title: Zaak T-190/13: Beroep ingesteld op 2 april 2013 — Gemeente Leidschendam-Voorburg/Commissie

text:
               1.6.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 156/49

         Beroep ingesteld op 2 april 2013 — Gemeente Leidschendam-Voorburg/Commissie
   (Zaak T-190/13)
   2013/C 156/91
   Procestaal: Nederlands

      Partijen

      Verzoekende partij: Gemeente Leidschendam-Voorburg (Leidschendam-Voorburg, Nederland) (vertegenwoordigers: A. de Groot en J.J.M. Sluijs, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               het bestreden besluit nietig te verklaren; en

               —

               de Commissie te veroordelen in de kosten van deze procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoekster vecht het besluit aan van de Commissie van 23 januari 2013 met als kenmerk C(2013) 87 betreffende steunmaatregel SA.24123 (2012/C) (ex. 2011/NN) die Nederland ten uitvoer heeft gelegd — Vermeende verkoop van grond onder de marktprijs door de gemeente Leidschendam-Voorburg.
   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij drie middelen aan.

               1)

               Eerste middel, ontleend aan een schending van wezenlijke vormvoorschriften en/of de motiveringsplicht.

                           —

                           In de eerste plaats heeft de Commissie een onredelijk lange termijn in acht genomen voorafgaande aan het inleiden van de procedure op grond van artikel 108, lid 2, VWEU, waardoor partijen erop mochten vertrouwen dat de litigieuze afspraak niet in strijd was met artikel 107, lid 1, VWEU.

                           —

                           In de tweede plaats heeft de Commissie de feiten onjuist en niet volledig beoordeeld.

                           —

                           In de derde plaats heeft de Commissie de feiten ten aanzien van het ten koste gaan van staatsmiddelen onjuist vastgesteld.

               2)

               Tweede middel, ontleend aan een onjuiste toepassing van artikel 107, lid 1, VWEU.

                           —

                           In de eerste plaats heeft de Gemeente gehandeld zoals een particuliere onderneming zou hebben gehandeld onder dezelfde omstandigheden.

                           —

                           In de tweede plaats is aan de combinatie Schouten & De Jong Projectontwikkeling BV en Bouwfonds Ontwikkeling BV geen voordeel verschaft dat zij niet langs normale commerciële weg, via de markt, zou hebben verkregen.

               3)

               Derde middel, ontleend aan artikel 107, lid 3, VWEU. In zoverre er sprake zou zijn van steunverlening door de Gemeente, dient deze verenigbaar te worden geacht met artikel 107, lid 3 VWEU.


title: Beroep, op 19 december 1997 ingesteld door de vennootschap Zootrans snc tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Zaak T-606/97)

text:
C 72/20               NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    7.3.98
Beroep, op 19 december 1997 ingesteld door de vennoot-              domicilie gekozen hebbende te TrieÈst ten kantore van
schap Autotrasporti Silvano Zottich tegen Commissie van             laatstgenoemde, via XXX ottobre 17.
                de Europese Gemeenschappen
                       (Zaak T-605/97)                              Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
                         (98/C 72/45)
                                                                    Ð primair, de beschikking van de Commissie van 30 juli
                     (Procestaal: Italiaans)                             1997 C(97) 2735 def. nietig te verklaren;
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese                   Ð subsidiair, voormelde beschikking nietig te verklaren
Gemeenschappen is op 19 december 1997 beroep ingesteld                   voorzover daarbij (artikel 5) terugvordering van de
tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door                      (sedert 1 juli 1990) toegekende steun wordt gelast, ver-
de vennootschap Autotrasporti Silvano Zottich, vertegen-                 meerderd met rente, te rekenen vanaf de datum van
woordigd door M. Clarich en A. Giadrossi, advocaten te                   betaling van de steun;
Florence en te TrieÈst, domicilie gekozen hebbende te TrieÈst
ten kantore van laatstgenoemde, via XXX ottobre 17.                 Ð hoe dan ook, de Commissie van de Europese Gemeen-
                                                                         schappen in de kosten te verwijzen.
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
                                                                    Middelen en voornaamste argumenten
Ð primair, de beschikking van de Commissie van 30 juli
     1997 C(97) 2735 def. nietig te verklaren;                      De middelen en voornaamste argumenten zijn gelijk aan
                                                                    die in zaak T-288/97, Regione Friuli-Venezia Giulia/Com-
                                                                    missie (1).
Ð subsidiair, voormelde beschikking nietig te verklaren
     voorzover daarbij (artikel 5) terugvordering van de
     (sedert 1 juli 1990) toegekende steun wordt gelast, ver-       (1) PB C 7 van 10.1.1998, blz. 25.
     meerderd met rente, te rekenen vanaf de datum van
     betaling van de steun;
Ð hoe dan ook, de Commissie van de Europese Gemeen-
     schappen in de kosten te verwijzen.
                                                                    Beroep, op 19 december 1997 ingesteld door de vennoot-
                                                                    schap Pauletic Antonio Succ. di Pauletic Igor tegen Com-
Middelen en voornaamste argumenten                                            missie van de Europese Gemeenschappen
                                                                                (Zaak T-607/97)
De middelen en voornaamste argumenten zijn gelijk aan                                        (98/C 72/47)
die in zaak T-288/97, Regione Friuli-Venezia Giulia/Com-
missie (1).
                                                                                (Procestaal: Italiaans)
( ) PB C 7 van 10.1.1998, blz. 25.
 1
                                                                    Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
                                                                    Gemeenschappen is op 19 december 1997 beroep ingesteld
                                                                    tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door
                                                                    de vennootschap Pauletic Antonio Succ. di Pauletic Igor,
                                                                    vertegenwoordigd door M. Clarich en A. Giadrossi, advo-
                                                                    caten te Florence en te TrieÈst, domicilie gekozen hebbende
Beroep, op 19 december 1997 ingesteld door de vennoot-              te TrieÈst ten kantore van laatstgenoemde, via
schap Zootrans snc tegen Commissie van de Europese                  XXX ottobre 17.
                       Gemeenschappen
                       (Zaak T-606/97)
                                                                    Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
                         (98/C 72/46)
                                                                    Ð primair, de beschikking van de Commissie van 30 juli
                     (Procestaal: Italiaans)                             1997 C(97) 2735 def. nietig te verklaren;
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese                   Ð subsidiair, voormelde beschikking nietig te verklaren
Gemeenschappen is op 19 december 1997 beroep ingesteld                   voorzover daarbij (artikel 5) terugvordering van de
tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door                      (sedert 1 juli 1990) toegekende steun wordt gelast, ver-
de vennootschap Zootrans snc, vertegenwoordigd door M.                   meerderd met rente, te rekenen vanaf de datum van
Clarich en A. Giadrossi, advocaten te Florence en te TrieÈst,            betaling van de steun;


title: Zaak C-230/07: Beroep ingesteld op 8 mei 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk der Nederlanden

text:
               7.7.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 155/16

         Beroep ingesteld op 8 mei 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk der Nederlanden
   (Zaak C-230/07)
   (2007/C 155/30)
   Procestaal: Nederlands
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: W. Wils en M. Shotter, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk der Nederlanden
   Conclusies

               —

               vast te stellen dat het Koninkrijk der Nederlanden, door bij oproepen naar het Europese alarmnummer „112” geen informatie over de locatie van de oproeper ter beschikking te stellen van de instanties die noodsituaties behandelen, voorzover dit technisch haalbaar is, de krachtens artikel 26, lid 3, van richtlijn 2002/22/EG (1) op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               het Koninkrijk der Nederlanden te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De termijn voor omzetting van de richtlijn in nationaal recht is op 24 juli 2003 verstreken.

      (1)  Richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronische-communicatienetwerken en -diensten (Universeledienstrichtlijn) (PB L 108, blz. 51).


title: Zaak C-16/14: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 23 april 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hof van Beroep te Gent — België) — Property Development Company NV/Belgische Staat (Prejudiciële verwijzing — Fiscale bepalingen — Zesde btw-richtlijn — Artikel 11, A — Bestemming van een goed die wordt gelijkgesteld met een levering onder bezwarende titel — Bestemming van een gebouw voor een van btw vrijgestelde activiteit — Maatstaf van heffing voor deze bestemming — Intercalaire interest die bij de oprichting van het gebouw is betaald)

text:
               22.6.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 205/8

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 23 april 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hof van Beroep te Gent — België) — Property Development Company NV/Belgische Staat
   (Zaak C-16/14) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Fiscale bepalingen - Zesde btw-richtlijn - Artikel 11, A - Bestemming van een goed die wordt gelijkgesteld met een levering onder bezwarende titel - Bestemming van een gebouw voor een van btw vrijgestelde activiteit - Maatstaf van heffing voor deze bestemming - Intercalaire interest die bij de oprichting van het gebouw is betaald))
   (2015/C 205/10)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Hof van Beroep te Gent

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Property Development Company NV

      Verwerende partij: Belgische Staat

      Dictum

   Artikel 11, A, lid 1, onder b), van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, moet aldus worden uitgelegd dat in een geval als in het hoofdgeding de maatstaf van heffing voor de berekening van de belasting over de toegevoegde waarde over een bestemming, in de zin van artikel 5, lid 7, onder b), van deze richtlijn, van een gebouw dat de belastingplichtige heeft doen oprichten, gelijk is aan de aankoopprijs die op het tijdstip van deze bestemming gold voor gebouwen waarvan de ligging, de omvang en de andere wezenlijke kenmerken te vergelijken zijn met die van het betrokken gebouw. Daarbij is van geen belang of een deel van deze aankoopprijs het gevolg is van de betaling van intercalaire interest.

      (1)  PB C 102 van 7.4.2014.


title: Zaak T-349/13: Beroep ingesteld op 1 juli 2013 — Orange Business Belgium/Europese Commissie

text:
               31.8.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 252/38

         Beroep ingesteld op 1 juli 2013 — Orange Business Belgium/Europese Commissie
   (Zaak T-349/13)
   2013/C 252/64
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Orange Business Belgium SA (Brussel, België) (vertegenwoordiger: B. Schutyser, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               Het besluit van het DG DIGIT van de Europese Commissie, dat aan verzoekster is betekend op 19 april 2013, waarbij verzoeksters offerte is afgewezen en de opdracht aan een andere inschrijver is gegund, nietig verklaren;

               —

               in voorkomend geval, zo de Commissie op het moment waarop het Gerecht zijn arrest wijst het contract Trans European Services for Telematics between Administrations — new generation („TESTA-ng”) reeds ondertekend zou hebben, nietigverklaring van dit contract; en

               —

               verweerster verwijzen in de kosten, met inbegrip van de kosten van verzoeksters rechtsbijstand.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij twee middelen aan.

