title: Zaak C-429/99: Beroep, op 5 november 1999 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Portugese Republiek)

text:
5.2.2000                NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                        C 34/11
2) Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord,                3) Blijft de plaats in de chronologische rangorde van een door
                                                                            verzoeker als formele partij namens de octrooihouder
                                                                            ingestelde rechtsvordering wegens octrooi-inbreuk behou-
     is verordening (EEG) nr. 1408/71 ook dan toepasselijk                  den, wanneer het litigieuze octrooi in de loop van het
     wanneer een als werknemer werkzame vluchteling en zijn                 geding op de verzoekende partij wordt overgedragen en
     gezinsleden rechtstreeks uit een derde land een lidstaat zijn          deze dus niet meer in de plaats van een derde optreedt,
     binnengekomen en binnen de Gemeenschap niet hebben                     maar in de hoedanigheid van octrooihoudster haar eigen
     gemigreerd?                                                            rechten doet gelden?
3) Verzet het gemeenschapsrecht zich tegen een nationale               4) Blijft de plaats in de chronologische rangorde van een
     regeling die het recht op gezinsbijslagen ook afhankelijk              tegen de octrooihouder ingestelde procedure ter verkrijging
     stelt van de werkelijke toekenning van een bepaalde                    van een negatieve declaratoire uitspraak, waarbij moet
     verblijfstitel, wanneer de vluchteling als asielgerechtigde is         worden uitgemaakt of een bepaald product inbreuk maakt
     erkend?                                                                op het betrokken octrooi, gelden wanneer het litigieuze
                                                                            octrooi tijdens het geding wordt overgedragen en het
                                                                            verzoek om een declaratoire uitspraak vervolgens tegen de
                                                                            nieuwe octrooihouder wordt gericht?
(1) PB L 149 van 5.7.1971, blz. 2.
                                                                       Beroep, op 5 november 1999 ingesteld door Commissie
                                                                       van de Europese Gemeenschappen tegen Portugese Repu-
                                                                                bliek)
Verzoek van het Oberlandesgericht Düsseldorf van                                               (Zaak C-429/99)
30 september 1999 om een prejudiciële beslissing in het
geding tussen Connaught Laboratories Inc. en 1. Smith-
Kline Beecham Pharma GmbH en 2. SmithKline Beecham                                              (2000/C 34/21)
                  Biologicals Manufacturing S.A.
                                                                       Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
                                                                       is op 5 november 1999 beroep ingesteld tegen Portugese
                         (Zaak C-426/99)
                                                                       Republiek door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
                                                                       vertegenwoordigd door A. M. Alves Vieira en B. Doherty,
                          (2000/C 34/20)                               leden van haar juridische dienst, als gemachtigden, docmicilie
                                                                       gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz,
                                                                       Centre Wagner, Kirchberg.
Het Oberlandesgericht Düsseldorf heeft bij beschikking van
30 september 1999, ingekomen ter griffie van het Hof van               Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
Justitie op 3 november 1999, in het geding tussen Connaught
Laboratories Inc. en 1. SmithKline Beecham Pharma GmbH en              — vast te stellen dat de Portugese Republiek niet heeft voldaan
2. SmithKline Beecham Biologicals Manufacturing S.A., het                   aan de krachtens artikel 2, lid 4, tweede alinea, van richtlijn
Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht                    90/388/EEG (1), zoals gewijzigd bij richtlijn 96/19/EG (2),
om een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:                   op haar rustende verplichtingen;
1) Wordt een subsidiaire vordering reeds door de hiertoe in            — de Portugese Republiek in de kosten te verwijzen.
     het nationale procesrecht voorgeschreven handeling (in dit
     geval: betekening van de dagvaarding) „aanhangig”, of
     begint de aanhangigheid in de zin van artikel 21 Executie-        Middelen en voornaamste argumenten
     verdrag eerst op het tijdstip waarop (tevens) de processuele
     voorwaarde wordt vervuld waaronder de subsidiaire vorde-
     ring is ingesteld?                                                De Commissie betoogt, dat „call back” diensten geen spraak-
                                                                       telefoniediensten zijn in de zin van richtlijn 90/388/EEG van
                                                                       de Commissie betreffende de mededinging op de markten
2) Wie moet als „partij” worden aangemerkt, wanneer de                 voor telecommunicatiediensten en dat bijgevolg artikel 3 van
     verzoekende partij op grond van een procesvolmacht van            beschikking 97/310/EG van de Commissie de Portugese
     de materiële belanghebbende diens (andermans) vorderin-           Republiek geen aanvullende uitvoeringstermijn verleent met
     gen in eigen naam doet gelden — de formele procespartij           betrekking tot de verlening van die diensten, die in Portugal
     of de materiële belanghebbende?                                   reeds bij de inwerkingtreding van de richtlijn hadden moeten
 ---pagebreak--- C 34/12                  NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      5.2.2000
zijn geliberaliseerd. Portugal maakt inbreuk op de richtlijn,         Beroep, op 12 november 1999 ingesteld door Commissie
door wettelijke bepalingen vast te stellen die deze diensten          van de Europese Gemeenschappen tegen Portugese Repu-
verbieden. Artikel 47, lid 1, sub a, van wetsbesluit 240/97 is                                      bliek
bijgevolg in strijd met de richtlijn, voorzover het „call back”
diensten verbiedt.                                                                            (Zaak C-435/99)
                                                                                (2000/C 34/23)
(1) Richtlijn 90/388/EEG van de Commissie van 28 juni 1990
    betreffende de mededinging op de markten voor telecommunica-      Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
    tiediensten (PB L 192, blz. 10).
(2) Richtlijn 96/19/EG van de Commissie van 13 maart 1996 tot
                                                                      op 12 november 1999 beroep ingesteld tegen Portugese
    wijziging van richtlijn 90/388/EEG met betrekking tot de invoe-   Republiek door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
    ring van volledige mededinging op de markten voor telecommu-      vertegenwoordigd door L. Ström, juridisch adviseur, en door
    nicatie (PB L 74, blz. 13).                                       A. Caeiros, lid van haar juridische dienst, als gemachtigden,
                                                                      domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de la
                                                                      Cruz, Centre Wagner, Kirchberg.
                                                                      Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
                                                                      a) vast te stellen dat de Portugese Republiek, door na te
                                                                          laten de Commissie de verslagen te doen toekomen die
                                                                          noodzakelijk zijn om uitvoering te geven aan:
Verzoek van de Commissione Tributaria di primo grado                      — artikel 13, lid 1, van richtlijn 76/464/EEG (1) van de
di Trento (Sezione no. 6) van 30 september 1999 en                            Raad van 4 mei 1976 betreffende de verontreiniging
14 oktober 1999 om een prejudiciële beslissing in het                         veroorzaakt door bepaalde gevaarlijke stoffen die in
geding tussen 1) Panarotta 2002 Srl, gevestigd te Affi                        het aquatisch milieu van de Gemeenschap worden
(VR), tegen Ufficio Imposte Dirette di Trento en 2) NTB                       geloosd;
SpA (vroeger Nuova Tessilbrenta SpA), gevestigd te
Montebello Vicentino (VI) tegen Ufficio Imposte Dirette                   — artikel 14 van richtlijn 78/176/EEG (2) van de Raad van
                         di Tione di Trento                                   20 februari 1978 betreffende de afvalstoffen afkomstig
                                                                              van de titaandioxyde-industrie, zoals gewijzigd bij
                  (Zaken C-433/99 en C-434/99)                                richtlijn 83/29/EEG (3);
                                                                          — artikel 16 van richtlijn 78/659/EEG (4) van de Raad van
                            (2000/C 34/22)                                    18 juli 1978 betreffende de kwaliteit van zoet water
                                                                              dat bescherming of verbetering behoeft teneinde ge-
                                                                              schikt te zijn voor het leven van vissen, zoals laatstelijk
De Commissione Tributaria di primo grado di Trento (Sezione                   gewijzigd bij de Toetredingsakte van 1985;
no. 6) heeft bij beschikking van 30 september 1999 en
14 oktober 1999, in het geding tussen 1) Panarotta 2002 Srl,              — artikel 16, lid 1, van richtlijn 80/68/EEG (5) van de
gevestigd te Affi (VR), tegen Ufficio Imposte Dirette di Trento               Raad van 17 december 1979 betreffende de bescher-
en 2) NTB SpA (vroeger Nuova Tessilbrenta SpA), gevestigd te                  ming van het grondwater tegen verontreiniging veroor-
Montebello Vicentino (VI) tegen Ufficio Imposte Dirette di                    zaakt door de lozing van bepaalde gevaarlijke stoffen;
Tione di Trento, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie
op 11 november 1999, het Hof van Justitie van de Europese                 — artikel 5, leden 1 en 2, tweede alinea, van richtlijn
Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over                   82/176/EEG (6) van de Raad van 22 maart 1982 betref-
de navolgende vraag:                                                          fende grenswaarden en kwaliteitsdoelstellingen voor
                                                                              kwiklozingen afkomstig van de sector elektrolyse van
                                                                              alkalichloriden;
Is het verenigbaar met het gemeenschapsrecht, en meer in het
bijzonder met richtlijn 69/335/EEG van de Raad, van 17 juli               — artikel 5, leden 1 en 2, van richtlijn 83/513/EEG (7)
1969 (1), wanneer ingevolge voormelde besluitwet nr. 324 van                  van de Raad van 26 september 1983 betreffende
30 september 1992 over een periode van verschillende jaren                    grenswaarden en kwaliteitsdoelstellingen voor lozin-
een belasting van 0,75 % per jaar wordt geheven, uitsluitend                  gen van cadmium;
op dat bestanddeel van het nettovermogen dat bestaat in het
jaarlijks in de balans vermelde vennootschappelijk kapitaal,              — artikel 6, lid 1, van richtlijn 84/156/EEG (8) van de
dat reeds werd onderworpen aan de aanvankelijke heffing van                   Raad van 8 maart 1984 betreffende grenswaarden en
1 % op de inbreng?                                                            kwaliteitsdoelstellingen voor kwiklozingen afkomstig
                                                                              van andere sectoren dan de elektrolyse van alkalich-
                                                                              loriden;
(1) PB L 249 van 3 oktober 1969, blz. 25.
                                                                          — artikel 5, leden 1 en 2, van richtlijn 84/491/EEG (9)
                                                                              van de Raad van 9 oktober 1984 betreffende de
                                                                              grenswaarden en kwaliteitsdoelstellingen voor de lo-
                                                                              zing van hexachloorcyclohexaan;


title: Zaak C-531/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Spanje) op 8 oktober 2015 — Elda Otero Ramos/Servizo Galego de Saúde, Instituto Nacional de la Seguridad Social

text:
               21.12.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 429/10

