title: Hogere voorziening, op 11 februari 1997 ingesteld door L.B. Rasmussen tegen het arrest, op 12 december 1996 in zaak T-130/95 tussen L.B. Rasmussen en Commissie van de Europese Gemeenschappen gewezen door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Derde Kamer) (Zaak C-60/97 P)

text:
5 . 4 . 97            I NL |                    Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                             Nr. C 108/ 13
     c) Richtlijn 93/114/EG van de Raad van 14 december                    lidstaten de voor de omzetting van richtlijnen gestelde ter
           1993 tot wijziging van Richtlijn 70/524/EEG ( 3 )               mijnen te eerbiedigen. In casu is die termijn op 13 septem
           betreffende toevoegingsmiddelen in de diervoe                  ber 1994 verstreken zonder dat de Italiaanse Republiek de
           ding (4),                                                       bepalingen heeft vastgesteld die noodzakelijk zijn om uit
                                                                           voering te geven aan de in de conclusies van de Commissie
      en/of deze bepalingen niet aan de Commissie mee te                   genoemde richtlijn .
      delen, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar
      rusten krachtens artikel 20 van Richtlijn 93/53/EEG,                 O PB nr. L 247 van 5 . 10 . 1993 , blz . 19 .
      artikel 8 van Richtlijn 93/ 113/EG en artikel 2 van
      Richtlijn 93/114/EG, alsmede krachtens het EG-Ver
      drag;
2. De Franse Republiek in de kosten te verwijzen .
Middelen en voornaamste argumenten                                         Hogere voorziening, op 11 februari 1997 ingesteld door
                                                                           L.B. Rasmussen tegen het arrest, op 12 december 1996 in
                                                                           zaak T-l 30/95 tussen L.B. Rasmussen en Commissie van
De aangevoerde middelen en argumenten zijn dezelfde als
in zaak C-56/97 ( 5 ); de omzettingstermijnen zijn verstreken              de Europese Gemeenschappen gewezen door het Gerecht
als volgt: voor Richtlijn 93/53/EEG op 1 januari 1994;                     van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen
voor de Richtlijnen 93/ 113/EG en 93/114/EG op 1 oktober                                             ( Derde Kamer)
1994, en voor artikel 7 van richtlijn 93/113/EG op 1 janua                                       ( Zaak C-60/97 P)
ri 1995 .
                                                                                97/C 108/24 )
(') PB nr. L 175 van 19 .  7. 1993 , blz . 23 .
(2) PB nr. L 334 van 31 .  12 . 1993 , blz . 17.                           Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
(3) PB nr. L 334 van 31 .  12 . 1993 , blz . 24 .                          is op 11 februari 1997 hogere voorziening ingesteld door
(4) PB nr. L 270 van 14 .  12 . 1970, blz . 1 .                            L.B. Rasmussen, vertegenwoordigd door C. Revoldini, ad
(5) Zie bladzijde 12 van  dit Publikatieblad.
                                                                           vocaat, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, Route
                                                                           de Longwy 180, tegen het arrest, op 12 december 1996 in
                                                                           zaak T-l 30/95 tussen L.B. Rasmussen en Commissie van
                                                                           de Europese Gemeenschappen gewezen door het Gerecht
                                                                           van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen
                                                                           ( Derde Kamer ).
Beroep, op 7 februari 1997 ingesteld door Commissie van
  de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek
                                                                           Requirant concludeert dat het den Hove behage :
                          (Zaak C-58/97)
                           ( 97/C 108/23 )                                 — het bestreden arrest op alle punten te vernietigen, be
                                                                                houdens wat de kosten betreft,
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
is op 7 februari 1997 beroep ingesteld tegen Italiaanse Re                en, zoals de rechter in eerste aanleg had moeten doen,
publiek door Commissie van de Europese Gemeenschap
pen, vertegenwoordigd door F. Benyon, juridisch adviseur,                  — nietig te verklaren het besluit van de Commissie om re
en door L. Pignataro, lid van haar juridische dienst, als ge                   quirant in het kader van de bevorderingsronde 1994
machtigden, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij                         niet te bevorderen naar de rang A 4 ,
C. Gómez de la Cruz, Centre Wagner, Kirchberg.
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage :                          — nietig te verklaren het besluit van de Commissie om de
                                                                                ambtenaren op de lijst in de Mededelingen van de Ad
1 . vast te stellen dat de Italiaanse Republiek, door niet de                   ministratie nr. 859 van 8 september 1994 naar de rang
      wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te                      A 4 te bevorderen,
      stellen en/of mee te delen die noodzakelijk zijn om uit
      voering te geven aan Richtlijn 93/75/EEG van de Raad                 — de Commissie te veroordelen tot vergoeding van de ge
      van 13 september 1993 betreffende de minimumeisen                         leden morele schade,
      voor schepen die gevaarlijke of verontreinigende goe
      deren vervoeren en die naar of uit de zeehavens van de               — de Commissie in ieder geval te verwijzen in de kosten.
      Gemeenschap varen ('), niet heeft voldaan aan de
      krachtens die richtlijn en het EG-Verdrag op haar rus               Middelen en voornaamste argumenten
      tende verplichtingen;
2 . de Italiaanse Republiek in de kosten te verwijzen .                    Onjuiste en ontoereikende motivering van het bestreden
                                                                           arrest, waarin niet is geantwoord op de argumenten en
Middelen en voornaamste argumenten                                         conclusies van de verzoekende partij (')
Artikel 189 van het EG-Verdrag, bepalende dat richtlijnen                  (') PB nr. C 208 van 17. 8 . 1995 , blz. 35 .
verbindend zijn ten aanzien van het te bereiken resultaat
voor elke lidstaat waarvoor zij bestemd zijn, verplicht de


title: Zaak T-745/14: Arrest van het Gerecht van 20 juli 2016 — TeamBank/EUIPO — Easy Asset Management (e@sy Credit) [„Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie — Beeldmerk e@sy Credit — Ouder nationaal beeldmerk EasyCredit — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), en artikel 53, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009”]

text:
               5.9.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 326/22

         Arrest van het Gerecht van 20 juli 2016 — TeamBank/EUIPO — Easy Asset Management (e@sy Credit)
   (Zaak T-745/14) (1)

   ([„Uniemerk - Nietigheidsprocedure - Internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie - Beeldmerk e@sy Credit - Ouder nationaal beeldmerk EasyCredit - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, onder b), en artikel 53, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009”])
   (2016/C 326/40)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: TeamBank AG Nürnberg (Nürnberg, Duitsland) (vertegenwoordigers: H. Lindner, D. Terheggen en T. Kiphuth, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: aanvankelijk P. Geroulakos, vervolgens D. Gája, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Easy Asset Management AD (Sofia, Bulgarije) (vertegenwoordigers: M. Georgieva-Tabakova en H. Raychev, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 5 september 2014 (zaak R 1975/2013-1) inzake een nietigheidsprocedure tussen Easy Asset Management en TeamBank AG Nürnberg

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               TeamBank AG Nürnberg wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 7 van 12.1.2015.


title: Zaak C-179/14: Beroep ingesteld op 10 april 2014 — Europese Commissie/Hongarije

text:
               30.6.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 202/10

         Beroep ingesteld op 10 april 2014 — Europese Commissie/Hongarije
   (Zaak C-179/14)
   2014/C 202/12
   Procestaal: Hongaars

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Tokár en E. Montaguti, gemachtigden)

      Verwerende partij: Hongarije

      Conclusies

               1.

               Vaststellen dat Hongarije met de invoering en de handhaving van het SZÉP-kaartsysteem, dat is geregeld bij regeringsbesluit nr. 55/2011 van 12 april 2011 en gewijzigd bij wet nr. CLVI van 2011, inbreuk heeft gemaakt op richtlijn 2006/123/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 betreffende diensten op de interne markt (1), voor zover:

                           —

                           § 13 van het besluit betreffende de SZÉP-kaart, junctis § 2, lid 2, sub d, van wet nr. XCVI van 1993, § 2, sub b, van wet nr. CXXXII van 1997 en de § § 1, 2, leden 1 en 2, 55, leden 1 en 3, en 64, lid 1, van wet nr. IV van 2006, de uitgifte van de SZÉP-kaart door bijkantoren van ondernemingen uitsluit, en dus de artikelen 14, punt 3, en 15, lid 2, sub b, van richtlijn 2006/123 schendt;

                           —

                           § 13 van het besluit betreffende de SZÉP-kaart, junctis de § § 1, 2, leden 1 en 2, 55, leden 1 en 3, en 64, lid 1, van wet nr. IV van 2006, § 2, lid 2, sub d, van wet nr. XCVI van 1993 en § 2, sub b, van wet nr. CXXXII van 1997, gelet op de voorwaarden die worden gesteld in § 13, sub a, b, en c, van het besluit betreffende de SZÉP-kaart, de activiteit van groepen van ondernemingen niet erkent wanneer de moedermaatschappij ervan niet naar Hongaars recht is opgericht, en de ondernemingen van die groep niet de rechtsvorm van een vennootschap naar Hongaars recht hebben, en dus artikel 15, leden 1, 2, sub b, en 3, van richtlijn 2006/123 schendt;

                           —

                           § 13 van het besluit betreffende de SZÉP-kaart, junctis de § § 1, 2, leden 1 en 2, 55, leden 1 en 3, en 64, lid 1, van wet nr. IV van 2006, § 2, lid 2, sub d, van wet nr. XCVI van 1993 en § 2, sub b, van wet nr. CXXXII van 1997, de mogelijkheid van uitgifte van de SZÉP-kaart door banken en andere kredietinstellingen handhaaft, aangezien alleen deze instellingen aan de voorwaarden van § 13 van het besluit kunnen voldoen, en dus artikel 15, leden 1, 2, sub d, en 3, van richtlijn 2006/123 schendt;

                           —

                           § 13 van het besluit betreffende de SZÉP-kaart in strijd is met artikel 16 van richtlijn 2006/123, aangezien het de mogelijkheid tot uitgifte van de SZÉP-kaart afhankelijk stelt van het hebben van een vestiging in Hongarije.

               2.

