title: Beschikking van de president van het Gerecht van eerste aanleg van 10 september 2001 in zaak T-180/01 R, Euroagri Srl tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen ("Kort geding — Ontvankelĳkheid")

text:
24.11.2001            NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     C 331/21
     BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN HET                                Middelen en voornaamste argumenten
             GERECHT VAN EERSTE AANLEG
                    van 10 september 2001                                Bij de bestreden beschikking is verzoekster, een Franse banden-
                                                                         producent, het verwijt gemaakt dat zij ten aanzien van
in zaak T-180/01 R, Euroagri Srl tegen Commissie van de                  haar wederverkopers algemene prijsvoorwaarden en andere
                 Europese Gemeenschappen                                 commerciële modaliteiten heeft toegepast die het voorwerp
                                                                         zijn geweest van een procedure inzake de toepassing van
             („Kort geding — Ontvankelijkheid”)                          artikel 82 EG.
                        (2001/C 331/35)
                                                                         De Commissie komt in de eerste plaats op tegen de kortingen,
                       (Procestaal: Italiaans)                           daaronder begrepen de kwantitatieve kortingen, die volgens
                                                                         haar een misbruik vormen. Verzoekster voert aan, dat de
                                                                         bestreden beschikking in strijd is met artikel 82 EG. Volgens
In zaak T-180/01 R, Euroagri Srl, gevestigd te Monte Vidon               haar voert de Commissie ten onrechte aan, dat een onderne-
                                                                         ming met een machtspositie geen dergelijk stelsel van kortin-
Combatte (Italië), vertegenwoordigd door W. Massucci, ad-
vocaat, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen                   gen mag toepassen, en het stelsel van kwantitatieve kortingen
(gemachtigde: L. Visaggio), betreffende een verzoek om op-               zou volgens haar in de praktijk geen misbruik zijn geweest in
                                                                         die zin dat het de afnemers aan de producent bond, zoals de
schorting van de tenuitvoerlegging van beschikking
C (2001) 1274 van de Commissie van 6 juni 2001 houdende                  Commissie heeft aangevoerd. Bovendien zou het stelsel niet
intrekking van de aan de vennootschap Euroagri bij beschik-              tot een verdeling van de markt leiden, en evenmin onbillijk
                                                                         zijn.
king C (92) 3124 van de Commissie van 3 december 1992 in
het kader van project nr. 92.IT.06.069 toegekende steun, heeft
de president van het Gerecht op 10 september 2001 een
beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:                  In de bestreden beschikking verwijt de Commissie verzoekster
                                                                         in de tweede plaats dat zij een stelsel van premies toepast,
1.   Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.                         daaronder begrepen een premie voor verrichte diensten, die
                                                                         volgens de Commissie onbillijk is. Verzoekster voert aan, dat
2.   De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.                  bij het onderzoek van de vraag of een voorwaarde „onbillijk”
                                                                         is, moet worden uitgegaan van objectieve elementen, en niet
                                                                         louter van een subjectieve beoordeling door de Commissie, en
                                                                         dat de Commissie niet heeft aangetoond dat de modaliteiten
                                                                         van de premie voor verrichte diensten onbillijk waren. Voorts
                                                                         ontkent verzoekster, dat deze premie bedoeld was om afnemers
                                                                         aan zich te binden. Dat een onderneming beroep doet op haar
Beroep, op 4 september 2001 ingesteld door Manufacture                   wederverkopers om zich over de marktsituatie te informeren,
française des pneumatiques Michelin tegen Commissie                      is geen misbruik, maar past volkomen in het kader van een
             van de Europese Gemeenschappen                              normale concurrentie.
                        (Zaak T-203/01)
                                                                         In de derde plaats ziet de Commissie onder meer een misbruik
                        (2001/C 331/36)
                                                                         in de voorwaarden waaraan de bij de „Club des Amis Michelin”
                                                                         aangesloten wederverkopers waren onderworpen ingevolge de
                         (Procestaal: Frans)                             „overeenkomst voor commerciële samenwerking”. Verzoekster
                                                                         preciseert dat het doel van de Club erin bestond het beroepsni-
                                                                         veau van de wederverkopers te verhogen, en dat de overeen-
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-                komst in geen enkel opzicht op exclusiviteit was gericht.
schappen is op 4 september 2001 beroep ingesteld tegen                   Volgens verzoekster was er geen sprake van, dat een minimum-
Commissie van de Europese Gemeenschappen door Manufac-                   percentage van de omzet van de aangesloten wederverkopers
ture française des pneumatiques Michelin, gevestigd te Cler-             betrekking moest hebben op de verkoop van Michelin-produc-
mont-Ferrand (Frankrijk), vertegenwoordigd door J.-F. Bellis,            ten, en heeft de Commissie terzake de regels van bewijsvoering
M. Wellinger, D. Waelbroeck en M. Johnsson, advocaten.                   geschonden. Wat de andere verplichtingen van de clubleden
                                                                         betreft, voert verzoekster aan, dat de verwijten van de Commis-
                                                                         sie gebaseerd waren op negatieve vooroordelen ten opzichte
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:                      van verzoekster, op een persoonlijke en onjuiste interpretatie
                                                                         van de feiten, en op een gebrek aan inzicht in de economische
—    nietig te verklaren de beschikking van de Commissie van             realiteit.
     20 juni 2001 in zaak COM/E-2/36.041 — PO — Michelin
     betreffende een procedure inzake de toepassing van
     artikel 82 EG;
                                                                         Voorts voert verzoekster aan, dat de Commissie de concrete
—    de Commissie te verwijzen in de kosten.                             gevolgen van de betwiste praktijken niet heeft onderzocht.


title: Zaak T-235/02: Beroep, op 5 augustus 2002 ingesteld door Strongline A/S tegen het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

