title: Zaak C-490/01: Beroep, op 17 december 2001 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrĳk Zweden

text:
2.3.2002               NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                         C 56/5
4.    Gaat aan de sluiting van de overeenkomst reclame vooraf        Verzoek van het Verwaltungsgericht Stuttgart van 20 no-
      als bedoeld in artikel 13, punt 3, sub a, Executieverdrag,     vember 2001 om een prejudiciële beslissing in het geding
      ook wanneer de uiteindelijke wederpartij van de consu-         tussen Georgios Orfanopoulos, Natascha Orfanopoulos,
      ment weliswaar in de verdragsstaat van de consument            Melina Orfanopoulos en Sofia Orfanopoulos, enerzijds,
      reclamefolders voor zijn producten heeft verspreid, maar                  en Land Baden-Württemberg, anderzijds
      daarin geen reclame heeft gemaakt voor het uiteindelijk
      door de consument gekochte product?                                                     (Zaak C-482/01)
5.    Is er ook sprake van een door een consument gesloten                                     (2002/C 56/10)
      overeenkomst in de zin van artikel 13, Executieverdrag,
      wanneer de verkoper vanuit zijn staat per telefoon aan de
      in een andere staat wonende koper een voorstel heeft           Het Verwaltungsgericht Stuttgart heeft bij beschikking van
      gedaan, dat niet werd aanvaard, maar de koper later            20 november 2001, ingekomen ter griffie van het Hof van
      op grond van een schriftelijk voorstel het aangeboden          Justitie op 13 december 2001, in het geding tussen Georgios
      product heeft gekocht?                                         Orfanopoulos, Natascha Orfanopoulos, Melina Orfanopoulos
                                                                     en Sofia Orfanopoulos, enerzijds, en Land Baden-Württem-
6.    Heeft de consument de voor de sluiting van de overeen-         berg, anderzijds, het Hof van Justitie van de Europese Gemeen-
      komst noodzakelijke handelingen verricht in de staat van       schappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de
      de consument, als bedoeld in artikel 13, punt 3, sub b,        navolgende vragen:
      Executieverdrag, ook wanneer hij een in de staat van zijn      1.    Is de beperking van het vrije verkeer van een buitenlandse
      wederpartij gedane voorstel in een vanuit zijn staat                 burger van de Unie die reeds langdurig in de ontvangende
      gevoerd telefoongesprek aanneemt?                                    staat verblijft, uit hoofde van de openbare orde, de
                                                                           openbare veiligheid en de volksgezondheid in de zin
                                                                           van artikel 39, lid 3, EG, wegens overtreding van het
                                                                           Betäubungsmittelgesetz (Duitse narcoticawet), in overeen-
                                                                           stemming met het Europees recht wanneer op grond van
                                                                           het persoonlijke gedrag van de betrokkene de verwachting
                                                                           gerechtvaardigd is dat hij zal recidiveren en wanneer van
                                                                           zijn echtgenote en kinderen niet kan worden verlangd dat
                                                                           zij in de staat van herkomst van de betrokkene gaan
                                                                           wonen?
Verzoek van het Amtsgericht Frankenthal (Pfalz) van
11 oktober 2001, om een prejudiciële beslissing in de                2.    Verzet artikel 9, lid 1, van richtlijn 64/221/EEG (1) van de
                    strafzaak tegen F. Kapper                              Raad van 25 februari 1964 zich tegen een nationale
                                                                           regeling die niet meer voorziet in administratief beroep
                                                                           — waarin ook een doelmatigheidstoetsing plaatsvindt
                         (Zaak C-476/01)                                   — tegen een besluit van een overheidsinstantie tot
                                                                           verwijdering van het grondgebied van een houder van
                          (2002/C 56/09)                                   een verblijfsvergunning, wanneer geen instantie in het
                                                                           leven wordt geroepen die onafhankelijk is van de over-
                                                                           heidsinstantie die het besluit heeft genomen?
                                                                     (1) PB L 56, blz. 850.
Het Amtsgericht Frankenthal (Pfalz) heeft bij beschikking van
11 oktober 2001, ingekomen ter griffie van het Hof van
Justitie op 7 december 2001, in de strafzaak tegen F. Kapper,
het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen ver-
zocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
                                                                     Beroep, op 17 december 2001 ingesteld door Commissie
Verbiedt artikel 1, lid 2, van richtlijn 91/439/EEG (1) van de       van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk
Raad van 29 juli 1991 betreffende het rijbewijs, dat een lidstaat                                  Zweden
een rijbewijs weigert te erkennen wanneer hem gebleken is dat
een andere lidstaat dat rijbewijs had afgegeven, hoewel de                                    (Zaak C-490/01)
houder ervan aldaar niet zijn gewone verblijfplaats had en
heeft genoemde bepaling eventueel op dit punt rechtstreekse                                    (2002/C 56/11)
werking?
                                                                     Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
(1) PB L 237, blz. 1.                                                op 17 december 2001 beroep ingesteld tegen Koninkrijk
                                                                     Zweden door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
                                                                     vertegenwoordigd door M. Wolfcarius en C. Tufvesson als
                                                                     gemachtigden, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
 ---pagebreak--- C 56/6                 NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                         2.3.2002
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                      1.    Is richtlijn 2001/37/EG (1) geheel of gedeeltelijk ongeldig
                                                                            wegens:
1.    vast te stellen dat het Koninkrijk Zweden, door niet de
      wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen          a)     de ongeschiktheid van de artikelen 95 en/of 133 EG
      die nodig zijn om uitvoering te geven aan richtlijn                          als rechtsgrondslag;
      98/76/EG (1) van de Raad van 1 oktober 1998 tot
      wijziging van richtlijn 96/26/EG (2) inzake de toegang tot
                                                                            b)     het gebruik van de artikelen 95 en 133 EG als een
      het beroep van ondernemer van goederen-, respectievelijk
                                                                                dubbele rechtsgrondslag;
      personenvervoer over de weg, nationaal en internationaal,
      en inzake de wederzijdse erkenning van diploma’s, certifi-
      caten en andere titels ter vergemakkelijking van de                   c)     schending van het evenredigheidsbeginsel;
      uitoefening van het recht van vrije vestiging van bedoelde
      vervoerondernemers, niet heeft voldaan aan de krachtens               d)     schending van artikel 295 EG, het fundamentele
      deze richtlijn op hem rustende verplichtingen;                               eigendomsrecht en/of artikel 20 van de TRIP’s-
                                                                                overeenkomst;
2.    het Koninkrijk Zweden in de kosten te verwijzen.
                                                                            e)     schending van artikel 253 EG en/of de motiverings-
                                                                                plicht;
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                            f)     schending van het subsidiariteitsbeginsel;
Ingevolge de artikelen 10 EG en 249 EG dienen de lidstaten de               g)     misbruik van bevoegdheid?
maatregelen te treffen die nodig zijn om richtlijnen binnen de
gestelde termijn in nationaal recht om te zetten. De in artikel 2,    2.    Indien zij geldig is, is artikel 7 van richtlijn 2001/37/EG
lid 1, van richtlijn 98/76/EG gestelde termijn is op 1 oktober              van het Parlement en de Raad dan alleen van toepassing
1999 verstreken zonder dat het Koninkrijk Zweden de nodige                  op tabaksproducten die in de Europese Gemeenschap in
wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen heeft getroffen.              de handel zijn gebracht, of is zij ook van toepassing op
                                                                            tabaksproducten die binnen de Europese Gemeenschap
                                                                            zijn verpakt voor uitvoer naar derde landen?
(1) PB L 277, 14.10.1998, blz. 17.
(2) Van 29 april 1996 (PB L 124, 23.5.1996, blz. 1).
                                                                      (1) Richtlijn 2001/37/EG van het Europees Parlement en de Raad van
                                                                          5 juni 2001 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke
                                                                          en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake de
                                                                          productie, de presentatie en de verkoop van tabaksproducten —
                                                                          Verklaringen van de Commissie (PB L 194 van 18.07.2001,
                                                                          blz. 26).
Verzoek van High Court of Justice (England & Wales),
Queen’s Bench Division (Administrative Court) van 6 de-
cember 2001 om een prejudiciële beslissing in het geding
tussen The Queen op verzoek van (1) British American
Tobacco (Investments) Limited, (2) Imperial Tobacco
           Limited en Secretary of State for Health
                                                                      Verzoek van het Verwaltungsgericht Stuttgart van 4 de-
                                                                      cember 2001 om een prejudiciële beslissing in het geding
                        (Zaak C-491/01)                                   tussen Raffaele Oliveri en Land Baden-Württemberg
                         (2002/C 56/12)                                                         (Zaak C-493/01)
                                                                                (2002/C 56/13)
High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench
Division (Administrative Court) heeft bij beschikking van
6 december 2001, ingekomen ter griffie van het Hof van
Justitie op 19 december 2001, in het geding tussen The Queen          Het Verwaltungsgericht Stuttgart heeft bij beschikking van
op verzoek van (1) British American Tobacco (Investments)             4 december 2001, ingekomen ter griffie van het Hof van
Limited, (2) Imperial Tobacco Limited en Secretary of State for       Justitie op 19 december 2001, in het geding tussen Raffaele
Health, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen           Oliveri en Land Baden-Württemberg, het Hof van Justitie van
verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende            de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
vragen:                                                               beslissing over de navolgende vragen:


title: ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG van 19 juni 1996 in zaak T-573/93: M.F. Caballero Montoya tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Ambtenaren - Met ten laste komend kind gelijkgesteld persoon - Artikel 2, lid 4, van bijlage VII bij Statuut - Algemene uitvoeringsbepalingen - Onwettigheid - Verkeerde toepassing - Terugwerkende kracht)

