title: Zaak C-43/99: Verzoek van de Conseil supérieur des assurances sociales (Luxemburg) van 10 februari 1999 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen G. Leclere en A. Deaconescu en Caisse nationale des prestations familiales

text:
10.4.1999              NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 C 100/11
Hogere voorziening, op 12 februari 1999 ingesteld door               Verzoek van het Supremo Tribunal Administrativo, 2.a
Sadam Zuccherifici Divisione della Seci, Sadam Castiglio-            SeccËaÄo van 13 januari 1999 om een prejudicieÈle beslissing
nese SpA, Sadam Abruzzo SpA, Zuccherificio del Molise                in het geding tussen FaÂbrica de Queijos Eru Portuguesa
SpA en SocietaÁ Fondiaria Industriale Romagnola SpA                      Lda en Tribunal TeÂcnico Aduaneiro de 2.a InstaÄncia
tegen de beschikking, op 8 december 1998 in zaak T-39/
                                                                                (Zaak C-42/99)
88 tussen Sadam Zuccherifici Divisione della Seci, Sadam
Castiglionese SpA, Sadam Abruzzo SpA, Zuccherificio del                                      (1999/C 100/19)
Molise SpA en SocietaÁ Fondiaria Industriale Romagnola
SpA en Raad van de Europese Unie gegeven door het
Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschap-               Het Supremo Tribunal Administrativo, 2.a SeccËaÄo heeft bij
               pen (Vierde kamer Ð uitgebreid)                       beschikking van 13 januari 1999, ingekomen ter griffie
                        (Zaak C-41/99 P)                             van het Hof van Justitie op 12 februari 1999, in het
                                                                     geding tussen FaÂbrica de Queijos Eru Portuguesa Lda en
                         (1999/C 100/18)                             Tribunal TeÂcnico Aduaneiro de 2.a InstaÄncia, het Hof van
                                                                     Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om
                                                                     een prejudicieÈle beslissing over de navolgende vragen:
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
is op 12 februari 1999 hogere voorziening ingesteld door
Sadam Zuccherifici Divisione della Seci, Sadam Castiglio-            1. Zijn de toelichtingen op de gecombineerde nomencla-
nese SpA, Sadam Abruzzo SpA, Zuccherificio del Molise                     tuur van de Europese Gemeenschappen (1), volgens
SpA en SocietaÁ Fondiaria Industriale Romagnola SpA, ver-                 welke caseïne met meer dan 15 gewichtspercenten
tegenwoordigd door V. C. Irelli, G. Pittalis en G. Fanzini,               water onder post 0406 (kaas en wrongel) moet worden
advocaten te Bologna, domicilie gekozen hebbende te Lux-                  ingedeeld, in tegenspraak met Verordening (EEG)
emburg bij A. Kronshagen, advocaat aldaar, rue Marie-                     nr. 3174/88 van de Commissie (2), bepalende
Adelaïde 22, tegen de beschikking, op 8 december 1998 in                  (hoofdstuk IV) dat producten als ¹kaasº onder post
zaak T-39/98 tussen Sadam Zuccherifici Divisione della                    0406 worden ingedeeld voorzover zij voldoen aan de
Seci, Sadam Castiglionese SpA, Sadam Abruzzo SpA, Zuc-                    volgende drie criteria:
cherificio del Molise SpA en SocietaÁ Fondiaria Industriale
Romagnola SpA en Raad van de Europese Unie gegeven                        a) een vetgehalte van 5 gewichtspercenten of meer;
door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
Gemeenschappen (Vierde kamer Ð uitgebreid).                               b) een gehalte aan droge stof van ten minste 70 doch
                                                                              niet meer dan 85 gewichtspercenten;
Verzoekers concluderen dat het den Hove behage de
beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van                         c) in vorm gebracht zijn of geschikt zijn om in vorm
8 december 1998 in zaak T-39/98 te vernietigen, het                           gebracht te worden?
beroep ontvankelijk te verklaren en de zaak voor afdoe-
ning naar het Gerecht van eerste aanleg terug te verwijzen.
                                                                     2. Moet de ingevoerde waar (met de volgende samenstel-
                                                                          ling: 54 % water, 0,9 % vet, 5,7 % fosfor, 2 % zout en
                                                                          caseïne) gelet op Verordening (EEG) nr. 3174/88 als
Middelen en voornaamste argumenten                                        caseïne Ð andere Ð worden ingedeeld onder post
                                                                          3501 10 90 0 00 000 of, als andere kaas, onder post
                                                                          0406 90 11 01 0 000?
De bestreden verordening (1) heeft rechtstreekse, en niet
indirecte schadelijke gevolgen voor de vier in Zuid-ItalieÈ
actieve vestigingen van verzoekers.                                  (1) PB C 342 van 5.12.1994, blz. 1.
                                                                     (2) PB L 298 van 31.10.1998, blz. 1.
Deze vier vestigingen bevinden zich in een zodanige situ-
atie dat zij in werkelijkheid de enige adressaten van
artikel 2 van Verordening (EG) nr. 2613/97 zijn en door
die bepaling individueel worden geraakt.
                                                                     Verzoek van de Conseil supeÂrieur des assurances sociales
Daaruit volgt, dat het beroep ontvankelijk moet worden               (Luxemburg) van 10 februari 1999 om een prejudicieÈle
verklaard.                                                           beslissing in het geding tussen G. Leclere en A. Deaco-
                                                                          nescu en Caisse nationale des prestations familiales
(1) Artikel 2 van Verordening (EG) nr. 2613/97 van de Raad van                                (Zaak C-43/99)
    15 december 1997 houdende machtiging voor Portugal om
    steun te verlenen aan de producenten van suikerbieten en                                 (1999/C 100/20)
    afschaffing van alle nationale steun met ingang van het ver-
    koopseizoen 2001/2002 (PB L 353 van 24.12.1997, blz. 3).
                                                                     De Conseil supeÂrieur des assurances sociales (Luxemburg)
                                                                     heeft bij beschikking van 10 februari 1999, ingekomen ter
 ---pagebreak--- C 100/12              NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 10.4.1999
griffie van het Hof van Justitie op 16 februari 1999, in het         Beroep, op 16 februari 1999 ingesteld door Commissie
geding tussen G. Leclere en A. Deaconescu en Caisse                   van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek
nationale des prestations familiales, het Hof van Justitie
van de Europese Gemeenschappen verzocht om een preju-                                        (Zaak C-44/99)
dicieÈle beslissing over de navolgende vragen:
                                                                                (1999/C 100/21)
1. Zijn artikel 1, onder u), i), en 10 bis alsmede de
     bijlagen II en II bis van Verordening (EEG) nr. 1408/           Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
     71 van de Raad (1), waarin het beginsel van de niet-            is op 16 februari 1999 beroep ingesteld tegen Franse
     exporteerbaarheid van de geboorte- en de moeder-                Republiek door Commissie van de Europese Gemeen-
     schapsuitkering is neergelegd, in overeenstemming met           schappen, vertegenwoordigd door D. Gouloussis, juridisch
     de artikelen 48 en 51 van het EEG-Verdrag?                      adviseur, als gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te
                                                                     Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz, Centre Wagner,
                                                                     Kirchberg.
2. Moet Verordening (EEG) nr. 1408/71 aldus worden
     begrepen, dat zij, voor kinderen ten laste, aan werkne-
     mers die een invaliditeitspensioen ontvangen en wonen           De Commissie van de Europese Gemeenschappen conclu-
     in een ander land dan het land dat het invaliditeitspen-        deert dat het den Hove behage:
     sioen toekent, alleen kinderbijslag toekent, en niet een
     opvoedingsuitkering die niet afhankelijk is van het
     aantal kinderen?
                                                                     1. vast te stellen dat de Franse Republiek, door de bepa-
                                                                         lingen van artikel 68, lid 1, en artikel 71, lid 1,
                                                                         onder b), ii), van Verordening (EEG) nr. 1408/71 van
3. Moet artikel 73 van Verordening (EEG) nr. 1408/71                     de Raad (1) op onjuiste wijze toe te passen op een
     aldus worden begrepen, dat de persoon die een invali-               werknemer die geen grensarbeider is en tijdens het ver-
     diteitspensioen ontvangt en in het land dat het invalidi-           richten van zijn laatste werkzaamheden op het grond-
     teitspensioen uitkeert bijdragen blijft betalen aan de              gebied van een andere dan de bevoegde lidstaat
     verplichte ziekteverzekering, in weerwil van zijn pensi-            woonde, en in het bijzonder door de werkloosheidsuit-
     oen ten opzichte van bedoeld land kan worden                        keringen te berekenen op basis van het loon dat ter
     beschouwd als een werknemer in loondienst die in                    plaatse waar de werkloze woont of verblijft met gelijk-
     aanmerking komt voor de gezinsbijslagen, waaronder                  waardige of soortgelijke werkzaamheden als die welke
     de opvoedingsuitkering, en eventueel ook de geboorte-               het laatst op het grondgebied van een andere lidstaat
     uitkeringen indien de bepaling inzake niet-exporteer-               heeft uitgeoefend, gewoonlijk wordt verdiend, en niet
     baarheid onverenigbaar met het Verdrag is verklaard?                op basis van het werkelijke loon dat de werknemer fei-
                                                                         telijk heeft ontvangen voor de laatste werkzaamheden
                                                                         welke hij onmiddellijk voor zijn werkloosheid in de
4. Omvat het begrip ¹werknemerº in de zin van Verorde-                   lidstaat van tewerkstelling heeft verricht, de verplich-
     ning (EEG) nr. 1612/68 van de Raad (2) ook de recht-                tingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens
     hebbende op een invaliditeitspensioen die in een ander              artikel 68, lid 1, en artikel 71, lid 1, onder b), ii), van
     land woont dan het land dat het pensioen uitkeert?                  Verordening (EEG) nr. 1408/71 en de artikelen 48 en
                                                                         51 van het EG-Verdrag;
5. Moet artikel 7 van Verordening (EEG) nr. 1612/68
                                                                     2. de Franse Republiek te verwijzen in de kosten.
     aldus worden begrepen, dat de rechthebbende op een
     invaliditeitspensioen, respectievelijk zijn echtgenoot,
     op grond van dit artikel 7 in aanmerking komt voor
     de sociale voordelen waarvan hij ingevolge Verorde-
     ning (EEG) nr. 1408/71 is uitgesloten, en zulks onge-           Middelen en voornaamste argumenten
     acht het daarin neergelegde beginsel van niet-expor-
     teerbaarheid, indien het Hof zou oordelen dat dit
     beginsel in overeenstemming is met het EEG-Verdrag?             De Franse organen verlenen een aanspraak op werkloos-
                                                                     heidsuitkering aan de degeen die als werknemer die geen
                                                                     grensarbeider is wordt beschouwd, en die gedurende zijn
(1) Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971       laatste werkzaamheden in een andere lidstaat (Frankrijk)
    betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen
                                                                     dan de bevoegde lidstaat (Duitsland) woonde, zonder
    op loontrekkenden en hun gezinnen, die zich binnen de
    Gemeenschap verplaatsen (PB L 149 van 5.7.1971, blz. 2).
                                                                     daardoor als grensarbeider te kunnen worden beschouwd.
 2
( ) Verordening (EEG) nr. 1612/68 van de Raad van 15 oktober
    1968 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de
    Gemeenschap (PB L 257 van 19.10.1968, blz. 2).
                                                                     Voor de berekening van deze uitkering hanteerde het
                                                                     bevoegde orgaan als referentieloon het loon dat overeen-
                                                                     komt met hetgeen de betrokkene zou hebben ontvangen
                                                                     indien hij in Frankrijk gelijkwaardige werkzaamheid had


title: Zaak F-67/05 RENV: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 14 december 2010 — Michail/Commissie (Openbare dienst — Ambtenaren — Terugverwijzing naar Gerecht na vernietiging — Loopbaanontwikkelingsrapport — Beoordelingsjaar 2003 — Beroep tot nietigverklaring — Beroep tot schadevergoeding)

text:
               27.8.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 252/47

