title: Zaak T-141/18: Beroep ingesteld op 28 februari 2018 — Deichmann-Shoes UK / Commissie

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/50

         Beroep ingesteld op 28 februari 2018 — Deichmann-Shoes UK / Commissie
   (Zaak T-141/18)
   (2018/C 152/60)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Deichmann-Shoes UK Ltd (Leicestershire, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: S. De Knop, B. Natens, A. Willems en C. Zimmermann, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het beroep ontvankelijk verklaren;

               —

               uitvoeringsverordening (EU) 2017/2232 van de Commissie van 4 december 2017 betreffende het opnieuw instellen van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige recht op bepaald schoeisel met bovendeel van leder, van oorsprong uit de Volksrepubliek China en Vietnam en geproduceerd door bepaalde producenten-exporteurs in de Volksrepubliek China en Vietnam, ter uitvoering van het arrest van het Hof van Justitie in de gevoegde zaken C-659/13 en C-34/14 (PB 2017, L 319, blz. 30), nietig verklaren; en

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster vijf middelen aan.

               1.

               Eerste middel: uitvoeringsverordening (EU) 2017/2232 (1) van de Commissie is in strijd met het beginsel van bevoegdheidstoedeling zoals neergelegd in artikel 5, leden 1 en 2, VEU en hoe dan ook met het beginsel van het institutionele evenwicht zoals neergelegd in artikel 13, lid 2, VEU, doordat zij geen geldige rechtsgrondslag heeft.

               2.

               Tweede middel: uitvoeringsverordening (EU) 2017/2232 van de Commissie is in strijd met artikel 266 VWEU, doordat daarbij de maatregelen die nodig zijn ter uitvoering van het arrest in de gevoegde zaken C-659/13 en C-34/14, C&J Clark International, niet zijn getroffen.

               3.

               Derde middel: uitvoeringsverordening (EU) 2017/2232 van de Commissie is in strijd met artikel 1, lid 1, en artikel 10, lid 1, van verordening (EU) 2016/1036 (2) alsook met het rechtszekerheidsbeginsel (verbod van terugwerkende kracht), doordat daarbij een antidumpingrecht is ingesteld op de invoer van schoeisel „tijdens de toepassingsperiode van verordening (EG) nr. 1472/2006 (3) van de Raad en uitvoeringsverordening (EU) nr. 1294/2009 (4) van de Raad”.

               4.

               Vierde middel: uitvoeringsverordening (EU) 2017/2232 van de Commissie is in strijd met artikel 21 van verordening (EU) 2016/1036, doordat daarbij een antidumpingrecht is ingesteld zonder een nieuwe beoordeling van het belang van de Unie, en hoe dan ook is het kennelijk onjuist tot de slotsom te komen dat het in het belang van de Unie was om het antidumpingrecht in te stellen.

               5.

               Vijfde middel: uitvoeringsverordening (EU) 2017/2232 van de Commissie is in strijd met artikel 5, leden 1 en 4, VEU, doordat daarbij een handeling is vastgesteld die verder gaat dan nodig is om het doel ervan te verwezenlijken.

      (1)  Uitvoeringsverordening (EU) 2017/2232 van de Commissie van 4 december 2017 betreffende het opnieuw instellen van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige recht op bepaald schoeisel met bovendeel van leder, van oorsprong uit de Volksrepubliek China en Vietnam en geproduceerd door bepaalde producenten-exporteurs in de Volksrepubliek China en Vietnam, ter uitvoering van het arrest van het Hof van Justitie in de gevoegde zaken C-659/13 en C-34/14 (PB 2017, L 319, blz. 30).

      (2)  Verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie (PB 2016, L 176, blz. 21).

      (3)  Verordening (EG) nr. 1472/2006 van de Raad van 5 oktober 2006 tot instelling van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige recht op schoeisel met bovendeel van leder uit de Volksrepubliek China en Vietnam (PB 2006, L 275, blz. 1).

      (4)  Uitvoeringsverordening (EU) nr. 1294/2009 van de Raad van 22 december 2009 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op bepaald schoeisel met bovendeel van leder van oorsprong uit Vietnam en van oorsprong uit de Volksrepubliek China, zoals uitgebreid tot bepaald schoeisel met bovendeel van leder verzonden vanuit de SAR Macau, al dan niet aangegeven als van oorsprong uit de SAR Macau, naar aanleiding van een nieuw onderzoek bij het vervallen van maatregelen op grond van artikel 11, lid 2, van verordening (EG) nr. 384/96 van de Raad (PB 2009, L 352, blz. 1).


title: Zaak T-85/18: Beroep ingesteld op 15 februari 2018 — Batchelor / Commissie

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/38

         Beroep ingesteld op 15 februari 2018 — Batchelor / Commissie
   (Zaak T-85/18)
   (2018/C 152/48)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Edward William Batchelor (Brussel, België) (vertegenwoordigers: B. Hoorelbeke, advocaat, en M. Healy, Solicitor)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van besluit C(2017) 8430 final van de Commissie van 5 december 2017 houdende weigering van toegang tot een document dat de moreel-ethische verklaring van een desk officer bevat, opgenomen in het informatiesysteem voor personeelsbeheer van de Europese Commissie, Sysper2, en tot andere documenten die binnen het oorspronkelijke verzoek om toegang vallen;

               —

               verwijzing van de Commissie in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker vier middelen aan.

               1.

               Eerste middel: schending van artikel 15, lid 3, VWEU, artikel 42 van het Handvest van de grondrechten van de EU, artikelen 2, lid 1, en 4, lid 1, onder b), van verordening nr. 1049/2001 (1), gelezen in samenhang met artikel 8, onder b), van verordening nr. 45/2001 (2), wegens de weigering om volledige of gedeeltelijke toegang tot de moreel-ethische verklaring te verlenen

                           —

                           In het eerste onderdeel van het eerste middel zet verzoeker uiteen dat de Commissie niet heeft onderzocht of, noch heeft aangetoond dat, het openbaar maken van de moreel-ethische verklaring specifiek en daadwerkelijk de door artikel 4, lid 1, onder b), van verordening nr. 1049/2001 beschermde belangen zou ondermijnen. Aldus heeft de Commissie niet voldaan aan haar juridische verplichtingen en blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door niet op zijn minst gedeeltelijke toegang te verlenen tot de moreel-ethische verklaring.

                           —

                           In het tweede onderdeel van het eerste middel betoogt verzoeker dat de Commissie artikel 4, lid 1, onder b), van verordening nr. 1049/2001, gelezen in samenhang met artikel 8, onder b), van verordening nr. 45/2001, verkeerd heeft toegepast, door vast te stellen dat verzoeker niet naar behoren had aangetoond dat openbaarmaking van de moreel-ethische verklaring noodzakelijk was.

               2.

               Tweede middel: schending van artikel 42 van het Handvest van de grondrechten van de EU, artikel 15, lid 3, VWEU en artikel 2, lid 1, van verordening nr. 1049/2001, wegens de weigering om toegang te verlenen tot de verdere documenten die binnen het oorspronkelijke verzoek om toegang vallen

                           —

                           In het tweede middel zet verzoeker de relevante en onderling samenhangende bewijzen uiteen ter staving van zijn opvatting dat er meer documenten binnen zijn oorspronkelijke verzoek om toegang vallen, dan de eenenzeventig door de Commissie geïdentificeerde documenten. Door de toegang tot deze verdere documenten te ontzeggen schendt de Commissie artikel 42 van het Handvest van de grondrechten, artikel 15, lid 3, VWEU en artikel 2, lid 1, van verordening nr. 1049/2001.

               3.

               Derde middel: schending van de beginselen van behoorlijk bestuur, met name de zorgvuldigheidsplicht

                           —

                           In het derde middel stelt verzoeker dat de Commissie haar zorgvuldigheidsplicht van artikel 41 van het Handvest van de grondrechten niet is nagekomen, door niet de vereiste zorgvuldigheid te betrachten bij haar vaststelling dat er geen verdere documenten binnen het oorspronkelijke verzoek om toegang vielen. Ter ondersteuning van dit middel voert verzoeker aan dat niet kan worden verklaard hoe de Commissie zich ervan heeft verzekerd dat er geen verdere documenten bestaan, aangezien geen informatie is verschaft over de door de Commissie gehanteerde zoekmethoden.

               4.

               Vierde middel: niet-nakoming van de motiveringsplicht zoals vastgelegd in artikel 296, lid 2, VWEU

                           —

                           In het eerste onderdeel van het vierde middel betoogt verzoeker dat de Commissie haar in artikel 296 VWEU vervatte motiveringsplicht niet is nagekomen, door niet toe te lichten waarom het openbaar maken van de moreel-ethische verklaring specifiek en daadwerkelijk de door artikel 4, lid 1, onder b), van verordening nr. 1049/2001 beschermde belangen zou ondermijnen, en door tevens niet uiteen te zetten waarom wordt aangenomen dat een dergelijke openbaarmaking de rechtmatige belangen van de betrokkene zou schaden, in de zin van artikel 8, onder b), van verordening nr. 45/2001.

                           —

                           In het tweede onderdeel van het vierde middel stelt verzoeker dat het bestreden besluit niet toelicht waarom het ondanks hetgeen is aangevoerd in verzoekers confirmatief verzoek geen verdere documenten identificeert die binnen het oorspronkelijke verzoek om toegang vallen. Aldus is ook dit deel van het bestreden besluit ontoereikend gemotiveerd.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB 2001, L 145, blz. 43).