               1)

               Eerste middel: schending door verweerster van het inschrijvingsbestek, van de artikelen 89, lid 1, en 100, lid 1, van Financieel Reglement 1605/2002 (1) (artikelen 102, lid 1, en 113, lid 1, van Financieel Reglement 966/2012), inzonderheid van de beginselen van transparantie, gelijkheid en non-discriminatie, aangezien (a) sommige van de bekendgemaakte beoordelingsregels niet waren toegepast, (b) sommige van de bekendgemaakte beoordelingsregels onjuist waren, en, in plaats daarvan andere, niet bekendgemaakte, beoordelingsregels waren toegepast, en (c) de methode voor de technische beoordeling niet voorafgaand aan de indiening van de offertes bekend was gemaakt.

               2)

               Tweede middel: schending van de beginselen van transparantie en gelijke behandeling van inschrijvers, neergelegd in artikel 89, lid 1, van Financieel Reglement 1605/2002 (artikel 102, lid 1, van Financieel Reglement 966/2012), waardoor het bestreden besluit nietig is, aangezien de offerte van een andere inschrijver, ondanks fundamentele afwijkingen van de technische vereisten van het inschrijvingsbestek, in orde werd bevonden.

      (1)  Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (PB L 248, blz. 1).


title: ARREST VAN HET HOF (Vijfde Kamer) van 23 oktober 1997 in zaak C-375/95: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Republiek (Niet-nakoming - Belasting op auto's - Discriminatie)

text:
20 . 12 . 97        1 NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  C 387/3
Hof ( Zesde Kamer ), samengesteld als volgt: H. Ragne              Almeida , D. A. O. Edward en J.-P. Puissochet ( rappor
malm, kamerpresident, R. Schintgen, G. F. Mancini, P. J. G.         teur), rechters; advocaat-generaal : A. La Pergola; griffier:
Kapteyn ( rapporteur) en G. Hirsch, rechters; advocaat             L. Hewlett, administrateur, op 23 oktober 1997 een arrest
generaal : C. O. Lenz; griffier: H. A. Rühl, hoofdadmini           gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
strateur, op 23 oktober 1997 een arrest gewezen waarvan
het dictum luidt als volgt:
                                                                    1 . Door de belastbare waarde van ingevoerde gebruikte
                                                                         auto 's voor de toepassing van de bijzondere verbruiks
1 . Verwerpt het beroep.                                                 belasting en de forfaitaire bijzondere extra belasting
                                                                         te berekenen naar de prijs van de overeenkomstige
                                                                         nieuwe auto 's, verminderd met 5% per jaar van
2 . Verwijst de Portugese Republiek in de kosten.                        gebruik van de betrokken auto 's, waarbij de maxi
                                                                         mumvermindering in beginsel niet meer dan 20% kan
                                                                         bedragen, en door de ingevoerde gebruikte auto 's met
3 . Verstaat dat de Raad van de Europese Unie zijn eigen
                                                                         schone technologie uit te sluiten van het genot van de
     kosten zal dragen.                                                  verlaagde tarieven van de bijzondere verbruiksbelas
                                                                         ting die voor dit soort auto 's gelden, is de Helleense
H PB C 208 van 12 . 8 . 1995 .                                           Republiek de krachtens artikel 95 van het EG-Verdrag
                                                                         op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
                                                                    2 . Het beroep wordt voor het overige verworpen.
                  ARREST VAN HET HOF
                                                                    3 . De Helleense Republiek wordt verwezen in de kosten.
                        ( Vijfde Kamer)
                     van 23 oktober 1997                            (') PB C 31 van 3 . 2 . 1996 .
in zaak C-375/95 : Commissie van de Europese Gemeen
            schappen tegen Helleense Republiek (')
   (Niet-nakoming — Belasting op auto 's — Discriminatie)
                         ( 97/C 387/05 )
                                                                                ARREST VAN HET HOF
                      (Procestaai: Grieks)
                                                                                van 4 november 1997
                                                                    in zaak C-337/95 ( verzoek van de Hoge Raad der Neder
 (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in      landen om een prejudiciële beslissing ): Parfums Christian
                de Jurisprudentie van het Hof)                      Dior SA en Parfums Christian Dior BV tegen Evora BV ( 1 )
                                                                    (Merk- en auteursrechten — Vordering van houder van
In zaak C-375/95 , Commissie van de Europese Gemeen                deze rechten om wederverkoper verbod op te leggen
schappen ( gemachtigde : D. Gouloussis ) tegen Helleense            reclame te maken voor verdere verhandeling van product
                                                                                — Parfum)
Republiek ( gemachtigden: P. Mylonopoulos en A. Rokofyl
lou ), betreffende een verzoek krachtens artikel 169 van het                                   ( 97/C 387/06 )
EG-Verdrag om vast te stellen dat de Helleense Republiek,
door in het kader van de belasting op gebruikte auto's
bepalingen in te voeren en te handhaven die, in de eerste
plaats bij de berekening van de belastbare grondslag van                                (Procestaai: Nederlands)
de bijzondere verbruiksbelasting slechts een aftrek van 5 %
van de verkoopprijs van de overeenkomstige nieuwe auto's
toestaan per gebruiksjaar, welk bedrag 20% van de                   In zaak C-337/95 , betreffende een verzoek aan het Hof
waarde van de overeenkomstige nieuwe auto's niet mag                krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van de Hoge
overschrijden, in de tweede plaats de heffing van de forfai        Raad der Nederlanden, in het aldaar aanhangig geding
taire bijzondere extra belasting regelen zonder te voorzien         tussen Parfums Christian Dior SA en Parfums Christian
in een vermindering voor gebruikte auto's, en in de derde           Dior BV en Evora BV, om een prejudiciële beslising over
plaats alleen voor nieuwe milieuvriendelijke auto's en niet         de uitlegging van de artikelen 30 , 36 en 177, derde alinea,
voor ingevoerde gebruikte milieuvriendelijke auto's fiscale         van het EG-Verdrag, alsmede van de artikelen 5 en 7 van
voordelen ( vermindering van de bijzondere verbruiksbelas          de Eerste Richtlijn 89/ 104/EEG van de Raad van
ting) toekennen, de krachtens artikel 95 van het EG-Ver            21 december 1988 betreffende de aanpassing van het mer
drag op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen,             kenrecht der lidstaten ( PB L 40 van 11 . 2 . 1989, blz . 1 ),
heeft het Hof ( Vijfde Kamer ), samengesteld als volgt: C.          heeft het Hof, samengesteld als volgt: G. C. Rodri'guez
Gulmann, kamerpresident, M. Wathelet, J. C. Moitinho de             Iglesias, president, C. Gulmann ( rapporteur ), H. Ragne


title: Zaak C-447/10 P: Hogere voorziening ingesteld op 15 september 2010 door Grain Millers, Inc. tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 9 juli 2010 in zaak T-430/08, Grain Millers, Inc./Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Grain Millers GmbH & Co. KG

text:
               6.11.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/18

         Hogere voorziening ingesteld op 15 september 2010 door Grain Millers, Inc. tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 9 juli 2010 in zaak T-430/08, Grain Millers, Inc./Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Grain Millers GmbH & Co. KG
   (Zaak C-447/10 P)
   ()
   2010/C 301/26
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Grain Millers, Inc. (vertegenwoordigers: L.-E. Ström, K. Martinsson, advocaten)

      Andere partij in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Conclusies

               —

               het arrest van het Gerecht van de Europese Unie (Zevende kamer) van 9 juli 2010 in zaak T-430/08, waarbij het Gerecht beslissing R 478/2007-2 van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 23 juli 2008 inzake een oppositieprocedure tussen Grain Millers GmbH & Co. KG and Grain Millers, Inc heeft bevestigd, in zijn geheel vernietigen;

               —

               het BHIM verwijzen in de kosten van de procedures voor het Hof en het Gerecht en verweerders verwijzen in de kosten van de procedures voor de kamer van beroep en de oppositieafdeling van het BHIM.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De onderhavige zaak betreft de vraag of Grain Millers GmbH & KG rechtens genoegzaam het bewijs heeft geleverd van het gebruik van het teken GRAIN MILLERS teneinde te voldoen aan de voorwaarden van artikel 8, lid 4, van de merkenverordening (1), zodat dit teken in de weg staat aan verzoeksters aanvraag nr. 003650256 voor het merk GRAIN MILLERS.
   Het Gerecht heeft eerder in het arrest van 24 maart 2009, Alberto Jorge Moreira da Fonsecal/BHIM — General Optica (gevoegde zaken T-318/06 tot en met T-321/06, punten 33-35), het doel van de in artikel 8, lid 4, van deze verordening geformuleerde voorwaarde „van meer dan alleen plaatselijke betekenis” uitgelegd, te weten het beperken van conflicten tussen tekens tot die gevallen waarin deze tekens daadwerkelijk beduidend zijn, waarbij niet alleen rekening moet worden gehouden met de geografische, maar ook met de economische dimensie van het teken, bij de beoordeling waarvan het tijdvak waarin het zijn functie in het economische verkeer heeft vervuld en de intensiteit van het gebruik ervan in aanmerking moeten worden genomen. Het Gerecht heeft deze benadering evenwel niet gevolgd in de bestreden beslissing, en uit niets kan worden afgeleid dat het Gerecht zich zelfs ook maar bewust was van de in de voornoemde zaak ontwikkelde beginselen.
   Verzoekster stelt dat het Gerecht ten onrechte heeft geoordeeld dat artikel 8, lid 4, van de merkenverordening ter onderbouwing van de oppositie geen bewijs van het normaal gebruik van het teken verlangt, zoals artikel 43, lid 2, van de verordening voorschrijft.
   Volgens verzoekster is het Gerecht ten onrechte voorbijgegaan aan de rechtspraak met betrekking tot de beoordeling van het bewijs en de vereiste bewijsvoering.

      (1)  Verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 11, blz. 1).


