title: Zaak C-494/11 P: Beschikking van het Hof van 15 juni 2012 — Otis Luxembourg Sàrl, voorheen General Technic-Otis Sàrl, Otis SA, Otis GmbH & Co. OHG, Otis BV, Otis Elevator Company/Europese Commissie (Hogere voorziening — Mededinging — Mededingingsregelingen — Markt voor installatie en onderhoud van liften en roltrappen — Geldboeten — Moedermaatschappij en dochtervennootschappen — Toerekenbaarheid van inbreukmakend gedrag)

text:
               24.11.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 366/21

         Beschikking van het Hof van 15 juni 2012 — Otis Luxembourg Sàrl, voorheen General Technic-Otis Sàrl, Otis SA, Otis GmbH & Co. OHG, Otis BV, Otis Elevator Company/Europese Commissie
   (Zaak C-494/11 P) (1)

   (Hogere voorziening - Mededinging - Mededingingsregelingen - Markt voor installatie en onderhoud van liften en roltrappen - Geldboeten - Moedermaatschappij en dochtervennootschappen - Toerekenbaarheid van inbreukmakend gedrag)
   2012/C 366/36
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirantes: Otis Luxembourg Sàrl, voorheen General Technic-Otis Sàrl, Otis SA, Otis GmbH & Co. OHG, Otis BV, Otis Elevator Company (vertegenwoordigers: A. Winckler en D. Gerard, advocaten, J. Temple Lang en C. Cook, solicitors)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Bouquet, R. Sauer en J. Bourke, gemachtigden)

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 13 juli 2011, General Technic-Otis e.a./Commissie (gevoegde zaken T-141/07, T-142/07, T-145/07 en T-146/07), houdende verwerping van een beroep tot gedeeltelijke nietigverklaring van beschikking C(2007) 512 def. van de Commissie van 21 februari 2007 in een procedure op grond van artikel 81 van het EG-Verdrag (zaak COMP/E-1/38.823 — Liften en roltrappen), betreffende een mededingingsregeling op de markt voor de installatie en het onderhoud van liften en mechanische roltrappen in België, Duitsland, Luxemburg en Nederland die betrekking had op de manipulatie van aanbestedingen, de verdeling van de markten, de vaststelling van de prijzen, de toewijzing van projecten en daarop betrekking hebbende contracten en de uitwisseling van informatie, alsook, subsidiair, tot intrekking of verlaging van de aan rekwirante opgelegde geldboete — Aansprakelijkheid van een moedermaatschappij voor de door haar dochterondernemingen begane inbreuken op de mededingingsregels

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Otis Luxembourg Sàrl, Otis SA, Otis GmbH & Co. OHG, Otis BV en Otis Elevator Company worden verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 347 van 26.11.2011.


title: Zaak T-237/14: Beroep ingesteld op 17 april 2014 — Steinbeis Papier/Commissie

text:
               14.7.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 223/16

         Beroep ingesteld op 17 april 2014 — Steinbeis Papier/Commissie
   (Zaak T-237/14)
   2014/C 223/21
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Steinbeis Papier GmbH (Glückstadt, Duitsland) (vertegenwoordigers: H. Janssen en G. Engel, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               het besluit van de Europese Commissie van 18 december 2013 betreffende steunmaatregel SA.33995 (2013/C) — Steun voor hernieuwbare elektriciteit en verlaagde EEG-heffing voor energie-intensieve ondernemingen, nietig te verklaren;

               —

               verweerster te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij drie middelen aan.

               1.

               Eerste middel: schending van artikel 107, lid 1, VWEU

                           —

                           Verzoekster stelt dat het bestreden besluit in strijd is met artikel 107, lid 1, VWEU omdat de bij het Gesetz für den Vorrang erneuerbarer Energien (wet inzake prioriteit voor hernieuwbare energie; hierna: „EEG”) voorziene EEG-heffing en de bijzondere vereffeningsregeling niet door de staat of met staatsmiddelen zijn bekostigd. Alle voor de kwalificatie van deze maatregelen relevante feiten zijn tussen de Commissie en de Bondsrepubliek Duitsland uitgewisseld tijdens het vooronderzoek. Er waren geen twijfels meer die de Commissie in een procedure op grond van artikel 108, lid 2, VWEU en artikel 4, lid 4, van verordening (EG) nr. 659/1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (1), nader had moeten onderzoeken.

               2.

               Tweede middel: schending van artikel 108, lid 1, VWEU en het rechtszekerheidsbeginsel

                           —

                           Verzoekster voert in dit verband aan dat de Commissie artikel 108, lid 1, VWEU en het rechtszekerheidsbeginsel heeft geschonden, doordat zij de procedure voor nieuwe steun op grond van artikel 4, lid 4, van verordening nr. 659/1999 heeft ingeleid in plaats van de procedure voor bestaande steun op grond van artikel 17 e.v. van verordening nr. 659/1999, om haar voorlopige oordeel dat de EEG een steunmaatregel vormde te toetsen. Zij betoogt in dit verband met name dat de Commissie de EEG 2000 in haar beschikking van 22 mei 2002 niet als staatssteun in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU had gekwalificeerd, omdat er geen overdracht van staatsmiddelen had plaatsgevonden. Vergeleken met de beschikking van de Commissie van 22 mei 2002, is de EEG 2012 niet wezenlijk gewijzigd ten opzichte van de EEG 2000. De Commissie had haar gewijzigde rechtsopvatting dus ook in een procedure op grond van artikel 108, lid 1, VWEU naar voren kunnen brengen, zonder voor verzoekster lasten te veroorzaken.

               3.

               Derde middel: schending van artikel 41 van het Handvest van de grondrechten en het recht om te worden gehoord

                           —

                           Voorts voert verzoekster aan dat verweerster het bestreden besluit heeft vastgesteld zonder verzoekster een gelegenheid te bieden om haar standpunt kenbaar te maken.

      (1)  Verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (PB L 83, blz. 1).


title: Zaak T-583/10: Beschikking van het Gerecht van 26 september 2012 — Deutsche Telekom/BHIM — TeliaSonera Denmark (Tint magenta)

text:
               17.11.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 355/37

         Beschikking van het Gerecht van 26 september 2012 — Deutsche Telekom/BHIM — TeliaSonera Denmark (Tint magenta)
   (Zaak T-583/10) (1)

   2012/C 355/78
   Procestaal: Engels
   De president van de Tweede kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 55 van 19.2.2011.


title: Zaak C-430/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court of the United Kingdom (Verenigd Koninkrijk) op 5 augustus 2015 — Secretary of State for Work and Pensions/Tolley (overleden, procedure voorgezet door haar persoonlijke vertegenwoordiger)

text:
               28.9.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 320/23

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court of the United Kingdom (Verenigd Koninkrijk) op 5 augustus 2015 — Secretary of State for Work and Pensions/Tolley (overleden, procedure voorgezet door haar persoonlijke vertegenwoordiger)
   (Zaak C-430/15)
   (2015/C 320/32)
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   Supreme Court of the United Kingdom

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Secretary of State for Work and Pensions

      Verwerende partij: Tolley (overleden, procedure voorgezet door haar persoonlijke vertegenwoordiger)

      Prejudiciële vragen

               1)

               Is het zorgbestanddeel van de onderhoudsuitkering voor gehandicapten (Disability Living Allowance; DLA) van het Verenigd Koninkrijk terecht gekwalificeerd als een invaliditeitsuitkering en niet als een prestatie bij ziekte in de zin van verordening nr. 1408/71 (1)?

               2)

                           (i)

                           Is een persoon niet langer aan de wetgeving van het Verenigd Koninkrijk onderworpen in de zin van artikel 13, lid 2, onder f), van verordening nr. 1408/71, wanneer die persoon volgens de nationale wetgeving van het Verenigd Koninkrijk niet langer recht heeft op de DLA van het Verenigd Koninkrijk, omdat zij is verhuisd naar een andere lidstaat om zich aldaar te vestigen en die persoon alvorens te verhuizen elke beroepswerkzaamheid heeft stopgezet, maar verzekerd blijft tegen het ouderdomsrisico op grond van het sociale zekerheidsstelsel van het Verenigd Koninkrijk?

                           (ii)

                           Blijft de wetgeving van het Verenigd Koninkrijk hoe dan ook op die persoon van toepassing, gelet op punt 19, onder c), betreffende het Verenigd Koninkrijk, van bijlage VI bij de verordening?

                           (iii)

                           Indien de wetgeving van het Verenigd Koninkrijk niet langer op haar van toepassing is in de zin van artikel 13, lid 2, onder f), is het Verenigd Koninkrijk dan op grond van punt 20 van bijlage VI verplicht om de bepalingen van hoofdstuk 1 van titel III van de verordening op haar toe te passen of is dit het Verenigd Koninkrijk louter toegestaan?

               3)

                           (i)

                           Geldt voor de toepassing van de artikelen 19 tot en met 22 van de verordening de ruime definitie van „werknemer” uit [het arrest Dodl en Oberhollenzer (C-543/03)], indien de betrokkene elke beroepswerkzaamheid heeft stopgezet alvorens te verhuizen naar een andere lidstaat, niettegenstaande het onderscheid in hoofdstuk 1 van titel III tussen [Or. 14] werknemers en zelfstandigen, enerzijds, en werklozen, anderzijds?

                           (ii)

                           Indien deze definitie van toepassing is, heeft die persoon dan het recht om de uitkering mee te nemen op grond van artikel 19 of artikel 22? Wordt door artikel 22, lid 1, onder b), voorkomen dat het recht van een aanvrager op het zorgbestanddeel van de DLA teniet wordt gedaan door een in de nationale wetgeving opgelegd woonplaatsvereiste bij verplaatsing van de woonplaats naar een andere lidstaat?

      (1)  Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de sociale zekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PB L 149, blz. 2).


title: Zaak T-454/08: Beroep ingesteld op 6 oktober 2008 — Grand Hotel Abi d'Oru/Commissie

text:
               22.11.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/59

         Beroep ingesteld op 6 oktober 2008 — Grand Hotel Abi d'Oru/Commissie
   (Zaak T-454/08)
   (2008/C 301/98)
   Procestaal: Italiaans
   Partijen

      Verzoekende partij: Grand Hotel Abi d'Oru SpA (Olbia, Italië) (vertegenwoordigers: D. Dodaro en S. Cianciullo, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               de beschikking nietig verklaren voor zover daarbij:

                           a.

