title: Zaak C-165/07: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Vestre Landsret (Denemarken) op 27 maart 2007 — Skatteministeriet/Ecco Sko A/S

text:
               9.6.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 129/8

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Vestre Landsret (Denemarken) op 27 maart 2007 — Skatteministeriet/Ecco Sko A/S
   (Zaak C-165/07)
   (2007/C 129/12)
   Procestaal: Deens
   Verwijzende rechter
   Vestre Landsret
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Skatteministeriet

      Verwerende partij: Ecco Sko A/S
   Prejudiciële vragen

               1)

               Moet bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief (1), zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 2388/2000 van de Commissie van 13 oktober 2000 (2), aldus worden uitgelegd dat het schoeisel dat het onderwerp is van het hoofdgeding, moet worden ingedeeld onder GN-post 6403, als schoeisel met een bovendeel van leer, of onder GN-post 6404, als schoeisel met een bovendeel van textiel?

               2)

               Is aanvullende aantekening 1 op hoofdstuk 64 van de GN, toegevoegd bij verordening (EG) nr. 3800/92 van de Commissie van 23 december 1992 (3) tot wijziging van verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad, verenigbaar met aantekening 4 a) op hoofdstuk 64 van de GN?

      (1)  Verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief (PB L 256, blz. 1).

      (2)  Verordening (EG) nr. 2263/2000 van de Commissie van 13 oktober 2000 tot wijziging van bijlage I van verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief (PB L 264, blz. 1), met rectificatie in PB L 276, blz. 92.

      (3)  PB L 384, blz. 8.


title: Arrest van het Hof van 23 september 2003 in zaak C-78/01 (verzoek van het Bundesgerichtshof om een prejudiciële beslissing): Bundesverband Güterkraftverkehr und Logistik eV (BGL) tegen Bondsrepubliek Duitsland, vertegenwoordigd door Hauptzollamt Friedrichshafen ("Vrĳ verkeer van goederen — Extern douanevervoer — Vervoer onder dekking van carnet TIR — Overtredingen of onregelmatigheden — Mogelĳkheid voor organisatie die zich garant heeft gesteld te bewĳzen waar overtreding of onregelmatigheid is begaan — Termĳn voor bewĳs — Verplichting voor lidstaat die overtreding of onregelmatigheid vaststelt om plaats daarvan op te sporen")

text:
C 275/8                  NL                           Publicatieblad van de Europese Unie                                               15.11.2003
Établissements des fils de Victor Perrin SARL, gevestigd te                                      ARREST VAN HET HOF
Thiéfosse (Frankrijk), Filatures et tissages de Saulxures-sur-
Moselotte, gevestigd te Saulxures-sur-Moselotte (Frankrijk),                                      van 23 september 2003
Tissage Mouline Thillot, gevestigd te Thillot (Frankrijk), Filature
                                                                            in zaak C-78/01 (verzoek van het Bundesgerichtshof om
Niggeler & Küpfer SpA, gevestigd te Capriolo (Italië),
                                                                            een prejudiciële beslissing): Bundesverband Güterkraft-
Standardtela SpA, gevestigd te Milaan (Italië), (gemachtigden:
C. Stanbrook en P. Bentley, QC), domicilie gekozen hebbende                 verkehr und Logistik eV (BGL) tegen Bondsrepubliek
te Luxemburg betreffende hogere voorziening tegen het arrest                Duitsland, vertegenwoordigd door Hauptzollamt Frie-
                                                                                drichshafen (1)
van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen (Tweede kamer — uitgebreid) van 29 november                        („Vrij verkeer van goederen — Extern douanevervoer —
2000, Eurocoton e.a./Raad (T-213/97, Jurispr. blz. II-3727),                Vervoer onder dekking van carnet TIR — Overtredingen of
strekkende tot vernietiging van dit arrest, andere partijen bij             onregelmatigheden — Mogelijkheid voor organisatie die
de procedure: Raad van de Europese Unie (gemachtigde:                       zich garant heeft gesteld te bewijzen waar overtreding of
S. Marquardt bijgestaan door G. M. Berrisch en H. P. Nehl)                  onregelmatigheid is begaan — Termijn voor bewijs —
Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland                   Verplichting voor lidstaat die overtreding of onregelmatig-
(gemachtigde: K. Manji) en Tessival SpA, gevestigd te Azzano                        heid vaststelt om plaats daarvan op te sporen”)
S. Paolo (Italië), heeft het Hof, samengesteld als volgt: G. C. Ro-
dríguez Iglesias, president, M. Wathelet en C. W. A. Timmer-                                            (2003/C 275/14)
mans, kamerpresidenten, C. Gulmann, D. A. O. Edward,
P. Jann, F. Macken, N. Colneric, S. von Bahr (rapporteur),                                              (Procestaal: Duits)
J. N. Cunha Rodrigues en A. Rosas, rechters; advocaat-generaal:
F. G. Jacobs; griffier: L. Hewlett, hoofdadministrateur, op                 (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
30 september 2003 een arrest gewezen waarvan het dictum                                                dentie van het Hof)
luidt als volgt:
                                                                            In zaak C-78/01, betreffende een verzoek aan het Hof krach-
                                                                            tens artikel 234 EG van het Bundesgerichtshof (Duitsland), in
1)    Vernietigt het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de        het aldaar aanhangige geding tussen Bundesverband Güter-
      Europese Gemeenschappen van 29 november 2000, Eurocoton               kraftverkehr und Logistik eV (BGL) en Bondsrepubliek Duits-
      e.a./Raad (T-213/97), voorzover het betrekking heeft op               land, vertegenwoordigd door Hauptzollamt Friedrichshafen, in
      rekwiranten.                                                          tegenwoordigheid van: Préservatrice Foncière Tiard SA, om
                                                                            een prejudiciële beslissing over de uitlegging van de artike-
                                                                            len 454 en 455 van verordening (EEG) nr. 2454/93 van de
2)    Verklaart nietig het besluit van de Raad van de Europese Unie         Commissie van 2 juli 1993 houdende vaststelling van enkele
      van 16 mei 1997, definitief geworden op 21 mei 1997,                  bepalingen ter uitvoering van verordening (EEG) nr. 2913/
      houdende verwerping van het door de Commissie van de                  92 van de Raad tot vaststelling van het communautair
      Europese Gemeenschappen op 21 april 1997 ingediende                   douanewetboek (PB L 253, blz. 1), heeft het Hof, samengesteld
      voorstel voor een verordening (EG) van de Raad tot instelling         als volgt: G. C. Rodríguez Iglesias, president, M. Wathelet,
      van een definitief antidumpingrecht op de invoer van ongebleekte      R. Schintgen en C. W. A. Timmermans, kamerpresidenten,
      weefsels van katoen van oorsprong uit de Volksrepubliek               C. Gulmann, A. La Pergola, V. Skouris, F. Macken, N. Colneric,
      China, Egypte, India, Indonesië, Pakistan en Turkije [document        J. N. Cunha Rodrigues en A. Rosas (rapporteur), rechters;
      COM(97) 160 def.], voorzover het betrekking heeft op                  advocaat-generaal: P. Léger; griffier: H. von Holstein, adjunct-
      rekwiranten.                                                          griffier, op 23 september 2003 een arrest gewezen waarvan
                                                                            het dictum luidt als volgt:
3)    Verwerpt het beroep tot schadevergoeding.                             1)    Artikel 454, lid 3, eerste alinea, van verordening (EEG)
                                                                                nr. 2454/93 van de Commissie van 2 juli 1993 houdende
                                                                                vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van verordening
4)    Verstaat dat de Raad van de Europese Unie en rekwiranten hun                (EEG) nr. 2913/92 van de Raad tot vaststelling van het
      eigen kosten in eerste aanleg zullen dragen.                                communautair douanewetboek staat er niet aan in de weg dat
                                                                                een organisatie die zich garant heeft gesteld, en die door een
                                                                                lidstaat op basis van de met hem krachtens de overeenkomst
5)    Verwijst de Raad van de Europese Unie in de kosten van de
      hogere voorziening.                                                         inzake het internationaal vervoer van goederen onder dekking
                                                                                van carnets TIR gesloten borgtocht is gedagvaard tot betaling
                                                                                van douanerechten, mag bewijzen waar de overtreding of de
6)    Verstaat dat het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en                onregelmatigheid is begaan, mits dit bewijs wordt geleverd
      Noord-Ierland zijn eigen kosten zal dragen, zowel in eerste                 binnen de in deze bepaling bedoelde termijn, die een vervalter-
      aanleg als in hogere voorziening.                                           mijn is.
                                                                            2)    De artikelen 454, lid 3, eerste alinea, en 455, lid 1, van
                                                                                verordening nr. 2454/93 moeten aldus worden uitgelegd dat
(1) PB C 108 van 7.4.2001.                                                        de organisatie die zich garant heeft gesteld, voor het bewijs
                                                                                van de plaats waar de overtreding of de onregelmatigheid
                                                                                daadwerkelijk is begaan, beschikt over een termijn van twee
                                                                                jaar, die begint te lopen vanaf de datum van de tot haar gerichte
                                                                                vordering tot betaling.
 ---pagebreak--- 15.11.2003              NL                              Publicatieblad van de Europese Unie                                                C 275/9
3)    De artikelen 454 en 455 van verordening nr. 2454/93                     derde land die gehuwd is met een onderdaan van een lidstaat,
      verplichten een lidstaat die een overtreding of onregelmatigheid        heeft het Hof, samengesteld als volgt: G. C. Rodríguez Iglesias,
      in verband met vervoer onder geleide van een carnet TIR                 president, J.-P. Puissochet, M. Wathelet, R. Schintgen en
      vaststelt, niet om buiten de in artikel 455, lid 1, van de              C. W. A. Timmermans, kamerpresidenten, D. A. O. Edward,
      verordening bedoelde mededelingen en een opsporingsbericht              A. La Pergola, P. Jann, F. Macken, N. Colneric (rapporteur) en
      aan het douanekantoor van bestemming, ook nog te onderzoe-              S. von Bahr, rechters; advocaat-generaal: L. A. Geelhoed;
      ken waar de overtreding of de onregelmatigheid daadwerkelijk            griffier: L. Hewlett, hoofdadministrateur, op 23 september
      is begaan en wie de schuldenaren van de douanerechten zijn,             2003 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
      door een andere lidstaat om administratieve bijstand bij de
      opheldering van de feiten te verzoeken.
                                                                              1)    Om in een situatie als die welke in het hoofdgeding aan de orde
                                                                                is, aanspraak te kunnen maken op de rechten bedoeld in
(1) PB C 118 van 21.4.2001.
                                                                                artikel 10 van verordening nr. 1612/68 van de Raad van
                                                                                15 oktober 1968 betreffende het vrije verkeer van werknemers
                                                                                binnen de Gemeenschap, moet de onderdaan van een derde land
                                                                                die met een burger van de Unie gehuwd is, wettig in een lidstaat
                                                                                verblijf houden wanneer hij zich begeeft naar een andere
                                                                                lidstaat, waarnaar de burger van de Unie emigreert of is
                                                                                geëmigreerd.
                                                                              2)    Artikel 10 van verordening nr. 1612/68 is niet van toepassing
                     ARREST VAN HET HOF                                             wanneer de onderdaan van een lidstaat en de onderdaan van
                                                                                een derde land een schijnhuwelijk hebben gesloten teneinde de
                                                                                bepalingen inzake binnenkomst en verblijf van onderdanen van
                      van 23 september 2003                                         derde landen te omzeilen.
in zaak C-109/01 (verzoek van het Immigration Appeal                          3)    In geval van een authentiek huwelijk tussen een onderdaan van
Tribunal om een prejudiciële beslissing): Secretary of                              een lidstaat en een onderdaan van een derde land, is de
 State for the Home Department tegen Hacene Akrich (1)                              omstandigheid dat de echtgenoten zich in een andere lidstaat
                                                                                hebben gevestigd om bij terugkeer naar de lidstaat waarvan
                                                                                eerstgenoemde persoon onderdaan is, aanspraak te kunnen
                                                                                maken op de door het gemeenschapsrecht toegekende rechten,
(„Vrij verkeer van werknemers — Onderdaan van derde land
                                                                                niet van belang voor de beoordeling van hun rechtssituatie door
die gehuwd is met onderdaan van lidstaat — Echtgenoot                               de bevoegde autoriteiten van deze laatste staat.
waarvoor verbod van binnenkomst en verblijf in die lidstaat
geldt — Tijdelijke vestiging van echtpaar in andere lidstaat
— Vestiging met de bedoeling dat echtgenoot krachtens
gemeenschapsrecht recht op binnenkomst en verblijf in eerste                  4)    Wanneer een onderdaan van een eerste lidstaat die gehuwd is
                 lidstaat verkrijgt — Misbruik”)                                    met een onderdaan van een derde land, waarmee hij in een
                                                                                tweede lidstaat samenwoont, terugkeert naar de lidstaat waar-
                                                                                van hij onderdaan is om aldaar arbeid in loondienst te verrichten
                          (2003/C 275/15)                                           en zijn echtgenoot op dat moment niet de rechten bedoeld in
                                                                                artikel 10 van verordening nr. 1612/68 geniet omdat hij niet
                                                                                wettig op het grondgebied van een lidstaat verblijf heeft
                                                                                gehouden, moeten de bevoegde autoriteiten van de eerste lidstaat
                          (Procestaal: Engels)                                      niettemin bij de beoordeling van het verzoek van de echtgenoot
                                                                                om hun grondgebied binnen te mogen komen en daar te
                                                                                verblijven, rekening houden met het recht op eerbiediging van
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-          het gezinsleven in de zin van artikel 8 van het op 4 november
                          dentie van het Hof)                                       1950 te Rome ondertekende Europees Verdrag tot bescherming
                                                                                van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, mits
                                                                                het huwelijk authentiek is.
In zaak C-109/01, betreffende een verzoek aan het Hof
krachtens artikel 234 EG van het Immigration Appeal Tribunal                  (1) PB C 150 van 19.5.2001.
(Verenigd Koninkrijk), in het aldaar aanhangig geding tussen
Secretary of State for the Home Department en Hacene Akrich,
om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van het
gemeenschapsrecht op het gebied van het vrije verkeer van
personen en het verblijfsrecht van een onderdaan van een