text:
 10 . 8 . 96         I NL I                Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                Nr. C 233/7
                                                   GERECHT VAN EERSTE AANLEG
 ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                              ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
                        van 19 juni 1996                                                        van 21 uni 1996
in zaak T-573/93 : M.F. Caballero Montoya tegen Commis               in zaak T-226/94 : Paul Dischamp SA tegen Commissie van
            sie van de Europese Gemeenschappen (')                                    de Europese Gemeenschappen (' )
 (Ambtenaren — Met ten laste komend kind gelijkgesteld                 (Schorsing van interventieaankopen van boter — Beroep tot
persoon — Artikel 2, lid 4, van bijlage VII bij Statuut —                                      schadevergoeding)
Algemene uitvoeringsbepalingen — Onwettigheid — Ver                                                96 / C 233 / 13
          keerde toepassing — Terugwerkende kracht)
                          ( 96/C 233/ 12 )                                                     (Procestaai: Frans)
                                                                      In zaak T-226/94, Paul Dischamp SA, gevestigd te Sayat
                       (Procestaai: Spaans)                           ( Frankrijk ), vertegenwoordigd door F. Vignancour, advo
                                                                      caat te Clermont-Ferrand, en L. Schiltz, advocaat te
                                                                      Luxemburg, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten
In zaak T-573/93 , M. F. Caballero Montoya , ambtenaar van            kantore van laatstgenoemde, rue du Fort Rheinsheim 2 ,
de Commissie van de Europese Gemeenschappen , vertegen               tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen ( ge
woordigd door J. R. Iturriagagoitia Bassas, advocaat te               machtigde : G. Rozet ), betreffende een beroep tot vergoeding
Madrid , domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten                  van de schade die verzoekster zou hebben geleden door de
kantore van M. Loesch , advocaat aldaar, rue Zithe 8 , tegen          schorsing van de interventieaankoopregeling voor boter
Commissie van de Europese Gemeenschappen ( gemachtig                 gedurende de periode van 11 januari tot 26 februari 1991 ,
den : A. M. Alves Vieira en B. Rodriguez Galindo ), betref           heeft het Gerecht ( Vijfde Kamer ), samengesteld als volgt: R.
fende een beroep tot, primair, vaststelling van de onwettig          Schintgen, president; R. Garcia-Valdecasas en J. Azizi ,
heid van de door de Commissie op 28 september 1989                    rechters ; griffier: H. Jung, op 21 juni 1996 een arrest
vastgestelde algemene uitvoeringsbepalingen op het gebied             gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
van personen die met een ten laste komend kind worden                 1 . Verwerpt het beroep .
gelijkgesteld , inzonderheid artikel 6 en de daarmee samen
hangende bepalingen , en , subsidiair, nietigverklaring van           2 . Verwijst verzoekster in de kosten.
het besluit van de Commissie van 2 september 1993
houdende afwijzing van verzoekers klacht tegen het besluit            (') PB nr . C 218 van 6 . 8 . 1994 .
tot gedeeltelijke afwijzing van zijn verzoek van 3 december
 1992 om zijn twee zonen , M. J. en J. J. , gelijk te stellen met
ten laste komende kinderen , heeft het Gerecht (Tweede
Kamer ), samengesteld als volgt: H. Kirschner, president;
C.W. Bellamy en A. Kalogeropoulos, rechters ; griffier : H.            ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
Jung, op 19 juni 1996 een arrest gewezen waarvan het
                                                                                van 21 uni 1996
dictum luidt als volgt:
                                                                     in zaak T-41 /95 : A.M. Moat tegen Commissie van de
                                                                                Europese Gemeenschappen ( 1 )
1 . Verklaart nietig bet bij brief van 6 september 1993 aan
     verzoeker ter kennis gebrachte besluit van de Commissie          (Ambtenaren — Beroep tot schadevergoeding — Uitvoering
     van 2 september 1993 houdende afwijzing van diens                van arrest houdende nietigverklaring van aanstelling — Te
     klacht tegen het besluit van 12 februari 1993 , alsmede                        laat opgesteld beoordelingsrapport)
     laatstgenoemd besluit, voor zover daarbij weliswaar                                          ( 96/C 233 / 14 )
     wordt erkend dat verzoeker voor zijn eerste zoon recht
     heeft op de toelage voor een met een ten laste komend                                    (Procestaai: Engels)
     kind gelijkgesteld persoon , maar hem die toelage voor
     zijn tweede zoon wordt geweigerd.                                In zaak T-41 /95 , A.M. Moat, gewezen ambtenaar van de
                                                                      Commissie van de Europese Gemeenschappen, aanvanke
                                                                      lijk vertegenwoordigd door J. Verhaegen, advocaat te
2 . Verwerpt het beroep voor het overige.                             Brussel , en later door M. Clough, barrister, van de balie van
                                                                      Engeland en Wales, tegen Commissie van de Europese
3 . Verwijst de Commissie in de kosten.                               Gemeenschappen ( gemachtigden : T. F. Cusack en J. Cur
                                                                      rall ), betreffende een beroep tot vergoeding van de schade
                                                                     die verzoeker stelt te hebben geleden door het niet of te laat
(M PB nr . C 27 van 28 . 1 . 1994 .                                   uitvoeren van het arrest van het Gerecht van 16 december
                                                                      1993 ( zaak T-58/92 , Moat, Jurisprudentie 1993 , blz . II
                                                                      1443 ) ( hierna : „ arrest van 16 december 1993 "), door het te
                                                                     laat opstellen van zijn beoordelingsrapport over de periode
                                                                      1991 — 1993 en door het achterwege blijven van een met


title: Zaak T-6/11 P: Arrest van het Gerecht van 14 december 2011 — Commissie/Vicente Carbajosa e.a. ( „Hogere voorziening — Openbare dienst — Ambtenaren — Aanwerving — Aankondiging van vergelijkend onderzoek — Algemeen vergelijkend onderzoek — Niet-toelating tot schriftelijk examen na uitslag van toelatingstoetsen — Verdeling van bevoegdheden tussen EPSO en jury van vergelijkend onderzoek — Beginsel van hoor en wederhoor” )

text:
               4.2.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/25

         Arrest van het Gerecht van 14 december 2011 — Commissie/Vicente Carbajosa e.a.
   (Zaak T-6/11 P) (1)

   (Hogere voorziening - Openbare dienst - Ambtenaren - Aanwerving - Aankondiging van vergelijkend onderzoek - Algemeen vergelijkend onderzoek - Niet-toelating tot schriftelijk examen na uitslag van toelatingstoetsen - Verdeling van bevoegdheden tussen EPSO en jury van vergelijkend onderzoek - Beginsel van hoor en wederhoor)
   2012/C 32/52
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Currall en B. Eggers, gemachtigden)

      Andere partijen in de procedure: Isabel Vicente Carbajosa (Brussel, België); Niina Lehtinen (Brussel) en Myriam Menchén (Brussel) (vertegenwoordigers: S. Orlandi, A. Coolen, J. N. Louis, E. Marchal en D. Abreu Caldas, advocaten)

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Eerste kamer) van 28 oktober 2010, Vicente Carbajosa e.a./Commissie (F-9/09, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie), en strekkende tot gedeeltelijke vernietiging van dat arrest

      Dictum

               1)

               Het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie van 28 oktober 2010, Vicente Carbajosa e.a./Commissie (F-9/09), wordt vernietigd, voor zover daarbij nietig zijn verklaard de besluiten van het Europees Bureau voor de personeelsselectie (EPSO) om Isabel Vicente Carbajosa voor vergelijkend onderzoek EPSO/AD/117/08 en Niina Lehtinen en Myriam Menchén voor vergelijkend onderzoek EPSO/AD/116/08 niet te plaatsen op de lijst van kandidaten die worden verzocht om een volledig sollicitatieformulier in te vullen.

               2)

               De besluiten van EPSO om Vicente Carbajosa voor vergelijkend onderzoek EPSO/AD/117/08 en Lehtinen en Menchén voor vergelijkend onderzoek EPSO/AD/116/08 niet te plaatsen op de lijst van kandidaten die worden verzocht om een volledig sollicitatieformulier in te vullen, worden nietig verklaard.

               3)

               Vicente Carbajosa, Lehtinen, Menchén en de Europese Commissie dragen elk hun eigen kosten van deze procedure.

      (1)  PB C 72 van 5.3.2011.


title: Zaak C-338/03: Verzoek van het Tribunale Civile e Penale di Perugia — Ufficio per le indagini preliminari — van 12 juni 2003 in de aldaar dienende strafzaak tegen Alessandrello Rosario e.a.

