title: Gevoegde zaken C-165/09 tot en met C-167/09: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 26 mei 2011 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State — Nederland) — Stichting Natuur en Milieu e.a. (C-165/09)/College van Gedeputeerde Staten van Groningen, Stichting Natuur en Milieu e.a. (C-166/09)/College van Gedeputeerde Staten van Zuid-Holland, Stichting Natuur en Milieu e.a. (C-167/09)/College van Gedeputeerde Staten van Zuid-Holland (Milieu — Richtlijn 2008/1/EG — Vergunning voor oprichten en in werking hebben van elektriciteitscentrale — Richtlijn 2001/81/EG — Nationale emissieplafonds voor bepaalde luchtverontreinigende stoffen — Bevoegdheid van lidstaten gedurende overgangsperiode — Rechtstreekse werking)

text:
               16.7.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 211/4

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 26 mei 2011 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State — Nederland) — Stichting Natuur en Milieu e.a. (C-165/09)/College van Gedeputeerde Staten van Groningen, Stichting Natuur en Milieu e.a. (C-166/09)/College van Gedeputeerde Staten van Zuid-Holland, Stichting Natuur en Milieu e.a. (C-167/09)/College van Gedeputeerde Staten van Zuid-Holland
   (Gevoegde zaken C-165/09 tot en met C-167/09) (1)

   (Milieu - Richtlijn 2008/1/EG - Vergunning voor oprichten en in werking hebben van elektriciteitscentrale - Richtlijn 2001/81/EG - Nationale emissieplafonds voor bepaalde luchtverontreinigende stoffen - Bevoegdheid van lidstaten gedurende overgangsperiode - Rechtstreekse werking)
   2011/C 211/06
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Raad van State

      Partijen in de hoofdgedingen

      Verzoekende partijen: Stichting Natuur en Milieu, Stichting Greenpeace Nederland, B. Meijer, E. Zwaag, F. Pals (C-165/09), Stichting Natuur en Milieu, Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie, Stichting Greenpeace Nederland, Vereniging van Verontruste Burgers van Voorne (C-166/09), Stichting Natuur en Milieu, Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie, Stichting Greenpeace Nederland, Vereniging van Verontruste Burgers van Voorne (C-167/09)

      Verwerende partijen: College van Gedeputeerde Staten van Groningen (C-165/09), College van Gedeputeerde Staten van Zuid-Holland (C-166/09 en C-167/09)

      in tegenwoordigheid van: RWE Eemshaven Holding BV, voorheen RWE Power AG (C-165/09), Electrabel Nederland NV (C-166/09), College van Burgemeester en Wethouders Rotterdam (C-166/09 en C-167/09), E.ON Benelux NV (C-167/09)

      Voorwerp

   Verzoeken om een prejudiciële beslissing — Raad van State — Uitlegging van artikel 9 van richtlijn 96/61/EG van de Raad van 24 september 1996 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging (PB L 257, blz. 26), thans richtlijn 2008/1/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 januari 2008 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging (gecodificeerde versie) (PB L 24, blz. 8), en van artikel 4, lid 1, van richtlijn 2001/81/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2001 inzake nationale emissieplafonds voor bepaalde luchtverontreinigende stoffen (PB L 309, blz. 22) — Aanvraag om milieuvergunning — Besluit van bevoegde autoriteit — Verplichtingen van lidstaten gedurende periode tussen uiterste datum voor omzetting van richtlijn en datum vermeld in artikel 4, lid 1, van richtlijn 2001/81, die is gelegen na uiterste datum voor omzetting daarvan — Elektriciteitscentrale

      Dictum

               1)

               Artikel 9, leden 1, 3 en 4, van richtlijn 96/61/EG van de Raad van 24 september 1996 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging, in de oorspronkelijke versie ervan en zoals gecodificeerd bij richtlijn 2008/1/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 januari 2008 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging, moet aldus worden uitgelegd dat de lidstaten bij de verlening van een milieuvergunning voor het oprichten en in werking hebben van een industriële installatie als die waarom het in de hoofdgedingen gaat, niet verplicht zijn, de nationale emissieplafonds voor SO2 en NOx vastgesteld in richtlijn 2001/81/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2001 inzake nationale emissieplafonds voor bepaalde luchtverontreinigende stoffen, tot de voorwaarden voor de verlening daarvan te rekenen, hoewel zij zich moeten houden aan de uit die richtlijn 2001/81 voortvloeiende verplichting om in het kader van nationale programma’s passende en samenhangende beleidsopties en maatregelen vast te stellen of te plannen, die in hun geheel genomen geschikt zijn om de emissies van met name die verontreinigende stoffen te beperken tot hoeveelheden die uiterlijk eind 2010 niet groter zijn dan de in bijlage I bij die richtlijn aangegeven plafonds.

               2)

               Gedurende de in artikel 4 van richtlijn 2001/81 bedoelde overgangsperiode van 27 november 2002 tot en met 31 december 2010

                           —

                           verplichten artikel 4, lid 3, VEU en artikel 288, derde alinea, VWEU alsmede richtlijn 2001/81 de lidstaten om zich te onthouden van maatregelen die de verwezenlijking van het door deze richtlijn voorgeschreven resultaat ernstig in gevaar zouden brengen;

                           —

                           lijkt de vaststelling door de lidstaten van een specifieke maatregel inzake één bron van SO2 en NOx als zodanig de verwezenlijking van het door richtlijn 2001/81 voorgeschreven resultaat niet ernstig in gevaar te kunnen brengen. Het staat aan de nationale rechter om na te gaan of dat het geval is voor elk besluit tot verlening van een milieuvergunning voor het oprichten en in werking hebben van een industriële installatie als die waarom het in de hoofdgedingen gaat;

                           —

                           verplichten artikel 288, derde alinea, VWEU en de artikelen 6, 7, leden 1 en 2, en 8, leden 1 en 2, van richtlijn 2001/81 de lidstaten enerzijds om programma’s voor een geleidelijke reductie van de nationale emissies van SO2 en NOx op te stellen en zo nodig bij te stellen en te herzien, die zij voor het publiek en de relevante organisaties beschikbaar dienen te stellen door middel van heldere, begrijpelijke en gemakkelijk toegankelijke informatie, en binnen de gestelde termijnen aan de Europese Commissie dienen mee te delen, en anderzijds om nationale emissie-inventarissen en prognoses voor 2010 op te stellen en jaarlijks bij te werken, en daarvan binnen de gestelde termijnen aan de Europese Commissie en aan het Europees Milieuagentschap verslag te doen;

                           —

                           verplichten artikel 288, derde alinea, VWEU en richtlijn 2001/81 zelf de lidstaten noch om de verlening van een milieuvergunning voor het oprichten en in werking hebben van een industriële installatie als die waarom het gaat in de hoofdgedingen te weigeren of te beperken, noch om specifieke compenserende maatregelen vast te stellen telkens wanneer een dergelijke vergunning wordt afgegeven, ook niet bij overschrijding of dreigende overschrijding van de nationale emissieplafonds voor SO2 en NOx.

               3)

               Artikel 4 van richtlijn 2001/81 is niet onvoorwaardelijk en is onvoldoende nauwkeurig om vóór 31 december 2010 door particulieren voor de nationale rechterlijke instanties te kunnen worden ingeroepen.
               Artikel 6 van richtlijn 2001/81 kent de rechtstreeks getroffen particulieren rechten toe die voor de nationale rechterlijke instanties kunnen worden ingeroepen om te vorderen dat de lidstaten gedurende de overgangsperiode van 27 november 2002 tot en met 31 december 2010 in het kader van nationale programma’s passende en samenhangende beleidsopties en maatregelen vaststellen of plannen, die in hun geheel genomen geschikt zijn om de emissies van de bedoelde verontreinigende stoffen te beperken, zodat uiterlijk eind 2010 aan de nationale plafonds van bijlage I bij die richtlijn wordt voldaan, en de daartoe opgestelde programma’s voor het publiek en de relevante organisaties beschikbaar stellen door middel van heldere, begrijpelijke en gemakkelijk toegankelijke informatie.

      (1)  PB C 193 van 15.8.2009.


title: Zaak C-12/11: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Dublin Metropolitan District Court (Ierland) op 10 januari 2011 — Denise McDonagh/Ryanair Ltd

text:
               12.3.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 80/14

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Dublin Metropolitan District Court (Ierland) op 10 januari 2011 — Denise McDonagh/Ryanair Ltd
   (Zaak C-12/11)
   2011/C 80/27
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   Dublin Metropolitan District Court

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Denise McDonagh

      Verwerende partij: Ryanair Ltd

      Prejudiciële vragen

               1)

               Gaan omstandigheden als de sluitingen van het Europese luchtruim ten gevolge van de uitbarsting van de Eyjafjallajökull-vulkaan op IJsland, die wijdverspreide en aanhoudende verstoringen van het luchtverkeer veroorzaakten, verder dan het begrip „buitengewone omstandigheden” in de zin van verordening nr. 261/2004 (1)?

               2)

               Indien vraag 1 bevestigend wordt beantwoord, is de aansprakelijkheid voor de verplichting om verzorging te verstrekken overeenkomstig de artikelen 5 en 9 in zulke omstandigheden dan uitgesloten?

               3)

               Indien vraag 2 ontkennend wordt beantwoord, zijn de artikelen 5 en 9 dan ongeldig voor zover zij een schending vormen van de beginselen van evenredigheid en non-discriminatie, van het in het Verdrag van Montreal vastgelegde beginsel van „billijk evenwicht van de belangen” en van de artikelen 16 en 17 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie?

               4)

               Moet de in artikelen 5 en 9 neergelegde verplichting aldus worden uitgelegd dat zij impliciete beperkingen, als tijdelijke en/of financiële beperkingen, inhoudt van de verplichting om verzorging te verstrekken in gevallen waarin de annulering het gevolg is van „buitengewone omstandigheden”?

               5)

               Indien vraag 4 ontkennend wordt beantwoord, zijn de artikelen 5 en 9 dan ongeldig voor zover zij een schending vormen van de algemene beginselen van evenredigheid en non-discriminatie, van het in het Verdrag van Montreal vastgelegde beginsel van „billijk evenwicht van de belangen” en van de artikelen 16 en 17 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie?