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 14 december 2010 — Michail/Commissie
   (Zaak F-67/05 RENV)
   (Openbare dienst - Ambtenaren - Terugverwijzing naar Gerecht na vernietiging - Loopbaanontwikkelingsrapport - Beoordelingsjaar 2003 - Beroep tot nietigverklaring - Beroep tot schadevergoeding)
   2011/C 252/99
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Christos Michail (Brussel, België) (vertegenwoordiger: C. Meïdanis, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk J. Currall en K. Herrmann, gemachtigden, vervolgens J. Currall en K. Herrmann, gemachtigden, bijgestaan door E. Bourtzalas en I. Antypas, advocaten)

      Voorwerp

   Enerzijds, beroep tot nietigverklaring van verzoekers loopbaanontwikkelingsrapport over de beoordelingsperiode van 1 april tot en met 31 december 2003 alsmede, anderzijds, vordering tot schadevergoeding (voorheen T-284/05) — Zaak T-49/08 P terugverwezen na vernietiging

      Dictum

               1)

               Verzoekers loopbaanontwikkelingsrapport over de periode van 1 april tot en met 31 december 2003 wordt nietig verklaard.

               2)

               De Europese Commissie wordt veroordeeld tot betaling van een vergoeding van 1 000 EUR aan verzoeker.

               3)

               De Europese Commissie wordt verwezen in alle kosten.


title: Zaak C-289/04 P: Hogere voorziening, op 1 juli 2004 ingesteld door Showa Denko KK tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede kamer) van 29 april 2004 in de gevoegde zaken T-236/01, T-239/01, T-244/01 tot en met T-246/01, T-251/01 en T-252/01, Tokai Carbon Co. Ltd e.a./Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               25.9.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 239/1

         Hogere voorziening, op 1 juli 2004 ingesteld door Showa Denko KK tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede kamer) van 29 april 2004 in de gevoegde zaken T-236/01, T-239/01, T-244/01 tot en met T-246/01, T-251/01 en T-252/01, Tokai Carbon Co. Ltd e.a./Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak C-289/04 P)
   (2004/C 239/01)
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 1 juli 2004 hogere voorziening ingesteld door Showa Denko KK (zaak T-245/01 (1)), gevestigd te Tokio (Japan), vertegenwoordigd door M. Dolmans, J. Temple Lang en P. Werdmuller, lawyers, tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede kamer) van 29 april 2004 in de gevoegde zaken T-236/01, T-239/01, T-244/01 tot en met T-246/01, T-251/01 en T-252/01, Tokai Carbon Co. Ltd e.a./Commissie van de Europese Gemeenschappen.
   Rekwirante concludeert dat het den Hove behage:

               —

               het arrest in zaak T-245/01, Showa Denko KK/Commissie van de Europese Gemeenschappen, gedeeltelijk te vernietigen;

               —

               rekwirantes geldboete te verlagen tot 6 960 000 euro of tot een bedrag dat het Hof van Justitie in de uitoefening van zijn beoordelingsbevoegdheid passend acht; en

               —

               alle andere maatregelen vast te stellen die het Hof passend acht.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Rekwirante stelt dat er geen aanwijzing is dat haar concern of topleiding bij het kartel betrokken was, geen bewijs dat zij opzettelijk, weloverwogen en bewust aan de inbreuken heeft deelgenomen, en zeker geen bewijs dat dit meer gold voor rekwirante dan voor de andere deelnemers. Er is derhalve geen reden om rekwirante uit te kiezen en op haar een speciale „afschrikkingsfactor” toe te passen.
   Indien een op andere manier berekende geldboete om die reden wegens afschrikking moet worden verhoogd, dan moet het bedrag van de verhoging redelijkerwijs worden gebaseerd op het voordeel dat de onderneming uit de inbreuk verwachtte te behalen. Die verhoging kan alleen worden gebaseerd op de omzet van de onderneming op de bij de inbreuk betrokken markt, en aan de al dan niet waarschijnlijkheid van ontdekking worden aangepast.
   De „omvang” van de onderneming of het concern op niet bij de inbreuk betrokken markten is niet relevant voor de verwachte voordelen en motieven die een onderneming zou kunnen hebben om de wet te overtreden, en zij houden ook geen verband met het risico van ontdekking. Een economische analyse bevestigt dit. Concernomvang en financiële middelen zijn derhalve niet relevant voor de berekening van een wegens afschrikking vereiste verhoging. Met andere woorden, concernomvang en financiële middelen kunnen geen reden zijn om rekwirante van de andere deelnemers te onderscheiden en haar geldboete te verhogen.
   Dit is discriminerend, onevenredig, willekeurig en wordt niet door een passende motivering gestaafd.
   Rekwirante stelt derhalve dat de Commissie en het Gerecht ten onrechte de verhoging van rekwirantes geldboete wegens „afschrikking” hebben gebaseerd op de omzet van rekwirantes concern van niet door de inbreuk geraakte producten, zonder enig bewijs dat afschrikking noodzakelijk was of zonder dat een rationele basis voor de verhoging werd aangegeven.

      (1)  PB C 17, 19.01.02, blz. 15.


title: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 12 februari 2004 in zaak C-363/99 (verzoek van het Gerechtshof te 's-Gravenhage om een prejudiciële beslissing): Koninklĳke KPN Nederland NV tegen Benelux-Merkenbureau (Harmonisatie van wetgevingen — Merken — Richtlĳn 89/104/EEG — Artikel 3, lid 1 — Gronden voor weigering van inschrĳving — Inaanmerkingneming van alle relevante feiten en omstandigheden — Verbod om merk in te schrĳven voor bepaalde waren of diensten op voorwaarde dat deze bepaald kenmerk niet bezitten — Woord waarvan elk bestanddeel beschrĳvend is voor kenmerken van betrokken waren of diensten)