text:
1.11.2003                 NL                             Publicatieblad van de Europese Unie                                          C 264/15
1)    Richtlijn 93/104/EG van de Raad van 23 november 1993                     ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 1 augustus
      betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de                2003, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
      arbeidstijd, moet aldus worden uitgelegd dat beschikbaarheids-           verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende
      dienst („Bereitschaftsdienst”), waarbij een arts fysiek in het           vragen:
      ziekenhuis aanwezig moet zijn, volledig als arbeidstijd in de zin
      van deze richtlijn moet worden beschouwd, zelfs indien de
      belanghebbende op zijn werkplek mag rusten tijdens de perioden
      waarin van hem geen werkzaamheden worden verlangd, zodat                 1.   Moeten, met betrekking tot de verplichting van de
      deze richtlijn zich verzet tegen de nationale regeling van een                verschillende lidstaten om voor de in de Eerste en de
      lidstaat die de perioden tijdens welke de werknemer gedurende                 Vierde richtlijn (68/151/EG (1) en 78/660/EG (2)) bedoel-
      een dergelijke beschikbaarheidsdienst geen werkzaamheden ver-                 de inbreuken „passende sancties” vast te stellen, deze
      richt, als rusttijd aanmerkt.                                                 richtlijnen, en inzonderheid de gecombineerde bepalin-
                                                                                gen van artikel 44, lid 3, sub g, van het Verdrag tot
2)    Richtlijn 93/104 moet tevens aldus worden uitgelegd, dat                      oprichting van de Europese Gemeenschap, de artikelen 2,
                                                                                lid 1, sub f, en 6 van de Eerste richtlijn (68/151) en
      —      deze richtlijn zich in omstandigheden als die van het                  artikel 2, leden 2 tot en met 4, van de Vierde richtlijn (78/
             hoofdgeding verzet tegen de regeling van een lidstaat die              660, zoals aangevuld bij de richtlijnen 83/349/EG (3) en
             met betrekking tot beschikbaarheidsdienst waarbij fysieke              90/605/EG) (4), al dan niet aldus worden uitgelegd, dat
             aanwezigheid in het ziekenhuis is vereist, tot gevolg heeft            die bepalingen zich verzetten tegen een wet van een
             dat wordt toegestaan, eventueel bij collectieve arbeidsover-           lidstaat, die, door wijziging van de voorheen geldende
             eenkomst of bij bedrijfsakkoord op basis van een dergelijke            strafregeling voor feiten in verband met vennootschap-
             overeenkomst, dat enkel de dienstperioden waarin de                    pen, vastgesteld ter beteugeling van de schending van de
             werknemer daadwerkelijk beroepswerkzaamheden heeft                     verplichtingen die zijn opgelegd om het beginsel van
             verricht, worden gecompenseerd;                                        openbare en getrouwe informatie van vennootschappen
                                                                                te beschermen, voorziet in een strafsysteem dat in
                                                                                concreto niet aan de criteria van doeltreffendheid, evenre-
      —      een verkorting van de dagelijkse rusttijd van elf aaneenge-            digheid en afschrikkend karakter van de met het oog op
             sloten uren door het verrichten van beschikbaarheidsdienst             die bescherming vastgestelde sancties voldoet?
             die bovenop de normale arbeidstijd komt, slechts onder de
             afwijkingsbepalingen van artikel 17, lid 2, punt 2.1,
             sub c, i, van deze richtlijn kan vallen, mits is voldaan
             aan de voorwaarde dat aan de betrokken werknemer
             overeenkomstige compenserende rusttijden worden toege-            2.   Moeten de genoemde richtlijnen, en inzonderheid de
             kend onmiddellijk na de desbetreffende arbeidsperioden;                bepalingen van artikel 44, lid 3, sub g, van het Verdrag,
                                                                                de artikelen 2, lid 1, sub f, en 6 van de Eerste richtlijn
                                                                                (68/151) en artikel 2, leden 2 tot en met 4, van de Vierde
      —      een dergelijke verkorting van de dagelijkse rusttijd er                richtlijn (78/660, zoals aangevuld bij de richtlijnen 83/
             bovendien in geen geval toe mag leiden dat de in                       349 en 90/605), aldus worden uitgelegd, dat zij zich
             artikel 6 van die richtlijn vastgestelde maximale wekelijkse           verzetten tegen een wet van een lidstaat, die de strafbaar-
             arbeidstijd wordt overschreden.                                        heid uitsluit van schendingen van de verplichtingen
                                                                                van openbaarheid en getrouwe informatie van bepaalde
                                                                                vennootschapsakten (waaronder de balans en de winst-
(1) PB C 156 van 29.6.2002.                                                         en verliesrekening), wanneer de onjuiste mededeling of
                                                                                de onthouden informatie leidt tot een afwijking van het
                                                                                economische resultaat voor het boekjaar of een afwijking
                                                                                van het netto maatschappelijk vermogen, die een bepaalde
                                                                                procentuele drempel niet overschrijdt?
Verzoek van het Tribunale Civile e Penale di Perugia —                         3.   Moeten de genoemde richtlijnen, en inzonderheid de
Ufficio per le indagini preliminari — van 12 juni 2003 in                           bepalingen van artikel 44, lid 3, sub g, van het Verdrag,
de aldaar dienende strafzaak tegen Alessandrello Rosario                            de artikelen 2, lid 1, sub f, en 6 van de Eerste richtlijn
                                    e.a.                                            (68/151) en artikel 2, leden 2 tot en met 4, van de Vierde
                                                                                richtlijn (78/660, zoals aangevuld bij de richtlijnen 83/
                                                                                349 en 90/605), aldus worden uitgelegd, dat zij zich
                            (Zaak C-338/03)                                         verzetten tegen een wet van een lidstaat, die de strafbaar-
                                                                                heid uitsluit van schendingen van de verplichtingen
                                                                                van openbaarheid en getrouwe informatie die op de
                            (2003/C 264/25)                                         vennootschappen rusten, wanneer aanwijzingen zijn ver-
                                                                                strekt die, ofschoon bedoeld om de vennoten of het
                                                                                publiek te bedriegen met het oog op het maken van
                                                                                ongerechtvaardigde winst, het gevolg zijn van ramingen
Het Tribunale Civile e Penale di Perugia — Ufficio per le                           die, afzonderlijk beschouwd, een afwijking vertonen die
indagini preliminari — heeft bij beschikking van 12 juni 2003,                      een bepaalde drempel niet overschrijdt?
 ---pagebreak--- C 264/16                NL                             Publicatieblad van de Europese Unie                                             1.11.2003
4.     Moeten, los van de toegenomen grenzen of drempels, de                 (3) Zevende Richtlijn 83/349/EEG van de Raad van 13 juni 1983 op
       genoemde richtlijnen, en inzonderheid de bepalingen van                   de grondslag van artikel 54, lid 3, sub g, van het Verdrag
       artikel 44, lid 3, sub g, van het Verdrag, de artikelen 2,                betreffende de geconsolideerde jaarrekening (PB L 193 van
       lid 1, sub f, en 6 van de Eerste richtlijn (68/151) en                    18.7.1983, blz. 1).
                                                                             (4) Richtlijn 90/605/EEG van de Raad van 8 november 1990
       artikel 2, leden 2 tot en met 4, van de Vierde richtlijn (78/             tot wijziging van de richtlijnen 78/660/EEG en 83/349/EEG
       660, zoals aangevuld bij de richtlijnen 83/349 en 90/                     betreffende respectievelijk de jaarrekening en de geconsolideerde
       605), aldus worden uitgelegd, dat zij zich verzetten tegen                jaarrekening, ten aanzien van het toepassingsgebied van deze
       een wet van een lidstaat, die de strafbaarheid uitsluit van               richtlijnen (PB L 317 van 16.11.1990, blz. 60).
       schendingen van de verplichtingen van openbaarheid en
       getrouwe informatie die op de vennootschappen rusten,
       wanneer de onjuistheden of de bedrieglijke weglatingen,
       of in ieder geval de mededelingen en informatie die geen
       getrouw beeld geven van het vermogen, de financiële
       positie en het resultaat van de vennootschap, het vermo-
       gen of de financiële positie van de groep niet „aanzienlijk”
       verdraaien (ofschoon het aan de nationale wetgever                    Verzoek van het Tribunale di Cagliari — Sezione Civile
       wordt overgelaten, het begrip „aanzienlijke verdraaiing”              — van 29 april 2003 om een prejudiciële beslissing in het
       te bepalen)?                                                          geding tussen Giuseppe Atzeni e.a. en Regione Autonoma
                                                                                della Sardegna
5.     Moeten de genoemde richtlijnen, en inzonderheid de                                               (Zaak C-346/03)
       bepalingen van artikel 44, lid 3, sub g, van het Verdrag,
       de artikelen 2, lid 1, sub f, en 6 van de Eerste richtlijn                                       (2003/C 264/26)
       (68/151) en artikel 2, leden 2 tot en met 4, van de Vierde
       richtlijn (78/660, zoals aangevuld bij de richtlijnen 83/
       349 en 90/605), aldus worden uitgelegd, dat zij zich
       verzetten tegen een wet van een lidstaat die, ter beteuge-            Het Tribunale di Cagliari heeft bij beschikking van 29 april
       ling van de schending van de op de vennootschappen                    2003, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
       rustende verplichtingen van openbaarheid en getrouwe                  6 augustus 2003, in het geding tussen Giuseppe Atzeni e.a. en
       informatie, opgelegd om „de belangen zowel van de                     Regione Autonoma della Sardegna, het Hof van Justitie van de
       vennoten als van derden” te verdedigen, slechts aan                   Europese Gemeenschappen de volgende prejudiciële vragen
       vennoten en schuldeisers een vorderingsrecht toekent,                 gesteld over de geldigheid van beschikking 612/97 (1) van de
       zodat een veralgemeende en doeltreffende bescherming                  Commissie in verband met de volgende gebreken:
       van derden onmogelijk wordt gemaakt?
                                                                             a)     onbevoegdheid van de Commissie om de bestreden
                                                                                beschikking vast te stellen wegens schending van de
6.     Moeten de genoemde richtlijnen, en inzonderheid de                           artikelen 32, 33, 34, 35, 36, 37 en 38 EG in hun
       bepalingen van artikel 44, lid 3, sub g, van het Verdrag,                    onderlinge samenhang gelezen;
       de artikelen 2, lid 1, sub f, en 6 van de Eerste richtlijn
       (68/151) en artikel 2, leden 2 tot en met 4, van de Vierde            b)     schending van de voorschriften die de procedure van
       richtlijn (78/660, zoals aangevuld bij de richtlijnen 83/                    artikel 88, lid 1, EG regelen;
       349 en 90/605), aldus worden uitgelegd, dat zij zich
       verzetten tegen een wet van een lidstaat die, ter beteuge-            c)     schending van de voorschriften die de procedure van
       ling van de schending van de op de vennootschappen                           artikel 88, leden 2 en 3, EG regelen;
       rustende verplichtingen van openbaarheid en getrouwe
       informatie, opgelegd om „de belangen zowel van de                     d)     motivering van de beschikking voldoet niet aan de eisen
       vennoten als van derden” te verdedigen, voorziet in een                      van artikel 253 EG juncto artikel 88, lid 3, EG en
       bijzonder      gedifferentieerd       vervolgbaarheids-       en             artikel 87, lid 1, EG;
       strafsysteem, dat strafbaarheid op klachte en zwaardere
       en effectieve sancties voorbehoudt aan inbreuken die                  e)     schending en onjuiste toepassing van verordening 797/
       vennoten en schuldeisers schade toebrengen?                                  85 (2) van de Raad betreffende de verbetering van de
                                                                                doeltreffendheid van de landbouwstructuur;
                                                                             f)     schending en niet-inachtneming van de „criteria voor de
(1) Eerste Richtlijn 68/151/EEG van de Raad van 9 maart 1968                        steun aan landbouwbedrijven in moeilijkheden” en van
    strekkende tot het coördineren van de waarborgen, welke in de                   de „communautaire richtsnoeren voor reddings- en her-
    lidstaten worden verlangd van de vennootschappen in de zin van                  structureringssteun aan ondernemingen in moeilijk-
    de tweede alinea van artikel 58 van het Verdrag, om de belangen
    te beschermen zowel van de deelnemers in deze vennootschappen
                                                                                heden”.
    als van derden, zulks ten einde die waarborgen gelijkwaardig te
    maken (PB L 65 van 14.3.1968, blz. 8).
                                                                             (1) PB L 248 van 11.9.1997, blz. 27.
(2) Vierde Richtlijn 78/660/EEG van de Raad van 25 juli 1978 op de
    grondslag van artikel 54, lid 3, sub g, van het Verdrag betreffende      (2) PB L 93 van 30.3.1985, blz. 1.
    de jaarrekening van bepaalde vennootschapsvormen (PB L 222
    van 14.8.1978, blz. 11).


