title: Verzoeken van de Pretura Circondariale di Roma - Sezione distaccata di Tivoli - van 4 oktober 1995 om een prejudiciële beslissing in de aldaar dienende strafzaken tegen G. Piccolo (zaak C-331/95), M. Corbo e.a. (zaak C-332/95) en M. Viola (zaak C-342/95) (Zaken C-331/95, C-332/95 en C-342/95)

text:
Nr. C 333/ 10         NL                     Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     9 . 12 . 95
prijzen zou bijdragen tot de bescherming van de producen               Volgens vaste rechtspraak van het Hof van Justitie kan een
ten, wat op zich een legitiem oogmerk is, zou dit geen                  Lid-Staat zich niet beroepen op bepalingen, praktijken of
rechtmatig karakter kunnen verlenen aan het instrument dat              situaties van zijn interne rechtsorde om de niet-nakoming
daarvoor is gekozen, namelijk een eenzijdige tussenkomst in             van door Gemeenschapsverordeningen opgelegde verplich
een sector die door de gemeenschappelijke marktordening                 tingen en termijnen te rechtvaardigen .
exhaustief en bij uitsluiting is geregeld .
                                                                        (') PB nr . L 119 van 11 . 5 . 1990 , blz . 32 .
(') PB nr . L 172 van 30 . 9 . 1966 , blz . 3025/66 .                   ( 2 ) PB nr . L 41 van 14 . 2 . 1991 , blz . 15 .
Beroep, op 17 oktober 1995 ingesteld door Commissie van                 Verzoek van het Value Added Tax Tribunal, Manchester,
   de Europese Gemeenschap tegen Italiaanse Republiek                   van 18 september 1995 om een prejudiciële beslissing in het
                       ( Zaak C-328/95 )                                geding tussen Goldsmiths (Jewellers ) Ltd en Commissioners
                                                                                of Customs and Excise
                          ( 95/C 333/ 18 )
                                                                                ( Zaak C-330/95 )
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                                           95/C 333/ 19 )
op 17 oktober 1995 beroep tegen Italiaanse Republiek
ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschap                   Het Value Addes Tax Tribunal, Manchester, heeft bij
pen, vertegenwoordigd door haar juridisch adviseur E. de                beschikking van 18 september 1995 , ingekomen ter griffie
March als gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te                    van het Hof van Justitie op 19 oktober 1995 , in het geding
Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz, lid van haar juridische              tussen Goldsmiths (Jewellers ) Ltd en Commissioners of
dienst, Centre Wagner, Kirchberg .                                      Customs and Excise, het Hof van Justitie van de Europese
                                                                        Gemeenschappen verzocht, om een prejudiciële beslissing
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage :                       over de navolgende vraag:
1 . vast te stellen dat de Italiaanse Republiek, door niet de           Dient de uitzondering vervat in artikel 11 C, lid 1 , van de
     maatregelen te treffen die nodig zijn voor de correcte en          zesde richtlijn van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de
    volledige toepassing van Verordening ( EEG ) nr . 1186/             harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake
     90 van de Raad ( 1 ) van 7 mei 1990 tot uitbreiding van de         omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting
    werkingssfeer van het communautaire indelingsschema                 over de toegevoegde waarde : uniforme grondslag (') ( 77/
    voor geslachte volwassen runderen, en van Verordening               388/EEG, hierna : „ zesde richtlijn ") aldus te worden uitge
     ( EEG ) nr. 344/91 van de Commissie ( 2 ) van 13 februari          legd, dat het een Lid-Staat die bepalingen vaststelt in
     1991 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen daar              verband met de terugbetaling van belasting in geval van
    van, de krachtens die verordeningen en artikel 189 ,                oninbare vorderingen, toestaat om belastingvermindering
     tweede alinea , EG-Verdrag op haar rustende verplich              uit te sluiten indien de tegenprestatie uit iets anders dan geld
     tingen niet is nagekomen;                                          bestaat ?
2 . de Italiaanse Republiek te verwijzen in de kosten van de
     procedure .                                                        (') PB nr . L 145 van 13 . 6 . 1977, blz . 1 .
Middelen en voornaamste argumenten
Aangezien artikel 3 van Verordening ( EEG ) nr. 1186/90
bepaalt, dat de Lid-Staten alle maatregelen dienen te nemen
die noodzakelijk zijn om toe te zien op de toepassing van               Verzoeken van de Pretura Circondariale di Roma — Sezione
deze verordening en om eventuele inbreuken te bestraffen,               distaccata di Tivoli — van 4 oktober 1995 om een
moeten de Lid-Staten in hun interne rechtsorde alle wette
                                                                        prejudiciële beslissing in de aldaar dienende strafzaken tegen
lijke en bestuursrechtelijke maatregelen treffen, en indivi            G. Piccolo ( zaak C-331/95 ), M. Corbo e.a. ( zaak C-332/95 )
duele beschikkingen geven, die nodig zijn voor de daadwer                                 en M. Viola ( zaak C-342/95 )
kelijke toepassing van het communautaire indelings
schema .                                                                          ( Zaken C-331 /95 , C-332/95 en C-342/95 )
                                                                                ( 95/C 333/20 )
De Italiaanse Republiek heeft de maatregelen die nodig zijn
voor de correcte en volledige toepassing van de Verorde                Bij beschikkingen van 4 oktober 1995 ( ingekomen ter griffie
ningen ( EEG ) nr. 1186/90 en ( EEG ) nr . 344/91 nog steeds            van het Hof van Justitie op respectievelijk 1 9 oktober ( zaken
niet vastgesteld en is daardoor de krachtens die verordenin             C-331 /95 en C-332/95 ) en 30 oktober ( zaak C-342/95 )
gen en artikel 189, tweede alinea , EG-Verdrag op haar                  daaraanvolgend ) heeft de Pretura Circondariale di Roma —
rustende verplichtingen niet nagekomen .                                 Sezione distaccata di Tivoli — het Hof van Justitie verzocht
 ---pagebreak--- 9 . 12 . 95          I NL                   Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    Nr . C 333/ 11
om een prejudiciële beslissing over vragen die identiek zijn                  Finanzgericht overeenkomstig § 128 , lid 3 , eerste zin
aan die welke in zaak C-l 87/95 ( ! ) zijn gesteld .                          juncto § 115 , lid 2, sub 1 , Finanzgerichtsordnung, in
                                                                             gevallen als het onderhavige is uitgesloten ?
(') PB nr. C 208 van 12 . 8 . 1995 , blz . 14 .
                                                                       (') PB nr . L 148 van 27 . 6 . 1968 , blz . 13 .
                                                                       ( 2 ) PB nr . L 41 van 18 . 2 . 1992 , blz . 9 .
                                                                       ( 3 ) PB nr . L 302 van 19. 10 . 1992 , blz . 1 .
Verzoek van het Finanzgericht Hamburg van 21 september
1995 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen
Firma Krüger GmbH & Co. KG en Hauptzollamt Ham
                              burg-Jonas                               Verzoek van het Bundesfinanzhof van 12 september 1995
                        ( Zaak C-334/95 )
                                                                       om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Wiener S.
                                                                                I. GmbH en Hauptzollamt Emmerich
                           ( 95/C 333/21 )
                                                                                ( Zaak C-338/95 )
Der Gemeinsame Senat van het Finanzgericht Hamburg für                                              ( 95/C 333/22
die Lander Freie und Hansestadt Hamburg, Niedersachsen
und Schleswig-Holstein — IV. Senat — heeft bij beschikking             Het Bundesfinanzhof — VII . Senat — heeft bij beschikking
van 21 september 1995 , ingekomen ter griffie van het Hof              van 12 september 1995 , ingekomen ter griffie van het Hof
van Justitie op 23 oktober 1995 , in het geding tussen Firma           van Justitie op 26 oktober 1 995 , in het geding tussen Wiener
Krüger GmbH & Co . KG en Hauptzollamt Hamburg                         S. I. GmbH en Hauptzollamt Emmerich, het Hof van Justitie
Jonas, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschap               van de Europese Gemeenschappen verzocht om een preju
pen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navol             diciële beslissing over de navolgende vraag:
gende vragen :
                                                                       Moet het begrip „ nachthemden " in de zin van post 60.04
1 . Is Verordening ( EEG ) nr. 804/68 ('), juncto haar bijlage         van het gemeenschappelijke douanetarief 1985 , inzonder
     in de versie van Verordening ( EEG ) nr . 374/92 ( 2 ) in         heid in tariefonderverdeling 60.04 B IV b ) 2 bb ), aldus
     strijd met artikel 40, lid 3 , tweede alinea, EG-Verdrag en       worden uitgelegd, dat hieronder uitsluitend moet worden
     is zij dus ongeldig, voor zover zij niet voorziet in een          verstaan „ andere " onderkleding, die op grond van haar aard
     restitutie bij uitvoer voor melk en zuivelprodukten die           kennelijk bestemd is om alleen als nachtkleding te worden
     verwerkt zijn in produkten voor menselijke consumptie             gedragen, of omvat dit begrip ook produkten die wegens
     van onderverdeling 2101 10 van de gecombineerde                   hun uitzicht niet uitsluitend, maar toch hoofdzakelijk
     nomenclatuur bereid op basis van extracten, essences en           bestemd zijn om in bed te worden gedragen ?
     concentraten van koffie ?
2 . Belet een schending van het discriminatieverbod de
     terugvordering van een toegekende restitutie voor melk
     en zuivelprodukten die verwerkt zijn in produkten voor
     menselijke consumptie van onderverdeling 2101 10 van              Verzoek van het Hof van Beroep te Antwerpen van
     de gecombineerde nomenclatuur, die op basis van koffie            25 oktober 1995 om een prejudiciële beslissing in het geding
     zijn bereid ?                                                                  tussen Peter Schepens en Belgische Staat
                                                                                ( Zaak C-340/95 )
3 . Is artikel 244 van Verordening ( EEG ) nr. 2913/92 ( 3 )
     ( het communautair douanewetboek ) van toepassing op                                           ( 95/C 333/23 )
     de opschorting van de tenuitvoerlegging van beschikkin
     gen waarmee een toegekende restitutie bij uitvoer wordt           Het Hof van Beroep te Antwerpen heeft bij arrest van
     teruggevorderd ?                                                  25 oktober 1995 , ingekomen ter griffie van het Hof van
                                                                       Justitie op 30 oktober 1995 , in het geding tussen Peter
4 . Zo ja , moet de opschorting van de tenuitvoerlegging in            Schepens en Belgische Staat, het Hof van Justitie van de
     gevallen waarin de geldigheid van het aan de beschik             Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
     king ten grondslag liggende Gemeenschapsrecht twijfel            beslissing over de navolgende vragen:
     achtig is, worden beoordeeld aan de hand van arti
     kel 244 van het communautair douanewetboek dan wel                 1 . Hebben de artikelen 18 , lid 4, en 27 van de zesde
     aan de hand van andere voorwaarden ?                                     richtlijn van de Raad d.d . 17 mei 1977 betreffende de
                                                                              harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake
5 . Bij een ontkennend antwoord op de derde vraag: aan de                     omzetbelasting ( BTW-Richtlijn 77/388/EEG ( ! )) directe
     hand van welke voorwaarden moet de opschorting van                       werking in de interne rechtsorde der Lid-Staten c.q. in de
     de tenuitvoerlegging worden beoordeeld in gevallen                       Belgische interne rechtsorde ?
     waarin de geldigheid van het aan de beschikking ten
     grondslag liggende Gemeenschapsrecht twijfelachtig                 2 . Bij bevestiging, verbiedt artikel 1 8 , lid 4 , van die richtlijn
     is ?                                                                     een Lid-Staat het BTW-tegoed, met betrekking tot een
                                                                              bepaalde periode of periodes waarin dat tegoed werd
6 . Moet artikel 177, tweede alinea, EG-Verdrag aldus                         gevormd, niet aan de BTW-belastingplichtige terug te
     worden uitgelegd, dat het toelaten van beroep door het                   geven, noch over te dragen naar een volgende aangifte