      (1)  Verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelĳke regels inzake compensatie en bĳstand aan luchtreizigers bĳ instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van Verordening (EEG) nr. 295/91 (PB L 46, blz. 1).


title: Gevoegde zaken C-72/10 en C-77/10: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 16 februari 2012 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione — Italië) — Strafzaken tegen Marcello Costa (C-72/10), Ugo Cifone (C-77/10) (Vrijheid van vestiging — Vrij verrichten van diensten — Kansspelen — Inzamelen van weddenschappen op sportevenementen — Vereiste van concessie — Gevolgen verbonden aan schending van Unierecht bij verlening van concessies — Verlening van 16300 bijkomende concessies — Beginsel van gelijke behandeling en transparantieverplichting — Rechtszekerheidsbeginsel — Bescherming van houders van eerdere concessies — Nationale regeling — Verplichte minimumafstanden tussen inzamelpunten van weddenschappen — Toelaatbaarheid — Grensoverschrijdende activiteiten vergelijkbaar met activiteiten waarvoor concessie wordt verleend — Verbod in nationale regeling — Toelaatbaarheid)

text:
               31.3.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 98/4

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 16 februari 2012 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione — Italië) — Strafzaken tegen Marcello Costa (C-72/10), Ugo Cifone (C-77/10)
   (Gevoegde zaken C-72/10 en C-77/10) (1)

   (Vrijheid van vestiging - Vrij verrichten van diensten - Kansspelen - Inzamelen van weddenschappen op sportevenementen - Vereiste van concessie - Gevolgen verbonden aan schending van Unierecht bij verlening van concessies - Verlening van 16 300 bijkomende concessies - Beginsel van gelijke behandeling en transparantieverplichting - Rechtszekerheidsbeginsel - Bescherming van houders van eerdere concessies - Nationale regeling - Verplichte minimumafstanden tussen inzamelpunten van weddenschappen - Toelaatbaarheid - Grensoverschrijdende activiteiten vergelijkbaar met activiteiten waarvoor concessie wordt verleend - Verbod in nationale regeling - Toelaatbaarheid)
   2012/C 98/05
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Corte suprema di cassazione

      Partijen in de strafzaken

   Marcello Costa (C-72/10), Ugo Cifone (C-77/10)

      Voorwerp

   Verzoeken om een prejudiciële beslissing — Corte suprema di cassazione — Vrij verkeer van personen — Vrijheid van vestiging — Vrij verrichten van diensten — Inzameling van weddenschappen — Nationale regeling die de uitoefening van deze activiteit afhankelijk stelt van een toelating en van een politievergunning — Bescherming van houders van toelatingen en vergunningen, verleend op grond van procedures die andere marktdeelnemers uit dezelfde sector op onrechtmatige wijze uitsloten — Verenigbaarheid met de artikelen 43 EG en 49 EG

      Dictum

               1)

               De artikelen 43 EG en 49 EG, het beginsel van gelijke behandeling en het doeltreffendheidsbeginsel moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzetten dat een lidstaat die in strijd met het Unierecht een categorie van exploitanten heeft uitgesloten van de verlening van concessies om een economische activiteit uit te oefenen en die probeert die schending te verhelpen door een aanzienlijk aantal nieuwe concessies aan te besteden, de door de bestaande exploitanten verworven handelsposities beschermt, in het bijzonder door te voorzien in minimumafstanden tussen de vestigingen van nieuwe concessiehouders en die van bestaande exploitanten.

               2)

               De artikelen 43 EG en 49 EG moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzetten dat aan personen die gebonden zijn aan een exploitant die in strijd met het Unierecht werd uitgesloten van een aanbesteding sancties worden opgelegd omdat zij zonder concessie of politievergunning een georganiseerde activiteit van inzameling van weddenschappen hebben uitgeoefend, zelfs niet na de nieuwe aanbesteding die bedoeld was om die schending van het Unierecht te verhelpen, wanneer die aanbesteding en de daaropvolgende verlening van nieuwe concessies de onrechtmatige uitsluiting van de betrokken exploitant van de eerdere aanbesteding niet doeltreffend hebben verholpen.

               3)

               Uit de artikelen 43 EG en 49 EG, het beginsel van gelijke behandeling, de transparantieverplichting en het rechtszekerheidsbeginsel volgt dat de voorwaarden en modaliteiten van een aanbesteding zoals in de hoofdgedingen aan de orde, en in het bijzonder de bepalingen die voorzien in het verval van op grond van een dergelijke aanbesteding verleende concessies, zoals artikel 23, lid 2, sub a, en lid 3, van de modelovereenkomst tussen de Amministrazione autonoma dei monopoli di Stato en de begunstigde van de concessie voor kansspelen betreffende andere evenementen dan paardenrennen, duidelijk, precies en ondubbelzinnig moeten zijn geformuleerd; het staat aan de verwijzende rechter dit na te gaan.

      (1)  PB C 100 van 17.04.2010.


title: Zaak C-13/12 P: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 28 november 2013 — Chelyabinsk electrometallurgical integrated plant OAO (CHEMK), Kuzneckie ferrosplavy OAO (KF)/Raad van de Europese Unie, Europese Commissie (Hogere voorziening — Dumping — Verordening (EG) nr. 172/2008 — Invoer van ferrosilicium van oorsprong uit China, Egypte, Kazachstan, voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië en Rusland — Verordening (EG) nr. 384/96 — Artikel 2, lid 9 — Uitvoerprijs — Artikel 3, leden 5 en 6 — Vaststelling van schade — Artikel 6, lid 7 — Onderzoek — Artikel 8, lid 4 — Aanbieden van verbintenissen — Niet-vertrouwelijke versie — Artikel 20, lid 1 — Mededeling van informatie aan partijen — Stabilisatie- en associatieovereenkomst tussen Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, anderzijds)

text:
               15.2.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 45/7

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 28 november 2013 — Chelyabinsk electrometallurgical integrated plant OAO (CHEMK), Kuzneckie ferrosplavy OAO (KF)/Raad van de Europese Unie, Europese Commissie
   (Zaak C-13/12 P) (1)

   (Hogere voorziening - Dumping - Verordening (EG) nr. 172/2008 - Invoer van ferrosilicium van oorsprong uit China, Egypte, Kazachstan, voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië en Rusland - Verordening (EG) nr. 384/96 - Artikel 2, lid 9 - Uitvoerprijs - Artikel 3, leden 5 en 6 - Vaststelling van schade - Artikel 6, lid 7 - Onderzoek - Artikel 8, lid 4 - Aanbieden van verbintenissen - Niet-vertrouwelijke versie - Artikel 20, lid 1 - Mededeling van informatie aan partijen - Stabilisatie- en associatieovereenkomst tussen Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, anderzijds)
   2014/C 45/13
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirantes: Chelyabinsk electrometallurgical integrated plant OAO (CHEMK), Kuzneckie ferrosplavy OAO (KF) (vertegenwoordigers: P. Vander Schueren en N. Mizulin, advocaten)

      Andere partijen in de procedure: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: J.-P. Hix, gemachtigde, bijgestaan door G. Berrisch, Rechtsanwalt, en N. Chesaites, barrister), Europese Commissie (vertegenwoordigers: H. van Vliet en M. França, gemachtigden)

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 25 oktober 2011, CHEMK en KF/Raad (T-190/08), waarbij het Gerecht een beroep heeft verworpen tot gedeeltelijke nietigverklaring van verordening (EG) nr. 172/2008 van de Raad van 25 februari 2008 tot instelling van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige antidumpingrecht op ferrosilicium van oorsprong uit de Volksrepubliek China, Egypte, Kazachstan, de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië en Rusland (PB L 55, blz. 6), en subsidiair tot nietigverklaring van de beslissing van de Commissie van 28 februari 2008 houdende afwijzing van rekwirantes’ verzoek tot schorsing van de bij de bestreden verordening ingestelde antidumpingrechten

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Chelyabinsk electrometallurgical integrated plant OAO (CHEMK) en Kuzneckie ferrosplavy OAO (KF) worden verwezen in de kosten van de onderhavige procedure.

               3)

               De Europese Commissie draagt haar eigen kosten.

      (1)  PB C 65 van 3.3.2012.


title: Zaak C-54/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 1 februari 2017 — Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato/Wind Telecomunicazioni SpA

text:
               24.7.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 239/19

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 1 februari 2017 — Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato/Wind Telecomunicazioni SpA
   (Zaak C-54/17)
   (2017/C 239/26)
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Consiglio di Stato

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

      Verwerende partij: Wind Telecomunicazioni SpA

      Prejudiciële vragen
       (1)

               1)

               Staan de artikelen 8 en 9 van richtlijn 2005/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 (2) in de weg aan een uitlegging van de overeenkomstige nationale omzettingsbepalingen (respectievelijk de artikelen 24 en 25 van de Codice del consumo [wetboek consumentenrecht]) volgens welke de handelwijze van een telecommunicatie-exploitant die geen informatie heeft verstrekt over het feit dat bepaalde telefoondiensten reeds op de simkaart zijn ingesteld (te weten voicemail of internetgebruik) — en wel in een situatie waarin de telecommunicatie-exploitant geen enkele andere, afzonderlijke inhoudelijke handelwijze wordt verweten — kan wordt aangemerkt als ongepaste beïnvloeding en dus als agressieve handelspraktijk die de keuzevrijheid of de vrijheid van handelen van de gemiddelde consument aanzienlijk kan beperken?

               2)

               Kan punt 29 van bijlage I bij richtlijn 2005/29/EG […] aldus worden uitgelegd dat er sprake is van een „niet-gevraagde levering” indien een telecommunicatie-exploitant zijn klant verzoekt voicemail- en internetdiensten te betalen, en wel in een situatie die wordt gekenmerkt door de volgende omstandigheden:

                           —

                           de telecommunicatie-exploitant heeft de consument bij de afsluiting van de overeenkomst voor mobiele telefonie niet correct geïnformeerd over de omstandigheid dat de voicemail- en internetdiensten reeds op de simkaart zijn ingesteld, met als gevolg dat de consument deze diensten zou kunnen gebruiken zonder dat zij speciaal hoeven te worden ingesteld (setting);

                           —

                           de consument moet om deze diensten daadwerkelijk te gebruiken hoe dan ook de daartoe noodzakelijke handelingen verrichten (bijvoorbeeld, het nummer van de voicemail intoetsen of opdrachten geven om toegang tot internet te krijgen);

                           —

                           voor de technische en operationele modaliteiten waarmee de consument concreet van de diensten gebruikmaakt wordt niets in rekening gebracht, en evenmin voor de informatie over deze modaliteiten en de kosten van deze diensten, maar de exploitant wordt uitsluitend verweten geen informatie te hebben verstrekt over de vooraf op de simkaart geïnstalleerde diensten?

               3)

               Staan de ratio van de „algemene” richtlijn 2005/29/EG, als vangnet voor de bescherming van de consument, alsmede overweging 10 en artikel 3, lid 4, van deze richtlijn in de weg aan een nationale regeling die de beoordeling van de naleving van de specifieke verplichtingen als bedoeld in de sectorale richtlijn 2002/22/EG (3) ter bescherming van de consument terugvoert tot de werkingssfeer van de algemene richtlijn 2005/29/EG inzake oneerlijke handelspraktijken, met als gevolg dat de autoriteit die bevoegd is om inbreuken op de sectorale richtlijn te sanctioneren niet kan ingrijpen indien deze inbreuk tevens als een oneerlijke handelspraktijk kan worden aangemerkt?