text:
28.9.2002               NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   C 233/33
Middelen en voornaamste argumenten                                       van de Europese Unie door C. Alexandratos en M. Panagiotou,
                                                                         wonende te Brussel, vertegenwoordigd door C. Tagaras, ad-
                                                                         vocaat.
Verzoeker, voorzitter van AIFO (Associazione Italiana Fran-
toiani Oleari), komt op tegen verordening (EG) nr. 1019/
2002 van de Commissie van 13 juni 2002 betreffende de                    Verzoekers concluderen dat het het Gerecht behage:
handelsnormen voor olijfolie ( 1).
                                                                         —     het onderhavige beroep ontvankelijk te verklaren;
Tot staving van zijn vordering voert verzoeker schending van
de artikelen 33, 34, lid 2, tweede alinea, 153, 157 en 253 van           —     de bestreden handelingen nietig te verklaren, zodat
het EG-Verdrag aan. De bestreden verordening werkt het                         verweerder wordt verplicht verzoekers tot de mondelinge
behoud van machtsposities van grote ondernemingen van de                       proeven toe te laten;
sector in de hand en belemmert de ontwikkeling van het klein-
en middenbedrijf. De verordening biedt de consument geen                 —     verweerder in de kosten te verwijzen.
garanties over de herkomst en de authenticiteit van het
product. Meer in het bijzonder moet volgens de verordening
op het etiket informatie over de categorie van olijfolie worden
gegeven maar deze informatie is ontoereikend om de intrinsie-            Middelen en voornaamste argumenten
ke kwaliteit van het product te garanderen. Concreet is de
vermelding van de oorsprong van bij de eerste persing
                                                                         Het beroep is gericht tegen het besluit van de jury van
verkregen olijfolie en van bij de eerste persing verkregen extra         vergelijkend onderzoek A/393 van de Raad om verzoekers
olijfolie facultatief terwijl de geografische oorsprong van de
                                                                         voor een van de schriftelijke proeven af te wijzen en hen niet
grondstoffen voor de consument altijd zeer belangrijk is.
                                                                         tot de mondelinge proeven toe te laten.
Ingevolge deze verordening moet het product aan de eind-
gebruiker worden aangeboden in verpakkingen van maximum
5 liter, wat ten koste gaat van de kleine ondernemers, zoals bij         Verzoekers beroepen zich op schending van artikel 27,
voorbeeld de olijvenpersers die hun product meestal onverpakt            eerste alinea, Ambtenarenstatuut en het beginsel van gelijke
ter plekke verkopen.                                                     behandeling. Zij beklemtonen dat die schending erger wordt
                                                                         gemaakt door de weigering van verweerder om hen in te
De bestreden verordening biedt bovendien geen passende                   lichten over de richtsnoeren en criteria voor de beoordeling
garanties inzake de herkomst en de authenticiteit van het                van hun schriftelijke proeven en de vergelijking ervan met die
product en belemmert de verkoop van kwalitatief hoogstaande              van de geslaagde kandidaten.
oliesoorten die door de consument het gemakkelijkst recht-
streeks kunnen worden gecontroleerd, zoals de olie die recht-            Volgens verzoekers tast die weigering de geldigheid van de
streeks door olijvenpersers wordt aangeboden.
                                                                         bestreden handelingen ook aan wegens schending van het
                                                                         beginsel van de motivering van bezwarende handelingen en
Uit een ander oogpunt benadeelt bovengenoemde verordening,               het transparantiebeginsel, in samenhang met het bepaalde in
in strijd met de doelstelling van het gemeenschappelijk land-            artikel 255 EG betreffende toegang tot documenten.
bouwbeleid, de verhandeling van kwaliteitsolijfolie, zoals die
welke rechtstreeks door olijvenpersers wordt verkocht, en
worden de productiviteit, de technische vooruitgang en de
rationele ontwikkeling van de landbouw erdoor afgeremd.
( 1) PB L 155 van 14.6.2002, blz. 27.
                                                                         Beroep, op 5 augustus 2002 ingesteld door Strongline
                                                                         A/S tegen het Bureau voor harmonisatie binnen de interne
                                                                                markt (merken, tekeningen en modellen)
                                                                                (Zaak T-235/02)
Beroep, op 2 augustus 2002 ingesteld door C. Alexandra-
   tos en M. Panagiotou tegen Raad van de Europese Unie                                          (2002/C 233/59)
                         (Zaak T-233/02)                                                         (Procestaal: Engels)
                         (2002/C 233/58)
                                                                         Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                         (Procestaal: Grieks)
                                                                         schappen is op 5 augustus 2002 beroep ingesteld tegen het
                                                                         Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken,
                                                                         tekeningen en modellen) door Strongline A/S, vertegenwoor-
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-                digd door J. S. Ørndrup van Gorrissen, Federspiel, Kierkegaard,
schappen is op 2 augustus 2002 beroep ingesteld tegen Raad               te Kopenhagen (Denemarken).
 ---pagebreak--- C 233/34                NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       28.9.2002
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:                                                     —      bij inschrijving van het ge-
                                                                                meenschapsmerk van Scala
                                                                                Inc. wordt artikel 8, lid 1,
—     te vernietigen de beslissing van de eerste kamer van                                                     van verordening nr. 40/94
      beroep van 27 mei 2002 in zaak R 830/2001-1;                                                             van de Raad geschonden,
                                                                                aangezien verzoekster hou-
—     de zaak terug te wijzen naar de eerste kamer van beroep;                                                 der is van twee oudere en
                                                                                identieke merken die zijn in-
                                                                                geschreven voor dezelfde of
—     elke partij te verwijzen in de eigen kosten.                                                             soortgelijke waren.
Middelen en voornaamste argumenten
Aanvrager van het ge-          Scala Inc. (Verenigde Staten van         Beroep, op 8 augustus 2002 ingesteld door Luigi Marcuc-
meenschapsmerk:                Amerika)                                  cio tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
Betrokken          gemeen-     woordmerk SCALA voor „soft-                                       (Zaak T-236/02)
schapsmerk:                    ware” van klasse 9
                                                                                (2002/C 233/60)
Houder van het oppo-           verzoekster
sitiemerk of -teken in de
oppositieprocedure:                                                                             (Procestaal: Italiaans)
Oppositiemerk of -te-          Deens woordmerk SCALA (inge-
ken:                           schreven op 17 maart 1989 onder
                                                                        Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                               nr. VR 1300 1989) en Duits
                                                                        schappen is op 8 augustus 2002 beroep tegen Commissie van
                               woordmerk SCALA (ingeschreven
                                                                        de Europese Gemeenschappen ingesteld door Luigi Marcuccio,
                               op 15 maart 1994 onder
                                                                        vertegenwoordigd door L. Garofalo, advocaat.
                               nr. 2059843). Deze twee merken
                               zijn ingeschreven voor een reeks
                               waren van de klassen 9 en 16.            Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
                               Verzoeksters oppositie was geba-
                               seerd op een aantal waren waar-
                               voor het oudere merk was inge-           —     nietig te verklaren het besluit van de directeur-generaal
                               schreven, met name „tegenpro-                  Ontwikkeling, K. Richelle, van 18 maart 2002 om „het
                               gramma’s opgeslaan op gegevens-                ambt in de rang A7/A6 en degene die dit ambt bekleedt,
                                                                              Luigi Marcuccio (personeelsnummer 048092), ambtenaar
                               dragers” en „dataverwerkings-pro-
                               gramma’s         opgeslaan       op            in de rang A7”, bij het directoraat-generaal Ontwikkeling,
                               gegevensdragers” van klasse 9, en              delegatie van de Commissie te Luanda (Angola), over te
                               was gericht tegen alle waren die in            brengen naar het directoraat-generaal Ontwikkeling te
                               de inschrijvingaanvraag van Scala              Brussel;
                               Inc. waren opgegeven.
                                                                        —     verweerster ertoe te veroordelen:
Beslissing oppositie-af-       afwijzing van de oppositie
                                                                              —     de morele, existentiële, biologische, lichamelijke,
deling:
                                                                                psychische en materiële schade te vergoeden die
                                                                                verzoeker ten gevolge van het bestreden besluit heeft
Beslissing kamer van be-       verwerping van het beroep                            geleden en die wordt geraamd op 100 000 euro of
roep:                                                                               op het hogere of lagere bedrag dat het Gerecht zal
                                                                                vermenen te behoren;
Middelen:                      —     de door verzoekster aan de
                                     oppositie-afdeling overge-               —     verzoeker alle aan zijn ambt in Angola verbonden
                                     legde stukken voldeden aan                     toelagen te betalen vanaf de datum van inwerkingtre-
                                     regel 16, lid 2, van verorde-                  ding van de overplaatsing (1 april 2002), te vermeer-
                                     ning (EG) nr. 2868/95 tot                      deren met rente op de voet van 10 % per jaar,
                                     uitvoering van verordening                     met dien verstande dat de rente jaarlijks wordt
                                     (EG) nr. 40/94 van de Raad                     gekapitaliseerd.
                                     inzake het gemeenschaps-
                                     merk                                     —     verweerster te verwijzen in de kosten.


title: Zaak C-281/10 P: Hogere voorziening ingesteld op 4 juni 2010 door PepsiCo, Inc. tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 18 maart 2010 in zaak T-9/07, Grupo Promer Mon Graphic SA/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), PepsiCo, Inc.

text:
               28.8.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 234/23

         Hogere voorziening ingesteld op 4 juni 2010 door PepsiCo, Inc. tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 18 maart 2010 in zaak T-9/07, Grupo Promer Mon Graphic SA/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), PepsiCo, Inc.
   (Zaak C-281/10 P)
   ()
   2010/C 234/38
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: PepsiCo, Inc. (vertegenwoordigers: E. Armijo Chávarri, A. Castán Pérez-Gómez, abogados, V. von Bomhard, Rechtsanwältin)

      Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Grupo Promer Mon Graphic SA

      Conclusies

   Rekwirante concludeert dat het het Hof behage:

               —

               het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 18 maart 2010 in zaak T-9/07 te vernietigen;

               —

               de zaak definitief af te doen door afwijzing van de vordering in eerste aanleg of, subsidiair, de zaak naar het Gerecht te verwijzen, en

               —

               verzoekster in eerste aanleg te verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwirante stelt dat het bestreden arrest moet worden vernietigd omdat het Gerecht artikel 25, lid 1, sub d, van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad (1) heeft geschonden door:

               a)

               geen rekening te houden met de verplichtingen waaraan de ontwerper bij de ontwikkeling van het betwiste model was onderworpen;

               b)

               het begrip „geïnformeerde gebruiker” en zijn mate van oplettendheid verkeerd uit te leggen;

               c)

               bij de beoordeling van „andere algemene indruk” onjuiste criteria toe te passen;

               d)

               de modellen te vergelijken op basis van echte producten in het dossier in plaats van op basis van de modellen zoals deze zijn ingeschreven;

               e)

               de vergelijking op onjuist weergegeven feiten te baseren.

      (1)  Verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad van 12 december 2001 betreffende gemeenschapsmodellen (PB L 3, blz. 1).


title: Zaak T-128/14: Beroep ingesteld op 21 februari 2014 — Daimler/Commissie

text:
               19.5.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 151/25

         Beroep ingesteld op 21 februari 2014 — Daimler/Commissie
   (Zaak T-128/14)
   2014/C 151/33
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Daimler AG (Stuttgart, Duitsland) (vertegenwoordigers: Rechtsanwälte C. Arhold, B. Schirmer en N. Wimmer)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het besluit van de Europese Commissie van 13 december 2013 — SG.B.5/MF/rc — sg.dsg1.b.5(2013) 3963453 — GESTDEM 2013/4643 nietig verklaren;

               —

               de Europese Commissie verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoekster komt op tegen het besluit van de Commissie betreffende haar confirmatief verzoek om toegang tot documenten betreffende de procedure krachtens artikel 29 van richtlijn 2007/46/EG (1), op grond waarvan de Franse Republiek heeft geweigerd om bepaalde voertuigen van verzoekster te registreren.
   Tot staving van haar beroep voert verzoekster volgende middelen aan:

               1.

               Schending van het recht op inzage van het dossier

                           —

                           Met dit middel voert verzoekster aan dat de Commissie haar ten onrechte het in artikel 41, lid 2, sub b, van het Handvest van de grondrechten van de Unie vervatte recht op inzage in het dossier heeft ontzegd. Zij voert aan dat zij rechtstreeks en individueel is geraakt door de procedure krachtens artikel 29 van richtlijn 2007/46. Als dusdanig vormt haar recht op inzage in de haar betreffende documenten een noodzakelijke voorwaarde voor de daadwerkelijke uitoefening van haar grondrecht om te worden gehoord.

               2.

               Schending van verzoeksters rechten uit het Verdrag van Aarhus (2)

                           —

                           Met dit middel voert verzoekster aan dat het Verdrag van Aarhus, gelezen in samenhang met verordening (EG) nr. 1367/2006 (3), is geschonden. De documenten die verzoeksters wenst in te zien bevatten milieu-informatie. De weigering om inzage te verlenen wegens de bescherming van lopende onderzoeken wordt noch door juridische, noch door feitelijke redenen verantwoord en is in het bijzonder in strijd met het bepaalde in het Verdrag van Aarhus.

               3.

               Schending van het in artikel 42 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, artikel 15, lid 3, VWEU en verordening (EG) nr. 1049/2001 (4) vervatte recht op inzage in documenten

                           —

                           Verzoekster voert aan dat het bestreden besluit artikel 2, lid 1, van verordening nr. 1049/2001 en derhalve artikel 15, lid 3, VWEU en artikel 42 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie schendt, daar zij recht heeft op toegang tot de documenten die zij wenst in te zien en de uitzonderingen op basis waarvan inzage kan worden geweigerd niet van toepassing zijn.

                           —

                           Voorts voert verzoekster aan dat de Commissie ha ar verplichting niet is nagekomen om de documenten die verzoekster wenst in te zien afzonderlijk concreet te onderzoeken en de Commissie haar beslissing onterecht heeft gebaseerd op een algemene uitzondering. Bovendien gebiedt een hoger openbaar belang openbaarmaking van de documenten, wat de Commissie onrechtmatig heeft miskend. De Commissie heeft verzuimd de door artikel 4 van verordening nr. 1049/2001 vereiste afweging te maken en zij heeft ongenuanceerd naar de bescherming van het doel van onderzoeken verwezen.

               4.