Avis juridique important

|

32000Y0122(02)

Besluiten door het Hof genomen tijdens zijn vergadering van 14 december 1999

Publicatieblad Nr. C 020 van 22/01/2000 blz. 0001 - 0002

Besluiten door het Hof genomen tijdens zijn vergadering van 14 december 1999(2000/C 20/02)Het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen heeft tijdens zijn vergadering van 14 december 1999 de volgende besluiten genomen:Toevoeging van rechter A. M. La PergolaRechter A. M. La Pergola wordt toegevoegd aan de Vierde en de Vijfde kamer.Samenstelling van de Vierde en de Vijfde kamer1. De samenstelling van de Vierde en de Vijfde kamer is voor de periode van 15 december 1999 tot en met 6 oktober 2000 vastgesteld als volgt:Vierde kamerD. A. O. Edward, kamerpresidentP. J .G. Kapteyn, A. M. La Pergola en H. Ragnemalm, rechtersVijfde kamerD. A. O. Edward, kamerpresidentP. J .G. Kapteyn, A. M. La Pergola, H. Ragnemalm, P. Jann, L. Sevón en M. Wathelet, rechters2. Bijgevolg heeft het Hof besloten de punten 2 en 3 van het tijdens zijn vergadering van 6 oktober 1999 genomen besluit inzake de samenstelling van de kamers(1) te wijzigen als volgt:"2. Voor elke zaak die eraan wordt toegewezen, bestaan de Derde en de Vierde kamer (waaraan vier rechters zijn toegevoegd) uit de president, de rechter-rapporteur en een derde rechter, aangewezen volgens de volgorde op een lijst waarop de namen naar anciënniteit zijn gerangschikt en waarvan het begin bij iedere algemene vergadering met één naam verspringt.3. Ter bepaling van de vijf rechters die zitten in elke zaak die toegewezen is aan een grote kamer, dat wil zeggen de Vijfde en de Zesde (aan elk waarvan zeven rechters zijn toegevoegd), wordt voor het gerechtelijk jaar een lijst opgesteld. Deze lijst bevat de namen van alle rechters van die kamer, met uitzondering van de president, in na te noemen volgorde:a) eerst de rechters van de kleine kamer van vier rechters, in volgorde van anciënniteit;b) vervolgens de rechters van de andere kleine kamer, in dezelfde volgorde.Voor elke zaak bestaat de grote kamer uit:- de president,- de rechter-rapporteur,- drie rechters, aangewezen volgens de volgorde op de desbetreffende lijst, waarvan het begin bij iedere algemene vergadering met één naam verspringt.Indien een of meer rechters verhinderd zijn, geschiedt hun vervanging volgens de volgorde op de lijst. Bij verhindering van de president van een grote kamer wordt hij echter bij voorkeur vervangen door de president van de kleine kamer.Wanneer het Hof of de kamer van oordeel is, dat meerdere zaken tezamen moeten worden beslist (ongeacht of zij al dan niet formeel zijn gevoegd), is de samenstelling van het Hof of de kamer die welke bepaald is voor de zaak die als eerste in de algemene vergadering is gebracht."3. Voor de periode van 15 december 1999 tot en met 6 oktober 2000 worden de lijsten ter bepaling van de samenstelling van de Vierde en de Vijfde kamer, in punt 4 van het besluit van het Hof van 6 oktober 1999, gewijzigd als volgt:Vierde kamer(D. A. O. Edward, kamerpresident)P. J. G. Kapteyn, A. M. La Pergola en H. Ragnemalm, rechtersVijfde kamer(D. A. O. Edward, kamerpresident)P. J. G. Kapteyn, A. M. La pergola, H. Ragnemalm, P. Jann, L. Sevón en M. Wathelet, rechters(1) PB 1999, C 333, blz. 1.


title: Zaak C-406/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (Polen) op 27 augustus 2014 — Wrocław — Miasto na prawach powiatu/Minister Infrastruktury i Rozwoju

text:
               1.12.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 431/11

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (Polen) op 27 augustus 2014 — Wrocław — Miasto na prawach powiatu/Minister Infrastruktury i Rozwoju
   (Zaak C-406/14)
   (2014/C 431/18)
   Procestaal: Pools

      Verwijzende rechter

   Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Wrocław — Miasto na prawach powiatu

      Verwerende partij: Minister Infrastruktury i Rozwoju

      Prejudiciële vragen

               1)

               Is het in het licht van artikel 25 van richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten (1) toelaatbaar dat een opdrachtgever in het bestek bepaalt dat de ondernemer gehouden is minimaal 25 % van de onder de opdracht vallende werken met eigen middelen uit te voeren?

               2)

               Ingeval de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord: vormt de toepassing van het in de eerste vraag beschreven vereiste in het kader van een procedure voor het plaatsen van een overheidsopdracht een schending van bepalingen van het recht van de Europese Unie die een financiële correctie in de zin van artikel 98 van verordening (EG) nr. 1083/2006/EG van de Raad van 11 juli 2006 houdende algemene bepalingen inzake het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds en het Cohesiefonds en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1260/1999 (2) rechtvaardigt?

      (1)  PB L 134, blz. 114.

      (2)  PB L 210, blz. 25.


title: Zaak C-417/12 P: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 15 oktober 2014 — Koninkrijk Denemarken/Europese Commissie (Hogere voorziening — EOGFL — Braaklegging van grond — Controles met teledetectie — Plantendek op de braakgelegde grond — Financiële correcties)

text:
               22.12.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 462/2

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 15 oktober 2014 — Koninkrijk Denemarken/Europese Commissie
   (Zaak C-417/12 P) (1)

   ((Hogere voorziening - EOGFL - Braaklegging van grond - Controles met teledetectie - Plantendek op de braakgelegde grond - Financiële correcties))
   (2014/C 462/02)
   Procestaal: Deens

      Partijen

      Rekwirant: Koninkrijk Denemarken (vertegenwoordigers: V. Pasternak Jørgensen, gemachtigde, bijgestaan door J. Pinborg en P. Biering, advokaterne)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: F. Jimeno Fernández, gemachtigde, bijgestaan door T. Ryhl, advokat)

      Interveniënten aan de zijde van rekwirant: Franse Republiek (vertegenwoordigers: D. Colas en C. Candat, gemachtigden), Koninkrijk der Nederlanden (vertegenwoordigers: M. de Ree en M. Bulterman, gemachtigden), Republiek Finland (vertegenwoordiger: J. Leppo, gemachtigde), Koninkrijk Zweden (vertegenwoordiger: U. Persson, gemachtigde)

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Het Koninkrijk Denemarken wordt verwezen in de kosten.

               3)

               De Franse Republiek, het Koninkrijk der Nederlanden, de Republiek Finland en het Koninkrijk Zweden dragen hun eigen kosten.

      (1)  PB C 373 van 1.12.2012.