      (2)  Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2000 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de communautaire instellingen en organen en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB 2001, L 8, blz. 1).


title: Gevoegde zaken T-533/15 en T-264/16: Arrest van het Gerecht van 14 maart 2018 — Kim e.a. / Raad en Commissie („Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen ten aanzien van Noord-Korea ter voorkoming van nucleaire proliferatie — Lijst van personen en entiteiten waarop de bevriezing van tegoeden en economische middelen van toepassing is — Plaatsing van de namen van verzoekers op die lijst — Bewijs van de gegrondheid van de opname op de lijst — Motiveringsplicht”)

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/25

         Arrest van het Gerecht van 14 maart 2018 — Kim e.a. / Raad en Commissie
   (Gevoegde zaken T-533/15 en T-264/16) (1)

   ((„Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - Beperkende maatregelen ten aanzien van Noord-Korea ter voorkoming van nucleaire proliferatie - Lijst van personen en entiteiten waarop de bevriezing van tegoeden en economische middelen van toepassing is - Plaatsing van de namen van verzoekers op die lijst - Bewijs van de gegrondheid van de opname op de lijst - Motiveringsplicht”))
   (2018/C 152/30)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen in zaak T-533/15: Il-Su Kim (Pyongyang, Noord-Korea), en de overige verzoekers wier namen staan vermeld in de bijlage (vertegenwoordigers: M. Lester, S. Midwinter, QC, T. Brentnall en A. Stevenson, solicitors)

      Verzoekende partij in zaak T-264/16: Korea National Insurance Corporation (Pyongyang) (vertegenwoordigers: M. Lester, S. Midwinter, T. Brentnall en A. Stevenson)

      Verwerende partijen: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: aanvankelijk A. de Elera-San Miguel Hurtado en A. Vitro, vervolgens A. Vitro en F. Naert, gemachtigden), Europese Commissie (vertegenwoordigers: in zaak T-533/15 L. Havas, S. Bartelt en D. Gauci, gemachtigden, en in zaak T-264/16 L. Havas en S. Bartelt, gemachtigden, vervolgens in zaak T-533/15 L. Havas en D. Gauci, gemachtigden, en in zaak T-264/16 L. Havas, gemachtigden)

      Interveniënt aan de zijde van de verwerende partijen in zaak T-533/15: Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (vertegenwoordigers: aanvankelijk V. Kaye, vervolgens S. Brandon, daarna S. Brandon en C. Crane en ten slotte S. Brandon, gemachtigden)

      Voorwerp

   In zaak T-533/15, een verzoek op grond van artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van besluit (GBVB) 2015/1066 van de Raad van 2 juli 2015 tot wijziging van besluit 2013/183/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen de Democratische Volksrepubliek Korea (PB 2015, L 174, blz. 25), van uitvoeringsverordening (EU) 2015/1062 van de Commissie van 2 juli 2015 tot wijziging van verordening (EG) nr. 329/2007 van de Raad betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van de Democratische Volksrepubliek Korea (PB 2015, L 174, blz. 16), van besluit (GBVB) 2016/475 van de Raad van 31 maart 2016 tot wijziging van besluit 2013/183/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen de Democratische Volksrepubliek Korea (PB 2016, L 85, blz. 34), van uitvoeringsverordening (EU) 2016/659 van de Commissie van 27 april 2016 tot wijziging van verordening (EG) nr. 329/2007 van de Raad betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van de Democratische Volksrepubliek Korea (PB 2016, L 114, blz. 9), van besluit (GBVB) 2016/849 van de Raad van 27 mei 2016 betreffende beperkende maatregelen tegen de Democratische Volksrepubliek Korea en tot intrekking van besluit 2013/183/GBVB (PB 2016, L 141, blz. 79), en van elke uitvoeringsverordening van de Raad die daar betrekking op heeft, voor zover die handelingen verzoekers betreffen, en, in zaak T-264/16, een verzoek op grond van artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van besluit 2016/475, van uitvoeringsverordening 2016/659, van besluit 2016/849 en van elke uitvoeringsverordening van de Raad die daar betrekking op heeft, voor zover die handelingen verzoekster betreffen

      Dictum

               1)

               De beroepen worden verworpen.

               2)

               In zaak T-533/15 worden Kim Il-Su en de overige verzoekers wier namen staan vermeld in de bijlage verwezen in de kosten, met uitzondering van de kosten van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland.

               3)

               In zaak T-264/16 wordt Korea National Insurance Corporation verwezen in de kosten.

               4)

               In zaak T-533/15 zal het Verenigd Koninkrijk zijn eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 381 van 16.11.2015.


title: Zaak T-100/18: Beroep ingesteld op 20 februari 2018 — Wehrheim / ECB

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/40

         Beroep ingesteld op 20 februari 2018 — Wehrheim / ECB
   (Zaak T-100/18)
   (2018/C 152/49)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Christine Wehrheim (Offenbach, Duitsland) (vertegenwoordiger: N. De Montigny, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Centrale Bank

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               1.

               nietig te verklaren:

                           —

                           het besluit van 3 juli 2017 tot afwijzing van het [op 10 mei 2017 ingediende] verzoek om een vergoeding voor de schade voortvloeiende uit het feit dat haar [ontheemdingstoelage] is ingetrokken;

                           —

                           voor zover nodig, het besluit van 21 december 2017 tot uitdrukkelijke afwijzing van haar [op 3 september 2017] ingesteld bezwaar tegen dat besluit;

               2.

               de verwerende partij te veroordelen tot betaling van de in haar verzoeken gevraagde vergoeding:

                           —

                           het verschil in bezoldiging zolang zij binnen de instelling werkzaam is op basis van haar overeenkomst van permanent personeel, ter hoogte van een bedrag van 700,53 EUR per maand sinds de maand april 2017;

                           —

                           de kosten van verhuizing die bij de reeds aanvaarde kosten van 1 079,10 EUR komen, dat wil zeggen 1 000 EUR extra;

                           —

                           de ondervonden psychologische schade ter hoogte van een bedrag van 2 000 EUR;

                           —

                           een en ander verhoogd met de wettelijke rente tot en met de volledige betaling;

               3.

               de verwerende partij te verwijzen in alle proceskosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij een middel aan, ontleend aan het feit dat de verwerende partij in gebreke is gebleven, door niet te voldoen aan haar zorgplicht en aan haar verplichting tot behoorlijk bestuur en bijstand, en door een verwachting te wekken die jegens haar niet kon worden vervuld, namelijk bestaande in de toekenning van een ontheemdingstoelage ofschoon zij oorspronkelijk niet voldeed aan de in het Statuut opgenomen voorwaarden voor die toelage. Door die fout is schade ontstaan die rechtstreeks verband houdt met het verzuim van de instelling.


title: Zaak T-142/18: Beroep ingesteld op 28 februari 2018 — Buffalo — Boots / Commissie

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/52

         Beroep ingesteld op 28 februari 2018 — Buffalo — Boots / Commissie
   (Zaak T-142/18)
   (2018/C 152/61)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Buffalo — Boots GmbH (Hochheim am Main, Duitsland) (vertegenwoordigers: S. De Knop, A. Willems en C. Zimmermann, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het beroep ontvankelijk verklaren;

               —

               uitvoeringsverordening (EU) 2017/2232 van de Commissie van 4 december 2017 betreffende het opnieuw instellen van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige recht op bepaald schoeisel met bovendeel van leder, van oorsprong uit de Volksrepubliek China en Vietnam en geproduceerd door bepaalde producenten-exporteurs in de Volksrepubliek China en Vietnam, ter uitvoering van het arrest van het Hof van Justitie in de gevoegde zaken C-659/13 en C-34/14 (PB 2017, L 319, blz. 30), nietig verklaren; en

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster vijf middelen aan.

               1.

               Eerste middel: uitvoeringsverordening (EU) 2017/2232 (1) van de Commissie is in strijd met het beginsel van bevoegdheidstoedeling zoals neergelegd in artikel 5, leden 1 en 2, VEU en hoe dan ook met het beginsel van het institutionele evenwicht zoals neergelegd in artikel 13, lid 2, VEU, doordat zij geen geldige rechtsgrondslag heeft.

               2.

               Tweede middel: uitvoeringsverordening (EU) 2017/2232 van de Commissie is in strijd met artikel 266 VWEU, doordat daarbij de maatregelen die nodig zijn ter uitvoering van het arrest in de gevoegde zaken C-659/13 en C-34/14, C&J Clark International, niet zijn getroffen.

               3.

               Derde middel: uitvoeringsverordening (EU) 2017/2232 van de Commissie is in strijd met artikel 1, lid 1, en artikel 10, lid 1, van verordening (EU) 2016/1036 (2) en met het rechtszekerheidsbeginsel (verbod van terugwerkende kracht), doordat daarbij een antidumpingrecht is ingesteld op de invoer van schoeisel „tijdens de toepassingsperiode van verordening (EG) nr. 1472/2006 (3) van de Raad en uitvoeringsverordening (EU) nr. 1294/2009 (4) van de Raad”.

               4.

               Vierde middel: uitvoeringsverordening (EU) 2017/2232 van de Commissie is in strijd met artikel 21 van verordening (EU) 2016/1036, doordat daarbij een antidumpingrecht is ingesteld zonder een nieuwe beoordeling van het belang van de Unie, en hoe dan ook is het kennelijk onjuist tot de slotsom te komen dat het in het belang van de Unie was om het antidumpingrecht in te stellen.

               5.

               Vijfde middel: uitvoeringsverordening (EU) 2017/2232 van de Commissie is in strijd met artikel 5, leden 1 en 4, VEU, doordat daarbij een handeling is vastgesteld die verder gaat dan nodig is om het doel ervan te verwezenlijken.

      (1)  Uitvoeringsverordening (EU) 2017/2232 van de Commissie van 4 december 2017 betreffende het opnieuw instellen van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige recht op bepaald schoeisel met bovendeel van leder, van oorsprong uit de Volksrepubliek China en Vietnam en geproduceerd door bepaalde producenten-exporteurs in de Volksrepubliek China en Vietnam, ter uitvoering van het arrest van het Hof van Justitie in de gevoegde zaken C-659/13 en C-34/14 (PB 2017, L 319, blz. 30).

      (2)  Verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie (PB 2016, L 176, blz. 21).

      (3)  Verordening (EG) nr. 1472/2006 van de Raad van 5 oktober 2006 tot instelling van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige recht op schoeisel met bovendeel van leder uit de Volksrepubliek China en Vietnam (PB 2006, L 275, blz. 1).

      (4)  Uitvoeringsverordening (EU) nr. 1294/2009 van de Raad van 22 december 2009 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op bepaald schoeisel met bovendeel van leder van oorsprong uit Vietnam en van oorsprong uit de Volksrepubliek China, zoals uitgebreid tot bepaald schoeisel met bovendeel van leder verzonden vanuit de SAR Macau, al dan niet aangegeven als van oorsprong uit de SAR Macau, naar aanleiding van een nieuw onderzoek bij het vervallen van maatregelen op grond van artikel 11, lid 2, van verordening (EG) nr. 384/96 van de Raad (PB 2009, L 352, blz. 1).


title: Zaak C-32/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk) op 18 januari 2018 — Tiroler Gebietskrankenkasse / Michael Moser

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/4

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk) op 18 januari 2018 — Tiroler Gebietskrankenkasse / Michael Moser
   (Zaak C-32/18)
   (2018/C 152/05)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Oberster Gerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij tot „Revision”: Tiroler Gebietskrankenkasse

      Verwerende partij in „Revision”: Michael Moser

      Prejudiciële vragen

               1)

               Dient artikel 60, lid 1, tweede volzin, van verordening (EG) nr. 987/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening (EG) nr. 883/2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels (verordening nr. 883/2004) (1) aldus te worden uitgelegd dat een subsidiair bevoegde lidstaat (Oostenrijk) een ouder die woont en werkt in een volgens artikel 68, lid 1, onder b), i), van verordening nr. 883/2004 bij voorrang bevoegde lidstaat (Duitsland) als gezinsbijslag een toeslag dient te betalen ter compensatie van het verschil tussen de in de bij voorrang bevoegde lidstaat ontvangen ouderschapsuitkering („Elterngeld”) en de inkomensafhankelijke kinderverzorgingsuitkering („Kinderbetreuungsgeld”) van de andere lidstaat indien beide ouders met de gezamenlijke kinderen in de bij voorrang bevoegde lidstaat wonen en slechts één van de ouders als grensarbeider in de subsidiair bevoegde lidstaat werkt?

