title: Zaak T-646/14: Beroep ingesteld op 2 september 2014 — Micula e.a./Commissie

text:
               8.12.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 439/29

         Beroep ingesteld op 2 september 2014 — Micula e.a./Commissie
   (Zaak T-646/14)
   (2014/C 439/40)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: Ioan Micula (Oradea, Roemenië); S.C. European Food SA (Drăgăneşti Roemenië); S.C. Starmill Srl (Drăgăneşti); S.C. Multipack Srl (Drăgăneşti); Viorel Micula (Oradea) (vertegenwoordigers: K. Hobér, J. Ragnwaldh, T. Pettersson, E. Gaillard en Y. Banifatemi, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van beslissing C (2914) 3192 final van 26 mei 2014 in de staatssteunzaak SA.38517 (2014/NN) Micula/Roemenië (arbitrale uitspraak van het ICBI), waarbij Roemenië werd veroordeeld tot opschorting van iedere handeling die zou kunnen leiden tot de tenuitvoerlegging van de uitspraak van 11 december 2013 van een scheidsgerecht, opgezet onder de auspiciën van het Internationale Centrum voor Beslechting van Investeringsgeschillen (ICBI) in de zaak van Ioan Micula, Viorel Micula e.a./Roemenië (ICBI-zaak nr. ARB/05/20), aangezien de Commissie van mening is, dat tenuitvoerlegging van de uitspraak onwettige staatsteun vormt, totdat de Commissie een definitieve beslissing heeft genomen over de verenigbaarheid van die staatsteun met de interne markt.

               —

               verweerster in de kosten te verwijzen.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoekende partijen twee middelen aan.

               1.

               Eerste middel: onbevoegdheid.

                           —

                           Het EU-recht is op onderhavige zaak niet van toepassing en de Commissie is onbevoegd een besluit te nemen op grond van artikel 11, lid 1, van verordening nr. 659/1999. Het Commissiebesluit gaat voorbij aan het feit dat Roemenië op grond van het internationale recht verplicht is de uitspraak van het ICBI onverwijld ten uitvoer te leggen en dat de verplichtingen van Roemenië op grond van het internationale recht primeren boven EU-recht. Het Commissiebesluit schendt de artikelen 351, lid 1, VWEU en 4, lid 3, VEU, die de verplichtingen van Roemenië op grond het ICBI-verdrag en het Zweeds-Roemeense Bilaterale Investeringsverdrag erkennen en beschermen.

               2.

               Tweede middel: onjuiste rechtsopvatting en beoordelingsfout.

                           —

                           De Commissie heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de tenuitvoerlegging van de uitspraak van het ICBI ten onrechte als een nieuwe staatssteunmaatregel aan te merken en heeft het gewettigd vertrouwen van verzoekende partijen geschonden. Het gehele Commissiebesluit is gebaseerd op de onjuiste aanname dat de tenuitvoerlegging van de ICBI-uitspraak staatsteun vormt in de zin van het EU-recht. De uitspraak van het ICBI strekt verzoekende partijen niet tot economisch voordeel, noch is het een selectieve maatregel of een vrijwillige maatregel die Roemenië kan worden aangerekend, en evenmin verstoort zij de mededinging of dreigt zij deze te verstoren.


title: Zaak C-288/16: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 29 juni 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Augstākā tiesa — Letland) — „L.Č.” IK/Valsts ieņēmumu dienests [Prejudiciële verwijzing — Richtlijn 2006/112/EG — Belasting over de toegevoegde waarde (btw) — Artikel 146, lid 1, onder e) — Vrijstellingen bij uitvoer — Dienstverrichtingen die rechtstreeks verband houden met de uitvoer of invoer van goederen — Begrip]

text:
               28.8.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 283/9

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 29 juni 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Augstākā tiesa — Letland) — „L.Č.” IK/Valsts ieņēmumu dienests
   (Zaak C-288/16) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Richtlijn 2006/112/EG - Belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Artikel 146, lid 1, onder e) - Vrijstellingen bij uitvoer - Dienstverrichtingen die rechtstreeks verband houden met de uitvoer of invoer van goederen - Begrip])
   (2017/C 283/12)
   Procestaal: Lets

      Verwijzende rechter

   Augstākā tiesa

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij:„L.Č.” IK

      Verwerende partij: Valsts ieņēmumu dienests

      Dictum

   Artikel 146, lid 1, onder e), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat de in die bepaling voorziene vrijstelling niet van toepassing is op een dienst als in het hoofdgeding, die verband houdt met het vervoer van goederen naar een derde land, wanneer die dienst niet rechtstreeks voor de afzender of de ontvanger van die goederen wordt verricht.

      (1)  PB C 260 van 18.7.2016.


title: Zaak C-168/04: Beroep, op 5 april 2004 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Republiek Oostenrijk

text:
               29.5.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 146/2

         Beroep, op 5 april 2004 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Republiek Oostenrijk
   (Zaak C-168/04)
   (2004/C 146/03)
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 5 april 2004 beroep ingesteld tegen Republiek Oostenrijk door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door B. Eggers en E. Traversa, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
   Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:

               —

               vast te stellen dat de Republiek Oostenrijk, door bij § 18, leden 12 tot en met 16, van het Ausländerbeschäftigungsgesetz (AuslBG) en § 10, lid 1, punt 3, van het Fremdengesetz (FrG) de terbeschikkingstelling in het kader van het verrichten van diensten van werknemers in loondienst die onderdaan van een derde land zijn, op onevenredige wijze te beperken, de krachtens artikel 49 EG op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               de Republiek Oostenrijk te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De terbeschikkingstelling van werknemers die onderdaan van een derde land zijn, door in een andere lidstaat gevestigde dienstverrichters, wordt in Oostenrijk belemmerd door drie verschillende controleprocedures bij drie verschillende Oostenrijkse autoriteiten. Zo vereist het Ausländerbeschäftigungsgesetz (AuslBG) dat door het regionale arbeidsbureau van de dienst voor arbeidsvoorziening een „EU-detacheringsverklaring” wordt afgegeven, naast het visum dat krachtens het Fremdengesetz (FrG) door de bevoegde consulaten wordt verleend, en de aangifteprocedure met het oog op het onderzoek van de loon- en arbeidsvoorwaarden krachtens het Arbeitsvertragsrechts-Anpassungsgesetz (AVRAG)
   I.   EU-detacheringsverklaring, § 18, leden 12 tot en met 16, AuslBG
   Door het vereiste van de EU-detacheringsverklaring krachtens § 18, leden 12 tot en met 16, AuslBG wordt het vrije verkeer van diensten in de Gemeenschap beperkt.
   Het vereiste van de EU-detacheringsverklaring staat samen met de visumverplichting krachtens het Fremdengesetz en de aangifteprocedure krachtens het Arbeitsvertragsrechts-Anpassungsgesetz niet in verhouding tot de door de Republiek Oostenrijk nagestreefde doelstellingen inzake voorkoming van misbruiken en bescherming van de werknemers.
   1.   Voorkoming van misbruiken
   De Oostenrijkse regeling is in strijd met het evenredigheidsbeginsel aangezien een effectieve controle van de voorwaarden voor terbeschikkingstelling van werknemers door ondernemingen in het kader van het vrij verrichten van diensten door minder restrictieve maatregelen kan worden gewaarborgd.
   Het rechtmatige belang van een lidstaat om de voorwaarden voor terbeschikkingstelling van onderdanen uit derde landen die bij een dienstenonderneming werkzaam zijn, te controleren, wordt door het visumvereiste genoegzaam gewaarborgd. Elke extra controle, zoals hier door middel van een EU-detacheringsverklaring, die door een andere autoriteit wordt afgegeven, is niet gerechtvaardigd.
   2.   Naleving van loon- en arbeidsvoorwaarden
   De materiële voorwaarde van § 18, lid 13, punt 2, AuslBG, volgens welke de EU-detacheringsverklaring slechts wordt afgegeven indien de Oostenrijkse loon- en arbeidsvoorwaarden overeenkomstig het AVRAG worden nageleefd, leidt eveneens tot een onevenredige dubbele controle.
   Het vereiste van de EU-detacheringsverklaring en de daaraan verbonden procedure zijn niet evenredig aan het nagestreefde doel inzake bescherming van de werknemers, aangezien de Republiek Oostenrijk reeds over minder restrictieve instrumenten beschikt.
   De Republiek Oostenrijk heeft de richtlijn inzake de terbeschikkingstelling van werknemers omgezet door het AVRAG, dat in de mogelijkheid van controle a posteriori voorziet om na te gaan of de gevraagde lonen ook werkelijk worden uitbetaald.
   3.   Vaste werknemers
   De in § 18, lid 13, punt 1, AuslBG gestelde voorwaarde voor de afgifte van een EU-detacheringsverklaring, namelijk het vereiste van tewerkstelling van tenminste één jaar of van een arbeidsovereenkomst van onbepaalde duur met de dienstverrichter, vormt een niet gerechtvaardigde beperking van de vrijheid van dienstverrichting. De doelstelling van voorkoming van misbruiken kan door minder restrictieve maatregelen worden bereikt.
   II.   Weigering van verblijfsvergunning, § 10, lid 1, punt 3, FrG
   Krachtens § 10, lid 1, punt 3, FrG moet een verblijfsvergunning worden geweigerd indien de werknemer het land reeds zonder visum is binnengekomen. Deze regel verhindert de detachering, zelfs indien de dienstverrichter de rechtmatigheid daarvan kan bewijzen en derhalve reeds een aanvraag heeft ingediend op basis waarvan een lidstaat de vereiste controle kan verrichten.
   De automatische weigering van verblijfsvergunning overeenkomstig § 10, lid 1, punt 3, FrG is niet evenredig aan de doelstelling inzake controle van de voorwaarden voor het verblijfsrecht en moet daarom onwettig worden verklaard.
   De bij § 10, lid 3, FrG voorgeschreven automatische weigering van een visum in geval van een louter formeel onwettige binnenkomst belemmert de vrijheid van dienstverrichting in aanzienlijke mate en maakt deze illusoir voor een aantal dienstensectoren. Bij de huidige stand van het gemeenschapsrecht beschikt de Republiek Oostenrijk met de controles bij de verlening van het visum vóór de binnenkomst over een even doeltreffend maar minder restrictief middel om na te gaan of de onderdaan van een derde land in Oostenrijk binnenkomt met het oog op het verrichten van een dienst.