                           is verklaard dat „de overheidssteun toegekend op grond van regionale wet nr. 9 van 1998, die door Italië op onrechtmatige wijze ten uitvoer is gelegd bij besluit nr. 33/6 en de eerste aankondiging, onverenigbaar is met de gemeenschappelijke markt, behalve wanneer de begunstigde van de steun geen steunaanvraag op grond van die regeling heeft ingediend vóór het begin van de werken betreffende een van de initiële investeringsprojecten” (artikel 1 van de beschikking);

                           b.

                           is bepaald dat „de Italiaanse Republiek de onverenigbare steun die op grond van de in artikel 1 bedoelde regeling is toegekend, terugvordert van de begunstigden” (artikel 2, lid 1, van de beschikking);

                           c.

                           is bepaald dat „de Italiaanse Republiek alle betalingen van steun op grond van de in artikel 1 bedoelde regeling annuleert met ingang van de datum van vaststelling van de onderhavige beschikking” (artikel 2, lid 4, van de beschikking).

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De bestreden beschikking is dezelfde als die welke aan de orde is in de zaken T-394/08, Regione Sardegna/Commissie, T-408/08, S.F. Turistico Inmobiliare/Commissie, en T-436/08, Studio Vacanze/Commissie.
   De middelen en voornaamste argumenten zijn dezelfde als die welke zijn aangevoerd in die zaken.


title: Beschikking van het Gerecht van Eerste Aanleg van 2 juni 2004 in zaak T-123/03, Pfizer Ltd tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Geneesmiddelen voor menselijk gebruik — Inleiding, krachtens artikel 30 van richtlijn 2001/83/EG, van procedure van artikel 32 van deze richtlijn — Beroep tot nietigverklaring — Voor beroep vatbare handeling — Voorbereidende handeling — Niet-ontvankelijkheid)

text:
               11.9.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 228/42

      BESCHIKKING VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG

   van 2 juni 2004
   in zaak T-123/03, Pfizer Ltd tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)

   (Geneesmiddelen voor menselijk gebruik - Inleiding, krachtens artikel 30 van richtlijn 2001/83/EG, van procedure van artikel 32 van deze richtlijn - Beroep tot nietigverklaring - Voor beroep vatbare handeling - Voorbereidende handeling - Niet-ontvankelijkheid)
   (2004/C 228/95)
   Procestaal: Engels
   In zaak T-123/03, Pfizer Ltd, gevestigd te Sandwich, Kent (Verenigd Koninkrijk), vertegenwoordigd door D. Anderson, QC, K. Bacon, barrister, I. Dodds-Smith en T. Fox, solicitors, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: H. Stvøvlbaek et X. Lewis, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg), betreffende nietigverklaring van de beschikking van de Commissie van 6 januari 2003 houdende inleiding, krachtens artikel 30 van richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik (PB L 311, blz. 67), van een procedure tot voorlegging aan het Europees Bureau voor geneesmiddelenbeoordeling (EMEA), met betrekking tot Lopid, heeft het Gerecht (Vierde kamer), samengesteld als volgt: H. Legal, kamerpresident, V. Tiili en M. Vilaras, rechters; griffier: H. Jung, op 2 juni 2004 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:

               1.

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               2.

               Verzoekster wordt in de kosten verwezen.

      (1)  PB C 171 van 19.7.2003.


title: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 27 september 2001 in zaak C-442/99 P: Cordis Obst und Gemüse Großhandel GmbH tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Hogere voorziening — Gemeenschappelĳke ordening der markten — Bananen — Invoer uit ACS-staten en uit derde landen — Verzoek om invoercertificaten — Overgangsmaatregelen — Verordening (EEG) nr. 404/93 — Beginsel van gelĳke behandeling)

text:
5.1.2002                NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                                C 3/11
      —     dat de erkende wederverkopers en groothandelaars aan                                ARREST VAN HET HOF
            hun eigen kopers geen contractuele beperkingen hebben
            opgelegd waarin dat verzet tot uiting komt, ofschoon de
            merkhouder hen daarvan op de hoogte had gebracht.                                          (Derde kamer)
(1) PB C 6 van 8.1.2000; PB C 79 van 18.3.2000.                                                  van 13 november 2001
                                                                           in zaak C-427/00: Commissie van de Europese Gemeen-
                                                                           schappen tegen Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië
                                                                                en Noord-Ierland (1)
                    ARREST VAN HET HOF
                                                                           (Niet-nakoming — Kwaliteit van zwemwater — Inadequate
                           (Zesde kamer)                                                 toepassing van richtlijn 76/160/EEG)
                    van 27 september 2001
                                                                                (2002/C 3/15)
in zaak C-442/99 P: Cordis Obst und Gemüse Großhandel
GmbH tegen Commissie van de Europese Gemeenschap-
                                pen (1)                                                              (Procestaal: Engels)
(Hogere voorziening — Gemeenschappelijke ordening der                      (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
markten — Bananen — Invoer uit ACS-staten en uit derde                                                dentie van het Hof)
landen — Verzoek om invoercertificaten — Overgangsmaat-
regelen — Verordening (EEG) nr. 404/93 — Beginsel van
                        gelijke behandeling)
                            (2002/C 3/14)                                  In zaak C-427/00, Commissie van de Europese Gemeenschap-
                                                                           pen (gemachtigde: R. B. Wainwright) tegen Verenigd Konink-
                          (Procestaal: Duits)                              rijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (gemachtigde:
                                                                           G. Amodeo, bijgestaan door D. Wyatt), betreffende een verzoek
                                                                           om vast te stellen dat het Verenigd Koninkrijk van Groot-
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                                                                           Brittannië en Noord-Ierland, door er niet voor te zorgen dat
                          dentie van het Hof)
                                                                           zijn zwemwater in overeenstemming is met de ingevolge
                                                                           artikel 3 van richtlijn 76/160/EEG van de Raad van 8 december
                                                                           1975 betreffende de kwaliteit van het zwemwater (PB 1976,
In zaak C-442/99 P, Cordis Obst und Gemüse Großhandel                      L 31, blz. 1) vastgestelde grenswaarden, de krachtens deze
GmbH, gevestigd te Ostrau (Duitsland) (advocaat: G. Meier),                richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen,
betreffende hogere voorziening tegen het arrest van het                    heeft het Hof (Derde kamer), samengesteld als volgt: C. Gul-
Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen                   mann, waarnemend voor de president van de Derde kamer,
(Vijfde kamer) van 28 september 1999, Cordis/Commissie                     J.-P. Puissochet en J. N. Cunha Rodrigues (rapporteur), rechters;
(T-612/97, Jurispr. blz. II-2771), strekkende tot vernietiging             advocaat-generaal: D. Ruiz-Jarabo Colomer; griffier: R. Grass,
van dat arrest, andere partijen bij de procedure: Commissie                op 13 november 2001 een arrest gewezen waarvan het dictum
van de Europese Gemeenschappen (gemachtigde: K.-D. Bor-                    luidt als volgt:
chardt) en Franse Republiek (gemachtigden: K. Rispal-Bellanger
en C. Vasak), heeft het Hof (Zesde kamer), samengesteld als
volgt: C. Gulmann, kamerpresident, J.-P. Puissochet,                       1)     Door er niet voor te zorgen dat zijn zwemwater in overeenstem-
R. Schintgen, N. Colneric en J. N. Cunha Rodrigues (rappor-                       ming is met de ingevolge artikel 3 van richtlijn 76/160/EEG
teur), rechters; advocaat-generaal: J. Mischo; griffier: H. von                   van de Raad van 8 december 1975 betreffende de kwaliteit van
Holstein, adjunct-griffier, op 27 september 2001 een arrest                       het zwemwater vastgestelde dwingende grenswaarden, is het
gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:                                       Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland de
                                                                                krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet
1)    Wijst de hogere voorziening af.                                             nagekomen.
2)    Verwijst Cordis Obst und Gemüse Großhandel GmbH in de                2)     Het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-
      kosten.                                                                     Ierland wordt verwezen in de kosten.
3)    Verstaat dat de Franse Republiek haar eigen kosten zal dragen.
                                                                           (1) PB C 28 van 27.1.2001.
(1) PB C 47 van 19.2.2000.


title: Zaak T-293/06: Beroep ingesteld op 19 oktober 2006 — NBC Fourth Realty/BHIM — Regalado Pareja en Pedrol (PK MAX)

text:
               16.12.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 310/23

         Beroep ingesteld op 19 oktober 2006 — NBC Fourth Realty/BHIM — Regalado Pareja en Pedrol (PK MAX)
   (Zaak T-293/06)
   (2006/C 310/44)
   Taal van het verzoekschrift: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: NBC Fourth Realty Corp. (Las Vegas, Verenigde Staten van Amerika) (vertegenwoordigers: A. Woodgate en A. Smith, solicitors)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partijen in de procedure voor de kamer van beroep: Miguel Isaias Regalado Pareja en Bibiana Pedrol, handelend onder de naam Rosell (Alicante, Spanje)
   Conclusies

               —

               de bestreden beslissing van de eerste kamer van beroep van 5 juli 2006 in zaak R 397/2005-1 te vernietigen;

               —

               het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt te verwijzen in de kosten van deze procedure en in die van de procedure voor de kamer van beroep.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: Miguel Isaias Regalado Pareja en Bibiana Pedrol, handelend onder de naam Rosell

      Betrokken gemeenschapsmerk: communautair beeldmerk PK MAX, waarbij de kleur marineblauw wordt geclaimd voor waren en diensten van de klassen 3, 25 en 28 in zaak R 397/2005-1

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: verzoekster

      Oppositiemerk of -teken: nationale woordmerken T.K. MAXX voor waren en diensten van klasse 35, communautair woordmerk T.K. MAX voor waren en diensten van de klassen 3, 14, 18, 25, 28 en 35, en oudere niet-ingeschreven nationale woordmerken met dezelfde naam die in Ierland, het Verenigd Koninkrijk en Nederland in de handel worden gebruikt.