               4)

               Moet het in artikel 3, lid 4, van richtlijn 2005/29/EG neergelegde specialiteitsbeginsel worden opgevat als een beginsel dat de verhoudingen regelt tussen rechtsorden (algemene rechtsorde en sectorale rechtsorde), tussen normen (algemene normen en speciale normen) of tussen regelgevende en toezichthoudende autoriteiten van de respectieve sectoren?

               5)

               Is er slechts sprake van strijdigheid in de zin van artikel 3, lid 4, van richtlijn 2005/29/EG in geval van een lijnrechte tegenstelling tussen de bepalingen van de regeling inzake oneerlijke handelspraktijken en de andere, uit Unierecht voortvloeiende regelingen die sectorspecifieke aspecten van de handelspraktijken regelen, of volstaat daartoe dat de betrokken bepalingen een regeling voorschrijven die afwijkt van de regeling inzake oneerlijke handelspraktijken met betrekking tot sectorspecifieke aspecten, en wel zodanig dat er met betrekking tot een specifieke situatie sprake is van collisie?

               6)

               Heeft het begrip communautaire voorschriften als bedoeld in artikel 3, lid 4, van richtlijn 2005/29/EG uitsluitend betrekking op bepalingen van Europese verordeningen en richtlijnen en de directe omzettingsbepalingen daarvan, of omvat het ook de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen waarbij beginselen van Unierecht in nationaal recht zijn omgezet?

               7)

               Staat het in overweging 10 en artikel 3, lid 4, van richtlijn 2005/29/EG, de artikelen 20 en 21 van richtlijn 2002/22/EG en de artikelen 3 en 4 van richtlijn 2002/21/EG (4) neergelegde specialiteitsbeginsel in de weg aan een uitlegging van de overeenkomstige nationale omzettingsbepalingen volgens welke steeds wanneer er in een gereglementeerde sector met een sectorale consumentenregeling die regelgevende en sanctiebevoegdheden aan de sectorale autoriteit heeft toegekend, sprake is van een handelwijze die kan worden aangemerkt als agressieve handelspraktijk in de zin van de artikelen 8 en 9 van richtlijn 2005/29/EG dan wel als handelspraktijk die onder alle omstandigheden als agressief wordt beschouwd in de zin van bijlage I bij richtlijn 2005/29/EG, de algemene regeling inzake oneerlijke praktijken moet worden toegepast, ook indien er een op Unierecht gestoelde sectorale regeling ter bescherming van consumenten is die dezelfde agressieve praktijken en onder alle omstandigheden als agressief te beschouwen handelspraktijken, althans oneerlijke handelspraktijken, volledig regelt?

      (1)  De prejudiciële vragen zijn hier doorlopend genummerd; in de verwijzingsbeslissing waren zij verdeeld in twee groepen met niet-doorlopende nummering.

      (2)  Richtlijn 2005/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt en tot wijziging van richtlijn 84/450/EEG van de Raad, richtlijnen 97/7/EG, 98/27/EG en 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad en van verordening (EG) nr. 2006/2004 van het Europees Parlement en de Raad („Richtlijn oneerlijke handelspraktijken”) (PB L 149, blz. 22).

      (3)  Richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronische-communicatienetwerken en -diensten (Universeledienstrichtlijn) (PB L 108, blz. 33).

      (4)  Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (Kaderrichtlijn) (PB L 108, blz. 33).


title: ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG van 9 januari 1996 in zaak T-575/93: C. Koelman tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Verordening nr. 17 - Afwijzing van klacht - Motivering - Nationale rechter)

text:
17. 2 . 96              INL                      Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  Nr . C 46/ 13
2 . Indien de bepalingen van de richtlijn, zo deze geldig is,               ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 3 januari
        tot gevolg hebben dat de eerste vraag ontkennend moet               1996 , in de strafzaken tegen C. Sunino en G. Data , het Hof
        worden beantwoord, zijn deze bepalingen dan geldig ?                van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om
                                                                            een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen :
( 1 ) Besluit 78/923/EEG van de Raad van 19 juni 1978 betreffende
      de sluiting van het Europees Verdrag inzake de bescherming van        1.   Kunnen de nationale voorschriften inzake arbeidsbe
      landbouwhuisdieren ( PB nr . L 323 van 17 . 11 . 1978 ,                    middeling en uitzendarbeid, gelet op hun publiekrech
      blz . 12 ).                                                                telijk karakter voor zover zij zijn vastgesteld ter bescher
( 2 ) Richtlijn 91 /629/EEG van de Raad van 19 november 1991 tot                 ming van de werknemers en de nationale economie ,
      vaststelling van minimumnormen ter bescherming van kalveren
      ( PB nr . L 340 van 11 . 12 . 1991 , blz . 28 ).
                                                                                worden geacht onder de uitoefening van het openbaar
                                                                                gezag te vallen in de zin van de artikelen 66 en 55 van het
                                                                                EEG-Verdrag ?
                                                                            2 . Kunnen de door de verdediging ingeroepen Gemeen
Verzoek van 14 december 1995 van de Pretura Circonda                            schapsbepalingen bij gebreke van precieze uitvoerings
riale di Ivrea — Sezione distaccata di Strambino — om een                        bepalingen in deze specifieke materie worden geacht
                                                                                rechtstreeks toepasselijk te zijn , en kan dientengevolge
prejudiciële beslissing in de strafzaken tegen C. Sunino en G.
                                   Data
                                                                                elke openbare of particuliere rechtspersoon, buiten elke
                                                                                specifieke controle en goedkeuring, elke activiteit van
                            ( Zaak C-2/96 )                                      bemiddeling tussen vraag en aanbod van arbeid en/of
                              ( 96/C 46/24 )                                     tijdelijke levering van arbeid aan derden uitoefenen,
                                                                                indien de Lid-Staat met het eigen administratieve appa
De Pretura Circondariale di Ivrea — Sezione distaccata di                        raat niet in staat is volledig aan de op de arbeidsmarkt
Strambino — heeft bij beschikking van 14 december 1995 ,                         gebleken vraag naar diensten te voldoen ?
                                                         GERECHT VAN EERSTE AANLEG
 ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                                   van het EEG-Verdrag ( PB 1962 , blz . 204 ), heeft het Gerecht
                          van 9 januari 1996                                ( Vierde kamer — uitgebreid ), samengesteld als volgt:
                                                                            D. P. M. Barrington, kamerpresident, R. Garcfa-Valdecasas,
in zaak T-575/93 : C. Koelman tegen Commissie van de                        K. Lenaerts, P. Lindh en J. Azizi, rechters; griffier : B. Pastor,
                    Europese Gemeenschappen (')                             hoofdadministrateur, op 9 januari 1996 een arrest gewezen
(Verordening nr. 17 — Afwijzing van klacht — Motivering                     waarvan het dictum luidt als volgt:
                         — Nationale rechter)
                                96/C 46/25 )
                                                                            1 . Verklaart verzoekers vorderingen niet-ontvankelijk,
                                                                                voorzover zij niet strekken tot nietigverklaring van de
                       (Procestaai: Nederlands)                                  beschikking van de Commissie van 14 oktober 1993 ,
                                                                                houdende afwijzing van verzoekers klacht, of tot scha
                                                                                devergoeding.
In zaak T-575/93 , C. Koelman, woonachtig te Brussel,
vertegenwoordigd door M. Molitor, L. Dupong, P. Feitgen                     2 . Verwerpt voor het overige de vorderingen tot nietigver
en L. Dupong, advocaten te Luxemburg, domicilie gekozen                          klaring en tot schadevergoeding.
hebbende te Luxemburg ten kantore van M. Molitor, Rue
des Bains 14 A, tegen Commissie van de Europese Gemeen
schappen ( gemachtigde : B. J. Drijber ), ondersteund door                  3 . Verwijst verzoeker in de kosten, met inbegrip van de
Buma, gevestigd te Amstelveen ( Nederland ), vertegenwoor                       kosten van interveniënte.
digd door C. van Rij en E. A. P. Engels, advocaten te
Amsterdam, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten
kantore van G. Harles, advocaat aldaar, Rue Mathias
                                                                            (') PB nr . C 27 van 28 . 1 . 1994 .
Hardt, 8-10 , betreffende verschillende verzoeken met
betrekking tot de beschikking van de Commissie van
14 oktober 1993 , houdende afwijzing van de klacht die
verzoeker heeft ingediend krachtens artikel 3 , lid 2 , van
Verordening nr. 17 van de Raad van 6 februari 1962 , Eerste
verordening over de toepassing van de artikelen 85 en 86


title: Zaak C-280/09: Beroep ingesteld op 22 juli 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Portugese Republiek

text:
               24.10.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 256/7

         Beroep ingesteld op 22 juli 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Portugese Republiek
   (Zaak C-280/09)
   2009/C 256/13
   Procestaal: Portugees

      Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: P. Oliver en G. Braga da Cruz, gemachtigden)

      Verwerende partij: Portugese Republiek

      Conclusies

               —

               vaststellen dat de Portugese Republiek, door niet de nationale maatregelen te nemen die noodzakelijk zijn voor uitvoering van de artikelen 10 en 12 van verordening (EG) nr. 273/2004 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 inzake drugsprecursoren, door geen mededeling ervan te doen krachtens artikel 16 van deze verordening, en door niet de nationale maatregelen te nemen die noodzakelijk zijn voor uitvoering van artikel 26, punt 3, en artikel 31, van verordening (EG) nr. 111/2005 (2) van de Raad van 22 december 2004 houdende voorschriften voor het toezicht op de handel tussen de Gemeenschap en derde landen in drugsprecursoren, de krachtens voornoemde verordeningen (EG) nr. 273/2004 en (EG) nr. 111/2005 op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen,

               —

               de Portugese Republiek verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verordening nr. 273/2004 werd van kracht op 18 augustus 2005 en verordening nr. 111/2005 werd van kracht op 15 februari 2005; beide zijn van toepassing met ingang van 18 augustus 2005.
   Doordat de Commissie geen mededeling heeft ontvangen van de maatregelen die de Portugese Republiek heeft genomen ter uitvoering van voornoemde bepalingen van de beide verordeningen en zij niet beschikt over andere gegevens op basis waarvan zij kan besluiten dat de noodzakelijke maatregelen werden genomen, veronderstelt zij dat de Portugese Republiek genoemde maatregelen nog niet heeft genomen en aldus de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens voornoemde verordeningen.

      (1)  PB L 47, blz. 1.