               Schending van artikel 296, lid 2, VWEU en artikel 41, lid 2, sub c, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie

                           —

                           Met dit middel voert verzoekster aan dat de Commissie haar besluit niet heeft gemotiveerd op de wijze zoals vereist door artikel 296, lid 2, VWEU en artikel 41, lid 2, sub c, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

      (1)  Richtlijn 2007/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 september 2007 tot vaststelling van een kader voor de goedkeuring van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan en van systemen, onderdelen en technische eenheden die voor dergelijke voertuigen zijn bestemd (Kaderrichtlijn) (PB L 263, blz. 1).

      (2)  Verdrag van Aarhus van 25 juni 1998 betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden.

      (3)  Verordening (EG) nr. 1367/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 6 september 2006 betreffende de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden op de communautaire instellingen en organen (PB L 264, blz. 13).

      (4)  Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB L 145, blz. 43).


title: Zaak C-234/04: Verzoek van het Landesgericht Innsbruck van 26 mei 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Rosemarie Kapferer en Schlank Schick GmbH

text:
               9.10.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 251/1

         Verzoek van het Landesgericht Innsbruck van 26 mei 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Rosemarie Kapferer en Schlank Schick GmbH
   (Zaak C-234/04)
   (2004/C 251/01)
   Het Landesgericht Innsbruck heeft bij beschikking van 26 mei 2004, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 3 juni 2004, in het geding tussen Rosemarie Kapferer en Schlank Schick GmbH, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:

               A)

               Inzake de beslissing van de rechter in eerste aanleg over de bevoegdheid:

                           1)

                           Moet het in artikel 10 EG vervatte samenwerkingsbeginsel aldus worden uitgelegd dat ook een nationale rechter onder de in het arrest van het Hof in de zaak Kühne Heitz geformuleerde voorwaarden verplicht is, een rechterlijke beslissing die kracht van gewijsde heeft gekregen, opnieuw te onderzoeken en deze te herzien, wanneer blijkt dat zij in strijd is met het gemeenschapsrecht? Moet er bij het onderzoek en de herziening van rechterlijke beslissingen aan meer voorwaarden worden voldaan dan bij administratieve besluiten?

                           2)

                           Indien vraag 1 bevestigend wordt beantwoord:
                           Is de in § 534 ZPO (Oostenrijks wetboek van burgerlijke rechtsvordering) gestelde termijn voor de herziening van een met het gemeenschapsrecht strijdige rechterlijke beslissing verenigbaar met het beginsel van de volle werking van het gemeenschapsrecht?

                           3)

                           Eveneens voor het geval vraag 1 bevestigend wordt beantwoord:
                           Brengt een niet overeenkomstig artikel 24 van verordening (EG) nr. 44/2001 (1) herstelde internationale onbevoegdheid (onbevoegdheid ratione loci) strijdigheid met het gemeenschapsrecht mee, die volgens eerdergenoemde beginselen de kracht van gewijsde van een rechterlijke beslissing kan doorbreken?
                           Indien vraag 3 bevestigend wordt beantwoord:

                           4)

                           Moet een rechter in hoger beroep de internationale bevoegdheid (bevoegdheid ratione loci) ingevolge verordening nr. 44/2001 onderzoeken, wanneer de beslissing van de rechter in eerste aanleg over de bevoegdheid wel, maar de beslissing over de grond van de zaak nog geen kracht van gewijsde heeft gekregen? Zo ja, dient dit onderzoek ambtshalve te worden verricht of alleen op vordering van een van de partijen?

               B)

               Inzake de bevoegdheid van de rechter in consumentenzaken ingevolge artikel 15, lid 1, sub c, van verordening nr. 44/2001:

                           1)

                           Vertoont een misleidende prijstoezegging, die dient om iemand te bewegen tot het sluiten van een overeenkomst en derhalve ter voorbereiding van een overeenkomst dient, een voldoende nauw verband met de beoogde sluiting van een consumentenovereenkomst om de rechten die daaruit voortvloeien, te kunnen voorleggen aan de voor consumentenzaken bevoegde rechter in de zin van artikel 15, lid 1, sub c, van verordening nr. 44/2001?
                           Indien vraag 1 ontkennend wordt beantwoord:

                           2)

                           Kunnen vorderingen uit een precontractuele verbintenis worden voorgelegd aan de voor consumentenzaken bevoegde rechter, en vertoont een misleidende prijstoezegging die dient ter voorbereiding van de overeenkomst, een voldoende nauw verband met de daaruit voortvloeiende precontractuele verbintenis, om ook deze aan de voor consumentenzaken bevoegde rechter te kunnen voorleggen?

                           3)

                           Kan een zaak alleen dan aan de voor consumentenzaken bevoegde rechter worden voorgelegd, wanneer aan de door de ondernemer voor deelname aan de loterij gestelde voorwaarden is voldaan, ook wanneer deze voorwaarden voor de materiële aanspraak ingevolge § 5j KSchG van geen belang zijn?
                           Indien de vragen 1 en 2 ontkennend worden beantwoord:

                           4)

                           Kan een bijzonder, wettelijk geregeld contractueel recht sui generis op nakoming, dan wel een fictief, op een overeenkomst gelijkend recht sui generis op nakoming, dat ontstaat door de prijstoezegging van de ondernemer en het opvragen van de prijs door de consument, aan de voor consumentenzaken bevoegde rechter worden voorgelegd?

      (1)  PB L 12 van 2001, blz 1.


title: Zaak C-398/99: Verzoek van het VAT and Duties Tribunal, Manchester Tribunal Centre van 12 oktober 1999 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Yorkshire Co-operatives Ltd en Commissioners of Customs and Excise

text:
C 6/16                    NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       8.1.2000
Verzoek van het VAT and Duties Tribunal, Manchester                     2. Indien de eerste vraag in de zin van sub i) wordt beant-
Tribunal Centre van 12 oktober 1999 om een prejudiciële                      woord, is de detailhandelaar dan verplicht de voorbelasting
beslissing in het geding tussen Yorkshire Co-operatives                      met betrekking tot de levering van de fabrikant (of, in
        Ltd en Commissioners of Customs and Excise                           voorkomend geval, van de groothandelaar) aan hem in
                                                                             zijn BTW-aangifte aan te passen, wanneer de fabrikant of
                                                                             een eventuele andere leverancier hem geen creditnota heeft
                            (Zaak C-398/99)                                  verstrekt met het oog op vergoeding van de korting?
                             (2000/C 6/29)                              (1) Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende
                                                                            de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzet-
                                                                            belasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de
Het VAT and Duties Tribunal, Manchester Tribunal Centre                     toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145 van
heeft bij beschikking van 12 oktober 1999, ingekomen ter                    13.06.1977, blz. 1).
griffie van het Hof van Justitie op 14 oktober 1999, in het
geding tussen Yorkshire Co-operatives Ltd en Commissioners
of Customs and Excise, het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over
de navolgende vragen:
                                                                        Verzoek van het Schleswig-Holsteinische Oberverwal-
1. Wat is de maatstaf van heffing in de zin van de artike-              tungsgericht van 22 september 1999 om een prejudiciële
     len 11 A, lid 1, sub a, en 11 C, lid 1, van de Zesde               beslissing in het geding tussen P. H. Thomsen en Amt für
     richtlijn (1) bij een levering van goederen van een detailhan-     ländliche Räume Husum, in het geding geroepen partij: 1)
     delaar als verzoekster aan een consument, waarbij:                     H. Henningsen, 2) U. Henningsen, 3) P. Henningsen
     a) de fabrikant van de goederen deze aan de detailhan-                                      (Zaak C-401/99)
         delaar heeft verkocht (of, hypothetisch, aan een groot-
         handelaar die deze aan de detailhandelaar heeft ver-                                      (2000/C 6/30)
         kocht),
                                                                        Het Schleswig-Holsteinische Oberverwaltungsgericht heeft bij
     b) de fabrikant in het kader van een reclamecampagne               beschikking van 22 september 1999, ingekomen ter griffie
         een bon verspreidt waarop is vermeld, dat:                     van het Hof van Justitie op 18 oktober 1999, in het geding
                                                                        tussen P. H. Thomsen en Amt für ländliche Räume Husum, in
         i) de houder bij inlevering van de bon bij een                 het geding geroepen partij: 1) H. Henningsen, 2) U. Henning-
              detailhandelaar de goederen van de detailhandelaar        sen, 3) P. Henningsen, het Hof van Justitie van de Europese
              kan kopen tegen een gereduceerde prijs, zijnde            Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over
              de normale verkoopprijs van de detailhandelaar,           de navolgende vragen:
              verminderd met het op de bon vermelde bedrag              a) Moet artikel 7, lid 2, van verordening (EEG) nr. 3950/92 (1)
              dan wel met een overeenkomstig de aanwijzingen                 van de Raad van 28 december 1992 tot instelling van een
              op de bon te berekenen bedrag („de korting”), en               extra heffing in de sector melk en zuivelproducten aldus
                                                                             worden uitgelegd, dat bij het verstrijken van een pachtover-
         ii) zodra de detailhandelaar de goederen overeenkom-                eenkomst de op het betrokken bedrijf beschikbare referen-
              stig de aanwijzingen op de bon heeft verkocht en               tiehoeveelheden slechts geheel of ten dele volgens de door
              de bon bij de fabrikant heeft ingeleverd, de fabri-            de lidstaten vastgestelde of nog vast te stellen bepalingen
              kant aan de detailhandelaar een bedrag zal terug-              en met inachtneming van de legitieme belangen van de
              betalen dat gelijk is aan de korting,                          partijen kunnen worden overgedragen, indien de verpach-
                                                                             ters ten tijde van de teruggave producent zijn in de zin van
     c) de detailhandelaar de goederen aan een consument                     artikel 9, sub c, van verordening (EEG) nr. 3950/92?
         verkoopt tegen inlevering van de bon en tegen betaling
         van de gereduceerde prijs, en                                  b) Zo het begrip producent in artikel 7, lid 2, ruimer dient te
                                                                             worden opgevat, kan dan in dergelijke gevallen ook
                                                                             een overdracht plaatsvinden wanneer de verpachters niet
     d) de detailhandelaar de bon bij de fabrikant inlevert en               voornemens zijn melk in de handel te brengen, doch de
         deze hem een bedrag terugbetaalt dat gelijk is aan de               referentiehoeveelheden tezamen met de oppervlakten aan
         korting?                                                            derden willen overdragen?
Is de maatstaf van heffing:                                             c) Indien deze laatste vraag bevestigend wordt beantwoord,
                                                                             moeten dan in ieder geval de derden aan wie zij de
         i) het bedrag in geld dat de consument betaalt, dan                 referentiehoeveelheden willen overdragen, producent zijn
              wel                                                            in de zin van artikel 9, sub c?
         ii) het bedrag in geld dat de consument betaalt plus           (1) PB L 405 van 31.12.1992, blz. 1.
              het door de fabrikant terugbetaalde bedrag dat
              gelijk is aan de korting?


title: Zaak T-483/13: Beroep ingesteld op 10 september 2013 — Oikonomopoulos/Commissie

text:
               23.11.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 344/59

         Beroep ingesteld op 10 september 2013 — Oikonomopoulos/Commissie
   (Zaak T-483/13)
   2013/C 344/108
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Athanassios Oikonomopoulos (Athene, Griekenland) (vertegenwoordigers: N. Korogiannakis en I. Zarzoura, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   Verzoeker verzoekt het Gerecht om:

               —

               schadevergoeding toe te kennen;

               —

               te verklaren dat een aantal van de acties en maatregelen van OLAF rechtens non-existent zijn en ontoelaatbaar zijn als bewijs.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker drie middelen aan.