               Subsidiair, vaststellen dat het bij regeringsbesluit nr. 55/2011 van 12 april 2011 ingevoerde SZÉP-kaartsysteem in strijd is met de artikelen 49 VWEU en 56 VWEU, voor zover de in punt 1 geciteerde bepalingen van richtlijn 2006/123 niet van toepassing zijn op de in datzelfde punt genoemde bepalingen [van nationaal recht].

               3.

               Vaststellen dat het bij wet nr. CLVI van 2011 en wet nr. CIII van 2012 geregelde Erzsébet-bonnensysteem, dat publieke lichamen een monopolie verleent voor de uitgifte van bonnen voor kouden maaltijden en dat in werking is getreden zonder dat er een passende overgangsperiode aan voorafging of in de noodzakelijke overgangsmaatregelen was voorzien, in strijd is met de artikelen 49 VWEU en 56 VWEU, voor zover de § § 1, 5 en 477 van wet nr. CLVI van 2011 en § 2, leden 1 en 2, en de § § 6 en 7 van wet nr. CIII van 2012 onevenredige beperkingen opleggen.

               4.

               Hongarije verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   In 2011 wijzigde Hongarije de regeling inzake de uitgifte van bonnen voor koude en warme maaltijden, vakantie en vrijetijdsbesteding, die door de werkgevers aan hun werknemers worden toegekend. Deze bonnen komen bovenop het loon van de werknemer en zijn bijgevolg aan een gunstiger fiscale en socialezekerheidsregeling onderworpen. De nieuwe regeling is in werking getreden op 1 januari 2012, zonder dat er een passende overgangsperiode aan voorafging. Vóór de betrokken regeling werd gewijzigd, golden geen bijzondere voorwaarden voor de uitgifte van dergelijke maaltijdbonnen of voor de vorm daarvan. Onder de nieuwe regeling heeft een publieke instelling, de Magyar Nemzeti Üdülési Alapítvány (Hongaarse nationale Stichting Vrije Tijd), echter het monopolie verkregen ter zake van de uitgifte van papieren bonnen voor warme maaltijden en van papieren of elektronische bonnen voor koude maaltijden. Voorts stelt de nieuwe regeling bijzonder strenge voorwaarden voor de uitgifte van bonnen voor warme maaltijden, vakantie en vrijetijdsbesteding die reeds enkel nog in elektronische vorm mochten worden uitgegeven. De bestreden maatregelen hebben ertoe geleid dat bepaalde ondernemers zijn verdrongen van de betrokken markt, waarop zij van oudsher actief waren; zij beperken de toegang van nieuwe ondernemers tot de markt en maken de vrije dienstverrichting onmogelijk. Bovendien schermt het SZÉP-kaartsysteem de markt de facto af ten behoeve van drie grote, naar Hongaars recht opgerichte bankgroepen en is uitgifte van Erzsébet-bonnen enkel mogelijk binnen het kader van een staatsmonopolie. Het feit dat de inkomsten van de publieke instelling die over het monopolie beschikt, voor sociale doeleinden worden gebruikt, rechtvaardigt de ingevoerde beperkingen niet voldoende. Overeenkomstig de toepasselijke bepalingen van het VWEU en richtlijn 2006/123 kunnen beperkingen op de vrijheid van vestiging en dienstverrichting alleen worden ingevoerd wanneer zij niet discriminerend en in het algemeen belang zijn, en bovendien aan de beginselen van noodzakelijkheid en evenredigheid is voldaan.

      (1)  PB L 376, blz. 36.


title: Doorhaling van zaak T-55/97

text:
               3.9.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 217/62

         Doorhaling van zaak T-55/97 (1)

   (2005/C 217/125)

      (Procestaal: Nederlands)

   De president van de Vijfde kamer van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking van 16 juni 2005 de doorhaling in het register gelast van zaak T-55/97: C. H. L. Wijnen tegen Raad van de Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeenschappen.

      (1)  PB C 142 van 10.5.1997.


title: Zaak T-171/10: Beroep ingesteld op 15 april 2010 — Slovak Telekom/Commissie

text:
               5.6.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/49

         Beroep ingesteld op 15 april 2010 — Slovak Telekom/Commissie
   (Zaak T-171/10)
   2010/C 148/80
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Slovak Telekom a.s. (Bratislava, Slowaakse Republiek) (vertegenwoordigers: D. Geradin, L. Kjølbye en M. Maier, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               beschikking C(2010) 902 van de Commissie van 8 februari 2010 in een procedure op grond van de artikelen 18, lid 3, en 24, lid 1, van verordening nr. 1/2003 van de Raad (1) (zaak COMP/39523 — Slovak Telekom) nietig verklaren, en

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoekster vordert krachtens artikel 263 VWEU nietigverklaring van beschikking C(2010) 902 van de Commissie van 8 februari 2010, waarbij zij overeenkomstig de artikelen 18, lid 3, en 24, lid 1, van verordening nr. 1/2003 van de Raad op straffe van een dwangsom wordt gelast, bepaalde informatie te verstrekken in zaak COMP/39523 — Slovak Telekom betreffende een procedure op grond van artikel 102 VWEU.
   Ter onderbouwing van haar vordering voert verzoekster drie middelen aan.
   In de eerste plaats heeft de Commissie blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, voor zover zij zich bevoegd heeft geacht om krachtens artikel 18, lid 3, van verordening nr. 1/2003 te verzoeken om informatie over een periode vóór de toetreding van de Slowaakse Republiek tot de Europese Unie. Vóór 1 mei 2004 was de Commissie niet bevoegd om op grond van het recht van de Europese Unie onderzoeken te verrichten op het grondgebied van de Slowaakse Republiek. Bijgevolg kan zij geen gebruik maken van de in artikel 18, lid 3, bedoelde onderzoeksbevoegdheden om informatie met betrekking tot die periode te verzamelen.
   In de tweede plaats dient de bestreden beschikking nietig te worden verklaard omdat zij in strijd is met het in artikel 41, lid 1, van het Handvest van de grondrechten (2) neergelegde beginsel van procedurele billijkheid. Het onderzoek van de Commissie naar het gedrag van Slovak Telekom in een periode waarin het recht van de Europese Unie niet van toepassing was en Slovak Telekom niet verplicht was om deze regels na te leven, kan nadelig zijn voor deze laatste. De Commissie zou bij haar beoordeling deze informatie in aanmerking kunnen nemen. Uit de bestreden beschikking blijkt dat de Commissie dit inderdaad van plan is.
   In de derde plaats dient de bestreden beschikking nietig te worden verklaard omdat zij in strijd is met het evenredigheidsbeginsel. Dit beginsel komt tot uitdrukking in artikel 18, lid 3, van verordening nr. 1/2003 van de Raad, volgens hetwelk de Commissie de ondernemingen om alle noodzakelijke inlichtingen kan verzoeken. In de zaak Slovak Telekom heeft de Commissie evenwel niet het noodzakelijke verband aangetoond tussen de gevraagde informatie, die betrekking heeft op de periode vóór de toetreding, en het vermeende onrechtmatige gedrag van na 1 mei 2004. Bijgevolg heeft de Commissie geen informatie of documenten van de periode vóór de toetreding nodig om uit te maken of het gedrag van Slovak Telekom na de toetreding met het recht van de Europese Unie in overeenstemming is.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (PB L 1, blz. 1).

      (2)  Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (PB C 83 van 30 maart 2010, blz. 389).


title: Beroep, op 2 juli 1997 ingesteld door C. Jiménez tegen Harmonisatiebureau voor de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (Zaak T-200/97)