title: Zaak C-307/13: Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 10 juli 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Helsingborgs tingsrätt — Zweden) — Strafzaak tegen Lars Ivansson, Carl-Rudolf Palmgren, Kjell Otto Pehrsson, Håkan Rosengren (Prejudiciële verwijzing — Interne markt — Richtlijn 98/34/EG — Artikel 8, lid 1, derde alinea — Informatieprocedure op gebied van normen en technische voorschriften — Begrip „technisch voorschrift”  — Legkippen — Verkorting van oorspronkelijk geplande tijdschema voor inwerkingtreding van technisch voorschrift — Verplichting tot kennisgeving — Voorwaarden — Afwijkende taalversies)

text:
               15.9.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 315/17

         Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 10 juli 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Helsingborgs tingsrätt — Zweden) — Strafzaak tegen Lars Ivansson, Carl-Rudolf Palmgren, Kjell Otto Pehrsson, Håkan Rosengren
   (Zaak C-307/13) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Interne markt - Richtlijn 98/34/EG - Artikel 8, lid 1, derde alinea - Informatieprocedure op gebied van normen en technische voorschriften - Begrip „technisch voorschrift” - Legkippen - Verkorting van oorspronkelijk geplande tijdschema voor inwerkingtreding van technisch voorschrift - Verplichting tot kennisgeving - Voorwaarden - Afwijkende taalversies))
   2014/C 315/24
   Procestaal: Zweeds

      Verwijzende rechter

   Helsingborgs tingsrätt

      Partijen in de strafzaak

   Lars Ivansson, Carl-Rudolf Palmgren, Kjell Otto Pehrsson, Håkan Rosengren

      Dictum

               1)

               De datum die de nationale autoriteiten uiteindelijk hebben vastgesteld voor de inwerkingtreding van een nationale maatregel, zoals die welke aan de orde is in het hoofdgeding, die voorschrijft dat legkippen moeten worden gehouden in houderijsystemen die voldoen aan hun behoefte aan legnesten, zitstokken en stofbaden en ertoe strekken hun sterftecijfer en gedragsstoornissen gering te houden, is onderworpen aan de verplichting tot mededeling aan de Europese Commissie zoals neergelegd in artikel 8, lid 1, derde alinea, van richtlijn 98/34/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 juni 1998 betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften en regels betreffende de diensten van de informatiemaatschappij, zoals gewijzigd bij richtlijn 98/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 juli 1998, wanneer zich effectief een wijziging heeft voorgedaan in het tijdschema voor de toepassing van die nationale maatregel en deze wijziging een significant karakter heeft, hetgeen de verwijzende rechter dient na te gaan.

               2)

               Indien de verkorting van het tijdschema voor de toepassing van een nationaal technisch voorschrift is onderworpen aan de verplichting tot mededeling aan de Europese Commissie zoals neergelegd in artikel 8, lid 1, derde alinea, van richtlijn 98/34, zoals gewijzigd bij richtlijn 98/48, leidt het nalaten van een dergelijke kennisgeving tot niet-toepasselijkheid van die nationale maatregel, zodat deze niet aan particulieren kan worden tegengeworpen.

      (1)  PB C 215 van 27.7.2013.


title: Zaak C-347/08: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht Feldkirch (Oostenrijk) op 28 juli 2008 — Vorarlberger Gebietskrankenkasse/WGV-Schwäbische Allgemeine Versicherung AG

text:
               25.10.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 272/11

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht Feldkirch (Oostenrijk) op 28 juli 2008 — Vorarlberger Gebietskrankenkasse/WGV-Schwäbische Allgemeine Versicherung AG
   (Zaak C-347/08)
   (2008/C 272/18)
   Procestaal: Duits
   Verwijzende rechter
   Landesgericht Feldkirch
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Vorarlberger Gebietskrankenkasse

      Verwerende partij: WGV-Schwäbische Allgemeine Versicherung AG
   Prejudiciële vragen

               1)

               Moet de verwijzing in artikel 11, lid 2, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (1) naar artikel 9, lid 1, sub b, van deze verordening aldus worden begrepen, dat een socialezekerheidsorgaan dat bij wet (§ 332 ASVG [Allgemeines Sozialversicherungsgesetz]) in de rechten van de rechtstreeks getroffene is gesubrogeerd, bij het gerecht van zijn vestigingsplaats in een lidstaat rechtstreeks tegen de verzekeraar een vordering kan instellen, indien een dergelijke rechtstreekse vordering mogelijk is en de verzekeraar op het grondgebied van een lidstaat is gevestigd?

               2)

               In geval van bevestigend antwoord op vraag 1: bestaat deze bevoegdheid ook wanneer de rechtstreeks getroffene ten tijde van de instelling van de vordering bij het gerecht geen woonplaats of gewone verblijfplaats heeft in de lidstaat waar het socialezekerheidsorgaan is gevestigd?

      (1)  PB L 12, blz. 1.


title: Zaak C-122/13: Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 30 januari 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Ordinario di Firenze — Italië) — Paola C/Presidenza del Consiglio dei Ministri (Prejudiciële verwijzing — Justitiële samenwerking in strafzaken — Richtlijn 2004/80/EG — Artikel 12 — Schadeloosstelling van slachtoffers van opzettelijke geweldmisdrijven — Zuiver interne situatie — Kennelijke onbevoegdheid van Hof)

text:
               14.4.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/19

         Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 30 januari 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Ordinario di Firenze — Italië) — Paola C/Presidenza del Consiglio dei Ministri
   (Zaak C-122/13) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Justitiële samenwerking in strafzaken - Richtlijn 2004/80/EG - Artikel 12 - Schadeloosstelling van slachtoffers van opzettelijke geweldmisdrijven - Zuiver interne situatie - Kennelijke onbevoegdheid van Hof))
   2014/C 112/22
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Tribunale Ordinario di Firenze

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Paola C

      Verwerende partij: Presidenza del Consiglio dei Ministri

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Tribunale Ordinario di Firenze — Uitlegging van artikel 12 van richtlijn 2004/80/EG van de Raad van 29 april 2004 betreffende de schadeloosstelling van slachtoffers van misdrijven (PB L 261, blz. 15) — Werkingssfeer — Regeling die niet voorziet in een schadeloosstellingsregeling voor slachtoffers van op het nationale grondgebied gepleegde opzettelijke geweldmisdrijven waarbij een billijke en passende schadeloosstelling voor alle slachtoffers van geweldmisdrijven wordt gegarandeerd

      Dictum

   Het Hof van Justitie van de Europese Unie is kennelijk onbevoegd om de door het Tribunale ordinario di Firenze (Italië) gestelde vraag te beantwoorden.

      (1)  PB C 141 van 18.5.2013.


title: Gevoegde zaken C-392/04 en C-422/04: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 19 september 2006 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht — Duitsland) — i-21 Germany GmbH (C-392/04), Arcor AG & Co. KG (C-422/04)/Bundesrepublik Deutschland (Telecommunicatiediensten — Richtlijn 97/13/EG — Artikel 11, lid 1 — Vergoedingen en heffingen voor individuele vergunningen — Artikel 10 EG — Voorrang van gemeenschapsrecht — Rechtszekerheid — Definitief geworden beschikking van bestuursorgaan)

text:
               18.11.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 281/9

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 19 september 2006 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht — Duitsland) — i-21 Germany GmbH (C-392/04), Arcor AG & Co. KG (C-422/04)/Bundesrepublik Deutschland
   (Gevoegde zaken C-392/04 en C-422/04) (1)

   (Telecommunicatiediensten - Richtlijn 97/13/EG - Artikel 11, lid 1 - Vergoedingen en heffingen voor individuele vergunningen - Artikel 10 EG - Voorrang van gemeenschapsrecht - Rechtszekerheid - Definitief geworden beschikking van bestuursorgaan)
   (2006/C 281/14)
   Procestaal: Duits
   Verwijzende rechter
   Bundesverwaltungsgericht
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: i-21 Germany GmbH (C-392/04), Arcor AG & Co. KG (C-422/04)

      Verwerende partij: Bundesrepublik Deutschland
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Bundesverwaltungsgericht — Uitlegging van artikel 10 EG en artikel 11, lid 1, van richtlijn 97/13/EG van het Europees Parlement en de Raad van 10 april 1997 betreffende een gemeenschappelijk kader voor algemene machtigingen en individuele vergunningen op het gebied van telecommunicatiediensten (PB L 117, blz. 15) — Van ondernemingen die houders zijn van individuele vergunningen verlangde vergoeding die aldus wordt berekend dat de algemene beheerskosten van de nationale reguleringsautoriteit over een periode van dertig jaar vooraf in rekening worden gebracht
   Dictum

               1)

               Artikel 11, lid 1, van richtlijn 97/13/EG van het Europees Parlement en de Raad van 10 april 1997 betreffende een gemeenschappelijk kader voor algemene machtigingen en individuele vergunningen op het gebied van telecommunicatiediensten, staat eraan in de weg dat voor individuele vergunningen een vergoeding wordt geheven bij de berekening waarvan wordt uitgegaan van de algemene beheerskosten van de reguleringsautoriteit die verband houden met de afgifte van deze vergunningen over een periode van 30 jaar.

               2)

               Artikel 10 EG juncto artikel 11, lid 1, van richtlijn 97/13 verplicht de nationale rechter om te beoordelen of een duidelijk met het gemeenschapsrecht onverenigbare regeling, zoals die waarop de in de hoofdgedingen aan de orde zijnde aanslagen zijn gebaseerd, kennelijk onrechtmatig is in de zin van het betrokken nationale recht. Is dat het geval, dan staat het aan deze rechter om hieraan overeenkomstig zijn nationale recht alle consequenties te verbinden wat de intrekking van deze aanslagen betreft.

      (1)  PB C 273 van 6.11.2004.