         Voor het geval dat de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord:

               2)

               Is de hoogte van de inkomensafhankelijke kinderverzorgingsuitkering afhankelijk van het in de lidstaat van arbeid (Duitsland) daadwerkelijk behaalde inkomen of van het inkomen dat in de subsidiair bevoegde lidstaat (Oostenrijk) met een vergelijkbare werkzaamheid hypothetisch kan worden behaald?

      (1)  PB 2009, L 284, blz. 1.


title: Zaak T-152/18: Beroep ingesteld op 5 maart 2018 — Sona Nutrition/EUIPO — Solgar Holdings (SOLGAR Since 1947 MultiPlus WHOLEFOOD CONCENTRATE MULTIVITAMIN FORMULA)

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/53

         Beroep ingesteld op 5 maart 2018 — Sona Nutrition/EUIPO — Solgar Holdings (SOLGAR Since 1947 MultiPlus WHOLEFOOD CONCENTRATE MULTIVITAMIN FORMULA)
   (Zaak T-152/18)
   (2018/C 152/62)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Sona Nutrition Ltd (Dublin, Ierland) (vertegenwoordigers: A. von Mühlendahl en H. Hartwig, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Solgar Holdings, Inc. (Ronkonkoma, New York, Verenigde Staten)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken merk: Uniebeeldmerk in de kleuren paars, lichtbruin, beige, donkerbruin en goudbruin, met de woordelementen „SOLGAR Since 1947 MultiPlus WHOLEFOOD CONCENTRATE MULTIVITAMIN FORMULA” — inschrijvingsaanvraag nr. 13 781 331

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 20 december 2017 in zaak R 1319/2017-4

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van het EUIPO en, mocht Solgar Holdings, Inc. in de procedure interveniëren, ook deze partij in de kosten.

      Aangevoerde middelen

               —

               schending van artikel 94, lid 1, van verordening nr. 2017/1001;

               —

               schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 2017/1001.


title: Zaak C-94/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court (Ierland) op 12 februari 2018 — Nalini Chenchooliah / Minister for Justice and Equality

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/15

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court (Ierland) op 12 februari 2018 — Nalini Chenchooliah / Minister for Justice and Equality
   (Zaak C-94/18)
   (2018/C 152/17)
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   High Court

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Nalini Chenchooliah

      Verwerende partij: Minister for Justice and Equality

      Prejudiciële vragen

               1)

               Wanneer de echtgenoot van een Unieburger, die de in artikel 6 van richtlijn 2004/38/EG (1) genoemde rechten van vrij verkeer in een gastland heeft uitgeoefend, het in artikel 7 van die richtlijn genoemde verblijfsrecht wordt geweigerd op grond van het feit dat de Unieburger niet of niet langer deze door de Verdragen van de Europese Unie verleende rechten in de betrokken lidstaat uitoefende en wanneer die lidstaat tot verwijdering van deze echtgenoot uit die lidstaat wenst over te gaan, moet die verwijdering dan plaatsvinden op grond van en overeenkomstig de bepalingen van de richtlijn of is de nationale wetgeving van die lidstaat daarop van toepassing?

               2)

               Wanneer het antwoord op bovengenoemde vraag luidt dat de verwijdering moet plaatsvinden overeenkomstig de bepalingen van de richtlijn, moet deze uitzetting dan plaatsvinden op grond van en overeenkomstig de voorwaarden van hoofdstuk VI van de richtlijn, meer bepaald de artikelen 27 en 28, of kan de lidstaat zich in dergelijke omstandigheden op andere bepalingen van de richtlijn, meer bepaald de artikelen 14 en 15, beroepen?

      (1)  Richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (PB 2004, L 158, blz. 77).


title: Zaak T-33/16: Arrest van het Gerecht van 14 maart 2018 — TestBioTech/Commissie [„Milieu — Genetisch gemodificeerde producten — Verordening (EG) nr. 1367/2006 — Verordening (EG) nr. 1829/2003 — Genetisch gemodificeerde soja MON 87769, MON 87705 en 305423 — Verwerping van een verzoek tot interne herziening van de besluiten tot verlening van een vergunning voor het in de handel brengen — Begrip ‚milieurecht’ — Artikel 10 van verordening nr. 1367/2006”]

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/26

         Arrest van het Gerecht van 14 maart 2018 — TestBioTech/Commissie
   (Zaak T-33/16) (1)

   ([„Milieu - Genetisch gemodificeerde producten - Verordening (EG) nr. 1367/2006 - Verordening (EG) nr. 1829/2003 - Genetisch gemodificeerde soja MON 87769, MON 87705 en 305423 - Verwerping van een verzoek tot interne herziening van de besluiten tot verlening van een vergunning voor het in de handel brengen - Begrip ‚milieurecht’ - Artikel 10 van verordening nr. 1367/2006”])
   (2018/C 152/31)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: TestBioTech eV (München, Duitsland) (vertegenwoordigers: R. Stein, solicitor, K. Smith, QC, en J. Stevenson, barrister)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Tomkin, L. Pignataro-Nolin en C. Valero, gemachtigden)

      Interveniëntes aan de zijde van verwerende partij: Monsanto Europe (Antwerpen, België) en Monsanto Company (Wilmington, Delaware, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: M. Pittie, advocaat), en Pioneer Overseas Corp. (Johnston, Iowa, Verenigde Staten) en Pioneer Hi-Bred International, Inc. (Johnston) (vertegenwoordigers: G. Forwood, advocaat, J. Killick, barrister, en S. Nordin, solicitor)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot nietigverklaring van de brief van de commissaris voor Gezondheid en Voedselveiligheid van 16 november 2015 waarin afwijzend werd besloten op het verzoek tot interne herziening van de uitvoeringsbesluiten waarbij vergunningen werden verleend voor het in de handel brengen van genetisch gemodificeerde soja MON 87769, MON 87705 en 305423, welk verzoek werd ingediend op grond van artikel 10 van verordening (EG) nr. 1367/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 6 september 2006 betreffende de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden op de communautaire instellingen en organen (PB 2006, L 264, blz. 13)

      Dictum

               1)

               De brief van de Europese commissaris voor Gezondheid en Voedselveiligheid van 16 november 2015 met kenmerk Ares(2015) 5145741 betreffende het verzoek tot interne herziening van de uitvoeringsbesluiten waarbij vergunningen werden verleend voor het in de handel brengen van genetisch gemodificeerde soja MON 87769, MON 87705 en 305423, welk verzoek werd ingediend op grond van artikel 10 van verordening (EG) nr. 1367/2006 van het Parlement en de Raad van 6 september 2006 betreffende de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden op de communautaire instellingen en organen, wordt nietig verklaard.

               2)

               De Commissie zal haar eigen kosten alsmede die van TestBioTech eV dragen.

               3)

               Monsanto Europe, Monsanto Company, Pioneer Overseas Corp. en Pioneer Hi-Bred International, Inc. zullen ieder hun eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 136 van 18.4.2016.


title: Zaak T-153/18: Beroep ingesteld op 5 maart 2018 — Sona Nutrition/EUIPO — Solgar Holdings (SOLGAR Since 1947 MultiPlus WHOLEFOOD CONCENTRATE MULTIVITAMIN FORMULA)

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/54

         Beroep ingesteld op 5 maart 2018 — Sona Nutrition/EUIPO — Solgar Holdings (SOLGAR Since 1947 MultiPlus WHOLEFOOD CONCENTRATE MULTIVITAMIN FORMULA)
   (Zaak T-153/18)
   (2018/C 152/63)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Sona Nutrition Ltd (Dublin, Ierland) (vertegenwoordigers: A. von Mühlendahl en H. Hartwig, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Solgar Holdings, Inc. (Ronkonkoma, New York, Verenigde Staten)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken merk: Uniebeeldmerk in de kleuren rood, lichtbruin, beige, donkerbruin en goudbruin, met de woordelementen „SOLGAR Since 1947 MultiPlus WHOLEFOOD CONCENTRATE MULTIVITAMIN FORMULA” — inschrijvingsaanvraag nr. 13 781 299

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 20 december 2017 in zaak R 1321/2017-4

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van het EUIPO en, mocht Solgar Holdings, Inc. in de procedure interveniëren, ook deze partij in de kosten.

      Aangevoerde middelen

               —

               schending van artikel 94, lid 1, van verordening nr. 2017/1001;

               —

               schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 2017/1001.


title: Zaak T-101/18: Beroep ingesteld op 21 februari 2018 — Oostenrijk / Commissie

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/40

         Beroep ingesteld op 21 februari 2018 — Oostenrijk / Commissie
   (Zaak T-101/18)
   (2018/C 152/50)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Republiek Oostenrijk (vertegenwoordiger: G. Hesse)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               besluit (EU) 2017/2112 van de Europese Commissie van 6 maart 2017 betreffende de maatregel/steunregeling/staatssteun SA.38454 — 2015/C (ex 2015/N) die Hongarije van plan is ten uitvoer te leggen ter ondersteuning van de ontwikkeling van twee nieuwe kernreactoren in de kerncentrale Paks II [kennisgeving geschied onder nummer C(2017) 1486], bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie van 1 december 2017, L 317, blz. 45, nietig verklaren, en

               —

               de Europese Commissie verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster tien middelen aan.

               1.

               Eerste middel: gebrekkige uitvoering van een aanbestedingsprocedure
               In de eerste plaats is het besluit nietig wegens schending van fundamentele aanbestedingsregels, waarvan de inachtneming onlosmakelijk met het doel van de steun is verbonden.

               2.

               Tweede middel: onjuiste toepassing van artikel 107, lid 3, onder c), VWEU — Geen sprake van een doel van gemeenschappelijk belang
               In de tweede plaats is de Republiek Oostenrijk, anders dan verweerster, van mening dat er geen sprake is van een voor de goedkeuring van de steun vereist gemeenschappelijk belang overeenkomstig artikel 107, lid 3, onder c), VWEU.

               3.