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Spanje) op 8 oktober 2015 — Elda Otero Ramos/Servizo Galego de Saúde, Instituto Nacional de la Seguridad Social
   (Zaak C-531/15)
   (2015/C 429/14)
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Tribunal Superior de Justicia de Galicia

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Elda Otero Ramos

      Verwerende partijen: Servizo Galego de Saúde en Instituto Nacional de la Seguridad Social

      Prejudiciële vragen

               1)

               Zijn de regels inzake de bewijslast van artikel 19 van richtlijn 2006/54/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep (herschikking) van toepassing op de risicosituatie tijdens de borstvoedingsperiode als bedoeld in artikel 26, lid 4, juncto lid 3, van de Ley de Prevención de Riesgos Laborales, waarbij artikel 5, lid 3, van richtlijn 92/85/EEG (2) van de Raad van 19 oktober 1992 inzake de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid op het werk van werkneemsters tijdens de zwangerschap, na de bevalling en tijdens de lactatie in Spaans recht is omgezet?

               2)

               Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, kan het feit dat de uitoefening van het beroep van verpleegster op een spoeddienst van een ziekenhuis risico’s inhoudt voor het geven van borstvoeding, die zijn aangetoond in een gemotiveerd rapport van een arts die tegelijk het hoofd is van de spoeddienst van het ziekenhuis waar de werkneemster werkt, directe of indirecte discriminatie doen vermoeden in de zin van artikel 19 van de richtlijn?

               3)

               Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord, kunnen de omstandigheden dat de door de werkneemster vervulde functie in de door de onderneming na overleg met werknemersvertegenwoordigers opgestelde lijst van functies als risicovrij is aangeduid en dat de betrokken afdeling preventieve geneeskunde/preventie van arbeidsrisico’s van het ziekenhuis een geschiktheidsverklaring heeft afgegeven, zonder dat in die documenten nader wordt toegelicht hoe tot die conclusies is gekomen, worden geacht in ieder geval zonder twijfel aan te tonen dat het gelijkheidsbeginsel in de zin van voornoemd artikel 19 niet is geschonden?

               4)

               Indien de tweede vraag bevestigend en de derde vraag ontkennend wordt beantwoord, wie van de partijen — de verzoekende werkneemster dan wel de verwerende werkgever — moet op grond van artikel 19 van richtlijn 2006/54, wanneer vaststaat dat de verrichte arbeid risico’s inhoudt voor de moeder of het borstkind, aantonen (1) dat het niet mogelijk is om de arbeidsomstandigheden of de arbeidstijd aan te passen of dat de arbeidsomstandigheden ondanks een dergelijke aanpassing negatieve gevolgen kunnen hebben voor de gezondheid van de zwangere werkneemster of de zuigeling (artikel 26, lid 2, juncto lid 4, van de Ley de Prevención de Riesgos Laborales, waarbij artikel 5, lid 2, van richtlijn 92/85 is omgezet) en (2) dat het technisch of objectief niet mogelijk is of om gegronde redenen redelijkerwijs niet kan worden verlangd om van werk te veranderen (artikel 26, lid 3, juncto lid 4, van de Ley de Prevención de Riesgos Laborales, waarbij artikel 5, lid 3, van richtlijn 92/85 is omgezet)?

      (1)  PB L 204, blz. 23.

      (2)  PB L 348, blz. 1.


title: Zaak C-109/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Korkein hallinto-oikeus (Finland) op 29 februari 2012 — Laboratoires Lyocentre

text:
               5.5.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 133/20

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Korkein hallinto-oikeus (Finland) op 29 februari 2012 — Laboratoires Lyocentre
   (Zaak C-109/12)
   2012/C 133/36
   Procestaal: Fins

      Verwijzende rechter

   Korkein hallinto-oikeus

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Laboratoires Lyocentre

      Verwerende partijen: Lääkealan turvallisuus- ja kehittämiskeskus, Sosiaali- ja terveysalan lupa- ja valvontavirasto

      Prejudiciële vragen

               1)

               Wanneer een preparaat in een lidstaat overeenkomstig richtlijn 93/42/EEG (1) is gekwalificeerd als een medisch hulpmiddel met een EG-markering in de zin van deze richtlijn, is het dan uitgesloten dat de bevoegde nationale instantie van een andere lidstaat dit preparaat op basis van het farmacologisch, immunologisch of metabolisch effect ervan kwalificeert als geneesmiddel in de zin van artikel 1, lid 2, sub b, van richtlijn 2001/83/EG (2)?

               2)

               Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord, kan deze bevoegde nationale instantie het preparaat alleen met inachtneming van de procedure van richtlijn 2001/83/EG als geneesmiddel kwalificeren of moet, alvorens de procedure tot kwalificatie als geneesmiddel volgens deze richtlijn wordt begonnen, de vrijwaringsprocedure van artikel 8 of de voorschriften over onrechtmatig aangebrachte EG-markeringen in de zin van artikel 18 van richtlijn 93/42/EEG worden gevolgd?

               3)

               Sluiten richtlijn 2001/83/EG, richtlijn 93/42/EEG of andere bepalingen van Unierecht (met name inzake de bescherming van de gezondheid en het leven van de mens en de consumentenbescherming) uit dat preparaten met hetzelfde bestanddeel en hetzelfde effect op het grondgebied van één en dezelfde lidstaat op de markt zijn enerzijds als geneesmiddel in de zin van richtlijn 2001/83/EG, die een vergunning voor het in de handel brengen vereist, en anderzijds als medisch hulpmiddel in de zin van richtlijn 93/42/EEG?

      (1)  Richtlijn 93/42/EEG van de Raad van 14 juni 1993 betreffende medische hulpmiddelen (PB L 169 van 12.07.1993, blz. 1).

      (2)  Richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik (PB L 311 van 28.11.2001, blz. 67).


title: Zaak F-141/11: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 30 mei 2013 Marcuccio/Commissie ( „Openbare dienst — Artikel 34, leden 1 en 6, Reglement voor de procesvoering — Verzoekschrift binnen beroepstermijn ingediend per fax — Handtekening van advocaat die verschilt van die op het originele, per post verzonden verzoekschrift — Te laat ingesteld beroep — Kennelijke niet-ontvankelijkheid” )

text:
               31.8.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 252/50

         Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 30 mei 2013 Marcuccio/Commissie
   (Zaak F-141/11) (1)

   (Openbare dienst - Artikel 34, leden 1 en 6, Reglement voor de procesvoering - Verzoekschrift binnen beroepstermijn ingediend per fax - Handtekening van advocaat die verschilt van die op het originele, per post verzonden verzoekschrift - Te laat ingesteld beroep - Kennelijke niet-ontvankelijkheid)
   2013/C 252/90
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Luigi Marcuccio (Tricase, Italië) (vertegenwoordiger: G. Cipressa, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: C. Berardis-Kayser en J. Baquero Cruz, gemachtigden, bijgestaan door A. Dal Ferro, advocaat)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van het stilzwijgend besluit van de Commissie houdende weigering om verzoeker de achterstallige bezoldiging over de maanden september tot en met december 2010 en januari 2011 te betalen

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               Marcuccio draagt zijn eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van de Europese Commissie.