      (2)  PB L 22, blz. 1.


title: Zaak T-216/06: Beroep ingesteld op 16 augustus 2006 — Lucite International en Lucite International UK/Commissie

text:
               30.9.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 237/12

         Beroep ingesteld op 16 augustus 2006 — Lucite International en Lucite International UK/Commissie
   (Zaak T-216/06)
   (2006/C 237/21)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekende partijen: Lucite International Ltd (Hampshire, Verenigd Koninkrijk) en Lucite International UK (Lancashire, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: R. Thompson, QC, en S. Rose, solicitor)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               artikel 2, sub d, van beschikking COMP/F/38.645 nietig te verklaren;

               —

               de bij artikel 2, sub d, van beschikking [COMP/F/38.645] opgelegde geldboete te vervangen door een geldboete van 18 268 750 EUR of een ander lager bedrag dat het Hof passend zal achten; en

               —

               verwerende partij te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Het door verzoekende partijen ingestelde beroep strekt tot gedeeltelijke nietigverklaring van beschikking C(2006) 2098 def. van de Commissie van 31 mei 2006 in zaak COMP/F/38.645 — methacrylaten, waarbij de Commissie tot de bevinding is gekomen dat verzoekende partijen inbreuk hebben gemaakt op artikel 81 EG en op artikel 53 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte door deel te nemen aan een mededingingsregeling met betrekking tot methacrylaten, die erin bestond dat prijzen werden besproken, prijsafspraken in de vorm van prijsstijgingen of minstens de stabilisatie van de bestaande prijzen werden gemaakt, uitgevoerd en gecontroleerd, het aanrekenen van extra dienstverleningskosten aan klanten werd besproken, commercieel belangrijke en vertrouwelijke informatie over de markt en/of de ondernemingen werd uitgewisseld en geregeld bijeenkomsten werden gehouden en andere contacten werden gelegd om de inbreuk te vergemakkelijken.
   Ter ondersteuning van hun beroep stellen verzoekende partijen dat de Commissie bij de berekening van de aan hen opgelegde geldboete haar richtsnoeren voor de berekening van boetebedragen onjuist heeft toegepast.
   In de eerste plaats heeft de Commissie bij de vaststelling van het basisbedrag van de geldboete geen rekening gehouden met de aard van de betrokkenheid van verzoekende partijen en met de grote rol die zij hebben gespeeld bij het ondermijnen van het kartel.
   In de tweede plaats heeft de Commissie niet naar behoren rekening gehouden met de verzachtende omstandigheden waarvoor verzoekende partijen in aanmerking komen.


title: Zaak C-140/15 P: Hogere voorziening ingesteld op 24 maart 2015 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 20 januari 2015 in zaak T-111/12, Koninkrijk Spanje/Europese Commissie

text:
               11.5.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 155/19

         Hogere voorziening ingesteld op 24 maart 2015 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 20 januari 2015 in zaak T-111/12, Koninkrijk Spanje/Europese Commissie
   (Zaak C-140/15 P)
   (2015/C 155/21)
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: D. Recchia en S. Pardo Quintillán, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure: Koninkrijk Spanje

      Conclusies

               —

               het arrest van het Gerecht van 20 januari 2015 in zaak T-111/12, Spanje/Commissie, vernietigen;

               —

               de zaak terugverwijzen naar het Gerecht ter afdoening;

               —

               het Koninkrijk Spanje verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De hogere voorziening van de Commissie is gericht tegen het arrest van het Gerecht van 20 januari 2015 in zaak T-111/12. Bij dat arrest heeft het Gerecht besluit C(2011) 9990 van de Commissie van 22 december 2011 tot vermindering van de uit het Cohesiefonds toegekende bijstand voor een aantal projecten nietig verklaard.
   Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert de Commissie twee middelen aan. Volgens de Commissie heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de Commissie het besluit om over te gaan tot financiële correcties binnen een bepaalde termijn dient vast te stellen, welke termijn wordt bepaald door de basishandeling die van kracht is ten tijde van de tussen de Commissie en de lidstaat gehouden hoorzitting. Subsidiair stelt de Commissie dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de voor de Commissie geldende termijn voor het vaststellen van het besluit om over te gaan tot financiële correcties een dwingend voorgeschreven termijn is waarvan de overschrijding schending van een wezenlijk vormvoorschrift oplevert, zodat het na het verstrijken van de termijn vastgestelde besluit onrechtmatig wordt geacht.


title: Zaak C-509/06 P: Beschikking van de president van het Hof van 8 mei 2007 — Akzo Nobel NV/Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               4.8.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 183/30

         Beschikking van de president van het Hof van 8 mei 2007 — Akzo Nobel NV/Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak C-509/06 P) (1)

   (2007/C 183/58)

      Procestaal: Nederlands

   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 56 van 10.3.2007.


title: Zaak C-209/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Centrale Raad van Beroep (Nederland) op 6 mei 2015 — Korpschef van politie tegen W.F. de Munk

text:
               3.8.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 254/6

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Centrale Raad van Beroep (Nederland) op 6 mei 2015 — Korpschef van politie tegen W.F. de Munk
   (Zaak C-209/15)
   (2015/C 254/08)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Centrale Raad van Beroep

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoeker: Korpschef van politie

      Verweerster: W.F. de Munk

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet artikel 7 van richtlijn 2003/88/EG (1) zo uitgelegd worden dat daarmee onverenigbaar is een nationale bepaling als artikel 19 van het Barp [Besluit algemene rechtspositie politie] op grond waarvan een ambtenaar die ten onrechte is ontslagen, over de periode gelegen tussen de datum van het ontslag en de datum van het herstel van de dienstbetrekking, dan wel de datum van het uiteindelijk rechtsgeldige ontslag, geen vakantie-uren opbouwt?

               2)

               Indien uit vraag 1 volgt dat wel vakantie-uren zijn opgebouwd in de periode in geding, dient artikel 7 van richtlijn 2003/88/EG dan zo uitgelegd te worden dat daarmee onverenigbaar is artikel 23 van het Barp, welk artikel regelt dat aan het eind van het opbouwjaar slechts een beperkt aantal vakantie-uren overgeboekt mogen worden naar het volgende jaar en het restant van de niet genoten vakantie-uren vervalt?

      (1)  Richtlĳn van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstĳd (PB L 299, blz. 9).


title: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 7 maart 2002 in zaak C-310/99: Italiaanse Republiek tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen ("Staatssteun — Richtsnoeren betreffende werkgelegenheidssteun — Maatregelen ter bevordering van werkgelegenheid van jongeren en van omzetting van overeenkomsten van bepaalde duur in overeenkomsten van onbepaalde duur — Vermindering van sociale lasten")