title: Zaak C-396/13: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 12 februari 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Satakunnan käräjäoikeus — Finland) — Sähköalojen ammattiliitto ry/Elektrobudowa Spolka Akcyjna (Prejudiciële verwijzing — Artikelen 56 VWEU en 57 VWEU — Richtlijn 96/71/EG — Artikelen 3, 5 en 6 — Werknemers van een onderneming met zetel in lidstaat A die ter beschikking worden gesteld voor werkzaamheden in lidstaat B — Minimumloon waarin de collectieve arbeidsovereenkomsten van lidstaat B voorzien — Procesbevoegdheid van een vakbond van lidstaat B — Regeling van lidstaat A die de overdracht van loonaanspraken aan een derde verbiedt)

text:
               13.4.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 118/6

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 12 februari 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Satakunnan käräjäoikeus — Finland) — Sähköalojen ammattiliitto ry/Elektrobudowa Spolka Akcyjna
   (Zaak C-396/13) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Artikelen 56 VWEU en 57 VWEU - Richtlijn 96/71/EG - Artikelen 3, 5 en 6 - Werknemers van een onderneming met zetel in lidstaat A die ter beschikking worden gesteld voor werkzaamheden in lidstaat B - Minimumloon waarin de collectieve arbeidsovereenkomsten van lidstaat B voorzien - Procesbevoegdheid van een vakbond van lidstaat B - Regeling van lidstaat A die de overdracht van loonaanspraken aan een derde verbiedt))
   (2015/C 118/08)
   Procestaal: Fins

      Verwijzende rechter

   Satakunnan käräjäoikeus

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Sähköalojen ammattiliitto ry

      Verwerende partij: Elektrobudowa Spolka Akcyjna

      Dictum

               1)

               In omstandigheden als die van het hoofdgeding staat richtlijn 96/71/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 1996 betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers met het oog op het verrichten van diensten, gelezen in samenhang met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, eraan in de weg dat een regeling van de lidstaat waar de onderneming is gevestigd die werknemers naar een andere lidstaat heeft gedetacheerd — volgens welke de overdracht van schuldvorderingen uit arbeidsverhoudingen verboden is — een vakbond als de Sähköalojen ammattiliitto ry belet een beroep in te stellen bij een rechterlijke instantie van de tweede van deze lidstaten, waar de werkzaamheden worden verricht, om ten behoeve van de gedetacheerde werknemers voldoening te verkrijgen van aan hem overgedragen loonaanspraken die betrekking hebben op het minimumloon in de zin van richtlijn 96/71, aangezien die overdracht in overeenstemming is met het recht dat in laatstbedoelde lidstaat geldt.

               2)

               Artikel 3, leden 1 en 7, van richtlijn 96/71, gelezen in samenhang met de artikelen 56 VWEU en 57 VWEU, moet aldus moet worden uitgelegd dat:

                           —

                           het zich niet verzet tegen een berekening van het minimumuurloon en/of het minimumloon voor stukwerk die is gebaseerd op de indeling van de werknemers in loongroepen zoals die in de toepasselijke collectieve arbeidsovereenkomsten van de lidstaat van ontvangst is vastgesteld, mits die berekening en die indeling volgens bindende en transparante regels worden verricht; het staat aan de nationale rechter na te gaan of aan deze voorwaarde is voldaan;

                           —

                           een dagvergoeding als die in het hoofdgeding als een deel van het minimumloon moet worden aangemerkt onder dezelfde voorwaarden als die waaronder de betrokken vergoeding begrepen is in het minimumloon dat wordt betaald aan lokale werknemers die binnen de betrokken lidstaat worden gedetacheerd;

                           —

                           een dagelijkse reistijdvergoeding die aan de werknemers wordt uitgekeerd mits de reis die zij dagelijks naar en van hun werkplek maken, meer dan een uur in beslag neemt, moet worden aangemerkt als een deel van het minimumloon van de gedetacheerde werknemers voor zover aan deze voorwaarde is voldaan; het staat aan de nationale rechter na te gaan of dat het geval is;

                           —

                           de bekostiging van de huisvesting van die werknemers niet kan worden aangemerkt als een bestanddeel van hun minimumloon;

                           —

                           een toeslag in de vorm van aan die werknemers verstrekte maaltijdbonnen niet kan worden aangemerkt als een deel van hun minimumloon, en

                           —

                           het vakantiegeld dat aan de gedetacheerde werknemers moet worden toegekend voor het minimumaantal betaalde vakantiedagen, overeenkomt met het minimumloon waarop zij in de referentieperiode recht hebben.

      (1)  PB C 260 van 7.9.2013.


title: Zaak T-488/04: Beroep, op 15 december 2004 ingesteld door Falcon Sporting Goods AG tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

text:
               5.3.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 57/33

         Beroep, op 15 december 2004 ingesteld door Falcon Sporting Goods AG tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)
   (Zaak T-488/04)
   (2005/C 57/57)
   Taal van het verzoekschrift: Frans
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 15 december 2004 beroep tegen het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) ingesteld door Falcon Sporting Goods AG, gevestigd te Zug (Zwitserland), vertegenwoordigd door J. Weigell, advocaat.
   Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:

               —

               beslissing R 177/2004-2 van de tweede kamer van beroep van het Bureau van 29 september 2004 te vernietigen;

               —

               het Bureau te verwijzen in alle kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

               Betrokken gemeenschapsmerk:

               beeldmerk „BIN LADIN” in Arabische tekens voor waren en diensten van de klassen 9, 12, 14, 18, 25, 28, 35 en 41 – aanvraagnr. 2 224 160

               Beslissing van de onderzoeker:

               weigering van de inschrijving

               Beslissing van de kamer van beroep:

               verwerping van het beroep

               Middelen:

               schending van artikel 7, lid 1, sub f, van verordening nr. 40/94 van de Raad. Verzoekster betoogt dat de inschrijving van het betrokken merk niet in strijd is met de openbare orde of de goede zeden.


title: Zaak T-240/10: Beroep ingesteld op 27 mei 2010 — Hongarije/Commissie

text:
               31.7.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 209/46

         Beroep ingesteld op 27 mei 2010 — Hongarije/Commissie
   (Zaak T-240/10)
   ()
   2010/C 209/70
   Procestaal: Hongaars

      Partijen

      Verzoekende partij: Republiek Hongarije (vertegenwoordigers: M. Fehér en K. Szíjjártó, gemachtigden)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van besluit 2010/135/EU van de Commissie van 2 maart 2010 betreffende het in de handel brengen, overeenkomstig richtlijn 2001/18/EG van het Europees Parlement en de Raad, van een aardappelproduct (Solanum tuberosum L. lijn EH92-527-1), genetisch gemodificeerd met het oog op een groter gehalte aan amylopectine in het zetmeel [kennisgeving geschied onder nummer C(2010) 1193] (1);

               —

               nietigverklaring van besluit 2010/136/EU van de Commissie van 2 maart 2010 tot verlening van een vergunning voor het in de handel brengen van diervoeders die zijn geproduceerd met de genetisch gemodificeerde aardappel EH92-527-1 (BPS-25271-9) en de onvoorziene of technisch niet te voorkomen aanwezigheid van die aardappel in levensmiddelen en andere diervoeders krachtens verordening (EG) nr. 1829/2003 van het Europees Parlement en de Raad [kennisgeving geschied onder nummer C(2010) 1196] (2);

               —

               subsidiair, voor het geval dat de vordering tot nietigverklaring van besluit 2010/136/EU zou worden afgewezen, nietigverklaring van artikel 2, sub b en c, daarvan;

               —

               verwijzing van de Commissie in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoekster komt op tegen de besluiten 2010/135/EU en 2010/136/EU van de Commissie van 2 maart 2010.
   Met haar eerste middel betoogt verzoekster dat de Commissie een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt en het voorzorgsbeginsel heeft geschonden door een vergunning te hebben verleend voor het in de handel brengen van de genetisch gemodificeerde aardappel „Amflora” (hierna: „GG-aardappel”), hoewel bij de beoordeling van de risico’s gegronde bezwaren zijn opgeworpen in die zin dat door de verlening van de vergunning — gelet op het doel, een hoog niveau van bescherming van de gezondheid en van het milieu te garanderen — schade kon worden toegebracht aan de gezondheid van mens en dier en aan het milieu. De verlening van een vergunning voor het in de handel brengen berust op een ongefundeerde, althans in verschillende opzichten onvolledige risicobeoordeling, wat gevolgen heeft voor de rechtmatigheid van de besluiten van de Commissie.
   Met betrekking tot de gezondheidsrisico’s die de betrokken GG-aardappel met zich brengt, stelt verzoekster dat het in de GG-aardappel aanwezige markergen voor antibioticaresistentie en de overdracht van dat gen van GG-planten naar bacteriën een zodanig groot risico voor de gezondheid van mens en dier en voor het milieu inhouden, dat het ontoelaatbaar is, met name gelet op de verplichting om een hoog niveau van bescherming van de gezondheid en van het milieu te verzekeren; op zijn minst bestaat er een aanzienlijke wetenschappelijke onzekerheid over de risico’s, die de Commissie niet op afdoende wijze heeft weggenomen. De verlening van de vergunning voor het in de handel brengen is bijgevolg in strijd met het voorzorgsbeginsel en met artikel 4, lid 2, van richtlijn 2001/18/EG (3), dat de concrete uitdrukking van dat rechtsbeginsel is. Afgezien daarvan, is het door de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA) uitgebrachte wetenschappelijk advies, waarop de besluiten van de Commissie berusten, in tegenspraak met de standpunten dienaangaande van de Wereldgezondheidsorganisatie, de Werelddiergezondheidsorganisatie en het Europees Geneesmiddelenbureau.
   Volgens verzoekster is de beoordeling van de milieurisico’s van de GG-aardappel onvolledig dan wel niet adequaat, aangezien

               —

               niet voor alle biogeografische regio’s van de Europese Unie onderzoeken onder veldomstandigheden zijn verricht;

               —

               er geen onderzoek is verricht naar de gevolgen — in voorkomend geval op lange termijn — voor niet-doelwitorganismen, de populatiedynamiek van de soorten en de genetische diversiteit;

               —

               geen toereikend onderzoek naar de mogelijke gevolgen voor de diergezondheid en de voedselketen is verricht.

         Met haar tweede middel betoogt verzoekster dat de Commissie inbreuk heeft gemaakt op verordening (EG) nr. 1829/2003/EG. (4) Artikel 2, sub b en c, van besluit 2010/136/EU, dat de onvoorziene of technisch niet te voorkomen aanwezigheid van genetisch gemodificeerde organismen in levensmiddelen of diervoeders toestaat in een verhouding van niet meer dan 0,9 %, is onwettig, daar verordening nr. 1829/2003/EG, wat de verlening van een vergunning betreft, niet in een tolerantiemarge voorziet en evenmin toestaat dat de Commissie in geval van onvoorziene of technisch niet te voorkomen aanwezigheid van GGO’s een tolerantiemarge hanteert.

      (1)  PB L 53, blz. 11.

      (2)  PB L 53, blz. 15.

