title: Zaak C-105/00: Beroep, op 21 maart 2000 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Portugese Republiek

text:
C 163/10               NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      10.6.2000
De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert                Beroep, op 21 maart 2000 ingesteld door Commissie van
dat het den Hove behage:                                               de Europese Gemeenschappen tegen Portugese Republiek
— Vast te stellen dat de Helleense Republiek, door te verzui-                                   (Zaak C-105/00)
     men binnen de gestelde termijn de noodzakelijke maatrege-
     len vast te stellen en — subsidiair — aan de Commissie
     mede te delen, ter invoering en toepassing van een                                         (2000/C 163/16)
     doelmatig regime van strikte bescherming van de zeeschild-
     pad Caretta Caretta op Zakinthos, om te voorkomen dat             Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
     deze soort op enigerlei wijze wordt gestoord in de periode        op 21 maart 2000 beroep ingesteld tegen Portugese Republiek
     waarin de eieren worden gelegd (eind mei-eind augustus),          door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-
     en ieder activiteit te verbieden die beschadiging of vernie-      woordigd door A. M. Alves Vieira, lid van haar juridische
     ling kan veroorzaken aan de omgeving waarin deze soort            dienst, als gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te Luxem-
     zich voortplant, de krachtens het EG-Verdrag op haar              burg bij C. Gómez de la Cruz, Centre Wagner, Kirchberg.
     rustende verplichtingen niet is nagekomen en bijgevolg de
     verplichtingen niet heeft nageleefd die op haar rusten
                                                                       Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
     krachtens artikel 12, lid 1, sub b en d, van richtlijn
     92/43/EEG (1) van de Raad van 21 mei 1992 inzake de
     instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde            1. te verklaren dat de Portugese Republiek, door niet binnen
     flora en fauna.                                                        de gestelde termijn alle wettelijke en bestuursrechtelijke
                                                                            maatregelen te nemen die nodig zijn om te voldoen aan
                                                                            richtlijn 97/70/EG (1) van de Raad van 11 december 1997,
— De Helleense Republiek te verwijzen in de kosten.                         de krachtens het Verdrag op haar rustende verplichtingen
                                                                            niet is nagekomen;
Middelen en voornaamste argumenten                                     2. de Portugese Republiek te verwijzen in de kosten.
Volgens de Commissie vereist de volledige en doelmatige
                                                                       Middelen en voornaamste argumenten
toepassing van artikel 12, lid 1, van de richtlijn dat concrete
wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen worden inge-
voerd alsmede concrete maatregelen ter plaatse voor de                 Op grond van het bindende karakter van de artikelen 249,
bescherming van de betrokken soort.                                    lid 3, en 10, lid 1, EG zijn de lidstaten verplicht, de nodige
                                                                       wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen te nemen om
                                                                       richtlijnen binnen de daarin gestelde termijn in nationaal recht
In haar met redenen omkleed advies constateerde de Commis-             om te zetten. Deze termijn is op 1 januari 1999 verstreken,
sie het ontbreken van enigerlei concreet en specifiek wettelijk        zonder dat Portugal de noodzakelijke maatregelen heeft vastge-
kader voor de bescherming van de zeeschildpad Caretta Caretta          steld.
op Zakinthos, hetgeen de Griekse autoriteiten in hun antwoord
van 29 oktober 1999 niet hebben weersproken.
                                                                       (1) Richtlijn 97/70/EG van de Raad van 11 december 1997 betreffen-
                                                                           de de invoering van een geharmoniseerde veiligheidsregeling voor
In de tweede plaats wees de Commissie in haar advies op het                vissersvaartuigen waarvan de lengte 24 m of meer bedraagt (PB
ontbreken van coördinerende maatregelen voor de bescher-                   L 34, 09.02.1998, blz. 1).
ming van de zeeschildpad Caretta Caretta op Zakinthos,
voornamelijk gedurende de kwetsbare periode waarin de eieren
worden gelegd.
Door de Helleense Republiek wordt niet weersproken dat zij
de nodige maatregelen moet nemen ter invoering van een
doelmatig regime van bescherming voor de zeeschildpad
Caretta Caretta op Zakinthos, op grond van artikel 12 van              Beroep, op 21 maart 2000 ingesteld door Commissie van
richtlijn 92/43/EEG.                                                   de Europese Gemeenschappen tegen Portugese Republiek
                                                                                (Zaak C-106/00)
De Commissie stelt daarom vast dat de Helleense Republiek
niet de nodige maatregelen heeft genomen voor de volledige
en doelmatige toepassing van het bepaalde in artikel 12 van                                     (2000/C 163/17)
richtlijn 92/43/EEG.
                                                                       Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                       op 21 maart 2000 beroep ingesteld tegen Portugese Republiek
(1) PB L 206 van 22.7.1992, blz. 7.                                    door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-
                                                                       woordigd door A. M. Alves Vieira, lid van haar juridische
                                                                       dienst, als gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te Luxem-
                                                                       burg bij C. Gómez de la Cruz, Centre Wagner, Kirchberg.


title: Zaak C-531/03: Beroep, op 18 december 2003 ingesteld door de Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek Duitsland

text:
C 59/8                NL                         Publicatieblad van de Europese Unie                                            6.3.2004
2.    Het Koninkrijk der Nederlanden in de kosten te verwijzen.       Beroep, op 18 december 2003 ingesteld door de Commis-
                                                                      sie van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepu-
                                                                                bliek Duitsland
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                                (Zaak C-531/03)
De termijn voor de uitvoering van de richtlijn is op 28 decem-
ber 2002 verstreken.
                                                                                (2004/C 59/14)
(1) PB L 332 van 28.12.2000, blz. 81.
                                                                      Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                      op 18 december 2003 beroep tegen de Bondsrepubliek
                                                                      Duitsland ingesteld door Commissie van de Europese Gemeen-
                                                                      schappen, vertegenwoordigd door J. C. Schieferer, lid van haar
Beroep, op 15 december 2003 ingesteld door de Commis-                 juridische dienst, en F. Simonetti, bij de juridische dienst van de
sie van de Europese Gemeenschappen tegen het Konink-                  Commissie gedetacheerd nationaal ambtenaar, gemachtigden,
                     rijk der Nederlanden                             domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
                        (Zaak C-528/03)
                                                                      Verzoekster concludeert dat het het Hof behage:
                         (2004/C 59/13)
                                                                      1.    vast te vertellen dat de Bondsrepubliek Duitsland haar
                                                                            verplichtingen krachtens artikel 4 juncto bijlage I, punt 7,
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                  sub b en c, en bijlage II, punt 10, sub e, van richtlijn 85/
op 15 december 2003 beroep ingesteld tegen het Koninkrijk                   337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende
der Nederlanden door de Commissie van de Europese Gemeen-                   de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en
schappen, vertegenwoordigd door Knut Simonsson en Wouter                    particuliere projecten (1), in de versie van richtlijn 97/11/
Wils, als gemachtigden.                                                     EG van de Raad van de 3 maart 1997 (2), niet is
                                                                            nagekomen
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
                                                                            —    doordat deze richtlijn in het bijzonder voor wegen-
1.    vast te stellen dat het Koninkrijk der Nederlanden,                        bouwprojecten in de deelstaat Rheinland-Pfalz nog
                                                                                niet is omgezet,
      door niet de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke
      maatregelen te treffen om te voldoen aan Richtlijn
      2002/35/EG (1) van de Commissie van 25 april 2002
                                                                            —    doordat in de deelstaat Nordrhein-Westfalen wegen-
      betreffende de invoering van een geharmoniseerde veilig-
                                                                                bouwprojecten via een vergunning op plan zonder
      heidsregeling voor vissersvaartuigen waarvan de lengte
                                                                                milieueffectbeoordeling kunnen worden goed-
      24m of meer bedraagt, of althans deze de Commissie niet
                                                                                gekeurd;
      mede te delen, de krachtens deze richtlijn op hem
      rustende verplichtingen niet is nagekomen.
                                                                      2.    de Bondsrepubliek Duitsland te verwijzen in de kosten.
2.    Het Koninkrijk der Nederlanden in de kosten te verwijzen.
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                      Middelen en voornaamste argumenten
De termijn voor de uitvoering van de richtlijn is op 1 januari
2003 verstreken.
                                                                      De termijn voor omzetting van richtlijn 97/11/EG tot wijziging
                                                                      van richtlijn 85/337/EEG is verstreken op 14 maart 1999
(1) PB L 112 van 27.4.2002, blz. 21-33.
                                                                      zonder dat de deelstaat Rheinland-Pfalz in het bijzonder
                                                                      voor wegenbouwprojecten de noodzakelijke bepalingen heeft
                                                                      vastgesteld.
 ---pagebreak--- 6.3.2004               NL                         Publicatieblad van de Europese Unie                                            C 59/9
Bovendien is in de deelstaat Nordrhein-Westfalen niet wettelijk        Krachtens het tweede lid van artikel 95 EG is de bepaling van
gegarandeerd dat een milieueffectbeoordeling wordt verricht,           artikel 95, lid 1, EG die afwijkt van artikel 94 EG, niet van
wanneer bij een wegenbouwproject krachtens het recht van de            toepassing op fiscale bepalingen. Volgens de Commissie omvat
deelstaat aanzienlijke milieueffecten zijn te verwachten.              het begrip „fiscale bepalingen” de voorschriften betreffende de
                                                                       aan de belasting onderworpen personen en feiten, de belastbare
                                                                       grondslag, de tarieven en vrijstellingen, evenals de gedetailleer-
(1) PB L 175, blz. 40.                                                 de regelgeving inzake de aanslag en inning. De Commissie stelt
(2) PB L 73, blz. 5.                                                   dat de wederzijdse bijstand op het gebied van belastingen daar
                                                                       evenwel niet onder valt. Maatregelen inzake samenwerking,
                                                                       controle en informatie die ten doel hebben de opheffing van
                                                                       de grenzen te vereenvoudigen zonder te raken aan de inhoud
                                                                       van de eigen belastingswetgeving van de lidstaten, maken geen
                                                                       inbreuk op de fiscale bevoegdheid van de lidstaten.
Beroep, op 19 december 2003 ingesteld door de Commis-
                                                                       De Commissie stelt dat de bepalingen van verordening
sie van de Europese Gemeenschappen tegen Raad van de
                                                                       nr. 1798/2003 geen harmonisatie of onderlinge aanpassing
                         Europese Unie
                                                                       van nationale belastingsregelgeving tot stand brengen. Veror-
                                                                       dening nr. 1798/2003 betreft enkel de uitwisseling van
                        (Zaak C-533/03)                                inlichtingen inzake grensoverschrijdende transacties binnen de
                                                                       Gemeenschap, teneinde nationale belastingsadministraties in
                                                                       staat te stellen met elkaar en met de Commissie samen te
                         (2004/C 59/15)                                werken om de naleving van de BTW-wetgeving te verzekeren
                                                                       bij ontbreken van grenscontroles. De verordening raakt aan
                                                                       geen enkele regel die als „fiscale bepaling” moet worden
                                                                       beschouwd in de zin van artikel 95, lid 2, EG of als „wetgeving
                                                                       inzake de omzetbelasting” in de zin van artikel 93 EG.
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
op 19 december 2003 beroep ingesteld tegen Raad van de
Europese Unie door Commissie van de Europese Gemeen-
schappen, vertegenwoordigd door R. Lyal als gemachtigde,
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.                               Richtlijn 2003/93 wijzigt richtlijn 77/799 enkel door de
                                                                       schrapping van BTW en de opname van heffingen op verze-
                                                                       keringspremies. Zij raakt niet aan de aard van die richtlijn, die
Verzoekster concludeert dat het het Hof behage:                        betrekking heeft op de uitwisseling van inlichtingen, en
                                                                       bijgevolg geen harmonisatie van „fiscale bepalingen” in de zin
                                                                       van artikel 95, lid 2, EG uitmaakt.
1.    nietig te verklaren verordening (EG) nr. 1798/2003 van
      de Raad van 7 oktober 2003 betreffende de administratie-
      ve samenwerking op het gebied van de belasting over de
      toegevoegde waarde en tot intrekking van verordening
      (EEG) nr. 218/92 (1), en richtlijn 2003/93/EG van de Raad        Hieruit volgt dat het voorwerp van deze regelgeving het
      van 7 oktober 2003 houdende wijziging van richtlijn 77/          voltooien van de interne markt is. Zij vormt geen samenstel
      799/EEG betreffende de wederzijdse bijstand van de               van harmoniseringmaatregelen op fiscaal gebied. Derhalve is
      bevoegde autoriteiten van de lidstaten op het gebied van         artikel 95 EG de juiste rechtsgrondslag.
      de directe en de indirecte belastingen (2);
2.    de gevolgen van deze maatregelen te handhaven tot
      de inwerkingtreding van regelgeving die op de juiste             De Commissie stelt om deze reden dat verordening (EG)
      rechtsgrondslag is vastgesteld;                                  nr. 1798/2003 van de Raad en richtlijn 2003/93/EG van de
                                                                       Raad op een onjuiste rechtsgrondslag werden vastgesteld
3.    de Raad van de Europese Unie te verwijzen in de kosten.          zonder rekening te houden met de prerogatieven van het
                                                                       Parlement.
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                       (1) PB L 264 van 15.10.2003, blz. 1.
                                                                       (2) PB L 264 van 15.10.2003, blz. 23.
In deze zaak is de vraag aan de orde of de artikelen 93 EG en
94 EG, dan wel artikel 95 EG de juiste rechtsgrondslag vormen
voor de vaststelling van een maatregel zoals verordening
nr. 1798/2003 en richtlijn 2003/93.


