title: Zaak T-402/12: Arrest van het Gerecht van 16 april 2015 — Schlyter/Commissie [„Toegang tot documenten — Verordening (EG) nr. 1049/2001 — Artikel 4, lid 2, derde streepje — Uitzondering inzake de bescherming van het doel van onderzoeken — Verordening (EG) nr. 1367/2006 — Artikel 6, lid 1 — Uitvoerig gemotiveerde mening van de Commissie over een ontwerp van besluit betreffende de jaarlijkse opgave van stoffen die nanodeeltjes bevatten, door de Franse autoriteiten aan de Commissie meegedeeld op grond van richtlijn 98/34/EG — Weigering van toegang”]

text:
               8.6.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/11

         Arrest van het Gerecht van 16 april 2015 — Schlyter/Commissie
   (Zaak T-402/12) (1)

   ([„Toegang tot documenten - Verordening (EG) nr. 1049/2001 - Artikel 4, lid 2, derde streepje - Uitzondering inzake de bescherming van het doel van onderzoeken - Verordening (EG) nr. 1367/2006 - Artikel 6, lid 1 - Uitvoerig gemotiveerde mening van de Commissie over een ontwerp van besluit betreffende de jaarlijkse opgave van stoffen die nanodeeltjes bevatten, door de Franse autoriteiten aan de Commissie meegedeeld op grond van richtlijn 98/34/EG - Weigering van toegang”])
   (2015/C 190/13)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Carl Schlyter (Linköping, Zweden) (vertegenwoordigers: O. Brouwer en S. Schubert, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Costa de Oliveira, A. Tokár en C. Zadra, gemachtigden)

      Interveniënten aan de zijde van verzoekende partij: Republiek Finland (vertegenwoordiger: S. Hartikainen, gemachtigde); Koninkrijk Zweden (vertegenwoordigers: aanvankelijk A. Falk, C. Meyer-Seitz, U. Persson, C. Stege, S. Johannesson en H. Karlsson, vervolgens A. Falk, C. Meyer-Seitz, U. Persson, E. Karlsson, L. Swedenborg en C. Hagerman, gemachtigden)

      Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Franse Republiek (vertegenwoordigers: B. Beaupère-Manokha, D. Colas en F. Fize, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 27 juni 2012, waarbij zij tijdens de status-quoperiode toegang heeft geweigerd tot haar uitvoerig gemotiveerde mening over een ontwerp van besluit betreffende de inhoud en de voorwaarden voor indiening van de jaarlijkse opgave van stoffen die nanodeeltjes bevatten (2011/673/F), dat haar door de Franse autoriteiten was meegedeeld op grond van richtlijn 98/34/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 juni 1998 betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften (PB L 204, blz. 37), zoals gewijzigd bij richtlijn 98/48/EG van het Parlement en de Raad van 20 juli 1998 (PB L 217, blz. 18)

      Dictum

               1)

               Het besluit van de Europese Commissie van 27 juni 2012, waarbij zij tijdens de status-quoperiode toegang heeft geweigerd tot haar uitvoerig gemotiveerde mening over een ontwerp van besluit betreffende de inhoud en de voorwaarden voor indiening van de jaarlijkse opgave van stoffen die nanodeeltjes bevatten (2011/673/F), dat haar door de Franse autoriteiten was meegedeeld op grond van richtlijn 98/34/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 juni 1998 betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften, zoals gewijzigd bij richtlijn 98/48/EG van het Parlement en de Raad van 20 juli 1998, wordt nietig verklaard.

               2)

               De Commissie wordt, behalve in haar eigen kosten, verwezen in de kosten van Carl Schlyter.

               3)

               De Franse Republiek, de Republiek Finland en het Koninkrijk Zweden dragen hun eigen kosten.

      (1)  PB C 343 van 10.11.2012.


               5.2.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 31/2

         Lijsten om de samenstelling van de rechtsprekende formaties te bepalen
   (2005/C 31/05)
   Het Hof heeft ter vergadering van 19 oktober 2004 de in artikel 11 ter, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering bedoelde lijst ten behoeve van de bepaling van de samenstelling van de grote kamer opgesteld als volgt:

               C. Gulmann

               A. Ó Caoimh

               A. La Pergola

               E. Levits

               J.-P. Puissochet

               U. Lõhmus

               R. Schintgen

               J. Klučka

               N. Colneric

               J. Malenovský

               S. von Bahr

               M. Ilešič

               J. N. Cunha Rodrigues

               A. Borg Barthet

               R. Silva de Lapuerta

               G. Arestis

               K. Lenaerts

               E. Juhász

               K. Schiemann

               P. Kūris

               J. Makarczyk

         Het Hof heeft ter vergadering van 19 oktober 2004 de in artikel 11 quater, lid 2, eerste alinea, van het Reglement voor de procesvoering bedoelde lijst ten behoeve van de bepaling van de samenstelling van de Derde kamer opgesteld als volgt:

               A. La Pergola

               A. Ó Caoimh

               J.-P. Puissochet

               U. Lõhmus

               S. von Bahr

               J. Malenovský

               A. Borg Barthet

         Het Hof heeft ter vergadering van 19 oktober 2004 de in artikel 11 quater, lid 2, tweede alinea, van het Reglement voor de procesvoering bedoelde lijst ten behoeve van de bepaling van de samenstelling van de Zesde kamer opgesteld als volgt:

               Zesde kamer:

               A. La Pergola

               J.-P. Puissochet

               S. von Bahr

               J. Malenovský

               U. Lõhmus

               A. Ó Caoimh


title: Zaak T-601/15: Beroep ingesteld op 22 oktober 2015 — CEVA/Commissie

text:
               21.12.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 429/28

         Beroep ingesteld op 22 oktober 2015 — CEVA/Commissie
   (Zaak T-601/15)
   (2015/C 429/36)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Centre d’étude et de valorisation des algues SA (CEVA) (Pleubian, Frankrijk) (vertegenwoordiger: E. De Boissieu, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               de Commissie veroordelen om CEVA 59  103,21 EUR te betalen overeenkomstig de Grant Agreement;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Met het onderhavige beroep vordert verzoekster dat de Commissie wordt veroordeeld tot betaling van de eerste termijn van de financiële bijdrage die is toegekend ter uitvoering van het contract SEABIOPLAS en van de subsidieovereenkomst erbij („Grant Agreement”), betreffende een project voor onderzoek en technologische ontwikkeling op het gebied „Algen afkomstig uit duurzame aquacultuur als grondstof voor biologisch afbreekbare biokunststoffen”, na een ambtshalve verrekening van hetzelfde bedrag die door haar was toegepast uit hoofde van de inning, op basis van de conclusies van een financiële audit van OLAF, van de in het kader van het contract PROTOP aan verzoekster betaalde bedragen.
   Tot staving van haar beroep voert verzoekster in wezen één middel aan, betreffende fouten van de Commissie die van invloed zijn op de inning, middels verrekening van schuldvorderingen, van de door de Commissie aan verzoekster betaalde sommen. Verzoekster betoogt in dit verband in wezen dat de voorwaarden voor verrekening niet zijn vervuld. Om te beginnen is de schuldvordering van de Commissie op verzoekster zeker noch invorderbaar. Vervolgens heeft de Commissie de artikelen 87, lid 2, betreffende inning door middel van verrekening, en 88, betreffende inning bij uitblijven van vrijwillige betaling, van gedelegeerde verordening (EU) nr. 1268/2012 van de Commissie van 29 oktober 2012 houdende uitvoeringsvoorschriften voor verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie, niet in acht genomen. Ten slotte betoogt verzoekster dat de Commissie jegens haar geen contractuele vordering heeft. Subsidiair, voor het geval het Gerecht mocht oordelen dat de verrekening gegrond is, betoogt verzoekster dat de volledige terugbetaling van alle subsidie die zij heeft ontvangen, indruist tegen het evenredigheidsbeginsel en een ongerechtvaardigde verrijking van de Commissie vormt.


title: Zaak F-68/15: Beroep ingesteld op 27 april 2015 — ZZ/Frontex

text:
               27.7.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 245/49

         Beroep ingesteld op 27 april 2015 — ZZ/Frontex
   (Zaak F-68/15)
   (2015/C 245/60)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: ZZ (vertegenwoordiger: S. Pappas, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Agentschap voor het beheer van de operationele samenwerking aan de buitengrenzen van de lidstaten van de Europese Unie (Frontex)

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van verzoekers beoordelingsrapport over 2009 en verzoek om vergoeding van de immateriële schade die hij zou hebben geleden

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               nietigverklaring van het op 12 juli 2014 aan verzoeker toegezonden beoordelingsrapport van 4 juli 2014, voor zover het aanvankelijke rapport hierbij wordt gewijzigd;

               —

               veroordeling van Frontex tot betaling van een schadevergoeding van 4  000 EUR aan verzoeker;

               —

               verwijzing van Frontex in de kosten van de procedure.


title: Zaak C-646/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgerichtshof (Oostenrijk) op 15 december 2016 — Khadija Jafari, Zainab Jafari

text:
               20.2.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 53/23

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgerichtshof (Oostenrijk) op 15 december 2016 — Khadija Jafari, Zainab Jafari
   (Zaak C-646/16)
   (2017/C 053/30)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Verwaltungsgerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoeksters in „Revision”: Khadija Jafari, Zainab Jafari

      Verwerende partij: Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet voor het goede begrip van artikel 2, onder m), artikel 12 en artikel 13 van verordening (EU) nr. 604/2013 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land of een staatloze bij een van de lidstaten wordt ingediend (herschikking), hierna: „Dublin III-verordening”, rekening worden gehouden met andere handelingen waarmee de Dublin III-verordening raakvlakken vertoont, of moet aan deze bepalingen een daarvan losstaande betekenis worden toegekend?