text:
3.4.2004              NL                       Publicatieblad van de Europese Unie                                                C 85/1
                                                                 I
                                                          (Mededelingen)
                                               HOF VAN JUSTITIE
                                                       HOF VAN JUSTITIE
                   ARREST VAN HET HOF                               van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het
                                                                    merkenrecht der lidstaten (PB 1989, L 40, blz. 1), heeft
                                                                    het Hof (Zesde kamer), samengesteld als volgt: V. Skouris,
                        (Zesde kamer)                               waarnemend voor de president van de Zesde kamer, C. Gul-
                                                                    mann, J. N. Cunha Rodrigues, R. Schintgen en F. Macken
                                                                    (rapporteur), rechters; advocaat-generaal: D. Ruiz-Jarabo Co-
                                                                    lomer; griffier: H. von Holstein, adjunct-griffier, op 12 februari
                     van 12 februari 2004                           2004 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
in zaak C-363/99 (verzoek van het Gerechtshof te ’s-
Gravenhage om een prejudiciële beslissing): Koninklijke
   KPN Nederland NV tegen Benelux-Merkenbureau (1)
                                                                    1)   Artikel 3 van de Eerste richtlijn (89/104/EEG) van de Raad
                                                                         van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het
(Harmonisatie van wetgevingen — Merken — Richtlijn 89/                   merkenrecht der lidstaten moet aldus worden uitgelegd dat een
104/EEG — Artikel 3, lid 1 — Gronden voor weigering van                  voor merkinschrijving bevoegde autoriteit niet alleen rekening
inschrijving — Inaanmerkingneming van alle relevante                     moet houden met het merk zoals het is gedeponeerd, maar met
feiten en omstandigheden — Verbod om merk in te schrijven                alle relevante feiten en omstandigheden.
voor bepaalde waren of diensten op voorwaarde dat deze
bepaald kenmerk niet bezitten — Woord waarvan elk
bestanddeel beschrijvend is voor kenmerken van betrokken                 Deze autoriteit moet rekening houden met alle relevante feiten
                       waren of diensten)                                en omstandigheden, alvorens een definitieve beslissing te nemen
                                                                         over een aanvraag voor de inschrijving van een merk. Een
                                                                         rechterlijke instantie bij wie beroep is ingesteld tegen een
                        (2004/C 85/01)                                   beslissing over een aanvraag voor de inschrijving van een merk,
                                                                         moet eveneens rekening houden met alle relevante feiten en
                                                                         omstandigheden binnen de grenzen van de uitoefening van haar
                     (Procestaal: Nederlands)                            bevoegdheden, zoals vastgesteld door de toepasselijke nationale
                                                                         regelgeving.
In zaak C-363/99, betreffende een verzoek aan het Hof               2)   De inschrijving van een merk voor bepaalde waren of diensten
krachtens artikel 234 EG van het Gerechtshof te ’s-Gravenhage            in een lidstaat heeft geen invloed op het onderzoek dat een voor
(Nederland), in het aldaar aanhangige geding tussen Koninklij-           merkinschrijving bevoegde autoriteit in een andere lidstaat
ke KPN Nederland NV en Benelux-Merkenbureau, om een                      verricht met betrekking tot een aanvraag voor de inschrijving
prejudiciële beslissing over de uitlegging van de artikelen 2            van een overeenstemmend merk voor soortgelijke waren of
en 3 van de Eerste richtlijn (89/104/EEG) van de Raad                    diensten als die waarvoor het eerste merk is ingeschreven.
 ---pagebreak--- C 85/2                 NL                              Publicatieblad van de Europese Unie                                              3.4.2004
3)  Artikel 3, lid 1, sub c), van richtlijn 89/104 verzet zich tegen              Bij de beoordeling of een dergelijk merk valt onder de
    de inschrijving van een merk dat uitsluitend bestaat uit tekens               weigeringsgrond van artikel 3, lid 1, sub c), van richtlijn 89/
    of benamingen die in de handel kunnen dienen tot aanduiding                   104, is het irrelevant of er synoniemen bestaan die dezelfde
    van kenmerken van de waren of diensten waarvoor de inschrij-                  kenmerken van de waren of diensten aanduiden als in de
    ving is aangevraagd, zelfs indien er tekens of benamingen                     inschrijvingsaanvraag zijn vermeld, dan wel of de kenmerken
    bestaan die gebruikelijker zijn om dezelfde kenmerken aan te                  van de waren of diensten die kunnen worden beschreven,
    duiden en ongeacht het aantal concurrenten dat belang kan                     commercieel essentieel dan wel bijkomstig zijn.
    hebben bij gebruik van de tekens of benamingen waaruit het
    merk bestaat.                                                           6)    Richtlijn 89/104 verzet zich ertegen dat een voor merkinschrij-
                                                                                ving bevoegde autoriteit een merk inschrijft voor bepaalde waren
                                                                                of bepaalde diensten op voorwaarde dat deze een bepaald
                                                                                kenmerk niet bezitten.
    Wanneer de toepasselijke nationale wetgeving bepaalt dat het
    uitsluitende recht dat wordt verkregen door inschrijving door           7)    Artikel 3 van richtlijn 89/104 verzet zich tegen de praktijk van
    een bevoegde autoriteit in een gebied waar verschillende officieel            een voor merkinschrijving bevoegde autoriteit waarbij uitsluitend
    erkende talen naast elkaar bestaan, van een woordmerk luidende                de inschrijving van „evident ontoelaatbare” merken wordt
    in één van deze talen, zich van rechtswege uitstrekt over de                  geweigerd.
    vertaling ervan in die andere talen, dient die autoriteit voor elk
    van deze vertalingen na te gaan, of deze niet uitsluitend bestaat
    uit tekens of benamingen die in de handel kunnen dienen tot
    aanduiding van kenmerken van die waren of diensten.                     (1) PB C 47 van 19.2.2000.
4)  Artikel 3, lid 1, van richtlijn 89/104 moet aldus worden
    uitgelegd dat een merk dat beschrijvend is voor kenmerken van
    bepaalde waren of diensten, maar dit niet is voor kenmerken
    van andere waren of diensten in de zin van artikel 3, lid 1,
    sub c), van deze richtlijn, niet kan worden geacht voor deze                                ARREST VAN HET HOF
    andere waren of diensten noodzakelijkerwijs onderscheidend
    vermogen te hebben in de zin van artikel 3, lid 1, sub b), van                                     (Zesde kamer)
    de richtlijn.
                                                                                van 5 februari 2004
    Dat een merk kenmerken van bepaalde waren of diensten                   in de zaak C-24/00: Commissie van de Europese Gemeen-
    beschrijft in de zin van artikel 3, lid 1, sub c), van richtlijn 89/                  schappen tegen Franse Republiek (1)
    104 is irrelevant voor de beoordeling of ditzelfde merk voor
    andere waren of diensten onderscheidend vermogen heeft in de            (Niet-nakoming — Artikelen 30 en 36 EG-Verdrag (thans,
    zin van artikel 3, lid 1, sub b), van de richtlijn.                     na wijziging, artikelen 28 EG en 30 EG) — Nationale
                                                                            regeling houdende limitatieve opsomming van voedingsstof-
                                                                            fen die aan levensmiddelen mogen worden toegevoegd —
                                                                            Maatregel van gelijke werking — Rechtvaardiging — Volks-
                                                                             gezondheid — Consumentenbescherming — Evenredigheid)
5)  Artikel 3, lid 1, sub c), van richtlijn 89/104 moet aldus
                                                                                (2004/C 85/02)
    worden uitgelegd dat een merk bestaande uit een woord waarvan
    elk bestanddeel beschrijvend is voor kenmerken van de waren
    of diensten waarvoor de inschrijving is aangevraagd, zelf                                         (Procestaal: Frans)
    beschrijvend is voor kenmerken van deze waren of diensten in
    de zin van deze bepaling, tenzij het woord merkbaar verschilt           (Voorlopige vertaling; de definitieve versie zal worden gepubliceerd in
    van de loutere som van zijn bestanddelen. Daarvoor moet het                                 de Jurisprudentie van het Hof)
    woord ofwel door de voor deze waren of diensten ongebruikelijke
    combinatie een indruk wekken die ver genoeg verwijderd is van
    de indruk die uitgaat van de eenvoudige aaneenvoeging van de
    benaming van de bestanddelen, zodat dit woord meer is dan de            In zaak C-24/00, Commissie van de Europese Gemeenschap-
    som van zijn bestanddelen, ofwel moet het woord zijn gaan               pen (gemachtigden: R. B. Wainwright en O. Couvert-Castéra),
    behoren tot het normale spraakgebruik en aldaar een eigen               domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, tegen Franse
    betekenis hebben gekregen, zodat het voortaan losstaat van zijn         Republiek, (gemachtigden: aanvankelijk R. Abraham en R. Loo-
    bestanddelen. In dit laatste geval dient dan te worden onderzocht       sli-Surrans en vervolgens J.-F. Dobelle en R. Loosli-Surrans),
    of het woord dat een eigen betekenis heeft gekregen, niet zelf          domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, betreffende een
    beschrijvend is in de zin van die bepaling.                             verzoek om vast te stellen dat de Franse Republiek:


title: Zaak C-2/06: Verzoek van het Finanzgericht Hamburg van  21 november 2005  om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Willy Kempter KG en Hauptzollamt Hamburg-Jonas

text:
               11.3.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 60/25

         Verzoek van het Finanzgericht Hamburg van 21 november 2005 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Willy Kempter KG en Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Zaak C-2/06)
   (2006/C 60/47)
   Procestaal: Duits
   Het Finanzgericht Hamburg heeft bij beschikking van 21 november 2005, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 4 januari 2006, in het geding tussen Willy Kempter KG en Hauptzollamt Hamburg-Jonas, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:

               1.

               Vereist het heronderzoek en de herziening van een definitief geworden administratief besluit, om rekening te houden met de uitlegging die het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen inmiddels aan het relevante gemeenschapsrecht heeft gegeven, dat de betrokkene het besluit op grond van het gemeenschapsrecht voor de nationale rechter heeft aangevochten?

               2.

               Is een verzoek tot heronderzoek en herziening van een definitief geworden administratief besluit, afgezien van de in het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen van 13 januari 2004 (Kühne & Heitz, C-453/00, Jurispr. blz. I-837) gestelde voorwaarden, om gemeenschapsrechtelijke redenen van hogere orde aan een termijn gebonden?


title: Zaak T-266/10: Beroep ingesteld op 16 juni 2010 — Spanje/Commissie

text:
               14.8.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 221/54

         Beroep ingesteld op 16 juni 2010 — Spanje/Commissie
   (Zaak T-266/10)
   ()
   2010/C 221/86
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: Sra. Nuria Díaz Abad, abogado del Estado)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               nietig verklaren de beschikking van de Europese Commissie van 11 mei 2010 houdende opschorting van het door Spanje op 10 december 2009 ingediende verzoek om tussentijdse betaling om de in punt I van de motivering van de brief uiteengezette redenen;

               —

               de Europese Commissie veroordelen tot betaling van vertragingsrente, daar de verzoeken om tussentijdse betaling ten onrechte zijn opgeschort;

               —

               de verwerende partij in de kosten verwijzen.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Het onderhavige beroep is gericht tegen de beschikking van de Commissie houdende opschorting van de betalingstermijn voor het verzoek om tussentijdse betaling dat Spanje op 10 december 2009 heeft ingediend. Dit verzoek om tussentijdse betaling voor een bedrag van 6 509 540,26 EUR komt overeen met het operationele programma van communautaire steun van het Europees Sociaal Fonds in het kader van de doelstelling regionaal concurrentievermogen van Baskenland (CCI 2007ESO52PO010).
   De middelen en voornaamste argumenten zijn dezelfde als die welke zijn aangevoerd in zaak T-263/10 Spanje/Commissie.


title: Zaak C-280/08 P: Hogere voorziening ingesteld op 26 juni 2008 door Deutsche Telekom AG tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vijfde kamer — Uitgebreid) van 10 april 2008 in zaak T-271/03, Deutsche Telekom/Commissie

text:
               30.8.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 223/31

         Hogere voorziening ingesteld op 26 juni 2008 door Deutsche Telekom AG tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vijfde kamer — Uitgebreid) van 10 april 2008 in zaak T-271/03, Deutsche Telekom/Commissie
   (Zaak C-280/08 P)
   (2008/C 223/48)
   Procestaal: Duits
   Partijen

      Rekwirante: Deutsche Telekom AG (vertegenwoordigers: U. Quack, Rechtsanwalt, S. Ohlhoff, Rechtsanwalt, en M. Hutschneider, Rechtsanwalt)

      Andere partijen in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen, Arcor AG & Co. KG, Versatel NRW GmbH, voorheen Tropolys NRW GmbH, voorheen CityKom Münster GmbH Telekommunikationsservice, EWE TEL GmbH, HanseNet Telekommunikation GmbH, Versatel Nord-Deutschland GmbH, voorheen KomTel Gesellschaft für Kommunikations- und Informationsdienste mbH, NetCologne Gesellschaft für Telekommunikation mbH, Versatel Süd-Deutschland GmbH, voorheen tesion Telekommunikation GmbH, Versatel West-Deutschland GmbH & Co. KG, voorheen VersaTel Deutschland GmbH & Co. KG
   Conclusies

               —

               het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 10 april 2008 in zaak T-271/03 te vernietigen;

               —

               beschikking 2003/707/EG (1) van de Commissie van 21 mei 2003, kennisgeving geschied onder nummer C(2003) 1536 def., nietig te verklaren;

               —

               subsidiair, de bij artikel 3 van de litigieuze beschikking van de Commissie aan Deutsche Telekom AG opgelegde geldboete naar eigen goeddunken te verlagen;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Rekwirante voert ter onderbouwing van haar hogere voorziening tegen voornoemd arrest de volgende middelen aan.

