title: Arrest van het Hof (Vĳfde kamer) van 10 april 2003 in de gevoegde zaken C-20/01 en C-28/01: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek Duitsland ("Niet-nakoming — Ontvankelĳkheid — Procesbelang — Richtlĳn 92/50/EEG — Procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor dienstverlening — Procedure van gunning via onderhandelingen, zonder voorafgaande bekendmaking van een aankondiging van opdracht — Voorwaarden")

text:
C 146/6                 NL                              Publicatieblad van de Europese Unie                                           21.6.2003
                    ARREST VAN HET HOF                                       1)     Doordat de gemeente Bockhorn (Duitsland) de aanbesteding
                                                                                van de opdracht voor de behandeling van haar afvalwater niet
                           (Vijfde kamer)                                           heeft aangekondigd en de uitslag van de procedure niet heeft
                                                                                bekendgemaakt in het supplement op het Publicatieblad van de
                         van 10 april 2003                                          Europese Gemeenschappen, is de Bondsrepubliek Duitsland bij
                                                                                de gunning van deze overheidsopdracht voor dienstverlening de
in de gevoegde zaken C-20/01 en C-28/01: Commissie                                  verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens
van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek                                 artikel 8, juncto de artikelen 15, lid 2, en 16, lid 1, van
                            Duitsland ( 1)                                          richtlijn 92/50/EEG van de Raad van 18 juni 1992 betreffende
                                                                                de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van
(„Niet-nakoming — Ontvankelijkheid — Procesbelang —                                 overheidsopdrachten voor dienstverlening.
Richtlijn 92/50/EEG — Procedures voor het plaatsen van
overheidsopdrachten voor dienstverlening — Procedure van                     2)     Doordat de stad Braunschweig (Duitsland) zonder voorafgaan-
gunning via onderhandelingen, zonder voorafgaande bekend-                           de aankondiging is overgegaan tot onderhandse aanbesteding
making van een aankondiging van opdracht — Voorwaar-                                van een opdracht voor verwerking van haar afval, hoewel niet
                                 den”)                                              was voldaan aan de voorwaarden van artikel 11, lid 3,
                                                                                van richtlijn 92/50 voor de onderhandse aanbesteding van
                                                                                opdrachten zonder aanbesteding in de gehele Gemeenschap,
                          (2003/C 146/09)
                                                                                is de Bondsrepubliek Duitsland bij de gunning van deze
                                                                                overheidsopdracht voor dienstverlening de verplichtingen niet
                          (Procestaal: Duits)
                                                                                nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 8 en 11,
                                                                                lid 3, sub b), van die richtlijn.
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                          dentie van het Hof)
                                                                             3)     De Bondsrepubliek Duitsland wordt verwezen in de kosten.
                                                                             4)     Het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-
In de gevoegde zaken C-20/01 en C-28/01, Commissie van de
                                                                                Ierland zal zijn eigen kosten dragen.
Europese Gemeenschappen (gemachtigde: J. Schieferer) tegen
Bondsrepubliek Duitsland (gemachtigde: W.-D. Plessing, bijge-
staan door H.-J. Prieß) ondersteund door Verenigd Koninkrijk                 (1 ) PB C 61 van 24.2.2001.
van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (gemachtigde: R. Ma-
grill, bijgestaan door R. Williams, barrister), betreffende twee
verzoeken om vast te stellen dat
—      de Bondsrepubliek Duitsland, door de aanbesteding van
       de opdracht voor de afvalwaterbehandeling in de gemeen-
       te Bockhorn (Duitsland) niet aan te kondigen en de uitslag
       van de procedure niet bekend te maken in het supplement
       op het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen, bij                                   ARREST VAN HET HOF
       de gunning van deze overheidsopdracht voor dienstver-
       lening de verplichtingen niet is nagekomen die op haar                                            van 6 mei 2003
       rusten krachtens artikel 8, juncto de artikelen 15, lid 2,
       en 16, lid 1, van richtlijn 92/50/EEG van de Raad
       van 18 juni 1992 betreffende de coördinatie van de                    in zaak C-104/01 (verzoek van de Hoge Raad der Neder-
       procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten                  landen om een prejudiciële beslissing): Libertel Groep BV
       voor dienstverlening (PB L 209, blz. 1);                                                tegen Benelux-Merkenbureau ( 1)
—      de Bondsrepubliek Duitsland bij de gunning van een
       overheidsopdracht voor dienstverlening de verplichtingen              („Merken — Harmonisatie van wetgevingen — Richtlijn 89/
                                                                             104/EEG — Tekens die merk kunnen zijn — Onderscheidend
       niet is nagekomen die op haar rusten krachtens de
       artikelen 8 en 11, lid 3, sub b, van richtlijn 92/                            vermogen — Kleur als zodanig — Kleur oranje”)
       50, doordat de stad Braunschweig (Duitsland) zonder
       voorafgaande aankondiging is overgegaan tot onderhand-                                            (2003/C 146/10)
       se aanbesteding van een opdracht voor verwerking van
       haar afval, hoewel niet was voldaan aan de voorwaarden
       van genoemd artikel 11, lid 3, voor de onderhandse                                             (Procestaal: Nederlands)
       aanbesteding van opdrachten zonder aankondiging in de
       gehele Gemeenschap,
heeft het Hof (Vijfde kamer), samengesteld als volgt: M. Wa-                 In zaak C-104/01, betreffende een verzoek aan het Hof
thelet, kamerpresident, D. A. O. Edward, A. La Pergola,                      krachtens artikel 234 EG van de Hoge Raad der Nederlanden,
P. Jann (rapporteur) en A. Rosas, rechters; advocaat-generaal:               in het aldaar aanhangig geding tussen Libertel Groep BV en
L. A. Geelhoed; griffier: M.-F. Contet, administrateur, op                   Benelux-Merkenbureau, om een prejudiciële beslissing over de
10 april 2003 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als                uitlegging van artikel 3 van de Eerste richtlijn (89/104/EEG)
volgt:                                                                       van de Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing


title: Zaak C-551/03 P: Hogere voorziening, op 29 december 2003 ingesteld door General Motors Nederland BV en Opel Nederland BV tegen het arrest op 21 oktober 2003 in zaak T-368/00 tussen General Motors Nederland BV en Opel Nederland BV enerzĳds en de Commissie van de Europese Gemeenschappen anderzĳds, gewezen door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede kamer)

