title: Zaak C-260/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Bacău (Roemenië) op 30 mei 2014 — Județul Neamț/Ministerul Dezvoltării Regionale și Administrației Publice

text:
               1.9.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 292/15

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Bacău (Roemenië) op 30 mei 2014 — Județul Neamț/Ministerul Dezvoltării Regionale și Administrației Publice
   (Zaak C-260/14)
   2014/C 292/19
   Procestaal: Roemeens

      Verwijzende rechter

   Curtea de Apel Bacău

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Județul Neamț

      Verwerende partij: Ministerul Dezvoltării Regionale și Administrației Publice

      Prejudiciële vragen

               1)

               Levert de niet-inachtneming door een aanbestedende dienst, tevens begunstigde van een subsidie van de structuurfondsen, van bepalingen inzake het plaatsen van een overheidsopdracht met een geschatte waarde onder het drempelbedrag van artikel 7, sub a, van richtlijn [2004/18/EG] (1), bij het plaatsen van de opdracht voor de uitvoering van de gesubsidieerde actie, een „onregelmatigheid” (Roemeens: „abatere”) op in de zin van artikel 1 van verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 (2), dan wel een „onregelmatigheid” (Roemeens: „neregularitate”) in de zin van artikel [2], lid 7, van verordening (EG) nr. 1083/2006 (3)?

               2)

               Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord: moet artikel 98, lid 2, tweede volzin, van verordening (EG) nr. 1083/2006 aldus worden uitgelegd dat financiële correcties door lidstaten, wanneer deze worden toegepast op medegefinancierde uitgaven van de structuurfondsen vanwege niet-inachtneming van bepalingen inzake overheidsopdrachten, administratieve maatregelen zijn in de zin van artikel 4 van verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95, dan wel administratieve sancties in de zin van artikel 5, sub c, van dezelfde verordening?

               3)

               Indien het antwoord op de tweede vraag luidt dat financiële correcties door lidstaten administratieve sancties zijn: is het in artikel 2, lid 2, tweede volzin, van verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 neergelegde beginsel van terugwerkende kracht van de minder strenge sanctie van toepassing?

               4)

               Indien financiële correcties zijn toegepast op medegefinancierde uitgaven van structuurfondsen vanwege niet-inachtneming van de bepalingen inzake overheidsopdrachten, staat artikel 2, lid 2, van verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 in samenhang met artikel 98, lid 2, tweede volzin, van verordening (EG) nr. 1083/2006, mede in het licht van het rechtszekerheidsbeginsel en het vertrouwensbeginsel, er dan aan in de weg dat een lidstaat financiële correcties toepast krachtens een nationale regeling die in werking is getreden nadat de vermeende schending van de bepalingen betreffende overheidsopdrachten plaats heeft gevonden?

      (1)  Richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten (PB L 134, blz. 114).

      (2)  Verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 van de Raad van 18 december 1995 betreffende de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen (PB L 312, blz. 1).

      (3)  Verordening (EG) nr. 1083/2006 van de Raad van 11 juli 2006 houdende algemene bepalingen inzake het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds en het Cohesiefonds en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1260/1999 (PB L 210, blz. 25).


title: Zaak T-490/08: Beroep ingesteld op 17 november 2008 — CM Capital Markets/BHIM — Carbon Capital Markets (CARBON CAPITAL MARKETS Emissions Compliance Solutions & Carbon Finance)

text:
               10.1.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 6/42

         Beroep ingesteld op 17 november 2008 — CM Capital Markets/BHIM — Carbon Capital Markets (CARBON CAPITAL MARKETS Emissions Compliance Solutions & Carbon Finance)
   (Zaak T-490/08)
   (2009/C 6/82)
   Taal van het verzoekschrift: Spaans
   Partijen

      Verzoekende partij: CM Capital Markets Holding, SA (Madrid, Spanje) (vertegenwoordigers: J. Calderón Chavero en T. Villate Consonni, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Carbon Capital Markets Ltd (Londen, Verenigd Koninkrijk)
   Conclusies

               —

               de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 3 september 2008 in zaak R 16/2008-1 vernietigen, zodat de aanvraag tot inschrijving van het litigieuze merk in zijn geheel wordt afgewezen;

               —

               verzoeksters vorderingen toewijzen;

               —

               het BHIM verwijzen in de kosten van deze procedure indien het verweer voert en in het ongelijk wordt gesteld.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: Carbon Capital Markets Limited

      Betrokken gemeenschapsmerk: beeldmerk „CARBON CAPITAL MARKETS (Emissions Compliance Solutions & Carbon Finance)” (aanvraagnr. 4.480.349) voor diensten van klasse 36

      Houder van het oppositiemerk of –teken in de oppositieprocedure: verzoekster

      Oppositiemerk of -teken: gemeenschapsbeeldmerk „Capital Markets” (aanvraagnr. 3.409.281) voor diensten van de klassen 35, 36 en 42; Spaans beeldmerk „Capital Markets” voor diensten van klasse 36

      Beslissing van de oppositieafdeling: afwijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk


title: Zaak T-15/11: Beroep ingesteld op 6 januari 2011 — Sina Bank/Raad

text:
               5.3.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 72/26

         Beroep ingesteld op 6 januari 2011 — Sina Bank/Raad
   (Zaak T-15/11)
   2011/C 72/43
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Sina Bank (Teheran, Iran) (vertegenwoordigers: B. Mettetal en C. Wucher-North, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               punt 8 van afdeling B van bijlage VIII bij verordening nr. 961/2010 (1) nietig verklaren, voor zover het verzoekster betreft;

               —

               het bij brief meegedeelde besluit van de Raad van 28 oktober 2010 nietig verklaren;

               —

               punt 8 van [hoofdstuk I], afdeling B, van bijlage II bij besluit 2010/413/GBVB van de Raad betreffende beperkende maatregelen tegen Iran (2) nietig verklaren, voor zover het betrekking heeft op verzoekster;

               —

               artikel 16, lid 2, van verordening nr. 961/2010 op verzoekster niet-toepasselijk verklaren;

               —

               artikel 20, lid 1, sub b, van besluit 2010/413/GBVB van de Raad op verzoekster niet-toepasselijk verklaren;

               —

               de raad verwijzen in de kosten van verzoekster en in zijn eigen kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Tot staving van haar vordering voert verzoekster vier middelen aan:

               1)

               Eerste middel: er is niet voldaan aan de wezenlijke criteria voor het plaatsen op een lijst op grond van de bestreden verordening en het bestreden besluit van 2010 wat verzoekster betreft, en/of de Raad maakte een kennelijke beoordelingsfout bij het bepalen of al dan niet aan deze criteria werd voldaan. Bijgevolg is de plaatsing van verzoekster op de lijst niet gerechtvaardigd.

               2)

               Tweede middel: de plaatsing van verzoekster op een lijst schendt het beginsel van gelijke behandeling;

                           —

                           verzoekster werd anders behandeld dan andere Iraanse banken;

                           —

                           verzoekster werd anders behandeld dan andere Iraanse banken op de lijst, zowel in de verordening van 2010 als in het besluit van 2010;

                           —

                           verzoekster werd anders behandeld dan „Daftar” en de Mostaz’s afan Foundation.

               3)

               Derde middel: het recht van verdediging werd niet geëerbiedigd en er is niet voldaan aan de vereiste van het opgeven van de redenen van de plaatsing op de lijst aangezien:

                           —

                           verzoekster geen informatie ontving van de Raad tot staving van diens standpunt behalve een bondige, algemene en onnauwkeurige motivering van twee regels;

                           —

                           ondanks verzoeksters gedetailleerde verzoeken om informatie aan de Raad aangaande haar plaatsing op een lijst, de Raad verzoekster niet antwoordde en zij evenmin antwoordde op de brieven van verzoeksters advocaat;

                           —

                           bovenvermelde situatie het onmogelijk maakt om uit te maken of de maatregel rechtens gegrond is of aangetast is door een onjuistheid;

                           —

                           elk bewijsstuk dat tegen verzoekster werd aangevoerd, aan haar had moeten worden meegedeeld op het moment van het nemen van de aanvankelijke beslissing tot bevriezing van haar tegoeden of zo spoedig mogelijk erna.

               4)

               Vierde middel: de beperkende maatregelen schenden verzoeksters eigendomsrecht en zijn niet evenredig, in strijd met het beginsel van de Europese Unie van evenredigheid van een beslissing, aangezien:

                           —

                           er geen verband is tussen de door de Raad nagestreefde doelstellingen en de aan verzoekster opgelegde beperkende maatregelen;

                           —

                           de Raad geen transactie heeft vermeld waarin verzoekster zou zijn betrokken;

                           —

                           er andere meer evenredige maatregelen bestaan tegen het risico van de beweerde Iraanse „nucleaire activiteiten” en de financiering ervan.

      (1)  Verordening (EU) nr. 961/2010 van de Raad van 25 oktober 2010 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran en tot intrekking van verordening (EG) nr. 423/2007 (PB L 281, blz. 1).

      (2)  Besluit 2010/413/GBVB van de Raad van 26 juli 2010 betreffende beperkende maatregelen tegen Iran en tot intrekking van gemeenschappelijk standpunt 2007/140/GBVB (PB L 195, blz. 39).


title: Zaak T-168/16: Beroep ingesteld op 18 april 2016 — Grizzly Tools/Commissie

text:
               25.7.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 270/45

         Beroep ingesteld op 18 april 2016 — Grizzly Tools/Commissie
   (Zaak T-168/16)
   (2016/C 270/52)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Grizzly Tools GmbH & Co. KG (Großostheim, Duitsland) (vertegenwoordiger: H. Fischer, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van uitvoeringsbesluit (EU) 2016/175 van de Europese Commissie van 8 februari 2016 betreffende een door Spanje krachtens richtlijn 2006/42/EG van het Europees Parlement en de Raad genomen maatregel om het in de handel brengen van een type hogedrukreiniger te verbieden (PB 2016, L 33, blz. 12),

               —

               verwijzing van verweerster in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster twee middelen aan.

               1.

               Eerste middel: schending van wezenlijke vormvoorschriften
               Verzoekster voert aan dat in het bestreden besluit de in artikel 296, tweede alinea, VWEU neergelegde motiveringsplicht niet is nagekomen, doordat de overwegingen tegenstrijdig en onduidelijk zijn.
               Daarenboven schendt het bestreden besluit het beginsel volgens hetwelk de Commissie de feiten correct moet vaststellen. In de vierde overweging stelde de Commissie ten onrechte dat verzoekster in de EG-verklaring van overeenstemming naar norm EN 60335-2-67-2009 zou verwijzen, wat onjuist is.