title: Beroep, op 17 december 1997 ingesteld door Dalmine SpA tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Zaak T-596/97)

text:
20.2.98               NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  C 55/29
Middelen en voornaamste argumenten                                    Middelen en voornaamste argumenten
                                                                      De middelen en voornaamste argumenten zijn gelijk aan
De middelen en voornaamste argumenten zijn gelijk aan                 die in zaak T-288/97 Ð Regione Friuli-Venezia Giulia/
die in zaak T-288/97 Ð Regione Friuli-Venezia Giulia/                 Commissie (1).
Commissie (1).
                                                                      (1) Nog niet gepubliceerd in het Publicatieblad.
(1) Nog niet gepubliceerd in het Publicatieblad.
                                                                      Beroep, op 17 december 1997 ingesteld door Dalmine
                                                                        SpA tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
Beroep, op 11 december 1997 ingesteld door A. M. Baldo                                        (Zaak T-596/97)
en anderen tegen Commissie van de Europese Gemeen-
                            schappen                                                            (98/C 55/59)
                        (Zaak T-313/97)
                                                                                (Procestaal: Engels)
                          (98/C 55/58)
                                                                      Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
                                                                      Gemeenschappen is op 17 december 1997 beroep ingesteld
                     (Procestaal: Italiaans)                          tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door
                                                                      Dalmine SpA, vertegenwoordigd door F. Arossa, advocaat,
                                                                      en R. Brandenburger, solicitor, domicilie gekozen heb-
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese                     bende te Luxemburg ten kantore van Elvinger, Hoss en
Gemeenschappen is op 11 december 1997 beroep ingesteld                Prussen, advocaten aldaar, Place Winston Churchill 2.
tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door
A. M. Baldo, L. Lena, F. Peresson, A. Burello, U. Iuretig,
G. Buiatti, E. Buiatti, A. Koren, L. Plesnicar, A. Marega,            Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
G. Interbartolo, L. Bandelli, V. Minutillo, R. Pontarini, L.
Misson, L. Ferro, M. T. Zanin, N. Krt, R. Nicoletti, G.               Ð op de gronden uiteengezet in het verzoekschrift, nietig
Damiani, G. Bergamo, R. Frosutto, L. Zanin, L. Smoljan,                   te verklaren de artikelen 2 en 4 van besluit C(97) 3036
G. De Monte, G. Liva, G. Dominutti, S. Taboga, D. Mini,                   van de Commissie van 6 oktober 1997, voorzover deze
L. Agostinis, S. Fontana, L. Caruzzi, A. Di Bidino, R.                    bepalingen verzoekster betreffen;
Tomasin, S. Narduzzi, E. Collorigh, G. Rizzi, A. Coppola,
R. Piron, P. Amerio (Amerio Carlo & c.), P. Amerio (Per-
cotrans di Paolo Amerio & c.), A. Murello, C. Aristone,               Ð de Commissie te verwijzen in de kosten.
G. Budola, A. Coppola, L. Deganis, E. Fantini, A. Uboldi,
P. Culino, A. Bernardis, A. Miniussi, P. Monai, C. Cok, A.
                                                                      Middelen en voornaamste argumenten
Di Vora, vertegenwoordigd door V. Cinque en L. Can-
driella, advocaten te Udine, domicilie gekozen hebbende te
Udine ten kantore van L. Candriella, Via Morpurgo 34.                 Verzoekster, een vennootschap naar Italiaans recht (societaÁ
                                                                      per azioni), komt meer in het bijzonder op tegen een
                                                                      besluit van de Commissie naar aanleiding van een onder-
Verzoekers concluderen dat het het Gerecht behage:                    zoek naar beweerde schendingen van artikel 85 van het
                                                                      EG-Verdrag door producenten van stalen buizen. Volgens
                                                                      verzoekster zijn in artikel 4 van het bestreden besluit drie
                                                                      adressaten ervan formeel vermeld, doch blijkt uit die bepa-
Ð primair, beschikking C(97) 2735 def. van de Commis-                 ling dat de Commissie heeft gepoogd het besluit te beteke-
    sie van de Europese Gemeenschappen van 30 juli 1997               nen aan Siderca Saic, een onrechtstreeks met verzoekster
    nietig te verklaren;                                              verwante vennootschap, en aan de ¹Techint Groupº, beide
                                                                      gevestigd in ArgentinieÈ, door het aan verzoekster op haar
                                                                      hoofdkantoor te laten toekomen.
Ð subsidiair, voormelde beschikking nietig te verklaren
    voorzover zij (artikel 5) de staat gelast, de (sinds 1 juli
                                                                      Verzoekster stelt in dit verband, dat de Commissie een
    1990 verleende) steun terug te vorderen, vermeerderd
                                                                      essentieel procedurevoorschrift heeft geschonden, misbruik
    met interessen vanaf de datum waarop de steun is uit-
                                                                      heeft gemaakt van haar bevoegdheid, en heeft gehandeld
    gekeerd;
                                                                      in strijd met het EG-Verdrag en de regels betreffende de
                                                                      toepassing ervan, aangezien het haar niet toekomt een ver-
                                                                      zoek om inlichtingen te sturen aan derden bij wege van
Ð hoe dan ook, de Commissie in de kosten te verwijzen.                een besluit krachtens artikel 11, lid 5, van Verordening
 ---pagebreak--- C 55/30               NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     20.2.98
nr. 17, dat wordt betekend aan verzoekster, van wie wordt          Raad van de Europese Unie ingesteld door BSC Footwear
verwacht dat zij dit besluit overmaakt aan de derden tot           Supplies e.a., vertegenwoordigd door A. Bell en M.
wie het is gericht. Bovendien kan de Commissie niet op             Powell, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij
geldige wijze het besluit betekenen aan twee andere ver-           Loesch & Wolter, advocaten aldaar, Rue Goethe 11.
moede adressaten, via verzoekster, op de enkele grond dat
er banden bestaan tussen de twee vennootschappen, ver-
zoekster en Siderca. Verzoekster stelt, dat het begrip ¹eco-       Verzoeksters concluderen dat het het Gerecht behage:
nomische eenheidº niet relevant is in verband met de
vraag of eÂeÂn adressaat kan worden verplicht kopieeÈn van
het besluit over te maken aan andere adressaten. Boven-            Ð nietig te verklaren Verordening (EG) nr. 2155/97 van
dien is eÂeÂn van de adressaten van het besluit ¹Techint                de Raad (1) tot instelling van een definitief antidum-
Groupº, wat een bijkomend probleem doet rijzen, in die                  pingrecht op de invoer van bepaald schoeisel met
zin dat ¹Techint Groupº als zodanig geen rechtspersoon                  bovendeel van textiel, van oorsprong uit de Volksrepu-
is, doch niet meer dan een benaming waarmee een geheel                  bliek China en uit IndonesieÈ, en tot definitieve [inning]
van verschillende ondernemingen wordt aangeduid die                     van het ingestelde voorlopige recht, en
werkzaam zijn in verschillende sectoren, en die uiteindelijk
worden gecontroleerd door San Faustin NV. Zelfs indien
                                                                   Ð de Raad in hun kosten in de onderhavige zaak te ver-
van verzoekster kon worden verlangd dat zij het besluit
                                                                        wijzen.
zou overmaken, is dit voor haar dus onmogelijk, aangezien
eÂeÂn van de adressaten van het besluit niet identificeerbaar
is.                                                                Middelen en voornaamste argumenten
Bovendien volgt uit de tekst van artikel 2 van het bestre-
                                                                   Verzoeksters, dezelfde als in zaak T-73/97 (2), vorderen
den besluit, dat volgens de Commissie verzoekster tezamen
                                                                   nietigverklaring van Verordening (EG) nr. 2155/97 tot
met elk van de andere adressaten aansprakelijk is voor de
                                                                   instelling van een definitief antidumpingrecht op de invoer
betaling van eventuele dwangsommen opgelegd overeen-
                                                                   van bepaald schoeisel met bovendeel van textiel, van oor-
komstig artikel 16, lid 1, onder c), van Verordening nr. 17
                                                                   sprong uit de Volksrepubliek China en uit IndonesieÈ. De
ten laste van ¹Techint Groupº en/of Siderca, indien deze
                                                                   middelen en argumenten betreffende de gestelde schending
laatste de in de beschikking gevraagde inlichtingen niet
                                                                   van artikel 1, lid 4, van Verordening (EG) nr. 3283/94 van
meedeelt. Aldus heeft de Commissie zowel artikel 11 als
                                                                   de Raad van 22 december 1994 inzake beschermende
artikel 16 van Verordening nr. 17 geschonden, alsmede het
                                                                   maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen
in die verordening neergelegde beginsel van individuele
                                                                   lid zijn van de Europese Gemeenschap (3) zijn dezelfde als
aansprakelijkheid. Artikel 11 noch artikel 16, noch enige
                                                                   in voormelde zaak.
andere bepaling van Verordening nr. 17 verleent de Com-
missie de bevoegdheid dwangsommen op te leggen aan eÂeÂn
onderneming op grond van het verzuim van een andere                Daarnaast voeren verzoeksters schending aan van artikel 3,
onderneming, die nalaat de in een besluit krachtens                lid 1, van Verordening (EG) nr. 3283/94, daar huns inziens
artikel 11, lid 5, gevraagde inlichtingen te verschaffen.          ¹schade voor de bedrijfstak van de Gemeenschapº in de
Zou bovendien de toepassing van het bestreden besluit              zin van die bepaling niet is aangetoond.
worden afgedwongen, dan zou die onderneming bovendien
het essentieÈle recht van verdediging worden ontzegd.
                                                                   Bovendien stellen verzoeksters schending van artikel 20,
                                                                   leden 4 en 5, van Verordening (EG) nr. 3283/94. In de
Ten slotte stelt verzoekster, dat het bestreden besluit niet
                                                                   administratieve procedure voorafgaand aan de vaststelling
alleen onlogisch, vol tegenstrijdigheden en niet naar beho-
                                                                   van Verordening (EG) nr. 2155/97 heeft de Commissie de
ren met redenen omkleed is, doch bovendien ook hogere
                                                                   procedurele garanties waarop verzoeksters krachtens
dwangsommen vaststelt dan ingevolge artikel 16, lid 1,
                                                                   artikel 20 van de basis-antidumpingverordening recht had-
van Verordening nr. 17 mogelijk is.
                                                                   den, niet nageleefd. Met name is verzoeksters' recht om
                                                                   definitieve ¹bevindingenº te verkrijgen, en om commen-
                                                                   taar daarbij te leveren, door de Commissie met voeten
                                                                   getreden. Derhalve is verzoeksters' recht op verweer
                                                                   geschonden.
Beroep, op 19 december 1997 ingesteld door BSC
                                                                   Ten slotte stellen verzoeksters, dat de beslissing een anti-
  Footwear Supplies e.a. tegen Raad van de Europese Unie
                                                                   dumpingrecht van 49,2 % te leggen op een product dat
                       (Zaak T-598/97)                             binnen de Gemeenschap haast onvindbaar is (namelijk
                                                                   gevulcaniseerd schoeisel), onevenredig en dus onwettig is.
                         (98/C 55/60)
                                                                   (1) PB L 298 van 1.11.1997, blz. 1.
                      (Procestaal: Engels)                         (2) PB C 166 van 31.5.1997, blz. 17.
                                                                   (3) PB L 349 van 31.12.1994, blz. 1.
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
Gemeenschappen is op 19 december 1997 beroep tegen