               1)

               Eerste middel: OLAF heeft zijn bevoegdheden misbruikt, aangezien het geen onderzoek mocht voeren in het kader van contractuele betrekkingen tussen de Commissie en een derde partij, en in dat betreffende onderzoek heeft het zijn bevoegdheid overschreden, met schending van verschillende artikelen van de relevante regelgeving, waaronder verordening nr. 2185/96 van de Raad (1) en verordening nr. 1073/1999 (2).

               2)

               Tweede middel: schending van verordening nr. 45/2001 (3) betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de communautaire instellingen en organen en betreffende het vrije verkeer van die gegevens, van artikel 8 van verordening nr. 1073/1999, van de vertrouwelijkheidsplicht, van het recht op eerbiediging van het privéleven, van het beginsel van behoorlijk bestuur, aangezien OLAF en verschillende DG’s van de Commissie onrechtmatig persoonsgegevens van verzoeker hebben verwerkt en doorgegeven binnen de Commissie en aan derden.

               3)

               Derde middel: schending van het recht van verweer, aangezien verzoeker over zeer weinig informatie beschikt over de feiten die hem betreffen in het kader van het betrokken onderzoek en bijgevolg niet in de gelegenheid is gesteld zich te verdedigen tegen mogelijke beschuldigingen.

      (1)  Verordening (Euratom, EG) nr. 2185/96 van de Raad van 11 november 1996 betreffende de controles en verificaties ter plaatse die door de Commissie worden uitgevoerd ter bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen tegen fraudes en andere onregelmatigheden (PB L 292, blz. 2).

      (2)  Verordening (EG) nr. 1073/1999 van het Europees Parlement en de Raad van 25 mei 1999 betreffende onderzoeken door het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) (PB L 136, blz. 1).

      (3)  Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2000 betreffende de bescherming van natuurlĳke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de communautaire instellingen en organen en betreffende het vrĳe verkeer van die gegevens (PB L 8, blz. 1).


title: Zaak C-277/06: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 9 oktober 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Hamburg — Duitsland) — Interboves GmbH/Hauptzollamt Hamburg-Jonas (Richtlijn 91/628/EEG — Restituties bij uitvoer — Bescherming van dieren tijdens vervoer — Zeevervoer van runderen tussen twee verschillende plaatsen in Gemeenschap — Voertuig dat op schip wordt geladen zonder dat dieren worden gelost — Rusttijd van 12 uur — Verplichting)

text:
               21.3.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 69/2

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 9 oktober 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Hamburg — Duitsland) — Interboves GmbH/Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Zaak C-277/06) (1)

   (Richtlijn 91/628/EEG - Restituties bij uitvoer - Bescherming van dieren tijdens vervoer - Zeevervoer van runderen tussen twee verschillende plaatsen in Gemeenschap - Voertuig dat op schip wordt geladen zonder dat dieren worden gelost - Rusttijd van 12 uur - Verplichting)
   (2009/C 69/02)
   Procestaal: Duits
   Verwijzende rechter
   Finanzgericht Hamburg
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Interboves GmbH

      Verwerende partij: Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Finanzgericht Hamburg — Uitlegging van hoofdstuk VII, nr. 48.7, sub a en b, van de bijlage bij richtlijn 91/628/EEG van de Raad van 19 november 1991 inzake de bescherming van dieren tijdens het vervoer en tot wijziging van de richtlijnen 90/425/EEG en 91/496/EEG (PB L 340, blz. 17) — Noodzaak om te voorzien in een rusttijd van 12 uur na het vervoer over zee van runderen tussen twee verschillende plaatsen in de Gemeenschap met een voertuig dat op een schip wordt geladen zonder dat de dieren worden gelost
   Dictum

               —

               Punt 48, punt 7, sub a, van de bijlage bij richtlijn 91/628/EEG van de Raad van 19 november 1991 inzake de bescherming van dieren tijdens het vervoer en tot wijziging van de richtlijnen 90/425/EEG en 91/496/EEG, zoals gewijzigd bij richtlijn 95/29/EG van de Raad van 29 juni 1995, moet in die zin worden uitgelegd dat daarin de algemene voorschriften zijn vastgesteld die van toepassing zijn op zeevervoer, daaronder begrepen vervoer per roroveerboot waarbij op gezette tijden een rechtstreekse verbinding wordt verzorgd tussen twee verschillende plaatsen in de Gemeenschap middels voertuigen die op vaartuigen worden geladen zonder dat de dieren worden gelost, met uitzondering, voor dit soort vaartuigen, van de rusttijden die aan de dieren worden toegekend na hun ontscheping, welke in punt 48, punt 7, sub b, van deze bijlage zijn geregeld.

               —

               Overeenkomstig deze laatste bepaling is het bestaan van een verband tussen het tijdvak van wegvervoer voorafgaand aan en aansluitend op een tijdvak van vervoer per roroveerboot waarbij op gezette tijden een rechtstreekse verbinding wordt verzorgd tussen twee verschillende plaatsen in de Gemeenschap, middels voertuigen die op vaartuigen worden geladen zonder dat de dieren worden gelost, ervan afhankelijk of de maximale reistijd van 28 uur van vervoer per roroveerboot als bedoeld in punt 48, punt 4, sub d, van de bijlage bij richtlijn 91/628 al dan niet is overschreden.

               —

               Wanneer de reistijd van een vervoer per roroveerboot waarbij op gezette tijden een rechtstreekse verbinding wordt verzorgd tussen twee verschillende plaatsen in de Gemeenschap, middels voertuigen die op vaartuigen worden geladen zonder dat de dieren worden gelost, korter is dan de maximumreistijd van 28 uur, mag een tijdvak van wegvervoer onmiddellijk na ontscheping in de haven van bestemming ingaan. Voor de berekening van dit tijdvak moet rekening worden gehouden met het tijdvak van wegvervoer voorafgaand aan het vervoer per roroveerboot, tenzij een rusttijd van ten minste 24 uur, overeenkomstig punt 48, punt 5, van de bijlage bij richtlijn 91/628, het tijdvak van wegvervoer voorafgaand aan het zeevervoer heeft geneutraliseerd. Het staat aan de verwijzende rechter om na te gaan of de reis die in het hoofdgeding aan de orde is, aan bovengenoemde voorwaarden voldoet.

      (1)  PB C 212 van 2.9.2006.


title: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 16 november 2000 in zaak C-214/98: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Republiek (Niet-nakoming — Niet-omzetting van enkele bepalingen van richtlĳn 93/118/EG)

text:
C 28/8                  NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                        27.1.2001
Artikel 19 van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van             —     door de bedragen van de retributies voor de sanitaire
17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der                   controles bij het slachten van dieren en in verband met
lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van                  het uitsnijden van vers vlees vast te stellen op 50 % van
belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, moet                   de forfaitaire communautaire bedragen, zonder echter die
aldus worden uitgelegd, dat van de noemer van de breuk die dient                 vermindering in overeenstemming met de vereisten van
voor het berekenen van het pro rata voor de toepassing van de aftrek             hoofdstuk I van de bijlage bij richtlijn 93/118 te motive-
moeten worden uitgesloten:                                                       ren, en
—     de dividenden die dochterondernemingen uitkeren aan hun
      holdingvennootschap die voor andere activiteiten aan de BTW
                                                                           —     door pluimvee vrij te stellen van de retributie voor het
      is onderworpen en ten behoeve van deze dochterondernemingen
                                                                                uitsnijden van vers vlees,
      diensten inzake beheer verricht, en
—     de interesten die deze dochterondernemingen aan hun holding-
      vennootschap betalen op leningen die deze laatste hun heeft          de krachtens het EG-Verdrag en deze richtlijn, en in het
      toegekend, wanneer deze leningen geen economische activiteit in      bijzonder hoofdstuk I, punten 1, 2 en 5, van de bijlage ervan,
      de zin van artikel 4, lid 2, van de Zesde richtlijn, van de          op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen, heeft het
      holdingvennootschap zijn.                                            Hof (Zesde kamer), samengesteld als volgt: C. Gulmann,
                                                                           kamerpresident, V. Skouris, J.-P. Puissochet, R. Schintgen
                                                                           (rapporteur) en F. Macken, rechters; advocaat-generaal: J. Mi-
(1) PB C 204 van 17.7.1999.                                                scho; griffier: R. Grass, op 16 november 2000 een arrest
                                                                           gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                           1)    —     Door de categorie eenhovigen/paardachtigen niet te ver-
                                                                                melden bij de soorten vlees waarop de retributies van
                                                                                toepassing zijn die zijn vastgesteld bij richtlijn
                    ARREST VAN HET HOF                                                 93/118/EG van de Raad van 22 december 1993 tot
                                                                                wijziging van richtlijn 85/73/EEG inzake de financiering
                                                                                van de keuringen en sanitaire controles van vers vlees en
                           (Zesde kamer)                                               van vlees van pluimvee, en
                     van 16 november 2000
                                                                                —     door pluimvee niet expliciet te noemen voor de toepassing
in zaak C-214/98: Commissie van de Europese Gemeen-                                    van de bij deze richtlijn vastgestelde retributie voor het
            schappen tegen Helleense Republiek (1)                                     uitsnijden van vers vlees,
(Niet-nakoming — Niet-omzetting van enkele bepalingen
                     van richtlijn 93/118/EG)                                    is de Helleense Republiek de verplichtingen die op haar rusten
                                                                                krachtens artikel 3, lid 1, eerste en derde alinea van richtlijn
                           (2001/C 28/14)                                        93/118 juncto hoofdstuk I, punten 1, eerste streepje, sub b en
                                                                                e, en 2, eerste alinea, sub a, van de bijlage bij deze richtlijn,
                                                                                niet nagekomen.
                          (Procestaal: Grieks)
                                                                           2)    Het beroep wordt voor het overige verworpen.
(Voorlopige verlating; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                          dentie van het Hof)
                                                                           3)    De Commissie van de Europese Gemeenschappen en de Helleen-
In zaak C-214/98, Commissie van de Europese Gemeenschap-                         se Republiek dragen ieder hun eigen kosten.
pen (gemachtigden: M. Condou-Durande) tegen Helleense
Republiek (gemachtigden: I.-K. Chalkias en N. Dafniou), betref-
fende een verzoek om vast te stellen dat de Helleense
Republiek,
                                                                           (1) PB C 258 van 15.8.1998.
—     door bij de soorten vlees waarop de in richtlijn 93/118/EG
      van de Raad van 22 december 1993 tot wijziging
      van richtlijn 85/73/EEG inzake de financiering van de
      keuringen en sanitaire controles van vers vlees en van
      vlees van pluimvee (PB L 340, blz. 15) bedoelde retributies
      van toepassing zijn, niet de categorie eenhoevigen/paard-
      achtigen te vermelden;