               2.

               Tweede middel: schending van artikel 11 van richtlijn 2006/42/EG (1)

         In dit verband wordt aangevoerd dat de Commissie de door Spanje genomen maatregel om het in de handel brengen te verbieden, ten onrechte als gerechtvaardigd heeft aangemerkt.
   De Spaanse autoriteiten en de Commissie hebben de hogedrukreiniger namelijk ingedeeld als toestel dat op twee manieren kan worden gebruikt, niet alleen als draagbaar toestel, maar ook als handgereedschap. Om die reden hebben zij een hogere beschermingsmaatstaf noodzakelijk geacht, hoewel de hogedrukreiniger niet als handgereedschap is bedoeld, en het gebruik ervan als handgereedschap geen redelijkerwijs voorzienbaar verkeerd gebruik in de zin van artikel 11, lid 1, van richtlijn 2006/42/EG uitmaakt.

      (1)  Richtlijn 2006/42/EG van het Europees Parlement en de Raad van 17 mei 2006 betreffende machines en tot wijziging van richtlijn 95/16/EG (PB 2006, L 57, blz. 24).


title: Zaak T-198/09: Beroep ingesteld op 20 mei 2009 — UOP/Commissie

text:
               18.7.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 167/19

         Beroep ingesteld op 20 mei 2009 — UOP/Commissie
   (Zaak T-198/09)
   2009/C 167/38
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: UOP Ltd (Brimsdown, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: B. Hartnett, Barrister en O. Geiss, lawyer)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen

      Conclusies

               —

               artikel 2, lid 2, van de beschikking van de Commissie van 16 juli 2008 betreffende de steunmaatregel die Frankrijk ten uitvoer heeft gelegd ten gunste van de groep IFP [C 51/05 (ex NN 84/05)] (1) nietig verklaren;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoekster vordert gedeeltelijke nietigverklaring van de beschikking van de Commissie van 16 juli 2008 betreffende de steunmaatregel die Frankrijk ten uitvoer heeft gelegd ten gunste van de groep Institut français du pétrole (IFP) [C 51/05 (ex NN 84/05)] [Kennisgeving geschied onder nummer C(2008) 1330], voor zover daarbij de steun onder bepaalde voorwaarden verenigbaar met de gemeenschappelijke markt is verklaard in de zin van artikel 87, lid 3, sub c, EG. Verzoekster is een concurrent van de verkrijger van de staatssteun en zijn dochterondernemingen, Axens en Prosernat.
   Verzoekster voert vier middelen aan tot staving van haar vordering.
   Ten eerste betoogt zij dat de Commissie blijk heeft gegeven van een kennelijk onjuiste opvatting van het recht en van de feiten alsmede artikel 87, lid 3, EG en de kaderregeling van 1996 inzake onderzoek en ontwikkeling heeft geschonden, doordat zij de aard van de door IFP krachtens bijlage I bij deze kaderregeling van 1996 verrichte onderzoeks- en ontwikkelingsactiviteiten verkeerd heeft gekwalificeerd en daardoor de gewogen maximale steunintensiteit verkeerd heeft bepaald. Verzoekster baseert haar middel op de volgende gronden: de activiteiten van Axens en Prosernat betreffende processen kunnen niet worden aangemerkt als onderzoek en ontwikkeling en de volledige preconcurrentiële ontwikkeling is door IFP verricht; IFP heeft ten minste het gedeelte van de preconcurrentiële ontwikkeling voor procestechnologie en voor katalysatoren, waarvoor het gebruik van proefinstallaties nodig is, en het gedeelte van de preconcurrentiële ontwikkeling dat binnen haar octrooiportefeuille valt, verricht.
   Ten tweede betoogt verzoekster dat de Commissie blijk heeft gegeven van een kennelijk onjuiste opvatting van het recht en van de feiten alsmede artikel 87, lid 3, EG en de kaderregeling van 1996 inzake onderzoek en ontwikkeling heeft geschonden door geen rekening te houden met de aan Axens en Prosernat, de dochterondernemingen van IFP, toegekende exploitatiesteun. Verzoekster baseert haar middel op drie gronden en stelt dat: er is geen rekening gehouden met rechtstreekse voordelen voor Axens vanwege het voortgezette gebruik van de proefinstallaties en indirecte voordelen voor Axens die voortvloeien uit door IFP verstrekte subsidies voor opleiding en uit internationale samenwerking van IFP op onderzoeksgebied.
   Ten derde stelt verzoekster dat de Commissie blijk heeft gegeven van een kennelijk onjuiste opvatting van het recht en van de feiten door tot de slotsom te komen dat de aan IFP en aan haar dochterondernemingen, Axens en Prosernat, toegekende steun een stimulerend effect heeft.
   Ten vierde stelt zij dat de Commissie blijk heeft gegeven van een kennelijk onjuiste opvatting van het recht en van de feiten door geen toereikende motivering te geven en/of door niet al het haar ter beschikking gestelde bewijs in aanmerking te nemen.

      (1)  PB 2009 L 53, blz. 13.


title: Beschikking van de President van het Gerecht van eerste Aanleg van 21 januari 2004 in zaak T-252/03 R, Fédération nationale de l'industrie et des commerces en gros des viandes (FNICGV) tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               17.4.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 94/43

      BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG

   van 21 januari 2004
   in zaak T-252/03 R, Fédération nationale de l'industrie et des commerces en gros des viandes (FNICGV) tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Kort geding - Mededinging - Betaling van geldboete - Bankgarantie - Ontvankelijkheid - Spoedeisendheid - Geen)
   (2004/C 94/122)
   Procestaal: Frans
   In zaak T-252/03 R, Fédération nationale de l'industrie et des commerces en gros des viandes (FNICGV), gevestigd te Parijs (Frankrijk), vertegenwoordigd door P. Abegg, advocaat, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, ondersteund door Franse Republiek (gemachtigden: G. de Bergues en F. Million), tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: P. Oliver en F. Lelièvre), betreffende een verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging van beschikking 2003/600/EG van de Commissie van 2 april 2003 betreffende een procedure op grond van artikel 81 van het EG-Verdrag (Zaak COMP/C.38.279/F3 – Frans rundvlees) (PB L 209, blz. 12), voorzover verzoekster daarbij een geldboete van 720 000 euro is opgelegd, en van de verplichting om een bankgarantie te stellen als voorwaarde voor het niet innen van die geldboete, heeft de president van het Gerecht op 21 januari 2004 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.

               2)

               De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.


title: Zaak T-45/14: Beroep ingesteld op 20 januari 2014 — HTTS en Bateni/Raad

text:
               8.3.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 71/27

      Beroep ingesteld op 20 januari 2014 — HTTS en Bateni/Raad
      (Zaak T-45/14)
      (2014/C 71/50)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partijen: HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH (Hamburg, Duitsland); en Naser Bateni (Hamburg) (vertegenwoordigers: M. Schlingmann en F. Lautenschlager, advocaten)

         Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

         Conclusies

      Eerste verzoekster verzoekt het Gerecht:

                  —

                  besluit 2013/661/GBVB van de Raad van 15 november 2013 houdende wijziging van besluit 2010/413/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Iran nietig te verklaren, voor zover het eerste verzoekster betreft;

                  —

                  uitvoeringsverordening (EU) nr. 1154/2013 van de Raad van 15 november 2013 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 267/2012 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran nietig te verklaren, voor zover die eerste verzoekster betreft;

                  —

                  de Raad te verwijzen in de kosten, meer in het bijzonder de door eerste verzoekster gemaakte kosten;

            Tweede verzoeker verzoekt het Gerecht:

                  —

                  besluit 2013/661/GBVB van de Raad van 15 november 2013 houdende wijziging van besluit 2010/413/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Iran nietig te verklaren, voor zover het tweede verzoeker betreft;

                  —

                  uitvoeringsverordening (EU) nr. 1154/2013 van de Raad van 15 november 2013 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 267/2012 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran nietig te verklaren, voor zover die tweede verzoeker betreft;

                  —

                  de Raad te verwijzen in de kosten, meer in het bijzonder de door tweede verzoeker gemaakte kosten;

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekende partijen vier middelen aan.

                  1)

                  Eerste middel ontleend aan de onrechtmatigheid en niet-toepasselijkheid van de gewijzigde versie van besluit 2010/413/GBVB en van verordening (EU) nr. 267/2012 (1) overeenkomstig artikel 277 VWEU.
                  In dit verband voeren verzoekers met name aan dat de Raad de rechtsgrondslag voor de opname van verzoekers op de lijsten van maatregelen, heeft gewijzigd om maatregelen op hen te kunnen toepassen. Door de rechtsgrondslag te wijzigen heeft de Raad dus kennelijk zijn beoordelingsvrijheid misbruikt.

                  2)

                  Tweede middel, ontleend aan schending van het recht op effectieve rechterlijke bescherming en van de motiveringsplicht.
                  Verzoekers voeren in wezen aan dat de Raad hun opname op de lijsten van maatregelen niet toereikend heeft gemotiveerd. Er wordt geen motivering gegeven voor de wezenlijke elementen waarop de Raad zijn besluit baseert.

                  3)

                  Derde middel ontleend aan het feit dat er geen grondslag is voor de opname van verzoekers op de lijsten van maatregelen
                  In het kader van dit middel voeren verzoekers aan dat de motivering van de Raad inhoudelijk niet rechtvaardigt dat verzoekers opnieuw worden opgenomen op de lijsten van maatregelen.

                  4)

                  Vierde middel ontleend aan schending van eigendomsrecht, van de vrijheid van ondernemerschap, van het recht op eerbiediging van het gezinsleven en van het evenredigheidsbeginsel
                  Ten slotte voeren verzoekers aan dat het feit dat zij opnieuw zijn opgenomen op de lijsten van maatregelen een schending vormt van hun eigendomsrecht en van hun vrijheid van ondernemerschap alsmede van het recht op eerbiediging van het gezinsleven van tweede verzoeker. Zij zijn van mening dat hun opname op de lijsten van maatregelen een onevenredige inbreuk vormt, die kennelijk niet geschikt is om de door de bestreden handelingen nagestreefde doelstellingen te verwezenlijken en dat die opname in elk geval verder gaat dan noodzakelijk is ter verwezenlijking van die doelstellingen.

