title: Beschikking van de president van het Gerecht van eerste aanleg van 31 oktober 2000 in zaak T-83/00 R-II, Schuck GmbH tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Kort geding — Intrekking van vergunning voor in handel brengen van geneesmiddelen voor menselĳk gebruik die "norpseudoephedrine" bevatten — Richtlĳn 75/319/EEG — Spoedeisendheid — Belangenafweging)

text:
7.4.2001               NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                        C 108/21
     BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN HET                               Bonn, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore
             GERECHT VAN EERSTE AANLEG                                  van Bonn en Schmidt, advocaten aldaar, Val Sainte-Croix 7,
                                                                        tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemach-
                      van 31 oktober 2000                               tigden: H. Støvlbæk en B. Wägenbaur), betreffende een verzoek
                                                                        tot opschorting van de tenuitvoerlegging van de beschikking
in zaak T-83/00 R-I, Hänseler GmbH tegen Commissie                      van de Commissie van 9 maart 2000 betreffende de intrekking
             van de Europese Gemeenschappen                             van de vergunning voor het in de handel brengen van
                                                                        geneesmiddelen voor menselijk gebruik die „norpseudoephed-
(Kort geding — Intrekking van vergunning voor in handel                 rine” bevatten [C(2000) 608], heeft de president van het
brengen van geneesmiddelen voor menselijk gebruik die                   Gerecht op 31 oktober 2000 een beschikking gegeven waarvan
„norpseudoephedrine” bevatten — Richtlijn 75/319/EEG —                  het dictum luidt als volgt:
            Spoedeisendheid — Belangenafweging)
                                                                        1)    De tenuitvoerlegging van de beschikking van de Commissie van
                        (2001/C 108/38)                                       9 maart 2000 betreffende de intrekking van de vergunning
                                                                              voor het in de handel brengen van geneesmiddelen voor
                                                                              menselijk gebruik die de stoffen „Clobenzorex”, „Fenbutrazat”,
                         (Procestaal: Duits)                                  „Fenproporex”, „Mazindol”, „Mefenorex”, „Norpseudoephe-
                                                                              drine”, „Phenmetrazine”, „Phendimetrazine” en „Propylhexe-
In zaak T-83/00 R-I, Hänseler GmbH, gevestigd te Constance
                                                                              drine” bevatten [C(2000) 608], wordt ten aanzien van
(Duitsland), vertegenwoordigd door B. Sträter, advocaat te
                                                                              verzoekster geschorst.
Bonn, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore
van Bonn en Schmidt, advocaten aldaar, Val Sainte-Croix 7,              2)    De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.
tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemach-
tigden: H. Støvlbæk en B. Wägenbaur), betreffende een verzoek
tot opschorting van de tenuitvoerlegging van de beschikking
van de Commissie van 9 maart 2000 betreffende de intrekking
van de vergunning voor het in de handel brengen van
geneesmiddelen voor menselijk gebruik die „norpseudoephe-                     BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN HET
drine” bevatten [C(2000) 608], heeft de president van het                             GERECHT VAN EERSTE AANLEG
Gerecht op 31 oktober 2000 een beschikking gegeven waarvan                                     van 31 oktober 2000
het dictum luidt als volgt:
1)   De tenuitvoerlegging van de beschikking van de Commissie van       in zaak T-132/00 R, Gerot Pharmazeutika GmbH tegen
     9 maart 2000 betreffende de intrekking van de vergunning                  Commissie van de Europese Gemeenschappen
     voor het in de handel brengen van geneesmiddelen voor
                                                                        (Kort geding — Intrekking van vergunning voor in handel
     menselijk gebruik die de stoffen „Clobenzorex”, „Fenbutrazat”,
                                                                        brengen van geneesmiddelen voor menselijk gebruik die
     „Fenproporex”, „Mazindol”, „Mefenorex”, „Norpseudoephe-
                                                                        „phentermine” bevatten — Richtlijn 75/319/EEG — Spoed-
     drine”, „Phenmetrazine”, „Phendimetrazine” en „Propylhexe-
                                                                                eisendheid — Belangenafweging)
     drine” bevatten [C(2000) 608], wordt ten aanzien van
     verzoekster geschorst.                                                                      (2001/C 108/40)
2)   De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.
                                                                                (Procestaal: Duits)
                                                                        In zaak T-132/00 R, Gerot Pharmazeutika GmbH, gevestigd te
                                                                        Wenen, vertegenwoordigd door K. Grigkar, advocaat te We-
                                                                        nen, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore
     BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN HET                               van Bonn en Schmidt, advocaten aldaar, Val Sainte-Croix 7,
             GERECHT VAN EERSTE AANLEG                                  tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemach-
                                                                        tigden: H. Støvlbæk en B. Wägenbaur), betreffende een verzoek
                      van 31 oktober 2000                               tot opschorting van de tenuitvoerlegging van de beschikking
                                                                        van de Commissie van 9 maart 2000 betreffende de intrekking
in zaak T-83/00 R-II, Schuck GmbH tegen Commissie van                   van de vergunning voor het in de handel brengen van
                de Europese Gemeenschappen                              geneesmiddelen voor menselijk gebruik die „phentermine”
                                                                        bevatten [C(2000) 452], heeft de president van het Gerecht op
(Kort geding — Intrekking van vergunning voor in handel                 31 oktober 2000 een beschikking gegeven waarvan het dictum
brengen van geneesmiddelen voor menselijk gebruik die                   luidt als volgt:
„norpseudoephedrine” bevatten — Richtlijn 75/319/EEG —
            Spoedeisendheid — Belangenafweging)                         1)    De tenuitvoerlegging van de beschikking van de Commissie van
                                                                              9 maart 2000 betreffende de intrekking van de vergunning
                        (2001/C 108/39)                                       voor het in de handel brengen van geneesmiddelen voor
                                                                              menselijk gebruik die de stof „phentermine” bevatten [C(2000)
                                                                              452], wordt ten aanzien van verzoekster geschorst.
                         (Procestaal: Duits)
                                                                        2)    De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.
In zaak T-83/00 R-II, Schuck GmbH, gevestigd te Schwaig
(Duitsland), vertegenwoordigd door B. Sträter, advocaat te


title: Zaak T-389/06: Beroep ingesteld op 20 december 2006 — Inter-IKEA/BHIM (afbeelding van laadplaat)

text:
               27.1.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 20/35

         Beroep ingesteld op 20 december 2006 — Inter-IKEA/BHIM (afbeelding van laadplaat)
   (Zaak T-389/06)
   (2007/C 20/54)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: Inter-IKEA Systems BV (Delft, Nederland) (vertegenwoordiger: J. Gulliksson, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)
   Conclusies

               —

               vernietiging van de beslissing van de eerste kamer van beroep van 26 september 2006 in zaak R 355/2006-1;

               —

               verwijzing van het BHIM in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Betrokken gemeenschapsmerk: beeldmerk bestaande in de afbeelding van een laadplaat bestaande uit een langwerpig rechthoekig draagvlak of dito basis en een even lange opstaande rand, versierd met driehoekige gaten, die in een hoek van 90 graden staan, voor waren en diensten van de klassen 6, 7, 16, 20, 35, 39 en 42 — aanvraag nr. 4 073 748

      Beslissing van de onderzoeker: afwijzing van de aanvraag

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 7, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 van de Raad doordat het merk een voldoende groot onderscheidend vermogen heeft om voor inschrijving in aanmerking te komen.


title: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 27 juni 2002 in zaak C-274/00 P: Odette Simon tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen ("Hogere voorziening — Ambtenaren — Aanspraak op status van tĳdelĳk functionaris — Verzoek niet tĳdig ingediend — Niet-ontvankelĳkheid van het beroep — Hogere voorziening deels kennelĳk niet-ontvankelĳk en deels kennelĳk ongegrond")

text:
C 191/6                 NL                       Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                            10.8.2002
1)    Door te verzuimen overeenkomstig artikel 3 en bijlage I van           1)    Wijst de hogere voorziening af.
      richtlijn 91/676/EEG van de Raad van 12 december 1991
      inzake de bescherming van water tegen verontreiniging door            2)    Verwijst Simon in de kosten.
      nitraten uit agrarische bronnen, op passende wijze de wateren
      vast te stellen die door verontreiniging worden beïnvloed en,
      bijgevolg, niet de kwetsbare zones aan te wijzen, is de               (1) PB C 233 van 12.8.2000.
      Franse Republiek de krachtens deze richtlijn op haar rustende
      verplichtingen niet nagekomen.
2)    De Franse Republiek wordt verwezen in de kosten.
3)    Het Koninkrijk Spanje draagt zijn eigen kosten.
                                                                                ARREST VAN HET HOF
(1) PB C 247 van 26.8.2000.
                                                                                (Vijfde kamer)
                                                                                van 20 juni 2002
                                                                            in zaak C-287/00: Commissie van de Europese Gemeen-
                                                                                schappen tegen Bondsrepubliek Duitsland (1)
                     ARREST VAN HET HOF
                                                                            („Niet-nakoming — Zesde BTW-richtlijn — Artikelen 2,
                                                                            punt 1, en 13, A, lid 1, sub i — Onder bezwarende titel
                           (Zesde kamer)
                                                                            verrichte onderzoeksactiviteiten van openbare instellingen
                                                                                voor hoger onderwijs — Vrijstelling”)
                         van 27 juni 2002
                                                                                (2002/C 191/10)
in zaak C-274/00 P: Odette Simon tegen Commissie van
                de Europese Gemeenschappen (1)                                                        (Procestaal: Duits)
(„Hogere voorziening — Ambtenaren — Aanspraak op                            (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
status van tijdelijk functionaris — Verzoek niet tijdig                                               dentie van het Hof)
ingediend — Niet-ontvankelijkheid van het beroep — Hogere
voorziening deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kenne-
                          lijk ongegrond”)
                                                                            In zaak C-287/00, Commissie van de Europese Gemeenschap-
                          (2002/C 191/09)                                   pen (gemachtigden: G. Wilms en K. Gross) tegen Bondsrepu-
                                                                            bliek Duitsland (gemachtigden: W.-D. Plessing en T. Jürgensen),
                                                                            betreffende een verzoek om vast te stellen dat de Bondsrepu-
                          (Procestaal: Frans)                               bliek Duitsland, door bij § 4, punt 21a, van het Umsatzsteuer-
                                                                            gesetz (wet op de omzetbelasting) van 27 april 1993 (BGBl.
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-  1993 I, blz. 565), zoals gewijzigd bij § 4, lid 5, van het
                          dentie van het Hof)                               Umsatzsteuergesetz-Änderungsgesetz van 12 december 1996
                                                                            (BGBl. 1996 I, blz. 1851), de onderzoeksactiviteiten van
                                                                            openbare instellingen voor hoger onderwijs van de belasting
                                                                            over de toegevoegde waarde vrij te stellen, de verplichtingen
In zaak C-274/00 P: Odette Simon, Luxemburg, aanvankelijk                   niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 2 van
vertegenwoordigd door J.-N. Louis, vervolgens door L. Misson,               de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977
avocats, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, betreffen-                betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten
de hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van                  inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van be-
eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (enkelvoudige                  lasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB
kamer) van 10 mei 2000, Simon/Commissie (T-177/97,                          L 145, blz. 1), heeft het Hof (Vijfde kamer), samengesteld als
JurAmbt., blz. I-A-75 en II-319), strekkende tot vernietiging               volgt: P. Jann, kamerpresident, S. von Bahr (rapporteur),
van dat arrest, andere partij bij de procedure: Commissie                   D. A. O. Edward, A. La Pergola en C. W. A. Timmermans,
van de Europese Gemeenschappen (gemachtigde: J. Currall,                    rechters; advocaat-generaal: F. G. Jacobs; griffier: R. Grass, op
bijgestaan door D. Waelbroeck), heeft het Hof (Zesde kamer),                20 juni 2002 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als
samengesteld als volgt: F. Macken, kamerpresident, N. Colneric              volgt:
(rapporteur), C. Gulmann, J.-P. Puissochet en J. N. Cunha
Rodrigues, rechters; advocaat-generaal: F. G. Jacobs; griffier:             1)    Door bij § 4, punt 21a, van het Umsatzsteuergesetz (wet op de
L. Hewlett, administrateur, op 27 juni 2002 een arrest gewezen                    omzetbelasting) van 27 april 1993, zoals gewijzigd bij
waarvan het dictum luidt als volgt:                                               artikel 4, lid 5, van het Umsatzsteuergesetz-Änderungsgesetz


