title: Zaak C-54/18: Beschikking van het Hof (Vierde kamer) van 14 februari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing i ngedienddoor de Tribunale amministrativo regionale per il Piemonte — Italië)— Cooperativa AnimazioneValdocco S.C.S. Impresa Sociale Onlus/ConsorzioIntercomunale Servizi Sociali di Pinerolo, AziendaSanitaria LocaleTo3 di Collegno e Pinerolo (Prejudiciële verwijzing — Overheidsopdrachten — Beroepsprocedures — Richtlijn 89/665/EEG — Artikelen 1 en 2 quater — Beroep tegen de besluiten om inschrijvers toe te laten ofuit te sluiten — Beroepstermijnen — Vervaltermijn van 30 dagen — Nationale regeling die de mogelijkheid uitsluit om de onrechtmatigheidaan te voeren van een besluit tot toelating in het kader van een beroeptegen latere handelingen — Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Artikel 47 — Recht op effectieve rechterlijke bescherming)

text:
               20.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 172/3

      Beschikking van het Hof (Vierde kamer) van 14 februari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing i ngedienddoor de Tribunale amministrativo regionale per il Piemonte — Italië)— Cooperativa Animazione Valdocco S.C.S. Impresa Sociale Onlus/ConsorzioIntercomunale Servizi Sociali di Pinerolo, Azienda Sanitaria LocaleTo3 di Collegno e Pinerolo
      (Zaak C-54/18) (1)

      (Prejudiciële verwijzing - Overheidsopdrachten - Beroepsprocedures - Richtlijn 89/665/EEG - Artikelen 1 en 2 quater - Beroep tegen de besluiten om inschrijvers toe te laten ofuit te sluiten - Beroepstermijnen - Vervaltermijn van 30 dagen - Nationale regeling die de mogelijkheid uitsluit om de onrechtmatigheidaan te voeren van een besluit tot toelating in het kader van een beroeptegen latere handelingen - Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Artikel 47 - Recht op effectieve rechterlijke bescherming)
      (2019/C 172/03)
      Procestaal: Italiaans

         Verwijzende rechter

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Cooperativa AnimazioneValdocco S.C.S. Impresa Sociale Onlus

         Verwerende partijen: Consorzio IntercomunaleServizi Sociali di Pinerolo, Azienda Sanitaria Locale To3 di Collegnoe Pinerolo

         in tegenwoordigheid van: Ati Cilte Soc.coop. soc., Coesa Pinerolo Soc. coop. soc. arl, La Dua Valadda Soc.coop. soc., Consorzio di Cooperative Sociali il Deltaplano Soc. coop.soc., La Fonte Soc. coop. soc. Onlus, Società Italiana degli AvvocatiAmministrativisti (SIAA), Associazione Amministrativisti.it, Cameradegli Avvocati Amministrativisti

         Dictum

                  1)

                  Richtlijn 89/665/EEG van de Raad van 21december 1989 houdende de coördinatie van de wettelijke enbestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toepassing van de beroepsproceduresinzake het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en voorde uitvoering van werken, zoals gewijzigd bij richtlijn 2014/23/EUvan het Europees Parlement en de Raad van 26februari 2014, en met name de artikelen 1 en 2 quater ervan,gelezen in het licht van artikel 47 van het Handvest van de grondrechtenvan de Europese Unie, moet aldus worden uitgelegd dat zij niet inde weg staat aan een nationale regeling zoals die welke in het hoofdgedingaan de orde is, waarin is bepaald dat beroep tegen besluiten van aanbestedendediensten om deelname aan gunningsprocedures toe te laten of uit tesluiten, op straffe van verval moet worden ingesteld binnen een termijnvan 30 dagen vanaf de kennisgeving van die besluiten aan de betrokkenen,op voorwaarde dat de aldus meegedeelde besluiten een beschrijvingvan de relevante redenen bevatten waarmee wordt gewaarborgd dat diebetrokkenen kennis hadden of hadden kunnen hebben van de inbreuk ophet Unierecht die zij aanvoeren.

                  2)

                  Richtlijn 89/665, zoals gewijzigd bij richtlijn 2014/23, en metname de artikelen 1 en 2 quater, gelezen in het licht van artikel47 van het Handvest, moet aldus worden uitgelegd dat zij niet in deweg staat aan een nationale regeling zoals die welke in het hoofdgedingaan de orde is, waarin is bepaald dat betrokkenen, bij ontstentenisvan een beroep tegen besluiten van aanbestedende diensten tot toelatingvan inschrijvers tot gunningsprocedures voor overheidsopdrachten binneneen vervaltermijn van 30 dagen na de kennisgeving ervan, niet langerde mogelijkheid hebben om de onrechtmatigheid van die besluiten aante voeren in het kader van beroepen die zijn gericht tegen laterehandelingen, en in het bijzonder tegen gunningsbesluiten, op voorwaardedat een dergelijk verval slechts kan worden tegengeworpen aan betrokkenendie, door die kennisgeving, kennis hadden of hadden kunnen hebbenvan de onrechtmatigheid die zij aanvoeren.