title: Beschikking van het Hof (Vierde kamer) van 10 maart 2005 in zaak C-178/04 (verzoek van het Bundesverwaltungsgericht om een prejudiciële beslissing): Franz Marhold tegen Land Baden-Württemberg (Artikel 104, lid 3, Reglement voor de procesvoering — Werknemers — Ambtenaren in dienst van werkgevers van nationale overheidssector — Hoogleraar aan universiteit — Toekenning van jaarlijkse bijzondere uitkering)

text:
               23.7.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/21

      BESCHIKKING VAN HET HOF

   (Vierde kamer)
   van 10 maart 2005
   in zaak C-178/04 (verzoek van het Bundesverwaltungsgericht om een prejudiciële beslissing): Franz Marhold tegen Land Baden-Württemberg (1)

   (Artikel 104, lid 3, Reglement voor de procesvoering - Werknemers - Ambtenaren in dienst van werkgevers van nationale overheidssector - Hoogleraar aan universiteit - Toekenning van jaarlijkse bijzondere uitkering)
   (2005/C 182/39)
   Procestaal: Duits
   In zaak C-178/04, betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 234 EG, ingediend door het Bundesverwaltungsgericht (Duitsland) bij beschikking van 28 januari 2004, ingeschreven ter griffie van het Hof op 15 april 2004, in de procedure: Franz Marhold tegen Land Baden-Württemberg, heeft het Hof (Vierde kamer), samengesteld als volgt: K. Lenaerts, kamerpresident, J.N. Cunha Rodrigues en E. Levits (rapporteur), rechters; advocaat-generaal: C. Stix-Hackl; griffier: R. Grass, op 10 maart 2005 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:
   Artikel 39 EG verzet zich tegen een nationale regeling die het recht op een jaarlijkse bijzondere uitkering ontzegt aan een ambtenaar die zijn dienstverband vóór 31 maart van het volgende jaar beëindigt om in een andere lidstaat een dienstverband als ambtenaar aan te gaan, terwijl het recht op een dergelijke uitkering wel toekomt aan de ambtenaar die een nieuw dienstverband binnen de nationale overheidsdienst aangaat.

      (1)  PB C 156 van 12.6.2004.


title: Arrest van het Hof van 11 december 2003 in zaak C-322/01 (verzoek van het Landgericht Frankfurt am Main om een prejudiciële beslissing): Deutscher Apothekerverband eV tegen 0800 DocMorris NV, Jacques Waterval ("Artikelen 28 EG en 30 EG — Richtlĳnen 92/28/EEG en 2003/31/EG — Nationale regeling die verkoop via internet van geneesmiddelen voor menselĳk gebruik door in andere lidstaat gevestigde apotheken beperkt — Vereiste van doktersrecept voor levering — Verbod van reclame voor postorderverkoop van geneesmiddelen")