title: Zaak F-132/14: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 6 oktober 2015 — CH/Parlement (Openbare dienst — Geaccrediteerde parlementaire medewerkers — Artikel 266 VWEU — Maatregelen ter uitvoering van een arrest houdende nietigverklaring van het Gerecht — Nietigverklaring van een ontslagbesluit — Nietigverklaring van een besluit tot afwijzing van een verzoek om bijstand krachtens artikel 24 van het Statuut — Omvang van de bijstandsplicht in geval van een begin van bewijs van intimidatie — Verplichting voor het TAOBG om een administratief onderzoek in te stellen — Bevoegdheid voor de ambtenaar of functionaris om een nationale gerechtelijke procedure aan te spannen — Adviescomité intimidatie en voorkoming van intimidatie op het werk dat klachten behandelt van geaccrediteerde parlementaire medewerkers tegen leden van het Parlement — Rol en bevoegdheden — Materiële en immateriële schade)

text:
               16.11.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 381/64

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 6 oktober 2015 — CH/Parlement
   (Zaak F-132/14) (1)

   ((Openbare dienst - Geaccrediteerde parlementaire medewerkers - Artikel 266 VWEU - Maatregelen ter uitvoering van een arrest houdende nietigverklaring van het Gerecht - Nietigverklaring van een ontslagbesluit - Nietigverklaring van een besluit tot afwijzing van een verzoek om bijstand krachtens artikel 24 van het Statuut - Omvang van de bijstandsplicht in geval van een begin van bewijs van intimidatie - Verplichting voor het TAOBG om een administratief onderzoek in te stellen - Bevoegdheid voor de ambtenaar of functionaris om een nationale gerechtelijke procedure aan te spannen - Adviescomité intimidatie en voorkoming van intimidatie op het werk dat klachten behandelt van geaccrediteerde parlementaire medewerkers tegen leden van het Parlement - Rol en bevoegdheden - Materiële en immateriële schade))
   (2015/C 381/90)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: CH (vertegenwoordigers: L. Levi, C. Bernard-Glanz en A. Tymen, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: E. Taneva en M. Dean, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van de besluiten van het Europees Parlement genomen ter uitvoering van het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 12 december 2013, F-129/12, CH/Parlement, en houdende weigering om een administratief onderzoek in te stellen naar verzoeksters wegens intimidatie ingediende klacht, betaling aan verzoekster van een aanvullend bedrag ter financiële compensatie en toekenning aan verzoekster van alle (bijkomende) voordelen verband houdende met haar overeenkomst van geaccrediteerd parlementair medewerkster waarvan de beëindiging nietig is verklaard bij het voormelde arrest van het Gerecht, en verzoek om vergoeding van de materiële en immateriële schade die zou zijn geleden

      Dictum

               1)

               Het besluit van het Europees Parlement van 2 april 2014, zoals bevestigd bij het besluit van 4 augustus 2014 tot afwijzing van de klacht, wordt nietig verklaard, voor zover het Europees Parlement daarbij, in strijd met artikel 266 VWEU, heeft geweigerd om CH ter uitvoering van het arrest van 12 december 2013, CH/Parlement (F-129/12, EU:F:2013:203), een aanvullend bedrag van 5  686 EUR te betalen.

               2)

               Het besluit van het Europees Parlement van 3 maart 2014, zoals bevestigd bij het besluit van 4 augustus 2014 tot afwijzing van de klacht, wordt nietig verklaard, voor zover het Parlement daarbij, na de nietigverklaring bij het arrest van 12 december 2013, CH/Parlement (F-129/12, EU:F:2013:203), van het besluit van het Europees Parlement van 15 maart 2012 tot afwijzing van het verzoek om bijstand van CH van 22 december 2011, niet heeft besloten om een administratief onderzoek in te stellen naar de gestelde feiten van psychisch geweld en zodoende artikel 266 VWEU heeft geschonden.

               3)

               De vorderingen tot nietigverklaring worden afgewezen voor het overige.

               4)

               Het Europees Parlement wordt veroordeeld tot betaling aan CH van een bedrag van 5  686 EUR, vanaf 1 juli 2014, de datum van beëindiging van de aanstelling van CH, vermeerderd met vertragingsrente tegen de rentevoet die de Europese Centrale Bank voor de basisherfinancieringstransacties heeft vastgesteld, vermeerderd met twee punten.

               5)

               Het Europees Parlement wordt veroordeeld tot betaling aan CH van een bedrag van 25  000 EUR ter vergoeding van de immateriële schade, vanaf 4 augustus 2014 vermeerderd met vertragingsrente tegen de rentevoet die de Europese Centrale Bank voor de basisherfinancieringstransacties heeft vastgesteld, vermeerderd met twee punten.

               6)

               De vorderingen tot schadevergoeding worden afgewezen voor het overige.

               7)

               Het Europees Parlement zal zijn eigen kosten dragen en wordt verwezen in de kosten van CH.