title: Zaak C-296/04: Verzoek van het Ufficio del giudice di pace di Bitonto van 30 juni 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Antonio Cannito en Fondiaria Sai SPA

text:
               9.10.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 251/3

         Verzoek van het Ufficio del giudice di pace di Bitonto van 30 juni 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Antonio Cannito en Fondiaria Sai SPA
   (Zaak C-296/04)
   (2004/C 251/06)
   Het Ufficio del giudice di pace di Bitonto heeft bij beschikking van 30 juni 2004, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 13 juli 2004, in het geding tussen Antonio Cannito en Fondiaria Sai SPA, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:

               1)

               Dient artikel 81 van het Verdrag aldus te worden uitgelegd dat een afspraak tussen verzekeringsmaatschappijen over de onderlinge uitwisseling van informatie of onderling afgestemde feitelijke gedragingen in die zin, die de betrokken maatschappijen in staat stellen de premies voor de BA-motorrijtuigenverzekeringen te verhogen in een mate die niet gerechtvaardigd is door de marktvoorwaarden, nietig zijn, mede gelet op het feit dat ondernemingen uit verschillende lidstaten aan de overeenkomst of onderling afgestemde feitelijke gedragingen deelnemen?

               2)

               Dient artikel 81 van het Verdrag aldus te worden uitgelegd dat derden met een rechtens relevant belang de nietigheid kunnen inroepen van een afspraak of feitelijk afgestemde gedragingen die door deze gemeenschapsbepaling zijn verboden, en schadevergoeding kunnen vorderen indien er een causaal verband bestaat tussen de afspraak of de gedragingen en de schade?

               3)

               Dient artikel 81 van het Verdrag aldus te worden uitgelegd dat de verjaring van de daarop gebaseerde schadevordering begint te lopen op de dag waarop de afspraak of de onderling afgestemde feitelijke gedragingen tot stand zijn gekomen, dan wel op de dag waarop de afspraak of de onderling afgestemde feitelijke gedragingen zijn beëindigd?

               4)

               Dient artikel 81 van het Verdrag aldus te worden uitgelegd dat de nationale rechter, indien blijkt dat de op basis van het nationale recht te betalen schadevergoeding in elk geval lager is dan het economische voordeel dat de schadeveroorzakende onderneming die heeft deelgenomen aan de verboden afspraak of onderling afgestemde feitelijke gedragingen heeft genoten, de benadeelde partij van ambtswege ook een punitieve schadevergoeding dient toe te kennen, die nodig is om ervoor te zorgen dat de vergoedbare schade groter is dan het door de schadeveroorzakende onderneming genoten voordeel, om door artikel 81 van het Verdrag verboden afspraken of onderling afgestemde feitelijke gedragingen tegen te gaan?


title: Zaak C-345/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Augstākā tiesa (Letland) op 17 juli 2014 — SIA „Maxima Latvija” /Konkurences padome

text:
               22.9.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 329/4

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Augstākā tiesa (Letland) op 17 juli 2014 — SIA „Maxima Latvija”/Konkurences padome
   (Zaak C-345/14)
   2014/C 329/06
   Procestaal: Lets

      Verwijzende rechter

   Augstākā tiesa

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: SIA „Maxima Latvija”

      Verwerende partij: Konkurences padome

      Prejudiciële vragen

               1)

               Kan de in het hoofdgeding onderzochte overeenkomst tussen een verhuurder van winkelruimte en een detailhandelaar (die als ankerhuurder fungeert), die een beperking inhoudt van het recht van de verhuurder om eenzijdig en zonder toestemming van de ankerhuurder te besluiten tot de verhuur van winkelruimte aan mogelijke concurrenten van de ankerhuurder, worden aangemerkt als een overeenkomst tussen marktdeelnemers die ertoe strekt de mededinging te verhinderen, te beperken of te vervalsen in de zin van artikel 101, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie?

               2)

               Moet de structuur van de markt worden geanalyseerd, en zo ja, met welk doel, om te bepalen of deze overeenkomst verenigbaar is met het bepaalde in artikel 101, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie?

               3)

               Is de marktmacht van de partijen bij de overeenkomst die voorwerp is van het hoofdgeding, en de mogelijke vergroting daarvan, een omstandigheid waarmee rekening gehouden moet worden bij de beoordeling van de verenigbaarheid van de overeenkomst met artikel 101, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie?

               4)

               Als de aard van de overeenkomst en de aanwezigheid van eventuele verboden bepalingen daarin moet worden vastgesteld op basis van de mogelijke ongunstige gevolgen voor de markt, vormen deze mogelijke gevolgen dan afdoende reden om de overeenkomst verboden te verklaren, zonder dat beoordeeld hoeft te worden of zich daadwerkelijk ongunstige gevolgen hebben voorgedaan?


title: Zaak T-542/08: Beroep ingesteld op 3 december 2008 — Evropaïki Dynamiki/ECHA

text:
               21.2.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 44/58

         Beroep ingesteld op 3 december 2008 — Evropaïki Dynamiki/ECHA
   (Zaak T-542/08)
   (2009/C 44/100)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Athene, Griekenland) (vertegenwoordigers: N. Korogiannakis, P. Katsimani, en M. Dermitzakis, advocaten)

      Verwerende partij: Europees Agentschap voor chemische stoffen
   Conclusies

               —

               nietig verklaren het besluit van het Europees Agentschap voor chemische stoffen tot afwijzing van de offerte die verzoekster had ingediend in het kader van de openbare aanbestedingsprocedure ECHA/2008/24 voor de „Ontwikkeling van een instrument voor Chemische Veiligheidsbeoordeling” (PB 2008/S 115-152918), haar meegedeeld bij ongedateerde brief die zij op 25 september 2008 heeft ontvangen, en alle daaropvolgende besluiten van ECHA, inclusief dat om de opdracht aan de gekozen inschrijver te gunnen;

               —

               ECHA veroordelen tot vergoeding van de schade die verzoekster door de betrokken aanbestedingsprocedure heeft geleden, ten bedrage van 1 500 000 EUR;

               —

               ECHA verwijzen in de met betrekking tot dit beroep gemaakte gerechtskosten, zelfs indien het beroep wordt verworpen.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoekster vordert nietigverklaring van het besluit van het Europees Agentschap voor chemische stoffen („ECHA”), dat haar op 25 september 2008 werd meegedeeld door middel van een brief die haar ervan op de hoogte bracht dat haar offerte in het kader van het contract ECHA/2008/24 voor de „Ontwikkeling van een instrument voor Chemische Veiligheidsbeoordeling” (PB 2008/S 115-152918) niet was geselecteerd en dat het contract was toegewezen aan TRASYS SA.
   Verzoekster betoogt dat het evaluatiecomité tal van beoordelingsfouten met betrekking tot de gunningscriteria heeft begaan, terwijl fundamentele regels en grondbeginselen voor overheidsopdrachten door de aanbestedende dienst zijn geschonden. Daarenboven wordt gesteld dat ECHA bij de beoordeling van de aanbesteding misbruik van bevoegdheid heeft gemaakt, het Financieel Reglement en/of de beginselen van transparantie heeft geschonden, en vage termen of een onvoldoende motivering heeft gebruikt om zijn besluit te staven. Ten slotte betoogt verzoekster dat verweerder een wezenlijk vormvoorschrift heeft geschonden, voortvloeiend uit artikel 158 bis van verordening (EG, Euratom) nr. 478/2007 van de Commissie (1) dat voorziet in een wachttermijn voor de ondertekening van het contract met de succesvolle inschrijver. Verzoekster stelt dat verweerder opzettelijk de communicatie met verzoekster heeft vertraagd om de ondertekening van het contract met de winnende inschrijver te kunnen afronden alvorens hij verzoeksters commentaar ontving, waardoor het doel van de wachttijd werd verijdeld.
   Bovendien vordert verzoekster schadevergoeding ten bedrage van 1 500 000 EUR, overeenkomend met de geraamde brutowinst uit voornoemde openbare aanbestedingsprocedure indien het contract aan haar zou zijn toegewezen. Verzoekster stelt dat haar schadevordering berust op haar met bewijsmateriaal gestaafd betoogd dat er sprake was van een voldoende gekwalificeerde schending van een ter bescherming van particulieren gegeven hogere rechtsregel en dat de betrokken instellingen de grenzen van hun bevoegdheden kennelijk en ernstig hebben overschreden.