      (3)  Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 12 maart 2001 inzake de doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde organismen in het milieu en tot intrekking van richtlijn 90/220/EEG van de Raad (PB L 106, blz. 1).

      (4)  Verordening van het Europees Parlement en de Raad van 22 september 2003 inzake genetisch gemodificeerde levensmiddelen en diervoeders (PB L 268, blz.1).


title: Zaak C-405/08: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 11 februari 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Vestre Landsret — Denemarken) — Ingeniørforeningen i Danmark, optredend voor Bertram Holst/Dansk Arbejdsgiverforening, optredend voor Babcock & Wilcox Vølund ApS (Sociale politiek — Informatie en raadpleging van werknemers — Richtlijn 2002/14/EG — Omzetting van richtlijn bij wet en bij collectieve arbeidsovereenkomst — Gevolgen van collectieve arbeidsovereenkomst voor werknemer die niet is aangesloten bij vakvereniging die partij is bij deze overeenkomst — Artikel 7 — Bescherming van werknemersvertegenwoordigers — Vereiste van verhoogde bescherming tegen ontslag — Geen)

text:
               27.3.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 80/2

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 11 februari 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Vestre Landsret — Denemarken) — Ingeniørforeningen i Danmark, optredend voor Bertram Holst/Dansk Arbejdsgiverforening, optredend voor Babcock & Wilcox Vølund ApS
   (Zaak C-405/08) (1)

   (Sociale politiek - Informatie en raadpleging van werknemers - Richtlijn 2002/14/EG - Omzetting van richtlijn bij wet en bij collectieve arbeidsovereenkomst - Gevolgen van collectieve arbeidsovereenkomst voor werknemer die niet is aangesloten bij vakvereniging die partij is bij deze overeenkomst - Artikel 7 - Bescherming van werknemersvertegenwoordigers - Vereiste van verhoogde bescherming tegen ontslag - Geen)
   2010/C 80/04
   Procestaal: Deens

      Verwijzende rechter

   Vestre Landsret

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Ingeniørforeningen i Danmark, optredend voor Bertram Holst

      Verwerende partij: Dansk Arbejdsgiverforening, optredend voor Babcock & Wilcox Vølund ApS

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Vestre Landsret — Uitlegging van artikel 7 van richtlijn 2002/14/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 2002, tot vaststelling van een algemeen kader betreffende de informatie en de raadpleging van de werknemers in de Europese Gemeenschap (PB L 80, blz. 29) — Omzetting van richtlijn bij collectieve arbeidsovereenkomst — Werking van collectieve arbeidsovereenkomst jegens werknemer die geen lid is van vakbond die deze overeenkomst heeft gesloten — Omzettingswet zonder dat de niet door de collectieve arbeidsovereenkomst gedekte groepen werknemers extra bescherming tegen ontslag krijgen in vergelijking met de reeds bestaande bescherming

      Dictum

               1)

               Richtlijn 2002/14/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 2002 tot vaststelling van een algemeen kader betreffende de informatie en de raadpleging van de werknemers in de Europese Gemeenschap, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzet tegen een omzetting van deze richtlijn bij collectieve arbeidsovereenkomst, die tot gevolg heeft dat een werknemersgroep door de betrokken collectieve arbeidsovereenkomst is gedekt, hoewel de werknemers van deze groep niet zijn aangesloten bij de vakvereniging die partij is bij deze overeenkomst, en hun beroepsgroep niet door deze vereniging is vertegenwoordigd, voor zover de collectieve arbeidsovereenkomst de werknemers die binnen de werkingssfeer ervan vallen, een effectieve bescherming van de hun bij deze richtlijn verleende rechten garandeert.

               2)

               Artikel 7 van richtlijn 2002/14 moet aldus worden uitgelegd dat het niet vereist dat de werknemersvertegenwoordigers een verhoogde bescherming tegen ontslag wordt verleend. Elke maatregel tot omzetting van deze richtlijn, zij het bij wet of bij collectieve arbeidsovereenkomst, moet evenwel de door dit artikel 7 vereiste minimumbescherming in acht nemen.

      (1)  PB C 301 van 22.11.2008.


title: Zaak T-336/09: Arrest van het Gerecht van 19 januari 2011 — Häfele/BHIM — Topcom Europe (Topcom) ( „Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk Topcom — Ouder gemeenschapswoordmerk en ouder Beneluxwoordmerk TOPCOM — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Soortgelijke waren — Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009” )

text:
               26.2.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 63/26

         Arrest van het Gerecht van 19 januari 2011 — Häfele/BHIM — Topcom Europe (Topcom)
   (Zaak T-336/09) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk Topcom - Ouder gemeenschapswoordmerk en ouder Beneluxwoordmerk TOPCOM - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Soortgelijke waren - Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009)
   2011/C 63/50
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Häfele GmbH Co. KG (Nagold, Duitsland) (vertegenwoordigers: J. Dönch en M. Eck, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: A. Folliard-Monguiral, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: Topcom Europe (Heverlee, België) (vertegenwoordiger: P. Maeyaert, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 5 juni 2009 (zaak R 1500/2008-2) inzake een oppositieprocedure tussen Topcom Europe NV en Häfele GmbH Co. KG

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Häfele GmbH Co. KG wordt verwezen in de kosten, met inbegrip van de noodzakelijke kosten die Topcom Europe NV heeft gemaakt in verband met de procedure voor de kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM).

      (1)  PB C 256 van 24.10.2009.


title: Zaak C-522/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 19 november 2014 — Sparkasse Allgäu/Finanzamt Kempten

text:
               23.2.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 65/20

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 19 november 2014 — Sparkasse Allgäu/Finanzamt Kempten
   (Zaak C-522/14)
   (2015/C 065/29)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesfinanzhof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Sparkasse Allgäu

      Verwerende partij: Finanzamt Kempten

      Prejudiciële vraag

   Staat de vrijheid van vestiging (artikel 49 VWEU; voorheen artikel 43 EG) in de weg aan een regeling van een lidstaat op grond waarvan een kredietinstelling met zetel in die lidstaat verplicht is om bij overlijden van een binnenlandse erflater het ter zake van de erfbelasting bevoegde belastingkantoor ook te informeren over de vermogensbestanddelen van de erflater die in bewaring of in beheer zijn bij een onzelfstandig filiaal van haar in een andere lidstaat, wanneer die andere lidstaat geen vergelijkbare renseigneringsplicht kent en daar voor kredietinstellingen een strafrechtelijk gesanctioneerd bankgeheim geldt?


title: Zaak C-300/07: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Düsseldorf (Duitsland) op 27 juni 2007 — Hans & Christophorus Oymanns GbR, Orthopädie Shuhtechnik/AOK Rheinland/Hamburg

text:
               6.10.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 235/8

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Düsseldorf (Duitsland) op 27 juni 2007 — Hans & Christophorus Oymanns GbR, Orthopädie Shuhtechnik/AOK Rheinland/Hamburg
   (Zaak C-300/07)
   (2007/C 235/13)
   Procestaal: Duits
   Verwijzende rechter
   Oberlandesgericht Düsseldorf
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Hans & Christophorus Oymanns GbR, Orthopädie Shuhtechnik

      Verwerende partij: AOK Rheinland/Hamburg
   Prejudiciële vragen

               1)

                           a)

                           Moet de voorwaarde van „door de staat […] gefinancierd” in artikel 1, lid 9, tweede alinea, sub c, eerste alternatief, van de richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten (1) aldus worden uitgelegd dat de staat de aansluiting bij een ziekteverzekering en de plicht om premiebijdragen — waarvan de hoogte afhangt van het inkomen — te betalen aan een gegeven ziekenfonds voorschrijft, waarbij het ziekenfonds het premietarief vastlegt, maar de ziekenfondsen door een in de motivering nader uiteengezet stelsel van solidaire financiering met elkaar verbonden zijn en de nakoming van de verplichtingen van elk ziekenfonds verzekerd is?

                           b)

                           Moet de voorwaarde van artikel 1, lid 9, tweede alinea, sub c, tweede alternatief, volgens dewelke de instelling voor „het beheer onderworpen is aan toezicht door deze laatste”, aldus worden uitgelegd dat staatstoezicht dat ook lopende of toekomstige zaken betreft, — eventueel naast andere in de motivering uiteengezette mogelijkheden voor ingrijpen door de staat — voor de vervulling van deze voorwaarde volstaat?

               2)

               Indien de eerste prejudiciële vraag — sub a of b — bevestigend moet worden beantwoord, moet het bepaalde sub c en sub d van artikel 1, lid 2, van de richtlijn aldus worden uitgelegd dat de terbeschikkingstelling van waren, die qua vormgeving individueel volgens de eisen van de betrokken klant zijn vervaardigd en aan hem zijn aangepast en over het gebruik waarvan individueel met de betrokken klant moet worden overlegd, is te kwalificeren als een „opdracht voor leveringen” of als een „opdracht voor dienst”? Moet in dat geval enkel rekening worden gehouden met de waarde van de betrokken verrichting?

               3)

               Indien de in de tweede vraag genoemde terbeschikkingstelling als „dienstverlening” moet of kan worden gekwalificeerd, moet artikel 1, lid 4, van de richtlijn — te onderscheiden van een raamovereenkomst in de zin van artikel 1, lid 5, van de richtlijn — aldus worden uitgelegd dat onder een „concessieovereenkomst voor diensten” ook een aanbesteding moeten worden verstaan waarbij:

                           —

                           de beslissing over de vraag of en wanneer aan de opdrachtnemer individuele opdrachten worden gegeven niet door de opdrachtgever, maar door derden wordt genomen,

                           —

                           de opdrachtnemer door de opdrachtgever wordt betaald, omdat deze laatste volgens de wet enig schuldenaar van de vergoedingen is en als enige tegenover derden tot verrichting van de dienst gehouden is,

                           —

                           de opdrachtnemer vóór zijn inschakeling niet door deze derden tot verrichtingen van welke aard ook gehouden is?