      (1)  PB C 34 van 2.2.2015, blz. 52.


title: Beroep, op 16 januari 1997 ingesteld door Union Carbide Corporation (UCC) tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Zaak T-8/97)

text:
8 . 3 . 97            NL                Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  Nr. C 74/25
— de Commissie krachtens artikel 178 en artikel 215 ,              de bananenmarkt actief te zijn zullen verliezen, hetgeen in
     tweede alinea , van het EG-Verdrag te gelasten, alle          strijd is met artikel 19 , lid 2, van Verordening ( EEG )
     schade te vergoeden die door de onrechtmatige vast           nr. 404/93 , dat bedoeld is om uitholling van rechten tussen
     stelling van Verordening ( EG ) nr. 2035/96 aan ver          de categorieën A en B te voorkomen .
     zoeksters is berokkend;
                                                                   De rol die de lidstaten bij de inzameling en het aan de
— de Commissie in de kosten van verzoeksters te verwij            Commissie doorsturen van gegevens spelen, belet deze
     zen .                                                         laatste niet, te controleren of die gegevens juist zijn .
Middelen en voornaamste argumenten                                 Voor de berekening van de vergunningen voor 1997 kon
                                                                   den de meeste door de verschillende categorieën van
                                                                   marktdeelnemers verhandelde hoeveelheden nauwkeurig
Verzoeksters zijn lid van de Dole-groep, een groep ven            worden vastgesteld door middel van een analyse van de in
nootschappen die zich op wereldschaal bezighoudt met de            1993 , 1994 en 1995 afgegeven en gebruikte vergunningen .
productie, verwerking, distributie en verhandeling van             Bovendien heeft de Commissie, door op basis van zó on
fruit met kwaliteitsmerk, vooral vers fruit en verse groen        juiste cijfers een voorlopige verminderingscoëfficiënt vast
ten en verpakt fruit en verpakte noten . Zij zijn geregi          te stellen, het in artikel 40 , lid 3 , van het EG-Verdrag neer
streerd als marktdeelnemers van categorie A in de zin van          gelegde non-discriminatiebeginsel geschonden .
artikel 2, sub a ), van Verordening ( EEG ) nr. 1442/93 van
de Commissie van 10 juni 1993 houdende bepalingen ter
toepassing van de regeling voor de invoer van bananen in
de Gemeenschap ( PB nr. L 142 van 12 . 6 . 1993 , blz . 6 ).
Het beroep betreft de toepassing door de Commissie van             Beroep, op 16 januari 1997 ingesteld door Union Carbide
de regels inzake de toekenning van vergunningen voor de            Corporation ( UCC ) tegen Commissie van de Europese
invoer in de Gemeenschap van bananen uit derde landen                                      Gemeenschappen
en niet-traditionele ACS-bananen in het kader van het ta                                    ( Zaak T-8/97)
riefcontingent vastgesteld bij artikel 18 , lid 1 , van Verorde
ning (EEG ) nr. 403/93 van de Raad van 13 februari 1993                                        ( 97/C 74/51 )
houdende een gemeenschappelijke ordening der markten
in de sector bananen ( PB nr. L 47 van 25 . 2 . 1993 , blz . 1 ).
                                                                                (Procestaai: Engels)
Het vindt zijn oorsprong in de beslissing van de Commis
sie om de aan verzoeksters voor 1997 toegekende vergun
ningen te verminderen door toepassing van een voorlopige           Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Ge
verminderingscoëfficiënt die op onjuiste referentiehoeveel        meenschappen is op 16 januari 1997 beroep ingesteld te
heden is gebaseerd en is neergelegd in Verordening ( EG)           gen Commissie van de Europese Gemeenschappen door
nr. 2035/96 van de Commissie van 24 oktober 1996 tot
                                                                   Union Carbide Corporation ( UCC ), vertegenwoordigd
vaststelling van de uniforme verminderingscoëfficiënt om,          door B. Hartnett, domicilie gekozen hebbende te Luxem
bij wijze van maatregel, te bepalen welke voorlopige hoe          burg ten kantore van Arendt & Medernach, advocaten al
veelheid bananen in 1997 aan elke marktdeelnemer van de            daar, Postbus 39 .
categorieën A en B kan worden toegewezen in het kader
van het tariefcongintent ( PB nr. L 272 van 25 . 10 . 1996,
blz. 6 ).                                                          Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage :
Tot staving van hun vorderingen stellen verzoeksters, dat          — beschikking C/96 1035 def. — Shell/Montecatini van
de Commissie de referentiehoeveelheid heeft vastgesteld op              de Commissie geheel of gedeeltelijk nietig te verklaren;
basis van cijfers waarvan de onnauwkeurigheid bekend
was. Volgens hen bleven die onnauwkeurigheden niet be
perkt tot de cijfers zelf. Er waren ook gewone rekenfouten         — de Commissie krachtens artikel 87 van het Reglement
en fouten bij de aanmelding gemaakt. Zij zijn dienaan                  voor de procesvoering te verwijzen in de kosten van
                                                                        verzoekster.
gaande van mening, dat, ook al lijkt de vaststelling van
een voorlopige verminderingscoëfficiënt een praktisch mid
del om het moeilijke probleem van de beheersing van de
                                                                   Middelen en voornaamste argumenten
markt aan te pakken, het verschil tussen de gevorderde re
ferentiehoeveelheden en de vergunningen die tijdens de re
ferentieperiode zijn afgegeven en gebruikt, dat een foutper       De middelen en voornaamste argumenten zijn identiek aan
centage van 27,8 % oplevert, niet meer kan worden                  die welke zijn aangevoerd in zaak T-153/96 ( Union
gerechtvaardigd met een beroep op de moeilijkheden die             Carbide Corporation — PB nr. C 354 van 23 . 11 . 1996 ,
uit de eerste toepassing van de gemeenschappelijke markt          blz . 33 ).
ordening voortvloeiden. Verzoeksters wijzen erop, dat bo
vengenoemd foutpercentage hun invoerrechten geleidelijk
uitholt en ertoe zal leiden, dat zij al hun rechten om op


title: Zaak T-363/07: Beroep ingesteld op 14 september 2007 — Hamdi/Raad

text:
               10.11.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 269/66

         Beroep ingesteld op 14 september 2007 — Hamdi/Raad
   (Zaak T-363/07)
   (2007/C 269/120)
   Procestaal: Nederlands
   Partijen

      Verzoekende partij: Ahmed Hamdi (Amsterdam, Nederland) (vertegenwoordigd door: J. Pauw, advocaat)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie
   Conclusies van verzoekende partij

               —

               Niet toepasselijk verklaring van Verordening (EG) nr. 2580/2001 en/of nietigverklaring van Besluit 2007/445, voor zover deze instrumenten op verzoeker van toepassing zijn;

               —

               Veroordeling van de Raad in de kosten van deze procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Ter ondersteuning van zijn verzoekschrift voert verzoeker ten eerste aan dat Verordening (EG) nr. 2580/2001 van de Raad van 27 december 2001 inzake specifieke beperkende maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten met het oog op de strijd tegen het terrorisme (PB L 344, blz. 70) niet op hem van toepassing is, omdat er geen enkel verband bestaat tussen het gemeenschappelijk buitenlands- en veiligheidsbeleid en verzoeker.
   In de tweede plaats stelt verzoeker dat Verordening nr. 2580/2001 niet op hem van toepassing is, daar hij geen terroristische misdrijven pleegt, poogt te plegen, daaraan deelneemt of deze vergemakkelijkt.
   Tenslotte stelt verzoeker dat het bestreden besluit strijdig is met het evenredigheidsbeginsel, onvoldoende gemotiveerd is en in strijd is met zijn fundamentele rechten, in het bijzonder het recht op het ongestoorde genot van zijn eigendom en het recht op respect voor zijn privé-leven.


title: Zaak T-343/06: Beroep ingesteld op 1 december 2006 — Shell Petroleum e.a./Commissie

text:
               27.1.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 20/16

         Beroep ingesteld op 1 december 2006 — Shell Petroleum e.a./Commissie
   (Zaak T-343/06)
   (2007/C 20/23)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekende partijen: Shell Petroleum NV (Den Haag, Nederland), The Shell Transport and Trading Company Ltd (Londen, Verenigd Koninkrijk), Shell Nederland Verkoopmaatschappij BV (Capelle aan den IJssel, Nederland) (vertegenwoordigers: O.W. Brouwer, W. Knibbeler, S. Verschuur, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies
   Shell Petroleum NV en The Shell Transport and Trading Company Ltd concluderen dat het het Gerecht behage:

               —

               de beschikking van de Commissie van 13 september 2006 in een procedure op grond van artikel 81 EG (zaak COMP/F/38.4546 — Bitumen — NL, hierna: „beschikking”) nietig te verklaren voor zover deze is gericht tot Shell Petroleum NV en The Shell Transport and Trading Company Ltd;

               —

               subsidiair, de beschikking nietig te verklaren voor zover daarin is vastgesteld dat Shell Petroleum NV en The Shell Transport and Trading Company Ltd tussen 1 april 1994 en 19 februari 1996 inbreuk hebben gemaakt op artikel 81 EG, en de hun opgelegde geldboete te verlagen;

               —

               hoe dan ook de bij de beschikking aan Shell Petroleum NV en The Shell Transport and Trading Company Ltd opgelegde geldboete te verlagen;

               —

               verweerster te verwijzen in de kosten van de procedure, met inbegrip van de aan Shell Petroleum NV en The Shell Transport and Trading Company Ltd in verband met de gehele of gedeeltelijke betaling van de geldboete of met het stellen van een bankgarantie opgekomen kosten;

               —

               alle andere maatregelen te treffen die het Gerecht passend acht.

         Shell Nederland Verkoopmaatschappij BV concludeert dat het het Gerecht behage:

               —

               de beschikking nietig te verklaren voor zover daarin is vastgesteld dat Shell Nederland Verkoopmaatschappij BV tussen 1 april 1994 en 19 februari 1996 inbreuk heeft gemaakt op artikel 81 EG, en de haar opgelegde geldboete te verlagen;

               —

               hoe dan ook, de bij de beschikking aan Shell Nederland Verkoopmaatschappij BV opgelegde geldboete te verlagen;

               —

               verweerster te verwijzen in de kosten van de procedure, met inbegrip van de aan Shell Verkoopmaatschappij BV in verband met de gehele of gedeeltelijke betaling van de geldboete of met het stellen van een bankgarantie opgekomen kosten;

               —

               alle andere maatregelen te treffen die het Gerecht passend acht.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoeksters betogen dat de volgende onderdelen van de beschikking op onjuiste rechtsopvattingen en onjuiste beoordelingen berusten:

               a)

               de vaststelling dat Shell Verkoopmaatschappij BV het initiatief voor de mededingingsregeling heeft genomen en daarin een leidinggevende rol heeft gespeeld;

               b)

               de aansprakelijkstelling van The Shell Transport and Trading Company Ltd en Shell Petroleum NV voor de inbreuk;

               c)

               de verhoging van de geldboete wegens recidive;

               d)

               de berekening van het uitgangsbedrag voor Shell Nederland Verkoopmaatschappij BV;

               e)

               de duur van de inbreuk.


title: Zaak F-5/07: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 26 juni 2008 — Nijs/Rekenkamer (Openbare dienst — Ambtenaren — Artikel 44, lid 1, sub c, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg — Summiere uiteenzetting van middelen in het verzoekschrift — Klachttermijn — Nieuw feit — Kennelijke niet-ontvankelijkheid)

text:
               15.8.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 209/72

         Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 26 juni 2008 — Nijs/Rekenkamer
   (Zaak F-5/07) (1)

   (Openbare dienst - Ambtenaren - Artikel 44, lid 1, sub c, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg - Summiere uiteenzetting van middelen in het verzoekschrift - Klachttermijn - Nieuw feit - Kennelijke niet-ontvankelijkheid)
   (2008/C 209/131)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Bart Nijs (Bereldange, Luxemburg) (vertegenwoordiger: F. Rollinger, advocaat)

      Verwerende partij: Rekenkamer van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: T. Kennedy, J.-M. Stenier, G. Corstens en J. Vermer, gemachtigden)
   Voorwerp van de zaak
   Nietigverklaring van het besluit van het TABG om verzoeker in het kader van de bevorderingsronde 2006 niet tot de rang A*11 te bevorderen — Nietigverklaring van een aantal besluiten betreffende de loopbaan van verzoeker en van andere ambtenaren van de Rekenkamer — Nietigverklaring van de uitslag van de verkiezingen van het Personeelscomité van de Rekenkamer van 2006 — Vordering tot schadevergoeding
   Dictum van de beschikking

               1)

               Het beroep wordt ten dele kennelijk niet-ontvankelijk en ten dele kennelijk ongegrond verklaard.