      Beslissing van de oppositieafdeling: volledige toewijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: toewijzing van het beroep en terugwijzing van de zaak naar de oppositieafdeling voor de overige oppositiegronden.

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 van de Raad.
   Verzoekster voert aan dat de kamer van beroep blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te concluderen dat er geen gevaar van verwarring van het oudere merk met het litigieuze merk bestond. In het bijzonder stelt verzoekster dat de kamer van beroep de „consument” van de beschermde diensten onjuist heeft uitgelegd door een kennelijk onjuiste beoordeling van de visuele, fonetische en begripsmatige overeenstemmingen tussen de respectieve merken. Bovendien heeft de kamer van beroep de omvang van de bescherming die het oudere merk geniet als gevolg van de bekendheid ervan en/of van het onderscheidend vermogen ervan van huis uit, onjuist beoordeeld. Ten slotte stelt verzoekster dat de kamer van beroep ten onrechte extra eisen met betrekking tot artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 van de Raad heeft gesteld.


title: Zaak T-282/03: Beroep, op 8 augustus 2003 ingesteld door Paul Ceuninck tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
18.10.2003            NL                          Publicatieblad van de Europese Unie                                       C 251/17
Tot staving van haar beroep, voert zij met name aan:                  Middelen en voornaamste argumenten
—    schending van de filosofie achter de facultatieve commen-        Verzoeker heeft gesolliciteerd naar een vacant ambt van advi-
     taren, voorzover het feit dat zij wordt „aangemoedigd om         seur bij het Europees Bureau voor Fraudebestrijding. Zijn sol-
     opnieuw de coördinatie en de werkverdeling van het               licitatie werd afgewezen.
     secretariaat voor haar rekening te nemen” geenszins de
     analytische beoordeling „zeer goed” voor de betrokken
     rubrieken rechtvaardigt;                                         Tot staving van zijn beroep voert verzoeker aan: schending van
                                                                      artikel 7, lid 1, van het statuut, misbruik van bevoegdheid en
                                                                      van procedure, kennelijk onjuiste beoordeling, schending van
—    ontbreken van inhoudelijke samenhang van de beoorde-             wezenlijke vormvoorschriften bij het opstellen van de kennis-
     ling;                                                            geving van vacature, schending van het beginsel van de orga-
                                                                      nieke onpartijdigheid en van de zorgplicht, schending van
                                                                      deel 1, punt 2, van de beschikking van de Commissie van
—    buiten beschouwing blijven van de opmerkingen van het            21 december 2000, schending van de rechten van de verdedi-
     beoordelingscomité;                                              ging, met name van het recht om te worden gehoord, het
                                                                      beginsel van „equality of arms”, het gelijkheidsbeginsel, het
                                                                      zorgbeginsel, het beginsel van goed beheer, het beginsel dat
                                                                      ambtenaren recht hebben op ontwikkeling van een loopbaan,
—    het feit dat zij op het werk is geïntimideerd;                   en van het motiveringsbeginsel. Ten slotte voert verzoeker aan
                                                                      dat de directeur-generaal van het OLAF niet bevoegd is om
                                                                      zich over de klacht uit te spreken en deze af te wijzen.
—    dat zij volledig en onweerlegbaar blijk geeft van arbeids-
     mobiliteit en op verschillende functies inzetbaar is.
     Volgens het Statuut moet deze verdienste derhalve uit-
     drukkelijk in het betrokken beoordelingsrapport worden
     vermeld.
                                                                      Beroep, op 5 augustus 2003 ingesteld door Rosalinda
                                                                      Aycinena tegen Commissie van de Europese
                                                                                Gemeenschappen
                                                                                (Zaak T-284/03)
Beroep, op 8 augustus 2003 ingesteld door Paul Ceuninck
   tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen                                               (2003/C 251/33)
                         (Zaak T-282/03)                                                         (Procestaal: Frans)
                         (2003/C 251/32)                              Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
                                                                      Gemeenschappen is op 5 augustus 2003 beroep ingesteld
                          (Procestaal: Frans)                         tegen de Commissie van de Europese Gemeenschappen door
                                                                      Rosalinda Aycinena, wonende te Brussel, vertegenwoordigd
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese                     door Sébastien Orlandi, Albert Coolen, Jean-Noël Louis en
Gemeenschappen is op 8 augustus 2003 beroep ingesteld                 Etienne Marchal, advocaten, domicilie gekozen hebbende te
tegen de Commissie van de Europese Gemeenschappen door                Luxemburg.
Paul Ceuninck, wonende te Hertsberge (België), vertegenwoor-
digd door G. Vandersanden en A. Finchelstein, advocaten.              Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:                     —     nietig te verklaren het besluit van 26 maart 2003 waarbij
                                                                            de rang waarin verzoekster bij haar aanwerving was inge-
—    de gehele selectieprocedure naar aanleiding van kennisge-              deeld is herzien door haar in te delen in de rang LA 6,
     ving van vacature COM/051/02 en deze kennisgeving                      eerste salaristrap;
     zelf, nietig te verklaren;
                                                                      —     verweerster in de kosten te verwijzen.
—    het besluit van het TABG van 13 september 2002 hou-
     dende aanstelling van een andere persoon, en bijgevolg           Middelen en voornaamste argumenten
     ook het besluit tot afwijzing van verzoekers sollicitatie
     naar dat ambt, nietig te verklaren;                              Verzoekster beroept zich op schending van de motiverings-
                                                                      plicht, kennelijk onjuiste beoordeling, schending van het recht
—    de Commissie te verwijzen in de kosten.                          op ontwikkeling van een loopbaan (artikel 5, lid 3,


title: Zaak C-22/10 P: Beschikking van het Hof (Vijfde kamer) van 27 oktober 2010 — REWE-Zentral AG/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG (Hogere voorziening — Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk Clina — Ouder gemeenschapswoordmerk CLINAIR — Weigering van inschrijving — Relatieve weigeringsgrond — Onderzoek van gevaar voor verwarring — Verordening (EG) nr. 40/94 — Artikel 8, lid 1, sub b)

text:
               26.2.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 63/15

         Beschikking van het Hof (Vijfde kamer) van 27 oktober 2010 — REWE-Zentral AG/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG
   (Zaak C-22/10 P) (1)

   (Hogere voorziening - Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk Clina - Ouder gemeenschapswoordmerk CLINAIR - Weigering van inschrijving - Relatieve weigeringsgrond - Onderzoek van gevaar voor verwarring - Verordening (EG) nr. 40/94 - Artikel 8, lid 1, sub b)
   2011/C 63/27
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Rekwirante: REWE-Zentral AG (vertegenwoordigers: M. Kinkeldey en A. Bognár, Rechtsanwälte)

      Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: R. Pethke, gemachtigde), Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG (vertegenwoordiger: N. Lützenrath, Rechtsanwalt)

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 11 november 2009 (Zesde kamer), REWE-Zentral/BHIM (T-150/08), waarbij het Gerecht heeft verworpen het beroep tot vernietiging van de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 15 februari 2008, waarbij de inschrijving van het woordteken „Clina” als gemeenschapsmerk voor bepaalde waren van de klassen 3 en 21 is geweigerd op grond van de oppositie van de houder van het oudere gemeenschapswoordmerk „CLINAIR” — Gevaar voor verwarring van twee merken — Geen globale beoordeling van alle relevante factoren in het kader van het onderzoek van het gevaar voor verwarring — Schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               REWE-Zentral AG wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 80 van 27.3.2010.


title: Zaak C-374/06: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Düsseldorf (Duitsland) op 14 september 2006 — BATIG Gesellschaft für Beteiligungen mbH/Hauptzollamt Bielefeld

text:
               30.12.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 326/25

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Düsseldorf (Duitsland) op 14 september 2006 — BATIG Gesellschaft für Beteiligungen mbH/Hauptzollamt Bielefeld
   (Zaak C-374/06)
   (2006/C 326/49)
   Procestaal: Duits
   Verwijzende rechter
   Finanzgericht Düsseldorf
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: BATIG Gesellschaft für Beteiligungen mbH

      Verwerende partij: Hauptzollamt Bielefeld
   Prejudiciële vraag
   Moet richtlijn 92/12/EEG (1) van de Raad van 25 februari 1992 betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten, het voorhanden hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop, aldus worden uitgelegd dat een lidstaat die accijns op tabaksproducten heft door middel van fiscale merktekens, verplicht is om aan de afnemer van de merktekens het hiervoor door hem betaalde bedrag te restitueren indien de in een andere lidstaat van dit fiscale merkteken voorziene tabaksproducten op onregelmatige wijze aan de schorsingsregeling worden onttrokken, met het gevolg dat deze lidstaat accijns op de tabaksproducten heft van het aldaar gevestigde bedrijf dat de tabaksproducten onder de intracommunautaire schorsingsregeling heeft verzonden?