text:
10. 1. 98              NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     C 7/17
van levensonderhoud tussentijdse aanpassingen vast te stel-                badplaats, wordt onderworpen aan bijkomende voor-
len. Dat de Commissie meer dan twee jaar lang heeft ver-                   waarden waarin artikel 59 van het Statuut niet voor-
zuimd de coeÈfficieÈnten om de zes maanden aan te passen,                  ziet. Deze bepaling gaat namelijk uit van de regelma-
kan derhalve geen rechtvaardiging vormen voor de terug-                    tigheid en de geloofwaardigheid van een medisch
vordering van salaris dat teveel zou zijn betaald.                         attest, en kent dus van rechtswege een ziekteverlof toe
                                                                           voor de volledige betrokken periode;
(1) PB L 83 van 2. 4. 1996, blz. 1, 4 en 7.
                                                                       Ð schending van de beginselen van rechtszekerheid,
                                                                           gewettigd vertrouwen, eerbiediging van verkregen
                                                                           rechten, en niet-terugwerkende kracht, alsmede van
                                                                           artikel 25, tweede alinea, van het Statuut. In dit ver-
                                                                           band stelt hij, dat het tot aanstelling bevoegd gezag in
Beroep, op 30 juni 1997 ingesteld door D. Continolo
                                                                           het besluit tot afwijzing van zijn klacht verwijst naar
    tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
                                                                           criteria voor de toekenning van ziekteverlof voor de
                        (Zaak T-196/97)                                    volledige duur van een afwezigheid om bij wege van
                          (98/C 7/53)                                      behandeling een kuur in een badplaats te volgen, doch
                                                                           niet duidelijk uiteenzet welke deze criteria zijn en op
                                                                           welke rechtsgrondslag zij zijn gebaseerd. Het zou der-
                       (Procestaal: Frans)
                                                                           halve om een ontoereikende motivering gaan. Boven-
                                                                           dien, en anders dan het tot aanstelling bevoegd gezag
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese                          in de afwijzing van zijn klacht uiteenzet, is het crite-
Gemeenschappen is op 30 juni 1997 beroep ingesteld                         rium van de ernstige ziekte niet alleen eÂeÂn van de crite-
tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door                        ria die worden gehanteerd om een bijkomend verlof
D. Continolo, wonende te Taino (ItalieÈ), vertegenwoordigd                 toe te kennen, maar zelf het enige thans toegepaste cri-
door J.-N. Louis, T. Demaseure en A. Tornel, advocaten te                  terium. Zouden andere criteria worden toegepast, dan
Brussel, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij                       moet volgens hem het tot aanstelling bevoegd gezag
Fiduciaire Myson SaÁrl, rue de Cessange 30.                                deze duidelijk en volledig ter kennis van het personeel
                                                                           brengen, met vermelding van de teksten waarop deze
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:                          criteria zijn gebaseerd.
Ð nietig te verklaren het besluit van de Commissie tot
                                                                       Anderzijds heeft verzoeker bij wege van behandeling een
     weigering om hem het volledige ziekteverlof toe te
                                                                       kuur in een badplaats gevolgd in mei en september 1995
     kennen dat hem door zijn huisarts is voorgeschreven
                                                                       en heeft het college van hoofden van administratie eerst
     voor een medische behandeling in de vorm van een
                                                                       op 1 februari 1996 zijn instemming gegeven met het crite-
     kuur in een badplaats,
                                                                       rium dat door het interinstitutioneel medisch college was
                                                                       voorgesteld voor de goedkeuring van het tweede deel van
Ð verweerster te verwijzen in de kosten.                               het bijzonder verlof, inhoudende dat deze goedkeuring
                                                                       alleen mogelijk was in het geval van een kuur in een bad-
Middelen en voornaamste argumenten                                     plaats ter behandeling van een ziekte waarvan de kosten
                                                                       voor 100 % voor terugbetaling in aanmerking komen.
Het onderhavige beroep betreft de weigering om verzoeker
ziekteverlof toe te kennen voor de volledige periode van
zijn afwezigheid in mei en september 1995, toen hij bij
wege van medische behandeling een kuur in een badplaats
heeft gevolgd, die hem was voorgeschreven door zijn huis-
arts en door de raadgevend arts van de ziekteverzekering
van de Gemeenschap noodzakelijk was geacht.                            Beroep, op 2 juli 1997 ingesteld door C. JimeÂnez tegen
                                                                       Harmonisatiebureau voor de interne markt (merken,
                                                                                tekeningen en modellen)
Tot staving van zijn aanspraken voert hij onder meer de
volgende middelen aan:                                                                        (Zaak T-200/97)
                                                                                (98/C 7/54)
Ð onregelmatigheid van besluit nr. 207/94 van het college
     van hoofden van administratie, van interne richtlijn
     nr. 8927 van de Commissie van 28 december 1994, en                                      (Procestaal: Frans)
     van het besluit van het college van hoofden van admi-
     nistratie van 1 februari 1996, voorzover deze besluiten
     het voor de administratie mogelijk maken geen reke-               Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
     ning te houden met een medisch attest of voorzover                Gemeenschappen is op 2 juli 1997 beroep tegen Harmoni-
     daarin is bepaald, dat het ziekteverlof alleen wordt              satiebureau voor de interne markt (merken, tekeningen en
     toegekend voor de behandeling van een aandoening                  modellen) ingesteld door C. JimeÂnez, wonende te Luxem-
     waarvoor de kosten voor 100 % worden terugbetaald,                burg, vertegenwoordigd door G. Vandersanden, advocaat
     en dus de toekenning van een ziekteverlof met het oog             te Brussel, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij
     op een behandeling in een vorm van een kuur in een                de Fiduciaire Myson SaÁrl, rue de Cessange 30.
 ---pagebreak--- C 7/18                NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 10. 1. 98
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:                Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
Ð het Harmonisatiebureau te gelasten, de werkdocumen-              Ð voor recht te verklaren dat artikel 8 van Verordening
    ten van het selectiecomiteÂ van vergelijkend onderzoek              (EEG, Euratom, EGKS) nr. 3947/92 van de Raad van
    AT/C, met name de door de leden van het selectieco-                 21 december 1992 op hem van toepassing is,
    miteÂ en hun assessors na het onderhoud van 27 septem-
    ber 1996 opgestelde beoordelingsfiches en het eindrap-
    port van het comiteÂ, over te leggen,                          Ð bijgevolg, nietig te verklaren het besluit van de Com-
                                                                        missie van 21 oktober 1996 houdende afwijzing van
                                                                        zijn verzoek om herindeling overeenkomstig artikel 32,
Ð nietig te verklaren het besluit van het selectiecomiteÂ
                                                                        derde alinea, van het Statuut,
    om haar niet op de lijst van geschikte kandidaten van
    dat vergelijkend onderzoek te plaatsen,
                                                                   Ð voor zoveel nodig, nietig te verklaren het uitdrukke-
Ð het Harmonisatiebureau in alle kosten te verwijzen.                   lijke besluit van de Commissie van 2 april 1997 hou-
                                                                        dende afwijzing van zijn klacht,
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                   Ð verweerster in alle kosten te verwijzen.
Verzoekster, ambtenaar in de rang C 3 bij de Commissie,
komt op tegen het besluit van 30 oktober 1996 waarbij              Middelen en voornaamste argumenten
het Harmonisatiebureau in het kader van vergelijkend
onderzoek AT/C heeft geweigerd, verzoekster te plaatsen
op de lijst van geschikte kandidaten voor ambten van tij-          Verzoeker, gewezen tijdelijke functionaris in de rang A 6,
delijk functionaris in de categorie C belast met kantoor-          salaristrap 4, werd op 1 juli 1982 aangesteld als ambte-
werk en administratief beheer. Zij voert daartoe de navol-         naar bij de Rekenkamer en overeenkomstig de destijds gel-
gende middelen aan:                                                dende bepalingen ingedeeld in de rang A 6, salaristrap 3.
                                                                   Op 1 september 1984 ging hij over naar de Commissie.
Ð het besluit is ontoereikend gemotiveerd;
                                                                   Na het arrest van het Gerecht van 6 maart 1996 in zaak
Ð het vergelijkend onderzoek is ongeldig omdat het door            T-93/94, Becker/Rekenkamer (1), verzocht hij het tot aan-
    het personeelscomiteÂ aangewezen lid van het selectie-         stelling bevoegd gezag van de Commissie om herziening
    comiteÂ geen stemrecht had;                                    van zijn indeling in salaristrap. In dat arrest heeft het
                                                                   Gerecht immers geoordeeld, dat artikel 32 van het Ambte-
                                                                   narenstatuut, zoals gewijzigd bij Verordening (EEG, Eura-
Ð het besluit schendt het non-discriminatiebeginsel;               tom, EGKS) nr. 3947/92 van de Raad van 21 december
                                                                   1992 (2), ook van toepassing is op de tijdelijke functiona-
Ð het selectiecomiteÂ heeft een kennelijke beoordelings-           rissen die vóór de inwerkingtreding van die wijziging als
    fout gemaakt door niet te willen erkennen dat verzoek-         ambtenaar zijn aangesteld. De Commissie wees het ver-
    ster geschikt is om de betrokken taken (kantoorwerk            zoek af op grond dat het te laat was ingediend. Zij stelde,
    en administratief beheer van categorie C) te verrichten,       dat het verzoek binnen drie maanden na de bekendmaking
    ofschoon zij reeds meer dan tien jaar dergelijke taken         van de wijziging van het Statuut had moeten worden inge-
    verricht bij instellingen van de Europese Gemeenschap.         diend.
                                                                   Volgens verzoeker is het bestreden besluit in strijd met
                                                                   artikel 90, lid 1, van het Statuut, daar die bepaling niet
                                                                   voorziet in een termijn voor de indiening van een verzoek.
                                                                   Verder wijst hij erop, dat de omstandigheid dat hij vóór de
Beroep, op 4 juli 1997 ingesteld door L. Koopman tegen             inwerkingtreding van de wijziging van artikel 32 van het
       Commissie van de Europese Gemeenschappen                    Statuut als ambtenaar is aangesteld, niet eraan in de weg
                                                                   kan staan dat de nieuwe bepaling op hem wordt toegepast,
                       (Zaak T-202/97)
                                                                   aangezien elke andere uitlegging in strijd zou zijn met het
                          (98/C 7/55)                              beginsel van gelijke behandeling, gelijk het Gerecht in
                                                                   bovengenoemd arrest heeft verklaard. Tenslotte stelt hij,
                      (Procestaal: Frans)                          dat de Commissie haar zorgplicht volledig heeft verzuimd
                                                                   door de gewijzigde bepaling niet ambtshalve op hem toe te
                                                                   passen en vervolgens aan te voeren, dat het daartoe strek-
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese                  kende verzoek te laat is ingediend.
Gemeenschappen is op 4 juli 1997 beroep tegen Commis-
sie van de Europese Gemeenschappen ingesteld door L.
                                                                   (1) JurAmbt. 1996, blz. 91.
Koopman, wonende te Keerbergen (BelgieÈ), vertegenwoor-            (2) PB L 404 van 31. 12. 1992, blz. 1.
digd door N. LhoeÈst, advocaat te Brussel, domicilie geko-
zen hebbende te Luxemburg bij de Fiduciaire Myson SaÁrl,
rue de Cessange 30.


title: Zaak T-654/11: Arrest van het Gerecht van 13 november 2014 — Kaddour/Raad ( „Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen tegen Syrië — Bevriezing van tegoeden — Beroep tot nietigverklaring — Beroepstermijn — Gedeeltelijke niet-ontvankelijkheid — Procesbelang — Bewijslast — Werking in de tijd van de gevolgen van een nietigverklaring” )

text:
               12.1.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 7/24

         Arrest van het Gerecht van 13 november 2014 — Kaddour/Raad
   (Zaak T-654/11) (1)