title: Zaak C-295/02: Verzoek van Het Niedersächsische Oberverwaltungsgericht van 1 augustus 2002 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Gisela Gerken en Amt für Agrarstruktur Verden

text:
26.10.2002               NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       C 261/5
3.     Moet voor de administratieve en controleprocedure voor             Moet het steunbedrag ook dan ingevolge artikel 10, lid 2,
       het in artikel 8, lid 2, sub f, van richtlijn 92/81 bedoelde       sub a, tweede streepje, van verordening (EEG) nr. 3887/92 (1)
       mogelijke geval van verlaging van de accijns op basis van          worden gekort, wanneer de ten tijde van de gelding van
       artikel 8, lid 3, van richtlijn 92/81 worden uitgegaan van         deze gemeenschapsrechtelijke bepaling aangevraagde speciale
       de minerale olie zonder merkstof, of dient daarbij ar-             premie voor mannelijke runderen op juridische gronden niet
       tikel 1, lid 1, van richtlijn 95/60/EG ( 2) te worden              aan het bedrijfshoofd kan worden toegekend, maar hij in de
       toegepast?                                                         zin van artikel 44, lid 1, van verordening (EG) nr. 2419/
                                                                          2001 (2) wel feitelijk juiste gegevens heeft verschaft of anders-
                                                                          zins kan bewijzen dat hem geen schuld treft?
4.     Indien de derde vraag aldus wordt beantwoord dat de
       lidstaten die gebruik maken van de bevoegdheid van
       artikel 8, lid 2, sub f, van richtlijn 92/81, in een met het
                                                                          (1 ) PB L 391 van 31.12.1992, blz. 36.
       onderhavige geval vergelijkbaar geval de verlaging van de
                                                                          (2 ) PB L 327 van 12.12.2001, blz. 11.
       accijns ten uitvoer moeten leggen door middel van
       teruggaaf van betaalde accijns, schendt dan een verlaging
       van de accijns voor landbouwwerkzaamheden de vrijheid
       van dienstverrichting, wanneer de verlaging van de accijns
       is gekoppeld aan het merken voor fiscale doeleinden
       krachtens artikel 1, lid 1, van richtlijn 95/60, dat niet
       wordt toegepast door andere lidstaten, die wanneer
       niet overeenkomstig hun voorschriften wordt gemerkt,
       veeleer voorzien in fiscale sancties?
                                                                          Beroep, op 21 augustus 2002 ingesteld door Italiaanse
                                                                          Republiek tegen Commissie van de Europese Gemeen-
5.     Wanneer de vierde vraag bevestigend wordt beantwoord,                                           schappen
       vervalt de belasting dan wegens schending van de vrijheid
       van dienstverrichting, of moet verzoekster in de lidstaat
       waarin zij gasolie aankoopt, in plaats van gemerkte                                        (Zaak C-298/02)
       gasolie waarvoor een lager accijnstarief geldt, om be-
       lastingvrijstelling te kunnen krijgen, ongemerkte minerale
       olie aankopen en vervolgens teruggaaf vorderen van de                                       (2002/C 261/09)
       betaalde accijns?
( 1) PB L 316 van 31.10.1992, blz. 12.                                    Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
( 2) PB L 291 van 6.12.1995, blz. 46.                                     op 21 augustus 2002 beroep ingesteld tegen Commisie van de
                                                                          Europese Gemeenschappen door Italiaanse Republiek, verte-
                                                                          genwoordigd door U. Leanza als gemachtigde, bijgestaan door
                                                                          Fiorilli, avvocato dello Stato.
                                                                          Verzoekster concludeert dat het het Hof behage:
                                                                          —      Beschikking (2002)2281 (1) van de Commissie van
                                                                                26 juni 2002 nietig te verklaren, voorzover deze voor
Verzoek van Het Niedersächsische Oberverwaltungs-
gericht van 1 augustus 2002 om een prejudiciële beslissing                       Italië een financiële correctie van in totaal
                                                                                12 253 816 EUR toepast met betrekking tot de begro-
in het geding tussen Gisela Gerken en Amt für Agrarstruk-
                                                                                tingsposten B1-1512-001 en B1-1512-004
                              tur Verden
                           (Zaak C-295/02)
                                                                          Middelen en voornaamste argumenten
                           (2002/C 261/08)
                                                                          Steun voor perziken en peren bestemd voor de vervaardiging
                                                                          van macedoine-financiële correctie
Het Niedersächsische Oberverwaltungsgericht heeft bij be-
schikking van 1 augustus 2002, ingekomen ter griffie van het              Volgens de Commissie is in de seizoenen 1995/96, 1996/
Hof van Justitie op 19 augustus 2002, in het geding tussen                97 en 1997/98 steun toegekend voor producten die niet
Gisela Gerken en Amt für Agrarstruktur Verden, het Hof van                voldeden aan de definities in de verordeningen (EEG) nr. 1558/
Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een                   91 (2) en (EG) nr. 504/97 (3). Deze verordeningen voorzien
prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:                         slechts in de toekenning van steun voor perziken en peren


title: Zaak C-670/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Minden (Duitsland) op 29 december 2016 — Tsegezab Mengesteab/Bondsrepubliek Duitsland

text:
               3.4.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/28

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Minden (Duitsland) op 29 december 2016 — Tsegezab Mengesteab/Bondsrepubliek Duitsland
   (Zaak C-670/16)
   (2017/C 104/42)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Verwaltungsgericht Minden

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Tsegezab Mengesteab

      Verwerende partij: Bondsrepubliek Duitsland

      Prejudiciële vragen

               1)

               Kan een asielzoeker zich erop beroepen dat de verantwoordelijkheid voor de behandeling van zijn verzoek is overgegaan op de verzoekende lidstaat wegens het verstrijken van de termijn die geldt voor de indiening van het overnameverzoek [artikel 21, lid 1, derde alinea, van verordening (EU) nr. 604/2013] (1)?

               2)

               Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord: kan een asielzoeker zich ook dan erop beroepen dat sprake is van die overgang van de verantwoordelijkheid wanneer de aangezochte lidstaat nog steeds bereid is de asielzoeker op te nemen?

               3)

               Indien de tweede vraag ontkennend wordt beantwoord: kan uit de uitdrukkelijke dan wel de stilzwijgende instemming (artikel 22, lid 7, van verordening nr. 604/2013) van de aangezochte lidstaat worden afgeleid dat deze aangezochte lidstaat nog steeds bereid is de asielzoeker op te nemen?

               4)

               Kan de termijn van twee maanden van artikel 21, lid 1, tweede alinea, van verordening nr. 604/2013 verstrijken nadat de termijn van drie maanden van artikel 21, lid 1, eerste alinea, van deze verordening reeds is verstreken, wanneer de verzoekende lidstaat pas meer dan een maand na het begin van de termijn van drie maanden een verzoek aan de Eurodac-databank richt?

               5)

               Geldt als een verzoek om internationale bescherming volgens artikel 20, lid 2, van verordening nr. 604/2013 reeds de eerste afgifte van een document dat geldt als bewijs van de aanmelding als asielzoeker of geldt daartoe pas de opstelling van het proces-verbaal van een formeel asielverzoek? Inzonderheid:

                           a)

                           Betreft het document dat geldt als bewijs van de aanmelding als asielzoeker een formulier dan wel een proces-verbaal in de zin van artikel 20, lid 2, van verordening nr. 604/2013?

                           b)

                           Zijn de „bevoegde autoriteiten” in de zin van artikel 20, lid 2, van verordening nr. 604/2013 de autoriteiten die bevoegd zijn om het formulier te ontvangen of het proces-verbaal op te stellen dan wel de autoriteiten die bevoegd zijn om te beslissen over het asielverzoek?

                           c)

                           Kunnen de bevoegde autoriteiten ook dan worden geacht een proces-verbaal te hebben ontvangen wanneer hun de wezenlijke inhoud van het formulier of van het proces-verbaal is meegedeeld, of dient daarvoor het origineel of een kopie van het proces-verbaal aan hen te worden overgelegd?

               6)

               Kan de vertraging tussen de eerste asielaanvraag of de eerste afgifte van een document dat geldt als bewijs van de aanmelding als asielzoeker en de indiening van een overnameverzoek ertoe leiden dat de verantwoordelijkheid overgaat op de verzoekende lidstaat volgens artikel 21, lid 1, derde alinea, van verordening nr. 604/2013, of kan daardoor voor de verzoekende lidstaat de verplichting ontstaan om gebruik te maken van zijn evocatierecht volgens artikel 17, lid 1, eerste alinea, van verordening nr. 604/2013?

               7)

               Indien de zesde vraag met betrekking tot een van beide mogelijkheden bevestigend moet worden beantwoord: vanaf welk tijdstip dient te worden aangenomen dat de bij de indiening van een overnameverzoek opgelopen vertraging onredelijk is?

               8)

               Kan een overnameverzoek, waarin de verzoekende lidstaat enkel de datum van de aankomst op zijn grondgebied en de datum van de indiening van de formele asielaanvraag maar niet tevens de datum van het eerste verzoek om asiel of de datum van de eerste afgifte van een document dat geldt als bewijs van de aanmelding als asielzoeker heeft vermeld, worden beschouwd als te zijn ingediend met inachtneming van de termijn van artikel 21, lid 1, eerste alinea, van verordening nr. 604/2013, of is een dergelijk verzoek „ongeldig”?

      (1)  Verordening (EU) nr. 604/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land of een staatloze bij een van de lidstaten wordt ingediend (PB L 180, blz. 31).


title: Zaak C-488/07: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Session (Scotland), Edinburgh (Verenigd Koninkrijk) op 5 november 2007 — Royal Bank of Scotland plc/The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs

text:
               12.1.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 8/9

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Session (Scotland), Edinburgh (Verenigd Koninkrijk) op 5 november 2007 — Royal Bank of Scotland plc/The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs
   (Zaak C-488/07)
   (2008/C 8/16)
   Procestaal: Engels
   Verwijzende rechter
   Court of Session (Scotland), Edinburgh
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Royal Bank of Scotland plc

      Verwerende partij: The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs
   Prejudiciële vragen

               1)

               Moet volgens artikel 19, lid 1, tweede alinea, van de Zesde Richtlijn 77/388/EEG (1) het pro rata van de door een belastingplichtige op grond van artikel 17, lid 5, aftrekbare belasting worden vastgesteld op jaarbasis, uitgedrukt in een percentage en op de hogere eenheid worden afgerond wanneer:

                           a)

                           dat pro rata een pro rata is dat is vastgesteld voor een bepaalde sector van de bedrijfsuitoefening van de belastingplichtige overeenkomstig het bepaalde hetzij sub a hetzij sub b van artikel 17, lid 5, derde alinea; en/of

                           b)

                           dat pro rata een pro rata is dat is vastgesteld op basis van het gebruik van alle of een deel van de goederen en diensten door de belastingplichtige overeenkomstig het bepaalde sub c van artikel 17, lid 5, derde alinea; en/of

                           c)

                           dat pro rata een pro rata is dat is vastgesteld met betrekking tot alle goederen en diensten die de belastingplichtige heeft gebruikt voor alle in artikel 17, lid 5, eerste alinea, bedoelde handelingen overeenkomstig het bepaalde sub d, van artikel 17, lid 5, derde alinea?