               2)

               Nijs wordt verwezen in alle kosten.

      (1)  PB C 56 van 10.3.2007, blz. 44.


title: Zaak C-489/04: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 7 september 2006 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Sigmaringen — Duitsland) — Alexander Jehle, Weinhaus Kiderlen/Land Baden-Württemberg (Verordening (EG) nr. 1019/2002 — Artikel 2, eerste alinea — Olijfolie en olie uit afvallen van olijven — Handelsnormen — Kleinhandel — Aanbiedingsvorm voor eindverbruiker — bag in the box -methode)

text:
               28.10.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 261/4

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 7 september 2006 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Sigmaringen — Duitsland) — Alexander Jehle, Weinhaus Kiderlen/Land Baden-Württemberg
   (Zaak C-489/04) (1)

   (Verordening (EG) nr. 1019/2002 - Artikel 2, eerste alinea - Olijfolie en olie uit afvallen van olijven - Handelsnormen - Kleinhandel - Aanbiedingsvorm voor eindverbruiker - „bag in the box”-methode)
   (2006/C 261/06)
   Procestaal: Duits
   Verwijzende rechter
   Verwaltungsgericht Sigmaringen
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Alexander Jehle, Weinhaus Kiderlen,

      Verwerende partij: Land Baden-Württemberg
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Verwaltungsgericht Sigmaringen — Uitlegging van artikel 2, eerste alinea, van verordening (EG) nr. 1019/2002 van de Commissie van 13 juni 2002 betreffende de handelsnormen voor olijfolie (PB L 155, blz. 27) — Olijfolie en olie uit afvallen van olijven die aan eindverbruiker in voorverpakte vorm worden aangeboden in verpakkingen van maximaal 5 l — Mogelijkheid van verkoop van in „bag in box” van 5 l verpakte olijfolie die door gebruiker in fracties wordt afgetapt in winkel
   Dictum

               1)

               Verordening (EG) nr. 1019/2002 van de Commissie van 13 juni 2002 betreffende de handelsnormen voor olijfolie, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1176/2003 van de Commissie van 1 juli 2003, en meer in het bijzonder artikel 2, eerste alinea, daarvan, moeten aldus worden uitgelegd dat olijfolie en olie uit afvallen van olijfolie aan de eindverbruiker enkel mogen worden aangeboden in een verpakking die aan de voorwaarden van deze bepaling voldoet.

               2)

               Artikel 2, eerste alinea, van verordening nr. 1019/2002, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1176/2003, moet aldus worden uitgelegd, dat het een verkoopmethode, als die welke verzoeker in het hoofdgeding gebruikt, die niet voldoet aan de voorwaarden van deze bepaling, verbiedt.

      (1)  PB C 45 van 19.2.2005.


title: Zaak F-49/10: Beroep ingesteld op 24 juni 2010 — De Nicola/EIB

text:
               14.8.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 221/61

         Beroep ingesteld op 24 juni 2010 — De Nicola/EIB
   (Zaak F-49/10)
   ()
   2010/C 221/98
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Carlo De Nicola (Strassen, Luxemburg) (vertegenwoordiger: L. Isola, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Investeringsbank

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het op 11 mei 2010 aan verzoeker meegedeelde besluit, voor zover daarbij, kort samengevat, de poging tot minnelijke regeling van het geschil wordt afgewezen door de stilzwijgende afwijzing van het verzoek om vergoeding van de kosten voor een lasertherapie, alsmede veroordeling van de verwerende partij tot betaling aan verzoeker van het bedrag van 3 000 EUR, vermeerderd met rente en revaluatie van het toegekende bedrag

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               nietigverklaring van het op 11 mei 2010 per e-mail meegedeelde besluit;

               —

               veroordeling van de EIB tot vergoeding aan verzoeker van het bedrag van 3 000 EUR dat hij in 2007 heeft uitgegeven aan lasertherapie, plus vergoeding van de schade veroorzaakt door de geldontwaarding en met rente over het toegekende bedrag;

               —

               verwijzing van de EIB in de kosten van de procedure.


title: Zaak C-630/13 P: Hogere voorziening ingesteld op 25 november 2013 door Issam Anbouba tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 13 september 2013 in zaak T-592/11, Anbouba/Raad

text:
               15.2.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 45/21

         Hogere voorziening ingesteld op 25 november 2013 door Issam Anbouba tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 13 september 2013 in zaak T-592/11, Anbouba/Raad
   (Zaak C-630/13 P)
   2014/C 45/37
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirant: Issam Anbouba (vertegenwoordigers: J.-M. Salva en M.-A. Bastin, avocats)

      Andere partij in de procedure: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

   Rekwirant verzoekt het Hof:

               —

               het arrest van het Gerecht van de Europese Unie (Zesde kamer) van 13 september 2013 in zaak T-592/11, Issam Anbouba/Raad van de Europese Unie, te vernietigen;

               —

               het besluit tot plaatsing van rekwirant op de lijst van door economische sancties getroffen personen en entiteiten onrechtmatig te verklaren;

               —

               de in zaak T-592/11 bestreden besluiten en verordeningen nietig te verklaren;

               —

               de Raad te verwijzen in de kosten van de twee procedures.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn hogere voorziening voert rekwirant twee middelen aan.
   In de eerste plaats meent rekwirant dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de Raad, voor zover hij niet kon aantonen dat rekwirant het Syrische regime steunt, op goede gronden mocht aannemen dat de bestuurders van de belangrijkste Syrische bedrijven het Syrische regime steunden. Het eerste onderdeel van het middel betreft het ontbreken van een rechtsgrondslag voor een dergelijke aanname. Beperkende maatregelen kunnen vanwege hun zeer ingrijpende en bindende karakter immers niet worden toegepast op basis van een aanname. In geen enkele regelgevingshandeling staat rechtsgeldig bepaald dat een beroep kan worden gedaan op aannames. Het tweede onderdeel van het middel ziet op het feit dat de aanname niet in verhouding staat tot het beoogde doel, in het bijzonder omdat het om een heel algemene aanname gaat. Het derde onderdeel van het middel is ontleend aan de omstandigheid dat de aanname onweerlegbaar is. Via negatieve bewijsvoering het bewijs leveren dat geen steun wordt verleend aan het regime is feitelijk onmogelijk, en via positieve bewijsvoering aantonen dat oppositie wordt gevoerd tegen het regime kan redelijkerwijs niet het enige middel zijn om te bewijzen dat er geen sprake is van een band met het regime.
   In de tweede plaats verwijt rekwirant het Gerecht dat het uitspraak heeft gedaan zonder dat de Raad bewijzen heeft aangedragen. Met het eerste onderdeel van zijn tweede middel voert rekwirant aan dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door op de litigieuze besluiten niet het gewone toezicht uit te oefenen en door uitspraak te doen zonder dat de Raad bewijzen heeft overgelegd. Met het tweede onderdeel van zijn tweede middel verwijt rekwirant het Gerecht in het bestreden arrest niet te hebben geconstateerd dat het beginsel van hoor en wederhoor en rekwirants recht van verdediging kennelijk zijn geschonden. De Raad hoefde van het Gerecht geen bewijzen over te leggen of aan te geven waarom geen openbaarmaking kon plaatsvinden, en mocht er van het Gerecht mee volstaan zijn besluit te onderbouwen met een aanname. De Raad kon zich echter niet rechtsgeldig op die aanname beroepen.


title: Zaak C-319/05: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 15 november 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Bondsrepubliek Duitsland (Beroep wegens niet-nakoming — Artikelen 28 EG en 30 EG — Richtlijn 2001/83/EG — Knoflookpreparaat in capsulevorm — Preparaat in bepaalde lidstaten rechtmatig als voedingssupplement in handel gebracht — Preparaat in lidstaat van invoer als geneesmiddel ingedeeld — Begrip geneesmiddel — Belemmering — Rechtvaardiging — Volksgezondheid — Evenredigheid)

text:
               12.1.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 8/3

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 15 november 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Bondsrepubliek Duitsland
   (Zaak C-319/05) (1)

   (Beroep wegens niet-nakoming - Artikelen 28 EG en 30 EG - Richtlijn 2001/83/EG - Knoflookpreparaat in capsulevorm - Preparaat in bepaalde lidstaten rechtmatig als voedingssupplement in handel gebracht - Preparaat in lidstaat van invoer als geneesmiddel ingedeeld - Begrip „geneesmiddel’ - Belemmering - Rechtvaardiging - Volksgezondheid - Evenredigheid)
   (2008/C 8/04)
   Procestaal: Duits
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: B. Stromsky en B. Schima, gemachtigden)

      Verwerende partij: Bondsrepubliek Duitsland (vertegenwoordigers: M. Lumma en C. Schulze-Bahr, gemachtigden)
   Voorwerp
   Niet-nakoming — Schending van artikelen 28 EG en 30 EG — Nationale bestuurspraktijk die knoflookpreparaat in capsulevorm kwalificeert als geneesmiddel — Gemeenschapsrechtelijk begrip geneesmiddel
   Dictum

               1)

               Door een knoflookpreparaat in capsulevorm dat niet beantwoordt aan de definitie van geneesmiddel in de zin van artikel 1, punt 2, van richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik, als geneesmiddel in te delen, is de Bondsrepubliek Duitsland de krachtens de artikelen 28 EG en 30 EG op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.