      Het arrest maakt inbreuk op artikel 82 EG en is in strijd met het vertrouwensbeginsel, aangezien er in casu geen sprake is van een objectieve, toe te rekenen schending van die bepaling en evenmin van schuld van rekwirante. Het arrest houdt geen rekening met het herhaalde onderzoek naar de vermeende prijssqueeze dat de toentertijd voor de regulering van rekwirante bevoegde Duitse Regulierungsbehörde für Telekommunikation und Post (regelgevende instantie voor telecommunicatie en post; hierna: „RegTP”) op billijke wijze heeft verricht. De RegTP heeft herhaaldelijk onderzocht of er sprake was van een mededingingsverstorende prijssqueeze bij aansluitnetwerken en geconcludeerd dat dit niet het geval was. In een dergelijke situatie valt de bijzondere verantwoordelijkheid van de gereguleerde onderneming voor de marktstructuur gedeeltelijk samen met de verantwoordelijkheid van de bevoegde regelgevende instantie en wordt zij door deze beperkt. Rekwirante mocht, gelet op de regelgevende besluiten, ervan uitgaan dat haar handelwijze niet mededingingsverstorend was. De veronderstelling dat rekwirante de vermeende prijssqueeze had kunnen verminderen door haar ADSL-tarieven te verhogen, druist in tegen de eigen opvatting van het Gerecht dat een „kruissubsidiëring” tussen verschillende markten bij het onderzoek naar een prijssqueeze buiten beschouwing moest blijven. Bovendien heeft het Gerecht ten onrechte niet gekritiseerd dat de Commissie niet heeft onderzocht of een verhoging van de ADSL-tarieven de vermeende prijssqueeze eigenlijk wel had verminderd.

      Het arrest maakt ook inbreuk op artikel 82 EG omdat het Gerecht de voorwaarden voor toepassing van dit voorschrift onjuist heeft onderzocht. Een analyse van de prijssqueeze zoals de onderhavige kan op voorhand niet strekken tot het bewijs van misbruik. Werd het bedrag voor intermediair verbruik door de bevoegde regelgevende instantie (zoals hier) op bindende wijze vastgesteld, dan zou deze analyse zelf tot mededingingsverstorende resultaten kunnen leiden.
   Het Gerecht heeft in dit verband ook zijn motiveringsplicht geschonden.
   Het bestreden arrest geeft ook in verband met het onderzoek naar de door de Commissie gehanteerde methode voor de berekening van de prijssqueeze op meerdere belangrijke punten blijk van een onjuiste rechtsopvatting. In de eerste plaats omdat de zogenoemde „As-Efficient-Competitor-test”, die het Gerecht als algemeen geldige vergelijkingsbasis heeft gebruikt, hoe dan ook ontoelaatbaar is wanneer de onderneming met een machtspositie op de markt en haar concurrenten (zoals hier) onder verschillende regelgevende en feitelijke mededingingsvoorwaarden werkzaam zijn. In de tweede plaats omdat de analyse van de prijssqueeze enkel rekening houdt met de tarieven voor aansluitingen, terwijl de tarieven voor andere, op dezelfde dienst op intermediair niveau gebaseerde telecommunicatiediensten (in het bijzonder gesprekken) buiten beschouwing blijven. Ook de vaststellingen in het arrest met betrekking tot de gevolgen van de vermeende prijssqueeze geven op meerdere punten blijk van onjuiste rechtsopvattingen en in het arrest is geen onderzoek gedaan naar het causale verband tussen de vermeende prijssqueeze en de vaststellingen van het Gerecht ten aanzien van de marktstructuur.

      Het arrest gaat om te beginnen voorbij aan de vereisten die artikel 253 EG stelt aan de motivering van beschikkingen van de Commissie.

      Ten slotte heeft het Gerecht ook artikel 15, lid 2, van verordening nr. 17 onjuist toegepast door de berekening van het bedrag van de geldboete door de Commissie niet te kritiseren, hoewel de Commissie ten onrechte is uitgegaan van een zware inbreuk, de sectorspecifieke regeling van de tarieven van rekwirante niet op adequate wijze in aanmerking heeft genomen en hooguit een symbolische boete had mogen opleggen. Daardoor heeft het Gerecht verzuimd op juridisch correcte wijze alle relevante factoren in aanmerking te nemen en op rechtens genoegzame wijze in te gaan op de argumenten van rekwirante voor opheffing of verlaging van de geldboete.

      (1)  PB L 263, blz. 9.


title: Zaak T-371/08 P: Hogere voorziening ingesteld op 8 september 2008 door Bart Nijs tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 26 juni 2008 in zaak F-5/07, Nijs/Rekenkamer

text:
               22.11.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/45

         Hogere voorziening ingesteld op 8 september 2008 door Bart Nijs tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 26 juni 2008 in zaak F-5/07, Nijs/Rekenkamer
   (Zaak T-371/08 P)
   (2008/C 301/77)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Rekwirant: Bart Nijs (Bereldange, Luxemburg) (vertegenwoordigers: F. Rollinger en A. Hertzog, advocaten)

      Andere partij in de procedure: Rekenkamer van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               de hogere voorziening ontvankelijk verklaren;

               —

               de hogere voorziening gegrond verklaren;

               —

               dientengevolge, de beschikking van 26 juni 2008 in zaak F-5/07, Bart Nijs/Rekenkamer van de Europese Gemeenschappen, vernietigen.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Rekwirant stelt dat in de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken een verkeerde toepassing is gegeven aan de procedurele voorschriften, aangezien het beroep wegens schending van de eisen op het gebied van de duidelijkheid niet-ontvankelijk is verklaard, alsmede dat daarin het beginsel van gewettigd vertrouwen is geschonden en een onjuiste toepassing is gegeven aan het vermoeden van wettigheid van de stellingen van de verwerende partij, aangezien de beschikking is gegeven na slechts één uitwisseling van memories.
   Bovendien is de bestreden beschikking onvoldoende duidelijk, wordt daarin het bewijsmateriaal verkeerd opgevat en wordt daarin van een verkeerde rechtsopvatting uitgegaan bij het onderzoek van de in het verzoekschrift aangevoerde middelen. Voorts worden bepaalde gegevens die het Gerecht ambtshalve had moeten onderzoeken, niet onderzocht.
   Ook had de bestreden beschikking rekening moeten houden met het ontbreken van motivering in de precontentieuze fase en is deze ten onrechte gebaseerd op de niet-inachtneming van termijnen, aangezien het Gerecht niet voldoende op de hoogte was om tot deze conclusie te komen.


title: BESCHIKKING VAN HET HOF (Eerste Kamer) van 28 juni 1995 in zaak C-258/94 P: P. Branco tegen Rekenkamer van de Europese Gemeenschappen (Kennelijk ongegronde hogere voorziening)

text:
Nr . C 229/ 10          NL                    Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    2 . 9 . 95
      kennen aan de particulieren rechten toe waarop zij zich            a) omdat die verpakking bij de consument de verwachting
      voor de nationale rechter kunnen beroepen.                               zou wekken, dat het produkt tegen dezelfde prijs wordt
                                                                               aangeboden als waartegen het tot dusverre in de oude
                                                                               verpakking werd verkocht,
4 . Een belastingplichtige kan met terugwerkende kracht
       tot de datum van inwerkingtreding van de nationale
       wettelijke regeling die in strijd is met de Zesde Richtlijn,      b) omdat de nieuwe verpakking bij de consument de
       de terugbetaling vragen van de onverschuldigd betaalde                  indruk zou wekken, dat de omvang of het gewicht van
       BTW, overeenkomstig de in de nationale rechtsorde van                   het produkt aanzienlijk is vergroot respectievelijk ver
       de betrokken Lid-Staat geldende procedurevoorschrif                    hoogd.
       ten, voor zover deze voorschriften niet ongunstiger zijn
       dan die voor gelijksoortige nationale vorderingen, en zij         (') PB nr . C 43 van 12 . 2 . 1994 .
       niet van dien aard zijn, dat zij de uitoefening van de door
       de communautaire rechtsorde verleende rechten prak
       tisch onmogelijk maken.
(M PB nr . C 124 van 6 . 5 . 1993 .
( 2 ) PB nr . L 145 van 13 . 6 . 1977, blz. 1 .
                                                                                BESCHIKKING VAN HET HOF
                                                                                ( Eerste Kamer )
                                                                                van 28 juni 1995
                                                                         in zaak C-258/94 P: P. Branco tegen Rekenkamer van de
                    ARREST VAN HET HOF                                                    Europese Gemeenschappen ( ] )
                           (Vijfde Kamer)                                          (Kennelijk ongegronde hogere voorziening)
                                                                                ( 95/C 229/19 )
                          van 6 juli 1995
in zaak C-470/93 ( verzoek van het Landgericht Köln om een
prejudiciële beslissing): Verein gegen Unwesen in Handel                                      (Procestaai: Portugees)
          und Gewerbe Köln e.V. tegen Mars GmbH (')
 ( Vrij verkeer van goederen — Maatregelen van gelijke                    (Voorlopige vertaling; de definitieve tekst verschijnt in de
 werking als kwantitatieve beperkingen — Verpakking die                                    Jurisprudentie van het Hof)
 kan leiden tot beperking van vrijheid om wederverkoopprij
      zen vast te stellen, en tot misleiding van consument)
                                                                         In zaak C-258/94 P, P. Branco, ambtenaar van de Reken
                            ( 95/C 229/18 )
                                                                          kamer van de Europese Gemeenschappen, nadien van de
                                                                          Commissie van de Europese Gemeenschappen , wonende te
                         (Procestaai: Duits)                              Brussel, vertegenwoordigd door R. Wagener en D. M.
                                                                          Travessa Mendes, advocaten te Luxemburg, Place d'Armes
                                                                          6-12, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg in hun
 (Voorlopige vertaling; de definitieve tekst verschijnt in de             kantoor, betreffende hogere voorziening tegen het op 20 juli
                    Jurisprudentie van bet Hof)                           1994 door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
                                                                          Gemeenschappen in zaak T-45/93 tussen hem en de
 In zaak C-470/93 , betreffende een verzoek aan het Hof                   Rekenkamer gewezen arrest, strekkende tot vernietiging van
 krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van het Landge                 dat arrest ( andere partij bij de procedure : Rekenkamer van
 richt Köln ( Duitsland ) in het aldaar aanhangig geding tussen           de Europese Gemeenschappen — gemachtigden: J.-M .
 Verein gegen Unwesen in Handel und Gewerbe Köln e.V. en                  Stenier en J. Inghelram — die concludeert tot afwijzing van
 Mars GmbH, om een prejudiciële beslissing over de uitleg                de hogere voorziening), heeft het Hof ( Eerste Kamer ),
 ging van artikel 30 van het EG-Verdrag, heeft het Hof                    samengesteld als volgt: P. Jann, kamerpresident ( rappor
  (Vijfde Kamer ), samengesteld als volgt: C. Gulmann ( rap              teur ), D. A. O. Edward en L. Sevón, rechters; advocaat
  porteur ), kamerpresident, P. Jann, J. C. Moitinho de                   generaal : A. M. La Pergola ; griffier: R. Grass, op 28 juli
  Almeida , D. A. O. Edward en L. Sevón, rechters; advocaat               1995 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als
  generaal P. Léger; griffier: H. A. Rühl, hoofdadministrateur,           volgt:
  op 6 juli 1995 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt
  als volgt:
                                                                           1 . De hogere voorziening wordt afgewezen.
  Artikel 30 van het Verdrag moet aldus worden uitgelegd,
  dat het zich verzet tegen een nationale maatregel die de                 2 . Requirant wordt in de kosten verwezen.
  invoer en de verhandeling van een in een andere Lid-Staat
  rechtmatig in de handel gebracht produkt, waarvan de                     (M PB nr . C 331 van 26 . 11 . 1994 .
  hoeveelheid in het kader van een reclamecampagne van
  korte duur is vergroot en op de verpakking waarvan de
  vermelding + 10% is aangebracht, verbiedt