               2.

               Is het een lidstaat op grond van artikel 19, lid 1, tweede alinea, toegestaan te eisen dat het pro rata van de door een belastingplichtige op grond van artikel 17, lid 5, aftrekbare belasting wordt afgerond op een ander getal dan het hogere hele getal?

      (1)  PB L 145, blz. 1.


title: Zaak C-281/13 P: Hogere voorziening ingesteld op 22 mei 2013 door Lord Inglewood e.a. tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 13 maart 2013 in de gevoegde zaken T-229/11 en T-276/11, Inglewood e.a./Parlement

text:
               3.8.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 226/3

         Hogere voorziening ingesteld op 22 mei 2013 door Lord Inglewood e.a. tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 13 maart 2013 in de gevoegde zaken T-229/11 en T-276/11, Inglewood e.a./Parlement
   (Zaak C-281/13 P)
   (2013/C 226/06)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwiranten: Lord Inglewood e.a. (vertegenwoordigers: S. Orlandi, J.-N. Louis, D. Abreu Caldas, advocaten)

      Andere partij in de procedure: Europees Parlement

      Conclusies

   Rekwiranten verzoeken het Hof

               —

               het arrest van het Gerecht van de Europese Unie (Vierde kamer) van 13 maart 2013, Inglewood e.a./Parlement (gevoegde zaken T-229/11 en T-276/11), te vernietigen, en, opnieuw rechtdoende,

               —

               vast te stellen dat het besluit van het Bureau van het Europees Parlement tot verhoging van de pensioenleeftijd van 60 tot 63 jaar en tot afschaffing van de bijzondere wijzen waarop dat pensioen kon worden toegekend, namelijk in de vorm van vervroegd pensioen of gedeeltelijk in de vorm van een forfaitair bedrag, onwettig is;

               —

               de litigieuze besluiten nietig te verklaren;

               —

               het Parlement te verwijzen in de kosten van de twee procedures.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwiranten stellen hogere voorziening in tegen het arrest van het Gerecht houdende verwerping van hun beroepen tot nietigverklaring van de besluiten waarbij het Europees Parlement heeft geweigerd hun vrijwillig aanvullend pensioen, hetzij vervroegd, hetzij op de leeftijd van 60 jaar, hetzij gedeeltelijk in de vorm van een forfaitair bedrag toe te kennen.
   In de eerste plaats betogen rekwiranten dat het Gerecht het recht onjuist heeft opgevat, in die zin dat de litigieuze besluiten inbreuk maken op hun verkregen rechten of hun aanspraken op betaling volgens de voorwaarden die bij hun indiensttreding zijn vastgesteld en aanvaard.
   In de tweede plaats heeft het Gerecht het recht onjuist opgevat voor zover het het middel inzake schending van artikel 27, lid 2, van het statuut van de leden van het Europees Parlement heeft afgewezen, hoewel verkregen rechten of aanspraken volgens die bepaling worden gehandhaafd. Het besluit van 1 april 2009 schendt namelijk de verkregen rechten van rekwiranten, te weten het recht een vervroegd pensioen aan te vragen of ervoor te opteren op 60 jaar met pensioen te gaan en het pensioen gedeeltelijk in de vorm van een forfaitair bedrag te ontvangen.
   In de derde plaats heeft het Gerecht het recht onjuist opgevat voor zover het heeft geoordeeld dat het statuut van de leden van het Europees Parlement niet van toepassing was, aangezien dat in werking is getreden na het besluit van algemene strekking van 1 april 2009, ofschoon de individuele besluiten waartegen wordt opgekomen, na die datum zijn genomen.
   In de vierde plaats heeft het Gerecht het recht onjuist opgevat voor zover het het middel betreffende schending van het beginsel van gelijke behandeling heeft afgewezen, terwijl rekwiranten erop mochten vertrouwen hun pensioen te ontvangen volgens de gedurende een wezenlijk deel van hun bijdragebetalingen of op de dag van de beëindiging van hun ambt vastgestelde en geldende voorwaarden — méér nog dan degenen die van uitzonderingsbepalingen hadden geprofiteerd, namelijk zij die hun ambt nog steeds uitoefenden en de leeftijd van 60 jaar hadden bereikt vóór de inwerkingtreding van het besluit van 1 april 2009 op 14 juli 2009.
   In de laatste plaats heeft het Gerecht het recht onjuist opgevat voor zover het het middel inzake schending van het evenredigheidsbeginsel heeft afgewezen, nadat het had vastgesteld dat de gevolgen van de financiële crisis en de verwachte effecten van een tijdelijk fonds, dat gedoemd was te verdwijnen, slechts door 10 % van de leden werden gedragen.


title: Zaak C-79/13: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 27 februari 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Arbeidshof te Brussel — België) — Federaal agentschap voor de opvang van asielzoekers/Selver Saciri, Danijela Dordevic, Danjel Saciri vertegenwoordigd door Selver Saciri en Danijela Dordevic, Sanela Saciri vertegenwoordigd door Selver Saciri en Danijela Dordevic, Denis Saciri vertegenwoordigd door Selver Saciri en Danijela Dordevic, Openbaar Centrum voor Maatschappelijk Welzijn van Diest (Richtlijn 2003/9/EG — Minimumnormen voor opvang van asielzoekers in lidstaten — Artikel 13, lid 1 — Termijnen voor toekenning van materiële opvangvoorzieningen — Artikel 13, lid 2 — Maatregelen inzake materiële opvangvoorzieningen — Waarborgen — Artikel 13, lid 5 — Vaststelling en toekenning van minimale opvangvoorzieningen voor asielzoekers — Omvang van toegekende uitkering — Artikel 14 — Nadere bepalingen betreffende materiële opvangvoorzieningen — Verzadiging van opvangnetwerk — Doorverwijzing naar nationale stelsels van sociale bescherming — Verstrekken van materiële opvangvoorzieningen in vorm van uitkering)

text:
               14.4.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/14

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 27 februari 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Arbeidshof te Brussel — België) — Federaal agentschap voor de opvang van asielzoekers/Selver Saciri, Danijela Dordevic, Danjel Saciri vertegenwoordigd door Selver Saciri en Danijela Dordevic, Sanela Saciri vertegenwoordigd door Selver Saciri en Danijela Dordevic, Denis Saciri vertegenwoordigd door Selver Saciri en Danijela Dordevic, Openbaar Centrum voor Maatschappelijk Welzijn van Diest
   (Zaak C-79/13) (1)

   ((Richtlijn 2003/9/EG - Minimumnormen voor opvang van asielzoekers in lidstaten - Artikel 13, lid 1 - Termijnen voor toekenning van materiële opvangvoorzieningen - Artikel 13, lid 2 - Maatregelen inzake materiële opvangvoorzieningen - Waarborgen - Artikel 13, lid 5 - Vaststelling en toekenning van minimale opvangvoorzieningen voor asielzoekers - Omvang van toegekende uitkering - Artikel 14 - Nadere bepalingen betreffende materiële opvangvoorzieningen - Verzadiging van opvangnetwerk - Doorverwijzing naar nationale stelsels van sociale bescherming - Verstrekken van materiële opvangvoorzieningen in vorm van uitkering))
   2014/C 112/16
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Arbeidshof te Brussel

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Federaal agentschap voor de opvang van asielzoekers

      Verwerende partijen: Selver Saciri, Danijela Dordevic, Danjel Saciri vertegenwoordigd door Selver Saciri en Danijela Dordevic, Sanela Saciri vertegenwoordigd door Selver Saciri en Danijela Dordevic, Denis Saciri vertegenwoordigd door Selver Saciri en Danijela Dordevic, Openbaar Centrum voor Maatschappelijk Welzijn van Diest

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Arbeidshof te Brussel — Uitlegging van artikel 13, leden 1, 2 en 5, en artikel 14, leden 1, 3, 5 en 8, van richtlijn 2003/9/EG van de Raad van 27 januari 2003 tot vaststelling van minimumnormen voor de opvang van asielzoekers in de lidstaten (PB L 31, blz. 18) — Toekenning van uitkeringen — Verplichtingen van de lidstaten — Verzadiging van de nationale opvangstructuren voor de huisvesting van asielzoekers

      Dictum

               1)

               Artikel 13, lid 5, van richtlijn 2003/9/EG van de Raad van 27 januari 2003 tot vaststelling van minimumnormen voor de opvang van asielzoekers in de lidstaten moet aldus worden uitgelegd dat, wanneer een lidstaat ervoor heeft gekozen om de materiële opvangvoorzieningen te verstrekken in de vorm van een uitkering of van tegoedbonnen, die uitkering overeenkomstig de bepalingen van artikel 13, lid 1, van die richtlijn moet worden verstrekt vanaf het moment van indiening van het asielverzoek en moet beantwoorden aan de in artikel 13, lid 2, van genoemde richtlijn vastgestelde minimumnormen. Die lidstaat moet ervoor zorgen dat het totale bedrag van de uitkeringen die de materiële opvangvoorzieningen dekken, volstaat om een menswaardige levensstandaard te bieden die voldoende is om de gezondheid te verzekeren en de asielzoekers bestaansmiddelen te waarborgen door hen in staat te stellen met name huisvesting te vinden, waarbij in voorkomend geval rekening wordt gehouden met de bescherming van het belang van personen met bijzondere behoeften in de zin van artikel 17 van die richtlijn. De lidstaten zijn niet verplicht de in artikel 14, leden 1, 3, 5 en 8, van richtlijn 2003/9 bedoelde materiële opvangvoorzieningen te verstrekken wanneer zij ervoor hebben gekozen die voorzieningen uitsluitend in de vorm van een uitkering te verstrekken. Het bedrag van die uitkering moet echter van dien aard zijn dat minderjarige kinderen met hun ouders kunnen worden gehuisvest, zodat de eenheid van het gezin van de asielzoekers kan worden bewaard.

               2)

               Richtlijn 2003/9 moet aldus worden uitgelegd dat zij zich er niet tegen verzet dat de lidstaten, in geval van verzadiging van de opvangstructuren voor asielzoekers, laatstgenoemden doorverwijzen naar instellingen die onder het algemene stelsel van openbare hulpverlening vallen, mits dat stelsel waarborgt dat de in die richtlijn neergelegde minimumnormen ten aanzien van de asielzoekers worden geëerbiedigd.