               Derde middel: onjuiste toepassing van artikel 107, lid 3, onder c), VWEU — onjuiste afbakening van de economische sector en onjuiste aanname dat sprake is van marktfalen in de zin van artikel 107, lid 3, onder c), VWEU
               In de derde plaats heeft verweerster de voorgenomen steun ten onrechte goedgekeurd uit hoofde van artikel 107, lid 3, onder c), VWEU voor zover zij er ten onrechte van uitgaat dat sprake is van een eigen markt voor kernenergie en — eveneens ten onrechte — aanneemt dat op deze markt sprake is van een markt- of kapitaalmarktfalen.

               4.

               Vierde middel: de maatregel is onevenredig
               In de vierde plaats is het besluit volgens verzoekster ook nietig omdat verweerster heeft verzuimd om een rechtens juiste evenredigheidstoets overeenkomstig artikel 107, lid 3, onder c), VWEU te verrichten: in concreto wegen de nadelige effecten zwaarder door.

               5.

               Vijfde middel: onevenredige concurrentieverstoringen, die volgens artikel 107, lid 3, onder c), VWEU niet verenigbaar zijn met de interne markt
               In de vijfde plaats leidt het litigieuze besluit tot onevenredige — en derhalve met het Unierecht onverenigbare — concurrentieverstoringen en, wat de regels inzake staatssteun betreft, tot verschillen in behandeling op de interne markt voor elektriciteit.

               6.

               Zesde middel: het betreft een „project dat moeilijkheden ondervindt”
               In de zesde plaats voert verzoekster aan dat steun voor een „project dat moeilijkheden ondervindt”, in de geliberaliseerde interne markt voor elektriciteit niet op grond van artikel 107, lid 3, onder c), VWEU had mogen goedgekeurd worden.

               7.

               Zevende middel: versterken/tot stand brengen van een machtspositie op de elektriciteitsmarkt
               In de zevende plaats sluit de door de steun tot stand gebrachte machtspositie van de Hongaarse staat — die een speler in de markteconomie is — op de elektriciteitsmarkt uit dat de steun op grond van artikel 107, lid 3, onder c), VWEU verenigbaar zou zijn met de interne markt.

               8.

               Achtste middel: risico voor de liquiditeit van de groothandelsmarkt
               In de achtste plaats had de steun, gelet op het immanente risico dat de marktliquiditeit zou afnemen, niet mogen worden goedgekeurd.

               9.

               Negende middel: de steun is onvoldoende bepaald
               In de negende plaats voert verzoekster aan dat verweerster de omvang van de steun onvoldoende heeft bepaald.

               10.

               Tiende middel: schending van de motiveringsplicht overeenkomstig artikel 296, tweede alinea, VWEU
               In de tiende plaats is verweerster — herhaaldelijk en ernstig — tekortgeschoten in haar motiveringsplicht.


title: Zaak T-108/16: Arrest van het Gerecht van 15 maart 2018 — Naviera Armas / Commissie („Staatssteun — Voorwaarden voor het gebruik van de haveninfrastructuur van Puerto de Las Nieves door een scheepvaartmaatschappij — Exclusief gebruik van met overheidsgeld gefinancierde infrastructuren, buiten een concessieovereenkomst — Vrijstelling van een deel van de havenbelastingen — Klacht van een concurrent — Besluit waarin aan het einde van het vooronderzoek wordt vastgesteld dat geen sprake is van staatssteun — Ernstige moeilijkheden bij het onderzoek van de maatregelen in kwestie — Evolutie van de betreffende situatie tijdens de administratieve procedure — Begrip „met staatsmiddelen bekostigd voordeel” — Onjuiste beoordelingen van feiten en onjuiste rechtsopvattingen — Beslissing van een nationale rechter waarbij de gevolgen van een aanbesteding worden opgeschort — Vereiste van een zorgvuldig en onpartijdig onderzoek van de klacht”)

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/27

         Arrest van het Gerecht van 15 maart 2018 — Naviera Armas / Commissie
   (Zaak T-108/16) (1)

   ((„Staatssteun - Voorwaarden voor het gebruik van de haveninfrastructuur van Puerto de Las Nieves door een scheepvaartmaatschappij - Exclusief gebruik van met overheidsgeld gefinancierde infrastructuren, buiten een concessieovereenkomst - Vrijstelling van een deel van de havenbelastingen - Klacht van een concurrent - Besluit waarin aan het einde van het vooronderzoek wordt vastgesteld dat geen sprake is van staatssteun - Ernstige moeilijkheden bij het onderzoek van de maatregelen in kwestie - Evolutie van de betreffende situatie tijdens de administratieve procedure - Begrip „met staatsmiddelen bekostigd voordeel” - Onjuiste beoordelingen van feiten en onjuiste rechtsopvattingen - Beslissing van een nationale rechter waarbij de gevolgen van een aanbesteding worden opgeschort - Vereiste van een zorgvuldig en onpartijdig onderzoek van de klacht”))
   (2018/C 152/32)
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Naviera Armas, SA (Las Palmas de Gran Canaria, Spanje) (vertegenwoordigers: J. L. Buendía Sierra en Á. Givaja Sanz, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Bouchagiar, G. Luengo en S. Noë, gemachtigden)

      Interveniënt / Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Fred Olsen, SA (Santa Cruz de Tenerife, Spanje) (vertegenwoordiger: F. Marín Riaño, advocaat)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot nietigverklaring van besluit C(2015) 8655 final van de Commissie van 8 december 2015 betreffende steunmaatregel SA.36628 (2015/NN) (ex 2013/CP) — Spanje — Fred Olsen

      Dictum

               1)

               Besluit C(2015) 8655 final van de Commissie van 8 december 2015 betreffende steunmaatregel SA.36628 (2015/NN) (ex 2013/CP) — Spanje — Fred Olsen wordt nietig verklaard voor zover daarin na het vooronderzoek is vastgesteld dat het exclusieve gebruik van de haveninfrastructuur van Puerto de Las Nieves door Fred Olsen, SA niet impliceerde dat deze staatssteun had ontvangen.

               2)

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               3)

               Naviera Armas, SA draagt een vierde van haar eigen kosten, terwijl haar overige kosten worden gedragen door de Commissie.

               4)

               De Commissie en Fred Olsen dragen hun eigen kosten.

      (1)  PB C 175 van 17.5.2016.


title: Zaak C-42/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 24 januari 2018 — Finanzamt Trier / Cardpoint GmbH, als rechtsopvolgster van Moneybox Deutschland GmbH

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/5

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 24 januari 2018 — Finanzamt Trier / Cardpoint GmbH, als rechtsopvolgster van Moneybox Deutschland GmbH
   (Zaak C-42/18)
   (2018/C 152/06)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesfinanzhof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoeker tot „Revision”: Finanzamt Trier

      Verweerster in „Revision”: Cardpoint GmbH, als rechtsopvolgster van Moneybox Deutschland GmbH

      Prejudiciële vraag

   Zijn technische en administratieve handelingen in verband met de opname van contanten aan geldautomaten die een dienstverlener verricht voor een bank die geldautomaten exploiteert, vrijgesteld van belasting overeenkomstig artikel 13, B, onder d), punt 3, van richtlijn 77/388/EEG (1), terwijl volgens het arrest van het Hof van 26 mei 2016 in de zaak Bookit (EU:C:2016:355) vergelijkbare technische en administratieve handelingen die een dienstlener verricht in verband met kaartbetalingen in het kader van de verkoop van bioscoopkaartjes ingevolge deze bepaling niet van belasting zijn vrijgesteld?

      (1)  Zesde Richtlijn van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB 1977, L 145, blz. 1).


title: Zaak C-104/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 13 februari 2018 door Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret AŞ tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 30 november 2017 in zaak T-687/16, Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret AŞ/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/16

         Hogere voorziening ingesteld op 13 februari 2018 door Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret AŞ tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 30 november 2017 in zaak T-687/16, Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret AŞ/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie
   (Zaak C-104/18 P)
   (2018/C 152/19)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Koton Mağazacilik Tekstil Sanayi ve Ticaret AŞ (vertegenwoordigers: J. Güell Serra, E. Stoyanov Edissonov, advocaten)

      Andere partij in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie, Joaquín Nadal Esteban

      Conclusies

               —

               vernietiging van het bestreden arrest;

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               nietigverklaring van het bestreden Uniemerk nr. 9917436; en

               —

               verwijzing van Joaquín Nadal Esteban en EUIPO in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Het Gerecht heeft in het bestreden arrest met betrekking tot het beoordelen van de voorwaarden voor de toepassing van artikel 52, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 vastgesteld dat uit het arrest van het Hof van 11 juni 2009 (1), Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli (C-529/07, EU:C:2009:361), bleek dat kwade trouw het bestaan van verwarringsgevaar vooronderstelt en dientengevolge vereiste dat de betrokken goederen en diensten identiek of soortgelijk zijn.
   Volgens rekwirante volgt uit het arrest Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli niet dat kwade trouw bij de aanvrager van de inschrijving het bestaan van verwarringsgevaar tussen de merken/tekens van partijen vooronderstelt, maar dat het bestaan van een dergelijk verwarringsgevaar enkel een voorbeeld is van een factor die in ogenschouw dient te worden genomen, en niet een sine qua non voorwaarde voor de toepassing van artikel 52, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009.
   Rekwirante stelt dus dat het Gerecht het arrest Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli verkeerd heeft geïnterpreteerd en artikel 52, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 verkeerd heeft toegepast, door te oordelen dat artikel 52, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 het bestaan van verwarringsgevaar — en dus soortgelijkheid of gelijkheid van de betrokken goederen en diensten — bij het publiek vooronderstelde of vereiste. Dientengevolge heeft het blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting.