text:
21.2.2004                NL                             Publicatieblad van de Europese Unie                                                    C 47/5
aanhangige geding tussen Debra Allonby en Accrington &                                           ARREST VAN HET HOF
Rossendale College, Education Lecturing Services, trading as
Protocol Professional, voorheen Education Lecturing Services,
                                                                                van 11 december 2003
Secretary of State for Education and Employment, om een
prejudiciële beslissing over de uitlegging van artikel 141 EG,
heeft het Hof, samengesteld als volgt: V. Skouris, president,                in zaak C-322/01 (verzoek van het Landgericht Frankfurt
P. Jann, C. W. A. Timmermans, C. Gulmann en J. N. Cunha                      am Main om een prejudiciële beslissing): Deutscher
Rodrigues, kamerpresidenten, A. La Pergola, J.-P. Puissochet,                Apothekerverband eV tegen 0800 DocMorris NV, Jacques
R. Schintgen, F. Macken, N. Colneric (rapporteur) en S. von                                               Waterval (1)
Bahr, rechters; advocaat-generaal: L. A. Geelhoed; griffier:
L. Hewlett, hoofdadministrateur, op 13 januari 2004 een arrest
                                                                             („Artikelen 28 EG en 30 EG — Richtlijnen 92/28/EEG en
gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                             2003/31/EG — Nationale regeling die verkoop via internet
                                                                             van geneesmiddelen voor menselijk gebruik door in andere
                                                                             lidstaat gevestigde apotheken beperkt — Vereiste van dok-
1.    In omstandigheden als die van het hoofdgeding moet ar-                 tersrecept voor levering — Verbod van reclame voor
      tikel 141, lid 1, EG aldus worden uitgelegd dat een vrouw wier                    postorderverkoop van geneesmiddelen”)
      arbeidsovereenkomst met een onderneming niet is verlengd, en
      die meteen door een andere onderneming ter beschikking wordt
      gesteld van haar vorige werkgever om hetzelfde werk te                                            (2004/C 47/08)
      verrichten, zich niet tegenover de als tussenpersoon handelende
      onderneming op het beginsel van gelijke beloning kan beroepen                                    (Procestaal: Duits)
      onder verwijzing naar de beloning die een man in dienst van
      haar vorige werkgever voor gelijke of gelijkwaardige arbeid
      ontvangt.                                                              (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                                                                                dentie van het Hof)
2.    Artikel 141, lid 1, EG moet aldus worden uitgelegd, dat een
      vrouw in een situatie als die van het hoofdgeding zich niet kan
      beroepen op het beginsel van gelijke beloning om toegang te            In zaak C-322/01, betreffende een verzoek aan het Hof
      krijgen tot een door de overheid vastgestelde bedrijfspensioenre-      krachtens artikel 234 EG van het Landgericht Frankfurt am
      geling voor leraren waarbij enkel leraren met een arbeidsovereen-      Main (Duitsland), in het aldaar aanhangige geding tussen
      komst zich kunnen aansluiten, onder verwijzing naar de                 Deutscher Apothekerverband eV en 0800 DocMorris NV,
      beloning — met inbegrip van een dergelijk recht op aansluiting         Jacques Waterval, om een prejudiciële beslissing over de
      — die een man in dienst van haar vorige werkgever voor gelijke         uitlegging van de artikelen 28 EG en 30 EG alsmede de
      of gelijkwaardige arbeid ontvangt.                                     artikelen 1, leden 3 en 4, 2 en 3, van richtlijn 92/28/EEG
                                                                             van de Raad van 31 maart 1992 betreffende reclame voor
                                                                             geneesmiddelen voor menselijk gebruik (PB L 113, blz. 13)
3.    Bij ontbreken van enige objectieve rechtvaardiging, geldt het bij      gelezen in samenhang met richtlijn 2000/31/EG van het
      overheidsregeling vastgestelde vereiste van tewerkstelling op          Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2000 betreffende
      grond van een arbeidsovereenkomst, waarvan de aansluiting bij          bepaalde juridische aspecten van de diensten van de informatie-
      een pensioenregeling voor leraren afhankelijk is gesteld, niet         maatschappij, met name de elektronische handel, in de interne
      indien is aangetoond dat van de leraren die werknemers zijn in         markt („richtlijn inzake elektronische handel”) (PB L 178,
      de zin van artikel 141, lid 1, EG en aan alle andere                   blz. 1), heeft het Hof, samengesteld als volgt: V. Skouris,
      voorwaarden voor aansluiting bij de regeling voldoen, een              president, P. Jann, C. W. A. Timmermans, C. Gulmann,
      aanzienlijk kleiner percentage vrouwen dan mannen aan voor-            J. N. Cunha Rodrigues en A. Rosas, kamerpresidenten,
      meld vereiste kan voldoen. Een persoon die naar nationaal recht        D. A. O. Edward (rapporteur), A. La Pergola, J.-P. Puissochet,
      formeel gezien een zelfstandige is, moet niettemin als een             R. Schintgen, F. Macken, N. Colneric en S. von Bahr, rechters;
      werknemer in de zin van deze bepaling worden aangemerkt                advocaat-generaal: C. Stix-Hackl; griffier: H. A. Rühl (hoofdad-
      indien zijn zelfstandigheid slechts fictief is.                        ministrateur), op 11 december 2003 een arrest gewezen
                                                                             waarvan het dictum luidt als volgt:
4.    Artikel 141, lid 1, EG moet aldus worden uitgelegd dat,
      wanneer het gaat om een overheidsregeling, voor de toepasselijk-       1.    a)   Een nationaal verbod op de postorderverkoop van genees-
      heid van deze bepaling op een onderneming niet vereist is dat                     middelen die in de betrokken lidstaat uitsluitend in de
      de betrokken werknemer kan worden vergeleken met een                              apotheken mogen worden verkocht, zoals het verbod van
      werknemer van het andere geslacht die bij dezelfde werkgever in                   § 43, lid 1, van het Arzneimittelgesetz (geneesmiddelen-
      dienst is of is geweest en die een hogere beloning heeft ontvangen                wet), in de versie van 7 september 1998, vormt een
      voor gelijke of gelijkwaardige arbeid.                                            maatregel van gelijke werking in de zin van artikel 28
                                                                                EG.
                                                                                b)   Artikel 30 EG kan worden aangevoerd ter rechtvaardiging
(1) PB C 289 van 13.10.2001.
                                                                                van een nationaal verbod op de postorderverkoop van
                                                                                geneesmiddelen die in de betrokken lidstaat uitsluitend in
                                                                                de apotheken mogen worden verkocht, voorzover dit verbod
                                                                                voor receptplichtige geneesmiddelen geldt. Artikel 30 EG
 ---pagebreak--- C 47/6                   NL                             Publicatieblad van de Europese Unie                                                21.2.2004
            kan daarentegen niet worden aangevoerd ter rechtvaar-            en 52 EEG-Verdrag (nadien de artikelen 48 en 52 EG-Verdrag,
            diging van een absoluut verbod op de postorderverkoop            thans, na wijziging, de artikelen 39 EG en 43 EG), 67 EEG-
            van geneesmiddelen die in de betrokken lidstaat receptvrij       Verdrag (nadien artikel 67 EG-Verdrag, ingetrokken bij het
            zijn.                                                            Verdrag van Amsterdam), 6 en 8 A EG-Verdrag (thans, na
                                                                             wijziging, de artikelen 12 EG en 18 EG), en van de bepalingen
      c)    Het antwoord op de vragen 1, sub a en b, behoeft niet            van richtlijn 90/364/EEG van de Raad van 28 juni 1990
            anders te luiden in geval van invoer van geneesmiddelen          betreffende het verblijfsrecht (PB L 180, blz. 26), en richtlijn
            in een lidstaat waarin zij zijn vergund, wanneer een             88/361/EEG van de Raad van 24 juni 1988 voor de uitvoering
            apotheek in een andere lidstaat ze eerst van groothandela-       van artikel 67 van het Verdrag (PB L 178, blz. 5), heeft het Hof
            ren in die lidstaat van invoer heeft gekocht.                    (Vijfde kamer), samengesteld als volgt: P. Jann, waarnemend
                                                                             voor de president van de Vijfde kamer, D. A. O. Edward
2.    Artikel 88, lid 1, van richtlijn 2001/83/EG van het Europees           (rapporteur) en A. La Pergola, rechters; advocaat-generaal:
      Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling              J. Mischo; griffier: H. A. Rühl, hoofdadministrateur, op 11 de-
      van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen                cember 2003 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als
      voor menselijk gebruik, verzet zich tegen een nationaal recla-         volgt:
      meverbod op de postorderverkoop van geneesmiddelen die in de
      betrokken lidstaat uitsluitend in de apotheken mogen worden            Het gemeenschapsrecht verzet zich tegen een nationale regeling inzake
      verstrekt, zoals het verbod van § 8, lid 1, van het Heilmittelwer-     de berekening van de belasting die moet worden geheven bij
      begesetz (wet betreffende geneesmiddelenreclame), in de op             erfrechtelijke verkrijging van een in de betrokken lidstaat gelegen
      19 oktober 1994 bekendgemaakte versie, voorzover dit verbod            onroerende zaak, volgens welke voor de bepaling van de waarde van
      receptvrije geneesmiddelen betreft.                                    deze zaak de onvoorwaardelijke verplichting van de juridische eigenaar
                                                                             om de zaak te leveren aan een andere persoon, die de economische
(1) PB C 348 van 8.12.2001.                                                  eigendom van genoemde zaak heeft, in aanmerking kan worden
                                                                             genomen indien deze juridische eigenaar op de datum van zijn
                                                                             overlijden in deze staat woonde, terwijl dit niet mogelijk is indien hij
                                                                             in een andere lidstaat woonde.
                                                                             (1) PB C 331 van 24.11.2001.
                     ARREST VAN HET HOF
                            (Vijfde kamer)
                       van 11 december 2003
                                                                                ARREST VAN HET HOF
in zaak C-364/01 (verzoek van het Gerechtshof te
’s-Hertogenbosch om een prejudiciële beslissing): Erven                                                  (Vijfde kamer)
van H. Barbier tegen Inspecteur van de Belastingdienst
  Particulieren/Ondernemingen buitenland te Heerlen (1)
                                                                                van 7 januari 2004
(„Uitlegging van artikelen 48 en 52 EEG-Verdrag (nadien
artikelen 48 en 52 EG-Verdrag, thans, na wijziging, artike-                  in zaak C-500/01: Commissie van de Europese Gemeen-
len 39 EG en 43 EG), 67 EEG-Verdrag (nadien artikel 67                                     schappen tegen Koninkrijk Spanje (1)
EG-Verdrag, ingetrokken bij Verdrag van Amsterdam), 6 en
8 A EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikelen 12 EG en                      („Niet-nakoming — Markt voor telecommunicatiediensten
18 EG) — Richtlijnen 88/361/EEG en 90/364/EEG —                              — In evenwicht brengen van tarieven — Toegang tot
Successiebelasting — Noodzaak van grensoverschrijdende                       aansluitnetwerk — Richtlijn 90/388/EEG — Artikel 4
economische activiteit — Non-discriminatie op grond van                                                      quater”)
                     lidstaat van woonplaats”)
                                                                                (2004/C 47/10)
                            (2004/C 47/09)
                                                                                (Procestaal: Spaans)
                        (Procestaal: Nederlands)
                                                                             (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                                                                                dentie van het Hof)
In zaak C-364/01, betreffende een verzoek aan het Hof
krachtens artikel 234 EG van het Gerechtshof te ’s-Hertogen-
bosch (Nederland), in het aldaar aanhangig geding tussen
Erven van H. Barbier en Inspecteur van de Belastingdienst                    In zaak C-500/01, Commissie van de Europese Gemeenschap-
Particulieren/Ondernemingen buitenland te Heerlen, om een                    pen (gemachtigde: S. Rating) tegen Koninkrijk Spanje (gemach-
prejudiciële beslissing over de uitlegging van de artikelen 48               tigde: S. Ortiz Vaamonde), betreffende een verzoek om te doen


title: Zaak T-337/06: Beroep ingesteld op 28 november 2006 — UniCredito Italiano/BHIM — Union Investment Privatfonds (UniCredit Wealth Management)

text:
               30.12.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 326/79

         Beroep ingesteld op 28 november 2006 — UniCredito Italiano/BHIM — Union Investment Privatfonds (UniCredit Wealth Management)
   (Zaak T-337/06)
   (2006/C 326/161)
   Procestaal: Italiaans
   Partijen

      Verzoekende partij: UniCredito Italiano S.p.A. (Genua, Italië) (vertegenwoordigers: G. Floridia en R. Floridia, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (BHIM)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Union Investment Privatfonds GmbH
   Conclusies

               —

               de bestreden beslissing te vernietigen.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „UniCredit Wealth Management” (aanvraagnr. 2.330.066) voor waren en diensten van de klassen 16, 35, 36, 41 en 42

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: Union Investment Privatfonds GmbH

      Oppositiemerk of -teken: Duitse woordmerken „UNIFONDS” (nr. 881.995) en UNIRAK (nr. 991.997) en beeldmerk „UNIZINS” (nr. 2.016.954) voor diensten van klasse 36 (beleggingen)

      Beslissing van de oppositieafdeling: gedeeltelijke toewijzing van de oppositie, voor zover gevaar voor verwarring wordt vastgesteld met betrekking tot beleggingen

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: onjuiste toepassing van de theorie van de ruimere bescherming van seriemerken, die door het Gerecht van eerste aanleg is ontwikkeld in het arrest van 23 februari 2006 in zaak T-194/03 (Bainbridge).


title: Zaak C-96/06: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 13 maart 2008 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Hamburg — Duitsland) — Viamex Agrar Handels GmbH/Hauptzollamt Hamburg-Jonas (Verordening (EG) nr. 615/98 — Richtlijn 91/628/EEG — Uitvoerrestituties — Weigering — Niet-naleving van richtlijn 91/628/EEG — Welzijn van dieren aangetast — Bewijslast — Ontbreken van bewijs)

text:
               9.5.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 116/3

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 13 maart 2008 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Hamburg — Duitsland) — Viamex Agrar Handels GmbH/Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Zaak C-96/06) (1)

   (Verordening (EG) nr. 615/98 - Richtlijn 91/628/EEG - Uitvoerrestituties - Weigering - Niet-naleving van richtlijn 91/628/EEG - Welzijn van dieren aangetast - Bewijslast - Ontbreken van bewijs)
   (2008/C 116/05)
   Procestaal: Duits
   Verwijzende rechter
   Finanzgericht Hamburg
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Viamex Agrar Handels GmbH