      (1)  PB L 134, blz. 114.


title: Zaak C-113/00: Beroep, op 27 maart 2000 ingesteld door Koninkrĳk Spanje tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
24.6.2000             NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       C 176/7
Verzoek van de Korkein hallinto-oikeus van 15 maart                      Kan artikel 90 EG (ex artikel 95) aldus worden uitgelegd,
2000 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen                 dat een dergelijke nationale belastingregeling niet discrimi-
                    Tulliasiamies en A. Siilin                           nerend is, wanneer met name in aanmerking wordt
                                                                         genomen, dat
                        (Zaak C-101/00)                                  — het uitgangspunt de belasting op een vergelijkbaar
                                                                              nieuw voertuig is,
                         (2000/C 176/12)                                 — volgens de vroegere regeling de voertuigbelasting pas
                                                                              na zes maanden werd verlaagd, en
                                                                         — de belasting zowel volgens de vroegere als volgens de
De Korkein hallinto-oikeus heeft bij beschikking van 15 maart                 huidige regeling op de vermelde wijze lineair wordt
2000, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op                       verlaagd?
17 maart 2000, in het geding tussen Tulliasiamies en A. Siilin,
het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen ver-             3. Moet behalve met de in de nationale belastingregeling
zocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende                  vastgestelde berekeningsgrondslagen ook steeds rekening
vragen:                                                                  worden gehouden met de eigenschappen van elk voertuig,
                                                                         ten einde te garanderen, dat de heffing van voertuig-
                                                                         belasting in individuele gevallen niet leidt tot een tegen
                                                                         artikel 90 EG (ex artikel 95) indruisende discriminatie?
De voertuigbelasting
                                                                     De BTW op de voertuigbelasting
1. Volgens § 11 van de voertuigbelastingwet wordt de
    belastbare waarde van een als communautair goed inge-            4. Kan de BTW-richtlijn aldus worden uitgelegd, dat de in
    voerd voertuig bij de vaststelling van de voertuigbelasting          § 5, lid 1, van de voertuigbelastingwet en § 1, lid 5, van de
    gebaseerd op de aanschafwaarde van het voertuig voor                 BTW-wet bedoelde belasting op de voertuigbelasting (die
    de belastingplichtige. Als aanschafwaarde geldt mutatis              „BTW” wordt genoemd) BTW is in de zin van de BTW-
    mutandis de douanewaarde in de zin van het douanewet-                richtlijn, wanneer in aanmerking wordt genomen, dat zij
    boek en de uitvoeringsverordening.                                   volgens de nationale bepalingen uitsluitend wordt geheven
                                                                         op basis van de voertuigbelasting?
    Kan artikel 90 EG (ex artikel 95) aldus worden uitgelegd,        5. Indien het antwoord op vraag 4 ontkennend luidt, kan een
    dat een dergelijke nationale bepaling betreffende de vast-           dergelijke belasting dan niettemin worden beschouwd als
    stelling van de belastbare waarde die de grondslag vormt             een belasting of heffing die volgens artikel 33 van de BTW-
    voor de voertuigbelasting, niet discriminerend is, wanneer           richtlijn toegestaan is?
    met name rekening wordt gehouden met het feit, dat de
    belastbare waarde van het voertuig varieert naar gelang          6. Indien een dergelijke nationale belastingregeling niet in
    van het handelsniveau (handelsstadium) waarin de invoer-             strijd met de BTW-richtlijn kan worden geacht, kan
    der van het voertuig bedrijvig is, dat wil zeggen of de              artikel 90 EG (ex artikel 95) dan aldus worden uitgelegd,
    invoerder groothandelaar, kleinhandelaar of consument is?            dat die belastingregeling niet discriminerend is in de zin
                                                                         van dat artikel?
2. Volgens § 7, lid 1, van de voertuigbelastingwet wordt een
    ingevoerd gebruikt voertuig belast zoals een vergelijkbaar
    nieuw voertuig, minus de in die bepaling geregelde aftrek.
    Volgens de regeling van wet 1482/1994 werd op een
    ingevoerd gebruikt voertuig de belasting op een vergelijk-
    baar nieuw voertuig geheven, verminderd met 0,5 % voor
    elke volle kalendermaand vanaf het tijdstip waarop het           Beroep, op 27 maart 2000 ingesteld door Koninkrijk
    voertuig zes maanden was geregistreerd of in gebruik was,        Spanje tegen Commissie van de Europese Gemeenschap-
    en werd de belasting slechts gedurende de eerste 150                                            pen
    gebruiksmaanden verminderd. Krachtens de thans vigeren-
    de wet 1160/1998 wordt op een ingevoerd gebruikt                                         (Zaak C-113/00)
    voertuig de belasting op een vergelijkbaar nieuw voertuig
    geheven, gedurende de eerste honderd gebruiksmaanden
    verminderd met 0,6 % per gebruiksmaand, gedurende de                                     (2000/C 176/13)
    daarop volgende honderd gebruiksmaanden met 0,9 % per
    gebruiksmaand, berekend op de restwaarde op het eind             Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
    van de vorige maand, en vervolgens tot het einde met             op 27 maart 2000 beroep ingesteld tegen Commissie van de
    0,4 % per gebruiksmaand, berekend op de restwaarde op            Europese Gemeenschappen door Koninkrijk Spanje, vertegen-
    het eind van de vorige maand. Als gebruiksmaanden gelden         woordigd door S. Ortiz Vaamonde, domicilie gekozen hebben-
    de volle kalendermaanden sinds de eerste ingebruikneming         de te Luxemburg ter Spaanse ambassade, boulevard E. Servais
    of registratie van het voertuig.                                 4-6.
 ---pagebreak--- C 176/8               NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    24.6.2000
Verzoeker concludeert dat het den Hove behage:                       — Schending van artikel 87 EG, lid 3, sub c: de Commissie is
                                                                         van mening dat de gehele steun waarvan het bedrag
1. de beschikking van de Commissie van 22 december 1999                  afhankelijk is van de geproduceerde hoeveelheden, als
   betreffende steun aan de sector groenten en fruit in                  exploitatiesteun moet worden beschouwd die onverenig-
   Extremadura in het verkoopseizoen 1997/98 nietig te                   baar is met de gemeenschappelijke markt, aangezien zij
   verklaren;                                                            geen blijvend effect sorteert voor de ontwikkeling van de
                                                                         betrokken sector. De steun heeft evenwel niet tot gevolg
                                                                         dat de productie van groenten en fruit wordt gestimuleerd,
2. verweerster in de kosten te verwijzen.                                noch is dit het doel ervan, aangezien zij niet wordt verleend
                                                                         voor de geproduceerde hoeveelheden groenten en fruit,
                                                                         doch voor de hoeveelheden die bestemd zijn voor indus-
                                                                         triële verwerking.
Middelen en voornaamste argumenten
— Schending van de artikelen 253 EG en 87, lid 1, EG omdat
   de ongunstige beïnvloeding van de handel tussen lidstaten
   niet is gemotiveerd en ook niet aan dit vereiste is voldaan:
   in de bestreden beschikking wordt niet voldaan aan de
   minimaal vereiste motivering betreffende de ongunstige
   beïnvloeding van de handel tussen lidstaten door de steun,
   op zodanige wijze dat mededinging in de gemeenschappe-
   lijke markt wordt vervalst of dreigt te worden vervalst.
                                                                     Beroep, op 7 april 2000 ingesteld door Commissie van de
— Schending van artikel 87, lid 3, sub a, EG juncto artikel 253       Europese Gemeenschappen tegen Helleense Republiek
   EG: volgens de Commissie is de uitzondering van artikel 87,
   lid 3, sub a, EG niet van toepassing, omdat de steun niet
   werd opgezet als regionale steun, doch als exploitatiesteun                               (Zaak C-132/00)
   voor de landbouwsector. De redenering van de Commissie
   is niet samenhangend. Van de doelstellingen die volgens
   decreet 84/93 met de stimulering van de productie van                                     (2000/C 176/14)
   groenten en fruit voor industriële verwerking worden
   genoemd, wordt in het bijzonder gewezen op de navol-
   gende:                                                            Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                     op 7 april 2000 beroep ingesteld tegen Helleense Republiek
                                                                     door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-
   — aanpassing van de productie aan de eisen van de markt           woordigd door L. Ström, juridisch adviseur bij de juridische
        voor een zo efficiënt mogelijk gebruik van de middelen,      dienst van de Commissie, en P. Panagiotopoulos, deskundige
                                                                     van de nationale administratie, gedetacheerd bij de juridische
   — bevordering van de diversificatie van alternatieven op          dienst, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij
        het gebied van irrigatie,                                    C. Gómez de la Cruz, lid van de juridische dienst van de
                                                                     Commissie, Centre Wagner, Kirchberg.
   — bevordering van de ontwikkeling van teelten met een
        grote sociale invloed.
                                                                     De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert
                                                                     dat het den Hove behage:
   De steun dient de economische ontwikkeling van een regio
   met een lage levensstandaard en een ernstig gebrek aan
   werkgelegenheid te bevorderen. Zij had een duidelijk              1. vast te stellen dat de Helleense Republiek, door niet binnen
   sociaal doel, aangezien zij stabiele betrekkingen tussen de           de gestelde termijn de maatregelen te treffen en, subsidiair,
   producent en bepaalde verwerkers tot stand probeerde te               aan de Commissie mee te delen, die nodig zijn om te
   brengen via goedgekeurde contracten voor de verkoop van               voldoen aan haar verplichtingen ex artikel 7 van richtlijn
   grondstoffen, waarbij de bevoorrading van de verwerkings-             75/442/EEG van de Raad van 15 juli 1975 betreffende
   industrie werd gewaarborgd en werd verzekerd dat deze                 afvalstoffen (PB L 194 van 25 juli 1975), zoals gewijzigd
   laatste zich in de productiegebieden vestigde.                        bij richtlijn 91/156/EG van de Raad van 18 maart 1991
                                                                         (PB L 78 van 26 maart 1991), artikel 6 van richtlijn
                                                                         91/689/EG van de Raad van 12 december 1991 betreffen-
   Op grond hiervan had de Commissie moeten concluderen                  de gevaarlijke afvalstoffen (PB L 377 van 31 december
   dat de steun niet binnen de werkingssfeer van artikel 87              1991), en artikel 14 van richtlijn 94/62/EG van het
   EG, lid 3, sub a, valt, ondanks dat het om bijzondere niet            Europees Parlement en de Raad van 20 december 1994
   algemene maatregelen gaat. Bovendien had zij tenminste                betreffende verpakking en verpakkingsafval (PB L 365 van
   moeten motiveren, waarom zij in het kader van haar                    31 december 1994), de krachtens het EG-Verdrag op haar
   discretionaire bevoegdheid heeft beslist om een zo geringe            rustende verplichtingen niet is nagekomen;
   steun die aan buitengewoon ernstige situaties die binnen
   de Gemeenschap diende te verhelpen, niet goed te keuren.
   Aldus heeft zij in strijd gehandeld met artikel 253 EG.           2. de Helleense Republiek in de kosten te verwijzen.


title: Zaak C-83/06: Beroep, op  9 februari 2006  ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek

text:
               8.4.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 86/18

         Beroep, op 9 februari 2006 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek
   (Zaak C-83/06)
   (2006/C 86/33)
   Procestaal: Italiaans
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 9 februari 2006 beroep ingesteld tegen Italiaanse Republiek door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door C. Cattabriga als gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
   De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert dat het het Hof behage:

               1.

               vast te stellen dat de Italiaanse Republiek, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2004/103/EG (1) van de Commissie van 7 oktober 2004 betreffende de controles van de identiteit en de fytosanitaire controles van in deel B van bijlage V bij richtlijn 2000/29/EG (2) van de Raad opgenomen planten, plantaardige producten en andere materialen, die kunnen worden uitgevoerd op een andere plaats dan de plaats van binnenkomst in de Gemeenschap of op een dichtbijgelegen plaats en tot vaststelling van de eisen met betrekking tot deze controles, althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens artikel 8, lid 1, van deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               2.

               de Italiaanse Republiek te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De termijn voor omzetting van de richtlijn in nationaal recht is op 31 december 2004 verstreken.