         (1)  Verordening (EU) nr. 267/2012 van de Raad van 23 maart 2012 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran en tot intrekking van verordening (EU) nr. 961/2010 (PB. L 88, blz. 1).


title: Zaak F-57/12: Beroep ingesteld op 28 mei 2012 — ZZ/Commissie

text:
               28.7.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 227/37

         Beroep ingesteld op 28 mei 2012 — ZZ/Commissie
   (Zaak F-57/12)
   2012/C 227/63
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: ZZ (vertegenwoordiger: G. Cipresa, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit van de Commissie om verzoekers invaliditeitsuitkering voor de maanden juni tot september 2011 te verminderen

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               nietigverklaring van het besluit van de Commissie tot afwijzing van het verzoek van 19 oktober 2011, voor zover dit bestaat;

               —

               nietigverklaring van het besluit van de Commissie tot afwijzing van de klacht van 20 oktober 2011, voor zover dit bestaat;

               —

               nietigverklaring van de besluiten, indien en voor zover deze bestaan, op basis waarvan de Commissie verzoekers invaliditeitsuitkering voor de maanden juni tot september 2011 ten onrechte voor een totaalbedrag van 1 661 EUR heeft gekort, en van de besluiten tot uitvoering van de volgende kortingen, indien en voor zover deze bestaan;

               —

               veroordeling van de Commissie tot betaling van het bedrag van 1 661 EUR aan verzoeker, met een jaarlijkse rente van 15 % en met jaarlijkse kapitalisatie, vanaf 27 oktober 2011 en tot de dag waarop die betaling zal plaatsvinden;

               —

               verwijzing van de Commissie in de kosten.


title: Zaak C-298/11: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Varna (Bulgarije)op 14 juni 2011 — Dobrudzhanska petrolna kompania AD/Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” , grad Varna, pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite (Directeur van de Directie „Betwisting en beheer van de tenuitvoerlegging” , Varna, bij het centrale bestuur van het Nationaal Agentschap voor Inkomsten)

text:
               6.8.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 232/22

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Varna (Bulgarije)op 14 juni 2011 — Dobrudzhanska petrolna kompania AD/Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto”, grad Varna, pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite (Directeur van de Directie „Betwisting en beheer van de tenuitvoerlegging”, Varna, bij het centrale bestuur van het Nationaal Agentschap voor Inkomsten)
   (Zaak C-298/11)
   2011/C 232/35
   Procestaal: Bulgaars

      Verwijzende rechter

   Administrativen sad Varna

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Dobrudzhanska petrolna kompania AD

      Verwerende partijen: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto”, grad Varna, pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite (Directeur van de Directie „Betwisting en beheer van de tenuitvoerlegging”, Varna, bij het centrale bestuur van het Nationaal Agentschap voor Inkomsten)

      Prejudiciële vragen

               1)

               Dient artikel 80, lid 1, sub a en b, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) aldus te worden uitgelegd dat bij leveringen tussen verbonden personen, wanneer de tegenprestatie lager is dan de normale waarde, de normale waarde van de transactie alleen dan als maatstaf van heffing wordt gehanteerd wanneer de leverancier of de afnemer geen recht heeft op volledige aftrek van de op de koop respectievelijk de productie van de geleverde goederen toepasselijke voorbelasting?

               2)

               Dient artikel 80, lid 1, sub a en b, van richtlijn 2006/112 aldus te worden uitgelegd dat een lidstaat geen maatregelen mag nemen die bepalen dat de maatstaf van heffing uitsluitend de normale waarde is, wanneer de leverancier het recht op volledige aftrek van de voorbelasting heeft uitgeoefend op goederen en diensten die het voorwerp zijn van opeenvolgende leveringen tussen verbonden partijen waarvan de waarde lager is dan de normale waarde, dit recht op aftrek van btw niet overeenkomstig artikelen 173 tot en met 177 van de richtlijn is gecorrigeerd en de levering niet is vrijgesteld van belasting zoals bedoeld in de artikelen 132, 135, 136, 371, 375, 376, 377, 378, lid 2, 380, lid 2, alsmede 380 tot en met 390 van de richtlijn?

               3)

               Dient artikel 80, lid 1, sub a en b, van richtlijn 2006/112 aldus te worden uitgelegd dat een lidstaat geen maatregelen mag nemen die bepalen dat de maatstaf van heffing uitsluitend de normale waarde is, wanneer de afnemer het recht op volledige aftrek van de btw op goederen en diensten heeft uitgeoefend, waarbij de opeenvolgende leveringen tussen verbonden personen goederen betreffen waarvan de waarde lager is dan de normale waarde, en dit recht op aftrek van btw niet overeenkomstig de artikelen 173 tot en met 177 van de richtlijn is gecorrigeerd?

               4)

               Bevat artikel 80, lid 1, sub a en b, van richtlijn 2006/112 een uitputtende opsomming van de gevallen waarin de betrokken lidstaat maatregelen kan nemen volgens welke de maatstaf van heffing bij leveringen de normale waarde is?

               5)

               Is een nationale wettelijke regeling zoals die van artikel 27, lid 3, nr. 1, van de Zakon za danak varhu dobavenata stoynost (btw-wet) geoorloofd in andere dan de in artikel 80, lid 1, sub a, b en c, van richtlijn 2006/112 vermelde omstandigheden?

               6)

               Heeft artikel 80, lid 1, sub a en b, van richtlijn 2006/112 rechtstreekse werking in een situatie zoals in casu aan de orde, en kan deze bepaling door de nationale rechter rechtstreeks worden toegepast?

      (1)  PB L 347, blz. 1.


title: Zaak C-288/11 P: Hogere voorziening ingesteld op 8 juni 2011 door Mitteldeutsche Flughafen AG, Flughafen Leipzig/Halle GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 24 maart 2011 in de gevoegde zaken T-443/08 en T-455/08, Freistaat Sachsen e.a./Europese Commissie

text:
               27.8.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 252/16

         Hogere voorziening ingesteld op 8 juni 2011 door Mitteldeutsche Flughafen AG, Flughafen Leipzig/Halle GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 24 maart 2011 in de gevoegde zaken T-443/08 en T-455/08, Freistaat Sachsen e.a./Europese Commissie
   (Zaak C-288/11 P)
   2011/C 252/30
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Rekwirantes: Mitteldeutsche Flughafen AG, Flughafen Leipzig/Halle GmbH (vertegenwoordigers: M. Núñez-Müller en J. Dammann, Rechtsanwälte)

      Andere partijen in de procedure: Freistaat Sachsen, Land Sachsen-Anhalt, Bondsrepubliek Duitsland, Arbeitsgemeinschaft Deutscher Verkehrsflughäfen eV (ADV), Europese Commissie

      Conclusies

               —

               punt 4 van het dictum van het bestreden arrest, waarbij het beroep in zaak T-455/08 wordt verworpen voor het overige, en de desbetreffende beslissing over de kosten in punt 6 vernietigen;

               —

               de zaak zelf afdoen en het beroep in zaak T-455/08 toewijzen waar dat strekt tot nietigverklaring van de litigieuze beschikking voor zover de Europese Commissie daarin vaststelt dat de door Duitsland voor de aanleg van een nieuwe start- en landingsbaan zuid en de bouw van de bijbehorende luchthaveninstallaties op de luchthaven Leipzig-Halle genomen maatregel tot kapitaalinbreng, staatssteun in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU (ex artikel 87, lid 1, EG) vormt;

               —

               de Europese Commissie verwijzen in de kosten van de hogere voorziening en — ter vervanging van punt 7 van het dictum van het bestreden arrest — in die van de procedure in eerste aanleg in zaak T-455/08.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De onderhavige hogere voorziening is gericht tegen het arrest waarbij het Gerecht rekwirantes’ beroep tot gedeeltelijke nietigverklaring van beschikking 2008/948/EG van de Commissie van 23 juli 2008 betreffende maatregelen van Duitsland ten gunste van DHL en Flughafen Leipzig/Halle GmbH, gedeeltelijk heeft verworpen.
   De hogere voorziening is inhoudelijk beperkt: zij is niet gericht tegen punt 3 van het dictum van het bestreden arrest, waarbij het Gerecht artikel 1 van de litigieuze beschikking gedeeltelijk nietig heeft verklaard, maar uitsluitend tegen punt 4 van dat dictum, waarmee het Gerecht het beroep heeft verworpen „voor het overige”. Bijgevolg ziet de hogere voorziening evenmin op de vergunning die op grond van artikel 107, lid 3, VWEU in de tweede helft van de zin van artikel 1 van de litigieuze beschikking wordt verleend; zij is integendeel enkel gericht tegen de kwalificatie van de betrokken financieringsmaatregelen als staatssteun in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU.
   Ter onderbouwing van hun hogere voorziening voeren rekwirantes de volgende middelen aan.
   Het bestreden arrest schendt artikel 107, lid 1, VWEU. Anders dan het Gerecht oordeelt, is Flughafen Leipzig/Halle GmbH uit het oogpunt van de betrokken infrastructuurmaatregelen en de financiering daarvan geen onderneming in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU. De aanleg van infrastructuur voor een regionale luchthaven vormt geen economische activiteit. Bijgevolg zijn de regels betreffende staatssteun niet van toepassing op de onderhavige situatie.
   Voorts schendt het bestreden arrest het verbod van terugwerkende kracht, het rechtszekerheids- en het vertrouwensbeginsel. In de litigieuze beschikking heeft de Commissie de op 9 december 2005 bekendgemaakte mededeling inzake communautaire richtsnoeren voor financiering van luchthavens en aanloopsteun van de overheid voor luchtvaartmaatschappijen met een regionale luchthaven als thuishaven, retroactief op de reeds op 4 november 2004 vastgestelde infrastructuurmaatregelen toegepast. Het Gerecht heeft geoordeeld dat er geen sprake is van retroactieve toepassing van de richtsnoeren 2005 en houdt daarmee, in strijd met de voormelde beginselen, een door de Commissie tot stand gebrachte tegenstrijdige en feitelijk onjuiste rechtssituatie in stand. Verder gaat het bestreden arrest eraan voorbij dat de zogeheten richtsnoeren voor het luchtverkeer 1994, ingevolge dewelke de financiering door de overheid van luchthaveninfrastructuur een algemene maatregel is en dus niet aan het toezicht op staatssteun onderworpen is, nog altijd van kracht zijn.
   Het bestreden arrest schendt ook artikel 1, sub b-v, respectievelijk de artikelen 17 en 18 van verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (1), omdat het Gerecht de bepalingen van voormelde verordening inzake bestaande steun niet op de door hem als staatssteun gekwalificeerde kapitaalinbreng van 4 november 2004 heeft toegepast.
   Het bestreden arrest maakt ten slotte inbreuk op de in het VWEU neergelegde bevoegdheidsverdeling. Met zijn uitlegging van het begrip „onderneming” in artikel 107, lid 1, VWEU schendt het Gerecht het primaire recht, aangezien het maatregelen van de lidstaten aan het toezicht op staatssteun onderwerpt, terwijl die maatregelen niet onder de regels inzake staatssteun vallen.
   Tot slot schendt het bestreden arrest, wegens onvolledigheid van de gronden, nog de motiveringsplicht ex artikel 81 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht.