text:
C 71/8                NL                           Publicatieblad van de Europese Unie                                     20.3.2004
      b)   in de deelstaten                                             deeltijdwerknemers niet slechter mogen worden behandeld
                                                                        dan voltijdswerknemers, tenzij het verschil in behandeling op
                                                                        materiële gronden gerechtvaardigd is.
           —     Mecklenburg-Vorpommern
           —     Sachsen                                                Materiële gronden voor de uitsluiting van verkiesbaarheid zijn
                                                                        er echter niet. De beperkte aanwezigheid van het betrokken
                                                                        personeel op de werkplek kan door een flexibele indeling
           —     Schleswig-Holstein                                     van de werktijd en moderne communicatiemiddelen worden
                                                                        gecompenseerd. Het Betriebsverfassungsgesetz, dat in het
           —     Thüringen                                              bedrijfsleven voor de verkiezing van ondernemingsraden geldt,
                                                                        kent geen overeenkomstige beperking van de verkiesbaarheid.
                                                                        De ondernemingsraden vervullen dezelfde taken als de per-
           minder dan de helft van de normale arbeidsduur per           soneelsvertegenwoordiging bij de overheid. De vertegenwoor-
           week,                                                        diging van de uitgesloten groep in de organen van de
                                                                        personeelsvertegenwoordiging is noodzakelijk wegens hun
      c)   in de deelstaten                                             specifieke belangen, waarmee anders geen rekening zou wor-
                                                                        den gehouden.
           —     Baden-Württemberg
                                                                        (1) PB L 39, blz. 40.
                                                                        (2) PB L 14, blz. 9.
           —     Brandenburg
           —     Rheinland-Pfalz
           —     Sachsen-Anhalt
                                                                        Hogere voorziening, op 29 december 2003 ingesteld door
           minder dan een derde van de normale arbeidsduur
                                                                        General Motors Nederland BV en Opel Nederland BV
           per week,
                                                                        tegen het arrest op 21 oktober 2003 in zaak T-368/00 (1)
                                                                        tussen General Motors Nederland BV en Opel Nederland
      d)   in de deelstaat Nordrhein-Westfalen                          BV enerzijds en de Commissie van de Europese Gemeen-
                                                                        schappen anderzijds, gewezen door het Gerecht van
           minder dan 2/5 van de normale arbeidsduur per                eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede
           week werken, en                                                                          kamer)
      e)   in de deelstaat Niedersachsen                                                      (Zaak C-551/03P)
           binnen één jaar tot maximaal twee maanden gedu-                                      (2004/C 71/12)
           rende minder dan 15 uren per week werkzaam zijn,
      zijn uitgesloten van verkiesbaarheid voor de personeels-          Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
      vertegenwoordigingen.                                             op 29 december 2003 hogere voorziening ingesteld door
                                                                        General Motors Nederland BV en Opel Nederland BV, beide
2.    de Bondsrepubliek Duitsland te verwijzen in de kosten.            gevestigd te Sliedrecht (Nederland), vertegenwoordigd door
                                                                        D. Vandermeersch, R. Snelders en T. Graf, advocaten, domicilie
                                                                        gekozen hebbende te Luxemburg, tegen het arrest, op 21 ok-
                                                                        tober 2003 in zaak T-368/00 tussen General Motors Nederland
                                                                        BV en Opel Nederland BV enerzijds en Commissie van
Middelen en voornaamste argumenten                                      de Europese Gemeenschappen anderzijds gewezen door het
                                                                        Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen
                                                                        (Tweede kamer).
De uitsluiting van verkiesbaarheid voor de vertegenwoordigin-
gen van het personeel van de federatie alsmede bijna alle               Rekwiranten concluderen dat het den Hove behage:
deelstaten, van deeltijdwerknemers die normaal gesproken
minder dan 18 uren per week werken (het aantal uren ligt in             1)    het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Tweede
enkele deelstaten iets lager) betekent een indirecte discriminatie            kamer) van 21 oktober 2003 in zaak T-368/00, General
van vrouwen, daar zij verreweg het grootste deel van de                       Motors en Opel Nederland/Commissie van de Europese
deeltijdwerknemers uitmaken. Dit is dus een schending van                     Gemeenschappen, te vernietigen voorzover het betrek-
richtlijn 76/207/EEG. Verder is de regeling ook niet verenig-                 king heeft op de exportstrategie en het bonusstelsel van
baar met richtlijn 97/81/EG, daar volgens deze richtlijn                      Opel Nederland en een geldboete in dat opzicht bevestigt;
 ---pagebreak--- 20.3.2004             NL                          Publicatieblad van de Europese Unie                                            C 71/9
2)    beschikking nr. C (2000) 2707 van de Commissie van               kader van deze campagnes verschilde bovendien zelf van
      20 september 2000 (2) (zaak COMP/36.653), gericht tot            het stelsel van differentiële prijzen in de zaak Distillers en
      General Motors Nederland BV en Opel Nederland BV,                soortgelijke zaken, waarin de distributeurs zich voor een
      nietig te verklaren voorzover zij niet reeds nietig is           gunstige prijs moesten verbinden over de bestemming van de
      verklaard door het arrest van het Gerecht van eerste             producten.
      aanleg (Tweede kamer) van 21 oktober 2003 in zaak
      T-368/00, General Motors en Opel Nederland/Commissie
      van de Europese Gemeenschappen, en voorzover het
      betrekking heeft op de strategie en het bonusstelsel van
      Opel Nederland en in dat opzicht een geldboete oplegt;           Het voeren door een autoproducteur van een tijdelijke bonus-
                                                                       campagne, die is beperkt tot de verkoop op de nationale markt
                                                                       van geselecteerde automodellen waarvan weinig exemplaren
3)    ongeacht het oordeel van het Hof over de punten 1 of 2,          ineens worden verkocht (en die ertoe strekt de verkopen van
      de aan General Motors Nederland BV en Opel Nederland             deze modellen op de nationale markt in concurrentie met
      BV opgelegde geldboete van 35,475 miljoen euro te                andere merken tijdelijk te stimuleren) zonder dat deze bonus-
      verminderen, die ten onrechte is gehandhaafd in het              campagne gepaard gaat met andere maatregelen — zoals
      arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Tweede kamer)          restricties op levering of het vereiste zich te verbinden over de
      van 21 oktober 2003 in zaak T-368/00, General Motors             bestemming van de auto’s — kan niet worden beschouwd als
      en Opel Nederland/Commissie van de Europese Gemeen-              een beperking „uit hoofde van het doel ervan” krachtens
      schappen;                                                        artikel 81 EG, ongeacht (en zonder dat hoeft te worden
                                                                       onderzocht) of dit bonusstelsel de mededinging al dan niet
                                                                       daadwerkelijk beperkt. Volgens rekwiranten kan een bonusstel-
                                                                       sel zoals dat welke zij toepassen, niet worden geacht te
subsidiair,                                                            strekken tot beperking van de mededinging.
4)    de zaak te verwijzen naar het Gerecht van eerste aanleg
      voor hernieuwde beslissing overeenkomstig het arrest
      van het Hof;                                                     Volgens rekwiranten heeft het Gerecht het recht geschonden
                                                                       door te oordelen dat een bonusstelsel zoals dat welke zij
                                                                       toepassen, „door de aard zelf ervan zelfs zonder restricties op
                                                                       levering de verkopen voor export kan beperken”. Het Gerecht
En in beide gevallen                                                   had veeleer moeten onderzoeken of het bonusstelsel in zijn
                                                                       juiste juridische en economische context als enig objectief doel
                                                                       of kennelijk gevolg had de mededinging die anders had kunnen
5)    de Commissie overeenkomstig artikel 69 van het Regle-            bestaan, aanzienlijk te beperken. Het Gerecht kon dit niet
      ment voor de procesvoering van het Hof te verwijzen in           alleen vermijden door te wijzen op de zuiver theoretische
      de kosten van rekwiranten.                                       „mogelijkheid dat er zonder de betrokken maatregelen meer
                                                                       verkopen voor de export zouden zijn geweest”.
Middelen en voornaamste argumenten                                     Wat het bedrag van de boete betreft, schendt het arrest
                                                                       artikel 15, lid 2, van verordening nr. 17, aangezien het
                                                                       gebaseerd is op kennelijk onjuiste bevindingen over de gestelde
                                                                       algemene strategie ter beperking van alle export en het
Volgens rekwiranten vormt de verklaring in het arrest dat
                                                                       bonusstelsel. Bovendien schendt het arrest het recht door de
rekwiranten een algemene strategie ter beperking van alle
                                                                       corrigerende maatregelen van Opel Nederland, waaronder die
export toepassen, kennelijk een onjuiste uitlegging van het
                                                                       inzake het directe exportverbod met betrekking tot negen
bewijs en is zij onvoldoende gemotiveerd. Het oordeel in het
                                                                       distributeurs, niet in aanmerking te nemen als verzachtende
arrest over het bonusstelsel en van het bedrag van de boete is
                                                                       omstandigheden.
doortrokken van deze onjuiste uitlegging.
Het bonusstelsel van rekwiranten verschilde op een aantal              (1) PB 2001 C 61, blz. 17.
cruciale punten van het bonusstelsel in de zaak Volkswagen,            (2) Beschikking 2001/146/EG van de Commissie van 20 september
in het bijzonder doordat de betaling van bonussen beperkt                  2000 in een procedure op grond van artikel 81 van het EG-
was tot tijdelijke promotiecampagnes voor geselecteerde au-                Verdrag (Zaak COMP/36.653 Opel) (Voor de EER relevante tekst.)
                                                                           (Kennisgeving geschied onder nummer C(2000) 2707) (PB 2001
tomodellen waarvan weinig ineens op de nationale markt                     L 59, blz. 1).
werden verkocht; het bonusstelsel ging niet samen met een
restrictief leveringsbeleid en de catalogusprijs gaf de distribu-
teurs de mogelijkheid om winst te maken op verkopen voor
de export, ongeacht de betaling van bonussen in het kader van
deze campagnes. Het bonusstelsel van Opel Nederland in het


title: Zaak C-560/14: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 9 februari 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court — Ierland) — M/Minister for Justice and Equality, Ireland, Attorney General (Prejudiciële verwijzing — Ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid — Richtlijn 2004/83/EG — Minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling — Verzoek om subsidiaire bescherming — Regelmatigheid van de nationale procedure voor de behandeling van een verzoek tot subsidiaire bescherming dat is ingediend na afwijzing van een verzoek om toekenning van de vluchtelingenstatus — Recht om te worden gehoord — Strekking — Recht op een onderhoud — Recht om getuigen op te roepen en te ondervragen)

text:
               3.4.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/11

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 9 februari 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court — Ierland) — M/Minister for Justice and Equality, Ireland, Attorney General
   (Zaak C-560/14) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid - Richtlijn 2004/83/EG - Minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling - Verzoek om subsidiaire bescherming - Regelmatigheid van de nationale procedure voor de behandeling van een verzoek tot subsidiaire bescherming dat is ingediend na afwijzing van een verzoek om toekenning van de vluchtelingenstatus - Recht om te worden gehoord - Strekking - Recht op een onderhoud - Recht om getuigen op te roepen en te ondervragen))
   (2017/C 104/17)
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   Supreme Court

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: M

      Verwerende partijen: Minister for Justice and Equality, Ireland, Attorney General

      Dictum

   Het recht om te worden gehoord, zoals dat van toepassing is in het kader van richtlijn 2004/83/EG van de Raad van 29 april 2004 inzake minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming, vereist in beginsel niet dat in het geval waarin in een nationale regeling zoals aan de orde in het hoofdgeding, twee afzonderlijke, opeenvolgende procedures bestaan voor de behandeling van respectievelijk het verzoek om toekenning van de vluchtelingenstatus en het verzoek om subsidiaire bescherming, de persoon die om subsidiaire bescherming verzoekt het recht heeft op een onderhoud over zijn verzoek alsmede het recht om getuigen op te roepen of te ondervragen tijdens dat onderhoud.
   Een onderhoud moet wel plaatsvinden wanneer specifieke omstandigheden die verband houden met de elementen waarover de bevoegde autoriteit beschikt, of met de persoonlijke of algemene situatie waarin het verzoek om subsidiaire bescherming is gedaan, dit noodzakelijk maken om dat verzoek met volledige kennis van zaken te kunnen behandelen. Het staat aan de verwijzende rechter om dit na te gaan.

      (1)  PB C 81 van 9.3.2015.


title: Zaak C-193/10: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Düsseldorf (Duitsland) op 19 april 2010 — KMB Europe BV/Hauptzollamt Duisburg

text:
               31.7.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 209/11

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Düsseldorf (Duitsland) op 19 april 2010 — KMB Europe BV/Hauptzollamt Duisburg
   (Zaak C-193/10)
   ()
   2010/C 209/17
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Finanzgericht Düsseldorf

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: KMB Europe BV

      Verwerende partij: Hauptzollamt Duisburg

      Prejudiciële vraag

   Moet post 8521 van de Gecombineerde Nomenclatuur in bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief (1), zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1549/2006 van de Commissie van 17 oktober 2006 (2) (PB L 301, blz. 1), aldus worden uitgelegd dat daaronder niet vallen apparaten als de hieronder beschreven MP3-spelers, op grond dat de hoofdfunctie van de apparaten het weergeven van geluid is of op grond dat de mogelijkheden om met de apparaten foto’s weer te geven en filmpjes af te spelen beperkt zijn wegens de geringe schermgrootte en de lage resolutie?

      (1)  PB L 256, blz. 1.

      (2)  Verordening (EG) nr. 1549/2006 van de Commissie van 17 oktober 2006 tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief (PB L 301, blz. 1).


title: Zaak C-510/11 P: Hogere voorziening ingesteld op 29 september 2011 door Kone Oyj, Kone GmbH, Kone BV tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 13 juli 2011 in zaak T-151/07, Kone Oyj, Kone GmbH, Kone BV/Europese Commissie

text:
               10.12.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 362/13

         Hogere voorziening ingesteld op 29 september 2011 door Kone Oyj, Kone GmbH, Kone BV tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 13 juli 2011 in zaak T-151/07, Kone Oyj, Kone GmbH, Kone BV/Europese Commissie
   (Zaak C-510/11 P)
   2011/C 362/20
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirantes: Kone Oyj, Kone GmbH, Kone BV (vertegenwoordigers: T. Vinje, Solicitor, D. Paemen, Advocaat, A. Tomtsis, Dikigoros, A. Morfey, Solicitor)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

   Rekwirantes verzoeken het Hof om:

               —

               artikel 2, lid 2, van de beschikking nietig te verklaren voor zover daarbij aan Kone Oyj en Kone GmbH een geldboete is opgelegd, en hetzij geen geldboete op te leggen hetzij het bedrag van de geldboete te verlagen ten opzichte van het bedrag dat is bepaald in de beschikking van de Commissie van 21 februari 2007 in een procedure op grond van artikel 101 VWEU (Zaak COMP/E-1/38.823 — Liften en roltrappen) (hierna: „beschikking”);

               —

               artikel 2, lid 4, van de beschikking van de Commissie nietig te verklaren voor zover daarbij aan Kone Oyj en Kone GmbH een geldboete is opgelegd, en het bedrag van de geldboete te verlagen ten opzichte van het bedrag dat is bepaald in de beschikking van de Commissie; en

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwirantes betogen dat het bestreden arrest op de volgende gronden moet worden vernietigd:

               Ten aanzien van de inbreuk in Duitsland heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de Commissie de grenzen van haar beoordelingsvrijheid niet kennelijk had overschreden bij de beoordeling van de bijdrage die Kone had geleverd tot de inleiding van de procedure en de vaststelling van de inbreuk. Deze blijk van een onjuiste rechtsopvatting van het Gerecht heeft ertoe geleid dat Kone ten onrechte niet voor immuniteit in aanmerking is gekomen krachtens de mededeling betreffende immuniteit tegen geldboeten en vermindering van geldboeten in kartelzaken van 2002 (hierna: „mededeling van 2002”).