               2)

               Voor het geval dat de bepalingen van de Dublin III-verordening los van andere handelingen moeten worden uitgelegd:

                           a)

                           Dient in de omstandigheden van de hoofdgedingen, die gekenmerkt worden door het feit dat zij zijn voorgevallen in een periode waarin de nationale autoriteiten van de primair betrokken landen zich geconfronteerd zagen met een buitengewoon groot aantal mensen die verzochten om doorreis door hun grondgebied, de door een lidstaat feitelijk gedulde binnenkomst op zijn grondgebied, die enkel bedoeld was voor de doorreis door het grondgebied van diezelfde lidstaat en voor het indienen van een verzoek om internationale bescherming in een andere lidstaat, als „visum” in de zin van artikel 2, onder m), en artikel 12 van de Dublin III-verordening te worden aangemerkt?
                           Indien het antwoord op vraag 2 a) bevestigend luidt:

                           b)

                           Dient er wat betreft het feitelijke dulden van de binnenkomst ten behoeve van de doorreis van te worden uitgegaan dat het „visum” bij vertrek uit de betrokken lidstaat zijn geldigheid verliest?

                           c)

                           Dient er wat betreft het feitelijke dulden van de binnenkomst ten behoeve van de doorreis van te worden uitgegaan dat het „visum” nog steeds geldig is indien het vertrek uit de betrokken lidstaat nog niet heeft plaatsgevonden, of verliest het „visum” ongeacht het uitblijvende vertrek zijn geldigheid op het moment waarop een verzoeker definitief afziet van zijn voornemen om naar een andere lidstaat te reizen?

                           d)

                           Heeft de omstandigheid dat de verzoeker afziet van zijn voornemen om naar de oorspronkelijk als bestemming gekozen lidstaat te reizen, tot gevolg dat overeenkomstig artikel 12, lid 5, van de Dublin III-verordening sprake is van fraude na afgifte van het „visum”, zodat de lidstaat die het „visum” heeft verstrekt niet meer verantwoordelijk is?
                           Indien het antwoord op vraag 2 a) ontkennend luidt:

                           e)

                           Moet de in artikel 13, lid 1, van de Dublin III-verordening opgenomen formulering „op illegale wijze de grens van een lidstaat heeft overschreden via het land, de zee of de lucht of komende vanuit een derde land” aldus worden opgevat dat in de genoemde omstandigheden van de hoofdgedingen moet worden aangenomen dat geen sprake is van het illegaal overschrijden van de buitengrens?

               3)

               Voor het geval dat de bepalingen van de Dublin III-verordening met inachtneming van andere handelingen moeten worden uitgelegd:

                           a)

                           Moet er voor de beoordeling of in de zin van artikel 13, lid 1, van de Dublin III-verordening sprake is van het „illegaal overschrijden” van de grens, in het bijzonder rekening mee worden gehouden of is voldaan aan de toegangsvoorwaarden volgens de Schengengrenscode, met name volgens het voor de hoofdgedingen wegens het tijdstip van binnenkomst relevante artikel 5 van verordening (EG) nr. 562/2006 (2) van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen?
                           Indien het antwoord op vraag 3 a) ontkennend luidt:

                           b)

                           Met welke bepalingen van het Unierecht moet bij de beoordeling of in de zin van artikel 13, lid 1, van de Dublin III-verordening sprake is van het „illegaal overschrijden” van de grens, met name rekening worden gehouden?
                           Indien het antwoord op vraag 3 a) bevestigend luidt:

                           c)

                           Dient in de omstandigheden van de hoofdgedingen, die gekenmerkt worden door het feit dat zij zijn voorgevallen in een periode waarin de nationale autoriteiten van de primair betrokken landen zich geconfronteerd zagen met een buitengewoon groot aantal mensen die verzochten om doorreis door hun grondgebied, de door een lidstaat zonder beoordeling van de omstandigheden van het geval feitelijk gedulde binnenkomst op zijn grondgebied, die enkel bedoeld was voor de doorreis door het grondgebied van diezelfde lidstaat en voor het indienen van een verzoek om internationale bescherming in een andere lidstaat, als het verlenen van toegang in de zin van artikel 5, lid 4, onder c), van de Schengengrenscode te worden aangemerkt?
                           Indien het antwoord op de vragen 3 a) en 3 c) bevestigend luidt:

                           d)

                           Heeft het verlenen van toegang overeenkomstig artikel 5, lid 4, onder c), van de Schengengrenscode tot gevolg dat sprake is van een met een visum in de zin van artikel 5, lid 1, onder b), van de Schengengrenscode gelijk te stellen machtiging en dus van een „visum” overeenkomstig artikel 2, onder m), van de Dublin III-verordening, zodat bij de toepassing van de bepalingen ter vaststelling van de verantwoordelijke lidstaat overeenkomstig de Dublin III-verordening ook met artikel 12 daarvan rekening moet worden gehouden?
                           Indien het antwoord op de vragen 3 a), 3 c) en 3 d) bevestigend luidt:

                           e)

                           Dient er wat betreft het feitelijke dulden van de binnenkomst ten behoeve van de doorreis van te worden uitgegaan dat het „visum” bij vertrek uit de betrokken lidstaat zijn geldigheid verliest?

                           f)

                           Dient er wat betreft het feitelijke dulden van de binnenkomst ten behoeve van de doorreis van te worden uitgegaan dat het „visum” nog steeds geldig is indien het vertrek uit de betrokken lidstaat nog niet heeft plaatsgevonden, of verliest het „visum” ongeacht het uitblijvende vertrek zijn geldigheid op het moment waarop een verzoeker definitief afziet van zijn voornemen om naar een andere lidstaat te reizen?

                           g)

                           Heeft de omstandigheid dat de verzoeker afziet van zijn voornemen om naar de oorspronkelijk als bestemming gekozen lidstaat te reizen, tot gevolg dat overeenkomstig artikel 12, lid 5, van de Dublin III-verordening sprake is van fraude na afgifte van het „visum”, zodat de lidstaat die het „visum” heeft verstrekt niet meer verantwoordelijk is?
                           Indien het antwoord op de vragen 3 a) en 3 c) bevestigend, maar op vraag 3 d) ontkennend luidt:

                           h)

                           Moet de in artikel 13, lid 1, van de Dublin III-verordening opgenomen formulering „op illegale wijze de grens van een lidstaat heeft overschreden via het land, de zee of de lucht of komende vanuit een derde land” aldus worden opgevat dat in de genoemde omstandigheden van de hoofdgedingen de als verlening van toegang in de zin van artikel 5, lid 4, onder c), van de Schengengrenscode te kwalificeren grensoverschrijding niet kan worden aangemerkt als het illegaal overschrijden van de buitengrens?

      (1)  PB L 180, blz. 31.

      (2)  Verordening (EG) nr. 562/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode), PB L 105, blz. 1.


title: Zaak C-455/15 PPU: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 19 november 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Varbergs tingsrätt — Zweden) — P/Q [Prejudiciële verwijzing — Prejudiciële spoedprocedure — Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken — Bevoegdheid, erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake ouderlijke verantwoordelijkheid — Verordening (EG) nr. 2201/2003 — Artikel 23, onder a) — Gronden tot weigering van de erkenning van beslissingen betreffende de ouderlijke verantwoordelijkheid — Openbare orde]

text:
               18.1.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 16/13

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 19 november 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Varbergs tingsrätt — Zweden) — P/Q
   (Zaak C-455/15 PPU) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Prejudiciële spoedprocedure - Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken - Bevoegdheid, erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake ouderlijke verantwoordelijkheid - Verordening (EG) nr. 2201/2003 - Artikel 23, onder a) - Gronden tot weigering van de erkenning van beslissingen betreffende de ouderlijke verantwoordelijkheid - Openbare orde])
   (2016/C 016/15)
   Procestaal: Zweeds

      Verwijzende rechter

   Varbergs tingsrätt

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: P

      Verwerende partij: Q

      Dictum

   Artikel 23, onder a), van verordening (EG) nr. 2201/2003 van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1347/2000, moet in die zin worden uitgelegd dat deze bepaling, bij het ontbreken van kennelijke schending, gelet op het belang van het kind, van een rechtsregel die in de rechtsorde van een lidstaat van essentieel belang wordt geacht, of van een in die rechtsorde als fundamenteel erkend recht, het gerecht van deze lidstaat dat zich bevoegd acht uitspraak te doen over het gezagsrecht over een kind, niet toestaat te weigeren de beslissing te erkennen van een gerecht van een andere lidstaat dat zich over het gezagsrecht over dat kind heeft uitgesproken.

      (1)  PB C 346 van 19.10.2015.


title: Beschikking van de president van het Gerecht van eerste aanleg van 12 oktober 2000 in zaak T-208/00 R, J. A. Barleycorn Mongolue en M. Boixader Rivas tegen Raad van de Europese Unie en Europees Parlement (Procedure in kort geding — Aankondiging van vergelĳkend onderzoek — Ambtenaren — Ontvankelĳkheid — Spoedeisendheid — Geen)