      (1)  Verordening (EG, Euratom) nr. 478/2007 van de Commissie van 23 april 2007 tot wijziging van verordening (EG, Euratom) nr. 2342/2002 tot vaststelling van uitvoeringsvoorschriften van verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (PB 2007, L 111, blz. 13).


title: Zaak C-78/14 P: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 29 oktober 2015 — Europese Commissie/ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias [Hogere voorziening — Arbitragebeding — Zevende kaderprogramma voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie (2007-2013) — Overeenkomsten inzake de financiële steun van de Europese Unie aan de projecten Perform en Oasis — Bij de audits van andere projecten vastgestelde onregelmatigheden — Besluit van de Commissie tot opschorting van de terugbetaling van door de begunstigde voorgeschoten bedragen — Subsidiabele kosten — Onjuiste opvattingen van gegevens in het dossier]

text:
               21.12.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 429/3

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 29 oktober 2015 — Europese Commissie/ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias
   (Zaak C-78/14 P) (1)

   ([Hogere voorziening - Arbitragebeding - Zevende kaderprogramma voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie (2007-2013) - Overeenkomsten inzake de financiële steun van de Europese Unie aan de projecten Perform en Oasis - Bij de audits van andere projecten vastgestelde onregelmatigheden - Besluit van de Commissie tot opschorting van de terugbetaling van door de begunstigde voorgeschoten bedragen - Subsidiabele kosten - Onjuiste opvattingen van gegevens in het dossier])
   (2015/C 429/03)
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: D. Triantafyllou, B. Conte en R. Lyal, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure: ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (vertegenwoordigers: V. Christianos en S. Paliou, dikigoroi)

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               De Europese Commissie wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 102 van 7.4.2014.


title: Verzoeken van de Juzgado de Primera Instancia nr. 35 te Barcelona bij beschikkingen van 31 maart 1998 om een prejudiciële beslissing in de gedingen tussen Salvat Editores SA en anderen en J. Compañ Calbuig en anderen (Zaken C-265/98 tot en met C-272/98)

text:
C 278/28               NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     5.9.98
     stellen die nodig zijn voor het volgen van Richtlijn 93/               betreffende de vooruitbetaling van uitvoerrestituties
     65/EEG van de Raad van 19 juli 1993 betreffende de                     van communautaire financiering wordt uitgesloten;
     vaststelling en het gebruik van compatibele technische
     normen en specificaties voor de aanschaf van appara-              Ð De Commissie te verwijzen in de kosten van deze pro-
     tuur en van systemen voor luchtverkeersafhandeling (1),                cedure.
     of door die bepalingen niet mee te delen, de krachtens
     die richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is
     nagekomen;                                                        Middelen en voornaamste argumenten
                                                                       De middelen en voornaamste argumenten zijn analoog aan
Ð het Koninkrijk BelgieÈ in de kosten van de procedure te              die in zaak C-242/97 (2).
     verwijzen.
                                                                       (1) PB L 163 van 6.6.1998, blz. 28.
Middelen en voornaamste argumenten                                     (2) PB C 271 van 6.9.1997, blz. 6.
De middelen en voornaamste argumenten zijn dezelfde als
die in zaak C-250/98 (2); de in artikel 9 van de richtlijn
bepaalde omzettingstermijn is op 20 juli 1994 verstreken.
                                                                       Verzoek van de Rechtbank van eerste aanleg te Charleroi
Subsidiair betoogt de Commissie, dat de richtlijn de onder-            van 2 juli 1998 om een prejudicieÈle beslissing in het geding
danen van de lidstaten het recht verleent in te gaan op                tussen T. Balog en VZW Royal Charleroi Sporting Club
offerteaanvragen die zijn voorbereid volgens de normen                                              (RCSC)
die krachtens en overeenkomstig de richtlijn zijn vastge-                                      (Zaak C-264/98)
steld. Om die redenen vormen interne circulaires van de
                                                                                (98/C 278/51)
ministeries of de administratie van de lidstaten geen vol-
doende omzetting.
                                                                       De Rechtbank van eerste aanleg te Charleroi heeft bij
(1) PB L 187 van 27.7.1993, blz. 52.                                   beschikking van 2 juli 1998, ingekomen ter griffie van het
(2) Zie bladzijde 22 van dit Publicatieblad.                           Hof van Justitie op 20 juli 1998, in het geding tussen T.
                                                                       Balog en VZW Royal Charleroi Sporting Club, het Hof
                                                                       van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht
                                                                       om een prejudicieÈle beslissing over de navolgende vraag:
                                                                       Is het verenigbaar met artikel 85 van het EG-Verdrag en/of
                                                                       met artikel 53 van de Overeenkomst betreffende de Euro-
Beroep, op 17 juli 1998 ingesteld door Koninkrijk BelgieÈ
                                                                       pese Economische Ruimte, dat een op het grondgebied van
    tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
                                                                       een lidstaat van de Europese Unie gevestigde voetbalclub
                        (Zaak C-263/98)                                op grond van de regels en circulaires van nationale en
                         (98/C 278/50)                                 internationale bonden (KBVB, UEFA, FIFA), betaling ver-
                                                                       langt van een ¹transfersomº wanneer een voormalig werk-
                                                                       nemer, een beroepsvoetballer die geen Gemeenschapson-
                                                                       derdaan is en wiens contract is verstreken, wordt aange-
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
                                                                       worven door een nieuwe werkgever die is gevestigd in
is op 17 juli 1998 beroep tegen de Commissie van de
                                                                       diezelfde lidstaat, een andere lidstaat van de Europese
Europese Gemeenschappen ingesteld door het Koninkrijk
                                                                       Unie of van de Europese Economische Ruimte, of een
BelgieÈ, ten deze vertegenwoordigd door J. Devadder, advi-
                                                                       derde staat?
seur-generaal bij het Ministerie van Buitenlandse zaken,
Buitenlandse handel en Ontwikkelingssamenwerking, en
door H. Gilliams, advocaat bij de balie te Brussel, domici-
lie gekozen hebbende te Luxemburg bij de Ambassade van
het Koninkrijk BelgieÈ, rue des Girondins 4.
                                                                       Verzoeken van de Juzgado de Primera Instancia nr. 35 te
Verzoeker concludeert dat het den Hove behage:                         Barcelona bij beschikkingen van 31 maart 1998 om een
                                                                       prejudicieÈle beslissing in de gedingen tussen Salvat Editores
                                                                             SA en anderen en J. CompanÄ Calbuig en anderen
Ð Beschikking 98/358/EG van de Commissie van 6 mei
     1998 betreffende de goedkeuring van de rekeningen                            (Zaken C-265/98 tot en met C-272/98)
     die de lidstaten voor het begrotingsjaar 1994 hebben                                       (98/C 278/52)
     ingediend in verband met de door het Europees OrieÈn-
     tatie- en Garantiefonds voor de landbouw (EOGFL),
     afdeling Garantie, gefinancierde uitgaven (1), te vernie-         De Juzgado de Primera Instancia nr. 35 te Barcelona heeft
     tigen, voorzover daarin ten aanzien van verzoekster               bij beschikkingen van 31 maart 1998, ingekomen ter grif-
     een bedrag van 382 208 436 BEF inzake uitgaven                    fie van het Hof van Justitie op 20 juli 1998, in de gedin-
 ---pagebreak--- 5.9.98                 NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       C 278/29
gen tussen Salvat Editores SA en J. CompanÄ Calbuig                    Beroep, op 17 juli 1998 ingesteld tegen Koninkrijk Spanje
(C-265/98), Salvat Editores SA en G. Caminati (C-266/                       door Commissie van de Europese Gemeenschappen
98), OceÂano Grupo Editorial SA en R. Bogas CardenÄosa                                         (Zaak C-274/98)
(C-267/98), OceÂano Grupo Editorial SA en M. Casas Min-
gueÂlez (C-268/98), Planeta CreÂdito SA en A. Villar Caste-                                     (98/C 278/54)
lao (C-269/98), Artel SA en P. López Aznar (C-270/98),
Salvat Editores SA en J. A. Serrano Garrido (C-271/98) en
                                                                       Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
Artel SA en F. Arencom Salazar (C-272/98), het Hof van
                                                                       is op 17 juli 1998 beroep ingesteld tegen Koninkrijk
Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om
                                                                       Spanje door Commissie van de Europese Gemeenschap-
een prejudicieÈle beslissing.
                                                                       pen, vertegenwoordigd door E. Gippini Fournier en F. de
                                                                       Sousa Fialho, leden van haar juridische dienst, als gemach-
                                                                       tigden, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij C.
De verzoeken van de Juzgado de Primera Instancia nr. 35                Gómez de la Cruz, Centre Wagner.
te Barcelona om een prejudicieÈle beslissing zijn gelijk aan
die in de zaken C-240/98-C-244/98 (1).                                 Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
(1) Zie bladzijde 21 van dit Publicatieblad.                           Ð vast te stellen dat het Koninkrijk Spanje, door niet
                                                                            over te gaan tot vaststelling van de actieprogramma's
                                                                            bedoeld in artikel 5 van Richtlijn 91/676/EEG van de
                                                                            Raad van 12 december 1991 inzake de bescherming
                                                                            van water tegen verontreiniging door nitraten uit agra-
                                                                            rische bronnen (1), niet heeft voldaan aan de krachtens
                                                                            het EG-Verdrag op haar rustende verplichtingen;
Verzoek van het Bundesfinanzhof van 14 mei 1998 om
                                                                       Ð verweerster in de kosten te verwijzen.
een prejudicieÈle beslissing in het geding tussen H.-J. Schle-
                  busch en Hauptzollamt Trier
                                                                       Middelen en voornaamste argumenten
                        (Zaak C-273/98)
                          (98/C 278/53)                                Ingevolge het bindend karakter van het bepaalde in
                                                                       artikel 189, derde alinea, en artikel 5, eerste alinea, van
                                                                       het EG-Verdrag zijn de lidstaten waarvoor een richtlijn
                                                                       bestemd is, gehouden de ter uitvoering noodzakelijke
Het Bundesfinanzhof heeft bij beschikking van 14 mei                   maatregelen te treffen binnen de daartoe gestelde termijn.
1998, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op                Aangezien de eerste aanwijzing van de kwetsbare zones
20 juli 1998, in het geding tussen H.-J. Schlebusch en                 binnen twee jaar na kennisgeving van de richtlijn moest
Hauptzollamt Trier, het Hof van Justitie van de Europese               hebben plaatsgevonden (artikel 2, lid 3), verstreek de ter-
Gemeenschappen verzocht om een prejudicieÈle beslissing                mijn voor de opstelling van de in artikel 5 bedoelde actie-
over de navolgende vraag:                                              programma's in december 1995.
                                                                       (1) PB L 375 van 31.12.1991, blz. 1. Richtlijn gerectificeerd in PB
                                                                           L 92 van 16.4.1993, blz. 51.
Moet artikel 3 bis, lid 3, eerste zin, van Verordening
(EEG) nr. 857/84 van de Raad (1), in de versie van Veror-
dening (EEG) nr. 1639/91 (2), aldus worden uitgelegd, dat
aan een melkproducent ook een definitieve specifieke refe-
rentiehoeveelheid moet worden toegewezen, wanneer hij
in het in voormelde bepaling bedoelde tijdvak de hem
voorlopig toegewezen specifieke referentiehoeveelheid niet             Verzoek van Klagenñvnet for Udbud van 15 juli 1998 om
voor een overeenkomstige verhoging van zijn melkproduc-                een prejudicieÈle beslissing in het aldaar aanhangige geding
tie heeft gebruikt, doch het gedeelte van zijn melkquotum,             tussen Unitron Scandinavia A/S en 3-S A/S, Danske Svine-
dat overeenkomt met de oorspronkelijke referentiehoeveel-              producenters Serviceselskab, enerzijds, en Ministeriet for
heid, waarover zijn bedrijf naast de voorlopig toegewezen                        fùdevarer, landbrug og fiskeri, anderzijds
specifieke referentiehoeveelheid beschikte, tijdelijk voor                                     (Zaak C-275/98)
gebruik aan een ander bedrijf heeft afgestaan?
                                                                                (98/C 278/55)
(1) Verordening (EEG) nr. 857/84 van de Raad van 31 maart
    1984 houdende algemene voorschriften voor de toepassing van        Bij beschikking van 15 juli 1998, ingekomen ter griffie
    de in artikel 5 quater van Verordening (EEG) nr. 804/68            van het Hof van Justitie op 20 juli daaraanvolgend, heeft
    bedoelde heffing in de sector melk en zuivelproducten (PB L 90     Klagenñvnet for Udbud in het aldaar aanhangige geding
    van 1.4.1984, blz. 13).                                            tussen Unitron Scandinavia A/S en 3-S A/S, Danske Svine-
(2) PB L 150 van 15.6.1991, blz. 35.                                   producenters Serviceselskab, enerzijds, en Ministeriet for
                                                                       fùdevarer, landbrug og fiskeri, anderzijds, het Hof van Jus-
                                                                       titie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een
                                                                       prejudicieÈle beslissing over de navolgende vragen:


title: Zaak C- 396/03 P: Hogere voorziening, op 24 september 2003 ingesteld door Magnus Killinger tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen van 8 juli 2003 in zaak T-186/03, Magnus Killinger tegen Bondsrepubliek Duitsland, Raad van de Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               15.10.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 257/1

         Hogere voorziening, op 24 september 2003 ingesteld door Magnus Killinger tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen van 8 juli 2003 in zaak T-186/03, Magnus Killinger tegen Bondsrepubliek Duitsland, Raad van de Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak C- 396/03 P)
   (2005/C 257/01)
   Procestaal: Duits
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 24 september 2003 hogere voorziening ingesteld door Magnus Killinger, vertegenwoordigd door T. Scheuerenstuhl, advocaat, Würzburger Straße 2, D-97440 Werneck, tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen van 8 juli 2003 in zaak T-186/03, Magnus Killinger tegen Bondsrepubliek Duitsland, Raad van de Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeenschappen.
   Het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen (Vierde kamer) heeft bij beschikking van 3 juni 2005 de hogere voorziening afgewezen en beslist dat rekwirant zijn eigen kosten zal dragen.


title: Zaak T-126/04: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 12 september 2008 — Goris/Commissie ( Openbare dienst — Ambtenaren — Interlocutoir arrest — Afdoening zonder beslissing )

text:
               22.11.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/34

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 12 september 2008 — Goris/Commissie
   (Zaak T-126/04) (1)

   („Openbare dienst - Ambtenaren - Interlocutoir arrest - Afdoening zonder beslissing’)
   (2008/C 301/57)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Willem Goris (Strassen, Luxemburg) (vertegenwoordiger: N. Lhoëst, advocaat)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: J. Currall en H. Krämer, gemachtigden, bijgestaan door B. Wägenbaur, advocaat)
   Voorwerp
   Enerzijds, vordering tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 5 mei 2003 houdende wijziging van verzoekers indeling in rang, voor zover hij daarbij op de datum van zijn aanstelling wordt ingedeeld in de rang B 4, salaristrap 2, de datum waarop dit besluit financiële gevolgen heeft op 5 oktober 1995 wordt vastgesteld en verzoekers loopbaan in rang niet wordt gereconstrueerd alsmede vordering tot nietigverklaring van het besluit tot afwijzing van verzoekers klacht en, anderzijds, vordering tot vergoeding van de schade die uit dat besluit zou voortvloeien
   Dictum

               1)

               Er behoeft geen uitspraak meer te worden gedaan over het beroep.

               2)

               De Commissie zal alle kosten dragen.

      (1)  PB C 118 van 30.4.2004.


title: Zaak C-491/07: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht für Strafsachen Wien (Oostenrijk) op 31 oktober 2007 — Strafzaak tegen Vladimir Turansky

text:
               26.1.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 22/26

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht für Strafsachen Wien (Oostenrijk) op 31 oktober 2007 — Strafzaak tegen Vladimir Turansky
   (Zaak C-491/07)
   (2008/C 22/49)
   Procestaal: Duits
   Verwijzende rechter
   Landesgericht für Strafsachen Wien
   Partijen in het hoofdgeding
   Vladimir Turansky
   Prejudiciële vraag
   „Moet het beginsel 'ne bis in idem' van artikel 54 van de op 19 juni 1990 in Schengen (Luxemburg) tot stand gekomen uitvoeringsovereenkomst van het akkoord tussen de regeringen van de staten van de Benelux Economische Unie, van de Bondsrepubliek Duitsland en van de Franse Republiek betreffende de geleidelijke afschaffing van de controles aan de gemeenschappelijke grenzen (1), ondertekend te Schengen op 14 juni 1985, aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen de strafrechtelijke vervolging van een verdachte in de Republiek Oostenrijk wegens bepaalde feiten, wanneer in de Slowaakse Republiek na haar toetreding tot de Europese Unie de strafprocedure ter zake van dezelfde feiten is geëindigd op grond van een na inhoudelijke beoordeling van de zaak genomen bindend besluit van een politieautoriteit tot schorsing van de vervolging zonder strafoplegging?”

      (1)  PB L 239, blz. 19.


title: Zaak T-438/07: Beroep ingesteld op 30 november 2007 — Spa Monopole/BHIM — De Francesco Import (SpagO)

text:
               9.2.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 37/26

         Beroep ingesteld op 30 november 2007 — Spa Monopole/BHIM — De Francesco Import (SpagO)
   (Zaak T-438/07)
   (2008/C 37/41)
   Taal van het verzoekschrift: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV (Spa, België) (vertegenwoordigers: L. de Brouwer, E. Cornu, E. De Gryse en D. Moreau, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: De Francesco Import GmbH (Nürnberg, Duitsland)
   Conclusies

               —

               de beslissing van de tweede kamer van beroep van het Bureau van 13 september 2007 in zaak R 1285/2006-2 te vernietigen en

               —

               het Bureau te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: De Francesco Import GmbH

      Betrokken gemeenschapsmerk: het woordmerk „SpagO” voor waren van klasse 33 — aanvraagnr. 2 320 844

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: verzoekster

      Oppositiemerk of -teken: de communautaire, nationale en internationale woord- en beeldmerken „SPA”, „SPA Citron” en „SPA Orange” voor waren van klasse 32

      Beslissing van de oppositieafdeling: volledige toewijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: vernietiging van de beslissing van de oppositieafdeling en afwijzing van de oppositie

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 5, van verordening nr. 40/94 van de Raad, aangezien de kamer van beroep de bekendheid van SPA in de Benelux heeft onderschat en onvoldoende rekening heeft gehouden met de volgende elementen:

               —

               de fonetische en visuele overeenstemmingen van de betrokken merken;

               —

               het feit dat door het gebruik van het merk „SpagO” voor alcoholhoudende dranken afbreuk zou worden gedaan aan de reputatie van het mineraalwater „SPA”, dat zijn reputatie heeft opgebouwd op de hoge kwaliteit, de zuiverheid en de heilzame werking voor de gezondheid ervan;

               —

               het feit dat door het gebruik van „SpagO” voor dranken ongerechtvaardigd voordeel zou worden getrokken uit de reputatie van het merk „SPA” en het imago van kwaliteit en zuiverheid ervan.


title: Zaak C-425/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Tribunal Administrativo e Fiscal do Porto (Portugal) op 18 september 2012 — Portgás — Sociedade de Produção e Distribuição de Gás, SA/Ministério do Ambiente, do Ordenamento do Território e do Desenvolvimento Regional

text:
               15.12.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 389/3

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Tribunal Administrativo e Fiscal do Porto (Portugal) op 18 september 2012 — Portgás — Sociedade de Produção e Distribuição de Gás, SA/Ministério do Ambiente, do Ordenamento do Território e do Desenvolvimento Regional
   (Zaak C-425/12)
   2012/C 389/04
   Procestaal: Portugees

      Verwijzende rechter

   Tribunal Administrativo e Fiscal do Porto

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Portgás — Sociedade de Produção e Distribuição de Gás, SA

      Verwerende partij: Ministério do Ambiente, do Ordenamento do Território e do Desenvolvimento Regional

      Prejudiciële vraag

   Dienen artikel 4, lid 1, van richtlijn 93/38/EEG (1) van de Raad van 14 juni 1993, artikel 14, lid 1, sub c-i, van deze richtlijn, zoals gewijzigd bij richtlijn 98/4/EG (2) van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 1998, alsook de overige bepalingen van deze richtlijnen of de algemene beginselen van gemeenschapsrecht aldus te worden uitgelegd dat zij voor particuliere concessiehouders van openbare diensten [met name een dienst als bedoeld in artikel 2, lid 1, sub b, van genoemde richtlijn 93/38/EEG] verplichtingen doen ontstaan, hoewel de Portugese Staat deze richtlijn niet in nationaal recht heeft omgezet maar zich bij wege van een aan haar ministeries toerekenbare handeling tegenover die particuliere concessiehouder op een schending van deze verplichtingen zou kunnen beroepen?

      (1)  Richtlijn 93/38/EEG van de Raad van 14 juni 1993 houdende coördinatie van de procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en telecommunicatie (PB L 199, blz. 84).