title: ARREST VAN HET HOF van 15 september 1998 in zaak C-260/96 (verzoek van de Corte d'appello di Venezia om een prejudiciële beslissing): Ministero delle Finanze tegen Spac SpA (Terugvordering van het onverschuldigd betaalde - Nationale procestermijnen)

text:
C 327/2              NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   24.10.98
                 ARREST VAN HET HOF                                     richtlijn op die dag nog niet correct in nationaal recht
                                                                        omgezet.
                   van 15 september 1998
in zaak C-260/96 (verzoek van de Corte d'appello di                (1) PB C 294 van 5.10.1996.
Venezia om een prejudicieÈle beslissing): Ministero delle
                 Finanze tegen Spac SpA (1)
(Terugvordering van het onverschuldigd betaalde Ð
                 Nationale procestermijnen)
                        (98/C 327/02)
                                                                                ARREST VAN HET HOF
                                                                                van 15 september 1998
                    (Procestaal: Italiaans)                        in de gevoegde zaken C-279/96, C-280/96 en C-281/96
                                                                   (verzoek van het Tribunale di Genova om een prejudicieÈle
                                                                   beslissing): Ansaldo Energia SpA tegen Amministrazione
                                                                   delle Finanze dello Stato, Amministrazione delle Finanze
                                                                   dello Stato tegen Marine Insurance Consultants Srl, GMB
                                                                    Srl e.a. tegen Amministrazione delle Finanze dello Stato (1)
 (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in
               de Jurisprudentie van het Hof)                      (Terugvordering van het onverschuldigd betaalde Ð
                                                                                Nationale procestermijnen Ð Rente)
                                                                                (98/C 327/03)
In zaak C-260/96, betreffende een verzoek aan het Hof
krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van de Corte
d'appello di Venezia (ItalieÈ), in het aldaar aanhangig                                 (Procestaal: Italiaans)
geding tussen Ministero delle Finanze en Spac SpA, betref-
fende een prejudicieÈle beslissing over de uitlegging van het
Gemeenschapsrecht inzake terugvordering van het onver-
schuldigd betaalde, heeft het Hof, samengesteld als volgt:
G. C. Rodríguez Iglesias, president, H. Ragnemalm, M.               (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in
Wathelet en R. Schintgen, kamerpresidenten, G. F. Man-                             de Jurisprudentie van het Hof)
cini, J. C. Moitinho de Almeida, P. J. G. Kapteyn, D. A. O.
Edward, J.-P. Puissochet (rapporteur), L. Sevón en K. M.
Ioannou, rechters; advocaat-generaal: D. Ruiz-Jarabo
                                                                   In de gevoegde zaken C-279/96, C-280/96 en C-281/96,
Colomer; griffier: D. Louterman-Hubeau, hoofdadmini-
                                                                   betreffende een verzoek aan het Hof krachtens artikel 177
strateur, op 15 september 1998 een arrest gewezen waar-
                                                                   van het EG-Verdrag van het Tribunale di Genova (ItalieÈ),
van het dictum luidt als volgt:
                                                                   in de aldaar aanhangige gedingen tussen Ansaldo Energia
                                                                   SpA en Amministrazione delle Finanze dello Stato, en tus-
                                                                   sen Amministrazione delle Finanze dello Stato en Marine
                                                                   Insurance Consultants Srl, en tussen GMB Srl e.a. en
1. Het Gemeenschapsrecht staat er niet aan in de weg,              Amministrazione delle Finanze dello Stato, betreffende een
    dat een lidstaat zich bij vorderingen tot terugbetaling        prejudicieÈle beslissing over de uitlegging van het Gemeen-
    van in strijd met het Gemeenschapsrecht geheven                schapsrecht inzake terugvordering van het onverschuldigd
    belastingen beroept op een nationale vervaltermijn van         betaalde, heeft het Hof, samengesteld als volgt: G. C.
    drie jaar, die afwijkt van de gewone regeling van              Rodríguez Iglesias, president, H. Ragnemalm, M. Wathelet
    rechtsvorderingen uit onverschuldigde betaling tussen          en R. Schintgen, kamerpresidenten, G. F. Mancini, J. C.
    particulieren, waarvoor een langere termijn geldt, wan-        Moitinho de Almeida, P. J. G. Kapteyn, D. A. O. Edward,
    neer die vervaltermijn gelijkelijk van toepassing is op        J.-P. Puissochet (rapporteur), L. Sevón en K. M. Ioannou,
    vorderingen tot terugbetaling van die belastingen,             rechters; advocaat-generaal: D. Ruiz-Jarabo Colomer; grif-
    welke op het Gemeenschapsrecht zijn gebaseerd, en op           fier: D. Louterman-Hubeau, hoofdadministrateur, op
    die welke op het nationale recht zijn gebaseerd.               15 september 1998 een arrest gewezen waarvan het dic-
                                                                   tum luidt als volgt:
2. In omstandigheden als die van het hoofdgeding staat             1. In omstandigheden als die van de hoofdgedingen staat
    het Gemeenschapsrecht er niet aan in de weg, dat een                het Gemeenschapsrecht er niet aan in de weg, dat een
    lidstaat zich bij vorderingen tot terugbetaling van in              lidstaat zich bij vorderingen tot terugbetaling van in
    strijd met een richtlijn geheven belastingen beroept op             strijd met een richtlijn geheven belastingen beroept op
    een nationale vervaltermijn die ingaat op de dag van                een nationale vervaltermijn die ingaat op de dag van
    betaling van de betrokken belastingen, ook al was de                betaling van de betrokken belastingen, ook al was de


title: BESCHIKKING VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG van 11 januari 1995 in zaak T-116/94, Cassa Nazionale di Previdenza ed Assistenza a Favore degli Avvocati e Procuratori tegen Raad van de Europese Unie (Beroep tot nietigverklaring - Verordening (EG) nr. 3604/93 tot vaststelling van de definities voor de toepassing van het in artikel 104 A van het Verdrag vastgelegde verbod op bevoorrechte toegang - Niet-ontvankelijkheid)

text:
4. 3 . 95            I NL I               Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                Nr . C 54/17
bende te Luxemburg ten kantore van L. Schiltz, advocaat              3 . Verwijst het Hof van Justitie in de kosten.
aldaar, Rue du Fort Rheinsheim 2, tegen Commissie van de
Europese Gemeenschappen (gemachtigde: A. M. Alves                    (M PB nr. C 76 van 12 . 3 . 1994 .
Vieira ), betreffende een beroep tot nietigverklaring van het
besluit van de Commissie van 30 september 1993 waarbij
verzoeker bij wege van tuchtmaatregel overeenkomstig
artikel 86, lid 2, onder f), van het Ambtenarenstatuut
tuchtrechtelijk is ontslagen zonder vermindering of intrek                  BESCHIKKING VAN HET GERECHT VAN
king van zijn recht op ouderdomspensioen, heeft het                                          EERSTE AANLEG
Gerecht (Vierde Kamer ), samengesteld als volgt: K.                                         van 11 januari 1995
Lenaerts, kamerpresident, R. Schintgen en R. Garcfa
Valdecasas, rechters; griffier: H. Jung, op 26 januari 1995          in zaak T-116/94, Cassa Nazionale di Previdenza ed
een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:               Assistenza a Favore degli Avvocati e Procuratori tegen Raad
                                                                                van de Europese Unie ( a )
1 . Verwerpt het beroep.                                             (Beroep tot nietigverklaring — Verordening (EG) nr. 3604/
                                                                     93 tot vaststelling van de definities voor de toepassing van
2. Elk der partijen zal de eigen kosten dragen, daaronder            het in artikel 104 A van het Verdrag vastgelegde verbod op
     begrepen de op de procedure in kort geding gevallen                    bevoorrechte toegang — Niet-ontvankelijkheid)
     kosten.                                                                                ( 95/C 54/32 )
(M PB nr . C 325 van 2 . 12 . 1993 .                                                       (Procestaai: Italiaans)
                                                                     In zaak T- 11 6/94, Cassa Nazionale di Previdenza ed
                                                                     Assistenza a Favore degli Avvocati e Procuratori, vertegen
                                                                     woordigd door E. Ricciardi, advocaat te Salerno, P. Adon
                                                                     nino, M. Sanino, M. de Stefano en A. Colabianchi,
 ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
                                                                     advocaten te Rome, domicilie gekozen hebbende te Luxem
                       van 26 januari 1995                           burg ten kantore van M. Goebel, advocaat aldaar, Rue
in zaak T-60/94, M. Pierrat tegen Hof van Justitie van de            Heine 6, tegen Raad van de Europese Unie (gemachtigden:
                 Europese Gemeenschappen ( x )                       R. Bandilla en A. Lucidi ), betreffende nietigverklaring van
                                                                     Verordening ( EG ) nr. 3604/93 van de Raad van 13 decem
(Tijdelijke functionarissen — Aanwerving van „lecteurs
                                                                     ber 1993 tot vaststelling van de definities voor de toepassing
d'arrêts " — Selectieprocedure — Afwijzing van een sollici
                                                                     van het in artikel 104 A van het Verdrag vastgelegde verbod
                   tatie — Motiveringsplicht)
                                                                     op bevoorrechte toegang (2 ), heeft het Gerecht ( Derde
                           ( 95/C 54/31 )                            Kamer), samengesteld als volgt: J. Biancarelli, president,
                                                                     C. P. Briët en C. W. Bellamy, rechters; griffier: H. Jung, op
                        (Procestaai: Frans)                          11 januari 1995 een beschikking gegeven, waarvan het
                                                                     dictum luidt als volgt:
In zaak T-60/94, M. Pierrat, gewezen tijdelijk functionaris
van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen,             1 . Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.
wonende te Luxemburg, vertegenwoordigd door G. Van
dersanden, advocaat te Brussel, domicilie gekozen hebbende           2 . Er behoeft geen uitspraak te worden gedaan over de
                                                                           verzoeken tot tussenkomst.
te Luxemburg bij Fiduciaire Myson SARL, Rue Glesener 1 ,
tegen Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen                3 . Verzoekster zal haar eigen kosten dragen alsmede die
(gemachtigden: T. Millett en A. May), betreffende een                      van de Raad. Elk der interveniënten zal haar eigen
beroep strekkende tot nietigverklaring van de besluiten van                kosten dragen.
het Hof om mevr. B. als „ lecteur d'arrêts " aan te stellen en
verzoeksters sollicitatie voor een post van „ lecteur d'arrêts "     (M PB nr . C 132 van 14 . 5 . 1994 .
af te wijzen, en tot toekenning aan verzoekster van een              (2 ) PB nr . L 332 van 31 . 12 . 1993 , blz . 4 .
symbolische ecu ter vergoeding van de morele schade die zij
stelt te hebben geleden, heeft het Gerecht (Eerste Kamer ),
samengesteld als volgt: J. L. Cruz Vila^a, president, H.
Kirschner en A. Kalogeropoulos, rechters; griffier: H. Jung,
op 26 januari 1995 een arrest gewezen waarvan het dictum             Beroep, op 9 januari 1995 ingesteld door Chr. Vahrenkamp
luidt als volgt:                                                     tegen Raad van de Europese Unie en Commissie van de
                                                                                Europese Gemeenschappen
1 . Verklaart nietig het besluit van de president van het Hof                                  ( Zaak T-l/95 )
     van Justitie van 27 mei 1993 tot aanstelling van mevr. B.
    als „ lecteur d'arrêts ", alsmede het bij brief van 8 juni                                   ( 95/C 54/33 )
     1993 ter kennis van verzoekster gebrachte besluit om
    haar sollicitatie voor een post van „ lecteur d'arrêts " afte                            (Procestaai: Duits)
     wijzen.
                                                                     Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen
2. Verwerpt het beroep voor het overige.                             schappen is op 9 januari 1995 beroep ingesteld tegen Raad


title: Zaak C-129/08: Beschikking van de president van de Zevende kamer van het Hof van 4 juni 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de rechtbank van eerste aanleg te Brugge — België) — Carlos Cloet, Jacqueline Cloet/Westvlaamse Intercommunale voor Economische Expansie, Huisvestingsbeleid en Technische Bijstand CVBA (WVI)

text:
               7.11.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 267/52

         Beschikking van de president van de Zevende kamer van het Hof van 4 juni 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de rechtbank van eerste aanleg te Brugge — België) — Carlos Cloet, Jacqueline Cloet/Westvlaamse Intercommunale voor Economische Expansie, Huisvestingsbeleid en Technische Bijstand CVBA (WVI)
   (Zaak C-129/08) (1)

   2009/C 267/88

      Procestaal: Nederlands

   De president van de Zevende kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 142 van 7.6.2008.


title: ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG van 24 januari 1995 in zaak T-114/92, Bureau européen des médias de l'industrie musicale (Bemim) tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Mededinging - Auteursrechten - Verordening nr. 17 - Afwijzing van klacht - Verplichtingen ter zake van onderzoek van klachten - Communautair belang)

text:
25 . 3 . 95        | NL                 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  Nr. C 74/9
betrekking hebben op uit andere Lid-Staten ingevoerde                            Doorhaling van zaak C-148/94 ( )
voertuigen — een grotere en sterker toenemende progres                                      ( 95/C 74/15 )
siecoëfficiënt wordt toegepast dan voor de belastingschijven
van 12 tot 14 pk met drie fiscale vermogens en de vier
belastingschijven van 15 tot 18 pk, waarvoor de progressie         De president van het Hof van Justitie van de Europese
constant is met betrekking tot voertuigen van Franse makelij       Gemeenschappen heeft bij beschikking van 12 januari 1995
                                                                   de doorhaling in het register gelast van zaak C-148/94 :
die als produkten, gelijksoortig aan ingevoerde voertuigen
met een fiscaal vermogen van meer dan 19 pk, kunnen                Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Ier
                                                                   land .
worden beschouwd ?
                                                                   (M PB nr. C 202 van 23 . 7. 1994 .
                                                GERECHT VAN EERSTE AANLEG
 ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                               Ladbroke GmbH/PMU-PMI-DSV), voor zover deze
                     van 24 ianuan 1995                                 klacht was gebaseerd op artikel 86 van het Verdrag.
in zaak T-74/92, Ladbroke Racing (Deutschland ) GmbH               2. Verwerpt het beroep voor het overige, voor zover het is
  tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen i 1 )                  gebaseerd op artikel 1 75 van het Verdrag.
(Mededinging — Beroep wegens nalaten en beroep tot
nietigverklaring — Artikelen 85 en 86 van het Verdrag —            3 . Verstaat dat op het op artikel 173 van het Verdrag
                    Onderzoek van klacht)                               gebaseerde beroep niet behoeft te worden beslist, voor
                         ( 95/C 74/16 )                                 zover het betrekking heeft op artikel 86 van het
                                                                        Verdrag.
                      (Procestaai: Engels)                         4. Verklaart het beroep tot nietigverklaring niet-ontvanke
                                                                        lijk, voor zover het betrekking heeft op artikel 85 van het
In zaak T-74/92, Ladbroke Racing (Deutschland ) GmbH,                   Verdrag.
gevestigd te Mainz ( Duitsland ), vertegenwoordigd door
J. Lever, QC, en Ch. Vajda, Barrister, leden van de balie van      5.   Verklaart de conclusies ertoe strekkende dat het Gerecht
Engeland en Wales, en door S. Kon, Solicitor, domicilie                 een bevel tot de Commissie richt, niet-ontvankelijk.
gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van Winandy
en Err, advocaten aldaar, Avenue Gaston Diderich 60, tegen         6 . Verstaat dat de Commissie haar eigen kosten en drie
Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtig                    vierde van de kosten van verzoekster zal dragen.
den: J. Currall en F. E. Gonzalez-Diaz), ondersteund door
Deutscher Sportverlag Kurt Stoof GmbH & Co., vertegen             7. Verstaat dat intervenïènte haar eigen kosten zal dra
woordigd door K.-J. Michaeli en U. Zinsmeister, advocaten               gen.
te Brussel, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten
kantore van Bonn en Schmitt, advocaten aldaar, Avenue              (!) PB nr. L 294 van 10 . 11 . 1992 .
Guillaume 62, betreffende een beroep, in de eerste plaats op
grond van artikel 175, derde alinea, van het EEG-Verdrag,
strekkende tot vaststelling dat de Commissie heeft nagelaten
haar standpunt te bepalen met betrekking tot een op de
artikelen 85 en 86 van het EEG-Verdrag gebaseerde klacht            ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
van verzoekster (zaak IV/33.375 — Ladbroke GmbH/                                         van 24 ianuari 1995
PMU-PMI-DSV), en, in de tweede plaats, subsidiair, op
grond van artikel 173 van het EEG-Verdrag, strekkende tot          in zaak T-l 14/92, Bureau européen des médias de l'indus
nietigverklaring van het stilzwijgend genomen besluit van de       trie musicale (Bemim) tegen Commissie van de Europese
Commissie tot afwijzing van deze klacht, heeft het Gerecht                               Gemeenschappen ( 1)
(Tweede Kamer ), samengesteld als volgt: J. L. Cruz Vila^a,         (Mededinging — Auteursrechten — Verordening nr. 17 —
president, C. P. Briët, A. Kalogeropoulos, D. P. M.                Afwijzing van klacht — Verplichtingen ter zake van
Barrington en J. Biancarelli, rechters; griffier: H. Jung, op           onderzoek van klachten — Communautair belang)
24 januari 1995 een arrest gewezen waarvan het dictum                                         ( 95/C 74/17)   -
luidt als volgt:
                                                                                (Procestaai: Frans)
1 . Verklaart dat de Commissie in strijd met het EEG
     Verdrag heeft nagelaten haar standpunt te bepalen met         In zaak T-l 14/92, Bureau européen des médias de l'indus
     betrekking tot verzoeksters klacht (zaak IV/33.375 —          trie musicale (Bemim ), gevestigd te Parijs, vertegenwoordigd
 ---pagebreak--- Nr. C 74/10             NL                 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  25 . 3 . 95
door M. Gautreau, advocaat te Parijs, domicilie gekozen               den: J. Curall en G. de Bergues ), betreffende een beroep tot
hebbende te Luxemburg ten kantore van R. Reichling,                   nietigverklaring van de beschikking van de Commissie van
Boulevard Royal 11 , tegen Commissie van de Europese                  12 november 1992 tot afwijzing van de verzoeken betref
Gemeenschappen (gemachtigden: J. Curall en G. de Ber                 fende het gedrag van de Société des auteurs, compositeurs et
gues), betreffende een beroep tot nietigverklaring van de             éditeurs de musique, die verzoekers hebben ingediend
beschikking van de Commissie van 20 oktober 1992 tot                  krachtens artikel 3 , lid 2, van Verordening nr. 17 van de
afwijzing van het verzoek betreffende het gedrag van de               Raad van 6 februari 1962, eerste verordening over de
Société des auteurs, compositeurs et éditeurs de musique,             toepassing van de artikelen 85 en 86 van het EEG
dat verzoeker heeft ingediend krachtens artikel 3 , lid 2, van        Verdrag (2), heeft het Gerecht (Tweede Kamer), samenge
Verordening nr. 17 van de Raad van 6 februari 1962, eerste            steld als volgt: J. L. Cruz Vilaga, president, C. P. Briët, A.
verordening over de toepassing van de artikelen 85 en 86              Kalogeropoulos, D. P. M. Barrington en A. Saggio, rechters;
van het EEG-Verdrag (2), heeft het Gerecht (Tweede                    griffier: H. Jung, op 24 januari 1995 een arrest gewezen
Kamer), samengesteld als volgt: J. L. Cruz Vilaga, president,         waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                                «
C. P. Briët, A. Kalogeropoulos, D. P. M. Barrington en A.
Saggio, rechters, griffier: H. Jung, op 24 januari 1995 een
arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:                    1 . De beschikking van de Commissie van 12 november
                                                                            1 992 wordt nietig verklaard, voor zover daarbij verzoe
                                                                            kers ' grief betreffende de compartimentering van de
1 . De beschikking van de Commissie van 20 oktober 1 992                    markt als gevolg van het bestaan van een mededingings
      wordt nietig verkaard, voor zover daarbij verzoekers                  regeling tussen de Société des auteurs, compositeurs et
     griefbetreffende de compartimentering van de markt als                 éditeurs de musique en de auteursrechtenbureaus van de
     gevolg van het bestaan van een mededingingsregeling                   andere Lid-Staten is afgewezen.
      tussen de Société des auteurs, compositeurs et éditeurs
      de musique en de auteursrechtenbureaus van de andere
      Lid-Staten is afgewezen.                                        2. Het beroep wordt voor het overige verworpen.
2. Het beroep wordt voor het overige verworpen.                       3 . De Commissie zal haar eigen kosten en de helft van
                                                                            verzoekers ' kosten dragen. Verzoekers zullen de andere
3 . De Commissie zal haar eigen kosten en de helft van                      helft van hun kosten dragen. Interveniënt zal zijn eigen
      verzoekers kosten dragen. Verzoeker zal de andere helft               kosten dragen.
      van zijn kosten dragen.
                                                                      (M PB nr. C 43 van 16 . 2 . 1993 .
(M PB nr. C 43 van 16 . 2 . 1993 .                                    (2 ) PB nr. 13 van 21 . 2 . 1962, blz. 204/62 .
(2 ) PB nr. 13 van 21 . 2 . 1962, blz. 204/62 .
ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                               ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
                      van 24 ianuan 1995                                                     van 2 februari 1995
in zaak T-5/93, R. Tremblay, F. Lucazau en H. Kestenberg              in zaak T-l 06/92: E. D. Frederiksen tegen Europees
tegen de Commissie van de Europese Gemeenschap                                                   Parlement (*)
                                pen ( J )
                                                                      (Ambtenaren — Interim — Wettigheid — Schending van
(Mededinging — Auteursrechten — Verordening nr. 17 —                     artikel 176 EG-Verdrag — Misbruik van bevoegdheid)
Afwijzing van klacht — Verplichtingen ter zake van
     onderzoek van klachten — Communautair belang)                                                ( 95/C 74/19 )
                            ( 95/C 74/18 )
                                                                                (Procestaai: Frans)
                        (Procestaai: Frans)
                                                                      In zaak T-l 06/92, E. D. Frederiksen, ambtenaar van het
In zaak T-5/93 , R. Tremblay, te Vernantes ( Frankrijk), F.           Europees Parlement, wonende te Howald (Luxemburg),
Lucazeau, te La Rochelle (Frankrijk), H. Kestenberg, te               vertegenwoordigd door G. Vandersanden, advocaat te
Saint-André-les-Vergers (Frankrijk), vertegenwoordigd                 Brussel, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten
door J.-C. Fourgoux, advocaat te Parijs en Brussel, domicilie         kantore van A. Schmitt, advocaat aldaar, Avenue Guillaume
gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van P. Schiltz,             62, tegen Europees Parlement (gemachtigden: J. Campinos
Rue Béatrix de Bourbon 4, ondersteund door Syndicat des               en D. Petersheim en daarna E. Perillo en D. Petersheim),
exploitants de lieux de loisirs (SELL), aan de Franse Code du         betreffende eën verzoek om nietigverklaring van het besluit
travail onderworpen vakvereniging, gevestigd te Parijs,               van het Europees Parlement van 16 juni 1992 houdende
vertegenwoordigd door J.-C. Fourgoux, advocaat te Parijs              aanwijzing van mevr. X. om ad interim het ambt van
en Brussel, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten               taalkundig adviseur bij de Deense vertaalafdeling te vervul
kantore van P. Schiltz, Rue Béatrix de Bourbon 4, tegen               len, heeft het Gerecht (Vijfde Kamer), samengesteld als
Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtig                  volgt: A. Kalogeropoulos, president, D. P. M. Barrington en


title: Zaak C-450/14 P: Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 31 mei 2016 — Koinonia Tis Pliroforias Anoichti Stis Eidikes Anagkes — Isotis/Europese Commissie [Hogere voorziening — Reglement voor de procesvoering van het Hof — Artikel 181 — Arbitragebeding — Overeenkomsten gesloten in het kader van het zesde kaderprogramma voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie, ter bevordering van de totstandbrenging van de Europese onderzoeksruimte en van innovatie (2002-2006), van het eTEN-programma betreffende transeuropese telecommunicatienetwerken, en van het kaderprogramma voor concurrentievermogen en innovatie (2007-2013) — Controleverslag waarbij is vastgesteld dat de uitgaven niet-subsidiabel zijn — Verzoek tot terugbetaling van de uitgekeerde subsidies — Forfaitaire vergoeding — Beroep tot nietigverklaring — Tegenvordering]

text:
               5.9.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 326/3

         Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 31 mei 2016 — Koinonia Tis Pliroforias Anoichti Stis Eidikes Anagkes — Isotis/Europese Commissie
   (Zaak C-450/14 P) (1)

   ([Hogere voorziening - Reglement voor de procesvoering van het Hof - Artikel 181 - Arbitragebeding - Overeenkomsten gesloten in het kader van het zesde kaderprogramma voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie, ter bevordering van de totstandbrenging van de Europese onderzoeksruimte en van innovatie (2002-2006), van het eTEN-programma betreffende transeuropese telecommunicatienetwerken, en van het kaderprogramma voor concurrentievermogen en innovatie (2007-2013) - Controleverslag waarbij is vastgesteld dat de uitgaven niet-subsidiabel zijn - Verzoek tot terugbetaling van de uitgekeerde subsidies - Forfaitaire vergoeding - Beroep tot nietigverklaring - Tegenvordering])
   (2016/C 326/03)
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Rekwirante: Koinonia Tis Pliroforias Anoichti Stis Eidikes Anagkes — Isotis (vertegenwoordiger: S. Skliris, advocaat)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: S. Lejeune en A. Marcoulli, gemachtigden)

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Koinonia Tis Pliroforias Anoichti Stis Eidikes Anagkes — Isotis wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 395 van 16.11.2014.


title: Zaak C-93/13 P: Hogere voorziening ingesteld op 25 februari 2013 door Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 13 december 2012 in zaak T-103/08, Versalis SpA, voorheen Polimeri Europa SpA, Eni SpA/Europese Commissie

text:
               20.4.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 114/28

         Hogere voorziening ingesteld op 25 februari 2013 door Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 13 december 2012 in zaak T-103/08, Versalis SpA, voorheen Polimeri Europa SpA, Eni SpA/Europese Commissie
   (Zaak C-93/13 P)
   2013/C 114/44
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: V. Di Bucci, G. Conte, R. Striani, gemachtigden)

      Andere partijen in de procedure: Versalis SpA, voorheen Polimeri Europa SpA, Eni SpA

      Conclusies

               —

               het bestreden arrest vernietigen voor zover daarbij het bedrag van de boete die bij de beschikking aan ENI en Versalis was opgelegd, tot 106 200 000 EUR is verlaagd;

               —

               het beroep in eerste aanleg volledig verwerpen;

               —

               verzoeksters in eerste aanleg verwijzen in de kosten van de twee instanties.

      Middelen en voornaamste argumenten

               i)

               Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de Commissie de rechten van verdediging van ENI heeft geschonden door een verhoging wegens recidive toe te passen op de boete die aan ENI en Versalis hoofdelijk is opgelegd voor twee inbreuken die in het verleden zijn gepleegd door twee vennootschappen die voor 100 % of bijna 100 % door ENI werden gecontroleerd, hoewel de twee beschikkingen waarbij die inbreuken zijn vastgesteld, niet waren gericht tot ENI (die om die reden geen mededeling van punten van bezwaar voor die inbreuken heeft ontvangen). In het bijzonder is het Gerecht voorbijgegaan aan het feit dat, wat de beschuldiging van recidive betreft, de rechten van verdediging zijn gewaarborgd indien de Commissie, op het moment dat zij te kennen geeft dat zij voornemens is een beschuldiging van recidive te uiten, de partijen de gelegenheid biedt om aan te tonen dat de desbetreffende voorwaarden niet zijn vervuld. Voorts heeft het Gerecht niet in aanmerking genomen dat de Commissie, wanneer zij de beschuldiging van recidive uit voor een latere schending van de regels betreffende de mededinging, niet retroactief de eerste inbreuk bestraft, maar slechts conclusies trekt uit het feit dat dezelfde onderneming (economische eenheid) een nieuwe inbreuk heeft gepleegd.

               ii)

               Het Gerecht heeft zijn bevoegdheden overschreden en het lijdelijkheidsbeginsel geschonden alsmede artikel 21 van het Statuut van het Hof en de artikelen 44, lid 1, en 48, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht door een rechtsvraag (betreffende een gestelde schending van het beginsel van gelijke behandeling bij de berekening van de boete) te onderzoeken die verzoeksters niet in hun inleidend verzoekschrift hadden opgeworpen.

               iii)

               Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging en de toepassing van het beginsel van gelijke behandeling wat de „vermenigvuldigingsfactor” voor afschrikking betreft, en heeft een motiveringsfout begaan. Het Gerecht heeft met name geen rekening gehouden met de beoordelingsmarge waarover de Commissie beschikt om de boeten vast te stellen tegen de achtergrond van de relevante omstandigheden door haar te verplichten een zuiver mathematische berekening te verrichten om de vermenigvuldigingsfactor vast te stellen die op ENI en Versalis moet worden toegepast. Daarenboven heeft het Gerecht de Commissie ten onrechte verzocht een rechtstreekse evenredigheid te waarborgen tussen de percentages voor de verhoging van de boete voor afschrikking en de facturen van de ondernemingen, en niet tussen de vermenigvuldigingsfactoren of tussen de boeten die voortvloeien uit de toepassing van de vermenigvuldigingsfactoren (de vermenigvuldigde boeten) en de globale omzet van de ondernemingen.


title: Zaak C-225/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (Nederland) op 14 mei 2012 — C. Demir, andere partij: Staatssecretaris van Justitie

text:
               11.8.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 243/4

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (Nederland) op 14 mei 2012 — C. Demir, andere partij: Staatssecretaris van Justitie
   (Zaak C-225/12)
   2012/C 243/07
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Raad van State

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoeker: C. Demir

      Andere partij: Staatssecretaris van Justitie

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet artikel 13 van besluit nr. 1/80 (1) aldus worden uitgelegd dat deze bepaling van toepassing is op een materiële en/of formele voorwaarde voor de eerste toelating, ook indien een dergelijke voorwaarde, zoals in deze zaak een machtiging tot voorlopig verblijf, mede tot doel heeft illegale binnenkomst en illegaal verblijf, voorafgaand aan het indienen van een aanvraag om een verblijfsvergunning, tegen te gaan en in zoverre als een maatregel kan worden aangemerkt, bedoeld in punt 85 van het arrest van 21 oktober 2003 (2), gevoegde zaken C-317/01 en C-369/01, Abatay e.a., die mag worden aangescherpt?

               2)

                           a)

                           Welke betekenis moet in dat verband worden toegekend aan het vereiste van legaal verblijf in artikel 13 van besluit nr. 1/80?

                           b)

                           Is daarbij van belang dat het indienen van een aanvraag zelf naar nationaal recht legaal verblijf doet ontstaan zolang nog niet afwijzend op die aanvraag is beslist of is louter van belang dat het verblijf voorafgaand aan het indienen van een aanvraag naar nationaal recht als illegaal wordt aangemerkt?