      (1)  PB 1992 L 76, blz. 1.


title: Zaak C-317/12: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 3 oktober 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Svea hovrätt — Zweden) — Strafzaak tegen Daniel Lundberg (Wegvervoer — Verordening (EG) nr. 561/2006 — Verplichting tot gebruik van tachograaf — Uitzonderingen voor niet-commercieel goederenvervoer — Begrip — Vervoer door particulier in kader van zijn gedeeltelijk door bijdragen van derden gefinancierde hobby als amateurrallyrijder)

text:
               23.11.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 344/33

         Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 3 oktober 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Svea hovrätt — Zweden) — Strafzaak tegen Daniel Lundberg
   (Zaak C-317/12) (1)

   (Wegvervoer - Verordening (EG) nr. 561/2006 - Verplichting tot gebruik van tachograaf - Uitzonderingen voor niet-commercieel goederenvervoer - Begrip - Vervoer door particulier in kader van zijn gedeeltelijk door bijdragen van derden gefinancierde hobby als amateurrallyrijder)
   2013/C 344/56
   Procestaal: Zweeds

      Verwijzende rechter

   Svea hovrätt

      Partij in de strafzaak

   Daniel Lundberg

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Svea hovrätt — Uitlegging van artikel 3, lid 1, van verordening (EEG) nr. 3821/85 van de Raad van 20 december 1985 betreffende het controleapparaat in het wegvervoer (PB L 370, blz. 8) en artikel 3, sub h, van verordening (EG) nr. 561/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot harmonisatie van bepaalde voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer, tot wijziging van verordeningen (EEG) nr. 3821/85 en (EG) nr. 2135/98 van de Raad en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 3820/85 van de Raad (PB L 102, blz. 1) — Uitzondering op de verplichting een tachograaf te installeren en te gebruiken aan boord van voertuigen met een massa van minder dan 7,5 ton — Niet-commercieel goederenvervoer — Vervoer van goederen door een particulier in het kader van een hobby als amateurrallyrijder, gedeeltelijk gefinancierd door financiële bijdragen van particulieren of ondernemingen (sponsoring)

      Dictum

   Het begrip „niet-commercieel goederenvervoer” in artikel 3, sub h, van verordening (EG) nr. 561/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot harmonisatie van bepaalde voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer, tot wijziging van verordeningen (EEG) nr. 3821/85 en (EG) nr. 2135/98 van de Raad en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 3820/85 van de Raad, moet aldus worden uitgelegd dat het betrekking heeft op goederenvervoer door een particulier voor eigen rekening en alleen in het kader van een hobby wanneer deze hobby gedeeltelijk door derden wordt gefinancierd en dit vervoer onbeloond blijft.

      (1)  PB C 258 van 25.8.2012.


title: Zaak C-466/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Rüsselsheim (Duitsland) op 10 oktober 2014 — Dieter Wedzel, Karin Wedzel/Condor Flugdienst GmbH

text:
               2.3.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 73/9

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Rüsselsheim (Duitsland) op 10 oktober 2014 — Dieter Wedzel, Karin Wedzel/Condor Flugdienst GmbH
      (Zaak C-466/14)
      (2015/C 073/13)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Amtsgericht Rüsselsheim

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: Dieter Wedzel, Karin Wedzel

         Verwerende partij: Condor Flugdienst GmbH
      De zaak is bij beschikking van het Hof van 9 december 2014 in het register van het Hof doorgehaald.


title: Zaak T-782/16: Beroep ingesteld op 9 november 2016 — Timberland Europe/Commissie

text:
               16.1.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 14/48

         Beroep ingesteld op 9 november 2016 — Timberland Europe/Commissie
   (Zaak T-782/16)
   (2017/C 014/58)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Timberland Europe BV (Enschede, Nederland) (vertegenwoordiger: E. Vermulst, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) 2016/1395 van de Commissie van 18 augustus 2016 betreffende het opnieuw instellen van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige recht op schoeisel met bovendeel van leder van oorsprong uit de Volksrepubliek China en vervaardigd door Buckinghan Shoe Mfg Co., Ltd, Buildyet Shoes Mfg., DongGuan Elegant Top Shoes Co. Ltd, Dongguan Stella Footwear Co Ltd, Dongguan Taiway Sports Goods Limited, Foshan City Nanhai Qun Rui Footwear Co., Jianle Footwear Industrial, Sihui Kingo Rubber Shoes Factory, Synfort Shoes Co. Ltd, Taicang Kotoni Shoes Co. Ltd, Wei Hao Shoe Co. Ltd, Wei Hua Shoe Co. Ltd, Win Profile Industries Ltd, en tot uitvoering van het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie in de gevoegde zaken C-659/13 en C-34/14 (PB 2016, L 225, blz. 52);

               —

               nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) 2016/1647 van de Commissie van 13 september 2016 betreffende het opnieuw instellen van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige recht op schoeisel met bovendeel van leder, van oorsprong uit Vietnam en geproduceerd door Best Royal Co. Ltd, Lac Cuong Footwear Co., Ltd, Lac Ty Co., Ltd, Saoviet Joint Stock Company (Megastar Joint Stock Company), VMC Royal Co Ltd, Freetrend Industrial Ltd en haar verbonden onderneming Freetrend Industrial A (Vietnam) Co, Ltd, Fulgent Sun Footwear Co., Ltd, General Shoes Ltd, Golden Star Co, Ltd, Golden Top Company Co., Ltd, Kingmaker Footwear Co. Ltd, Tripos Enterprise Inc., Vietnam Shoe Majesty Co., Ltd, en tot uitvoering van het arrest van het Hof van Justitie in de gevoegde zaken C-659/13 en C-34/14 (PB 2016, L 245, blz. 16);

               —

               nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) 2016/1731 van de Commissie van 28 september 2016 betreffende het opnieuw instellen van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige recht op schoeisel met bovendeel van leder van oorsprong uit de Volksrepubliek China en Vietnam en vervaardigd door General Footwear Ltd (China), Diamond Vietnam Co Ltd en Ty Hung Footgearmex/Footwear Co. Ltd en tot uitvoering van het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie in de gevoegde zaken C-659/13 en C-34/14 (PB 2016, L 262, blz. 4); en

               —

               verwijzing van de Europese Commissie in verzoeksters kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vijf middelen aan.

               1.

               Eerste middel: de Commissie had hoe dan ook geen wettelijke bevoegdheid om de betwiste verordeningen vast te stellen.

               2.

               Tweede middel: de Commissie heeft in strijd met artikel 296 VWEU verzuimd de precieze rechtsgrondslag voor de vaststelling van de betwiste verordeningen te noemen en heeft inbreuk gemaakt op verzoeksters rechten van verweer en op haar recht op doeltreffende rechterlijke bescherming.

               3.

               Derde middel: de heropening van de beëindigde Schoeisel-zaken en het retroactief instellen van het vervallen antidumpingrecht van verzoeksters leveranciers (i) heeft geen rechtsgrondslag, is gebaseerd op kennelijke fout in de toepassing van artikel 266 VWEU en de basisverordening en maakt inbreuk op laatstgenoemde, (ii) is onverenigbaar met het beginsel van bescherming van het gerechtvaardigd vertrouwen, het rechtszekerheidsbeginsel en het verbod van terugwerkende kracht, en (iii) is niet verenigbaar met artikel 266 VWEU, maakt inbreuk op artikel 5, lid 4, VEU en is gebaseerd op misbruik van bevoegdheid door de Commissie.

               4.

               Vierde middel: het retroactief instellen van het recht middels de drie betwiste verordeningen is discriminerend jegens verzoekster.

               5.

               Vijfde middel: de wijze van beoordeling van de markteconomie en van verzoeken om individuele behandeling van verzoeksters leveranciers was discriminerend en gebaseerd op misbruik van bevoegdheid door de Commissie.


title: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van  16 februari 2006  in zaak C-215/04 (verzoek van het Østre Landsret om een prejudiciële beslissing): Marius Pedersen A/S tegen Miljøstyrelsen (Afvalstoffen — Overbrenging van afvalstoffen — Afvalstoffen bestemd voor handelingen ter nuttige toepassing — Begrip  kennisgever  — Verplichtingen van kennisgever)

text:
               8.4.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 86/6

      ARREST VAN HET HOF

   (Eerste kamer)
   van 16 februari 2006
   in zaak C-215/04 (verzoek van het Østre Landsret om een prejudiciële beslissing): Marius Pedersen A/S tegen Miljøstyrelsen (1)

   (Afvalstoffen - Overbrenging van afvalstoffen - Afvalstoffen bestemd voor handelingen ter nuttige toepassing - Begrip 'kennisgever' - Verplichtingen van kennisgever)
   (2006/C 86/10)
   Procestaal: Deens
   In zaak C-215/04, betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 234 EG, ingediend door het Østre Landsret (Denemarken) bij beslissing van 14 mei 2004, ingekomen bij het Hof op 21 mei 2004, in de procedure Marius Pedersen A/S tegen Miljøstyrelsen, heeft het Hof (Eerste kamer), samengesteld als volgt: P. Jann, kamerpresident, K. Schiemann (rapporteur), N. Colneric, J. N. Cunha Rodrigues en E. Levits, rechters; advocaat-generaal: P. Léger; griffier: M. Ferreira, hoofdadministrateur, op 16 februari 2006 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               De zinsnede „indien dat niet mogelijk is” in artikel 2, sub g-ii, van verordening (EEG) nr. 259/93 van de Raad van 1 februari 1993 betreffende toezicht en controle op de overbrenging van afvalstoffen binnen, naar en uit de Europese Gemeenschap, dient aldus te worden uitgelegd dat het enkele feit dat een persoon een erkende inzamelaar is, hem niet de hoedanigheid van kennisgever van een overbrenging van afvalstoffen voor nuttige toepassing verleent. De omstandigheid dat de producent van de afvalstoffen niet bekend is of dat er sprake is van een zo groot aantal producenten met ieder afzonderlijk een zo geringe productie dat het onredelijk zou zijn van ieder van hen afzonderlijk een kennisgeving van de overbrenging van afvalstoffen te verlangen, kan evenwel rechtvaardigen dat de erkende inzamelaar wordt beschouwd als de kennisgever van een overbrenging van afvalstoffen voor nuttige toepassing.

               2)

               De bevoegde autoriteit van verzending heeft krachtens artikel 7, leden 2 en 4, sub a, eerste streepje, van verordening nr. 259/93 het recht bezwaar te maken tegen een overbrenging van afvalstoffen, wanneer zij niet over informatie beschikt over de omstandigheden waaronder deze afvalstoffen in de staat van bestemming worden behandeld. Daarentegen kan van de kennisgever niet worden verlangd dat hij aantoont dat de nuttige toepassing in de staat van bestemming gelijkwaardig zal zijn aan die welke door de regeling van de staat van verzending wordt voorgeschreven.

               3)

               Artikel 6, lid 5, eerste streepje, van verordening nr. 259/93 dient aldus te worden uitgelegd dat aan de verplichting informatie te verstrekken met betrekking tot de samenstelling van de afvalstoffen niet wordt voldaan, wanneer de kennisgever verklaart dat het gaat om een als „elektronisch afval” aangeduide categorie afvalstoffen.