      (1)  PB L 83, blz. 1.


title: Zaak T-559/10: Beroep ingesteld op 7 december 2010 — Laboratoire Garnier/BHIM (natural beauty)

text:
               5.2.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 38/16

         Beroep ingesteld op 7 december 2010 — Laboratoire Garnier/BHIM (natural beauty)
   (Zaak T-559/10)
   2011/C 38/30
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Laboratoire Garnier et Cie (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordigers: R. Dissmann en A. Steegmann, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Conclusies

               —

               de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 23 september 2010 in zaak R 971/2010-1 vernietigen;

               —

               het Bureau verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Betrokken gemeenschapsmerk: beeldmerk „natural beauty” voor waren van klasse 3 — gemeenschapsmerkaanvraag nr. 8294233

      Beslissing van de onderzoeker: afwijzing van de gemeenschapsmerkaanvraag

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 7, lid 1, sub b en c, van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad, overeenkomstig artikel 65, lid 2, van die verordening, aangezien de kamer van beroep ten onrechte heeft geconcludeerd dat die absolute weigeringsgronden van toepassing zijn op het bestreden merk.


title: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van  15 december 2005  in zaak C-67/05: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek Duitsland (Niet-nakoming — Richtlijn 2000/60/EG — Communautaire maatregelen betreffende waterbeleid — Niet-uitvoering binnen gestelde termijn)

text:
               11.2.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 36/17

      ARREST VAN HET HOF

   (Zesde kamer)
   van 15 december 2005
   in zaak C-67/05: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek Duitsland (1)

   (Niet-nakoming - Richtlijn 2000/60/EG - Communautaire maatregelen betreffende waterbeleid - Niet-uitvoering binnen gestelde termijn)
   (2006/C 36/32)
   Procestaal: Duits
   In zaak C-67/05, betreffende een beroep wegens niet-nakoming krachtens artikel 226 EG, ingesteld op 11 februari 2005, Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: U. Wölker en S. Pardo Quintillán) tegen Bondsrepubliek Duitsland (gemachtigde: U. Forsthoff), heeft het Hof (Zesde kamer), samengesteld als volgt: J. Malenovský, kamerpresident, J.-P. Puissochet en A. Ó Caoimh (rapporteur), rechters; advocaat-generaal: P. Léger; griffier: R. Grass, op 15 december 2005 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn voor het volgen van richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid, is de Bondsrepubliek Duitsland de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.

               2)

               De Bondsrepubliek Duitsland wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 82 van 2.4.2005.


title: Zaak C-383/13: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (Nederland) op 5 juli 2013 — M. G., N. R., andere partij: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

text:
               7.9.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 260/34

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (Nederland) op 5 juli 2013 — M. G., N. R., andere partij: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
   (Zaak C-383/13)
   2013/C 260/62
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Raad van State

      Partijen in het hoofdgeding

               Verzoekers

               :

                           M. G.

                           N. R.

               Andere partij

               :

               Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

      Prejudiciële vragen

               1)

               Brengt schending door het nationale bestuursorgaan van het algemene beginsel van de eerbiediging van de rechten van de verdediging, dat ook tot uitdrukking is gebracht in artikel 41, tweede lid, van het Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie (1), bij (de totstandkoming van) een verlengingsbesluit als bedoeld in artikel 15, zesde lid, van richtlijn 2008/115/EG (2) van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven, zonder meer en in alle gevallen met zich dat de bewaring moet worden opgeheven?

               2)

               Laat dit algemene beginsel van de eerbiediging van de rechten van de verdediging ruimte voor een belangenafweging, waarbij naast de ernst van de schending van dit beginsel en de daardoor geschonden belangen van de vreemdeling, tevens rekening wordt gehouden met de door de verlenging van de bewaring gediende belangen van de lidstaat?

      (1)  PB 2000, C 364, blz. 1.

      (2)  PB L 348, blz. 98.


title: Zaak T-436/12: Arrest van het Gerecht van 8 juli 2015 — Deutsche Rockwool Mineralwoll/BHIM — Ceramicas del Foix (Rock & Rock) [„Gemeenschapsmerk — Nietigheidsprocedure — Gemeenschapsbeeldmerk Rock & Rock — Oudere nationale woordmerken MASTERROCK, FIXROCK, FLEXIROCK, COVERROCK en CEILROCK — Relatieve weigeringsgrond — Artikel 8, lid 1, onder b), en artikel 53, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009”]

text:
               24.8.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 279/30

         Arrest van het Gerecht van 8 juli 2015 — Deutsche Rockwool Mineralwoll/BHIM — Ceramicas del Foix (Rock & Rock)
   (Zaak T-436/12) (1)

   ([„Gemeenschapsmerk - Nietigheidsprocedure - Gemeenschapsbeeldmerk Rock & Rock - Oudere nationale woordmerken MASTERROCK, FIXROCK, FLEXIROCK, COVERROCK en CEILROCK - Relatieve weigeringsgrond - Artikel 8, lid 1, onder b), en artikel 53, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009”])
   (2015/C 279/37)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Deutsche Rockwool Mineralwoll GmbH & Co. OHG (Gladbeck, Duitsland) (vertegenwoordiger: J. Krenzel, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: L. Rampini, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: Ceramicas del Foix, SA (Barcelona, Spanje) (vertegenwoordigers: M. Pérez Serres en R. Guerras Mazón, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 10 juli 2012 (zaak R 495/2011-2) inzake een nietigheidsprocedure tussen Deutsche Rockwool Mineralwoll GmbH & Co. OHG en Ceramicas del Foix, SA

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Deutsche Rockwool Mineralwoll GmbH & Co. OHG wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 379 van 8.12.2012.


title: Zaak F-132/14: Beroep ingesteld op 17 november 2014 — ZZ/Europees Parlement

text:
               2.2.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 34/52

         Beroep ingesteld op 17 november 2014 — ZZ/Europees Parlement
   (Zaak F-132/14)
   (2015/C 034/64)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: ZZ (vertegenwoordiger: L. Levi, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Parlement

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van de besluiten van het Europees Parlement genomen ter uitvoering van het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 12 december 2013, F-129/12, CH/Parlement, en houdende weigering om een administratief onderzoek in te stellen naar verzoeksters wegens geweld ingediende klacht, betaling aan verzoekster van een aanvullend bedrag ter financiële compensatie en toekenning aan verzoekster van alle (bijkomende) voordelen verband houdende met haar overeenkomst van geaccrediteerd parlementair medewerkster waarvan de beëindiging nietig is verklaard bij het voormelde arrest van het Gerecht, en verzoek om vergoeding van de materiële en immateriële schade die zou zijn geleden

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               nietigverklaring van het besluit van het Europees Parlement van 3 maart 2014, voor zover daarbij is geweigerd om een administratief onderzoek in te stellen in verband met de door verzoekster wegens geweld ingediende klacht, en van 2 april 2014, voor zover daarbij is geweigerd om verzoekster het bedrag van 5  686 EUR te betalen, welke besluiten de maatregelen vormen die de instelling haars inziens heeft getroffen ter uitvoering van het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 12 december 2013 in zaak F-129/12, CH/Europees Parlement;

               —

               nietigverklaring van het besluit van het Europees Parlement van 4 augustus 2014, ontvangen op 7 augustus 2014, tot afwijzing van verzoeksters klacht van 16 april 2014, voor zover daarbij is geweigerd om verzoekster het bedrag van 5  686 EUR te betalen, de schade te vergoeden die zij heeft geleden door te late verkrijging van een gpm-badge, een e-mailadres op kantoor en toegang tot het intranet van het Europees Parlement, een administratief onderzoek in te stellen naar haar klacht wegens geweld en de immateriële schade te vergoeden die zij door laatstgenoemde weigering zou hebben geleden;

               —

               veroordeling van de verwerende partij tot betaling van een bedrag van 1 44  000 EUR ter vergoeding van verzoeksters materiële schade;

               —

               veroordeling van de verwerende partij tot betaling van een ex aequo et bono op 60  000 EUR vastgesteld bedrag ter vergoeding van verzoeksters immateriële schade;

               —

               veroordeling van de verwerende partij tot betaling van vertragingsrente over de voormelde bedragen van 5  686 EUR en 1 44  000 EUR, tegen het tarief van de Europese Centrale Bank, vermeerderd met twee punten;

               —

               verwijzing van de verwerende partij in alle kosten.


title: Zaak T-441/11: Arrest van het Gerecht van 9 december 2014 — Peftiev/Raad ( „Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen tegen Belarus — Bevriezing van tegoeden — Motiveringsplicht — Rechten van de verdediging — Recht om te worden gehoord — Beoordelingsfout” )

text:
               2.2.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 34/31

         Arrest van het Gerecht van 9 december 2014 — Peftiev/Raad
   (Zaak T-441/11) (1)

   ((„Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - Beperkende maatregelen tegen Belarus - Bevriezing van tegoeden - Motiveringsplicht - Rechten van de verdediging - Recht om te worden gehoord - Beoordelingsfout”))
   (2015/C 034/34)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Vladimir Peftiev (Minsk, Belarus) (vertegenwoordigers: V. Vaitkutė Pavan, A. Smaliukas, E. Matulionyte, T. Milašauskas, advocaten, en M. Shenk, solicitor)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: M. Bishop en F. Naert, gemachtigden)

      Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: T. Scharf en E. Paasivirta, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek tot nietigverklaring van besluit 2011/357/GBVB van de Raad van 20 juni 2011 tot wijziging van besluit 2010/639/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde functionarissen van Belarus (PB L 161, blz. 25), verordening (EU) nr. 588/2011 van de Raad van 20 juni 2011 tot wijziging van verordening (EG) nr. 765/2006 betreffende beperkende maatregelen tegen president Loekasjenko en bepaalde functionarissen van Belarus (PB L 161, blz. 1), besluit 2011/666/GBVB van de Raad van 10 oktober 2011 tot wijziging van besluit 2010/639/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Belarus (PB L 265, blz. 17), uitvoeringsverordening (EU) nr. 1000/2011 van de Raad van 10 oktober 2011 tot uitvoering van artikel 8 bis, lid 1, van verordening (EG) nr. 765/2006 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde functionarissen van Belarus (PB L 265, blz. 8), besluit 2012/642/GBVB van de Raad van 15 oktober 2012 betreffende beperkende maatregelen tegen Belarus (PB L 285, blz. 1), uitvoeringsverordening (EU) nr. 1017/2012 van de Raad van 6 november 2012 houdende uitvoering van artikel 8 bis, lid 1, van verordening (EG) nr. 765/2006 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Belarus (PB L 307, blz. 7), besluit 2013/534/GBVB van de Raad van 29 oktober 2013 tot wijziging van besluit 2012/642 (PB L 288, blz. 69) en uitvoeringsverordening (EU) nr. 1054/2013 van de Raad van 29 oktober 2013 tot uitvoering van artikel 8 bis, lid 1, van verordening (EG) nr. 765/2006 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Belarus (PB L 288, blz. 1), voor zover die handelingen verzoeker betreffen