      (1)  PB C 114 van 20.4.2013.


title: Zaak T-287/14 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 4 september 2014 — Schaeffler Technologies/Commissie („Kort geding — Staatssteun — Nationale steun voor de productie van hernieuwbare elektriciteit — Besluit van de Commissie tot inleiding van de formele onderzoeksprocedure inzake steunmaatregelen — Verzoek om opschorting van de tenuitvoerlegging — Fumus boni juris”)

text:
               1.12.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 431/24

         Beschikking van de president van het Gerecht van 4 september 2014 — Schaeffler Technologies/Commissie
   (Zaak T-287/14 R)
   ((„Kort geding - Staatssteun - Nationale steun voor de productie van hernieuwbare elektriciteit - Besluit van de Commissie tot inleiding van de formele onderzoeksprocedure inzake steunmaatregelen - Verzoek om opschorting van de tenuitvoerlegging - Fumus boni juris”))
   (2014/C 431/41)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Schaeffler Technologies GmbH & Co. KG (Herzogenaurach, Duitsland) (vertegenwoordigers: T. Volz en B. Wißmann, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: T. Maxian Rusche en R. Sauer, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek om opschorting van de rechtsgevolgen van het besluit van de Commissie tot inleiding van een formele onderzoeksprocedure inzake steunmaatregelen met betrekking tot de Duitse wet inzake hernieuwbare energie

      Dictum

               1)

               Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.

               2)

               De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.


title: Zaak T-322/09: Beroep ingesteld op 14 augustus 2009 — Al Faqih en MIRA/Raad en Commissie

text:
               1.5.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 113/47

         Beroep ingesteld op 14 augustus 2009 — Al Faqih en MIRA/Raad en Commissie
   (Zaak T-322/09)
   2010/C 113/77
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: Saad Al Faqih en Movement for Islamic Reform in Arabia (Londen, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: J. Jones, barrister en A. Raja, solicitor)

      Verwerende partijen: Raad van de Europese Unie en Europese Commissie

      Conclusies

               —

               verordening (EG) nr. 881/2002 (1) van de Raad, zoals gewijzigd bij de verordeningen (EG) nr. 14/2005 (2), nr. 492/2007 (3) en nr. 1190/2005 (4) van de Commissie, geheel of gedeeltelijk nietig verklaren, en/of de verordeningen nr. 14/2005, nr. 492/2007 en nr. 1190/2005 van de Commissie nietig verklaren voor zover zij verzoekers rechtstreeks en individueel betreffen; en

               —

               de Raad en/of de Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoekers vorderen, overeenkomstig artikel 230 EG, de nietigverklaring van verordening (EG) nr. 881/2002 van de Raad tot vaststelling van bepaalde specifieke beperkende maatregelen tegen sommige personen en entiteiten die banden hebben met Usama bin Laden, het Al Qa’ida-netwerk en de Taliban, zoals gewijzigd bij de verordeningen (EG) nr. 14/2005 van 5 januari 2005, nr. 492/2007 van 3 mei 2007 en nr. 1190/2005 van 20 juli 2005 van de Commissie, en/of de nietigverklaring van de verordeningen (EG) nr. 14/2005, nr. 492/2007 en nr. 1190/2005 van de Commissie, voor zover zij verzoekers rechtstreeks en individueel betreffen.
   Verzoekers komen voor op de geconsolideerde lijst, van het sanctiecomité van de Verenigde Naties, van individuen en entiteiten die banden zouden hebben met Usama bin Laden, het Al-Qa’ida-netwerk en de Taliban, en waarvan de tegoeden en andere financiële middelen moeten worden bevroren. Dientengevolge stelde de Europese Commissie de verordeningen (EG) nr. 14/2005 en nr. 1190/2005 vast, die de namen van verzoekers toevoegden aan bijlage I bij verordening (EG) nr. 881/2002, met de lijst van personen, groepen en entiteiten waarop de bevriezing van de tegoeden en economische middelen binnen de EU van toepassing is. De vermelding van de eerste verzoeker, Al-Faqih, werd later gewijzigd bij verordening (EG) 492/2007 van de Commissie.
   Ter onderbouwing van hun beroep voeren verzoekers de volgende middelen aan:

               Verzoekers stellen dat de bevriezing van hun tegoeden, zoals voorzien bij de bestreden verordeningen, een schending oplevert van hun fundamentele mensenrechten, meer bepaald van het recht gehoord te worden en het recht op een doeltreffende rechterlijke controle, aangezien zij nooit door de Raad en/of de Commissie op de hoogte werden gebracht van de redenen voor hun opname in bijlage I bij verordening (EG) nr. 881/2002 en nooit enig bewijs hebben gekregen dat het opleggen van beperkende maatregelen zou rechtvaardigen. Verzoekers hebben bijgevolg geen enkele mogelijkheid gehad om zich te verdedigen en om de besluiten om hen op de lijst te plaatsen aan te vechten voor de Europese rechterlijke instanties.

               Verzoekers stellen voorts dat hun recht op eerbiediging van de eigendom werd geschonden, aangezien de door de bevriezing van hun tegoeden veroorzaakte onbepaalde restricties van dit recht een onevenredige en ontoelaatbare aantasting van dit fundamentele mensenrecht opleveren.

      (1)  Verordening (EG) nr. 881/2002 van de Raad van 27 mei 2002 tot vaststelling van bepaalde specifieke beperkende maatregelen tegen sommige personen en entiteiten die banden hebben met Usama bin Laden, het Al-Qa’ida-netwerk en de Taliban, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 467/2001 van de Raad tot instelling van een verbod op de uitvoer van bepaalde goederen en diensten naar Afghanistan, tot versterking van het verbod op vluchten en verlenging van de bevriezing van tegoeden en andere financiële middelen ten aanzien van de Taliban van Afghanistan (PB L 139, blz. 9).

      (2)  Verordening (EG) nr. 14/2005 van de Commissie van 5 januari 2005 tot 42e wijziging van verordening (EG) nr. 881/2002 tot vaststelling van bepaalde specifieke beperkende maatregelen tegen sommige personen en entiteiten die banden hebben met Usama bin Laden, het Al Qa’ida-netwerk en de Taliban, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 467/2001 van de Raad (PB L 5, blz. 10).

      (3)  Verordening (EG) nr. 492/2007 van de Commissie van 3 mei 2007 tot 75e wijziging van verordening (EG) nr. 881/2002 van de Raad tot vaststelling van bepaalde specifieke beperkende maatregelen tegen sommige personen en entiteiten die banden hebben met Usama bin Laden, het Al Qaida-netwerk en de Taliban, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 467/2001 van de Raad (PB L 116, blz. 5).

      (4)  Verordening (EG) nr. 1190/2005 van de Commissie van 20 juli 2005 tot 48e wijziging van verordening (EG) nr. 881/2002 van de Raad tot vaststelling van bepaalde specifieke beperkende maatregelen tegen sommige personen en entiteiten die banden hebben met Usama bin Laden, het Al-Qa’ida-netwerk en de Taliban, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 467/2001 van de Raad (PB 193, blz. 27).


title: Arrest van het Hof van 6 maart 2003 in zaak C-41/00 P: Interporc Im- und Export GmbH tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen ("Hogere voorziening — Besluit 94/90/EGKS, EG, Euratom — Toegang tot documenten — Documenten die bĳ de Commissie berusten en van lidstaten of derde landen afkomstig zĳn — Auteursregel")

text:
26.4.2003               NL                              Publicatieblad van de Europese Unie                                                     C 101/1
                                                                            I
                                                                      (Mededelingen)
                                                        HOF VAN JUSTITIE
                                                                   HOF VAN JUSTITIE
Verzoek om advies, door de Raad van de Europese Unie                            aanleg van de Europese Gemeenschappen (Eerste kamer —
     ingediend krachtens artikel 300, lid 6, EG-Verdrag                         uitgebreid) van 7 december 1999, Interporc/Commissie (T-92/
                                                                                98, Jurispr. blz. II-3521), strekkende tot gedeeltelijke vernie-
                            (Advies 1/03)                                       tiging van dit arrest, andere partij bij de procedure: Commissie
                          (2003/C 101/01)                                       van de Europese Gemeenschappen (gemachtigde: U. Wölker),
                                                                                heeft het Hof, samengesteld als volgt: G. C. Rodríguez Iglesias,
                                                                                president, J.-P. Puissochet, R. Schintgen en C. W. A. Timmer-
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                      mans, kamerpresidenten, C. Gulmann, D. A. O. Edward, A. La
door de Raad van de Europese Unie, vertegenwoordigd door                        Pergola (rapporteur) en P. Jann, N. Colneric, S. von Bahr en
J. Schutte en J.-P. Hix als gemachtigden, krachtens artikel 300,                J. N. Cunha Rodrigues, rechters; advocaat-generaal: P. Léger;
lid 6, EG-Verdrag een verzoek om advies ingediend, dat ter                      griffier: R. Grass, op 6 maart 2003 een arrest gewezen waarvan
griffie van het Hof is ingekomen op 10 maart 2003.                              het dictum luidt als volgt:
De Raad van de Europese Unie verzoekt het Hof van Justitie                      1)     Wijst de hogere voorziening af.
om een antwoord op de volgende vraag:
                                                                                2)     Verwijst Interporc Im- und Export GmbH in de kosten.
Valt de sluiting van het nieuwe Verdrag van Lugano betreffende
de rechterlijke bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerleg-
                                                                                (1 ) PB C 149 van 27.5.2000.
ging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, zoals
gepresenteerd in de punten 8 tot en met 12 van de onderhavige
memorie, geheel onder de uitsluitende bevoegdheid van de
Gemeenschap of betreft het een gedeelde bevoegdheid van de
Gemeenschap en de lidstaten?
                                                                                ARREST VAN HET HOF
                                                                                (Zesde kamer)
                    ARREST VAN HET HOF
                                                                                van 6 maart 2003
                         van 6 maart 2003
                                                                                in zaak C-240/00: Commissie van de Europese Gemeen-
in zaak C-41/00 P: Interporc Im- und Export GmbH tegen                                       schappen tegen Republiek Finland (1)
      Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)
(„Hogere voorziening — Besluit 94/90/EGKS, EG, Euratom                          („Richtlijn 79/409/EEG — Behoud van in het wild levende
— Toegang tot documenten — Documenten die bij de                                vogelsoorten en van hun leefgebieden — Speciale bescher-
Commissie berusten en van lidstaten of derde landen afkom-                                                   mingszones”)
                    stig zijn — Auteursregel”)
                                                                                (2003/C 101/03)
                          (2003/C 101/02)
                                                                                (Procestaal: Fins)
                          (Procestaal: Duits)
                                                                                (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-                                 dentie van het Hof)
                          dentie van het Hof)
In zaak C-41/00 P, Interporc Im- und Export GmbH, gevestigd                     In zaak C-240/00, Commissie van de Europese Gemeenschap-
te Hamburg (Duitsland), (advocaat: G. M. Berrisch), betreffende                 pen (gemachtigden: E. Paasivirta en R. B. Wainwright) tegen
hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste                  Republiek Finland (gemachtigde: T. Pynnä), betreffende een


title: Zaak C-352/11: Beroep ingesteld op 5 juli 2011 — Europese Commissie/Republiek Oostenrijk

text:
               27.8.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 252/26