text:
C 355/24                 NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     9.12.2000
BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN                                 HET      BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN                            HET
               GERECHT VAN EERSTE AANLEG                                                GERECHT VAN EERSTE AANLEG
                                                                                van 12 oktober 2000
                          van 25 juli 2000
                                                                          in zaak T-202/00 R, M. Costacurta tegen Commissie van
in zaak T-189/00 R, „Invest” Import und Export GmbH                                        de Europese Gemeenschappen
en Invest Commerce SARL tegen Commissie van de
                    Europese Gemeenschappen                               (Ambtenaren — Procedure in kort geding — Ontvankelijk-
                                                                                heid van beroep in hoofdzaak)
(Procedure in kort geding — Bevriezing van middelen en
                                                                                (2000/C 355/54)
verbod op investeringen ten aanzien van de Federale Repu-
bliek Joegoslavië — Verordening (EG) nr. 1147/2000 —
Opschorting van tenuitvoerlegging tot einduitspraak in kort                                         (Procestaal: Frans)
                                geding)
                                                                          In zaak T-202/00 R, M. Costacurta, ambtenaar van de Commis-
                          (2000/C 355/53)                                 sie van de Europese Gemeenschappen, wonende te Luxemburg,
                                                                          vertegenwoordigd door M. Petit, advocaat te Luxemburg,
                                                                          domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van
                                                                          laatstgenoemde, Val Sainte-Croix 74, tegen Commissie van de
                           (Procestaal: Duits)                            Europese Gemeenschappen (gemachtigden: G. Valsesia en
                                                                          J. Currall), betreffende een verzoek om opschorting van de
                                                                          tenuitvoelegging van het besluit van de Commissie dat vervat
In zaak T-189/00 R, „Invest” Import und Export GmbH,                      zou zijn in haar brief van 19 juli 2000, alsook een verzoek dat
gevestigd te Neuss (Duitsland), en Invest Commerce SARL,                  de Commissie wordt gelast verzoeker uiterlijk op 1 september
gevestigd te Alfortville (Frankrijk), vertegenwoordigd door               2000 weer in een derde land te werk te stellen, heeft de
R. Wägenbaur, advocaat te Brussel, domicilie gekozen hebben-              president van het Gerecht op 12 oktober 2000 een beschikking
de te Luxemburg ten kantore van Arendt en Medernach, Rue                  gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:
Mathias Hardt 8-10, advocaten aldaar, tegen Commissie van de
Europese Gemeenschappen, betreffende een verzoek krachtens                1)    Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.
artikel 105, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering
tot opschorting van de tenuitvoerlegging, wat verzoeksters                2)    De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.
betreft, van verordening (EG) nr. 1147/2000 van de Commissie
van 29 mei 2000 tot wijziging van bijlage II bij verordening
(EG) nr. 1294/1999 van de Raad inzake de bevriezing van
middelen en een verbod op investeringen ten aanzien van de
Federale Republiek Joegoslavië (PB L 129, blz. 15), heeft de
president van de Tweede kamer van het Gerecht op 25 juli
2000 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als
volgt:                                                                    BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN                            HET
                                                                                GERECHT VAN EERSTE AANLEG
1)    De tenuitvoerlegging van verordening (EG) nr. 1147/2000
                                                                                van 12 oktober 2000
      van de Commissie van 29 mei 2000 tot wijziging van bijlage II
      bij verordening (EG) nr. 1294/1999 van de Raad inzake de
      bevriezing van middelen en een verbod op investeringen ten          in zaak T-208/00 R, J. A. Barleycorn Mongolue en
      aanzien van de Federale Republiek Joegoslavië wordt, wat            M. Boixader Rivas tegen Raad van de Europese Unie en
      verzoeksters betreft, opgeschort tot de vaststelling van de                                Europees Parlement
      eindbeschikking in deze procedure in kort geding, waar de
      Commissie verplicht is, voor elke door verzoeksters bij haar        (Procedure in kort geding — Aankondiging van vergelijkend
      aangemelde invoer- of uitvoertransactie onverwijld toestemming      onderzoek — Ambtenaren — Ontvankelijkheid — Spoedei-
      te verlenen — zonder de procedure te volgen van artikel 9 van                               sendheid — Geen)
      verordening nr. 294/1999, zoals gewijzigd bij verordening
      nr. 723/2000 — en verzoeksters, in weerwil van het bepaalde                                  (2000/C 355/55)
      in artikel 3, punt 1, van deze verordening, over de noodzakelijke
      middelen uit de desbetreffende transactie kunnen beschikken.
                                                                                (Procestaal: Spaans)
2)    De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.
                                                                          In zaak T-208/00 R, J. A. Barleycorn Mongolue en M. Boixader
                                                                          Rivas, wonende te Madrid, vertegenwoordigd door D. López
                                                                          Garrido, advocaat te Madrid, domicilie gekozen hebbende te
                                                                          Luxemburg ten kantore van J. Choucroun, advocaat aldaar,
 ---pagebreak--- 9.12.2000               NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     C 355/25
Grand-Rue 84, tegen Raad van de Europese Unie (gemachtig-                  Tot staving van haar beroep voert verzoekster aan:
den: F. Anton en G. Ramos Ruano) en Europees Parlement
(gemachtigden: M. Gómez Leal en J. de Wachter), betreffende               —     schending van het beginsel van de procedure op tegen-
een verzoek tot opschorting van tenuitvoerlegging van de in                      spraak, zoals neergelegd in artikel 7 van verordening
het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen van                            (EEG) nr. 1116/88 van de Commissie van 20 april 1988
10 juni 2000 (PB C 162 A) gepubliceerde aankondiging van                         inzake de wijze van uitvoering van de bijstands-
vergelijkende onderzoeken met het oog op de vorming                              beschikkingen voor projecten betreffende communautai-
van een aanwervingsreserve van Spaanstalige administrateurs                      re acties voor verbetering en aanpassing van de structuur
(EUR/A/159/2000) en Spaanstalige adjunct-adviseurs                               van de visserij en de aquicultuur en voor de inrichting
(PE/90/A), heeft de president van het Gerecht op 12 oktober                      van beschermde kustzones (2), alsmede van het recht van
2000 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als                        toegang tot de documenten van de Commissie;
volgt:
                                                                           —     schending van de motiveringsplicht;
1)     Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.
                                                                           —     schending van de artikelen 44, lid 1, en 47, en van
2)     De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.                        afdeling II/B van verordening (EEG) nr. 4028/86 van de
                                                                                Raad van 18 december 1986 inzake communautaire
                                                                                acties voor verbetering en aanpassing van de structuur
                                                                                van de visserij en de aquicultuur (3), voorzover moet
                                                                                worden vastgesteld dat niet is voldaan aan de wettelijke
                                                                                voorwaarden om de aanpassingen van het project als
                                                                                „essentiële wijzigingen” aan te merken.
Beroep, op 14 september 2000 ingesteld door landbouw-                      (1) PB C 77 van 11 maart 1996, blz. 11.
onderneming „Le Canne” srl tegen Commissie van de                          (2) PB L 112 van 30 april 1988, blz. 1.
                   Europese Gemeenschappen                                 (3) PB L 376 van 31 december 1986, blz. 7.
                          (Zaak T-241/00)
                          (2000/C 355/56)
                         (Procestaal: Italiaans)                           Beroep, op 14 september 2000 ingesteld door Coillte
                                                                           Teoranta tegen Commissie van de Europese Gemeen-
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-                                               schappen
schappen is op 14 september 2000 beroep ingesteld door
landbouwonderneming „Le Canne” srl, vertegenwoordigd door                                           (Zaak T-244/00)
G. Carraro en F. Mazzonetto, advocaten te Padua, en G. Arendt,
advocaat te Luxemburg, domicilie gekozen hebbende te                                                (2000/C 355/57)
Luxemburg ten kantore van laatstgenoemde, Val Ste Croix 7.
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:                                                 (Procestaal: Engels)
—      nietig te verklaren beschikking nr. C(2000) 1754 van                Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
       11 juli 2000 van de Commissie;                                      schappen is op 14 september 2000 beroep ingesteld tegen
                                                                           Commissie van de Europese Gemeenschappen door Coillte
—      de Commissie te veroordelen tot een schadevergoeding;               Teoranta, vertegenwoordigd door G. French, van het kantoor
                                                                           McCann FitzGerald, advocaten te Dublin (Ierland), en P. Gal-
—      de Commissie te verwijzen in de kosten van het geding.              lagher en N. Hyland.
                                                                           Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                           —     nietig te verklaren het gedeelte van de beschikking van de
Met het onderhavige beroep komt de verzoekende onderne-                          Commissie van 5 juli 2000 houdende weigering van
ming (tevens verzoekster in zaak T-218/95, Le Canne/Commis-                      communautaire financiering voor bepaalde uitgaven van
sie (1)), op tegen beschikking C(2000) 1754 van de Commissie                     de lidstaten in het kader van het Europees Oriëntatie-
van 11 juli 2000, houdende verlaging van de haar bij                             en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL), afdeling
beschikking C(90) 1923/99 van 30 oktober 1990 van de                             Garantie, voorzover bij die beschikking door Ierland
Commissie reeds toegekende steun voor het project „moder-                        gemaakte uitgaven ten bedrage van 4,8 miljoen euro zijn
nisering van een productie-eenheid aquicultuur te Rosolina                       uitgesloten op grond dat de desbetreffende steun voor
(Veneto)”.                                                                       bebossing niet in aanmerking kan worden genomen; en


title: Zaak C-161/99: Beroep, op 30 april 1999 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek

text:
3.7.1999                 NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                         C 188/23
De tweede schending                                                     Middelen en voornaamste argumenten
                                                                        Ingevolge artikel 189 EG-Vertrag, volgens hetwelk een richtlijn
Volgens de Commissie is Italië de krachtens het gemeenschaps-           verbindend is ten aanzien van het te bereiken resultaat voor
recht op hem rustende verplichtingen niet nagekomen doordat             elke lidstaat waarvoor zij is bestemd, zijn de lidstaten verplicht
het de essentiële onderdelen van artikel 9 van richtlijn                de in de richtlijnen gestelde omzettingstermijnen in acht te
79/409/EEG niet volledig, duidelijk en ondubbelzinnig in het            nemen. Ofschoon die termijn op 1 juli 1997 is verstreken,
nationale recht heeft omgezet, daar in de nationale regeling            heeft Italiaanse Republiek de nodige bepalingen ter uitvoering
wordt bepaald, dat in sommige van de in artikel 9, lid 1, sub a         van de in de conclusies van de Commissie genoemde richtlijnen
en b, genoemde gevallen van de verbodsbepalingen kan                    nog steeds niet vastgesteld.
worden afgewezen zonder de in artikel 9, lid 2, bepaalde
voorwaarden en modaliteiten in acht te nemen en zonder te
zoeken naar andere bevredigende oplossingen, althans wan-               (1) PB L 125 van 23.5.1996, blz. 3.
neer de afwijking wordt toegestaan in het belang van de                 (2) PB L 125 van 23.5.1996, blz. 10.
veiligheid van het luchtverkeer.
(1) PB L 103 van 25.4.1979, blz.1.
(2) Decreto del Presidente del Consiglio dei Ministri (decreet van de   Verzoek van het Arbeidshof te Brussel (Vierde kamer)
    minister-president).
                                                                        van 28 april 1999 om een prejudiciële beslissing in het
                                                                                geding tussen M. Defreyn en Sabena NV
                                                                                (Zaak C-166/99)
                                                                                (1999/C 188/52)
                                                                        Het Arbeidshof te Brussel (Vierde kamer) heeft bij arrest van
Beroep, op 30 april 1999 ingesteld door Commissie van                   28 april 1999, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie
de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek                   op 4 mei 1999, in het geding tussen M. Defreyn en Sabena
                                                                        NV, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
                          (Zaak C-161/99)                               verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende
                                                                        vragen:
                          (1999/C 188/51)                               1. Is de aanvullende vergoeding bij vervroegde uittreding, die
                                                                             is voorzien in de bij koninklijk besluit van 16 januari 1975
                                                                             algemeen verbindend verklaarde collectieve arbeidsover-
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                   eenkomst nr. 17 en die is ingevoerd bij de collectieve
op 30 april 1999 beroep tegen Italiaanse Republiek ingesteld                 arbeidsovereenkomst van 23 mei 1984, gesloten binnen
door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-                     het paritair subcomité nr. 315.1, aan te merken als
woordigd door F. P. Ruggeri Laderchi, lid van haar juridische                een uitkering die verschuldigd is uit hoofde van een
dienst, als gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te Luxem-                ondernemings- of sectoriële regeling inzake sociale zeker-
burg bij C. Gómez de la Cruz, Centre Wagner, Kirchberg.                     heid waarop artikel 119 van het Verdrag tot oprichting
                                                                             van de Europese Gemeenschap van toepassing is?
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
                                                                        2. Verdragen de bepalingen van collectieve arbeidsovereen-
1. vast te stellen dat de Italiaanse Republiek, door niet de                 komst nr. 17 en van de binnen het paritair comité
     wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen            nr. 315.1 gesloten collectieve arbeidsovereenkomst van
     die nodig zijn voor het volgen van                                      23 mei 1984 zich met artikel 5 van richtlijn
                                                                             76/207/EEG (1), voorzover zij vrouwelijke werknemers
                                                                             ouder dan 60 jaar uitsluiten van het voordeel van de
     a) richtlijn 96/22/EG (1) van de Raad van 29 april 1996
                                                                             vergoeding bij vervroegde uittreding, die een aanvullende
         betreffende het verbod op het gebruik, in de veehoude-
                                                                             vergoeding bij ontslag is en die als aanvulling van de
         rij, van bepaalde stoffen met hormonale werking en
                                                                             werkloosheidsuitkering wordt toegekend, terwijl mannelij-
         van bepaalde stoffen met thyreostatische werking,
                                                                             ke werknemers tot de leeftijd van 65 jaar recht op die
         alsmede van ß-agonisten en tot intrekking van de
                                                                             vergoeding blijven hebben?
         richtlijnen 81/602/EEG, 88/146/EEG en 88/299/EEG,
                                                                        3. In geval van een bevestigend antwoord op de twee
     b) richtlijn 96/23/EG (2) van de Raad van 29 april 1996                 voorgaande vragen: staat de toepassing van het protocol
         inzake controlemaatregelen ten aanzien van bepaalde                 ad artikel 119 van het Verdrag eraan in de weg, dat de
         stoffen en residuen daarvan in levende dieren en in                 vordering van mevrouw Defreyn gegrond wordt verklaard,
         producten daarvan en tot intrekking van de richtlijnen              voorzover zij is gebaseerd op schending van artikel 5 van
         85/358/EEG en 86/469/EEG en de beschikkingen                        richtlijn 76/207/EEG?
         89/187/EEG en 91/664/EEG,
     of althans door die bepalingen niet mee te delen, de               (1) van de Raad van 9 februari 1976 betreffende de tenuitvoerlegging
                                                                            van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen
     krachtens het Verdrag en die richtlijnen op haar rustende              ten aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de beroepsoplei-
     verplichtingen niet is nagekomen;                                      ding en de promotiekansen en ten aanzien van de arbeidsvoor-
                                                                            waarden (PB L 39, blz. 40).
2. de Italiaanse Republiek in de kosten van de procedure te
     verwijzen.


title: Zaak C-434/02: Verzoek van het Verwaltungsgericht Minden van 14 november 2002 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Arnold André GmbH & Co. KG en Landrat des Kreises Herfold

text:
C 44/12                NL                          Publicatieblad van de Europese Unie                                        22.2.2003
Beroep, op 16 october 2002 ingesteld door Commissie                     Justitie op 29 november 2002, in het geding tussen Arnold
van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Repu-                   André GmbH & Co. KG en Landrat des Kreises Herfold,, het
                               bliek                                    Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht
                                                                        om een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
                         (Zaak C-374/02)
                                                                        Is artikel 8 van richtlijn 2001/37/EG (1) betreffende de onder-
                          (2003/C 44/22)                                linge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke
                                                                        bepalingen van de lidstaten inzake de productie, de presentatie
                                                                        en de verkoop van tabaksproducten, op grond waarvan het in
                                                                        de handel brengen van tabak voor oraal gebruik is verboden,
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is              onverminderd artikel 151 van de Akte van Toetreding van
op 16 october 2002 beroep ingesteld tegen Italiaanse Repu-              Oostenrijk, Finland en Zweden, verenigbaar met hogere regels
bliek door Commissie van de Europese Gemeenschappen,                    van gemeenschapsrecht?
vertegenwoordigd door M. Konstantinidis en R. Amorosi als
gemachtigden,
                                                                        (1 ) PB L 194, blz. 26.
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
—      Vast te stellen dat de Italiaanse Republiek, door niet de
       wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen
       die noodzakelijk zijn om uitvoering te geven aan richtlijn
       1999/31/EG ( 1) van de Raad van 26 april 1999 betreffen-
       de het storten van afvalstoffen, niet heeft voldaan aan de
       krachtens artikel 18 van die richtlijn op haar rustende
                                                                        Verzoek van het Landgericht Essen van 25 november
       verplichtingen;
                                                                        2002 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen
                                                                        Axel Springer AG en Zeitungsverlag Niederrhein
—      de Italiaanse Republiek in de kosten te verwijzen.                                     GmbH & Co. Essen KG
                                                                                (Zaak C-435/02)
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                                (2003/C 44/24)
Artikel 249 EG, volgens hetwelk richtlijnen verbindend zijn
ten aanzien van het te bereiken resultaat voor de lidstaten
waarvoor zij bestemd zijn, verplicht de lidstaten de in de
richtlijn gestelde omzettingstermijnen te eerbiedigen. Wat de
in de conclusie van de Commissie genoemde richtlijn betreft,            Het Landgericht Essen heeft bij beschikking van 25 november
is die termijn verstreken zonder dat de Italiaanse Republiek de         2002, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
noodzakelijke bepalingen heeft vastgesteld.                             2 december 2002, in het geding tussen Axel Springer AG en
                                                                        Zeitungsverlag Niederrhein GmbH & Co. Essen KG, het Hof
                                                                        van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om
( 1) PB L 182 van 16.07.1999, blz. 1.                                   een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
                                                                        1)     Is richtlijn 90/605/EEG (1) in samenhang met artikel 47
                                                                               van richtlijn 78/660/EEG (2) verenigbaar met het gemeen-
                                                                               schapsbeginsel van vrijheid van beroepsuitoefening, wan-
                                                                               neer Kommanditgesellschaften (commanditaire vennoot-
                                                                               schappen) waarvan de beherende vennoot een Gesell-
                                                                               schaft mit beschränkter Haftung (besloten vennootschap
Verzoek van het Verwaltungsgericht Minden van 14 no-
                                                                               met beperkte aansprakelijkheid) is, worden verplicht hun
vember 2002 om een prejudiciële beslissing in het geding
                                                                               jaarrekening en jaarverslag openbaar te maken zonder
tussen Arnold André GmbH & Co. KG en Landrat des
                                                                               beperkingen wat de inzagegerechtigde personen betreft?
                         Kreises Herfold
                                                                        2)     Is richtlijn 90/605/EEG in samenhang met artikel 47 van
                         (Zaak C-434/02)                                       richtlijn 78/660/EEG verenigbaar met het gemeenschaps-
                                                                               beginsel van pers- en omroepvrijheid, wanneer Komman-
                          (2003/C 44/23)                                       ditgesellschaften waarvan de beherende vennoot een
                                                                               Gesellschaft mit beschränkter Haftung is en die in de pers-
                                                                               en uitgeverijsector, meer bepaald in de omroepsector,
                                                                               werkzaam zijn, worden verplicht hun jaarrekening en
Het Verwaltungsgericht Minden heeft bij beschikking van                        jaarverslag openbaar te maken zonder beperkingen wat
14 november 2002, ingekomen ter griffie van het Hof van                        de inzagegerechtigde personen betreft?


title: Zaak T-410/16: Arrest van het Gerecht van 18 mei 2017 — Makhlouf/Raad („Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen tegen Syrië — Bevriezing van tegoeden — Rechten van verdediging — Recht op effectieve rechterlijke bescherming — Motiveringsplicht — Kennelijk onjuiste beoordeling — Recht op eerbiediging van de eer — Recht op eigendom — Vermoeden van onschuld — Beperkingen van binnenkomst op of doorreis via het grondgebied van de Unie — Evenredigheid”)

text:
               10.7.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 221/23

         Arrest van het Gerecht van 18 mei 2017 — Makhlouf/Raad
   (Zaak T-410/16) (1)

   ((„Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - Beperkende maatregelen tegen Syrië - Bevriezing van tegoeden - Rechten van verdediging - Recht op effectieve rechterlijke bescherming - Motiveringsplicht - Kennelijk onjuiste beoordeling - Recht op eerbiediging van de eer - Recht op eigendom - Vermoeden van onschuld - Beperkingen van binnenkomst op of doorreis via het grondgebied van de Unie - Evenredigheid”))
   (2017/C 221/32)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Rami Makhlouf (Damascus, Syrië) (vertegenwoordiger: E. Ruchat, advocaat)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: aanvankelijk S. Kyriakopoulou, G. Étienne en A. Vitro, vervolgens S. Kyriakopoulou en A. Vitro, vervolgens S. Kyriakopoulou en J. Bauerschmidt, gemachtigden)

      Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: F. Castillo de la Torre, L. Havas en R. Tricot, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot nietigverklaring van besluit GBVB/2016/850 van de Raad van 27 mei 2016 houdende wijziging van besluit 2013/255/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië (PB 2016, L 141, blz. 125), en de daaraan volgende uitvoeringshandelingen, voor zover die handelingen betrekking hebben op verzoeker

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Rami Makhlouf wordt verwezen in zijn eigen kosten en in die van de Raad van de Europese Unie.