      (1)  Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Gemeenschapsmerk (PB 2009, L 78, blz. 1).


title: Zaak T-112/18: Beroep ingesteld op 23 februari 2018 — Pink Lady America/CPVO — WAAA (Cripps Pink)

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/42

         Beroep ingesteld op 23 februari 2018 — Pink Lady America/CPVO — WAAA (Cripps Pink)
   (Zaak T-112/18)
   (2018/C 152/51)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Lady America LLC (Yakima, Washington, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: R. Manno en S. Travaglio, advocaten)

      Verwerende partij: Communautair Bureau voor plantenrassen (CPVO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Western Australian Agriculture Authority (WAAA) (South Perth, Australië)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Houder van het betrokken communautair kwekersrecht: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken communautair kwekersrecht: communautair kwekersrecht nr. EU1640, appelras Cripps Pink

      Procedure voor het CPVO: nietigheidsprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de kamer van beroep van het CPVO van 14 september 2017 in zaak A007/2016

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing

               —

               vernietiging van het Cripps Pink appelbomenras communautair kwekersrecht nr. 1640 vanwege een gebrek aan nieuwheid in de zin van artikel 10 juncto artikel 20 van verordening nr. 2100/94

               —

               verwijzing van CPVO en de Western Australian Agriculture Authority in de kosten van de procedure

      Aangevoerde middelen

               —

               schending van artikel 10 juncto artikel 20 van verordening nr. 2100/94

               —

               schending van artikel 76 van verordening nr. 2100/94 en van de algemene rechtsbeginselen van rechtszekerheid en een goede rechtsbedeling, in samenhang met artikel 50, lid 3 van verordening nr. 874/2009


title: Zaak T-211/16: Arrest van het Gerecht van 15 maart 2018 — Caviro Distillerie e.a. / Commissie („Dumping — Invoer van wijnsteenzuur dat afkomstig is uit China en dat geproduceerd is door Hangzhou Bioking Biochemical Engineering Co., Ltd — Uitvoeringsbesluit (EU) 2016/176 — Geen instelling van een definitief antidumpingrecht — Artikel 3, leden 2, 3 en 5, en artikel 17, leden 1 en 2, van verordening (EG) nr. 1225/2009 — Steekproefonderzoek — Geen aanmerkelijke schade — Kennelijk onjuiste beoordeling — Vaststelling van schade — Winstgevendheid van de bedrijfstak van de Unie”)

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/28

         Arrest van het Gerecht van 15 maart 2018 — Caviro Distillerie e.a. / Commissie
   (Zaak T-211/16) (1)

   ((„Dumping - Invoer van wijnsteenzuur dat afkomstig is uit China en dat geproduceerd is door Hangzhou Bioking Biochemical Engineering Co., Ltd - Uitvoeringsbesluit (EU) 2016/176 - Geen instelling van een definitief antidumpingrecht - Artikel 3, leden 2, 3 en 5, en artikel 17, leden 1 en 2, van verordening (EG) nr. 1225/2009 - Steekproefonderzoek - Geen aanmerkelijke schade - Kennelijk onjuiste beoordeling - Vaststelling van schade - Winstgevendheid van de bedrijfstak van de Unie”))
   (2018/C 152/33)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: Caviro Distillerie Srl (Faenza, Italië), Distillerie Bonollo SpA (Formigine, Italië), Distillerie Mazzari SpA (Sant’Agata sul Santerno, Italië), Industria Chimica Valenzana (ICV) SpA (Borgoricco, Italië) (vertegenwoordigers: A. Bochon, advocaat, en M. R. MacLean, solicitor)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J.-F. Brakeland en A. Demeneix, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van artikel 1 van uitvoeringsbesluit (EU) 2016/176 van de Commissie van 9 februari 2016 tot beëindiging van de antidumpingprocedure betreffende de invoer van wijnsteenzuur van oorsprong uit de Volksrepubliek China en geproduceerd door Hangzhou Bioking Biochemical Engineering Co., Ltd (PB 2016, L 33, blz. 14).

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Caviro Distillerie Srl, Distillerie Bonollo SpA, Distillerie Mazzari SpA en Industria Chimica Valenzana (ICV) SpA worden verwezen in hun eigen kosten en in die van de Europese Commissie.

      (1)  PB C 260 van 18.7.2016.


title: Zaak C-48/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 26 januari 2018 door Toontrack Music AB tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 22 november 2017 in zaak T-771/16, Toontrack Music AB / Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/5

         Hogere voorziening ingesteld op 26 januari 2018 door Toontrack Music AB tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 22 november 2017 in zaak T-771/16, Toontrack Music AB / Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie
   (Zaak C-48/18 P)
   (2018/C 152/07)
   Procestaal: Zweeds

      Partijen

      Rekwirante: Toontrack Music AB (vertegenwoordiger: L.-E. Ström, advokat)

      Andere partij in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Conclusies

               —

               het bestreden arrest vernietigen;

               —

               primair, definitief uitspraak doen in de zaak door toewijzing van de voor het Gerecht ingestelde vorderingen;

               —

               subsidiair, de zaak terugverwijzen naar het Gerecht; en

               —

               het EUIPO verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

               1.

               Rekwirante voert aan dat het bestreden arrest in strijd is met artikel 7, lid 1, onder b) en c), en artikel 7, lid 2, van verordening (EG) nr. 207/2009 (1) van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Uniemerk, zoals gewijzigd [vervangen door verordening (EU) 2017/1001 (2) van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2017 inzake het Uniemerk (hierna: „de verordening”)] (eerste middel), alsmede met artikel 76 (tweede middel) en met de artikelen 65 en 75 van deze verordening (derde middel).

               2.

               Volgens het eerste middel van de hogere voorziening is het bestreden arrest onjuist, omdat het Gerecht ten onrechte heeft geoordeeld dat het aangevraagde Uniemerk EZMIX (inschrijvingsaanvraag nr. 13 945 423) beschrijvend is in de zin van artikel 7, lid 1, onder c), van de verordening en onvoldoende onderscheidend vermogen bezit in de zin van artikel 7, lid 1, onder b), en artikel 7, lid 2, van de verordening. Aangezien EZMIX in zijn geheel een onderscheidend teken is, heeft het Gerecht ten onrechte geoordeeld dat er krachtens de verordening weigeringsgronden dienden te worden toegepast. Het Gerecht is tekortgeschoten in zijn beoordeling van alle relevante feiten van de zaak wat de betekenis, het gebruik en de associatie van het aangevraagde merk uit het oogpunt van het relevante publiek betreft. Het Gerecht heeft derhalve blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting.

               3.

               Volgens het tweede middel heeft het Gerecht eveneens blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door voorbij te gaan aan artikel 86 van de verordening en door het bewijsmateriaal verkeerd op te vatten. Het Gerecht gaat ervan uit dat het gemak een groot verkoopargument en één van de hoofdfactoren is met betrekking tot muziekopnameapparatuur en -software. Het Gerecht heeft artikel 76 onjuist toegepast en daarbij het bewijsmateriaal in deze zaak verkeerd voorgesteld. Tekortkomingen in het onderzoek hebben geleid tot een ongefundeerde en onjuiste conclusie, die niet wordt gestaafd door de feiten waaraan doorslaggevende betekenis wordt toegekend in het daaruit voortvloeiende arrest van het Gerecht.

               4.

               Volgens het derde middel is het Gerecht voorbijgegaan aan de artikelen 65 en 75 van de verordening en heeft het daarbij blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door rekwirante niet in de gelegenheid te stellen een pleidooi te houden met betrekking tot het feit waarop het bestreden arrest en de beslissing van de kamer van beroep van het EUIPO zijn gebaseerd.

               5.

               Dat feit werd voor het eerst aangehaald in de beslissing van de kamer van beroep van het EUIPO, werd niet onderbouwd door het EUIPO en overrompelde rekwirante. Dientengevolge kon rekwirante pas voor het Gerecht voor het eerst bewijs leveren ter betwisting van de deugdelijkheid van dat feit en het was dus voor rekwirante — in strijd met het beginsel van processuele gelijkheid — onmogelijk om volledig bewijs aan te leveren.

      (1)  PB 2009, L 78, blz. 1.

      (2)  PB 2017, L 154, blz. 1.


title: Zaak T-424/16: Arrest van het Gerecht van 14 maart 2018 — Gifi Diffusion/EUIPO — Crocs (Schoeisel) [„Gemeenschapsmodel — Nietigheidsprocedure — Ingeschreven gemeenschapsmodel dat een schoen afbeeldt — Ouder gemeenschapsmodel — Nietigheidsgronden — Motiveringsplicht — Artikel 62 van verordening (EG) nr. 6/2002 — Ambtshalve opwerping van een nietigheidsgrond door de kamer van beroep — Bevoegdheid van de kamer van beroep — Artikel 63, lid 1, van verordening nr. 6/2002”]

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/29

         Arrest van het Gerecht van 14 maart 2018 — Gifi Diffusion/EUIPO — Crocs (Schoeisel)
   (Zaak T-424/16) (1)

   ([„Gemeenschapsmodel - Nietigheidsprocedure - Ingeschreven gemeenschapsmodel dat een schoen afbeeldt - Ouder gemeenschapsmodel - Nietigheidsgronden - Motiveringsplicht - Artikel 62 van verordening (EG) nr. 6/2002 - Ambtshalve opwerping van een nietigheidsgrond door de kamer van beroep - Bevoegdheid van de kamer van beroep - Artikel 63, lid 1, van verordening nr. 6/2002”])
   (2018/C 152/35)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Gifi Diffusion (Villeneuve-sur-Lot, Frankrijk) (vertegenwoordiger: C. de Chassey, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: J. Ivanauskas, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Crocs, Inc. (Niwot, Colorado, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: H. Seymour, L. Cassidy, J. Guise, D. Knight, solicitors, N. Hadjadj Cazier, M. Berger en H. Haouideg, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de derde kamer van beroep van het EUIPO van 25 april 2016 (zaak R 37/2015-3) inzake een nietigheidsprocedure tussen Gifi Diffusion en Crocs

      Dictum

               1)

               De beslissing van de derde kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 25 april 2016 (zaak R 37/2015-3) inzake een nietigheidsprocedure tussen Gifi Diffusion en Crocs, Inc., wordt vernietigd.

               2)

               Het EUIPO wordt verwezen in zijn eigen kosten alsmede in de kosten die Gifi Diffusion in de procedure voor het Gerecht heeft gemaakt.

               3)

               Crocs wordt verwezen in haar eigen kosten.

      (1)  PB C 392 van 24.10.2016.


title: Zaak T-651/16: Arrest van het Gerecht van 14 maart 2018 — Crocs/EUIPO — Gifi Diffusion (Schoeisel) [„Gemeenschapsmodel — Nietigheidsprocedure — Ingeschreven gemeenschapsmodel dat een schoen afbeeldt — Ouder gemeenschapsmodel — Nietigheidsgrond — Gebrek aan nieuwheid — Openbaarmaking voor de datum van voorrang — Ambtshalve onderzoek van de feiten — Aanvullende bewijzen die voor de kamer van beroep zijn overgelegd — Artikelen 5, 7 en artikel 63, lid 2, van verordening (EG) nr. 6/2002”]

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/30

         Arrest van het Gerecht van 14 maart 2018 — Crocs/EUIPO — Gifi Diffusion (Schoeisel)
   (Zaak T-651/16) (1)

   ([„Gemeenschapsmodel - Nietigheidsprocedure - Ingeschreven gemeenschapsmodel dat een schoen afbeeldt - Ouder gemeenschapsmodel - Nietigheidsgrond - Gebrek aan nieuwheid - Openbaarmaking voor de datum van voorrang - Ambtshalve onderzoek van de feiten - Aanvullende bewijzen die voor de kamer van beroep zijn overgelegd - Artikelen 5, 7 en artikel 63, lid 2, van verordening (EG) nr. 6/2002”])
   (2018/C 152/36)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Crocs, Inc. (Niwot, Colorado, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: H. Seymour, L. Cassidy, J. Guise en D. Knight, solicitors, N. Hadjadj Cazier, M. Berger en H. Haouideg, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: J. Ivanauskas, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Gifi Diffusion (Villeneuve-sur-Lot, Frankrijk) (vertegenwoordiger: C. de Chassey, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de derde kamer van beroep van het EUIPO van 6 juni 2016 (zaak R 853/2014-3) inzake een nietigheidsprocedure tussen Gifi Diffusion en Crocs

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Crocs, Inc. wordt verwezen in haar eigen kosten alsmede in de kosten die het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) en Gifi Diffusion in de procedure voor het Gerecht hebben gemaakt.