      Dictum

               1)

               Besluit 2011/357/GBVB van de Raad van 20 juni 2011 tot wijziging van besluit 2010/639/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde functionarissen van Belarus, verordening (EU) nr. 588/2011 van de Raad van 20 juni 2011 tot wijziging van verordening (EG) nr. 765/2006 betreffende beperkende maatregelen tegen president Loekasjenko en bepaalde functionarissen van Belarus, besluit 2011/666/GBVB van de Raad van 10 oktober 2011 tot wijziging van besluit 2010/639/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Belarus, uitvoeringsverordening (EU) nr. 1000/2011 van de Raad van 10 oktober 2011 tot uitvoering van artikel 8 bis, lid 1, van verordening (EG) nr. 765/2006 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde functionarissen van Belarus, besluit 2012/642/GBVB van de Raad van 15 oktober 2012 betreffende beperkende maatregelen tegen Belarus en uitvoeringsverordening (EU) nr. 1017/2012 van de Raad van 6 november 2012 houdende uitvoering van artikel 8 bis, lid 1, van verordening (EG) nr. 765/2006 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Belarus worden nietig verklaard voor zover zij Vladimir Peftiev betreffen.

               2)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard voor zover het betrekking heeft op, enerzijds, besluit 2013/534/GBVB van de Raad van 29 oktober 2013 tot wijziging van besluit 2012/642 en, anderzijds, uitvoeringsverordening (EU) nr. 1054/2013 van de Raad van 29 oktober 2013 tot uitvoering van artikel 8 bis, lid 1, van verordening (EG) nr. 765/2006 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Belarus.

               3)

               De Raad van de Europese Unie zal zijn eigen kosten dragen alsmede die van Peftiev.

               4)

               De Europese Commissie zal haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 290 van 1.10.2011.


title: Zaak T-421/09: Beroep ingesteld op 19 oktober 2009 — DEI/Commissie

text:
               16.1.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 11/28

         Beroep ingesteld op 19 oktober 2009 — DEI/Commissie
   (Zaak T-421/09)
   2010/C 11/55
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Verzoekende partij: Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI) (Athene, Griekenland) (vertegenwoordiger: P. Anestis, advocaat)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen

      Conclusies

               —

               de beschikking nietig verklaren;

               —

               de Commissie in de kosten verwijzen.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Op 5 maart 2008 heeft de Commissie beschikking C(2008) 824 def. betreffende de toekenning of de instandhouding door de Helleense Republiek van rechten voor de lignietwinning ten gunste van de Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (hierna: „verzoekster”) vastgesteld, waarin zij heeft geoordeeld dat de Helleense Republiek artikel 86, lid 1, EG juncto artikel 82 EG had geschonden door ten gunste van verzoekster bijzondere rechten toe te kennen of in stand te houden voor de winning van ligniet in Griekenland, waardoor zij een situatie van ongelijkheid van kansen tussen marktdeelnemers in de hand werkte, wat de toegang tot primaire brandstoffen voor de productie van elektriciteit betreft, en verzoekster in staat stelde haar machtspositie op de Griekse groothandelsmarkt in stand te houden of te versterken.
   Verzoekster heeft die beschikking bestreden met een beroep tot nietigverklaring voor het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen, ingeschreven onder nummer T-169/08 en aanhangig.
   Het onderhavige beroep strekt tot nietigverklaring, krachtens artikel 230, lid 4, EG, van beschikking C(2009) 6244 def. van de Commissie van 4 augustus 2009 (hierna: „bestreden beschikking”) „tot invoering van specifieke maatregelen om de concurrentiebeperkende effecten te verhelpen van de inbreuk waarvan sprake was in de beschikking van de Commissie van 5 maart 2008 betreffende het verlenen of in stand houden door de Helleense Republiek van rechten voor lignietwinning ten gunste van Public Power Corporation SA [Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE]”.
   Met het eerste middel tot nietigverklaring stelt verzoekster dat de Commissie blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en de feiten kennelijk verkeerd heeft beoordeeld, doordat zij enerzijds de relevante markten onjuist heeft bepaald door geen rekening te houden met het feit dat, voor het produceren van elektriciteit, andere brandstoffen, zoals aardgas, ligniet kunnen vervangen en dus tot dezelfde markt behoren, en anderzijds de geografische dimensie van de markt voor de levering van ligniet in Griekenland voor de productie van elektriciteit onjuist heeft beoordeeld aangezien de markt voor de levering van ligniet zich tot het ruimere gebied van de Balkan uitstrekt.
   Met het tweede middel tot nietigverklaring stelt verzoekster dat de bestreden beschikking blijk geeft van een onjuiste rechtsopvatting en een verkeerde beoordeling van de feiten met betrekking tot de noodzaak corrigerende maatregelen op te leggen. In de eerste plaats betoogt verzoekster dat de Commissie een dwaling heeft begaan door bij de vaststelling van de corrigerende maatregelen geen rekening te houden met de juridische argumenten en de feitelijke gegevens die aan bod zijn gekomen tijdens de administratieve procedure en de procedure tot nietigverklaring betreffende de beschikking van maart 2008. In de tweede plaats zou de Commissie ten onrechte de belangrijke nieuwe elementen die DEI in verband met de verdere openstelling van de groothandelsmarkt voor elektriciteit heeft aangevoerd, hebben verworpen op grond dat het niet om wezenlijke nieuwe feiten gaat. In de derde plaats berust de bestreden beschikking volgens verzoekster op een onjuiste berekening van de hoeveelheden ligniet die aan de concurrenten moeten worden geleverd om de gestelde inbreuk ongedaan te maken.
   Met het derde middel tot nietigverklaring stelt verzoekster dat de bestreden beschikking niet aan de motiveringsregels voldoet, maar eenvoudig in summiere vorm bepaalde door verzoekster tijdens de administratieve procedure aangevoerde argumenten heeft herhaald, zonder ze echter te weerleggen. Ook maken de overwegingen van de beschikking met betrekking tot de geografische dimensie van de markt voor ligniet het de adressaat van de beschikking niet mogelijk, de definitieve conclusies van verweerster op dit punt te begrijpen. Ten slotte betoogt verzoekster dat de beschikking niet motiveert waarom 40 % wordt beschouwd als het noodzakelijke percentage van de exploiteerbare lignietvoorraden waartoe de concurrentie van DEI toegang moet hebben.
   Ten slotte stelt verzoekster met het vierde middel tot nietigverklaring dat de bestreden beschikking in strijd is met de beginselen van contractvrijheid en evenredigheid. Voor zover de beschikking particulieren die in de toekomst, via aanbestedingsprocedures, winningsrechten voor de vindplaatsen te Drama, Elassona, Vegora en Vevi zullen verwerven, verbiedt om hoeveelheden gewonnen ligniet aan DEI te verkopen, beperkt zij automatisch op onevenredige wijze de contractvrijheid van verzoekster en van derden. Bovendien vormen — gezien de belangrijke ontwikkelingen die getuigen van de geleidelijke openstelling van de Griekse elektriciteitsmarkt — de uitsluiting van DEI van de aanbestedingen voor alle nieuwe rechten op ligniet en de ongerechtvaardigde beperking van haar ondernemingsactiviteit, onnodige maatregelen die onevenredig zijn met de gestelde schending.


title: Zaak C-383/09: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 9 juni 2011 — Europese Commissie/Franse Republiek (Niet-nakoming — Habitatrichtlijn — Ontoereikende beschermingsmaatregelen voor de diersoort Cricetus cricetus (hamster) — Verslechtering van habitat)

text:
               30.7.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 226/3

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 9 juni 2011 — Europese Commissie/Franse Republiek
   (Zaak C-383/09) (1)

   (Niet-nakoming - Habitatrichtlijn - Ontoereikende beschermingsmaatregelen voor de diersoort Cricetus cricetus (hamster) - Verslechtering van habitat)
   2011/C 226/04
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: O. Beynet en D. Recchia, gemachtigden)

      Verwerende partij: Franse Republiek (vertegenwoordigers: G. de Bergues en S. Menez, gemachtigden)

      Voorwerp

   Niet-nakoming — Verzuim om maatregelen te treffen die nodig zijn om te voldoen aan artikel 12, lid 1, sub d, van richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna (PB L 206, blz. 7) — Ontoereikendheid van de maatregelen die zijn genomen ter bescherming van de diersoort Cricetus cricetus (hamster) — Verslechtering van habitat

      Dictum

               1)

               Door geen maatregelenpakket vast te stellen waardoor de hamstersoort (Cricetus cricetus) strikt kan worden beschermd, is de Franse Republiek de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 12, lid 1, sub d, van richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitat en de wilde flora en fauna, zoals gewijzigd bij richtlijn 2006/105/EG van de Raad van 20 november 2006.