               4)

               De in artikel 7, lid 2, van verordening nr. 259/93 vastgelegde termijn begint te lopen vanaf de verzending van de ontvangstbevestiging van de kennisgeving door de bevoegde autoriteiten van de staat van bestemming, ook al zijn de bevoegde autoriteiten van de staat van verzending van mening dat zij niet alle door artikel 6, lid 5, van deze verordening voorgeschreven informatie hebben ontvangen. De overschrijding van die termijn heeft tot gevolg dat de bevoegde autoriteiten niet langer bezwaar kunnen maken tegen de overbrenging of de kennisgever om aanvullende informatie kunnen verzoeken.

      (1)  PB C 190 van 24.7.2004.


title: Zaak C-632/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank van koophandel te Antwerpen (België) op 7 december 2016 — Dyson Ltd, Dyson BV tegen BSH Home Appliances NV

text:
               13.3.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 78/10

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank van koophandel te Antwerpen (België) op 7 december 2016 — Dyson Ltd, Dyson BV tegen BSH Home Appliances NV
   (Zaak C-632/16)
   (2017/C 078/14)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Rechtbank van koophandel te Antwerpen

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoeksters: Dyson Ltd, Dyson BV

      Verweerster: BSH Home Appliances NV

      Prejudiciële vragen

               1)

               Kan het strikt naleven van de Stofzuigerverordening (1) (zonder aanvulling van het etiket zoals gedefinieerd in Bijlage II ervan met informatie omtrent de testomstandigheden die hebben geleld tot de Indeling in een energie-efficiëntieklasse volgens Bijlage I) worden beschouwd als een misleidende omissie in de zin van artikel 7 van de richtlijn oneerlijke marktpraktijken? (2)

               2)

               Verzet de Stofzuigerverordening zich tegen de aanvulling van dit etiket met andere symbolen die dezelfde informatie meedelen?

      (1)  Gedelegeerde verordening (EU) nr. 665/2013 van de Commissie van 3 mei 2013 houdende aanvulling van richtlijn 2010/30/EU van het Europees Parlement en de Raad met betrekking tot de energie-etikettering van stofzuigers (PB 2013, L 192, blz. 1).

      (2)  Richtlijn 2005/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt en tot wijziging van richtlijn 84/450/EEG van de Raad, richtlijnen 97/7/EG, 98/27/EG en 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad en van verordening (EG) nr. 2006/2004 van het Europees Parlement en de Raad („Richtlijn oneerlijke handelspraktijken”) (PB 2005, L 149, blz. 22).


title: ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG van 11 december 1996 in zaak T-49/95: Van Megen Sports Group BV tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Mededinging - Artikel 85 van het EG-Verdrag - Bewijs van inbreuk - Boete - Motivering van de beschikking)

text:
Nr . C 40/ 16            NL                  Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  8 . 2 . 97
2 . Verwijst verzoeksters hoofdelijk in alle kosten die in              ( Duitsland ), K. Kammerichs, ambtenaar van de Commissie
     deze zaak zijn opgekomen, daaronder begrepen die                   van de Europese Gemeenschappen, wonende te Stutensee
     welke op de procedure in kort geding zijn gevallen.                ( Duitsland ), en V. Tebaldi, ambtenaar van de Commissie
                                                                        van de Europese Gemeenschappen, wonende te Marxzell
3 . Verstaat dat interveniënten bun eigen kosten zullen                 Burbach ( Duitsland ), vertegenwoordigd door J.-N. Louis ,
     dragen .                                                           T. Demaseure, V. Leclercq en A. Tornel, advocaten te
                                                                        Brussel, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij de
(') PB nr . C 188 van 10 . 7. 1993 .                                    Fiduciaire Myson Sari, Rue Glesener 1 , tegen Commissie
                                                                        van de Europese Gemeenschappen ( gemachtigde : G. Valse
                                                                        sia ), ondersteund door Raad van de Europese Unie ( gemach
                                                                        tigden : Y. Crétien , A. Lucidi en D. Canga Fano ) en
                                                                        Bondsrepubliek Duitsland ( gemachtigden : E. Roder,
                                                                        B. Kloke en S. Maass ), betreffende een beroep tot nietigver
 ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                               klaring van de salarisafrekeningen betreffende nabetaling
                       van 11 december 1996                             over de periode van 1 juli tot en met 31 december 1994
                                                                        krachtens Verordening ( EGKS , EG, Euratom ) nr . 3161 /94
in zaak T-49/95 : Van Megen Sports Group BV tegen                       van de Raad van 19 december 1994 houdende aanpassing,
      Commissie van de Europese Gemeenschappen (')                      met ingang van 1 juli 1994, van de bezoldigingen en de
(Mededinging — Artikel 85 van het EG-Verdrag — Bewijs                   pensioenen van de ambtenaren en andere personeelsleden
  van inbreuk — Boete — Motivering van de beschikking)                  der Europese Gemeenschappen alsmede van de aanpassings
                            ( 97/C 40/40 )                              coëfficiënten welke van toepassing zijn op deze bezoldigin
                                                                        gen en pensioenen ( PB nr. L 335 van 23 . 12 . 1994 , blz . 1 ),
                                                                        voor zover in deze salarisafrekeningen een voor Karlsruhe
                      (Procestaai: Nederlands)
                                                                        vastgestelde specifieke aanpassingscoëfficiënt van 99,8 is
                                                                        toegepast, heeft het Gerecht (Vierde Kamer ), samengesteld
In zaak T-49/95 , Van Megen Sports Group BV, voorheen                   als volgt: K. Lenaerts , president; P. Lindh en J.D. Cooke ,
Van Megen Tennis BV, gevestigd te Eindhoven ( Nederland ),              rechters; griffier: J. Palacio Gonzalez, administrateur, op
vertegenwoordigd door A.W. Willems, advocaat te Eind                    11 december 1996 een arrest gewezen waarvan het dictum
hoven, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten                       luidt als volgt:
kantore van M. Loesch, advocaat aldaar, Rue Goethe 11 ,
tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen ( ge                     1 . Verwerpt het beroep.
machtigden : F.E. Gonzalez Diaz en W. Wils ), betreffende
een beroep tot nietigverklaring van Beschikking 94/98 7/EG
                                                                         1 . Verstaat dat iedere verzoeker, verweerster en de inter
van de Commissie van 21 december 1994 in een procedure
overeenkomstig artikel 85 van het EG-Verdrag ( IV/32.948                      veniënten de eigen kosten zullen dragen.
— IV/34.590 : Tretorn en anderen ) ( PB nr. L 378 van 31 . 12 .
 1994 , blz . 45 ), heeft het Gerecht (Vierde Kamer ), samenge          0 ) PB nr . C 315 van 25 . 11 . 1995 .
 steld als volgt: K. Lenaerts, kamerpresident; P. Lindh en J. D.
 Cooke, rechters; griffier : J.. Palacio Gonzalez, administra
 teur, op 11 december 1996 een arrest gewezen waarvan het
 dictum luidt als volgt:
                                                                          ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
 1 . Verwerpt het beroep .
                                                                                van 12 december 1996
 2 . Verwijst verzoekster in de kosten.                                  in zaak T-16/91 RV: Rendo NV en anderen tegen Com
                                                                                missie van de Europese Gemeenschappen ( 1 )
 (') PB nr . C 137 van 3 . 6 . 1995 .                                     (Mededeling — Impliciete afwijzing van klacht —
                                                                         Motivering — Terugverwijzing door Hof — Voortzetting
                                                                                van procedure — Kosten)
                                                                                97/C 40/42 )
                                                                                (Procestaai: Nederlands)
  ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
                        van 11 december 1996
                                                                          In zaak T-16/91 RV, Rendo NV, gevestigd te Hoogeveen
 in zaak T- 177/95 : P. Barraux en anderen tegen Commissie                ( Nederland ), Centraal Overijsselse Nutsbedrijven NV,
              van de Europese Gemeenschappen ( 1 )                        gevestigd te Almelo ( Nederland ), Regionaal Energiebedrijf
      (Ambtenaren — Specifieke aanpassingscoëfficiënt)                    Salland NV, gevestigd te Deventer ( Nederland ), aanvanke
                                                                          lijk vertegenwoordigd door A. Poelman , advocaat te Eind
                              ( 97/C 40/41 )
                                                                          hoven, en later door T.R. Ottervanger, advocaat te Brussel,
                                                                          domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van
                          (Procestaai: Frans)                             S. Oostvogels, advocaat aldaar, Rue Aldringen 13 , tegen
                                                                          Commissie van de Europese Gemeenschappen ( gemach
  In zaak T-177/95 , P. Barraux, ambtenaar van de Commissie               tigde : B.J. Drijber ), ondersteund door Samenwerkende
  van de Europese Gemeenschappen , wonende te Karlsruhe                   Elektriciteitsproduktiebedrijven NV, gevestigd te Arnhem


title: Zaak T-59/08: Beroep ingesteld op 7 februari 2008 — Nute Partecipazioni en La Perla/BHIM — Worldgem Brands (NIMEI LA PERLA MODERN CLASSIC)

text:
               12.4.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 92/39

         Beroep ingesteld op 7 februari 2008 — Nute Partecipazioni en La Perla/BHIM — Worldgem Brands (NIMEI LA PERLA MODERN CLASSIC)
   (Zaak T-59/08)
   (2008/C 92/78)
   Taal van het verzoekschrift: Italiaans
   Partijen

      Verzoekende partijen: Nute Partecipazioni SpA (Bologna, Italië) en La Perla Srl (Bologna, Italië) (vertegenwoordigers: R. Morresi en A. Dal Ferro, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Worldgem Brands Srl (Olmo di Creazzo, Italië)
   Conclusies

               —

               primair, de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM in zaak R 537/2004-2 van 19 november 2007 te vernietigen en te herzien wegens onjuiste toepassing van artikel 8, lid 5, van verordening (EG) nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk en schending van de artikelen 63, lid 6, 73 en 74 van diezelfde verordening;

               —

               subsidiair, de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM in zaak R 537/2004-2 van 19 november 2007 te vernietigen wegens onjuiste toepassing van artikel 8, lid 5, van verordening nr. 40/94 en schending van de artikelen 63, lid 6, 73 en 74 van diezelfde verordening;

               —

               meer subsidiair, de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM in zaak R 537/2004-2 van 19 november 2007 te vernietigen en/of te wijzigen wegens onjuiste toepassing van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 en schending van de artikelen 63, lid 6, 73 en 74 van diezelfde verordening;

               —

               hoe dan ook, het BHIM en Worldgem Brands Srl hoofdelijk te verwijzen in de kosten van de onderhavige procedure, daaronder begrepen die van de procedure voor de tweede kamer van beroep van het BHIM.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ingeschreven gemeenschapsmerk waarvan nietigverklaring is gevorderd: gemeenschapswoordmerk „NIMEI LA PERLA MODERN CLASSIC” (aanvraag nr. 713 446) voor waren van klasse 14. Tegen ditzelfde merk is reeds een eerdere vordering tot nietigverklaring ingesteld. De beslissing van de eerste kamer van beroep tot afwijzing van die vordering is door het Gerecht vernietigd bij het arrest van 16 mei 2007, T-137/05, La Perla/BHIM — Worldgem Brands (1).