      Verwerende partij: Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Finanzgericht Hamburg — Uitlegging van artikel 5, lid 3, van verordening (EG) nr. 615/98 van de Commissie van 18 maart 1998 houdende bijzondere uitvoeringsbepalingen voor het stelsel van uitvoerrestituties met betrekking tot het welzijn van levende runderen tijdens het vervoer ervan (PB L 82, blz. 19) — Mogelijkheid voor bevoegde autoriteit om toekenning van uitvoerrestituties te weigeren wanneer zij „op grond van welke andere gegevens ook” meent dat bepalingen van richtlijn 91/628/EEG van de Raad van 19 november 1991 inzake de bescherming van dieren tijdens het vervoer en tot wijziging van de richtlijnen 90/425/EEG en 91/496/EEG (PB L 340, blz. 17) niet zijn nageleefd — Bewijslast — Weigering van restituties wegens gebruik van schip dat voorkomt op lijst van schepen die niet voldoen aan vereisten van richtlijn 91/628/EEG („negatieve lijst”) zonder aanwijzingen waaruit kan worden afgeleid dat dierenwelzijn daadwerkelijk is aangetast
   Dictum

               1)

               Niettegenstaande de documenten die de exporteur heeft overgelegd overeenkomstig artikel 5, lid 2, van verordening (EG) nr. 615/98 van de Commissie van 18 maart 1998 houdende bijzondere uitvoeringsbepalingen voor het stelsel van uitvoerrestituties met betrekking tot het welzijn van levende runderen tijdens het vervoer ervan, kan de bevoegde autoriteit krachtens artikel 5, lid 3, van deze verordening van oordeel zijn dat richtlijn 91/628/EEG van de Raad van 19 november 1991 inzake de bescherming van dieren tijdens het vervoer en tot wijziging van de richtlijnen 90/425/EEG en 91/496/EEG, zoals gewijzigd bij richtlijn 95/29/EG van de Raad van 29 juni 1995, niet is nageleefd. Zij kan echter alleen tot deze conclusie komen op grond van de in artikel 5 van verordening nr. 615/98 bedoelde documenten, de in artikel 4 van deze verordening bedoelde verslagen inzake de gezondheid van de dieren of welk ander objectief gegeven ook dat verband houdt met het welzijn van de dieren en waardoor de door de exporteur overgelegde documenten in twijfel worden getrokken, waarbij deze laatste in voorkomend geval dient aan te tonen in welk opzicht de gegevens die de bevoegde autoriteit aandraagt voor de conclusie dat richtlijn 91/628, zoals gewijzigd bij richtlijn 95/29, niet is nageleefd, niet ter zake dienend zijn.

               2)

               De bevoegde autoriteit kan krachtens artikel 5, lid 3, van verordening nr. 615/98 de uitvoerrestitutie weigeren wegens niet-naleving van de bepalingen van richtlijn 91/628, zoals gewijzigd bij richtlijn 95/29, met betrekking tot de gezondheid van dieren, ofschoon niet op basis van enig gegeven kan worden vastgesteld dat het welzijn van de vervoerde dieren in het concrete geval is aangetast.

      (1)  PB C 96 van 22.4.2006.


title: Zaak C-92/12 PPU: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 26 april 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Ireland — Ierland) — Health Service Executive/SC, AC (Bevoegdheid, erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake ouderlijke verantwoordelijkheid — Verordening (EG) nr. 2201/2003 — Minderjarige die gewoonlijk in Ierland verblijft, waar kind meermaals is geplaatst — Agressief en voor zichzelf gevaarlijk gedrag van kind — Beslissing tot plaatsing van kind in gesloten instelling in Engeland — Materieel toepassingsgebied van verordening — Artikel 56 — Raadplegings- en instemmingsprocedure — Verplichting om beslissing tot plaatsing van kind in gesloten instelling te erkennen of uitvoerbaar te verklaren — Voorlopige maatregelen — Prejudiciële spoedprocedure)

text:
               30.6.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 194/5

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 26 april 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Ireland — Ierland) — Health Service Executive/SC, AC
   (Zaak C-92/12 PPU) (1)

   (Bevoegdheid, erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake ouderlijke verantwoordelijkheid - Verordening (EG) nr. 2201/2003 - Minderjarige die gewoonlijk in Ierland verblijft, waar kind meermaals is geplaatst - Agressief en voor zichzelf gevaarlijk gedrag van kind - Beslissing tot plaatsing van kind in gesloten instelling in Engeland - Materieel toepassingsgebied van verordening - Artikel 56 - Raadplegings- en instemmingsprocedure - Verplichting om beslissing tot plaatsing van kind in gesloten instelling te erkennen of uitvoerbaar te verklaren - Voorlopige maatregelen - Prejudiciële spoedprocedure)
   2012/C 194/08
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   High Court of Ireland

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Health Service Executive

      Verwerende partij: SC, AC

      in tegenwoordigheid van: Attorney General

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — High Court of Ireland — Uitlegging van artikel 56 van verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1347/2000 (PB L 338, blz. 1) — Materieel toepassingsgebied — Beslissing van een Iers gerecht om een kind met gewone verblijfplaats te Ierland onder beschermend toezicht te plaatsen in een instelling voor therapeutische en opvoedkundige hulpverlening in het Verenigd Koninkrijk — Wijze van raadpleging en instemming om de daadwerkelijke bescherming van het kind te waarborgen — Verplichting dat de beslissing tot plaatsing van het kind onder beschermend toezicht vóór de plaatsing wordt erkend en/of uitvoerbaar verklaard?

      Dictum

               1)

               Een beslissing van een gerecht van een lidstaat waarbij een kind in een gesloten instelling voor therapeutische en opvoedkundige hulpverlening in een andere lidstaat wordt geplaatst, waarbij het kind voor zijn eigen bescherming voor bepaalde tijd zijn vrijheid wordt ontnomen, valt onder het materiële toepassingsgebied van verordening (EG) nr.2201/2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1347/2000.

               2)

               De in artikel 56, lid 2, van verordening nr. 2201/2003 bedoelde instemming moet vóór de beslissing tot plaatsing van een kind worden gegeven door een onder het publiekrecht vallende bevoegde autoriteit. Het volstaat niet dat de instelling waar het kind moet worden geplaatst, haar instemming verleent. In omstandigheden zoals die in het hoofdgeding, waarin het gerecht van een lidstaat dat de plaatsingsbeslissing heeft genomen onzeker is of in de aangezochte lidstaat geldig instemming is verleend omdat het niet mogelijk was met zekerheid te bepalen welke autoriteit de bevoegde autoriteit in laatstbedoelde lidstaat was, kan een onregelmatigheid worden rechtgezet om zich ervan te verzekeren dat het instemmingsvereiste van artikel 56 van verordening nr. 2201/2003 ten volle is nageleefd.

               3)

               Verordening nr. 2201/2003 moet aldus worden uitgelegd dat een beslissing van een gerecht van een lidstaat waarbij de gedwongen plaatsing van een kind in een gesloten instelling in een andere lidstaat wordt gelast, vóór haar tenuitvoerlegging in de aangezochte lidstaat daar uitvoerbaar moet worden verklaard. Om geen afbreuk te doen aan het nuttig effect van de verordening, moet de beslissing van het gerecht van de aangezochte lidstaat over het verzoek om uitvoerbaarverklaring met gepaste spoed worden genomen, zonder dat de tegen een dergelijke beslissing van het gerecht van de aangezochte lidstaat ingestelde rechtsmiddelen schorsende werking kunnen hebben.

               4)

               Wanneer de in artikel 56, lid 2, van verordening nr. 2201/2003 bedoelde instemming met plaatsing is gegeven voor bepaalde tijd, strekt zij zich niet uit tot beslissingen waarbij de duur van de plaatsing wordt verlengd. In dergelijke omstandigheden moet om een nieuwe instemming worden verzocht. Een in een lidstaat gegeven plaatsingsbeslissing die in een andere lidstaat uitvoerbaar is verklaard, kan in laatstbedoelde lidstaat slechts ten uitvoer worden gelegd voor de in de plaatsingsbeslissing aangegeven periode.

      (1)  PB C 133 van 05.05.2012.


title: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 21 maart 2002 in zaak T-355/99, Vatinel NV tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen ("Beroep tot nietigverklaring — Invoer van televisietoestellen uit Turkĳe — Afdoening zonder beslissing")

text:
C 144/44                 NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      15.6.2002
      —     „bemiddeling bij en afrekening van tarieven, te weten         de invoer van televisietoestellen uit Turkije, heeft het Gerecht
            telefoontarieven; financieringen en factoring alsmede be-     (Derde kamer), samengesteld als volgt: M. Jaeger, kamerpre-
            middeling hierbij; afrekening van diensten op het gebied      sident, en K. Lenaerts en J. Azizi, rechters; griffier: H. Jung, op
            van service en garantie ” van klasse 36;                      21 maart 2002 een beschikking gegeven waarvan het dictum
                                                                          luidt als volgt:
      —     „bemiddeling bij diensten op het gebied van service en
            garantie ” van klasse 37;
                                                                          1)    Op dit beroep behoeft niet te worden beslist.
      —     „bemiddeling bij diensten op het gebied van telecommu-
            nicatie, te weten telefoneren, opslag van gesproken bood-
            schappen, inlichtingen; diensten van inrichtingen op het      2)    De Commissie zal alle kosten dragen.
            gebied van telecommunicatie, te weten telefoneren, opslag
            van gesproken boodschappen, inlichtingen ” van klasse 38;
      —     „verhuur en leasing van gegevensverwerkende apparatuur;       (1) PB C 79 van 18.3.00.
            aanmaak van boekhoud- en afrekeningsprogramma’s;
            bediening van gasten; bemiddeling bij en/of reservering
            van hotels of pensions ” van klasse 42.
2)    Verwerpt het beroep voor het overige.
3)    Verstaat dat verzoekster haar eigen kosten en de helft van de
      kosten van verweerder zal dragen. Verweerder zal de andere helft
      van zijn eigen kosten dragen.
                                                                          BESCHIKKING VAN HET GERECHT VAN EERSTE AAN-
                                                                                LEG
(1) PB C 28 van 27.1.2001.
                                                                                van 4 maart 2002
                                                                          in zaak T-337/00: Firma Sarah Tex Textil Groß- und
                                                                          Einzelhandel GmbH tegen Commissie van de Europese
                                                                                Gemeenschappen (1)
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VAN EERSTE AAN-
                                  LEG
                                                                          („Beroep tot nietigverklaring — Intrekking van bestreden
                                                                                handeling — Afdoening zonder beslissing”)
                         van 21 maart 2002
in zaak T-355/99, Vatinel NV tegen Commissie van de                                               (2002/C 144/93)
                  Europese Gemeenschappen (1)
                                                                                (Procestaal: Duits)
(„Beroep tot nietigverklaring — Invoer van televisietoestel-
       len uit Turkije — Afdoening zonder beslissing”)
                          (2002/C 144/92)                                 In zaak T-337/00, Firma Sarah Tex Textil Groß- und Einzelhan-
                                                                          del GmbH, gevestigd te Essen (Duitsland), vertegenwoordigd
                           (Procestaal: Frans)                            door D. Ehle, advocaat, domicilie gekozen hebbende te Luxem-
                                                                          burg, ondersteund door Koninkrijk Denemarken (gemachtigde:
                                                                          J. Molde), tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
                                                                          (gemachtigden: R. Tricot en M. Núñez Müller), betreffende een
In zaak T-355/99, Vatinel NV, gevestigd te Antwerpen (België),            beroep tot nietigverklaring van de tot de Bondsrepubliek
vertegenwoordigd door M. Famchon, advocaat, domicilie                     Duitsland gerichte beschikking C(2000) 1685 def. van de
gekozen hebbende te Luxemburg, ondersteund door het                       Commissie van 29 juni 2000 inzake kwijtschelding van
Koninkrijk der Nederlanden (gemachtigden: J. van Bakel en                 invoerrechten, heeft het Gerecht (Vijfde kamer), samengesteld
H. G. Sevenster), tegen Commissie van de Europese Gemeen-                 als volgt: J. D. Cooke, president, R. Garcı́a-Valdecasas en
schappen (gemachtigden: R. Tricot en J. Stuyck), betreffende              P. Lindh, rechters; griffier: H. Jung, op 4 maart 2002 een
een verzoek om nietigverklaring van beschikking                           beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:
C(1999)2286 def. (REC 12/98) van de Commissie van 22 juli
1999, waarin wordt vastgesteld dat moet worden overgegaan
tot navordering en niet tot kwijtschelding van de rechten voor            1)    Op dit beroep behoeft niet te worden beslist.