               Het Gerecht heeft ook blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de schending van de mededeling van 2002 door de Commissie niet in strijd was met het beginsel van de bescherming van gewettigd vertrouwen.

               Wat de inbreuk in Nederland betreft heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de weigering van de Commissie om Kone enige vermindering van de geldboete krachtens de mededeling van 2002 toe te kennen op grond van de kwalificatie die Kone aan de door haar verstrekte informatie in haar verzoek om immuniteit had gegeven, te bevestigen. Als gevolg daarvan heeft het Gerecht de beschikking van de Commissie bevestigd voor zover daarbij is geweigerd om Kone een vermindering van de geldboete voor het Nederlandse kartel toe te kennen.

               Het Gerecht heeft ook blijk van een onjuiste rechtsopvatting gegeven door te oordelen dat de Commissie het beginsel van gelijke behandeling niet heeft geschonden door te concluderen dat hetgeen Kone had voorgelegd met betrekking tot het kartel in België niet vergelijkbaar was met hetgeen ThyssenKrupp had voorgelegd.


title: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 14 juni 2002 in zaak T-325/99, Generale Conserve SpA tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen en Italiaanse Republiek ("Kennelĳke onbevoegdheid")

text:
C 202/26                 NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                        24.8.2002
  ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                                  advocaten, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, tegen
                                                                            Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden:
                          van 12 juni 2002                                  R. Tricot en M. Moretto), betreffende een verzoek om nietigver-
                                                                            klaring van beschikking nr. C(1999)1050 van de Commissie
in zaak T-187/01: Arnaldo Mellone tegen Commissie van                       van 27 april 1999 (REC 1/98) tot afwijzing van het verzoek
                de Europese Gemeenschappen (1)                              om af te zien van navordering dan wel om kwijtschelding van
                                                                            de invoerrechten over haar importen van tonijnconserven uit
(Ambtenaren — Beoordelingsrapport — Beroep tot nietig-                      Turkije, heeft het Gerecht (Vierde kamer), samengesteld als
           verklaring — Beroep tot schadevergoeding)                        volgt: M. Vilaras, kamerpresident, V. Tiili en P. Mengozzi,
                                                                            rechters; griffier: H. Jung, op 14 juni 2002 een beschikking
                           (2002/C 202/39)
                                                                            gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:
                           (Procestaal: Frans)
                                                                            1)     Op het onderhavige beroep behoeft niet te worden beslist.
In zaak T-187/01, Arnaldo Mellone, ambtenaar van de Com-                    2)     De Commissie wordt verwezen in de kosten.
missie van de Europese Gemeenschappen, wonende te Brussel,
vertegenwoordigd door É. Boigelot, advocaat, domicilie geko-
                                                                            (1) PB C 281 van 2.10.1999.
zen hebbende te Luxemburg, tegen Commissie van de Europese
Gemeenschappen (gemachtigden: M. Langer en J. Currall),
betreffende, ten eerste, een beroep tot nietigverklaring van het
besluit van 10 juli 2000 waarbij de directeur-generaal van
directoraat-generaal „Werkgelegenheid en sociale zaken” ver-
zoekers beoordelingsrapport over de periode van 1 juli 1995
tot 30 juni 1997 een definitief karakter heeft verleend, en,
voor zoveel nodig, van de rectificatie van 18 juli 2000 en van                            BESCHIKKING VAN HET GERECHT
het besluit de vice-voorzitter van de Commissie van 24 april                                       VAN EERSTE AANLEG
2001 houdende afwijzing van verzoekers klacht, ten tweede,
een beroep strekkende tot vaststelling dat zijn beoordelingsrap-                                       van 14 juni 2002
port 1995-1997 niet definitief is vastgesteld en uit zijn
persoonsdossier moet worden verwijderd, en ten derde, een                   in zaak T-325/99, Generale Conserve SpA tegen Commis-
beroep strekkende tot betaling van een bedrag van 10 000 EUR                sie van de Europese Gemeenschappen en Italiaanse Repu-
ter vergoeding van de morele schade en de schade die                                                         bliek (1)
verzoeker in zijn beroep heeft geleden, heeft het Gerecht
(H. Legal, alleensprekend rechter); griffier: J. Palacio González,                             („Kennelijke onbevoegdheid”)
administrateur, op 12 juni 2002 een arrest gewezen waarvan
het dictum luidt als volgt:
                                                                                (2002/C 202/41)
1)     Verwerpt het beroep.
                                                                                (Procestaal: Italiaans)
2)     Verstaat dat elk der partijen de eigen kosten zal dragen.
(1) PB C 289 van 13.10.2001.
                                                                            In zaak T-325/99, Generale Conserve SpA, gevestigd te Assogo
                                                                            (Italië), vertegenwoordigd door C. Cigolin, G. Durazzo en
                                                                            M. Hengel, tegen Commissie van de Europese Gemeenschap-
                                                                            pen en Italiaanse Republiek, betreffende een verzoek om
                                                                            nietigverklaring van beschikking van de Commissie
             BESCHIKKING VAN HET GERECHT                                    C(1999)1596 def. van 17 juni 1999, houdende vaststelling dat
                      VAN EERSTE AANLEG                                     dient te worden overgegaan tot navordering van de niet van
                                                                            verzoekster gevorderde rechten bij de invoer door haar van
                          van 14 juni 2002                                  tonijn uit Turkije, heeft het Gerecht (Vierde kamer), samenge-
                                                                            steld als volgt: V. Tiili, president, R. M. Moura Ramos en
in zaak T-179/99, Sud Pesca SpA tegen Commissie van de                      P. Mengozzi, rechters; griffier: H. Jung, op 14 juni 2002 een
                 Europese Gemeenschappen (1)                                beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:
(Gemeenschappelijk douanetarief — Geen navordering van
                                                                            1)     Het beroep wordt gedeeltelijk verworpen, voor zover het gericht
invoerrechten — Kwijtschelding van invoerrechten — Afdoe-
                                                                                is tegen de Italiaanse Republiek.
                       ning zonder beslissing)
                                                                            2)     Verzoekster zal haar eigen kosten dragen, voor zover het beroep
                           (2002/C 202/40)
                                                                                gericht is tegen de Italiaanse Republiek.
                         (Procestaal: Italiaans)
                                                                            (1) PB C 63 van 4.3.2000.
In zaak T-179/99, Sud Pesca SpA, gevestigd te Aspra Bagheria
(Italië), vertegenwoordigd door G. Amenta en M. Merola,


title: Zaak C-134/11: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Hamburg (Duitsland) op 18 maart 2011 — Jürgen Blödel-Pawlik/HanseMerkur Reiseversicherung AG

text:
               18.6.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 179/8

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Hamburg (Duitsland) op 18 maart 2011 — Jürgen Blödel-Pawlik/HanseMerkur Reiseversicherung AG
   (Zaak C-134/11)
   2011/C 179/13
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Landgericht Hamburg

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Jürgen Blödel-Pawlik

      Verwerende partij: HanseMerkur Reiseversicherung AG

      Prejudiciële vraag

   Moet artikel 7 van richtlijn 90/314/EEG (1) betreffende pakketreizen, met inbegrip van vakantiepakketten en rondreispakketten ook worden toegepast wanneer de touroperator insolvent is omdat hij de door de reizigers betaalde bedragen van meet af aan bedrieglijk volledig heeft gebruikt in strijd met de doelstelling ervan, en de totstandkoming van de reis nooit was gepland?

      (1)  Richtlijn 90/314/EEG van de Raad van 13 juni 1990 betreffende pakketreizen, met inbegrip van vakantiepakketten en rondreispakketten (PB L 158, blz. 59).


title: Zaak T-151/05: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 7 mei 2009 — NVV e.a./Commissie ( Mededinging — Concentraties — Markten voor inkoop van levende slachtvarkens en -zeugen — Beschikking waarbij concentratie verenigbaar met gemeenschappelijke markt wordt verklaard — Afbakening van relevante geografische markt — Zorgvuldigheidsplicht — Motiveringsplicht )

text:
               4.7.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 153/33

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 7 mei 2009 — NVV e.a./Commissie
   (Zaak T-151/05) (1)

   („Mededinging - Concentraties - Markten voor inkoop van levende slachtvarkens en -zeugen - Beschikking waarbij concentratie verenigbaar met gemeenschappelijke markt wordt verklaard - Afbakening van relevante geografische markt - Zorgvuldigheidsplicht - Motiveringsplicht”)
   2009/C 153/63
   Procestaal: Nederlands

      Partijen

      Verzoekende partijen: Nederlandse Vakbond Varkenshouders (NVV) (Lunteren, Nederland), Marius Schep (Lopik, Nederland) en Nederlandse Bond van Handelaren in Vee (NBHV) (’s-Gravenhage, Nederland) (vertegenwoordigers: aanvankelijk J. Kneppelhout en M. van der Kaden, vervolgens J. Kneppelhout, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: aanvankelijk A. Whelan en S. Noë, vervolgens A. Bouquet en S. Noë, gemachtigden)

      Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Sovion NV (Best, Nederland) (vertegenwoordigers: J. de Pree en W. Geursen, advocaten)

      Voorwerp

   Verzoek tot nietigverklaring van de beschikking van de Commissie van 21 december 2004, waarbij een concentratie verenigbaar wordt verklaard met de gemeenschappelijke markt en de werking van de EER-Overeenkomst (zaak COMP/M.3605)

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               De Nederlandse Vakbond Varkenshouders (NVV), Marius Schep en de Nederlandse Bond van Handelaren in Vee (NBHV) zullen hun eigen kosten alsmede die van de Commissie van de Europese Gemeenschappen en van Sovion NV dragen.