text:
C 109/4                  NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                             4.5.2002
                     ARREST VAN HET HOF                                  2)    Een nationale regeling als de Samenwerkingsverordening 1993,
                                                                               die is vastgesteld door een instelling als de Nederlandse Orde
                                                                               van Advocaten, maakt geen inbreuk op artikel 85, lid 1, van
                                                                               het Verdrag, aangezien deze instelling zich redelijkerwijs op het
                       van 19 februari 2002                                    standpunt mocht stellen dat deze regeling, niettegenstaande
                                                                               de daaruit voortvloeiende mededingingsbeperkende gevolgen,
                                                                               noodzakelijk is voor de goede uitoefening van het beroep van
in zaak C-309/99 (verzoek van de Raad van State om een                         advocaat, zoals dit in de betrokken lidstaat is georganiseerd.
prejudiciële beslissing): J. C. J. Wouters, J. W. Savelbergh,
Price Waterhouse Belastingadviseurs BV tegen Algemene                    3)    Een instelling als de Nederlandse Orde van Advocaten is niet
     Raad van de Nederlandse Orde van Advocaten (1)                            een onderneming noch een groep van ondernemingen in de zin
                                                                               van artikel 86 EG-Verdrag (thans artikel 82 EG).
                                                                         4)    De artikelen 52 en 59 EG-Verdrag (thans, na wijziging, de
(Beroepsorganisatie — Nationale orde van advocaten —                           artikelen 43 EG en 49 EG) verzetten zich niet tegen een
Verordening van Orde betreffende beroepsuitoefening —                          nationale regeling als de Samenwerkingsverordening 1993 die
Verbod van geïntegreerde samenwerkingsverbanden tussen                         elk geïntegreerd samenwerkingsverband tussen advocaten en
advocaten en accountants — Artikel 85 EG-Verdrag (thans                        accountants verbiedt, aangezien deze redelijkerwijs noodzakelijk
artikel 81 EG) — Ondernemersvereniging — Beperking                             kon worden geacht ter verzekering van de goede uitoefening van
van mededinging — Rechtvaardigingen — Artikel 86 EG-                           het beroep van advocaat, zoals dit in de betrokken lidstaat is
Verdrag (thans artikel 82 EG) — Onderneming of groep van                       georganiseerd.
ondernemingen — Artikelen 52 en 59 EG-Verdrag (thans,
na wijziging, artikelen 43 EG en 49 EG) — Toepasselijkheid
             — Beperkingen — Rechtvaardigingen)                          (1) PB C 299 van 16.10.1999.
                          (2002/C 109/05)
                        (Procestaal: Nederlands)                                              ARREST VAN HET HOF
                                                                                (Zesde kamer)
                                                                                van 7 maart 2002
In zaak C-309/99, betreffende een verzoek aan het Hof                    in zaak C-310/99: Italiaanse Republiek tegen Commissie
krachtens artikel 234 EG van de Raad van State (Nederland),                           van de Europese Gemeenschappen (1)
in het aldaar aanhangig geding tussen J. C. J. Wouters,
J. W. Savelbergh, Price Waterhouse Belastingadviseurs BV en
Algemene Raad van de Nederlandse Orde van Advocaten, in                  („Staatssteun — Richtsnoeren betreffende werkgelegen-
tegenwoordigheid van: Raad van de Balies van de Europese                 heidssteun — Maatregelen ter bevordering van werkgelegen-
Gemeenschap, om een prejudiciële beslissing over de uitlegging           heid van jongeren en van omzetting van overeenkomsten van
van de artikelen 3, sub g, EG-Verdrag (thans, na wijziging,              bepaalde duur in overeenkomsten van onbepaalde duur —
artikel 3, lid 1, sub g, EG), 5 EG-Verdrag (thans artikel 10 EG),                        Vermindering van sociale lasten”)
52 en 59 EG-Verdrag (thans, na wijziging, de artikelen 43 EG
en 49 EG) en 85, 86 en 90 EG-Verdrag (thans de artikelen 81                                        (2002/C 109/06)
EG, 82 EG en 86 EG), heeft het Hof, samengesteld als volgt:
G. C. Rodrı́guez Iglesias, president, P. Jann, F. Macken,
                                                                                (Procestaal: Italiaans)
N. Colneric en S. von Bahr, kamerpresidenten, C. Gulmann,
D. A. O. Edward, A. La Pergola, J.-P. Puissochet, M. Wathelet
(rapporteur), R. Schintgen, V. Skouris en J. N. Cunha Rodrigues,         (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
rechters; advocaat-generaal: M. P. Léger; griffier: M. H. van                                      dentie van het Hof)
Holstein, adjunct-griffier, op 19 februari 2002 een arrest
gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                         In zaak C-310/99, Italiaanse Republiek (gemachtigde: U. Lean-
                                                                         za, bijgestaan door O. Fiumara) tegen Commissie van de
1)    Een verordening inzake de samenwerking van advocaten met           Europese Gemeenschappen (gemachtigden: G. Rozet en
      andere vrije beroepen, zoals de Samenwerkingsverordening           P. Stancanelli, vervolgens G. Rozet en V. Di Bucci), betreffende
      1993, die is vastgesteld door een instelling als de Nederlandse    een verzoek tot nietigverklaring van beschikking 2000/128/EG
      Orde van Advocaten, moet als een besluit van een ondernemers-      van de Commissie van 11 mei 1999 betreffende de steun
      vereniging in de zin van artikel 85, lid 1, EG-Verdrag (thans      verleend door Italië voor maatregelen ten behoeve van de
      artikel 81, lid 1, EG) worden aangemerkt.                          werkgelegenheid (PB 2000, L 42, blz. 1), heeft het Hof (Zesde
 ---pagebreak--- 4.5.2002                NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                              C 109/5
kamer), samengesteld als volgt: N. Colneric (rapporteur),                  tragter des Landes Salzburg, Grundverkehrslandeskommission
president van de Tweede kamer, waarnemend voor de presi-                   des Landes Salzburg, om een prejudiciële beslissing over de
dent van de Zesde kamer, C. Gulmann, R. Schintgen, V. Skouris              uitlegging van de artikelen 56 EG tot en met 60 EG, heeft het
en J. N. Cunha Rodrigues, rechters; advocaat-generaal: D. Ruiz-            Hof (Zesde kamer), samengesteld als volgt: N. Colneric,
Jarabo Colomer; griffier: L. Hewlett, administrateur, op 7 maart           president van de Tweede kamer, waarnemend voor de presi-
2002 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:                dent van de Zesde kamer, C. Gulmann, J.-P. Puissochet
                                                                           (rapporteur), R. Schintgen en V. Skouris, rechters; advocaat-
1)    Verwerpt het beroep.                                                 generaal: L. A. Geelhoed; griffier: H. A. Rühl, hoofdad-
                                                                           ministrateur, op 5 maart 2002 een arrest gewezen waarvan
2)    Verwijst de Italiaanse Republiek in de kosten.                       het dictum luidt als volgt:
(1) PB C 299 van 16.10.1999.                                               De artikelen 56 EG tot en met 60 EG
                                                                           —     staan niet in de weg aan een procedure van voorafgaande
                                                                                verklaring zoals voorzien in het bij het SGVG ingevoerde stelsel
                                                                                van verkrijging van onroerend goed;
                    ARREST VAN HET HOF                                     —     staan in de weg aan een procedure van voorafgaande vergunning
                                                                                zoals in dit stelsel voorzien.
                           (Zesde kamer)
                                                                           (1) PB C 79 van 18.3.2000.
                         van 5 maart 2002
in de gevoegde zaken C-515/99, C-519/99-C-524/99 en
C-526/99-C-540/99 (verzoek van de Unabhängiger Ver-
waltungssenat Salzburg om een prejudiciële beslissing):
Hans Reisch e.a. tegen Bürgermeister der Landeshaupt-
stadt Salzburg, Grundverkehrsbeauftragter des Landes                                            ARREST VAN HET HOF
Salzburg, Grundverkehrslandeskommission des Landes
                             Salzburg (1)
                                                                                (Vijfde kamer)
(„Vrijheid van kapitaalverkeer — Artikel 56 EG — Proce-
dure van aangifte en voorafgaande vergunning voor verkrij-                                         van 27 februari 2002
  ging van bouwgrond — Zuiver interne situatie — Geen”)
                                                                           in zaak C-6/00 (verzoek van het Verwaltungsgerichtshof
                          (2002/C 109/07)                                  om een prejudiciële beslissing): Abfall Service AG (ASA)
                                                                            tegen Bundesminister für Umwelt, Jugend und Familie(1)
                          (Procestaal: Duits)
                                                                           [„Milieu — Afvalstoffen — Verordening (EEG) nr. 259/93
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru- inzake overbrenging van afvalstoffen — Bevoegdheid van
                          dentie van het Hof)                              autoriteit van verzending om opgegeven doel van overbren-
                                                                           ging (nuttige toepassing of verwijdering) te controleren en
                                                                           bij onjuiste opgaaf overbrenging te verbieden — Richtlijn
In de gevoegde zaken C-515/99, C-519/99-C-524/99 en                        75/442/EEG betreffende afvalstoffen — Indeling van opslag
C-526/99-C-540/99, betreffende een verzoek aan het Hof                         van afvalstoffen in niet meer in gebruik zijnde mijn”]
krachtens artikel 234 EG van de Unabhängige Verwaltungs-
senat Salzburg (Oostenrijk), in de aldaar aanhangige gedingen                                          (2002/C 109/08)
tussen Hans Reisch (C-515/99), Walter Riedl (C-527/99),
Alexander Hacker (C-528/99), Gerhard Eckert (C-529/99),
Franz Gstöttenbauer (C-530/99), Helmut Hechwarter                                                      (Procestaal: Duits)
(C-531/99), Alois Bixner (C-532/99), Geza Aumüller
(C-533/99), Berthold Garstenauer (C 534/99 en C-536/99),                   (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
Robert Eder (C-535/99), Hartmut Ramsauer (C-537/99 en                                                  dentie van het Hof)
C-538/99), Harald Kronberger (C-539/99), Erich Morianz
(C-540/99) en Bürgermeister der Landeshauptstadt Salzburg,
Grundverkehrsbeauftragter des Landes Salzburg, en tussen
Anton Lassacher, Heinz Schäfer (C-519/99), Dertnig GmbH &                  In zaak C-6/00, betreffende een verzoek aan het Hof krachtens
Co. KG, Heinrich Reutter (C-520/99), Francesco Branka                      artikel 234 EG van het Verwaltungsgerichtshof (Oostenrijk), in
(C-521/99), Neubau GmbH, Baumeister Bogensberger GmbH                      het aldaar aanhangig geding tussen Abfall Service AG (ASA)
& Co. KG (C-522/99 en C-526/99), Peter Fidelsberger                        en Bundesminister für Umwelt, Jugend und Familie, om een
(C-523/99), GWP Gewerbeparkentwicklung GmbH, Johann                        prejudiciële beslissing over de uitlegging van verordening
Lindner en Emma Lindner (C-524/99)en Grundverkehrsbeauf-                   (EEG) nr. 259/93 van de Raad van 1 februari 1993 betreffende


title: Zaak C-346/10: Beroep ingesteld op 8 juli 2010 — Europese Commissie/Helleense Republiek

text:
               11.9.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 246/31

         Beroep ingesteld op 8 juli 2010 — Europese Commissie/Helleense Republiek
   (Zaak C-346/10)
   ()
   2010/C 246/52
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordiger: G. Zavvos)

      Verwerende partij: Helleense Republiek

      Conclusies

               —

               vaststellen dat Griekenland artikel 49 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (ex art. 43 VEG) schendt, doordat het in het bijzonder in artikel 4 van wet nr. 383/1976, de artikelen 6 en 7 van wet nr. 3054/2002 en de ministeriële decreten tot uitvoering van deze wetten alsook door toepassing van vaste tarieven (tussen bepaalde grenzen) voor met bedrijfsvoertuigen verrichte vervoerdiensten, beperkingen stelt aan de afgifte van kentekenbewijzen voor bedrijfsvoertuigen en particuliere tankwagens;

               —

               de Helleense Republiek verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De Commissie is van mening dat de vrijheid van ondernemingen voor goederenvervoer over de weg om zich in Griekenland te vestigen wordt beperkt, wanneer de afgifte van nieuwe kentekenbewijzen voor bedrijfsvoertuigen afhankelijk wordt gesteld van de „vervoersbehoeften van het land”, en dat artikel 4, lid 3, sub a, van wet nr. 383/1976 inbreuk maakt op artikel 49 VWEU (ex art. 43 VEG), aangezien dergelijke beperkingen niet uit hoofde van de openbare orde, de openbare veiligheid of de volksgezondheid zijn gerechtvaardigd.
   De Commissie stelt voorts dat de verplichting om bepaalde tarieven tussen een onder- en een bovengrens toe te passen, enerzijds buitenlandse ondernemingen ervan weerhoudt, toe te treden tot de markt voor goederenvervoer over de weg en/of tot de Griekse markt voor de handel in petroleumderivaten, en anderzijds reeds op Grieks grondgebied aanwezige ondernemingen belet, hun activiteiten te ontplooien, doordat hun de mogelijkheid wordt ontnomen om de gevestigde ondernemingen doeltreffender te beconcurreren, wat volgens de rechtspraak van het Hof van Justitie in strijd is met de vrijheid van vestiging. Het aldus vaststellen van vervoerstarieven en –voorwaarden is niet verenigbaar met artikel 96, lid 2, VWEU (aangezien de Commissie niet de vereiste machtiging heeft gegeven) en dient ook niet de bescherming van kwetsbare economische sectoren en afgelegen gebieden, terwijl de vaststelling door de Griekse Staat van minimumtarieven uitsluitend voor het vervoer van vloeibare brandstoffen met bedrijfsvoertuigen indruist tegen de voorschriften inzake de vrije mededinging en bijgevolg onmiddellijk moet worden afgeschaft.
   Verder verleent wet nr. 3054/2002 de Griekse regering het recht om te controleren hoeveel tankwagens er voor particulier gebruik in omloop zijn en dus is voornoemde bepaling in strijd met de vrijheid van vestiging (art. 49 VWEU), aangezien zij tot het geheel van bepalingen binnen het Griekse recht behoort, die uiteindelijk niet alleen ertoe strekken, het beroep van vervoerder van petroleumderivaten verder af te schermen, maar ook de marktmacht van alle op die markt actieve ondernemingen te behouden. De vaststelling langs administratieve weg van het aantal tankwagens van ondernemingen die petroleumderivaten verhandelen, is niet noodzakelijk voor de aanpassing van die ondernemingen aan de marktomstandigheden en evenmin gerechtvaardigd uit hoofde van de openbare (weg)veiligheid en de volksgezondheid.
   De Helleense Republiek heeft geen voldoende toelichtingen en bewijzen verstrekt om de invoering van de hiervóór uiteengezette beperkingen te kunnen staven, en bijgevolg schenden artikel 4 van wet nr. 383/1976, de artikelen 6 en 7 van wet nr. 3054/2002, samen met de desbetreffende ministeriële uitvoeringsdecreten en de oplegging van vaste tarieven (tussen bepaalde grenzen) voor met bedrijfsvoertuigen verrichte vervoerdiensten, artikel 49 (ex art. 43 VEG) van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie.