      PB C 284 van 20.11.2006.


title: Zaak T-269/15: Beroep ingesteld op 28 mei 2015 — Novartis Europharm/Commissie

text:
               24.8.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 279/36

         Beroep ingesteld op 28 mei 2015 — Novartis Europharm/Commissie
   (Zaak T-269/15)
   (2015/C 279/45)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Novartis Europharm Ltd (Camberley, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordiger: C. Schoonderbeek, lawyer)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van de bestreden beschikking;

               —

               verwijzing van de Europese Commissie in haar eigen kosten en in die van Novartis

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoeksters beroep strekt tot nietigverklaring van beschikking C(2015) 1977 definitief van de Commissie van 18 maart 2015 tot verlening van een vergunning voor het in de handel brengen aan Pari Pharma van het geneesmiddel voor menselijk gebruik „Vantobra — tobramycine”.
   Verzoekster baseert haar beroep op twee middelen:

               1.

               Eerste middel: de beschikking van de Europese Commissie is onwettig doordat zij de exclusiviteitsrechten van Novartis Europharm Ltd. op het weesgeneesmiddel voor haar product TOBI Podhaler krachtens artikel 8, lid 1, van verordening (EG) nr. 141/2000 (1) schendt, daar de periode van exclusiviteit van het weesgeneesmiddel nog niet is verstreken terwijl niet is voldaan aan de voorwaarden voor de verlening van een afwijking van de exclusiviteit overeenkomstig artikel 8, lid 3, van deze verordening.

               2.

               Tweede middel: de beschikking van de Europese Commissie is ook onwettig omdat zij niet is gemotiveerd, zoals vereist door artikel 296 VWEU en artikel 81, lid 1, van verordening (EG) nr. 726/2004. (2)

      (1)  Verordening (EG) nr. 141/2000 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 1999 inzake weesgeneesmiddelen (PB L 18, van 22.1.2000, blz. 1).

      (2)  Verordening (EG) nr. 726/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 tot vaststelling van communautaire procedures voor het verlenen van vergunningen en het toezicht op geneesmiddelen voor menselijk en diergeneeskundig gebruik en tot oprichting van een Europees Geneesmiddelenbureau (PBL 136, van 30.4.2004, blz. 1).


title: ARREST VAN HET HOF (Vijfde Kamer) van 13 juni 1996 in zaak C-205/94 (verzoek van het Finanzgericht Baden-Württemberg om een prejudiciële beslissing): Binder GmbH & Co. International tegen Hauptzollamt Stuttgart-West (Bevroren aardbeien - Vrijwaringsmaatregelen)

text:
20. 7. 96            [ NL |               Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                Nr. C 210/3
                   ARREST VAN HET HOF                                                    ARREST VAN HET HOF
                        van 11 juni 1996                                                      (Vijfde Kamer)
in zaak C-2/94 (verzoek om een prejudiciële beslissing van                                   van 13 juni 1996
het College van Beroep voor het Bedrijfsleven ): Denkavit
                                                                     in zaak C-205/94 ( verzoek van het Finanzgericht Baden
Internationaal BV e.a. tegen Kamer van Koophandel en
          Fabrieken voor Midden-Gelderland e.a. ( l )                Württemberg om een prejudiciële beslissing): Binder GmbH
                                                                     & Co. International tegen Hauptzollamt Stuttgart
     (Richtlijn 69/335/EEG — Handelsregisterbijdrage)                                              West (M
                          ( 96/C 210/04 )                                   (Bevroren aardbeien — Vrijwaringsmaatregelen)
                                                                                ( 96/C 210/05
                    (Procestaai: Nederlands)
                                                                                (Procestaai: Duits)
In zaak C-2/94, betreffende een verzoek aan het Hof                  (Voorlopige vertaling; de definitieve tekst verschijnt in de
krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van het College                               Jurisprudentie van het Hof)
van Beroep voor het Bedrijfsleven ( Nederland ), in het aldaar
aanhangige geding tussen Denkavit Internationaal BV,
Galveston BV, Heklicht Scheepvaartbelangen BV, C. Roe
leveld Beheer BV, R.J. Schippefelt, Sigarenhandel Ben Sterk          In zaak C-205/94, betreffende een verzoek aan het Hof
vof, J.H. van Werkhoven Holding Maarssen BV en Kamer                 krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van het Finanz
van Koophandel en Fabrieken voor Midden-Gelderland,                  gericht Baden-Württemberg ( Duitsland ), in het aldaar
Kamer van Koophandel en Fabrieken voor 's-Gravenhage,                aanhangige geding tussen Binder GmbH & Co . Internatio
Kamer van Koophandel en Fabrieken voor Amsterdam en                  nal en Hauptzollamt Stuttgart-West, om een prejudiciële
Kamer van Koophandel en Fabrieken voor Utrecht en                    belsissing over de geldigheid van Verordening ( EEG )
Omstreken, om een prejudiciële beslissing over de uitlegging         nr . 2198/90 van de Commissie van 27 juli 1990 houdende
van Richtlijn 69/335/EEG van de Raad van 17 juli 1969                vrijwaringsmaatregelen inzake de invoer van bevroren
betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen            aardbeien en frambozen, en van voorlopig verduurzaamde
van kapitaal ( PB nr. L 249, blz. 25 ), heeft het Hof,               aardbeien en frambozen uit Polen ( PB nr. L 198 , blz. 53 ) en
samengesteld als volgt: G. C. Rodriguez Iglesias, president;         van Verordening ( EEG ) nr. 3797/90 van de Commissie van
C. N. Kakouris, D. A. O. Edward, J.-P. Puissochet ( rappor          21 december 1990 houdende vrijwaringsmaatregelen
teur ) en G. Hirsch, kamerpresidenten; G. F. Mancini, F.A.           inzake de invoer van bepaalde soorten halfverwerkt rood
Schockweiler, J. C. Moitinho de Almeida, C. Gulmann, J. L.           fruit van oorsprong uit Polen en Joegoslavië ( PB nr. L 365 ,
Murray, P. Jann , H. Ragnemalm en L. Sevón, rechters;                blz. 22 ), heeft het Hof (Vijfde Kamer ), samengesteld als
advocaat-generaal : F. G. Jacobs; griffier: L. Hewlett, admi        volgt: D.A. O. Edward, kamerpresident; J. -P. Puissochet
nistrateur, op 11 juni 1996 een arrest gewezen waarvan het            ( rapporteur ), J. C. Moitinho de Almeida , L. Sevón en M.
dictum luidt als volgt:                                              Wathelet, rechters : advocaat-generaal : F. G. Jacobs; griffier:
                                                                     L. Hewlett, administrateur, op 13 juni 1996 een arrest
                                                                     gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
Artikel 10, sub c), van Richtlijn 69/335/EEG van de Raad
 van 1 7 juli 1 969 betreffende de indirecte belastingen op het
 bijeenbrengen van kapitaal moet aldus worden uitgelegd,             Bij onderzoek van de prejudiciële vragen is niet gebleken van
 dat het niet een heffing verbiedt, die jaarlijks verschuldigd is    feiten of omstandigheden die de geldigheid aantasten van
 wegens de inschrijving van een onderneming bij een Kamer             Verordening (EEG) nr. 2198/90 van de Commissie van
 van Koophandel en Fabrieken, zelfs indien deze verrichting          27 juli 1990 houdende vrijwaringsmaatregelen inzake de
 mede geldt als inschrijving van de kapitaalvennootschap die         invoer van bevroren aardbeien en frambozen, en van
 in voorkomend geval eigenaar is van deze onderneming,               voorlopig verduurzaamde aardbeien en frambozen uit
zonder dat deze laatste formaliteit gepaard gaat met een             Polen, of van Verordening (EEG) nr. 3797/90 van de
 verhoging van de betrokken heffing.                                  Commissie van 21 december 1990 houdende vrijwarings
                                                                     maatregelen inzake de invoer van bepaalde soorten halfver
                                                                      werkt rood fruit van oorsprong uit Polen en Joegoslavië.
 (M PB nr . C 76 van 12 . 3 . 1994 .
                                                                      (M PB nr. C 275 van 1 . 10 . 1994 .


title: Zaak C-9/06 P: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 29 november 2007 — Tomás Salazar Brier/Commissie van de Europese Gemeenschappen (Hogere voorziening — Ambtenaren — Bezoldiging — Ontheemdingstoelage — Voorwaarde van artikel 4, lid 1, sub a), tweede streepje, van bijlage VII bij het Statuut — Begrip diensten, verricht voor een andere staat )

text:
               26.1.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 22/6

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 29 november 2007 — Tomás Salazar Brier/Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak C-9/06 P) (1)

   (Hogere voorziening - Ambtenaren - Bezoldiging - Ontheemdingstoelage - Voorwaarde van artikel 4, lid 1, sub a), tweede streepje, van bijlage VII bij het Statuut - Begrip „diensten, verricht voor een andere staat’)
   (2008/C 22/10)
   Procestaal: Spaans
   Partijen

      Rekwirant: Tomás Salazar Brier (vertegenwoordigers: R. García-Gallardo Gil-Fournier, D. Domínguez Pérez en A. Sayagués Torres, abogados)

      Andere partij in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: J. Currall, gemachtigde, J. Gutiérrez Gisbert, J. Rivas Andrés en M. Canal, abogados)
   Voorwerp
   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Eerste kamer) van 25 oktober 2005, Salazar Brier/Commissie (T-83/03), tot verwerping van het beroep tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 24 februari 2003 tot stilzwijgende afwijzing van de klacht van rekwirant en van het uitdrukkelijke besluit van 24 maart 2003 tot afwijzing van die klacht, waarbij hem de ontheemdingstoelage van artikel 4 van bijlage VII bij het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen en de daarmee verbonden toelagen zijn geweigerd
   Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Salazar Brier wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 60 van 11.3.2006.