               3)

               De Europese Commissie zal haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 371 van 10.10.2016.


title: Zaak T-789/14: Arrest van het Gerecht van 14 juni 2016 — Staatliche Porzellan-Manufaktur Meissen/EUIPO — Meissen Keramik (MEISSEN) [„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniebeeldmerk MEISSEN — Oudere Unie- en nationale beeld- en woordmerken MEISSEN, MEISSENER PORZELLAN, HAUS MEISSEN, Meissen en Meissener Porzellan — Relatieve weigeringsgronden — Geen verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 — Onderscheidend vermogen en reputatie van de oudere merken — Artikel 8, lid 5, van verordening nr. 207/2009 — Normaal gebruik van de oudere merken — Artikel 42, leden 2 en 3, van verordening nr. 207/2009 — Artikel 15, lid 1, van verordening nr. 207/2009”]

text:
               25.7.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 270/41

         Arrest van het Gerecht van 14 juni 2016 — Staatliche Porzellan-Manufaktur Meissen/EUIPO — Meissen Keramik (MEISSEN)
   (Zaak T-789/14) (1)

   ([„Uniemerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor Uniebeeldmerk MEISSEN - Oudere Unie- en nationale beeld- en woordmerken MEISSEN, MEISSENER PORZELLAN, HAUS MEISSEN, Meissen en Meissener Porzellan - Relatieve weigeringsgronden - Geen verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 - Onderscheidend vermogen en reputatie van de oudere merken - Artikel 8, lid 5, van verordening nr. 207/2009 - Normaal gebruik van de oudere merken - Artikel 42, leden 2 en 3, van verordening nr. 207/2009 - Artikel 15, lid 1, van verordening nr. 207/2009”])
   (2016/C 270/45)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Staatliche Porzellan-Manufaktur Meissen GmbH (Meissen, Duitsland) (vertegenwoordigers: O. Spuhler en M. Geitz, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: M. Fischer, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniënte voor het Gerecht: Meissen Keramik GmbH (Meissen) (vertegenwoordigers: M. Vohwinkel en K. Gennen, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 29 september 2014 (gevoegde zaken R 1182/2013-4 en R 1245/2013-4) inzake een oppositieprocedure tussen Staatliche Porzellan-Manufaktur Meissen en Meissen Keramik

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Staatliche Porzellan-Manufaktur Meissen GmbH wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 127 van 20.4.2015.


title: Zaak C-663/16 P: Hogere voorziening ingesteld op 21 december 2016 door Lysoform Dr. Hans Rosemann GmbH en Ecolab Deutschland GmbH tegen de beschikking van het Gerecht (Vijfde kamer) van 12 oktober 2016 in zaak T-669/15, Lysoform Dr. Hans Rosemann GmbH en Ecolab Deutschland GmbH/Europees Agentschap voor chemische stoffen

text:
               20.2.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 53/25

         Hogere voorziening ingesteld op 21 december 2016 door Lysoform Dr. Hans Rosemann GmbH en Ecolab Deutschland GmbH tegen de beschikking van het Gerecht (Vijfde kamer) van 12 oktober 2016 in zaak T-669/15, Lysoform Dr. Hans Rosemann GmbH en Ecolab Deutschland GmbH/Europees Agentschap voor chemische stoffen
   (Zaak C-663/16 P)
   (2017/C 053/31)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirantes: Lysoform Dr. Hans Rosemann GmbH, Ecolab Deutschland GmbH (vertegenwoordigers: M. Grunchard, K. Van Maldegem en P. Sellar, advocaten)

      Andere partij in de procedure: Europees Agentschap voor chemische stoffen

      Conclusies

               —

               vernietigen van de beschikking van het Gerecht in zaak T-669/15, en

               —

               uitspraak doen over de ontvankelijkheid en de zaak terugverwijzen naar het Gerecht voor afdoening ten gronde;

               —

               subsidiair, de zaak terugverwijzen naar het Gerecht om uitspraak te doen over de ontvankelijkheid van rekwirantes’ verzoek tot nietigverklaring van de bestreden handeling en, voor zover nodig, de zaak daarna ten gronde af te doen, en

               —

               verwerende partij verwijzen in de kosten van deze procedures (met inbegrip van de kosten die verband houden met de exceptie van niet-ontvankelijkheid voor het Gerecht).

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwirantes voeren aan dat het Gerecht het recht verkeerd heeft uitgelegd en toegepast, waardoor het blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door rekwirantes’ vordering tot nietigverklaring van de bestreden handeling niet-ontvankelijk te verklaren.
   Rekwirantes betogen met name dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een aantal fouten in zijn motivering en in zijn uitlegging van de wettelijke bepalingen zoals van toepassing op de situatie van rekwirantes. Hierdoor heeft het Gerecht blijk gegeven van de volgende onjuiste rechtsopvattingen:

               —

               het Gerecht heeft artikel 130, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht onjuist uitgelegd en toegepast door in te gaan op de grond van de zaak, en

               —

               het Gerecht heeft artikel 130, lid 7, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht onjuist uitgelegd en toegepast door niet te wachten met een uitspraak over de niet-ontvankelijkheid tot het kennis had genomen van een volledige uiteenzetting van de argumenten met betrekking tot de inhoud van de zaak.

         Door rekwirantes’ vordering niet-ontvankelijk te verklaren, heeft het Gerecht voorts rekwirantes’ rechten van de verdediging, hun recht van toegang tot de rechter en de motiveringsplicht geschonden, welke behoren tot individuele grondrechten en derhalve algemene beginselen van Unierecht uitdrukken.
   Bijgevolg vorderen rekwirantes dat de beschikking van het Gerecht in zaak T-669/15 wordt vernietigd en dat het Hof een beslissing neemt over de ontvankelijkheid en de zaak terugverwijst naar het Gerecht voor afdoening ten gronde.


title: Beschikking van het Hof (Vijfde kamer) van  16 september 2005  in zaak C–342/04 P: Jürgen Schmoldt e.a. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Hogere voorziening — Bouwmaterialen — Geharmoniseerde normen en technische voorschriften — Normen voor warmte-isolatie)

text:
               14.1.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 10/5

      BESCHIKKING VAN HET HOF

   (Vijfde kamer)
   van 16 september 2005
   in zaak C–342/04 P: Jürgen Schmoldt e.a. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)

   (Hogere voorziening - Bouwmaterialen - Geharmoniseerde normen en technische voorschriften - Normen voor warmte-isolatie)
   (2006/C 10/11)
   Procestaal: Duits
   In zaak C-342/02 P, betreffende een hogere voorziening krachtens artikel 56 van het Statuut van het Hof van Justitie, ingesteld op 10 augustus 2004, Jürgen Schmoldt, wonende te Dallgow-Döberitz (Duitsland), Hauptverband der Deutschen Bauindustrie eV, gevestigd te Berlijn (Duitsland), Kaefer Isoliertechnik GmbH & Co. KG, gevestigd te Bremen (Duitsland), (advocaat: H.-P. Schneider) andere partij in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigde: B. Schima, bijgestaan door A. Böhlke), heeft het Hof (Vijfde kamer), samengesteld als volgt: R. Silva de Lapuerta, kamerpresident, J. Makarczyk (rapporteur) en P. Kūris, rechters; advocaat-generaal: L. A. Geelhoed, griffier: R. Grass, op 16 september 2005 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:

               1.

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2.

               Schmoldt, Hauptverband der Deutschen Bauindustrie eV en Kaefer Isoliertechnik GmbH & Co. KG worden in de kosten verwezen.

      (1)  PB C 262 van 23.10.2004.


title: Zaak F-18/09: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 10 november 2011 — Merhzaoui/Raad (Openbare dienst — Ambtenaren — Bevordering — Indeling in rang — Plaatselijke functionarissen die als ambtenaar worden aangesteld — Artikel 10 van bijlage XIII bij Statuut — Artikel 3 van bijlage bij RAP — Bevorderingsronde 2008 — Vergelijking van verdiensten van ambtenaren met loopbaan AST — Procedure gebaseerd op beoordelingsrapporten 2005/2006 — Criterium van niveau van gedragen verantwoordelijkheden)

text:
               12.5.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 138/22

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 10 november 2011 — Merhzaoui/Raad
   (Zaak F-18/09) (1)

   (Openbare dienst - Ambtenaren - Bevordering - Indeling in rang - Plaatselijke functionarissen die als ambtenaar worden aangesteld - Artikel 10 van bijlage XIII bij Statuut - Artikel 3 van bijlage bij RAP - Bevorderingsronde 2008 - Vergelijking van verdiensten van ambtenaren met loopbaan AST - Procedure gebaseerd op beoordelingsrapporten 2005/2006 - Criterium van niveau van gedragen verantwoordelijkheden)
   2012/C 138/41
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Mohamed Merhzaoui (Brussel, België) (vertegenwoordigers: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis en É. Marchal, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: M. Bauer en G. Kimberley, gemachtigden)

      Voorwerp

   Enerzijds, nietigverklaring van het besluit om verzoeker tewerk te stellen in de loopbaan AST 1-7. Anderzijds, nietigverklaring van het besluit om hem in het kader van de bevorderingsronde 2008 niet naar de rang AST 2 te bevorderen alsmede van de besluiten om minder verdienstelijke ambtenaren tot die rang te bevorderen

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Merhzaoui zal zijn eigen kosten dragen en die van de Raad van de Europese Unie.