      (1)  PB L 313 van 12.10.2004, blz. 16.

      (2)  PB L 169 van 12.07.2000, blz. 1.


title: Hogere voorziening, op 16 januari 1998 ingesteld door Azienda Agricola "Le Canne" Srl, vennootschap naar Italiaans recht, gevestigd te Porto Viro, tegen het arrest, op 7 november 1997 in zaak T-218/95 tussen Azienda Agricola "Le Canne" Srl en de Commissie van de Europese Gemeenschappen gewezen door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Zaak C-10/98 P)

text:
28.3.98                NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     C 94/7
Europese Unie, de Italiaanse Republiek en Ilva Laminati             nue Guillaume 62, tegen het arrest, op 7 november 1997
Piani SpA, gewezen door het Gerecht van eerste aanleg               in zaak T-218/95 (1) tussen Azienda Agricola ¹Le Canneº
van de Europese Gemeenschappen (Eerste Kamer Ð uitge-               Srl en de Commissie van de Europese Gemeenschappen
breid).                                                             gewezen door het Gerecht van eerste aanleg van de Euro-
                                                                    pese Gemeenschappen.
Rekwiranten concluderen dat het den Hove behage:
                                                                    Rekwirante concludeert dat het den Hove behage:
1. het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van
     24 oktober 1997 in zaak T-244/94 (Wirtschaftsvereini-          Ð de bestreden beslissing te vernietigen en, overeenkom-
     gung Stahl e.a./Commissie) te vernietigen;                          stig de conclusies in eerste aanleg;
2. Beschikking 94/259/EGKS van 12 april 1994 betref-
                                                                    Ð handeling nr. 12497 van de Commissie van 27 oktober
     fende steun die ItalieÈ voornemens is te verlenen aan
                                                                         1995 nietig en van onwaarde te verklaren;
     openbare ondernemingen in de ijzer- en staalsector
     (ijzer- en staalconcern ILVA) (PB L 112 van 3.5.1994,
     blz. 64) nietig te verklaren;                                  Ð de Commissie te veroordelen tot vergoeding van de
                                                                         schade, in de omvang uiteengezet in de hogere voorzie-
3. de Commissie in de kosten te verwijzen.                               ning;
Middelen en voornaamste argumenten                                  Ð de Commissie te verwijzen in de kosten van de twee
                                                                         instanties.
Schending van het Gemeenschapsrecht door het Gerecht
doordat het:                                                        Middelen en voornaamste argumenten
Ð de gelding en de draagwijdte van de vijfde steuncode              Rekwirante betoogt, dat het Gerecht ten onrechte heeft
     heeft miskend;                                                 geoordeeld dat het collegialiteitsbeginsel in acht is geno-
                                                                    men. Zij stelt, dat voorzover het reglement van orde van
Ð onvoldoende in aanmerking heeft genomen, dat over-                de Commissie het waarnemend hoofd van een eenheid toe-
     heidssubsidies niet meer ¹onontbeerlijkº is ter berei-         stond, krachtens een eigen bevoegdheid het betrokken
     king van de doelstellingen van het EGKS-Verdrag,               besluit te nemen, het Gerecht het niet-toepasselijk had
     wanneer meer dan een keer worden toegekend;                    moeten verklaren.
Ð eraan voorbij is gegaan, dat de bestreden Commissie-
                                                                    Zij stelt ook, dat wat de schending van het beginsel van
     beschikking reeds hierom een ernstige beoordelingsfout
                                                                    hoor en wederhoor en de motiveringsplicht door de Com-
     van de Commissie bevat, omdat daarin versterking van
                                                                    missie betreft, de motivering van het Gerecht van eerste
     de Italiaanse staalindustrie als doel wordt aangegeven;
                                                                    aanleg onjuist en tegenstrijdig was.
Ð ten onrechte heeft aangenomen, dat artikel 4, onder c),
     van het EGKS-Verdrag geen absoluut verbod van sub-             Tenslotte beroept zij zich op schending en onjuiste toepas-
     sidieÈring bevat, doch de instellingen toestaat om alle        sing door het Gerecht van de artikelen 44, lid 1, en 47 van
     subsidies goed te keuren die tot verwezenlijking van de        Verordening (EEG) nr. 4028/86 (2), en van artikel 7 van
     doelstellingen van het Verdrag kunnen bijdragen.               Verordening (EEG) nr. 1116/88 (3).
(1) PB C 387 van 20.12.1997, blz. 16.                               (1) PB C 77 van 16.3.1996, blz, 11.
                                                                    (2) PB L 376 van 31.12.1986, blz. 7.
                                                                    (3) PB L 112 van 30.4.1988, blz. 1.
Hogere voorziening, op 16 januari 1998 ingesteld door
Azienda Agricola ¹Le Canneº Srl, vennootschap naar Ita-
liaans recht, gevestigd te Porto Viro, tegen het arrest, op         Verzoek van Commissione Tributaria Provinciale di
7 november 1997 in zaak T-218/95 tussen Azienda Agri-               Firenze bij beschikking van 23 januari 1997 om een
cola ¹Le Canneº Srl en de Commissie van de Europese                 prejudicieÈle beslissing in het geding tussen C.S.A.R. Centro
Gemeenschappen gewezen door het Gerecht van eerste                  Servizi Acciai Rivestiti SpA enerzijds en D.R.E. Toscana
            aanleg van de Europese Gemeenschappen                         en Imposte Dirette di Firenze II Ufficio anderzijds
                       (Zaak C-10/98 P)                                                     (Zaak C-13/98)
                          (98/C 94/14)                                                        (98/C 94/15)
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen             De Commissione Tributaria Provinciale di Firenze heeft bij
is op 16 januari 1998 hogere voorziening ingesteld door             beschikking van 23 januari 1997, ingekomen ter griffie
Azienda Agricola ¹Le Canneº Srl, vertegenwoordigd door              van het Hof van Justitie op 20 januari 1998, in het geding
G. Schiller, G. Carraro en F. Mazzonetto, advocaten te              tussen C.S.A.R. Centro Servizi Acciai Rivestiti SpA en
Padua, en door G. Arendt, advocaat te Luxemburg, domi-              D.R.E. Toscana en Imposte Dirette di Firenze II Ufficio,
cilie gekozen hebbende ten kantore van deze laatste, ave-           het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen ver-


title: Zaak C-17/06: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 11 september 2007 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour d'appel de Nancy — Frankrijk) — Céline SARL/Céline SA (Merken — Artikelen 5, lid 1, sub a), en 6, lid 1, sub a), van Eerste richtlijn (89/104/EEG) — Recht van houder van ingeschreven merk, bezwaar te maken tegen gebruik door derde van teken dat gelijk is aan merk — Gebruik van teken als maatschappelijke benaming, handelsnaam of bedrijfsembleem — Recht van derde om zijn naam te gebruiken)

text:
               10.11.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 269/11

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 11 september 2007 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour d'appel de Nancy — Frankrijk) — Céline SARL/Céline SA
   (Zaak C-17/06) (1)

   (Merken - Artikelen 5, lid 1, sub a), en 6, lid 1, sub a), van Eerste richtlijn (89/104/EEG) - Recht van houder van ingeschreven merk, bezwaar te maken tegen gebruik door derde van teken dat gelijk is aan merk - Gebruik van teken als maatschappelijke benaming, handelsnaam of bedrijfsembleem - Recht van derde om zijn naam te gebruiken)
   (2007/C 269/21)
   Procestaal: Frans
   Verwijzende rechter
   Cour d'appel de Nancy
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Céline SARL

      Verwerende partij: Céline SA
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Cour d'appel de Nancy — Uitlegging van artikel 5, lid 1, van richtlijn 89/104/EEG: Eerste Richtlijn van de Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (PB L 40 van 11 februari 1989, blz. 1) — Gebruik van een gelijk aan geregistreerd woordmerk zijnd teken als maatschappelijke benaming en als bedrijfsembleem in kader van verhandeling van dezelfde waren
   Dictum
   Het gebruik zonder toestemming van een aan een ouder merk gelijke maatschappelijke benaming of handelsnaam of van een aan een ouder merk gelijk bedrijfsembleem door een derde voor de verhandeling van dezelfde waren als waarvoor dat merk is ingeschreven, is een gebruik dat de houder van dit merk kan verbieden krachtens artikel 5, lid 1, sub a, van de Eerste richtlijn (89/104/EEG) van de Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten, indien er sprake is van een gebruik voor waren dat afbreuk doet of kan doen aan de functies van het merk.
   Indien dit het geval is, kan artikel 6, lid 1, sub a), van richtlijn 89/104 aan een dergelijk verbod slechts in de weg staan, indien sprake is van een gebruik van de eigen maatschappelijke benaming of handelsnaam door de derde volgens de eerlijke gebruiken in nijverheid en handel.