title: Zaak T-49/03: Beroep, op 6 februari 2003 ingesteld door G. Schumann tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
26.4.2003             NL                          Publicatieblad van de Europese Unie                                               C 101/43
vastleggen voor een aanvullende periode van meer dan vier              beslissing en afstand gedaan van haar uitsluitende bevoegdheid
maanden, is de uiterste datum voor afstand van Legrand                 inzake toezicht op concentraties van communautaire omvang.
vastgesteld op 5 december 2002. Volgens verzoekster hadden
deze economische gevolgen en de verplichting om te goeder
trouw uitvoering te geven aan de arresten van het Gerecht, tot
gevolg dat de Commissie bij de nieuwe instructie van de zaak           De Commissie heeft een kennelijk onjuiste beoordeling ge-
bijzonder oplettend moest zijn.                                        maakt door te verklaren dat de voorgestelde corrigerende
                                                                       maatregelen ontoereikend waren gezien de beweerdelijk ontoe-
                                                                       reikende industriële levensvatbaarheid van de overgedragen
                                                                       ondernemingen. De Commissie heeft het evenredigheidsbegin-
                                                                       sel geschonden door geen rekening te houden met de potentiële
Tot staving van haar beroep betoogt verzoekster dat de                 verkrijgers van de overgedragen activa en het alternatieve
Commissie niet de conclusies heeft getrokken uit het arrest            voorstel van overdracht van een aanzienlijk deel. De Commis-
van het Gerecht in zaak T-310/01. De Commissie heeft de                sie heeft in strijd met verordening nr. 4064/89 geweigerd de
procedure hervat in „fase I”, terwijl het Gerecht haar had gelast      door verzoekster aangegane verbintenissen te analyseren.
deze te hervatten in het stadium waarin de procedurefout was
begaan, dat wil zeggen op het moment van de mededeling van
de punten van bezwaar.
                                                                       De beschikking tot sluiting van het dossier berust op een
                                                                       onjuiste rechtsopvatting, daar zij geen grondslag vindt in
                                                                       verordening nr. 4064/89 of enig rechtsbeginsel. Voorts is het
In de tweede plaats beroept verzoekster zich op schending van          collegialiteitsbeginsel geschonden.
haar recht van verweer. De Commissie heeft niet tijdig en met
de nodige duidelijkheid meegedeeld welke bezwaren zij zou
aanvoeren. De Commissie heeft verzoekster iedere toegang               (1 ) Zaak COMP/M.2283 — Schneider/Legrand.
geweigerd tot de resultaten van de marktonderzoeken die zij            (2 ) Inleiding van een procedure en het laten vallen van een concentra-
heeft verricht teneinde de door verzoekster voorgestelde                    tie-operatie (Zaak COMP/M.2283 — Schneider/Legrand II) (Voor
corrigerende maatregelen te beoordelen.                                     de EER relevante tekst) (PB C 29 van 7.2.2003, blz. 5).
                                                                       (3 ) Verordening (EEG) nr. 4064/89 van de Raad van 21 december
                                                                            1989 betreffende de controle op concentraties van ondernemin-
                                                                            gen (PB L 395, blz. 1).
In de derde plaats beroept verzoekster zich op schending van
het beginsel van goed bestuur, doordat de Commissie de
corrigerende maatregelen verkeerd heeft voorgesteld in de
vragenlijst voor de marktonderzoeken en bepaalde feitelijke
elementen buiten beschouwing heeft gelaten.
In de vierde plaats beroept verzoekster zich op dwaling ten
aanzien van het recht en kennelijk onjuiste beoordelingen. De          Beroep, op 6 februari 2003 ingesteld door G. Schumann
Commissie heeft de gevolgen van haar beschikkingen miskend                 tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
door zich uit te spreken over de aanhoudende ernstige
twijfel omtrent de verenigbaarheid van de operatie met de
gemeenschappelijke markt. Daardoor heeft zij geweigerd een
definitief standpunt in te nemen, in strijd met artikel 2, lid 2,                                  (Zaak T-49/03)
van verordening nr. 4064/89 (3) en het arrest van het Gerecht.
De Commissie heeft op de betrokken feiten een strengere
bewijsregeling toegepast dan die van voormeld artikel.                                            (2003/C 101/77)
                                                                                (Procestaal: Duits)
De Commissie heeft op geen moment het bewijs geleverd van
een opeenhoping van effecten.
                                                                       Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
De Commissie heeft gedwaald ten aanzien van het recht en               schappen is op 6 februari 2003 beroep ingesteld tegen
onjuist geoordeeld bij haar onderzoek van de door verzoekster          Commissie van de Europese Gemeenschappen door
voorgestelde corrigerende maatregelen. De Commissie heeft              G. Schumann, wonende te Berlijn, vertegenwoordigd door
haar beoordeling doen afhangen van een nationale rechterlijke          Y. Bock, advocaat, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
 ---pagebreak--- C 101/44               NL                          Publicatieblad van de Europese Unie                                        26.4.2003
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:                     Benelux NV, gevestigd te Wijnegem (België), vertegenwoordigd
                                                                        door J.-F. Bellis, P. L’Ecluse en M. Favart, advocaten, domicilie
—     nietig te verklaren het besluit van de jury in het kader van      gekozen hebbende te Luxemburg.
      vergelijkend onderzoek COM/A/11/01 van 4 juni 2002,
      om verzoekster na de voorselectieproeven niet toe te
      laten tot de volgende ronden, alsook van het besluit van          Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
      de jury van 19 juli 2002, waarbij het eerste besluit na
      onderzoek werd bevestigd;
                                                                        —     de bij beschikking van de Commissie van 27 november
—     de Commissie in de kosten te verwijzen.                                 2002 inzake een procedure op grond van artikel 81
                                                                              EG (zaak COMP/E-1/37.152 — Gipsplaten) aan haar
                                                                              opgelegde geldboete aanzienlijk te verlagen;
Middelen en voornaamste argumenten                                      —     de Commissie te verwijzen in de kosten.
Verzoekster nam deel aan de voorselectieproeven van al-
gemeen vergelijkend onderzoek COM/A/11/01. Bij besluit van
4 juni 2002 deelde de jury aan verzoekster mede, dat zij niet           Middelen en voornaamste argumenten
het vereiste minimumresultaat had behaald en derhalve niet
tot de volgende ronden van het vergelijkend onderzoek kon
worden toegelaten. In de bijlage bij het besluit werd uiteengezet       De beschikking waartegen het onderhavige beroep is gericht,
dat één vraag van de proef ongeldig was verklaard en                    heeft betrekking op een mededingingsregeling tussen BPB,
dat bijgevolg maar 39 antwoorden bij de beoordeling in                  Gebrüder Knauf Westdeutsche Gipswerke KG, Société Lafarge
aanmerking waren genomen.                                               SA en zijzelf op de markt voor gipsplaten. Verzoekster heeft
                                                                        niet betwist dat bepaalde praktijken die door de Commissie als
                                                                        inbreuk zijn aangemerkt, hebben plaatsgevonden. Zij heeft
Verzoekster betoogt dat de bestreden besluiten in strijd
                                                                        evenwel verweersters aandacht gevestigd op het feit dat de
zijn met het evenredigheidsbeginsel, aangezien het voor de
                                                                        haar verweten gedragingen aanzienlijk minder ernstig waren,
rechtzetting van onregelmatigheden in één taalversie niet
                                                                        zowel wat tijdsduur, geografisch gebied als intensiteit ervan
noodzakelijk was de vraag naderhand in alle taalversies
                                                                        betreft.
ongeldig te verklaren teneinde de gelijke behandeling en de
objectieve beoordeling van alle deelneemsters en deelnemers
aan de voorselectieproeven te waarborgen. Bovendien zijn de
besluiten onredelijk, aangezien niet de nodige afweging is              Ter onderbouwing van haar vorderingen stelt verzoekster dat
gemaakt tussen algemeen en individueel belang. Het feit dat             de Commissie een onjuiste beoordeling heeft gemaakt en heeft
een van de vragen ongeldig is verklaard en dat daardoor geen            gehandeld in strijd met artikel 81 EG door zich op het
rekening is gehouden met een eigenlijk „juist” antwoord, ligt           standpunt te stellen dat zij van juni 1996 tot november 1998
aan de oorsprong van het besluit van de jury om verzoekster             gegevens had uitgewisseld over de verkoopvolumes op de
niet toe te laten tot de volgende ronden van de voorselectie-           Duitse, de Britse, de Franse en de Benelux-markt.
proeven. Het gaat hier dus om een schrijnend geval, dat door
de jury niet als zodanig is behandeld.
                                                                        Verzoekster meent eveneens dat verweerster een onjuiste
                                                                        beoordeling heeft gemaakt en heeft gehandeld in strijd met
                                                                        artikel 15, lid 2, van verordening nr. 17 en haar richtsnoeren
                                                                        voor de berekening van geldboeten, alsmede met artikel 253
                                                                        EG-Verdrag en het evenredigheidsbeginsel, het beginsel van
                                                                        gelijke behandeling, het billijkheidsbeginsel en het vertrou-
                                                                        wensbeginsel door:
Beroep, op 10 februari 2003 ingesteld door Gyproc
Benelux NV tegen Commissie van de Europese Gemeen-
                             schappen                                   —     niet in aanmerking te nemen dat de totale omvang van
                                                                              haar onderneming erg gering was en zij zich met maar
                                                                              één product bezighield, én zij zich tussen juni 1996 en
                          (Zaak T-50/03)
                                                                              april 1998 op de Britse markt alsmede op de Franse en
                                                                              de Benelux-markt aan geen enkele inbreuk schuldig had
                         (2003/C 101/78)                                      gemaakt;
                         (Procestaal: Frans)                            —     door niet als verzachtende omstandigheden in aanmer-
                                                                              king te nemen dat verzoekster een „meeloopster” was en
                                                                              de inbreuk onmiddellijk staakte toen de Commissie voor
                                                                              het eerst ingreep.
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 10 februari 2003 beroep ingesteld tegen
Commissie van de Europese Gemeenschappen door Gyproc


title: Beroep, op 18 juli 1997 ingesteld door Eurocoton e.a. tegen Raad van de Europese Unie (Zaak T-213/97)