         Beroep ingesteld op 5 juli 2011 — Europese Commissie/Republiek Oostenrijk
   (Zaak C-352/11)
   2011/C 252/48
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Wilms en A. Alcover San Pedro, gemachtigden)

      Verwerende partij: Republiek Oostenrijk

      Conclusies

               —

               vaststellen dat de Republiek Oostenrijk de krachtens artikel 5, lid 1, van richtlijn 2008/1/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 januari 2008 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging (IPPC-richtlijn) op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen, omdat zij heeft nagelaten om vergunningen overeenkomstig de artikelen 6 en 8 te verlenen, bestaande vergunningen te controleren en indien nodig bestaande vergunningen te vernieuwen en naleving ervan te verzekeren, zodat alle bestaande installaties in overeenstemming met de eisen van de artikelen 3, 7, 9, 10 en 13, 14, sub a en b, en 15, lid 2, van de IPPC-richtlijn worden geëxploiteerd.

               —

               de Republiek Oostenrijk verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Overeenkomstig de bepalingen van de IPPC-richtlijn (1) moeten „bestaande installaties” in de zin van deze richtlijn vanaf 30 oktober 2007 een vergunning hebben.
   Volgens de informatie waarover de Commissie beschikt, hebben niet alle „bestaande installaties” in de Republiek Oostenrijk op het beslissende tijdstip de vereiste vergunning.

      (1)  Richtlijn 2008/1/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 januari 2008 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging (PB L 24, blz. 8).


title: Zaak C-546/12 P: Hogere voorziening ingesteld op 28 november 2012 door Ralf Schräder tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 18 september 2012 in de gevoegde zaken T-133/08, T-134/08, T-177/08 en T-242/09, Ralf Schräder/Communautair Bureau voor plantenrassen

text:
               9.2.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 38/12

         Hogere voorziening ingesteld op 28 november 2012 door Ralf Schräder tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 18 september 2012 in de gevoegde zaken T-133/08, T-134/08, T-177/08 en T-242/09, Ralf Schräder/Communautair Bureau voor plantenrassen
   (Zaak C-546/12 P)
   2013/C 38/15
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Rekwirant: Ralf Schräder (vertegenwoordigers: T. Leidereiter en W.-A. Schmidt, Rechtsanwälte)

      Andere partijen in de procedure: Communautair Bureau voor plantenrassen (CPVO), Jørn Hansson

      Conclusies

               —

               het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 18 september 2012 vernietigen voor zover het betrekking heeft op zaak T-242/09 en op de kosten;

               —

               het in eerste aanleg geformuleerde verzoek om vernietiging van de beslissing van de kamer van beroep van het CPVO van 23 januari 2009 (zaak A010/2007) toewijzen;

               —

               het CPVO verwijzen in de kosten van rekwirant in de onderhavige zaak, in de gevoegde zaken T-133/08, T-234/08, T-177/08 en T-242/09 en in de daaraan voorafgaande procedure voor de kamer van beroep van het CPVO.

      Middelen en voornaamste argumenten

               I.

               Met zijn eerste middel in hogere voorziening betoogt rekwirant dat het Gerecht er rechtens onjuist van is uitgegaan dat in een beroepsprocedure voor het CPVO betreffende de afwijzing van een verzoek tot nietigverklaring van een communautair ras, de feiten niet ambtshalve dienen te worden onderzocht. Volgens rekwirant wordt daardoor inbreuk gemaakt op de voor de kamer van beroep geldende regels inzake de bewijslast en de bewijsvoering en bijgevolg op de op het Gerecht rustende verplichting om de rechtmatigheid te toetsen, alsook op het recht van rekwirant op een eerlijk proces, op behoorlijk bestuur en op effectieve rechtsbescherming.

               II.

               Met zijn tweede middel in hogere voorziening komt rekwirant op tegen de vaststelling van het Gerecht dat in de procedure voor het CPVO slechts aanspraak op instructiemaatregelen kan worden gemaakt indien de partij een begin van bewijs van haar argument heeft bijgebracht. In dat verband voert rekwirant aan dat de regels inzake de bewijslast en de bewijsvoering zijn geschonden, dat hem het recht om te worden gehoord werd ontzegd, en dat de feiten en bewijselementen onjuist zijn opgevat, zelfs indien ervan zou worden uitgegaan dat de bewijslast bij rekwirant ligt.

               III.

               Met zijn derde middel in hogere voorziening betoogt rekwirant dat het Gerecht er rechtens onjuist van is uitgegaan dat een naar zijn mening „onjuist feit”, dit is een feit dat als zodanig niet bestaat, „algemeen bekend” was. In dit verband voert hij aan dat het Gerecht inbreuk heeft gemaakt op de verplichting om de rechtmatigheid te toetsen en de feiten en bewijselementen onjuist heeft opgevat.

               IV.

               Met zijn vierde middel in hogere voorziening stelt rekwirant dat het Gerecht blijkt heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting betreffende de stelplicht en de bewijslast, door rekwirant te verwijten dat hij zijn beweringen betreffende de groeiregulatoren niet met bewijzen heeft gestaafd. Dienaangaande betoogt rekwirant dat het arrest tegenstrijdig is, dat het Gerecht de rechtmatigheid niet heeft getoetst en dat er sprake is van een motiveringsgebrek.

               V.

               Met zijn vijfde middel in hogere voorziening betwist rekwirant de vaststelling van het Gerecht dat in het kader van de beoordeling van de onderscheidbaarheid van het ras de eigenschap „houding van de stengels” van een Osteospermumras niet dan wel niet naar behoren in aanmerking was genomen. Dat is een schending van de artikelen 7 en 20 van de verordening (1), een ontoelaatbare uitbreiding van het voorwerp van het geding, en een inbreuk op het verbod om bij verrassing beslissingen te nemen. Bovendien voert hij aan dat hem het recht om te worden gehoord is ontzegd.

               VI.

               Met zijn zesde middel in hogere voorziening betwist rekwirant de vaststelling van het Gerecht dat de „houding van de stengels” van een plantenras moet worden bepaald aan de hand van relatieve criteria, dit is door vergelijking met andere planten die in het kader van het betrokken onderzoek worden gebruikt. Volgens rekwirant vormt dit een verdraaiing van de feiten, een schending van de verordening, een ontoelaatbare uitbreiding van het voorwerp van het geding en een schending door het Gerecht van de verplichting om de rechtmatigheid volledig te toetsen. De beslissing is dus tegenstrijdig.

      (1)  Verordening (EG) nr. 2100/94 van de Raad van 27 juli 1994 inzake het communautaire kwekersrecht (PB L 227, blz. 1).


title: Zaak T-664/15: Beroep ingesteld op 13 november 2015 — Borg/Parlement

text:
               8.2.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 48/77

         Beroep ingesteld op 13 november 2015 — Borg/Parlement
   (Zaak T-664/15)
   (2016/C 048/85)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Jacob Borg (St. Julian’s, Malta) (vertegenwoordiger: N. Pirc Musar, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Parlement

      Conclusies

               —

               besluit A(2015)8486 C van het Europees Parlement van 15 september 2015 houdende afwijzing van verzoekers confirmatief verzoek om toegang tot bepaalde documenten die informatie bevatten over reiskosten, dagvergoedingen, vergoedingen voor algemene uitgaven en kosten voor personeelsvoorziening van leden van het Europees Parlement, nietig verklaren;

               —

               het Parlement overeenkomstig de artikelen 134 en 140 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht verwijzen in de kosten van verzoeker en in die van eventuele interveniënten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker vijf middelen aan.

               1.

               Eerste middel: schending van artikel 4, lid 1, onder b), van verordening nr. 1049/2001 (1), gelezen in samenhang met artikel 8, onder b), van verordening nr. 45/2001 (2), aangezien de gevraagde persoonsgegevens niet beschermd zijn op grond van het Unierecht.

               2.

               Tweede middel: schending van artikel 4, lid 1, onder b), van verordening nr. 1049/2001, gelezen in samenhang met artikel 8, onder b), van verordening nr. 45/2001, aangezien de toegang tot de gevraagde informatie werd geweigerd, hoewel de voorwaarden voor openbaarmaking waren vervuld.

               3.

               Derde middel: schending van de in de artikelen 2 en 4, juncto artikel 6, lid 3, van verordening nr. 1049/2001 neergelegde algemene verplichting om ieder document afzonderlijk te onderzoeken.

               4.

               Vierde middel: schending van artikel 4, lid 6, van verordening nr. 1049/2001, aangezien de weigering om gedeeltelijke toegang tot de gevraagde documenten te verlenen, niet gerechtvaardigd was.

               5.

               Vijfde middel: schending van de in de artikelen 7, lid 1, en 8, lid 1, van verordening nr. 1049/2001 neergelegde motiveringsplicht, aangezien het Parlement niet op alle argumenten van verzoeker heeft geantwoord.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB L 145, blz. 43).