title: Zaak T-495/11: Beroep ingesteld op 19 september 2011 — Streng/BHIM — Gismondi (PARAMETRICA)

text:
               26.11.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 347/37

         Beroep ingesteld op 19 september 2011 — Streng/BHIM — Gismondi (PARAMETRICA)
   (Zaak T-495/11)
   2011/C 347/67
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Michael Streng (Erding, Duitsland) (vertegenwoordiger: A. Pappert, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij voor de kamer van beroep: Fulvio Gismondi (Rome, Italië)

      Conclusies

               —

               de beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 19 juli 2011 in zaak R 1348/2010-4 vernietigen en de zaak terugwijzen naar de vierde kamer van beroep, en

               —

               het Bureau verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: andere partij voor de kamer van beroep.

      Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „PARAMETRICA” voor diensten van de klassen 36 en 42 — gemeenschapsmerkaanvraag nr. 6048433

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: verzoeker

      Oppositiemerk of -teken: Duitse merkinschrijving nr. 30311096 van het woordmerk „parameta” voor diensten van de klassen 35, 38, 41 en 42

      Beslissing van de oppositieafdeling: toewijzing van de oppositie in haar geheel

      Beslissing van de kamer van beroep: vernietiging van de beslissing van de oppositieafdeling en afwijzing van de oppositie

      Aangevoerde middelen: schending van regel 19, leden 2 en 3, juncto regel 98, lid 1, van verordening (EG) nr. 2868/95 van de Commissie, aangezien de kamer van beroep ten onrechte heeft geoordeeld dat de overgelegde documenten met INID-codes van de Wereldorganisatie voor de Intellectuele Eigendom (WIPO), niet in de taal van de procedure zijn en/of samen met de in het stuk van 3 november 2008 verstrekte vertaling geen „vertaling” vormen in de zin van regel 98, lid 1, van verordening nr. 2868/95.


title: Zaak T-735/15: Arrest van het Gerecht van 6 december 2016 — The Art Company B & S/EUIPO — Manifatture Daddato en Laurora (SHOP ART) [„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniebeeldmerk SHOP ART — Ouder Uniebeeldmerk art — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009”]

text:
               23.1.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 22/31

         Arrest van het Gerecht van 6 december 2016 — The Art Company B & S/EUIPO — Manifatture Daddato en Laurora (SHOP ART)
   (Zaak T-735/15) (1)

   ([„Uniemerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor Uniebeeldmerk SHOP ART - Ouder Uniebeeldmerk art - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009”])
   (2017/C 022/41)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: The Art Company B & S, SA (Quel, Spanje) (vertegenwoordigers: L. Sánchez Calderón en J. Villamor Muguerza, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: S. Palmero Cabezas, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniënte voor het Gerecht: Manifatture Daddato SpA (Barletta, Italië) (vertegenwoordiger: D. Russo, advocaat)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO: Sabina Laurora (Trani, Italië)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 8 oktober 2015 (zaak R 3050/2014-1) inzake een oppositieprocedure tussen The Art Company B & S enerzijds, en Manifatture Daddato en Laurora anderzijds

      Dictum

               1)

               De beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 8 oktober 2015 (zaak R 3050/2014-1) wordt vernietigd.

               2)

               Elke partij zal haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 68 van 22.2.2016.


title: Zaak C-95/15 P: Hogere voorziening ingesteld op 24 februari 2015 door H & R ChemPharm GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 12 december 2014 in zaak T-551/08, H & R ChemPharm GmbH/Europese Commissie

text:
               27.4.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 138/43

         Hogere voorziening ingesteld op 24 februari 2015 door H & R ChemPharm GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 12 december 2014 in zaak T-551/08, H & R ChemPharm GmbH/Europese Commissie
   (Zaak C-95/15 P)
   (2015/C 138/57)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Rekwirante: H & R ChemPharm GmbH (vertegenwoordigers: M. Klusmann en S. Thomas, Rechtsanwälte)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 12 december 2014 in zaak T-551/08 in zijn geheel vernietigen voor zover het betrekking heeft op rekwirante;

               —

               subsidiair, het bedrag van de aan rekwirante in artikel 2 van het bestreden besluit opgelegde geldboete ter hoogte van 22 miljoen EUR passend verlagen;

               —

               meer subsidiair, de zaak terugverwijzen naar het Gerecht van de Europese Unie voor een nieuwe beslissing;

               —

               de veroordeling in de gerechtskosten tot een bedrag van 10  000 EUR op grond van artikel 90, onder a), van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht vernietigen;

               —

               verweerster verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De hogere voorziening is gericht tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 12 december 2014 (kenmerk 651533) in zaak T-551/08, H & R ChemPharm GmbH/Commissie, waarbij het Gerecht het beroep tot nietigverklaring van besluit C (2008) 5476 def. van de Commissie van 1 oktober 2008 (zaak COMP/39181 — Kaarsenwas), voor zover het op rekwirante betrekking heeft, heeft verworpen.
   Rekwirante (verzoekster in eerste aanleg) onderbouwt haar hogere voorziening met de volgende middelen.

               1.

               Het eerste middel is ontleend aan schending van artikel 81 EG [101 VWEU] wegens tegenstrijdige en ontoereikende rechtsoverwegingen over de concernstructuur en -aansprakelijkheid van rekwirante, waarop het Gerecht zijn oordeel baseert dat rekwirante inbreuk heeft gemaakt op artikel 81 EG. De fundamentele tegenstrijdigheid bestaat erin dat het Gerecht rekwirante en de niet met haar verbonden onderneming Tudapetrol voor de toerekenbaarheid van de inbreuk behandelt als één enkele entiteit, maar voor de oplegging van de geldboete uitgaat van twee afzonderlijke ondernemingen. Omdat uit de motivering van het arrest niet blijkt of rekwirante en Tudapetrol één enkele onderneming vormen of dat er twee ondernemingen zijn, voert rekwirante tevens schending aan van de motiveringsplicht (artikel 296 VWEU) en van haar als grondrechten gewaarborgde rechten van verdediging.

               2.

               Het tweede middel is ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting bij de toerekening van gedragingen van een gelijktijdig bij verschillende juridisch zelfstandige ondernemingen in dienst zijnde werknemer. Rekwirante verzet zich ertegen dat de gedragingen van deze werknemer aan haar worden toegerekend zonder dat het Gerecht heeft vastgesteld of de werknemer de handelingen in kwestie ook bewust ten behoeve van rekwirante heeft verricht. De rechtsopvatting die het Gerecht hierover heeft, is in strijd met artikel 81 EG. Ook heeft het Gerecht het „fair trial”-beginsel geschonden door een bewijsaanbod van rekwirante inzake de werkelijke verantwoordelijkheden van deze werknemer af te wijzen op basis van een rechtens onhoudbare motivering (schending van artikel 6 EVRM).

               3.

               Het derde middel is ontleend aan wezenlijke fouten bij de uitlegging van artikel 23, lid 3, van verordening nr. 1/2003 (1) ten aanzien van de verkopen waarop de geldboete moet worden gebaseerd. Deze fouten houden ermee verband dat het Gerecht aanvaardt dat rekening wordt gehouden met verkopen van een derde onderneming voor de berekening van de hoogte van de geldboete, hoewel niet in geschil is dat deze onderneming niet heeft deelgenomen aan de inbreuk en geen economische eenheid vormt met rekwirante. In het arrest wordt in het geheel niet gemotiveerd op grond waarvan het Gerecht, ondanks het ontbreken van een economische eenheid, bij de vaststelling van de geldboete overgaat tot toerekening van verkopen van een derde onderneming. De overwegingen van het Gerecht zijn dus niet alleen in strijd met artikel 23, lid 3, van verordening nr. 1/2003, maar ook met de eisen die in de rechtspraak worden gesteld aan een behoorlijke motivering (artikel 296 VWEU).

               4.

               Met het vierde middel wordt er eerst over geklaagd dat het Gerecht bij de vaststelling van de geldboete rekening heeft gehouden met de omzet van vennootschappen die pas zijn verworven aan het einde van de periode van de beweerde inbreuk, en dat het Gerecht deze omzet heeft geëxtrapoleerd over de totale ten laste gelegde deelnameperiode. Dit strookt niet met de benadering van het Gerecht in het parallelle arrest in de zaak Esso
                   (2). In het arrest Esso heeft het Gerecht in een vergelijkbare zaak op een vergelijkbaar punt geoordeeld dat een zodanige benadering van de Commissie leidt tot een kunstmatige verhoging van de aan de boetevaststelling ten grondslag liggende omzet. Deze ongelijke behandeling levert schending op van artikel 23, lid 3, van verordening nr. 1/2003. Aangezien het Gerecht niet is ingegaan op de bezwaren van rekwirante, is het bestreden arrest tevens ontoereikend gemotiveerd (artikel 296 VWEU). Rekwirante betoogt daarnaast dat het Gerecht fouten heeft gemaakt bij de berekening van de omzet, die in strijd met artikel 23, lid 3, van verordening nr. 1/2003 leiden tot een dubbeltelling van omzet.