text:
18 . 10. 97          | NL 1                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  C 318/23
Beroep, op 16 juli 1997 ingesteld door A. Hubert tegen                 Beroep, op 18 juli 1997 ingesteld door Eurocoton e.a.
        Commissie van de Europese Gemeenschappen                                     tegen Raad van de Europese Unie
                         ( Zaak T-212/97)                                                     ( Zaak T-213/97)
                            ( 97/C 318/45 )                                                     ( 97/C 318/46 )
                        (Procestaai: Frans)                                                 (Procestaai: Engels)
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
Gemeenschappen is op 16 juli 1997 beroep tegen Commis                 Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
sie van de Europese Gemeenschappen ingesteld door A.                   Gemeenschappen is op 18 juli 1997 beroep tegen Raad
Hubert, wonende te Brussel, vertegenwoordigd door M.                  van de Europese Unie ingesteld door Eurocoton, een Belgi
A. Lucas, advocaat te Luik, domicilie gekozen hebbende te              sche feitelijke vereniging van producenten van ongebleekte
Luxemburg ten kantore van E, Korn, advocaat aldaar, rue                weefsels van katoen in de Gemeenschap, en 13 producen
de Nassau 21 .                                                         ten van dergelijke weefsels in de Gemeenschap, vertegen
                                                                       woordigd door C , Stanbrook, Q.C. , en A. Dashwood, Bar
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage :
                                                                       risters van de Inner Temple te Londen, domicilie gekozen
                                                                       hebbende te Luxemburg ten kantore van A. Kronshagen,
                                                                       advocaat aldaar, boulevard de la Foire 12 .
— nietig te verklaren het op 16 april 1997 aan verzoek
     ster officieel ter kennis gebrachte besluit van de direc
     teur-generaal van DG V houdende definitieve vaststel             Verzoekers concluderen dat het het Gerecht behage:
     ling van haar beoordeling over de periode 1993—
     1995 ;                                                            — nietig te verklaren het besluit van de Raad houdende
                                                                            verwerping van het voorstel voor een verordening van
— verweerster in de kosten van het geding te verwijzen .                    de Commissie a ) tot instelling van een definitief anti
                                                                            dumpingrecht op de invoer van ongebleekte weefsels
Middelen en voornaamste argumenten                                          van katoen van oorsprong uit Indië, Indonesië, Paki
                                                                            stan, Turkije, China en Egypte, en b ) inning van de
Tot staving van haar beroep tot nietigverklaring stelt ver                 voorlopige rechten ingesteld bij Verordening ( EG)
zoekster primair, dat het bestreden rapport is aangetast                    nr. 2208/96 van 18 november 19 96 ;
door een aantal formele en procedurele onwettigheden, te
weten :
                                                                       — de Raad te gelasten, alle schade te vergoeden die ver
                                                                            zoekers door de onrechtmatige verwerping van het
— schending van de beginselen van behoorlijk bestuur en                     voorstel van de Commissie is opgekomen;
     rechtszekerheid doordat het rapport in feite later dan
     op de daarin genoemde datum is vastgesteld;                            en
— haar vorige hiërarchieke meerdere is niet tijdig en vol
     gens de voorgeschreven procedure geraadpleegd;                    — de Raad in de kosten te verwijzen .
— schending van de in artikel 5, lid 2, van de op 27 juli              Middelen en voornaamste argumenten
      1979 vastgestelde algemene bepalingen ter uitvoering
     van de in artikel 43 van het Statuut neergelegde ver
     plichting om een lager cijfer voor de analytische beoor          De Raad was niet bevoegd, het voorstel van de Commissie
     delingen te motivieren;                                            uiteindelijk te verwerpen , en heeft daardoor inbreuk
                                                                       gemaakt op de artikelen 6 , lid 9, en 9, lid 4, van Verorde
                                                                        ning ( EG ) nr. 384/96 van de Raad (PB L 56 van 6 . 3 .
— schending van de verplichting om uitsluitend de in                    1996 , blz. 1 ). Sedert de invoering van vervaltermijnen
     artikel 5, lid 1 , van de algemene uitvoeringsbepalingen          voor de afsluiting van antidumpingonderzoeken moet de
      bedoelde referentieperiode te beoordelen.                         Raad een voorstel van de Commissie vóór het verstrijken
                                                                        van de termijn van vijftien maanden goedkeuren. De Raad
 Subsidiair voert zij aan, dat de inhoud van het rapport een            kon enkel eisen, dat de modaliteiten van het voorstel wer
 aantal onwettigheden vertoont, namelijk:                               den gewijzigd, met dien verstande dat de feitelijke vaststel
                                                                        lingen van de Commissie onverlet werden gelaten.
— schending van de verplichting om de analytische
      beoordelingen los van de algemene beoordeling en aan              Subsidiair, indien de Raad toch bevoegd zou zijn om het
      de hand van de toepasselijke beoordelingsdefinities te
                                                                        voorstel van de Commissie zonder meer te verwerpen ( het
      verrichten;
                                                                        geen niet is toegestaan ), is hij daarbij in het onderhavige
                                                                        geval bewust voorbijgegaan aan de door de Commissie
— kennelijke dwaling omtrent de feiten;                                 vastgestelde feiten of heeft hij dit gedaan op basis van een
                                                                        kennelijk verkeerde vaststelling van de feiten. Bovendien
 — misbruik van bevoegdheid.                                            zijn verzoekers door die verwerping van hun procedurele
                                                                        rechten beroofd en in hun legitieme verwachtingen
                                                                        beschaamd. Ten slotte heeft de Raad zijn besluit niet met
 ---pagebreak---  C 318/24            rNL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  18 . 10 . 97
 redenen omkleed en niet bekendgemaakt, zoals door                   destijds te Brussel met de automatische vertaling was
 artikel 14, lid 2, van Verordening ( EG ) nr. 384/96 wordt          belast " het niet mogelijk hebben gemaakt, verzoeker for
 voorgeschreven.                                                     meel te identificeren, en zelfs al was dat het geval geweest,
                                                                     dan zou die verwijzing niet lasterlijk zijn geweest.
 De tweede tot en met de veertiende verzoeker zal verliezen
 lijden die rechtstreeks voortvloeien uit het besluit van de         Tot staving van zijn aanspraken betoogt verzoeker met
 Raad. In haar antidumpingonderzoek was de Commissie                 name, dat uit artikel 24 van het Statuut niet blijkt, dat de
 uiteindelijk tot de bevinding gekomen, dat zonder de                daarin neergelegde bijstandsplicht, wanneer de ambtenaar
 instelling van de rechten de communautaire bedrijfstak              ten gevolge van betreffende zijn persoon verspreide stellin
 verder bergaf zou gaan en misschien zelfs zou verdwijnen .          gen, allusies of beweringen schade lijdt, slechts zou gelden,
                                                                     indien is bewezen dat die stellingen, allusies of beweringen
                                                                     onjuist zijn. Meer in het bijzonder is het, wil er sprake zijn
                                                                     van het delict eerroof, niet noodzakelijk, dat de onjuist
                                                                     heid van het gestelde feit wordt aangetoond; dit delict ver
                                                                     onderstelt alleen, dat het bewijs van het gestelde feit niet is
                                                                     geleverd .
 Beroep, op 17 juli 1997 ingesteld door B. Lavorel tegen
         Commissie van de Europese Gemeenschappen
                                                                     Voorts beroept hij zich op het feit, dat de informatieproce
                        ( Zaak T-2 14/97)
                                                                     dure betreffende zijn verzoek om bijstand niet contradic
                          ( 97/C 318/47 )                            toir was .
                       (Procestaai: Frans)                           Ten slotte wijst verzoeker erop, dat er over hem een paral
                                                                     lel dossier bestaat; hij verwijt het tot aanstelling bevoegd
                                                                     gezag dat dit hem niet heeft willen bevorderen, een hou
 Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese                   ding die zijns inziens was beïnvloed door documenten die
 Gemeenschappen is op 17 juli 1997 beroep tegen Commis              zich in bedoeld parallel dossier bevonden, waarvan het
 sie van de Europese Gemeenschappen ingesteld door B.                bestaan hem onbekend was .
 Lavorel, wonende te Brussel, vertegenwoordigd door Y.
 Rosenoer, advocaat te Brussel, domicilie gekozen hebbende
                                                                     (') JurAmbt I-A 1995, blz. 233 .
in zijn kantoor, rue J. B. Colyns .
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
— nietig te verklaren het besluit van het tot aanstelling
     bevoegd gezag van 15 mei 1997 over de door hem bij              Beroep, op 24 juli 1997 ingesteld door vennootschap Lema
     aangetekende brief van 16 december 1996 ingediende                  SA tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
     klacht;                                                                                ( Zaak T-2 16/97)
                                                                                ( 97/C 318/48 )
— de Commissie tot bijstand van verzoeker te veroorde
     len;
                                                                                (Procestaai: Frans)
— de Commissie te veroordelen tot vergoeding van de
     door verzoeker geleden schade .                                 Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
                                                                     Gemeenschappen is op 24 juli 1997 beroep ingesteld tegen
                                                                     Commissie van de Europese Gemeenschappen door ven
Middelen en voornaamste argumenten                                   nootschap Lema SA, gevestigd te Gennevilliers ( Frankrijk ),
                                                                     vertegenwoordigd door F. Goguel, advocaat te Parijs,
                                                                     domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore
Verzoeker komt op tegen de weigering van het tot aanstel           van A. May, advocaat aldaar, Grand-Rue 31 .
ling bevoegd gezag om hem bijstand te verlenen in de zin
van artikel 24 van het Statuut, met betrekking tot een aan
tal gestelde lasterlijke aantijgingen in door de vakbond R          Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
en D verspreide vlugschriften, waarin werd gezegd dat
Lavorel rechtstreeks zou hebben bijgedragen tot de opstel
                                                                    — nietig te verklaren het besluit van de Commissie van
ling van een parallel dossier over een andere ambtenaar.
                                                                          24 april 1997;
Volgens verweerster waren in de litigieuze vlugschriften            — te verklaren dat van verzoekster niet a posteriori de
alleen maar de overwegingen van het arrest van het                        litigieuze invoerrechten kunnen worden nagevorderd;
Gerecht van 11 oktober 1995 in de gevoegde zaken T-39/
93 en T-553/93, Baltsavias/Commissie (') overgenomen.
Voorts zou de verwijzing in de betrokken publicatie van             — subsidiair, te verklaren dat verzoekster recht heeft op
de vakbond R en D naar een „ Franse jurist-linguïst die                   kwijtschelding van de litigieuze rechten;


title: Zaak F-2/10: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 6 oktober 2010 Marcuccio/Commissie (Openbare dienst — Ambtenaren — Sociale zekerheid — Ziektekostenverzekering — Verzoeken om vergoeding van ziektekosten — Ontbreken van bezwarend besluit — Beroep deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk rechtens ongegrond — Artikel 94 van Reglement voor de procesvoering)

text:
               20.11.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 317/48

         Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 6 oktober 2010 Marcuccio/Commissie
   (Zaak F-2/10) (1)

   (Openbare dienst - Ambtenaren - Sociale zekerheid - Ziektekostenverzekering - Verzoeken om vergoeding van ziektekosten - Ontbreken van bezwarend besluit - Beroep deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk rechtens ongegrond - Artikel 94 van Reglement voor de procesvoering)
   2010/C 317/86
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Luigi Marcuccio (Tricase, Italië) (vertegenwoordiger: G. Cipressa, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Currall en C. Berardis-Kayser, gemachtigden, bijgestaan door A. Dal Ferro, advocaat)

      Voorwerp

   Nietigverklaring van het besluit houdende weigering om verzoeker 100 % vergoeding van ziektekosten te geven

      Dictum

               1)

               Het beroep van Marcuccio wordt deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk ongegrond verklaard.

               2)

               Marcuccio wordt verwezen in de kosten.

               3)

               Marcuccio wordt veroordeeld tot betaling aan het Gerecht van het bedrag van 1 500 EUR.

      (1)  PB C 63 van 13/03/2010, blz. 53.


title: Zaak T-584/15 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 7 december 2015 — POA/Commissie („Kort geding — Bekendmaking van een aanvraag tot inschrijving van een beschermde oorsprongsbenaming — „Halloumi” of „Hellim” — Verzoek tot opschorting van tenuitvoerlegging — Ontbreken van spoedeisendheid”)

text:
               8.2.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 48/51

         Beschikking van de president van het Gerecht van 7 december 2015 — POA/Commissie
   (Zaak T-584/15 R)
   ((„Kort geding - Bekendmaking van een aanvraag tot inschrijving van een beschermde oorsprongsbenaming - „Halloumi” of „Hellim” - Verzoek tot opschorting van tenuitvoerlegging - Ontbreken van spoedeisendheid”))
   (2016/C 048/58)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Pagkyprios organismos ageladotrofon Dimosia Ltd (POA) (Latsia, Cyprus) (vertegenwoordiger: N. Korogiannakis, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Lewis en J. Guillem Carrau, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek tot opschorting van tenuitvoerlegging van de handeling van de Commissie van 28 juli 2015 met als opschrift „Bekendmaking van een aanvraag overeenkomstig artikel 50, lid 2, onder a), van verordening (EU) nr. 1151/2012 van het Europees Parlement en de Raad inzake kwaliteitsregelingen voor landbouwproducten en levensmiddelen” (PB C 246, blz. 9)

      Dictum

               1)

               Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.

               2)

               De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.


title: Zaak C-148/16: Beschikking van de president van het Hof van 6 december 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Högsta domstol — Zweden) — Riksåklagaren/Zenon Robert Akarsar

text:
               20.3.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 86/21

         Beschikking van de president van het Hof van 6 december 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Högsta domstol — Zweden) — Riksåklagaren/Zenon Robert Akarsar
   (Zaak C-148/16) (1)

   (2017/C 086/26)
   Procestaal: Zweeds
   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 175 van 17.5.2016.


title: Zaak C-503/13: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 19 september 2013 — Boston Scientific Medizintechnik GmbH/AOK Sachsen-Anhalt

text:
               30.11.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 352/8

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 19 september 2013 — Boston Scientific Medizintechnik GmbH/AOK Sachsen-Anhalt
   (Zaak C-503/13)
   2013/C 352/14
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesgerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Eiseres tot Revision: Boston Scientific Medizintechnik GmbH

      Verweerster in Revision: AOK Sachsen-Anhalt

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet artikel 6, lid 1, van richtlijn 85/374/EEG van de Raad van 25 juli 1985 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake de aansprakelijkheid voor producten met gebreken (1) aldus worden uitgelegd dat bij een in het menselijk lichaam geïmplanteerd medisch product (in casu: een pacemaker) reeds dan sprake is van een product met gebreken, wanneer apparaten van dezelfde productgroep een noemenswaardig hoger risico van stilvallen hebben, maar aan het in het concrete geval geïmplanteerde apparaat geen gebrek is vastgesteld?