      (2)  PB L 101, blz. 1


title: Zaak T-101/10: Beroep ingesteld op 3 maart 2010 — Polen/Commissie

text:
               1.5.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 113/68

         Beroep ingesteld op 3 maart 2010 — Polen/Commissie
   (Zaak T-101/10)
   2010/C 113/101
   Procestaal: Pools

      Partijen

      Verzoekende partij: Republiek Polen (vertegenwoordiger: M. Szpunar, gemachtigde)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van artikel 3 van verordening (EG) nr. 1193/2009 van de Commissie van 3 november 2009 houdende rectificatie van de verordeningen (EG) nr. 1762/2003, (EG) nr. 1775/2004, (EG) nr. 1686/2005 en (EG) nr. 164/2007 en houdende vaststelling van de bedragen van de productieheffingen in de sector suiker voor de verkoopseizoenen 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 en 2005/2006 (1), voor zover daarbij artikel 2 van verordening (EG) nr. 1686/2005 van de Commissie van 14 oktober 2005 tot vaststelling van de bedragen van de productieheffingen en de coëfficiënt voor de aanvullende heffing in de sector suiker voor het verkoopseizoen 2004/2005 (2), wordt gerectificeerd;

               —

               verwijzing van de Commissie in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoekster wijst erop dat bij de bestreden maatregel een verschillende coëfficiënt voor de aanvullende productieheffing in de sector suiker voor het verkoopseizoen 2004/2005 is ingevoerd in dier voege dat deze coëfficiënt is vastgesteld op 0,25466 voor de nieuwe lidstaten doch op 0,14911 voor de landen van de Gemeenschap van vijftien.
   Verzoekster voert tegen de bestreden maatregel de volgende middelen aan:

               Ten eerste stelt verzoekster onbevoegdheid van de Commissie en schending van artikel 16 van verordening (EG) nr. 1260/2001 (3), waarbij de Commissie werd gemachtigd om uitsluitend één coëfficiënt van dezelfde hoogte voor de gehele Unie vast te stellen. Verzoekster wijst erop dat de verschillende taalversies van verordening nr. 1260/2001 in zoverre overeenstemmend en duidelijk zijn. Verzoekster stelt, dat de regels van de gemeenschappelĳke ordening der markten in de sector suiker geen grond kunnen opleveren voor een afwijking van een taalkundige uitlegging van de bepalingen van verordening nr. 1260/2001, en zelfs een dergelijke afwijking ook nog eens uitsluiten. Volgens verzoekster was een uniforme coëfficiënt immers een wezenlijk instrument om uitvoering te geven aan de regels van de gemeenschappelĳke ordening der markten in de sector suiker.

               Ten tweede stelt verzoekster schending van het beginsel van de onverwijlde en volledige overname van het acquis communautaire door de nieuwe lidstaten. Volgens haar is de bestreden maatregel de facto een overgangsmaatregel die geen steun vindt in de Toetredingsakte van 2003 en de op basis daarvan vastgestelde handelingen. Zij beroept zich daarbij op artikel 2 van de Toetredingsakte dat de basis is voor de volledige aanvaarding door de Republiek Polen van alle uit het lidmaatschap voortvloeiende rechten en plichten, en dus volgens verzoekster ook van het recht om aanspraak te maken op het teveel betaalde en de verplichting om de verliezen op de suikermarkt te dekken die in de voorafgaande verkoopseizoenen zijn ontstaan.

               Ten derde stelt verzoekster schending van het discriminatieverbod. Het enige criterium voor een verschil in coëfficiënt is volgens haar de datum van toetreding van de lidstaten tot de Europese Unie. Zij betoogt dat de toetreding van nieuwe lidstaten op zich geen objectief criterium kan zijn dat het ingevoerde verschil zou kunnen rechtvaardigen omdat de consequenties van de toetreding in de Toetredingsakte en in de op basis daarvan vastgestelde handelingen uitputtend waren geregeld.

               Ten vierde stelt verzoekster schending van het beginsel van solidariteit. Zij wijst erop dat het beginsel van solidariteit van de producenten een fundamenteel beginsel is van de gemeenschappelĳke ordening der markten in de sector suiker, en inhoudt dat de kosten van de financiering van die markt door alle producenten tezamen worden gedragen, en dat de financiële neutraliteit niet op het niveau van de afzonderlijke lidstaten maar op het niveau van de gehele Unie volgens objectieve criteria wordt bereikt. Het verschil in coëfficiënt met betrekking tot de afzonderlijke lidstaten betekent volgens verzoekster een willekeurige, onevenredige en onsolidaire verdeling van de kosten van de financiering van de suikermarkt.

               Ten vijfde stelt verzoekster schending van artikel 253 EG (thans artikel 296, tweede alinea, VWEU), omdat de bestreden maatregel niet toereikend is gemotiveerd. De Commissie heeft niet aangegeven welke omstandigheden het verschil in coëfficiënt rechtvaardigden en ook niet waarvoor het verschil in coëfficiënt zou moeten dienen.

      (1)  PB L 321, van 8.12.2009, blz. 1.

      (2)  Verordening (EG) nr. 1686/2005 van de Commissie van 14 oktober 2005 tot vaststelling van de bedragen van de productieheffingen en de coëfficiënt voor de aanvullende heffing in de sector suiker voor het verkoopseizoen 2004/2005 (PB L 271, van 15.10.2005, blz. 12).

      (3)  Verordening (EG) nr. 1260/2001 van de Raad van 19 juni 2001 houdende een gemeenschappelĳke ordening der markten in de sector suiker (PB L 178, van 30.6.2001, blz. 1).


title: Zaak T-208/14: Beroep ingesteld op 28 maart 2014 — Richard Anton/ECHA

text:
               30.6.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 202/25

         Beroep ingesteld op 28 maart 2014 — Richard Anton/ECHA
   (Zaak T-208/14)
   2014/C 202/32
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Richard Anton KG (Gräfelfing, Duitsland) (vertegenwoordigers: M. Ahlhaus en J. Schrotz, advocaten)

      Verwerende partij: Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA)

      Conclusies

               —

               besluit SME(2013) 4524 van het Europees Agentschap voor chemische stoffen van 21 januari 2014 en factuur nr. 10046845 van 23 januari 2014 nietig verklaren, en

               —

               verweerder verwijzen in alle kosten, met inbegrip van verzoeksters kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster drie middelen aan.

               1.

               Onbevoegdheid van verweerder

                           —

                           Verweerder was niet bevoegd om het bestreden besluit SME(2013) 4524 vast te stellen. Noch op grond van verordening (EG) nr. 1907/2006 (1) noch op grond van verordening (EG) nr. 340/2008 (2) mag verweerder een afzonderlijk besluit vaststellen betreffende de vraag of een registrant voldoet aan de mkb-criteria.

               2.

               Schending van verordening nr. 1 van 15 april 1958

                           —

                           In heel zijn communicatie met verzoekster is verweerder zijn verplichting niet nagekomen om zich tot een persoon die onder de soevereiniteit van een lidstaat valt, in de officiële taal van die staat te richten. Door die schending van het recht heeft verzoekster niet kunnen voldoen aan haar verplichtingen inzake het bewijs dat zij een kleine onderneming is.

               3.

               De bestreden besluiten zijn niet gerechtvaardigd en de aan verzoekster opgelegde vergoeding voor administratieve kosten is niet evenredig

                           —

                           De bestreden besluiten zijn materieel onjuist. Verzoekster kwam in aanmerking voor een lagere vergoeding overeenkomstig verordening (EG) nr. 340/2008. Verweerders factuur met betrekking tot de vergoeding voor administratieve kosten is niet gerechtvaardigd, omdat die vergoeding aan verzoekster is opgelegd op grond van een onjuiste procedure. Er is geen passende rechtsgrondslag voor de vergoeding voor administratieve kosten en die vergoeding is niet evenredig.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (REACH), tot oprichting van een Europees Agentschap voor chemische stoffen, houdende wijziging van richtlijn 1999/45/EG en houdende intrekking van verordening (EEG) nr. 793/93 van de Raad en verordening (EG) nr. 1488/94 van de Commissie alsmede richtlijn 76/769/EEG van de Raad en de richtlijnen 91/155/EEG, 93/67/EEG, 93/105/EG en 2000/21/EG van de Commissie.

      (2)  Verordening (EG) nr. 340/2008 van de Commissie van 16 april 2008 betreffende de aan het Europees Agentschap voor chemische stoffen te betalen vergoedingen krachtens verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (REACH).


title: Zaak F-84/12: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 16 september 2013 — CN/Raad (Openbare dienst — Artikel 78 Statuut — Invaliditeitscommissie — Medisch rapport — Medische gegevens van psychiatrische of psychologische aard — Medisch geheim — Toegang — Beroep tot nietigverklaring — Beroep tot schadevergoeding)

text:
               8.3.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 71/33

      Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 16 september 2013 — CN/Raad
      (Zaak F-84/12) (1)

      (Openbare dienst - Artikel 78 Statuut - Invaliditeitscommissie - Medisch rapport - Medische gegevens van psychiatrische of psychologische aard - Medisch geheim - Toegang - Beroep tot nietigverklaring - Beroep tot schadevergoeding)
      (2014/C 71/64)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: CN (Brumath, Frankrijk) (vertegenwoordiger: M. Velardo, advocaat)

         Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: J. Herrmann en M. Bauer, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek om nietigverklaring van het besluit houdende weigering om verzoeker rechtstreeks toegang te verlenen tot het eindrapport van de conclusies van de invaliditeitscommissie en tot de diagnose van de derde arts van die commissie

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  CN zal zijn eigen kosten dragen en wordt verwezen in de kosten van de Raad van de Europese Unie.

         (1)  PB C 295 van 29.9.2012, blz. 35.


title: Zaak C-201/09 P: Hogere voorziening ingesteld op 8 juni 2009 door ArcelorMittal Luxembourg SA tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Zevende kamer) van 31 maart 2009 in zaak T-405/06, ArcelorMittal Luxembourg SA/Commissie

text:
               29.8.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 205/19

         Hogere voorziening ingesteld op 8 juni 2009 door ArcelorMittal Luxembourg SA tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Zevende kamer) van 31 maart 2009 in zaak T-405/06, ArcelorMittal Luxembourg SA/Commissie
   (Zaak C-201/09 P)
   2009/C 205/33
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirante: ArcelorMittal Luxembourg SA, voorheen Arcelor Luxembourg SA (vertegenwoordiger: A. Vandencasteele, advocaat)

      Andere partijen in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen, ArcelorMittal Belval & Differdange, voorheen Arcelor Profil Luxembourg SA, ArcelorMittal International, voorheen Arcelor International SA

      Conclusies

               —

               het arrest van het Gerecht in zaak T-405/06 vernietigen, voor zover hierbij beschikking C(2006) 5342 def. van de Commissie van 8 november 2006 inzake een procedure op grond van artikel 65 [KS] betreffende overeenkomsten en onderling afgestemde feitelijke gedragingen van Europese balkenproducenten (zaak COMP/F/38.907 — Stalen balken) wordt bevestigd, voor zover deze betrekking heeft op ArcelorMittal Luxembourg SA;