title: ARREST VAN HET HOF (Vijfde kamer) van 11 januari 1996 in zaak C-480/93 P: Zunis Holding SA e.a. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Hogere voorziening - Concurrentie - Controle op concentraties - Ontvankelijkheid van een beroep tot nietigverklaring van beschikking houdende weigering de procedure te heropenen)

text:
  16 . 3 . 96          I NL                  Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 Nr . C 77/3
                    ARREST VAN HET HOF                                  Commissie te hebben meegedeeld, de verplichtingen niet is
                            (Vijfde kamer )                             nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 8 van
                                                                        Richtlijn 83/ 189/EEG van de Raad van 28 maart 1983
                         van 11 januari 1996                            betreffende een informatieprocedure op het gebied van
  in zaak C-480/93 P: Zunis Holding SA e.a. tegen Commissie             normen en technische voorschriften ( PB 1983 , L 109,
               van de Europese Gemeenschappen ( J )                     blz . 8 ), zoals gewijzigd bij Richtlijn 88/182/EEG van de
  (Hogere voorziening — Concurrentie — Controle op                      Raad van 22 maart 1988 ( PB 1988 , L 81 , blz . 75 ), heeft het
  concentraties — Ontvankelijkheid van een beroep tot                   Hof ( Zesde kamer ), samengesteld als volgt: G. Hirsch,
  nietigverklaring van beschikking houdende weigering de                waarnemend voor de kamerpresident, G. F. Mancini, F. A.
                     procedure te heropenen)                            Schockweiler, J. L. Murray en H. Ragnemalm ( rapporteur ),
                                                                        rechters ; advocaat-generaal : D. Ruiz-Jarabo Colomer; grif
                              ( 96/C 77/04 )                            fier : D. Louterman-Hubeau, hoofdadministrateur, op 11 ja
                                                                        nuari 1996 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als
                         (Procestaai: Engels)                           volgt:
  (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in         1 . Door op /9 september 1990 de Vrijstellingsregeling
                  de Jurisprudentie van het Hof)                              Margarinebesluit vast te stellen zonder deze regeling in
                                                                              het ontwerpstadium aan de Commissie te hebben
 In zaak C-480/93 P, Zunis Holding SA, Finan Sri en                           meegedeeld, is het Koninkrijk der Nederlanden de
 Massinvest SA ( advocaten : N. Forwood en S. Crossick ),                     verplichtingen niet nagekomen die op hem rusten
 betreffende hogere voorziening tegen het op 28 oktober                       krachtens artikel 8 van Richtlijn 83/189/EEG van de
  1993 door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese                     Raad van 28 maart 1983 betreffende een informatie
 Gemeenschappen ( Tweede kamer ) in zaak T-83/92 tussen                      procedure op het gebied van normen en technische
 Zunis Holding e.a . en de Commissie gewezen arrest (Jurispr.                 voorschriften .
  1993 , blz . 11-1169 ) en strekkende tot vernietiging van dat
 arrest, andere partij bij de procedure : Commissie van de             2 . Het Koninkrijk der Nederlanden wordt verwezen in de
 Europese Gemeenschappen ( gemachtigden : G. Marenco en                      kosten .
 R. Lyal ), heeft het Hof (Vijfde kamer ), samengesteld als
volgt: D. A. O. Edward, kamerpresident, J.-P . Puissochet
                                                                       (•) PB nr. C 331 van 26 . 11 . 1994 .
 ( rapporteur ), J. C. Moitinho de Almeida, C. Gulmann en P.
Jann, rechters; advocaat-generaal: C. O. Lenz; griffier: L.
Hewlett, administrateur, op 11 januari 1996 een arrest
gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
 1 . Wijst de hogere voorziening af.
                                                                                ARREST VAN HET HOF
2 . Verwijst requiranten in de kosten.                                                         van 16 januari 1996
                                                                       in zaak C- 13 0/91 REV II: ISAE/VP ( Instituto Social de
(') PB nr . C 59 van 26 . 2 . 1994 .                                   Apoio ao Emprego e à Valoriza^ao Profissionai ) e.a. tegen
                                                                               Commissie van de Europese Gemeenschappen ( 1 )
                                                                              ( Verzoek tot herziening — Niet-ontvankelijkheid)
                                                                                ( 96/C 77/06 )
                    ARREST VAN HET HOF
                                                                                (Procestaai: Portugees)
                           ( Zesde kamer )
                        van 11 januari 1996                            (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in
in zaak C-273/94: Commissie van de Europese Gemeen                                     de Jurisprudentie van het Hof)
        schappen tegen Koninkrijk der Nederlanden ( 1 )
(Niet-nakoming — Verplichte voorafgaande aanmelding                    In zaak C 130/91 REV II, ISAE/VP ( Instituto Social de
                krachtens Richtlijn 83/189/EEG)                        Apoio ao Emprego e a Valoriza<;ao Profissional ) en Inter
                                                                       data ( Centro de Processamento de Dados Ld . a ), beide
                             ( 96/C 77/05 )
                                                                       vertegenwoordigd door A. Amado Rodrigues, advocaat te
                                                                       Lissabon, tegen Commissie van de Europese Gemeenschap
                     (Procestaai: Nederlands)                          pen ( gemachtigde : A. M. Alves Vieira ), betreffende een
                                                                       verzoek tot herziening van de beschikking, door het Hof van
In zaak C-273/94, Commissie van de Europese Gemeen                    Justitie op 14 januari 1992 gegeven in zaak C-130/91 ,
schappen (gemachtigde : H. Van Lier ) tegen Koninkrijk der             ISEA/VP en Interdata (Jurispr . 1992 , blz . 1-69 ), heeft het
Nederlanden (gemachtigden : J. W. de Zwaan en J. S. van                Hof, samengesteld als volgt: G. C. Rodriguez Iglesias,
den Oosterkamp ), betreffende een beroep tot vaststelling              president, C. N. Kakouris, D. A. O. Edward, J.-P. Puissochet
dat het Koninkrijk der Nederlanden, door op 19 september               en G. Hirsch, kamerpresidenten, G. F. Mancini, F. A.
1990 de Vrijstellingsregeling Margarinebesluit vast te stel           Schockweiler, J. C. Moitinho de Almeida, P. J. G. Kapteyn,
len zonder deze regeling in het ontwerpstadium aan de                  C. Gulmann, J. L. Murray ( rapporteur ), P. Jann, H.


title: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 12 juni 2001 in zaak T-95/98 DEP, C. Gogos tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen ("Begroting van invorderbare kosten")

text:
C 317/24               NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    10.11.2001
                                                      GERECHT VAN EERSTE AANLEG
  ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                               pen (gemachtigde: J. Currall), betreffende een verzoek om
                                                                         begroting van de kosten die verweerster aan verzoeker moet
                           van 5 juli 2001                               betalen op grond van het arrest van het Gerecht van 23 maart
                                                                         2000, Gogos/Commissie (T-95/98, JurAmbt. blz. II-219),
                                                                         heeft het Gerecht (Tweede kamer), samengesteld als volgt:
in zaak T-25/99: Colin Arthur Roberts en Valérie Ann
                                                                         A. W. H. Meij, president, A. Potocki en J. Pirrung, rechters;
Roberts tegen Commissie van de Europese Gemeenschap-
                                                                         griffier: H. Jung, op 12 juni 2001 een beschikking gegeven
                                pen (1)                                  waarvan het dictum luidt als volgt:
(Mededinging — Bierleveringscontracten — Klacht — Ar-
tikel 85, lid 1, van het EG-Verdrag (thans artikel 81, lid 1             Het totale bedrag van de kosten die verzoeker in zaak T-95/98 kan
                                 EG))                                    invorderen, wordt bepaald op 800 000 BEF.
                          (2001/C 317/46)
                                                                         (1) PB C 258 van 15.8.1998.
                         (Procestaal: Engels)
In zaak T-25/99, Colin Arthur Roberts en Valérie Ann Roberts,
wonende te Kempston (Verenigd Koninkrijk), vertegenwoor-
digd door B. Bedford, barrister, S. Ferdinand en J. Kelly,
solicitors, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
(gemachtigden: K. Wiedner en N. Khan), betreffende een
                                                                                BESCHIKKING VAN HET GERECHT
verzoek tot nietigverklaring van de beschikking van de Com-
                                                                                VAN EERSTE AANLEG
missie van 12 november 1998, heeft het Gerecht (Derde
kamer), samengesteld als volgt: J. Azizi, kamerpresident,
K. Lenaerts en M. Jaeger, rechters; griffier: J. Palacio González,                               van 19 juni 2001
administrateur, op 5 juli 2001 een arrest gewezen waarvan het
dictum luidt als volgt:
                                                                         in zaak T-145/00: Jutta Hotzel-Wagenknecht tegen Com-
                                                                                missie van de Europese Gemeenschappen (1)
1)    Verwerpt het beroep.
2)    Verwijst verzoekers in de kosten.                                  (Ambtenaren — Overlevingspensioen — Vermindering —
                                                                                Beroepstermijn — Niet-ontvankelijkheid)
(1) PB C 86 van 27.3.1999.
                                                                                (2001/C 317/48)
                                                                                (Procestaal: Duits)
                                                                         In zaak T-145/00, Jutta Hotzel-Wagenknecht, wonende te
             BESCHIKKING VAN HET GERECHT                                 Alfaz del Pi (Spanje), vertegenwoordigd door H.-M. Becker,
                     VAN EERSTE AANLEG                                   advocaat, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
                                                                         (gemachtigde: J. Currall, C. Berardis-Kayser en M. Wägenbaur),
                         van 12 juni 2001                                betreffende hoofdzakelijk een verzoek tot nietigverklaring van
                                                                         het besluit van de Commissie van 25 mei 1999 tot verminde-
                                                                         ring van verzoeksters overlevingspensioen, heeft het Gerecht
in zaak T-95/98 DEP, C. Gogos tegen Commissie van de                     (Eerste kamer — uitgebreid), samengesteld als volgt:
                 Europese Gemeenschappen (1)                             B. Vesterdorf, president, A. Potocki, J. Pirrung, M. Vilaras en
                                                                         N. Forwood, rechters; griffier: H. Jung, op 19 juni 2001 een
             („Begroting van invorderbare kosten”)                       beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:
                          (2001/C 317/47)                                1)    Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.
                         (Procestaal: Grieks)                            2)    Elk der partijen zal de eigen kosten dragen.
In zaak T-95/98 DEP, C. Gogos, ambtenaar bij de Commissie
van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door                    (1) PB C 233 van 12.8.2000.
C. N. Tagaras, advocaat, domicilie gekozen hebbende te
Luxemburg, tegen Commissie van de Europese Gemeenschap-


title: Zaak T-372/05: Beroep ingesteld op  5 oktober 2005  — Giant (China)/Raad

text:
               10.12.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 315/17

         Beroep ingesteld op 5 oktober 2005 — Giant (China)/Raad
   (Zaak T-372/05)
   (2005/C 315/31)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij(en): Giant (China) Co., Ltd (Kunshan City, Volksrepubliek China) [vertegenwoordiger(s): P. De Baere, advocaat]

      Verwerende partij(en): Raad van de Europese Unie
   Conclusies van verzoeker(s)/verzoekster(s)

               —

               nietig te verklaren verordening (EG) nr. 1095/2005 (1) van de Raad van 12 juli 2005 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op rijwielen uit Viëtnam en tot wijziging van verordening (EG) nr. 1524/2000 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op rijwielen uit de Volksrepubliek China, voorzover daarbij haar verzoek tot toekenning van de status van marktgerichte onderneming is afgewezen in strijd met artikel 2, lid 7, sub b, juncto artikel 2, lid 7, sub c, van verordening nr. 384/96 van de Raad (de „basisverordening”), artikel 11, lid 10, van de basisverordening is geschonden doordat haar verzoek om de antidumpingrechten niet in mindering te brengen van de samengestelde exportprijs is afgewezen, en artikel 253 EG is geschonden wegens het ontbreken van motivering;

