title: Arrest van het Gerecht van Eerste Aanleg van 13 juli 2005 in zaak T-242/02, The Sunrider Corp. tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) (Gemeenschapsmerk — Woordmerk TOP — Weigering van inschrijving — Artikel 115, lid 4, van verordening (EG) nr. 40/94 — Begrip‚corresponderen’ — Schending van beginsel van redelijke termijn — Schending van rechten van verdediging — Absolute weigeringsgronden — Artikel 7, lid 1, sub b en c, van verordening nr. 40/94)

text:
               17.9.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 229/13

      ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG

   van 13 juli 2005
   in zaak T-242/02, The Sunrider Corp. tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Woordmerk TOP - Weigering van inschrijving - Artikel 115, lid 4, van verordening (EG) nr. 40/94 - Begrip,corresponderen' - Schending van beginsel van redelijke termijn - Schending van rechten van verdediging - Absolute weigeringsgronden - Artikel 7, lid 1, sub b en c, van verordening nr. 40/94)
   (2005/C 229/26)
   Procestaal: Grieks
   In zaak T-242/02, The Sunrider Corp., gevestigd te Torrance Californië (Verenigde Staten), vertegenwoordigd door M. Bra, vervolgens door N. Dontas, advocaten, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) (gemachtigden: O. Waelbroeck en P. Geroukalos), betreffende een beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 30 mei 2002 (zaak R 314/1999-1) inzake een aanvraag tot inschrijving van het woordmerk TOP als gemeenschapsmerk, heeft het Gerecht (Vierde kamer), samengesteld als volgt: samengesteld als volgt: H. Legal, kamerpresident, P. Mengozzi en I. Wiszniewska-Białecka, rechters; griffier: H. Jung, op 13 juli 2005 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Verzoekster wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 261 van 26.10.2002.


title: Doorhaling van zaak C-50/02

text:
C 233/20               NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  28.9.2002
               Doorhaling van zaak C-289/00 ( 1)                                    Doorhaling van zaak C-210/01 ( 1)
                        (2002/C 233/32)                                                      (2002/C 233/35)
De president van het Hof van Justitie van de Europese                De president van de Eerste kamer van het Hof van Justitie van
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 3 juli 2002 de              de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking van 15 juli
doorhaling in het register gelast van zaak C-289/00 (verzoek         2002 de doorhaling in het register gelast van zaak C-210/01:
van de Corte d’appello di Genova om een prejudiciële beslis-         Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse
sing): Cantieri Navali Italiani SpA (Fincantieri), Finmeccanica      Republiek.
SpA tegen Federico Bianchi e.a.
                                                                     (1 ) PB C 212 van 28.7.2001.
( 1) PB C 285 van 7.10.2000.
                                                                                Doorhaling van zaak C-458/01 ( 1)
               Doorhaling van zaak    C-352/00 ( 1)
                                                                                (2002/C 233/36)
                        (2002/C 233/33)
                                                                     De president van het Hof van Justitie van de Europese
De president van het Hof van Justitie van de Europese                Gemeenschappen heeft bij beschikking van 19 juni 2002 de
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 2 juli 2002 de              doorhaling in het register gelast van zaak C-458/01: Commis-
doorhaling in het register gelast van zaak C-352/00: Italiaanse      sie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Repu-
Republiek tegen Raad van de Europese Unie.                           bliek.
( 1) PB C 355 van 9.12.2000.                                         (1 ) PB C 84 van 6.4.2002.
                Doorhaling van zaak C-86/01 (1)                                      Doorhaling van zaak C-50/02 (1)
                        (2002/C 233/34)                                                      (2002/C 233/37)
De president van het Hof van Justitie van de Europese                De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 2 juli 2002 de              Gemeenschappen heeft bij beschikking van 11 juli 2002 de
doorhaling in het register gelast van zaak C-86/01: Commissie        doorhaling in het register gelast van zaak C-50/02: Commissie
van de Europese Gemeenschappen tegen Republiek Oostenrijk.           van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek.
( 1) PB C 118 van 21.4.2001.                                         (1 ) PB C 84 van 6.4.2002.


title: Zaak F-116/13: Beroep ingesteld op 30 november 2013 — ZZ/Commissie

text:
               15.2.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 45/46

         Beroep ingesteld op 30 november 2013 — ZZ/Commissie
   (Zaak F-116/13)
   2014/C 45/87
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: ZZ (vertegenwoordiger: S. Orlandi, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit betreffende de overdracht van verzoekers pensioenrechten aan de pensioenregeling van de Unie, waarbij toepassing wordt gegeven aan de nieuwe AUB van de artikelen 11 en 12 van bijlage VIII bij het Ambtenarenstatuut

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               vaststelling dat artikel 9 van de algemene uitvoeringsbepalingen van artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut onwettig en derhalve niet van toepassing is;

               —

               nietigverklaring van het besluit van 18 juni 2013 tot berekening van de pensioenrechten die verzoeker vóór zijn indiensttreding heeft verworven, in het kader van de overdracht daarvan aan de pensioenregeling van de instellingen van de Europese Unie, krachtens de algemene uitvoeringsbepalingen van artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut van 3 maart 2011;

               —

               verwijzing van de Commissie in de kosten van de procedure.


title: Zaak C-16/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado Contencioso-Administrativo de Madrid (Spanje) op 19 januari 2015 — María Elena Pérez López/Servicio Madrileño de Salud (Comunidad de Madrid)

text:
               23.3.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 96/8

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado Contencioso-Administrativo de Madrid (Spanje) op 19 januari 2015 — María Elena Pérez López/Servicio Madrileño de Salud (Comunidad de Madrid)
   (Zaak C-16/15)
   (2015/C 096/10)
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Juzgado Contencioso-Administrativo de Madrid

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: María Elena Pérez López

      Verwerende partij: Servicio Madrileño de Salud (Comunidad de Madrid)

      Prejudiciële vragen

               1)

               Is artikel 9.3 van Ley 55/2003, de 16 de diciembre, del Estatuto Marco del Personal Estatutario de los Servicios de Salud (wet 55/2003 van 16 december 2003 houdende het kaderstatuut voor statutair personeel van de gezondheidsdiensten) in strijd met de op 18 maart 1999 door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten Raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad (1), van 28 juni 1999, en dient dit derhalve buiten toepassing te blijven, aangezien door dit artikel misbruik als gevolg van het gebruik van opeenvolgende aanstellingen op oproepbasis in de hand wordt gewerkt, voor zover:

                           a)

                           daarin geen maximale totale duur van opeenvolgende aanstellingen op oproepbasis wordt vastgesteld, noch een maximaal aantal vernieuwingen ervan?

                           b)

                           het geheel aan de beoordeling van de overheid wordt overgelaten om te beslissen of structurele arbeidsplaatsen moeten worden gecreëerd bij meer dan twee aanstellingen van 12 maanden of langer binnen een periode van twee jaar voor de uitvoering van dezelfde werkzaamheden?

                           c)

                           aanstellingen op oproepbasis kunnen worden verricht zonder dat wordt vereist dat de concrete objectieve reden van tijdelijke, conjuncturele of buitengewone aard die een dergelijke aanstelling rechtvaardigt, hierbij wordt vermeld?

               2)

               Is artikel 11.7 van de Orden de la Consejería de Economía y Hacienda de la Comunidad de Madrid, de fecha 28 de enero de 2013 (besluit van 28 januari 2013 van het regionaal ministerie van Economie en Financiën van de autonome regio Madrid) in strijd met de op 18 maart 1999 door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten Raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999, en dient dit derhalve buiten toepassing te blijven, aangezien in dit artikel wordt bepaald dat „als de einddatum van de aanstelling is aangebroken in elk geval moet worden overgegaan tot ontslag en eindafrekening over de periode waarin de werkzaamheden verricht zijn, zelfs als dezelfde persoon aansluitend een nieuwe aanstelling krijgt”, aldus ongeacht of de concrete objectieve reden die de aanstelling rechtvaardigde, heeft opgehouden te bestaan, zoals is bepaald in clausule 3.1 van de Raamovereenkomst?

               3)

               Is de uitlegging van de derde alinea van artikel 9.3 van Ley 55/2003, de 16 de diciembre, artikel 9.3 van Ley 55/2003, de 16 de diciembre, del Estatuto Marco del Personal Estatutario de los Servicios de Salud (wet 55/2003 van 16 december 2003 houdende het kaderstatuut voor statutair personeel van de gezondheidsdiensten) in overeenstemming met het doel van de op 18 maart 1999 door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten Raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999, welke uitlegging inhoudt dat, als voor de uitvoering van dezelfde werkzaamheden meer dan twee aanstellingen van 12 maanden of langer binnen een periode van twee jaar worden gegeven, de personeelsformatie van de instelling moet worden uitgebreid met een structurele arbeidsplaats, waardoor de werknemer met een aanstelling op oproepbasis een aanstelling op interim basis krijgt?

               4)

               Is het in overeenstemming met het non-discriminatiebeginsel, neergelegd in de op 18 maart 1999 door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten Raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999, dat voor tijdelijk statutair personeel op oproepbasis dezelfde vergoeding geldt als die welke geldt voor werknemers met een arbeidsovereenkomst op oproepbasis, gelet op de wezenlijke overeenkomst tussen beide situaties? Het zou immers onbegrijpelijk zijn als werknemers met gelijke kwalificaties, die hun diensten verrichten bij hetzelfde bedrijf (Servicio Madrileño de Salud, gezondheidsdienst Madrid), dezelfde functie uitoefenen en voorzien in een identieke conjuncturele behoefte, verschillend worden behandeld wanneer hun arbeidsrelatie eindigt, zonder dat er een kennelijke reden is die het onmogelijk maakt arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd onderling te vergelijken om discriminatie te voorkomen.

      (1)  PB L 175, blz. 43.


title: Zaak T-572/11 RII: Beschikking van de president van het Gerecht van 23 april 2012 — Hassan/Raad ( „Kort geding — Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen tegen Syrië — Bevriezing van tegoeden en financiële middelen — Verzoek om voorlopige maatregelen — Nieuw verzoek — Nieuwe feiten — Geen — Niet-ontvankelijkheid” )

text:
               16.6.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 174/23

         Beschikking van de president van het Gerecht van 23 april 2012 — Hassan/Raad
   (Zaak T-572/11 RII)
   (Kort geding - Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - Beperkende maatregelen tegen Syrië - Bevriezing van tegoeden en financiële middelen - Verzoek om voorlopige maatregelen - Nieuw verzoek - Nieuwe feiten - Geen - Niet-ontvankelijkheid)
   2012/C 174/39
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Samir Hassan (Damascus, Syrië) (vertegenwoordigers: É. Morgan de Rivery en E. Lagathu, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: S. Kyriakopoulou en M. Vitsentzatos, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek om voorlopige maatregelen, met name verzoek om opschorting van de tenuitvoerlegging van de beperkende maatregelen die de Raad ten aanzien van Syrië heeft genomen, voor zover deze maatregelen betrekking hebben op verzoeker

      Dictum

               1)

               Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.