      (1)  PB C 410 van 7.11.2016.


title: Zaak C-125/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia de Barcelona (Spanje) op 16 februari 2018 — Marc Gómez del Moral Guasch / Bankia S.A.

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/18

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia de Barcelona (Spanje) op 16 februari 2018 — Marc Gómez del Moral Guasch / Bankia S.A.
   (Zaak C-125/18)
   (2018/C 152/22)
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Juzgado de Primera Instancia de Barcelona

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Marc Gómez del Moral Guasch

      Verwerende partij: Bankia S.A.

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet worden geoordeeld dat [de in deze zaak aan de orde zijnde] index, de IRPH (1) Cajas, aan rechterlijke toetsing dient te worden onderworpen om na te gaan of hij begrijpelijk is voor de consument en dat het feit dat deze index in wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen is geregeld daaraan niet in de weg staat, aangezien de betrokken situatie niet onder artikel 1, lid 2, van richtlijn 93/13 (2) valt, daar het niet om een dwingende bepaling gaat maar de op het kapitaal verschuldigde variabele rente juist vrijelijk en naar goeddunken van de kredietverstrekker in de overeenkomst is opgenomen?

               2)

                           2.1

                           Is het volgens artikel 4, lid 2, van richtlijn 93/13, dat niet is omgezet in de Spaanse rechtsorde, in strijd met richtlijn 93/13 en artikel 8 ervan dat een Spaanse rechterlijke instantie artikel 4, lid 2, van die richtlijn inroept en toepast hoewel de [natíonale] wetgever ervoor heeft gekozen om die bepaling niet in de Spaanse rechtsorde om te zetten omdat hij een volledige bescherming wilde verzekeren ten aanzien van alle bedingen die de verkoper in een met de consument gesloten overeenkomst kan opnemen, ook die welke betrekking hebben op het eigenlijke voorwerp van de overeenkomst en zelfs als deze bedingen duidelijk en begrijpelijk zijn geformuleerd?

                           2.2

                           Is het verstrekken van informatie over — of het maken van reclame voor — een of meer van de volgende situaties of gegevens in elk geval noodzakelijk voor het goede begrip van het essentiële beding, te weten de IRPH?

                                       (i)

                                       de wijze waarop de referentie-index werd samengesteld, waarbij inzonderheid moet worden aangegeven dat deze index provisies en andere kosten omvat bovenop de nominale rente, dat het gaat om een rekenkundig, niet-gewogen gemiddelde, dat de verkoper hoorde te weten en diende mee te delen dat hij een negatief renteverschil zou toepassen en dat de verstrekte gegevens niet openbaar waren, anders dan bij de gebruikelijke benchmarkindex, de Euribor, het geval is;

                                       (ii)

                                       de wijze waarop de index in het verleden is geëvolueerd en hoe hij in de toekomst zou kunnen evolueren, waarbij grafieken dienen te worden verstrekt en gepubliceerd die de consument klaar en duidelijk laten zien hoe de evolutie van deze specifieke rentevoet zich verhoudt tot die van de Euribor, de rentevoet die gewoonlijk wordt gebruikt voor hypotheekleningen.

                           2.3

                           Voorts wordt het Hof gevraagd, indien het van oordeel is dat de verwijzende rechter het oneerlijke karakter van de contractuele bedingen dient te onderzoeken en daaraan alle volgens het nationale recht daaruit voortvloeiende gevolgen dient te verbinden, of het ontbreken van informatie over alle voornoemde gegevens er niet toe leidt dat het betrokken beding moet worden geacht niet begrijpelijk te zijn geformuleerd in de zin van artikel 4, lid 2, van richtlijn 93/13, aangezien dit beding niet duidelijk is voor de gemiddelde consument, of dat het ontbreken van die informatie als een oneerlijke praktijk van de verkoper of dienstverstrekker kan worden beschouwd en de consument, indien hij naar behoren zou zijn geïnformeerd, de IRPH niet als referentie-index voor zijn lening zou hebben aanvaard?

               3)

               Indien de IRPH Cajas nietig wordt verklaard, welke van de onderstaande twee gevolgen zou dan, bij gebreke van een akkoord hierover of wanneer dit laatste zelfs nog nadeliger zou zijn voor de consument, in overeenstemming zijn met artikel 6, lid 1, en artikel lid 7, lid 1, van richtlijn 93/13?

                           3.1

                           De aanpassing van de overeenkomst, waarbij de IRPH wordt vervangen door een andere gebruikelijke index, de Euribor, aangezien het om een overeenkomst gaat die in wezen gekoppeld is aan een productieve rente ten gunste van de kredietinstelling [in haar hoedanigheid van] verkoper of dienstverstrekker.

                           3.2

                           De beëindiging van de toepassing van rente, met voor de kredietnemer of schuldenaar als enige resterende verplichting de terugbetaling van het geleende kapitaal binnen de gestelde termijnen.

      (1)  Referentie-index voor hypothecaire kredieten.

      (2)  Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB 1993, L 95, blz. 29).


title: Zaak C-52/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Norderstedt (Duitsland) op 29 januari 2018 — Christian Fülla / Toolport GmbH

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/7

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Norderstedt (Duitsland) op 29 januari 2018 — Christian Fülla / Toolport GmbH
   (Zaak C-52/18)
   (2018/C 152/09)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Amtsgericht Norderstedt

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Christian Fülla

      Verwerende partij: Toolport GmbH

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet artikel 3, lid 3, derde alinea, van richtlijn 1999/44/EG (1) aldus worden uitgelegd dat een consument een op afstand gekocht consumptiegoed altijd uitsluitend aan de ondernemer mag aanbieden op de plaats waar het goed zich bevindt, teneinde de ondernemer in staat te stellen het consumptiegoed te herstellen of te vervangen?

               2)

               Zo nee:
               Moet artikel 3, lid 3, derde alinea, van richtlijn 1999/44/EG aldus worden uitgelegd dat een consument een op afstand gekocht consumptiegoed altijd moet aanbieden op de plaats waar de ondernemer is gevestigd, teneinde deze in staat te stellen het consumptiegoed te herstellen of te vervangen?

               3)

               Zo nee:
               Welke criteria kunnen aan artikel 3, lid 3, derde alinea, van richtlijn 1999/44/EG worden ontleend om te bepalen op welke plaats de consument een op afstand gekocht consumptiegoed aan de ondernemer moet aanbieden teneinde deze in staat te stellen het consumptiegoed te herstellen of te vervangen?

               4)

               Indien de plaats waar de consument een op afstand gekocht consumptiegoed aan de ondernemer moet aanbieden teneinde deze in staat te stellen het consumptiegoed te onderzoeken en alsnog een nakoming te verzekeren — altijd of in het onderhavige geval — de plaats is waar de ondernemer is gevestigd,
               is het dan verenigbaar met artikel 3, lid 3, eerste alinea, juncto artikel 3, lid 4, van richtlijn 1999/44/EG, dat de consument de kosten van het vervoer heen en terug moet voorschieten, of volgt uit de verplichting tot „kostelo[os][…] herstel” dat de verkoper deze kosten dient voor te schieten?

               5)

               Indien de plaats waar de consument een op afstand gekocht consumptiegoed aan de ondernemer moet aanbieden teneinde deze in staat te stellen het consumptiegoed te onderzoeken en alsnog een nakoming te verzekeren — altijd of in het onderhavige geval — de vestigingsplaats van de ondernemer is en een verplichting van de consument tot het voorschieten van de kosten verenigbaar is met artikel 3, lid 3, eerste alinea, juncto artikel 3, lid 4, van richtlijn 1999/44/EG,
               moet dan het bepaalde in artikel 3, lid 3, derde alinea, juncto artikel 3, lid 5, tweede gedachtestreepje, van richtlijn 1999/44/EG aldus worden uitgelegd dat een consument niet het recht heeft om de overeenkomst te ontbinden, indien hij de ondernemer weliswaar in kennis heeft gesteld van het gebrek doch zonder aan te bieden het consumptiegoed te vervoeren naar de plaats waar de ondernemer is gevestigd?

               6)

               Indien de plaats waar de consument een op afstand gekocht consumptiegoed aan de ondernemer moet aanbieden teneinde deze in staat te stellen het consumptiegoed te onderzoeken en alsnog een nakoming te verzekeren — altijd of in het onderhavige geval — de vestigingsplaats van de ondernemer is, doch een verplichting van de consument tot het voorschieten van de kosten niet verenigbaar is met artikel 3, lid 3, eerste alinea, juncto artikel 3, lid 4, van richtlijn 1999/44/EG,
               moet dan het bepaalde in artikel 3, lid 3, derde alinea, juncto artikel 3, lid 5, tweede gedachtestreepje, van richtlijn 1999/44/EG aldus worden uitgelegd dat een consument niet het recht heeft om de overeenkomst te ontbinden, indien hij de ondernemer weliswaar in kennis heeft gesteld van het gebrek doch zonder aan te bieden het consumptiegoed te vervoeren naar de plaats waar de ondernemer is gevestigd?

      (1)  Richtlijn 1999/44/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 mei 1999 betreffende bepaalde aspecten van de verkoop van en de garanties voor consumptiegoederen (PB 1999, L 171, blz. 12).


title: Zaak T-824/16: Arrest van het Gerecht van 13 maart 2018 — Kiosked/EUIPO — VRT (K) [„Uniemerk — Oppositieprocedure — Internationale inschrijving waarin de Europese Unie wordt aangewezen — Beeldmerk K — Ouder Benelux-beeldmerk K — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”]

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/31

         Arrest van het Gerecht van 13 maart 2018 — Kiosked/EUIPO — VRT (K)
   (Zaak T-824/16) (1)

   ([„Uniemerk - Oppositieprocedure - Internationale inschrijving waarin de Europese Unie wordt aangewezen - Beeldmerk K - Ouder Benelux-beeldmerk K - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”])
   (2018/C 152/37)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Kiosked Oy Ab (Espoo, Finland) (vertegenwoordiger: L. Laaksonen, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: M. Fischer, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: De Vlaamse Radio- en Televisieomroeporganisatie (VRT) (Brussel, België) (vertegenwoordigers: P.-Y. Thoumsin en E. Van Melkebeke, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 19 september 2016 (zaak R 279/2016-4) inzake een oppositieprocedure tussen VRT en Kiosked

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Kiosked Oy Ab draagt, behalve haar eigen kosten, de kosten van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) en van de Vlaamse Radio- en Televisieomroeporganisatie (VRT).