               2)

               Voor het geval dat vraag 1 bevestigend wordt beantwoord:
               Vormen de kosten van de operatie voor het verwijderen van het product en het implanteren van een andere pacemaker schade veroorzaakt door lichamelijk letsel in de zin van de artikelen 1 en 9, eerste alinea, sub a, van richtlijn 85/374/EEG?

      (1)  PB L 210, blz. 29.


title: Zaak T-16/08: Beroep ingesteld op 11 januari 2008 — Perfetti van Melle/BHIM — Cloetta Fazer (CENTER SHOCK)

text:
               8.3.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 64/59

         Beroep ingesteld op 11 januari 2008 — Perfetti van Melle/BHIM — Cloetta Fazer (CENTER SHOCK)
   (Zaak T-16/08)
   (2008/C 64/96)
   Taal van het verzoekschrift: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: Perfetti van Melle SpA (Lainate, Italië) (vertegenwoordigers: P. Perani en P. Pozzi, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Cloetta Fazer AB (Ljungsbro, Zweden)
   Conclusies

               —

               de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM in zaak R 149/2006-4 van 7 november 2007, meegedeeld op 9 november 2007, geheel te wijzigen;

               —

               de beslissing van de nietigheidsafdeling van het BHIM van 24 november 2005 op het verzoek om nietigverklaring nr. 941 C 973 065 te vernietigen;

               —

               de geldigheid van gemeenschapsmerkinschrijving nr. 973 065 CENTER SHOCK van Perfetti te bevestigen;

               —

               verweerders te verwijzen in de kosten van de onderhavige procedure, alsook in die van de procedures van nietigverklaring en beroep bij het BHIM.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ingeschreven gemeenschapsmerk waarvan nietigverklaring is gevorderd: woordmerk „CENTER SHOCK” voor waren van klasse 30 (gemeenschapsmerk nr. 973 065)

      Houder van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Partij die nietigverklaring van het gemeenschapsmerk vordert: Cloetta Fazer AB

      Merkrecht van de partij die nietigverklaring vordert: de nationale woordmerken „CENTER” en „CLOETTA CENTER” voor waren van onder meer klasse 30

      Beslissing van de nietigheidsafdeling: nietigverklaring van het gemeenschapsmerk

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 52, lid 1, sub a, van verordening nr. 40/94 van de Raad, aangezien de conflicterende merken, ook al hebben zij een gemeenschappelijk bestanddeel, in hun geheel beschouwd verschillen qua klank, betekenis en totaalindruk ervan. Voorts zijn Cloetta en Perfetti volgens verzoekster op verschillende markten actief, daar hun waren verschillende behoeften dekken en tot verschillende consumenten zijn gericht.


title: Zaak C-210/13: Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 14 november 2013 [verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice (Chancery Division) — Verenigd Koninkrijk] — Glaxosmithkline Biologicals SA, Glaxosmithkline Biologicals, Niederlassung der Smithkline Beecham Pharma GmbH & Co. KG/Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks [Geneesmiddelen voor menselijk gebruik — Aanvullend beschermingscertificaat — Verordening (EG) nr. 469/2009 — Begrippen „werkzame stof” en „samenstelling van werkzame stoffen”  — Adjuvans]

text:
               7.4.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 102/10

         Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 14 november 2013 [verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice (Chancery Division) — Verenigd Koninkrijk] — Glaxosmithkline Biologicals SA, Glaxosmithkline Biologicals, Niederlassung der Smithkline Beecham Pharma GmbH & Co. KG/Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks
   (Zaak C-210/13) (1)

   ([Geneesmiddelen voor menselijk gebruik - Aanvullend beschermingscertificaat - Verordening (EG) nr. 469/2009 - Begrippen „werkzame stof” en „samenstelling van werkzame stoffen” - Adjuvans])
   2014/C 102/13
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Glaxosmithkline Biologicals SA, Glaxosmithkline Biologicals, Niederlassung der Smithkline Beecham Pharma GmbH & Co. KG

      Verwerende partijen: Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — High Court of Justice (Chancery Division) — Uitlegging van artikel 1, sub b, van verordening (EG) nr. 469/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 betreffende het aanvullende beschermingscertificaat voor geneesmiddelen (PB L 152, blz. 1) — Begrippen „werkzame stof” en „samenstelling van werkzame stoffen” — Adjuvans dat op zichzelf geen therapeutische werking heeft, maar de therapeutische werking van een antigen versterkt

      Dictum

   Artikel 1, sub b, van verordening (EG) nr. 469/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 betreffende het aanvullende beschermingscertificaat voor geneesmiddelen moet aldus worden uitgelegd dat, net zoals een adjuvans niet onder het begrip „werkzame stof” in de zin van deze bepaling valt, ook een samenstelling van twee stoffen waarvan de ene stof een werkzame stof is die uit zichzelf therapeutische werking heeft, en de andere stof, een adjuvans, het mogelijk maakt deze therapeutische werking te versterken maar uit zichzelf geen therapeutische werking heeft, niet onder het begrip „samenstelling van werkzame stoffen” in de zin van deze bepaling valt.

      (1)  PB C 189 van 29.6.2013.


title: Zaak C-210/04: Verzoek van de Corte Suprema di Cassazione, Vijfde civiele kamer, van 18 februari 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Ministero dell' Economia e delle Finanze en Agenzia delle Entrate, enerzijds, en FCE Bank plc, anderzijds

text:
               24.7.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/6

         Verzoek van de Corte Suprema di Cassazione, Vijfde civiele kamer, van 18 februari 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Ministero dell' Economia e delle Finanze en Agenzia delle Entrate, enerzijds, en FCE Bank plc, anderzijds
   (Zaak C-210/04)
   (2004/C 190/09)
   De Corte Suprema di Cassazione, Vijfde civiele kamer, heeft bij beschikking van 18 februari 2004, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 12 maart 2004, in het geding tussen Ministero dell' Economia e delle Finanze en Agenzia delle Entrate, enerzijds, en FCE Bank plc, anderzijds, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:

               „a)

               Moeten de artikelen 2, punt 1, en 9, lid 1, van de Zesde richtlijn aldus worden uitgelegd dat het filiaal van een vennootschap die een vestiging in een andere (al dan niet tot de Europese Unie behorende) staat heeft, dat de kenmerken van een productie-eenheid heeft, als zelfstandig belastingplichtige kan worden beschouwd en er dus een rechtsverhouding tussen de twee eenheden is, met als gevolg dat BTW is verschuldigd over door de moedermaatschappij verrichte diensten; kan voor de bepaling van deze rechtsverhouding gebruik worden gemaakt van het arm's length-criterium zoals geformuleerd in artikel 7, leden 2 en 3, van het OESO-modelverdrag tot het vermijden van dubbele belastingheffing en van het Verdrag van 21 oktober 1988 tussen Italië, het Verenigd Koninkrijk en Noord-Ierland; bestaat er een rechtsverhouding in geval van een cost-sharing agreement betreffende de verlening van diensten aan de vestiging; zo ja, wat zijn de voorwaarden om van een dergelijke rechtsverhouding te kunnen spreken; moet het begrip rechtsverhouding naar nationaal of naar Gemeenschapsrecht worden bepaald?

               b)

               Kan, en zo ja, in welke mate, het in rekening brengen van de kosten van dergelijke diensten aan het filiaal, ongeacht de omvang ervan en het behalen van ondernemingswinst, worden aangemerkt als tegenprestatie voor verrichte diensten in de zin van artikel 2 van de Zesde richtlijn?

               c)

               Wanneer over de verrichting van diensten tussen de moedermaatschappij en het filiaal in beginsel geen BTW moet worden betaald, omdat de afnemer van de dienst geen zelfstandig belastingplichtige is en er dus geen sprake is van een rechtsverhouding tussen de twee eenheden, is dan een nationale administratieve praktijk op grond waarvan de dienstverrichting belast is, wanneer de moedermaatschappij in een andere lidstaat van de Europese Unie is gevestigd, in strijd met het recht van vestiging zoals voorzien in artikel 43 EG?”


title: Zaak T-159/05: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 29 juni 2006 — UNIPOR-Ziegel-Marketing/BHIM — Dörken (DELTA)

text:
               2.9.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 212/46

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 29 juni 2006 — UNIPOR-Ziegel-Marketing/BHIM — Dörken (DELTA)
   (Zaak T-159/05) (1)

   (2006/C 212/78)

      Procestaal: Duits

   De president van de Vijfde kamer van het Gerecht van eerste aanleg heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 171 van 9.7.2005.


title: Zaak C-252/11: Beschikking van het Hof (Eerste kamer) van 22 oktober 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Krajský súd v Prešove — Slowakije) — Erika Šujetová/Rapid life životná poisťovňa as (Prejudiciële verwijzing — Afdoening zonder beslissing)

text:
               6.4.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 101/2

         Beschikking van het Hof (Eerste kamer) van 22 oktober 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Krajský súd v Prešove — Slowakije) — Erika Šujetová/Rapid life životná poisťovňa as
   (Zaak C-252/11) (1)

   (Prejudiciële verwijzing - Afdoening zonder beslissing)
   2013/C 101/02
   Procestaal: Slowaaks

      Verwijzende rechter

   Krajský súd v Prešove

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Erika Šujetová

      Verwerende partij: Rapid life životná poisťovňa as

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Krajský súd v Prešove (Slowakije) — Uitlegging van de artikelen 6, lid 1, en 7, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB L 95, blz. 29) — Nationale bepaling waarbij de uitsluitende bevoegdheid om uitspraak te doen over een verzoek om vernietiging van een arbitraal vonnis, wordt toegekend aan de rechter binnen wiens rechtsgebied de arbitrageprocedure is gevoerd — Nationale bepaling op grond waarvan deze rechter, na het arbitraal vonnis eventueel te hebben vernietigd, de procedure moet voortzetten zonder zijn territoriale bevoegdheid opnieuw te onderzoeken — Oneerlijke arbitrageovereenkomst of oneerlijk arbitragebeding

      Dictum

   Over het in zaak C-252/11 door de Krajský súd v Prešove (Slowakije) bij beslissing van 7 april 2011 ingediende verzoek om een prejudiciële beslissing hoeft geen uitspraak te worden gedaan.