               5.

               Met het vijfde middel klaagt rekwirante over verschillende onjuiste rechtsopvattingen bij de vaststelling van de geldboete, waaronder in het bijzonder dat de aan rekwirante opgelegde geldboete onevenredig is in vergelijking met andere bij de beweerde inbreuken betrokken ondernemingen (schending van artikel 23, lid 3, van verordening nr. 1/2003). Rekwirante betoogt dat het Gerecht geen rekening heeft gehouden met verschillen in de mate van verwerpelijkheid tussen de deelname aan de inbreuk van rekwirante en de deelname van de overige betrokken ondernemingen, en dat het Gerecht onevenredig veel gewicht heeft toegekend aan de grootte van de onderneming.

               6.

               Met het zesde middel betoogt rekwirante dat het Gerecht blijk heeft gegeven van onjuiste rechtsopvattingen bij de kostenbepaling in het kader van de veroordeling tot terugbetaling van niet nader onderbouwde, beweerdelijk aanvullend gemaakte en door rekwirante veroorzaakte procedurekosten van het Gerecht [schending van artikel 90, onder a), van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, alsmede van artikel 296 VWEU en artikel 6 EVRM]. Van dergelijke kosten is geen sprake, en voorts is rekwirante voorafgaand aan de beslissing omtrent de kosten niet gehoord.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (PB L 1, blz. 1).

      (2)  T-540/08, EU:T:2014:630.


title: Zaak T-245/13: Arrest van het Gerecht van 4 september 2015 — Verenigd Koninkrijk/Commissie [„EOGFL — Afdeling ‚Garantie’ — ELGF en Elfpo — Aan financiering onttrokken uitgaven — Bedrijfstoeslagregeling — Essentiële controles — Aanvullende controles — Artikelen 51, 53, 73 en 73 bis van verordening (EG) nr. 796/2004”]

text:
               19.10.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 346/22

         Arrest van het Gerecht van 4 september 2015 — Verenigd Koninkrijk/Commissie
   (Zaak T-245/13) (1)

   ([„EOGFL - Afdeling ‚Garantie’ - ELGF en Elfpo - Aan financiering onttrokken uitgaven - Bedrijfstoeslagregeling - Essentiële controles - Aanvullende controles - Artikelen 51, 53, 73 en 73 bis van verordening (EG) nr. 796/2004”])
   (2015/C 346/24)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (vertegenwoordigers: aanvankelijk C. Murrell, M. Holt en E. Jenkinson, vervolgens Holt, gemachtigden, bijgestaan door D. Wyatt, QC, en V. Wakefield, barrister)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Rossi en K. Skelly, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek tot gedeeltelijke nietigverklaring van uitvoeringsbesluit 2013/123/EU van de Commissie van 26 februari 2013 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de landbouw (EOGFL), afdeling Garantie, in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) (PB L 67, blz. 20), voor zover dat besluit betrekking heeft op een post in bijlage I erbij betreffende een geëxtrapoleerde correctie van 5,19 %, toegepast op de in Noord-Ierland (Verenigd Koninkrijk) in begrotingsjaar 2010 verrichte uitgaven, ten belope van 16 513 582,57 EUR

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland zal naast zijn eigen kosten de door de Europese Commissie gemaakte kosten dragen.

      (1)  PB C 189 van 29.6.2013.


title: Zaak T-364/15 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 7 april 2016 — ADR Center/Commissie („Kort geding — Arbitragebeding — Overeenkomsten die zijn gesloten ter verwezenlijking van door de Unie gesubsidieerde projecten in het kader van het programma, Civiel recht’ — Uitvoerbaar besluit van de Commissie om over te gaan tot terugvordering van de uitbetaalde bedragen — Verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging — Geen spoedeisendheid”)

text:
               30.5.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 191/31

         Beschikking van de president van het Gerecht van 7 april 2016 — ADR Center/Commissie
   (Zaak T-364/15 R)
   ((„Kort geding - Arbitragebeding - Overeenkomsten die zijn gesloten ter verwezenlijking van door de Unie gesubsidieerde projecten in het kader van het programma, Civiel recht’ - Uitvoerbaar besluit van de Commissie om over te gaan tot terugvordering van de uitbetaalde bedragen - Verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging - Geen spoedeisendheid”))
   (2016/C 191/41)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: ADR Center Srl (Rome, Italië) (vertegenwoordiger: L. Tantalo, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: L. Cappelletti en J. Estrada de Solà, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek tot opschorting van de gedwongen tenuitvoerlegging van besluit C (2015) 3117 final van de Commissie van 4 mei 2015 inzake de terugvordering van 432 637,97 EUR, vermeerderd met rente, verschuldigd door ADR Center Srl volgens debetnotas’s nrs. 3241408192 en 3241409206 betreffende, respectievelijk, 155 507,97 EUR en 277 130 EUR

      Dictum

               1)

               Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.

               2)

               De beschikking van 22 januari 2016 wordt ingetrokken voor zover zij betrekking heeft op zaak T 364/15 R.

               3)

               De beslissing over de kosten wordt aangehouden.


title: Zaak C-407/07: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden op 5 september 2007 — Stichting Centraal Begeleidingsorgaan voor de Intercollegiale Toetsing tegen de Staatssecretaris van Financiën

text:
               24.11.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 283/13

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden op 5 september 2007 — Stichting Centraal Begeleidingsorgaan voor de Intercollegiale Toetsing tegen de Staatssecretaris van Financiën
   (Zaak C-407/07)
   (2007/C 283/24)
   Procestaal: Nederlands
   Verwijzende rechter
   Hoge Raad der Nederlanden
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekster: Stichting Centraal Begeleidingsorgaan voor de Intercollegiale Toetsing

      Verweerder: Staatssecretaris van Financiën
   Prejudiciële vraag
   Moet artikel 13, A, lid 1, aanhef en letter f, van de Zesde richtlijn (1) zo worden uitgelegd dat daaronder mede vallen diensten van de in deze bepaling bedoelde groeperingen aan hun leden, die direct nodig zijn voor de uitoefening van hun vrijgestelde prestaties of prestaties waarvoor zij niet belastingplichtig zijn en waarvoor als vergoeding niet meer wordt gevorderd dan de voor die diensten gemaakte kosten, indien deze diensten slechts jegens een of meer leden worden verricht?

      (1)  Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1).


title: Zaak C-311/12: Beschikking van de president van het Hof van 7 februari 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Arbeitsgericht Nienburg — Duitsland) — Heinz Kassner/Mittelweser-Tiefbau GmbH & Co. KG

text:
               13.4.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 108/19

         Beschikking van de president van het Hof van 7 februari 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Arbeitsgericht Nienburg — Duitsland) — Heinz Kassner/Mittelweser-Tiefbau GmbH & Co. KG
   (Zaak C-311/12) (1)

   2013/C 108/48
   Procestaal: Duits
   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 287 van 22.9.2012.


title: Zaak C-312/10: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesarbeitsgericht Köln (Duitsland) op 29 juni 2010 — Land Nordrhein-Westfalen/Melanie Klinz

text:
               9.10.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 274/3

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesarbeitsgericht Köln (Duitsland) op 29 juni 2010 — Land Nordrhein-Westfalen/Melanie Klinz
   (Zaak C-312/10)
   ()
   2010/C 274/04
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Landesarbeitsgericht Köln

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Land Nordrhein-Westfalen

      Verwerende partij: Melanie Klinz

      Prejudiciële vragen

      Vraag 1

               a)

               Strookt het met de geest en het doel van clausule 5, punt 1, van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die als bijlage aan richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 (1) is gehecht, dat bij de juridische toetsing van de vraag of in een concreet geval een verlengingsovereenkomst voor bepaalde tijd op objectieve gronden als bedoeld in clausule 5, punt 1, sub a, gerechtvaardigd is, uitsluitend wordt gekeken naar de situatie ten tijde van de sluiting van die verlengingsovereenkomst, zonder dat in aanmerking wordt genomen hoeveel overeenkomsten voor bepaalde tijd reeds aan deze overeenkomst vooraf zijn gegaan, of

               b)

               verlangen de geest en het doel van clausule 5, punt 1, sub a, van de raamovereenkomst, inhoudend dat misbruik als gevolg van het gebruik van opeenvolgende arbeidsovereenkomsten moet worden voorkomen, dat des te strengere eisen worden gesteld aan de „objectieve gronden” naarmate er meer opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd aan de te toetsen overeenkomst vooraf zijn gegaan, respectievelijk hoe langer de betrokken werknemer reeds voordien op grond van opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd tewerk was gesteld?

      Vraag 2

   Staat clausule 5, punt 1, van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd in de weg aan de toepassing van een bepaling van nationaal recht als §14, lid 1, tweede zin, punt 7, van de wet inzake deeltijdarbeid en arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd (Teilzeit- und Befristungsgesetz; hierna: TzBfG), die de sluiting van opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd enkel in de overheidsdienst toestaat op de „objectieve grond” dat de werknemer wordt betaald uit begrotingsmiddelen die begrotingsrechtelijk bestemd zijn voor een tijdelijke tewerkstelling, terwijl bij werkgevers in de particuliere sector dergelijke economische gronden niet als „objectieve grond” worden erkend?

      Vraag 3

               a)

               Strookt de in de tweede vraag beschreven bepaling die beperkingen in de tijd toestaat (hier § 14, lid 1, tweede zin, punt 7, TzBfG) met de raamovereenkomst, indien de begrotingsrechtelijke bepaling waaraan § 14, lid 1, tweede zin, punt 7, TzBfG refereert, een voldoende concrete grond voor de beperking in de tijd bevat, die met name verband houdt met de betrokken activiteit en de uitoefeningsvoorwaarden ervan (zie arrest van 4 juli 2006, Adeneler C-212/04, Jurispr. blz. I-6057, punt 2 van het dictum)?

         Zo vraag 3a) bevestigend wordt beantwoord:

               b)

               Is er sprake van een dergelijke voldoende concrete grond indien de begrotingswet (zoals hier § 7, lid 3, van het Haushaltsgesetz Nordrhein-Westfalen 2004/05; hierna: „HG NRW 2004/05”) enkel bepaalt dat de begrotingsmiddelen bestemd zijn voor tijdelijke arbeid als „hulpkracht” (Aushilfskraft)?