      (1)  PB C 171 van 9.7.2005.


title: Zaak C-198/08: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 4 maart 2010 — Europese Commissie/Republiek Oostenrijk (Niet-nakoming — Richtlijn 95/59/EG — Belastingen, andere dan omzetbelasting, op verbruik van tabaksfabrikaten — Artikel 9, lid 1 — Vrije vaststelling, door fabrikanten en importeurs, van maximumkleinhandelsverkoopprijzen voor hun producten — Nationale regeling die minimumkleinhandelsverkoopprijs voor sigaretten en minimumkleinhandelsverkoopprijs voor tabak van fijne snede oplegt — Rechtvaardiging — Bescherming van volksgezondheid — Kaderovereenkomst van Wereldgezondheidsorganisatie voor bestrijding van tabaksgebruik)

text:
               1.5.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 113/6

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 4 maart 2010 — Europese Commissie/Republiek Oostenrijk
   (Zaak C-198/08) (1)

   (Niet-nakoming - Richtlijn 95/59/EG - Belastingen, andere dan omzetbelasting, op verbruik van tabaksfabrikaten - Artikel 9, lid 1 - Vrije vaststelling, door fabrikanten en importeurs, van maximumkleinhandelsverkoopprijzen voor hun producten - Nationale regeling die minimumkleinhandelsverkoopprijs voor sigaretten en minimumkleinhandelsverkoopprijs voor tabak van fijne snede oplegt - Rechtvaardiging - Bescherming van volksgezondheid - Kaderovereenkomst van Wereldgezondheidsorganisatie voor bestrijding van tabaksgebruik)
   2010/C 113/08
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: W. Mölls en R. Lyal, gemachtigden)

      Verwerende partij: Republiek Oostenrijk (vertegenwoordigers: E. Riedl, J. Bauer en C. Pesendorfer, gemachtigden)

      Voorwerp

   Niet-nakoming — Schending van artikel 9, lid 1, van richtlijn 95/59/EG van de Raad van 27 november 1995 betreffende de belasting, andere dan omzetbelasting, op het verbruik van tabaksfabrikaten (PB L 291, blz. 40) — Vaststelling door de overheid van minimumdetailhandelsprijzen voor tabaksfabrikaten

      Dictum

               1.

               Door de invoering en handhaving van een wettelijke regeling waarbij de overheid minimumprijzen vaststelt voor de kleinhandelsverkoop van sigaretten en van tabak van fijne snede bestemd voor het rollen van sigaretten, is de Republiek Oostenrijk de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 9, lid 1, van richtlijn 95/59/EG van de Raad van 27 november 1995 betreffende de belasting, andere dan omzetbelasting, op het verbruik van tabaksfabrikaten, zoals gewijzigd bij richtlijn 2002/10/EG van de Raad van 12 februari 2002.

               2.

               De Republiek Oostenrijk wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 197 van 2.8.2008.


title: Arrest Van Hof (Tweede kamer) van 21 juni 2001 in zaak C-206/99 (verzoek van het Tribunal Tributário de Primeira Instância do Porto om een prejudiciële beslissing): SONAE — Tecnologia de Informação SA tegen Direcção-Geral dos Registos e Notariado ("Bĳeenbrengen van kapitaal — Richtlĳn 69/335/EEG — Rechten met karakter van vergoeding — Rechten voor inschrĳving in handelsregister")

text:
28.7.2001                NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                              C 212/7
      garanties biedt inzake onafhankelijkheid, en de consu-               3)    Het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-
      menten passende informatie verschaft, een stempelmerk                      Ierland zal zijn eigen kosten dragen.
      dienen te dragen dat is goedgekeurd door de keurmeester
      (Assay Master) die is aangewezen door de Wardens and
      Commonalty of Goldsmiths van de stad Dublin;                         (1) PB C 86 van 27.3.1999.
—     door verschillende stempelmerken te hanteren voor pro-
      ducten die zijn vervaardigd in Ierland en gelijksoortige
      producten die uit andere lidstaten afkomstig zijn,
heeft het Hof (Vijfde kamer), samengesteld als volgt: A. La                                        ARREST VAN HOF
Pergola, kamerpresident, M. Wathelet, D. A. O. Edward, P. Jann
(rapporteur) en C. W. A.Timmermans, rechters; advocaat-
generaal: L. A. Geelhoed; griffier: D. Louterman-Hubeau,                                             (Tweede kamer)
afdelingshoofd, op 21 juni 2001 een arrest gewezen waarvan
het dictum luidt als volgt:                                                                          van 21 juni 2001
                                                                           in zaak C-206/99 (verzoek van het Tribunal Tributário
1)    Ierland is de krachtens artikel 30 EG-Verdrag (thans, na             de Primeira Instância do Porto om een prejudiciële
      wijziging, artikel 28 EG) op hem rustende verplichtingen niet        beslissing): SONAE — Tecnologia de Informação SA tegen
      nagekomen door                                                                 Direcção-Geral dos Registos e Notariado (1)
      —     de verkoop in Ierland te verbieden van werken van              („Bijeenbrengen van kapitaal — Richtlijn 69/335/EEG —
            edeloetaal (goud, zilver of platina), met de beschrijving en   Rechten met karakter van vergoeding — Rechten voor
            vermelding van het edelmetaalgehalte die zij dragen in het                      inschrijving in handelsregister”)
            land van oorsprong, welke producten in andere lidstaten
            op regelmatige wijze zijn vervaardigd en in de handel                                     (2001/C 212/11)
            gebracht, doch die niet voldoen aan de Ierse voorschriften
            inzake het edelmetaalgehalte, dan wel door de verplichting
            op te leggen bij import van deze producten de                                           (Procestaal: Portugees)
            stempelmerken te vervangen door die welke gelden voor de
            naaste, lagere officiële Ierse norm inzake het edelmetaal-
            gehalte;                                                       (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                                                                                dentie van het Hof)
      —     voor te schrijven dat werken van edelmetaal die worden
            ingevoerd uit een andere lidstaat en in Ierland op de markt    In zaak C-206/99, betreffende een verzoek aan het Hof
            worden gebracht, het merk van de verantwoordelijke             krachtens artikel 177 EG-Verdrag (thans artikel 234 EG)
            producent, bewerker of verkoper dienen te dragen, welk         van het Tribunal Tributário de Primeira Instância do Porto
            merk geregistreerd dient te zijn door de instantie die         (Portugal), in het aldaar aanhangig geding tussen SONAE —
            de keurmeester aanwijst die deze producten van het             Tecnologia de Informação SA en Direcção-Geral dos Registos
            goedgekeurde stempelmerk dient te voorzien, ook wanneer        e Notariado, om een prejudiciële beslissing over de uitlegging
            deze artikelen overeenkomstig de wettelijke regeling van       van de artikelen 10 en 12 van richtlijn 69/335/EEG van de
            de lidstaat van oorsprong reeds zijn voorzien van het          Raad van 17 juli 1969 betreffende de indirecte belastingen op
            stempelmerk van de verantwoordelijke producent;                het bijeenbrengen van kapitaal (PB L 249, blz. 25), in de versie
                                                                           die voortvloeit uit richtlijn 85/303/EEG van de Raad van
      —     voor te schrijven dat werken van edelmetaal die zijn           10 juni 1985 (PB L 156, blz. 23), heeft het Hof (Tweede
            ingevoerd uit een andere lidstaat en in Ierland in de handel   kamer), samengesteld als volgt: V. Skouris, kamerpresident,
            worden gebracht, en die in een andere lidstaat op              R. Schintgen (rapporteur) en N. Colneric, rechters; advocaat-
            regelmatige wijze zijn voorzien van een stempelmerk dat        generaal: D. Ruı́z-Jarabo Colomer; griffier: R. Grass, op 21 juni
            is erkend door een instantie die garanties biedt inzake        2001 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
            onafhankelijkheid, en de consumenten passende informatie
            verschaft, een stemoelmerk dienen te dragen dat is             Artikel 12, lid 1, sub e, van richtlijn 69/335/EEG van de Raad van
            goedgekeurd door de keurmeester (Assay Master) die             17 juli 1969 betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen
            is aangewezen door de Wardens and Commonalty of                van kapitaal, in de versie die voortvloeit uit richtlijn 85/303/EEG
            Goldsmiths van de stad Dublin;                                 van de Raad van 10 juni 1985, moet aldus worden uitgelegd, dat
                                                                           rechten die verschuldigd zijn voor de inschrijving in het handelsregister
                                                                           van een vermeerdering van het vennootschappelijk kapitaal van
      —     verschillende stempelmerken te hanteren voor producten
                                                                           een kapitaalvennootschap en waarvan het bedrag onbeperkt recht
            die zijn vervaardigd in Ierland en gelijksoortige producten
                                                                           evenredig is aan het geplaatste nominale kapitaal en niet wordt
            die uit andere lidstaten afkomstig zijn.
                                                                           berekend op basis van de kosten van oe verrichte dienst, zoals de in
                                                                           het hoofdgeding aan de orde zijnde rechten, niet het karakter van een
2)    Ierland wordt in de kosten verwezen.                                 vergoeding hebben.
 ---pagebreak--- C 212/8                 NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                            28.7.2001
Het bestaan van een maximumgrens die deze rechten niet mogen               1)    Door niet alle wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen te
overschrijden, verleent deze rechten op zich niet het karakter van een           nemen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn
vergoeding, indien deze grens niet in redelijkheid is vastgesteld gelet          98/4/EG van het Europees Parlement en de Raad van
op de kosten van de dienst waarvoor de rechten de tegenprestatie                 16 februari 1998 tot wijziging van richtlijn 93/38/EEG
vormen.                                                                          houdende coördinatie van de procedures voor het plaatsen van
                                                                                overheidsopdrachten in de sectoren water- en energievoorziening,
Bovendien kan een lidstaat in de tabel van de als tegenprestatie voor            is de Franse Republiek de krachtens deze richtlijn op haar
een verrichte dienst te heffen rechten niet, zonder dat de betrokken             rustende verplichtingen niet nagekomen.
rechten hierdoor hun karakter van vergoeding verliezen, een element        2)    De Franse Republiek wordt verwezen in de kosten.
van solidariteit tussen grote en kleine vennootschappen invoeren door
kapitaalvennootschappen met een aanzienlijk vennootschappelijk
kapitaal voor een zelfde dienst een hoger recht te laten betalen dan       (1) PB C 28 van 27.1.2001.
vennootschappen met een geringer vennootschappelijk kapitaal,
zonder dat dit verschil in het bedrag van de rechten enig verband
houdt met de kosten van de dienst.
(1) PB C 226 van 7.8.1999.
                                                                                BESCHIKKING VAN HET HOF
                                                                                van 29 mei 2001
                     ARREST VAN HET HOF                                    in zaak C-1/00 SA: Cotecna Inspection SA tegen Commis-
                                                                                sie van de Europese Gemeenschappen (1)
                           (Vierde kamer)
                                                                           („Verzoek om toestemming tot het leggen van derden-beslag
                          van 21 juni 2001                                    onder de Commissie van de Europese Gemeenschappen”)
in zaak C-439/00: Commissie van de Europese Gemeen-                                                  (2001/C 212/13)
              schappen tegen Franse Republiek (1)
(„Niet-nakoming — Richtlijn 98/4/EG — Niet-omzetting                                                 (Procestaal: Frans)
                    binnen de gestelde termijn”)
                          (2001/C 212/12)                                  (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                                                                                dentie van het Hof)
                           (Procestaal: Frans)
                                                                           In zaak C-1/00 SA, Cotecna Inspection SA, gevestigd te Genève
                                                                           (Zwitserland), vertegenwoordigd door J. H. J. Bourgeois, ad-
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru- vocaat, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
                          dentie van het Hof)                              (gemachtigden: M. De Pauw en B. Martenczuk), betreffende
                                                                           een verzoek om toestemming tot het leggen van derden-beslag
                                                                           onder de Commissie van de Europese Gemeenschappen, heeft
In zaak C-439/00, Commissie van de Europese Gemeenschap-
                                                                           het Hof, samengesteld als volgt: G. C. Rodrı́guez Iglesias,
pen (gemachtigde: M. Nolin) tegen Franse Republiek (gemach-
                                                                           president, C. Gulmann, A. La Pergola, M. Wathelet en V. Skou-
tigden: G. de Bergues en S. Pailler), betreffende een verzoek
                                                                           ris, kamerpresidenten, D. A. O. Edward, J.-P. Puissochet,
aan het Hof om vast te stellen dat de Franse Republiek, door
                                                                           P. Jann, L. Sevón, R. Schintgen, F. Macken, N. Colneric, S. von
niet alle wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen te nemen
                                                                           Bahr (rapporteur), J. N. Cunha Rodrigues en C. W. A. Timmer-
die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 98/4/EG van
                                                                           mans, rechters; advocaat-generaal: D. Ruiz-Jarabo Colomer;
het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 1998 tot
                                                                           griffier: R. Grass, op 29 mei 2001 een beschikking gegeven
wijziging van richtlijn 93/38/EEG houdende coördinatie van
                                                                           waarvan het dictum luidt als volgt:
de procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren
water- en energievoorziening, vervoer en telecommunicatie
(PB L 101, blz. l), althans door die bepalingen niet aan de                1)    Het verzoek wordt afgewezen.
Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op haar                2)    Cotecna Inspection SA wordt in de kosten verwezen.
rustende verplichtingen niet is nagekomen, heeft het Hof
(Vierde kamer), samengesteld als volgt: A. La Pergola, kamer-
president, S. von Bahr (rapporteur) en C. W. A. Timmermans,                (1) PB C 45 van 10.2.2001.
rechters; advocaat-generaal: J. Mischo; griffier: R. Grass, op
21 juni 2001 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als
volgt:


title: Zaak C-140/08: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tallinna Halduskohus (Republiek Estland) op 7 april 2008 — AS Rakvere Lihakombinaat/Põllumajandusminister en Maksu- ja Tolliameti Ida maksu- ja tollikeskus

text:
               5.7.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 171/13

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tallinna Halduskohus (Republiek Estland) op 7 april 2008 — AS Rakvere Lihakombinaat/Põllumajandusminister en Maksu- ja Tolliameti Ida maksu- ja tollikeskus
   (Zaak C-140/08)
   (2008/C 171/23)
   Procestaal: Ests
   Verwijzende rechter
   Tallinna Halduskohus
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: AS Rakvere Lihakombinaat

      Verwerende partijen: Põllumajandusminister en Maksu- ja Tolliameti Ida maksu- ja tollikeskus
   Prejudiciële vragen

               1)

               Moet bevroren separatorvlees dat is verkregen door het mechanisch uitbenen van kippen (het begrip separatorvlees is voor het eerst bepaald in punt 1.14 van bijlage I bij verordening (EG) nr. 853/2004 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 houdende vaststelling van specifieke hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong), worden ingedeeld onder GN-code 0207 14 10 of onder GN-code 0207 14 99 van bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 (2) van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals van toepassing op 1 mei 2004?

               2)

               Indien het in vraag 1.1 beschreven product onder GN-code 0207 14 10 moet worden ingedeeld, wordt verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen:

                           2.1

                           Is het onverenigbaar met artikel 4, leden 1 en 2, van verordening (EG) nr. 1972/2003 (3) van de Commissie, dat de omvang van de overtollige voorraad van een marktdeelnemer aldus wordt vastgesteld, dat automatisch van de overtollige voorraad (als overdrachthoeveelheid) wordt afgetrokken de met factor 1,2 vermenigvuldigde gemiddelde voorraad van de marktdeelnemer op 1 mei van de laatste vier productiejaren voor 1 mei 2004?
                           Indien deze vraag bevestigend wordt beantwoord, zou het antwoord dan anders luiden indien bij de bepaling van de omvang van de overdrachthoeveelheid en van de overtollige voorraad eveneens rekening kan worden gehouden met een toename van het productie-, verwerkings- of verkoopvolume van de marktdeelnemer, de tijd voor het rijpen van het landbouwproduct, de tijd voor de vorming van de voorraden alsmede andere, van de marktdeelnemer onafhankelijke omstandigheden?

                           2.2

                           Is het verenigbaar met het doel van verordening (EG) nr. 1972/2003 van de Commissie dat de belasting op overtollige voorraad ook wordt geheven wanneer bij de marktdeelnemer op 1 mei 2004 een overtollige voorraad wordt vastgesteld, maar hij kan aantonen geen daadwerkelijk voordeel in de vorm van een prijsverschil te hebben behaald uit het op de markt brengen van de overtollige voorraad na 1 mei 2004?

      (1)  PB L 139, blz. 55.

      (2)  PB L 256, blz. 1.

      (3)  Verordening (EG) nr. 1972/2003 van de Commissie van 10 november 2003 betreffende de overgangsmaatregelen die voor het handelsverkeer van landbouwproducten moeten worden vastgesteld wegens de toetreding van Tsjechië, Estland, Cyprus, Letland, Litouwen, Hongarije, Malta, Polen, Slovenië en Slowakije (PB L 293, blz. 3).


title: Zaak T-108/14: Beroep ingesteld op 17 februari 2014 — Burazer e.a./Europese Unie

text:
               12.5.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 142/37

         Beroep ingesteld op 17 februari 2014 — Burazer e.a./Europese Unie
   (Zaak T-108/14)
   2014/C 142/49
   Procestaal: Kroatisch

      Partijen

      Verzoekende partijen: Drago Burazer (Zagreb, Kroatië), Nikolina Nežić (Zagreb), Blaženka Bošnjak (Sv. Ivan Zelina, Kroatië), Bosiljka Grbašić (Križevci, Kroatië), Tea Tončić (Pula, Kroatië), Milica Bijelić (Dubrovnik, Kroatië), Marijana Kruhoberec (Varaždin, Kroatië) (vertegenwoordiger: Mato Krmek, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Unie

      Conclusies

   De verzoekende partijen verzoeken het Gerecht:

               —

               een arrest te wijzen tot vaststelling dat de Europese Unie verzoekers schadeloos moet stellen voor de schade als gevolg van de niet-nakoming door de Europese Commissie van de krachtens artikel 36 van de Toetredingsakte (bijlage VII, punt 1) op haar rustende verplichting toe te zien op de uitvoering van het Verdrag betreffende de toetreding van de Republiek Kroatië tot de Europese Unie, wat de instelling van het gerechtsdeurwaardersambt in de Kroatische rechtsorde betreft;

               —

               de beraadslagingen over het bedrag van de vordering op te schorten tot het arrest in de onderhavige zaak gezag van gewijsde heeft gekregen, en

               —

               de beslissing omtrent de kosten aan te houden tot het volgende arrest.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekende partijen drie middelen aan.

               1.

               Eerste middel: de Europese Commissie is de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 36 van de Toetredingsakte (bijlage VII, punt 1), die integraal deel uitmaakt van het tussen de Republiek Kroatië en de lidstaten van de Europese Unie gesloten Verdrag betreffende de toetreding tot de Europese Unie [Narodne novine — Međunarodni ugovori nr. 2/12 (Publicatieblad — Internationale verdragen)], voor zover zij zich niet heeft verzet tegen de intrekking van de normen tot instelling en regeling van het gerechtsdeurwaardersambt die Kroatië tijdens de onderhandelingen over zijn toetreding tot de Europese Unie had vastgesteld. Artikel 36 van de Toetredingsakte belast de Commissie met het toezicht (monitoring) op alle verbintenissen die Kroatië tijdens die toetredingsonderhandelingen is aangegaan, en dus op de juridische verbintenissen die Kroatië is aangegaan om het deurwaardersambt in te stellen en alle noodzakelijke voorwaarden te creëren zodat dat ambt uiterlijk op 1 januari 2012 ten volle in de Kroatische rechtsorde is ingevoerd. Niettemin is de Europese Commissie niet bevoegd om een eenzijdige wijziging van de aldus door Kroatië aangegane verplichting toe te staan.

               2.

               Tweede middel: doordat de Europese Commissie de voormelde inbreuk heeft gemaakt, heeft zij verzoekers rechtstreeks schade berokkend, aangezien die als gerechtsdeurwaarder waren aangesteld en erop mochten vertrouwen dat zij hun ambt vanaf 1 januari 2012 zouden kunnen vervullen.

               3.

               Derde middel: door de op haar rustende verplichtingen niet na te komen, heeft de Commissie de grenzen van haar discretionaire bevoegdheid kennelijk en in ernstige mate overschreden en, door het gewettigd vertrouwen van verzoekers te schenden, die als gerechtsdeurwaarder waren aangesteld, heeft zij hun aanzienlijke materiële en immateriële schade toegebracht die de Europese Unie overeenkomstig artikel 340, tweede alinea, VWEU dient te vergoeden.


title: Zaak T-386/04: Beroep, op 27 september 2004 ingesteld door Eridania Sadam Spa e.a. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               20.11.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 284/28

         Beroep, op 27 september 2004 ingesteld door Eridania Sadam Spa e.a. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-386/04)
   (2004/C 284/55)
   Procestaal: Italiaans
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 27 september 2004 beroep ingesteld tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door Eridania Sadam Spa e.a., vertegenwoordigd door G. Pittalis, I. Vigliotti, G. M. Roberti, P. Ziotti en A. Franchi.
   Verzoeksters concluderen dat het het Gerecht behage:

               —

               artikel 1, sub d, van verordening (EG) nr. 1216/2004 van de Commissie van 30 juni 2004 tot vaststelling van de afgeleide interventieprijzen voor witte suiker voor het verkoopseizoen 2004/2005 voor alle gebieden in Italië, nietig te verklaren;

               —

               subsidiair, artikel 2 van verordening (EG) nr. 1260/2001 van de Raad krachtens artikel 241 EG onwettig en niet-toepasselijk te verklaren voorzover daarin de Commissie niet wordt toegestaan bij de vaststelling van de afgeleide interventieprijs rekening te houden met het bestaan van invoer met nulrecht en invoer waarvoor geen quotum geldt;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Met het onderhavige beroep komen de vennootschappen Eridania Sadam Spa, Italia Zuccheri Spa, Zuccherificio del Molise Spa, Cooperativa Produttori Bieticoli arl (CO.PRO.B) en Società Fondiaria Romagnola Spa (SFIR) krachtens artikel 230, lid 4, EG op tegen verordening (EG) nr. 1216/2004 van de Commissie van 30 juni 2004 tot vaststelling van de afgeleide interventieprijzen voor witte suiker voor het verkoopseizoen 2004/2005 (PB L 232, blz. 25).
   Tot staving van hun beroep voeren verzoeksters de volgende middelen aan.
   In de eerste plaats stellen zij dat de bestreden verordening in verschillende opzichten in strijd is met de door de Raad bij verordening (EG) nr. 1260/2001 van 19 juni 2001 vastgestelde basisregeling. Zij klagen in het bijzonder dat Italië in de bestreden verordening ten onrechte wordt aangemerkt als een „gebied met een tekort” wat de suikervoorziening betreft, waardoor op haar het stelsel van afgeleide interventieprijzen is toegepast (de zogenoemde „regionalisatie”).
   Deze kwalificatie, die volgens verzoeksters op een onjuiste analyse van de economische situatie is gebaseerd, heeft voor hen tot schade geleid, aangezien de invoering van de afgeleide prijzen een verhoging van de productiekosten betekent voor de suikerproducerende ondernemingen die op Italiaans grondgebied actief zijn. In het bijzonder heeft de Commissie volgens verzoeksters nagelaten om bij de berekening van de binnenlandse Italiaanse voorziening rekening te houden met de hoeveelheden witte suiker die met het nulrecht worden ingevoerd uit de Balkanlanden, welke invoer de voorwaarden voor het functioneren van de gemeenschappelijke marktordening aanzienlijk wijzigt, en daarin beduidende onevenwichtigheden teweegbrengt, die nog worden versterkt door de toepassing van de regionalisatie op de Italiaanse markt.
   Verzoeksters stellen bijgevolg dat artikel 1, sub d, van de bestreden verordening onjuist is in haar uitgangspunten, en wat de gevolgen ervan betreft potentieel in strijd is met de communautaire beginselen waarop het gemeenschappelijk landbouwbeleid is gebaseerd en met de regeling die voor de GMO voor suiker geldt, alsmede met het evenredigheids- en het non-discriminatiebeginsel.
   In het onwaarschijnlijke geval dat het Gerecht de primair tegen de bestreden verordening aangevoerde bezwaren niet wil aanvaarden, vorderen verzoeksters subsidiair dat het Gerecht indien nodig artikel 2 van verordening nr. 1260/2001 onwettig en niet-toepasselijk verklaart voorzover het de Commissie daarin niet is toegestaan om bij de vaststelling van de afgeleide interventieprijs rekening te houden met de invloed die invoer zonder rechten en invoer waarvoor geen quotum geldt op de werking van de markt heeft.


title: Zaak T-167/04: Beroep, op 13 mei 2004 ingesteld door Asklepios Kliniken GmbH tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               7.8.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 201/16

         Beroep, op 13 mei 2004 ingesteld door Asklepios Kliniken GmbH tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-167/04)
   (2004/C 201/36)
   Procestaal: Duits
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 13 mei 2004 beroep ingesteld tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door Asklepios Kliniken GmbH, gevestigd te Königstein-Falkenstein (Duitsland), vertegenwoordigd door K. Füßer, advocaat.
   Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:

               —

               vast te stellen dat de Commissie haar verplichtingen krachtens artikel 88 EG alsmede de artikelen 10, lid 1, en 13, lid 1, van verordening (EG) nr. 659/1999 niet is nagekomen, voorzover zij op de door verzoekster bij brief van 20 januari 2003 ingediende klacht geen beschikking krachtens artikel 4, leden 2, 3 of 4 van verordening (EG) nr. 659/1999 heeft gegeven.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoekster is een in de exploitatie van ziekenhuizen gespecialiseerde privaatrechtelijke onderneming die uitsluitend in particuliere handen is. Sinds januari 2003 tracht zij van de Commissie een beschikking overeenkomstig artikel 4, leden 2, 3 of 4, te verkrijgen met betrekking tot beweerde steunverlening aan openbare ziekenhuisinstellingen in de Bondsrepubliek Duitsland.
   Verzoekster stelt dat ziekenhuizen in particulier beheer zich in wezen moeten financieren door middel van prestaties die hun overeenkomstig de met de bevoegde ziekenfondsen en de toporganisaties daarvan gesloten zorgovereenkomsten worden toegewezen, en eventueel door middel van rechtstreekse subsidies voor ziekenhuisbouw, die hun worden verstrekt op basis van de voor het desbetreffende Bundesland bestaande financiële planning voor ziekenhuizen. Openbare ziekenhuizen daarentegen kunnen er bovendien op vertrouwen dat de bedrijfsverliezen waarmee zij vaak te maken krijgen, regelmatig worden gedekt door de betrokken publieke eigenaars. Volgens verzoekster gaat het in deze gevallen om steunmaatregelen in de zin van artikel 87, lid 1, EG, die krachtens artikel 88, lid 3, moeten worden aangemeld, maar die onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt zijn.
   Voorts stelt verzoekster dat het beroep gegrond is aangezien de Commissie is blijven stilzitten, hoewel zij verplicht was om te handelen toen zij daartoe werd uitgenodigd.


title: Zaak C-184/06: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 13 december 2007 — Koninkrijk Spanje/Raad van de Europese Unie (Visserij — Verordening (EG) nr. 51/2006 — Verdeling van vangstquota over lidstaten — Toetredingsakte van Koninkrijk Spanje — Einde van overgangsperiode — Vereiste van relatieve stabiliteit — Non-discriminatiebeginsel — Nieuwe vangstmogelijkheden)

text:
               23.2.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 51/14

         Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 13 december 2007 — Koninkrijk Spanje/Raad van de Europese Unie
   (Zaak C-184/06) (1)

   (Visserij - Verordening (EG) nr. 51/2006 - Verdeling van vangstquota over lidstaten - Toetredingsakte van Koninkrijk Spanje - Einde van overgangsperiode - Vereiste van relatieve stabiliteit - Non-discriminatiebeginsel - Nieuwe vangstmogelijkheden)
   (2008/C 51/22)
   Procestaal: Spaans
   Partijen

      Verzoekende partij: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: N. Díaz Abad, gemachtigde)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: A. De Gregorio Merino en A. Westerhof Löfflerova, gemachtigden)

      Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: T. van Rijn en F. Jimeno Fernández, gemachtigden)
   Voorwerp
   Nietigverklaring van verordening (EG) nr. 51/2006 van de Raad van 22 december 2005 tot vaststelling, voor 2006, van de vangstmogelijkheden voor sommige visbestanden en groepen visbestanden welke in de wateren van de Gemeenschap en, voor vaartuigen van de Gemeenschap, in andere wateren met vangstbeperkingen van toepassing zijn, en tot vaststelling van de bij de visserij in acht te nemen voorschriften (PB L 16, blz. 1) — Discriminatie — Toepassing van artikel 20, lid 2, van verordening (EG) nr. 2371/2002 van de Raad van 20 december 2002 inzake de instandhouding en de duurzame exploitatie van de visbestanden in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid (PB L 358, blz. 59)
   Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Het Koninkrijk Spanje wordt verwezen in de kosten.

               3)

               De Commissie van de Europese Gemeenschappen draagt haar eigen kosten.

      (1)  PB C 154 van 1.7.2007.


title: Zaak T-173/07: Beroep ingesteld op 18 mei 2007 — Reno Schuhcentrum/BHIM — Payless ShoeSource Worldwide (Payless ShoeSource)

text:
               21.7.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 170/30

         Beroep ingesteld op 18 mei 2007 — Reno Schuhcentrum/BHIM — Payless ShoeSource Worldwide (Payless ShoeSource)
   (Zaak T-173/07)
   (2007/C 170/59)
   Taal van het verzoekschrift: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: Reno Schuhcentrum GmbH (Thaleischweiler-Fröschen, Duitsland) (vertegenwoordiger: S. Schäffner, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Payless ShoeSource Worldwide, Inc. (Topeka, Verenigde Staten van Amerika)
   Conclusies

               —

               te vernietigen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 28 februari 2007 (zaak R 1209/2005-1) waarbij het beroep werd verworpen met betrekking tot de procedure inzake vervallenverklaring nr. 731C 0000 186 163/1 (gemeenschapsmerk nr. 186 163 — Payless ShoeSource);

               —

               het BHIM te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ingeschreven gemeenschapsmerk waarvan vervallenverklaring is gevorderd: communautair beeldmerk „Payless ShoeSource” voor waren en diensten van de klassen 25, 35 en 42 — aanvraagnr. 186 163

      Houder van het gemeenschapsmerk: Payless ShoeSource Worldwide, Inc.

      Partij die vervallenverklaring van het gemeenschapsmerk vordert: Reno Schuhcentrum GmbH

      Beslissing van de nietigheidsafdeling: gedeeltelijke afwijzing van de vordering tot vervallenverklaring, in die zin dat de inschrijving werd behouden voor waren en diensten van klasse 25

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep gericht tegen de overige waren en diensten van klasse 25

      Aangevoerde middelen: verzoekster voert aan dat de bestreden beslissing een wezenlijk vormvoorschrift schendt, gelet op artikel 74 van verordening nr. 40/94 en de bewijslast. Volgens verzoekster rust de bewijslast inzake het normale gebruik op de merkhouder in procedures inzake vervallenverklaring. Bovendien voert verzoekster aan dat het Bureau de feiten niet ambtshalve mag onderzoeken, maar zijn onderzoek beperkt moet blijven tot de door de partijen aangevoerde feiten, bewijsmiddelen en argumenten en tot de door hen ingestelde vordering. Bijgevolg is verzoekster van mening dat de mededeling van de kamer van beroep van 18 oktober 2006, waarbij de merkhouder werd uitgenodigd om de originelen van bepaalde plechtige verklaringen over te leggen, niet-ontvankelijk moet worden verklaard, in het bijzonder omdat de kamer van beroep eerder had geoordeeld dat het door de merkhouder oorspronkelijk overgelegde bewijsmateriaal niet volstond als bewijs van het normale gebruik.
   Verder stelt verzoekster dat die originelen niet binnen de gestelde termijn werden overgelegd overeenkomstig artikel 74, lid 2, van verordening nr. 40/94, zodat zij niet in aanmerking mogen worden genomen.
   Ook betoogt verzoekster dat de kamer van beroep het begrip normaal gebruik onjuist heeft uitgelegd, namelijk in strijd met artikel 15 van verordening nr. 40/94.


title: Zaak C-387/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (België) op 17 juli 2015 — Hilde Orleans e.a. tegen Vlaams Gewest, andere partij; Gemeentelijk Havenbedrijf Antwerpen

text:
               26.10.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 354/18

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (België) op 17 juli 2015 — Hilde Orleans e.a. tegen Vlaams Gewest, andere partij; Gemeentelijk Havenbedrijf Antwerpen
   (Zaak C-387/15)
   (2015/C 354/20)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Raad van State

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekers: Hilde Orleans, Rudi Van Buel, Marina Apers

      Verweerder: Vlaams Gewest

      Tussenkomende partij: Gemeentelijk Havenbedrijf Antwerpen

      Prejudiciële vraag

   Het gewestelijk RUP [ruimtelijk uitvoeringsplan] bevat stedenbouwkundige voorschriften waarin verordenend wordt vastgesteld dat de ontwikkeling van gebieden (meer bepaald voor zeehaven- en watergebonden bedrijven, voor logistiek park, voor waterweginfrastructuur en voor verkeers- en vervoersinfrastructuur) waarin zich natuurwaarden (areaal van een natuurlijk habitattype of leefgebied van een soort waarvoor de betrokken speciale beschermingszone is aangewezen) bevinden die een bijdrage leveren aan de instandhoudingsdoelstellingen voor de betrokken speciale beschermingszones, pas mogelijk is na de inrichting van duurzaam leefgebied in natuurkerngebieden (aangeduid binnen natura 2000-gebied) en na een beslissing van de Vlaamse regering met voorafgaand advies van de Vlaamse administratie bevoegd voor het natuurbehoud — die deel dient uit te maken van een aanvraag voor het bekomen van een stedenbouwkundige vergunning met het oog op de realisatie van de voormelde bestemmingen — dat de duurzame inrichting van de natuurkerngebieden geslaagd is.
   Kunnen deze stedenbouwkundige voorschriften met de erin vooropgestelde positieve ontwikkelingen van het natuurkerngebied, in aanmerking worden genomen bij het in artikel 6, derde lid, van de Habitatrichtlijn (1) bedoelde bepalen van de mogelijke significante gevolgen en/of het maken van een passende beoordeling, of kunnen deze stedenbouwkundige voorschriften slechts als „compenserende maatregelen” in de zin van het vierde lid van artikel 6 van de Habitatrichtlijn worden aangemerkt, voor zover de bij deze bepaling gestelde voorwaarden vervuld zijn?

      (1)  Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna (PB L 206, blz. 7).


title: Zaak T-169/17: Beroep ingesteld op 17 maart 2017 — Pethke/EUIPO

text:
               15.5.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 151/40

         Beroep ingesteld op 17 maart 2017 — Pethke/EUIPO
   (Zaak T-169/17)
   (2017/C 151/52)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Ralph Pethke (Alicante, Spanje) (vertegenwoordiger: H. Tettenborn)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               nietig te verklaren besluit PERS-AFFECT-16-134 van 17 oktober 2016, waarbij verzoeker met ingang van 17 oktober 2016 is overgeplaatst van de post van directeur van de afdeling „Operations” naar een post bij het toezichthoudende orgaan en hij is teruggezet naar de Raad van bestuur;

               —

               hem een vergoeding te betalen voor de materiële en immateriële schade die hij door de onwettigheid heeft geleden, en

               —

               EUIPO te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker vijf middelen aan.

               1.

               Eerste middel, ontleend aan schending van de bepalingen betreffende de tuchtprocedure zoals opgenomen in het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie (hierna: „Statuut”).
               Verzoeker betoogt dat zijn terugzetting van de post van directeur van een hoofdafdeling naar de raad van bestuur zonder loopbaanperspectieven geen rechtmatige overplaatsing, maar een tuchtrechtelijke terugzetting in de rang vormt waarvoor, bij gebreke van andere rechtsgrondslag, een tuchtprocedure nodig is. De verwerende partij heeft dus de bepalingen van artikel 86 van het Statuut en van bijlage IX bij het Statuut geschonden.

               2.

               Tweede middel, ontleend aan de onwettigheid van de overplaatsing en misbruik van bevoegdheid.
               Verzoeker betoogt dat niet is voldaan aan de voorwaarden voor een normale overplaatsing. Zijn overplaatsing/terugzetting in de rang is immers niet in het belang van de dienst, en de verschillende (wisselende) redenen die daarvoor zijn aangevoerd vormen een aanwijzing voor misbruik van bevoegdheid. Evenmin is het beginsel van gelijkwaardigheid geëerbiedigd waaraan voor een normale overplaatsing moet worden voldaan.

               3.

               Derde middel, ontleend aan schending van het verbod van willekeur en van het verbod van discriminatie op grond van geslacht.
               Verzoeker is van mening dat zijn overplaatsing/terugzetting in de rang, teneinde vrouwen in hogere kaderposities te plaatsen, discriminatie op grond van geslacht vormt.

               4.

               Vierde middel, ontleend aan schending van het evenredigheidsbeginsel.
               Volgens verzoeker vormt zijn tuchtrechtelijke overplaatsing een niet-evenredige maatregel in het kader van de interne reorganisatie van EUIPO.

               5.

               Vijfde middel, ontleend aan schending van het recht op behoorlijk bestuur en niet nakoming van de zorgplicht — Inbreuk op verzoekers fysieke en psychische gezondheid — Intimidatie
               In het kader van het vijfde middel stelt verzoeker dat zijn „plotselinge” overplaatsing een inbreuk op zijn fysieke en psychische gezondheid vormt en niet in overeenstemming is met het minimumniveau van behoorlijk bestuur.
               Door het optreden en de tekortkomingen van EUIPO heeft verzoeker materiële en immateriële schade geleden, die moet worden vergoed.


title: Zaak F-132/07: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 20 januari 2011 — Strack/Commissie (Openbare dienst — Ambtenaren — Artikelen 17, 17 bis en 19 van Statuut — Verzoek om toestemming tot openbaarmaking van documenten — Verzoek om toestemming tot publicatie van tekst — Verzoek om toestemming tot gebruik van vaststellingen voor nationale rechterlijke instanties — Ontvankelijkheid)

text:
               5.3.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 72/34

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 20 januari 2011 — Strack/Commissie
   (Zaak F-132/07) (1)

   (Openbare dienst - Ambtenaren - Artikelen 17, 17 bis en 19 van Statuut - Verzoek om toestemming tot openbaarmaking van documenten - Verzoek om toestemming tot publicatie van tekst - Verzoek om toestemming tot gebruik van vaststellingen voor nationale rechterlijke instanties - Ontvankelijkheid)
   2011/C 72/54
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Guido Strack (Keulen, Duitsland) (vertegenwoordiger: H. Tettenborn)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Currall en B. Eggers, gemachtigden, bijgestaan door B. Wägenbaur, advocaat)

      Voorwerp

   Openbare dienst — Nietigverklaring van een aantal besluiten van de Commissie tot afwijzing van verzoekers verzoek om toestemming tot, enerzijds, publicatie van bepaalde documenten en, anderzijds, indiening van een klacht tegen (voormalige) leden en personeelsleden van de Commissie — Vordering tot schadevergoeding

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Strack zal alle kosten dragen.

      (1)  PB C 107 van 26/04/2008, blz. 44.


title: Beroep, op 15 maart 1996 ingesteld door Luftfartsfunktionærerne tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Zaak T-37/96)