title: Beroep, op 14 november 1996 ingesteld door J. de la Cruz Elena Vela Palacios tegen Economisch en Sociaal Comité (Zaak T-183/96)

text:
Nr . C 54/22             NL                 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   22 . 2 . 97
Beroep, op 8 november 1996 ingesteld door Eridania SpA                 was dit systeem bedoeld om ervoor te zorgen dat de
              e.a. tegen Raad van de Europese Unie                     producenten van de landen met een overschot zouden
                          ( Zaak T-178/96 )                            leveren aan landen met een tekort, door de extra transport
                                                                       kosten te dekken .
                             ( 97/C 54/36 )
                                                                       Volgens verzoeksters kan Italië niet langer worden
                       (Procestaai: Italiaans)
                                                                       beschouwd als een gebied met een tekort. Volgens hen was
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen              tijdens de voorbije negen verkoopseizoenen de productie tot
schappen is op 8 november 1996 beroep ingesteld door                   vijfmaal toe hoger dan de consumptie, zodat de gemiddelde
Eridania SpA, te Genua ( Italië ), en vennootschap ISI                 productie en de gemiddelde consumptie per verkoopseizoen
 (Industria saccarifera italiana agroindustriale SpA ) te Padua        in evenwicht zijn . Anderzijds was tijdens de laatste drie
 ( Italië ), deel uitmakend van de groep Eridania, Sadam               verkoopseizoenen de gemiddelde productie ongeveer
zuccherifici, een afdeling van SECI ( Societa esercizi com            30 000 ton hoger dan de gemiddelde consumptie. In die
merciali industriali SpA), te Bologna ( Italië ), Sadam castig        situatie is de omstandigheid dat voor Italië nog steeds naar
lionese SpA, te Bologna , en Sadam Abruzzo SpA, te                     gebied gedifferentieerde prijzen worden gehanteerd, volgens
Bologna, deel uitmakend van de groep Sadam zuccherifici,               verzoeksters een aanwijzing dat het systeem zijn oorspron
Zuccherificio del Molise SpA, te Termoli (Italië), en SFIR             kelijke doel heeft verloren en aldus is omgevormd tot een
( Societa fondiaria industriale romagnola SpA ), te Cesena             onverschuldigde steunmaatregel ten gunste van de bietente
 ( Italië), vertegenwoordigd door B. O'Connor, solicitor bij           lers, die volledig en uitsluitend ten laste komt van de
                                                                       Italiaanse suikerfabrikanten .
de High Court of Ireland, I. Vigliotti en P. Crocetta,
advocaten te Genua , domicilie gekozen hebbende te Luxem
                                                                       De middelen en voornaamste argumenten komen overeen
burg bij A. Kronshagen, advocaat aldaar, Boulevard de la               met die in zaak T-168/95 ( Eridania e.a .). Meer in het
Foire 12 .
                                                                       bijzonder wordt de onwettigheid van de bestreden verorde
Verzoeksters concluderen dat het het Gerecht behage :                  ning gesteld, op grond dat zij tardief is, niet met redenen is
                                                                       omkleed, omdat Italië ten onrechte als gebied met een tekort
— het beroep ontvankelijk te verklaren;                                wordt aangemerkt, en wegens misbruik van bevoegdheid.
— overeenkomstig de artikelen 173 en 174 van het                       De niet-toepasselijkheid van de hierboven vermelde bepa
      EG-Verdrag nietig te verklaren Verordening ( EG)                 lingen van Verordening ( EEG ) nr. 1785/81 wordt uitslui
      nr. 1580/96 van de Raad van 30 juli 1996, voorzover zij          tend aangevoerd voorzover de hierboven uiteengezette
      verzoeksters raakt, subsidiair, deze verordening nietig te       middelen op zich niet zouden volstaan ter rechtvaardiging
      verklaren erga omnes, inzonderheid wat artikel 1 , sub f),       van de nietigverklaring van de bestreden verordening, en
      betreft;                                                         inzonderheid indien zou worden vastgesteld dat Italië wel
                                                                       een gebied met een tekort is .
— overeenkomstig artikel 184 van het EG-Verdrag niet
      toepasselijk te verklaren Verordening ( EEG ) nr. 1785/81
      van de Raad van 30 juni 1981 , zoals gewijzigd,
      voorzover zij verzoeksters raakt, inzonderheid wat
      artikel 3 , lid 1 , artikel 5 , lid 3 , en artikel 6, lid 2 ,
      betreft;
                                                                       Beroep, op 14 november 1996 ingesteld door J. de la Cruz
— de Raad overeenkomstig de artikelen 178 en 215 ,                     Elena Vela Palacios tegen Economisch en Sociaal Comité
      tweede alinea, van het EG-Verdrag te veroordelen tot                                     ( Zaak T-l 83/96 )
      vergoeding van alle aan verzoeksters veroorzaakte                                           ( 97/C 54/37)
      schade, vermeerderd met interessen en een compensatie
      voor de waardevermindering van de valuta;
                                                                                (Procestaai: Spaans)
— alle andere maatregelen vast te stellen die het Gerecht
      noodzakelijk acht om de aan verzoeksters veroorzaakte            Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen
      schade vast te stellen;                                          schappen is op 14 november 1996 beroep tegen Economisch
                                                                       en Sociaal Comité ingesteld door J. de la Cruz Elena Vela
— de Raad te verwijzen in de kosten van het geding.
                                                                       Palacios, wonende te Brussel, vertegenwoordigd door D.G.
Middelen en voornaamste argumenten                                     San Bartolomé Sarrey, van het Ilustre Colegio de Abogados
                                                                       de Bruselas, te Brussel, Avenue Louise 174 .
Verschillende Italiaanse suikerproducerende vennootschap
pen komen op tegen de nieuwe regeling betreffende de                   Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage :
suikersector, voorzover Italië daarbij nog steeds wordt
beschouwd als een land met een tekort, wat voor het                   — het beroep ontvankelijk en gegrond te verklaren;
verkoopseizoen 1996/1997 de handhaving meebracht van
het systeem van de per gebied bepaalde prijzen. Hierbij zij           — nietig te verklaren besluit nr . 27/96A van de secretaris
aangetekend, dat in bedoelde gebieden met een tekort, dit                  generaal : eindbesluit inzake tuchtprocedure nr. 1/1995
wil zeggen in de gebieden waar de productie lager is dan de                betreffende de inhoud van de aan haar beoordelaar
consumptie, de suikerfabrikant voor de suikerbieten een                    gezonden nota van 10 januari 1995 , meer in het
minimumprijs betaalt die hoger is dan de door de fabrikant                 bijzonder nietig te verklaren de terugzetting in rang
in gebieden zonder tekort betaalde prijzen. Aanvankelijk                   ( drie), met uitkering van het ingehouden salaris;
 ---pagebreak--- 22 . 2 . 97            NL               Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                Nr . C 54/23
— het Economisch en Sociaal Comité te veroordelen tot              Beroep, op 18 november 1996 ingesteld door E. Banda
     betaling aan verzoekster van                                      tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
                                                                                ( Zaak T-184/96 )
    — het verschil aan salaris dat zij had moeten ontvangen                                   ( 97/C 54/38 )
         vanaf de datum van toepassing van de sanctie, zijnde
         29 februari 1996 , tot de datum waarop het Gerecht
         zich over de onderhavige zaak uitspreekt;                                        (Procestaai: Frans)
    — moratoire interessen op de voet van 8 % voor                 Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen
         bovengenoemde periode;                                    schappen is op 18 november 1996 beroep ingesteld tegen
                                                                   Commissie van de Europese Gemeenschappen door
                                                                   E. Banda , wonende in Malawi, vertegenwoordigd door
    — de kosten van de onderhavige procedure .
                                                                   M.-A. Lucas, advocaat te Luik, domicilie gekozen hebbende
                                                                   te Luxemburg ten kantore van E. Korn, advocaat aldaar,
                                                                   Rue de Nassau 21 .
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                   Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage :
Verzoekster komt op tegen de sanctie van terugzetting in
                                                                   — nietig te verklaren besluit nr . R532/95 van de Commis
rang en vordert uitkering van het ingehouden salaris . Voorts
                                                                        sie, waarbij deze heeft besloten de verkiezingen van
komt zij op tegen alle overige pecuniaire gevolgen van die
sanctie . De procedure die tot die sanctie heeft geleid, is             12 december 1994 in geografische zone nr. 11 , regionaal
                                                                        kiescollege van de plaatselijke functionarissen, ongeldig
ingeleid naar aanleiding van een schriftelijke betwisting
                                                                        te verklaren en opnieuw te organiseren;
waarin verzoekster de opmerking in haar beoordelingsrap
port betwistte, volgens welke zij met verlof was en niet           — nietig te verklaren de regeling van de Commissie van
aanwezig was op haar arbeidsplaats. Verzoekster verklaart,              8 maart 1990 met als opschrift „ Overgangsregeling voor
dat zij in vorenbedoelde schriftelijke betwisting een aantal            de vertegenwoordiging van het personeel buiten de
uitdrukkelijke persoonlijke opmerkingen aan het adres van               Gemeenschap ", gepubliceerd in de „ Mededelingen van
haar beoordelaar heeft gemaakt, en tegelijkertijd om tus               de Administratie " van 30 maart 1990;
senkomst van de tweede beoordelaar heeft verzocht .
                                                                   — nietig te verklaren de regionale verkiezingen die in het
Tot staving van haar aanspraken beroept zij zich in de eerste           kiescollege der plaatselijke functionarissen van geogra
plaats op schending van wezenlijke vormvoorschriften                    fische zone nr . 11 hebben plaatsgevonden tussen 4 en
                                                                        15 november 1996 ter uitvoering van het bestreden
inzake de administratieve procedure, omdat zij in strijd met
                                                                        besluit en op grond van de bestreden regeling;
het bepaalde in artikel 87, tweede alinea, van het Statuut bij
het begin van de tuchtprocedure niet is gehoord .                 — de Commissie te verwijzen in de kosten .
In de tweede plaats verwijt verzoekster het tot aanstelling        Middelen en voornaamste argumenten
bevoegde gezag onjuiste uitlegging van de artikelen 12 en 21
van het Statuut en misbruik van bevoegdheid . Dienan              Met het bestreden besluit heeft de verwerende Instelling de
gaande stelt zij , dat het verzenden van een persoonlijke brief    verkiezingen ongeldig verklaard in geografische zone nr. 1 1
niet als een „ meningsuiting in het openbaar" kan worden           van het personeel buiten de Gemeenschap, en meteen ook de
aangemerkt. Voorts kan niet worden gezegd, dat zij afbreuk         verkiezing van verzoeker, plaatselijk functionaris bij de
heeft gedaan aan de waardigheid van het door haar beklede          delegatie van de Commissie in Malawi, en heeft zij
ambt . Haars inziens was de door haar in de omstreden brief        aangekondigd dat de verkiezingen van de plaatselijke
geuite opinie in ieder geval gedekt door het beginsel van de       vertegenwoordiger zouden worden overgedaan voor het
vrijheid van meningsuiting.                                        regionaal college van plaatselijke functionarissen in de
                                                                   betrokken zone in haar geheel, om te voorkomen dat de
                                                                   bekendmaking van de resultaten van andere delegaties
Voorts zijn haars inziens de algemene beginselen van het           invloed zou hebben op de stemming indien deze alleen in de
Europees openbaar ambt, zoals het beginsel van goed beheer         drie betrokken delegaties ( Mozambique, Namibië en Zam
en behoorlijk bestuur en dat van het dienstbelang, geschon        bia ) zou zijn overgedaan. De onregelmatigheden die in deze
den .                                                              drie zones zouden hebben plaatsgevonden, bestonden in het
                                                                   gebruik van onvolledige kiesbulletins, waarop verzoekers
                                                                   naam niet voorkwam .
Subsidiair, voor het geval een inbreuk op de bepalingen van
het Statuut en de rechtmatigheid van de sanctie zouden            Tot staving van zijn aanspraken voert hij in de eerste plaats
worden vastgesteld, beroept verzoekster zich op schending          aan dat de resultaten van de regionale verkiezingen in
van het beginsel van evenredigheid tussen het bestrafte            Mozambique, Namibië en Zambia, en in de andere delega
gedrag en de opgelegde sanctie .                                  ties van geografische zone nr. 11 , niet door enige onregel
                                                                   matigheid zijn aangetast. Verzoeker is bovendien van
                                                                   mening, dat het bestreden besluit in strijd is met artikel 1 ,
                                                                   vijfde alinea , van bijlage II bij het Statuut en met het
                                                                   evenredigheidsbeginsel .