         Zo vraag 3b) bevestigend wordt beantwoord:

               c)

               Geldt dit dan ook wanneer onder de werkzaamheid van een „hulpkracht” in die zin niet alleen de werkzaamheid wordt verstaan die ertoe dient ofwel om een tijdelijke toeneming van inkomend werk op te vangen ofwel om een tijdelijk uitgevallen vaste arbeidskracht te vervangen, maar de term „hulpkracht” ook reeds toepasselijk wordt geacht wanneer de werknemer wordt betaald uit begrotingsmiddelen die zijn vrijgekomen doordat een in dezelfde dienst werkzame vaste arbeidskracht tijdelijk uitvalt, hoewel de „hulpkracht” met taken wordt belast die verband houden met een permanente behoefte van de werkgever en geen inhoudelijke aanknopingspunten hebben met de werkzaamheden van de uitgevallen vaste kracht, of

               d)

               is de in vraag 3c beschreven uitlegging van het begrip „hulpkracht” in strijd met de geest en het doel van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die beoogt misbruik van het gebruik van ketens van arbeidsovereenkomsten te voorkomen, en met het in het arrest van 23 april 2009, Angelidaki (C-378/07 tot C-380/07, Jurispr. blz. I-3071), punt 2 van het dictum uitgesproken beginsel, dat clausule 5, punt 1, sub a, van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd zich verzet tegen de toepassing van een nationale regeling op grond waarvan de vernieuwing van opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd in de overheidssector wordt geacht „om objectieve redenen” in de zin van die clausule gerechtvaardigd te zijn op de enkele grond dat die overeenkomsten zijn gebaseerd op wettelijke bepalingen die de vernieuwing ervan ter voorziening in bepaalde tijdelijke behoeften toestaan, terwijl het in werkelijkheid gaat om permanente en blijvende behoeften?

      Vraag 4

   Handelt een lidstaat in strijd met clausule 8, punt 3, van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, wanneer hij in de wet die moet dienen ter omzetting van richtlijn 1999/70/EG in nationaal recht, voor de gehele overheidsdienst op algemene wijze een begrotingsrechtelijke grond invoert voor de sluiting van tijdelijke overeenkomsten als in vraag 2 omschreven, die vóór de invoering van richtlijn 1999/70/EG in vergelijkbare vorm enkel voor kleinere deelgebieden van de overheid (hoger onderwijs) gold? Leidt een dergelijke overtreding ertoe dat de nationale bepaling niet meer mag worden toegepast?

      (1)  PB L 175 van 10.7.1999, blz. 43.


title: Beschikking van het Gerecht van Eerste Aanleg van 8 maart 2005 in zaak T-84/04, Axiom Medical, Inc. tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) (Gemeenschapsmerk — Oppositie — Intrekking van oppositie — Afdoening zonder beslissing)

text:
               25.6.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 155/22

      BESCHIKKING VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG

   van 8 maart 2005
   in zaak T-84/04, Axiom Medical, Inc. tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Oppositie - Intrekking van oppositie - Afdoening zonder beslissing)
   (2005/C 155/44)
   Procestaal: Duits
   In zaak T-84/04, Axiom Medical, Inc., gevestigd te Rancho Dominguez (Verenigde Staten van Amerika), vertegenwoordigd door R. Köbbing, advocaat, tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) (gemachtigde: G. Schneider); andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM: Paul Hartmann Aktiengesellschaft, gevestigd te Heidenheim (Duitsland), betreffende een beroep tot vernietiging van de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 17 december 2003 (zaak R 193/2002-1) inzake een oppositieprocedure tussen Axiom Medical, Inc. en Paul Hartmann Aktiengesellschaft, heeft het Gerecht (Vierde kamer), samengesteld als volgt: H. Legal, kamerpresident, P. Lindh en V. Vadapalas, rechters; griffier: H. Jung, op 8 maart 2005 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Op het beroep behoeft niet te worden beslist.

               2)

               Elke partij zal haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 106 van 30.4.2004.


title: Zaak C-420/06: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Schwerin (Duitsland) op 16 oktober 2006 — Rüdiger Jager/Amt für Landwirtschaft Bützow

text:
               30.12.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 326/27

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Schwerin (Duitsland) op 16 oktober 2006 — Rüdiger Jager/Amt für Landwirtschaft Bützow
   (Zaak C-420/06)
   (2006/C 326/55)
   Procestaal: Duits
   Verwijzende rechter
   Verwaltungsgericht Schwerin
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Rüdiger Jager

      Verwerende partij: Amt für Landwirtschaft Bützow
   Prejudiciële vraag
   Moet artikel 2, lid 2, van verordening (EG, Euratom), nr. 2988/95 van de Raad van 18 december 1995 (1) betreffende de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen, aldus worden uitgelegd dat een gunstiger sanctiebepaling (met betrekking tot dierpremies) ook met terugwerkende kracht moet worden toegepast wanneer deze bepaling in beginsel pas van toepassing is voor een tijdvak waarin geen dierpremies meer worden toegekend in de betrokken lidstaat, waar in plaats daarvan een systeem van rechtstreekse betaling is ingevoerd?

      (1)  PB L 312, blz. 1.


title: Zaak T-316/06: Beroep ingesteld op 9 november 2006 — Commissie/Premium

text:
               30.12.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 326/68

         Beroep ingesteld op 9 november 2006 — Commissie/Premium
   (Zaak T-316/06)
   (2006/C 326/143)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (Brussel, België) (vertegenwoordigers: E. Montaguti, gemachtigde, bijgestaan door J.-L. Fagnart en F. Longfils, advocaten)

      Verwerende partij: Premium SA
   Conclusies

               —

               het bij het onderhavige verzoekschrift ingediende verzoek ontvankelijk en gegrond te verklaren, en derhalve

               —

               Premium SA te veroordelen tot betaling van een hoofdsom van 88 594,493 EUR, namelijk 57 605,74 EUR voor overeenkomst ISAR A 2052 en 30 988,74 EUR voor overeenkomst KAVAS-2 A2019;

               —

               Premium SA te veroordelen tot betaling van vertragingsrente op het bedrag van 57 605,74 EUR voor de ISAR-overeenkomst [tegen de vermelde rentevoet volgens de op de overeenkomst toepasselijke bepalingen van Frans recht]

               —

               Premium SA te veroordelen tot betaling van vertragingsrente op de hoofdsom van 30 988,74 EUR voor de KAVAS-2-overeenkomst [tegen de vermelde rentevoet volgens de op de overeenkomst toepasselijke bepalingen van Deens recht]

               —

               Premium SA te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Op 11 maart 1992 en 29 december 1993 sloot de Europese Gemeenschap, vertegenwoordigd door de Europese Commissie, met een consortium waaraan werd deelgenomen door een vennootschap waarmee verweerster een overeenkomst had gesloten, twee overeenkomsten betreffende de projecten KAVAS-2, A2019 („Knowledge acquisition visualization and assessment system”), en ISAR-AIM, A2052 („Integration System ARchitecture”), in het kader van een bij beschikking 91/394/EG van de Raad (1) vastgesteld specifiek programma voor onderzoek en technologische ontwikkeling op het gebied van de informatietechnologie (1990-1994).
   De overeenkomsten bepaalden welke kosten van de projecten subsidieerbaar waren, op grond waarvan de financiële bijdrage van de Gemeenschap is berekend. Volgens de bepalingen van de overeenkomsten moesten alle betalingen van de Commissie als voorschotten worden beschouwd tot het eindverslag was goedgekeurd. De contractanten verbonden zich ertoe om, indien de door de Commissie te betalen totale financiële bijdrage lager bleek te zijn dan hetgeen zij reed had betaald, het verschil dadelijk aan de Commissie terug te betalen. Voorts was in de overeenkomsten bepaald dat de contractanten gezamenlijk en hoofdelijk aansprakelijk waren voor elke niet-nakoming van de contractuele verplichtingen, behalve voor het geval dat een van hen geen dan wel onjuiste of onvolledige financiële gegevens verstrekte. In dat geval was slechts die ene contractant aansprakelijk.
   Krachtens de overeenkomsten moest het consortium periodieke kostenstaten en periodieke verslagen over de voortgang van de werkzaamheden indienen.
   De in 1996 door de Commissie verrichte financiële audit bracht aan het licht dat Premium SA verschillende niet-subsidieerbare kosten had gefactureerd. In haar commentaar op het auditverslag stelde verweerster dat zij niet kon aanvaarden dat het verslag verschillende kosten afwees. Na een briefwisseling tussen verweerster en de Commissie stelde de Commissie debetnota's op jegens Premium SA, die deze nota's betwistte. Voor zover bepaalde voorschotten die de Commissie in haar eerste debetnota's in aanmerking had genomen, door de coördinator niet aan Premium SA waren overgemaakt, stelde de Commissie nieuwe debetnota's voor de daadwerkelijk te veel betaalde bedragen op, waarbij zij echter de vaststellingen in het auditverslag betreffende de door verweerster gefactureerde niet-subsidieerbare uitgaven handhaafde. Premium SA heeft ook die nota's betwist.
   De Commissie heeft haar verzoeken om betaling waarop verweerster niet was ingegaan, verschillende keren herhaald. Op basis van de arbitragebedingen in de overeenkomsten heeft de Commissie daarom het onderhavige beroep ingesteld, dat ertoe strekt dat Premium SA wordt veroordeeld tot terugbetaling van een deel van het door de Gemeenschap betaalde voorschot, vermeerderd met vertragingrente, op grond dat verweerster geen enkele gegronde reden heeft aangevoerd om de juistheid van de opvatting van de Commissie betreffende de kosten die in het auditverslag als niet-subsidieerbaar zijn aangemerkt, te betwisten.