      (1)  PB C 22 van 23.1.2017.


title: Zaak C-127/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nejvyšší správní soud (Tsjechië) op 16 februari 2018 — A-PACK CZ, s. r. o. / Odvolací finanční ředitelství

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/19

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nejvyšší správní soud (Tsjechië) op 16 februari 2018 — A-PACK CZ, s. r. o. / Odvolací finanční ředitelství
   (Zaak C-127/18)
   (2018/C 152/23)
   Procestaal: Tsjechisch

      Verwijzende rechter

   Nejvyšší správní soud

      Partijen in het hoofdgeding

      Rekwirante (verzoekende partij in eerste aanleg): A-PACK CZ, s. r. o.

      Andere partij (verwerende partij in eerste aanleg): Odvolací finanční ředitelství

      Prejudiciële vragen

               1)

               Kan artikel 90, lid 2, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1), rekening houdend met de beginselen van fiscale neutraliteit en evenredigheid, aldus worden uitgelegd dat het de lidstaten toestaat bij wijze van afwijking voorwaarden vast te stellen die voor bepaalde gevallen uitsluiten dat de maatstaf van heffing wordt verlaagd bij een gehele of gedeeltelijke niet-betaling van de prijs?

               2)

               Indien het antwoord op de eerste vraag bevestigend is, is het nationale recht dan in strijd met het doel van artikel 90 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde als het btw-plichtigen niet toestaat het belastingbedrag te herzien wanneer de belasting verschuldigd is geworden over een belastbare levering aan een andere belastingplichtige die er slechts gedeeltelijk of helemaal niet voor heeft betaald en die vervolgens niet meer btw-plichtig was?

      (1)  PB 2006, L 347, blz. 1.


title: Zaak C-55/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Nacional (Spanje) op 29 januari 2018 — Federación de Servicios de Comisiones Obreras (CCOO) / Deutsche Bank SAE

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/8

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Nacional (Spanje) op 29 januari 2018 — Federación de Servicios de Comisiones Obreras (CCOO) / Deutsche Bank SAE
   (Zaak C-55/18)
   (2018/C 152/10)
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Audiencia Nacional

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Federación de Servicios de Comisiones Obreras (CCOO)

      Verwerende partij: Deutsche Bank SAE

      Belanghebbenden: Federación Estatal de Servicios de la Unión General de Trabajadores (FES-UGT), Confederación General del Trabajo (CGT), Confederación Solidaridad de Trabajadores Vascos (ELA) en Confederación Intersindical Galega (CIG)

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet worden aangenomen dat het Koninkrijk Spanje middels de artikelen 34 en 35 van het Estatuto de los Trabajadores (werknemersstatuut), zoals die worden uitgelegd in de rechtspraak, de maatregelen heeft vastgesteld die nodig zijn om de doeltreffendheid te waarborgen van de beperkingen op de arbeidsduur en op de wekelijkse en dagelijkse werk- en rusttijden, zoals neergelegd in de artikelen 3, 5 en 6 van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 (1), ten aanzien van voltijdse werknemers die zich er niet uitdrukkelijk, individueel dan wel collectief, toe hebben verbonden om overuren te maken en die niet de hoedanigheid van mobiele werknemer, werknemer van de koopvaardij of werknemer van de spoorwegen hebben?

               2)

               Moeten artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en de artikelen 3, 5, 6, 16 en 22 van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003, gelezen in samenhang met artikel 4, lid 1, artikel 11, lid 3, en artikel 16, lid 3, van richtlijn 89/391/EEG van de Raad van 12 juni 1989 (2), aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling, in casu de artikelen 34 en 35 van het Estatuto de los Trabajadores (werknemersstatuut), waaruit, blijkens de vaste rechtspraak, niet kan worden afgeleid dat ondernemingen verplicht zijn om te beschikken over een systeem voor de registratie van het aantal uren dat effectief is gewerkt door voltijdse werknemers die zich er niet uitdrukkelijk, individueel dan wel collectief, toe hebben verbonden om overuren te maken en die niet de hoedanigheid van mobiele werknemer, werknemer van de koopvaardij of werknemer van de spoorwegen hebben?

               3)

               Moet worden aangenomen dat de dwingende verplichting voor de lidstaten tot beperking van de arbeidsduur van alle werknemers, die is neergelegd in artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en in de artikelen 3, 5, 6, 16 en 22 van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003, gelezen in samenhang met artikel 4, lid 1, artikel 11, lid 3, en artikel 16, lid 3, van richtlijn 89/391/EEG van de Raad van 12 juni 1989, ten aanzien van gewone werknemers wordt vervuld door de nationale regeling als vervat in de artikelen 34 en 35 van het Estatuto de los Trabajadores (werknemersstatuut), waaruit, volgens de vaste rechtspraak, niet kan worden afgeleid dat ondernemingen moeten beschikken over een systeem voor de registratie van het aantal uren dat effectief is gewerkt door voltijdse werknemers die zich er niet uitdrukkelijk, individueel dan wel collectief, toe hebben verbonden om overuren te maken en die niet de hoedanigheid van mobiele werknemer, werknemer van de koopvaardij of werknemer van de spoorwegen hebben?

      (1)  Richtlijn betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (PB 2003, L 299, blz. 9).

      (2)  Richtlijn betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk (PB 1989, L 183, blz. 1).


title: Zaak T-154/18: Beroep ingesteld op 5 maart 2018 — Sona Nutrition/EUIPO — Solgar Holdings (SOLGAR Since 1947 MultiPlus WHOLEFOOD CONCENTRATE MULTIVITAMIN FORMULA)

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/54

         Beroep ingesteld op 5 maart 2018 — Sona Nutrition/EUIPO — Solgar Holdings (SOLGAR Since 1947 MultiPlus WHOLEFOOD CONCENTRATE MULTIVITAMIN FORMULA)
   (Zaak T-154/18)
   (2018/C 152/64)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Sona Nutrition Ltd (Dublin, Ierland) (vertegenwoordigers: A. von Mühlendahl en H. Hartwig, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Solgar Holdings, Inc. (Ronkonkoma, New York, Verenigde Staten)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken merk: Uniebeeldmerk in de kleuren groen, lichtbruin, beige, donkerbruin en goudbruin, met de woordelementen „SOLGAR Since 1947 MultiPlus WHOLEFOOD CONCENTRATE MULTIVITAMIN FORMULA” — inschrijvingsaanvraag nr. 13 781 273

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 20 december 2017 in zaak R 1322/2017-4

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van het EUIPO en, mocht Solgar Holdings, Inc. in de procedure interveniëren, ook deze partij in de kosten.

      Aangevoerde middelen

               —

               schending van artikel 94, lid 1, van verordening nr. 2017/1001;

               —

               schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 2017/1001.


title: Zaak C-56/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 29 januari 2018 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 17 november 2017 in zaak T-263/15, Gmina Miasto Gdynia en Port Lotniczy Gdynia Kosakowo/Commissie

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/9

         Hogere voorziening ingesteld op 29 januari 2018 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 17 november 2017 in zaak T-263/15, Gmina Miasto Gdynia en Port Lotniczy Gdynia Kosakowo/Commissie
   (Zaak C-56/18 P)
   (2018/C 152/11)
   Procestaal: Pools

      Partijen

      Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: K. Herrmann, D. Recchia en S. Noë, gemachtigden)

      Andere partijen in de procedure: Gmina Miasto Gdynia, Port Lotniczy Gdynia Kosakowo sp. z o.o., Republiek Polen

      Conclusies

               —

               vernietiging van het arrest van het Gerecht van 17 november 2017 in zaak T-263/15, Gmina Miasto Gdynia en Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo/Commissie;

               —

               verwerping van de derde grief van het zesde middel van beroep;

               —

               terugverwijzing van de zaak naar het Gerecht ter beoordeling van de vijf overige middelen van beroep;
               subsidiair:

               —

               vernietiging van het arrest van het Gerecht van 17 november 2017 in zaak T-263/15, Gmina Miasto Gdynia en Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo/Commissie voor zover punt 1 van het dictum ook oordeelt over de investeringssteun;

               —

               terugverwijzing van de zaak naar het Gerecht ter beoordeling van de vijf overige middelen van beroep;

               —

               aanhouding van de beslissing omtrent de kosten van de procedure in eerste aanleg en in hogere voorziening.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Volgens de Commissie moet het arrest van het Gerecht in zaak T-263/15 worden vernietigd omdat het is aangetast door onjuiste rechtsopvattingen, die de Commissie in drie middelen heeft gegroepeerd:
   1.
         Onjuiste kwalificatie van
      „
         het recht van de belanghebbende partijen om opmerkingen te maken
      ”
         en de rechtsgevolgen van de schending ervan in het licht van het arrest van het Hof in de zaak Ferriere Nord/Commissie, C-49/05 P

   In het litigieuze besluit 2015/1586/EU (1) berustte de beslissing over de onverenigbaarheid van de exploitatiesteun voor PLGK met de interne markt op twee onafhankelijke gronden. De voornaamste grond voor deze onverenigbaarheid was de onverenigbaarheid van de investeringssteun met de interne markt (zie punt 244 van het litigieuze besluit). Het niet-voldoen aan het eerste criterium in de richtsnoeren van 2014, namelijk dat exploitatiesteun moet worden verstrekt voor een duidelijk omschreven doel dat van gemeenschappelijk belang is, was slechts een tweede, aanvullende grond voor de vaststelling van de onverenigbaarheid van deze steun met de interne markt.
   Het Gerecht gaat er in de overwegingen 71 tot en met 89 van het arrest echter van uit dat de onverenigbaarheid van de exploitatiesteun voor PLGK met de interne markt uitsluitend voortvloeit uit de toepassing van de richtsnoeren van 2014, en het heeft zich bij de analyse daarom gericht naar het arrest Ferriere Nord/Commissie, C-49/05 P. Deze veronderstelling kwam voort uit een onjuiste uitlegging van het litigieuze besluit en inzonderheid van de overwegingen 244 en 245 ervan (zie tweede middel infra). Als het Gerecht het litigieuze besluit in dat opzicht juist had uitgelegd, had het moeten oordelen dat de derde grief van het zesde middel van aanvang aan niet ter zake diende, want zij kon niet leiden tot nietigverklaring van het litigieuze besluit.
   In de overwegingen 69 tot en met 89 van het arrest heeft het Hof het recht op twee punten onjuist opgevat, aangezien het „het recht om opmerkingen te maken”, dat de belanghebbende partijen ontlenen aan artikel 108, lid 2, VWEU, in strijd met het arrest van het Hof in de zaak Ferriere Nord/Commissie, C-49/05 P, punten 78 tot en met 84, heeft toegepast. Het eerste middel bestaat uit twee onderdelen:

               i)

               onjuiste opvatting van het „recht van de belanghebbende partijen om opmerkingen te maken” in de situatie die ten grondslag ligt aan het arrest als „wezenlijk vormvoorschrift”, waarvan de niet-inachtneming automatisch leidt tot vaststelling van de onrechtmatigheid van een besluit van de Commissie, zonder dat het bewijs hoeft te worden geleverd dat de situatie van de partij of het dispositief van dat besluit door die schending wordt beïnvloed (punten 70, 81 en 83 van het arrest);

               ii)

               zelfs als wordt aangenomen — zoals het Gerecht heeft gedaan — dat de onverenigbaarheid van de exploitatiesteun voor PLGK met de interne markt het resultaat was van de toepassing van de richtsnoeren van 2014, quod non, heeft het Gerecht het arrest van het Hof in de zaak Ferriere Nord/Commissie, C-49/05 P, in zoverre onjuist uitgelegd en toegepast. In werkelijkheid waren de onderdelen van de richtsnoeren van 2014 die bij de beoordeling van de exploitatiesteun zijn toegepast, namelijk in wezen dezelfde als de richtsnoeren die zijn toegepast in het ingetrokken besluit dat was vastgesteld op grond van de richtsnoeren van 2005, zodat de opmerkingen van de belanghebbende partijen over de richtsnoeren van 2014 niet van invloed konden zijn op het dispositief van het besluit op dat punt.

         2.
         Onjuiste uitlegging van het litigieuze besluit en het door de Commissie ingetrokken besluit

   De door het Gerecht in punt 89 van zijn arrest vastgestelde onrechtmatigheid van het litigieuze besluit berust op een onjuiste uitlegging, in de punten 84 tot en met 87 van het arrest, van de oorzaak van onverenigbaarheid van exploitatiesteun met de interne markt in punt 244 van het litigieuze besluit, namelijk dat deze voortvloeit uit de richtsnoeren van 2014 en het ingetrokken besluit 2014/883/EU (2). De onjuiste uitlegging van punt 244 van het litigieuze besluit was het gevolg van de onjuiste uitlegging van punt 245 van dit besluit.
   In punt 244 van het litigieuze besluit heeft de Commissie zich beroepen op punt 227 van het ingetrokken besluit 2014/883/EU en de conclusie daarvan herhaald dat „het toekennen van exploitatiesteun om de exploitatie te verzekeren van een investeringsproject dat onverenigbare investeringssteun geniet, inherent onverenigbaar is met de interne markt”. In de volgende zin van punt 244 heeft de Commissie deze conclusie als volgt onderbouwd: „Zonder de onverenigbare investeringssteun zou de luchthaven van Gdynia niet bestaan, aangezien zij volledig door die steun gefinancierd is, en exploitatiesteun kan niet voor niet-bestaande luchthaveninfrastructuur worden verleend.”
   In punt 245 daarentegen heeft de Commissie vastgesteld: „Die conclusie op grond van de richtsnoeren luchtvaartsteun van 2005 geldt evenzeer op grond van de richtsnoeren luchthavensteun van 2014 en volstaat om vast te stellen dat de exploitatiesteun aan de luchthavenbeheerder onverenigbaar is met de interne markt”.
   De uitdrukking „geldt […] op grond van de richtsnoeren luchthavensteun van 2014” in punt 245 van het litigieuze besluit betekent niet dat die vaststelling voortvloeit uit die richtsnoeren. Het gaat erom dat de conclusie niet kan worden aangetast door de toepassing van de richtsnoeren van 2014. In het aangehaalde punt 245 van het litigieuze besluit wordt uiteengezet dat de onverenigbaarheid van de exploitatiesteun met de interne markt, die voortvloeit uit de onverenigbaarheid van de investeringssteun, niet afhangt van (berust op een andere argumentatie dan) de richtsnoeren van 2014. Door de ene onnauwkeurigheid in het litigieuze besluit, waarop het Gerecht in punt 85 van zijn arrest heeft gewezen, kan de rechtmatigheid van bovenstaande conclusie over het litigieuze besluit niet worden aangetast.
   3.
         Punt 1 van het dictum van het arrest is onevenredig

   Subsidiair, voor het geval het Hof de voorgaande middelen verwerpt, voert de Commissie aan dat punt 1 van het dictum van het arrest, waarbij de artikelen 2 tot en met 5 van het litigieuze besluit in hun geheel nietig worden verklaard, onevenredig is. Omdat het dictum een beslissing over de investeringssteun behelst, treedt het buiten de sfeer van de in de punten 71 tot en met 89 vastgestelde onrechtmatigheid van het litigieuze besluit, die betrekking heeft op exploitatiesteun. Het Gerecht heeft ten onrechte geoordeeld dat de onderdelen van het litigieuze besluit op grond van artikel 2 ervan niet afzonderlijk kunnen worden beschouwd. Volgens vaste rechtspraak is het criterium voor de scheidbaarheid van een handeling echter of de handeling door een gedeeltelijke nietigverklaring wezenlijk zou worden gewijzigd. Door de nietigverklaring van het litigieuze besluit met betrekking tot de exploitatiesteun wordt het litigieuze besluit niet wezenlijk gewijzigd, aangezien dit besluit nog steeds betrekking heeft op de investeringssteun voor PLGK.

      (1)  Besluit (EU) 2015/1586 van de Commissie van 26 februari 2015 betreffende steunmaatregel SA.35388 (13/C) (ex 13/NN en ex 12/N) — Polen — Ontwikkeling van de luchthaven van Gdynia-Kosakowo (Kennisgeving geschied onder nummer C(2015) 1281) (PB 2015, L 250, blz. 165).

      (2)  Besluit van de Commissie van 11 februari 2014 betreffende steunmaatregel SA.35388 (13/C) (ex 13/NN en ex 12/N) — Polen — Ontwikkeling van de luchthaven Gdynia-Kosakowo [kennisgeving geschied onder nummer C(2014) 759] (PB 2014, L 357, blz. 51).


title: Zaak C-164/18: Beroep ingesteld op 28 februari 2018 — Europese Commissie / Koninkrijk Spanje

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/20

         Beroep ingesteld op 28 februari 2018 — Europese Commissie / Koninkrijk Spanje
   (Zaak C-164/18)
   (2018/C 152/24)
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Ondrůšek, E. Sanfrutos Cano en G. von Rintelen, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk Spanje

      Conclusies

               —

               vaststellen dat het Koninkrijk Spanje, door niet uiterlijk op 18 april 2016 alle wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen te hebben vastgesteld die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2014/23/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 (1), of althans door deze bepalingen niet aan de Commissie te hebben meegedeeld, de krachtens artikel 51, lid 1, van genoemde richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               het Koninkrijk Spanje overeenkomstig artikel 260, lid 3, VWEU veroordelen tot betaling van een dwangsom van 61 964,32 EUR per dag vertraging vanaf de datum van uitspraak van het arrest waarbij de niet-nakoming wordt vastgesteld van de verplichting om de bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2014/23/EU, of althans deze mee te delen aan de Commissie;

               —

               het Koninkrijk Spanje verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De termijn voor omzetting van richtlijn 2014/23/EU van het Europees Parlement en de Raad in nationaal recht is op 18 april 2016 verstreken.

      (1)  Richtlijn 2014/23/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van concessieovereenkomsten (PB 2014, L 94, blz. 1).


title: Zaak T-1/17: Arrest van het Gerecht van 15 maart 2018 — La Mafia Franchises/EUIPO — Italië (La Mafia SE SIENTA A LA MESA) („Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Uniebeeldmerk La Mafia SE SIENTA A LA MESA — Absolute weigeringsgrond — Strijdigheid met de openbare orde of de goede zeden — Artikel 7, lid 1, onder f), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder f), van verordening (EU) 2017/1001]”)

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/31

         Arrest van het Gerecht van 15 maart 2018 — La Mafia Franchises/EUIPO — Italië (La Mafia SE SIENTA A LA MESA)
   (Zaak T-1/17) (1)

   ((„Uniemerk - Nietigheidsprocedure - Uniebeeldmerk La Mafia SE SIENTA A LA MESA - Absolute weigeringsgrond - Strijdigheid met de openbare orde of de goede zeden - Artikel 7, lid 1, onder f), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder f), van verordening (EU) 2017/1001]”))
   (2018/C 152/38)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: La Mafia Franchises, SL (Zaragoza, Spanje) (vertegenwoordiger: I. Sempere Massa, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: A. Folliard-Monguiral, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Italiaanse Republiek (vertegenwoordigers: G. Palmieri, gemachtigde, bijgestaan door D. Del Gaizo, avvocato dello Stato)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 27 oktober 2016 (zaak R 803/2016-1), inzake een nietigheidsprocedure tussen de Italiaanse Republiek en La Mafia Franchises.

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               La Mafia Franchises, SL wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 53 van 20.2.2017.


title: Zaak C-57/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht (Duitsland) op 30 januari 2018 — AX / BW

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/11

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht (Duitsland) op 30 januari 2018 — AX / BW
   (Zaak C-57/18)
   (2018/C 152/12)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesarbeitsgericht

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: AX

      Verwerende partij: BW

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet artikel 1, lid 1, eerste alinea, onder a), van richtlijn 98/59/EG van de Raad van 20 juli 1998 betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake collectief ontslag (1) (hierna: „richtlijn 98/59/EG”) aldus worden uitgelegd dat het aantal werknemers dat gewoonlijk in een plaatselijke eenheid werkzaam is, moet worden vastgesteld op basis van het aantal werknemers dat bij een normale bedrijfsvoering was tewerkgesteld op het ogenblik van het ontslag?

               2)

               Moet artikel 1, lid 1, eerste alinea, onder a), van richtlijn 98/59/EG aldus worden uitgelegd dat in een plaatselijke eenheid van een inlenende onderneming ingezette uitzendkrachten mogen worden meegeteld om het aantal werknemers dat gewoonlijk in een plaatselijke eenheid van een inlenende onderneming werkzaam is vast te stellen?

         Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord:

               3)

               Welke voorwaarden moeten in acht worden genomen voor het in aanmerking nemen van uitzendkrachten bij de vaststelling van het aantal werknemers dat gewoonlijk in een plaatselijke eenheid van een inlenende onderneming werkzaam is?

      (1)  PB L 225, blz. 16.