      (1)  PB C 65 van 3.3.2012, blz. 25.


title: Zaak T-442/12: Beroep ingesteld op 5 oktober 2012 — Changmao Biochemical Engineering/Raad

text:
               24.11.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 366/39

         Beroep ingesteld op 5 oktober 2012 — Changmao Biochemical Engineering/Raad
   (Zaak T-442/12)
   2012/C 366/80
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd (Changzhou, China) (vertegenwoordigers: E. Vermulst en S. Van Cutsem, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               uitvoeringsverordening (EU) nr. 626/2012 van de Raad van 26 juni 2012 tot wijziging van uitvoeringsverordening (EU) nr. 349/2012 van de Raad tot instelling van een definitief antidumpingrecht op wijnsteenzuur van oorsprong uit de Volksrepubliek China (PB L 182, blz. 1), nietig verklaren voor zover zij de verzoekende partij betreft, en

               —

               de verwerende partij verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vijf middelen aan:

               1)

               de verwerende partij heeft een kennelijke beoordelingsfout gemaakt en artikel 2, lid 7, sub c, eerste streepje, van verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad van 30 november 2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (PB L 343, blz. 51), geschonden door verzoeksters verzoek om een behandeling als marktgerichte onderneming af te wijzen op basis van het feit dat de prijs voor de grondstof benzeen verstoord zou zijn geweest. De instellingen van de Unie hebben een kennelijke beoordelingsfout gemaakt door de prijzen voor met cokes geproduceerd benzeen te vergelijken met die voor met aardolie geproduceerd benzeen, en door hun beoordeling te baseren op een uitvoerrecht op benzeen dat niet van toepassing was, zoals zij zelf hebben toegegeven. Bovendien hebben de instellingen inbreuk gemaakt op artikel 2, lid 7, sub c, eerste streepje, van verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad door het standpunt in te nemen dat er sprake was van staatsinmenging van betekenis in verzoeksters besluiten aangezien de over de uitvoer van benzeen geheven btw niet werd gerestitueerd;

               2)

               de verwerende partij heeft een kennelijke beoordelingsfout gemaakt en artikel 11, lid 3, van verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad geschonden voor zover zij verzoekster tijdens het tussentijdse nieuw onderzoek een behandeling als marktgerichte onderneming had moeten verlenen en bijgevolg ten onrechte tot de bevinding is gekomen dat de omstandigheden met betrekking tot dumping aanzienlijk waren gewijzigd en van blijvende aard waren;

               3)

               de verwerende partij is haar motiveringsplicht niet nagekomen en heeft artikel 296 VWEU alsook de artikelen 6, lid 7, 11, lid 3, 14, lid 2, en 18, lid 4, van verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad geschonden voor zover zij geen rekening heeft gehouden met de door verzoekster gemaakte opmerkingen en de door haar overgelegde bewijzen en zij de afwijzing daarvan niet heeft gemotiveerd, alsook doordat zij geen eenduidige motivering heeft verstrekt met betrekking tot de bewering dat de prijs voor de grondstof benzeen verstoord was;

               4)

               de verwerende partij heeft inbreuk gemaakt op artikel 2, lid 7, sub c, tweede alinea, van verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad doordat zij niet binnen drie maanden na de inleiding van de procedure een besluit inzake de behandeling als marktgerichte onderneming heeft genomen;

               5)

               de verwerende partij heeft inbreuk gemaakt op artikel 20, lid 2, van verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad en de rechten van de verdediging door verzoekster niet de details mee te delen op basis waarvan de normale waarde is berekend.


title: Zaak T-335/08: Beroep ingesteld op 14 augustus 2008 — BNP Paribas en BNL/Commissie

text:
               25.10.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 272/39

         Beroep ingesteld op 14 augustus 2008 — BNP Paribas en BNL/Commissie
   (Zaak T-335/08)
   (2008/C 272/79)
   Procestaal: Italiaans
   Partijen

      Verzoekende partijen: BNP Paribas en Banca Nazionale del Lavoro SpA (BNL) (vertegenwoordigers: R. Silvestri, avvocato, G. Escalar, avvocato, M. Todino, avvocato)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               Beschikking C(2008) 869 def. van de Commissie van de Europese Gemeenschappen van 11 maart 2008 betreffende steunmaatregel C-15/2007 (ex NN 20/2007) die Italië ten uitvoer heeft gelegd „met betrekking tot de bij omzetting van rechtspersoon aan bepaalde kredietinstellingen verleende fiscale prikkels”, om de uiteengezette redenen volledig nietig verklaren.

         Middelen en voornaamste argumenten
   In de onderhavige zaak bestrijden verzoeksters de beschikking waarbij Italiaanse wet nr. 350/2003, voor zover zij voorziet in een bijzondere regeling tot fiscale waardeafstemming (hierna: „bijzondere regeling”) van activa van bepaalde kredietinstellingen die zijn ontstaan uit een omzetting van rechtspersoon in de zin van wet nr. 218 van 30 juli 1990 (hierna: „Wet-Amato”), onverenigbaar is verklaard met artikel 87 EG betreffende staatssteun. Volgens de Commissie zou de bijzondere regeling onverenigbaar zijn met artikel 87 EG, omdat de Italiaanse wetgever via deze regeling een „selectief” belastingvoordeel zou hebben toegekend aan alleen de bankinstellingen die betrokken zijn bij de in de wet-Amato bedoelde omzettingen van rechtspersoon, zonder te voorzien in analoge voordelen voor de andere instellingen en de andere ondernemingen in het algemeen.
   Tot staving van hun aanspraken betogen verzoeksters dat de Commissie ten onrechte heeft gemeend dat de bijzondere waardeafstemmingsregeling de begunstigde vennootschappen een economisch voordeel toekende en dus een vorm van onrechtmatige steun opleverde. In werkelijkheid zou de regeling geen belastingvoordeel toekennen, daar het enkel gaat om een facultatieve regeling voor instellingen die reeds de belasting op basis van een vervangend tarief hebben betaald.
   Maar ook gesteld dat de betrokken regeling de ondernemingen die er gebruik van maken een vorm van voordeel zou toekennen, zou het toch geen staatssteun zijn, aangezien het voordeel geen selectief karakter heeft. De betrokken belastingregeling zou in verhouding tot het algemene belastingsysteem een coherente oplossing vormen en ook berusten op objectieve criteria, namelijk het vereiste om die bij de privatisering betrokken kredietinstellingen toe te staan, de waarde van de inbrengen krachtens de wet-Amato aan te passen door het opleggen van een tarief dat zowel rekening houdt met de voorafgaande gedeeltelijke belasting van de reeds erkende meerwaarden, als met de andere aan die inbrengen verbonden restricties; nadelen die niet werden geleden door alle andere ondernemingen — dan de bij inbrengen krachtens wet nr. 350/2003 betrokken banken — die inbrengen in een ander kader dan deze wet hadden ontvangen en waarvoor een anders werkende waardeafstemmingsregeling ten volle gerechtvaardigd was.
   In de tweede plaats vertoont de beschikking van de Commissie een ernstig motiveringsgebrek, dat voortvloeit uit de onjuiste overtuiging dat wet nr. 350/2003 niet in een algemene waardeafstemmingsregeling voorzag. Door er ten onrechte van uit te gaan dat er geen algemene waardeafstemmingsregeling was waarmee de omstreden bijzonder regeling kon worden vergeleken, heeft de Commissie verzuimd de twee systemen met elkaar te vergelijken teneinde de factoren af te wegen die de aan iedere regeling verbonden totale belastingdruk kunnen beïnvloeden.
   Volgens verzoeksters zou ook bij onderlinge vergelijking van de twee regelingen op grond van die factoren duidelijk blijken dat de bijzondere regeling in vergelijking met de algemene regeling vrijwel geen enkel belastingvoordeel biedt wat het toepasselijke tarief betreft.


title: Zaak T-856/16: Arrest van het Gerecht van 21 juni 2017 — Rare Hospitality International/EUIPO (LONGHORN STEAKHOUSE) [„Uniemerk — Aanvraag voor Uniewoordmerk LONGHORN STEAKHOUSE — Absolute weigeringsgrond — Beschrijvend karakter — Artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening (EG) nr. 207/2009 — Non-discriminatie en beginsel van behoorlijk bestuur”]

text:
               7.8.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 256/27

         Arrest van het Gerecht van 21 juni 2017 — Rare Hospitality International/EUIPO (LONGHORN STEAKHOUSE)
   (Zaak T-856/16) (1)

   ([„Uniemerk - Aanvraag voor Uniewoordmerk LONGHORN STEAKHOUSE - Absolute weigeringsgrond - Beschrijvend karakter - Artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening (EG) nr. 207/2009 - Non-discriminatie en beginsel van behoorlijk bestuur”])
   (2017/C 256/31)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Rare Hospitality International, Inc. (Orlando, Florida, Verenigde Staten) (vertegenwoordiger: I. Lázaro Betancor, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: S. Bonne, gemachtigde)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 12 september 2016 (zaak R 2149/2015-5) inzake een aanvraag tot inschrijving van het woordteken LONGHORN-STEAKHOUSE als Uniemerk

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Rare Hospitality International, Inc. wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 22 van 23.1.2017.


title: Zaak T-56/11: Beroep ingesteld op 25 januari 2011 — SAS Cargo Group en anderen/Commissie

text:
               19.3.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 89/23

         Beroep ingesteld op 25 januari 2011 — SAS Cargo Group en anderen/Commissie
   (Zaak T-56/11)
   2011/C 89/45
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: SAS Cargo Group A/S (Kastrup, Denemarken), Scandinavian Airlines System-Norway-Sweden (Stockholm, Zweden), en SAS AB (Stockholm, Zweden) (vertegenwoordigers: M. Kofmann, B. Creve, advocaten, I. Forrester, QC, J. Killick en G. Forwood, Barristers)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               de beschikking geheel of gedeeltelijk nietig verklaren;

               —

               vaststellen dat verzoeksters niet verantwoordelijk zijn voor de in de beschikking beschreven wereldwijde enkele, voortdurende en complexe inbreuk, en zo nodig de beschikking nietig verklaren voor zover deze verzoeksters daarvoor verantwoordelijk houdt;

               —

               voorts of subsidiair, de geldboete verlagen;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten van de procedure;

               —

               alle andere in de omstandigheden van de zaak passende maatregelen gelasten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Beroep tot nietigverklaring van de beschikking van de Europese Commissie van 9 november 2010 betreffende een procedure op grond van artikel 101 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie in zaak COMP/39.258 — Luchtvracht, betreffende de coördinatie van een aantal elementen van de prijs voor luchtvrachtdiensten in verband met de brandstoftoeslag, de veiligheidstoeslag en de betaling van een commissie over de toeslagen aan de expediteurs.
   Tot staving van hun beroep voeren verzoeksters zes middelen aan.