      (1)  PB C 74 van 25. 3. 2006.


title: Zaak C-613/13 P: Hogere voorziening ingesteld op 26 november 2013 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 16 september 2013 in de gevoegde zaken T-379/10 en T-381/10, Keramag Keramische Werke AG e.a., Sanitec Europe Oy/Europese Commissie

text:
               22.2.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 52/27

         Hogere voorziening ingesteld op 26 november 2013 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 16 september 2013 in de gevoegde zaken T-379/10 en T-381/10, Keramag Keramische Werke AG e.a., Sanitec Europe Oy/Europese Commissie
   (Zaak C-613/13 P)
   2014/C 52/49
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: F. Castillo de la Torre, F. Ronkes Agerbeek, gemachtigden)

      Andere partijen in de procedure: Keramag Keramische Werke AG e.a., Sanitec Europe Oy

      Conclusies

               —

               punt 1 van het dictum van het bestreden arrest vernietiging voor zover daarin artikel 1 van het betwiste besluit wordt nietig verklaard met betrekking tot de gebeurtenissen in AFICS en de verantwoordelijkheid van Allia SAS, Produits Céramique de Touraine SA en Sanitec daarvoor;

               —

               het gehele punt 2 van het dictum van het bestreden arrest vernietigen;

               —

               indien het Hof van Justitie de zaak zelf afdoet, de vordering tot nietigverklaring afwijzen voor zover deze betrekking heeft op de gebeurtenissen in AFICS en de aan Allia SAS, Produits Céramique de Touraine SA en Sanitec opgelegde geldboeten bevestigen; en, hoe dan ook,

               —

               verzoeksters in eerste aanleg (thans verweersters in de hogere voorziening) verwijzen in de kosten van de hogere voorziening, en, voor zover het Hof van Justitie zelf uitspraak doet over de vordering tot nietigverklaring, tevens in de kosten daarvan.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Eerste middel: schending van de motiveringsplicht en van de bewijsvoorschriften; het Gerecht heeft verscheidene relevante bewijsstukken niet onderzocht en heeft te zware bewijsvereisten gesteld aan de bewijsstukken die het wel heeft onderzocht.
   Tweede middel: tegenstrijdige motivering; de beoordeling van het bewijs druist rechtstreeks in tegen die in drie andere uitspraken van die zelfde dag betreffende hetzelfde besluit en dezelfde feiten.


title: Zaak C-254/07: Beroep ingesteld op 30 mei 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk Spanje

text:
               21.7.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 170/16

         Beroep ingesteld op 30 mei 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk Spanje
   (Zaak C-254/07)
   (2007/C 170/29)
   Procestaal: Spaans
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: A. Alcover San Pedro en D. Kukovec, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk Spanje
   Conclusies

               —

               vast te stellen dat het Koninkrijk Spanje, door niet alle wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2004/17/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 houdende coördinatie van de procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en postdiensten, althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               het Koninkrijk Spanje te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De termijn voor omzetting van richtlijn 2004/17/EG in nationaal recht is op 31 januari 2006 verstreken.

      (1)  PB L 134, blz. 1.


title: Zaak T-579/10: Beroep ingesteld op 21 december 2010 — macros consult/BHIM — MIP Metro (makro)

text:
               19.2.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 55/30

         Beroep ingesteld op 21 december 2010 — macros consult/BHIM — MIP Metro (makro)
   (Zaak T-579/10)
   2011/C 55/54
   Taal van het verzoekschrift: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: macros consult GmbH — Unternehmensberatung für Wirtschafts- und Finanztechnologie (Ottobrunn, Duitsland) (vertegenwoordiger: T. Raible, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Duitsland)

      Conclusies

               —

               de beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 18 oktober 2010 in zaak R 339/2009-4 aldus herzien dat het door verzoekster bij de kamer van beroep ingestelde beroep gegrond wordt verklaard en de vordering tot nietigverklaring dus wordt ingewilligd;

               —

               het BHIM en MIP Metro Group verwijzen in de kosten van de nietigheidsprocedure, van de procedure voor de kamer van beroep en van de onderhavige procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Ingeschreven gemeenschapsmerk waarvan nietigverklaring is gevorderd: beeldmerk dat het woordelement „makro” bevat, voor waren en diensten van de klassen 1 tot en met 42

      Houder van het gemeenschapsmerk: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG.

      Partij die nietigverklaring van het gemeenschapsmerk vordert: verzoekster

      Grond voor de vordering tot nietigverklaring: vordering tot nietigverklaring op grond van artikel 53, leden 1, sub c, en 2, van verordening (EG) nr. 207/2009 (1), gericht tegen de waren en diensten van de klassen 9, 35, 36 en 41

      Beslissing van de nietigheidsafdeling: afwijzing van de vordering

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 53, leden 1, sub c, en 2, juncto artikel 8, lid 4, van verordening nr. 207/2009, aangezien verzoekster de aanduiding „macros Consult” reeds vóór de indiening van het aan de orde zijnde gemeenschapsmerk gebruikte als naam en handelsnaam/logo en dus houdster van een ouder teken in de zin van § 5, lid 2, eerste zin, van het Duitse Markengesetz (merkenwet) is.

      (1)  Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 78, blz. 1).


title: Zaak C-443/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht (Duitsland) op 25 september 2014 — Kreis Warendorf/Ibrahim Alo

text:
               8.12.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 439/21

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht (Duitsland) op 25 september 2014 — Kreis Warendorf/Ibrahim Alo
   (Zaak C-443/14)
   (2014/C 439/28)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesverwaltungsgericht

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Kreis Warendorf

      Verwerende partij: Ibrahim Alo

      In tegenwoordigheid van: Der Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet de verplichting voor een vreemdeling om zijn woonplaats te vestigen binnen een bepaald geografisch gebied (gemeente, district, regio) van een lidstaat worden beschouwd als een beperking van het vrije verkeer van personen in de zin van artikel 33 van richtlijn 2011/95/EU (1), indien de vreemdeling zich voor het overige vrij op het grondgebied van de lidstaat mag verplaatsen en daar vrij mag verblijven?

               2)

               Is een woonplaatsverplichting voor personen met een subsidiaire beschermingsstatus verenigbaar met artikel 33 en/of artikel 29 van richtlijn 2011/95/EU, indien deze verplichting berust op het streven naar een billijke spreiding van de socialeuitkeringslasten over de verschillende bevoegde instanties binnen het grondgebied?

               3)

               Is een woonplaatsverplichting voor personen met een subsidiaire beschermingsstatus verenigbaar met artikel 33 en/of artikel 29 van richtlijn 2011/95/EU, indien hieraan redenen van migratie- of integratiebeleid ten grondslag liggen, bijvoorbeeld het voorkomen van het ontstaan van sociale brandhaarden door de massale vestiging van vreemdelingen in bepaalde gemeenten of districten? Volstaan in zoverre abstracte migratie- of integratiepolitieke redenen of moeten dergelijke redenen concreet worden vastgesteld?

      (1)  Richtlijn 2011/95/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de inhoud van de verleende bescherming (PB L 337, blz. 9).


title: Beroep, op 22 januari 1998 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek (Zaak C-16/98)

text:
28.3.98                NL               Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    C 94/9
     zij de tussenstaatste handel beïnvloedt, heeft de Com-        Zij is het niet eens met de Franse autoriteiten die menen
     missie onderzocht of de in artikel 92, leden 2 en 3,          dat er technisch gezien sprake is van twee verschillende
     bedoelde uitzonderingen toepassing kunnen vinden.             opdrachten, te weten een voor de ondergrondse werk-
     Aan dit onderdeel van de beschikking moeten dezelfde          zaamheden (elektrificatie) en een voor de aanleg van de
     gevolgen verbonden zijn als aan de onwettige toetsing         ¹bovengrondse installatiesº (straatverlichting). Haars
     aan artikel 92, lid 1, bedoeld in het voorgaande punt,        inziens hangen beide nauw met elkaar samen en is het
     dat, indien het gegrond werd verklaard, al hetgeen is         beroep op de NACE, CPC- en CITI- normen niet terzake.
     beslist in de veronderstelling dat de steun onverenig-
     baar is, omver zou werpen.                                    Gezien de aankondiging in het Publicatieblad van de
                                                                   Europese Gemeenschappen en in het ¹Bulletin officiel des
5. Het bevel tot terugvordering is onwettig wegens schen-          annonces des marcheÂs publicsº moet volgens de Commis-
     ding van de beginselen van bescherming van het                sie het Sydev als aanbestedende dienst voor de betrokken
     gewettigde vertrouwen, evenredigheid en gelijke               opdrachten worden beschouwd en niet de afzonderlijke
     behandeling.                                                  syndicaten voor de elektrificatie van de VendeÂe. Aangezien
                                                                   de aanbestedende dienst in de zin van de richtlijn geen
(1) Beschikking 98/95/EG van de Commissie (PB L 20 van             rechtspersoonlijkheid behoeft te hebben, is de vraag wie
    27.1.1998, blz. 30).                                           juridisch gezien partij is bij de overeenkomst waarbij de
                                                                   opdracht is gegund, niet beslissend voor de identificatie
                                                                   van de aanbesteder. Tenslotte zijn de betrokken werkzaam-
                                                                   heden op hetzelfde doel gericht en bestemd om een en
                                                                   dezelfde economische en technische functie te vervullen:
                                                                   verwezenlijking van het meerjarenprogramma voor de
Beroep, op 22 januari 1998 ingesteld door Commissie van            stroomvoorziening in het departement VendeÂe. Alleen de
   de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek               locatie waar deze werkzaamheden in het departement wor-
                         (Zaak C-16/98)                            den verricht, varieert. Dit verschil betekent niet dat tussen
                                                                   meerdere werken zou mogen worden onderscheiden, maar
                          (98/C 94/17)                             enkel dat binnen eÂeÂn werk meerdere percelen aanwijsbaar
                                                                   zijn. Ingevolge artikel 14, lid 10, tweede alinea, van de
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen            richtlijn nu moet, wanneer een werk in meerdere percelen
is op 22 januari 1998 beroep tegen Franse Republiek inge-          is verdeeld, de waarde van elk perceel in aanmerking wor-
steld door Commissie van de Europese Gemeenschappen,               den genomen ter bepaling van de waarde van de gehele
vertegenwoordigd door H. van Lier, juridisch adviseur, en          opdracht.
O. Couvert-CasteÂra, een ter beschikking van de juridische
dienst gestelde nationale ambtenaar, als gemachtigden,             Blijkens de gepubliceerde gunningsberichten heeft de split-
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez               sing van de opdrachten tot resultaat gehad dat de desbe-
de la Cruz, Centre Wagner, Kirchberg.                              treffende contracten uitsluitend zijn toegewezen aan de
                                                                   lokale ondernemingen, die beter bekend zijn met de wer-
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                   kelijke omvang van het werkprogramma. De opdrachten
                                                                   zijn immers alle aan een beperkte groep ondernemingen
Ð vast te stellen dat de Franse Republiek bij de aanbeste-         uit de VendeÂe gegund.
     ding van de aanleg van elektrische installaties en
     straatverlichting door Syndicat deÂpartement d'eÂlectrifi-    (1) PB L 199 van 9.8.1993, blz. 84.
     cation de la VendeÂe in december 1994 de verplichtin-         (2) Arrest van het Hof in zaak C-311/96 (PB C 212 van
     gen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens                12.7.1997, blz. 6).
     Richtlijn 93/38/EEG (1), in het bijzonder die van de
     artikelen 4, lid 2, 14, leden 1, 10 en 13, en van de
     artikelen 21, 24 en 25;
Ð de Franse Republiek in de kosten te verwijzen.
                                                                   Verzoek van de president van de arrondissementsrechtbank
Middelen en voornaamste argumenten                                 te 's-Gravenhage van 19 december 1997 om een prejudi-
                                                                   cieÈle beslissing in het geding tussen Emesa Sugar (Free
Ten tijde van de aanbesteding van de betrokken opdrach-            Zone) NV en 1. Staat der Nederlanden, 2. Hoofdproduct-
ten (eind 1994 Ð begin 1996) was Richtlijn 93/38/EEG                      schap voor akkerbouwproducten, 3. Land Aruba
van 14 juni 1993 in Frankrijk nog niet omgezet (2). Niette-                                (Zaak C-17/98)
min had de aanbestedende dienst terzake de richtlijnbepa-                                   (98/C 94/18)
lingen moeten volgen, daar deze vanaf 1 juli 1994 recht-
streekse werking hebben.
                                                                   De president van de arrondissementsrechtbank te 's-Gra-
Volgens de Commissie vallen de aanleg van elektrische              venhage heeft bij beschikking van 19 december 1997, inge-
installaties en van straatverlichting in casu onder de             komen ter griffie van het Hof van Justitie op 23 januari
bevoegdheid van dezelfde aanbestedende dienst en vormen            1998, in het geding tussen Emesa Sugar (Free Zone) NV
de desbetreffende werkzaamheden, die zijn opgesplitst om           en 1. Staat der Nederlanden, 2. Hoofdproductschap voor
de verplichtingen van de richtlijn te ontgaan, een geheel.         akkerbouwproducten, 3. Land Aruba, het Hof van Justitie