               —

               de Raad te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoekster, een vennootschap met beperkte aansprakelijkheid naar Chinees recht, produceert vooral rijwielen en rijwielonderdelen voor uitvoer naar de Gemeenschap. Omdat zij nadeel ondervond van de omstreden maatregelen, heeft zij de Commissie verzocht om toekenning van de status van marktgerichte onderneming („SMO”). Verzoekster heeft ook antidumpingvragenlijsten ingediend en met de Commissie over het een en het ander gecorrespondeerd.
   Zij komt thans op tegen de bestreden verordening, in de eerste plaats voorzover haar verzoek tot toekenning van de SMO daarbij is afgewezen. Volgens verzoekster is haar verzoek afgewezen op grond dat haar besluiten inzake verkoopprijzen en hoeveelheden niet als reactie op marktsignalen en zonder staatsinmenging van betekenis worden genomen wegens het bestaan van een stelsel van exportvergunningen. Verzoekster stelt dat artikel 2, lid 7, sub b, van de basisverordening aldus dient te worden uitgelegd dat de SMO dient te worden toegekend wanneer in een bepaald geval de voorwaarden van een markteconomie gelden, ook al zijn de nationale wetgeving of de nationale regelingen niet in overeenstemming met die welke in een markteconomie van toepassing zijn. Aangezien de bestreden verordening geen regeling bevat voor haar eigen specifieke situatie, is er volgens verzoekster sprake van een kennelijke beoordelingsfout, waardoor artikel 2, lid 7, sub b, van de basisverordening is geschonden. In ditzelfde verband stelt verzoekster schending van artikel 253 EG voorzover in de bestreden verordening niet wordt aangegeven op welke gronden haar verzoek tot toekenning van de SMO is afgewezen.
   Verzoekster komt ook op tegen de afwijzing van haar verzoek om overeenkomstig artikel 11, lid 10, van de basisverordening de antidumpingrechten niet in mindering te brengen van de samengestelde exportprijs, als een kost tussen invoer en wederverkoop. Verzoekster is van mening dat de Raad blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting waar hij heeft geoordeeld dat de wederverkoopprijzen en de latere verkoopprijzen niet waren gewijzigd in vergelijking met verzoeksters exportprijzen zoals die bij de eerdere onderzoeken waren vastgesteld. Volgens verzoekster was er bij eerdere onderzoeken voor haar geen exportprijs vastgesteld. Verder betoogt verzoekster dat artikel 11, lid 10, niet eist dat de wijziging wordt beoordeeld tegen de achtergrond van bij eerdere onderzoeken vastgestelde exportprijzen.

      (1)  PB L 183, blz. 1.


title: Zaak C-176/06 P: Hogere voorziening ingesteld op  5 april 2006  door Stadtwerke Schwäbisch Hall GmbH, Stadtwerke Tübingen GmbH en Stadtwerke Uelzen GmbH tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vierde kamer) van  26 januari 2006  in zaak T-92/02, Stadtwerke Schwäbisch Hall GmbH, Stadtwerke Tübingen GmbH en Stadtwerke Uelzen GmbH tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen, ondersteund door E.ON Kernkraft GmbH, RWE Power AG, EnBW Energie Baden-Württemberg AG en Hamburgische Electricitäts-Werke AG

text:
               3.6.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 131/35

         Hogere voorziening ingesteld op 5 april 2006 door Stadtwerke Schwäbisch Hall GmbH, Stadtwerke Tübingen GmbH en Stadtwerke Uelzen GmbH tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vierde kamer) van 26 januari 2006 in zaak T-92/02, Stadtwerke Schwäbisch Hall GmbH, Stadtwerke Tübingen GmbH en Stadtwerke Uelzen GmbH tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen, ondersteund door E.ON Kernkraft GmbH, RWE Power AG, EnBW Energie Baden-Württemberg AG en Hamburgische Electricitäts-Werke AG
   (Zaak C-176/06 P)
   (2006/C 131/66)
   Procestaal: Duits
   Partijen

      Rekwirantes: Stadtwerke Schwäbisch Hall GmbH, Stadtwerke Tübingen GmbH, Stadtwerke Uelzen GmbH (vertegenwoordigers: D. Fouquet en P. Becker, Rechtsanwälte)

      Andere partijen in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen, E.ON Kernkraft GmbH, RWE Power AG, EnBW Energie Baden-Württemberg AG, Hamburgische Electricitäts-Werke AG
   Conclusies van rekwirantes

               —

               het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 26 januari 2006 in zaak T-92/02, Stadtwerke Schwäbisch Hall GmbH e.a./ Commissie van de Europese Gemeenschappen (1), te vernietigen;

               —

               voorzover de zaak in staat van wijzen is, beschikking C(2001) 3967 def. van de Commissie van 11 december 2001 nietig te verklaren, voorzover de Commissie daarin vaststelt dat de financiële reserves voor de verwijdering van radioactief afval en de stillegging van kerncentrales in de Bondsrepubliek Duitsland geen steunmaatregelen zijn in de zin van artikel 87, lid 1, EG;

               —

               voorzover de zaak niet in staat van wijzen is, de zaak voor een nieuwe behandeling te verwijzen naar de Eerste kamer (uitgebreid) van het Gerecht van eerste aanleg, met behoud van de door de wet aangewezen rechter van rekwirantes in de procedure in eerste aanleg;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure in eerste aanleg;

               —

               geïntimeerde in hogere voorziening te verwijzen in de kosten van de procedure in hogere voorziening.

         Subsidiair:

               —

               de vordering van interveniëntes dat hun kosten gemaakt in de procedure voor het Gerecht van eerste aanleg door rekwirantes worden gedragen, af te wijzen.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Rekwirantes richten zich met de onderhavige hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg waarbij dit de vaststelling van de Commissie dat het belastinguitstel voor de financiële reserves voor de verwijdering van radioactief afval en de stillegging van kerncentrales in de Bondsrepubliek Duitsland niet als steunmaatregel van de staat in de zin van artikel 87, lid 1, EG kan worden aangemerkt, rechtmatig heeft geacht. In hogere voorziening stellen zij schending van het procesrecht en van het materiële gemeenschapsrecht.
   Het Gerecht van eerste aanleg heeft ondanks de kennelijke juridische moeilijkheden en het grote belang, zonder dat er sprake was van bijzondere omstandigheden, de zaak van de Eerste kamer (uitgebreid) naar de uit drie rechters bestaande Vierde kamer verwezen. Deze verwijzing van de zaak, waarvoor geen aanleiding bestond en die niet gerechtvaardigd was, na een procedureduur van meerdere jaren naar een kleinere kamer schendt rekwirantes' recht van toegang tot de wettelijke rechter.
   Het Gerecht van eerste aanleg heeft geen onderscheid gemaakt tussen de vereisten voor het bestaan van een steunmaatregel van de staat en de vereisten voor de inleiding van de formele hoofdonderzoeksprocedure. Aangezien er in casu bij het onderzoek of de voorgenomen steunmaatregel verenigbaar is met de gemeenschappelijke markt, ernstige moeilijkheden feitelijk en rechtens bestonden met betrekking tot het voorhanden zijn van een overheidsgarantie, de voldoende concretisering van de verplichtingen tot stillegging en verwijdering, alsmede met betrekking tot de concrete bedragen van de financiële reserves, de belastingvoordelen en de totale kosten van de stillegging, had de Commissie zich niet mogen beperken tot de inleidende fase van het onderzoek. Zij had integendeel in casu de formele fase van de onderzoeksprocedure moeten inleiden.
   Het Gerecht heeft ook de kwestie van de selectiviteit van de Duitse regeling inzake financiële reserves op zich niet juist beoordeeld. Het is eraan voorbijgegaan dat de fiscale vrijstelling van de financiële reserves in de nucleaire sector een uitzondering op de algemene fiscale regeling vormt. Deze uitzondering is echter alleen geoorloofd wanneer de toekomstige verplichtingen voldoende concreet zijn bepaald. In casu is dit evenwel niet het geval: de criteria inzake het tijdstip van stillegging, de stilleggingsverplichtingen alsmede de rechtsgevolgen van niet-inachtneming van de bepalingen waren in het geheel niet afdoende bepaald. Maar ook wanneer de jure geen selectiviteit van de steunmaatregelen kan worden vastgesteld, kan een maatregel in strijd zijn met de steunvoorschriften, wanneer zij zich ertoe leent bepaalde ondernemingen te bevoordelen. De liberaliseringsrichtlijn voor de interne markt voor elektriciteit verlangt van de lidstaten dat zij de discriminaties en verstoringen van de mededinging actief opheffen. Het Gerecht heeft in dit verband echter niet vastgesteld dat de Bondsregering verplicht zou zijn geweest, de Duitse praktijk van financiële reserves te wijzigen, die door de selectieve ondersteuning van afzonderlijke economische sectoren een rechtstreekse schending van de richtlijn en het beginsel van het „effet utile” vormt.
   Rekwirantes stellen ten slotte dat zij bij het bestreden arrest ten onrechte worden verwezen in de kosten van interveniëntes. Aangezien interveniëntes pas in een zeer laat stadium van de procedure zijn tussengekomen, toen alle essentiële memories reeds waren ingediend, kan hun ondersteuning van verweerster slechts zeer marginaal zijn geweest. Dit rechtvaardigt niet dat de verzoekende partijen alle kosten dragen.

      (1)  PB C 74, blz. 15.


title: Zaak C-154/00: Beroep, op 25 april 2000 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Republiek

text:
24.6.2000               NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                         C 176/15
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                      Beroep, op 25 april 2000 ingesteld door Commissie van
                                                                      de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Republiek
— vast te stellen dat de Franse Republiek, door geen volledige
     en juiste uitvoering te geven aan richtlijn 86/609/EEG van
     de Raad van 24 november 1986 inzake de onderlinge                                         (Zaak C-154/00)
     aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalin-
     gen van de lidstaten betreffende de bescherming van
     dieren die voor experimentele en andere wetenschappelijke                                 (2000/C 176/26)
     doeleinden worden gebruikt (1), inzonderheid de artike-
     len 4, 7, 11, 12, 18 en 22, niet heeft voldaan aan de
     krachtens die richtlijn en het EG-Verdrag op haar rustende       Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
     verplichtingen;                                                  op 25 april 2000 beroep ingesteld tegen Helleense Republiek
                                                                      door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-
— de Franse Republiek in de kosten te verwijzen.                      woordigd door M. Patakia, lid van haar juridische dienst,
                                                                      domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de la
                                                                      Cruz, lid van haar juridische dienst, Centre Wagner, Kirchberg.
Middelen en voornaamste argumenten
— Niet-uitvoering van artikel 4 en onvolledige uitvoering van         Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
     artikel 7, lid 3, van de richtlijn: de door de Franse
     autoriteiten meegedeelde bepalingen of procedures kunnen
     niet worden geacht de juiste uitvoering van de betrokken         — vast te stellen dat de Helleense Republiek, door in de
     bepalingen te verzekeren. Aangaande de procedures die                 nationale wet tot uitvoering van richtlijn 85/374/EEG (1)
     het ministerie van Milieu heeft ingeleid bij het onderzoek            niet de in artikel 9, sub b, van de betrokken richtlijn
     van een dossier van een vergunningsaanvraag, blijkt duide-            bedoelde franchise ten belope van 500 ECU voor te
     lijk uit de voorstelling van de Franse autoriteiten, dat het          schrijven, artikel 9, sub b, van die richtlijn slechts gedeelte-
     bij die procedures gaat om een zuivere administratieve                lijk heeft uitgevoerd;
     praktijk en dat zij niet zijn te beschouwen als een juiste
     uitvoering van de verplichtingen die ingevolge artikel 249
     van het Verdrag rusten op de lidstaten waarvoor richtlijnen      — de Helleense Republiek in de kosten te verwijzen.
     bestemd zijn.
— Niet-uitvoering van artikel 11 van de richtlijn: volgens de
     Commissie kan artikel 2, sub b, van decreet 87-848
     niet worden beschouwd als een correcte uitvoering van            Middelen en voornaamste argumenten
     artikel 11 van de richtlijn, daar het vrijlaten van het aan
     proeven onderworpen dier in de zin van de richtlijn niet
     aan dwingende voorschriften is onderworpen.                      Een lidstaat kan zijn eigen beoordeling, wat de bescherming
                                                                      van de verschillende belangen betreft, niet in de plaats stellen
— Onvolledige uitvoering van artikel 12, lid 2, van de richt-         voor die van de communautaire wetgever, en kan, meer
     lijn: geen enkel Frans voorschrift verlangt de in artikel 12,    bepaald, de objectieve aansprakelijkheid van de producent niet
     lid 2, bedoelde aangifte of toestemming voor proeven             uitbreiden buiten de door de richtlijn gestelde grenzen.
     waarin het dier hevige of langdurige pijn zal of zal kunnen
     ondergaan.
                                                                      Zoals de Commissie ook in haar met redenen omkleed advies
— Niet-uitvoering van artikel 18, leden 1 en 3, van de                heeft opgemerkt, is de in artikel 9, sub b, van de richtlijn
     richtlijn: de verschillende elementen van het Franse ant-
                                                                      bedoelde franchise ten belope van 500 ECU niet facultatief, en
     woord wettigen niet de conclusie, dat deze bepalingen juist
                                                                      vormt zij ook geen „clausule inzake minimumbescherming”,
     zijn uitgevoerd.                                                 maar bevat zij een enkele uniforme regeling voor alle lidstaten,
                                                                      die het toepassingsgebied van de richtlijn beperkt tot de
— Niet-uitvoering van artikel 22, lid 1, van de richtlijn: wat        materiële schade die voornoemd bedrag te boven gaat.
     de erkenning betreft van de geldigheid van gegevens die
     het resultaat zijn van op het grondgebied van een andere
     lidstaat verrichte proeven, is nog geen definitieve tekst aan
     de Commissie meegedeeld.
                                                                      (1) PB L 210 van 7.8.1985, blz. 29.
(1) PB L 358 van 18.12.1986, blz. 1.


title: Zaak C-392/06: Beroep ingesteld op 21 september 2006 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk Spanje

text:
               2.12.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 294/28

         Beroep ingesteld op 21 september 2006 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk Spanje
   (Zaak C-392/06)
   (2006/C 294/49)
   Procestaal: Spaans
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: N. Yerrell en R. Vidal Puig, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk Spanje
   Conclusies

               —

               vast te stellen dat het Koninkrijk Spanje, door niet alle wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2002/15/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 2002 betreffende de organisatie van de arbeidstijd van personen die mobiele werkzaamheden in het wegvervoer uitoefenen; althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               het Koninkrijk Spanje te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De termijn voor omzetting van richtlijn 2002/15/EG in nationaal recht is op 23 maart 2005 verstreken.

      (1)  PB L 80, blz. 35.


title: Zaak C-15/10: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) op 11 januari 2010 — Etimine SA/Secretary of State for Work and Pensions

text:
               13.3.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 63/39

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) op 11 januari 2010 — Etimine SA/Secretary of State for Work and Pensions
   (Zaak C-15/10)
   2010/C 63/62
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Etimine SA

      Verwerende partij: Secretary of State for Work and Pensions

      Prejudiciële vragen

               1)

               Zijn de bestreden boratenindelingen in richtlijn 2008/58/EG (1) van de Commissie (hierna: „30e AVT-richtlijn”) en/of verordening (EG) nr. 790/2009 (2) van de Commissie (hierna: „1e AVT-verordening”) ongeldig op één of meer van de volgende gronden:

                           i)

                           de indelingen zijn in strijd met wezenlijke vormvoorschriften in de 30e AVT opgenomen ?

                           ii)

                           de indelingen zijn in strijd met richtlijn 67/548 (3) (hierna: „GSR”) en/of ten gevolge van klaarblijkelijke beoordelingsfouten in de 30e AVT opgenomen omdat:

                                       a)

                                       de Commissie het beginsel van „normaal gebruik”, neergelegd in bijlage VI bij de GSR, niet of niet juist heeft toegepast;

                                       b)

                                       risicobeoordelingscriteria op onrechtmatige wijze zijn toegepast;

                                       c)

                                       de Commissie in strijd met punt 4.2.3.3 van bijlage VI bij de GSR het „geschiktheidcriterium” niet of niet juist heeft toegepast;

                                       d)

                                       de Commissie niet voldoende rekening heeft gehouden met het feit dat epidemiologische (op mensen betrekking hebbende) gegevens benodigd zijn, en/of

                                       e)

                                       de Commissie op onrechtmatige wijze gegevens betreffende één van de boraatverbindingen heeft geëxtrapoleerd met het oog op de indeling van de andere boraatverbindingen, en/of deze extrapolatie in strijd met artikel 253 EG niet op toereikende wijze heeft gemotiveerd?

                           iii)

                           de indelingen zijn in strijd met het fundamentele gemeenschapsrechtelijke beginsel van evenredigheid opgenomen in de 30e AVT?

               2)

               Zijn de bestreden boratenindelingen in de 1e AVT-verordening ongeldig omdat:

                           i)

                           de 1e AVT ten onrechte volgens de procedure van artikel 53 als rechtsgrondslag is vastgesteld?

                           ii)

                           niet de criteria voor een nieuwe geharmoniseerde indeling in bijlage I bij verordening (EG) nr. 1272/2008 (4) (hierna: „IVE-verordening”) zijn toegepast, maar in plaats daarvan ten onrechte bijlage VII bij de IVE-verordening is toegepast?

      (1)  Richtlijn 2008/58/EG van de Commissie van 21 augustus 2008 tot dertigste aanpassing aan de vooruitgang van de techniek van Richtlijn 67/548/EEG van de Raad betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake de indeling, de verpakking en het kenmerken van gevaarlijke stoffen (Voor de EER relevante tekst) (PB L 246 van 15.9.2008, blz. 1–191).

      (2)  Verordening (EG) nr. 790/2009 van de Commissie van 10 augustus 2009 tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1272/2008 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de indeling, etikettering en verpakking van stoffen en mengsels, met het oog op de aanpassing daarvan aan de technische en wetenschappelijke vooruitgang (Voor de EER relevante tekst) (PB L 235 van 5.9.2009, blz. 1–439).

      (3)  Richtlijn 67/548/EEG van de Raad van 27 juni 1967 betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake de indeling, de verpakking en het kenmerken van gevaarlijke stoffen (PB 196 van 16.8.1967, blz. 1–98).

      (4)  Verordening (EG) nr. 1272/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 betreffende de indeling, etikettering en verpakking van stoffen en mengsels tot wijziging en intrekking van de Richtlijnen 67/548/EEG en 1999/45/EG en tot wijziging van Verordening (EG) nr. 1907/2006 (Voor de EER relevante tekst) (PB L 353 van 31.12.2008, blz. 1–1355).


title: Zaak T-178/11: Arrest van het Gerecht van 28 mei 2013 — Voss of Norway/BHIM — Nordic Spirit (cilindervormige fles) ( „Gemeenschapsmerk — Nietigheidsprocedure — Cilindervormige fles als driedimensionaal merk — Absolute weigeringsgrond” )

text:
               3.8.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 225/67

         Arrest van het Gerecht van 28 mei 2013 — Voss of Norway/BHIM — Nordic Spirit (cilindervormige fles)
   (Zaak T-178/11) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Nietigheidsprocedure - Cilindervormige fles als driedimensionaal merk - Absolute weigeringsgrond)
   2013/C 225/149
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Voss of Norway ASA (Oslo, Noorwegen) (vertegenwoordigers: F. Jacobacci en B. La Tella, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordigers: A. Folliard-Monguiral en V. Melgar, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: Nordic Spirit AB (publ) (Stockholm, Zweden)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 12 januari 2011 (zaak R 785/2010-1) inzake een nietigheidsprocedure tussen Nordic Spirit AB (publ) en Voss of Norway ASA

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Voss of Norway ASA wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 145 van 14.5.2011.


title: Zaak C-569/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht (Duitsland) op 10 november 2016 — Stadt Wuppertal/Maria Elisabeth Bauer

text:
               20.2.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 53/21

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht (Duitsland) op 10 november 2016 — Stadt Wuppertal/Maria Elisabeth Bauer
   (Zaak C-569/16)
   (2017/C 053/27)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesarbeitsgericht

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Stadt Wuppertal

      Verwerende partij: Maria Elisabeth Bauer

      Prejudiciële vraag

   Verleent artikel 7 van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (1), of artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie de erfgenaam van een tijdens zijn dienstverband overleden werknemer een aanspraak op financiële vergoeding voor de minimale jaarlijkse vakantie waarop de werknemer recht had vóór zijn overlijden, hetgeen volgens § 7, lid 4, van het Bundesurlaubsgesetz (BUrlG) juncto § 1922, lid 1, van het Bürgerliches Gesetzbuch (BGB) is uitgesloten?

      (1)  PB L 299, blz. 9.


title: Zaak T-112/15: Beroep ingesteld op 2 maart 2015 — Helleense Republiek/Commissie

text:
               26.5.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 171/27

         Beroep ingesteld op 2 maart 2015 — Helleense Republiek/Commissie
   (Zaak T-112/15)
   (2015/C 171/32)
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Verzoekende partij: Helleense Republiek (vertegenwoordigers: I.-K. Chalkias, G. Kanellopoulos, E. Leftheriotou en A.-E. Vasilopoulou, gemachtigden)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               uitvoeringsbesluit van de Commissie van 19 december 2014 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL), afdeling Garantie, in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) [Kennisgeving geschied onder nummer C(2014) 10135 (PB L 369, blz. 71] nietig verklaren voor zover daarbij zijn uitgesloten van financiering door de Europese Unie uitgaven die zijn gedaan op het gebied van areaalgerelateerde steun voor aanvraagjaar 2008 en die overeenkomen met a) 10 % van het totaalbedrag van de uitgaven gedaan voor grasland, b) 5 % van het totaalbedrag van de uitgaven die zijn gedaan voor extra gekoppelde steun en c) 5 % van het totaalbedrag van uitgaven voor plattelandsontwikkeling.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster de volgende middelen aan.

               1.

               Aangaande de correctie van 10 % voor graslandarealen:

                           —

                           Met het eerste middel voert verzoekster aan dat artikel 2 van verordening (EG) nr. 796/2004 van de Commissie van 21 april 2004 (1), inzake de omschrijving van grasland, onjuist is uitgelegd en toegepast en dat er sprake is van een ontoereikende motivering en schending van het evenredigheidsbeginsel.

               2.

               Aangaande de correcties van 5 % voor extra areaalgerelateerde gekoppelde steun en voor de maatregelen inzake plattelandsontwikkeling:

                           —

                           Met het tweede middel betoogt verzoekster dat bij de oplegging van de financiële correctie van 5 % voor de extra areaalgerelateerde gekoppelde steun blijk is gegeven van een feitelijk onjuiste opvatting, een ontoereikende motivering en schending van het evenredigheidsbeginsel;

                           —

                           Met het derde middel voert verzoekster aan dat de financiële correctie van 5 % voor steun van de tweede pijler onterecht is opgelegd en dat de Commissie bij de beoordeling in dat verband in elk geval blijk heeft gegeven van een onjuiste opvatting die kennelijk buiten verhouding staat tot het risico dat zij heeft geraamd in haar bevindingen met betrekking tot de maatregelen van de tweede pijler. Wat meer specifiek maatregel 214 van het programma voor plattelandsontwikkeling betreft, voert verzoekster aan dat de opgelegde correctie gedeeltelijk overeenkomt met de tweede daaropvolgende correctie, en dus onrechtmatig is en nietig moet worden verklaard.

      (1)  Verordening (EG) nr. 796/2004 van de Commissie van 21 april 2004 houdende uitvoeringsbepalingen inzake de randvoorwaarden, de modulatie en het geïntegreerd beheers- en controlesysteem waarin is voorzien bij verordening (EG) nr. 1782/2003 van de Raad tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers (PB L 141, blz. 18).


title: Zaak C-395/14: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 14 januari 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht — Duitsland) — Vodafone GmbH/Bundesrepublik Deutschland (Prejudiciële verwijzing — Gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten — Richtlijn 2002/21/EG — Artikel 7, lid 3 — Procedure voor de consolidatie van de interne markt voor elektronische communicatie — Richtlijn 2002/19/EG — Artikelen 8 en 13 — Exploitant die is aangewezen als exploitant met een aanmerkelijke marktmacht — Verplichtingen opgelegd door nationale regelgevende instanties — Verplichtingen inzake prijscontrole en kostentoerekening — Tariefvergunning voor mobielegespreksafgifte)

text:
               14.3.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 98/9

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 14 januari 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht — Duitsland) — Vodafone GmbH/Bundesrepublik Deutschland
   (Zaak C-395/14) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten - Richtlijn 2002/21/EG - Artikel 7, lid 3 - Procedure voor de consolidatie van de interne markt voor elektronische communicatie - Richtlijn 2002/19/EG - Artikelen 8 en 13 - Exploitant die is aangewezen als exploitant met een aanmerkelijke marktmacht - Verplichtingen opgelegd door nationale regelgevende instanties - Verplichtingen inzake prijscontrole en kostentoerekening - Tariefvergunning voor mobielegespreksafgifte))
   (2016/C 098/11)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesverwaltungsgericht

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Vodafone GmbH

      Verwerende partij: Bundesrepublik Deutschland

      Dictum

   Artikel 7, lid 3, van richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten (kaderrichtlijn), moet aldus worden uitgelegd dat een nationale regelgevende instantie die een exploitant aangewezen als een exploitant met aanzienlijke marktmacht heeft verplicht mobielegespreksafgiftediensten te verrichten en de tarieven voor deze afgiftediensten na de in die bepaling neergelegde procedure aan een vergunningsplicht heeft onderworpen, gehouden is deze procedure bij elke verlening van een tariefvergunning aan die exploitant opnieuw toe te passen indien deze vergunning van invloed kan zijn op de handel tussen de lidstaten in de zin van deze bepaling.

      (1)  PB C 372 van 20.10.2014.


title: Zaak T-74/04: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 30 oktober 2009 — Nestlé/BHIM — Quick (QUICKY)

text:
               16.1.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 11/38

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 30 oktober 2009 — Nestlé/BHIM — Quick (QUICKY)
   (Zaak T-74/04) (1)

   2010/C 11/70

      Procestaal: Frans

   De president van de Vijfde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 94 van 17.4.2004.


title: Zaak C-143/09: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Bíróság (Hongarije) op 23 april 2009 — Pannon GSM Távközlési Rt./Nemzeti Hírközlési Hatóság Tanácsanak Elnöke

text:
               4.7.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 153/25

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Bíróság (Hongarije) op 23 april 2009 — Pannon GSM Távközlési Rt./Nemzeti Hírközlési Hatóság Tanácsanak Elnöke
   (Zaak C-143/09)
   2009/C 153/46
   Procestaal: Hongaars

      Verwijzende rechter

   Fővárosi Bíróság

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Pannon GSM Távközlési Rt.

      Verwerende partij: Nemzeti Hírközlési Hatóság Tanácsanak Elnöke

      Prejudiciële vragen

               1)

               Is op grond van het gemeenschapsrecht, in het bijzonder de Toetredingsakte (PB L 2003, L 236) en de artikelen 10 EG en 249 EG, richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad (1) (hierna: „universeledienstrichtlijn”), meer bepaald artikel 13, lid 2, en bijlage IV bij de richtlijn, van toepassing op de mechanismen voor steun en kostendeling die Hongarije, als lidstaat, heeft ingesteld voor de in het jaar 2003 — dus vóór zijn toetreding op 1 mei 2004 — verstrekte universele diensten, ten aanzien waarvan de financieringsverplichting en de toekenning en uitbetaling van steun evenwel zijn gebaseerd op beslissingen gegeven in administratieve procedures die na de toetreding van Hongarije tot de Europese Unie zijn ingeleid en beëindigd?

               2)

               In geval van een bevestigend antwoord op de eerste vraag, moet de universeledienstrichtlijn, in het bijzonder artikel 13 en bijlage IV ervan, aldus worden uitgelegd dat de universele dienstaanbieder recht heeft op uitbetaling van een steunbedrag dat gelijk is aan het verschil tussen de abonnementsprijs van de normale en preferentiële tariefpakketten die hij aanbiedt?

               3)

               In geval van een ontkennend antwoord op de tweede vraag, is de voor de financiering van de universele dienst bestemde steun, waarvan het bedrag niet is berekend volgens de universeledienstrichtlijn, maar op basis van hogere kosten dan de netto waarde ervan, aan te merken als een met de gemeenschappelijke markt verenigbare steunmaatregel in de zin van artikel 87, lid 1, EG?

               4)

               Staat een correcte uitlegging van het bepaalde in de universeledienstrichtlijn overgangsmaatregelen toe die een lidstaat uitsluitend met betrekking tot de in het jaar 2003 — vóór zijn toetreding — verstrekte universele diensten vaststelt ter ordening van de toepassing van regels die afwijken van de universeledienstrichtlijn, ook al maken deze de vaststelling mogelijk van beslissingen met betrekking tot de werking van het op die regels gebaseerde mechanisme voor steun en kostendeling en, in het bijzonder, van beslissingen met betrekking tot de bijdragen en de betaling van steun op een wijze die — feitelijk — niet in de tijd is begrensd?

               5)

               Moeten de bepalingen van de universeledienstrichtlijn inzake financiering, in het bijzonder artikel 13, lid 2, laatste volzin, en het bepaalde in bijlage IV bij de richtlijn, aldus worden uitgelegd dat zij rechtstreekse werking hebben?

      (1)  Richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronische-communicatienetwerken en -diensten (Universeledienstrichtlijn) (PB L 108, blz. 51).


title: Zaak C-479/15 P: Hogere voorziening ingesteld op 7 september 2015 door Nanu-Nana Joachim Hoepp GmbH & Co. KG tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 9 juli 2015 in zaak T-89/11, Nanu-Nana Joachim Hoepp/EUIPO

text:
               25.7.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 270/14

         Hogere voorziening ingesteld op 7 september 2015 door Nanu-Nana Joachim Hoepp GmbH & Co. KG tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 9 juli 2015 in zaak T-89/11, Nanu-Nana Joachim Hoepp/EUIPO
   (Zaak C-479/15 P)
   (2016/C 270/20)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Nanu-Nana Joachim Hoepp GmbH & Co. KG (vertegenwoordigers: A. Nordemann, Rechtsanwalt, M. C. Maier, Rechtsanwalt)

      Andere partij in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)
   Bij beschikking van 14 april 2016 heeft het Hof van Justitie (Zesde kamer) de hogere voorziening niet-ontvankelijk verklaard.


title: Zaak C-244/11: Beroep ingesteld op 20 mei 2011 — Europese Commissie/Helleense Republiek

text:
               23.7.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 219/10

         Beroep ingesteld op 20 mei 2011 — Europese Commissie/Helleense Republiek
   (Zaak C-244/11)
   2011/C 219/13
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Zavvos en E. Montaguti)

      Verwerende partij: Helleense Republiek

      Conclusies

               —

               vaststellen dat de Helleense Republiek, door de goedkeuringsvereisten neergelegd in artikel 11, lid 1, juncto artikel 11, lid 2, en de goedkeuringsvereisten neergelegd in artikel 11, lid 3, van Griekse wet 3631/2008 voor te schrijven, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 63 VWEU inzake het vrije verkeer van kapitaal en artikel 49 VWEU inzake de vrijheid van vestiging;

               —

               de Helleense Republiek verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Volgens de Commissie beperkt het feit dat voor het verkrijgen van een stemrecht van 20 % of meer van het totale maatschappelijk kapitaal in ondernemingen van nationaal strategisch belang, overeenkomstig artikel 11, lid 1, juncto artikel 11, lid 2, van wet 3631/2008 de voorafgaande goedkeuring van de Diypourgiki Epitropi Apokratikopoiiseon (interministeriële commissie voor privatisering) is vereist, het vrije verkeer van kapitaal (artikel 63 VWEU) en de vrijheid van vestiging (artikel 49 VWEU). Ofschoon de betrokken maatregelen, zoals de Griekse regering stelt, geen discriminatie invoeren, kunnen zij de marktdeelnemers ervan afschrikken hun kapitaal in ondernemingen van nationaal strategisch belang te investeren en bijgevolg zich in Griekenland te vestigen.
   Bovendien is de Commissie van mening dat artikel 11, lid 3, van wet 3631/2008, dat voorziet in een mechanisme van controle achteraf, door de minister van Economische Zaken en Financiën, met betrekking tot bepaalde kwesties die van beslissend belang zijn voor de onderneming, het vrije verkeer van kapitaal (artikel 63 VWEU) en de vrijheid van vestiging (artikel 49 VWEU) beperkt, voor zover het de Staat de mogelijkheid biedt, belangrijke besluiten van de onderneming nietig te verklaren op latere administratieve gronden die vooraf niet bekend waren. Dat beperkt de discretionaire bevoegdheid van de aandeelhouders om hun besluiten toe te passen, en belet hen daadwerkelijk deel te nemen aan het beheer van en de controle op ondernemingen van nationaal strategisch belang en bijgevolg ook om zich in Griekenland te vestigen.
   De Griekse regering betoogt dat de litigieuze wet zich beperkt tot de privatisering van zes ondernemingen van nationaal strategisch belang die aan de controle van de Staat zijn onderworpen. De Commissie daarentegen is van mening dat de werkingssfeer van de wet in beginsel onduidelijk blijft, aangezien noch de betrokken ondernemingen, noch de sectoren die binnen de werkingssfeer van de nieuwe regeling vallen, in de wet worden genoemd, met als gevolg dat de wet niet alleen wat haar tegenwoordige maar ook wat haar toekomstige werkingssfeer betreft, dubbelzinnig blijft en bijgevolg niet de vereiste rechtszekerheid biedt.
   De Griekse regering beklemtoont dat het enige doel van de wet erin bestaat, het openbaar belang te beschermen en het continu en onbelemmerd verrichten van diensten en functioneren van netwerken te verzekeren. De Commissie beklemtoont echter dat de wet daarnaast tot doel heeft te verzekeren dat de Staat voor de ondernemingen van nationaal strategisch belang een strategische investeerder kan kiezen, dat het concurrentievermogen van die ondernemingen toeneemt en dat de privatisering van ondernemingen die voor de nationale economie van strategisch belang zijn, onder transparante voorwaarden geschiedt. De Commissie wijst erop dat zelfs indien de betrokken bepalingen, in strijd met de rechtspraak van het Hof van Justitie volgens welke goedkeuringsregelingen „moeten zijn gebaseerd op objectieve criteria die niet-discriminerend en voor de betrokken ondernemingen vooraf kenbaar zijn, en iedere persoon die door een dergelijke restrictieve maatregel wordt geraakt, […] over een rechtsmiddel moet beschikken” (1), door redenen van openbaar belang zou kunnen worden gerechtvaardigd, de voorgeschreven criteria voor het verlenen van de goedkeuring ongeschikt zijn voor het bereiken van het door de wet nagestreefde doel. De in de betrokken bepaling neergelegde criteria voor de privatisering (voorafgaande goedkeuring maar ook controle achteraf met de mogelijkheid de besluiten van de onderneming nietig te verklaren) zijn niet duidelijk, objectief en precies in de wet bepaald, en houden geen verband met de door de wet nagestreefde doeleinden, maar verlenen de autoriteiten een ruime discretionaire bevoegdheid, met als gevolg het opleggen achteraf van bijkomende beperkingen voor de privatisering van ondernemingen van nationaal strategisch belang, de waarschijnlijke selectieve beperking van de toegang van investeerders tot geprivatiseerde ondernemingen en marktsectoren en het onvermogen van de rechterlijke autoriteiten om te controleren hoe de administratieve autoriteiten de hun door de wet verleende bevoegdheden hebben uitgeoefend.
   De Commissie is van mening dat de Helleense Republiek geen voldoende toelichtingen en gegevens heeft verstrekt om de voornoemde beperkingen te rechtvaardigen, en dat artikel 11, lid 1, junctis artikel 11, lid 2, en artikel 11, lid 3, van wet 3631/2008, houdende invoering van het stelsel van voorafgaande goedkeuring en het stelsel van controle achteraf, derhalve in strijd zijn met de artikelen 63 VWEU en 49 VWEU.

      (1)  Zie arresten Analir e.a. (C-205/99, punt 38), Centro Europa 7 Srl (C-380/05, punt 116), Commissie/Portugal (C-367/98, punt 50), Commissie/Frankrijk (C-483/99, punt 46) en Commissie/Spanje (C-463/00, punt 69).


title: Zaak F-88/08: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 9 december 2010 — Vandeuren/Europese Stichting voor Opleiding (Openbare dienst — Personeel van de Europese Stichting voor Opleiding — Tijdelijk functionaris — Overeenkomst voor onbepaalde tijd — Ontslag — Vereiste van geldige reden — Opheffing van ambt — Zorgplicht — Herplaatsing)

text:
               29.1.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 30/59

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 9 december 2010 — Vandeuren/Europese Stichting voor Opleiding
   (Zaak F-88/08) (1)

   (Openbare dienst - Personeel van de Europese Stichting voor Opleiding - Tijdelijk functionaris - Overeenkomst voor onbepaalde tijd - Ontslag - Vereiste van geldige reden - Opheffing van ambt - Zorgplicht - Herplaatsing)
   2011/C 30/111
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Monique Vandeuren (Pino Torinese, Italië) (vertegenwoordigers: aanvankelijk N. Lhoest, advocaat, vervolgens N. Lhoest en L. Delhaye, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Stichting voor Opleiding (vertegenwoordigers: T. Ciccarone, gemachtigde, bijgestaan door L. Levi, advocaat)

      Voorwerp

   Openbare dienst — Nietigverklaring van het besluit van de verwerende partij om verzoekster te ontslaan alsmede veroordeling van de Europese Stichting voor Opleiding tot vergoeding van verzoeksters materiële en immateriële schade

      Dictum

               1)

               Het besluit van 23 oktober 2007 om Vandeuren te ontslaan wordt nietig verklaard.

               2)

               Het beroep wordt voor het overige verworpen.

               3)

               De Europese Stichting voor Opleiding (ETF) wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 327 van 20.12.2008, blz. 44.


title: Zaak T-474/11: Beroep ingesteld op 6 september 2011 — Oster Weinkellerei/BHIM — Viñedos Emiliana (Igama)

text:
               29.10.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 319/24

         Beroep ingesteld op 6 september 2011 — Oster Weinkellerei/BHIM — Viñedos Emiliana (Igama)
   (Zaak T-474/11)
   2011/C 319/51
   Taal van het verzoekschrift: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Andreas Oster Weinkellerei KG (Cochem, Duitsland) (vertegenwoordiger: N. Schindler, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Viñedos Emiliana, SA (Santiago, Chili)

      Conclusies

               —

               de beslissing van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 22 juni 2011 in zaak R 637/2010-2 vernietigen;

               —

               het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) verwijzen in zijn eigen kosten en in die van verzoekster;

               —

               subsidiair, de behandeling van de zaak schorsen tot een definitieve beslissing in de bij het BHIM onder nummer 000005716 C aanhangige nietigheidsprocedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „Igama” voor waren van klasse 33

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: Viñedos Emiliana, SA

      Oppositiemerk of -teken: woordmerk „GAMMA” voor waren van klasse 33

      Beslissing van de oppositieafdeling: toewijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009, daar er geen gevaar voor verwarring van de conflicterende merken bestaat.


title: Zaak C-184/12: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 17 oktober 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hof van Cassatie van België) — United Antwerp Maritime Agencies (UNAMAR) NV/Navigation Maritime Bulgare (Verdrag van Rome inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst — Artikelen 3 en 7, lid 2 — Rechtskeuze door partijen — Grenzen — Bepalingen van bijzonder dwingend recht — Richtlijn 86/653/EEG — Zelfstandige handelsagenten — Overeenkomsten voor verkoop of aankoop van goederen — Verbreking van agentuurovereenkomst door principaal — Nationale omzettingsregeling die ruimere bescherming biedt dan door richtlijn opgelegde minimum en die handelsagenten ook beschermt wanneer zij contractueel overeengekomen diensten verrichten)

text:
               14.12.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 367/12

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 17 oktober 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hof van Cassatie van België) — United Antwerp Maritime Agencies (UNAMAR) NV/Navigation Maritime Bulgare
   (Zaak C-184/12) (1)

   (Verdrag van Rome inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst - Artikelen 3 en 7, lid 2 - Rechtskeuze door partijen - Grenzen - Bepalingen van bijzonder dwingend recht - Richtlijn 86/653/EEG - Zelfstandige handelsagenten - Overeenkomsten voor verkoop of aankoop van goederen - Verbreking van agentuurovereenkomst door principaal - Nationale omzettingsregeling die ruimere bescherming biedt dan door richtlijn opgelegde minimum en die handelsagenten ook beschermt wanneer zij contractueel overeengekomen diensten verrichten)
   2013/C 367/19
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Hof van Cassatie van België

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: United Antwerp Maritime Agencies (UNAMAR) NV

      Verwerende partij: Navigation Maritime Bulgare

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Hof van Cassatie van België — Uitlegging van de artikelen 3 en 7, lid 2, van het Verdrag inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst, ter ondertekening opengesteld te Rome op 19 juni 1980 (PB 1980, L 266, blz. 1), en van richtlijn 86/653/EEG van de Raad van 18 december 1986 inzake de coördinatie van de wetgevingen in de lidstaten inzake zelfstandige handelsagenten (PB L 382, blz. 17) — Keuzevrijheid van partijen — Grenzen — Handelsagentuurovereenkomst — Beding waarbij het recht van de staat waar de principaal is gevestigd, van toepassing wordt verklaard — Zaak aanhangig gemaakt voor de rechter van de plaats waar de handelsagent is gevestigd

      Dictum

   De artikelen 3 en 7, lid 2, van het Verdrag inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst, ter ondertekening opengesteld te Rome op 19 juni 1980, moeten aldus worden uitgelegd dat het door partijen bij een handelsagentuurovereenkomst gekozen recht van een lidstaat van de Europese Unie dat de door richtlijn 86/653/EEG van de Raad van 18 december 1986 inzake de coördinatie van de wetgevingen van de lidstaten inzake zelfstandige handelsagenten opgelegde minimumbescherming biedt, door de in een andere lidstaat gevestigde rechter bij wie de zaak aanhangig is uitsluitend opzij mag worden geschoven voor de lex fori op grond dat de regels die de situatie van zelfstandige handelsagenten beheersen van dwingend recht zijn in de rechtsorde van deze lidstaat, indien de aangezochte rechter, rekening houdend met de aard en het voorwerp van deze dwingende bepalingen, omstandig vaststelt dat de wetgever van de lidstaat waar de zaak wordt behandeld, het in het kader van de omzetting van de richtlijn van fundamenteel belang heeft geacht om de handelsagent in de betrokken rechtsorde een bescherming te bieden die ruimer is dan die waarin deze richtlijn voorziet.

      (1)  PB C 200 van 7.7.2012.