      (1)  Besluit van 19 september 1980 betreffende de ontwikkeling van de associatie, genomen door de bij die associatieovereenkomst in het leven geroepen Associatieraad.

      (2)  Jurispr. 2003, blz. I-12301.


title: Zaak T-26/02: Beroep, op 8 februari 2002 ingesteld door Daiichi Pharmaceutical Co. Ltd. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
20.4.2002             NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       C 97/13
Middelen en voornaamste argumenten                                   —    inbreuk maakt op artikel 86, lid 2, EG, alsmede op de
                                                                          algemene mededelingen inzake de diensten van openbaar
                                                                          belang en op de specifieke mededelingen betreffende
Verzoekster, een Spaanse scheepvaartonderneming met welis-                overheidssteun voor het zeevervoer, daar in die beschik-
waar voornamelijk Nederlands kapitaal, die al geruime tijd                king in duidelijke tegenspraak met het in deze artikelen
verschillende scheepvaartroutes tussen de eilanden van de                 bepaalde wordt aangenomen, dat de steun verenigbaar is
Canarische archipel exploiteert, komt op tegen het besluit van            met artikel 86, lid 2, EG. Verzoekster wijst in dit verband
de Commissie,                                                             erop:
                                                                          a)    dat er geen sprake is van een overheidshandeling
a)   zich niet te verzetten tegen de betaling aan de Compañia                  waarbij de inhoud van de diensten van openbaar
     Transmediterránea SA van een bedrag van                                   belang wordt omschreven en het verrichten daarvan
     15 560 625 000 PTA, dat enerzijds dient om de verliezen                    aan Transmediterránea wordt opgedragen;
     als gevolg van het verrichten van cabotagediensten in
     1997 te dekken, en anderzijds om de rechten en verplich-
     tingen van de staat af te wikkelen, die rechtstreeks                 b)    dat het niet noodzakelijk was, de scheepvaartroutes
     verband houden met het openbare-dienstcontract dat in                      tussen de Canarische eilanden tot dienst van open-
     1997 tussen Transmediterránea en de Spaanse staat is                      baar belang te verklaren; en
     gesloten, en
                                                                          c)    dat deze routes niet bij openbare aanbesteding
                                                                                werden gegund.
b)   geen bezwaar te maken tegen de steun ten belope van
     1 650 000 000 PTA die aan Transmediterránea is betaald
     als compensatie wegens de openbare diensten die deze
     onderneming in de vorm van cabotage in het zeevervoer
     in 1998 in de Canarische archipel heeft verricht.
Wat het eerste aspect betreft, namelijk de bedragen die aan
Transmediterránea als afrekening van het begrotingsjaar 1998        Beroep, op 8 februari 2002 ingesteld door Daiichi Phar-
en voor de uitvoering van het contract zijn betaald, en waarbij      maceutical Co. Ltd. tegen Commissie van de Europese
het volgens de Commissie om bestaande — van vóór de                                        Gemeenschappen
toetreding van Spanje daterende — steunmaatregelen gaat,
daar zij rechtstreeks voortvloeien uit de toepassing van het in                                (Zaak T-26/02)
1977 gesloten contract, stelt verzoekster dat de bestreden
beschikking een beoordelingsfout bevat:
                                                                                (2002/C 97/27)
—    daar wordt aanvaard dat bepaalde kosten inzake de
     personeelsreorganisatie op het begrotingsjaar 1997 en op                                 (Procestaal: Engels)
     de afrekening worden afgeboekt; en
—    daar de volledige betaling van het bedrag voor de               Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
     uitvoering van het contract wordt aanvaard, zonder dat          schappen is op 8 februari 2002 beroep ingesteld tegen de
     dit ten laste wordt gebracht van de begrotingsjaren waarin      Commissie van de Europese Gemeenschappen door Daiichi
     de voldane verplichtingen zouden zijn ontstaan en zonder        Pharmaceutical Co. Ltd., vertegenwoordigd door J. Buhart en
     dat dit met eventuele batige saldi wordt verrekend.             P.-M. Louis van het kantoor Coudert Brothers LLP, Brussel
                                                                     (België).
Wat het tweede aspect betreft, te weten de steun die als
compensatie is betaald voor de uitvoering van de scheepvaart-        Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
routes tussen de Canarische eilanden in 1998, en die de
Commissie als nieuwe steunmaatregel kwalificeert, stelt ver-         —    artikel 3, sub f, van de beschikking van de Commissie van
zoekster dat de bestreden beschikking:                                    21 november 2001 inzake een procedure op grond van
                                                                          artikel 81 van het EG-Verdrag en artikel 51 van de EER-
                                                                          Overeenkomst (zaak COMP/E-1/37.512 — Vitamines)
—    in strijd is met artikel 88 EG, daar de bevoegde Spaanse             nietig te verklaren;
     autoriteiten met de toekenning van de steun niet hebben
     voldaan aan de verplichtingen uit hoofde van de aanbeve-
     ling die de Commissie krachtens voormeld artikel heeft          —    subsidiair de aan verzoekster opgelegde boete substantieel
     gegeven met betrekking tot de handhaving en de organisa-             te verlagen;
     tie van de op de Compañı́a Transmediterránea toepasselij-
     ke steunregeling;                                               —    de Commissie te verwijzen in de kosten.
 ---pagebreak--- C 97/14               NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    20.4.2002
Middelen en voornaamste argumenten                                     Beroep, op 21 februari 2002 ingesteld door Associazione
                                                                       Bancaria Italiana (ABI) tegen Commissie van de Europese
                                                                                Gemeenschappen
Verzoekster is een Japanse geneesmiddelenfabrikant, waarvan                                     (Zaak T-36/02)
een dochter in de relevante periode D-pantolacton en
D-Calcium Pantothenaat (vitamine B5) en Pyridoxine (vitami-
ne B6) fabriceerde. Bij de bestreden beschikking heeft de                                       (2002/C 97/28)
Commissie verzoekster en zeven andere ondernemingen boe-
tes opgelegd wegens deelneming aan acht verschillende gehei-                                  (Procestaal: Italiaans)
me kartels voor het opdelen van de markt en de vaststelling
van prijzen voor vitamineproducten.
                                                                       Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                                                                       schappen is op 21 februari 2002 beroep ingesteld tegen
                                                                       Commissie van de Europese Gemeenschappen door Associa-
Verzoeker betwist niet de vaststelling van de Commissie dat
                                                                       zione Bancaria Italiana (ABI), vertegenwoordigd door A. Santa
verzoekster in strijd heeft gehandeld met artikel 81, lid 1, EG-
                                                                       Maria, C. Biscaretti di Ruffia, G. Pizzonia en M. Valenti, ad-
Verdrag en artikel 53, lid 1, EER-Overeenkomst door deel te
                                                                       vocaten.
nemen aan overeenkomsten die invloed hebben gehad op de
markten van de Gemeenschap en de EER voor vitamine B5
en B6. Evenmin bestrijdt verzoekster de door de Commissie              Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
vastgestelde feiten. Zij vordert echter nietigverklaring van
artikel 3, sub f, van de beschikking, waarbij haar een boete           —    nietig te verklaren de beschikking van de Commissie van
wordt opgelegd van 23,4 miljoen EUR, subsidiair een substan-                11 december 2001 waartegen het onderhavige beroep is
tiële verlaging van die boete.                                              gericht, wegens schending van wezenlijke vormvoor-
                                                                            schriften en/of ontbreken, tegenstrijdigheid en/of ontoe-
                                                                            reikendheid van de motivering van de beschikking, in de
                                                                            zin van artikel 253 EG in samenhang met de artikelen 87
Verzoekster stelt onder meer dat de Commissie een kennelijke                en 77 en verordening nr. 659/1999 van de Raad, zoals
beoordelingsfout heeft begaan, het recht verkeerd op de feiten              uiteengezet in het verzoekschrift;
heeft toegepast en in strijd heeft gehandeld met de richtsnoeren
van de Commissie inzake geldboeten                                     —    subsidiair, de beschikking waartegen het beroep is gericht
                                                                            geheel of gedeeltelijk nietig te verklaren in de zin van
                                                                            artikel 230, tweede alinea, EG, wegens schending of
—     door verzoekster niet te plaatsen in een derde categorie,             onjuiste toepassing van artikel 87, lid 1, of meer subsi-
      na zowel Hoffmann-La Roche als BASF, bij de vaststelling              diair, van artikel 87, lid 3, sub b of c, EG, zoals uiteen-
      van het uitgangspunt voor de hoogte van de boete in                   gezet in het verzoekschrift;
      verhouding tot de ernst van de inbreuk, althans, in
      strijd met het beginsel van gelijke behandeling, door            —    nog meer subsidiair, gesteld dat het Gerecht tot de
      verzoekster niet te plaatsen in de tweede categorie, samen            conclusie zou komen dat de bepalingen van wet nr. 461
      met BASF;                                                             van 23 december 1998 en van wetsbesluit nr. 153 van
                                                                            17 mei 1999 als bedoeld in de bestreden beschikking,
                                                                            een met de gemeenschappelijke markt onverenigbare
—     door het feit dat verzoekster niet volledig heeft deelgeno-           staatssteunregeling zouden vormen, de bestreden beschik-
      men aan het vitamine B5-kartel niet in aanmerking te                  king van de Commissie elke terugwerkende kracht te
      nemen als verzachtende omstandigheid die een aanzienlij-              ontzeggen;
      ke verlaging van de boete rechtvaardigt;
                                                                       kosten rechtens.
—     door verzoekster niet volledig vrij te stellen van rechtsver-
      volging of haar een substantiële verlaging van 75 tot
      100 % van de boete te verlenen voor de vitamine B5-              Middelen en voornaamste argumenten
      inbreuk, ingevolge hoofdstuk B van de Mededeling betref-
      fende het niet-opleggen of het verminderen van geldboe-          Het onderhavige beroep is gericht tegen de beschikking van de
      ten in mededingingszaken (Leniency Notice) op grond              Commissie van 11 december 2001 betreffende de steunrege-
      van de door verzoekster tijdens de procedure verleende           ling van Italië ten behoeve van de banken (C/54/A/2000/EG
      medewerking, althans een geringere verlaging van de              [ex NN 70/2000]). Die steunregeling volgt uit de toepassing
      boete te verlenen overeenkomstig hoofdstuk C of D van            van wet nr. 461 van 2 december 1998 (wet Ciampi) en
      de Leniency Notice.                                              wetsbesluit nr. 153 van 17 mei 1999, die voorzien in bepaalde
                                                                       belastingmaatregelen ter bevordering van bankconcentraties
                                                                       en inzake overdracht van investeringsgoederen, welke maatre-
                                                                       gelen zijn te zien in het kader van het plan ter bevordering van
                                                                       de privatisering van de banksector.