title: Arrest van het Hof van 28 oktober 1999 in zaak C-328/96: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Republiek Oostenrĳk (Niet-nakoming — Overheidsopdrachten voor de uitvoering van werken — Ontvankelĳkheid — Verenigbaarheid met het gemeenschapsrecht van aanbestedingsvoorwaarden — Geen bekendmaking van een bericht betreffende de opdracht in Publicatieblad)

text:
C 34/4                   NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                             5.2.2000
procedure in ondernemingen of concerns met een communau-                   nog niet waren uitgevoerd of althans in redelijkheid nog
taire dimensie ter informatie en raadpleging van de werk-                  ongedaan te maken waren, de verplichtingen niet is nageko-
nemers (PB L 254, blz. 64), of door er niet zorg voor te                   men die op haar rusten krachtens de richtlijnen 93/37/EEG
dragen, dat de sociale partners via overeenkomsten de nodige               van de Raad van 14 juni 1993 betreffende de coördinatie van
bepalingen in werking doen treden, en dus door niet de nodige              de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten
maatregelen te treffen en/of aan de Commissie mee te delen                 voor de uitvoering van werken (PB L 199, blz. 54), en
om voor de op grond van die richtlijn vereiste resultaten te               89/665/EEG van de Raad van 21 december 1989 houdende de
kunnen instaan, heeft het Hof (Zesde kamer), samengesteld als              coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen
volgt: P. J. G. Kapteyn, waarnemend voor de president van                  betreffende de toepassing van de beroepsprocedures inzake
de Zesde kamer, G. Hirsch en H. Ragnemalm (rapporteur),                    het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en
rechters; advocaat-generaal: P. Léger; griffier: R. Grass, op              voor de uitvoering van werken (PB L 395, blz. 33), alsmede
21 oktober 1999 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt                krachtens artikel 30 EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 28
als volgt:                                                                 EG), heeft het Hof, samengesteld als volgt: G. C. Rodrı́guez
                                                                           Iglesias, president, J. C. Moitinho de Almeida, D. A. O. Edward
1. Door niet de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen        en L. Sevón, kamerpresidenten, C. Gulmann (rapporteur),
     vast te stellen om te voldoen aan richtlijn 94/45/EG van de           J.-P. Puissochet, G. Hirsch, P. Jann en M. Wathelet, rechters;
     Raad van 22 september 1994 inzake de instelling van een               advocaat-generaal: S. Alber; griffier: D. Louterman-Hubeau,
     Europese ondernemingsraad of van een procedure in ondernemin-         hoofdadministrateur, op 28 oktober 1999 een arrest gewezen
     gen of concerns met een communautaire dimensie ter informatie         waarvan het dictum luidt als volgt:
     en raadpleging van de werknemers, of door er niet zorg voor te
     dragen, dat de sociale partners via overeenkomsten de nodige          1) In het kader van de bouw te Sankt Pölten van het nieuwe
     bepalingen in werking doen treden, en dus door niet de nodige              administratieve en culturele centrum voor het Land Niederöster-
     maatregelen te treffen om voor de op grond van de richtlijn                reich is de Republiek Oostenrijk bij de gunning van de opdrachten
     vereiste resultaten te kunnen instaan, is het Groothertogdom               die vóór 6 februari 1996 werden gegund, doch op 7 maart
     Luxemburg de krachtens die richtlijn op hem rustende verplichtin-          1996 nog niet waren uitgevoerd of redelijkerwijs ongedaan
     gen niet nagekomen.                                                        konden worden gemaakt, de krachtens richtlijn 93/37/EEG van
                                                                                de Raad van 14 juni 1993 betreffende de coördinatie van de
2. Het Groothertogdom Luxemburg wordt verwezen in de kosten                     procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor de
     van de procedure.                                                          uitvoering van werken, en richtlijn 89/665/EEG van de Raad
                                                                                van 21 december 1989 houdende de coördinatie van de wettelijke
                                                                                en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toepassing van
(1) PB C 20 van 23.1.1999.
                                                                                de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten
                                                                                voor leveringen en voor de uitvoering van werken, alsook de
                                                                                krachtens artikel 30 EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 28
                                                                                EG) op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
                                                                           2) De Republiek Oostenrijk wordt verwezen in de kosten.
                     ARREST VAN HET HOF                                    (1) PB C 354 van 23.11.1996.
                        van 28 oktober 1999
in zaak C-328/96: Commissie van de Europese Gemeen-
            schappen tegen Republiek Oostenrijk (1)                                             ARREST VAN HET HOF
(Niet-nakoming — Overheidsopdrachten voor de uitvoering                                                (Zesde kamer)
van werken — Ontvankelijkheid — Verenigbaarheid met het
                                                                                van 28 oktober 1999
gemeenschapsrecht van aanbestedingsvoorwaarden — Geen
bekendmaking van een bericht betreffende de opdracht in                    in zaak C-6/98 (verzoek om een prejudiciële beslissing
                            Publicatieblad)                                van het Oberlandesgericht Stuttgart): Arbeitsgemein-
                                                                           schaft Deutscher Rundfunkanstalten (ARD) tegen PRO
                            (2000/C 34/07)                                                         Sieben Media AG (1)
                                                                           („Televisieomroepactiviteiten — Beperking van recla-
                           (Procestaal: Duits)
                                                                                mezendtijd”)
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-                             (2000/C 34/08)
                          dentie van het Hof)
                                                                                (Procestaal: Duits)
In zaak C-328/96, Commissie van de Europese Gemeenschap-
pen (gemachtigden: H. van Lier en C. Schmidt) tegen Republiek              (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
Oostenrijk (gemachtigde: W. Okresek), betreffende een verzoek                                         dentie van het Hof)
aan om vast te stellen dat de Republiek Oostenrijk bij
bouwopdrachten voor een nieuw administratief en cultureel                  In zaak C-6/98, betreffende een verzoek aan het Hof krachtens
centrum voor het Land Niederösterreich te Sankt Pölten, die                artikel 177 EG-Verdrag (thans 234 EG) van het Oberlandes-
vóór 6 februari 1996 waren geplaatst, doch op 7 maart 1996               gericht Stuttgart (Duitsland), in het aldaar aanhangige geding


title: Zaak C-550/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Østre Landsret (Denemarken) op 28 november 2014 — Envirotec Denmark ApS/Skatteministeriet

text:
               16.2.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 56/9

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Østre Landsret (Denemarken) op 28 november 2014 — Envirotec Denmark ApS/Skatteministeriet
   (Zaak C-550/14)
   (2015/C 056/11)
   Procestaal: Deens

      Verwijzende rechter

   Østre Landsret

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Envirotec Denmark ApS

      Verwerende partij: Skatteministeriet

      Prejudiciële vraag

   Vallen staven, die bestaan uit een toevallige, grove samensmelting van divers goud bevattend metalen schrootmateriaal, onder de termen „goud of halffabrikaten” in de zin van artikel 198, lid 2, van de btw-richtlijn (1)?
   Als vaststaand kan worden aangenomen dat dat de staven bestaan uit een toevallige, grove samensmelting van divers goud bevattend metalen schrootmateriaal, en dat de staven naast goud ook organisch materiaal, bijvoorbeeld tanden, rubber, PVC en metalen/materialen, bijvoorbeeld koper, tin, nikkel, amalgaam, batterijresten met kwikzilver en lood alsook verschillende gifstoffen kunnen bevatten. Er is dus geen sprake van een goud bevattend product dat direct werd verwerkt tot een eindproduct. Voorts waren de staven een verwerkt product (een samensmelting) — bedoeld als een tussenstadium — met het oog op terugwinning van goud. De staven hebben een hoog gehalte aan goud van gemiddeld 500 en 600/1 000 en dus van ten minste 325/1 000 aan goud. Na terugwinning wordt het goud gebruikt voor (goud/goud bevattende) fabrikaten.
   Tot beantwoording van de vraag kan ook als vaststaand worden aangenomen dat de staven niet rechtstreeks onderdelen van andere producten kunnen vormen daar de staven eerst moeten worden verwerkt, waarbij de metalen worden gescheiden en de niet-metalen en toevallige stoffen enz. worden opgelost/gescheiden.