      (1)  PB L 218, blz. 22.


title: Zaak C-571/10: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Tribunale di Bolzano (Italië) op 7 december 2010 — Kamberaj Servet/Istituto Per l’Edilizia Sociale della Provincia autonoma di Bolzano (IPES), Giunta della Provincia autonoma di Bolzano, Provincia autonoma di Bolzano

text:
               12.2.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 46/7

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Tribunale di Bolzano (Italië) op 7 december 2010 — Kamberaj Servet/Istituto Per l’Edilizia Sociale della Provincia autonoma di Bolzano (IPES), Giunta della Provincia autonoma di Bolzano, Provincia autonoma di Bolzano
   (Zaak C-571/10)
   2011/C 46/11
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Tribunale di Bolzano

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Kamberaj Servet

      Verwerende partijen: Istituto Per l’Edilizia Sociale della Provincia autonoma di Bolzano (IPES), Giunta della Provincia autonoma di Bolzano, Provincia autonoma di Bolzano

      Prejudiciële vragen

               1)

               Gebiedt het beginsel van voorrang van het recht van de Unie dat de nationale rechter de voorschriften van de Unie met rechtstreekse werking volledig en onverwijld toepast en met het recht van de Unie strijdige interne bepalingen buiten toepassing laat, ook indien deze zijn vastgesteld om uitvoering te geven aan fundamentele constitutionele beginselen van de lidstaat?

               2)

               Moet de nationale rechter, bij een conflict tussen interne bepalingen en het EVRM, op grond van de verwijzing in artikel 6 VEU naar het EVRM artikel 14 EVRM en artikel 1 van Aanvullend protocol 12 daarbij rechtstreeks toepassen en strijdige bepalingen van intern recht buiten toepassing laten, zonder eerst aan het nationale grondwettelijk hof om een beslissing over de grondwettigheid te verzoeken?

               3)

               Staat het recht van de Unie, meer in het bijzonder de artikelen 2 VEU en 6 VEU, de artikelen 21 en 34 van het Handvest en de richtlijnen 2000/43/EG en 2003/109/EG, in de weg aan een nationale (meer bepaald een provinciale) regeling zoals die vervat in de gezamenlijke bepalingen van artikel 15, lid [2], van decreto del Presidente della Repubblica 670/1972, de artikelen 1 en 5 van legge provinciale nr. 13 van 1998 en het besluit van het bestuur van de autonome provincie nr. 1865 van 20 juli 2009, voor zover daarin voor de betrokken rechten, inzonderheid voor de zogenoemde huursubsidie, belang toekent aan de nationaliteit door op het grondgebied wonende werknemers die er voor lange duur verblijven en geen burger van de Unie zijn en staatlozen ongunstiger te behandelen dan op het grondgebied wonende burgers van de Unie (Italianen en niet-Italianen)?

         Ingeval bovenstaande vragen bevestigend moeten worden beantwoord:

               4)

               Moet, in geval van schending van algemene beginselen van de Unie, zoals het verbod van discriminatie en het vereiste van rechtszekerheid, met betrekking tot een nationale uitvoeringsregeling op grond waarvan de rechter „het staken van de schadeveroorzakende gedraging kan gelasten en iedere andere passende maatregel kan treffen, afhankelijk van de omstandigheden en de gevolgen van de discriminatie”, en „de discriminerende gedraging of handeling, voor zover zij nog bestaat, moet worden gestaakt en de gevolgen ervan moeten worden opgeheven”, en op grond waarvan „ter voorkoming van herhaling binnen de vastgestelde termijn een plan voor de opheffing van de vastgestelde discriminaties kan worden gelast”, artikel 15 van richtlijn 2000/43/EG, voor zover het bepaalt dat alle sancties doeltreffend, evenredig en afschrikkend moeten zijn, aldus worden uitgelegd dat het zich bij de vastgestelde discriminaties en de op te heffen gevolgen — mede ter voorkoming van ongerechtvaardigde omgekeerde discriminaties — uitstrekt tot alle schendingen die gevolgen hebben voor de personen die worden gediscrimineerd, ook al zijn zij geen partij in het geschil?

         Ingeval de voorgaande vraag bevestigend moet worden beantwoord:

               5)

               Verzet het recht van de Unie, meer in het bijzonder de artikelen 2 VEU en 6 VEU, de artikelen 21 en 34 van het Handvest en de richtlijnen 2000/43/EG en 2003/109/EG, zich tegen een nationale (meer bepaald provinciale) bepaling op grond waarvan alleen personen die geen burger van de Unie zijn en niet tevens burgers van de Unie (Italianen en niet-Italianen), die enkel gelijk worden gesteld voor de verplichting dat zij meer dan vijf jaar op het grondgebied van de provincie moeten hebben gewoond, tevens drie jaar moeten hebben gewerkt om in aanmerking te komen voor de huursubsidie?

               6)

               Verzet het recht van de Unie, meer in het bijzonder de artikelen 2 VEU en 6 VEU en de artikelen 18 VWEU, 45 VWEU en 49 VWEU, juncto de artikelen 1, 21 en 34 van het Handvest, zich tegen een nationale (meer bepaald provinciale) bepaling op grond waarvan burgers van de Unie (Italianen en niet-Italianen) om voor de huursubsidie in aanmerking te komen een verklaring inzake het etnische toebehoren of aangesloten zijn bij een van de drie taalgroepen in Zuid-Tirol?

               7)

               Verzet het gemeenschapsrecht, inzonderheid de artikelen 2 VEU en 6 VEU en de artikelen 18 VWEU, 45 VWEU en 49 VWEU, juncto de artikelen 21 en 34 van het Handvest, zich tegen een nationale (meer bepaald provinciale) bepaling op grond waarvan burgers van de Unie (Italianen en niet-Italianen) minstens vijf jaar op het provinciale grondgebied moeten hebben gewoond of gewerkt om voor de woningsubsidie in aanmerking te komen?


title: Zaak C-198/07 P: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 22 december 2008 — Donal Gordon/Commissie van de Europese Gemeenschappen (Hogere voorziening — Loopbaanontwikkelingrapport — Beroep tot nietigverklaring — Procesbelang — Ambtenaar die volledig en blijvend invalide is)

text:
               21.2.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 44/10

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 22 december 2008 — Donal Gordon/Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak C-198/07 P) (1)

   (Hogere voorziening - Loopbaanontwikkelingrapport - Beroep tot nietigverklaring - Procesbelang - Ambtenaar die volledig en blijvend invalide is)
   (2009/C 44/16)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Rekwirant: Donal Gordon (vertegenwoordigers: J. Sambon, P.-P. Van Gehuchten en P. Reyniers, advocaten)

      Andere partij in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: J. Currall en H. Krämer, gemachtigden)
   Voorwerp
   Hogere voorziening tegen het arrest van de Derde kamer van het Gerecht van eerste aanleg van 7 februari 2007 in zaak T-175/04, Gordon/Commissie — Beroep tot nietigverklaring van rekwirants loopbaanontwikkelingrapport over de beoordelingsperiode 2001-2002 — Procesbelang — Ambtenaar die gedurende precontentieuze procedure wegens volledige en blijvende invaliditeit is gepensioneerd
   Dictum

               1)

               Het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen van 7 februari 2007, Gordon/Commissie (T-175/04), wordt vernietigd voor zover het Gerecht daarin heeft geoordeeld dat geen uitspraak behoefde te worden gedaan over het door Gordon ingestelde beroep tot nietigverklaring.

               2)

               De hogere voorziening wordt niet-ontvankelijk verklaard voor zover deze is gericht tegen de afwijzing van de vordering tot schadevergoeding in het arrest van het Gerecht.

               3)

               Het besluit van de Commissie van de Europese Gemeenschappen van 11 december 2003 houdende afwijzing van de klacht van Gordon tegen het besluit van 28 april 2003 tot bevestiging van zijn loopbaanontwikkelingrapport over de periode van 1 juli 2001 tot en met 31 december 2002, wordt nietig verklaard.

               4)

               De Commissie van de Europese Gemeenschappen wordt verwezen in de kosten die Gordon voor het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen en voor het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft gemaakt.

      (1)  PB C 129 van 9.6.2007.


title: Zaak C-229/10: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Cível da Comarca do Porto (Portugal) op 10 mei 2010 — Maria Alice Pendão Lapa Costa Ferreira, Alexandra Pendão Lapa Ferreira/Companhia de Seguros Tranquilidade SA

text:
               17.7.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 195/12

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Cível da Comarca do Porto (Portugal) op 10 mei 2010 — Maria Alice Pendão Lapa Costa Ferreira, Alexandra Pendão Lapa Ferreira/Companhia de Seguros Tranquilidade SA
   (Zaak C-229/10)
   2010/C 195/17
   Procestaal: Portugees

      Verwijzende rechter

   Tribunal Cível da Comarca do Porto

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Maria Alice Pendão Lapa Costa Ferreira, Alexandra Pendão Lapa Ferreira

      Verwerende partij: Companhia de Seguros Tranquilidade SA

      Prejudiciële vragen

               1.

               Is met [de] Europese richtlijnen betreffende de verplichte motorrijtuigenverzekering [72/166/EEG (1), 84/5/EEG (2), 90/232/EEG (3), 2000/26/EG (4) en 2005/14/EG (5), inzonderheid artikel 1 bis van richtlijn 90/232] verenigbaar een uitlegging van artikel 505 van de [Portugese] Código Civil volgens welke aansprakelijkheid voor risico’s in verband met de deelneming van voertuigen aan het verkeer is uitgesloten bij een ongeval waaraan enkel en alleen de voetganger schuld heeft?

               2.

               Is met die richtlijnen verenigbaar een uitlegging van artikel 570 van de Código Civil volgens welke de schadeloosstelling op basis van de mate van schuld van elk van de partijen kan worden verlaagd of uitgesloten wanneer culpoos gedrag van de gelaedeerde tot het ontstaan of de verergering van de schade heeft bijgedragen?

               3.

               In geval van een bevestigend antwoord, is met die richtlijnen onverenigbaar een uitlegging op grond waarvan de schadeloosstelling kan worden beperkt of verlaagd, rekening houdend met, aan de ene kant, de schuld van de voetganger, en, aan de andere kant, het van een motorrijtuig uitgaande gevaar?

      (1)  Richtlijn 72/166/EEG van de Raad van 24 april 1972 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid (PB L 103, blz. 1).

      (2)  Tweede Richtlijn 84/5/EEG van de Raad van 30 december 1983 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven (PB 1984, L 8, blz. 17).

      (3)  Derde Richtlijn 90/232/EEG van de Raad van 14 mei 1990 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven (PB L 129, blz. 33).

      (4)  Richtlijn 2000/26/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 mei 2000 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en houdende wijziging van de richtlijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG van de Raad (Vierde richtlijn motorrijtuigenverzekering) (PB L 181, blz. 65).

      (5)  Richtlijn 2005/14/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 houdende wijziging van de richtlijnen 72/166/EEG, 84/5/EEG, 88/357/EEG en 90/232/EEG van de Raad en richtlijn 2000/26/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven (PB L 149, blz. 14).