title: Zaak T-316/07: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 22 januari 2009 — Commercy/BHIM — easyGroup IP Licensing (easyHotel) (Gemeenschapsmerk — Nietigheidsprocedure — Gemeenschapswoordmerk easyHotel — Ouder nationaal woordmerk EASYHOTEL — Relatieve weigeringsgrond — Geen soortgelijke waren en diensten — Artikel 8, lid 1, sub b, en artikel 52, lid 1, sub a, van verordening (EG) nr. 40/94 — Rechtsbijstand — Door curator van faillissement van handelsvennootschap ingediend verzoek — Artikel 94, lid 2, van Reglement voor procesvoering)

text:
               7.3.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 55/23

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 22 januari 2009 — Commercy/BHIM — easyGroup IP Licensing (easyHotel)
   (Zaak T-316/07) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Nietigheidsprocedure - Gemeenschapswoordmerk easyHotel - Ouder nationaal woordmerk EASYHOTEL - Relatieve weigeringsgrond - Geen soortgelijke waren en diensten - Artikel 8, lid 1, sub b, en artikel 52, lid 1, sub a, van verordening (EG) nr. 40/94 - Rechtsbijstand - Door curator van faillissement van handelsvennootschap ingediend verzoek - Artikel 94, lid 2, van Reglement voor procesvoering)
   (2009/C 55/42)
   Procestaal: Duits
   Partijen

      Verzoekende partij: Commercy AG (Weimar, Duitsland) (vertegenwoordigers: aanvankelijk F. Jaschke, vervolgens S. Grosse en I. Müller, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: S. Schäffner, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: easyGroup IP Licensing Ltd (Londen, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: T. Koerl en S. Möbus, advocaten)
   Voorwerp
   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 19 juni 2007 (zaak R 1295/2006-2) inzake een nietigheidsprocedure tussen Commercy AG en easyGroup IP Licensing Ltd
   Dictum

               1)

               Het verzoek om rechtsbijstand wordt afgewezen.

               2)

               Het beroep wordt verworpen.

               3)

               Commercy AG wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 235 van 6.10.2007.


title: Zaak C-372/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank Noord-Holland (Nederland) op 19 juni 2017 — Vision Research Europe BV tegen Inspecteur van de Belastingdienst/Douane kantoor Rotterdam Rijnmond

text:
               11.9.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 300/17

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank Noord-Holland (Nederland) op 19 juni 2017 — Vision Research Europe BV tegen Inspecteur van de Belastingdienst/Douane kantoor Rotterdam Rijnmond
   (Zaak C-372/17)
   (2017/C 300/21)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Rechtbank Noord-Holland

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekster: Vision Research Europe BV

      Verweerder: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane kantoor Rotterdam Rijnmond

      Prejudiciële vraag

   Is uitvoeringsverordening (EU) nr. 113/2014 (1) van de Europese Commissie van 4 februari 2014 tot indeling van bepaalde goederen in de [gecombineerde] nomenclatuur geldig indien het voorlopige oordeel van de rechtbank juist is dat onderverdeling 8525 80 30 zo dient te worden uitgelegd dat de camera, [Phantom V7.3] die beschikt over een vluchtig geheugen waardoor de opname van beelden in de camera bij een volgende opname of het uitzetten van de camera worden gewist, daaronder kan worden ingedeeld?

      (1)  PB 2014, L 38, blz. 20.


title: Zaak C-462/08: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 21 januari 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg — Duitsland) — Ümit Bekleyen/Land Berlin (Associatieovereenkomst EEG-Turkije — Artikel 7, tweede alinea, van besluit nr. 1/80 van Associatieraad — Recht van kind van Turkse werknemer om te reageren op elk arbeidsaanbod in lidstaat van ontvangst waar het beroepsopleiding heeft voltooid — Begin van beroepsopleiding na definitief vertrek van ouders uit deze lidstaat)

text:
               13.3.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 63/13

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 21 januari 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg — Duitsland) — Ümit Bekleyen/Land Berlin
   (Zaak C-462/08) (1)

   (Associatieovereenkomst EEG-Turkije - Artikel 7, tweede alinea, van besluit nr. 1/80 van Associatieraad - Recht van kind van Turkse werknemer om te reageren op elk arbeidsaanbod in lidstaat van ontvangst waar het beroepsopleiding heeft voltooid - Begin van beroepsopleiding na definitief vertrek van ouders uit deze lidstaat)
   2010/C 63/19
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Ümit Bekleyen

      Verwerende partij: Land Berlin

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Oberverwaltungsgericht Berlin–Brandenburg — Uitlegging van artikel 7, tweede alinea, van besluit nr. 1/80 van de Associatieraad EEG/Turkije — In gastlidstaat geboren Turks staatsburger die na met haar ouders naar haar land van herkomst te zijn teruggekeerd, na meer dan tien jaar alleen terugkeert naar de gastlidstaat waar haar ouders in het verleden gedurende meer dan drie jaar tot de legale arbeidsmarkt hebben behoord, voor het aanvangen van een beroepsopleiding — Recht van deze Turkse staatsburger op toegang tot de arbeidsmarkt en bijbehorend recht van verblijf in de gastlidstaat na afloop van de beroepsopleiding

      Dictum

   Artikel 7, tweede alinea, van besluit nr. 1/80 van 19 september 1980 betreffende de ontwikkeling van de Associatie, dat is vastgesteld door de bij de associatieovereenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en Turkije ingestelde Associatieraad, moet aldus worden uitgelegd dat een kind van een Turkse werknemer die gedurende meer dan drie jaar legale arbeid heeft verricht in de lidstaat van ontvangst, zich, na voltooiing van zijn beroepsopleiding in deze lidstaat, daar kan beroepen op het recht op toegang tot de arbeidsmarkt en op het daarmee samenhangende recht van verblijf, ook als het, nadat het met zijn ouders naar de staat van herkomst is teruggekeerd, alleen naar deze lidstaat is teruggekeerd om er deze opleiding te beginnen.

      (1)  PB C 19 van 21.1.2009.


title: Zaak T-467/12: Beschikking van het Gerecht van 11 april 2013 — Tridium/BHIM — q-bus Mediatektur (SEDONA FRAMEWORK) ( „Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Intrekking van oppositie — Afdoening zonder beslissing” )

text:
               1.6.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 156/43

         Beschikking van het Gerecht van 11 april 2013 — Tridium/BHIM — q-bus Mediatektur (SEDONA FRAMEWORK)
   (Zaak T-467/12) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Intrekking van oppositie - Afdoening zonder beslissing)
   2013/C 156/81
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Tridium, Inc. (Richmond, Virginia, Verenigde Staten) (vertegenwoordiger: M. Nentwig, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: P. Geroulakos, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM: q-bus Mediatektur GmbH (Berlijn, Duitsland) (vertegenwoordiger: M.-T. Schott, avocat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 2 augustus 2012 (zaak R 1943/2011-2) inzake een oppositieprocedure tussen q-bus Mediatektur GmbH en Tridium, Inc.

      Dictum

               1)

               Op het beroep behoeft niet meer te worden beslist.

               2)

               Verzoekster en de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep dragen hun eigen kosten en worden elk verwezen in de helft van de kosten van verweerder.

      (1)  PB C 9 van 12.1.2013.


title: Gevoegde zaken C-97/10 tot en met C-99/10: Beschikking van de president van het Hof van 8 juni 2011 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal d’instance de Dax — Frankrijk) — AG2R Prévoyance/Bourdil SARL (C-97/10), Société boucalaise de boulangerie SARL (C-98/10), Baba-Pom SARL (C-99/10)

text:
               27.8.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 252/27

         Beschikking van de president van het Hof van 8 juni 2011 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal d’instance de Dax — Frankrijk) — AG2R Prévoyance/Bourdil SARL (C-97/10), Société boucalaise de boulangerie SARL (C-98/10), Baba-Pom SARL (C-99/10)
   (Gevoegde zaken C-97/10 tot en met C-99/10) (1)

   2011/C 252/53
   Procestaal: Frans
   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaken gelast.