title: Zaak T-259/07: Beroep ingesteld op 17 juli 2007 — Algusa Algodonera Utrerana/Raad en Commissie

text:
               8.9.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 211/51

         Beroep ingesteld op 17 juli 2007 — Algusa Algodonera Utrerana/Raad en Commissie
   (Zaak T-259/07)
   (2007/C 211/97)
   Procestaal: Spaans
   Partijen

      Verzoekende partij: Algusa Algodonera Utrerana SA (Sevilla, Spanje) (vertegenwoordiger: L. Ortiz Blanco, advocaat)

      Verwerende partijen: Raad van de Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               het onderhavige beroep tot schadevergoeding overeenkomstig het bepaalde in artikel 288 EG toe te wijzen en vast te stellen dat verzoekster recht heeft op een financiële schadevergoeding van in totaal zevenhonderdeenentwintigduizend driehonderdvijfenvijftig EUR (721 355 EUR), tot betaling waarvan de Raad en de Commissie hoofdelijk en gezamenlijk zijn gehouden, en,

               —

               de verwerende instellingen te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De middelen en voornaamste argumenten komen overeen met die in zaak T-217/07, Las Palmeras/Raad en Commissie.


title: Zaak C-513/04: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 14 november 2006  (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Gent — België) — Mark Kerckhaert, Bernadette Morres/Belgische Staat (Inkomstenbelasting — Dividenden — Belastingdruk op dividenden van aandelen van in andere lidstaat gevestigde vennootschappen — Ontbreken van verrekening in woonstaat van in andere lidstaat aan bron geheven belasting)

text:
               30.12.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 326/6

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 14 november 2006 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Gent — België) — Mark Kerckhaert, Bernadette Morres/Belgische Staat
   (Zaak C-513/04) (1)

   (Inkomstenbelasting - Dividenden - Belastingdruk op dividenden van aandelen van in andere lidstaat gevestigde vennootschappen - Ontbreken van verrekening in woonstaat van in andere lidstaat aan bron geheven belasting)
   (2006/C 326/12)
   Procestaal: Nederlands
   Verwijzende rechter
   Rechtbank van eerste aanleg te Gent
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Mark Kerckhaert, Bernadette Morres

      Verwerende partij: Belgische Staat
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Rechtbank van eerste aanleg te Gent — Uitlegging van artikel 56, lid 1, EG — Beperking die voortvloeit uit een nationale bepaling inzake inkomstenbelasting — Binnenlandse en buitenlandse dividenden — Uniform belastingtarief — Hogere belastingdruk op dividenden van aandelen van in andere lidstaat gevestigde vennootschappen — Bronheffing — Niet-in-aanmerkingneming — Vrije verkeer van kapitaal — Discriminatie
   Dictum
   Artikel 73 B, lid 1, EG-Verdrag (thans artikel 56, lid 1, EG) verzet zich niet tegen een wettelijke regeling van een lidstaat, zoals de Belgische belastingwetgeving, die in het kader van de inkomstenbelasting hetzelfde uniforme belastingtarief toepast op dividenden van aandelen van in deze lidstaat gevestigde vennootschappen en op dividenden van aandelen van in een andere lidstaat gevestigde vennootschappen en niet voorziet in de mogelijkheid om de in die andere lidstaat aan de bron geheven belasting te verrekenen.

      (1)  PB C 57 van 5.3.2005.


title: Zaak T-282/06: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 9 juli 2007 — Sun Chemical Group e.a./Commissie ( Mededinging — Concentraties — Europese markt voor colofoniumharsen bestemd voor toepassingen in drukinktsector — Beschikking waarbij concentratie verenigbaar met gemeenschappelijke markt wordt verklaard — Richtsnoeren voor beoordeling van horizontale fusies — Marktaandelen en concentratieniveaus — Niet-gecoördineerde effecten — Gecoördineerde effecten — Motiveringsplicht )

text:
               25.8.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 199/37

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 9 juli 2007 — Sun Chemical Group e.a./Commissie
   (Zaak T-282/06) (1)

   („Mededinging - Concentraties - Europese markt voor colofoniumharsen bestemd voor toepassingen in drukinktsector - Beschikking waarbij concentratie verenigbaar met gemeenschappelijke markt wordt verklaard - Richtsnoeren voor beoordeling van horizontale fusies - Marktaandelen en concentratieniveaus - Niet-gecoördineerde effecten - Gecoördineerde effecten - Motiveringsplicht’)
   (2007/C 199/72)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekende partijen: Sun Chemical Group BV (Weesp, Nederland), Siegwerk Druckfarben AG (Siegburg, Duitsland) en Flint Group Germany GmbH (Stuttgart, Duitsland) (vertegenwoordigers: N. Dodoo en K. H. Eichhorn, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: A. Whelan, S. Noë en V. Bottka, gemachtigden)

      Interveniëntes aan de zijde van verwerende partij: The Apollo Group (New York, New York, Verenigde Staten) en Hexion Specialty Chemicals, Inc. (Columbus, Ohio, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: I. M. Sinan, barrister, en J. Uphoff, solicitor)
   Voorwerp
   Verzoek om nietigverklaring van de beschikking van de Commissie van 29 mei 2006 waarbij verenigbaar met de gemeenschappelijke markt en met de EER-Overeenkomst wordt verklaard de concentratie strekkend tot de verwerving door Hexion Specialty Chemicals (The Apollo Group) van de volledige zeggenschap over de divisie „Inks and Adhesive Resins” van Akzo Nobel (zaak COMP/M.4071 — Apollo/Akzo Nobel, IAR)
   Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Sun Chemical Group BV, Siegwerk Druckfarben AG en Flint Group Germany GmbH zullen hun eigen kosten alsmede die van de Commissie en van interveniëntes dragen.

      (1)  PB C 281 van 18.11.2006.


title: Zaak C-101/10: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Oberste Berufungs- und Disziplinarkommission (Oostenrijk) op 23 februari 2010 — Gentcho Pavlov en Gregor Famira/Ausschuss der Rechtsanwaltskammer Wien

text:
               22.5.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 134/18

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Oberste Berufungs- und Disziplinarkommission (Oostenrijk) op 23 februari 2010 — Gentcho Pavlov en Gregor Famira/Ausschuss der Rechtsanwaltskammer Wien
   (Zaak C-101/10)
   2010/C 134/28
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Oberste Berufungs- und Disziplinarkommission

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Gentcho Pavlov, Gregor Famira

      Verwerende partij: Ausschuss der Rechtsanwaltskammer Wien

      Prejudiciële vragen

               1.

               Moest artikel 38, lid 1, van de Europa-Overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Republiek Bulgarije, anderzijds (1), gedurende de periode van 2 januari 2004 tot en met 31 december 2006 rechtstreeks worden toegepast in de procedure tot inschrijving van een Bulgaarse staatsburger op de lijst van advocaat-stagiairs?
               Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord:

               2.

               Stond artikel 38, lid 1, van de Europa-Overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en de Republiek Bulgarije, anderzijds, eraan in de weg dat § 30, leden 1 en 5, van de Oostenrijkse Rechtsanwaltsordnung, dat aan inschrijving onder meer de voorwaarde verbindt dat de aanvrager de Oostenrijkse nationaliteit of een daarmee gelijk te stellen nationaliteit heeft, is toegepast op de aanvraag die een bij een Oostenrijkse advocaat tewerkgestelde Bulgaarse staatsburger op 2 januari 2004 heeft ingediend om te worden ingeschreven op de lijst van Oostenrijkse advocaat-stagiairs en om een legitimatieoorkonde in de zin van § 15, lid 3, van de Oostenrijkse Rechtsanwaltsordnung te ontvangen, en dat de aanvraag alleen op grond van de nationaliteit is geweigerd, ook al waren de andere voorwaarden vervuld en was er een vestigings- en arbeidsvergunning voor Oostenrijk verleend?

      (1)  PB L 358 van 31.12.1994, blz. 3.


title: Zaak C-93/00: Beroep, op 10 maart 2000 ingesteld door Europees Parlement tegen Raad van de Europese Unie

text:
13.5.2000             NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       C 135/9
Verzoek van het Tribunal Supremo, Sala de lo Contencio-              Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
so-Administrativo, Sección Tercera, van 14 februari 2000,
om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Telefó-         1. vast te stellen dat de Helleense Republiek, door niet binnen
nica de España, S.A., enerzijds, en Administración del                  de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke
             Estado en Retevisión, S.A., anderzijds                      bepalingen vast te stellen en, subsidiair, aan de Commissie
                                                                          mee te delen, die nodig zijn om zich volledig te voegen naar
                          (Zaak C-79/00)                                  richtlijn 95/86/EG(1) van de Commissie van 13 december
                                                                          1996 tot aanpassing aan de technische vooruitgang van
                         (2000/C 135/15)                                  richtlijn 94/55/EG van de Raad betreffende de onderlinge
                                                                          aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake het
Het Tribunal Supremo, Sala de lo Contencioso-Administrativo,              vervoer van gevaarlijke goederen over de weg, de krachtens
Sección Tercera, heeft bij beschikking van 14 februari 2000,             het Verdrag en die richtlijn op haar rustende verplichtingen
ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 3 maart                 niet is nagekomen;
2000, in het geding tussen Telefónica de España, S.A.,
enerzijds, en Administración del Estado en Retevisión, S.A.,       2. de Helleense Republiek in de kosten te verwijzen.
anderzijds, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschap-
pen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende
vraag:                                                               Middelen en voornaamste argumenten
Moeten de artikelen 4, lid 2, en 9, lid 2, juncto bijlage VII
(deel 2, onder c) van richtlijn 97/33/EG (1) van het Europees        Het verbindende karakter van de bepalingen van de artike-
Parlement en de Raad van 30 juni 1997 inzake interconnectie          len 249, derde alinea, en 10 EG (voorheen artikelen 189 en 5
op telecommunicatiegebied, wat betreft de waarborging van            EG-Verdrag) brengt voor de lidstaten de verplichting mee, vóór
de universele dienst en van de interoperabiliteit door toepas-       het verstrijken van de gestelde termijn de nodige maatregelen
sing van de beginselen van Open Network Provision (ONP),             te treffen om de richtlijnen in nationaal recht om te zetten, en
                                                                     de Commissie onverwijld van die maatregelen in kennis te
a) aldus worden uitgelegd, dat de nationale regelgevende             stellen. Die termijn is op 1 januari 1997 verstreken, zonder
     instanties een exploitant die een aanmerkelijke macht op        dat de Helleense Republiek de Commissie in kennis heeft
     de markt heeft, ex ante de verplichting mogen opleggen,         gesteld van de bepaling tot omzetting van de betrokken
     de overige exploitanten toegang te verschaffen tot de           richtlijn in nationaal recht.
     abonneelijn en interconnectie aan te bieden in de lokale
     schakelcentrales en in de schakelcentrales op een hoger
                                                                     (1) PB L 335 van 24.12.1996, blz. 43.
     niveau;
b) of moeten zij integendeel worden uitgelegd in die zin, dat
     genoemde instanties, wat de toegang tot en de interconnec-
     tie op die specifieke punten van het netwerk betreft,
     enkel de totstandkoming van overeenkomsten tussen de
     verschillende exploitanten mogen „bevorderen”, zonder
     dat zij de exploitant met een aanmerkelijke macht op de
     markt ex ante de verplichting mogen opleggen, die toegang       Beroep, op 10 maart 2000 ingesteld door Europees Parle-
     te verlenen en die interconnectie aan te bieden?                            ment tegen Raad van de Europese Unie
(1) PB L 199 van 26 juli 1997, blz. 32.                                                         (Zaak C-93/00)
                                                                                (2000/C 135/17)
                                                                     Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
Beroep, op 7 maart 2000 ingesteld door Commissie van                 op 10 maart 2000 beroep ingesteld tegen de Raad van de
de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Republiek                 Europese Unie door het Europees Parlement, vertegenwoor-
                                                                     digd door C. Pennera, afdelingshoofd bij de juridische dienst,
                          (Zaak C-85/00)                             en E. Waldherr, lid van de juridische dienst, als gemachtigden,
                                                                     domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij het secretariaat-
                                                                     generaal van het Europees Parlement, dienst post en registratie,
                         (2000/C 135/16)
                                                                     Bâtiment Alcide de Gaspari, Bur. 017.
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
op 7 maart 2000 beroep ingesteld tegen Helleense Republiek           Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-
woordigd door haar juridisch adviseur M. Wolfcarius en               — Verordening (EG) nr. 2772/1999 van de Raad van 21 de-
M. Patakia, lid van haar juridische dienst, domicilie gekozen             cember 1999 tot vaststelling van de algemene bepalingen
hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz, lid van haar              voor een verplichte etiketteringsregeling voor rundvlees(1),
juridische dienst, Centre Wagner, Kirchberg.                              nietig te verklaren;
 ---pagebreak--- C 135/10             NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       13.5.2000
— in geval van nietigverklaring, de gevolgen van de nietig                „de algemene voorschriften van een verplichte rundvleeseti-
   verklaarde verordening van kracht te doen blijven totdat               ketteringsregeling” heeft vastgesteld.
   het Parlement en de Raad een nieuwe handeling vaststellen
   overeenkomstig artikel 152 EG;                                    (1) PB L 334 van 28.12.1999, blz. 1.
                                                                     (2) Verordening (EG) nr. 820/97 van de Raad tot vaststelling van een
                                                                         identificatie- en registratieregeling voor runderen en inzake de
— de Raad in de kosten te verwijzen.                                     etikettering van rundvlees en rundvleesproducten, PB L 117 van
                                                                         7.5.1997, blz. 1.
Middelen en voornaamste argumenten
— Onbevoegdheid van de Raad: verordening nr. 2772/1999
   is gebaseerd op artikel 19 van verordening (EG)                   Doorhaling van de gevoegde zaken C-400/97, C-401/97
   nr. 820/97 (2), waarbij de Raad zich overeenkomstig ar-                                       en C-402/97 (1)
   tikel 202, derde streepje, EG het recht heeft voorbehouden
   bepaalde uitvoeringsbevoegdheden rechtstreeks uit te oe-                                     (2000/C 135/18)
   fenen. Met de vaststelling van verordening (EG)
   nr. 2772/1999 heeft de Raad evenwel de toepassing in de           De president van het Hof van Justitie van de Europese
   tijd van verordening (EG) nr. 820/97 gewijzigd en daarmee         Gemeenschappen heeft bij beschikking van 16 februari 2000
   zijn uitvoeringsbevoegdheid overschreden; deze bevoegd-           de doorhaling in het register gelast van de gevoegde zaken C-
   heid omvat noch de bevoegdheid om de toepassing van               400/97, C-401/97 en C-402/97 (verzoeken van het Tribunal
   de facultatieve etiketteringsregeling te verlengen tot na         Superior de Justicia del Paı́s Vasco om een prejudiciële
   31 december 1999, noch de bevoegdheid om de invoering             beslissing): Administración del Estado tegen Juntas Generales
   van een verplichte rundvleesetiketteringsregeling uit te          de Guipúzcoa e.a.
   stellen.
                                                                     (1) PB C 41 van 7.2.1998.
— Schending van de prerogatieven van het Europees Parle-
   ment: met de bestreden verordening heeft de Raad in feite
   verordening (EG) nr. 820/97 inhoudelijk gewijzigd. Door
   de verordening op basis van artikel 19 van verordening
   (EG) nr. 820/97 vast te stellen, in plaats van overeenkom-                         Doorhaling van zaak C-152/99 (1)
   stig artikel 152 EG, heeft de Raad de deelneming van het
   Parlement aan de medebeslissingsprocedure onmogelijk                                         (2000/C 135/19)
   gemaakt, en daarmee de prerogatieven van het Parlement
   geschonden.                                                       De president van het Hof van Justitie van de Europese
                                                                     Gemeenschappen heeft bij beschikking van 21 februari 2000
— Schending van verordening (EG) nr. 820/97: de Raad is              de doorhaling in het register gelast van zaak C-152/99:
   de eigen verplichtingen uit hoofde van artikel 19 van             Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Ierland.
   verordening (EG) nr. 820/97 niet nagekomen, nu hij niet
   binnen de gestelde termijn uitvoeringsmaatregelen, zijnde         (1) PB C 188 van 3.7.1998.


title: Zaak T-303/07: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 12 november 2008 — Nölle/BHIM — Viña Carta Vieja (Puzzle)

text:
               10.1.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 6/43

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 12 november 2008 — Nölle/BHIM — Viña Carta Vieja (Puzzle)
   (Zaak T-303/07) (1)

   (2009/C 6/86)

      Procestaal: Duits

   De president van de Eerste kamer van het Gerecht van eerste aanleg heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 235 van 6.10.2007.


title: Zaak C-159/02: Verzoek van de House of Lords van 13 december 2001 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Gregory Paul Turner en 1) Felix Fareed Ismail Grovit, 2) Harada Ltd, 3) Changepoint S.A.