         (1)  PB C 142 van23.4.2018.


title: Zaak C-373/18: Beschikking van het Hof (Eerste kamer) van 31 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissingingedienddoor de Tribunal Administrativo e Fiscal de Penafiel — Portugal) —Prosa Produtos e Serviços Agrícolas/Autoridade Tributária e Aduaneira (Prejudiciële verwijzing — Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van hetHof — Indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal — Richtlijn 69/335/EEG — Artikelen 4 en 7 — Oprichting van een kapitaalvennootschap — Zegelrecht van kracht op 1 juli 1984 — Nadien afschaffing van dat zegelrecht envervolgens herinvoering)

text:
               20.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 172/4

      Beschikking van het Hof (Eerste kamer) van 31 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingedienddoor de Tribunal Administrativo e Fiscal de Penafiel — Portugal) —Prosa Produtos e Serviços Agrícolas/Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Zaak C-373/18) (1)

      (Prejudiciële verwijzing - Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van hetHof - Indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal - Richtlijn 69/335/EEG - Artikelen 4 en 7 - Oprichting van een kapitaalvennootschap - Zegelrecht van kracht op 1 juli 1984 - Nadien afschaffing van dat zegelrecht en vervolgens herinvoering)
      (2019/C 172/04)
      Procestaal: Portugees

         Verwijzende rechter

      Tribunal Administrativo e Fiscal de Penafiel

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Prosa — Produtos e ServiçosAgrícolas

         Verwerende partij: Autoridade Tributáriae Aduaneira

         Dictum

      Artikel 4, lid 1, onder a), en artikel 7, lid 1, van richtlijn69/335/EEG van de Raad van 17 juli 1969 betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal,zoals gewijzigd bij richtlijn 85/303/EEG van de Raad van 10 juni 1985, moeten aldus worden uitgelegddat zij zich verzetten tegen een nationale regeling waarbij een lidstaatopnieuw een kapitaalrecht heeft ingevoerd op de oprichting van eenkapitaalvennootschap zoals bedoeld in de eerste van die bepalingen,die op 1 juli 1984 aan een dergelijk rechtwas onderworpen maar nadien daarvan is vrijgesteld.

         (1)  PB C 294 van20.8.2018.


title: Zaak C-489/18: Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 15 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissingingedienddoor de Budapest Környéki Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Hongarije)— Farmland Kft./Földművelésügyi Miniszter (Prejudiciële verwijzing — Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoeringvan het Hof — Landbouw — Regelingen inzake rechtstreekse steunverlening — Bedrijfstoeslagregeling — Verzoek om enkele areaalbetaling — Criteria — Legitieme gebruiker van de landbouwgrond)

text:
               20.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 172/5

      Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 15 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingedienddoor de Budapest Környéki Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Hongarije)— Farmland Kft./Földművelésügyi Miniszter
      (Zaak C-489/18) (1)

      (Prejudiciële verwijzing - Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoeringvan het Hof - Landbouw - Regelingen inzake rechtstreekse steunverlening - Bedrijfstoeslagregeling - Verzoek om enkele areaalbetaling - Criteria - Legitieme gebruiker van de landbouwgrond)
      (2019/C 172/05)
      Procestaal: Hongaars

         Verwijzende rechter

      Budapest Környéki Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Farmland Kft.

         Verwerende partij: Földművelésügyi Miniszter

         Dictum

      Het verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de BudapestKörnyéki Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (bestuurs- en arbeidsrechterBoedapest, Hongarije) bij beslissing van17 juli2018, is kennelijk niet-ontvankelijk.

         (1)  PB C 381 van22.10.2018.


title: Zaak C-689/18: Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 7 maart 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissingingedienddoor de Dioikitiko Protodikeio Patron — Griekenland) — CT/GriekseStaat (Prejudiciële verwijzing — Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van hetHof — Binnenlandse belastingen — Verbod van discriminerende belastingen — Belasting op luxeproducten — Motorrijtuigen — Vrijstelling van de belasting naargelang van de datum waaropeen voertuig voor het eerst in het verkeer is gebracht in de lidstaatvan heffing — Niet-inaanmerkingneming van de datum waarop een voertuigvoor het eerst in het verkeer is gebracht in een andere lidstaat)

text:
               20.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 172/5

      Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 7 maart 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingedienddoor de Dioikitiko Protodikeio Patron — Griekenland) — CT/GriekseStaat
      (Zaak C-689/18) (1)

      (Prejudiciële verwijzing - Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van hetHof - Binnenlandse belastingen - Verbod van discriminerende belastingen - Belasting op luxeproducten - Motorrijtuigen - Vrijstelling van de belasting naargelang van de datum waaropeen voertuig voor het eerst in het verkeer is gebracht in de lidstaatvan heffing - Niet-inaanmerkingneming van de datum waarop een voertuigvoor het eerst in het verkeer is gebracht in een andere lidstaat)
      (2019/C 172/06)
      Procestaal: Grieks

         Verwijzende rechter

      Dioikitiko Protodikeio Patron

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: CT

         Verwerende partij: Griekse Staat

         Dictum

      Artikel 110 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzettegen de regeling van een lidstaat als die in het hoofdgeding, diebepaalt dat eigenaren of bezitters van een personenauto met een grotecilinderinhoud worden uitgezonderd van heffing van de luxebelastingwanneer de auto meer dan tien jaar oud is, beoordeeld naar de datumwaarop deze in het verkeer is gebracht in deze lidstaat, zonder datrekening wordt gehouden met het feit dat hij eventueel al eerder inhet verkeer is gebracht in een andere lidstaat.