      (1)  PB C 113 van 16.5.2009, blz. 46.


title: Zaak T-19/07: Arrest van het Gerecht van 16 december 2010 — Systran en Systran Luxembourg/Commissie ( „Niet-contractuele aansprakelijkheid — Aanbesteding voor realisatie van project inzake onderhoud en taalkundige verbetering van automatisch vertaalsysteem van Commissie — Broncodes van in de handel gebracht computerprogramma — Schending van auteursrecht — Niet-toegestane openbaarmaking van knowhow — Beroep tot schadevergoeding — Niet-contractueel geding — Ontvankelijkheid — Reële en zekere schade — Causaal verband — Forfaitaire raming van schadebedrag” )

text:
               5.2.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 38/9

         Arrest van het Gerecht van 16 december 2010 — Systran en Systran Luxembourg/Commissie
   (Zaak T-19/07) (1)

   (Niet-contractuele aansprakelijkheid - Aanbesteding voor realisatie van project inzake onderhoud en taalkundige verbetering van automatisch vertaalsysteem van Commissie - Broncodes van in de handel gebracht computerprogramma - Schending van auteursrecht - Niet-toegestane openbaarmaking van knowhow - Beroep tot schadevergoeding - Niet-contractueel geding - Ontvankelijkheid - Reële en zekere schade - Causaal verband - Forfaitaire raming van schadebedrag)
   2011/C 38/12
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partijen: Systran SA (Parijs, Frankrijk) en Systran Luxembourg SA (Luxemburg, Luxemburg) (vertegenwoordigers: J.-P. Spitzer en E. De Boissieu, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk E. Montaguti en F. Benyon, vervolgens E. Traversa en E. Montaguti, gemachtigden, bijgestaan door A. Berenboom en M. Isgour, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tot vergoeding van de schade die verzoeksters stellen te hebben geleden door de onrechtmatigheden die zijn begaan in het kader van een aanbesteding die de Commissie heeft uitgeschreven voor de realisatie van een project inzake onderhoud en taalkundige versterking van haar automatisch vertaalsysteem

      Dictum

               1)

               De Europese Commissie wordt veroordeeld tot betaling van een forfaitaire schadevergoeding van 12 001 000 EUR aan Systran SA.

               2)

               Het beroep wordt voor het overige verworpen.

               3)

               De Commissie wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 69 van 24.3.2007.


title: Zaak T-39/16: Beroep ingesteld op 25 januari 2016 — Nanu-Nana Joachim Hoepp/BHIM — Fink (NANA FINK)

text:
               21.3.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 106/43

         Beroep ingesteld op 25 januari 2016 — Nanu-Nana Joachim Hoepp/BHIM — Fink (NANA FINK)
   (Zaak T-39/16)
   (2016/C 106/51)
   Taal van het verzoekschrift: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Nanu-Nana Joachim Hoepp GmbH & Co. KG (Bremen, Duitsland) (vertegenwoordiger: T. Boddien, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Nadine Fink (Bazel, Zwitserland)

      Gegevens betreffende de procedure voor het BHIM

      Aanvrager van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken merk: internationale inschrijving van het beeldmerk met de woordelementen „NANA FINK” — internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie nr. IR 1 111 651

      Procedure voor het BHIM: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 12 november 2015 in zaak R 679/2014-1

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing inzake oppositieprocedure B 2 125 543 (internationaal merk nr. IR 1 111 651);

               —

               verwijzing van het BHIM in de kosten.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009.


title: Zaak C-248/13: Beroep ingesteld op 6 mei 2013 — Europese Commissie/Raad van de Europese Unie

text:
               15.6.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 171/25

         Beroep ingesteld op 6 mei 2013 — Europese Commissie/Raad van de Europese Unie
   (Zaak C-248/13)
   2013/C 171/48
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Currall, J.-P. Keppenne en D. Martin, gemachtigden)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               vaststellen dat de Raad, door niet het voorstel van de Commissie over te nemen voor een verordening van de Raad houdende aanpassing, met ingang van 1 juli 2012, van de bezoldigingen en de pensioenen van de ambtenaren en andere personeelsleden van de Europese Unie alsmede van de aanpassingscoëfficiënten die op die bezoldigingen en pensioenen worden toegepast, niet de verplichtingen is nagekomen die krachtens het Statuut op hem rusten;

               —

               de Raad verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   In het kader van het onderhavige beroep betoogt verzoekster dat de Raad ten onrechte heeft nagelaten om het voorstel van de Commissie aan te nemen voor een verordening houdende aanpassing, krachtens artikel 3 van bijlage XI bij het Statuut, van de bezoldigingen en de pensioenen van de ambtenaren, ofschoon uit de dwingende bewoordingen van dat artikel blijkt dat de methode voor de jaarlijkse aanpassing van die bezoldigingen en pensioenen een automatische procedure is, die de Raad geen enkele beoordelingsmarge laat. Voormeld artikel verplicht de Raad immers om het voorstel van de Commissie vóór 31 december van het lopende jaar aan te nemen. De Commissie verwijt de Raad dat hij slechts heeft vastgesteld dat er binnen die Raad geen kwalificeerde meerderheid was voor aanneming van het voorstel van de Commissie betreffende de aanpassing van de salarissen en de in bijlage XI bij het Statuut bedoelde aanpassingscoëfficiënten. In werkelijkheid heeft de Raad zonder enige motivering artikel 10 van bijlage XI toegepast, daarbij voorbijgaand aan de prerogatieven van de Commissie en het Parlement. Hierdoor heeft de Raad niet alleen voormelde bepalingen geschonden, maar eveneens het beginsel van het institutionele evenwicht, waarbij hij zich eveneens schuldig heeft gemaakt aan misbruik van bevoegdheid.


title: Zaak C-299/11: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 15 juni 2011 — Staatssecretaris van Financiën, andere partij Gemeente Vlaardingen

text:
               10.9.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 269/26

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 15 juni 2011 — Staatssecretaris van Financiën, andere partij Gemeente Vlaardingen
   (Zaak C-299/11)
   2011/C 269/48
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Hoge Raad der Nederlanden

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoeker: Staatssecretaris van Financiën

      Verweerster: Gemeente Vlaardingen

      Prejudiciële vraag

   Moet artikel 5, lid 7, aanhef en letter a, van de Zesde richtlijn (1) gelezen in samenhang met artikel 5, lid 5, en artikel 11, A, aanhef, lid 1, letter b, van de Zesde richtlijn, zo worden uitgelegd dat een lidstaat bij de ingebruikneming door een belastingplichtige voor vrijgestelde doeleinden van een onroerend goed BTW kan heffen in een geval, waarin:

               —

               dat onroerend goed bestaat uit een op eigen grond en in zijn opdracht tegen vergoeding door een derde opgeleverd (bouw)werk, en

               —

               die grond voorheen door de belastingplichtige voor (dezelfde) van BTW vrijgestelde bedrijfsdoeleinden werd gebruikt, en door de belastingplichtige voor die eigen grond niet eerder aftrek van BTW is genoten,
               met als gevolg dat (de waarde van de) eigen grond in de heffing van BTW wordt betrokken?

      (1)  Zesde richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1).


26 . 10 . 96      INL               Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                              Nr . C 318/ 1
                                                                I
                                                        (Mededelingen)
                                           HOF VAN JUSTITIE
                                                     HOF VAN JUSTITIE
                     Besluiten door het Hof genomen tijdens zijn vergadering van 17 september 1996
                                                         ( 96/C 318/01 )
             Het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen heeft tijdens zijn vergadering van
             17 september 1996 de volgende besluiten genomen :
             Benoeming van de kamerpresidenten
             Overeenkomstig artikel 10, lid 1 , van het Reglement voor de procesvoering heeft het Hof benoemd,
             voor een periode van een jaar aanvangend op 7 oktober 1996 :
             — L. Sevón, rechter, tot president van de Eerste Kamer,
             — G. F. Mancini, rechter, tot president van de Tweede en de Zesde Kamer,
             — J. C. Moitinho de Almeida, rechter, tot president van de Derde en de Vijfde Kamer
             — J. L. Murray, rechter, tot president van de Vierde Kamer.
             Samenstelling van de kamers
             1 . De samenstelling van de kamers is voor dezelfde periode vastgesteld als volgt:
                 Eerste Kamer
                 L. Sevón, kamerpresident,
                 D. A. O. Edward, P. Jann en M. Wathelet, rechters.
                 Tweede Kamer
                 G. F. Mancini, kamerpresident,
                 G. Hirsch en R. Schintgen, rechters .
                 Derde Kamer
                 J. C. Moitinho de Almeida, kamerpresident,
                 C. Gulmann en J.-P. Puissochet, rechters .
                 Vierde Kamer
                 J. L. Murray, kamerpresident,
                 C. N. Kakouris, P. J. G. Kapteyn en H. Ragnemalm, rechters .
                 Vijfde Kamer
                 J. C. Moitinho de Almeida, kamerpresident,
                 L. Sevón, C. Gulmann, D. A. O. Edward, J.-P. Puissochet, P. Jann en M. Wathelet,
                 rechters .
 ---pagebreak--- Nr. C 318/2       [_NL                 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  26 . 10 . 96
                Zesde Kamer
                G. F. Mancini, kamerpresident,
                J. L. Murray, C. N. Kakouris, P. J. G. Kapteyn, G. Hirsch, H. Ragnemalm en R. Schintgen,
                rechters .
            2 . Voor elke zaak die hun wordt toegewezen, bestaan de Eerste en de Vierde Kamer (waaraan vier
                rechters zijn toegevoegd ) uit de president, de rechter-rapporteur en een derde rechter,
                aangewezen volgens de volgorde op een lijst waarop de namen naar anciënniteit zijn gerangschikt
                en waarvan het begin bij iedere algemene vergadering met één naam verspringt.
            3 . Ter bepaling van de vijf rechters die zitten voor elke zaak die toegewezen is aan een grote kamer,
                dat wil zeggen de Vijfde en de Zesde ( aan elk waarvan zeven rechters zijn toegevoegd ), wordt
                voor het gerechtelijk jaar een lijst opgesteld. Deze lijst bevat de namen van alle rechters die deel
                uitmaken van de kamer, met uitzondering van de president, in de na te noemen volgorde:
                a ) de rechters van de kleine kamer van vier rechters, in volgorde van anciënniteit,
                b) de rechters van de andere kleine kamer in dezelfde volgorde.
                Voor elke zaak bestaat de grote kamer uit:
                — de president,
                — de rechter-rapporteur,
                — drie rechters, aangewezen volgens de volgorde op de lijst, waarvan het begin bij iedere
                     algemene vergadering met één naam verspringt.
                Indien een of meer rechters verhinderd zijn, geschiedt hun vervanging volgens de volgorde op de
                lijst. Bij verhindering van de president van de grote kamer dient hij echter bij voorkeur te worden
                vervangen door de president van de kleine kamer.
                Wanneer het Hof of de kamer van oordeel is, dat meerdere zaken tezamen moeten worden beslist
                ( ongeacht of zij al dan niet formeel zijn gevoegd ), is de samenstelling van het Hof of de kamer die
                welke bepaald is voor de zaak die als eerste in de algemene vergadering is gebracht.
            4 . Voor de periode tot en met 6 oktober 1997 luiden bovenbedoelde lijsten als volgt:
                Eerste Kamer
                ( President: L. Sevón )
                D. A. O. Edward, P. Jann en M. Wathelet, rechters
                Vierde Kamer
                (President: J. L. Murray )
                C. N. Kakouris, P. J. G. Kapteyn en H. Ragnemalm, rechters
                Vijfde Kamer
                ( President: J. C. Moitinho de Almeida )
                D. A. O. Edward, P. Jann, L. Sevón, M. Wathelet, C. Gulmann en J.-P. Puissochet, rechters
                Zesde Kamer
                ( President: G. F. Mancini )
                C. N. Kakouris, P. J. G. Kapteyn, J. L. Murray, H. Ragnemalm, G. Hirsch en R. Schintgen,
                rechters .
            Benoeming van de eerste advocaat-generaal
            Overeenkomstig artikel 10, lid 1 , van het Reglement voor de procesvoering heeft het Hof, voor een
            periode van een jaar aanvangend op 7 oktober 1996, de heer A. M. La Pergola benoemd tot eerste
            advocaat-generaal .