               2)

               De Franse Republiek wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 312 van 19.12.2009.


title: Zaak C-234/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk) op 4 mei 2017 — XC e.a.

text:
               24.7.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 239/27

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk) op 4 mei 2017 — XC e.a.
   (Zaak C-234/17)
   (2017/C 239/33)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Oberster Gerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: XC, YB, ZA

      Prejudiciële vraag

   Moet het Unierecht — inzonderheid artikel 4, lid 3, VEU, gelezen in samenhang met de daaruit af te leiden beginselen van gelijkwaardigheid en doeltreffendheid — aldus worden uitgelegd dat het Oberste Gerichtshof op grond hiervan verplicht is om op verzoek van een betrokkene te toetsen of een onherroepelijke uitspraak van een strafrechter in strijd is met het Unierecht (in casu met artikel 50 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 54 van de Schengenuitvoeringsovereenkomst), wanneer het nationale recht (§ 363a StPO) slechts in de mogelijkheid van een dergelijke toetsing voorziet voor gevallen waarin schending van het EVRM of een van de protocollen daarbij wordt aangevoerd?


title: Zaak C-472/09 P: Hogere voorziening ingesteld op 26 november 2009 door het Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vijfde kamer — uitgebreid) van 9 september 2009 in de gevoegde zaken T-227/01 tot en met T-229/01, T-265/01, T-266/01 en T-270/01, Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava en Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco e.a./Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               13.2.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 37/12

         Hogere voorziening ingesteld op 26 november 2009 door het Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vijfde kamer — uitgebreid) van 9 september 2009 in de gevoegde zaken T-227/01 tot en met T-229/01, T-265/01, T-266/01 en T-270/01, Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava en Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco e.a./Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak C-472/09 P)
   2010/C 37/14
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Rekwirant: Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava (vertegenwoordigers: I. Sáenz-Cortabarría Fernández en M. Morales Isasi, abogados)

      Andere partijen in de procedure: Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco, Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya, Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa, Confederación Empresarial Vasca (Confebask), Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Vizcaya, Cámara Oficial de Comercio e Industria de Álava, Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Guipúzcoa, Commissie van de Europese Gemeenschappen, Comunidad Autónoma de la Rioja

      Conclusies

               —

               de onderhavige hogere voorziening ontvankelijk en gegrond verklaren;

               —

               het bestreden arrest vernietigen;

               —

               het in eerste aanleg ingestelde beroep toewijzen, met name de subsidiaire vordering tot nietigverklaring van artikel 3 van de bestreden beschikking;

               —

               subsidiair, de zaak naar het Gerecht van eerste aanleg verwijzen en het in voorkomend geval gelasten het afgewezen bewijsaanbod alsnog te onderzoeken;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten van de procedure in eerste aanleg en in hogere voorziening, en de Comunidad Autónoma de la Rioja, interveniënte, verwijzen in de kosten van de procedure in eerste aanleg.

      Middelen en voornaamste argumenten

               1.

               Onjuiste rechtsopvatting omdat het Gerecht in het onderhavige geval van oordeel was dat geen sprake is van uitzonderlijke omstandigheden die een gewettigd vertrouwen in de rechtmatigheid van de litigieuze belastingmaatregel kunnen wekken, dat zich verzet tegen terugvordering van de steun overeenkomstig artikel 14, lid 1, van verordening (EG) nr. 659/1999 (1) in samenhang met het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen. Verdraaiing van het voorwerp van het geding in eerste aanleg, en schending van het beginsel van hoor en wederhoor. Schending van de rechtspraak inzake motivering. Onjuiste rechtsopvatting omdat het Gerecht de procedureregels inzake de bewijswaardering niet in acht heeft genomen door de materiële inhoud van de processtukken buiten beschouwing te laten.
               Noch het formele verschil tussen de litigieuze belastingmaatregel en de maatregel waarop beschikking 93/337 (2) betrekking heeft, noch het feit dat de Commissie het selectieve karakter van de maatregel aan de hand van andere criteria had kunnen bepalen dan die welke uitdrukkelijk in beschikking 93/337 worden genoemd, en evenmin de onverenigbaarverklaring in beschikking 93/337 is een toereikende grond ervoor dat het Gerecht niet erkent dat sprake is van een uitzonderlijke omstandigheid die alleen of samen met andere omstandigheden van het onderhavige geval de Commissie belet terugvordering van de in de bestreden beschikking bedoelde steun te gelasten.
               Door de bestreden maatregelen in de gevoegde zaken T-30/01 tot en met T-32/01 en T-86/02 tot en met T-88/02 om redenen van fiscale techniek en omvang van de voordelen niet vergelijkbaar met de betrokken belastingmaatregel te achten, heeft het Gerecht het voorwerp van het geding tussen partijen verdraaid, heeft het het beginsel van hoor en wederhoor genegeerd, en heeft het bovendien kennelijk inbreuk gemaakt op bepaalde rechtspraak inzake motivering.
               Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting met de vaststelling dat het standpunt van de Commissie met betrekking tot de belastingvrijstelling en/of het belastingkrediet van 1993 — zoals blijkt uit de processtukken die het Gerecht in strijd met de procedureregels niet heeft beoordeeld — niet als een uitzonderlijke omstandigheid kan worden aangemerkt die een of ander gewettigd vertrouwen in de regelmatigheid van de bestreden belastingmaatregel had kunnen wekken, dat zich verzet tegen terugvordering van de steun op grond van artikel 14, lid 1, van verordening nr. 659/1999 wegens strijd met het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen.

               2.

               Onjuiste rechtsopvatting omdat het Gerecht artikel 14, lid 1, van verordening nr. 659/1999 in samenhang met het evenredigheidsbeginsel niet in acht heeft genomen, dat zich verzet tegen terugvordering van de investeringssteun die de maximumbedragen van regionale steun niet overschrijdt.
               Het Gerecht heeft het algemene evenredigheidsbeginsel geschonden omdat het niet heeft vastgesteld dat de Commissie inbreuk op dit beginsel heeft gemaakt door terugvordering te verlangen van alle overeenkomstig het belastingkrediet van 45 % van de investeringen toegekende bedragen en niet alleen van die welke de maximumbedragen van regionale steun in Baskenland overschreden.

               3.

               Onjuiste rechtsopvatting omdat het Gerecht de procedureregels inzake de bewijsvoering niet in acht heeft genomen en heeft besloten niet in te gaan op het bewijsaanbod van verzoeker met betrekking tot de overlegging van bepaalde documenten van de Commissie, dat in het licht van de argumenten van het Gerecht tot afwijzing van verzoekers vordering essentieel voor de verdediging van diens belangen blijkt te zijn. Schending van het recht op een eerlijk proces, van het beginsel van gelijke wapens en van het recht van verweer.
               Daar het Gerecht het gevraagde bewijs niet heeft onderzocht, heeft het verzoekers fundamentele recht op een eerlijk proces geschonden, omdat het een bewijsaanbod heeft afgewezen dat van fundamenteel belang voor verzoeker is, zodat het diens recht van verweer heeft geschonden; verzoekers vordering is afgewezen met het betoog dat hij niet heeft bewezen wat hij juist met het niet-onderzochte bewijs wilde aantonen: het uitdrukkelijke definitieve standpunt van de Commissie met betrekking tot de klacht van 1994 tegen belastingbepalingen van 1993 (waaronder een belastingkrediet), die in wezen dezelfde maatregelen als de bestreden maatregel zijn, of indien dat bewijs als niet geleverd wordt beschouwd, ten minste het gedrag van de Commissie dat als een uitzonderlijke omstandigheid zou kunnen worden aangemerkt, voor zover dit gedrag het gewettigd vertrouwen in de regelmatigheid van de belastingmaatregelen van 1993 zou hebben gewekt, wat tot de vaststelling van de bestreden belastingmaatregel heeft geleid.

      (1)  van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (PB L 83, blz. 1).

      (2)  van de Commissie van10 mei 1993 betreffende een regeling inzake fiscale investeringssteun in het Baskenland (PB L 134, blz. 25).


title: Zaak T-564/14: Beroep ingesteld op 28 juli 2014 — Ahmed Mohamed Saleh Baeshen/BHIM

text:
               27.10.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 380/15

         Beroep ingesteld op 28 juli 2014 — Ahmed Mohamed Saleh Baeshen/BHIM
   (Zaak T-564/14)
   2014/C 380/20
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Ahmed Mohamed Saleh Baeshen & Co. (Jeddah, Saoedi-Arabië) (vertegenwoordiger: M. Vanhegan, Barrister)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Conclusies

               —

               vernietiging van de beslissing van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 19 mei 2014 in zaak R 687/2014-2;

               —

               verwijzing van verweerder in de kosten van de procedure

      Middelen en voornaamste argumenten

      Ingeschreven gemeenschapsmerk waarvan vervallenverklaring is gevorderd: woordmerk „TEAVANA” voor waren van klasse 35 — gemeenschapsmerk nr. 4 0 98  588

      Houder van het gemeenschapsmerk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep, Teavana Corporation

      Partij die vervallenverklaring van het gemeenschapsmerk vordert: verzoekster

      Beslissing van de nietigheidsafdeling: vervallenverklaring van het recht van de houder van gemeenschapsmerk nr. 4 0 98  588 in zijn geheel

      Beslissing van de kamer van beroep: niet-ontvankelijkverklaring van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van de artikelen 51, lid 1, sub a, 59 en 75 van verordening nr. 207/2009


title: Zaak T-352/05: Arrest van het Gerecht van 28 september 2011 — Griekenland/Commissie ( EOGFL — Afdeling Garantie — Van communautaire financiering uitgesloten uitgaven — Specifieke maatregelen voor bepaalde landbouwproducten ten gunste van kleinere eilanden in Egeïsche Zee — Groenten en fruit — Ruwe tabak — Schapen- en geitenvlees — Overschrijdingen van betalingstermijn — Evenredigheid — Verhoging van percentage van forfaitaire correctie in geval van herhaling van nietnakoming )

text:
               12.11.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 331/16

         Arrest van het Gerecht van 28 september 2011 — Griekenland/Commissie
   (Zaak T-352/05) (1)

   (EOGFL - Afdeling „Garantie” - Van communautaire financiering uitgesloten uitgaven - Specifieke maatregelen voor bepaalde landbouwproducten ten gunste van kleinere eilanden in Egeïsche Zee - Groenten en fruit - Ruwe tabak - Schapen- en geitenvlees - Overschrijdingen van betalingstermijn - Evenredigheid - Verhoging van percentage van forfaitaire correctie in geval van herhaling van nietnakoming)
   2011/C 331/27
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Verzoekende partij: Helleense Republiek (vertegenwoordigers: aanvankelijk G. Kanellopoulos en S. Charitaki, vervolgens I. Chalkias en S. Papaïoannou, gemachtigden)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: H. Tserepa-Lacombe en L. Visaggio, gemachtigden, bijgestaan door N. Korogiannakis, advocaat)

      Voorwerp

   Verzoek om gedeeltelijke nietigverklaring van beschikking 2005/579/EG van de Commissie van 20 juli 2005 houdende onttrekking aan communautaire financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten voor het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL), afdeling Garantie, hebben verricht (PB L 199, blz. 84), voor zover daarbij bepaalde uitgaven worden uitgesloten die de Helleense Republiek in het kader van de specifieke maatregelen voor bepaalde landbouwproducten ten gunste van kleinere eilanden in Egeïsche Zee en in de sectoren groenten en fruit, ruwe tabak en schapen- en geitenvlees heeft verricht.