   ((„Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - Beperkende maatregelen tegen Syrië - Bevriezing van tegoeden - Beroep tot nietigverklaring - Beroepstermijn - Gedeeltelijke niet-ontvankelijkheid - Procesbelang - Bewijslast - Werking in de tijd van de gevolgen van een nietigverklaring”))
   (2015/C 007/29)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Khaled Kaddour (Damascus, Syrië) (vertegenwoordigers: M. Ponsard, D. Amaudruz en A. Boesch, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: S. Kyriakopoulou, G. Étienne en B. Driessen, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek tot nietigverklaring van besluit 2011/273/GBVB van de Raad van 9 mei 2011 betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië (PB L 121, blz. 11), verordening (EU) nr. 442/2011 van de Raad van 9 mei 2011 betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië (PB L 121, blz. 1), uitvoeringsbesluit 2011/302/GBVB van de Raad van 23 mei 2011 tot uitvoering van besluit 2011/273 (PB L 136, blz. 91), uitvoeringsverordening (EU) nr. 504/2011 van de Raad van 23 mei 2011 houdende uitvoering van verordening nr. 442/2011 (PB L 136, blz. 45), uitvoeringsbesluit 2011/367/GBVB van de Raad van 23 juni 2011 tot uitvoering van besluit 2011/273 (PB L 164, blz. 14), uitvoeringsverordening (EU) nr. 611/2011 van de Raad van 23 juni 2011 houdende uitvoering van verordening nr. 442/2011 (PB L 164, blz. 1), uitvoeringsbesluit 2011/488/GBVB van de Raad van 1 augustus 2011 tot uitvoering van besluit 2011/273 (PB L 199, blz. 74), uitvoeringsverordening (EU) nr. 755/2011 van de Raad van 1 augustus 2011 tot uitvoering van verordening nr. 442/2011 (PB L 199, blz. 33), uitvoeringsbesluit 2011/515/GBVB van de Raad van 23 augustus 2011 tot uitvoering van besluit 2011/273 (PB L 218, blz. 20), uitvoeringsverordening (EU) nr. 843/2011 van de Raad van 23 augustus 2011 tot uitvoering van verordening nr. 442/2011 (PB L 218, blz. 1), besluit 2011/522/GBVB van de Raad van 2 september 2011 houdende wijziging van besluit 2011/273 (PB L 228, blz. 16), verordening (EU) nr. 878/2011 van de Raad van 2 september 2011 tot wijziging van verordening nr. 442/2011 (PB L 228, blz. 1), besluit 2011/628/GBVB van de Raad van 23 september 2011 houdende wijziging van besluit 2011/273 (PB L 247, blz. 17), verordening (EU) nr. 950/2011 van de Raad van 23 september 2011 tot wijziging van verordening nr. 442/2011 (PB L 247, blz. 3), besluit 2011/684/GBVB van de Raad van 13 oktober 2011 houdende wijziging van besluit 2011/273 (PB L 269, blz. 33), verordening (EU) nr. 1011/2011 van de Raad van 13 oktober 2011 tot wijziging van verordening nr. 442/2011 (PB L 269, blz. 18), besluit 2011/735/GBVB van de Raad van 14 november 2011 houdende wijziging van besluit 2011/273 (PB L 296, blz. 53), uitvoeringsbesluit 2011/736/GBVB van de Raad van 14 november 2011 tot uitvoering van besluit 2011/273 (PB L 296, blz. 55), verordening (EU) nr. 1150/2011 van de Raad van 14 november 2011 tot wijziging van verordening nr. 442/2011 (PB L 296, blz. 1), uitvoeringsverordening (EU) nr. 1151/2011 van de Raad van 14 november 2011 tot uitvoering van verordening nr. 442/2011 (PB L 296, blz. 3), besluit 2011/782/GBVB van de Raad van 1 december 2011 betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië en houdende intrekking van besluit 2011/273 (PB L 319, blz. 56), uitvoeringsverordening (EU) nr. 1244/2011 van de Raad van 1 december 2011 tot uitvoering van verordening nr. 442/2011 (PB L 319, blz. 8), verordening (EU) nr. 36/2012 van de Raad van 18 januari 2012 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Syrië en tot intrekking van verordening nr. 442/2011 (PB L 16, blz. 1), uitvoeringsbesluit 2012/37/GBVB van de Raad van 23 januari 2012 tot uitvoering van besluit 2011/782 (PB L 19, blz. 33), uitvoeringsverordening (EU) nr. 55/2012 van de Raad van 23 januari 2012 houdende uitvoering van artikel 33, lid 1, van verordening nr. 36/2012 (PB L 19, blz. 6), besluit 2012/206/GBVB van de Raad van 23 april 2012 houdende wijziging van besluit 2011/782 (PB L 110, blz. 36), uitvoeringsbesluit 2012/256/GBVB van de Raad van 14 mei 2012 tot uitvoering van besluit 2011/782 (PB L 126, blz. 9), uitvoeringsverordening (EU) nr. 410/2012 van de Raad van 14 mei 2012 houdende uitvoering van artikel 32, lid 1, van verordening nr. 36/2012 (PB L 126, blz. 3), verordening (EU) nr. 509/2012 van de Raad van 15 juni 2012 tot wijziging van verordening nr. 36/2012 (PB L 156, blz. 10), besluit 2012/322/GBVB van de Raad van 20 juni 2012 houdende wijziging van besluit 2011/782 (PB L 165, blz. 45), uitvoeringsbesluit 2012/335/GBVB van de Raad van 25 juni 2012 tot uitvoering van besluit 2011/782 (PB L 165, blz. 80), verordening (EU) nr. 545/2012 van de Raad van 25 juni 2012 tot wijziging van verordening nr. 36/2012 (PB L 165, blz. 23), uitvoeringsverordening (EU) nr. 544/2012/GBVB van de Raad van 25 juni 2012 houdende uitvoering van artikel 32, lid 1, van verordening nr. 36/2012 (PB L 165, blz. 20), besluit 2012/420/GBVB van de Raad van 23 juli 2012 houdende wijziging van besluit 2011/782 (PB L 196, blz. 59), uitvoeringsbesluit 2012/424/GBVB van de Raad van 23 juli 2012 tot uitvoering van besluit 2011/782 (PB L 196, blz. 81), uitvoeringsverordening (EU) nr. 673/2012 van de Raad van 23 juli 2012 tot uitvoering van artikel 32, lid 1, van verordening nr. 36/2012 (PB L 196, blz. 8), besluit 2012/739/GBVB van de Raad van 29 november 2012 betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië en houdende intrekking van besluit 2011/782 (PB L 330, blz. 21), uitvoeringsbesluit 2013/185/GBVB van de Raad van 22 april 2013 houdende uitvoering van besluit 2012/739 (PB L 111, blz. 77), uitvoeringsverordening (EU) nr. 363/2013 van de Raad van 22 april 2013 houdende uitvoering van verordening nr. 36/2012 (PB L 111, blz. 1), en van besluit 2013/255/GBVB van de Raad van 31 mei 2013 betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië (PB L 147, blz. 14), voor zover die handelingen verzoeker betreffen

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard wegens tardiviteit voor zover het strekt tot nietigverklaring van uitvoeringsbesluit 2011/367/GBVB van de Raad van 23 juni 2011 tot uitvoering van besluit 2011/273/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië en uitvoeringsverordening (EU) nr. 611/2011 van de Raad van 23 juni 2011 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 442/2011 betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië.

               2)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard voor zover het strekt tot nietigverklaring van besluit 2011/273/GBVB van de Raad van 9 mei 2011 betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië, verordening (EU) nr. 442/2011 van de Raad van 9 mei 2011 betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië, uitvoeringsbesluit 2011/302/GBVB van de Raad van 23 mei 2011 tot uitvoering van besluit 2011/273, uitvoeringsverordening (EU) nr. 504/2011 van de Raad van 23 mei 2011 houdende uitvoering van verordening nr. 442/2011, uitvoeringsbesluit 2011/488/GBVB van de Raad van 1 augustus 2011 tot uitvoering van besluit 2011/273, uitvoeringsverordening (EU) nr. 755/2011 van de Raad van 1 augustus 2011 houdende uitvoering van verordening nr. 442/2011, uitvoeringsbesluit 2011/515/GBVB van de Raad van 23 augustus 2011 tot uitvoering van besluit 2011/273, uitvoeringsverordening (EU) nr. 843/2011 van de Raad van 23 augustus 2011 tot uitvoering van verordening nr. 442/2011, besluit 2011/522/GBVB van de Raad van 2 september 2011 houdende wijziging van besluit 2011/273, verordening (EU) nr. 878/2011 van de Raad van 2 september 2011 tot wijziging van verordening nr. 442/2011, besluit 2011/628/GBVB van de Raad van 23 september 2011 houdende wijziging van besluit 2011/273, verordening (EU) nr. 950/2011 van de Raad van 23 september 2011 tot wijziging van verordening nr. 442/2011, besluit 2011/684/GBVB van de Raad van 13 oktober 2011 houdende wijziging van besluit 2011/273, verordening (EU) nr. 1011/2011 van de Raad van 13 oktober 2011 tot wijziging van verordening nr. 442/2011, besluit 2011/735/GBVB van de Raad van 14 november 2011 houdende wijziging van besluit 2011/273, uitvoeringsbesluit 2011/736/GBVB van de Raad van 14 november 2011 tot uitvoering van besluit 2011/273, verordening (EU) nr. 1150/2011 van de Raad van 14 november 2011 tot wijziging van verordening nr. 442/2011, uitvoeringsverordening (EU) nr. 1151/2011 van de Raad van 14 november 2011 tot uitvoering van verordening nr. 442/2011, uitvoeringsverordening (EU) nr. 1244/2011 van de Raad van 1 december 2011 tot uitvoering van verordening nr. 442/2011, uitvoeringsbesluit 2012/37/GBVB van de Raad van 23 januari 2012 tot uitvoering van besluit 2011/782/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië, uitvoeringsverordening (EU) nr. 55/2012 van de Raad van 23 januari 2012 houdende uitvoering van artikel 33, lid 1, van verordening (EU) nr. 36/2012 betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië, besluit 2012/206/GBVB van de Raad van 23 april 2012 houdende wijziging van besluit 2011/782/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië, uitvoeringsbesluit 2012/256/GBVB van de Raad van 14 mei 2012 tot uitvoering van besluit 2011/782/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië, uitvoeringsverordening (EU) nr. 410/2012 van de Raad van 14 mei 2012 houdende uitvoering van artikel 32, lid 1, van verordening nr. 36/2012 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Syrië, verordening (EU) nr. 509/2012 van de Raad van 15 juni 2012 tot wijziging van verordening (EU) nr. 36/2012 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Syrië, besluit 2012/322/GBVB van de Raad van 20 juni 2012 houdende wijziging van besluit 2011/782/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië, uitvoeringsbesluit 2012/335/GBVB van de Raad van 25 juni 2012 tot uitvoering van besluit 2011/782/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië, uitvoeringsverordening (EU) nr. 544/2012 van de Raad van 25 juni 2012 houdende uitvoering van artikel 32, lid 1, van verordening (EU) nr. 36/2012 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Syrië, verordening (EU) nr. 545/2012 van de Raad van 25 juni 2012 tot wijziging van verordening (EU) nr. 36/2012 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Syrië, uitvoeringsverordening (EU) nr. 673/2012 van de Raad van 23 juli 2012 tot uitvoering van artikel 32, lid 1, van verordening (EU) nr. 36/2012 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Syrië, besluit 2012/420/GBVB van de Raad van 23 juli 2012 houdende wijziging van besluit 2011/782/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië en uitvoeringsbesluit 2012/424/GBVB van de Raad van 23 juli 2012 tot uitvoering van besluit 2011/782/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië, aangezien die handelingen geen betrekking hebben op Khaled Kaddour.