               1)

               Eerste middel: schending van wezenlijke vormvoorschriften en van verzoeksters' recht op behoorlijk bestuur, hun rechten van verdediging en het algemene beginsel van procedurele gelijkheid, door de weigering om verzoeksters toegang te verlenen tot relevant belastend en ontlastend bewijsmateriaal dat de Commissie na de kennisgeving van de mededeling van de punten van bezwaar heeft ontvangen, niettegenstaande dat de Commissie zich in de bestreden beschikking op het (belastende) bewijsmateriaal heeft gebaseerd.

               2)

               Tweede middel: onbevoegdheid voor zover de beschikking de artikelen 101 VWEU en 53 EER-Overeenkomst toepast op luchtvrachtdiensten die de EER als bestemming hadden, door de toepassing van het effectcriterium waar dit niet relevant is voor het geografische toepassingsgebied van de artikelen 101 VWEU en artikel 53 EER-Overeenkomst, en door de onjuiste toepassing van het implementatiecriterium op verkopen buiten de EER.

               3)

               Derde middel: kennelijk onjuiste beoordeling van de gedragingen waaraan verzoeksters deelnamen, en kennelijk onjuiste conclusie dat deze gedragingen bewezen dat verzoeksters hadden deelgenomen aan, of wetenschap hadden van een wereldwijde enkele en voortdurende inbreuk. Bovendien is er bij een aantal aangevoerde gedragingen geen sprake van een inbreuk op het relevante mededingingsrecht.

               4)

               Vierde middel: de geldboete was onverdedigbaar en onevenredig hoog, gelet op het feit dat verzoeksters niet hebben deelgenomen aan een wereldwijde enkele en voordurende inbreuk, en gelet op de relevante elementen (waaronder verzachtende omstandigheden) waarmee rekening had moeten worden gehouden bij de bepaling van het bedrag van gelijk welke aan verzoeksters op te leggen geldboete.

               5)

               Vijfde middel: selectieve en willekeurige vervolging van verzoeksters (en anderen), terwijl 72 andere vervoerders die volgens de mededeling van de punten van bezwaar en de beschikking aan de vermeend onrechtmatige bijeenkomsten of besprekingen hadden deelgenomen, nooit werden vervolgd. Dit doet ernstige vragen rijzen vanuit het oogpunt van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

               6)

               Zesde middel: schending van het in artikel 47, alinea 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie neergelegde recht van verzoeksters op een onafhankelijk en onpartijdig gerecht, voor zover de beschikking werd vastgesteld door een administratieve instantie die tegelijkertijd bevoegd is voor het onderzoek en het opleggen van sancties.


title: Zaak C-283/00: Beroep, op 18 juli 2000 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrĳk Spanje

text:
C 259/12               NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     9.9.2000
Hogere voorziening, op 14 juli 2000 ingesteld door Una                 4.   de andere partijen en de aan hun zijde tussengekomen
Film „City Revue” tegen het arrest, op 27 juni 2000 in de                   interveniënten hoofdelijk te verwijzen in de kosten van
gevoegde zaken T-172/98 en T-175/98 — T-177/98, tussen                      de procedure.
Salamander AG, Una Film City Revue GmbH, Alma Media
Group Advertising SA & Co. Partnership e.a., Zino
Davidoff SA en Davidoff & Cie SA, ondersteund door                     Middelen en voornaamste argumenten
Markenverband eV, Manifattura Lane Gaetano Marzotto
& Figli SpA en Lancaster BV, en Europees Parlement en                  —    Onjuiste beoordeling van de strekking van het begrip
Raad van de Europese Unie, ondersteund door Republiek                       „rechtstreeks raken” in artikel 173, vierde alinea, van
Finland, Commissie van de Europese Gemeenschappen,                          het Verdrag (thans artikel 230, vierde alinea, EG) als
Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-                          ontvankelijkheidsvereiste voor beroepen tot nietigverkla-
Ierland en Franse Republiek, gewezen door het Gerecht                       ring van natuurlijke of rechtspersonen: ten onrechte stelt
van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen                            het Gerecht het criterium „rechtstreeks door een richtlijn
                          (Derde kamer)                                     geraakt worden” op één lijn met „rechtstreekse werking”
                                                                            van de richtlijn ten opzichte van particulieren.
                        (Zaak C-281/00 P)
                                                                       —    Onjuiste beoordeling van de strekking van het tot de
                         (2000/C 259/20)                                    algemene beginselen van het gemeenschapsrecht beho-
                                                                            rende recht op daadwerkelijke rechterlijke bescherming
                                                                            in geval van schendingen van het gemeenschapsrecht: het
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                            Gerecht heeft ten onrechte nagelaten het bestaande stelsel
op 14 juli 2000 hogere voorziening ingesteld door Una Film
                                                                            van rechtsbescherming en constitutionele garanties van
„City Revue”, vertegenwoordigd door R. Borgelt, advocaat te
                                                                            de Gemeenschap in overeenstemming met de dwingende
Düsseldorf, bijgestaan door Prof. Dr. M. Dauses, Universiteit
                                                                            vereisten van het grondrecht van de particulier op een
Bamberg, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten
                                                                            daadwerkelijke beroepsmogelijkheid uit te leggen en toe
kantore van Reding & Felten, advocaten aldaar, Rue J.-P.
                                                                            te passen.
Brasseur 2, L-1258 Luxemburg, tegen het arrest, op 27 juni
2000 in de gevoegde zaken T-172/98 en T-175/98 —
T-177/98, tussen Salamander AG, Una Film City Revue GmbH,
Alma Media Group Advertising SA & Co. Partnership e.a.,
Zino Davidoff SA en Davidoff & Cie SA, ondersteund door
Markenverband eV, Manifattura Lane Gaetano Marzotto &
Figli SpA en Lancaster BV, en Europees Parlement en Raad
van de Europese Unie, ondersteund door Republiek Finland,
Commissie van de Europese Gemeenschappen, Verenigd Ko-                 Beroep, op 18 juli 2000 ingesteld door Commissie van de
ninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland en Franse                  Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk Spanje
Republiek, gewezen door het Gerecht van eerste aanleg van de
Europese Gemeenschappen (Derde kamer).
                                                                                (Zaak C-283/00)
Rekwirante concludeert dat het den Hove behage:
                                                                                (2000/C 259/21)
1.    het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Derde kamer)
      van 27 juni 2000 in de gevoegde zaken T-172/98 en                Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
      T-175/98 — T-177/98 te vernietigen en de door verweer-           op 18 juli 2000 beroep ingesteld tegen Koninkrijk Spanje door
      ders in eerste aanleg opgeworpen exceptie van niet-              Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoor-
      ontvankelijkheid te verwerpen,                                   digd door G. Valero Jordana, als gemachtigde, domicilie
                                                                       gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz,
2.    het beroep van verzoekster in eerste aanleg, thans rek-          Centre Wagner C 254.
      wirante, van 22 oktober 1998, dat op 23 oktober 1998
      ter griffie van het Gerecht van eerste aanleg is neergelegd,
      ontvankelijk te verklaren,                                       Verzoekster concludeert dat het het Hof behage:
3.    bedoeld beroep toe te wijzen en richtlijn 98/43/EG van           1.   vast te stellen dat bij de toewijzing van de aanbesteding
      het Europees Parlement en de Raad van 6 juli 1998                     voor het Centro educativo penitenciario experimental
      betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en             te Segovia, georganiseerd door de Sociedad Estatal de
      bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten op het                Infraestructuras y Equipamientos Penitenciarios SA, welke
      gebied van reclame en sponsoring voor tabaksproducten                 vennootschap onder de definitie van het begrip aanbe-
      (PB L 213 van 30.7.1998, blz. 9) nietig te verklaren,                 stedende dienst in de zin van artikel 1, sub b, van richtlijn
                                                                            93/37/EEG (1), en waarvan het bedrag aanzienlijk hoger
      subsidiair                                                            is dan de drempel voor de toepassing van de richtlijn, het
                                                                            Koninkrijk Spanje de ingevolge het gemeenschapsrecht
      de zaak naar het Gerecht van eerste aanleg terug te                   op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen,
      verwijzen met het oog op de voortzetting van de                       door niet te voldoen aan alle bepalingen van richtlijn
      procedure aldaar,                                                     93/37/EEG, meer in het bijzonder aan de vereisten inzake
 ---pagebreak--- 9.9.2000                NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       C 259/13
      bekendmaking die zijn neergelegd in artikel 11, leden 2,          Beroep, op 20 juli 2000 ingesteld door Commissie van de
      6, 7 en 11, en aan de bepalingen van de artikelen 12,                 Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek
      lid 1, 29, lid 3, 18, 27 en 30, lid 4;
                                                                                (Zaak C-285/00)
2.    het Koninkrijk Spanje te verwijzen in de kosten.
                                                                                (2000/C 259/22)
Middelen en voornaamste argumenten                                      Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                        op 20 juli 2000 beroep ingesteld tegen Franse Republiek door
                                                                        Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoor-
Volgens de Commissie is de Sociedad Estatal de Infraestructuras         digd door B. Mongin, lid van haar juridische dienst, als
y Equipamientos Penitenciarios SA (SIEPSA) een „publiekrech-            gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij
telijke instelling” in de zin van artikel 1, sub b, van richtlijn       C. Gómez de la Cruz, lid van diezelfde dienst, Centre Wagner,
93/37/EEG, en dus ook een aanbestedende dienst, nu zij                  Kirchberg.
voldoet aan de drie door deze bepaling gestelde voorwaarden.
SIEPSA is opgericht om te voldoen aan een behoefte van                  De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert
algemeen belang: bijdragen tot de toepassing van het peniten-           dat het den Hove behage:
tiair beleid van de staat, via het beheer van programma’s en
acties als voorzien in het plan ter financiering en oprichting          1.    vast te stellen dat de Franse Republiek, door geen
van penitentiaire inrichtingen, dat door de ministerraad is                   specifieke regeling vast te stellen betreffende de erkenning
goedgekeurd. Dit algemeen belang heeft een commercieel                        van de diploma’s die toegang geven tot het beroep van
noch een industrieel karakter. Hoewel de vennootschap activi-                 psycholoog en ertoe strekkende richtlijn 89/48/EEG (1)
teiten van commerciële aard uitoefent, zijn deze niets anders                 voor dat beroep uit te voeren, niet heeft voldaan aan de
dan een instrument ter verwezenlijking van bedoeld algemeen                   ingevolge die richtlijn op haar rustende verplichtingen;
belang dat geen industrieel of commercieel karakter heeft (de
toepassing van het penitentiair beleid van de staat). Hoewel            2.    de Franse Republiek in de kosten te verwijzen.
het om een privaatrechtelijke vennootschap gaat, is zij dus
verplicht te voldoen aan de bepalingen van de richtlijn inzake
de aanbesteding van haar werken. In die omstandigheden                  Middelen en voornaamste argumenten
had de betrokken aanbestedingsprocedure volledig moeten
voldoen aan de bepalingen van richtlijn 93/37/EEG, en meer              In Frankrijk is het beroep van psycholoog gereglementeerd,
in het bijzonder aan de hierboven vermelde artikelen.                   onder meer wat het voeren van de beroepstitel betreft. Daarom
                                                                        had Frankrijk de nodige maatregelen moeten treffen om aan
                                                                        richtlijn 89/48/EEG te voldoen, en de Commissie daarvan in
(1) Richtlijn 93/37/EEG van de Raad van 14 juni 1993 betreffende        kennis moeten stellen.
    de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheids-
    opdrachten voor de uitvoering van werken (PB L 199, blz. 54).
                                                                        (1) Richtlijn van de Raad van 21 december 1988 betreffende een
                                                                            algemeen stelsel van erkenning van hoger-onderwijsdiploma’s
                                                                            waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden
                                                                            afgesloten, PB L 19 van 24.1.1989, blz. 16.


title: Zaak T-259/11: Beroep ingesteld op 16 mei 2011 — Zinātnes, inovāciju un testēšanas centrs/Commissie

text:
               27.8.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 252/33

         Beroep ingesteld op 16 mei 2011 — Zinātnes, inovāciju un testēšanas centrs/Commissie
   (Zaak T-259/11)
   2011/C 252/78
   Procestaal: Lets

      Partijen

      Verzoekende partij: Zinātnes, inovāciju un testēšanas centrs (vertegenwoordiger: E. Darapoļskis, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het besluit van de Europese Commissie betreffende de overeenkomst in het kader van het nationale Phare-programma voor 2003 van Letland, „oprichting van een innovatie- en testcentrum voor bouwmateriaal” (2003/004-979-06-03/1/0027), nietig verklaren en vaststellen dat de terugvordering van de door Phare verleende steun ten belope van 1 576 010,80 EUR niet gerechtvaardigd is.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De Europese Commissie heeft in een besluit betreffende de overeenkomst in het kader van het nationale Phare-programma voor 2003 van Letland, „oprichting van een innovatie- en testcentrum voor bouwmateriaal” (2003/004-979-06-03/1/0027) (hierna: „bestreden besluit”), besloten steun van de Europese Unie ten belope van 1 474 200 EUR terug te vorderen.
   Volgens verzoekster heeft de Commissie zich bij de vaststelling van het bestreden besluit niet gehouden aan het op 19 september 2003 tussen de Europese Gemeenschap en de Republiek Letland gesloten financieel protocol voor de financiering van het nationale Phare-programma voor 2003 van Letland, op grond waarvan op 23 augustus 2005 met verzoekster een financieringsovereenkomst werd gesloten en door Phare steun ten belope van 1 576 010,80 EUR werd verleend. Voorts heeft de Commissie zich evenmin gehouden aan verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (1) en verordening (EG, Euratom) nr. 2342/2002 van de Commissie van 23 december 2002 tot vaststelling van uitvoeringsvoorschriften van verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (2) (hierna: „uitvoeringsverordening”).
   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster vijf middelen aan.
   In de eerste plaats heeft de Commissie het bestreden besluit vastgesteld zonder de omstandigheden van de zaak grondig te hebben onderzocht of de feiten te hebben beoordeeld, en heeft zij zich enkel gebaseerd op rapporten van Letse ambtenaren die niet berusten op adviezen of beslissingen van de bevoegde autoriteiten. Alvorens de steun terug te vorderen, had de Commissie moeten nagegaan of de in de rapporten van de Letse ambtenaren vermelde inbreuken inderdaad bestonden en had zij al het nodige bewijs moeten verzamelen. In plaats daarvan onderzocht zij alleen formeel de voorafgaande briefwisseling. Daardoor zijn in de onderhavige zaak belangrijke feiten buiten beschouwing gebleven, en is de door Phare verleende steun onterecht teruggevorderd.
   In de tweede plaats heeft de Commissie geen gebruik gemaakt van haar bevoegdheden in het kader van het financieel protocol, het Financieel Reglement en de uitvoeringsverordening. Bij de vaststelling van de inbreuken had de Commissie allereerst de financiële gevolgen voor de communautaire begroting moeten ramen en vervolgens, indien de inbreuken mogelijkerwijs aanzienlijke financiële gevolgen hadden, de Republiek Letland in de gelegenheid moeten stellen om opmerkingen te maken en de inbreuken te beëindigen. Het bestreden besluit is in strijd met het financieel protocol, artikel 71 van het Financieel Reglement en de artikelen 79 en 80 van de uitvoeringsverordening, nu de Commissie geen gebruik heeft gemaakt van de genoemde bevoegdheden.
   In de derde plaats is het bestreden besluit onevenredig en in strijd met het besluitvormingsproces dat is vastgesteld in het financieel protocol, het Financieel Reglement en de uitvoeringsverordening. Voorts is het bestreden besluit niet gepubliceerd, bevat het geen datum van vaststelling en heeft verzoekster er pas na 9 maart 2011, in het kader van een in Letland ingeleide procedure, kennis van genomen.
   In de vierde plaats heeft het bestreden besluit voor verzoekster ernstige gevolgen gehad en haar schade berokkend, aangezien op grond daarvan tegen haar een procedure is ingeleid en zij in de toekomst geen beroep meer kan doen op financiering door Phare.
   In de vijfde plaats heeft het bestreden besluit haar reputatie ernstig geschaad, omdat door het onrechtmatige optreden van de Commissie de deelneming van nieuwe partners aan het project in het gedrang komt en het vertrouwen van investeerders in verzoekster als een stabiele en financieel betrouwbare partner aanzienlijk is gedaald.

      (1)  PB L 248 van 16.9.2002, blz. 1.

      (2)  PB L 357 van 31.12.2002, blz. 1.


title: Arrest van het Gerecht van Eerste Aanleg van 23 november 2004 in zaak T-376/02, O tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Ambtenaren — Artikel 78 van Statuut — Invaliditeitspensioen — Invaliditeitscommissie — Samenstelling — Beroepsziekte)

text:
               19.2.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 45/23

      ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG

   van 23 november 2004
   in zaak T-376/02, O tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)

   (Ambtenaren - Artikel 78 van Statuut - Invaliditeitspensioen - Invaliditeitscommissie - Samenstelling - Beroepsziekte)
   (2005/C 45/51)
   Procestaal: Frans
   In zaak T-376/02, O, voormalig ambtenaar van de Commissie van de Europese Gemeenschappen, wonende te Brussel (België), vertegenwoordigd door J. van Rossum en J.-N. Louis, advocaten, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigde: J. Currall, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg), betreffende een verzoek tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 14 januari 2002 tot toekenning aan verzoeker van een invaliditeitspensioen vastgesteld overeenkomstig artikel 78, derde alinea, van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen, heeft het Gerecht (Derde kamer), samengesteld als volgt: P. Lindh, kamerpresident, R. García-Valdecasas en J. D. Cooke, rechters; griffier: J. Palacio González, hoofdadministrateur, op 23 november 2004 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Het besluit van de Commissie van 14 januari 2002 houdende toekenning van een invaliditeitspensioen aan verzoeker, wordt nietig verklaard.

               2)

               De Commissie wordt verwezen in alle kosten.