               2)

               De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.


title: Zaak C-212/09: Beroep ingesteld op 11 juni 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Portugese Republiek

text:
               1.8.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 180/35

         Beroep ingesteld op 11 juni 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Portugese Republiek
   (Zaak C-212/09)
   2009/C 180/61
   Procestaal: Portugees

      Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: G. Braun, M. Teles Romão en P. Guerra e Andrade, gemachtigden)

      Verwerende partij: Portugese Republiek

      Conclusies

               —

               vaststellen dat de Portugese Republiek niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op haar rusten krachtens de artikelen 56 EG en 43 EG, door bijzondere rechten van de Staat en van andere openbare lichamen of lichamen van de Portugese openbare sector in GALP Energia, SGPS SA te handhaven;

               —

               de Portugese Republiek verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Volgens de Portugese wetgeving heeft de Staat in GALP preferente aandelen waaraan uitzonderlijke bevoegdheden verbonden zijn. De Staat mag de president van de raad van bestuur aanwijzen. Op de onder zijn bevoegdheid vallende gebieden moeten besluiten van de vennootschap door de Staat worden bekrachtigd.
   Besluiten tot statutenwijziging, besluiten waarbij het sluiten van al dan niet paritaire groepsovereenkomsten wordt toegestaan en besluiten die op enigerlei wijze de bevoorrading van het land met aardolie, gas of afgeleide producten kunnen raken, moeten door de Staat worden goedgekeurd.
   De Commissie is van oordeel dat zowel het recht van de Staat een bestuurslid aan te wijzen dat bevoegd is besluiten te bekrachtigen als het vetorecht van de Staat in significant corporate actions ernstige beperkingen vormen voor zowel directe investeringen als portefeuille-investeringen.
   Bedoelde bijzondere rechten van de Staat vormen maatregelen van de Staat, daar de preferente aandelen niet stroken met een normale toepassing van het vennootschapsrecht.
   Het afgeleide gemeenschapsrecht biedt geen rechtvaardiging voor bijzondere rechten van de Staat in ondernemingen die aardolie en aardolieproducten aan de eindverbruiker verkopen. GALP biedt geen enkele waarborg voor de bevoorrading van het land. De Staat heeft van GALP een onderneming met besluitvormingscentrum in Portugal willen maken. Hoe dan ook heeft de Portugese Staat het evenredigheidsbeginsel geschonden, aangezien de aan de orde zijnde maatregelen niet geschikt zijn ter bereiking van het gestelde doel en verder gaan dan ter bereiking daarvan noodzakelijk is.


title: Zaak C-516/03: Beroep, op 9 december 2003 ingesteld door de Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek

text:
C 59/4                 NL                          Publicatieblad van de Europese Unie                                           6.3.2004
Beroep, op 9 december 2003 ingesteld door de Commissie                  Bovendien heeft de Italiaanse Republiek niet de maatregelen
van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Repu-                   genomen die nodig zijn om ervoor te zorgen dat de houder
                              bliek                                     van de afvalstoffen die zich op de stortplaats te Campolungo
                                                                        bevinden, deze afgeeft aan een particuliere of openbare ophaler
                        (Zaak C-516/03)                                 of een onderneming die de in bijlage II A of II B van de richtlijn
                                                                        bedoelde handelingen verricht. Hieruit volgt dat zij ook
                         (2004/C 59/06)                                 de krachtens artikel 8 van de richtlijn op haar rustende
                                                                        verplichtingen niet is nagekomen.
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
op 9 december 2003 beroep tegen Italiaanse Republiek
ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
vertegenwoordigd door M. Konstantinidis, lid van haar juri-
dische dienst, en R. Amorosi, ter beschikking van die dienst
gestelde rechter, als gemachtigden.                                     Verzoek van de Sala de lo Social del Tribunal Superior de
                                                                        Justicia de la Comunidad Valenciana van 27 november
                                                                        2003 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                        José Vicente Olaso Valero tegen Fondo de Garantía
—     vast te stellen dat de Italiaanse Republiek, door niet de                                       Salarial
      maatregelen te nemen die nodig zijn om ervoor te zorgen
      dat de nuttige toepassing of de verwijdering van de                                        (Zaak C-520/03)
      afvalstoffen op de stortplaats te Campolungo (Ascoli
      Piceno) plaatsvindt zonder gevaar voor de gezondheid                                        (2004/C 59/07)
      van de mens en zonder dat procédés of methoden worden
      aangewend die nadelige gevolgen voor het milieu kunnen
      hebben, en door niet de maatregelen te nemen die nodig
      zijn om ervoor te zorgen dat de houder van de afvalstoffen        De Sala de lo Social del Tribunal Superior de Justicia de la
      die zich op die stortplaats bevinden, deze afgeeft aan een        Comunidad Valenciana heeft bij beschikking van 27 november
      particuliere of openbare ophaler of een onderneming die           2003, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
      de in bijlage II A of II B bij de richtlijn bedoelde              12 december 2003, in het geding tussen José Vicente Olaso
      handelingen verricht, of zelf zorg draagt voor de nuttige         Valero tegen Fondo de Garantía Salarial, het Hof van Justitie
      toepassing of de verwijdering ervan, de krachtens de              van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudicië-
      artikelen 4 en 8 van richtlijn 75/442/EEG betreffende             le beslissing over de navolgende vragen:
      afvalstoffen, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156/EEG, op
      haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;                   A.    Valt de gevorderde schadeloosstelling wegens onrechtma-
                                                                              tig ontslag binnen de werkingssfeer van richtlijn 80/987/
—     de Italiaanse Republiek te verwijzen in de kosten van de
                                                                              EEG van de Raad van 20 oktober 1980 (1) betreffende de
      procedure.
                                                                              onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten
                                                                              inzake de bescherming van de werknemers bij insolventie
                                                                              van de werkgever, zoals deze luidde vóór richtlijn 2002/
Middelen en voornaamste argumenten                                            74/EG? (2)
Volgens de Commissie heeft de Italiaanse Republiek niet de              B.    Kan met inachtneming van de beginselen van gelijkheid
maatregelen genomen die nodig zijn om ervoor te zorgen dat                    en non-discriminatie worden aangenomen dat de regeling
de nuttige toepassing of de verwijdering van de afvalstoffen op               in artikel 33, lid 2, van de herziene tekst van het Estatuto
de stortplaats te Campolungo plaatsvindt zonder gevaar voor                   de los Trabajadores, voorzover daarbij voor de betaling
de gezondheid van de mens en zonder dat procédés of                           door het FOGASA van de desbetreffende schadeloos-
methoden worden aangewend die nadelige gevolgen voor het                      stellingen een vonnis of een administratieve beslissing
milieu kunnen hebben. De Italiaanse autoriteiten hebben                       wordt vereist, niet objectief kan worden gerechtvaardigd,
alleen aangevoerd dat de geleidelijke mineralisering van de                   zodat zij buiten toepassing dient te worden gelaten?
afvalstoffen van dien aard is dat kan worden betwijfeld of per
dag 35 m3 percolaat wordt geproduceerd, doch hebben
                                                                        (1) Richtlijn 80/987/EEG van de Raad van 20 oktober 1980 betreffen-
daarvoor geen nadere gegevens aangedragen; integendeel, zij
                                                                            de de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten
hebben uitdrukkelijk toegegeven dat nog steeds „productie en                inzake de bescherming van de werknemers bij insolventie van de
derhalve doorsijpeling van percolaat” mogelijk is. De Commis-               werkgever PB L 283 van 28.10.1980, blz. 23; hoofdstuk 5, deel 2,
sie herinnert eraan dat volgens artikel 175, lid 4, EG de                   blz. 219.
lidstaten zorg dragen voor de financiering en de uitvoering             (2) Richtlijn 2002/74/EG van het Europees Parlement en de Raad van
van het milieubeleid, zodat het ontbreken van voldoende                     23 september 2002 tot wijziging van Richtlijn 80/987/EEG van
financiële middelen niet kan worden aangevoerd als rechtvaar-               de Raad betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen
digingsgrond voor het ontbreken van concrete maatregelen                    der lidstaten inzake de bescherming van de werknemers bij
om dat terrein te saneren. Derhalve moet worden geconclu-                   insolventie van de werkgever (PB L 270 van 8.10.2002, blz. 10).
deerd dat de Italiaanse Republiek de krachtens artikel 4 van de
richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen.


title: Zaak T-58/01: Arrest van het Gerecht van 17 december 2009 — Solvay/Commissie ( Mededinging — Mededingingsregelingen — Markt voor natriumcarbonaat in de Gemeenschap — Beschikking houdende vaststelling van inbreuk op artikel 81 EG — Overeenkomst die aan onderneming minimumtonnage aan verkopen in lidstaat en aankoop van hoeveelheden die nodig zijn om dit minimumtonnage te bereiken verzekert — Verjaring van bevoegdheid van Commissie om geldboeten of sancties op te leggen — Redelijke termijn — Wezenlijke vormvoorschriften — Ongunstige beïnvloeding van handel tussen lidstaten — Recht van toegang tot dossier — Geldboete — Zwaarte en duur van inbreuk — Verzwarende en verzachtende omstandigheden )

text:
               13.2.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 37/31

         Arrest van het Gerecht van 17 december 2009 — Solvay/Commissie
   (Zaak T-58/01) (1)

   („Mededinging - Mededingingsregelingen - Markt voor natriumcarbonaat in de Gemeenschap - Beschikking houdende vaststelling van inbreuk op artikel 81 EG - Overeenkomst die aan onderneming minimumtonnage aan verkopen in lidstaat en aankoop van hoeveelheden die nodig zijn om dit minimumtonnage te bereiken verzekert - Verjaring van bevoegdheid van Commissie om geldboeten of sancties op te leggen - Redelijke termijn - Wezenlijke vormvoorschriften - Ongunstige beïnvloeding van handel tussen lidstaten - Recht van toegang tot dossier - Geldboete - Zwaarte en duur van inbreuk - Verzwarende en verzachtende omstandigheden”)
   2010/C 37/39
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Solvay SA (Brussel, België) (vertegenwoordigers: L. Simont, P.-A. Foriers, G. Block, F. Louis en A. Vallery, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Oliver en J. Currall, gemachtigden, bijgestaan door N. Coutrelis, advocaat)

      Voorwerp

   Primair, een vordering tot nietigverklaring van beschikking 2003/5/EG van de Commissie van 13 december 2000 in een procedure op grond van artikel 81 [EG] (Zaak COMP/33.133 — B: Natriumcarbonaat — Solvay, CFK) (PB 2003, L 10, blz. 1), en, subsidiair, een vordering tot nietigverklaring of verlaging van de aan verzoekster opgelegde geldboete.

      Dictum

               1.

               Artikel 1 van beschikking 2003/5/EG van de Commissie van 13 december 2000 in een procedure op grond van artikel 81 [EG] (Zaak COMP/33.133 — B: Natriumcarbonaat — Solvay, CFK), wordt nietig verklaard voor zover daarbij is vastgesteld dat Solvay SA in 1990 artikel 81 EG heeft geschonden.

               2.

               Het bedrag van de aan Solvay opgelegde geldboete wordt vastgesteld op 2,25 miljoen EUR.

               3.

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               4.

               Verzoekster zal drie vierde van haar eigen kosten en drie vierde van de kosten van de Europese Commissie dragen.

               5.

               De Commissie zal een vierde van haar eigen kosten en een vierde van de kosten van verzoekster dragen.

      (1)  PB C 161 van 2.6.2001.


title: Zaak C-290/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale di Firenze (Italië) op 12 juni 2014 — Strafzaak tegen Skerdjan Celaj

text:
               1.9.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 292/18

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale di Firenze (Italië) op 12 juni 2014 — Strafzaak tegen Skerdjan Celaj
   (Zaak C-290/14)
   2014/C 292/22
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Tribunale di Firenze

      Partijen in de strafzaak

   Skerdjan Celaj.

      Prejudiciële vraag

   Verzetten de bepalingen van richtlijn 2008/115 (1) zich tegen nationale bepalingen van de lidstaten volgens welke een gevangenisstraf van ten hoogste vier jaar wordt opgelegd aan een onderdaan van een derde land die, na niet als strafrechtelijke sanctie of als gevolg van een strafrechtelijke sanctie te zijn teruggezonden, in strijd met een legitiem inreisverbod opnieuw het grondgebied van de staat is binnengekomen, zonder dat eerst de dwangmiddelen van artikel 8 van richtlijn 2008/115 zijn opgelegd teneinde hem snel en effectief te verwijderen?

      (1)  Richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven (PB L 348, blz. 98).


title: Zaak C-30/07: Beroep ingesteld op 29 januari 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Hongaarse Republiek

text:
               24.3.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 69/8

         Beroep ingesteld op 29 januari 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Hongaarse Republiek
   (Zaak C-30/07)
   (2007/C 69/16)
   Procestaal: Hongaars
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: M. Condou-Durande en D. Simon, gemachtigden)

      Verwerende partij: Hongaarse Republiek
   Conclusies

               —

               vast te stellen dat de Hongaarse Republiek, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2003/109/EG (1) van de Raad van 25 november 2003 betreffende de status van langdurig ingezeten onderdanen van derde landen, althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               de Hongaarse Republiek te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De termijn voor omzetting van de richtlijn in nationaal recht is op 23 januari 2006 verstreken.

      (1)  PB L 16, blz. 44.


title: Zaak F-124/13: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 26 maart 2015 — CW/Parlement (Openbare dienst — Ambtenaren — Beroep tot nietigverklaring — Artikel 12 bis van het Statuut — Interne regels betreffende het raadgevend comité geweld en de voorkoming ervan op het werk — Artikel 24 van het Statuut — Verzoek om bijstand — Kennelijke beoordelingsfouten — Ontbreken — Rol en bevoegdheden van het raadgevend comité geweld en de voorkoming ervan op het werk — Facultatieve inschakeling door de ambtenaar — Beroep tot schadevergoeding)

text:
               11.5.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 155/41

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 26 maart 2015 — CW/Parlement
   (Zaak F-124/13) (1)

   ((Openbare dienst - Ambtenaren - Beroep tot nietigverklaring - Artikel 12 bis van het Statuut - Interne regels betreffende het raadgevend comité geweld en de voorkoming ervan op het werk - Artikel 24 van het Statuut - Verzoek om bijstand - Kennelijke beoordelingsfouten - Ontbreken - Rol en bevoegdheden van het raadgevend comité geweld en de voorkoming ervan op het werk - Facultatieve inschakeling door de ambtenaar - Beroep tot schadevergoeding))
   (2015/C 155/59)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: CW (vertegenwoordiger: C. Bernard-Glanz, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: E. Taneva en M. Dean, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van het besluit van het TABG tot afwijzing van het door verzoekster ingediende verzoek om bijstand

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Het Europees Parlement draagt zijn eigen kosten en wordt verwezen in de helft van de kosten van CW.

               3)

               CW draagt de helft van haar eigen kosten.

      (1)  PB C 52 van 22.2.2014, blz. 54.


title: Zaak T-364/17: Beroep ingesteld op 5 juni 2017 — Bielawski/EUIPO (HOUSE OF CARS)

text:
               31.7.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 249/44

         Beroep ingesteld op 5 juni 2017 — Bielawski/EUIPO (HOUSE OF CARS)
   (Zaak T-364/17)
   (2017/C 249/59)
   Procestaal: Pools

      Partijen

      Verzoekende partij: Marcin Bielawski (Warschau, Polen) (vertegenwoordiger: M. Kondrat, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Betrokken merk: Uniewoordmerk „HOUSE OF CARDS” — aanvraag nr. 15 172 638

      Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO in zaak R 2047/2016-5

      Conclusies

               —

               de bestreden beslissing vernietigen; of

               —

               de bestreden beslissing aldus wijzigen dat er geen absolute weigeringsgrond voor inschrijving is, en

               —

               het EUIPO verwijzen in de kosten.

      Aangevoerd middel

               —

               Schending van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009.


title: Zaak T-223/06 P: Hogere voorziening ingesteld op 23 augustus 2006 door Europees Parlement tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 13 juli 2006 in zaak F-102/05, O. Eistrup tegen Europees Parlement

text:
               14.10.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 249/15

         Hogere voorziening ingesteld op 23 augustus 2006 door Europees Parlement tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 13 juli 2006 in zaak F-102/05, O. Eistrup tegen Europees Parlement
   (Zaak T-223/06 P)
   (2006/C 249/35)
   Procestaal: Deens
   Partijen

      Rekwirant: Europees Parlement (Straatsburg, Frankrijk) (vertegenwoordigers: H. von Hertzen en L. Knudsen)

      Andere partij(en) in de procedure: O. Eistrup
   Conclusies

               —

               Vernietiging van de beschikking van het Gerecht voor Ambtenarenzaken.

               —

               Afdoening door het Gerecht van eerste aanleg in die zin dat de door rekwirant opgeworpen exceptie van niet-ontvankelijkheid gegrond wordt verklaard.

               —

               Ongegrondverklaring van het beroep van O. Eistrup.

               —

               Kosten rechtens.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Het Europees Parlement voert tot staving van zijn hogere voorziening aan dat het Gerecht voor Ambtenarenzaken artikel 43, lid 1, eerste alinea, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht heeft geschonden door het beroep niet niet-ontvankelijk te verklaren ofschoon het verzoekschrift niet met de hand door verzoekers raadsman was ondertekend, maar een stempel van diens handtekening droeg.
   Het Europees Parlement betoogt voorts dat het Gerecht voor Ambtenarenzaken het rechtszekerheidsbeginsel heeft geschonden door de toepasselijkheid van artikel 43, lid 1, eerste alinea, van voormeld Reglement afhankelijk te stellen van de voorwaarde dat sprake is van een onevenredige miskenning van het recht op toegang tot de rechter. Daarmee is niet voorzienbaar, of een beroep ontvankelijk is en ten gronde zal kunnen worden onderzocht.


title: Zaak T-439/13: Beroep ingesteld op 20 augustus 2013 — Fard en Sarkandi/Raad

text:
               14.12.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 367/31

         Beroep ingesteld op 20 augustus 2013 — Fard en Sarkandi/Raad
   (Zaak T-439/13)
   2013/C 367/54
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: Mohammad Moghaddami Fard (Teheran, Iran) en Ahmad Sarkandi (Verenigde Arabische Emiraten) (vertegenwoordigers: M. Taher, Solicitor, M. Lester, Barrister, en S. Kentridge, QC)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               besluit 2013/270/GBVB van de Raad van 6 juni 2013 houdende wijziging van besluit 2010/413/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Iran (PB L 156, blz. 10) en uitvoeringsverordening (EU) nr. 522/2013 van de Raad van 6 juni 2013 houdende uitvoering van verordening (EU) nr. 267/2012 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran (PB L 156, blz. 3), nietig verklaren;

               —

               de Raad verwijzen in de kosten van verzoekers.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoekers vijf middelen aan.

               1)

               De Raad heeft een kennelijke beoordelingsfout gemaakt door te oordelen dat verzoekers aan een van de voorwaarden voor plaatsing op de lijst voldoen en er is geen rechtsgrondslag is voor de plaatsing van verzoekers op een lijst.

               2)

               De Raad was voornemens verzoekers een reisverbod op te leggen zonder dat daarvoor een passende rechtsgrondslag bestond.

               3)

               De Raad heeft de opname van verzoekers in de bestreden maatregelen ontoereikend gemotiveerd.

               4)

               De Raad heeft de rechten van verdediging van verzoekers en hun recht op effectieve rechterlijke bescherming niet gewaarborgd.

               5)

               Het besluit van de Raad om verzoekers op een lijst te plaatsen heeft zonder rechtvaardiging of evenredigheid, de grondrechten van verzoekers geschonden, daaronder begrepen hun recht op bescherming van hun eigendom, gezinsleven, bedrijvigheid en goede naam.


title: Zaak C-357/09: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 30 november 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Administrativen sad Sofia-grad — Bulgarije) — Said Shamilovich Kadzoev (Huchbarov) (Visa, asiel, immigratie en andere beleidsterreinen die verband houden met vrij verkeer van personen — Richtlijn 2008/115/EG — Terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op grondgebied verblijven — Artikel 15, leden 4 tot en met 6 — Termijn voor bewaring — Inaanmerkingneming van tijdvak waarin uitvoering van verwijderingsbeslissing is geschorst — Begrip redelijk vooruitzicht op verwijdering )

text:
               30.1.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 24/17

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 30 november 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Administrativen sad Sofia-grad — Bulgarije) — Said Shamilovich Kadzoev (Huchbarov)
   (Zaak C-357/09) (1)

   (Visa, asiel, immigratie en andere beleidsterreinen die verband houden met vrij verkeer van personen - Richtlijn 2008/115/EG - Terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op grondgebied verblijven - Artikel 15, leden 4 tot en met 6 - Termijn voor bewaring - Inaanmerkingneming van tijdvak waarin uitvoering van verwijderingsbeslissing is geschorst - Begrip „redelijk vooruitzicht op verwijdering”)
   2010/C 24/28
   Procestaal: Bulgaars

      Verwijzende rechter

   Administrativen sad Sofia-grad

      Partij in het hoofdgeding

   Said Shamilovich Kadzoev (Huchbarov)

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Administrativen sad Sofia–grad — Uitlegging van artikel 15, leden 4, 5 en 6, van richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven (PB L 348, blz. 98) — Overschrijding van maximumduur van inbewaringstelling, voorzien in artikel 15 van deze richtlijn, voor onderdaan van derde land die illegaal op het grondgebied verblijft — Overschrijding van deze maximumduur op de datum van inwerkingtreding van de richtlijn, maar vóór de omzetting ervan in het nationale recht, dat geen beperking in de tijd van inbewaringstelling kent — Toepassing van normen van richtlijn na omzetting ervan in nationaal recht en gebrek aan terugwerkende kracht voor hangende gevallen — Niet-inaanmerkingneming, bij de berekening van de maximumduur van inbewaringstelling, van de tijd die is verstreken tijdens een procedure tot betwisting van het door de nationale autoriteiten genomen verwijderingsbesluit — Eventuele toelaatbaarheid van overschrijding van deze duur, gebaseerd op ontbreken van identiteitsdocumenten en middelen van bestaan, en op agressief gedrag van de betrokken persoon — Begrip „redelijk vooruitzicht op verwijdering”

      Dictum

               1)

               Artikel 15, leden 5 en 6, van richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven, moet aldus worden uitgelegd dat de daarin voorziene maximumtermijn voor inbewaringstelling het tijdvak van bewaring moet insluiten dat is vervuld in het kader van een verwijderingsprocedure die is ingeleid vóór de regeling van deze richtlijn van toepassing is geworden.

               2)

               Het tijdvak waarin een persoon in een inrichting voor tijdelijke plaatsing is geplaatst op grond van een beslissing die krachtens de nationale en communautaire bepalingen over asielzoekers is genomen, mag niet worden beschouwd als bewaring met het oog op verwijdering in de zin van artikel 15 van richtlijn 2008/115.

               3)

               Artikel 15, leden 5 en 6, van richtlijn 2008/115 moet aldus worden uitgelegd dat het tijdvak waarin de uitvoering van het verwijderingsbesluit was geschorst omdat de betrokkene tegen dit besluit beroep had ingesteld bij de rechter, in aanmerking wordt genomen bij de berekening van het tijdvak van bewaring met het oog op verwijdering wanneer de betrokkene gedurende deze procedure verder in een inrichting voor tijdelijke plaatsing heeft verbleven.

               4)

               Artikel 15, lid 4, van richtlijn 2008/115 moet aldus worden uitgelegd dat het geen toepassing vindt wanneer de mogelijkheden voor verlenging van de in artikel 15, lid 6, van richtlijn 2008/115 voorziene termijnen voor inbewaringstelling zijn uitgeput op het tijdstip van de rechterlijke toetsing van de bewaring van de betrokkene.

               5)

               Artikel 15, lid 4, van richtlijn 2008/115 moet aldus worden uitgelegd dat alleen wanneer er een werkelijk vooruitzicht is dat de verwijdering kan slagen rekening houdend met de in artikel 15, leden 5 en 6, voorziene termijnen, sprake is van een redelijk vooruitzicht op verwijdering, en dat dit laatste vooruitzicht niet bestaat wanneer het weinig waarschijnlijk lijkt dat de betrokkene, gezien deze termijnen, in een derde land wordt opgevangen.

               6)

               Artikel 15, leden 4 en 6, van richtlijn 2008/115 moet aldus worden uitgelegd dat wanneer de in deze richtlijn voorziene maximumtermijn voor inbewaringstelling is verstreken, op basis van dit artikel niet kan worden beslist om de betrokkene niet onmiddellijk vrij te laten op grond dat hij niet in het bezit is van geldige documenten, dat hij agressief is en dat hij noch over eigen bestaansmiddelen noch over een woning of middelen die de lidstaat daartoe verstrekt, beschikt.

      (1)  PB C 267 van 7.11.2009.


title: Zaak C-162/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 2 april 2012 — Società Airport Shuttle Express scarl en Giovanni Panarisi/Comune di Grottaferrata

text:
               9.6.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 165/14

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 2 april 2012 — Società Airport Shuttle Express scarl en Giovanni Panarisi/Comune di Grottaferrata
   (Zaak C-162/12)
   2012/C 165/23
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Società Airport Shuttle Express scarl, Giovanni Panarisi

      Verwerende partij: Comune di Grottaferrata

      Prejudiciële vragen

               1)

               Staan artikel 49 VWEU, artikel 3 VEU, de artikelen 3, 4, 5 en 6 VEU, de artikelen 101 en 102 VWEU alsook verordening (EEG) nr. 2454/1992 (1) en verordening (EG) nr. 12/1998 (2) in de weg aan de toepassing van de artikelen 3, lid 3, en 11 van wet nr. 21 van 15 januari 1992, waar zij respectievelijk bepalen: „3. Het hoofdkantoor van de vervoersonderneming en de stalling dienen zich te bevinden op het grondgebied van de vergunningverlenende gemeente” en „Reserveringen voor het vervoer met voertuigen met bestuurder worden gedaan bij de betrokken stallingen. Elke verhuur van een voertuig met bestuurder begint en eindigt bij de stalling die binnen de vergunningverlenende gemeente ligt, en het voertuig dient daar terug te keren ook indien de klant op het grondgebied van andere gemeenten kan in en uitstappen (…)”?

               2)

               Staan artikel 49 VWUE, artikel 3 VEU, de artikelen 3, 4, 5 en 6 VEU, de artikelen 101 en 102 VWEU alsook verordening (EEG) nr. 2454/1992 en verordening (EG) nr. 12/1998 in de weg aan de toepassing van de artikelen 5 en 10 van wet nr. 58 van de regio Lazio van 26 oktober 1993, waar zij respectievelijk bepalen „(…) De klant stapt op, of de dienst vangt aan, op het grondgebied van de vergunningverlenende gemeente” en „(…) De klant [stapt op], en de dienst [vangt aan], uitsluitend op het grondgebied van de gemeente die de vergunning of machtiging heeft verleend, en de klant [wordt] naar iedere bestemming vervoerd, na voorafgaande instemming van de bestuurder indien de bestemming buiten het grondgebied van de gemeente ligt”?

      (1)  PB L 251, blz. 1.

      (2)  PB L 4, blz. 10.


title: Zaak C-430/11: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale di Rovigo (Italië) op 18 augustus 2011 — Strafzaak tegen Md Sagor

text:
               28.1.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/25

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale di Rovigo (Italië) op 18 augustus 2011 — Strafzaak tegen Md Sagor
      (Zaak C-430/11)
      (2012/C 25/44)
      Procestaal: Italiaans

         Verwijzende rechter

      Tribunale di Rovigo

         Partijen in de strafzaak

      Md Sagor

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Staan de artikelen 2, 4, 6, 7 en 8 van richtlijn 2008/115/EG (1) er, in het licht van de beginselen van loyale samenwerking en de nuttige werking van de richtlijn, aan in de weg dat een onderdaan van een derde land die illegaal verblijft, door de lidstaat wordt bestraft met een geldstraf die vervolgens wordt omgezet in de strafrechtelijke sanctie van huisarrest, op grond van louter zijn illegale binnenkomst en aanwezigheid, en dit nog vóór de niet-naleving van een verwijderingsbevel van de bestuurlijke autoriteiten?

                  2)

                  Staan de artikelen 2, 15 en 16 van richtlijn 2008/115/EG er, in het licht van de beginselen van loyale samenwerking en de nuttige werking van de richtlijn, aan in de weg dat een lidstaat een bepaling vaststelt waarin is voorzien dat een onderdaan van een derde land die illegaal verblijft, wordt bestraft met een geldstraf die vervolgens wordt omgezet in onmiddellijke uitwijzing, die als strafrechtelijke sanctie uitvoerbaar is, zonder eerbiediging van de procedure en de rechten van de vreemdeling als voorzien in de richtlijn?

                  3)

                  Staat het beginsel van loyale samenwerking, zoals neergelegd in artikel 4, lid 3, VEU, in de weg aan een nationale bepaling die is vastgesteld gedurende de omzettingstermijn van een richtlijn en die tot doel heeft om de werkingssfeer van de richtlijn te omzeilen, althans deze te beperken? Welke maatregelen moet de nationale rechter treffen indien dit inderdaad het doel blijkt te zijn?

         (1)  PB L 348, blz. 98.


title: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 11 november 2004 in zaak C-467/02 (verzoek van het Verwaltungsgericht Stuttgart om een prejudiciële beslissing): Inan Cetinkaya tegen Land Baden-Württemberg (Associatieovereenkomst EEG-Turkije — Vrij verkeer van werknemers — Artikelen 7, eerste alinea, en 14, lid 1, van besluit nr. 1/80 van Associatieraad — Verblijfsrecht van kind van Turkse werknemer na meerderjarigheid — Voorwaarden voor besluit tot verwijdering — Strafrechtelijke veroordelingen)

text:
               8.1.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 6/11

      ARREST VAN HET HOF

   (Tweede kamer)
   van 11 november 2004
   in zaak C-467/02 (verzoek van het Verwaltungsgericht Stuttgart om een prejudiciële beslissing): Inan Cetinkaya tegen Land Baden-Württemberg (1)

   (Associatieovereenkomst EEG-Turkije - Vrij verkeer van werknemers - Artikelen 7, eerste alinea, en 14, lid 1, van besluit nr. 1/80 van Associatieraad - Verblijfsrecht van kind van Turkse werknemer na meerderjarigheid - Voorwaarden voor besluit tot verwijdering - Strafrechtelijke veroordelingen)
   (2005/C 6/18)
   Procestaal: Duits
   In zaak C-467/02, betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 234 EG, ingediend door het Verwaltungsgericht Stuttgart (Duitsland) bij beslissing van 19 december 2002, ingekomen bij het Hof op 27 december 2002, in de procedure Inan Cetinkaya tegen Land Baden-Württemberg, heeft het Hof (Tweede kamer), samengesteld als volgt: C. W. A. Timmermans, kamerpresident, J.-P. Puissochet, R. Schintgen, N. Colneric en J. N. Cunha Rodrigues (rapporteur), rechters; advocaat-generaal: P. Léger; griffier: M. Múgica Arzamendi, hoofdadministrateur, op 11 november 2004 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Artikel 7, eerste alinea, van besluit nr. 1/80 van 19 september 1980 betreffende de ontwikkeling van de associatie, dat is vastgesteld door de bij de associatieovereenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en Turkije ingestelde Associatieraad, moet aldus worden uitgelegd dat het ziet op de situatie van een meerderjarige persoon die kind is van een Turkse werknemer die behoort of heeft behoord tot de legale arbeidsmarkt van de lidstaat van ontvangst, hoewel dit kind in deze lidstaat is geboren en er steeds heeft gewoond.

               2)

               Artikel 7, eerste alinea, van besluit nr. 1/80 verzet zich ertegen dat de rechten die deze bepaling toekent aan een Turkse onderdaan die zich bevindt in de situatie van Cetinkaya, na een veroordeling tot een gevangenisstraf gevolgd door een ontwenningskuur worden beperkt wegens een langere afwezigheid van de arbeidsmarkt.

               3)

               Artikel 14 van besluit nr. 1/80 verzet zich ertegen dat de nationale rechterlijke instanties bij de rechtmatigheidstoetsing van een maatregel tot verwijdering van een Turkse onderdaan, geen rekening houden met feiten die zich na het laatste besluit van de bevoegde autoriteiten hebben voorgedaan en waardoor een beperking van de rechten van de betrokkene in de zin van deze bepaling niet meer zou zijn toegestaan.

      (1)  PB C 70 van 22.3.2003.


title: Zaak C-138/07: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 12 februari 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Hof van beroep te Antwerpen — België) — Belgische Staat/N.V. Cobelfret (Richtlijn 90/435/EEG — Artikel 4, lid 1 — Rechtstreekse werking — Nationale regeling tot afschaffing van dubbele belasting over uitgekeerde winst — Aftrek van bedrag van ontvangen dividenden van belastbare grondslag van moedermaatschappij alleen voor zover deze belastbare winst heeft geboekt)

text:
               4.4.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/3

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 12 februari 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Hof van beroep te Antwerpen — België) — Belgische Staat/N.V. Cobelfret
   (Zaak C-138/07) (1)

   (Richtlijn 90/435/EEG - Artikel 4, lid 1 - Rechtstreekse werking - Nationale regeling tot afschaffing van dubbele belasting over uitgekeerde winst - Aftrek van bedrag van ontvangen dividenden van belastbare grondslag van moedermaatschappij alleen voor zover deze belastbare winst heeft geboekt)
   (2009/C 82/05)
   Procestaal: Nederlands
   Verwijzende rechter
   Hof van beroep te Antwerpen
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Belgische Staat

      Verwerende partij: N.V. Cobelfret
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Hof van beroep te Antwerpen — Uitlegging van artikel 4 van richtlijn 90/435/EEG van de Raad van 23 juli 1990 betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor moedermaatschappijen en dochterondernemingen uit verschillende lidstaten (PB L 225, blz. 6) — Nationale bepalingen tot afschaffing van dubbele belasting over uitgekeerde winst — Voorwaarden
   Dictum
   Artikel 4, lid 1, eerste streepje, van richtlijn 90/435/EEG van de Raad van 23 juli 1990 betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor moedermaatschappijen en dochterondernemingen uit verschillende lidstaten, moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een wettelijke regeling van een lidstaat zoals die aan de orde in het hoofdgeding, die bepaalt dat de door een moedermaatschappij ontvangen dividenden in de belastbare basis van deze vennootschap worden opgenomen en daarna ten belope van 95 % daarvan worden afgetrokken voor zover er voor het betrokken belastbare tijdperk na aftrek van de andere vrijgestelde winsten een positief winstsaldo overblijft.
   Artikel 4, lid 1, eerste streepje, van richtlijn 90/435 is onvoorwaardelijk en voldoende nauwkeurig om voor de nationale rechterlijke instanties te kunnen worden ingeroepen.

      (1)  PB C 117 van 26.5.2007.


title: Verzoek van het Bundesfinanzhof van 19 maart 1996 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Südzucker AG Mannheim/Ochsenfurt en Hauptzollamt Mannheim (Zaak C-161/96)

text:
6 . 7 . 96          1 NL |                    Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                              Nr . C 197/ 13
Verzoek van de High Court of Justice, Queen's Bench                      van de eventualiteit van behoefte aan verpleging in het kader
Division, van 3 mei 1996 om een prejudiciele beslissing in               van een wettelijke verzekeringsplicht in te voeren en daarbij
het geding tussen The Queen en Ministry of Agriculture,                  in een andere Lid-Staat wonende personen te verplichten
Fisheries and Food en The Commissioners for Customs &                    daaraan bij te dragen, ofschoon zij tegelijk wegens hun
Excise, ex parte: The National Farmers' Union, David                     woonplaats van het recht op prestaties zijn uitgesloten of
Burnett and Sons Limited, R. S. and E. Wright Limited,                   hun recht is geschorst ?
Anglo Beef Processors Limited, United Kingdom Genetics (a
firm ), Wyjac Calves Limited, International Traders Ferry
Limited, MFP International Limited, Interstate Truck Ren
tal Limited en Vian Exports Limited, intervenienten: Anglo
Dutch Meat Exports Limited, Beck Food Group Limited,
First City Trading Limited, Weddel Swift Limited, Carrex                 Verzoek van het Bundesfinanzhof van 19 maart 1996 om
August Limited, Meatal Supplies (Wholesale Meats ) Limi                 een prejudiciële beslissing in het geding tussen Südzucker
ted, Meat Marketing Services ( UK) Limited, NWL ( Ireland )                AG Mannheim/Ochsenfurt en Hauptzollamt Mannheim
Limited, Hibernia Foocls pic, D. T. Duggins Limited,
Swallow Foods International Limited en The British Asso                                        ( Zaak C-161/96 )
                  ciation of Sheep Exporters                                                       ( 96/C 197/25 )
                        ( Zaak C-157/96 )
                             96/C 197/23                                 Flet Bundesfinanzhof — VIL Senat — heeft bij beschikking
                                                                         van 19 maart 1996, ingekomen ter griffie van het Hof van
                                                                         Justitie op 13 mei 1996 , in het geding tussen Südzucker AG
De High Court of Justice, Queen's Bench Division, heeft bij              Mannheim/Ochsenfurt en Hauptzollamt Mannheim, het
beschikking van 3 mei 1996 , ingekomen ter griffie van het               Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht
Hof van Justitie op 8 mei 1996 , in het geding tussen The                om een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag :
Queen en Ministry of Agriculture, Fisheries and Food en
The Commissioners for Customs & Excise, ex parte : The                   Is Verordening ( EEG ) nr . 2670/81 van de Commissie van
National Farmers ' Union en anderen , interveniënten : Anglo             14 september 1981 tot vaststelling van uitvoeringsbepalin
Dutch Meat Exports Limited en anderen, het Hof van                       gen voor de produktie buiten de quota in de sector suiker
Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een                  ( PB 1981 , L 262, blz. 14 ), juncto Verordening ( EEG )
prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:                        nr . 3183/ 80 van de Commissie van 3 december 1980
                                                                         houdende gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen in
Is artikel 1 van Beschikking 96/239/EG van de Commissie                  zake het stelsel van invoer-, uitvoer- en voorfixatiecertifica
van 27 maart 1996 inzake spoedmaatregelen ter bescher                   ten voor landbouwproducten (PB 1980, L 338, blz. 1 ),
ming tegen boviene spongiforme encefalopathie ( J ) geheel of            vooral gelet op het communautaire evenredigheidsbeginsel
ten dele ongeldig, in het bijzonder omdat de Commissie niet              geldig, voor zover daaruit volgt, dat suiker wordt geacht op
bevoegd was om deze beschikking vast te stellen of misbruik              de interne markt te zijn afgezet — grondslag voor de heffing
van deze bevoegdheid heeft gemaakt, of omdat zij in strijd is            van rechten op de suikerproduktie —, wanneer de suiker
met het evenredigheidsbeginsel ?                                         weliswaar daadwerkelijk is uitgevoerd, doch zonder dat de
                                                                         douaneformaliteiten bij uitvoer zijn vervuld, en bijgevolg
(!) PB nr . L 78 van 28 . 3 . 1996 , blz . 47.                           geen bewijs ervan kan worden geleverd door middel van het
                                                                         door de douane geviseerde exemplaar nr . 1 van het
                                                                         uitvoercertificaat ?
Verzoek van 28 maart 1996 van het Sozialgericht Karlsruhe
om een prejudiciële beslissing in het geding tussen M. Mo
lenaar en B. Fath-Molenaar en AOK Baden-Württem                         Verzoek van het Bundesfinanzhof van 7 maart 1996 om een
                                 berg                                    prejudiciële beslissing in het geding tussen A. Racke GmbH
                        ( Zaak C-160/96 )                                             &C Co. tegen Hauptzollamt Mainz
                           ( 96/C 197/24 )                                                      ( Zaak C-162/96 )
                                                                                ( 96/C 197/26 )
Het Sozialgericht Karlsruhe — 11 . Kammer — heeft bij
beschikking van 28 maart 1996 , ingekomen ter griffie van                Het Bundesfinanzhof — VII. Senat — heeft bij beschikking
het Hof van Justitie op 1 3 mei 1 996 , in het geding tussen M.          van 7 maart 1996 , ingekomen ter griffie van het Hof van
Molenaar en B. Fath-Molenaar en AOK Baden-Württem                       Justitie op 13 mei 1996 , in het geding tussen A. Racke
berg, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen                GmbH & Co . tegen Hauptzollamt Mainz, het Hof van
verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende               Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een
vraag :                                                                  prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:
Moeten de artikelen 6 en 48 , lid 2 , EG-Verdrag aldus                   1 . Is Verordening ( EEG ) nr. 3300/91 van de Raad van
worden uitgelegd, dat zij het recht van een Lid-Staat                         11 november 1991 houdende schorsing van de handels
beperken om een stelsel van sociale zekerheid tot dekking                     concessies bedoeld in de Samenwerkingsovereenkomst


title: Zaak C-67/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundessozialgericht (Duitsland) op 10 februari 2014 — Jobcenter Berlin Neukölln/Nazifa Alimanovic e.a.

text:
               12.5.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 142/14

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundessozialgericht (Duitsland) op 10 februari 2014 — Jobcenter Berlin Neukölln/Nazifa Alimanovic e.a.
   (Zaak C-67/14)
   2014/C 142/19
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundessozialgericht

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Jobcenter Berlin Neukölln

      Verwerende partijen: Nazifa Alimanovic, Sonita Alimanovic, Valentina Alimanovic, Valentino Alimanovic

      Prejudiciële vragen

               1)

               Is het in artikel 4 van verordening nr. 883/2004 (1) neergelegde beginsel van gelijke behandeling — met uitzondering van de uitsluiting van de export van uitkeringen overeenkomstig artikel 70, lid 4, van verordening nr. 883/2004 — ook van toepassing op bijzondere, niet op premie- of bijdragebetaling berustende prestaties als bedoeld in artikel 70, leden 1 en 2, van verordening nr. 883/2004?

               2)

               Ingeval de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, kan dan — en zo ja in welke mate — het in artikel 4 van verordening nr. 883/2004 neergelegde beginsel van gelijke behandeling worden beperkt door nationale wettelijke bepalingen tot omzetting van artikel 24, lid 2, van richtlijn 2004/38 (2), volgens welke de toegang tot dergelijke prestaties zonder uitzondering is uitgesloten wanneer een Unieburger in een andere lidstaat slechts een verblijfsrecht als werkzoekende geniet?

               3)

               Verzet artikel 45, lid 2, VWEU, juncto artikel 18 VWEU, zich tegen een nationale bepaling volgens welke Unieburgers die zich als werkzoekenden op de uitoefening van hun recht van vrij verkeer kunnen beroepen, een sociale uitkering ter waarborging van de bestaanszekerheid, die tevens de toegang tot de arbeidsmarkt vergemakkelijkt, zonder uitzondering wordt ontzegd zolang zij het verblijfsrecht uitsluitend genieten om werk te zoeken en ongeacht het bestaan van een band met de gastlidstaat?

      (1)  Verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels (PB L 166, blz. 1).

      (2)  Richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (PB L 158, blz. 77).


title: Zaak T-199/08: Arrest van het Gerecht van 16 juni 2011 — Ziegler/Commissie ( „Mededinging — Mededingingsregelingen — Markt van internationale verhuisdiensten in België — Beschikking waarbij inbreuk op artikel 81 EG is vastgesteld — Prijsvaststelling — Marktverdeling — Manipulatie van procedure voor indiening van offertes — Merkbare beïnvloeding van handel — Geldboeten — Richtsnoeren voor berekening van geldboeten van 2006” )

text:
               30.7.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 226/24

         Arrest van het Gerecht van 16 juni 2011 — Ziegler/Commissie
   (Zaak T-199/08) (1)

   (Mededinging - Mededingingsregelingen - Markt van internationale verhuisdiensten in België - Beschikking waarbij inbreuk op artikel 81 EG is vastgesteld - Prijsvaststelling - Marktverdeling - Manipulatie van procedure voor indiening van offertes - Merkbare beïnvloeding van handel - Geldboeten - Richtsnoeren voor berekening van geldboeten van 2006)
   2011/C 226/47
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Ziegler SA (Brussel, België) (vertegenwoordigers: J.-L. Lodomez en J. Lodomez, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Bouquet en O. Beynet, vervolgens A. Bouquet en N. von Lingen, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek tot nietigverklaring van beschikking C(2008) 926 def. van de Commissie van 11 maart 2008 betreffende een procedure op grond van artikel 81 [EG] en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (Zaak COMP/38.543 — Internationale verhuisdiensten), en subsidiair een verzoek tot nietigverklaring of verlaging van de aan verzoekster opgelegde geldboete

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Ziegler SA wordt verwezen in de kosten, daaronder begrepen die welke op het kort geding voor het Gerecht zijn gevallen.

      (1)  PB C 183 van 19.7.2008.


title: Zaak C-15/14 P: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 4 juni 2015 — Europese Commissie/MOL Magyar Olaj- és Gázipari Nyrt. (Hogere voorziening — Staatssteun — Overeenkomst tussen Hongarije en olie- en gasmaatschappij MOL over vergoedingen voor de winning van koolwaterstoffen — Latere wijziging van het wettelijke stelsel houdende verhoging van de vergoedingen — Verhoging niet op MOL toegepast — Besluit waarbij de steun onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt is verklaard — Selectiviteit)

text:
               20.7.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 236/14

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 4 juni 2015 — Europese Commissie/MOL Magyar Olaj- és Gázipari Nyrt.
   (Zaak C-15/14 P) (1)

   ((Hogere voorziening - Staatssteun - Overeenkomst tussen Hongarije en olie- en gasmaatschappij MOL over vergoedingen voor de winning van koolwaterstoffen - Latere wijziging van het wettelijke stelsel houdende verhoging van de vergoedingen - Verhoging niet op MOL toegepast - Besluit waarbij de steun onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt is verklaard - Selectiviteit))
   (2015/C 236/18)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: L. Flynn en K. Talabér-Ritz, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure: MOL Magyar Olaj- és Gázipari Nyrt. (vertegenwoordigers: N. Niejahr, Rechtsanwältin, F. Carlin, barrister)

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               De Europese Commissie wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 61 van 1.3.2014.


title: Zaak C-31/15 P: Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 2 juni 2016 — Photo USA Electronic Graphic, Inc./Raad van de Europese Unie, Europese Commissie, Ancàp SpA, Cerame-Unie AISBL, Confindustria Ceramica, Verband der Keramischen Industrie eV [Hogere voorziening — Uitvoeringsverordening (EU) nr. 412/2013 — Invoer van keuken — en tafelgerei van keramiek van oorsprong uit China — Definitief antidumpingrecht]

text:
               8.8.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 287/9

         Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 2 juni 2016 — Photo USA Electronic Graphic, Inc./Raad van de Europese Unie, Europese Commissie, Ancàp SpA, Cerame-Unie AISBL, Confindustria Ceramica, Verband der Keramischen Industrie eV
   (Zaak C-31/15 P) (1)

   ([Hogere voorziening - Uitvoeringsverordening (EU) nr. 412/2013 - Invoer van keuken - en tafelgerei van keramiek van oorsprong uit China - Definitief antidumpingrecht])
   (2016/C 287/11)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Photo USA Electronic Graphic, Inc. (vertegenwoordiger: K. Adamantopoulos, advocaat)

      Andere partijen in de procedure: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: aanvankelijk B. Driessen en S. Boelaert, vervolgens H. Marcos Fraile, gemachtigden, bijgestaan door B. O’Connor, solicitor, en S. Gubel, advocaat), Europese Commissie (vertegenwoordigers: J.-F. Brakeland en M. França, gemachtigden), Ancàp SpA, Cerame-Unie AISBL, Confindustria Ceramica, Verband der Keramischen Industrie eV (vertegenwoordigers: R. Bierwagen, Rechtsanwalt)

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Photo USA Electronic Graphic Inc. wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 89 van 16.3.2015.


title: Zaak C-71/15 P: Beschikking van de vicepresident van het Hof van 18 december 2015 — Hof van Justitie van de Europese Unie/Kendrion NV, ondersteund door: Europese Commissie

text:
               29.2.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 78/10

         Beschikking van de vicepresident van het Hof van 18 december 2015 — Hof van Justitie van de Europese Unie/Kendrion NV, ondersteund door: Europese Commissie
   (Zaak C-71/15 P) (1)

   (2016/C 078/12)
   Procestaal: Nederlands
   De vicepresident van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 107 van 30.3.2015.


title: Zaak C-539/13: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal (Verenigd Koninkrijk) op 14 oktober 2013 — Merck Canada Inc., Merck Sharp & Dohme Ltd/Sigma Pharmaceuticals PLC

text:
               11.1.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 9/19

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal (Verenigd Koninkrijk) op 14 oktober 2013 — Merck Canada Inc., Merck Sharp & Dohme Ltd/Sigma Pharmaceuticals PLC
   (Zaak C-539/13)
   2014/C 9/29
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   Court of Appeal

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Merck Canada Inc., Merck Sharp & Dohme Ltd

      Verwerende partij: Sigma Pharmaceuticals PLC

      Prejudiciële vragen

               1)

               Kan de houder van een octrooi of een aanvullend beschermingscertificaat, of zijn begunstigde, zich enkel op zijn rechten krachtens de eerste alinea van het specifieke mechanisme beroepen indien hij vooraf zijn voornemen in die zin kenbaar heeft gemaakt?

               2)

               Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord:

                           a)

                           Hoe moet dat voornemen kenbaar worden gemaakt?

                           b)

                           Kan de houder, of zijn begunstigde, zich nog op zijn rechten beroepen ten aanzien van de farmaceutische producten die in een lidstaat zijn ingevoerd of in de handel gebracht vóór de verklaring van zijn voornemen om die rechten in te roepen?

               3)

               Wie moet de in de tweede alinea van het specifieke (omissis) mechanisme bedoelde voorafgaande kennisgeving aan de houder van een octrooi of een aanvullend beschermingscertificaat, of zijn begunstigde, doen? In het bijzonder:

                           a)

                           Moet de voorafgaande kennisgeving worden gedaan door degene die voornemens is het farmaceutische product in te voeren of in de handel te brengen?
                           of

                           b)

                           Is, indien een wettelijke toelating wordt aangevraagd door iemand anders dan de toekomstige importeur (wat op basis van de nationale regelgeving mogelijk is), de voorafgaande kennisgeving door de aanvrager van de wettelijke toelating geldig, wanneer hij niet voornemens is het farmaceutische product zelf in te voeren of in de handel te brengen maar de voorgenomen invoer en het in de handel brengen zullen plaatsvinden op basis van de wettelijke toelating die aan de aanvrager is verleend? En

                                       i)

                                       Maakt het daarbij verschil of in de voorafgaande kennisgeving de persoon wordt vermeld die het farmaceutische product zal invoeren of in de handel brengen?

                                       ii)

                                       Maakt het daarbij verschil of de voorafgaande kennisgeving is verzonden en de wettelijke toelating is aangevraagd door een rechtspersoon in een groep van ondernemingen die een economische eenheid vormen, en de producten worden ingevoerd of in de handel gebracht door een andere rechtspersoon van die groep, op basis van een vergunning van de eerste rechtspersoon, terwijl de voorafgaande kennisgeving de rechtspersoon die het farmaceutische product zal invoeren of in de handel brengen niet vermeldt?

               4)

               Aan wie moet de in de tweede alinea van het specifieke mechanisme bedoelde kennisgeving worden gericht? In het bijzonder:

                           a)

                           Wordt onder begunstigde van een octrooi of aanvullend beschermingscertificaat enkele diegene begrepen die naar nationaal recht het recht heeft om een rechtsvordering in te stellen om dat octrooi of aanvullend beschermingscertificaat te doen gelden?
                           of

                           b)

                           Volstaat het, wanneer een groep ondernemingen een economische eenheid vormt die bestaat uit een aantal rechtspersonen, om de kennisgeving te richten aan de rechtspersoon die in de lidstaat van invoer de operationele dochteronderneming en houder van de vergunning voor het in de handel brengen is, in plaats van aan de entiteit in de groep die naar nationaal recht het recht heeft om een rechtsvordering in te stellen om het octrooi of aanvullend beschermingscertificaat te doen gelden, op grond dat een dergelijke rechtspersoon kan worden gekwalificeerd als begunstigde van het octrooi of aanvullend beschermingscertificaat, of dat mag worden aangenomen dat een dergelijke kennisgeving normaliter wordt bezorgd aan de personen die beslissen namens de houder van het octrooi of aanvullende beschermingscertificaat?

                           c)

                           Indien vraag 4 (b) bevestigend wordt beantwoord, wordt een kennisgeving die voor het overige conform de voorschriften is, niet-conform wanneer zij is gericht aan de „Manager, Regulatory Affairs” van een onderneming die in de groep niet de entiteit is die naar nationaal recht het recht heeft een rechtsvordering in te stellen om het octrooi of aanvullende beschermingscertificaat te doen gelden, maar de operationele dochteronderneming of houder van de vergunning voor het in de handel brengen in de lidstaat van invoer en die afdeling „Regulatory Affairs” in de praktijk regelmatig kennisgevingen van parallelimporteurs betreffende het specifieke mechanisme en andere zaken ontvangt?


title: Zaak C-110/14: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 3 september 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Judecătoria Oradea — Roemenië) — Horațiu Ovidiu Costea/SC Volksbank România SA [Prejudiciële verwijzing — Richtlijn 93/13/EEG — Artikel 2, onder b) — Begrip ‚consument’ — Kredietovereenkomst gesloten door een natuurlijke persoon die het beroep van advocaat uitoefent — Terugbetaling van een lening met als onderpand een onroerend goed dat toebehoort aan het advocatenkantoor van de kredietnemer — Kredietnemer die beschikt over de noodzakelijke kennis om vóór de ondertekening van de overeenkomst te beoordelen of een beding oneerlijk is]

text:
               26.10.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 354/6

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 3 september 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Judecătoria Oradea — Roemenië) — Horațiu Ovidiu Costea/SC Volksbank România SA
   (Zaak C-110/14) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Richtlijn 93/13/EEG - Artikel 2, onder b) - Begrip ‚consument’ - Kredietovereenkomst gesloten door een natuurlijke persoon die het beroep van advocaat uitoefent - Terugbetaling van een lening met als onderpand een onroerend goed dat toebehoort aan het advocatenkantoor van de kredietnemer - Kredietnemer die beschikt over de noodzakelijke kennis om vóór de ondertekening van de overeenkomst te beoordelen of een beding oneerlijk is])
   (2015/C 354/06)
   Procestaal: Roemeens

      Verwijzende rechter

   Judecătoria Oradea

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Horațiu Ovidiu Costea

      Verwerende partij: SC Volksbank România SA

      Dictum

   Artikel 2, onder b), van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten moet aldus worden uitgelegd dat een natuurlijke persoon die het beroep van advocaat uitoefent en met een bank een kredietovereenkomst sluit waarin het doel van de lening niet is vermeld, als een „consument” in de zin van die bepaling kan worden aangemerkt wanneer die overeenkomst geen verband houdt met de beroepsactiviteit van die advocaat. Het feit dat de uit die overeenkomst voortvloeiende schuldvordering is gedekt door een door die persoon als vertegenwoordiger van zijn advocatenkantoor verstrekte hypothecaire waarborg met als onderpand goederen die bestemd zijn voor de uitoefening van de beroepsactiviteit van die persoon, zoals een onroerend goed dat toebehoort aan dat kantoor, is in dit verband niet relevant.

      (1)  PB C 175 van 10.6.2014.


title: Zaak T-263/02: Beroep, op 30 augustus 2002 ingesteld door Österreichische Postsparkasse Aktiengesellschaft tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
9.11.2002             NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      C 274/31
Beroep, op 30 augustus 2002 ingesteld door Österreichi-               Commissie van de Europese Gemeenschappen door Erste Bank
sche Postsparkasse Aktiengesellschaft tegen Commissie                 der österreichischen Sparkassen AG, gevestigd te Wenen,
             van de Europese Gemeenschappen                           vertegenwoordigd door W. Kirchhoff, F. Montag en G. Bauer,
                                                                      advocaten.
                       (Zaak T-263/02)
                       (2002/C 274/54)                                Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
                       (Procestaal: Duits)                            —     beschikking C(2002)2091 def. van de Commissie van
                                                                            11 juni 2002 in zaak COMP/36.571/D-1 — Oostenrijkse
                                                                            banken, nietig te verklaren voorzover zij betrekking heeft
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-                   op verzoekster;
schappen is op 30 augustus 2002 beroep ingesteld tegen
Commissie van de Europese Gemeenschappen door Österrei-
                                                                      —     subsidiair, de aan verzoekster opgelegde geldboete in te
chische Postsparkasse Aktiengesellschaft, gevestigd te Wenen,
                                                                            trekken;
vertegenwoordigd door H.-J. Niemeyer en M. von Hinden,
advocaten, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
                                                                      —     subsidiair, de bij de bestreden beschikking aan verzoekster
                                                                            opgelegde geldboete tot een passend bedrag te verlagen;
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
—    de artikelen 1 en 2 van de beschikking van de Commissie          —     verweerster hoe dan ook in de kosten te verwijzen.
     van 11 juni 2002 in zaak COMP/36.571 — Oostenrijkse
     banken nietig te verklaren voorzover daarin wordt vastge-
     steld dat verzoekster artikel 81 EG heeft geschonden en
     de inbreuk moet beëindigen;
                                                                      Middelen en voornaamste argumenten
—    artikel 3 van de beschikking nietig te verklaren voorzover
     verzoekster daarbij een geldboete van 7,59 miljoen euro
     wordt opgelegd;
                                                                      Verweersters procedure betrof de regelmatige bijeenkomsten
—    subsidiair, de bij artikel 3 van de beschikking aan              van banken in Oostenrijk („Bankenrunden”). In de bestreden
     verzoekster opgelegde geldboete tot een passend bedrag           beschikking stelde de Commissie vast dat verzoekster —
     te verlagen;                                                     samen met zeven andere Oostenrijkse bankinstellingen —
                                                                      artikel 81 EG had geschonden door deel te nemen aan
—    verweerster in de kosten te verwijzen.                           overeenkomsten en onderling afgestemde feitelijke gedragin-
                                                                      gen betreffende prijzen, tarieven en reclame, die van 1 januari
                                                                      1995 tot en met 24 juni 1998 strekten tot beperking van de
Middelen en voornaamste argumenten                                    mededinging op de Oostenrijkse bankmarkt. De Commissie
                                                                      heeft de betrokken banken geldboeten opgelegd.
De middelen en argumenten komen overeen met die in zaak
T-261/02 (Bank für Arbeit und Wirtschaft AG/Commissie).
                                                                      Verzoekster stelt dat de beschikking is aangetast door talrijke
                                                                      gebreken. In de eerste plaats schendt zij in verschillende
                                                                      opzichten het grondbeginsel van hoor en wederhoor. Vóór de
                                                                      vaststelling van de beschikking is verzoekster niet gehoord
                                                                      over het verwijt dat alle zelfstandige spaarkassen aan haar, als
                                                                      leidinggevende instelling, zijn toe te rekenen. De beschikking
Beroep, op 2 september 2002 ingesteld door Erste Bank                 is evenmin toereikend gemotiveerd. Met name de motivering
der österreichischen Sparkassen AG tegen Commissie van                van de toerekening van de spaarkassen aan verzoekster en van
                de Europese Gemeenschappen                            de aan de berekening van de geldboete ten grondslag liggende
                                                                      berekening van marktaandelen voldoen niet aan de in de
                                                                      rechtspraak gestelde eisen met betrekking tot de motiverings-
                       (Zaak T-264/02)
                                                                      plicht.
                       (2002/C 274/55)
                       (Procestaal: Duits)                            Verder is de beschikking volgens verzoekster in strijd met
                                                                      het beginsel van behoorlijk bestuur. Bijzonder ernstig is
                                                                      de onrechtmatige toerekening van het optreden van alle
                                                                      zelfstandige spaarkassen aan verzoekster/GiroCredit als lei-
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-             dinggevende instelling van de sector spaarkassen. De juridische
schappen is op 2 september 2002 beroep ingesteld tegen                voorwaarden voor die toerekening zijn kennelijk niet vervuld.


title: Zaak T-288/06: Beroep ingesteld op 18 oktober 2006 — Huta Częstochowa /Commissie

text:
               2.12.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 294/63

         Beroep ingesteld op 18 oktober 2006 — Huta „Częstochowa”/Commissie
   (Zaak T-288/06)
   (2006/C 294/125)
   Procestaal: Pools
   Partijen

      Verzoekende partij: Huta „Częstochowa” SA (vertegenwoordigers: Cz. Sadkowski en D. Sałajewski, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies
   Verzoekster vordert

               —

               nietigverklaring van artikel 3, lid 2, tweede alinea, van de beschikking van de Commissie van 5 juli 2005 inzake staatssteun nr. C 20/24 (ex NN 25/05) ten gunste van Huta „Częstochowa” SA.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoekster verzoekt om nietigverklaring van de beschikking van de Commissie van 5 juli 2005 inzake staatssteun nr. C 20/24 (ex NN 25/05), waarbij in artikel 3, lid 2, tweede alinea, de steun die Polen in de periode van 1997 tot mei 2002 aan Huta „Częstochowa” SA heeft verleend in de vorm van bedrijfssteun en steun voor de herstructurering van het personeelsbestand, onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt wordt verklaard. De beschikking is op 21 augustus 2006 aan verzoekster betekend. In artikel 3, lid 2, van de bestreden beschikking heeft de Commissie Polen verplicht de noodzakelijke maatregelen te nemen om de onrechtmatig verleende steun van de in dat lid genoemde ondernemingen, waaronder verzoekster, terug te vorderen. Volgens die beschikking zijn alle in voormeld lid genoemde ondernemingen hoofdelijk aansprakelijk voor de terugbetaling van die steun, hetgeen onverwijld en volgens de procedures van nationaal recht dient te geschieden. Over de gehele periode vanaf de ontvangst van de steun tot het tijdstip waarop deze werkelijk is terugbetaald, moet volgens de bepalingen van hoofdstuk V van verordening (EG) nr. 794/2004 van de Commissie (1) rente worden berekend.
   Tot staving van haar beroep voert verzoekster de volgende middelen aan:

               —

               schending van de artikelen 87 EG en 88 EG, alsmede van artikel 1, lid 5, van verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (2), door de vaststelling dat volgens voornoemde bepalingen een beschikking mag worden gegeven waarbij de steun die een lidstaat vóór zijn toetreding tot de Europese Unie heeft verleend, als met de gemeenschappelijke markt onverenigbare steun wordt aangemerkt, hoewel de betrokken steun na de inwerkingtreding van het EG-Verdrag in Polen niet was toegepast, alsmede door de vaststelling dat de terug te betalen bedragen over de gehele periode vanaf het tijdstip waarop de steun aan Huta „Częstochowa” is verleend tot het tijdstip waarop die steun werkelijk is terugbetaald, met rente moeten worden vermeerderd. Verzoekster stelt dat de van 1997 tot 2002 verleende en na de toetreding van Polen tot de Europese Unie niet-toegepaste steun niet op grond van artikel 87 EG als met de gemeenschappelijke markt onverenigbare steun kan worden aangemerkt, omdat die steun geen ongunstige invloed kon uitoefenen op de intracommunautaire handel in de periode vóór 1 mei 2004, dat wil zeggen vóór de toetreding van Polen tot de Europese Unie, toen de Poolse markt geen deel uitmaakte van de intracommunautaire markt. Bovendien wordt verzoekster in bijlage I bij Protocol nr. 8 bij het Toetredingsverdrag (3), betreffende de herstructurering van de Poolse ijzer- en staalindustrie, niet genoemd, zodat de meeste bepalingen van dat Protocol haar niet betreffen.

               —

               schending van artikel 9, lid 4, van verordening nr. 794/2004, omdat in de beschikking geen bij terugvordering van staatssteun toe te passen rentepercentage is vastgesteld. Daar Polen voor zijn toetreding tot de Europese Unie geen vijfjaarlijkse interbancaire swaprente kende, hadden volgens verzoekster de Commissie en Polen overeenkomstig voormeld artikel daarover tot een afspraak moeten komen, wat weer in de bestreden beschikking of in een andere beschikking van de Commissie tot uiting had dienen te komen.

      (1)  Verordening (EG) nr. 794/2004 van de Commissie van 21 april 2004 tot uitvoering van verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag.

      (2)  PB L 83, blz. 1.

      (3)  Verdrag betreffende de toetreding van de Tsjechische Republiek, de Republiek Estland, de Republiek Cyprus, de Republiek Letland, de Republiek Litouwen, de Republiek Hongarije, de Republiek Malta, de Republiek Polen, de Republiek Slovenië en de Slowaakse Republiek tot de Europese Unie van 23 april 2003 (PB L 236, blz. 17).


title: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 7 februari 2002 in zaak T-201/94: Erwin Kustermann tegen Raad van de Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeenschappen ("Beroep tot schadevergoeding — Niet-contractuele aansprakelĳkheid — Melk — Extra heffing — Referentiehoeveelheid — Verordening (EG) nr. 2187/93 — Vergoeding van producenten — Stuiting van verjaring")

text:
18.5.2002              NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                          C 118/23
(EEG) nr. 1371/84 van de Commissie van 16 mei 1984 tot                   1)    Verstaat dat verweerders gehouden zijn de schade te vergoeden
vaststelling van de nadere voorschriften voor de toepassing                    die verzoeker heeft geleden ten gevolge van de toepassing van
van de bij artikel 5 quater van verordening nr. 804/68                         verordening (EEG) nr. 857/84 van de Raad van 31 maart
ingestelde extra heffing (PB L 132, blz. 11), heeft het Gerecht                1984 houdende algemene voorschriften voor de toepassing van
(Vierde kamer), samengesteld als volgt : P. Mengozzi, kamer-                   de in artikel 5 quater van verordening nr. 804/68 bedoelde
president, V. Tiili en R. M. Moura Ramos, rechters; griffier:                  heffing in de sector melk en zuivelproducten, zoals aangevuld
D. Christensen, administrateur, op 7 februari 2002 een arrest                  bij verordening (EEG) nr. 1371/84 van de Commissie van
gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:                                    16 mei 1984 tot vaststelling van de nadere voorschriften voor
                                                                               de toepassing van de bij artikel 5 quater van verordening
1)    Verwerpt het beroep.                                                     (EEG) nr. 804/68 ingestelde extra heffing, voorzover in deze
                                                                               verordeningen niet is voorzien in de toekenning van een
2)    Verwijst verzoeker in de kosten.                                         referentiehoeveelheid aan producenten die in het door de
                                                                               betrokken lidstaat gekozen referentiejaar geen melk hadden
                                                                               geleverd krachtens een verbintenis als bedoeld in verordening
(1) PB C 218 van 6.8.1994.                                                     (EEG) nr. 1078/77 van de Raad van 17 mei 1977 tot
                                                                               invoering van een stelsel van premies voor het niet in de handel
                                                                               brengen van melk en zuivelproducten en voor de omschakeling
                                                                               van het melkveebestand.
                                                                         2)    Verstaat dat de periode waarover aan verzoeker vergoeding moet
                                                                               worden toegekend voor de schade die hij heeft geleden ten
  ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                                     gevolge van de toepassing van verordening nr. 857/84, begint
                                                                               op 5 augustus 1987 en eindigt op 28 maart 1989.
                       van 7 februari 2002
                                                                         3)    Verstaat dat partijen binnen zes maanden na dit arrest de in
                                                                               gemeen overleg vastgestelde bedragen die moeten worden
in zaak T-201/94: Erwin Kustermann tegen Raad van de
                                                                               betaald, aan het Gerecht zullen overleggen.
Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeen-
                            schappen (1)                                 4)    Verstaat dat partijen, indien zij niet tot overeenstemming
                                                                               kunnen komen, binnen dezelfde termijn hun berekeningen aan
(„Beroep tot schadevergoeding — Niet-contractuele aanspra-                     het Gerecht zullen doen toekomen.
kelijkheid — Melk — Extra heffing — Referentiehoeveelheid
— Verordening (EG) nr. 2187/93 — Vergoeding van produ-                   5)    Houdt de beslissing omtrent de kosten aan.
               centen — Stuiting van verjaring”)
                                                                         (1) PB C 218 van 6.8.1994.
                          (2002/C 118/36)
                          (Procestaal: Duits)
                                                                           ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
In zaak T-201/94, Erwin Kustermann, woonachtig te Eggenthal
(Duitsland), vertegenwoordigd door H.-P. Ried, Y. Schur en                                       van 7 februari 2002
R. Brukhardt, advocaten, domicilie gekozen hebbende te
Luxemburg, tegen Raad van de Europese Unie (gemachtigde:                 in zaak T-261/94: Bernhard Schulte tegen Raad van de
A.-M. Colaert) en Commissie van de Europese Gemeenschap-                 Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeen-
pen (gemachtigden: D. Booß, M. Niejahr, H.-J. Rabe en                                                schappen (1)
M. Núñez-Müller), betreffende een beroep krachtens de artike-
len 178 en 215, tweede alinea, EG-Verdrag (thans de artike-
len 235 EG en 288, tweede alinea, EG), strekkende tot                    („Beroep tot schadevergoeding — Niet-contractuele aanspra-
vergoeding van de schade die verzoeker heeft geleden omdat               kelijkheid — Melk — Extra heffing — Referentiehoeveelheid
hij geen melk heeft kunnen leveren ingevolge verordening                 — Verordening (EG) nr. 2187/93 — Vergoeding van produ-
(EEG) nr. 857/84 van de Raad van 31 maart 1984 houdende                  centen — Handeling van nationale autoriteiten — Verja-
algemene voorschriften voor de toepassing van de in ar-                                                  ring”)
tikel 5 quater van verordening (EEG) nr. 804/68 bedoelde
heffing in de sector melk en zuivelproducten (PB L 90, blz. 13),                                   (2002/C 118/37)
zoals aangevuld bij verordening (EEG) nr. 1371/84 van de
Commissie van 16 mei 1984 tot vaststelling van de nadere                                           (Procestaal: Duits)
voorschriften voor de toepassing van de bij artikel 5 quater
van verordening nr. 804/68 ingestelde extra heffing (PB L 132,
blz. 11), heeft het Gerecht (Vierde kamer), samengesteld als             In zaak T-261/94, Bernhard Schulte, woonachtig te Delbrück
volgt: P. Mengozzi, kamerpresident, V. Tiili en R. M. Moura              (Duitsland), vertegenwoordigd door R. Freise, advocaat, tegen
Ramos, rechters; griffier: D. Christensen, administrateur, op            Raad van de Europese Unie (gemachtigden: A.-M. Colaert en
7 februari 2002 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt              M. Núñez-Müller) en Commissie van de Europese Gemeen-
als volgt:                                                               schappen (gemachtigden: D. Booß, M. Niejahr en M. Núñez-


title: Zaak F-91/13: Beroep ingesteld op 19 september 2013 — ZZ/Commissie

text:
               14.12.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 367/40

         Beroep ingesteld op 19 september 2013 — ZZ/Commissie
   (Zaak F-91/13)
   2013/C 367/70
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: ZZ (vertegenwoordigers: L. Levi and A. Blot, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit van de Commissie waarbij terugbetaling wordt gevraagd van de ontheemdingstoelage en de reiskosten die verzoeker gedurende zijn detachering in Duitsland heeft ontvangen, en verzoek om terugbetaling van het reeds geïnde bedrag en vergoeding van de immateriële schade

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 20 december 2012 waarbij verzoeker werd gevraagd om terugbetaling van de ontheemdingstoelage en de reiskosten die hij gedurende zijn detachering in Duitsland heeft ontvangen;

               —

               nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 24 juni 2013 tot afwijzing van verzoekers klacht;

               —

               derhalve, terugbetaling van het bedrag dat het tot aanstelling bevoegd gezag reeds heeft geïnd met betaling van vertragingsrente tegen het tarief van de Europese Centrale Bank plus twee punten;

               —

               in elk geval, vergoeding van de geleden immateriële schade, welke ex aequo et bono op 5 000 EUR wordt begroot;

               —

               verwijzing van verweerster in alle kosten.