text:
C 169/18                 NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                        13.7.2002
1.2.2.2. Kunnen ook Oostenrijkse transporteurs zich erop              Verzoek van het Oberste Gerichtshof van de Republiek
beroepen, dat zij door het te hoge tarief voor het gehele traject     Oostenrijk van 26 maart 2002 om een prejudiciële beslis-
worden gediscrimineerd tegenover weggebruikers die alleen             sing in het geding tussen Friedrich Skalka en Sozialver-
deeltrajecten van de genoemde autoweg gebruiken.?                            sicherungsanstalt der gewerblichen Wirtschaft
1.3.     Enkel indien de vragen 1.1 en 1.2 bevestigend worden                                  (Zaak C-160/02)
beantwoord:
1.3.1. Moet het arrest van het Hof van Justitie van de                                         (2002/C 169/33)
Europese Gemeenschappen van 5 juli 1995, C-21/94 (3),
waarbij is geoordeeld dat de gevolgen van de daarin nietigver-
klaarde richtlijn 93/89/EEG van 25 oktober 1993 gehandhaafd
blijven totdat de Raad een nieuwe richtlijn zal hebben vastge-        Het Oberste Gerichtshof van de Republiek Oostenrijk heeft bij
steld, aldus worden uitgelegd, dat de gevolgen gehandhaafd            beschikking van 26 maart 2002, ingekomen ter griffie van het
blijven totdat de lidstaten de bepalingen van de nieuwe richtlijn     Hof van Justitie op 30 april 2002, in het geding tussen
hebben omgezet of totdat de omzettingstermijn zal zijn                Friedrich Skalka en Sozialversicherungsanstalt der gewerbli-
verstreken?                                                           chen Wirtschaft, het Hof van Justitie van de Europese Gemeen-
                                                                      schappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de
                                                                      navolgende vraag:
1.3.2. Enkel indien vraag 1.3.1 ontkennend wordt beant-
woord: Rusten in de periode van 17 juni 1999 tot 1 juli 2000
op de lidstaten verplichtingen tot inachtneming van de nieuwe         „Moet artikel 10 bis van verordening (EEG) nr. 1408/71 (1)
richtlijn, bijvoorbeeld in de zin van dwingende voorlopige            betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen
gevolgen?                                                             op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden,
                                                                      die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, zoals gewijzigd
                                                                      en bijgewerkt bij verordening (EEG) nr. 118/97 (2) van de Raad
(1) PB 1993, L 279, blz. 32.
(2) PB 1999, L 187, blz. 42.                                          van 2 december 1996, in samenhang met bijlage II bis, aldus
(3) Jurispr. 1995, blz. I-1827.                                       worden uitgelegd, dat de compenserende aanvulling uit hoofde
                                                                      van het Bundesgesetz van 11 oktober 1978 (Federale wet
                                                                      betreffende de sociale verzekering voor personen werkzaam in
                                                                      de handel) binnen de werkingssfeer daarvan valt en bijgevolg
                                                                      een bijzondere, niet op premie- of bijdragebetaling berustende
                                                                      prestatie is in de zin van artikel 4, lid 2 bis, van de verordening,
                                                                      zodat op een persoon die — zoals verzoeker — na 1 juni
                                                                      1992 aan de voorwaarden voor toekenning van deze prestatie
Verzoek van de House of Lords van 13 december 2001
                                                                      voldoet, uitsluitend de bij artikel 10 bis van de verordening
om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Grego-
                                                                      ingevoerde coördinatieregeling moet worden toegepast?”
ry Paul Turner en 1) Felix Fareed Ismail Grovit, 2) Harada
                     Ltd, 3) Changepoint S.A.
                                                                      (1) PB 1971, L 149, blz. 2.
                           (Zaak C-159/02)                            (2) PB 1997, L 28, blz. 1.
                           (2002/C 169/32)
De House of Lords heeft bij beschikking van 13 december
2001, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 29 april
2002, in het geding tussen Gregory Paul Turner en 1) Felix
Fareed Ismail Grovit, 2) Harada Ltd, 3) Changepoint S.A., het         Beroep, op 30 april 2002 ingesteld door Commissie van
Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht                de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek
om een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
                                                                                (Zaak C-161/02)
„Is het verenigbaar met het Executieverdrag van 27 september
1968 (waartoe ook het Verenigd Koninkrijk naderhand is
toegetreden) om een rechterlijk verbod uit te vaardigen tegen                                  (2002/C 169/34)
verweerders die in een andere verdragsluitende Staat een
gerechtelijke procedure dreigen aan te spannen of deze voort
te zetten, wanneer die verweerders te kwader trouw handelen
met de opzet en bedoeling om een voor de Engelse Gerechten            Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
ontvankelijk ingestelde procedure te frustreren of te door-           op 30 april 2002 beroep tegen de Franse Republiek ingesteld
kruisen?”                                                             door de Commissie van de Europese Gemeenschappen, verte-
                                                                      genwoordigd door G. Valero Jordana en J. Adda als gemachtig-
                                                                      den, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.


title: Zaak T-669/11: Beroep ingesteld op 27 december 2011 — Spirlea en Spirlea/Commissie

text:
               3.3.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 65/17

         Beroep ingesteld op 27 december 2011 — Spirlea en Spirlea/Commissie
   (Zaak T-669/11)
   2012/C 65/32
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partijen: Darius Nicolai Spirlea (Cappezzano Piamore, Italië) en Mihaela Spirlea (Cappezzano Piamore) (vertegenwoordigers: V. Foerster en T. Pahl, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het onderhavige, op artikel 263 VWEU gebaseerde verzoekschrift in behandeling nemen;

               —

               het verzoekschrift ontvankelijk verklaren;

               —

               gegrond verklaren en derhalve vaststellen dat de Commissie wezenlijke vormfouten en andere materiële rechtsschendingen heeft begaan;

               —

               op deze grondslag het besluit van het secretariaat-generaal van de Commissie van 9 november 2011 [SG.B.5/MKu/rc-Ares(2011)] nietig verklaren;

               —

               de Europese Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoekers negen middelen aan.

               1)

               Niet-naleving van de in verordening (EG) nr. 1049/2001 (1) neergelegde volgorde van beoordeling
               Verzoekers betogen dienaangaande dat verweerster de ingevolge artikel 4, lid 4, van verordening nr. 1049/2001 op haar rustende beoordelingsplicht, alsook de bij deze verordening dwingend voorgeschreven volgorde van beoordeling heeft geschonden.

               2)

               Schending van het beginsel van de procedurele gelijkheid
               Verzoekers betogen in dit verband dat de betrokken lidstaat over de inhoud van de motivering van verzoekers’ verzoek om toegang tot het gevraagde document is geïnformeerd, maar dat in het bestreden besluit daarentegen slechts rudimentaire verklaringen over de inhoud van het antwoord van de Duitse autoriteiten zijn te vinden.

               3)

               Schending van het recht van verzoekers om te worden gehoord
               Dienaangaande voeren verzoekers aan dat verweerster de inhoud van het antwoord van de Duitse autoriteiten aan hen heeft onthouden en dat zij niet in staat zijn geweest hun mening te geven over de gegrondheid van het verweer van de lidstaat met het oog op de daarvoor benodigde uitzonderingsgronden van artikel 4, leden 1 en 2, van verordening nr. 1049/2001.

               4)

               Geen afwijzing van de tweede uitzonderingsgrond
               Volgens verzoekers heeft verweerster haar verplichting geschonden tot afwijzing van de tweede uitzonderingsgrond (artikel 4, lid 1, sub a, derde streepje, van verordening nr. 1049/2001) waarop de Duitse autoriteiten zich hebben beroepen.

               5)

               Geen beschrijving van het document waartoe verzoekers toegang wensen te verkrijgen
               Volgens verzoekers heeft verweerster haar verplichting geschonden om het document waartoe de toegang is geweigerd, wat de inhoud en de opsteller ervan betreft nauwkeurig te beschrijven.

               6)

               Schending van het rechtsbeginsel gehoord te worden in de raadplegingsprocedure
               Verzoekers betogen in dit verband dat verweerster in strijd is met punt 2 van de considerans van verordening nr. 1049/2001 heeft verboden het raadplegingsverzoek aan de Duitse autoriteiten aan verzoekers ter beschikking te stellen. Voorts beklagen verzoekers zich erover dat het antwoord van de Duitse autoriteiten niet aan hen ter beschikking werd gesteld.

               7)

               Onrechtmatige toepassing van artikel 4, lid 5, van verordening nr. 1049/2001
               Verzoekers betogen dienaangaande dat de Commissie de werkingssfeer van artikel 4, lid 5, van verordening nr. 1049/2001 heeft uitgebreid tot „Duitse autoriteiten” en voorts kennelijke beoordelingsfouten heeft gemaakt bij de beoordeling en motivering van de toepassing van artikel 4, lid 5, van verordening nr. 1049/2001.

               8)

               Geen concrete beoordeling van artikel 4, lid 6, van verordening nr. 1049/2001
               In dit verband wordt betoogd dat de Commissie het recht van gedeeltelijke toegang tot de documenten krachtens artikel 4, lid 6, van verordening nr. 1049/2001 heeft geschonden, doordat zij het document in zijn geheel heeft doen vallen onder artikel 4, lid 2, van deze verordening.

               9)

               Hoger openbaar belang bij openbaarmaking (artikel 4, lid 2, van verordening nr. 1049/2001)

      (1)  Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB L 145, blz. 43).


title: Zaak C-505/10: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 10 november 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Højesteret — Denemarken) — Partrederiet Sea Fighter/Skatteministeriet (Richtlijn 92/81/EEG — Accijns op minerale oliën — Vrijstelling — Begrip „vaart” — Brandstof gebruikt voor graafmachine die op vaartuig is geïnstalleerd en onafhankelijk van motor van dat vaartuig werkt)

text:
               28.1.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/19

      Arrest van het Hof (Derde kamer) van 10 november 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Højesteret — Denemarken) — Partrederiet Sea Fighter/Skatteministeriet
      (Zaak C-505/10) (1)

      (Richtlijn 92/81/EEG - Accijns op minerale oliën - Vrijstelling - Begrip „vaart” - Brandstof gebruikt voor graafmachine die op vaartuig is geïnstalleerd en onafhankelijk van motor van dat vaartuig werkt)
      (2012/C 25/31)
      Procestaal: Deens

         Verwijzende rechter

      Højesteret

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Partrederiet Sea Fighter

         Verwerende partij: Skatteministeriet

         Voorwerp

      Verzoek om een prejudiciële beslissing — Højesteret — Uitlegging van artikel 8, lid 1, sub c, van richtlijn 92/81/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op minerale oliën (PB L 316, blz. 12) — Vrijstelling van minerale oliën die worden gebruikt als brandstof voor de vaart — Begrip „voor de vaart” — Minerale oliën die worden gebruikt als brandstof voor een graafmachine die vast is aangebracht op een vaartuig maar die over een eigen motor en brandstoftank beschikt en dus onafhankelijk van de scheepsmotor van het vaartuig werkt

         Dictum

      Artikel 8, lid 1, sub c, van richtlijn 92/81/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op minerale oliën, zoals gewijzigd bij richtlijn 94/74/EG van de Raad van 22 december 1994, moet aldus worden uitgelegd, dat minerale oliën die worden geleverd om te worden gebruikt door een graafmachine die vast is aangebracht op een vaartuig, maar die over een eigen motor en brandstoftank beschikt en dus onafhankelijk van de scheepsmotor van het vaartuig werkt, niet van het accijnsrecht zijn vrijgesteld.

         (1)  PB C 13 van 15.1.2011.


title: Zaak F-42/10: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 16 mei 2012 — Skareby/Commissie (Openbare dienst — Bijstandsplicht — Artikelen 12 bis en 24 van Statuut — Psychisch geweld door hiërarchieke meerdere)

text:
               21.7.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 217/30

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 16 mei 2012 — Skareby/Commissie
   (Zaak F-42/10) (1)

   (Openbare dienst - Bijstandsplicht - Artikelen 12 bis en 24 van Statuut - Psychisch geweld door hiërarchieke meerdere)
   2012/C 217/62
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Carina Skareby (Leuven, België), (vertegenwoordigers: S. Rodrigues en C. Bernard-Glanz, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Currall en J. Baquero Cruz, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van het besluit van de verwerende partij houdende afwijzing van verzoeksters verzoek om bijstand in verband met het psychisch geweld waarvan zij slachtoffer zou zijn geweest

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Skareby wordt verwezen in haar eigen kosten en in drie vierde van de kosten van de Europese Commissie.

               3)

               De Europese Commissie zal één vierde van haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 209 van 31.07.10, blz. 55.


title: Zaak C-84/16 P: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 26 juli 2017 — Continental Reifen Deutschland GmbH/Compagnie générale des établissements Michelin, Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) [Hogere voorziening — Uniemerk — Verordening (EG) nr. 207/2009 — Artikel 8, lid 1, onder b) — Beeldmerk met het woordelement „XKING” — Oppositie door de houder van de nationale merken en de internationale inschrijving met het woordelement „X” — Afwijzing van de oppositie door de kamer van beroep — Verwarringsgevaar — Onjuiste opvatting van de bewijsstukken]

text:
               18.9.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 309/8

         Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 26 juli 2017 — Continental Reifen Deutschland GmbH/Compagnie générale des établissements Michelin, Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)
   (Zaak C-84/16 P) (1)

   ([Hogere voorziening - Uniemerk - Verordening (EG) nr. 207/2009 - Artikel 8, lid 1, onder b) - Beeldmerk met het woordelement „XKING” - Oppositie door de houder van de nationale merken en de internationale inschrijving met het woordelement „X” - Afwijzing van de oppositie door de kamer van beroep - Verwarringsgevaar - Onjuiste opvatting van de bewijsstukken])
   (2017/C 309/10)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Continental Reifen Deutschland GmbH (vertegenwoordigers: S. O. Gillert, K. Vanden Bossche, B. Köhn-Gerdes en J. Schumacher, Rechtsanwälte)

      Andere partijen in de procedure: Compagnie générale des établissements Michelin (vertegenwoordiger: E. Carrillo, abogada), Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: M. Fischer, gemachtigde)

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Continental Reifen Deutschland GmbH wordt verwezen in haar eigen kosten en de kosten die Compagnie générale des établissements Michelin heeft gemaakt.

               3)

               Het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) draagt zijn eigen kosten.

      (1)  PB C 211 van 13.6.2016.


title: Zaak T-344/10: Beroep ingesteld op 20 augustus 2010 — UPS Europe en United Parcel Service Deutschland/Commissie

text:
               23.10.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 288/50

      Beroep ingesteld op 20 augustus 2010 — UPS Europe en United Parcel Service Deutschland/Commissie
      (Zaak T-344/10)
      ()
      (2010/C 288/94)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partijen: UPS Europe NV/SA (Brussel, België) en United Parcel Service Deutschland Inc. & Co. OHG (Neuss, Duitsland) (vertegenwoordigers: T.R. Ottervanger en E.V.A. Henny, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  krachtens artikel 265 VWEU vaststellen dat de Commissie heeft nagelaten haar standpunt te bepalen in zaak C 36/07 (ex NN 25/07) — Deutschland/Deutsche Post; en

                  —

                  verwerende partij verwijzen in de kosten die verzoeksters in de procedure zullen opkomen.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Het beroep van verzoeksters is erop gericht, krachtens artikel 265 VWEU te doen vaststellen dat de Commissie heeft nagelaten haar standpunt te bepalen in zaak C 36/07 (ex NN 25/07) — Deutschland/Deutsche Post (PB 2007, C 245, blz. 21).
      Ter ondersteuning van hun beroep stellen verzoeksters dat de Commissie de artikelen 7 en 13 van verordening (EG) nr. 659/1999 (1) heeft geschonden door niet binnen een redelijke termijn haar standpunt te bepalen in bovengenoemde onderzoeksprocedure.
      Bovendien heeft de Commissie ook het beginsel van behoorlijk bestuur en het rechtszekerheidsbeginsel geschonden door niet binnen een redelijke termijn haar standpunt te bepalen. Volgens verzoeksters had het beginsel van behoorlijk bestuur in acht moeten worden genomen omdat het een van de algemene beginselen is die de constitutionele tradities van de lidstaten gemeen hebben. Bovendien komt dit beginsel duidelijk tot uiting in artikel 41, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (PB 2010, C 83, blz. 389).

         (1)  Verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (PB 1999, L 83, blz. 1).


title: Zaak T-383/16: Beschikking van het Gerecht van 17 maart 2017 — Tri Ocean Energy/Raad

text:
               6.6.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 178/33

         Beschikking van het Gerecht van 17 maart 2017 — Tri Ocean Energy/Raad
   (Zaak T-383/16) (1)

   (2017/C 178/51)
   Procestaal: Engels
   De president van de Vijfde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 350 van 26.9.2016.


title: BESCHIKKING VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG van 29 september 1997 in zaak T-70/97, Région wallonne tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Steunmaatregelen van de staten - Steun in staalsector - Beroep tot nietigverklaring - Artikel 33 van het EGKS-Verdrag - Niet-ontvankelijkheid)

text:
C 370/6                NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    6 . 12 . 97
van het Hof van Justitie op 27 oktober 1997, in het geding                 de kandidaat-specialisten rechtstreekse werking heeft,
 tussen Cinzia Gozza e.a . en l.Universita Degli Studi di                  of aldus dat deze bepaling hun jegens de bevoegde
 Padova, 2 . Ministerie van Universitair Onderwijs en                      overheidsinstanties een volkomen recht toekent op een
Wetenschappelijk Onderzoek, 3 . Ministerie van Volksge                    passende bezoldiging als tegenprestatie voor de werk
 zondheid, en 4 . Ministerie van Onderwijs, het Hof van                    zaamheden die zij in het kader van hun beroepsoplei
Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om                        ding verrichten ?
een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:
                                                                     2 . Wanneer een dergelijk recht wordt erkend, welke zijn
 1 . Moet de bepaling in Richtlijn 82/76/EEG ('), dat zowel                dan de criteria om vast te stellen, wat een „ passende
      de fulltime als de parttime opleiding van artsen-specia             bezoldiging " is, zowel voor fulltime als voor parttime
      listen „ op passende wijze [wordt] bezoldigd ", aldus                werkzaamheden ?
      worden uitgelegd dat ook voor de periode waarin door
      de Italiaanse Republiek vast te stellen specifieke bepa       O Richtlijn van de Raad van 26 januari 1982 ( PB L 43 van 15 . 2 .
      lingen zijn uitgebleven, deze bepaling ten gunste van               1982 , blz . 21 ).
                                                  GERECHT VAN EERSTE AANLEG
            BESCHIKKING VAN HET GERECHT                                           BESCHIKKING VAN HET GERECHT
                    VAN EERSTE AANLEG                                                        VAN EERSTE AANLEG
                     van 29 september 1997                                                   van 29 september 1997
in zaak T-4/97, R. D'Orazio en P. Hublau tegen Commis               in zaak T-70/97, Région wallonne tegen Commissie van
            sie van de Europese Gemeenschappen (')                                     de Europese Gemeenschappen H
(Steunmaatregelen van de Staten — Steun in staalsector —             (Steunmaatregelen van de staten — Steun in staalsector —
Beroep tot nietigverklaring — Artikel 33 van het EGKS               Beroep tot nietigverklaring — Artikel 33 van het EGKS
                Verdrag — Niet-ontvankelijkheid)                                       Verdrag — Niet-ontvankelijkheid)
                         ( 97/C 370/ 14 )                                                        ( 97/C 370/15 )
                       (Procestaai: Frans)                                                     (Procestaai: Frans)
In zaak T-4/97, R. D'Orazio en P. Hublau, respectievelijk            In zaak T-70/97, Région wallonne, vertegenwoordigd door
wonende te Clabecq respectievelijk te Tubeke ( België ), ver       J.-M. de Backer, O. Ralet en G. Vandersanden, advocaten
tegenwoordigd door P. Bonbled, C. Sokolowitch en O.                  te Brussel , domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij
Gemberling, advocaten te Brussel, rue Gatti de Gamond                Fiduciaire Myson SARL, rue de Cessange 30, tegen Com
239/4, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen                missie van de Europese Gemeenschappen ( gemachtigde : G.
(gemachtigde : G. Rozet), betreffende een beroep tot nietig         Rozet ), betreffende een beroep tot nietigverklaring van
verklaring van Beschikking 97/271 /EGKS van de Commis               Beschikking         97/271/EGKS      van    de Commissie     van
sie van 18 december 1996 inzake de financiële tussen                18 december 1996 inzake de financiële tussenkomst van
komst van het Waalse Gewest ten gunste van het staalbe              het Waalse Gewest ten gunste van het staalbedrijf Forges
drijf Forges de Clabecq ( PB L 106 van 24 . 4 . 1997,                de Clabecq ( PB L 106 van 24 . 4 . 1997, blz. 30 ), heeft het
blz . 30 ), heeft het Gerecht ( Eerste Kamer — uitgebreid ),         Gerecht ( Eerste Kamer — uitgebreid ), samengesteld als
samengesteld als volgt: A. Saggio, president, A. Kalogero           volgt: A. Saggio, president, A. Kalogeropoulos, V. Tiili , R.
poulos, V. Tiili, R. Moura Ramos en K. J. Pirrung, rech             Moura Ramos en K. J. Pirrung, rechters, griffier: H. Jung,
ters; griffier: H. Jung, op 29 september 1997 een beschik           op 29 september 1997 een beschikking gegeven waarvan
king gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:                     het dictum luidt als volgt:
1 . Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.                    1 . Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.
2.   Verzoekers worden in de kosten verwezen.                       2.     Verzoeker wordt in de kosten verwezen.
H PB C 74 van 8 . 3 . 1997.                                              PB C 181 van 14 . 6 . 1997 .