               3)

               Op het beroep behoeft niet meer te worden beslist voor zover het strekt tot nietigverklaring van besluit 2011/782/GBVB van de Raad van 1 december 2011 betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië en houdende intrekking van besluit 2011/273, besluit 2012/739/GBVB van de Raad van 29 november 2012 betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië en houdende intrekking van besluit 2011/782, en uitvoeringsbesluit 2013/185/GBVB van de Raad van 22 april 2013 houdende uitvoering van besluit 2012/739, aangezien die handelingen zijn ingetrokken en vervangen.

               4)

               De volgende handelingen worden nietig verklaard voor zover zij Kaddour betreffen:

                           —

                           verordening (EU) nr. 36/2012 van de Raad van 18 januari 2012 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Syrië en tot intrekking van verordening nr. 442/2011;

                           —

                           uitvoeringsverordening (EU) nr. 363/2013 van de Raad van 22 april 2013 houdende uitvoering van verordening nr. 36/2012;

                           —

                           besluit 2013/255/GBVB van de Raad van 31 mei 2013 betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië.

               5)

               De gevolgen van de nietigverklaarde besluiten en verordeningen worden ten aanzien van Kaddour gehandhaafd tot de datum waarop de termijn voor een verzoek om hogere voorziening verstrijkt of, indien binnen die termijn een hogere voorziening is ingesteld, totdat deze eventueel is afgewezen.

               6)

               De Raad van de Europese Unie zal zijn eigen kosten dragen en een derde van de kosten van Kaddour.

               7)

               Kaddour zal twee derde van zijn eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 58 van 25.2.2012.


title: Aankondiging van algemeen vergelijkend onderzoek

text:
7.12.2001        NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                          C 346/11
                                                               III
                                                        (Bekendmakingen)
                                               HOF VAN JUSTITIE
                           AANKONDIGING VAN ALGEMEEN VERGELIJKEND ONDERZOEK
                                                        (2001/C 346/19)
          Het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen publiceert in het Publicatieblad van de Europese
          Gemeenschappen C 346 A van 7 december 2001 het volgende algemeen vergelijkend onderzoek:
          Duitse editie
          CJ/LA/13 (Duitstalige juristen-vertalers).
          Genoemd nummer van het Publicatieblad kan worden aangevraagd bij de Afdeling Personeel van het Hof
          van Justitie van de Europese Gemeenschappen, L-2925 Luxemburg.
          De sollicitatietermijn sluit op 22 januari 2002.


title: Zaak C-81/12: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 25 april 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel București — Roemenië) — Asociația ACCEPT/Consiliul Național pentru Combaterea Discriminării (Sociaal beleid — Gelijke behandeling in arbeid en beroep — Richtlijn 2000/78/EG — Artikelen 2, lid 2, sub a, 10, lid 1, en 17 — Verbod van discriminatie op grond van seksuele gerichtheid — Begrip „feiten die discriminatie kunnen doen vermoeden” — Aanpassing van bewijslast — Doeltreffende, evenredige en afschrikkende sancties — Persoon die zich voordoet en door publieke opinie wordt beschouwd als manager van professionele voetbalclub — Publieke verklaringen waarin aanwerving van als homoseksueel voorgestelde voetballer wordt uitgesloten)

text:
               15.6.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 171/8

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 25 april 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel București — Roemenië) — Asociația ACCEPT/Consiliul Național pentru Combaterea Discriminării
   (Zaak C-81/12) (1)

   (Sociaal beleid - Gelijke behandeling in arbeid en beroep - Richtlijn 2000/78/EG - Artikelen 2, lid 2, sub a, 10, lid 1, en 17 - Verbod van discriminatie op grond van seksuele gerichtheid - Begrip „feiten die discriminatie kunnen doen vermoeden” - Aanpassing van bewijslast - Doeltreffende, evenredige en afschrikkende sancties - Persoon die zich voordoet en door publieke opinie wordt beschouwd als manager van professionele voetbalclub - Publieke verklaringen waarin aanwerving van als homoseksueel voorgestelde voetballer wordt uitgesloten)
   2013/C 171/14
   Procestaal: Roemeens

      Verwijzende rechter

   Curtea de Apel București

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Asociația ACCEPT

      Verwerende partij: Consiliul Național pentru Combaterea Discriminării

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Curtea de Apel București — Uitlegging van de artikelen 2, lid 2, sub a, 10, lid 1, en 17 van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (PB L 303, blz. 16) — Met seksuele gerichtheid verband houdende discriminerende criteria voor de selectie van het personeel van een voetbalclub — Toepasselijkheid van de richtlijn bij discriminerende uitlatingen in de pers indien een daadwerkelijke aanwervingsprocedure ontbreekt — Feiten die directe of indirecte discriminatie kunnen doen vermoeden — Bewijslast — Sanctieregeling bij niet-eerbiediging van de bepalingen — Toelaatbaarheid van een nationale wettelijke regeling die zich ertegen verzet dat na het verstrijken van een verjaringstermijn van zes maanden een sanctie wordt opgelegd — Verplichting om een doeltreffende, evenredige en afschrikkende sanctie op te leggen

      Dictum

               1)

               De artikelen 2, lid 2, en 10, lid 1, van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep moeten aldus worden uitgelegd dat wat een professionele voetbalclub betreft feiten zoals in het hoofdgeding kunnen worden gekwalificeerd als „feiten die discriminatie kunnen doen vermoeden”, indien de betrokken verklaringen afkomstig zijn van een persoon die zich in de media en de samenleving voordoet als de topmanager van die club en daar ook als dusdanig wordt beschouwd, ook al beschikt hij niet noodzakelijkerwijs over de rechtsbevoegdheid om die club te binden of hem inzake aanwerving te vertegenwoordigen.

               2)

               Artikel 10, lid 1, van richtlijn 2000/78 moet aldus worden uitgelegd dat bij kwalificatie van feiten zoals in het hoofdgeding als „feiten die discriminatie” op grond van seksuele gerichtheid „kunnen doen vermoeden” bij de aanwerving van spelers door een professionele voetbalclub, de in artikel 10, lid 1, van richtlijn 2000/78 bedoelde bewijsvoeringsregeling er niet toe leidt dat bewijs wordt verlangd dat niet kan worden geleverd zonder het recht op eerbiediging van het privéleven te schenden.

               3)

               Artikel 17 van richtlijn 2000/78 moet aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale regeling op grond waarvan bij vaststelling van discriminatie op grond van seksuele gerichtheid in de zin van deze richtlijn, na het verstrijken van een verjaringstermijn van zes maanden te rekenen vanaf de datum waarop de feiten zich hebben voorgedaan, slechts een vermaning zoals die in het hoofdgeding kan worden uitgesproken wanneer een dergelijke discriminatie bij toepassing van deze regeling niet onder dusdanige materiële en formele voorwaarden wordt bestraft dat de sanctie doeltreffend, evenredig en afschrikkend is. Het staat aan de verwijzende rechter om te beoordelen of dit het geval is voor de in het hoofdgeding aan de orde zijnde regelgeving en, in voorkomend geval, om het nationale recht zoveel mogelijk uit te leggen in het licht van de bewoordingen en het doel van voormelde richtlijn teneinde het hiermee beoogde resultaat te bereiken.

      (1)  PB C 126 van 28.4.2012.


title: Zaak C-274/02: Beroep, op 25 juli 2002 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek

text:
C 233/16                NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   28.9.2002
Beroep, op 25 juli 2002 ingesteld door Commissie van de                om die niet-nakoming te verhelpen. Een lidstaat kan zich
    Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek                     ter rechtvaardiging van de niet-nakoming van de uit het
                                                                       gemeenschapsrecht voortvloeiende verplichtingen niet beroe-
                         (Zaak C-274/02)                               pen op nationale bepalingen, praktijken of situaties. In geen
                                                                       geval kan hij de tenuitvoerlegging van een arrest aan voorwaar-
                                                                       den verbinden. Het feit dat de Franse regering aan de AFSSA
                          (2002/C 233/25)                              (Agence Française de Sécurité Sanitaire des Aliments — Franse
                                                                       dienst levensmiddelenveiligheid) de opdracht heeft gegeven te
                                                                       onderzoeken of de DBES-producten vergelijkbaar zijn met de
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is             Franse producten, komt erop neer, dat de voorrang van het
op 25 juli 2002 beroep ingesteld tegen Franse Republiek door           gemeenschapsrecht ter discussie wordt gesteld. Het argument
Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoor-                dat het arrest van 13 december 2001 ingewikkeld is, kan
digd door D. Booss en G. Berscheid, als gemachtigden,                  geenszins vertragingen bij de tenuitvoerlegging ervan recht-
                                                                       vaardigen; overigens is het dictum van bedoeld arrest zeer
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
                                                                       duidelijk, en houdt het in dat de Franse Republiek verplicht is
                                                                       op zijn grondgebied de verkoop van naar behoren geëtiketteer-
De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert                de of gemerkte DBES-producten toe te laten.
dat het het Hof behage:
—     vast te stellen dat de Franse Republiek, door niet de            Subsidiair: een lidstaat kan zich niet met een beroep op de
      maatregelen te nemen die nodig zijn voor de uitvoering           onwettigheid van tot hem gerichte beschikkingen verweren
      van het arrest van het Hof van Justitie van de Europese          tegen een beroep wegens niet-nakoming dat is gebaseerd op
      Gemeenschappen van 13 december 2001 in zaak C-1/                 de niet-uitvoering van de bedoelde beschikkingen, in het kader
      00 ( 1), waarbij de Franse Republiek is veroordeeld wegens       van een procedure krachtens artikel 226 EG, en a fortiori in
      haar verzuim om de nodige maatregelen vast te stellen            het kader van een procedure krachtens artikel 228 EG.
      om te voldoen aan beschikking 98/256/EG van de
      Raad van 16 maart 1998 inzake spoedmaatregelen ter               Wat het bedrag van de dwangsom betreft, verwijst de Commis-
      bescherming tegen boviene spongiforme encefalopathie,            sie naar haar mededeling van 21 augustus 1996 ( 5) en 28 fe-
      tot wijziging van beschikking 94/474/EG en tot intrek-           bruari 1997 (6), en past zij op het basisbedrag van 500 euro
      king van beschikking 96/239/EG ( 2), in de versie die            een factor 15 (maximum: 20) toe wegens de ernst van de
      voortvloeit uit beschikking 98/692/EG van de Commissie           inbreuk, een factor 1 (maximum: 3) wegens de duur ervan, en
      van 25 november 1998 (3), inzonderheid aan artikel 6 en          een factor 21.1 wegens de financiële draagkracht van Frankrijk.
      bijlage III daarvan, en beschikking 1999/514/EG van de
      Commissie van 23 juli 1999 ( 4) houdende vaststelling
      van de datum waarop mag worden begonnen met de                   (1 ) Jurispr. 2000, blz. I-9989.
      verzending, in het kader van de „Date-Based Export               (2 ) PB L 113 van 15.4.1998, blz. 33.
      Scheme”, van van runderen verkregen producten uit het            (3 ) PB L 238 van 4.12.1998, blz. 35.
      Verenigd Koninkrijk, op grond van artikel 6, lid 5, van          (4 ) PB L 195 van 28.7.1999, blz. 42.
      beschikking 98/256/EG van de Raad, inzonderheid aan              (5 ) PB C 242, blz. 6.
      artikel 1 daarvan, en met name door in strijd met de             (6 ) PB C 63, blz. 2.
      krachtens de twee beschikkingen, inzonderheid voormel-
      de bepalingen daarvan, op haar rustende verplichtingen
      niet de verkoop op haar grondgebied na 30 december
      1999 toe te laten van de naar behoren gemerkte of
      geëtiketteerde producten die onder de betrokken regel
      vallen, niet de verplichtingen is nagekomen die op haar
      rusten krachtens artikel 228 EG.                                 Verzoek van de Court of Appeal (England & Wales) (Civil
                                                                       Division) van 5 juli 2002 om een prejudiciële beslissing
—     de Franse Republiek te veroordelen om aan de Commissie           in het geding tussen Andrew Owusu en (1) N. B. Jackson
      op de rekening „eigen middelen van de EG” een dwang-             (met als handelsnaam Villa Holidays Bal-Inn Villas),
      som van 158 250 euro te betalen per dag vertraging bij           (2) Mammee Bay Resorts Limited, (3) Mammee Bay Club
      de uitvoering van de maatregelen die nodig zijn om te            Limited, (4) The Enchanted Garden Resorts & Spa Limited,
      voldoen aan het arrest van het Hof van Justitie in zaak          (5) Consulting Services Limited, (6) Town & Country
      C-1/00, vanaf de dag van de uitspraak van voormeld                                           Resorts Limited
      arrest,
                                                                                (Zaak C-281/02)
—     de Franse Republiek te verwijzen in de kosten.
                                                                                (2002/C 233/26)
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                       De Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) heeft
Het loutere feit dat het Hof een niet-nakoming heeft vastge-           bij beschikking van 5 juli 2002, ingekomen ter griffie van het
steld, brengt voor de betrokken lidstaat de verplichting mee           Hof van Justitie op 31 juli 2002, in het geding tussen Andrew


title: Zaak T-185/06: Beroep ingesteld op 17 juli 2006 — L'Air Liquide/Commissie

text:
               2.9.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 212/37

         Beroep ingesteld op 17 juli 2006 — L'Air Liquide/Commissie
   (Zaak T-185/06)
   (2006/C 212/66)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekster: L'Air Liquide SA (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordigers: R. Saint Esteben, advocaat, en M. Pittie, advocaat)

      Verweerster: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               het beroep ontvankelijk te verklaren;

               —

               nietig te verklaren artikel 1(i) van beschikking C(2006) 1766 definitief van de Commissie van 3 mei 2006 in een procedure op grond van artikel 81 EG en artikel 53 van de EER-overeenkomst (zaak COMP/F/38.620 — Waterstofperoxyde en perboraat), voor zover dit vaststelt dat Air Liquide tussen 12 mei 1995 en 31 december 1997 inbreuk heeft gemaakt op artikel 81 EG en artikel 53 EER;

               —

               derhalve nietig te verklaren de artikelen 2(f) en 4 van beschikking C(2006) 1766 definitief van de Commissie van 3 mei 2006, voor zover zij Air Liquide betreffen;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Met het onderhavige beroep vraagt verzoekster de gedeeltelijke nietigverklaring van beschikking C(2006) 1766 definitief van de Commissie van 3 mei 2006 in zaak COMP/F/38.620 — Waterstofperoxyde en perboraat, waarbij de Commissie heeft vastgesteld dat de adressaten van de beschikking, waaronder verzoekster, inbreuk hebben gemaakt op artikel 81, lid 1, EG en artikel 53 van de EER-overeenkomst door deel te nemen aan een samenstel van overeenkomsten en onderling afgestemde feitelijke gedragingen bestaande in uitwisseling van informatie tussen concurrenten en overeenkomsten over de prijzen en de productiecapaciteit alsmede in toezicht op de uitvoering van deze overeenkomsten in de sector waterstofperoxyde en natriumperboraat.
   Tot staving van haar vorderingen beroept verzoekster zich op vier middelen.
   Met haar eerste middel betoogt verzoekster dat de Commissie een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt door te oordelen dat de elementen die zij aanvoert tot staving van het vermoeden van hoofdelijke aansprakelijkheid van Air Liquide wegens het gedrag van haar dochteronderneming in het licht van de in de rechtspraak gestelde criteria voldoende waren, zodat de Commissie inbreuk heeft gemaakt op de regels betreffende de toerekenbaarheid aan een moedervennootschap van het gedrag van haar dochteronderneming en dus artikel 81 EG heeft geschonden.
   Met haar tweede middel beweert verzoekster dat de Commissie bovendien, door zich ten onrechte te beroepen op het vermoeden van toerekenbaarheid ten opzichte van Air Liquide, de bewijslast onrechtmatig heeft omgekeerd en dus verzoeksters rechten van verweer heeft geschonden.
   Met haar derde middel betoogt verzoekster dat zelfs indien het Gerecht zou oordelen dat de Commissie de toerekenbaarheid aan Air Liquide van het gedrag van haar dochteronderneming Chemoxal mocht vermoeden, de Commissie haar motiveringsplicht niet is nagekomen, daar zij geen van de elementen heeft besproken waarop Air Liquide zich heeft beroepen om de autonomie van Chemoxal aan te tonen en dus dit vermoeden van hoofdelijke aansprakelijkheid, dat slechts een weerlegbaar vermoeden is, heeft omgekeerd.
   Met haar vierde middel stelt verzoekster dat de Commissie rechtens en feitelijk niet afdoende heeft aangetoond wettig belang te hebben om tegen verzoekster op te treden in de onderhavige procedure door, ondanks de verjaring van haar bevoegdheid om Air Liquide te bestraffen, bij beschikking vast te stellen dat deze inbreuk heeft gemaakt op artikel 81, lid 1, EG en artikel 53 van de EER-overeenkomst. Bij gebreke van dat wettig belang was de Commissie dus niet bevoegd om een dergelijke beschikking vast te stellen tegen verzoekster.


title: Beroep, op 26 november 1998 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Republiek (Zaak C-426/98)