      (1)  PB C 44 van 22.2.2003.


title: Zaak C-383/05: Verzoek van het Hof van Cassatie (België) van  7 oktober 2005  om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Raffaele Talotta en Belgische Staat

text:
               14.1.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 10/11

         Verzoek van het Hof van Cassatie (België) van 7 oktober 2005 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Raffaele Talotta en Belgische Staat
   (Zaak C-383/05)
   (2006/C 10/21)
   Procestaal: Frans
   Het Hof van Cassatie (België) heeft bij arrest van 7 oktober 2005, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 24 oktober 2005, in het geding tussen Raffaele Talotta en Belgische Staat, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
   Dient artikel 43 EG — ex-artikel 52 EG-Verdrag — aldus te worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een bepaling van nationaal recht die, zoals artikel 182 van het koninklijk besluit van 27 augustus 1993 tot uitvoering van artikel 342, § 2, van het Wetboek van de inkomstenbelastingen 1992, enkel op niet-ingezetenen minimale maatstaven van heffing toepast?


title: Zaak T-207/12 P: Hogere voorziening ingesteld op 11 mei 2012 door Luigi Marcuccio tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 29 februari 2012 in zaak F-3/11, Marcuccio/Commissie

text:
               30.6.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 194/27

         Hogere voorziening ingesteld op 11 mei 2012 door Luigi Marcuccio tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 29 februari 2012 in zaak F-3/11, Marcuccio/Commissie
   (Zaak T-207/12 P)
   2012/C 194/45
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Rekwirerende partij: Luigi Marcuccio (Tricase, Italië) (vertegenwoordiger: G. Cipressa, advocaat)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

   De rekwirerende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               de bestreden beschikking volledig te vernietigen;

               —

               primair, alle door rekwirant in eerste aanleg ingediende vorderingen toe te wijzen;

               —

               de verwerende partij te verwijzen in de kosten die rekwirant in de procedure in hogere voorziening heeft gemaakt;

               —

               subsidiair, de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht voor ambtenarenzaken in een andere samenstelling voor een nieuwe uitspraak over alle in de vorige punten genoemde vorderingen.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Deze hogere voorziening is gericht tegen de beschikking van 29 februari 2012 in zaak F-3/11, waarbij kennelijk niet-ontvankelijk is verklaard een beroep strekkende tot, enerzijds, nietigverklaring van de gestelde weigering van de Europese Commissie om een document aan het dossier betreffende rekwirants ongeval toe te voegen en, anderzijds, veroordeling van de Commissie tot betaling van een schadevergoeding van 1 000 EUR aan hem.
   Tot staving van de hogere voorziening voert rekwirant twee middelen aan.

               1)

               Eerste middel, ontleend aan het volledig ontbreken van motivering van de beschikking, voor zover deze betrekking heeft op de kennelijke niet-ontvankelijkheid, ook wegens kennelijke twijfel, paradoxie, verkeerde opvatting van de feiten, apodictische en onlogische uitspraken, gebrek aan relevantie, onredelijkheid, schending van de verplichting tot clare loqui, het verzuim om uitspraak te doen over een door rekwirant in rechte ingediende vordering en onjuiste, verkeerde en onredelijke uitlegging en toepassing:

                           —

                           van de artikelen 26 en 26 bis van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie;

                           —

                           van de rechtsregels betreffende het begrip voor beroep vatbaar besluit (met name de punten 30 tot en met 47 van de bestreden beschikking);

                           —

                           de rechtsregels betreffende de behandeling en de toegang van particulieren tot persoonlijke, hen betreffende gegevens die in het bezit van een instelling van de Unie zijn.

               2)

               Tweede middel, ontleend aan de onwettigheid van de beschikking van de rechter in eerste aanleg, voor zover deze betrekking heeft op de kosten (opschrift tussen de punten 47 en 48 van de bestreden beschikking).


title: Zaak T-386/17: Beroep ingesteld op 23 juni 2017 — Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik/EUIPO (Лидер)

text:
               7.8.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 256/40

         Beroep ingesteld op 23 juni 2017 — Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik/EUIPO (Лидер)
   (Zaak T-386/17)
   (2017/C 256/46)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Lackmann Fleisch- und Feinkostfabrik GmbH (Bühl, Duitsland) (vertegenwoordiger: A. Lingenfelser, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Betrokken merk: Uniebeeldmerk met het woordelement „Лидер” — inschrijvingsaanvraag nr. 15 466 791

      Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 28 april 2017 in zaak R 2066/2016-1

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening nr. 207/2009.


title: Zaak C-197/06: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 17 april 2008 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank van Koophandel te Hasselt, België) — Confederatie van Immobiliën-Beroepen van België, Beroepsinstituut van Vastgoedmakelaars/Willem Van Leuken (Erkenning van diploma's — Richtlijn 89/48/EEG — Vastgoedmakelaar)

text:
               7.6.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 142/4

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 17 april 2008 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank van Koophandel te Hasselt, België) — Confederatie van Immobiliën-Beroepen van België, Beroepsinstituut van Vastgoedmakelaars/Willem Van Leuken
   (Zaak C-197/06) (1)

   (Erkenning van diploma's - Richtlijn 89/48/EEG - Vastgoedmakelaar)
   (2008/C 142/04)
   Procestaal: Nederlands
   Verwijzende rechter
   Rechtbank van Koophandel te Hasselt, België
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Confederatie van Immobiliën-Beroepen van België, Beroepsinstituut van Vastgoedmakelaars

      Verwerende partij: Willem Van Leuken
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Rechtbank van Koophandel te Hasselt — Uitlegging van de artikelen 3 en 4 van richtlijn 89/48/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hogeronderwijsdiploma's waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten (PB 1989, L 19, blz. 16) — Verplichting voor een in een lidstaat gevestigde vastgoedbemiddelaar die in een andere lidstaat de activiteit van makelaar uitoefent, om te voldoen aan de voorwaarden voor de uitoefening van dit beroep die ter uitvoering van de richtlijn door de wetgeving van deze staat worden opgelegd — Vereiste dat ook geldt in geval van samenwerkingsovereenkomst tussen deze bemiddelaar en een door de betrokken staat erkende bemiddelaar
   Dictum
   De artikelen 3 en 4 van richtlijn 89/48/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hogeronderwijsdiploma's waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten, zoals gewijzigd bij richtlijn 2001/19/EG van het Europees Parlement en de Raad van 14 mei 2001, verzetten zich tegen een regeling van een lidstaat volgens welke een in een andere lidstaat gevestigde dienstverlener die zich in een situatie als die van verweerder in het hoofdgeding bevindt, toestemming nodig heeft om op zijn grondgebied activiteiten te verrichten als die welke in het hoofdgeding aan de orde zijn, en daarvoor met succes een juridische bekwaamheidsproef dient af te leggen.

      (1)  PB C 165 van 15.7.2006.


title: Zaken T-117/07 en T-121/07: Arrest van het Gerecht van 3 maart 2011 — Areva e.a./Commissie ( „Mededinging — Mededingingsregelingen — Markt voor projecten inzake gasgeïsoleerd schakelmateriaal — Beschikking tot vaststelling van inbreuk op artikel 81 EG en artikel 53 EER-Overeenkomst — Rechten van verdediging — Motiveringsplicht — Toerekenbaarheid van inbreukmakend gedrag — Duur van inbreuk — Geldboeten — Hoofdelijke aansprakelijkheid voor betaling van geldboete — Verzwarende omstandigheden — Leidinggevende rol — Verzachtende omstandigheden — Medewerking” )

text:
               9.4.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 113/10

         Arrest van het Gerecht van 3 maart 2011 — Areva e.a./Commissie
   (Zaken T-117/07 en T-121/07) (1)

   (Mededinging - Mededingingsregelingen - Markt voor projecten inzake gasgeïsoleerd schakelmateriaal - Beschikking tot vaststelling van inbreuk op artikel 81 EG en artikel 53 EER-Overeenkomst - Rechten van verdediging - Motiveringsplicht - Toerekenbaarheid van inbreukmakend gedrag - Duur van inbreuk - Geldboeten - Hoofdelijke aansprakelijkheid voor betaling van geldboete - Verzwarende omstandigheden - Leidinggevende rol - Verzachtende omstandigheden - Medewerking)
   2011/C 113/20
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partijen: Areva, naamloze vennootschap (Parijs, Frankrijk), Areva T & D Holding SA (Parijs), Areva T & D SA (Parijs), Areva T & D AG (Oberentfelden, Zwitserland) (vertegenwoordigers: A. Schild en J.-M. Cot, advocaten), en Alstom, naamloze vennootschap (Levallois-Perret, Frankrijk) (vertegenwoordigers: aanvankelijk J. Derenne, advocaat, W. Broere, solicitor, A. Müller-Rappard en C. Guirado, advocaten, vervolgens Derenne en Müller-Rappard, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk X. Lewis en F. Arbault, vervolgens M. Lewis en ten slotte V. Bottka en N. Von Lingen, gemachtigden)

      Voorwerp

   Beroep, primair, tot gedeeltelijke nietigverklaring van beschikking C(2006) 6762 def. van de Commissie van 24 januari 2007 in een procedure op grond van artikel 81 (EG) en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (zaak COMP/38.899 — Gasgeïsoleerd schakelmateriaal), en, subsidiair, tot verlaging van de aan verzoeksters opgelegde geldboete

      Dictum

               1)

               De zaken T-117/07 en T-121/07 worden gevoegd voor het arrest.

               2)

               Artikel 2, sub b en c, van beschikking C(2006) 6762 def. van de Commissie van 24 januari 2007 in een procedure op grond van artikel 81 (EG) en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (zaak COMP/38.899 — Gasgeïsoleerd schakelmateriaal) wordt nietig verklaard.

               3)

               Voor de in artikel 1, sub b tot en met f, van beschikking C(2006) 6762 def. vastgestelde inbreuken worden de volgende geldboeten opgelegd:

                           —

                           aan de naamloze vennootschap Alstom: 10 327 500 EUR;

                           —

                           aan Alstom: 48 195 000 EUR, hoofdelijk verschuldigd door haar en Areva T & D SA. 20 400 000 EUR van het door Areva T & D SA verschuldigde bedrag moet hoofdelijk door deze laatste, Areva T & D AG, de naamloze vennootschap Areva en Areva T & D Holding SA worden betaald.

               4)

               De beroepen worden voor het overige verworpen.

               5)

               In zaak T-117/07 zal de Europese Commissie één tiende van de kosten van Areva, Areva T & D Holding, Areva T & D SA en Areva T & D AG en één tiende van haar eigen kosten dragen. Areva, Areva T & D Holding, Areva T & D SA en Areva T & D AG zullen negen tiende van hun eigen kosten en negen tiende van de kosten van de Commissie dragen.

               6)

               In zaak T-121/07 zal de Commissie één tiende van de kosten van Alstom en één tiende van haar eigen kosten dragen. Alstom zal negen tiende van haar eigen kosten en negen tiende van de kosten van de Commissie dragen.

      (1)  PB C 140 van 23.6.2007.


title: Arrest van het Hof van 27 oktober 2015 in zaak E-11/15 — Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland (Niet-nakoming door een EER/EVA-staat van op hem rustende verplichtingen — Niet-uitvoering — Richtlijn 2011/83/EU betreffende consumentenrechten)

text:
               15.12.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 467/24

         ARREST VAN HET HOF
   van 27 oktober 2015
   in zaak E-11/15
   Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland
   (Niet-nakoming door een EER/EVA-staat van op hem rustende verplichtingen — Niet-uitvoering — Richtlijn 2011/83/EU betreffende consumentenrechten)
   (2016/C 467/11)
   In zaak E-11/15, Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland — VERZOEK om te verklaren dat IJsland, door het niet binnen de gestelde termijn goedkeuren van de maatregelen die nodig zijn voor de uitvoering van het besluit waarnaar wordt verwezen in de punten 7a, 7e en 7i van bijlage XIX bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2011/83/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2011 betreffende consumentenrechten, tot wijziging van Richtlijn 93/13/EEG van de Raad en van Richtlijn 1999/44/EG van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van Richtlijn 85/577/EEG en van Richtlijn 97/7/EG van het Europees Parlement en de Raad), zoals aangepast aan de EER-overeenkomst bij Protocol 1 daarbij, zijn verplichtingen uit hoofde van dat besluit en van artikel 7 van de EER-overeenkomst niet is nagekomen, heeft het Hof, samengesteld uit Carl Baudenbacher, voorzitter, Per Christiansen (rechter-rapporteur) en Páll Hreinsson, rechters, op 27 oktober 2015 een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:
   Het Hof:

               1.

               verklaart dat IJsland, door het niet binnen de gestelde termijn goedkeuren van de maatregelen die nodig zijn voor de uitvoering van het besluit waarnaar wordt verwezen in de punten 7a, 7e en 7i van bijlage XIX bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2011/83/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2011 betreffende consumentenrechten, tot wijziging van Richtlijn 93/13/EEG van de Raad en van Richtlijn 1999/44/EG van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van Richtlijn 85/577/EEG en van Richtlijn 97/7/EG van het Europees Parlement en de Raad), zoals aangepast aan de EER-overeenkomst bij Protocol 1 daarbij, zijn verplichtingen uit hoofde van dat besluit en van artikel 7 van de EER-overeenkomst niet is nagekomen.

               2.

               verwijst IJsland in de kosten van de procedure.


title: Zaak T-423/16: Beroep ingesteld op 29 juli 2016 — De Masi/Commissie

text:
               10.10.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 371/15

         Beroep ingesteld op 29 juli 2016 — De Masi/Commissie
   (Zaak T-423/16)
   (2016/C 371/17)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Fabio De Masi (Brussel, België) (vertegenwoordiger: Professor A. Fischer-Lescano)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               verweersters besluit van 20 mei 2016 over het verzoek om toegang tot de documenten van de Groep gedragscode nietig te verklaren;

               —

               verweersters besluit van 13 juli 2016 over het verzoek om toegang tot de documenten van de Groep gedragscode nietig te verklaren;

               —

               verweerster overeenkomstig artikel 87, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht te verwijzen in de kosten van het geding en in de kosten van eventuele interveniënten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker twee middelen aan.

               1.

               Eerste middel: schending van artikel 8, lid 1, van verordening (EG) nr. 1049/2001 (1)

               Verzoeker betoogt dat verweersters besluiten van 20 mei 2016 en 13 juli 2016 het in bovengenoemde bepaling vervatte recht op een passende motivering van de beslissing over een confirmatief verzoek schenden.

               2.

               Tweede middel: schending van artikel 15, lid 3, VWEU juncto artikel 2, lid 1, van verordening (EG) nr. 1049/2001
               Verzoeker betoogt voorts dat de weigering om hem volledige toegang te verlenen tot de documenten over de door de Raad opgerichte Groep „gedragscode” (belastingregeling ondernemingen), zijn door bovengenoemde bepalingen gewaarborgde recht op inzage van deze documenten schendt.
               In dit verband voert verzoeker aan dat de in artikel 4, lid 1, onder a), vierde streepje, en artikel 4, lid 3, van verordening (EG) nr. 1049/2001 neergelegde uitzonderingen in dit geval niet van toepassing zijn.
               Daarnaast is er sprake van een ontoereikende afweging en motivering en gebiedt een hoger openbaar belang de openbaarmaking van de documenten.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB 2001, L 145, blz. 43).


title: Beroep, op 9 augustus 1996 ingesteld door Boehringer Ingelheim Vetmedica GmbH en C. H. Boehringer Sohn Limited Partnership tegen Raad van de Europese Unie (Zaak T-125/96)

text:
26 . 10 . 96            LNL                  Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                               Nr . C 318/ 15
havige zaak, waarin de niet-overlegging van de gevraagde                Verzoeksters betogen, dat het in de artikelen 2 , onder b ), en
documenten, waaromtrent in de andere zaak om een                        3 , onder a ), van de richtlijn vervatte verbod, voor zover in
procesmaatregel is verzocht, in de weg staat aan een goede              deze artikelen sprake is van het therapeutische gebruik van
rechtsbedeling.                                                         (3-agonisten in goedgekeurde diergeneesmiddelen, hen zal
                                                                        beletten de betrokken diergeneesmiddelen, waarvoor zij
Bovendien voert verzoekster schending van de motiverings               overeenkomstig de vigerende Europese regels licenties heb
plicht van artikel 190 van het EG-Verdrag aan .                         ben gekregen, te vervaardigen en op de markt te brengen .
                                                                        Deze belemmering van de uitoefening van verzoeksters
                                                                        specifieke rechten verdraagt zich niet met fundamentele
                                                                        rechtsbeginselen van de EG, zoals het evenredigheidsbegin
                                                                        sel, de beginselen van rechtszekerheid en bescherming van
                                                                        gewettigde verwachtingen en het beginsel van behoorlijk
Beroep, op 9 augustus 1996 ingesteld door Boehringer                    bestuur .
Ingelheim Vetmedica GmbH en C. H. Boehringer Sohn
  Limited Partnership tegen Raad van de Europese Unie                   Wat dit betreft zijn verzoeksters — die begrip kunnen
                          ( Zaak T-125/96 )                             opbrengen voor het rechtmatige belang van de Raad en de
                                                                        Commissie bij de bestrijding van het onwettig gebruik van
                             ( 96/C 318/29 )
                                                                        (3-agonisten dat erin bestaat dat deze op grote schaal als
                                                                        groeichemicalia worden toegediend — van mening, dat een
                         (Procestaai: Engels)                           verbod op het op de markt brengen van hun diergeneesmid
                                                                        delen niet gerechtvaardigd is . Dat verbod heeft immers tot
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen               gevolg:
schappen is op 9 augustus 1996 beroep tegen Raad van de
Europese Unie ingesteld door Boehringer Ingelheim Vetme                — dat dieren een produkt wordt onthouden dat van
dica GmbH en C. H. Boehringer Sohn Limited Partnership,                      wezenlijk belang is voor de bescherming van hun
vertegenwoordigd door D. Waelbroeck en D. Fosselard van                      gezondheid;
het kantoor Liedekerke Wolters Waelbroeck & Kirkpat
rick , advocaten te Brussel, domicilie gekozen hebbende te              — dat verzoeksters het legitieme recht wordt ontzegd
Luxemburg ten kantore van Arendt & Medernach , Rue                           produkten die door alle vaklui voor hun veiligheid en
Mathias Hardt 8— 10 .                                                        kwaliteit worden geprezen, verder op de markt te
                                                                             brengen .
Verzoeksters concluderen dat het het Gerecht behage :                   Dergelijke gevolgen kunnen niet worden gerechtvaardigd
                                                                        door het doel dat de Raad met de omstreden maatregel
— nietig te verklaren de artikelen 1 , 2, 3 en 4 van Richtlijn          nastreefde .
     96/22/EG van de Raad van 29 april 1996 ( PB 1996 ,
     L 125 , blz . 3 ), voor zover deze het op de markt brengen         Bovendien is artikel 43 van het EG-Verdrag geschonden,
     van diergeneesmiddelen met |3-agonisten bestemd voor               daar het Europees Parlement is geraadpleegd over een
     toediening, voor therapeutische doeleinden , aan dieren            voorstel dat op wezenlijke punten verschilde van de tekst
     waarvan het vlees en de produkten bestemd zijn voor                van Richtlijn 96/22/EG .
     menselijke consumptie, verbieden;
— de Gemeenschap, zoals deze hier is vertegenwoordigd
     door de Raad, te veroordelen tot vergoeding van de
     schade die zij als gevolg van de bestreden maatregel               Beroep, op 12 augustus 1996 ingesteld door de vennoot
     hebben geleden;                                                    schap Breda Fucine Meridionali SpA tegen Commissie van
                                                                                de Europese Gemeenschappen
— de Raad in de kosten te verwijzen .
                                                                                ( Zaak T-126/96 )
Middelen en voornaamste argumenten                                                                ( 96/C 318/30 )
Verzoeksters zijn de enige belangrijke producenten van                                       (Procestaai: Italiaans)
geneesmiddelen op basis van (3-agonisten als die waarop
Richtlijn 96/22/EG betrekking heeft. Volgens hen ziet                   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen
Richtlijn 96/22/EG met name op hun produkten , en moet                  schappen is op 12 augustus 1996 beroep ingesteld tegen
worden aangenomen, dat dit de gemeenschapsinstellingen te                Commissie van de Europese Gemeenschappen door de
dezen heeft geleid .                                                    vennootschap Breda Fucine Meridionali SpA, gevestigd te
                                                                        Bari, Italië, vertegenwoordigd door A. Tizzano en G. M.
Het in de bestreden richtlijn vervatte verbod zal in de                  Roberti, advocaten te Napels, domicilie gekozen hebbende
praktijk beletten, dat |3-agonisten worden toegediend voor              te Brussel bij het kantoor Tizzano, Grote Zavel 36 .
de behandeling van ademhalingsstoornissen bij voedsel
producerende dieren van alle soorten. Het andere veel                   Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
voorkomende therapeutische gebruik van |3-agonisten,
namelijk de behandeling van tocolyse bij vrouwelijke                    — de beschikking van de Commissie van 29 mei 1995
runderen tijdens het kalven, wordt door de richtlijn verder                  betreffende bepaalde overheidsmaatregelen van Italië
toegestaan .                                                                 ten gunste van Breda Fucine Meridionali SpA ( COM(96 )


title: Zaak F-34/12: Beroep ingesteld op 13 maart 2012 — ZZ/Commissie

text:
               23.6.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 184/23