      Houder van het gemeenschapsmerk: WORLDGEM BRANDS Srl

      Partij die nietigverklaring van het gemeenschapsmerk vordert: verzoekster

      Merkrecht van de partij die nietigverklaring vordert: bekendheid van meerdere Italiaanse beeldmerken „PERLA” voor waren van de klassen 3, 9, 14, 16, 18, 24, 25 en 35

      Beslissing van de nietigheidsafdeling: toewijzing van de vordering en nietigverklaring van de inschrijving van het betrokken gemeenschapsmerk

      Beslissing van de kamer van beroep: vernietiging van de bestreden beslissing en gedeeltelijke toewijzing van de vordering tot nietigverklaring

      Aangevoerde middelen: schending van het recht en onjuiste uitlegging en toepassing van de artikelen 63, 73 en 74 van verordening nr. 40/94. Subsidiair, schending en onjuiste toepassing van artikel 8, lid 1, sub b, van diezelfde verordening.

      (1)  Nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie.


title: Zaak T-439/05: Beroep ingesteld op  13 december 2005  — Royal Bank of Scotland tegen BHIM

text:
               25.3.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 74/22

         Beroep ingesteld op 13 december 2005 — Royal Bank of Scotland tegen BHIM
   (Zaak T-439/05)
   (2006/C 74/44)
   Taal van het verzoekschrift: Engels
   Partijen

      Verzoekster: The Royal Bank of Scotland Group plc (Edinburgh, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordiger: J. Hull, solicitor)

      Verweerder: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partijen in de procedure voor de kamer van beroep: Lombard Risk Systems Limited en Lombard Risk Consultants Limited (Londen, Verenigd Koninkrijk)
   Conclusies van verzoekster

               —

               de beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (BHIM) van 21 juli 2005 (zaak R 370/2004-4) inzake oppositieprocedure B 370959, waarvan op 13 oktober 2005 kennis is gegeven, te vernietigen; en

               —

               het BHIM te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „LOMBARD DIRECT” voor diensten van de klassen 35, 36 en 42 — aanvraagnr. 1 523 992

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: Lombard Risk Systems Limited en Lombard Risk Consultants Limited

      Oppositiemerk of -teken: communautaire en nationale woordmerken „LOMBARD RISK” en „LOMBARD GROUP OF COMPANIES” voor waren en diensten van de klassen 9, 36 en 41

      Beslissing van de oppositieafdeling: toewijzing van de oppositie voor een deel van de in geding zijnde diensten

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 van de Raad doordat de kamer van beroep bij de beoordeling van het gevaar van verwarring van de conflicterende merken een juridisch onjuist criterium heeft toegepast door te oordelen dat het denkbaar was dat verwarring zou optreden en dat de mogelijkheid van verwarring niet kon worden uitgesloten. Volgens verzoekster heeft de kamer van beroep aldus de bewijslast omgekeerd en geëist dat zij het bewijs van het ontbreken van verwarringsgevaar levert. Voorts heeft de kamer van beroep haar beslissing niet naar behoren gemotiveerd in strijd met artikel 73 van de verordening.


               26.10.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 258/27

         Beroep tegen het Koninkrijk Noorwegen, ingesteld door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 31 juli 2006
   (Zaak E-2/06)
   (2006/C 258/11)
   Op 31 juli 2006 werd bij het EVA-Hof tegen het Koninkrijk Noorwegen beroep ingesteld door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, vertegenwoordigd door Niels Fenger, optredend als gemachtigde van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, Belliardstraat 35, B-1040 Brussel.
   Verzoekster eist dat het Hof:

               1.

               verklaart dat het Koninkrijk Noorwegen, door de handhaving van voorschriften zoals vervat in Wet nr. 16 van 14 december 1917, waarbij voor de exploitatie van watervallen voor energieproductie aan particuliere ondernemingen en aan alle ondernemingen van de landen die partij zijn bij de EER-Overeenkomst, concessies met beperkte looptijd worden verleend en deze ondernemingen worden verplicht om bij afloop van hun concessie alle installaties zonder compensatie aan de Noorse overheid over te dragen, terwijl aan Noorse openbare ondernemingen concessies van onbeperkte duur worden verleend, inbreuk heeft gemaakt op de artikelen 31 en 40 van de EER-Overeenkomst;
               en

               2.

               het Koninkrijk Noorwegen in de kosten van de procedure verwijst.

      Feiten en argumenten:

               —

               De zaak betreft de overdracht van de eigendomsrechten op waterkrachtcentrales aan de Noorse overheid zonder compensatie bij afloop van een concessie. Deze overdracht wordt in de Noorse wet „hjemfall” (het terugkeren) genoemd, en geldt zelfs indien de overheid in het verleden nooit eigendomsrechten op de waterval of de waterkrachtinstallatie heeft gehad.

               —

               Volgens Wet nr. 16 van 14 december 1917 (de „Vergunningenwet voor industriële installaties”) worden aan ondernemingen die voor tenminste 2/3 eigendom zijn van de nationale, provinciale of lokale overheid concessies met onbeperkte looptijd verleend voor het gebruik van watervallen en waterkrachtinstallaties, terwijl slechts concessies van beperkte duur worden verleend aan alle overige ondernemingen, ook aan ondernemingen waarvan de eigenaars uit andere EER-lidstaten, alleen of samen met particuliere Noorse partners, meer dan 1/3 van het aandelenkapitaal bezitten.

               —

               Het gevolg hiervan is dat de overdracht zonder compensatie alleen de laatstgenoemde categorie treft.

               —

               Dit betekent volgens de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA dat in het kader van de overdracht zoals deze momenteel wordt toegepast, ondernemers uit andere EER-lidstaten worden gediscrimineerd, hetgeen een inbreuk vormt op de artikelen 31 en 40 van de EER-Overeenkomst.

               —

               De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA is van oordeel dat dit verschil in behandeling niet objectief gerechtvaardigd is en evenmin onder artikel 125 van de EER-Overeenkomst valt.


title: Zaak C-258/00: Beroep, op 28 juni 2000 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek

text:
C 247/24                NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     26.8.2000
Verzoek van de Immigration Appeal Tribunal van 28 april                Beroep, op 28 juni 2000 ingesteld door Commissie van
2000 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen                 de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek
N. Givane e.a. en Secretary of State for the Home Depart-
                               ment
                                                                                (Zaak C-258/00)
                         (Zaak C-257/00)
                                                                                (2000/C 247/36)
                         (2000/C 247/35)
                                                                       Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
De Immigration Appeal Tribunal heeft bij beschikking van               op 28 juni 2000 beroep ingesteld tegen Franse Republiek door
28 april 2000, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie          Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoor-
op 26 juni 2000, in het geding tussen N. Givane e.a. en                digd door M. Nolin, lid van de juridische dienst, als gemachtig-
Secretary of State for the Home Department, het Hof van                de, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez
Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een                de la Cruz, lid van diezelfde dienst, Centre Wagner, Kirchberg.
prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:
                                                                       De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert
1.    Vereist artikel 3, lid 2, van verordening nr. 1251/70 (1),       dat het den Hove behage:
      dat de permanente verblijfsperiode van twee jaar onmid-
      dellijk aan het overlijden van de werknemer is voorafge-
      gaan, of is een permanent verblijf in een eerdere periode        —     vast te stellen dat de Franse Republiek, door haar verzuim
      in het leven van de werknemer voldoende?                               om overeenkomstig artikel 3 en bijlage I bij richtlijn
                                                                             91/676/EEG (1) van de Raad van 12 december 1991
                                                                             inzake de bescherming van water tegen verontreiniging
2.    Indien deze periode van twee jaar niet onmiddellijk                    door nitraten uit agrarische bronnen, aan te duiden
      aan het overlijden van de werknemer hoeft te zijn                      welke wateren door verontreiniging worden beïnvloed
      voorafgegaan, blijven dan de rechten die een werknemer                 en, bijgevolg, welke zones kwetsbaar zijn, niet heeft
      eenmaal heeft verkregen door een dergelijk tweejarig                   voldaan aan de ingevolge die richtlijn op haar rustende
      verblijf, bestaan na periodes van afwezigheid het gastland             verplichtingen;
      van langer dan drie maanden zoals bedoeld in artikel 4,
      lid 1 (waardoor het permanent verblijf in het betrokken
      gastland wordt onderbroken)?                                     —     de Franse Republiek in de kosten te verwijzen.
3.    Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord: is
      het behoud van het uit vroegere periodes van permanent           Middelen en voornaamste argumenten
      verblijf voortvloeiende recht ondanks latere onderbrekin-
      gen van dit verblijf, dan aan beperkingen onderworpen?
                                                                       Onvolledige aanduiding van de wateren die door verontreini-
4.    Indien de derde vraag bevestigend wordt beantwoord:              ging worden of zouden kunnen worden beïnvloed, met als
      welke zijn dan deze beperkingen en welke factoren                gevolg onvolledige aanduiding van de kwetsbare zones.
      moeten door de nationale rechter in aanmerking worden
      genomen bij de beoordeling van de vraag, of het recht            —     De eutrofiëring is niet juist in de beschouwing betrokken.
      om zich op vroegere verblijfsperioden te beroepen is                   De circulaire van de minister van Milieu van 5 november
      vervallen door onderbrekingen van het permanente ver-                  1992 betreffende de eerste aanduiding van kwetsbare
      blijf?                                                                 zones, beperkt de aanduiding van eutrofe wateren krach-
                                                                             tens richtlijn 91/676/EEG tot de gevallen waarin stikstof,
5.    Kunnen de familieleden van de overleden werknemer                      de veroorzaker van verontreiniging door nitraten, de
      aanspraak maken op het recht van artikel 3, lid 2, indien              „overwichtsfactor” van de eutrofiëring vormt, dat wil
      de periode van tien maanden afwezigheid van de werkne-                 zeggen de factor waarvan het tekort zich als eerste (ten
      mer minder dan eenderde van de periode van permanent                   opzichte van fosfor) zal voordoen, en dus in concreto tot
      verblijf vóór deze afwezigheid uitmaakt, en minder dan               de kustwateren en stilstaande brakke wateren van geringe
      eenvijfde van de totale tijd die de werknemer vóór zijn              diepte. Daardoor sluit voormelde circulaire die aandui-
      overlijden in het gastland heeft doorgebracht?                         ding uit wanneer fosfor, en niet stikstof, die rol speelt, en
                                                                             geeft zij de bevoegde autoriteiten instructies die niet
                                                                             stroken met een juiste toepassing van artikel 3 en bijlage I
                                                                             van de richtlijn. Ofschoon de Franse autoriteiten na het
(1) Verordening (EEG) nr. 1251/70 van de Commissie van 29 juni               arrest van het Hof in zaak C-293/97 (2) uitdrukkelijk
    1970 met betrekking tot het recht van werknemers om verblijf te
    houden op het grondgebied van een lidstaat na er een betrekking
                                                                             de gegrondheid van de door de door de Commissie
    te hebben vervuld (PB L 142 van 30.6.1970, blz. 24).                     voorgestane uitlegging hebben erkend, is voormelde
                                                                             circulaire noch gewijzigd, noch ingetrokken. De Commis-
                                                                             sie stelt vast, dat bij juiste toepassing van de richtlijn de
                                                                             Baie de la Seine als eutroof water had moeten worden
                                                                             aangemerkt.
 ---pagebreak--- 26.8.2000                NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    C 247/25
—     De Commissie bevestigt de vaststelling in het met redenen         op 29 juni 2000, in het geding tussen Gründerzentrum
      omkleed advies, volgens welke de ondergrondse wateren             — Betriebs — GmbH en Land Baden-Württemberg, het Hof
      van het departement Oise hadden moeten worden aange-              van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om
      merkt als door verontreiniging beïnvloede wateren in de           een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
      zin van artikel 3, lid 1, van de richtlijn.
                                                                        Vallen de tarieven voor het verlijden van authentieke akten
                                                                        van de notarissen in staatsdienst van de deelstaat Baden-
(1) PB L 375 van 31.12.1991, blz. 1.                                    Württemberg in het Oberlandesgerichtsbezirk Karlsruhe ter
(2) Jurispr. 1999, blz. I-2603.
                                                                        zake van de in artikel 4, lid 3, van richtlijn 69/335/EEG (1)
                                                                        bedoelde verrichtingen, onder het verbod van artikel 10 van
                                                                        deze richtlijn, zodat voor de desbetreffende dienstverrichting
                                                                        de tarieven slechts ten belope van de werkelijke kosten van de
                                                                        notarissen mogen worden geheven?
                                                                        (1) PB L 249 van 3.10.1969, blz. 25.
Verzoek van het Finanzgericht München van 19 april
2000 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen
Biochem Zusatzstoffe, Handels- und Produktions GmbH
en Oberfinanzdirektion Nürnberg, Außenstelle München
                           (Zaak C-259/00)                              Verzoek van het Benelux-Gerechtshof van 26 juni 2000
                                                                        om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Cam-
                                                                               pina Melkunie B.V. en Benelux-Merkenbureau
                           (2000/C 247/37)
                                                                                (Zaak C-265/00)
Het Finanzgericht München heeft bij beschikking van 19 april
2000, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 28 juni                                 (2000/C 247/39)
2000, in het geding tussen Biochem Zusatzstoffe, Handels-
und Produktions GmbH en Oberfinanzdirektion Nürnberg,                   Het Benelux-Gerechtshof heeft bij arrest van 26 juni 2000,
Außenstelle München, het Hof van Justitie van de Europese               ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 29 juni 2000,
Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over             in het geding tussen Campina Melkunie B.V. en Benelux-
de navolgende vraag:                                                    Merkenbureau, het Hof van Justitie van de Europese Gemeen-
                                                                        schappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de
Moet het Geharmoniseerd Systeem in de versie van bijlage I              navolgende vragen:
van verordening (EG) nr. 2086/97 van de Commissie (1) van               A.    Moeten de artikelen 2 en 3, lid 1, van de richtlijn
4 november 1997 tot wijziging van bijlage I van verordening                   89/104/EEG van de Raad van 21 december 988 betreffen-
(EEG) nr. 2658/87 van de Raad (2) met betrekking tot de                       de de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (1)
tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk                    aldus worden uitgelegd dat bij de beoordeling van de
douanetarief aldus worden uitgelegd, dat immune globuline-                    vraag of een teken dat bestaat uit een nieuw woord
concentraten uit gedroogde, van vet en caseïne ontdane                        samengesteld uit verscheidene bestanddelen, voldoende
kolostrum en met lactose gestandardiseerd, als farmaceutisch                  onderscheidend vermogen heeft om als merk voor de
product moet worden ingedeeld in hoofdstuk 30?                                desbetreffende waren te kunnen dienen, ervan moet
                                                                              worden uitgegaan dat deze vraag in beginsel bevestigend
(1) PB L 312 van 14.11.1997, blz. 1.                                          moet worden beantwoord óók indien ieder van die
(2) PB L 256 van 7.9.1987, blz. 1.                                            bestanddelen op zichzelf voor die waren elk onderschei-
                                                                              dend vermogen mist, en dat zulks slechts anders is onder
                                                                              bijkomende omstandigheden, bijvoorbeeld indien het
                                                                              nieuwe woord een voor de hand liggende en aanstonds
                                                                              voor een ieder begrijpelijke aanduiding vormt van een
                                                                              commercieel wezenlijke combinatie van eigenschappen
                                                                              die niet anders kan worden aangeduid dan door het
                                                                              nieuwe woord?
Verzoek van het Amtsgericht Müllheim/Baden van 20 juni
2000 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen                B.    Indien vraag A ontkennend moet worden beantwoord,
Gründerzentrum — Betriebs — GmbH en Land Baden-                               moet dan worden aangenomen dat een teken dat bestaat
                            Württemberg                                       uit een nieuw woord, dat is samengesteld uit verscheidene
                                                                              bestanddelen, die ieder op zichzelf voor de desbetreffende
                           (Zaak C-264/00)                                    waren elk onderscheidend vermogen missen in de zin
                                                                              van artikel 3, lid 1, van de Richtlijn ook zélf ieder
                                                                              onderscheidend vermogen mist en dat zulks slechts
                           (2000/C 247/38)                                    anders is onder bijkomende omstandigheden die ertoe
                                                                              leiden dat de combinatie van de bestanddelen méér is dan
Het Amtsgericht Müllheim/Baden heeft bij beschikking van                      de som der delen, bijvoorbeeld wanneer het nieuwe
20 juni 2000, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie                  woord blijk geeft van enige creativiteit?


title: Zaak T-675/14: Arrest van het Gerecht van 3 maart 2016 — Spanje/Commissie [„EOGFL — Afdeling Garantie — ELGF en Elfpo — Aan financiering onttrokken uitgaven — Uitgaven verricht door Spanje — Forfaitaire financiële correcties — Gerichte financiële correcties — Uitbreiding van de financiële correctie tot een periode na de in artikel 11, lid 1, van verordening (EG) nr. 885/2006 bedoelde mededeling”]

text:
               18.4.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 136/31

         Arrest van het Gerecht van 3 maart 2016 — Spanje/Commissie
   (Zaak T-675/14) (1)

   ([„EOGFL - Afdeling Garantie - ELGF en Elfpo - Aan financiering onttrokken uitgaven - Uitgaven verricht door Spanje - Forfaitaire financiële correcties - Gerichte financiële correcties - Uitbreiding van de financiële correctie tot een periode na de in artikel 11, lid 1, van verordening (EG) nr. 885/2006 bedoelde mededeling”])
   (2016/C 136/44)
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordigers: M. J. García-Valdecasas Dorrego, abogado del Estado)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: I. Galindo Martín en D. Triantafyllou, gemachtigden)

      Interveniënte aan de zijde van de verzoekende partij: Republiek Letland (vertegenwoordigers: I. Kalniņš en D. Pelše, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek tot nietigverklaring van uitvoeringsbesluit 2014/458/EU van de Commissie van 9 juli 2014 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL), afdeling Garantie, in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (Elfpo) (PB L 205, blz. 62), voor zover het betrekking heeft op de door het Koninkrijk Spanje verrichte uitgaven ten bedrage van 2 713 208,07 EUR

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Het Koninkrijk Spanje wordt verwezen in zijn eigen kosten en in die van de Europese Commissie.

               3)

               De Republiek Letland draagt haar eigen kosten.

      (1)  PB C 388 van 3.11.2014.


title: Zaak C-422/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny (Polen) op 13 juli 2017 — Minister Finansów/Skarpa Travel sp. z o.o. w Krakowie

text:
               23.10.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 357/3

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny (Polen) op 13 juli 2017 — Minister Finansów/Skarpa Travel sp. z o.o. w Krakowie
   (Zaak C-422/17)
   (2017/C 357/04)
   Procestaal: Pools

      Verwijzende rechter

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Minister Finansów

      Verwerende partij: Skarpa Travel sp. z o.o. w Krakowie

      Prejudiciële vragen

               1)

               Dienen de bepalingen van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) aldus te worden uitgelegd dat in het geval van vooruitbetalingen die een belastingplichtige heeft ontvangen bij het verrichten van reisdiensten waarvoor de bijzondere fiscale regeling voor reisbureaus overeenkomstig de artikelen 306 tot en met 310 van richtlijn 2006/112/EG geldt, de belasting verschuldigd wordt op het in artikel 65 van richtlijn 2006/112/EG bepaalde tijdstip?