               2)

               De Bondsrepubliek Duitsland wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 257 van 15.10.2005.


title: Zaak C-673/13 P: Hogere voorziening ingesteld op 17 december 2013 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 8 oktober 2013 in zaak T-545/11, Stichting Greenpeace Nederland en Pesticide Action Network Europe (PAN Europe)/Europese Commissie

text:
               8.3.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 71/10

      Hogere voorziening ingesteld op 17 december 2013 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 8 oktober 2013 in zaak T-545/11, Stichting Greenpeace Nederland en Pesticide Action Network Europe (PAN Europe)/Europese Commissie
      (Zaak C-673/13 P)
      (2014/C 71/17)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: B. Smulders, P. Oliver, P. Ondrůšek, gemachtigden)

         Andere partijen in de procedure: Stichting Greenpeace Nederland, Pesticide Action Network Europe (PAN Europe)

         Conclusies

                  —

                  het arrest van het Gerecht van eerste aanleg vernietigen;

                  —

                  de zaak inzake het eerste en het derde middel zelf afdoen overeenkomstig artikel 61 van het Statuut van het Hof van Justitie of de zaak verwijzen naar het Gerecht voor afdoening inzake deze middelen; en

                  —

                  verweerders verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Het enige middel in hogere voorziening stelt onjuiste uitlegging door het Gerecht van het begrip informatie dat „betrekking heeft op uitstoot in het milieu” in de eerste zin van artikel 6, lid 1, van verordening (EG) nr. 1367/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 6 september 2006 betreffende de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden op de communautaire instellingen en organen (1) („Aarhus-verordening”), waarbij het Gerecht het standpunt van de Commissie van de hand wees dat dit begrip in samenhang en harmonie met de andere relevante bepalingen moest worden uitgelegd. Dit middel bestaat uit drie onderdelen:

                  i)

                  Onjuiste beoordeling door het Gerecht doordat het Gerecht geen rekening hield met de noodzaak om te zorgen voor de „interne” coherentie van verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (2), juncto artikel 6, lid 1, van de Aarhus-verordening, zoals opgevat tegen de achtergrond van artikel 4, lid 4, van het Verdrag betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden („Verdrag van Aarhus”);

                  ii)

                  Geen behoorlijke inachtneming door het Gerecht van de bepalingen inzake vertrouwelijkheid in sectorspecifieke wetgeving inzake gewasbeschermingsmiddelen, namelijk richtlijn 91/414/EEG van de Raad van 15 juli 1991 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen (3) en verordening (EG) nr. 1107/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen en tot intrekking van de Richtlijnen 79/117/EEG en 91/414/EEG (4); en

                  iii)

                  Onjuiste beoordeling door het Gerecht door geen rekening te houden met de noodzaak artikel 6, lid 1, van de Aarhus-verordening voor zover mogelijk in overeenstemming met het Handvest van de grondrechten en het Akkoord over de handelsaspecten van intellectuele-eigendomsrechten („TRIPS-akkoord”) uit te leggen.

         (1)  PB L 264, 25.9.2006, blz. 13.

         (2)  PB L 145, 31.5.2001, blz. 43.

         (3)  PB L 230, 19.8.1991, blz. 1.

         (4)  PB L 309, 24.11.2009, blz. 1.


title: Zaak T-80/15 P: Hogere voorziening ingesteld op 19 februari 2015 door Luigi Macchia tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 12 december 2014 in zaak F-63/11 RENV, Macchia/Commissie

text:
               20.4.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 127/33

         Hogere voorziening ingesteld op 19 februari 2015 door Luigi Macchia tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 12 december 2014 in zaak F-63/11 RENV, Macchia/Commissie
   (Zaak T-80/15 P)
   (2015/C 127/45)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirerende partij: Luigi Macchia (Rome, Italië) (vertegenwoordigers: S. Rodrigues en A. Blot, advocaten)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

   De rekwirerende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 12 december 2014 in zaak F-63/11 RENV te vernietigen;

               —

               dientengevolge, rekwirants in eerste aanleg geformuleerde vorderingen toe te wijzen en, derhalve:

                           —

                           het beroep ontvankelijk te verklaren;

                           —

                           primair:

                                       —

                                       het stilzwijgend besluit van de directeur-generaal van OLAF, in zijn hoedanigheid van TAOBG, om zijn overeenkomst niet te verlengen, zoals dit besluit blijkt uit het ontbreken van antwoord op zijn verzoek van 12 augustus 2010, nietig te verklaren;

                                       —

                                       voor zover nodig, het besluit van het TAOBG van 22 februari 2011 tot afwijzing van de door rekwirant op basis van artikel 90, lid 2, van het Statuut ingediende klacht, nietig te verklaren;

                                       —

                                       dientengevolge, rekwirant in het kader van een verlenging van zijn overeenkomst conform de statutaire vereisten opnieuw aan te stellen in de functie die hij binnen OLAF had;

                           —

                           subsidiair en voor zover het hierboven geformuleerde verzoek om herplaatsing niet wordt ingewilligd, de Commissie te veroordelen tot vergoeding van rekwirants materiële schade, welke voorlopig en ex aequo et bono wordt begroot op het verschil tussen de bezoldiging die hij als tijdelijk functionaris bij OLAF zou hebben ontvangen en die welke hij in de thans door hem bezette post verdient (dat wil zeggen ongeveer 3  000 EUR per maand), tenminste voor een duur die gelijk is aan die van zijn oorspronkelijke overeenkomst (vier jaar) en daarna voor het geval dat die overeenkomst een derde keer zou zijn verlengd, waardoor hij recht op een overeenkomst voor onbepaalde tijd had gekregen;

                           —

                           in elk geval, de Commissie te veroordelen tot een voorlopig en ex aequo et bono op 5  000 EUR (vijfduizend euro) vastgesteld bedrag ter vergoeding van de immateriële schade, te vermeerderen met vertragingsrente tegen de wettelijke rentevoet en vanaf de datum van het te wijzen arrest;

               —

               de verwerende partij te verwijzen in alle kosten, daaronder begrepen die van deze hogere voorziening.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van de hogere voorziening voert de rekwirerende partij één middel aan, ontleend aan schending van artikel 81 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken (GVA), overschrijding van de omvang van de rechterlijke controle van het GVA, niet-nakoming van de motiveringsplicht, onjuiste opvatting van de feiten van het geding en materiële onjuistheid van de vaststellingen van de dossierstukken door het GVA.


title: Zaak T-551/11: Beschikking van het Gerecht van 5 februari 2013 — BSI/Raad ( „Beroep tot nietigverklaring — Dumping — Uitbreiding van antidumpingrecht op invoer van bepaalde soorten ijzeren of stalen bevestigingsmiddelen van oorsprong uit Volksrepubliek China tot invoer van bepaalde soorten uit Maleisië verzonden ijzeren of stalen bevestigingsmiddelen — Onafhankelijke importeur — Artikel 263, vierde alinea, VWEU — Niet individueel geraakt — Regelgevingshandeling met uitvoeringsmaatregelen — Niet-ontvankelijkheid” )

text:
               23.3.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 86/17

         Beschikking van het Gerecht van 5 februari 2013 — BSI/Raad
   (Zaak T-551/11) (1)

   (Beroep tot nietigverklaring - Dumping - Uitbreiding van antidumpingrecht op invoer van bepaalde soorten ijzeren of stalen bevestigingsmiddelen van oorsprong uit Volksrepubliek China tot invoer van bepaalde soorten uit Maleisië verzonden ijzeren of stalen bevestigingsmiddelen - Onafhankelijke importeur - Artikel 263, vierde alinea, VWEU - Niet individueel geraakt - Regelgevingshandeling met uitvoeringsmaatregelen - Niet-ontvankelijkheid)
   2013/C 86/27
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Brugola Service International Srl (BSI) (Cassano Magnago, Italië) (vertegenwoordigers: S. Bariatti en M. Farneti, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: J.-P. Hix en P. Mahnič Bruni, gemachtigden, aanvankelijk bijgestaan door G. Berrisch en M. de Morpurgo, vervolgens door G. Berrisch, advocaten)

      Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: M. França en D. Grespan, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) nr. 723/2011 van de Raad van 18 juli 2011 tot uitbreiding van het bij verordening (EG) nr. 91/2009 ingestelde definitieve antidumpingrecht op bepaalde soorten ijzeren of stalen bevestigingsmiddelen van oorsprong uit de Volksrepubliek China tot bepaalde soorten uit Maleisië verzonden ijzeren of stalen bevestigingsmiddelen, al dan niet aangegeven als van oorsprong uit Maleisië (PB L 194, blz. 6)

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               Brugola Service International Srl (BSI) wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van de Raad van de Europese Unie.

               3)

               De Europese Commissie draagt haar eigen kosten.

      (1)  PB C 370 van 17.12.2011.


title: Zaak C-335/10: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curte de Apel Craiova (Roemenië) op 6 juli 2010 — Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Târgu-Jiu, Administrația Fondului pentru Mediu/Claudia Norica Vijulan

text:
               9.10.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 274/7

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curte de Apel Craiova (Roemenië) op 6 juli 2010 — Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Târgu-Jiu, Administrația Fondului pentru Mediu/Claudia Norica Vijulan
   (Zaak C-335/10)
   ()
   2010/C 274/10
   Procestaal: Roemeens

      Verwijzende rechter

   Curtea de Apel Craiova

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Târgu-Jiu, Administrația Fondului pentru Mediu

      Verwerende partij: Claudia Norica Vijulan

      Prejudiciële vragen

               1)

               Dient artikel 110, eerste alinea, VWEU (artikel 90-oud EG) aldus te worden uitgelegd dat het een lidstaat verbiedt een belasting in te stellen met de kenmerken van de milieubelasting als geregeld in spoeddecreet van de regering nr. 50/2008, zoals gewijzigd bij spoeddecreet van de regering nr. 218/2008, waarvan auto’s van categorie M1 en verontreinigingsklasse Euro 4 met een cilinderinhoud van niet meer dan 2 000 cc, alsmede alle auto’s van categorie N1 en verontreinigingsklasse Euro 4 die in de periode van 15 december 2008 tot en met 31 december 2009 voor het eerst in Roemenië of in een andere lidstaat zijn geregistreerd, zijn vrijgesteld, maar die wel wordt geheven op gelijksoortige of concurrerende, vóór 15 december 2008 geregistreerde gebruikte auto’s uit andere lidstaten, aangezien deze belasting een binnenlandse belasting op goederen uit andere lidstaten kan vormen die indirect discriminerend is ten opzichte van de fiscale behandeling van nationale producten, en derhalve de nationale productie van nieuwe auto’s beschermt?