      (1)  PB C 113 van 1.5.2010.


title: Zaak C-216/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg op 8 mei 2012 — Caisse nationale des prestations familiales/Fjola Hliddal

text:
               4.8.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 235/6

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg op 8 mei 2012 — Caisse nationale des prestations familiales/Fjola Hliddal
   (Zaak C-216/12)
   2012/C 235/10
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Caisse nationale des prestations familiales

      Verwerende partij: Fjola Hliddal

      Prejudiciële vraag

   Kan een prestatie als de in artikelen 306 tot en met 308 van de Code de la sécurité sociale voorziene ouderschapsverloftoelage worden aangemerkt als een gezinsbijslag in de zin van de artikelen 1, sub u-i, en 4, lid 1, sub h, van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de sociale zekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinnen, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (1), in de gewijzigde en bijgewerkte versie ervan, die van toepassing is overeenkomstig bijlage II, Sectie A, punt 1, bij de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Zwitserse Bondsstaat, anderzijds, over het vrije verkeer van personen en de Slotakte, op 21 juni 1999 ondertekend te Luxemburg (2)?

      (1)  PB L 149, blz. 2.

      (2)  PB 2002, L 114, blz. 6.


title: Zaak C-487/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Hongarije) op 4 november 2014 — SC Total Waste Recycling SRL/Országos Környezetvédelmi és Természetvédelmi Főfelügyelőség

text:
               26.1.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 26/9

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Hongarije) op 4 november 2014 — SC Total Waste Recycling SRL/Országos Környezetvédelmi és Természetvédelmi Főfelügyelőség
   (Zaak C-487/14)
   (2015/C 026/11)
   Procestaal: Hongaars

      Verwijzende rechter

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: SC Total Waste Recycling SRL

      Verwerende partij: Országos Környezetvédelmi és Természetvédelmi Főfelügyelőség

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet de overbrenging van afvalstoffen die „feitelijk niet met de kennisgeving [...] overeenstemt” als bedoeld in artikel 2, punt 35, sub d, van verordening (EG) nr. 1013/2006 (1), aldus worden uitgelegd dat het daarbij gaat om de in de bijlagen I A en I B bij die verordening genoemde vervoerswijze (over de weg, per trein, over zee, per vliegtuig, over binnenwateren)?

               2)

               Heeft de omstandigheid dat de autoriteiten niet op de hoogte worden gesteld van in artikel 17, lid 1, van verordening (EG) nr. 1013/2006 bedoelde wezenlijke wijzigingen in de bijzonderheden en/of voorwaarden betreffende een transport waarvoor al toestemming is verleend, tot gevolg dat de overbrenging van afvalstoffen kan worden aangemerkt als een overbrenging die „feitelijk niet met de kennisgeving [...] overeenstemt” in de zin van artikel 2, punt 35, sub d, van die verordening, zodat sprake is van een illegale overbrenging?

               3)

               Is in de zin van artikel 17, lid 1, van verordening (EG) nr. 1013/2006 sprake van wezenlijke wijzigingen in de bijzonderheden en/of voorwaarden betreffende een transport waarvoor al toestemming is verleend, als de overgebrachte afvalstoffen het opgegeven land van doorvoer via een andere grensovergang binnenkomen dan die welke in de toestemming of kennisgeving vermeld staat?

               4)

               Zo sprake is van illegale overbrenging van afvalstoffen wanneer de overgebrachte afvalstoffen het land van doorvoer op een andere plaats binnenkomen dan die welke vermeld staat in de toestemming of kennisgeving, mag het dan als redelijk worden beschouwd dat op grond daarvan een boete wordt opgelegd die even hoog is als de boete voor degene die niet voldoet aan de verplichting om toestemming te verkrijgen en een voorafgaande schriftelijke kennisgeving te doen?

      (1)  Verordening van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2006 betreffende de overbrenging van afvalstoffen (PB L 190, blz. 1).


title: Zaak T-36/16: Beroep ingesteld op 26 januari 2016 — Enercon/EUIPO — Gamesa Eólica (Groentinten)

text:
               29.3.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 111/32

         Beroep ingesteld op 26 januari 2016 — Enercon/EUIPO — Gamesa Eólica (Groentinten)
   (Zaak T-36/16)
   (2016/C 111/37)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Enercon GmbH (Aurich, Duitsland) (vertegenwoordiger: S. Overhage, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Gamesa Eólica, SL (Sarriguren, Spanje)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Houder van het betrokken merk: verzoekende partij

      Betrokken merk: Uniekleurmerk dat bestaat uit verschillende groentinten — Uniemerk nr. 2 346 542

      Procedure voor het EUIPO: nietigheidsprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 28 oktober 2015 in zaak R 597/2015-2

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009.


title: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 22 februari 2000 in zaak T-22/99: G. Rose tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Ambtenaren — Weigering van bevordering — Gids voor bevordering — Bescherming van gewettigd vertrouwen — Misbruik van bevoegdheid — Vergelĳking van verdiensten)

text:
13.5.2000                NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    C 135/11
                                                       GERECHT VAN EERSTE AANLEG
  ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                                Verzoekers concluderen dat het het Gerecht behage:
                        van 22 februari 2000                              (1) verzoekers ontvankelijk te verklaren;
in zaak T-22/99: G. Rose tegen Commissie van de Euro-                     (2) de beschikking van de Commissie van 20 juli 1999
                     pese Gemeenschappen (1)                                   (C(1999)2539 def) (1) nietig te verklaren, althans nietig te
                                                                               verklaren de onderdelen van de artikelen 2 en 3 van de
(Ambtenaren — Weigering van bevordering — Gids voor                            beschikking, voorzover daarin met betrekking tot (een der)
bevordering — Bescherming van gewettigd vertrouwen —                           verzoekers wordt bepaald dat hetgeen met toepassing
 Misbruik van bevoegdheid — Vergelijking van verdiensten)                      van de Tijdelijke regeling (subsidie tankstations in de
                                                                               grensstreek met Duitsland) door verzoeker(s) is ontvangen,
                           (2000/C 135/20)                                     wordt aangemerkt als verboden staatssteun in de zin van
                                                                               artikel 87, lid 1, EG-Verdrag en/of door verzoeker(s) dient
                                                                               te worden terugbetaald en/of voor zover uit de beschikking
                           (Procestaal: Frans)                                 voortvloeit, dat hetgeen aan verzoeker(s) op grond van de
                                                                               Tijdelijke regeling kan of zal worden betaald, rechtens als
In zaak T-22/99, G. Rose, ambtenaar van de Commissie van                       verboden steun in de zin van artikel 87, lid 1, EG-Verdrag
de Europese Gemeenschappen, wonende te Goutroux (België),                      zal gelden;
vertegenwoordigd door L. Vogel, advocaat te Brussel, domicilie
gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van C. Kremer,                  (3) de Commissie te veroordelen in de kosten van het geding.
advocaat aldaar, Rue Heinrich Heine 6, tegen Commissie van
de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: C. Berardis-
Kayser en F. Duvieusart-Clotuche), betreffende een beroep tot             Middelen en voornaamste argumenten
nietigverklaring van het besluit van de Commissie om verzoe-
ker bij de bevorderingsronde 1998 niet tot rang C 1 te
bevorderen, heeft het Gerecht (Vijfde kamer), samengesteld als            De middelen en voornaamste argumenten komen overeen met
volgt: R. Garcı́a-Valdecasas, president, P. Lindh en J. D. Cooke,         die in zaak T-318/99.
rechters; griffier: J. Palacio González, administrateur, op 22 fe-
bruari 2000 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als               (1) PB L 280 van 30.10.99, blz. 87.
volgt:
1) Verklaart nietig het besluit van de Commissie om verzoeker bij
     de bevorderingsronde 1998 niet tot de rang C 1 te bevorderen.
2) Verwijst de Commissie in de kosten.
(1) PB C 100 van 10.4.1999.
                                                                          Beroep, op 19 januari 2000 ingesteld door CAV Ulestra-
                                                                          ten-Schimmert-Hulsberg e.a. tegen Commissie van de
                                                                                Europese Gemeenschappen
                                                                                (Zaak T-14/00)
Beroep, op 19 januari 2000 ingesteld door S.W.M. Baltus-
sen e.a. tegen Commissie van de Europese Gemeenschap-                                              (2000/C 135/22)
                                  pen
                            (Zaak T-13/00)                                                       (Procestaal: Nederlands)
                           (2000/C 135/21)                                Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                                                                          schappen is op 19 januari 2000 beroep tegen Commissie van
                        (Procestaal: Nederlands)                          de Europese Gemeenschappen ingesteld door CAV Ulestraten-
                                                                          Schimmert-Hulsberg e.a., te Ulestraten (Nederland), vertegen-
                                                                          woordigd door G. van der Wal, advocaat te Brussel, domicilie
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                                                                          gekozen hebbende te Luxemburg bij A. May, advocaat aldaar,
schappen is op 19 januari 2000 beroep tegen Commissie van
                                                                          Grand-Rue 31.
de Europese Gemeenschappen ingesteld door S. W. M. Baltus-
sen e.a., te Amsterdam (Nederland), vertegenwoordigd door
G. van der Wal, advocaat te Brussel, domicilie gekozen hebben-            Verzoeksters concluderen dat het het Gerecht behage:
de te Luxemburg bij A. May, advocaat aldaar, Grand-
Rue 31.                                                                   (1) verzoeksters ontvankelijk te verklaren;


title: Zaak T-525/13: Arrest van het Gerecht van 10 september 2015 — H&M Hennes & Mauritz/BHIM — Yves Saint Laurent (Handtassen) [„Gemeenschapsmodel — Nietigheidsprocedure — Ingeschreven gemeenschapsmodel dat een handtas weergeeft — Ouder model — Nietigheidsgrond — Eigen karakter — Artikel 6 van verordening (EG) nr. 6/2002 — Motiveringsplicht”]

text:
               19.10.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 346/23

         Arrest van het Gerecht van 10 september 2015 — H&M Hennes & Mauritz/BHIM — Yves Saint Laurent (Handtassen)
   (Zaak T-525/13) (1)

   ([„Gemeenschapsmodel - Nietigheidsprocedure - Ingeschreven gemeenschapsmodel dat een handtas weergeeft - Ouder model - Nietigheidsgrond - Eigen karakter - Artikel 6 van verordening (EG) nr. 6/2002 - Motiveringsplicht”])
   (2015/C 346/26)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: H&M Hennes & Mauritz BV & Co. KG (Hamburg, Duitsland) (vertegenwoordigers: H. Hartwig en A. von Mühlendahl, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: A. Folliard-Monguiral, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: Yves Saint Laurent SAS (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordiger: N. Decker, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de derde kamer van beroep van het BHIM van 8 juli 2013 (zaak R 207/2012-3) inzake een nietigheidsprocedure tussen H&M Hennes & Mauritz BV & Co. KG en Yves Saint Laurent SAS

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               H&M Hennes & Mauritz BV & Co. KG wordt verwezen in de kosten, daaronder begrepen de kosten die Yves Saint Laurent SAS zijn opgekomen in de procedure voor de kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM).

      (1)  PB C 359 van 7.12.2013.