               —

               verweerster in hogere voorziening verwijzen in de kosten van de hogere voorziening en van eerste aanleg.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar vorderingen voert rekwirante vier middelen aan.
   Met haar eerste middel, dat twee onderdelen omvat, stelt rekwirante dat het Gerecht artikel 97 KS heeft geschonden en misbruik heeft gemaakt van zijn bevoegdheid, door artikel 65 KS toe te passen na het aflopen van het EGKS-Verdrag op 23 juli 2002. De verplichting van de instellingen om een samenhangende uitlegging van de verschillende verdragen te ontwikkelen kan in geen geval rechtvaardigen dat de bepalingen van een verdrag na het aflopen ervan in de communautaire rechtsorde worden gehandhaafd.
   In het kader van het tweede onderdeel van dit middel stelt rekwirante dat het Gerecht verordening nr. 1/2003 (1) heeft geschonden en misbruik heeft gemaakt van zijn bevoegdheid door de bevoegdheid van de Commissie tot vaststelling van een beschikking houdende toepassing van artikel 65 KS te baseren op een verordening die haar enkel bevoegdheden ter uitvoering van de artikelen 81 EG en 82 EG toekent. Aangezien deze verordening enkel op grond van het EG-Verdrag is vastgesteld, na het aflopen van het EGKS-Verdrag, kon zij de Commissie niet de bevoegdheid verlenen om een schending van artikel 65 KS te bestraffen, zonder het EGKS-Verdrag en de regels inzake de hiërarchie van normen te schenden.
   Met haar tweede middel, dat drie onderdelen omvat, stelt rekwirante dat het Gerecht het beginsel van het persoonlijke karakter van straffen en sancties, de rechtspraak van het Hof inzake toerekenbaarheid, het gezag van gewijsde en de hiërarchie der normen heeft geschonden, door te erkennen dat de Commissie gerechtigd is om een vennootschap aansprakelijk te stellen voor een mededingingsverstorende praktijk van een andere vennootschap van de groep, zonder dat eerstgenoemde vennootschap daaraan heeft deelgenomen. Noch het feit dat de verschillende betrokken vennootschappen, die tot dezelfde groep behoren, één enkele economische eenheid vormen, noch het feit dat de moedermaatschappij haar dochteronderneming die een inbreuk heeft gepleegd, volledig controleert, noch de beslissende invloed die de moedermaatschappij over haar dochteronderneming uitoefent, levert op zich het bewijs op dat rekwirante aan de inbreuk heeft deelgenomen. Geen van deze elementen kan dus rechtvaardigen dat het gedrag van de dochteronderneming aan de moedermaatschappij wordt toegerekend.
   Met haar derde middel stelt rekwirante dat het Gerecht de regels inzake de verjaring van het recht van vervolging verkeerd heeft toegepast en het beginsel van het gezag van gewijsde heeft geschonden door in zijn arrest stuitingshandelingen ten opzichte van haar in aanmerking te nemen, terwijl uit de oorspronkelijke beschikking, die is vastgesteld in 1994, duidelijk blijkt dat uitdrukkelijk is vastgesteld dat verzoekster niet aan de inbreuk heeft deelgenomen.
   Met haar vierde middel stelt rekwirante ten slotte dat het Gerecht haar rechten van verdediging heeft geschonden door zijn arrest gebrekkig te motiveren voor zover het gaat om de bijzonder lange duur van de procedure, die het voor rekwirante onmogelijk heeft gemaakt om nog de nodige bewijzen ter weerlegging van het tegenover haar gehanteerde vermoeden van aansprakelijkheid aan te voeren. Bovendien heeft het Gerecht met zijn arrest het gezag van gewijsde van het arrest van 2 oktober 2003 (C-176/99 P, ARBED/Commissie) geschonden, waarbij de beschikking van de Commissie nietig is verklaard, voor zover deze betrekking heeft op rekwirante.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 [EG] en 82 [EG] (PB 2003, L 1, blz. 1).


title: Zaak C-202/01: Beroep, op 16 mei 2001 ingesteld door Commissie, van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek

text:
28.7.2001              NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      C 212/13
Beroep, op 16 mei 2001 ingesteld door Commissie, van                  —      Wat de 96 gebieden betreft die in de ZICO-inventaris zijn
  de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek                          geïnventariseerd als vochtige zones van internationaal
                                                                             belang, had Frankrijk in april 2000 41 zones helemaal
                                                                             niet aangewezen als SBZ en ten minste 4 van de
                         (Zaak C-202/01)                                     45 gebieden waarvoor aanwijzing als SBZ had plaats-
                                                                             gevonden, sle chts voor een zeer gering oppervlak
                         (2001/C 212/21)                                     aangewezen, zulks ofschoon een dergelijke aanwijzing als
                                                                             SBZ ingevolge artikel 4, lid 2, van richtlijn 79/409/EEG
                                                                             geboden is ten einde de bescherming te verzekeren van
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                   de vochtige zones en de aldaar verblijvende vogelsoorten,
op 16 mei 2001 beroep ingesteld tegen Franse Republiek door                  met name trekvogels. De situatie is sindsdien nauwelijks
Commissie van de Europese Gemeenschappen, i vertegen-                        verbeterd.
woordigd door G. Valero Jordana en J. Adda als gemachtigden,
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.                              (Toepassing van de richtlijn ten aanzien van de Plaine des
                                                                      Maures — niet-nakomingsprocedure 92/4527)
De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert
dat het den Hove behage:                                              —      Door slechts 879 ha als SBZ aan te wijzen, terwijl de
                                                                             ZICO 7 500 ha dekt (waardoor dus slechts 11,72 % is
—    vast te stellen dat de Franse Republiek, door in onvoldoen-             aangewezen), heeft Frankrijk evenmin voldaan aan de in
     de mate als speciale beschermingszones aan te wijzen de                 artikel 4, leden 1 en 2, van richtlijn 79/409/EEG opgeleg-
     gebieden die het meest geschikt zijn voor de instandhou-                de verplichting, de naar aantal en oppervlakte meest
     ding van de in het wild levende vogelsoorten van bijlage I              geschikte gebieden als SBZ aan te wijzen.
     en van trekvogels, en, inzonderheid, geen voldoende
     gebied van de Plaine des Maures als speciale bescher-
     mingszone aan te wijzen, niet heeft voldaan aan de               (1) PB L 103 van 25.04.1979, blz. 1.
                                                                      (2) Arrest van 19 mei 1998 in zaak C-3/96, Commissie/Nederland
     verplichtingen die op haar rusten ingevolge richtlijn                (Jurispr. 1998, blz. I-3031).
     79/409/EEG van de Raad van 2 april 1979 inzake het
     behoud van de vogelstand (1) en de krachtens het EG-
     Verdrag op haar rustende verplichtingen niet heeft geëer-
     biedigd.
—    de Franse Republiek in de kosten te verwijzen.
                                                                      Beroep, op 18 mei 2001 ingesteld door de Commissie van
Middelen en voornaamste argumenten                                    de Europese Gemeenschappen tegen het Koninkrijk der
                                                                                Nederlanden
(Toepassing van de richtlijn in het algemeen, niet-nako-
mingsprocedure 97/2004)                                                                          (Zaak C-205/01)
—    De in artikel 18 van richtlijn 79/409/EG gestelde termijn                                   (2001/C 212/22)
     is op 16 april 1989 verstreken zonder dat de Franse
     Republiek de maatregelen had getroffen die noodzakelijk          Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
     waren om te voldoen aan de ingevolge artikel 4 van de            op 18 mei 2001 beroep ingesteld tegen het Koninkrijk der
     richtlijn op haar rustende verplichtingen. De tot op             Nederlanden door de Commissie van de Europese Gemeen-
     heden aangewezen speciale beschermingszones (SBZ) zijn           schappen, vertegenwoordigd door R. WainWright en J. Stuyck,
     onvoldoende qua aantal, oppervlakte en kwaliteit om een          als gemachtigden.
     passende bescherming van de beschermende vogelsoor-
     ten te waarborgen. Slechts 40,7 % van het aantal en              Verzoeker concludeert dat het den Hove behage:
     18,2 % van de oppervlakte van de 285 gebieden die zijn
     aangeduid in de nationale inventaris „Zones importantes          —      Vast te stellen dat door niet-vaststelling van alle nodige
     pour la conservation des oiseaux” (ZICO), die in 1994 is                wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen om de artike-
     bekendgemaakt door het Ministère de I’Environnement                     len 8, lid 2, 11, 18, lid 1 en 22, lid 1, van Richtlijn
     en de Ligue de protection des oiseaux en die is gebaseerd               86/609/EEG (1) van de Raad van 24 november 1986
     op de beste, meest recente wetenschappelijke gegevens,                  inzake de onderlinge aanpassing van de wettelijke en
     zijn geheel of gedeeltelijk als SBZ aangewezen. Dat die                 bestuursrechtelijke bepalingen van de Lid-Staten betref-
     inventaris pertinent is en als bewijs van de niet-nakoming              fende de bescherming van dieren die voor experimentele
     van een lidstaat kan dienen, is door het Hof van justitie (2)           en andere wetenschappelijke doeleinden worden gebruikt,
     erkend. De Commissie stelt vast, dat de Franse regering                 in het nationale recht om te zetten, of in elk geval door
     tot op heden geen inventaris heeft overgelegd ter weerleg-              die bepalingen niet aan de Commissie mede te delen, het
     ging van de conclusies van de ZICO-inventaris, die nog                  Koninkrijk der Nederlanden niet de ingevolge artikel 25
     steeds de beste wetenschappelijke grondslag vormt om                    van Richtlijn 86/609/EEG vereiste maatregelen heeft
     de aanwijzingen door Frankrijk op het gehele Franse                     getroffen die nodig zijn om uiterlijk op 24 november
     grondgebied globaal te beoordelen.                                      1989 aan de Richtlijn te voldoen.


title: Zaak T-341/10: Beschikking van het Gerecht van 16 april 2012 — F91 Diddeléng e.a./Commissie ( „Beroep tot nietigverklaring — Ad acta leggen van klacht — Geen inleiding van niet-nakomingsprocedure — Geen handeling waartegen kan worden opgekomen — Niet-ontvankelijkheid” )

text:
               16.6.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 174/23

         Beschikking van het Gerecht van 16 april 2012 — F91 Diddeléng e.a./Commissie
   (Zaak T-341/10) (1)

   (Beroep tot nietigverklaring - Ad acta leggen van klacht - Geen inleiding van niet-nakomingsprocedure - Geen handeling waartegen kan worden opgekomen - Niet-ontvankelijkheid)
   2012/C 174/38
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partijen: F91 Diddeléng (Dudelange, Luxemburg), Julien Bonnetaud (Yutz, Frankrijk), Thomas Gruszczynski (Amnéville, Frankrijk), Rainer Hauck (Maxdorf, Duitsland), Stéphane Martine (Esch-sur-Alzette, Luxemburg), Grégory Molnar (Moyeuvre-Grande, Frankrijk), en Yann Thibout (Algrange, Frankrijk) (vertegenwoordigers: L. Misson, C. Delrée en G. Ernes, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Rozet en P. Van Nuffel, gemachtigden)

      Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Fédération Luxembourgeoise de Football (FLF) (Mondercange, Luxemburg) (vertegenwoordigers: aanvankelijk K. Daly, solicitor, en D. Keane, SC, vervolgens K. Daly)

      Voorwerp

   Verzoek tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 3 juni 2010 om de door verzoekers ingediende klacht tegen de Fédération Luxembourgeoise de Football (FLF) ad acta te leggen, verzoek tot nietigverklaring van de met de artikelen 39 EG en 81 EG strijdige reglementen van de FLF en verzoek tot oplegging van „elke nuttige sanctie”

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               F91 Diddeléng, Julien Bonnetaud, Thomas Gruszczynski, Rainer Hauck, Stéphane Martine, Grégory Molnar en Yann Thibout dragen hun eigen kosten en de kosten van de Europese Commissie.

               3)

               De Fédération Luxembourgeoise de Football (FLF) draagt haar eigen kosten.

      (1)  PB C 301 van 6.11.2010.


title: Zaak T-310/14: Beroep ingesteld op 30 april 2014 — Fritz Winter Eisengießerei/Commissie

text:
               14.7.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 223/59

         Beroep ingesteld op 30 april 2014 — Fritz Winter Eisengießerei/Commissie
   (Zaak T-310/14)
   2014/C 223/61
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Fritz Winter Eisengießerei GmbH & Co. KG (Stadallendorf, Duitsland) (vertegenwoordigers: D. Greinacher, J. Martin en B. Scholtka, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               het besluit van de Commissie tot inleiding van de formele onderzoeksprocedure met betrekking tot steun voor de opwekking van elektriciteit uit hernieuwbare bronnen en mijngas op grond van het Gesetz für den Vorrang erneuerbarer Energien (wet inzake prioriteit voor hernieuwbare energie; hierna: „EEG”) en de verlaagde EEG-heffing voor energie-intensieve ondernemingen tegen de Bondsrepubliek Duitsland — Steunmaatregel SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN) van 18 december 2013, bekendgemaakt in het Publicatieblad van de EU van 7 februari 2014, C 37, blz. 73, krachtens artikel 263, lid 1, VWEU nietig te verklaren voor zover de Commissie daarin de bijzondere vereffeningsregeling in § § 40 en 41 EEG als staatssteun in de zin van artikel 107 VWEU aanmerkt;

               —

               de Commissie krachtens artikel 87, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering te gelasten om de noodzakelijk kosten te vergoeden.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij drie middelen aan.

               1.

               Eerste middel: schending van artikel 107 VWEU
               Verzoekster betoogt dat de Commissie ten onrechte de steun voor hernieuwbare energie door middel van een heffingssysteem en een bijzondere vereffeningsregeling ter verlaging van de EEG-heffing als steunmaatregel heeft aangemerkt, zodat zij de formele onderzoeksprocedure niet had mogen inleiden.

                           —

                           Verzoekster voert in dat verband aan de Commissie bij haar voorlopig onderzoek van de vraag of de bijzondere vereffeningsregeling steun vormde, een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt, aangezien de bijzondere vereffeningsregeling als uitzonderingsregeling in het kader van de EEG-heffing geen voordeel oplevert dat grootverbruikers van stroom niet onder normale marktomstandigheden hadden kunnen verkrijgen.

                           —

                           Verzoekster stelt voorts dat geen sprake is van staatsmiddelen. Aangezien reeds de inkomsten uit de EEG-heffing geen staatsmiddelen zijn, kan ook bij de uitzonderingsregeling voor energie-intensieve ondernemingen geen sprake zijn van staatsmiddelen.

                           —

                           Verzoekster voert daarnaast aan dat de bijzondere vereffeningsregeling ook de mededinging niet vervalst. Zij leidt hoogstens tot herstel van de concurrentievoorwaarden zonder de EEG-heffing.

               2.

               Tweede middel: schending van het vertrouwensbeginsel
               Verzoekster betoogt dat de Commissie met de vaststelling van het besluit ook het vertrouwensbeginsel heeft geschonden. De Duitse regeling ter bevordering van hernieuwbare energie is reeds uitvoerig onderzocht in het kader van een staatsteunprocedure. Aan het einde daarvan, in 2002, is de Commissie tot de slotsom gekomen dat daarmee geen overdracht van staatsmiddelen was gemoeid. Aangezien de EEG 2012 op dat punt niet wezenlijk is veranderd ten opzichte van de toenmalige rechtstoestand, hadden de marktdeelnemers niet hoeven te rekenen met een nieuw onderzoek, maar hadden zij erop mogen vertrouwen dat de regeling in stand zou blijven.

               3.

               Derde middel: misbruik van bevoegdheid
               Tot slot is verzoekster van mening dat de Commissie misbruik heeft gemaakt van de haar krachtens de artikelen 107 VWEU en 108 VWEU verleende bevoegdheid. De Commissie streeft met de inleiding van de onderzoeksprocedure hoofdzakelijk als doel na om de bevordering van hernieuwbare energie volledig te harmoniseren. Deze fundamentele doelstelling is ook te zien in de nieuwe ontwerprichtsnoeren voor milieu- en energiesteun, waarin de Commissie voor het eerst gedetailleerde regels voor de bevordering van hernieuwbare energie vaststelt. Om tot harmonisatie te komen, moet de Commissie echter de procedure voor de onderlinge aanpassing van wetgeving overeenkomstig de artikelen 116 VWEU en 117 VWEU volgen.


title: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 31 maart 2003 in zaak T-226/02: André Hecq tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Ambtenaren — Beroep tot nietigverklaring — Bezwarende handeling — Niet-ontvankelĳkheid)

text:
C 171/26                NL                             Publicatieblad van de Europese Unie                                              19.7.2003
te Nittendorf (Duitsland), LNS — Lothar Niemeyer Stahlhandel                373/EEG van de Raad betreffende het verkeer van mengvoeders
GmbH & Co. KG, gevestigd te Essen (Duitsland), Metal Traders                en tot intrekking van richtlijn 91/357/EEG van de Commissie
Stahlhandel GmbH, gevestigd te Düsseldorf (Duitsland), verte-               (PB L 63, blz. 23), en anderzijds vergoeding van de gestelde
genwoordigd door K. Friedrich, advocaat, domicilie gekozen                  schade, heeft het Gerecht (Vierde kamer), samengesteld als
hebbende te Luxemburg, tegen Commissie van de Europese                      volgt: V. Tiili, president, P. Mengozzi en M. Vilaras, rechters;
Gemeenschappen (gemachtigden: J. Forman en R. Raith),                       griffier: H. Jung, op 21 maart 2003 een beschikking gegeven
betreffende, enerzijds, een verzoek tot nietigverklaring van                waarvan het dictum luidt als volgt:
verordening (EG) nr. 560/2002 van de Commissie van
27 maart 2002 tot instelling van voorlopige vrijwarings-
maatregelen ten aanzien van de invoer van bepaalde ijzer- en                1)     Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard voorzover het
staalproducten (PB L 85, blz. 1) en, anderzijds, een verzoek tot                   strekt tot nietigverklaring van richtlijn 2002/2/EG van het
schadevergoeding, heeft het Gerecht (Eerste kamer), samenge-                       Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2002 tot
steld als volgt: B. Vesterdorf, president, R. M. Moura Ramos en                    wijziging van richtlijn 79/373/EEG van de Raad betreffende
H. Legal, rechters; griffier: H. Jung, op 27 maart 2003 een                        het verkeer van mengvoeders en tot intrekking van richtlijn 91/
beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:                            357/EEG van de Commissie.
1)     Op de vordering tot nietigverklaring behoeft niet meer te worden     2)     De vorderingen van verweerders strekkende tot niet-ontvanke-
       beslist.                                                                    lijkverklaring van het beroep voorzover het strekt tot vergoeding
                                                                                van de gestelde schade, worden met de zaak ten gronde gevoegd.
2)     Het verzoek tot niet-ontvankelijkverklaring van de schadevorde-
       ring wordt gevoegd met de zaak ten gronde.
                                                                            3)     De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.
3)     De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.
                                                                            (1 ) PB C 180 van 27.7.2002.
( 1) PB C 191 van 10.8.2002.
     BESCHIKKING VAN HET GERECHT VAN EERSTE
                               AANLEG
                                                                                BESCHIKKING VAN HET GERECHT VAN EERSTE
                         van 21 maart 2003                                                                 AANLEG
in zaak T-167/02: Établissements Toulorge tegen Europees
          Parlement en Raad van de Europese Unie ( 1)                                                van 31 maart 2003
(Beroep tot nietigverklaring — Natuurlijke of rechtspersonen                in zaak T-226/02: André Hecq tegen Commissie van de
— Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken —                                      Europese Gemeenschappen (1)
Richtlijn 2002/2/EG — Niet-ontvankelijkheid — Beroep tot
                         schadevergoeding)
                                                                            (Ambtenaren — Beroep tot nietigverklaring — Bezwarende
                           (2003/C 171/43)                                                  handeling — Niet-ontvankelijkheid)
                           (Procestaal: Frans)
                                                                                (2003/C 171/44)
In zaak T-167/02, Établissements Toulorge, gevestigd te                                                (Procestaal: Frans)
Bricquebec (Frankrijk), vertegenwoordigd door D. Waelbroeck
en D. Brinckman, advocaten, tegen Europees Parlement (ge-
machtigden: C. Pennera en E. Waldherr) en Raad van de
Europese Unie (gemachtigden: I. Diez Parra en F. P. Ruggeri
Laderchi), ondersteund door Bondsrepubliek Duitsland (ge-                   In zaak T-226/02, André Hecq, ambtenaar van de Commissie
machtigden: W.-D. Plessing en M. Lumma) en Commissie                        van de Europese Gemeenschappen, wonende te Mondercange
van de Europese Gemeenschappen (gemachtigde: A. Bordes),                    (Luxemburg), vertegenwoordigd door L. Vogel en D. Amatulli,
betreffende een beroep strekkende tot, enerzijds, nietigverkla-             advocaten, tegen Commissie van de Europese Gemeenschap-
ring van richtlijn 2002/2/EG van het Europees Parlement en                  pen (gemachtigde: J. Currall), betreffende een beroep tot
de Raad van 28 januari 2002 tot wijziging van richtlijn 79/                 nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 15 juni
 ---pagebreak--- 19.7.2003                NL                          Publicatieblad van de Europese Unie                                            C 171/27
2001 houdende goedkeuring van de overeenkomst tussen                      1)     Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.
vice-voorzitter Kinnock en de vak- en beroepsorganisaties van
de Commissie betreffende de middelen die per 1 januari 2002               2)     Elk der partijen zal de eigen kosten dragen.
ter beschikking worden gesteld van de personeelsvertegen-
woordiging, en de regels ter zake van die middelen, heeft het
Gerecht (Eerste kamer), samengesteld als volgt: B. Vesterdorf,            (1 ) PB C 247 van 12.10.2002.
president, R. M. Moura Ramos en H. Legal, rechters; griffier:
H. Jung, op 31 maart 2003 een beschikking gegeven waarvan
het dictum luidt als volgt:
1)     Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.
2)     Elk der partijen zal de eigen kosten dragen.                            BESCHIKKING VAN HET GERECHT VAN EERSTE
                                                                                AANLEG
( 1) PB C 247 van 12.12.2002.                                                                        van 3 april 2003
                                                                          in zaak T-258/02: Hendrikus Boukes tegen Europees
                                                                                Parlement (1)
                                                                          (Ambtenaren — Beroep tot nietigverklaring — Beroep dat
                                                                           zonder voorwerp is geraakt — Afdoening zonder beslissing)
     BESCHIKKING VAN HET GERECHT VAN EERSTE                                                          (2003/C 171/46)
                                AANLEG
                                                                                (Procestaal: Frans)
                         van 31 maart 2003
in zaak T-227/02: André Hecq tegen Commissie van de                       In zaak T-258/02, Hendrikus Boukes, voormalig ambtenaar
                  Europese Gemeenschappen (1)                             van het Europees Parlement, wonende te Waldbredimus
                                                                          (Luxemburg), vertegenwoordigd door É. Boigelot, advocaat,
                                                                          domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, tegen Europees
(Beroep tot nietigverklaring — Termijnen — Niet-ontvanke-                 Parlement (gemachtigden: H. von Hertzen en L. G. Knudsen),
                                lijkheid)                                 betreffende een beroep tot nietigverklaring van het besluit van
                                                                          de secretaris-generaal van het Europees Parlement van 4 januari
                                                                          2002 houdende weigering om het huwelijk dat verzoeker
                           (2003/C 171/45)                                krachtens de Nederlandse wet van 21 december 2000 met een
                                                                          persoon van hetzelfde geslacht heeft gesloten, gelijk te stellen
                                                                          met een huwelijk in de zin van het Ambtenarenstatuut en hem
                            (Procestaal: Frans)
                                                                          alle uit de toepasselijke gemeenschapsbepalingen voortvloeien-
                                                                          de rechten, voorrechten en immuniteiten toe te kennen, heeft
                                                                          het Gerecht (Vierde kamer), samengesteld als volgt: V. Tiili,
                                                                          kamerpresident, P. Mengozzi en M. Vilaras, rechters; griffier:
In zaak T-227/02, André Hecq, secretaris-generaal en vertegen-            H. Jung, op 3 april 2003 een beschikking gegeven waarvan het
woordiger van het Verbond van internationale en Europese                  dictum luidt als volgt:
ambtenaren (VIEA), wonende te Mondercange (Luxemburg),
vertegenwoordigd door L. Vogel en D. Amatulli, advocaten,                 1)     Op dit beroep behoeft niet meer te worden beslist.
tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemach-
tigde: J. Currall), betreffende een beroep tot nietigverklaring           2)     Op het verzoek tot tussenkomst van het Koninkrijk der
van het besluit van de Commissie van 15 juni 2001 houdende
                                                                                Nederlanden behoeft niet te worden beslist.
goedkeuring van de overeenkomst tussen vice-voorzitter Kin-
nock en de vak- en beroepsorganisaties van de Commissie
betreffende de middelen die per 1 januari 2002 ter beschikking            3)     Het Parlement zal zijn eigen kosten alsmede die van verzoeker
worden gesteld van de personeelsvertegenwoordiging, en de                        dragen.
regels ter zake van die middelen, heeft het Gerecht (Eerste
kamer), samengesteld als volgt: B. Vesterdorf, president,
                                                                          (1 ) PB C 274 van 9.11.2002.
R. M. Moura Ramos en H. Legal, rechters; griffier: H. Jung, op
31 maart 2003 een beschikking gegeven waarvan het dictum
luidt als volgt:


title: Zaak T-230/10: Arrest van het Gerecht van 6 maart 2012 — Spanje/Commissie ( „EOGFL — Afdeling „Garantie” — Van financiering uitgesloten uitgaven — Groenten en fruit — Verplichting om uitgaven te bewijzen — Voorwaarden voor erkenning van telersverenigingen” )

text:
               21.4.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 118/24

         Arrest van het Gerecht van 6 maart 2012 — Spanje/Commissie
   (Zaak T-230/10) (1)

   (EOGFL - Afdeling „Garantie” - Van financiering uitgesloten uitgaven - Groenten en fruit - Verplichting om uitgaven te bewijzen - Voorwaarden voor erkenning van telersverenigingen)
   2012/C 118/40
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordigers: aanvankelijk M. Muñoz Pérez en A. Rubio González, abogados del Estado, vervolgens M. Rubio González)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordiger: F. Jimeno Fernández, gemachtigde)

      Voorwerp

   Verzoek om gedeeltelijke nietigverklaring van besluit 2010/152/EU van de Commissie van 11 maart 2010 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten in het kader van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL), afdeling „Garantie”, in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) en in het kader van het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (ELFPO), hebben verricht (PB L 63, blz. 7), voor zover daarbij bepaalde uitgaven die het Koninkrijk Spanje in de groenten- en fruitsector heeft gedaan, van financiering worden uitgesloten

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Het Koninkrijk Spanje wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 209 van 31.7.2010.


title: Zaak C-101/08: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation (Groothertogdom Luxemburg) op 5 maart 2008 — Audiolux SA, BIP Investment Partners SA, Jean-Paul Felten, Joseph Weyland, Luxiprivilège SA, Foyer SA, Investas ASBL, Claudie Stein-Lambert, Christiane Worre-Lambert, Baron Antoine de Schorlemer, Jacques Funck, Marc Meyer en Jean Petitdidier/Groupe Bruxelles Lambert SA (GBL), RTL Group SA, Juan Abello Gallo, Didier Bellens, André Desmarais, Gérald Frère, Jocelyn Lefebvre, Onno Ruding, Gilles Samyn, Martin Taylor, Bertelsmann AG, Siegfried Luther, Thomas Middelhoff, Ewald Wagenbach, Rolf Schmidt-Holz, Erich Schumann, WAZ Finanzierungs-GmbH, Westdeutsche Allgemeine Zeitungsverlagsgesellschaft E. Brost & J. Funke GmbH & Co (WAZ) — Interveniërende partijen: Dexia Luxpart SA e.a.

text:
               9.5.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 116/14

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation (Groothertogdom Luxemburg) op 5 maart 2008 — Audiolux SA, BIP Investment Partners SA, Jean-Paul Felten, Joseph Weyland, Luxiprivilège SA, Foyer SA, Investas ASBL, Claudie Stein-Lambert, Christiane Worre-Lambert, Baron Antoine de Schorlemer, Jacques Funck, Marc Meyer en Jean Petitdidier/Groupe Bruxelles Lambert SA (GBL), RTL Group SA, Juan Abello Gallo, Didier Bellens, André Desmarais, Gérald Frère, Jocelyn Lefebvre, Onno Ruding, Gilles Samyn, Martin Taylor, Bertelsmann AG, Siegfried Luther, Thomas Middelhoff, Ewald Wagenbach, Rolf Schmidt-Holz, Erich Schumann, WAZ Finanzierungs-GmbH, Westdeutsche Allgemeine Zeitungsverlagsgesellschaft E. Brost & J. Funke GmbH & Co (WAZ) — Interveniërende partijen: Dexia Luxpart SA e.a.
   (Zaak C-101/08)
   (2008/C 116/25)
   Procestaal: Frans
   Verwijzende rechter
   Cour de cassation
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Audiolux SA, BIP Investment Partners SA, Jean-Paul Felten, Joseph Weyland, Luxiprivilège SA, Foyer SA, Investas ASBL, Claudie Stein-Lambert, Christiane Worre-Lambert, Baron Antoine de Schorlemer, Jacques Funck, Marc Meyer en Jean Petitdidier

      Verwerende partijen: Groupe Bruxelles Lambert S.A. (GBL), RTL Group SA, Juan Abello Gallo, Didier Bellens, André Desmarais, Gérald Frère, Jocelyn Lefebvre, Onno Ruding, Gilles Samyn, Martin Taylor, Bertelsmann AG, Siegfried Luther, Thomas Middelhoff, Ewald Wagenbach, Rolf Schmidt-Holz, Erich Schumann, WAZ Finanzierungs-GmbH, Westdeutsche Allgemeine Zeitungsverlagsgesellschaft E. Brost & J. Funke GmbH & Co (WAZ)
   Prejudiciële vragen

               1)

               Vormen de verwijzingen naar de gelijkheid van aandeelhouders en meer specifiek naar de bescherming van minderheidsaandeelhouders in

                           a)

                           de Tweede vennootschapsrichtlijn 77/91/EEG van 13 december 1976 (1), en wel in de artikelen 20 en 42 daarvan;

                           b)

                           de aanbeveling van de Commissie van 25 juli 1977 betreffende de Europese gedragscode voor effectentransacties (2), en wel in het „derde algemene beginsel” en de „zeventiende aanvullende bepaling” daarvan;

                           c)

                           richtlijn 79/279 van 5 maart 1979 tot coördinatie van de voorwaarden voor de toelating van effecten tot de officiële notering aan een effectenbeurs (3), en wel in bijlage Schema C, [punt 2], sub a, daarvan, dat is overgenomen in de geconsolideerde richtlijn van 28 mei 2001;

                           d)

                           richtlijn 2004/25/EEG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende het openbaar overnamebod (4), en wel in artikel 3, lid 1, sub a, daarvan in het licht van de achtste overweging van de considerans

                     de uitdrukking van een algemeen beginsel van gemeenschaprecht?

               2)

               Ingeval de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, moet dit algemene beginsel van gemeenschapsrecht alleen worden toegepast in de betrekkingen tussen een vennootschap en haar aandeelhouders, of moet het tevens worden toegepast in de betrekkingen tussen meerderheidsaandeelhouders die de zeggenschap over een vennootschap uitoefenen of verwerven, en de minderheidsaandeelhouders van die vennootschap, in het bijzonder in het geval van een vennootschap waarvan de aandelen zijn genoteerd aan een effectenbeurs?

               3)

               Ingeval de eerste twee vragen bevestigend worden beantwoord, moet dit algemene beginsel van gemeenschapsrecht, gelet op de ontwikkeling van de in de eerste vraag genoemde verwijzingen in de loop der tijd, worden geacht reeds vóór de inwerkingtreding van voornoemde richtlijn 2004/25/EG en in het onderhavige geval reeds voor de litigieuze feiten, die zich in de eerste helft van 2001 hebben voorgedaan, te hebben bestaan en van toepassing te zijn op de betrekkingen tussen meerderheidsaandeelhouders en minderheidsaandeelhouders in de zin van de tweede vraag?

      (1)  Tweede Richtlijn 77/91/EEG van de Raad van 13 december 1976 strekkende tot het coördineren van de waarborgen welke in de lidstaten worden verlangd van de vennootschappen in de zin van artikel 58, tweede alinea, van het Verdrag, om de belangen te beschermen zowel van de deelnemers in deze vennootschappen als van derden met betrekking tot de oprichting van de naamloze vennootschap, alsook de instandhouding en wijziging van haar kapitaal, zulks ten einde die waarborgen gelijkwaardig te maken (PB 1977, L 26, blz. 1).

      (2)  PB L 212, blz. 37.

      (3)  PB L 66, blz. 21.

      (4)  PB L 142, blz. 12.