text:
23.1.1999               NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 C 20/21
blijken van de extra opleiding die vereist is voor het voe-           Verzoek van de Hoge Raad der Nederlanden van
ren van de titel in de ontvangende lidstaat, volgt uit                6 november 1998 om een prejudicieÈle beslissing in het
artikel 16 dat die lidstaat kan voorschrijven dat de migre-           geding tussen Marca Mode CV en 1. Adidas AG, 2. Adidas
rende architect zijn opleidingstitel van de lidstaat van oor-                                   Benelux BV
sprong of van herkomst moet voeren ¹in een door de ont-
vangende lidstaat voorgeschreven passende vormº. De                                          (Zaak C-425/98)
richtlijn kent die lidstaat niet het recht toe andere maat-
                                                                                (1999/C 20/35)
regelen vast te stellen, zoals de verplichting om samen te
werken met een in de ontvangende lidstaat erkend
beroepspersoon voor activiteiten waarvoor de migrerende
architect niet is opgeleid. Dergelijke maatregelen zijn een
onevenredige beperking ten opzichte van de vrijheid van               De Hoge Raad der Nederlanden heeft bij arrest van
vestiging van de architect, en zijn bovendien een beperking           6 november 1998, ingekomen ter griffie van het Hof van
van het vrij verrichten van diensten.                                 Justitie op 26 novemnber 1998, in het geding tussen
                                                                      Marca Mode CV en 1. Adidas AG, 2. Adidas Benelux BV,
                                                                      het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen ver-
(1) Boletín Oficial del Estado nr. 214 van 7 september 1989.          zocht om een prejudicieÈle beslissing over de navolgende
(2) PB L 223 van 21.8.1985, blz. 15.                                  vraag:
                                                                      Moet het bepaalde in artikel 5, lid 1, onder b), van Richt-
                                                                      lijn 89/104/EEG (1) aldus worden uitgelegd dat, ingeval:
Verzoek van de Rechtbank van eerste aanleg te Brussel                 a) een merk hetzij van huis uit hetzij wegens zijn bekend-
(Zesde Kamer) van 10 november 1998 om een prejudicieÈle                    heid bij het publiek een bijzondere onderscheidings-
beslissing in het geding tussen Colonia Versicherung                       kracht bezit, en
Aktiengesellschaft Zweigniederlassung en 17 anderen en
Belgische staat, Ministerie van FinancieÈn, administratie
                     der douane en accijnzen
                                                                      b) een derde zonder de toestemming van de merkhouder
                         (Zaak C-422/98)
                                                                           in het economisch verkeer voor dezelfde of soortgelijke
                                                                           waren of diensten als die waarvoor het merk is inge-
                          (1999/C 20/34)
                                                                           schreven, een teken gebruikt dat in zodanige mate met
                                                                           het merk overeenstemt dat daardoor de mogelijkheid
                                                                           van associatie met het merk ontstaat, het uitsluitend
                                                                           recht van de merkhouder hem toestaat aan die derde
De Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Zesde Kamer)                    dat gebruik van het teken te verbieden wanneer de
heeft bij vonnis van 10 november 1998, ingekomen ter                       onderscheidingskracht van het merk zodanig is dat
griffie van het Hof van Justitie op 26 november 1998, in                   niet uitgesloten is dat die associatie verwarring kan
het geding tussen Colonia Versicherung Aktiengesellschaft                  doen ontstaan?
Zweigniederlassung en 17 anderen en Belgische staat,
Ministerie van FinancieÈn, administratie der douane en
                                                                      (1) PB L 40 van 11.2.1989, blz. 1.
accijnzen, het Hof van Justitie van de Europese Gemeen-
schappen verzocht om een prejudicieÈle beslissing over de
navolgende vraag:
Vormt paragraaf 210 van het ministerieel besluit van
22 januari 1948, die de importeur van van fiscale bandjes             Beroep, op 26 november 1998 ingesteld door Commissie
voorziene gefabriceerde tabakswaren die niet geschikt zijn            van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Repu-
voor consumptie, verplicht om die producten onder toe-                                              bliek
zicht van de Belgische douane in BelgieÈ te vernietigen, en
die bewijskracht ontzegt aan documenten van de douane                                        (Zaak C-426/98)
van andere lidstaten waaruit die vernietiging blijkt, een
maatregel van gelijke werking als een kwantitatieve beper-                                    (1999/C 20/36)
king?
                                                                      Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
                                                                      is op 26 november 1998 beroep tegen Helleense Republiek
 ---pagebreak--- C 20/22               NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 23.1.1999
ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschap-              Beroep, op 26 november 1998 ingesteld door Commissie
pen, vertegenwoordigd door D. Gouloussis, juridisch advi-          van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek
seur, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij C.                                         Duitsland
Gómez de la Cruz, lid van haar juridische dienst, BaÃtiment
                                                                                (Zaak C-427/98)
Wagner, Kirchberg.
                                                                                (1999/C 20/37)
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
                                                                   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
Ð vast te stellen dat de Helleense Republiek, door ten             is op 26 november 1998 beroep tegen Bondsrepubliek
     gunste van het Fonds voor juristen en het Voorzie-            Duitsland ingesteld door Commissie van de Europese
     ningsfonds voor advocaten aanvullende bedragen te             Gemeenschappen, vertegenwoordigd door E. Traversa, lid
     heffen terzake van de oprichting, de bekendmaking en          van haar juridische dienst, en A. Buschmann, bij de juri-
     wijziging van statuten en de verhoging van het kapi-          dische dienst van de Commissie gedetacheerde nationale
     taal van naamloze vennootschappen en vennootschap-            deskundige, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij
     pen met beperkte aansprakelijkheid, de verplichtingen         C. Gómez de la Cruz, lid van de juridische dienst van de
     niet is nagekomen die op haar rusten krachtens het            Commissie, Centre Wagner, Kirchberg.
     EG-Verdrag en in het bijzonder krachtens de
     artikelen 7 en 10 van Richtlijn 69/335/EEG van de
     Raad (1), zoals gewijzigd bij Richtlijn 85/303/EEG (2);       Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
Ð de Helleense Republiek in de kosten te verwijzen.
                                                                   Ð vast te stellen dat de Bondsrepubliek Duitsland, door
                                                                        geen bepalingen vast te stellen die toestaan dat de
Middelen en voornaamste argumenten                                      maatstaf van heffing wordt aangepast ingeval korting-
                                                                        bonnen zijn uitbetaald, de verplichtingen niet is nage-
                                                                        komen die op haar rusten krachtens artikel 11 van
Aangezien in Griekenland de totale druk van de indirecte                Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei
belastingen bij de oprichting van vennootschappen, de                   1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen
bekendmaking en wijziging van statuten en de verhoging                  der lidstaten inzake omzetbelasting Ð Gemeenschap-
van het kapitaal ver boven het in artikel 7 van Richtlijn               pelijk stelsel van belasting over de toegevoegde
68/335/EEG, zoals gewijzigd bij Richtlijn 85/303/EEG,                   waarde: uniforme grondslag (1), zoals laatstelijk gewij-
bepaalde maximum ligt, zijn de Griekse regelingen waarbij               zigd;
deze bijdragen worden geheven, in strijd met het Gemeen-
schapsrecht.
                                                                   Ð de Bondsrepubliek Duitsland in de kosten van de pro-
                                                                        cedure te verwijzen.
Anders dan de Helleense Republiek stelt,
1. kunnen deze heffingen niet als sociale premies worden           Middelen en voornaamste argumenten
     gekwalificeerd, aangezien geen enkele verzekeringsrela-
     tie bestaat tussen de premieplichtigen en de verzeke-
     ringsinstellingen te wier behoeve de premies worden           Volgens de Commissie is het Duitse recht in strijd met het
     geheven;                                                      beginsel van de neutraliteit van de omzetbelasting zoals
                                                                   dat tot uitdrukking komt in artikel 11 A, lid 1, onder a)
                                                                   en artikel 11 C, lid 1, van de Zesde Richtlijn, voorzover
2. verliezen zij hun karakter van indirecte belastingen            het volgens dit recht een belastingplichtige (bijvoorbeeld
     niet doordat zij a) niet als inkomstenpost worden             een producent) die de afnemers van zijn producten tegen
     opgevoerd op de staatsbegroting in enge zin, maar op          overlegging van een bon een deel van de verkoopprijs
     de begroting van publiekrechtelijke rechtspersonen,           terugbetaalt ook al heeft hij die producten niet rechtstreeks
     b) het doel van de heffing ervan in de wet is bepaald,        aan die afnemers geleverd, niet is toegestaan zijn maatstaf
     en c) zij worden geheven ongeacht de fiscale draag-           van heffing dienovereenkomstig te verminderen. In de
     kracht van de premieplichtigen;                               administratieve instructie van de Duitse regering van
                                                                   15 april 1998 wordt overeenkomstig het arrest van het
                                                                   Hof in de zaak Elida Gibbs (2) onderscheid gemaakt tussen
3. hebben zij niet het karakter van een vergoeding of              terugbetaling aan de eindverbruiker (op grond van een
     honorarium voor de diensten van de advocaten.                 ¹waardebonº) en terugbetaling aan de detailhandelaar (op
                                                                   grond van een ¹kortingbonº). Wie de terugbetaling ont-
                                                                   vangt, of hoe de bon concreet wordt genoemd, is uiteinde-
(1) PB 249 van 3.10.1969, blz,. 25.
(2) PB L 156 van 15.6.1985, blz. 23.                               lijk niet relevant, want beide gevallen moeten volgens de
                                                                   Commissie, die zich daarvoor op het arrest Elida Gibbs
                                                                   beroept, rechtens gelijk worden behandeld. De maatstaf
                                                                   van heffing van een belastingplichtige (bijvoorbeeld een