               2)

               Bij een bevestigend antwoord op de eerste vraag: Dient artikel 65 van richtlijn 2006/112/EG aldus te worden uitgelegd dat een vooruitbetaling die een belastingplichtige heeft ontvangen bij het verrichten van reisdiensten waarvoor de bijzondere fiscale regeling voor reisbureaus overeenkomstig de artikelen 306 tot en met 310 van richtlijn 2006/112/EG geldt, voor belastingdoeleinden wordt verminderd met de in artikel 308 van richtlijn 2006/112/EG genoemde kosten die door de belastingplichtige werkelijk worden gedragen vóór ontvangst van de vooruitbetaling?

      (1)  PB 2006, L 347, blz. 1.


title: Zaak F-113/11: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 21 februari 2013 — Marcuccio/Commissie (Openbare dienst — Artikel 34, leden 1 en 6, van Reglement voor de procesvoering — Binnen beroepstermijn per fax ingediend verzoekschrift — Ondertekening van advocaat die anders is dan ondertekening op het per post verzonden originele verzoekschrift — Te laat ingesteld beroep — Kennelijke niet-ontvankelijkheid)

text:
               20.4.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 114/46

         Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 21 februari 2013 — Marcuccio/Commissie
   (Zaak F-113/11) (1)

   (Openbare dienst - Artikel 34, leden 1 en 6, van Reglement voor de procesvoering - Binnen beroepstermijn per fax ingediend verzoekschrift - Ondertekening van advocaat die anders is dan ondertekening op het per post verzonden originele verzoekschrift - Te laat ingesteld beroep - Kennelijke niet-ontvankelijkheid)
   2013/C 114/70
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Luigi Marcuccio (Tricase, Italië) (vertegenwoordiger: G. Cipressa, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: C. Berardis-Kayser en J. Baquero Cruz, gemachtigden, bijgestaan door A. Dal Ferro, advocaat)

      Voorwerp

   Openbare dienst — Verzoek om nietigverklaring van het stilzwijgend besluit van de Commissie tot afwijzing van verzoekers verzoek om betaling van het achterstallige salaris over augustus 2010

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               Marcuccio draagt zijn eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van de Europese Commissie.

      (1)  PB C 25 van 28.01.12, blz. 69.


title: Zaak C-195/02: Beroep, op 27 mei 2002 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrĳk Spanje

text:
C 191/18                NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    10.8.2002
Beroep, op 27 mei 2002 ingesteld door Commissie van de                   —     De verplichte inwisseling van het rijbewijs bij gebrek aan
   Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk Spanje                             ruimte om gegevens op te nemen, is in strijd met punt 4
                                                                               van bijlage I van de richtlijn: Hierin wordt in die
                                                                               omstandigheden niet voorzien in een eventuele inwisse-
                         (Zaak C-195/02)                                       ling noch in artikel 8, dat juist betrekking heeft op de
                                                                               inwisseling van rijbewijzen. Daar wordt aangenomen dat
                                                                               de richtlijn deze vraagstukken uitputtend regelt, moet
                         (2002/C 191/29)                                       daaruit worden afgeleid, dat zij zich verzet tegen een
                                                                               bepaling die verplicht tot inwisseling van een rijbewijs
                                                                               onder de in artikel 25, lid 2, van het Reglamento de
                                                                               Conductores voorziene voorwaarden.
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
op 13 mei 2002 beroep ingesteld tegen Koninkrijk Spanje                  —     Bijlage III van de richtlijn verzet zich tegen de zevende
door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-                       overgangsbepaling van het Reglamento de Conductores:
woordigd door Fernando Castillo de la Torre en Wouter Wils,                    Richtlijn 91/439/EEG voorziet niet in de mogelijkheid
leden van haar juridische dienst, als gemachtigden, domicilie                  om verkregen rechten te erkennen. Overeenkomstig
gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van Luis Escobar                     artikel 7, lid 1, sub a, moet de houder van een rijbewijs
Guerrero, eveneens lid van haar juridische dienst, Centre                      voldoen aan de minimumnormen inzake lichamelijke
Wagner.                                                                        en geestelijke geschiktheid voor het besturen van een
                                                                               motorrijtuig, zoals vermeld in bijlage III van de richtlijn.
                                                                               Ook bij verlenging van zijn rijbewijs moet de houder
                                                                               derhalve aan deze minimumvoorwaarden voldoen. De
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                               Commissie accepteert niet het argument van de Spaanse
                                                                               autoriteiten, dat het ontbreken van een soort van „groot-
                                                                               vader-clausule” een kwestie van louter nalatigheid is.
vast te stellen dat het Koninkrijk Spanje
—     door de artikelen 22 tot en met 24 van het Reglamento
      de Conductores goed te keuren, inbreuk heeft gemaakt               (1) PB L 237 van 24.8.1991, blz. 1.
      op artikel 1, lid 2, van richtlijn 91/439/EEG (1);
—     door artikel 25, lid 2, van het Reglamento de Conductores
      goed te keuren, inbreuk heeft gemaakt op punt 4 van
      bijlage I van richtlijn 91/439/EEG;
—     door de zevende overgangsbepaling van het Reglamento
      de Conductores goed te keuren, inbreuk heeft gemaakt
      op artikel 7, lid 1, sub a, van richtlijn 91/439/EEG;
en het Koninkrijk Spanje in de kosten te verwijzen.
                                                                         Beroep, op 27 mei 2002 ingesteld door Commissie van de
                                                                             Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk Spanje
Middelen en voornaamste argumenten                                                                (Zaak C-197/02)
—     De verplichte inschrijving van het rijbewijs in het Registro
      de Conductores e Infractores is in strijd met artikel 1, lid 2,
                                                                                (2002/C 191/30)
      van de richtlijn: het stelsel van verplichte inschrijving is
      wegens de bijzonder ernstige gevolgen die de niet-
      naleving daarvan met zich meebrengt, niet evenredig aan
      het nagestreefde doel. Het gebruik van de door de richtlijn
      verleende bevoegdheid om de Spaanse bepalingen inzake
      geldigheidsduur en medisch onderzoek toe te passen,
      wordt in het geheel niet belemmerd of afgezwakt door               Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
      het ontbreken van een inschrijving in het register. Om de          op 27 mei 2002 beroep ingesteld tegen Koninkrijk Spanje
      doeltreffendheid te verzekeren van een puntensysteem of            door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-
      van systemen die rekening houden met recidive, volstaat            woordigd door Gregorio Valero Jordana, lid van haar juridische
      bijvoorbeeld dat de gegevens van het betrokken rijbewijs           dienst, als gemachtigden, domicilie gekozen hebbende te
      worden ingeschreven wanneer de eerste overtreding                  Luxemburg ten kantore van Luis Escobar Guerrero, eveneens
      wordt vastgesteld.                                                 lid van haar juridische dienst, Centre Wagner.


title: Zaak C-529/10: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione (Italië) op 16 november 2010 — Ministero dell’Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate/Safilo Spa

text:
               29.1.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 30/22

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione (Italië) op 16 november 2010 — Ministero dell’Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate/Safilo Spa
   (Zaak C-529/10)
   ()
   2011/C 30/36
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Corte suprema di cassazione

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Ministero dell’Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate

      Verwerende partij: Safilo Spa

      Prejudiciële vragen

               1)

               Vormt het verbod op misbruik van recht op belastinggebied, zoals gedefinieerd in de zaken C-255/02, Halifax, en C-425/06, Part Service, alleen een fundamenteel beginsel van gemeenschapsrecht op het gebied van geharmoniseerde belastingen en in materies die in afgeleid gemeenschapsrecht zijn geregeld, of strekt het zich, in gevallen van misbruik van fundamentele vrijheden, mede uit tot de gebieden van niet geharmoniseerde belastingen, zoals de directe belastingen, wanneer het gaat om de belastingheffing op grensoverschrijdende transacties, zoals in het geval waarin een vennootschap genotsrechten verwerft op aandelen van een andere, in een andere lidstaat of in een derde staat gevestigde vennootschap?

               2)

               Bestaat er, het antwoord op de eerste vraag buiten beschouwing gelaten, een communautair belang dat de lidstaten passende maatregelen treffen ter bestrijding van belastingontwijking op het gebied van niet geharmoniseerde belastingen? Staat aan dat belang in de weg de niet-toepassing — in het kader van een belastingkwijtschelding — van het verbod op misbruik van recht, dat ook als regel van nationaal recht is erkend, en is in dat geval sprake van schending van de uit artikel 4, lid 3, VEU af te leiden beginselen?

               3)

               Kan uit de beginselen die de interne markt beheersen het verbod worden afgeleid, naast buitengewone maatregelen waarbij volledig van belastingheffing wordt afgezien, een buitengewone maatregel te treffen ter beslechting van belastinggeschillen, waarvan de toepassing beperkt is in de tijd en waaraan de voorwaarde is gekoppeld dat slechts een deel van de verschuldigde belasting, dat aanzienlijk minder bedraagt dan het verschuldigde bedrag, wordt voldaan?

               4)

               Staan het beginsel van non-discriminatie en de regels inzake staatssteun in de weg aan de regeling ter schikking van belastinggeschillen zoals in deze zaak aan de orde?

               5)

               Staat het beginsel van doeltreffende toepassing van het gemeenschapsrecht in de weg aan een buitengewone, in de tijd beperkte procedureregeling die de hoogste rechter, die prejudiciële vragen over de geldigheid en de uitlegging aan het Hof van Justitie van de Europese Unie dient voor te leggen, de rechtmatigheidstoetsing (inzonderheid het toezicht op een juiste uitlegging en toepassing van het gemeenschapsrecht) onttrekt?