title: Zaak T-331/12: Arrest van het Gerecht van 26 februari 2014 — Sartorius Lab Instruments/BHIM (Gele boog onder aan een scherm) [ „Gemeenschapsmerk — Aanvraag voor gemeenschapsmerk dat bestaat in weergave van gele boog onder aan scherm — Absolute weigeringsgrond — Geen onderscheidend vermogen — Artikel 7, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009” ]

text:
               7.4.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 102/35

         Arrest van het Gerecht van 26 februari 2014 — Sartorius Lab Instruments/BHIM (Gele boog onder aan een scherm)
   (Zaak T-331/12) (1)

   ([„Gemeenschapsmerk - Aanvraag voor gemeenschapsmerk dat bestaat in weergave van gele boog onder aan scherm - Absolute weigeringsgrond - Geen onderscheidend vermogen - Artikel 7, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009”])
   2014/C 102/55
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Sartorius Lab Instruments GmbH & Co. KG (Göttingen, Duitsland), die werd toegestaan om in de plaats te treden van Sartorius Weighing Technology GmbH (vertegenwoordiger: K. Welkerling, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: G. Schneider, gemachtigde)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 3 mei 2012 (zaak R 1783/2011-1) inzake een aanvraag tot inschrijving als gemeenschapsmerk van een teken dat bestaat in een gele boog onder aan een scherm

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Sartorius Lab Instruments GmbH & Co. KG wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 287 van 22.9.2012.


title: Zaak F-12/07 AJ: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 11 september 2007 — O'Connor/Commissie (Rechtsbijstand)

text:
               10.11.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 269/69

         Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 11 september 2007 — O'Connor/Commissie
   (Zaak F-12/07 AJ)
   (Rechtsbijstand)
   (2007/C 269/126)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Elizabeth O'Connor (Brussel, België) (vertegenwoordigers: J.-N. Louis en E. Marchal, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: D. Martin en M. Velardo, gemachtigden)
   Voorwerp
   Verzoek om rechtsbijstand
   Dictum
   Het verzoek om rechtsbijstand in zaak F-12/07 AJ, O'Connor/Commissie, wordt afgewezen.


title: Arrest van het Hof van 15 mei 2013 in zaak E-13/12 — Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland (Niet-nakoming van verplichtingen door een overeenkomstsluitende partij — Richtlijn 90/167/EEG van de Raad van 26 maart 1990 tot vaststelling van de voorwaarden voor de bereiding, het in de handel brengen en het gebruik van diervoeders met medicinale werking)

text:
               26.9.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 277/10

         ARREST VAN HET HOF
   van 15 mei 2013
   in zaak E-13/12
   Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland
   (Niet-nakoming van verplichtingen door een overeenkomstsluitende partij — Richtlijn 90/167/EEG van de Raad van 26 maart 1990 tot vaststelling van de voorwaarden voor de bereiding, het in de handel brengen en het gebruik van diervoeders met medicinale werking)
   2013/C 277/08
   In zaak E-13/12, Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland — VERZOEK om een verklaring te verkrijgen dat IJsland, door het niet binnen de gestelde termijn goedkeuren of kennis geven aan de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van de maatregelen die nodig zijn voor de omzetting in nationale wetgeving van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 10 van deel 7.1 van hoofdstuk I van bijlage I bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 90/167/EEG van de Raad van 26 maart 1990 tot vaststelling van de voorwaarden voor de bereiding, het in de handel brengen en het gebruik van diervoeders met medicinale werking), zoals aangepast aan de EER-Overeenkomst bij Protocol 1 daarbij, zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 15 van de richtlijn en artikel 7 van de EER-Overeenkomst niet is nagekomen, heeft het Hof, samengesteld uit Carl Baudenbacher, voorzitter, Per Christiansen (rechter-rapporteur) en Páll Hreinsson, rechters, op 15 mei 2013 een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:
   Het Hof:

               1.

               Verklaart dat IJsland, door het niet binnen de gestelde termijn goedkeuren van de maatregelen die nodig zijn voor de omzetting in zijn nationale wetgeving van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 10 van deel 7.1 van hoofdstuk I van bijlage I bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 90/167/EEG van de Raad van 26 maart 1990 tot vaststelling van de voorwaarden voor de bereiding, het in de handel brengen en het gebruik van diervoeders met medicinale werking), zoals aangepast aan de EER-Overeenkomst bij Protocol 1, of de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA daarvan geen kennisgeving te hebben gedaan, zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 15 van de richtlijn en artikel 7 van de EER-Overeenkomst niet is nagekomen.

               2.

               IJsland wordt in de kosten van de procedure verwezen.


title: Zaak T-52/99: Beroep, op 19 februari 1999 ingesteld door T. Port GmbH & Co KG tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
1.5.1999               NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  C 121/19
In haar besluit verklaart verweerster, dat er in dit geval geen         domicilie gekozen hebbende bij G. Meier, advocaat te Keulen
„nieuwe inrichting” in de zin van artikel 6 van bijlage VII bij         (Duitsland), Jakordenstraße 10.
het Statuut is geweest, daar verzoeker, na in november 1995
naar Rome te zijn verhuisd, in februari 1996 zijn woonplaats
weer te Brussel heeft gevestigd.
                                                                        Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
Verzoeker stelt, dat hij zich strikt aan de bepalingen betreffende
de inrichtingsvergoeding bij beëindiging van de dienst heeft
                                                                        1. verweerster ertoe te verplichten verzoekster de schade te
gehouden en volledig te goeder trouw en transparant heeft
                                                                            vergoeden die deze heeft geleden doordat verweerster:
gehandeld. Zijns inziens heeft de Commissie bij de uitlegging
van artikel 6 van bijlage VII bij het Statuut blijk gegeven van
een onjuiste rechtsopvatting, heeft zij haar besluit niet volledig          a) de bevoegde instanties ertoe heeft gebracht, de aan
en correct gemotiveerd en heeft zij in elk geval zijn gewettigd                 verzoekster voorlopig toegekende hoeveelheid te ver-
vertrouwen geschonden.                                                          minderen door die hoeveelheid te vermenigvuldigen
                                                                                met de aanpassingscoëfficiënt, en
Hij voert in dit verband aan, dat het om een daadwerkelijke
verhuizing ging, hetgeen onder meer blijkt uit het feit dat hij de
huurders van zijn flat te Rome opzegging had gegeven, en uit de             b) de door verzoekster aangevraagde hoeveelheid met de
kosten die hij heeft gemaakt om de flat te bewonen. Volgens                     in 1994 in Finland, Oostenrijk en Zweden ingevoerde
verzoeker is de duur van zijn verblijf op die plaats van de nieuwe              hoeveelheden, en
inrichting irrelevant voor het antwoord op de vraag, of het om
een daadwerkelijke inrichting ging. Hij wijst in dit verband op
het verschil tussen de hier aan de orde zijnde regeling inzake              c) met de door de rechter bepaalde hoeveelheid te
de inrichtingsvergoeding bij beëindiging van de dienst en de                    verminderen;
regeling inzake de inrichtingsvergoeding bedoeld in artikel 5,
leden 1 en 2, van bijlage VII bij het Statuut.
                                                                        2. verweerster ertoe te verplichten, die vermindering te
                                                                            vergoeden door in de toekomst extra vergunningen voor
                                                                            een overeenkomstige hoeveelheid toe te kennen (herstel in
Beroep, op 19 februari 1999 ingesteld door T. Port                          natura);
GmbH & Co KG tegen Commissie van de Europese
                       Gemeenschappen
                                                                        3. verweerster in de kosten van het geding te verwijzen.
                          (Zaak T-52/99)
                         (1999/C 121/42)
                         (Procestaal: Duits)                            Middelen en voornaamste argumenten
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-               De middelen en voornaamste argumenten zijn dezelfde als in
schappen is op 19 februari 1999 beroep tegen Commissie van              de zaken T-18/99 (Cordis Obst und Gemüse Großhandel
de Europese Gemeenschappen ingesteld door T. Port GmbH &                GmbH/Commissie) en T-30/99 (Bocchi Food Trade Internatio-
Co KG, te Hamburg (Duitsland), vertegenwoordigd door en                 nal/Commissie).


title: Zaak T-286/05: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 22 april 2009 — CESD-Communautaire/Commissie ( Overheidsopdrachten — Ernstige ingebrekestelling — Artikel 93, lid 1, sub f, van verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 — Beroep tot nietigverklaring — Onjuiste toepassing van het recht — Bevoegdheid Gerecht — Procesbelang — Ontvankelijkheid — Misbruik van bevoegdheid — Kennelijk onjuiste beoordeling — Motivering — Recht van verweer )

text:
               6.6.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 129/12

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 22 april 2009 — CESD-Communautaire/Commissie
   (Zaak T-286/05) (1)

   („Overheidsopdrachten - Ernstige ingebrekestelling - Artikel 93, lid 1, sub f, van verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 - Beroep tot nietigverklaring - Onjuiste toepassing van het recht - Bevoegdheid Gerecht - Procesbelang - Ontvankelijkheid - Misbruik van bevoegdheid - Kennelijk onjuiste beoordeling - Motivering - Recht van verweer”)
   2009/C 129/19
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Centre Européen pour la Statistique et le Développement ASBL (CESD-Communautaire) (Luxemburg, Groot-Hertogdom Luxemburg) (vertegenwoordigers: D. Grisay en D. Piccininno, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: F. Dintilhac en G. Wilms, gemachtigden)

      Voorwerp

   Nietigverklaring van de brief van de Commissie van 18 mei 2005 houdende vaststelling dat verzoeker met betrekking tot diverse vermelde overeenkomsten ernstig in gebreke is gebleven in de zin van artikel 93, lid 1, sub f, van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (PB L 248, blz. 1).