      (1)  PB C 269 van 10.09.2011.


title: Zaak C-92/13: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 25 februari 2013 — Gemeente ’s-Hertogenbosch, andere partij: Staatssecretaris van Financiën

text:
               25.5.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 147/11

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 25 februari 2013 — Gemeente ’s-Hertogenbosch, andere partij: Staatssecretaris van Financiën
   (Zaak C-92/13)
   2013/C 147/19
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Hoge Raad der Nederlanden

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekster: Gemeente ’s-Hertogenbosch

      Andere partij: Staatssecretaris van Financiën

      Prejudiciële vraag

   Dient artikel 5, lid 7, aanhef en letter a, van de Zesde richtlijn (1) aldus te worden uitgelegd dat als levering onder bezwarende titel wordt aangemerkt de situatie waarin een gemeente een gebouw in gebruik neemt dat zij op eigen grond heeft laten bouwen en dat zij voor 94 percent gaat gebruiken voor haar werkzaamheden als overheid en voor 6 percent voor haar werkzaamheden als belastingplichtige, waarvan 1 percent voor vrijgestelde prestaties waaraan geen recht op aftrek is verbonden?

      (1)  Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1).


title: Zaak C-394/11: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Komisia za zashtita ot diskriminatsia op 25 juli 2011 — Valeri Hariev Belov/ ChEZ Elektro Balgaria АD, ChEZ Raspredelenie Balgaria АD en Darzhavna Komisia po energiyno i vodno regulirane

text:
               8.10.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 298/14

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Komisia za zashtita ot diskriminatsia op 25 juli 2011 — Valeri Hariev Belov/„ChEZ Elektro Balgaria” АD, „ChEZ Raspredelenie Balgaria” АD en Darzhavna Komisia po energiyno i vodno regulirane
   (Zaak C-394/11)
   2011/C 298/27
   Procestaal: Bulgaars

      Verwijzende rechter

   Komisia za zashtita ot diskriminatsia (Commissie voor bescherming tegen discriminatie)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Valeri Hariev Belov

      Verwerende partijen:„ChEZ Elektro Balgaria” АD, „ChEZ Raspredelenie Balgaria” АD en Darzhavna Komisia po energiyno i vodno regulirane (Regelgevende commissie voor energie en water)

      Prejudiciële vragen

               Vraag 1: Valt het te behandelen geval binnen de werkingssfeer van richtlijn 2000/43/EG van de Raad van 29 juni 2000 houdende toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van personen ongeacht ras of etnische afstamming (1) (in casu gelet op artikel 3, lid 1, sub h)?

               Vraag 2: Wat dient te worden begrepen onder „ongunstigere behandeling” in de zin van artikel 2, lid 2, sub a, van richtlijn 2000/43 en „personen van een bepaald ras of een bepaalde etnische afstamming in vergelijking met andere personen bijzonder benadeelt” in de zin van artikel 2, lid 2, sub b, richtlijn 2000/43:

                           2.1.

                           Is het voor kwalificatie van een ongunstigere behandeling als directe discriminatie absoluut noodzakelijk dat de behandeling ongunstiger is en dat zij direct of indirect wettelijk vastgestelde rechten of belangen schendt, of dient zij als om het even welke vorm van een gedrag (een relatie) in de ruimere zin van het woord aldus te worden begrepen dat zij in vergelijking met het gedrag in een gelijkaardige situatie minder voordelig is?

                           2.2.

                           Is het voor kwalificatie van het brengen van een persoon in een bijzonder ongunstige situatie als indirecte discriminatie ook vereist dat hierdoor direct of indirect wettelijk vastgestelde rechten of belangen worden geschonden, of dient het in ruimere zin te worden uitgelegd als elke vorm van het brengen van een persoon in een bijzonder ongunstige/onvoordelige situatie?

               Vraag 3: Naargelang het antwoord op vraag 2: wanneer het voor kwalificatie als directe of indirecte discriminatie in de zin van artikel 2, lid 2, sub a en sub b, richtlijn 2000/43 is vereist dat de ongunstigere behandeling of het brengen van een persoon in een bijzonder ongunstige situatie direct of indirect een wettelijk vastgesteld recht of belang schendt,

                           3.1.

                           estellen artikel 38 Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, richtlijn 2006/32/EG (2) (punt 29 van de considerans, artikel 1 en artikel 13, lid 1), richtlijn 2003/54/EG (3) (artikel 3, lid 5), en richtlijn 2009/72/EG (4) (artikel 3, lid 7), ten voordele van de eindverbruiker een recht of belang vast om regelmatig de stand van de elektriciteitsmeter te kunnen nagaan dat voor de nationale rechterlijke instanties in een procedure zoals het hoofdgeding kan worden aangevoerd,
                           en

                           3.2.

                           zijn met deze bepalingen verenigbaar, nationale wettelijke regelingen en/of een met toestemming van het Nationaal Agentschap voor energieregulering gerealiseerde bestuurlijke praktijk die een distributiebedrijf de vrijheid toekent elektriciteitsmeters op moeilijk of niet toegankelijke plaatsen te installeren waardoor het de verbruikers onmogelijk wordt gemaakt zelf en regelmatig de stand van de elektriciteitsmeter na te gaan en bij te houden?

               Vraag 4: Naargelang het antwoord op vraag 2: wanneer het voor kwalificatie als directe of indirecte discriminatie niet absoluut is vereist dat een wettelijk vastgesteld recht of belang direct of indirect is geschonden,

                           —

                           zijn volgens artikel 2, lid 2, sub a en sub b, richtlijn 2000/43 geoorloofd, nationale wettelijke regelingen of rechtspraak, zoals deze aan de orde in het hoofdgeding, die voor kwalificatie van discriminatie vereisen dat de ongunstigere behandeling en het brengen van een persoon in een ongunstigere situatie direct of indirect wettelijk vastgestelde rechten of belangen schenden;

                           —

                           wanneer nationale wettelijke regelingen of rechtspraak niet zijn geoorloofd, is de nationale rechter dan verplicht deze buiten toepassing te laten en de definities van de richtlijn erbij te halen?

               Vraag 5: Hoe dient artikel 8, lid 1, richtlijn 2000/43 te worden uitgelegd?

                           5.1.

                           Aldus, dat het vereist dat het slachtoffer het bewijs levert van feiten op grond waarvan zich een duidelijke, vaststaande en zekere conclusie of een dergelijke conclusie van directe of indirecte discriminatie opdringt, of volstaat het dat de feiten enkel tot het aannemen/vermoeden van dergelijke conclusie leiden?

                           5.2.

                           Hebben de feiten, namelijk

                                       a)

                                       dat alleen in de straten van de twee als Roma-wijken bekende stadsdelen elektriciteitsmeters op elektriciteitspalen zijn geplaatst op een hoogte die visuele controle van de stand door verbruikers uitsluit, behalve bekende uitzonderingen in enkele delen van deze twee stadswijken, en

                                       b)

                                       dat in alle andere wijken van de stad de elektriciteitsmeters zijn geplaatst op een voor visuele controle toegankelijke hoogte (tot en met 1,70 m), meestal in de woning van de verbruiker of aan de gevel van het gebouw of aan de omheining,

                                 tot gevolg dat de bewijslast bij de verwerende partij wordt gelegd?

                           5.3.

                           Sluiten de omstandigheden, namelijk

                                       a)

                                       dat in beide als Roma-wijken bekende stadsdelen niet alleen Roma leven maar ook personen van een andere etnische afstamming, en/of

                                       b)

                                       dienovereenkomstig, welk gedeelte van de bevolking in deze beide wijken zich daadwerkelijk Roma noemt, en/of

                                       c)

                                       dat het distributiebedrijf de redenen voor verplaatsing van de elektriciteitsmeters in deze beide stadswijken naar een hoogte van 7 m als algemeen bekend beschouwt,

                                 uit dat de bewijslast bij de verwerende partij wordt gelegd?

               Vraag 6: Naargelang van het antwoord op vraag 5:

                           6.1.

                           Indien artikel 8, lid 1, richtlijn 2000/43 aldus dient te worden uitgelegd, dat het aannemen/vermoeden van een discriminatie is vereist en indien de voormelde feiten tot gevolg hebben dat de bewijslast bij verwerende partij wordt gelegd, welke vorm van discriminatie doen deze feiten dan vermoeden: directe discriminatie, indirecte discriminatie en/of intimidatie?

                           6.2.

                           Staat richtlijn 2000/43 toe dat directe discriminatie en/of intimidatie wordt gerechtvaardigd door het nastreven van een legitiem doel met noodzakelijke en gepaste middelen?

                           6.3.

                           Kan, met inachtneming van de door het distributiebedrijf aangevoerde en nagestreefde legitieme doelstellingen, de in beide stadswijken toegepaste maatregel worden gerechtvaardigd in een situatie waar:

                                       a)

                                       de maatregel wordt toegepast wegens de in beide stadswijken zeer talrijke onbetaalde facturen, en wegens herhaaldelijke inbreuken door de verbruikers die de veiligheid, de kwaliteit, het doorlopend en zonder gevaar functioneren van de elektriciteitsinstallaties belemmeren of in gevaar brengen,
                                       en
                                       de maatregel ten aanzien van iedereen wordt toegepast, ongeacht of de betrokken verbruiker zijn facturen voor distributie en levering van stroom betaalt of niet, en ongeacht of vaststaat dat betrokken verbruiker een of andere inbreuk (geknoei met de stand van de elektriciteitsmeter, onrechtmatige aansluiting en/of onrechtmatige afname/onrechtmatig stroomverbruik zonder opmeting noch betaling of een of ander geknoei met het net waardoor het veilig, kwalitatief, doorlopend en zonder gevaar functioneren ervan wordt belemmerd of in gevaar gebracht) heeft begaan;

                                       b)

                                       voorzien is in zowel civiele en bestuurlijke als strafrechtelijke aansprakelijkheden voor elke vergelijkbare inbreuk op wettelijke regelingen en de algemene voorwaarden van de overeenkomst inzake distributie (hierna: „distributieovereenkomst”);

                                       c)

                                       de in artikel 27, lid 2, van de algemene voorwaarden van de distributieovereenkomst voorziene clausule, te weten het distributiebedrijf garandeert op uitdrukkelijk schriftelijk verzoek van verbruiker de mogelijkheid van visuele controle van de stand van de elektriciteitsmeter, de verbruiker niet daadwerkelijk de mogelijkheid biedt zelf en regelmatig de voor hem relevante gegevens na te gaan;

                                       d)

                                       het op grond van een uitdrukkelijk schriftelijk verzoek mogelijk is een elektriciteitsmeter ter controle te installeren in de woning van verbruiker die hiervoor een vergoeding moet betalen;

                                       e)

                                       de maatregel een karakteristiek en zichtbaar kenmerk is voor de oneerlijkheid in een of andere vorm van verbruiker op grond van de bewering van het distributiebedrijf dat de redenen voor toepassing van de maatregel algemeen bekend zijn;

                                       f)

                                       andere technische methoden en middelen ter voorkoming van geknoei met de elektriciteitsmeters voorhanden zijn;

                                       g)

                                       de vertegenwoordiger van het distributiebedrijf uiteenzet dat de in een Roma-wijk van een andere stad toegepaste gelijkaardige maatregelen inbreuken inderdaad niet hebben kunnen verhinderen;

                                       h)

                                       niet wordt aangenomen dat de in een van die stadswijken aangelegde elektrische installatie, te weten een transformatorstation, ter beveiliging van gelijkaardige maatregelen zoals de elektriciteitsmeters moet worden ingezet?

      (1)  Richtlijn 2000/43/EG van de Raad van 29 juni 2000 houdende toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van personen ongeacht ras of etnische afstamming (PB L 180, blz. 22).

      (2)  Richtlijn 2006/32/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2006 betreffende energie-efficiëntie bij het eindgebruik en energiediensten en houdende intrekking van Richtlijn 93/76/EEG van de Raad (PB L 114, blz. 64).

      (3)  Richtlijn 2003/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2003 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit en houdende intrekking van Richtlijn 96/92/EG (PB L 176, blz. 37).

      (4)  Richtlijn 2009/72/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit en tot intrekking van Richtlijn 2003/54/EG (PB L 211, blz. 55).


title: Zaak T-266/14: Beroep ingesteld op 28 april 2014 — Argus Security Projects/Commissie

text:
               28.7.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 245/19

         Beroep ingesteld op 28 april 2014 — Argus Security Projects/Commissie
   (Zaak T-266/14)
   2014/C 245/26
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Argus Security Projects Ltd (Limassol, Cyprus) (vertegenwoordigers: T. Bontinck en E. van Nuffel d’Heynsbroeck, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het besluit van EUBAM Libië houdende afwijzing van de offerte die de onderneming Argus heeft ingediend in het kader van de aanbestedingsprocedure betreffende het verrichten van veiligheidsdiensten in het kader van de missie van de Europese Unie voor bijstandsverlening inzake geïntegreerd grensbeheer in Libië (overeenkomst EUBAM-13-020) en tot gunning van de opdracht aan Garda, nietig verklaren;

               —

               de verwerende partij verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Tot staving van haar beroep voert de verzoekende partij drie middelen aan.

               1.

               Eerste middel: schending van artikel 110 van het Financieel Reglement (1), van de in de aanbestedingsstukken vastgelegde gunningsregels, in het bijzonder de punten 4.1 en 12.1 van de instructies voor de inschrijvers, en van de beginselen van gelijke behandeling en non-discriminatie van de inschrijvers, aangezien EUBAM niet heeft geverifieerd of de opdrachtnemer in staat is de opdracht overeenkomstig de aanbestedingsvereisten uit te voeren, of niet met de minimale redelijkerwijze te verwachten gestrengheid gebruik heeft gemaakt van zijn beoordelingsbevoegdheid inzake de van de gekozen offerte verwachte technische kwaliteiten.
               De verzoekende partij betoogt dat de ernstige tekortkomingen van de opdrachtnemer en zijn onvermogen om de hem gegunde opdracht uit te voeren, blijk geven van een onrealistische inschrijving, die de aanbestedende instantie had moeten afwijzen.

               2.

               Tweede middel: wezenlijke wijziging van de oorspronkelijke gunningsvoorwaarden, wat het resultaat van de aanbesteding kan hebben vervalst.
               De verzoekende partij betoogt dat de verhouding tussen de punten, die voor alle evaluatiecriteria zijn toegekend aan de gunningnemer en aan de verzoekende partij, andersom zou zijn geweest indien bij de beoordeling van de gekozen inschrijving rekening was gehouden met de voorwaarden waaronder de gunningnemende onderneming de opdracht uitvoert.

               3.

               Derde middel: schending van de motiveringsplicht, aangezien de aanbestedende dienst artikel 113 van het Financieel Reglement en artikel 161, lid 2, van de gedelegeerde verordening (2) niet in acht heeft genomen door te verzuimen om binnen een termijn van vijftien kalenderdagen nadat de verzoekende partij daarom had verzocht haar de kenmerken en relatieve voordelen van de gekozen inschrijving mee te delen.

      (1)  Verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie en tot intrekking van verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 (PB L 298, blz. 1).

      (2)  Gedelegeerde verordening (EU) nr. 1268/2012 van de Commissie van 29 oktober 2012 houdende uitvoeringsvoorschriften voor verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie (PB L 362, blz. 1).


title: Zaak C-304/08: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 14 januari 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV/Plus Warenhandelsgesellschaft mbH (Richtlijn 2005/29/EG — Oneerlijke handelspraktijken — Nationale regeling volgens welke handelspraktijken waarbij deelneming van consumenten aan spel afhankelijk wordt gesteld van aankoop van goed of dienst, in beginsel verboden zijn)

text:
               3.7.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 179/3

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 14 januari 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV/Plus Warenhandelsgesellschaft mbH
   (Zaak C-304/08) (1)

   (Richtlijn 2005/29/EG - Oneerlijke handelspraktijken - Nationale regeling volgens welke handelspraktijken waarbij deelneming van consumenten aan spel afhankelijk wordt gesteld van aankoop van goed of dienst, in beginsel verboden zijn)
   2010/C 179/03
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesgerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV

      Verwerende partij: Plus Warenhandelsgesellschaft mbH

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Bundesgerichtshof — Uitlegging van artikel 5, lid 2, richtlijn 2005/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt en tot wijziging van richtlijn 84/450/EEG van de Raad, richtlijnen 97/7/EG, 98/27/EG en 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad en van verordening (EG) nr. 2006/2004 van het Europees Parlement en de Raad (PB L 149, blz. 22) — Handelspraktijk waarbij de verkoop van producten wordt gekoppeld aan een spel met reclamedoeleinden waarbij de klant aan trekkingen van de nationale lotto kan deelnemen wanneer hij bij aankoop van producten een bepaald aantal bonuspunten heeft verzameld — Nationale regeling volgens welke de handelspraktijk waarbij de deelneming van consumenten aan een wedstrijd of spel met reclamedoeleinden afhankelijk wordt gesteld van de aankoop van een goed of dienst in beginsel ongeoorloofd is, ongeacht of de concrete reclamemaatregel de belangen van de consumenten aantast

      Dictum

   Richtlijn 2005/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt en tot wijziging van richtlijn 84/450/EEG van de Raad, richtlijnen 97/7/EG, 98/27/EG en 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad en van verordening (EG) nr. 2006/2004 van het Europees Parlement en de Raad („richtlijn oneerlijke handelspraktijken”) moet aldus worden uitgelegd dat zij zich verzet tegen een nationale regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die handelspraktijken waarbij de deelneming van de consument aan een prijsvraag of spel afhankelijk wordt gesteld van de aankoop van een goed of een dienst, in beginsel verbiedt, zonder rekening te houden met de specifieke omstandigheden van het concrete geval.

      (1)  PB C 247 van 27.9.2008.


title: Zaak C-213/13: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 10 juli 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato — Italië) — Impresa Pizzarotti & C. Spa/Comune di Bari, Giunta comunale di Bari, Consiglio comunale di Bari (Prejudiciële verwijzing — Overheidsopdrachten voor uitvoering van werken — Richtlijn 93/37/EEG — „Voorovereenkomst tot verhuur” van nog te bouwen gebouwen — Nationale rechterlijke beslissing die in gezag van gewijsde is gegaan — Draagwijdte van het beginsel van gezag van gewijsde in een met Unierecht onverenigbare situatie)

text:
               15.9.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 315/14

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 10 juli 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato — Italië) — Impresa Pizzarotti & C. Spa/Comune di Bari, Giunta comunale di Bari, Consiglio comunale di Bari
   (Zaak C-213/13) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Overheidsopdrachten voor uitvoering van werken - Richtlijn 93/37/EEG - „Voorovereenkomst tot verhuur” van nog te bouwen gebouwen - Nationale rechterlijke beslissing die in gezag van gewijsde is gegaan - Draagwijdte van het beginsel van gezag van gewijsde in een met Unierecht onverenigbare situatie))
   2014/C 315/20
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Consiglio di Stato

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Impresa Pizzarotti & C. Spa

      Verwerende partijen: Comune di Bari, Giunta comunale di Bari, Consiglio comunale di Bari

      in tegenwoordigheid van: Complesso Residenziale Bari 2 Srl, Commissione di manutenzione della Corte d’appello di Bari, Giuseppe Albenzio, in de hoedanigheid van „commissario ad acta”, Ministero della Giustizia, Regione Puglia

      Dictum

               1)

               Artikel 1, sub a, van richtlijn 93/37/EEG van de Raad van 14 juni 1993 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor de uitvoering van werken, moet aldus worden uitgelegd dat een overeenkomst die als hoofdvoorwerp de verwezenlijking van een bouwwerk dat voldoet aan de door de aanbestedende dienst omschreven eisen heeft, een overheidsopdracht voor de uitvoering van werken vormt, die dus niet valt onder de uitsluiting bedoeld in artikel 1, sub a-iii, van richtlijn 92/50/EEG van de Raad van 18 juni 1992 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor dienstverlening, ook al omvat zij een verbintenis om het betrokken bouwwerk in verhuur te geven.

               2)

               Een nationale rechter, zoals de verwijzende rechter, die in laatste aanleg uitspraak heeft gedaan zonder het Hof van Justitie van de Europese Unie krachtens artikel 267 VWEU om een prejudiciële beslissing te verzoeken, moet hetzij het gewijsde in zijn beslissing die heeft geleid tot een met de Unieregelgeving op het gebied van de overheidsopdrachten voor de uitvoering van werken onverenigbare situatie aanvullen, hetzij op die beslissing terugkomen om rekening te houden met een later door dat Hof aan die regelgeving gegeven uitlegging, voor zover het toepasselijke nationale procesrecht dit toestaat.

      (1)  PB C 207 van 20.7.2013.