      (1)  Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1).


title: Zaak T-25/07: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 11 februari 2009 — Iride en Iride Energia/Commissie ( Staatssteun — Energiesector — Vergoeding van gestrande kosten — Beschikking waarbij steun verenigbaar met gemeenschappelijke markt wordt verklaard — Verplichting van begunstigde onderneming tot voorafgaande terugbetaling van onrechtmatig verklaarde eerdere steun — Staatsmiddelen — Voordeel — Motiveringsplicht )

text:
               21.3.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 69/35

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 11 februari 2009 — Iride en Iride Energia/Commissie
   (Zaak T-25/07) (1)

   („Staatssteun - Energiesector - Vergoeding van gestrande kosten - Beschikking waarbij steun verenigbaar met gemeenschappelijke markt wordt verklaard - Verplichting van begunstigde onderneming tot voorafgaande terugbetaling van onrechtmatig verklaarde eerdere steun - Staatsmiddelen - Voordeel - Motiveringsplicht’)
   (2009/C 69/82)
   Procestaal: Italiaans
   Partijen

      Verzoekende partijen: Iride SpA (Turijn, Italië) en Iride Energia SpA (Turijn) (vertegenwoordigers: L. Radicati di Brozolo, M. Merola en C. Bazoli, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: E. Righini en G. Conte, gemachtigden)
   Voorwerp
   Nietigverklaring van beschikking 2006/941/EG van de Commissie van 8 november 2006 betreffende steunmaatregel nr. C 11/06 (ex N 127/05) die Italië voornemens is ten uitvoer te leggen ten gunste van AEM Torino (PB L 366, blz. 62) in de vorm van subsidies ter terugbetaling van de gestrande kosten in de energiesector, voor zover daarbij wordt geconcludeerd dat het gaat om staatssteun en voorts de verenigbaarheid van de steun met de gemeenschappelijke markt afhankelijk wordt gesteld van de voorwaarde dat AEM Torino de onrechtmatige eerdere steun terugbetaalt die in het kader van de regeling ten gunste van de „gemeentelijke” ondernemingen werd verleend
   Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Iride SpA en Iride Energia SpA worden verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 69 van 24.3.2007.


title: Zaak T-2/10: Beroep ingesteld op 5 januari 2010 — De Lucia/BHIM — Galbani (De Lucia La natura pratica del gusto)

text:
               27.2.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 51/45

         Beroep ingesteld op 5 januari 2010 — De Lucia/BHIM — Galbani (De Lucia La natura pratica del gusto)
   (Zaak T-2/10)
   2010/C 51/83
   Taal van het verzoekschrift: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Domenico De Lucia SpA (San Felice a Cancello, Italië) (vertegenwoordiger: S. Cutolo, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Egidio Galbani SpA (Melzo, Italië)

      Conclusies

               —

               vernietiging van de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 15 oktober 2009 in zaak R 37/2009-1;

               —

               verwijzing van het BHIM in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Betrokken gemeenschapsmerk: beeldmerk dat het woordelement „De Lucia/La natura practica del gusto” (aanvraagnr. 4 962 346) bevat, voor waren van de klassen 29, 30 en 31

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: Egidio Galbani SpA

      Oppositiemerk of -teken: gemeenschapswoordmerk „LUCIA” (nr. 620 716) voor waren van de klassen 29 en 30; gemeenschapsbeeldmerk dat het woordelement „Galbani-Santa Lucia” bevat (nr. 2 302 677) voor waren van klasse 29; nationaal (Italiaanse inschrijving nr. 67 470) en internationaal (nr. 256 299) beeldmerk „LUCIA” voor waren van klasse 29; nationaal (Italiaanse inschrijving nr. 597 377), internationaal (nr. 601 651) en gemeenschaps- (nr. 70 185) beeldmerk „Santa Lucia” voor waren van de klassen 29 en 30; nationaal (Italiaanse inschrijving nr. 131 028) en internationaal (nr. 256 299) woordmerk „Santa Lucia” voor waren van klasse 29, en gemeenschapswoordmerk „Santa Lucia” (nr. 70 128) voor waren van de klassen 29 en 30

      Beslissing van de oppositieafdeling: gedeeltelijke toewijzing van de oppositie, voor bepaalde waren van klasse 31

      Beslissing van de kamer van beroep: het beroep inwilligen voor zover het „tabak” (klasse 31) betreft en inschrijving van die waar toestaan

      Aangevoerde middelen: onjuiste toepassing van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009, en geen en/of onvoldoende motivering met betrekking tot het verzoek om toepassing van artikel 12, sub a, van deze verordening.


title: Zaak C-436/13: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Verenigd Koninkrijk) op 2 augustus 2013 — E./B.

text:
               12.10.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 298/5

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Verenigd Koninkrijk) op 2 augustus 2013 — E./B.
   (Zaak C-436/13)
   2013/C 298/07
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: E.

      Verwerende partij: B.

      Prejudiciële vragen

               1.

               Wanneer volgens artikel 12, lid 3, van verordening nr. 2201/2003 (1) prorogatie van rechtsmacht heeft plaatsgevonden, wat de bevoegdheid van een gerecht van een lidstaat met betrekking tot kwesties inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid voor een kind betreft, sorteert deze prorogatie dan enkel effecten totdat in de betrokken procedure een definitieve beslissing is gewezen, of blijft dit gerecht ook bevoegd nadat het definitief uitspraak heeft gedaan?

               2.

               Kunnen de gerechten van een lidstaat bevoegdheid overdragen overeenkomstig artikel 15 van de verordening, ingeval er op dat tijdstip met betrekking tot het kind geen procedure aanhangig is?

      (1)  Verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1347/2000 (PB L 338, blz. 1).


title: Zaak T-229/14: Beroep ingesteld op 11 april 2014 — Norma Lebensmittelfilialbetrieb/BHIM — Yorma’s (Yorma Eberl)

text:
               24.6.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 194/30

         Beroep ingesteld op 11 april 2014 — Norma Lebensmittelfilialbetrieb/BHIM — Yorma’s (Yorma Eberl)
   (Zaak T-229/14)
   2014/C 194/38
   Taal van het verzoekschrift: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Norma Lebensmittelfilialbetrieb Stiftung & Co. KG (Nürnberg, Duitsland) (vertegenwoordiger: A. Parr, advocate)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Yorma’s AG (Deggendorf, Duitsland)

      Conclusies

               —

               Vernietiging van de beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 11 februari 2014 in zaak R 532/2013-4;

               —

               verwijzing van verweerder in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: Yorma’s AG

      Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „Yorma Eberl” voor waren en diensten van de klassen 3, 5, 21, 24, 25, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 40 en 43 — gemeenschapsmerkaanvraag nr. 9 9 40  289

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: verzoekster

      Oppositiemerk of -teken: de in de handel gebruikte handels- en firmanaam, alsmede de nationale en gemeenschapswoordmerken NORMA voor waren en diensten van de klassen 3, 5, 8, 9, 11, 16, 18, 21, 22, 23, 25, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 38, 39, 41 en 42

      Beslissing van de oppositieafdeling: afwijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen:

               —

               schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009

               —

               schending van artikel 8, lid 4, van verordening nr. 207/2009


title: Zaak C-94/15 P: Hogere voorziening ingesteld op 24 februari 2015 door Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen KG tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 12 december 2014 in zaak T-550/08, Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen KG/Europese Commissie

text:
               20.4.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 127/14

         Hogere voorziening ingesteld op 24 februari 2015 door Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen KG tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 12 december 2014 in zaak T-550/08, Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen KG/Europese Commissie
   (Zaak C-94/15 P)
   (2015/C 127/20)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Rekwirante: Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen KG (vertegenwoordigers: U. Itzen en J. Ziebarth, Rechtsanwältinnen)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

   Onverminderd het in eerste aanleg gevorderde verzoekt rekwirante:

               —

               het bestreden arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 12 december 2014 in zaak T-550/08 in zijn geheel te vernietigen, voor zover het rekwirante betreft;

               —

               subsidiair, de bij artikel 2 van het litigieuze besluit van 1 oktober 2008 aan rekwirante opgelegde geldboete van 12 miljoen EUR passend te verlagen;

               —

               meer subsidiair, de zaak voor verdere afdoening terug te verwijzen naar het Gerecht van de Europese Unie;

               —

               verweerster te verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De onderhavige hogere voorziening is gericht tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 12 december 2014, Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen KG/Commissie, houdende verwerping van het beroep tot nietigverklaring van besluit C (2008) 5476 def. van de Commissie van 1 oktober 2008 in zaak COMP/39181, „Kaarsenwas”, voor zover het rekwirante betreft, met als subsidiaire vordering de verlaging van de aan rekwirante opgelegde geldboete.
   Rekwirante voert de volgende middelen aan:
   Met het eerste middel stelt zij schending van de artikelen 101 VWEU en 296 VWEU en van fundamentele procedurele rechten en rechten van de verdediging doordat het Gerecht haar voor betaling van een geldboete aansprakelijk heeft gesteld in strijd met de beginselen inzake toerekening van een inbreuk volgens het EU-mededingingsrechtelijke begrip onderneming. De wezenlijke strijdigheid bestaat erin dat het Gerecht rekwirante enerzijds en de afzonderlijk beboete H&R KG en haar dochtervennootschappen anderzijds met het oog op oplegging van een geldboete als aparte mededingingsrechtelijke ondernemingen heeft behandeld, maar deze ondernemingen, in navolging van de Commissie, voor de toerekening van de gedraging en de vaststelling van een vermeende inbreuk tegelijk als een enkele onderneming, namelijk „H&R/Tudapetrol”, heeft aangemerkt. Dezelfde vennootschappen kunnen evenwel niet als één onderneming een inbreuk hebben gemaakt en tegelijk met het oog op oplegging van een geldboete als twee ondernemingen worden beschouwd. Bijgevolg heeft het Gerecht voor bepaalde perioden ten onrechte een dubbele bestraffing van dezelfde inbreukmakende gedraging door dezelfde vermeende ondernemingsentiteit bevestigd.
   Met het tweede middel stelt rekwirante niet-nakoming van de motiveringsplicht (artikel 296 VWEU) door het bestreden arrest. Deze niet-nakoming bestaat er allereerst in dat het arrest geen toereikende geïndividualiseerde uiteenzetting bevat over de feiten die precies aan rekwirante worden verweten. Ten gevolge van de door het Gerecht aanvaarde tweeslachtige motivering inzake de inbreuk van de niet nader gekwalificeerde gemeenschappelijke entiteit „H&R/Tudapetrol” blijkt noch uit het besluit van de Commissie noch uit het arrest welke gedragingen rekwirante werden toegerekend. Met het tweede onderdeel van het tweede middel laakt rekwirante het feit dat over haar afzonderlijke grieven inzake feitelijke vaststellingen niet volledig werd beslist. Het Gerecht heeft de aangevoerde grieven slechts gedeeltelijk onderzocht en er slechts gedeeltelijk over beslist. Voor zover het Gerecht de grieven in overweging heeft genomen, geeft het in de motivering van het bestreden arrest blijk van een onjuiste rechtsopvatting wegens schending van de beginselen van het bewijsrecht of strijd met de logica respectievelijk wegens een onjuiste opvatting van de feiten waarover het Gerecht beschikte.
   Met haar derde middel voert rekwirante aan dat haar rechten van verdediging zijn geschonden op een wijze die voor de beslechting van het geding verschil uitmaakt. Deze schending bestaat er met name in dat het Gerecht, in navolging van de Commissie, de in aanmerking genomen grieven niet voldoende heeft geïndividualiseerd, maar in zijn overwegingen op ontoelaatbare wijze in het algemeen verwijst naar de wazige overkoepelende benaming „H&R/Tudapetrol”. Als gevolg daarvan is het voor rekwirante niet duidelijk wat haar in het bijzonder op grond van welke bewijselementen wordt verweten. Hierdoor wordt inbreuk gemaakt op het vermoeden van onschuld en wordt rekwirantes verdediging tegen de ingebrachte beschuldigingen op ontoelaatbare wijze bemoeilijkt.