               2)

               Dient artikel 110, eerste alinea VWEU (artikel 90-oud EG) aldus te worden uitgelegd dat het een lidstaat verbiedt een belasting in te stellen met de kenmerken van de milieubelasting als geregeld in spoeddecreet van de regering nr. 50/2008, zoals gewijzigd bij spoeddecreet van de regering nr. 218/2008, waarvan auto’s van categorie M1 en verontreinigingsklasse Euro 4 met een cilinderinhoud van niet meer dan 2 000 cc, alsmede alle auto’s van categorie N1 en verontreinigingsklasse Euro 4 die in de periode van 15 december 2008 tot en met 31 december 2009 voor het eerst in Roemenië of in een andere lidstaat zijn geregistreerd, zijn vrijgesteld, maar die wel wordt geheven op auto’s met andere dan de hierboven aangegeven technische kenmerken die in dezelfde periode in andere lidstaten zijn geregistreerd, aangezien deze belasting een binnenlandse belasting op goederen uit andere lidstaten kan vormen die indirect discriminerend is ten opzichte van de fiscale behandeling van nationale producten, en derhalve de nationale productie van nieuwe auto’s beschermt?


title: Beroep, op 5 april 1996 ingesteld door M. G. Colombo Lunghi tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Zaak T-49/96)

text:
1 . 6 . 96          I NL I                Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                               Nr . C 158/ 15
— de Commissie in de kosten te verwijzen .                                Verordening ( EEG ) nr . 1697/79 en/of Verordening
                                                                           ( EEG ) nr . 2913 /92 .
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                     5 . Kennelijk onjuiste beoordeling en/of uitlegging door de
                                                                           Commissie van het begrip „ klaarblijkelijke nalatigheid "
Verzoekster houdt zich bezig met de „ sourcing ", distributie             als bedoeld in Verordening ( EEG ) nr . 1430/79 , zoals
en marketing van confectiekleding. Zij is onder meer                      gewijzigd bij de Verordeningen ( EEG ) nr . 3069/86 en
importeur van regenkleding, vervaardigd uit een combinatie                 ( EEG ) nr . 2913/92 .
van kunststof en textielstoffen . Tussen 19 mei 1992 en
25 mei 1994 heeft zij verschillende partijen van deze
regenkleding ingevoerd en deze aangegeven onder post 3926            6 . Kennelijk onjuiste beoordeling door de Commissie,
van de gecombineerde nomenclatuur ( heffing bij invoer                    doordat zij twee verschillende regelingen heeft toegepast
tegen nultarief ingevolge het algemene systeem van tarief                bij de beoordeling van het haar door de Ierse autoriteiten
preferenties ). Deze indeling is bij verschillende gelegenheden           voorgelegde geval . Een van deze regelingen was verou
door de Ierse douaneautoriteiten aanvaard, zowel door de                  derd . Beide regelingen verschillen op inhoudelijke pun
afdeling die zich met de tariefpreferenties bezighoudt, als               ten en kunnen niet tegelijk worden toegepast. De
door de douanebeambte die de aangifte behandelde , die de                 Commissie heeft verzuimd , onderscheid te maken tussen
goederen zelfs heeft geïnspecteerd om zich van de juiste                  beide regelingen .
indeling ervan te vergewissen . Het fysieke onderzoek van de
goederen en de aanvaarding van haar aangifte hebben haar
gesterkt in haar opvatting, dat de vermelde post 3926 de
juiste was . Op grond van nader onderzoek besliste de
afdeling tariefindeling in november 1993 , dat de goederen
onder post 6210 moesten worden ingedeeld . Verzoekster
heeft deze beslissing aanvaard en deze post vervolgens in alle
latere aangiften voor dezelfde goederen vermeld .
                                                                     Beroep, op 5 april 1996 ingesteld door M. G. Colombo
                                                                     Lunghi tegen Commissie van de Europese Gemeenschap
De Ierse autoriteiten hebben de zaak op 26 april 1995 aan de                                           pen
Commissie voorgelegd . Deze heeft advies gevraagd aan een                                      ( Zaak T-49/96 )
groep deskundigen in het kader van het comité bedoeld in
artikel 247 van het Douanewetboek . Op 3 november 1995                                           ( 96/C 158/38 )
besliste de Commissie, dat tot navordering van de betrokken
invoerrechten moest worden overgegaan en dat kwijtschel
ding van deze rechten niet gerechtvaardigd was ( de bestre                                  (Procestaai: Frans)
den beschikking ).
                                                                     Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen
Verzoekster voert de navolgende middelen aan :                       schappen is op 5 april 1 996 beroep tegen Commissie van de
                                                                     Europese Gemeenschappen ingesteld door M. G. Colombo
                                                                     Lunghi , wonende te Brussel , vertegenwoordigd door P. -P.
1 . Schending van de relevante verordeningen doordat de              van Gehuchten en J. Sambon , advocaten te Brussel , domi
     beschikking is gegeven na afloop van de ter zake                cilie gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van
     bepaalde termijn van 6 maanden . Deze termijn is                L. Schiltz, advocaat aldaar, Rue du Fort Rheinsheim 2 .
     bindend en er kan niet van worden afgeweken .
                                                                     Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage :
2 . Schending van een grondbeginsel van Gemeenschaps
     recht bij de totstandkoming van de beschikking, te
     weten het audi et alteram partem-beginsel, doordat             — vast te stellen dat de door de Commissie aangeboden
     verzoekster niet in de gelegenheid is gesteld haar                   schadevergoeding niet volstaat om verzoekster in haar
     standpunt behoorlijk naar voren te brengen in een                    rechten te herstellen, en de Commissie te veroordelen tot
     procedure die nadelige gevolgen voor haar heeft.                     betaling van de schadevergoeding die verzoekster in haar
                                                                          klacht van 11 september 1995 heeft gespecificeerd ;
3 . Schending van de relevante verordeningen en/of verzuim
     van een wezenlijk vormvoorschrift, doordat de Com             — de Commissie in alle kosten te verwijzen .
     missie advies dient te vragen aan een groep deskundigen,
     bestaande uit vertegenwoordigers van alle Lid-Staten .
     Volgens verzoekster waren verschillende Lid-Staten niet         Middelen en voornaamste argumenten
     in het comité vertegenwoordigd .
                                                                     Verzoekster, een om medische redenen gepensioneerde
                                                                     ambtenaar, komt op tegen het besluit van de Commissie om
4 . Kennelijk onjuiste beoordeling door de Commissie van             de vergoeding van de materiële en morele schade die.
     het begrip „ redelijkerwijs te ontdekken " als bedoeld in       verzoekster heeft geleden door het verdwijnen van haar
 ---pagebreak--- Nr . C 158 / 16      NL                   Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      1 . 6 . 96
persoonlijke eigendommen als gevolg van een dienstfout, te           Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage :
beperken tot 150 000 Bfr .
                                                                     — nietig te verklaren het besluit van de jury van vergelij
Dienaangaande wordt eraan herinnerd , dat verzoekster, die               kend onderzoek COM/T/C/96 om verzoekster niet toe te
verbod had gekregen om de gebouwen van de Commissie —                    laten tot het examen van het vergelijkend onderzoek;
behalve de medische dienst en de sociale diensten — te
betreden, later is uitgenodigd om haar persoonlijke eigen           — verweerster in de kosten te verwijzen .
dommen in haar werkkamer te komen afhalen . Nadat
daarvoor een afspraak was gemaakt, bleek evenwel , dat al
haar persoonlijke eigendommen waren verdwenen .                      Middelen en voornaamste argumenten
Verzoekster wijst erop, dat zowel de fout als schade                 Verzoekster, tijdelijk functionaris van de rang C 5 , komt op
overduidelijk zijn, en stelt dat het aanbod van de Commissie         tegen het besluit waarbij haar aanmelding voor vergelijkend
kennelijk ontoereikend is .                                          onderzoek COM/T/C/96 is afgewezen op grond dat zij niet
                                                                     voldoet aan de voorwaarde van ten minste drie jaar
                                                                     ononderbroken anciënniteit als tijdelijk functionaris in
                                                                     dienst van de Europese Gemeenschappen .
                                                                     Tot staving van haar beroep voert zij de navolgende
                                                                     rechtsmiddelen aan :
Beroep, op 17 april 1996 ingesteld door V. Kohn-Bergé
    tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen                   — schending van het recht van de tijdelijke functionarissen
                       ( Zaak T-55 /96 )                                 om deel te nemen aan de interne vergelijkende onder
                         ( 96/C 158 /39 )                                zoeken en schending van de artikelen 27, eerste alinea ,
                                                                         en 29 , lid 1 , van het Statuut, doordat het criterium van
                                                                         een ononderbroken anciënniteit in de dienst kan leiden
                      (Procestaai: Frans)                                tot uitsluiting van kandidaten met dezelfde of betere
                                                                         kwalificaties dan kandidaten die tot het vergelijkend
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen                onderzoek zijn toegelaten ;
schappen is op 17 april 1996 beroep tegen Commissie van
de Europese Gemeenschappen ingesteld door V. Kohn                  — kennelijke beoordelingsfout, doordat blijkt dat verzoek
Bergé, wonende te Florange ( Frankrijk ), vertegenwoordigd               ster sedert 16 oktober 1991 daadwerkelijk in dienst van
door J. -N. Louis, T. Demaseure en A. Tornel , advocaten te             verweerster is, zodat op 29 september 1995 een anciën
Brussel, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij de                  niteit in de dienst van meer dan drie jaar kon worden
Fiduciaire Myson Sàrl, Rue Glesener 1 .                                 vastgesteld .


title: Doorhaling van zaak C-98/02

text:
C 55/22               NL                         Publicatieblad van de Europese Unie                                        8.3.2003
                Doorhaling van zaak C-89/02 (1)                                       Doorhaling van zaak C-97/02 (1)
                         (2003/C 55/58)                                                        (2003/C 55/61)
De president van het Hof van Justitie van de Europese                 De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 15 november                  Gemeenschappen heeft bij beschikking van 15 november
2002 de doorhaling in het register gelast van zaak C-89/02            2002 de doorhaling in het register gelast van zaak C-97/02
(verzoek om een prejudiciële beslissing van het Tribunale di          (verzoek om een prejudiciële beslissing van het Tribunale di
Brescia): Dolomite Franchi SpA tegen Ministero delle Finanze.         Brescia): Rezzola Scavi Srl tegen Ministero delle Finanze.
( 1) PB C 131 van 01.06.2002.                                         (1 ) PB C 131 van 01.06.2002.
                Doorhaling van zaak C-95/02 (1)                                       Doorhaling van zaak C-98/02 (1)
                         (2003/C 55/59)                                                        (2003/C 55/62)
De president van het Hof van Justitie van de Europese                 De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 15 november                  Gemeenschappen heeft bij beschikking van 15 november
2002 de doorhaling in het register gelast van zaak C-95/02            2002 de doorhaling in het register gelast van zaak C-98/02
(verzoek om een prejudiciële beslissing van het Tribunale di          (verzoek om een prejudiciële beslissing van het Tribunale di
Brescia): Ugine Srl tegen Ministero delle Finanze.                    Brescia): Villa Gemma SpA tegen Ministero delle Finanze.
( 1) PB C 131 van 01.06.2002.                                         (1 ) PB C 131 van 01.06.2002.
                Doorhaling van zaak C-96/02 (1)                                      Doorhaling van zaak C-106/02 ( 1)
                         (2003/C 55/60)                                                        (2003/C 55/63)
De president van het Hof van Justitie van de Europese                 De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 15 november                  Gemeenschappen heeft bij beschikking van 12 december 2002
2002 de doorhaling in het register gelast van zaak C-96/02            de doorhaling in het register gelast van zaak C-106/02:
(verzoek om een prejudiciële beslissing van het Tribunale di          Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Bonds-
Brescia): TOMAR Srl tegen Ministero delle Finanze.                    republiek Duitsland.
( 1) PB C 131 van 01.06.2002.                                         (1 ) PB C 131 van 01.06.2002.


title: Zaak C-198/08: Beroep ingesteld op 14 mei 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Oostenrijk

text:
               2.8.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 197/10

         Beroep ingesteld op 14 mei 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Oostenrijk
   (Zaak C-198/08)
   (2008/C 197/15)
   Procestaal: Duits
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordiger: W. Mölls, gemachtigde)

      Verwerende partij: Republiek Oostenrijk
   Conclusies

               —

               vast te stellen dat de Republiek Oostenrijk niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op haar rusten krachtens artikel 9, lid 1, van richtlijn 95/59/EG van de Raad van 27 november 1995 (1), doordat zij wetgevende bepalingen heeft vastgesteld en gehandhaafd volgens welke de staat minimale verkoopprijzen voor sigaretten en tabak van fijne snede voor het rollen van sigaretten vaststelt;

               —

               de Republiek Oostenrijk te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Tabakswaren vormen één van de drie categorieën producten waarop op het niveau van de Gemeenschap een geharmoniseerde accijnsregeling van toepassing is. Richtlijn 95/59/EG bevat enkele algemene, op alle tabakswaren toepasselijke bepalingen en stelt daarenboven de structuur van de accijnzen op sigaretten vast. In artikel 9, lid 1, is het beginsel neergelegd dat zowel de fabrikant als de importeur het recht heeft de maximumprijzen voor tabakswaren vrijelijk vast te stellen. Deze bepaling waarborgt niet alleen dat de maatstaf van heffing in alle lidstaten aan dezelfde beginselen beantwoordt, maar voorkomt eveneens dat de verwezenlijking der doelstellingen van de richtlijn wordt verhinderd door prijsregelingen van nationale overheden die de mededinging en de interne markt negatief beïnvloeden.
   De in 2006 in Oostenrijk ingevoerde regeling, krachtens welke de overheid minimumprijzen vaststelt voor sigaretten en tabak van fijne snede voor het rollen van sigaretten, maakt een schending uit van de voornoemde bepaling van richtlijn 95/59/EG. Door de vaststelling van minimumprijzen worden de detailhandelsprijzen van het laagste prijsniveau rechtstreeks tot een minimumniveau opgetrokken, wat leidt tot een opheffing van de prijsverschillen die ten gevolge van de verschillende voor de prijsvorming relevante factoren tussen verschillende producten kunnen bestaan. Een dergelijk mechanisme leidt onvermijdelijk tot distorsies in de handelsstromen tussen de lidstaten, ook al wordt de minimumprijs, zoals in Oostenrijk, uit de gemiddelde marktprijzen afgeleid.
   Tot de belangen die de lidstaten door middel van hun handels- en fiscale politiek kunnen nastreven behoort natuurlijk de bescherming van de volksgezondheid, met inbegrip van de doelstelling de prijzen van tabakswaren op een hoog niveau te houden. Aangezien de lidstaten deze doelstelling echter volledig met fiscale maatregelen kunnen nastreven, kunnen zij dergelijke belangen niet inroepen om af te wijken van de ter discussie staande bepaling van de richtlijn, daar zij daardoor de werking van de interne markt zouden belemmeren.
   Volgens de Commissie is het heffen van belastingen vanuit prijsoogpunt een werkzaam en voldoende middel. Voorbeelden van andere lidstaten tonen eveneens aan dat de prijs van tabakswaren louter door fiscale druk kan worden opgetrokken, aangezien het belastingniveau naar believen kan worden opgedreven ter verhoging van de detailhandelsprijs, ongeacht de winstmarge van de betrokken fabrikanten en/of hun bereidheid zonder winst of zelfs met verlies te verkopen. Een dergelijke aanpak, waarbij de heffing van belastingen als objectieve kostenfactor dienst doet, voorkomt niet enkel de negatieve gevolgen van minimumprijzen voor de mededinging en de interne markt, maar ook een bijkomend nadeel dat met minimumprijzen is verbonden, namelijk de bescherming van de winstmarges van de fabrikanten van tabakswaren. Dit gevolg draagt hoegenaamd niet bij tot de bescherming van de volksgezondheid en is in dat opzicht zelfs contraproductief. De Commissie is er dus van overtuigd dat de gewenste bescherming van de volksgezondheid door middel van een actieve en doeltreffende nationale fiscale politiek kan worden gewaarborgd, zonder dat minimumprijzen hoeven te worden vastgesteld die met artikel 9 van richtlijn 95/59/EG onverenigbaar zijn.

      (1)  PB L 291, blz. 40.


title: Zaak C-446/11 P: Hogere voorziening ingesteld op 30 augustus 2011 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer — uitgebreid) van 16 juni 2011 in zaak T-196/06, Edison/Commissie

text:
               22.10.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 311/27

         Hogere voorziening ingesteld op 30 augustus 2011 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer — uitgebreid) van 16 juni 2011 in zaak T-196/06, Edison/Commissie
   (Zaak C-446/11 P)
   2011/C 311/45
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: V. Di Bucci en V. Bottka, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure: Edison SpA

      Conclusies

               —

               het arrest van het Gerecht (Zesde kamer — uitgebreid) van 16 juni 2011, dat op 20 juni 2011 aan de Commissie is betekend, vernietigen;

               —

               de zaak voor een hernieuwde behandeling terugverwijzen naar het Gerecht;

               —

               de beslissing ten aanzien van de kosten in beide procedures aanhouden;

               —

               indien het Hof zou oordelen dat de zaak in staat van wijzen is, het beroep is eerste aanleg verwerpen en Edison SpA verwijzen in de kosten van beide procedures.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De Commissie voert vier middelen aan ter ondersteuning van haar hogere voorziening.

               i)

               Het Gerecht heeft artikel 253 EG juncto artikel 81 EG geschonden doordat het blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting ten aanzien van het doel en de strekking van de verplichting tot motivering op het punt van de toekenning van aansprakelijkheid voor inbreuken op artikel 81 EG aan de vennootschap die gehele kapitaal in handen heeft van de vennootschap die rechtstreeks aan de inbreuk heeft deelgenomen, die gebaseerd is op een vermoeden dat moet worden weerlegd. Meer bepaald heeft het Gerecht geen rekening gehouden met de context en de rechtsregels daaromtrent, met name de bewijslast die op de verzoekster rust. Het heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat op de Commissie een motiveringsplicht rustte ten aanzien van de argumenten die „niet zonder betekenis” waren, zonder daarbij te verlangen, zoals het had moeten doen, dat deze argumenten het vermoeden van aansprakelijkheid van de controlerende vennootschap moesten kunnen weerleggen.

               ii)

               Subsidiair heeft het Gerecht de artikelen 230 EG en 253 EG geschonden doordat het heeft geconcludeerd dat de bestreden beschikking ontoereikend was gemotiveerd. Het heeft in de eerste plaats blijk van een onjuiste rechtsopvatting gegeven door de bestreden beschikking verkeerd te lezen, waarbij het bepaalde relevante passages heeft genegeerd. In de tweede plaats heeft het punten van de redenering verward met materiële vraagstukken door te weigeren rekening te houden met de toelichtingen die in de bestreden beschikking zijn gegeven. Daarbij oordeelde het hetzij dat de Commissie verzoeksters rechten van verdediging had geschonden, hetzij dat deze toelichtingen niet overtuigend waren.

               iii)

               Het Gerecht heeft een schending begaan van de artikelen 230 EG en 253 EG, alsmede de beginselen van het recht van de Europese Unie op het gebied van de rechten van de verdediging en de procedure op tegenspraak voor de rechters van de Europese Unie. Het is immers tot het onjuiste oordeel gekomen dat de Commissie zich niet mocht beroepen op argumenten waarnaar zij niet had verwezen in de mededeling van punten van bezwaar of die zij niet in de beschikking had herhaald, om in te gaan op verzoeksters argumenten ter weerlegging van het vermoeden van aansprakelijkheid van de controlerende vennootschap. Dit geldt met name wanneer, zoals in het onderhavige geval, er documenten zijn waarop verzoekster zich beroept, of waarvan zij wetenschap heeft, en verzoekster er niet onkundig van kon zijn dat het risico bestond dat de Commissie deze als bewijs tegen haar zou gebruiken, of zij redelijkerwijs uit de betrokken documenten kon afleiden welke conclusies de Commissie daaruit wilde trekken.

               iv)

               Het Gerecht heeft artikel 230 EG juncto de artikelen 231 EG en 253 EG geschonden door ten onrechte te oordelen dat de bestreden beschikking moest worden nietig verklaard op grond dat zij ontoereikend was gemotiveerd, ook als de daarin gevolgde benadering materieel gezien juist was.