      (2)  Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2000 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de communautaire instellingen en organen en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB L 8, blz. 1).


title: Zaak T-261/15: Arrest van het Gerecht van 19 april 2016 — Spirig Pharma/EUIPO (Daylong) [„Uniemerk — Aanvraag voor Uniebeeldmerk Daylong — Absolute weigeringsgrond — Beschrijvend karakter — Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EG) nr. 207/2009”]

text:
               30.5.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 191/28

         Arrest van het Gerecht van 19 april 2016 — Spirig Pharma/EUIPO (Daylong)
   (Zaak T-261/15) (1)

   ([„Uniemerk - Aanvraag voor Uniebeeldmerk Daylong - Absolute weigeringsgrond - Beschrijvend karakter - Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EG) nr. 207/2009”])
   (2016/C 191/36)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Spirig Pharma AG (Egerkingen, Zwitserland) (vertegenwoordigers: T. de Haan en P. Péters, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: V. Melgar en J. Crespo Carrillo, gemachtigden)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 24 maart 2015 (zaak R 2455/2014-4) inzake een aanvraag tot inschrijving van het beeldteken Daylong als Uniemerk

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Spirig Pharma AG wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 245 van 27.7.2015.


title: Zaak C-557/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk) op 3 december 2012 — KONE AG, Otis GmbH, Schindler Aufzüge und Fahrtreppen GmbH, Schindler Liegenschaftsverwaltung GmbH, ThyssenKrupp Aufzüge GmbH/ÖBB Infrastruktur AG

text:
               9.3.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 71/5

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk) op 3 december 2012 — KONE AG, Otis GmbH, Schindler Aufzüge und Fahrtreppen GmbH, Schindler Liegenschaftsverwaltung GmbH, ThyssenKrupp Aufzüge GmbH/ÖBB Infrastruktur AG
   (Zaak C-557/12)
   2013/C 71/09
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Oberste Gerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: KONE AG, Otis GmbH, Schindler Aufzüge und Fahrtreppen GmbH, Schindler Liegenschaftsverwaltung GmbH, ThyssenKrupp Aufzüge GmbH

      Verwerende partij: ÖBB Infrastruktur AG

      Prejudiciële vraag

      „Moet artikel 101 VWEU (artikel 81 EG, artikel 85 EG-Verdrag) aldus worden uitgelegd dat eenieder van karteldeelnemers vergoeding kan verlangen van de schade die hij heeft geleden als gevolg van de prijsstelling door een kartelbuitenstaander, die in het zog van de hogere marktprijs zijn eigen prijzen voor zijn producten meer heeft verhoogd dan hij zonder het kartel zou hebben gedaan (umbrella pricing), zodat op grond van het door het Hof van Justitie van de Europese Unie geformuleerde effectiviteitsbeginsel een aanspraak in het nationale recht moet bestaan?”


title: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 8 juli 1999 in zaak T-163/98: The Procter & Gamble Company tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (Gemeenschapsmerk - Woordcombinatie Baby-dry - Absolute weigeringsgrond - Omvang van toetsing door de kamers van beroep - Omvang van toetsing door het Gerecht)

text:
C 281/14              NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                        2.10.1999
  ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                              ambtenaren van de Europese Gemeenschappen voorziet in
                                                                        geval van blijvende gedeeltelijke invaliditeit ten gevolge van
                        van 19 juli 1999                                een ongeval waarvan hij het slachtoffer was toen hij als extern
                                                                        dienstverlener contractueel aan de instelling verbonden was,
  in zaak T-20/98: Q tegen Raad van de Europese Unie (1)                en subsidiair, betreffende een verzoek tot toekenning van
                                                                        schadevergoeding, heeft het Gerecht (Derde kamer), samenge-
(Ambtenaren — Beroep tot nietigverklaring — Terugvorde-                 steld als volgt: M. Jaeger, kamerpresident, K. Lenaerts en
ring van onverschuldigd betaalde bedragen — Artikel 23                  J. Azizi, rechters; griffier: A. Mair, administrateur, op 19 juli
                 van bijlage X bij het Statuut)                         1999 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                        1) Verwerpt het beroep.
                        (1999/C 281/26)
                                                                        2) Verstaat dat iedere partij de eigen kosten zal dragen.
                        (Procestaal: Frans)
                                                                        (1) PB C 209 van 4.7.1998.
In zaak T-20/98, Q, ambtenaar van de Raad van de Europese
Unie, vertegenwoordigd door J. -N. Louis, A. Tornel en F. Par-
mentier, advocaten te Brussel, domicilie gekozen hebbende te
Luxemburg bij Fiduciaire Myson SARL, rue de Cessange 30,
tegen Raad van de Europese Unie (gemachtigden: M. Bauer en
D. Waelbroeck), betreffende een beroep tot nietigverklaring
van de besluiten van de Raad van 12 maart en 13 juni 1997
waarbij de terugvordering werd gelast van de bedragen die                 ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
verzoekster onverschuldigd waren betaald uit hoofde van
terugbetaling van de huurkosten waarop het in een derde land                                      van 8 juli 1999
tewerkgesteld personeel recht heeft, heeft het Gerecht (Eerste
kamer), samengesteld als volgt: B. Vesterdorf, president, J. Pir-       in zaak T-163/98: The Procter & Gamble Company
rung en M. Vilaras, rechters; griffier: H. Jung, op 19 juli 1999        tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt
een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:                               (merken, tekeningen en modellen) (1)
1) Verwerpt het beroep.
                                                                        (Gemeenschapsmerk — Woordcombinatie Baby-dry — Ab-
2) Verstaat dat iedere partij de eigen kosten zal dragen.               solute weigeringsgrond — Omvang van toetsing door de
                                                                        kamers van beroep — Omvang van toetsing door het
                                                                                Gerecht)
(1) PB C 94 van 25.3.1998.
                                                                                (1999/C 281/28)
                                                                                (Procestaal: Frans)
  ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                              In zaak T-163/98, The Procter & Gamble Company, gevestigd
                                                                        te Cincinnatti, Ohio (Verenigde Staten), vertegenwoordigd
                        van 19 juli 1999                                door Th. van Innis, advocaat te Brussel, domicilie gekozen
                                                                        hebbende te Luxemburg ten kantore van K. Manhaeve, ad-
in zaak T-74/98: L. Mammarella tegen Commissie van de                   vocaat aldaar, rue Charles Martel 56-58, tegen Bureau voor
                Europese Gemeenschappen (1)                             harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en
                                                                        modellen) (gemachtigden: O. Montalto en F. López de Rego),
(Ambtenaren — Sociale zekerheid — Invaliditeitspensioen                 betreffende een beroep tegen de beslissing van de eerste kamer
— Extern werknemer die contractueel met instelling verbon-              van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de
den is — Systematisch vernieuwde dienstverleningsovereen-               interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 31 juli
                               komst)                                   1998 (zaak R 35/1998-1), die verzoekster op 7 augustus 1998
                                                                        is betekend, heeft het Gerecht van eerste aanleg (Tweede
                        (1999/C 281/27)                                 kamer), samengesteld als volgt: A. Potocki, president, C. W.
                                                                        Bellamy en A. W. M. Meij, rechters; griffier: H. Jung, op 8 juli
                                                                        1999 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
                        (Procestaal: Frans)
                                                                        1) Vernietigt de beslissing van de eerste kamer van beroep van het
In zaak T-74/98, L. Mammarella, ambtenaar van de Commis-                     Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken,
sie, wonende te Biandronno (Italië), vertegenwoordigd door                   tekeningen en modellen) van 31 juli 1998 (zaak R 35/1998-1).
G. Marchesini, advocaat te Vicenza, domicilie gekozen hebben-
de te Luxemburg ten kantore van E. Arendt, advocaat aldaar,             2) Verstaat, dat elke partij de eigen kosten zal dragen.
rue Mathias Hardt 8-10, tegen Commissie van de Europese
Gemeenschappen (gemachtigden: G. Valsesia en A. Dal Ferro),             (1) PB C 1 van 4.1.99.
betreffende een verzoek tot nietigverklaring van het besluit
van de Commissie houdende weigering van toekenning aan
verzoeker van de vergoeding waarin het Statuut van de


title: Zaak C-140/13: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Frankfurt am Main (Duitsland) op 20 maart 2013 — Annett Altmann e.a./Bundesanstalt für Finanzdienstleistungsaufsicht

text:
               1.6.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 156/22

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Frankfurt am Main (Duitsland) op 20 maart 2013 — Annett Altmann e.a./Bundesanstalt für Finanzdienstleistungsaufsicht
   (Zaak C-140/13)
   2013/C 156/35
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Verwaltungsgericht Frankfurt am Main

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Annett Altmann, Torsten Altmann, Hans Abel, Doris Anschütz, Heinz Anschütz, Waltraud Apitzsch, Uwe Apitzsch, Andrea Arnold, Klaus Arnold, Simone Arnold, Barbara Assheuer, Ingeborg Aubele, Karl-Heinz Aubele

      Verwerende partij: Bundesanstalt für Finanzdienstleistungsaufsicht

      Prejudiciële vragen

               1)

               Is het verenigbaar met het Unierecht dat dwingende geheimhoudingsverplichtingen voor de nationale autoriteiten die toezicht uitoefenen op financiële dienstverrichters, welke verplichtingen hun grondslag vinden in handelingen van Unierecht (in casu: de richtlijnen 2004/109/EG (1), 2006/48/EG (2) en 2009/65/EG (3)) en die zijn omgezet in het nationale recht — in de Bondsrepubliek Duitsland bij § 9 Kreditwesengesetz en § 8 Wertpapierhandelsgesetz — kunnen worden doorbroken door de toepassing en uitlegging van een nationaal procesrechtelijk voorschrift als § 99 Verwaltungsgerichtordnung?

               2)

               Kan een toezichthoudende autoriteit als de Bundesanstalt für Finanzdienstleistungsaufsicht, ingeval zij krachtens het Informationsfreiheitsgesetz wordt verzocht om inzage te geven in informatie over een bepaalde financiële dienstverrichter, zich ook dan nog beroepen op de onder andere krachtens het Unierecht voor haar geldende geheimhoudingsverplichtingen, zoals nader uitgewerkt in § 9 Kreditwesengesetz en § 8 Wertpapierhandelsgesetz, wanneer het bedrijfsmodel van de betrokken onderneming die financiële diensten heeft aangeboden — die ondertussen evenwel wegens insolventie is ontbonden en zich in staat van vereffening bevindt — in wezen bestond in grootschalige beleggingsfraude en de bewuste benadeling van beleggers en de leidinggevenden van de onderneming bij gewijsde tot meerjarige gevangenisstraffen zijn veroordeeld?

      (1)  Richtlijn 2004/109/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 december 2004 betreffende de transparantievereisten die gelden voor informatie over uitgevende instellingen waarvan effecten tot de handel op een gereglementeerde markt zijn toegelaten en tot wijziging van richtlijn 2001/34/EG (PB L 390, blz. 38).

      (2)  Richtlijn 2006/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2006 betreffende de toegang tot en de uitoefening van de werkzaamheden van kredietinstellingen (herschikking) (PB L 177, blz. 1).

      (3)  Richtlijn 2009/65/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende bepaalde instellingen voor collectieve belegging in effecten (icbe’s) (PB L 302, blz. 32).