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               De Helleense Republiek wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 296 van 26.11.2005.


title: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 14 juli 2005 in zaak C-142/04 (verzoek van het Symvoulio tis Epikrateias om een prejudiciële beslissing): Maria Aslanidou tegen Ypourgos Ygeias & Pronoias (Richtlijn 92/51/EEG — Werknemers — Erkenning van diploma's — Ergotherapeut)

text:
               3.9.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 217/18

      ARREST VAN HET HOF

   (Vierde kamer)
   van 14 juli 2005
   in zaak C-142/04 (verzoek van het Symvoulio tis Epikrateias om een prejudiciële beslissing): Maria Aslanidou tegen Ypourgos Ygeias & Pronoias (1)

   (Richtlijn 92/51/EEG - Werknemers - Erkenning van diploma's - Ergotherapeut)
   (2005/C 217/35)
   Procestaal: Grieks
   In zaak C-142/04, betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 234 EG, ingediend door het Symvoulio tis Epikrateias (Griekenland) bij beslissing van 30 december 2003, ingekomen bij het Hof op 17 maart 2004, in de procedure: Maria Aslanidou tegen Ypourgos Ygeias & Pronoias, heeft het Hof (Vierde kamer), samengesteld als volgt: K. Lenaerts, kamerpresident, N. Colneric en K. Schiemann (rapporteur), rechters; advocaat-generaal: L. A. Geelhoed; griffier: R. Grass, op 14 juli 2005 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
   Wanneer geen omzettingsmaatregelen zijn vastgesteld binnen de termijn bepaald in artikel 17 van richtlijn 92/51/EEG van de Raad van 18 juni 1992 betreffende een tweede algemeen stelsel van erkenning van beroepsopleidingen ter aanvulling van richtlijn 89/48/EEG, kan een onderdaan van een lidstaat zich op artikel 3, eerste alinea, sub a, van deze richtlijn beroepen om in de ontvangende lidstaat de vergunning te verkrijgen om een gereglementeerd beroep als dat van ergotherapeut uit te oefenen.
   Deze mogelijkheid kan niet afhankelijk worden gesteld van de homologatie van de titels van de betrokkene door de bevoegde nationale instanties.
   De in artikel 4, lid 1, van richtlijn 92/51 bedoelde compenserende maatregelen kunnen slechts aan de betrokkene worden opgelegd voorzover de ten tijde van de behandeling van de aanvraag geldende nationale wetgeving daarin voorziet.

      (1)  PB C 106 van 30.4.2004.


title: Zaak C-560/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court (Ierland) op 5 december 2014 — MM/Minister for Justice and Equality, Ierland en de Attorney General

text:
               9.3.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 81/5

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court (Ierland) op 5 december 2014 — MM/Minister for Justice and Equality, Ierland en de Attorney General
   (Zaak C-560/14)
   (2015/C 081/06)
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   Supreme Court

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: MM

      Verwerende partijen: Minister for Justice and Equality, Ierland en de Attorney General

      Prejudiciële vraag

               1.

               Vereist het „recht om te worden gehoord” volgens het recht van de Europese Unie dat de persoon die overeenkomstig [richtlijn 2004/83] (1) om subsidiaire bescherming verzoekt, recht heeft op een hoorzitting over dat verzoek, daaronder begrepen het recht om getuigen op te roepen of te ondervragen, wanneer het verzoek is ingediend in omstandigheden waarin in de betrokken lidstaat twee afzonderlijke opeenvolgende procedures bestaan voor de behandeling van respectievelijk verzoeken om toekenning van de vluchtelingenstatus en verzoeken om toekenning van de subsidiaire bescherming?

      (1)  Richtlijn 2004/83/EG van de Raad van 29 april 2004 inzake minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming (PB L 304, blz. 12).


title: Zaak T-12/06: Beroep ingesteld op  19 januari 2006  — Deltafina tegen Commissie

text:
               11.3.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 60/49

         Beroep ingesteld op 19 januari 2006 — Deltafina tegen Commissie
   (Zaak T-12/06)
   (2006/C 60/91)
   Procestaal: Italiaans
   Partijen

      Verzoekster: Deltafina (Rome, Italië) (vertegenwoordigers: F. Di Gianni, R. Jacchia, A. Terranova, I. Van Bael, J. F. Bellis, advocaten)

      Verweerster: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies van verzoekster

               —

               de haar in artikel 2 van de beschikking opgelegde geldboete in te trekken dan wel te verlagen;

               —

               de Commissie in de kosten te veroordelen.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoekster vordert intrekking van de geldboete van 30 miljoen euro die haar is opgelegd in artikel 2 van de bestreden beschikking, dezelfde die in zaak T-11/06, Romana Tabacchi/Commissie, in geding is. De Commissie heeft haar ten onrechte de immuniteit tegen geldboeten ontzegd die haar was toegekend overeenkomstig punt 8b van de mededeling van de Commissie betreffende immuniteit tegen geldboeten en vermindering van geldboeten in kartelzaken. (1)

   Verweerster heeft de verzoekster voorwaardelijk toegekende immuniteit ingetrokken op grond dat deze op een bijeenkomst van de directieraad van de beroepsorganisatie APTI te kennen had gegeven dat zij de Commissie om een gunstige behandeling had verzocht.
   Tot staving van haar beroep betoogt verzoekster:

               —

               dat zij de Commissie vooraf had gewaarschuwd dat het onmogelijk was de indiening van het verzoek om een gunstige behandeling niet te onthullen;

               —

               dat de Commissie had erkend dat het voor Deltafina onmogelijk was niet te onthullen dat zij om gunstige behandeling had verzocht;

               —

               dat de functionarissen van de Commissie Deltafina niet hebben meegedeeld dat de onthulling van haar verzoek om gunstige behandeling tot intrekking van de voorwaardelijke immuniteit zou leiden;

               —

               dat Deltafina haar verzoek om gunstige behandeling niet in overleg met haar voornaamste concurrenten heeft ingediend;

               —

               dat de onthulling door Deltafina van haar verzoek om gunstige behandeling het onderzoek van de Commissie geenszins ongunstig heeft beïnvloed.

         Met betrekking tot de verlaging van de geldboete betoogt verzoekster het volgende:

               —

               het basisbedrag van de door de Commissie opgelegde boete is duidelijk excessief en onevenredig, rekening houdend met de geringe waarde van de betrokken markt, de geringe omzet van Deltafina en de omstandigheid dat de inbreuk de markt niet ongunstig heeft beïnvloed;

               —

               de Commissie heeft het gedrag van Deltafina ten onrechte aan haar moedermaatschappij toegerekend;

               —

               de verlaging van de geldboete en de beoordeling van verzachtende omstandigheden geven de specifieke feiten niet correct weer, inzonderheid gezien de nieuwe interpretaties in de mededeling van 2002.

      (1)  PB C 45 van 19.2.2002, blz. 3.


title: Zaak T-672/14: Beroep ingesteld op 19 september 2014 — August Wolff en Remedia/Commissie

text:
               8.12.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 439/31

         Beroep ingesteld op 19 september 2014 — August Wolff en Remedia/Commissie
   (Zaak T-672/14)
   (2014/C 439/42)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partijen: Dr. August Wolff GmbH & Co. KG Arzneimittel (Bielefeld, Duitsland), Remedia d.o.o. (Zagreb, Kroatië) (vertegenwoordigers: P. Klappich, C. Schmidt en P. Arbeiter, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               nietig verklaren van uitvoeringsbesluit van de Europese Commissie C(2014) 6030 final van 19 augustus 2014 betreffende de vergunningen voor het in de handel brengen van voor lokale toepassing bestemde geneesmiddelen voor menselijk gebruik die een hoge concentratie estradiol bevatten, in het kader van artikel 31 van richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad, voor zover daarbij de lidstaten worden verplicht om voor de in bijlage I bij het uitvoeringsbesluit opgenomen en niet opgenomen voor lokale toepassing bestemde geneesmiddelen die 0,01 % m/m estradiol bevatten te voldoen aan de bij het uitvoeringsbesluit opgelegde verplichtingen, met uitzondering van de beperking dat de in bijlage I van het uitvoeringsbesluit genoemde voor lokale toepassing bestemde geneesmiddelen die 0,01 % m/m estradiol bevatten alleen nog intravaginaal toegediend mogen worden;

               —

               de Europese Commissie in de kosten verwijzen.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekende partijen drie middelen aan.

               1.

               Eerste middel: schending van artikel 31 e.v. van richtlijn 2001/83/EG (1)

                           —

                           In dit verband wordt aangevoerd dat het uitvoeringsbesluit berust op een in formele zin onrechtmatig in gang gezette en uitgevoerde procedure. De verzoekende partijen betogen hiertoe onder meer dat de procedure in strijd met artikel 31, lid 1, eerste zin, van richtlijn 2001/83/EG niet vóór, maar eerst na de beslissing op een aanvraag voor verlenging van de vergunning voor het geneesmiddel in gang is gezet en dat bovendien ook geen bijzonder geval aan de orde is waarin de belangen van de Unie in het geding zijn. Het in gang zetten van de procedure houdt wat betreft de eerste verzoekende partij bovendien een omzeiling in van de in de lidstaat Duitsland bestaande voorschriften over het verlengen van vergunningen voor geneesmiddelen.

                           —

                           Voorts brengen de verzoekende partijen naar voren dat niet het bevoegde Risicobeoordelingscomité met de procedure is belast en bovendien bij het met de procedure belaste Comité voor geneesmiddelen voor menselijk gebruik een vooringenomen lid als rapporteur is aangewezen.

                           —

                           Verder stelt de eerste verzoekende partij dat zij in het kader van de procedure ter toetsing van het advies op een wezenlijk punt niet naar behoren is gehoord.

               2.

               Tweede middel: schending van artikel 116, eerste zin, en artikel 126, eerste zin, van richtlijn 2001/83/EG

                           —

                           De verzoekende partijen voeren in dit verband aan dat aan het uitvoeringsbesluit een onjuiste beoordeling van de verhouding tussen de voordelen en de risico’s van het geneesmiddel ten grondslag ligt. In het bijzonder is miskend dat gedurende een meer dan vijfenveertigjarige aanwezigheid op de markt bij de eerste verzoeker geen meldingen bekend zijn geworden van zwaarwegende risico’s bij het gebruik van het medicijn dat 0,01 % m/m estradiol bevat.

                           —

                           Bovendien heeft de Commissie, op wie in dit verband de motiveringsplicht en de bewijslast rusten, geen nieuwe wetenschappelijke gegevens of informatie overgelegd waaruit een nieuw risico bij het gebruik van dit medicijn blijkt.

               3.

               Derde middel: schending van het evenredigheidsbeginsel en het beginsel van gelijke behandeling

                           —

                           In het kader van het derde middel betogen de verzoekende partijen dat de in het uitvoeringsbesluit voorgeschreven waarschuwingen in de productinformatie en de overige beperkingen van de vergunning voor het in de handel brengen van het medicijn, alsmede de daarop gebaseerde verplichtingen, onevenredig zijn en het beginsel van gelijke behandeling schenden. In het bijzonder is een beperking van de gebruiksduur waarbij gelijktijdig herhaald gebruik van het medicijn wordt uitgesloten, in aanvulling op de vastgestelde veranderingen in de productinformatie, onevenredig. In ieder geval had, in plaats van de beperking van de gebruiksduur waarbij gelijktijdig herhaald gebruik van het medicijn wordt uitgesloten en in plaats van de daarop gebaseerde verplichtingen, een onderzoek moeten worden voorgeschreven als minder ingrijpend middel om de vermeende veiligheidsrisico’s te toetsen.

      (1)  Richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik (PB L 311, blz. 67).


title: Zaak C-127/02: Verzoek van de Raad van State van 27 maart 2002 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen de Landelĳke Vereniging tot Behoud van de Waddenzee, mede namens de Nederlandse Vereniging tot Bescherming van Vogels en de Staatssecretaris van Landbouw, Natuurbeheer en Visserĳ

text:
C 156/4               NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      29.6.2002
Verzoek van het Oberverwaltungsgericht Nordrhein-                    Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
Westfalen van 14 maart 2002 om een prejudiciële beslis-
sing in het geding tussen Kohlpharma GmbH en Bonds-                  —     vast te stellen dat de Portugese Republiek, door de
                      republiek Duitsland                                  goedkeuring te bevestigen van een project ter bevordering
                                                                           van de toeristenindustrie, omvattende onder meer urbani-
                        (Zaak C-112/02)                                    saties, hotels en golfterreinen in het gebied van Ponta do
                                                                           Abano, niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op
                        (2002/C 156/07)                                    haar rusten krachtens artikel 1, lid 2, van richtlijn 85/
                                                                           337/EEG (1) van de Raad van 27 juni 1985 betreffende
                                                                           de milieu-effectbeoordeling van bepaalde openbare en
                                                                           particuliere projecten;
Het Oberverwaltungsgericht Nordrhein-Westfalen heeft bij
beschikking van 14 maart 2002, ingekomen ter griffie van het         —     de Portugese Republiek in de kosten te verwijzen.
Hof van Justitie op 27 maart 2002, in het geding tussen
Kohlpharma GmbH en Bondsrepubliek Duitsland, het Hof van
Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een
prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
                                                                     Middelen en voornaamste argumenten
Is het op grond van artikel 30 EG of ander gemeenschapsrecht
toegestaan, dat de bevoegde Duitse instantie, door te weigeren
in het kader van de vereenvoudigde procedure een vergunning          Volgens de Commissie kan de Portugese Republiek zich er niet
te verlenen, de parallelimport van een geneesmiddel in strijd        op beroepen dat artikel 2, lid 1, en artikel 4, lid 2, van richtlijn
met artikel 28 EG belemmert, hoewel zij enerzijds ervan              85/337/EEG juist zijn uitgevoerd, voorzover zij van de in
uitgaat, dat het in te voeren, in Italië voor de onderneming         artikel 2, lid 1, neergelegde beoordelingsplicht uitsluit een
Chiesi Farmaceutici S.p.A. toegelaten geneesmiddel („Jumex”)         project als dat voorzien in het gebied van Ponta do Abano, dat
wat het geneeskundig werkzame bestanddeel „Selegilinhy-              weliswaar onder bijlage II van de richtlijn valt, maar dat gezien
drochlorid” betreft, identiek is met het zich in Duitsland in de     zijn aard, omvang of ligging een aanzienlijk milieu-effect kan
handel bevindende geneesmiddel („Movergan”) van de Duitse            hebben.
vergunninghoudster, de onderneming Orion Pharma GmbH,
waarbij het geneeskundig werkzame bestanddeel door de in
Hongarije gevestigde fabrikant aan de Italiaanse onderneming
wordt geleverd op grond van een licentieovereenkomst, doch           (1) PB L 175 van 5.7.1985, blz. 40.
aan de Duitse onderneming — hetzij rechtstreeks, hetzij via
Finland — enkel op grond van een leveringsovereenkomst
(supply agreement) met Orion Corp. Finland, en wanneer
anderzijds de Duitse instantie noch met betrekking tot het
geneeskundig werkzame bestanddeel, noch met betrekking tot
de excipiënten, die volgens de instantie in casu kwalitatief en
kwantitatief verschillen, met bewijzen gestaafd stelt, dat de
beide geneesmiddelen niet gelijk zijn, en in het bijzonder dat
zij niet volgens dezelfde formule en met gebruikmaking van           Verzoek van de Raad van State van 27 maart 2002
hetzelfde actieve bestanddeel zijn vervaardigd, dan wel een          om een prejudiciële beslissing in het geding tussen de
verschillende therapeutische werking hebben?                         Landelijke Vereniging tot Behoud van de Waddenzee,
                                                                     mede namens de Nederlandse Vereniging tot Bescherming
                                                                     van Vogels en de Staatssecretaris van Landbouw, Na-
                                                                                tuurbeheer en Visserij
                                                                                (Zaak C-127/02)
Beroep, op 27 maart 2002 ingesteld door Commissie van
de Europese Gemeenschappen tegen Portugese Republiek
                                                                                (2002/C 156/09)
                        (Zaak C-117/02)
                        (2002/C 156/08)
                                                                     De Raad van State heeft bij arrest van 27 maart 2002,
                                                                     ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 8 april 2002,
                                                                     in het geding tussen de Landelijke Vereniging tot Behoud van
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is           de Waddenzee, mede namens de Nederlandse Vereniging tot
op 27 maart 2002 beroep ingesteld tegen Portugese Republiek          Bescherming van Vogels en de Staatssecretaris van Landbouw,
door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-             Natuurbeheer en Visserij, het Hof van Justitie van de Europese
woordigd door A. Caeiros als gemachtigde, domicilie gekozen          Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over
hebbende te Luxemburg.                                               de navolgende vragen:
 ---pagebreak--- 29.6.2002            NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                        C 156/5
1.   a.  Dienen de begrippen „plan of project” in artikel 6,               b.     Aan de hand van welke criteria moet worden
         derde lid, van de Habitatrichtlijn (1) aldus te worden                   beoordeeld of een plan of project in de zin van
         uitgelegd dat daaronder ook valt een activiteit die al                   artikel 6, derde lid, van de Habitatrichtlijn dat niet
         vele jaren wordt uitgeoefend maar waarvoor in                            direct verband houdt met of nodig is voor het beheer
         beginsel elk jaar voor een beperkte periode een                          van het gebied, afzonderlijk of in combinatie met
         vergunning wordt verleend, waarbij telkens opnieuw                       andere plannen of projecten significante gevolgen
         wordt beoordeeld of en zo ja, in welke gedeelten                         kan hebben voor zo’n gebied?
         van het gebied de activiteit mag worden uitgeoefend?
                                                                     4.    a.     Aan de hand van welke criteria dient in het kader van
     b.  Ingeval vraag 1a ontkennend wordt antwoord: dient                        de toepassing van artikel 6 van de Habitatrichtlijn te
         de desbetreffende activiteit wel als een „plan of                        worden beoordeeld of sprake is van „passende
         project” te worden beschouwd, indien de intensiteit                      maatregelen” als bedoeld in het tweede lid van die
         van die activiteit in de loop der jaren is toegenomen,                   bepaling, respectievelijk een „passende beoordeling”
         respectievelijk een toename daarvan in de bestreden                      in samenhang met de vereiste zekerheid voor het
         besluiten mogelijk wordt gemaakt?                                        geven van toestemming voor een plan of project als
                                                                                bedoeld in het derde lid?
2.   a.  In geval uit het antwoord op vraag 1 voortvloeit dat
         er sprake is van een „plan of project” in de zin van
                                                                           b.     Hebben de begrippen „passende maatregelen”, res-
         artikel 6, derde lid, van de Habitatrichtlijn: Dient
                                                                                pectievelijk „passende beoordeling” een zelfstandige
         artikel 6, derde lid, van de Habitatrichtlijn te worden
                                                                                betekenis of dient bij het oordeel daarover ook
         gezien als een verbijzondering van de regels die zijn
                                                                                rekening te worden gehouden met artikel 174,
         opgenomen in het tweede lid of als een bepaling
                                                                                tweede lid, van het EG-Verdrag en met name het in
         met een afzonderlijke, zelfstandige strekking, zulks
                                                                                dat artikellid genoemde voorzorgsbeginsel?
         in die zin dat bijvoorbeeld:
         (i)   het tweede lid betrekking heeft op bestaand                 c.     Ingeval rekening dient te worden gehouden met het
               gebruik en het derde op nieuwe plannen of                          in artikel 174, tweede lid, van het EG-Verdrag
               projecten, of                                                      genoemde voorzorgsbeginsel: houdt dat in dat een
                                                                                bepaalde activiteit, zoals de onderhavige kokkelvis-
                                                                                serij, mag worden toegestaan als over de afwezigheid
                                                                                van mogelijke significante gevolgen geen duidelijke
         (ii) het tweede lid betrekking heeft op beheers-                         twijfel bestaat of mag dat alleen als geen twijfel
               maatregelen en het derde op andere besluiten,                      bestaat over de afwezigheid van zulke gevolgen,
               of                                                                 respectievelijk die afwezigheid met zekerheid kan
                                                                                worden vastgesteld?
         (iii) het derde lid betrekking heeft op plannen of
               projecten en het tweede op overige activiteiten?      5.    Werkt artikel 6, tweede, respectievelijk derde lid, van de
                                                                           Habitatrichtlijn rechtstreeks, in die zin dat particulieren
                                                                           zich daarop voor de nationale rechter kunnen beroepen
                                                                           en die rechter, zoals onder meer beslist in de zaak
     b.  Kunnen in het geval artikel 6, derde lid, van de                  Peterbroeck (reeds aangehaald), de rechtsbescherming
         Habitatrichtlijn als een verbijzondering van de regels            moet verlenen die voor de justitiabelen uit de rechtstreek-
         die zijn opgenomen in het tweede lid moet worden                  se werking voortvloeit?
         gezien, beide leden cumulatief van toepassing zijn?
3.   a.  Dient artikel 6, derde lid, van de Habitatrichtlijn
         aldus te worden uitgelegd dat er reeds sprake is van        (1) Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de
         een „plan of project” als een bepaalde activiteit               instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en
                                                                         fauna (PB 1992, L 206, blz. 7).
         gevolgen voor het desbetreffende gebied kan hebben
         (en daarna een „passende beoordeling” moet worden
         gemaakt om te weten of die gevolgen „significant”
         zijn) of betekent deze bepaling dat er pas een
         „passende beoordeling” behoeft te worden gemaakt
         indien (voldoende) aannemelijk is dat een „plan of
         project” significante gevolgen kan hebben?