         Beroep ingesteld op 13 maart 2012 — ZZ/Commissie
   (Zaak F-34/12)
   2012/C 184/50
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: ZZ (vertegenwoordiger: A. Salerno, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit om de verzoekende partij in het kader van vergelijkend onderzoek EPSO/AD/207/11 niet toe te laten tot de beoordelingstoetsen

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               nietigverklaring van het stilzwijgend besluit van de jury van algemeen vergelijkend onderzoek EPSO/AD/207/11 van 3 december 2011 tot afwijzing van het door verzoekster op 3 augustus 2011 ingediende verzoek om een nieuw onderzoek van het eerdere besluit van die jury om verzoekster niet uit te nodigen voor het assessment, welk besluit haar is meegedeeld bij brief van EPSO van 26 juli 2011;

               —

               veroordeling van de Commissie tot betaling van een vergoeding van 10 000 EUR aan verzoekster voor de immateriële schade die zij door het bestreden besluit heeft geleden;

               —

               verwijzing van de Commissie in de kosten.


title: Zaak F-43/09: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 30 september 2010 — Van Heuckelom/Europese Politiedienst (Europol) (Openbare dienst — Statuut voor personeelsleden van Europol — Artikel 29 — Salaristrapverhoging toegekend op basis van beoordelingsrapporten — Exceptie van onwettigheid van besluit tot vaststelling van het beleid inzake de vaststelling van rangen en salaristrappen — Respectieve bevoegdheden van directeur en raad van bestuur van Europol — Beoordelingsvrijheid van directeur van Europol — Grenzen)

text:
               20.11.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 317/47

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 30 september 2010 — Van Heuckelom/Europese Politiedienst (Europol)
   (Zaak F-43/09) (1)

   (Openbare dienst - Statuut voor personeelsleden van Europol - Artikel 29 - Salaristrapverhoging toegekend op basis van beoordelingsrapporten - Exceptie van onwettigheid van besluit tot vaststelling van het beleid inzake de vaststelling van rangen en salaristrappen - Respectieve bevoegdheden van directeur en raad van bestuur van Europol - Beoordelingsvrijheid van directeur van Europol - Grenzen)
   2010/C 317/82
   Procestaal: Nederlands

      Partijen

      Verzoekende partij: Carlo van Heuckelom (’s-Gravenhage, Nederland) (vertegenwoordigers: W. J. Dammingh en N. D. Dane, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Politiedienst (Europol) (vertegenwoordigers: D. Neumann en D. El Khoury, gemachtigden, aanvankelijk bijgestaan door B. Wägenbaur en R. Van der Hout, advocaten, vervolgens door B. Wägenbaur, advocaat)

      Voorwerp

   Nietigverklaring van het besluit van 14 juli 2008 om verzoeker slechts één salaristrap toe te kennen alsmede van het besluit van 19 januari 2009 houdende afwijzing van de klacht die tegen het eerste besluit is ingediend

      Dictum

               1)

               Het beroep van Van Heuckelom wordt verworpen.

               2)

               Elke partij zal haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 180 van 1.8.2009, blz. 63.


title: Rectificatie van de bekendmaking in het Publicatieblad in zaak T-698/16 (PB C 441 van 28.11.2016)

text:
               9.1.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 6/57

         Rectificatie van de bekendmaking in het Publicatieblad in zaak T-698/16
   (
         Publicatieblad van de Europese Unie C 441 van 28 november 2016
      )
   (2017/C 006/72)
   De bekendmaking in zaak T-698/16 Trasta Komercbanka e.a./ECB dient te worden gelezen als volgt:

      Beroep ingesteld op 23 september 2016 — Trasta Komercbanka e.a./ECB
      (Zaak T-698/16)
      (2016/C 441/34)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partijen: Trasta Komercbanka AS (Riga, Letland) en zes andere partijen (vertegenwoordigers: O. Behrends, L. Feddern en M. Kirchner, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Centrale Bank

         Conclusies

                  —

                  nietigverklaring van het besluit van de ECB van 11 juli 2016 waarbij de bankvergunning van Trasta Komercbanka AS is ingetrokken;

                  —

                  verwijzing van verweerster in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster zeven middelen aan.

                  1.

                  Schending door de ECB van artikel 24 van de GTM-verordening (1) en daarmee samenhangende bepalingen in verband met de toetsing van het voorgaande besluit van de ECB door de administratieve raad voor toetsing.

                  2.

                  Verzuim van de ECB om alle feitelijke aspecten te onderzoeken en zorgvuldig en onpartijdig te beoordelen, waaronder — doch niet uitsluitend — het verzuim van de ECB om passend te reageren op het feit dat de informatie en documenten die door de plaatselijke Letse regelgevende instantie waren ingediend, onnauwkeurig waren.

                  3.

                  Schending door de ECB van het evenredigheidsbeginsel door niet te erkennen dat er alternatieve maatregelen beschikbaar waren.

                  4.

                  Schending door de ECB van het beginsel van gelijke behandeling.

                  5.

                  Schending door de ECB van artikel 19 en overweging 75 van de GTM-verordening en misbruik van bevoegdheid door de ECB.

                  6.

                  Schending door de ECB van het vertrouwensbeginsel en het rechtszekerheidsbeginsel.

                  7.

                  Schending door de ECB van procedureregels — waaronder het recht om te worden gehoord, het recht op toegang tot het dossier en het recht op een naar behoren gemotiveerd besluit — en artikel 83, lid 1, van de GTM-kaderverordening.

      (1)  Verordening (EU) nr. 1024/2013 van de Raad van 15 oktober 2013 waarbij aan de Europese Centrale Bank specifieke taken worden opgedragen betreffende het beleid inzake het prudentieel toezicht op kredietinstellingen (PB 2013, L 287, blz. 63).


title: Zaak T-473/12: Arrest van het Gerecht van 5 februari 2015 — Aer Lingus/Commissie [ „Staatssteun — Ierse belasting op vliegtuigpassagiers — Lager tarief voor bestemmingen op maximaal 300 km afstand van de luchthaven van Dublin — Besluit waarbij de steun onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard en de terugvordering ervan wordt gelast — Voordeel — Selectief karakter — Aanwijzing van de steunbegunstigden — Artikel 14 van verordening (EG) nr. 659/1999 — Motiveringsplicht” ]

text:
               23.3.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 96/12

         Arrest van het Gerecht van 5 februari 2015 — Aer Lingus/Commissie
   (Zaak T-473/12) (1)

   ([„Staatssteun - Ierse belasting op vliegtuigpassagiers - Lager tarief voor bestemmingen op maximaal 300 km afstand van de luchthaven van Dublin - Besluit waarbij de steun onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard en de terugvordering ervan wordt gelast - Voordeel - Selectief karakter - Aanwijzing van de steunbegunstigden - Artikel 14 van verordening (EG) nr. 659/1999 - Motiveringsplicht”])
   (2015/C 096/15)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Aer Lingus Ltd (Dublin, Ierland) (vertegenwoordigers: K. Bacon, D. Scannell, D. Bailey, barristers, en A. Burnside, solicitor)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: L. Flynn, D. Grespan en T. Maxian Rusche, gemachtigden)

      Interveniënt aan de zijde van de verwerende partij: Ierland (vertegenwoordigers: E. Creedon, A. Joyce en J. Quaney, gemachtigden, bijgestaan door E. Regan, SC, en B. Doherty, barrister)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van besluit 2013/199/EU van de Commissie van 25 juli 2012 betreffende steunmaatregel SA.29064 (11/C, ex 11/NN) — Verschillende vliegbelastingtarieven toegepast door Ierland (PB 2013, L 119, blz. 30)

      Dictum

               1)

               Artikel 4 van besluit 2013/199/EU van de Commissie van 25 juli 2012 betreffende steunmaatregel SA.29064 (11/C, ex 11/NN) — Verschillende vliegbelastingtarieven toegepast door Ierland, wordt nietig verklaard, voor zover daarbij terugvordering van de steun bij de begunstigden wordt gelast voor een bedrag dat in overweging 70 van dat besluit wordt bepaald op 8 EUR per passagier.

               2)

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               3)

               De Europese Commissie zal behalve haar eigen kosten de helft van de kosten van Aer Lingus Ltd. dragen.

               4)

               Aer Lingus zal de andere helft van haar eigen kosten dragen.

               5)

               Ierland zal zijn eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 26 van 26.1.2013.