title: Zaak T-66/00: Beroep, op 20 maart 2000 ingesteld door "B" tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
13.5.2000             NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     C 135/29
— Schending van het subsidiariteitsbeginsel, daar verzoeker             Beroep, op 20 maart 2000 ingesteld door „B” tegen
    slechts voor bedoeld verlof in aanmerking zou kunnen                        Commissie van de Europese Gemeenschappen
    komen na wijziging van de betrokken Deense wettelijke
    bepalingen.                                                                                (Zaak T-66/00)
                                                                                (2000/C 135/51)
                                                                                (Procestaal: Frans)
                                                                        Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                                                                        schappen is op 20 maart 2000 beroep ingesteld tegen Com-
Beroep, op 20 maart 2000 ingesteld door A. Ioannou                      missie van de Europese Gemeenschappen door „B”, wonende
              tegen Raad van de Europese Unie                           te Tervuren, vertegenwoordigd door J.-N. Louis, G.-F. Parmen-
                                                                        tier en V. Peere, advocaten te Brussel.
                          (Zaak T-65/00)
                                                                        Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
                         (2000/C 135/50)                                — de non-existentie vast te stellen van het besluit van 4 maart
                                                                             1999 en verzoekster in haar rechten te herstellen;
                                                                        — subsidiair, de besluiten houdende intrekking van de kinder-
                         (Procestaal: Frans)                                 toelage voor haar zoon en verlaging van haar ontheem-
                                                                             dingstoelage per 1 september 1997 nietig te verklaren;
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 20 maart 2000 beroep ingesteld tegen Raad                — subsidiair, het besluit tot intrekking per 1 september 1997
van de Europese Unie door A. Ioannou, woonachtig te Brussel,                 van de schooltoelage ten behoeve van haar zoon nietig te
vertegenwoordigd door J. van Rossum, advocaat te Brussel.                    verklaren;
                                                                        — verweerster te verwijzen in de kosten.
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
                                                                        Middelen en voornaamste argumenten
— het besluit van de Raad van 21 mei 1999 om verzoekster
    niet tot ambtenaar op proef bij de instelling te benoemen,
    nietig te verklaren;                                                Verzoekster komt op tegen de intrekking van de kindertoelage
                                                                        en de schooltoelage, en tegen het besluit van het tot aanstelling
                                                                        bevoegd gezag om bepaalde uit hoofde van die toelagen
— verweerder in de kosten te verwijzen.                                 uitgekeerde bedragen terug te vorderen. De intrekking zou
                                                                        gebaseerd zijn op conclusie 188/89 van de hoofden van
                                                                        administratie van 30 januari 1990, waarvan verzoekster eerst
                                                                        in februari 1999 kennis zou hebben kunnen nemen, en waarbij
Middelen en voornaamste argumenten                                      een inkomensgrens is vastgesteld boven welke een kind van
                                                                        een ambtenaar geacht wordt niet ten laste van de betrokken
                                                                        ouder te zijn.
Verzoekster, voormalig personeelslid van de Benelux Economi-
sche Unie, tewerkgesteld bij het Secretariaat belast met de
uitvoering van het Akkoord van Schengen, komt op tegen de               Tot staving van haar aanspraken voert zij aan:
weigering van het tot aanstelling bevoegd gezag haar bij de
opneming van het Secretariaat van Schengen in het Secre-                — Schending van het besluit van 21 januari 1998 inzake de
tariaat-generaal van de Raad tot ambtenaar op proef te                       uitoefening van de door het Statuut aan het tot aanstelling
benoemen.                                                                    bevoegd gezag toegekende bevoegdheden, voor zover de
                                                                             besluiten tot toekenning en intrekking van de litigieuze
                                                                             toelagen niet zouden zijn vastgesteld door hetzelfde gezag
Tot staving van haar vordering beroept verzoekster zich op:                  dat ook toepassing heeft gemaakt van artikel 85 van het
                                                                             Statuut;
— schending van artikel 25, lid 2, van het Statuut en van het           — Schending van artikel 2 van bijlage VII bij het Statuut;
    recht van verweer;
                                                                        — Niet-toepasselijkheid, subsidiair, onwettigheid van conclu-
— kennelijk onjuiste beoordeling.                                            sie 188/89 van de hoofden van administratie;
                                                                        — Schending van artikel 85 van het Statuut;
                                                                        — Schending van de motiveringsplicht; en
 ---pagebreak--- C 135/30               NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  13.5.2000
— Kennelijke beoordelingsfout.                                              de EER-Overeenkomst ambtenaren van de Commissie
                                                                            machtigde een eigen onderzoek te verrichten terwijl werd
                                                                            erkend dat alleen de Toezichthoudende Autoriteit van de
                                                                            EVA bevoegd was. De op basis van een onrechtmatige
                                                                            beschikking verkregen bewijsstukken hadden in de proce-
Beroep, op 23 maart 2000 ingesteld door Nippon Steel                        dure niet mogen worden gebruikt. Bovendien had de
Corporation tegen Commissie van de Europese Gemeen-                         Commissie de aan haar beschikking ten grondslag liggende
                            schappen                                        bewijsstukken niet mogen gebruiken aangezien deze waren
                                                                            verkregen namens de Toezichthoudende Autoriteit van de
                                                                            EVA, die een onderzoek verrichtte dat een ander doel had
                         (Zaak T-68/00)                                     dan de door de Commissie gevoerde procedure;
                        (2000/C 135/52)                                 — subsidiair dient de geldboete nietig te worden verklaard of
                                                                            althans aanzienlijk te worden verminderd, onder meer
                                                                            omdat de Commissie de duur van inbreuk feitelijk verkeerd
                        (Procestaal: Engels)                                heeft berekend. De Commissie stelt, dat zij, gelet op de
                                                                            tussen de EG en Japan gesloten overeenkomsten inzake
                                                                            vrijwillige beperking, heeft aangenomen dat de inbreuk
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-                   pas vanaf 1990 is begonnen. De feitelijke vergissing van
schappen is op 23 maart 2000 beroep tegen Commissie van                     de Commissie bestaat hierin, dat de overeenkomsten
de Europese Gemeenschappen ingesteld door Nippon Steel                      inzake vrijwillige beperking pas eindigden op 31 december
Corporation (Tokyo), vertegenwoordigd door J.-F. Bellis en                  1990 en dus het hele jaar 1990 bestreken.
K. Van Hove.
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
— de beschikking van de Commissie van 8 december 1999
     betreffende een procedure op grond van artikel 81 EG
     (Zaak IV/E-1/35.860-B — naadloze stalen buizen), nietig            Beroep, op 23 maart 2000 ingesteld door Fiamm SpA
     te verklaren voorzover zij betrekking heeft op verzoekster;        en Fiamm Technologies Inc. tegen Commissie van de
                                                                        Europese Gemeenschappen en Raad van de Europese
— de aan verzoekster opgelegde geldboete nietig te verklaren,                                          Unie
     althans het bedrag ervan te verminderen;
                                                                                (Zaak T-69/00)
— de Commissie in de kosten te verwijzen.
                                                                                (2000/C 135/53)
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                                (Procestaal: Italiaans)
Bij beschikking van 8 december 1999 legde de Commissie
verzoekster een geldboete op wegens deelneming aan een                  Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
gestelde afspraak om in strijd met artikel 81, lid 1, EG zich te        schappen is op 23 maart 2000 beroep ingesteld tegen Com-
onthouden van de verkoop van naadloze standaard OCGT-                   missie van de Europese Gemeenschappen en Raad van de
buizen in Duitsland, Italië, Frankrijk en het Verenigd Konink-          Europese Unie door Fiamm SpA en Fiamm Technologies
rijk. Verzoekster voert de volgende drie grieven aan:                   Inc., vertegenwoordigd door I. Van Bael, advocaat te Brussel,
                                                                        A. Cevese, advocaat te Vicenza en F. Di Gianni, advocaat te
— de Commissie heeft, wat verzoekster betreft, de gestelde              Rome.
     inbreuk niet aangetoond. Het door de Commissie verrichte
     onderzoek staat op losse schroeven omdat geen rekening             Verzoeksters concluderen dat het het Gerecht behage:
     is gehouden met de sterke mededinging van verzoekster
     op de off-shore markt in het Verenigd Koninkrijk en met            — vast te stellen dat Fiamm recht heeft op schadevergoeding
     de hoge drempels voor de toegang van Japanse leveringen                lastens de Europese Gemeenschap, en het bedrag daarvan
     van de betrokken producten op de Europese on-shore                     vast te stellen op 20 835 811 027,16 ITL, of enige andere
     markten. Bovendien bieden de bewijsstukken waarop de                   redelijke maatregel vast te stellen, onder voorbehoud van
     Commissie zich heeft gebaseerd, geen steun voor haar                   precisering van de nog te verwachten schade, vermeerderd
     conclusie dat de afspraak bestond en dat nog minder voor               met interessen volgens de Italiaanse wettelijke rentevoet
     de conclusie dat verzoekster daarbij partij was;                       vanaf het tijdstip van daadwerkelijke betaling door Fiamm
                                                                            aan de Amerikaanse douane van het invoerrecht van
— de bestreden beschikking is onwettig omdat de Commissie                   96,5 %, vermeerderd met moratoire interessen op de
     zich daarvoor op onrechtmatig verkregen bewijsstukken                  voet van 8 % ’s jaars tot de betaling, conform de vaste
     heeft gebaseerd. In de eerste plaats was de beschikking van            rechtspraak van de gemeenschapsrechter, in geval van
     25 november 1994 waarbij machtiging werd verleend om                   vertraging bij de betaling van de gevorderde som na
     op 1 en 2 december 1994 verificaties ter plaatste te                   de uitspraak van het arrest houdende veroordeling tot
     verrichten, onrechtmatig zij in strijd met artikel 56 van              vergoeding van de schade;


title: Arrest van het Hof van 6 december 2013 in zaak E-18/13 — Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland (Niet-nakoming van verplichtingen door een overeenkomstsluitende partij — Richtlijn 2001/81/EG — Niet-omzetting)

text:
               27.3.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 88/17

      ARREST VAN HET HOF

   van 6 december 2013
   in zaak E-18/13
   Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland
   (Niet-nakoming van verplichtingen door een overeenkomstsluitende partij — Richtlijn 2001/81/EG — Niet-omzetting)
   2014/C 88/14
   In zaak E-18/13, Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland — VERZOEK om een verklaring dat IJsland, door het niet binnen de gestelde termijn vaststellen of het niet onverwijld kennis geven aan de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van de maatregelen die nodig zijn voor de uitvoering van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 21ar van bijlage XX bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2001/81/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2001 inzake nationale emissieplafonds voor bepaalde luchtverontreinigende stoffen), zoals aangepast aan de EER-Overeenkomst bij Protocol 1 daarbij, zijn verplichtingen uit hoofde van dat besluit en van artikel 7 van de EER-Overeenkomst niet is nagekomen, heeft het Hof, samengesteld als volgt: Carl Baudenbacher, president, Per Christiansen (rechter-rapporteur) en Páll Hreinsson, rechters, op 6 december 2013 een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:
   Het Hof:

               1.

               Verklaart dat IJsland, door het niet binnen de gestelde termijn vaststellen van de maatregelen die nodig zijn voor de uitvoering van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 21ar van bijlage XX bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2001/81/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2001 inzake nationale emissieplafonds voor bepaalde luchtverontreinigende stoffen), zoals aangepast aan de EER-Overeenkomst bij Protocol 1 daarbij, zijn verplichtingen uit hoofde van dat besluit en van artikel 7 van de EER-Overeenkomst niet is nagekomen.

               2.

               Verwijst IJsland in de kosten van de procedure.


title: Zaak T-324/12: Beroep ingesteld op 19 juli 2012 — Knauf Insulation Technology/BHIM — Saint Gobain Cristaleria (ECOSE TECHNOLOGY)

text:
               29.9.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 295/26

         Beroep ingesteld op 19 juli 2012 — Knauf Insulation Technology/BHIM — Saint Gobain Cristaleria (ECOSE TECHNOLOGY)
   (Zaak T-324/12)
   2012/C 295/47
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Knauf Insulation Technology (Visé, België) (vertegenwoordiger: K. Manhaeve, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij voor de kamer van beroep: Saint Gobain Cristaleria, SL (Madrid, Spanje)

      Conclusies

               —

               de beslissing van de vijfde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 4 mei 2012 in de zaken R 1193/2011-5 en R 1426/2011-5 vernietigen voor zover daarbij de oppositie van de opposant tegen de gemeenschapsmerkaanvraag voor een gedeelte van de aangevraagde goederen en diensten is toegewezen;

               —

               verweerder en — indien toepasselijk — de opposant hoofdelijk en gezamenlijk verwijzen in alle kosten

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekende partij

      Betrokken gemeenschapsmerk: beeldmerk „ECOSE TECHNOLOGY” voor waren en diensten van de klassen 1, 2, 3, 16, 17, 19, 20 en 40 — gemeenschapsmerkaanvraag nr. W 998610

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Oppositiemerk of -teken: Spaanse merkinschrijving nr. 2556409 van het woordmerk „ECOSEC FACHADAS” voor waren van de klassen 17 en 19

      Beslissing van de oppositieafdeling: toewijzing van de oppositie voor een deel van de betrokken waren

      Beslissing van de kamer van beroep: gedeeltelijke vernietiging van de bestreden beslissing, verwerping van het beroep en bevestiging van de bestreden beslissing voor het overige

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening 207/2009 van de Raad.