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Het Centre Européen pour la Statistique et le Développement ASBL (CESD-Communautaire) wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 229 van 17.9.2005


title: Zaak C-592/12: Beschikking van de president van het Hof van 4 april 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Superior de Justicia de Madrid — Spanje) — Compañía Europea de Viajeros España, S.A./Tribunal Económico Administrativo Regional de Madrid (Ministerio de Economía y Hacienda)

text:
               4.8.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 253/22

         Beschikking van de president van het Hof van 4 april 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Superior de Justicia de Madrid — Spanje) — Compañía Europea de Viajeros España, S.A./Tribunal Económico Administrativo Regional de Madrid (Ministerio de Economía y Hacienda)
   (Zaak C-592/12) (1)

   2014/C 253/30
   Procestaal: Spaans
   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 79 van 16.3.2013.


title: Zaak T-522/10: Beroep ingesteld op 8 november 2010 — Hell Energy/BHIM — Hansa Mineralbrunnen (HELL)

text:
               15.1.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 13/33

         Beroep ingesteld op 8 november 2010 — Hell Energy/BHIM — Hansa Mineralbrunnen (HELL)
   (Zaak T-522/10)
   ()
   2011/C 13/63
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Hell Energy Magyarország kft (Boedapest, Hongarije) (vertegenwoordiger: M. Treis, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Hansa Mineralbrunnen GmbH (Rellingen, Duitsland)

      Conclusies

               —

               de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 5 augustus 2010 in zaak R 1517/2009-1 vernietigen;

               —

               gemeenschapsmerkaanvraag nr. 5937107 toewijzen;

               —

               de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep verwijzen in de kosten van de onderhavige procedure alsook in verzoeksters kosten voor de kamer van beroep en voor de oppositieafdeling.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Betrokken gemeenschapsmerk: het beeldmerk „HELL” voor waren van klasse 32 — gemeenschapsmerkaanvraag nr. 5937107

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Oppositiemerk of -teken: gemeenschapsmerkinschrijving nr. 5135331 van het woordmerk „Hella”, voor waren van klasse 32

      Beslissing van de oppositieafdeling: toewijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009, aangezien de kamer van beroep en de oppositieafdeling ten onrechte hebben geoordeeld dat sprake was van gevaar voor verwarring.


title: Zaak T-167/08: Beroep ingesteld op 9 mei 2008 — Microsoft/Commissie

text:
               5.7.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 171/41

         Beroep ingesteld op 9 mei 2008 — Microsoft/Commissie
   (Zaak T-167/08)
   (2008/C 171/80)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: Microsoft Corp. (vertegenwoordigers: J.-F. Bellis, advocaat, I. Forrester, QC)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               nietig te verklaren beschikking C(2008) 764 def. van de Commissie van de Europese Gemeenschappen van 27 februari 2008 tot vaststelling van het definitieve bedrag van de dwangsom die aan Microsoft Corporation is opgelegd bij beschikking C(2005) 4420 def. van de Commissie;

               —

               subsidiair, de opgelegde dwangsom nietig te verklaren of te verminderen;

               —

               verweerster te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Bij beschikking van 10 november 2005, vastgesteld krachtens artikel 24, lid 1 van verordening 1/2003 (1), heeft de Commissie aan verzoekster een dwangsom opgelegd wegens niet-nakoming van haar verplichting op grond van artikel 5, sub a, van beschikking 2007/53/EC van de Commissie van 24 maart 2004 (2) om de technische documentatie die de informatie inzake compatibiliteit vormt, onder redelijke en niet-discriminerende voorwaarden ter beschikking te stellen aan belangstellende ondernemingen. Bij de bestreden beschikking is het definitieve bedrag van de dwangsom voor de periode van 21 juni 2006 tot en met 21 oktober 2007 vastgesteld op 899 miljoen EUR. Verzoekster vordert nietigverklaring van de bestreden beschikking op de volgende gronden:

               1.

               De Commissie heeft onjuist gehandeld door aan Microsoft een dwangsom op te leggen teneinde haar te dwingen om „redelijke” prijsvoorwaarden toe te passen, zonder eerst te specificeren welke prijsvoorwaarden volgens de Commissie „redelijk” zouden zijn, opdat Microsoft zou kunnen weten wat zij moest doen om de oplegging van een dergelijke dwangsom te voorkomen.

               2.

               De Commissie heeft een kennelijke beoordelingsfout begaan en inbreuk gemaakt op artikel 253 EG door te oordelen dat de bekendgemaakte tarieven die door Microsoft zijn vastgesteld, onredelijk en in strijd met de beschikking van 2004 waren, zonder rekening te houden met het feit dat i) deze bekendgemaakte tarieven uitdrukkelijk waren bedoeld om onderhandelingen tussen Microsoft en potentiële licentiehouders te vergemakkelijken en ii) Microsoft in overleg met de Commissie een mechanisme had ingevoerd waarbij de trustee de door Microsoft voorgestelde tarieven zou beoordelen indien met een potentiële licentiehouder geen overeenstemming zou worden bereikt, welk mechanisme vrijwel identiek was aan het mechanisme dat door de Commissie zelf was gecreëerd in de zaak NDC Health/IMS Health: voorlopige maatregelen (3). De Commissie heeft tevens een kennelijke beoordelingsfout begaan door i) niet mee te wegen dat deze bekendgemaakte tarieven door Microsoft waren gesteld op een lager bedrag dan de tarieven die door een deskundige derde redelijk waren geacht, ii) niet mee te wegen dat geen enkele potentiële licentiehouder geen overeenstemming heeft bereikt met Microsoft, en iii) geen rekening te houden met het feit dat houders van de „no patent”-licentie ook rechten verkrijgen om de octrooien van Microsoft te gebruiken.

               3.

               De Commissie heeft een kennelijke beoordelingsfout begaan door van Microsoft te verlangen dat zij aantoonde dat haar bedrijfsgeheimen innovatief waren volgens een verzwaard octrooieerbaarheidscriterium, ter rechtvaardiging van de oplegging van royalty's voor een licentie voor dergelijke bedrijfgeheimen. De Commissie heeft tevens inbreuk gemaakt op artikel 253 EG door geen rekening te houden met talrijke argumenten die Microsoft heeft aangevoerd op basis van rapporten van octrooideskundigen die de aanpak van de Commissie bekritiseerden.

               4.

               De Commissie heeft inbreuk gemaakt op artikel 233 EG door niet de noodzakelijke maatregelen te treffen om te voldoen aan het arrest in zaak T-201/04 (4), aangezien de Commissie haar beoordelingsrapporten, die werden voorbereid door de trustee, heeft gebaseerd op stukken die zijn verkregen door de inzet van onderzoeksbevoegdheden die het Gerecht van eerste aanleg onrechtmatig heeft verklaard.

               5.

               De Commissie heeft het recht van Microsoft om te worden gehoord, geschonden door Microsoft geen gelegenheid te geven om haar standpunt bekend te maken na afloop van de referentieperiode waarvoor Microsoft wordt beboet, waardoor Microsoft is belet om haar opmerkingen te maken over alle relevante aspecten van de zaak.

               6.

               Het bedrag van de dwangsom is buitensporig en onevenredig. De Commissie heeft onder meer nagelaten naar behoren rekening te houden met het feit dat in de bestreden beschikking alleen wordt vastgesteld dat de beweerdelijk door Microsoft vastgestelde royalty's voor één specifieke licentie (de „no patent”-licentie) onredelijk waren, en dat derhalve geen kritiek wordt geuit op i) de beweerdelijk door Microsoft vastgestelde royalty's voor al haar intellectuele-eigendomsrechten die zijn vervat in de totale informatie inzake compatibiliteit die Microsoft krachtens artikel 5 van de beschikking van 2004 moet bekendmaken, of ii) de volledigheid en nauwkeurigheid van de informatie inzake compatibiliteit.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (Voor de EER relevante tekst), PB 2003, L 1, blz. 1.

      (2)  Beschikking van de Commissie van 24 mei 2004 betreffende een procedure overeenkomstig artikel 82 van het EG-Verdrag en artikel 54 van de EER-Overeenkomst tegen Microsoft Corporation (Zaak COMP/C-3/37.792 — Microsoft) [Kennisgeving geschied onder nummer C(2004) 900], PB 2007, L 32, blz. 23.

      (3)  Beschikking 2002/165/EG van de Commissie van 3 juli 2001 inzake een procedure op grond van artikel 82 van het EG-Verdrag (Zaak COMP D-3/38.044 — NDC Health/IMS Health: voorlopige maatregelen) (Kennisgeving geschied onder nummer C(2001) 1695), PB 2002, L 59, blz. 18.

      (4)  Arrest T-201/04, Microsoft/Commissie, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie.