title: Zaak C-460/18 P: Hogere voorziening, ingesteld op 12 juli 2018 door HK tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 3 mei 2018 in zaak T-574/16, HK/Commissie

text:
               22.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 381/4

      Hogere voorziening, ingesteld op 12 juli 2018 door HK tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 3 mei 2018 in zaak T-574/16, HK/Commissie
      (Zaak C-460/18 P)
      (2018/C 381/05)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Rekwirant: HK (vertegenwoordigers: A. Champetier, S. Rodrigues, avocats)

         Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Raad van de Europese Unie

         Conclusies

                  —

                  de hogere voorziening ontvankelijk en gegrond verklaren;

                  —

                  het arrest van het Gerecht van 3 mei 2018 (zaak T-574/16) vernietigen;

                  —

                  de zaak zelf afdoen en de in eerste aanleg door rekwirant ingestelde vorderingen toewijzen, waaronder de vordering tot verwijzing van verweerster in de kosten; of, bij gebreke daarvan,

                  —

                  de zaak voor afdoening terugverwijzen naar het Gerecht, waarbij over de kosten van de hogere voorziening uitspraak dient te worden gedaan overeenkomstig artikel 184 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van zijn hogere voorziening voert rekwirant twee middelen aan. Het eerste middel is gebaseerd op schending van artikel 17, eerste alinea, van bijlage VIII bij het Statuut van de ambtenaren, alsmede op het onduidelijke, onsamenhangende en tegenstrijdige karakter van de motivering. Met het tweede middel worden schending van het non-discriminatiebeginsel en ontoereikende motivering aangevoerd.


title: Zaak T-417/18 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 20 juli 2018 — CdT/EUIPO („Kort geding — Institutioneel recht — Voor de werking van het EUIPO noodzakelijke vertaaldiensten — Beroep op externe dienstverleners — Verzoek tot verkrijging van voorlopige maatregelen — Geen spoedeisendheid”)

text:
               22.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 381/26

      Beschikking van de president van het Gerecht van 20 juli 2018 — CdT/EUIPO
      (Zaak T-417/18 R)
      ((„Kort geding - Institutioneel recht - Voor de werking van het EUIPO noodzakelijke vertaaldiensten - Beroep op externe dienstverleners - Verzoek tot verkrijging van voorlopige maatregelen - Geen spoedeisendheid”))
      (2018/C 381/31)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Vertaalbureau voor de organen van de Europese Unie (CdT) (vertegenwoordigers: J. Rikkert en M. Garnier, gemachtigden)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) (vertegenwoordigers: N. Bambara en D. Hanf, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens de artikelen 278 en 279 VWEU strekkende tot opschorting van de tenuitvoerlegging van de besluiten van het EUIPO houdende maatregelen die toelaten om voor vertaaldiensten die noodzakelijk zijn voor zijn werking een beroep te doen op andere dienstverleners dan het CdT, en tevens ertoe strekkende het EUIPO te gelasten om in het Supplement op het Publicatieblad van de Europese Unie een schorsingsbericht te publiceren met betrekking tot zijn aanbesteding voor het leveren van vertaaldiensten, en om geen overeenkomsten te sluiten in het kader van deze aanbesteding.

         Dictum

                  1)

                  Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.

                  2)

                  De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.


title: Zaak T-72/16: Beschikking van het Gerecht van 13 juli 2018 — BBY Solutions/EUIPO — Worldwide Sales Corporation España (BEST BUY mobile)

text:
               22.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 381/31

      Beschikking van het Gerecht van 13 juli 2018 — BBY Solutions/EUIPO — Worldwide Sales Corporation España (BEST BUY mobile)
      (Zaak T-72/16) (1)

      (2018/C 381/38)
      Procestaal: Engels
      De president van de Derde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

         (1)  PB C 118 van 4.4.2016.


title: Zaak C-468/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Judecătorie Constanţa (Roemenië) op 18 juli 2018 — R / P

text:
               22.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 381/5

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Judecătorie Constanţa (Roemenië) op 18 juli 2018 — R / P
      (Zaak C-468/18)
      (2018/C 381/06)
      Procestaal: Roemeens

         Verwijzende rechter

      Judecătoria Constanţa

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: R

         Verwerende partij: P

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Indien een gerecht van een lidstaat kennisneemt van een verzoekschrift met drie petita, te weten betreffende ontbinding van het huwelijk van de ouders van een minderjarig kind, toewijzing van de ouderlijke verantwoordelijkheid voor dit kind en oplegging van een onderhoudsverplichting ten behoeve van dit kind, kunnen artikel 3, onder a), artikel 3, onder d), en artikel 5 van verordening nr. 4/2009 (1) dan aldus worden uitgelegd dat het gerecht dat oordeelt over de ontbinding van het huwelijk — het gerecht van de plaats waar de verweerder zijn gewone verblijfplaats heeft en waar deze is verschenen voor het gerecht — eveneens kan oordelen over de onderhoudsuitkering ten behoeve van het kind, hoewel dit gerecht zich onbevoegd heeft verklaard inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid voor dit kind, of kan het verzoek inzake onderhoudsverplichtingen uitsluitend worden behandeld door de gerechtelijke instantie die bevoegd is om het verzoek inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid voor het kind te behandelen?

                  2)

                  Behoudt, in dezelfde hypothese voor het gerecht van een lidstaat, het verzoek inzake onderhoudsverplichtingen ten behoeve van het kind zijn ondergeschikte karakter ten opzichte van het verzoek inzake ouderlijke verantwoordelijkheid, in de zin van artikel 3, onder d), van deze verordening[?]

                  3)

                  Indien de tweede vraag ontkennend wordt beantwoord, is het in het belang van de minderjarige dat een bevoegd gerecht van een lidstaat krachtens artikel 3, onder a), van verordening nr. 4/2009, kennisneemt van het verzoek inzake onderhoudsverplichtingen van de vader ten behoeve van het minderjarige kind dat geboren is tijdens het huwelijk waarvan de ontbinding wordt verzocht, als datzelfde gerecht zich onbevoegd heeft verklaard om te oordelen over de uitoefening van het ouderlijk gezag, en met kracht van gewijsde heeft geoordeeld dat niet is voldaan aan de voorwaarden van artikel 12 van verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1347/2000 (2)[?]

         (1)  Verordening (EG) nr. 4/2009 van de Raad van 18 december 2008 betreffende de bevoegdheid, het toepasselijke recht, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen, en de samenwerking op het gebied van onderhoudsverplichtingen (PB 2009, L 7, blz. 1).

         (2)  PB 2003, L 338, blz. 1.


title: Zaak T-710/17: Beschikking van het Gerecht van 28 september 2018 — Lux-Rehab Non-Profit / Commissie („Beroep tot nietigverklaring — Staatssteun — Door Hongarije verleende steun aan ondernemingen met gehandicapte werknemers — Inleidende onderzoeksprocedure — Vermeende besluiten van de Commissie waarbij de steunmaatregel verenigbaar met de interne markt wordt verklaard — Begrip ‚belanghebbende’ — Niet individueel geraakt — Niet-ontvankelijkheid”)

text:
               26.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 427/73

      Beschikking van het Gerecht van 28 september 2018 — Lux-Rehab Non-Profit / Commissie
      (Zaak T-710/17) (1)

      („Beroep tot nietigverklaring - Staatssteun - Door Hongarije verleende steun aan ondernemingen met gehandicapte werknemers - Inleidende onderzoeksprocedure - Vermeende besluiten van de Commissie waarbij de steunmaatregel verenigbaar met de interne markt wordt verklaard - Begrip ‚belanghebbende’ - Niet individueel geraakt - Niet-ontvankelijkheid”)
      (2018/C 427/97)
      Procestaal: Hongaars

         Partijen

         Verzoekende partij: Lux-Rehab Foglalkoztató Non-Profit Kft. (Lux-Rehab Non-Profit Kft.) (Szombathely, Hongarije) (vertegenwoordiger: L. Szabó, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: V. Bottka en C. Georgieva-Kecsmar, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek op grond van artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van besluiten die de Commissie genomen zou hebben met betrekking tot de klachten SA.29432 — CP 290/2009 — Hongarije — „Steun voor de indienstneming van gehandicapte werknemers die beweerdelijk onrechtmatig is wegens het discriminerende karakter van de betrokken wettelijke regeling” en SA.45498 (FC/2016) — „Klacht van OPS Újpest-lift Kft betreffende de van 2006 tot 2012 verleende staatssteun aan ondernemingen die gehandicapte werknemers in dienst hebben”

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Lux-Rehab Foglalkoztat6 Non-Profit Kft. (Lux-Rehab Non-Profit Kft.) wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 437 van 18.12.2017.


title: Zaak T-120/17: Arrest van het Gerecht van 11 oktober 2018 — M&T Emporia Ilektrikon-Ilektronikon Eidon/EUIPO (fluo.) („Uniemerk — Aanvraag voor Uniebeeldmerk fluo. — Gedeeltelijke afwijzing van de inschrijvingsaanvraag — Absolute weigeringsgrond — Beschrijvend karakter — Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EU) 2017/1001]”)

text:
               26.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 427/52

      Arrest van het Gerecht van 11 oktober 2018 — M&T Emporia Ilektrikon-Ilektronikon Eidon/EUIPO (fluo.)
      (Zaak T-120/17) (1)

      („Uniemerk - Aanvraag voor Uniebeeldmerk fluo. - Gedeeltelijke afwijzing van de inschrijvingsaanvraag - Absolute weigeringsgrond - Beschrijvend karakter - Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EU) 2017/1001]”)
      (2018/C 427/66)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: M&T Emporia Ilektrikon-Ilektronikon Eidon AE (Thessaloniki, Griekenland) (vertegenwoordiger: A. Spyridonos, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) (vertegenwoordigers: M.d.M. Baldares en J. Ivanauskas, gemachtigden)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 2 december 2016 (zaak R 863/2016-2) inzake een aanvraag tot inschrijving van het beeldteken fluo. als Uniemerk

         Dictum

                  1)

                  Punt 2 van het dictum van de beslissing van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 2 december 2016 (zaak R 863/2016-2) wordt vernietigd.

                  2)

                  Het EUIPO wordt verwezen in zijn eigen kosten alsook in die van M & T Emporia Ilektrikon-Ilektronikon Eidon AE, daaronder begrepen de door deze laatste in verband met de beroepsprocedure voor de kamer van beroep van het EUIPO gemaakte noodzakelijke kosten.

         (1)  PB C 121 van 18.4.2017.


               6.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 439/14

      Verzoek van het Fürstliches Landgericht van 13 juli 2018 om een advies van het EVA-Hof in de zaak C tegen Concordia Schweizerische Kranken- und Unfallversicherung AG, Landesvertretung Liechtenstein
      (Zaak E-2/18)
      (2018/C 439/14)
      Bij schrijven van 13 juli 2018 van het Fürstliches Landgericht is bij het EVA-Hof een verzoek ingediend, dat bij de griffie van het Hof is binnengekomen op 17 juli 2018, om een advies in de zaak C tegen Concordia Schweizerische Kranken- und Unfallversicherung AG, Landesvertretung Liechtenstein, betreffende onderstaande vragen:

                  1.

                  Wordt met Verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels een minimumraamwerk vastgesteld dat in acht moet worden genomen om verstoringen van de mededinging te voorkomen, of zijn de voorschriften van die verordening in zoverre dwingend dat zij ook de op grond van de verzekeringsovereenkomst wereldwijd uit te voeren uitkeringsverplichtingen raken en beperken? Is Verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels toepasselijk op socialeverzekeringsstelsels die werknemers louter verplichten het bewijs te leveren dat zij een passende ziekteverzekering hebben, maar hun bij wege van contractuele autonomie de keuze laten tussen meerdere verschillende privaatrechtelijk georganiseerde verzekeraars en slechts het bewijs verlangen dat een passende verzekeringsovereenkomst is afgesloten?

                  2.

                              a)

                              Is een verzekeringnemer, op grond van de geldigheid van Verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels, verplicht bij de socialeverzekeringsinstelling van zijn woonplaats facturen in te dienen die worden gedekt door de in het kader van de verplichte ziekteverzekering afgesloten verzekeringsovereenkomst, zodat de socialeverzekeringsinstelling die is gevestigd in de lidstaat die voor betaling van het pensioen verantwoordelijk is, pas voor betaling aansprakelijk kan worden gesteld nadat de instelling in zijn woonplaats betaling heeft geweigerd, of kan een verzekeringnemer zich niettemin beroepen op de rechten uit hoofde van de verzekeringsovereenkomst?

                              b)

                              Indien het, overeenkomstig punt a), voor de verzekeringnemer niet mogelijk is zich op de verzekeringsovereenkomst te beroepen:
                              Is dit ook het geval wanneer de verzekeringsovereenkomst in het kader van de verplichte verzekeringsplicht is afgesloten, maar de contractuele verzekering verder reikt dan het wettelijk vereiste minimum en dus deels ook „vrijwillig” is afgesloten?

                  3.

                  Indien verzekeringnemers overeenkomstig vraag 2 verplicht zijn om facturen eerst bij de instelling in de staat van hun woonplaats in te dienen:

                              a)

                              Geldt dit ook voor een verzekerde die reeds meerdere jaren uitkeringen in het kader van de contractuele relatie heeft ontvangen, of is het beroep van de socialeverzekeringsregeling op Verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels in strijd met het beginsel van goede trouw?

                              b)

                              Is een socialeverzekeringsregeling, op grond van Verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels, gerechtigd een verzekeringnemer met navorderingen te confronteren omdat zij in het verleden verzekeringsdekking heeft gegeven die het in de verordening genoemde niveau overschrijdt — dus uitkeringen heeft gedaan die volgens de voorschriften van die verordening niet hadden mogen worden betaald, of is het in strijd met het beginsel van goede trouw om navorderingen te doen?

                              c)

                              Geeft, gelet op Verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels, het feit dat de socialeverzekeringsregeling uitkeringen doet, zonder dat facturen zijn ingediend via de socialeverzekeringsinstelling in de woonplaats, de verzekeringnemer ook het recht om in de toekomst uitkeringen te ontvangen, zonder dat de facturen via de socialeverzekeringsinstelling in de woonplaats hoeven te worden ingediend?


title: Zaak T-648/18: Beroep ingesteld op 22 oktober 2018 — Super bock group, SGPS/EUIPO — Agus (Crystal)

text:
               14.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 16/56

      Beroep ingesteld op 22 oktober 2018 — Super bock group, SGPS/EUIPO — Agus (Crystal)
      (Zaak T-648/18)
      (2019/C 16/66)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Super bock group, SGPS SA (Leça do Balio, Portugal) (vertegenwoordiger: J. Mioludo, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Agus sp. z o.o. (Warschau, Polen)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Aanvrager van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

         Betrokken merk: aanvraag voor Uniewoordmerk Crystal — inschrijvingsaanvraag nr. 15 016 728

         Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 23 juli 2018 in zaak R 299/2018-2

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van de bestreden beslissing;

                  —

                  weigering van EU-inschrijving nr. 15 016 728 Crystal voor alle aangeduide goederen;

                  —

                  verwijzing van het EUIPO en Agus sp. z o.o. in hun eigen kosten en in verzoeksters kosten.

         Aangevoerd middel

                  —

                  schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


title: Zaak C-495/17: Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 8 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Tribunal Prahova — Roemenië) — Cartrans Spedition Srl / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Ploieşti — Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Prahova, Direcţia Regională a Finanţelor Publice Bucureşti — Administraţia Fiscală pentru Contribuabili Mijlocii [Prejudiciële verwijzing — Belasting over de toegevoegde waarde (btw) — Richtlijn 2006/112/EG — Vrijstellingen — Artikel 146, lid 1, onder e), en artikel 153 — Wegvervoersactiviteiten die rechtstreeks verband houden met de uitvoer van goederen — Door tussenpersonen verrichte diensten die betrekking hebben op die activiteiten — Bewijsregeling inzake de uitvoer van goederen — Douaneaangifte — TIR-carnet]

text:
               14.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 16/22

      Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 8 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Tribunal Prahova — Roemenië) — Cartrans Spedition Srl / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Ploieşti — Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Prahova, Direcţia Regională a Finanţelor Publice Bucureşti — Administraţia Fiscală pentru Contribuabili Mijlocii
      (Zaak C-495/17) (1)

      ([Prejudiciële verwijzing - Belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Richtlijn 2006/112/EG - Vrijstellingen - Artikel 146, lid 1, onder e), en artikel 153 - Wegvervoersactiviteiten die rechtstreeks verband houden met de uitvoer van goederen - Door tussenpersonen verrichte diensten die betrekking hebben op die activiteiten - Bewijsregeling inzake de uitvoer van goederen - Douaneaangifte - TIR-carnet])
      (2019/C 16/27)
      Procestaal: Roemeens

         Verwijzende rechter

      Tribunalul Prahova

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Cartrans Spedition Srl

         Verwerende partij: Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Ploieşti — Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Prahova,
      Direcţia Regională a Finanţelor Publice Bucureşti — Administraţia Fiscală pentru Contribuabili Mijlocii

         Dictum

      Artikel 146, lid 1, onder e), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, enerzijds, en deze bepaling juncto artikel 153 van deze richtlijn, anderzijds, moeten aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een belastingpraktijk van een lidstaat op grond waarvan als voorwaarde voor de vrijstelling van belasting over de toegevoegde waarde voor vervoersdiensten die rechtstreeks verband houden met de uitvoer van goederen respectievelijk voor diensten van tussenpersonen die bij die vervoersdiensten optreden, geldt dat de belastingplichtige de douaneaangifte ten uitvoer van de betrokken goederen overlegt. In dit verband dienen de bevoegde autoriteiten met het oog op de verlening van die vrijstellingen te onderzoeken of uit alle elementen waarover zij kunnen beschikken, met een voldoende graad van waarschijnlijkheid kan worden afgeleid dat is voldaan aan de voorwaarde van uitvoer van de betrokken goederen. In deze context vormt een door de belastingplichtige overgelegd TIR-carnet dat door de douanediensten van het derde land van bestemming van de goederen werd gewaarmerkt, een aspect waarmee die autoriteiten in beginsel naar behoren rekening moeten houden, tenzij zij concrete redenen hebben om te twijfelen aan de authenticiteit of de betrouwbaarheid van dit document.

         (1)  PB C 369 van 30.10.2017.


title: Zaak T-14/17: Beschikking van het Gerecht van 19 november 2018 — Landesbank Baden-Württemberg / GAR („Beroep tot nietigverklaring — Economische en monetaire Unie — Bankenunie — Gemeenschappelijk mechanisme voor de afwikkeling van kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen (GAM) — Gemeenschappelijk afwikkelingsfonds (GAF) — Vaststelling van de in 2016 vooraf te betalen bijdrage — Beroepstermijn — Overschrijding — Kennelijke niet-ontvankelijkheid”)

text:
               4.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 44/58

      Beschikking van het Gerecht van 19 november 2018 — Landesbank Baden-Württemberg / GAR
      (Zaak T-14/17) (1)

      ((„Beroep tot nietigverklaring - Economische en monetaire Unie - Bankenunie - Gemeenschappelijk mechanisme voor de afwikkeling van kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen (GAM) - Gemeenschappelijk afwikkelingsfonds (GAF) - Vaststelling van de in 2016 vooraf te betalen bijdrage - Beroepstermijn - Overschrijding - Kennelijke niet-ontvankelijkheid”))
      (2019/C 44/74)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Landesbank Baden-Württemberg (Stuttgart, Duitsland) (vertegenwoordigers: H. Berger en K. Rübsamen, advocaten)

         Verwerende partij: Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR) (vertegenwoordigers: A. Martin-Ehlers, S. Raes, A. Kopp en T. Van Dyck, advocaten)

         Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Steiblytė en K.-Ph. Wojcik, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van het besluit van de bestuursvergadering van de GAR van 15 april 2016 betreffende de in 2016 vooraf te betalen bijdragen aan het gemeenschappelijk afwikkelingsfonds (SRB/ES/SRF/2016/06) en het besluit van de bestuursvergadering van de GAR van 20 mei 2016 betreffende de aanpassing van de in 2016 vooraf te betalen bijdragen aan het gemeenschappelijk afwikkelingsfonds, dat is vastgesteld ter aanvulling van het besluit van 15 april 2016 (SRB/ES/SRF/2016/13), voor zover zij verzoekster betreffen

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard.

                  2)

                  Landesbank Baden-Württemberg wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR).

                  3)

                  De Europese Commissie draagt haar eigen kosten.

         (1)  PB C 63 van 27.2.2017.


title: Zaak T-890/16: Beschikking van het Gerecht van 13 december 2018 — Scandlines Danmark en Scandlines Deutschland/Commissie („Beroep tot nietigverklaring — Staatssteun — Openbare financiering van de Fehmarnbelt vaste spoor- en wegverbinding — Individuele steun — Niet voor beroep vatbare handeling — Louter bevestigende handeling — Voorbereidende handeling — Niet-ontvankelijkheid”)

text:
               18.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 65/34

      Beschikking van het Gerecht van 13 december 2018 — Scandlines Danmark en Scandlines Deutschland/Commissie
      (Zaak T-890/16) (1)

      ((„Beroep tot nietigverklaring - Staatssteun - Openbare financiering van de Fehmarnbelt vaste spoor- en wegverbinding - Individuele steun - Niet voor beroep vatbare handeling - Louter bevestigende handeling - Voorbereidende handeling - Niet-ontvankelijkheid”))
      (2019/C 65/43)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partijen: Scandlines Danmark ApS (Kopenhagen, Denemarken) en Scandlines Deutschland GmbH (Hamburg, Duitsland) (vertegenwoordiger: L. Sandberg-Mørch, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: L. Armati en S. Noë, gemachtigden)

         Interveniënt aan de zijde van verwerende partij: Koninkrijk Denemarken (vertegenwoordigers: aanvankelijk C. Thorning, vervolgens J. Nymann-Lindegren, gemachtigden, bijgestaan door R. Holdgaard, advocaat)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van de brief van de Commissie van 30 september 2016 betreffende de door Denemarken ten uitvoer gelegde steunmaatregel ter financiering van de Fehmarnbelt vaste spoor- en wegverbinding.

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

                  2)

                  Scandlines Danmark ApS en Scandlines Deutschland GmbH worden verwezen in hun eigen kosten alsmede die van de Europese Commissie.

                  3)

                  Het Koninkrijk Denemarken draagt zijn eigen kosten.

         (1)  PB C 63 van 27.2.2017.


title: Zaak C-415/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 19 april 2018 door CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs GmbH tegen de beschikking van het Gerecht (Derde kamer) van 22 juni 2018 in zaak T-606/17, CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs GmbH / Europese Commissie

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/2

      Hogere voorziening ingesteld op 19 april 2018 door CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs GmbH tegen de beschikking van het Gerecht (Derde kamer) van 22 juni 2018 in zaak T-606/17, CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs GmbH / Europese Commissie
      (Zaak C-415/18 P)
      (2019/C 82/02)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Rekwirante: CBA Spielapparate- und Restaurantbetriebs GmbH (vertegenwoordiger: A. Schuster, Rechtsanwalt)

         Andere partij in de procedure: Europese Commissie
      Het Hof van Justitie van de Europese Unie (Achtste kamer) heeft bij beschikking van 10 januari 2019 de hogere voorziening deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk ongegrond verklaard en beslist dat rekwirante haar eigen kosten zal dragen.


title: Zaak C-682/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 6 november 2018 — LF / Google LLC, YouTube Inc., YouTube LLC, Google Germany GmbH

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/2

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 6 november 2018 — LF / Google LLC, YouTube Inc., YouTube LLC, Google Germany GmbH
      (Zaak C-682/18)
      (2019/C 82/03)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Bundesgerichtshof

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: LF

         Verwerende partijen: Google LLC, YouTube Inc., YouTube LLC, Google Germany GmbH

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Verricht de beheerder van een internetvideoplatform, waar gebruikers video-opnamen met auteursrechtelijk beschermde inhoud zonder toestemming van de rechthebbende beschikbaar stellen voor het publiek, een handeling bestaande in een mededeling in de zin van artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29/EG (1), wanneer

                              —

                              hij met het platform reclame-inkomsten verwerft,

                              —

                              het uploaden automatisch en zonder voorafgaande inzage of controle door de beheerder verloopt,

                              —

                              de beheerder volgens de gebruiksvoorwaarden voor de duur van de plaatsing van de video-opnamen een wereldwijde, niet-exclusieve en kosteloze licentie op de video-opnamen verkrijgt,

                              —

                              de beheerder er in de gebruiksvoorwaarden en in het kader van het uploaden op wijst dat er geen inbreukmakende inhoud mag worden geplaatst,

                              —

                              de beheerder hulpmiddelen ter beschikking stelt waarmee rechthebbenden inbreukmakende video-opnamen kunnen blokkeren,

                              —

                              de beheerder op het platform een analyse van de zoekresultaten verricht in de vorm van ranglijsten en inhoudelijke rubrieken en geregistreerde gebruikers een overzicht toont met aanbevolen video-opnamen, dat is gebaseerd op door deze gebruikers reeds bekeken video-opnamen,

                        indien hij niet concreet de kennis draagt van het feit dat inhoud die inbreuk maakt op het auteursrecht beschikbaar is of hij, nadat hij deze kennis heeft verkregen, deze inhoud onverwijld wist of onmiddellijk de toegang daartoe blokkeert?

                  2)

                  Voor het geval dat de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord:
                  Valt de activiteit van de beheerder van een internetvideoplatform onder de in de eerste vraag beschreven omstandigheden binnen het toepassingsgebied van artikel 14, lid 1, van richtlijn 2000/31/EG (2)?

                  3)

                  Voor het geval dat de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord:
                  Moet de daadwerkelijke kennis van de onwettige activiteit of informatie en het besef van de feiten of omstandigheden waaruit de onwettige aard van de activiteiten of informatie blijkt, overeenkomstig artikel 14, lid 1, van richtlijn 2000/31/EG betrekking hebben op concrete onwettige activiteiten of informatie?

                  4)

                  Daarenboven, voor het geval dat de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord:
                  Is het verenigbaar met artikel 8, lid 3, van richtlijn 2001/29/EG, wanneer de rechthebbende ten aanzien van een dienstverlener, wiens dienst bestaat in de opslag van door een gebruiker van de dienst ingevoerde informatie en wiens dienst door een gebruiker is gebruikt om inbreuk te maken op een auteursrecht of naburige rechten, pas om een verbod kan verzoeken wanneer er na een aanwijzing van een duidelijke inbreuk op het recht opnieuw een dergelijke inbreuk heeft plaatsgevonden?

                  5)

                  Voor het geval dat de eerste en de tweede vraag ontkennend worden beantwoord:
                  Is de beheerder van een internetvideoplatform onder de in de eerste vraag beschreven omstandigheden te beschouwen als inbreukmaker in de zin van artikel 11, eerste volzin, en artikel 13 van richtlijn 2004/48/EG (3)?

                  6)

                  Voor het geval dat de vijfde vraag bevestigend wordt beantwoord:
                  Mag de verplichting van een dergelijke inbreukmaker tot betaling van een schadevergoeding krachtens artikel 13, lid 1, van richtlijn 2004/48/EG afhankelijk worden gesteld van het feit dat de inbreukmaker zowel met betrekking tot zijn eigen inbreuk alsook met betrekking tot de inbreuk van de derde opzettelijk heeft gehandeld en wist of redelijkerwijs had moeten weten dat gebruikers het platform voor concrete inbreuken gebruiken?

         (1)  Richtlĳn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappĳ (PB 2001, L 167, blz. 10).

         (2)  Richtlijn 2000/31/EG van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2000 betreffende bepaalde juridische aspecten van de diensten van de informatiemaatschappij, met name de elektronische handel, in de interne markt (PB 2000, L 178, blz. 1).

         (3)  Richtlijn 2004/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten (PB 2004, L 157, blz. 45).


title: Zaak C-683/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 6 november 2018 — Elsevier Inc./Cyando AG

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/4

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 6 november 2018 — Elsevier Inc./Cyando AG
      (Zaak C-683/18)
      (2019/C 82/04)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Bundesgerichtshof

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Elsevier Inc.

         Verwerende partij: Cyando AG

         Prejudiciële vragen

                  1)

                              a)

                              Verricht de beheerder van een „shared hosting”-dienst, waar gebruikers bestanden met auteursrechtelijk beschermde inhoud zonder toestemming van de rechthebbende beschikbaar stellen voor het publiek, een handeling bestaande in een mededeling in de zin van artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29/EG (1), wanneer

                                          —

                                          het uploaden automatisch en zonder voorafgaande inzage of controle door de beheerder verloopt,

                                          —

                                          de beheerder er in de gebruiksvoorwaarden op wijst dat inbreukmakende inhoud niet mag worden geplaatst,

                                          —

                                          hij met het beheer van de dienst inkomsten verwerft,

                                          —

                                          de dienst wordt gebruikt voor legale toepassingen, maar de beheerder er kennis van heeft dat ook een zeer grote inhoud (meer dan 9 500 werken) beschikbaar is die inbreuk maak op het auteursrecht,

                                          —

                                          de beheerder geen inhoudsopgave en geen zoekfunctie aanbiedt, maar de door hem beschikbaar gestelde onbeperkte download-koppelingen door derden in de vorm van gebundelde koppelingen worden geplaatst op het Internet, die informatie betreffende de inhoud van de bestanden bevatten en het zoeken naar bepaalde inhoud mogelijk maken,

                                          —

                                          hij door de regeling van de door hem afhankelijk van de vraag betaalde vergoeding voor downloads, stimuleert auteursrechtelijk beschermde inhoud te uploaden, die voor gebruikers verder alleen is te verkrijgen tegen betaling

                                    en

                                          —

                                          door het bieden van de mogelijkheid om bestanden anoniem te uploaden, het waarschijnlijker wordt dat gebruikers niet ter verantwoording worden geroepen voor inbreuken op het auteursrecht?

                              b)

                              Verandert deze beoordeling wanneer via de „shared hosting”-dienst voor 90 tot 96 % van het totale gebruik inbreukmakend aanbod beschikbaar wordt gesteld?

                  2)

                  Voor het geval dat de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord:
                  Valt de activiteit van de beheerder van een „shared hosting”-dienst onder de in de eerste prejudiciële vraag beschreven omstandigheden binnen het toepassingsgebied van artikel 14, lid 1, van richtlijn 2000/31/EG (2)?

                  3)

                  Voor het geval dat de tweede prejudiciële vraag bevestigend wordt beantwoord:
                  Moet de daadwerkelijke kennis van de onwettige activiteit of informatie en het besef van feiten of omstandigheden waaruit de onwettige aard van de activiteiten of informatie blijkt, overeenkomstig artikel 14, lid 1, van richtlijn 2000/31/EG betrekking hebben op concrete onwettige activiteiten of informatie?

                  4)

                  Daarenboven voor het geval dat de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord:
                  Is het verenigbaar met artikel 8, lid 3, van richtlijn 2001/29/EG, wanneer de rechthebbende ten aanzien van een dienstverlener, wiens dienst bestaat in de opslag van door een gebruiker van de dienst ingevoerde informatie, en wiens dienst door een gebruiker is gebruikt om inbreuk te maken op een auteursrecht of naburige rechten, pas om een verbod kan verzoeken wanneer er na een aanwijzing van een duidelijke inbreuk op het recht opnieuw een dergelijke inbreuk heeft plaatsgevonden?

                  5)

                  Voor het geval dat de eerste en de tweede vraag ontkennend worden beantwoord:
                  Is de beheerder van een „shared hosting”-dienst onder de in de eerste vraag beschreven omstandigheden te beschouwen als inbreukmaker in de zin van artikel 11, eerste volzin, en artikel 13 van richtlijn 2004/48/EG (3)?

                  6)

                  Voor het geval dat de vijfde vraag bevestigend wordt beantwoord:
                  Mag de verplichting van een dergelijke inbreukmaker tot betaling van een schadevergoeding krachtens artikel 13, lid 1, van richtlijn 2004/48/EG afhankelijk worden gesteld van het feit dat de inbreukmaker zowel met betrekking tot zijn eigen inbreuk alsook aangaande de inbreuk van de derde opzettelijk heeft gehandeld en wist of redelijkerwijs had moeten weten dat gebruikers het platform voor concrete inbreuken gebruiken?

         (1)  Richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappĳ (PB 2001, L 167, blz. 10).

         (2)  Richtlijn 2000/31/EG van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2000 betreffende bepaalde juridische aspecten van de diensten van de informatiemaatschappij, met name de elektronische handel, in de interne markt (PB 2000, L 178, blz. 1).

         (3)  Richtlijn 2004/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten (PB 2004, L 157, blz. 45).


title: Zaak C-702/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 9 november 2018 door Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe „Primart” Marek Łukasiewicz tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 12 september 2018 in zaak T-584/17, Primart/EUIPO

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/6

      Hogere voorziening ingesteld op 9 november 2018 door Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe „Primart” Marek Łukasiewicz tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 12 september 2018 in zaak T-584/17, Primart/EUIPO
      (Zaak C-702/18 P)
      (2019/C 82/06)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirante: Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe „Primart” Marek Łukasiewicz (vertegenwoordiger: J. Skołuda, radca prawny)

         Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie, Bolton Cile España, SA

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van het bestreden arrest van het Gerecht in zijn geheel;

                  —

                  vernietiging van de beslissing van de vijfde kamer van beroep van 22 juni 2017 (R 1933/2016-4);

                  —

                  verwijzing van het EUIPO en Bolton Cile España, S.A. in de kosten van de procedure voor het Gerecht en de kamer van beroep, en verwijzing van het EUIPO in de kosten voor het Hof van Justitie.

         Middelen en voornaamste argumenten

                  1)

                  In het bestreden arrest heeft het Gerecht artikel 76, lid 1, van verordening (EG) nr. 207/2009 (1) (thans artikel 95, lid 1, van verordening (EU) 2017/1001 (2)) en artikel 65 van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 72 van verordening 2017/1001) onjuist toegepast, door het betoog van rekwirant inzake het geringe onderscheidend vermogen van het oudere merk in de oppositieprocedure niet-ontvankelijk te verklaren, aangezien dit voor het eerst voor het Gerecht is aangevoerd (punten 87-90 van het bestreden arrest).

                              a.

                              Het Gerecht moet feiten en argumenten, ook al worden deze voor het eerst voor hem aangevoerd, beoordelen, indien de kamer van beroep van het EUIPO daarmee ambtshalve rekening had moeten houden.

                              b.

                              De betekenis van een deel van een merk in een taal van de Unie is een algemeen bekend feit en als zodanig moet het Bureau deze ambtshalve onderzoeken. Bijgevolg moet het Gerecht argumenten dienaangaande grondig onderzoeken, ook door de voor het eerst voor hem aangevoerde argumenten te beoordelen.

                              c.

                              De verzoeker in de procedure voor het Gerecht heeft het recht de beoordeling van algemeen bekende feiten door de kamer van beroep van het EUIPO ter discussie te stellen, ook door voor het Gerecht nieuwe argumenten aan te voeren, en bewijzen ter ondersteuning van deze argumenten over te leggen.

                              d.

                              Door feiten en argumenten waarmee het Bureau ambtshalve rekening had moeten houden (waaronder algemeen bekende feiten inzake de betekenis van de in de oppositie aan de orde zijnde merken), niet te beoordelen, heeft het Gerecht de algemene regels voor de procesvoering geschonden en voor de zaak voor de kamer van beroep relevante elementen onjuist beoordeeld.

                  2)

                  Had het Gerecht rekening gehouden met het algemeen bekende feit dat het woord „PRIMA” een prijzende betekenis heeft (zoals vastgesteld door de oppositieafdeling en rekwirant), in de zin van „eerste, belangrijkste/beste, hoofd-, voornaamste”, dan was het tot een andere conclusie moeten komen inzake het gevaar voor verwarring van Spaans merk nr. 2578815 „PRIMA” en Uniemerk nr. 013682299 „PRIMART MAREK ŁUKASIEWICZ”. Het had namelijk moeten oordelen dat geen sprake is van gevaar voor verwarring van deze twee merken.

                              a)

                              de onderzochte merken stemmen overeen in een element met een gering onderscheidend vermogen, en hebben geen onafhankelijke rol in het oppositiemerk. Dit, in samenhang met een gemiddelde mate van visuele overeenstemming, geen begripsmatige overeenstemming en een geringe mate van fonetische overeenstemming (of zelfs geen), sluit het gevaar voor verwarring van deze merken uit.

         (1)  Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (PB 2009, L 78, blz. 1).

         (2)  Verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2017 inzake het Uniemerk (PB 2017, L 154, blz. 1).


title: Zaak C-714/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 14 november 2018 door ACTC GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 13 september 2018 in zaak T-94/17, ACTC/EUIPO

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/8

      Hogere voorziening ingesteld op 14 november 2018 door ACTC GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 13 september 2018 in zaak T-94/17, ACTC/EUIPO
      (Zaak C-714/18 P)
      (2019/C 82/07)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirante: ACTC GmbH (vertegenwoordigers: V. Hoene, Rechtsanwältin, D. Eickemeier, Rechtsanwalt, S. Gantenbrink, Rechtsanwältin)

         Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie, Taiga AB

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van het arrest van het Gerecht van 13 september 2018 in zaak T-94/17 en vernietiging van de beslissing van het EUIPO in zaak R 693/2015-4,

            subsidiair

                  —

                  vernietiging van het in het eerste streepje genoemde arrest en terugverwijzing van de zaak naar het Gerecht,

            en

                  —

                  verwijzing van het EUIPO in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Het Gerecht heeft artikel 8, lid 1, onder b), en artikel 42, lid 2, van verordening nr. 207/2009 uit verschillende oogpunten geschonden, door de overeenstemming van de tekens te bevestigen, en — als gevolg van de onjuiste beoordeling van de bewijzen van het gebruik — de soortgelijkheid van de waren. Er bestaat geen gevaar voor verwarring van de betrokken merken.

                  1.

                  Het Gerecht heeft ten onrechte vastgesteld dat interveniënte had voldaan aan de gebruiksvereisten voor alle waren van klasse 25 waarvoor het oudere merk is ingeschreven. Aan de vereisten is alleen voldaan voor „kledingstukken, bovenkleding, onderkleding, hoofddeksels, handschoenen, ceintuurs en sokken, waarbij alle voornoemde waren alleen worden gebruikt als speciale weerbeschermende buitenkleding om te beschermen tegen koude, winderige en/of regenachtige weersomstandigheden; werkoveralls. Anders dan het Gerecht heeft vastgesteld, is dit een afzonderlijke subcategorie van waren van klasse 25, zodat alleen voor deze waren van klasse 25 bewijs van het gebruik is overgelegd.

                  2.

                  Als gevolg van de onjuiste beoordeling van de vereisten inzake gebruik is het Gerecht ten onrechte tot de conclusie gekomen dat de „kledingstukken” en „hoofddeksels” die op de lijsten van beide merken voorkwamen, dezelfde waren.

                  3.

                  Het Gerecht heeft ten onrechte beslist dat de kamer van beroep terecht had vastgesteld dat de betrokken tekens visueel overeenstemden, aangezien de betrokken tekens even lang waren en vier dezelfde letters hadden. Het Gerecht heeft de ongewone samenstelling van het litigieuze merk (asymmetrische medeklinkers en ongewone spelling van „igh”) en de gevolgen voor de visuele overeenstemming, zoals aangevoerd door rekwirante, niet besproken. Uiteraard neemt de gemiddelde consument een merk als een geheel waar. De ongewone samenstelling van het litigieuze merk heeft echter een aanzienlijke invloed op de algemene indruk ervan, waarmee het Gerecht geen rekening heeft gehouden.

                  4.

                  Het Gerecht heeft ook ten onrechte beslist dat de betrokken merken fonetisch gelijk waren omdat rekwirante geen bewijs had overgelegd dat erop wees dat de eerste lettergrepen „ti” en „TAI” voor het Engelsprekende publiek niet hetzelfde klonken, en dat er geen niets was dat de uitspraak van de betrokken tekens van elkaar onderscheidde. Het is daarentegen zo dat het Gerecht er zonder enig bewijs en ten onrechte van is uitgegaan dat de lettercombinatie „ti” altijd als „tai” werd uitgesproken. Voor dit oordeel bestaat geen bewijs. In het Engels bestaat geen woord „ti”. De lettercombinatie wordt bijgevolg steeds alleen uitgesproken overeenkomstig de taalregels die van toepassing zijn op het betrokken woord. We mogen als vaststaand beschouwen dat er ontelbare woorden bestaan waarin de lettercombinatie „ti” niet als „tai” wordt uitgesproken, zoals „trick”, „ticket”, „till”, „timbal”, „timberland”, „tin”, „tincture”, „tinder”, „tip”, „trigger” en nog veel meer, alsook het litigieuze merk „tigha”. In het bekende Engelse kinderboek Winnie-the-Pooh is een van de hoofdpersonages een dier met de naam „Tigger”, uitgesproken als [tɪɡə]. Telkens als de klinker na „ti” kort wordt uitgesproken, is er dus geen uitspraak als „tai”. Dit is wat rekwirante van meet af aan heeft gezegd. Noch het EUIPO, noch interveniënte hebben bewijs van het tegendeel overgelegd. Rekwirante moest dus niet bewijzen wat overduidelijk is.

                  5.

                  Het Gerecht heeft ten onrechte vastgesteld dat rekwirante niet had aangetoond dat TAIGA een duidelijke en specifieke betekenis heeft voor het relevante publiek (de consument in de Unie) in zijn geheel. Dit klopt niet. Rekwirante heeft onbetwist gesteld dat TAIGA een lexicaal vermeld Frans woord is. Het zou onbetwist moeten zijn en voor de rechters geweten dat Frankrijk in Zuid-Europa ligt. Gelet op de onbetwiste omvang van de TAIGA als landschap en het belang ervan voor de hele wereld, behoort TAIGA (in het bijzonder samen met de term TOENDRA) tot de algemene ontwikkeling in Europa en daarbuiten.

                  6.

                  Daarnaast volstaat het volgens de rechtspraak van het Gerecht dat een term in een deel van de Europese Unie wordt begrepen, bijvoorbeeld door het Italiaanssprekende publiek. Op dit punt heeft het Gerecht erkend dat „Granini” en „Panini” begripsmatig verschilden, omdat de „Granini” geen betekenis had, terwijl „Panini” een Italiaans broodje betekende.

                  7.

                  Het door het Gerecht vermelde arrest BASS van 14 oktober 2003, T-292/01, punt 54, bevat geen enkele aanwijzing dat het betrokken woord in de hele Unie moet worden begrepen. Bijgevolg dient erop te worden gewezen dat de beoordeling van het Gerecht geen steun vindt in het arrest BASS. Het is terecht wanneer het Gerecht erkent dat een groot deel van het relevante publiek in Europa de term TAIGA kent en begrijpt.


title: Zaak C-715/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 15 november 2018 — Segler-Vereinigung Cuxhaven e.V. / Finanzamt Cuxhaven

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/9

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 15 november 2018 — Segler-Vereinigung Cuxhaven e.V. / Finanzamt Cuxhaven
      (Zaak C-715/18)
      (2019/C 82/08)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Bundesfinanzhof

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Segler-Vereinigung Cuxhaven e.V.

         Verwerende partij: Finanzamt Cuxhaven

         Prejudiciële vraag

      Omvat de toepassing van het verlaagde btw-tarief voor de verhuur van percelen op kampeerterreinen en in caravanparken krachtens artikel 98, lid 2, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) (btw-richtlijn) in samenhang met bijlage III, punt 12, van de btw-richtlijn eveneens de verhuur van ligplaatsen voor schepen?

         (1)  PB 2006, L 347, blz. 1.


title: Zaak C-751/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugal) op 3 december 2018 — Totalmédia — Marketing Direto e Publicidade SA / Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/10

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugal) op 3 december 2018 — Totalmédia — Marketing Direto e Publicidade SA / Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Zaak C-751/18)
      (2019/C 82/09)
      Procestaal: Portugees

         Verwijzende rechter

      Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD)

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Totalmédia — Marketing Direto e Publicidade SA

         Verwerende partij: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Is een uitlegging van artikel 23, lid 1, onder c), van de Código do Imposto sobre o rendimento das Pessoas Coletivas (wetboek inzake de vennootschapsbelasting) — in de in 2013 geldende versie — in die zin dat na de omgekeerde fusie waarvan in dit geding sprake is, de rente en overige financiële kosten, voortvloeiend uit met derden of met verbonden vennootschappen afgesloten leningen (welke kosten de overgenomen vennootschap zou hebben kunnen aftrekken indien er geen fusie had plaatsgevonden) die zijn aangegaan voor de verwerving van het kapitaal van de dochtervennootschap (de overnemende vennootschap) en als gevolg van de fusie zijn overgegaan, niet langer aftrekbaar zijn van de belastinggrondslag van de overnemende vennootschap, verenigbaar met het Europees recht, met name wanneer deze niet-aftrekbaarheid van financiële kosten concentraties als bedoeld in richtlijn 2009/133/EG van de Raad (1) zou kunnen belemmeren of beperken, hetgeen in strijd zou zijn met de beginselen en doelstellingen van die richtlijn, en met artikel 4 daarvan?

                  2)

                  Indien de eerste prejudiciële vraag aldus wordt beantwoord dat de niet-aftrekbaarheid van de financiële kosten verenigbaar is met de richtlijn, geldt dit dan ook in een situatie waarin de fiscale correctie niet is uitgevoerd op grond van de bepaling van de richtlijn tegen misbruik (artikel 15) of de bepaling van nationaal recht waarin deze bepaling van de richtlijn is overgenomen (artikel 73, lid 10, van het wetboek inzake de vennootschapsbelasting), maar op grond van een ander voorschrift van nationaal recht (artikel 23 van het wetboek inzake de vennootschapsbelasting)?

         (1)  Richtlijn 2009/133/EG van de Raad van 19 oktober 2009 betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor fusies, splitsingen, gedeeltelijke splitsingen, inbreng van activa en aandelenruil met betrekking tot vennootschappen uit verschillende lidstaten en voor de verplaatsing van de statutaire zetel van een SE of een SCE van een lidstaat naar een andere lidstaat (PB 2009, L 310, blz. 34).


title: Zaak C-761/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 3 december 2018 door Päivi Leino-Sandberg tegen de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 20 september 2018 in zaak T-421/17, Leino-Sandberg / Parlement

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/10

      Hogere voorziening ingesteld op 3 december 2018 door Päivi Leino-Sandberg tegen de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 20 september 2018 in zaak T-421/17, Leino-Sandberg / Parlement
      (Zaak C-761/18 P)
      (2019/C 82/10)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirante: Päivi Leino-Sandberg (vertegenwoordigers: O. W. Brouwer, advocaat, S. Schubert, Rechtsanwalt)

         Andere partij in de procedure: Europees Parlement

         Conclusies

                  —

                  de beschikking van het Gerecht van 20 september 2018 in zaak T-421/17 vernietigen;

                  —

                  de zaak zelf afdoen door gebruik te maken van de bevoegdheid waarover het krachtens artikel 61, eerste alinea, tweede volzin, van het Statuut van het Hof van Justitie beschikt;

                  —

                  het Europees Parlement verwijzen in de kosten van de procedure, met inbegrip van de kosten van eventuele interventiënten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Eerste middel, ontleend aan onjuiste rechtsopvattingen in de bestreden beschikking, voor zover daarin is geoordeeld dat het beroep zonder voorwerp was geraakt, zodat daarop niet hoefde te worden beslist. Rekwirante voert aan dat in de bestreden beschikking ten onrechte de juridische toets van arrest C-57/16 P, ClientEarth/Commissie (EU:C:2018:660) niet is toegepast, op grond waarvan de conclusie had moeten luiden dat het beroep zijn voorwerp heeft behouden, aangezien het Europees Parlement het bestreden besluit niet heeft ingetrokken.
      Tweede middel, ontleend aan onjuiste rechtsopvattingen en procedurele gebreken in de bestreden beschikking, voor zover daarin is geoordeeld dat er niet langer een procesbelang bestaat. Rekwirante voert aan dat de vaste rechtspraak, onder meer in arrest C-57/16 P, onjuist is toegepast in de bestreden beschikking, daar de conclusie had moeten luiden dat de onwettigheid zich, onafhankelijk van de bijzondere omstandigheden van de betrokken zaak, in de toekomst kan herhalen, en dat het procesbelang bijgevolg is blijven bestaan.


title: Zaak C-766/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 5 december 2018 door Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 25 september 2018 in zaak T-328/17, Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/11

      Hogere voorziening ingesteld op 5 december 2018 door Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 25 september 2018 in zaak T-328/17, Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO
      (Zaak C-766/18 P)
      (2019/C 82/11)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirante: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (vertegenwoordigers: S. Malynicz QC, S. Baran, barrister, V. Marsland, solicitor)

         Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie, M. J. Dairies EOOD

         Conclusies

                  —

                  de hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht in zaak T-328/17, Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO), EU:T:2018:594, ontvankelijk verklaren en de vordering tot vernietiging van rekwirante toewijzen;

                  —

                  het Bureau en interveniënte verwijzen in hun eigen kosten, en in die van rekwirante.

         Middelen en voornaamste argumenten

                  1.

                  Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste opvatting door het collectieve merk HALLOUMI niet de gepaste status en bescherming te verlenen die verordening nr. 207/2009 voor dergelijke collectieve merken vereist, in strijd met artikel 74 van verordening nr. 207/2009;

                  2.

                  In het bijzonder heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste opvatting door zijn aanpak van de beoordeling van het onderscheidend vermogen van het collectieve merk HALLOUMI in het geheel niet te wijzigen, in strijd met artikel 8, lid 1, onder b), en artikel 74 van verordening nr. 207/2009;

                  3.

                  Het Gerecht heeft de gevolgen van het arrest van het Hof in de gevoegde zaken C-673/15 P tot en met C-676/15 P, The Tea Board/EUIPO, en zijn met redenen omklede beschikking in zaak C-39312 P, Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus Named Halloumi/BHIM, onjuist ingeschat en toegepast, en heeft het arrest in zaak C-196/11 P, Formula One Licensing/BHIM, EU:C:2012:314 niet correct nageleefd; en

                  4.

                  Het Gerecht heeft de zaak ten onrechte niet naar de kamer van beroep terugverwezen voor een nieuwe behandeling in het licht van zijn vaststelling dat de vierde kamer van beroep — zelfs volgens het Gerecht — blijk had gegeven van ten minste twee onjuiste opvattingen bij de beoordeling van het verwarringsgevaar. Daarbij heeft het artikel 8, lid 1, onder b), en/of artikel 72, lid 2, van verordening nr. 207/2009 geschonden.


title: Zaak C-767/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 5 december 2018 door de Republiek Cyprus tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 25 september 2018 in zaak T-384/17, Cyprus/EUIPO

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/12

      Hogere voorziening ingesteld op 5 december 2018 door de Republiek Cyprus tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 25 september 2018 in zaak T-384/17, Cyprus/EUIPO
      (Zaak C-767/18 P)
      (2019/C 82/12)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirante: Republiek Cyprus (vertegenwoordigers: S. Malynicz QC, S. Baran, barrister, V. Marsland, solicitor)

         Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie, M. J. Dairies EOOD

         Conclusies

                  —

                  de hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht in zaak T-384/17, Republiek Cyprus/EUIPO, EU:T:2018:593, ontvankelijk verklaren en de vordering tot vernietiging toewijzen;

                  —

                  het EUIPO en interveniënte verwijzen in hun eigen kosten en in die van rekwirante.

         Middelen en voornaamste argumenten

                  1.

                  Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste opvatting door te oordelen dat de kamer van beroep de conclusies uit de eerdere arresten HELLIM en XAΛΛOYMI en HALLOUMI van het Gerecht terecht heeft toegepast op de onderhavige zaak. De genoemde zaken hadden geen betrekking op certificeringsmerken, maar op andere soorten merken, namelijk respectievelijk op collectieve en gewone Uniemerken. De wezenlijke functie van dergelijke merken bestaat erin de commerciële herkomst van de waren aan te duiden (in het geval van een collectief merk, een groot aantal handelaars die verbonden zijn door het lidmaatschap van een vereniging). Certificeringsmerken hebben daarentegen niet als wezenlijke functie om de herkomst aan te duiden, maar om een categorie van waren te onderscheiden, namelijk waren met een certificering, doordat deze daadwerkelijk voldoen aan de reglementering waaronder het gebruik van het certificeringsmerk HALLOUMI is toegestaan, en daarvoor toestemming is verleend om volgens deze reglementering te worden geproduceerd. Bovendien was het relevante publiek in die eerdere arresten van het Gerecht verschillend van het relevante publiek in de onderhavige zaak.

                  2.

                  Het Gerecht heeft ten onrechte geoordeeld dat een ouder nationaal merk — in casu het nationale certificeringsmerk — elk onderscheidend vermogen miste om waren met certificering te onderscheiden van waren zonder certificering. Het heeft ten onrechte geoordeeld dat het merk beschrijvend was. Het heeft ten onrechte afbreuk gedaan aan de nationale bescherming van het nationale merk en ten onrechte de geldigheid van dit merk ter discussie gesteld in een oppositieprocedure voor het EUIPO.

                  3.

                  Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste opvatting bij de vergelijking van de merken en de beoordeling van het gevaar voor verwarring. Het heeft deze vragen ten onrechte benaderd alsof het oudere merk een herkomstaanduidend merk was, en geen certificeringsmerk. Het heeft het oudere merk geen onderscheidend vermogen verleend als certificeringsmerk, dit wil zeggen als een merk dat waren onderscheidt die daadwerkelijk voldeden aan de normen voor het certificeringsmerk en daadwerkelijk waren geproduceerd door door de houder van het certificeringsmerk goedgekeurde producenten. Het heeft evenmin in overweging genomen hoe certificeringsmerken gewoonlijk worden gebruikt (namelijk steeds met een onderscheidende naam, merk of logo). Het heeft geen rekening gehouden met de betekenis en het belang van het litigieuze Uniemerk, inzonderheid door niet te onderzoeken of het element „HALLOUMI” in het jongere merk een eigen onderscheidend vermogen had, als een teken dat — anders dan in werkelijkheid — aangaf dat de door het litigieuze Uniemerk aangeduide waren gecertificeerd waren.

                  4.

                  Het Gerecht heeft geen rekening gehouden met nationale bepalingen en rechtspraak met betrekking tot de draagwijdte en de gevolgen van nationale certificeringsmerken. De voorwaarden en modaliteiten van de regelgeving van de lidstaten met betrekking tot certificeringsmerken zijn niet geharmoniseerd in het kader van de merkenrichtlijnen 89/104 (1) of 2008/95 (2), en toch bepaalt verordening nr. 207/2009 dat dergelijke nationale merken de basis kunnen vormen voor oudere rechten die de inschrijving van Uniemerken verhinderen. Deze rechten moeten worden bekeken in het licht van de nationale rechtspraak en de nationale bepalingen, naar analogie van de verschillende nationale rechten overeenkomstig artikel 8, lid 4, van verordening nr. 207/2009 (welke rechten evenmin zijn geharmoniseerd en van lidstaat tot lidstaat in grote mate verschillen naar de aard, de draagwijdte en de gevolgen ervan).

         (1)  Eerste richtlijn (89/104/EEG) van de Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (PB 1989, L 40, blz. 1).

         (2)  Richtlijn 2008/95/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (PB 2008, L 299, blz. 25).


title: Zaak C-776/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Erding (Duitsland) op 10 december 2018 — U.B. en T.V./Eurowings GmbH

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/13

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Erding (Duitsland) op 10 december 2018 — U.B. en T.V./Eurowings GmbH
      (Zaak C-776/18)
      (2019/C 82/13)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Amtsgericht Erding

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: U.B., T.V.

         Verwerende partij: Eurowings GmbH

         Prejudiciële vraag

      Moet in geval van annulering als bedoeld in artikel 5 van verordening (EG) nr. 261/2004 (1) ook worden aangenomen dat er sprake is van een aanbod van een alternatieve vlucht die de passagiers in staat stelt hun eindbestemming minder dan twee uur na de geplande aankomsttijd te bereiken, wanneer deze alternatieve vlucht wordt uitgevoerd naar een andere dan de in de boekingsbevestiging vermelde luchthaven, wanneer deze luchthaven in dezelfde regio is gelegen?

         (1)  Verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelĳke regels inzake compensatie en bĳstand aan luchtreizigers bĳ instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (PB 2004, L 46, blz. 1).


title: Zaak C-801/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil supérieur de la Sécurité sociale (Luxemburg) op 19 december 2018 — EU / Caisse pour l’avenir des enfants

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/14

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil supérieur de la Sécurité sociale (Luxemburg) op 19 december 2018 — EU / Caisse pour l’avenir des enfants
      (Zaak C-801/18)
      (2019/C 82/14)
      Procestaal: Frans

         Verwijzende rechter

      Conseil supérieur de la Sécurité sociale

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: EU

         Verwerende partij: Caisse pour l’avenir des enfants

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Zijn de bevoegde socialezekerheidsautoriteiten van een eerste lidstaat (in casu de Caisse pour l’avenir des enfants — Luxemburg) uit hoofde van de Unierechtelijke verplichtingen die op hen rusten krachtens artikel 45 VWEU, richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden (1), en verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels (2), waarvan met name artikel 4, gehouden gezinsbijslagen te betalen aan een onderdaan van een tweede lidstaat, wanneer deze bevoegde autoriteiten op grond van een bilaterale internationale overeenkomst tussen de eerste lidstaat (Luxemburg) en het derde land (Brazilië) onder dezelfde voorwaarden het recht op gezinsbijslagen toekennen aan hun eigen onderdanen en inwoners?”

                  2)

                  Indien deze vraag bevestigend wordt beantwoord en voor het geval dat het beginsel dat in het arrest Gottardo (3) is gehanteerd ook geldt in de context van gezinsbijslagen, kan de bevoegde socialezekerheidsautoriteit, en meer in het bijzonder de bevoegde gezinsbijslagautoriteit — in casu de Caisse pour l’avenir des enfants, de nationale instelling voor gezinsbijslagen van het Groothertogdom Luxemburg — zich dan op grond van overwegingen betreffende de financiële en buitengewoon zware administratieve lasten waarmee de betrokken administratie te maken krijgt, beroepen op een objectieve reden om de ongelijke behandeling van onderdanen van de overeenkomst sluitende landen die partij zijn (bij de betrokken bilaterale overeenkomst) en van andere onderdanen van de lidstaten van de Europese Unie te rechtvaardigen?

         (1)  Richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (PB L 158, blz. 77).

         (2)  PB L 166, blz. 1.

         (3)  Arrest van 15 januari 2002, Gottardo, C-55/00, EU:C:2002:16.


title: Zaak C-802/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil supérieur de la Sécurité sociale (Luxemburg) op 19 december 2018 — Caisse pour l’avenir des enfants / FV, GW

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/15

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil supérieur de la Sécurité sociale (Luxemburg) op 19 december 2018 — Caisse pour l’avenir des enfants / FV, GW
      (Zaak C-802/18)
      (2019/C 82/15)
      Procestaal: Frans

         Verwijzende rechter

      Conseil supérieur de la Sécurité sociale

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Caisse pour l’avenir des enfants

         Verwerende partijen: FV, GW

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Moet de volgens de artikelen 269 en 270 van het wetboek sociale zekerheid toegekende Luxemburgse kinderbijslag worden gelijkgesteld met een sociaal voordeel in de zin van artikel 45 VWEU en artikel 7, lid 2, van verordening nr. 492/2011 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Unie (1)?

                  2)

                  Ingeval van gelijkstelling verzet de definitie van het begrip „gezinslid” die krachtens artikel 1, onder i) van verordening nr. 883/2004 (2) van toepassing is, zich tegen de ruimere definitie van gezinslid van artikel 2, lid 2, van richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad (3), aangezien in deze laatste definitie, anders dan hetgeen in de coördinatieverordening is neergelegd, iedere autonomie van de lidstaat bij de definitie van gezinslid wordt uitgesloten en ook wordt voorbijgegaan aan iedere notie van „het in hoofdzaak ten laste komen”. Moet de definitie van gezinslid in de zin van artikel 1, onder i) van verordening nr. 883/2004 derhalve voorrang hebben, gelet op het specifieke karakter ervan in de context van de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels, en blijft in het bijzonder de lidstaat bevoegd om te definiëren welke gezinsleden voor kinderbijslag in aanmerking komen?

                  3)

                  Ingeval artikel 2, lid 2, van richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van toepassing is op gezinsbijslagen en meer in het bijzonder op de Luxemburgse kinderbijslag, kan de uitsluiting van het kind van de echtgenoot van de definitie van „gezinslid” worden aangemerkt als een indirecte discriminatie, die evenwel gerechtvaardigd is, gelet op de nationale doelstelling van de lidstaat om het persoonlijk recht van het kind vast te leggen en de noodzaak om de administratie van de lidstaat van tewerkstelling te beschermen, wanneer de uitbreiding van de personele werkingssfeer een onredelijke belasting is voor het stelsel van Luxemburgse gezinsbijslagen dat namelijk bijna 48 % van de gezinsbijslagen uitkeert in het buitenland?

         (1)  Verordening (EU) nr. 492/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2011 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Unie (PB L 141, blz. 1).

         (2)  Verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels (PB L 166, blz. 1).

         (3)  Richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (PB L 158, blz. 77).


title: Zaak C-803/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litouwen) op 20 december 2018 — AAS BALTA/UAB GRIFS AG

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/15

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litouwen) op 20 december 2018 — AAS BALTA/UAB GRIFS AG
      (Zaak C-803/18)
      (2019/C 82/16)
      Procestaal: Litouws

         Verwijzende rechter

      Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekster in cassatie: AAS BALTA

         Andere partij in de cassatieprocedure: UAB GRIFS AG

         Prejudiciële vraag

      Moeten artikel 15, lid 5, en artikel 16, lid 5, van verordening (EU) nr. 1215/2012 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken aldus worden uitgelegd dat, in het geval van een verzekering voor grote risico’s, een in de verzekeringsovereenkomst tussen de verzekeringnemer en de verzekeraar opgenomen forumkeuzebeding kan worden tegengeworpen aan een uit hoofde van die overeenkomst verzekerde persoon, die niet uitdrukkelijk heeft ingestemd met dat beding en die zijn gewone verblijfplaats of vestiging heeft in een andere lidstaat dan die van de verzekeringnemer en de verzekeraar?

         (1)  Verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB 2012, L 351, blz. 1).


title: Zaak C-810/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Krajský súd Trnava (Slowakije) op 21 december 2018 — DHL Logistics (Slovakia), spol. s r.o. / Finančné riaditeľstvo SR

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/16

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Krajský súd Trnava (Slowakije) op 21 december 2018 — DHL Logistics (Slovakia), spol. s r.o. / Finančné riaditeľstvo SR
      (Zaak C-810/18)
      (2019/C 82/17)
      Procestaal: Slowaaks

         Verwijzende rechter

      Krajský súd Trnava

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: DHL Logistics (Slovakia), spol. s r.o.

         Verwerende partij: Finančné riaditeľstvo SR

         Prejudiciële vraag

      Moet onderverdeling 8525 80 91 van de gecombineerde nomenclatuur, die is vermeld in bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 (1) van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, in de versie die volgt uit de toelichtingen die op grond van die verordening in 2011 (2) zijn gepubliceerd (Mededeling 2011/C 137/01 van de Commissie), aldus worden uitgelegd dat ook goederen zoals digitale videocamera-opnametoestellen, waarop de onderhavige zaak betrekking heeft, onder die onderverdeling kunnen worden ingedeeld, ook al kunnen zij enkel videobeelden met een resolutie lager dan 800 x 600 pixels — 720 x 576 pixels om precies te zijn — opnemen en vastleggen, aangezien hun andere functie — het opnemen en vastleggen van stilstaande beelden –beperkt is door het feit dat de resolutie van deze beelden 1 600 x 1 200 pixels (1,92 megapixels) is?

         (1)  PB 1987, L 256, blz. 1.

         (2)  PB 2011, C 137, blz. 1.


title: Zaak C-817/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 21 december 2018 door de Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten in Nederland e.a. tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 15 oktober 2018 in zaak T-79/16, Vereniging Gelijkberechtiging Grondbezitters e.a. tegen Commissie

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/17

      Hogere voorziening ingesteld op 21 december 2018 door de Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten in Nederland e.a. tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 15 oktober 2018 in zaak T-79/16, Vereniging Gelijkberechtiging Grondbezitters e.a. tegen Commissie
      (Zaak C-817/18 P)
      (2019/C 82/18)
      Procestaal: Nederlands

         Partijen

         Rekwirantes: Vereniging tot Behoud van Natuurmonumenten in Nederland, Stichting Het Groninger Landschap, It Fryske Gea, Stichting Het Drentse Landschap, Stichting Het Overijssels Landschap, Stichting Het Geldersch Landschap, Stichting Flevo-Landschap, Stichting Het Utrechts Landschap, Stichting Landschap Noord-Holland, Stichting Het Zuid-Hollands Landschap, Stichting Het Zeeuwse Landschap, Stichting Het Noordbrabants Landschap, Stichting Het Limburgs Landschap (vertegenwoordigers: P. Kuypers, M. de Wit, advocaten)

         Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Vereniging Gelijkberechtiging Grondbezitters, Exploitatiemaatschappij De Berghaaf BV, Stichting Het Nationale Park De Hoge Veluwe, BV Landgoed Den Alerdinck II, Landgoed Ampsen BV, Pallandt van Keppel Stichting, Landgoed Kasteel Keppel BV, Baron van Lynden, Stichting het Lijndensche Fonds voor Kerk en Zending, Landgoed Welna BV, Landgoed „Huis te Maarn” BV, Vicariestichting De Vijf Capellarijen / Ambachtsheerlijkheid Kloetinge, Maatschappij tot Exploitatie van het Landgoed Tongeren onder Epe BV, Landgoed Anderstein NV, Landgoed Bekspring BV, Landgoed Nijenhuis en Westerflier BV, Landgoed Caprera BV, Landgoed Schapenduinen BV, Stichting Schapenduinen, Landgoed de Noetselenberg BV

         Conclusies

                  —

                  Vernietiging van het bestreden arrest (arrest gewezen in zaak T-79/16);

                  —

                  Verwijzing van de VGG in de kosten van eerste aanleg en van de hogere voorziening;

                  —

                  Subsidiair: in geval de zaak naar het Gerecht wordt terugverwezen, aanhouding van de beslissing over de kosten in eerste aanleg en in hogere voorziening tot het eindarrest.

         Middelen en voornaamste argumenten

         Eerste middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door het beroep van de VGG ontvankelijk te verklaren

      De toets waaraan de VGG moet voldoen om te kunnen worden aangemerkt als belanghebbende — er is sprake van een concurrentieverhouding tussen de VGG en verzoeksters; de verleende steun dreigt de situatie van de VGG concreet te beïnvloeden en zal de betrokken concurrentieverhouding verstoren — wordt onjuist toegepast door het Gerecht.
      Het Gerecht verbindt de ontvankelijkheid van de VGG en haar leden een-op-een met de ontvankelijkheid van Stichting Het Nationale Park De Hoge Veluwe, de enige overgebleven klager uit 2008.
      Het Gerecht heeft daarbij echter niet of onvoldoende vastgesteld ten aanzien van welke activiteiten verzoeksters en de Stichting Het Nationale Park De Hoge Veluwe met elkaar in concreto concurreren. Het Gerecht neemt aldus ten onrechte aan dat een concurrentieverhouding bestaat tussen de Stichting Het Nationale Park De Hoge Veluwe.
      Aannemende dat een concurrentieverhouding bestaat, is het Gerecht vervolgens ten onrechte tot het oordeel gekomen dat de steun concrete gevolgen heeft gehad voor de concurrentiepositie van de VGG-leden en deze verstoord heeft.
      Op basis van de beoordeling van de ontvankelijkheid van Stichting Het Nationale Park De Hoge Veluwe had het Gerecht niet tot conclusie mogen komen dat de VGG ontvankelijk is in haar beroep.

         Tweede middel: het Gerecht heeft ten onrechte het bestaan van „ernstige moeilijkheden” aangenomen

      Het oordeel van het Gerecht dat er sprake is van schending van de in artikel 108, lid 2, VWEU neergelegde procedurele rechten is onjuist. Door te oordelen dat de Commissie „ernstige moeilijkheden” heeft ondervonden bij de beoordeling van de verenigbaarheid van de PNB-regeling met het staatssteunrecht, heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste toepassing van het recht.
      Zo duidt de kwalificatie van de DAEB als „atypisch” en „globaal” in het besluit niet op ernstige moeilijkheden; is de afwezigheid van een gescheiden boekhouding geen aanwijzing voor ernstige moeilijkheden; en ontbrak er geen mechanisme ter voorkoming van overcompensatie.


title: Zaak C-828/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal de commerce de Paris (Frankrijk) op 24 december 2018 — Trendsetteuse SARL / DCA SARL

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/18

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal de commerce de Paris (Frankrijk) op 24 december 2018 — Trendsetteuse SARL / DCA SARL
      (Zaak C-828/18)
      (2019/C 82/19)
      Procestaal: Frans

         Verwijzende rechter

      Tribunal de commerce de Paris

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Trendsetteuse SARL

         Verwerende partij: DCA SARL

         Prejudiciële vraag

      Moet artikel 1, lid 2, van richtlijn 86/653/EEG van 18 december 1986 (1) inzake de status van handelsagenten aldus worden uitgelegd dat een zelfstandige tussenpersoon die als lasthebber in naam en voor rekening van zijn lastgever handelt en niet bevoegd is om de tarieven en voorwaarden van de verkoopovereenkomsten van zijn principaal te wijzigen, niet belast is met het tot stand brengen van die overeenkomsten in de zin van dit artikel en dientengevolge niet kan worden aangemerkt als handelsagent en niet in aanmerking kan komen voor de status waarin de richtlijn voorziet?

         (1)  Richtlijn 86/653/EEG van de Raad van 18 december 1986 inzake de coördinatie van de wetgevingen van de lidstaten inzake zelfstandige handelsagenten (PB L 382, blz. 17).


title: Zaak C-829/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de tribunal de grande instance de Paris (Frankrijk) op 27 december 2018 — Crédit Logement SA / OE

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/18

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de tribunal de grande instance de Paris (Frankrijk) op 27 december 2018 — Crédit Logement SA / OE
      (Zaak C-829/18)
      (2019/C 82/20)
      Procestaal: Frans

         Verwijzende rechter

      Tribunal de grande instance de Paris

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Crédit Logement SA

         Verwerende partij: OE

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Dienen richtlijn 93/13/EEG van 5 april 1993 (1) en het [Unie]rechtelijk doeltreffendheidsbeginsel aldus te worden uitgelegd, dat zij zich verzetten tegen de toepassing van een nationaalrechtelijke bepaling die een rechter verbiedt na te gaan of een beding in een met een beroepsbeoefenaar gesloten overeenkomst oneerlijk is, wanneer de professionele borg die zich tot uitvoering van de overeenkomst heeft verbonden, de schuldenaar-consument heeft meegedeeld dat hij voornemens was de betaling te verrichten en deze schuldenaar hem niet heeft gemeld welke excepties kunnen worden opgeworpen?

                  2)

                  Kan door de vermelding in de overeenkomst dat het wisselrisico ten laste van de kredietnemer komt, aangevuld met de aflossingstabellen, het beding „duidelijk en begrijpelijk” worden in de zin van de richtlijn, wanneer simulaties van mogelijke, ook ongunstige hypothesen met betrekking tot de evolutie van de wisselkoers ontbreken?

                  3)

                  Staat het aan de beroepsbeoefenaar dan wel aan de consument om te bewijzen dat de informatie waardoor het beding duidelijk en begrijpelijk wordt aan de consument is verstrekt en dat dat beding duidelijk en begrijpelijk is?

                  4)

                  Ingeval de tribunal de grande instance de Paris oordeelt dat de contractuele bedingen 1.2.1 tot en met 1.2.9, 2.8 oneerlijk zijn omdat zij onvoldoende duidelijk en begrijpelijk zijn geformuleerd, dienen dan alle financiële bedingen, inclusief het rentebeding, als niet geschreven te worden beschouwd, of dienen alleen de bedingen over de wisselkoersschommelingen en het valutabeding als niet geschreven te worden beschouwd, waardoor enkel een vaste rentevoet overblijft, of dient nog een andere optie te worden overwogen?

                  5)

                  Dient de tribunal de grande instance de Paris er zich bij het onderzoek van de voorgaande vraag van te vergewissen dat de opgelegde sanctie doeltreffend, evenredig en afschrikkend is?

         (1)  Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB L 95, blz. 29).


title: Zaak C-833/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal de l'entreprise de Liège (België) op 31 december 2018 — SI, Brompton Bicycle Ltd / Chedech / Get2Get

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/19

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal de l'entreprise de Liège (België) op 31 december 2018 — SI, Brompton Bicycle Ltd / Chedech / Get2Get
      (Zaak C-833/18)
      (2019/C 82/21)
      Procestaal: Frans

         Verwijzende rechter

      Tribunal de l'entreprise de Liège

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: SI, Brompton Bicycle Ltd

         Verwerende partij: Chedech / Get2Get

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Dient het Unierecht en inzonderheid richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij (1), waarvan de artikelen 2 tot en met 5 met name de verschillende aan de houders van auteursrechten verleende exclusieve rechten vastleggen, aldus te worden uitgelegd dat auteursrechtelijke bescherming uitgesloten is voor werken waarvan de verschijningsvorm noodzakelijk is om een technisch resultaat te bereiken?

                  2)

                  Dient bij de beoordeling of een verschijningsvorm noodzakelijk is om een technisch resultaat te bereiken, met de volgende criteria rekening te worden gehouden:

                              —

                              het bestaan van andere mogelijke verschijningsvormen waarmee hetzelfde technische resultaat kan worden bereikt?

                              —

                              de doeltreffendheid van de verschijningsvorm om dat resultaat te bereiken?

                              —

                              de wil van de vermeende inbreukmaker om dat resultaat te bereiken?

                              —

                              het bestaan van een thans vervallen vroeger octrooi op het procedé waarmee het gewenste technische resultaat kan worden bereikt?

         (1)  PB L 167, blz. 10.


title: Zaak C-12/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 7 januari 2019 door Mylène Troszczynski tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 8 november 2018 in zaak T-550/17, Troszczynski / Parlement

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/20

      Hogere voorziening ingesteld op 7 januari 2019 door Mylène Troszczynski tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 8 november 2018 in zaak T-550/17, Troszczynski / Parlement
      (Zaak C-12/19 P)
      (2019/C 82/22)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Rekwirante: Mylène Troszczynski (vertegenwoordiger: F. Wagner, advocaat)

         Andere partij in de procedure: Europees Parlement

         Conclusies

                  —

                  het arrest van 8 november 2018 van de Zesde kamer van het Gerecht van de Europese Unie (T-550/17) vernietigen.

            Bijgevolg:

                  —

                  het besluit van het Europees Parlement van 14 juni 2017 tot vaststelling van verslag nr. A8-0218/2017 van de Commissie juridische zaken over het verzoek om opheffing van de immuniteit en de voorrechten van Mylène Troszczynski, lid van het Europees Parlement, nietig verklaren,

                  —

                  beslissen over het bedrag dat rekwirante uit hoofde van de proceskosten moet worden toegekend,

                  —

                  het Europees Parlement in alle kosten verwijzen.

         Middelen en voornaamste argumenten

                  1.

                  Over de beoordeling van het tweede middel door het Gerecht
                  Het Gerecht beschouwt de litigieuze tweet van Mylène Troszczynski niet als een mening die zij in de uitoefening van haar ambt als volksvertegenwoordiger heeft geuit, omdat de tweet betrekking heeft op een specifieke vermeende gebeurtenis in Frankrijk en niet kan worden gelijkgesteld met een algemene meningsuiting over actuele onderwerpen of onderwerpen die door het Parlement worden behandeld, welke kenmerken aanwezig moeten zijn om van een door het Protocol beschermde meningsuiting te kunnen spreken.
                  Het Gerecht begaat een kennelijke beoordelingsfout aangezien:

                              —

                              ieder Parlementslid door zijn land is gekozen, zijn kiezers vertegenwoordigt en gedurende zijn mandaat een noodzakelijke band met hen moet onderhouden, door met name onderwerpen aan de orde te stellen die hen interesseren of betreffen,

                              —

                              beginsel nr. 2 van mededeling aan de leden 11/2003 een dergelijk onderscheid niet maakt,

                              —

                              het dragen van een gezichtsbedekkende sluier in de openbare ruimte een thema is dat de kiezers in Frankrijk en ook in alle andere Europese landen aangaat en deze uiterlijke belijdenis van de Islam een onderwerp van algemeen belang is dat het openbare leven en de rechten van vrouwen raakt,

                              —

                              het Gerecht de beginselen van het arrest Patriciello had moeten toepassen.

                  2.

                  Over de beoordeling van het derde middel door het Gerecht
                  Uit de debatten is gebleken en door het Gerecht is bevestigd dat Mylène Troszczynski niet de auteur is van de litigieuze tweet en dat ze deze meteen nadat ze ervan op de hoogte kwam, heeft verwijderd. Het Gerecht is evenwel van oordeel dat deze twee feiten bij de beoordeling of is voldaan aan de voorwaarden voor opheffing van de parlementaire immuniteit niet in aanmerking mogen worden genomen.
                  Het Gerecht begaat een kennelijke beoordelingsfout:

                              —

                              door te oordelen dat het niet aan het Parlement staat om te weten of de aan het betrokken lid ten laste gelegde feiten vaststaan, ondanks het feit dat het Parlement de feiten heeft onderzocht en in zijn besluit heeft erkend dat Mylène Troszczynski niet de auteur is van de tweet,

                              —

                              door geen rechtsgevolgen te verbinden aan bepaalde als bijlage bij het verslag van de Comissie juridische zaken gevoegde stukken, namelijk de uittreksels uit de wet van 29 juli 1881 en met name artikel 42 daarvan,

                              —

                              omdat in de beslissing tot terugverwijzing naar de strafrechtbank van 26 april 2018 de hardnekkigheid van een magistraat jegens een parlementslid, dus de bedoeling hem politieke schade toe te brengen, tot uiting komt, wat kenmerkend is voor de fumus persecutionis.


title: Zaak C-38/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 21 januari 2019 door Marion Le Pen tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 28 november 2018 in zaak T-161/17, Le Pen / Parlement

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/21

      Hogere voorziening ingesteld op 21 januari 2019 door Marion Le Pen tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 28 november 2018 in zaak T-161/17, Le Pen / Parlement
      (Zaak C-38/19 P)
      (2019/C 82/23)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Rekwirante: Marion Anne Perrine, roepnaam Marine, Le Pen (vertegenwoordiger: R. Bosselut, advocaat)

         Andere partij in de procedure: Europees Parlement

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van het arrest van het Gerecht van de Europese Unie (Zesde kamer) van 28 november 2018 in zaak T-161/17.

            Derhalve:

                  —

                  nietigverklaring van het besluit van de secretaris-generaal van het Europees Parlement van 6 januari 2017, dat is vastgesteld op grond van artikel 68 van besluit 2009/C 159/01 van het Bureau van het Parlement van 19 mei en 9 juli 2008 houdende de uitvoeringsbepalingen van het Statuut van de leden van het Europees Parlement, zoals gewijzigd, waarbij jegens rekwirante een schuldvordering ten bedrage van 41 554 EUR is vastgesteld.

                  —

                  nietigverklaring van debetnota nr. 2017-22 van 11 januari 2017, waarbij rekwirante ervan op de hoogte werd gesteld dat jegens haar een schuldvordering van 41 554 EUR was vastgesteld bij het besluit van de secretaris-generaal van 6 januari 2017 tot terugvordering van in het kader van parlementaire assistentie onverschuldigd uitgekeerde bedragen, op grond van artikel 68 van de uitvoeringsbepalingen en de artikelen 78, 79 en 80 van het FR.

                  —

                  verwijzing van het Parlement in alle kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

                  A –

                  Middel van openbare orde: schending van het Unierecht — onjuiste rechtsopvattingen — schending van wezenlijke vormvoorschriften — schending van de rechten van de verdediging -
                  Dit middel is eraan ontleend dat rekwirante niet persoonlijk is gehoord en dat de secretaris-generaal het dossier en in het bijzonder het verslag van OLAF niet heeft toegezonden.
                  Het Gerecht heeft rekwirantes rechten van verdediging geschonden, met name gelet op het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 6 EVRM.

                  B –

                  Schending van het Unierecht — onjuiste rechtsopvattingen — schending van het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen en van het rechtszekerheidsbeginsel — onjuiste kwalificatie van de juridische aard van de feiten, onjuiste opvattingen van de feiten en het bewijsmateriaal
                  Het Gerecht heeft de door rekwirante in de bijlage bij haar brief van 14 maart 2016 aan OLAF voorgelegde stukken onjuist opgevat.
                  Er kan niet worden gesteld dat de krachtens de „kunstmatige” overeenkomst uitgekeerde bedragen niet overeenkomstig de uitvoeringsbepalingen zijn gebruikt. Bijgevolg is er dus geen sprake van enig misbruik van het doel of de aard van die middelen, en evenmin van door het Parlement geleden schade.

                  C-

                  Misbruik van bevoegdheid — Fumus persecutionis

                  De discriminatie, het achterhouden van bewijs, het gebrek aan loyaliteit en de schending van de rechten van de verdediging waaraan de secretaris-generaal van het Parlement zich jegens rekwirante schuldig heeft gemaakt, vormen „objectieve, relevante en onderling overeenstemmende gegevens, die zijn vastgesteld met het uitsluitende, of althans doorslaggevende oogmerk, andere doeleinden te bereiken dan die welke worden aangevoerd, of om zich te onttrekken aan de toepassing van een procedure waarin het Verdrag speciaal heeft voorzien om aan de omstandigheden van het geval het hoofd te bieden”. Ook het Gerecht had die zo moeten beschouwen. Zij wijzen erop dat sprake is van een onrechtmatige fumus persecutionis ten nadele van rekwirante.