text:
18 . 5 . 96               NL                Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                Nr . C 145/ 11
Dienaangaande wijst zij erop, dat zij op de betrokken dag              Verzoekster zet haar commentaar uiteen op de mededelin
„ van rechtswege " voor ziekteverlof in aanmerking kwam,               gen die de Commissie overeenkomstig de artikelen 5 , lid 2 ,
aangezien zij haar instelling tijdig een attest van haar               en 16 , lid 3 , van Verordening ( EEG ) nr. 3975/87 van de
behandelende arts had bezorgd, waarin een werkonderbre                Raad van 1 4 december 1 9 8 7 tot vaststelling van de wij ze van
king van 3 tot 5 mei werd voorgeschreven. De instelling had            toepassing van de mededingingsregels op ondernemingen in
het recht haar aan een medische controle te onderwerpen,               de sector luchtvervoer (2 ) heeft bekendgemaakt in het
maar was niet gerechtigd het medisch attest niet in aanmer            Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen. In dat
king te nemen en verzoekster te gelasten het werk te                   verband betoogt zij , dat de Commissie aan een ontheffing
hervatten, zelfs in de hypothese van betwisting van de                 krachtens artikel 85 , lid 3 , EG-Verdrag de voorwaarde had
geldigheid van het overgelegde attest door de controlerende            moeten verbinden, dat het aantal werknemers in de twee
arts . Artikel 59 , lid 3 , preciseert immers, dat in geval van        ondernemingen gedurende een tijdvak van twee jaar niet
betwisting het advies van de invaliditeitscommissie wordt              meer dan een procent zou worden verlaagd . Verzoekster
ingewonnen . Daaruit volgt, dat het bestreden besluit onwet           heeft naderhand uit de dagbladen vernomen, dat de
tig is voor zover het is genomen zonder dat de invaliditeits          Commissie had besloten artikel 85 , lid 1 , EG-Verdrag
commissie een advies heeft uitgebracht dat de conclusies van           overeenkomstig artikel 85 , lid 3 , op de overeenkomst buiten
de door de instelling aangewezen controlerende arts beves             toepassing te verklaren, maar dat in dat verband, ondanks
tigt.                                                                  het verzoek van verzoekster, geen voorwaarden waren
                                                                       gesteld op het gebied van de werkgelegenheid binnen de
Ten slotte wijst verzoekster erop, dat de controlerende arts           twee ondernemingen .
geen klinisch onderzoek heeft verricht om het besluit van
haar behandelende arts, dat zij van 3 tot 5 mei arbeidson             Verzoekster betoogt, dat ook al is de beschikking gericht tot
geschikt was, te ontzenuwen. Zij concludeert daaruit, dat              SAS en Lufthansa, de leden van de organisatie er recht
een dergelijk advies, dat op geen enkele medische vaststel            streeks en individueel door worden geraakt, en verzoekster,
ling berust, geen wetenschappelijke waarde heeft en onver             die de belangen van haar leden behartigt, derhalve beroep
mijdelijk een kennelijke beoordelingsfout vertoont.                    kan instellen krachtens artikel 173 EG-Verdrag.
                                                                       Verzoekster betoogt voorts, dat de beschikking in strijd is
                                                                       met artikel 190 van het Verdrag, daar niet blijkt, in hoeverre
                                                                       bij de vaststelling van de beschikking rekening is gehouden
Beroep, op 15 maart 1996 ingesteld door Luftfartsfunk                 met de werkgelegenheid .
tionaererne tegen Commissie van de Europese Gemeen
                                 schappen                              Met betrekking tot de realiteit van het geschil betoogt
                            ( Zaak T-37/96 )                           verzoekster, dat de beschikking in strijd is met het EG
                                                                       Verdrag en met de fundamentele rechten die deel uitmaken
                              ( 96/C 145/21                            van de communautaire rechtsorde, daar de Commissie in
                                                                       haar beschikking geen eis heeft gesteld betreffende het
                          (Procestaai: Deens)                          behoud van arbeidsplaatsen bij SAS en Lufthansa . De
                                                                       Commissie, die ingevolge artikel 155 EG-Verdrag dient toe
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen              te zien op de toepassing van de verdragsbepalingen, moet bij
schappen is op 15 maart 1 996 beroep ingesteld tegen                   de toepassing van artikel 85 , lid 3 , rekening houden met de
Commissie van de Europese Gemeenschappen door Luft                    doelstellingen van de Gemeenschap, zoals die in het Verdrag
fartsfunktionasrerne, te Kastrup ( Denemarken ), vertegen             zijn omschreven. Volgens artikel 2 van het Verdrag heeft de
woordigd door C. Harlang, advocaat te Kopenhagen.                      Gemeenschap onder meer tot taak, een hoog niveau van
                                                                       werkgelegenheid te bevorderen, en blijkens artikel 3 ,
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage :                   onder i ), omvat het optreden van de Gemeenschap onder
                                                                       meer een beleid op sociaal gebied . Zoals blijkt uit de
— de beschikking van de Commissie van 16 januari 1996,                 rechtspraak van het Hof en het Gerecht en thans is
    waarbij artikel 85 , lid 1 , EG-Verdrag overeenkomstig             neergelegd in artikel F, lid 2, van het Verdrag betreffende de
     artikel 85 , lid 3 , buiten toepassing wordt verklaard op de      Europese Unie, behoren de grondrechten tot de algemene
    samenwerkingsovereenkomst tussen Scandinavian Airli               beginselen van Gemeenschapsrecht. In de grondwetten van
    nes System en Deutsche Lufthansa AG, nietig te verkla             de Lid-Staten wordt erkend, en uit een reeks internationale
    ren ;                                                              verdragen kan worden afgeleid, dat het recht op arbeid een
                                                                       algemeen fundamenteel recht is. Bij de vaststelling van de
— de Commissie in de kosten te verwijzen.                              bestreden beschikking heeft de Commissie, in strijd met de
                                                                       fundamentele rechten naar Gemeenschapsrecht, nagelaten,
Middelen en voornaamste argumenten                                     rekening te houden met de werkgelegenheid. Daardoor
                                                                       heeft zij het recht van verzoeksters leden op arbeid
Verzoekster, een vakorganisatie van werknemers van de                  geschonden.
Luchthaven van Kopenhagen, waarvan nagenoeg alle leden
in dienst zijn van Scandinavian Airlines System ( SAS ),               0 ) PB nr . L 54 van 5 . 3 . 1996 , blz. 28 .
bestrijdt Beschikking 96/ 180/EG van de Commissie van                  ( 2 ) PB nr . L 374 van 31 . 12 . 1987, blz . 1 .
16 januari 1996 inzake een procedure op grond van
artikel 85 van het EG-Verdrag en artikel 53 van de
EER-Overeenkomst ( IV/35.545/LH/SAS ) ( M.


title: Zaak C-403/10 P: Hogere voorziening ingesteld op 6 augustus 2010 door Mediaset SpA tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 15 juni 2010 in zaak T-177/07, Mediaset SpA/Europese Commissie, ondersteund door Sky Italia Srl

text:
               6.11.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/8

         Hogere voorziening ingesteld op 6 augustus 2010 door Mediaset SpA tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 15 juni 2010 in zaak T-177/07, Mediaset SpA/Europese Commissie, ondersteund door Sky Italia Srl
   (Zaak C-403/10 P)
   ()
   2010/C 301/11
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Mediaset SpA (vertegenwoordigers: K. Adamantopoulos, dikigoros, en G. Rossi, avvocato)

      Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Sky Italia Srl

      Conclusies

               —

               het arrest van het Gerecht van 15 juni 2010 in zaak T-177/07 vernietigen;

               —

               de zaak definitief afdoen door de in eerste aanleg bestreden beschikking van de Europese Commissie nietig te verklaren of, subsidiair, de zaak naar het Gerecht verwijzen; en

               —

               verweerster en interveniënte in eerste aanleg verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

               1.

               Rekwirante stelt dat het Gerecht blijk heeft gegeven van twee onjuiste rechtsopvattingen door haar argumenten betreffende de werkingssfeer van artikel 4, lid 1, van de Italiaanse wet nr. 350/2003 en haar middel betreffende het onderscheid tussen het begrip selectiviteit in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU en het begrip discriminatie, dat niet hetzelfde is als technologische neutraliteit, niet-ontvankelijk te verklaren. Ten gevolge daarvan gaf het Gerecht blijk van een kennelijk onjuiste rechtsopvatting, door de Italiaanse wet in rechte als niet technologisch neutraal aan te merken.

               2.

               Het Gerecht heeft bij de toepassing van artikel 107, lid 1, VWEU blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de gestelde omstandigheid dat de Italiaanse wet „niet technologisch neutraal” was, voor rekwirante noodzakelijkerwijs een economisch voordeel opleverde. Bovendien gaf het Gerecht blijk van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat verweerster terecht had vastgesteld dat er sprake was van een economisch voordeel voor Mediaset, zonder (zoals verweerster) een abstract — en slechts vermoed — „ruimer kijkerspubliek” en „penetratie van de markt tegen geringere kosten” in rechte als een specifiek economisch voordeel voor Mediaset aan te merken. Het Gerecht gaf in strijd met artikel 36 van het Statuut ook een ontoereikende motivering, verdraaide de feiten en gaf blijk van een onjuiste rechtsopvatting door in de punten 62 tot en met 68 en 74 tot en met 79 van het arrest aan de bestreden beschikking een onjuiste en verwrongen lezing te geven. Het Gerecht gaf namelijk blijk van een onjuiste rechtsopvatting doordat het met betrekking tot het gestelde voordeel voor Mediaset zijn eigen redenering in de plaats stelde van die in de bestreden beschikking, en doordat het de aangevoerde bewijzen uitlegde op een wijze die indruist tegen de bewoordingen van en de analyse in de punten 82 tot en met 95 van de bestreden beschikking en het bewijsmateriaal onjuist opvatte. Het Gerecht gaf ook blijk van een onjuiste rechtsopvatting met betrekking tot het begrip „indirect begunstigde” en de toepassing en juridische kwalificatie daarvan in deze zaak.

               3.

               Bovendien gaf het Gerecht blijk van een onjuiste rechtsopvatting door in het geheel niet in te gaan op de verschillende middelen in de punten 93 tot en met 96 en 121 tot en met 129 van het verzoekschrift, betreffende de beoordeling van de verenigbaarheid van de Italiaanse wet met artikel 107, lid 3, sub c, VWEU. In dat verband gaf het Gerecht ook geen toereikende motivering. Voorts gaf het Gerecht blijk van een onjuiste rechtsopvatting bij de toepassing van artikel 107, lid 3, sub c, VWEU door als gevolg daarvan de Italiaanse wet onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt te verklaren, louter wegens een gestelde niet-eerbiediging van het beginsel van technologische neutraliteit ten gevolge van de gestelde uitsluiting van satellietdecoders van het voordeel daarvan, quod non; en door zijn goedkeuring te verlenen aan verweersters verzuim om de mededingingsverstorende gevolgen van de maatregel op de betaaltelevisiemarkt in rechte te beoordelen, door een eigen juridische en economische afweging van a) de specifieke verstoring van de mededinging op de betaaltelevisiemarkt, en b) de gestelde efficiëntiewinst die uit het economisch voordeel voortvloeide. Het laatstgenoemde werd sowieso slechts vermoed en onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt geacht omdat het niet technologisch neutraal zou zijn. Verder gaf het Gerecht bij de afwijzing van het derde middel blijk van een onjuiste rechtsopvatting en gaf het een onjuiste motivering. Niet alleen stelde het Gerecht de betrokken middelen en argumenten betreffende de tegenstrijdige redenering in de bestreden beschikking onjuist voor en gaf het een onjuiste lezing daarvan, maar het verzuimde ook die argumenten te onderzoeken, ten gevolge waarvan het ze ten onrechte als ongegrond afwees.

               4.

               Ten slotte gaf het Gerecht blijk van een onjuiste rechtsopvatting bij de toepassing van verordening nr. 659/1999 (1), daar het verzuimde in aanmerking te nemen dat de gebreken van de bestreden beschikking met betrekking tot het gestelde economisch voordeel voor rekwirante het in de praktijk onmogelijk maakten de gestelde staatssteun terug te vorderen, een en ander in strijd met het rechtszekerheidsbeginsel. De bestreden beschikking ontbeerde dus een efficiënte en transparante toepassingsmogelijkheid en een goede methode voor de terugvordering. Bovendien heeft het Gerecht rekwirantes middelen dienaangaande verkeerd begrepen, en gaf het blijk van een onjuiste rechtsopvatting toen het oordeelde dat de bestreden beschikking het mogelijk maakte de vroegere toestand te herstellen.

      (1)  Verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (PB L 83, blz. 1).