         (1)  PB C 25 van21.1.2019.


title: Zaak C-8/19 PPU: Beschikking van het Hof (Eerste kamer) van 12 februari 2019 — (verzoek om een prejudiciëlebeslissingingediend door de Spetsializiran nakazatelen sad — Bulgarije) — Strafzaaktegen RH (Prejudiciële verwijzing — Prejudiciële spoedprocedure — Justitiële samenwerking in strafzaken — Richtlijn (EU) 2016/343 — Artikel 4 — Publieke verwijzingen naar schuld — Beslissing tot voorlopige hechtenis — Rechtsmiddelen — Procedure voor de toetsing van de rechtmatigheid van diebeslissing — Eerbiediging van hetvermoeden van onschuld — Artikel 267 VWEU — Artikel 47, tweede alinea, van het Handvest van de grondrechtenvan de Europese Unie — Recht op een terechtzitting binnen een redelijke termijn — Nationale regelgevingwaarbij de mogelijkheid van nationalerechters om een prejudiciële vraag aan het Hof te stellen wordt beperkt,of die hen verplicht uitspraak te doen zonder het antwoord op dievraag af te wachten — Tuchtrechtelijke sancties ingeval die regelgeving niet wordtnageleefd)

text:
               20.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 172/6

      Beschikking van het Hof (Eerste kamer) van 12 februari 2019 — (verzoek om een prejudiciële beslissingingediend door de Spetsializiran nakazatelen sad — Bulgarije) — Strafzaaktegen RH
      (Zaak C-8/19 PPU) (1)

      (Prejudiciële verwijzing - Prejudiciële spoedprocedure - Justitiële samenwerking in strafzaken - Richtlijn (EU) 2016/343 - Artikel 4 - Publieke verwijzingen naar schuld - Beslissing tot voorlopige hechtenis - Rechtsmiddelen - Procedure voor de toetsing van de rechtmatigheid van diebeslissing - Eerbiediging van het vermoeden van onschuld - Artikel 267 VWEU - Artikel 47, tweede alinea, van het Handvest van de grondrechtenvan de Europese Unie - Recht op een terechtzitting binnen een redelijke termijn - Nationale regelgeving waarbij de mogelijkheid van nationalerechters om een prejudiciële vraag aan het Hof te stellen wordt beperkt,of die hen verplicht uitspraak te doen zonder het antwoord op dievraag af te wachten - Tuchtrechtelijke sancties ingeval die regelgeving niet wordtnageleefd)
      (2019/C 172/07)
      Procestaal: Bulgaars

         Verwijzende rechter

      Spetsializiran nakazatelen sad

         Partij in de strafzaak

      RH

         Dictum

                  1)

                  Artikel 267 VWEU en artikel 47, tweede alinea, van het Handvestvan de grondrechten van de Europese Unie moeten aldus worden uitgelegddat zij zich verzetten tegen een nationale regeling, zoals uitgelegddoor de rechtspraak, die tot gevolg heeft dat de nationale rechterertoe gehouden is zich uit te spreken over de rechtmatigheid van eenbeslissing tot voorlopige hechtenis, zonder dat hij de mogelijkheidheeft een verzoek om een prejudiciële beslissing in te dienen bijhet Hof of te wachten op diens antwoord.

                  2)

                  De artikelen 4 en 6 van richtlijn (EU) 2016/343 van het EuropeesParlement en de Raad van 9 maart 2016 betreffendede versterking van bepaalde aspecten van het vermoeden van onschulden van het recht om in strafprocedures bij de terechtzitting aanwezigte zijn, gelezen in samenhang met overweging 16 ervan, moeten aldusworden uitgelegd dat het vermoeden van onschuld zich er niet tegenverzet dat de bevoegde rechter bij zijn onderzoek of er een redelijkeverdenking bestaat dat de verdachte of beklaagde het verweten strafbarefeit heeft gepleegd, teneinde zich uit te spreken over de rechtmatigheidvan een beslissing tot voorlopige hechtenis, de aan hem overgelegdebelastende en ontlastende bewijzen afweegt, en dat hij zijn beslissingniet enkel motiveert door het door hem gehanteerde bewijs te vermelden,maar door zich tevens uit te spreken over de bezwaren van de advocaatvan de betrokkene, op voorwaarde dat de verdachte of beklaagde indie beslissing niet als schuldig wordt aangeduid.

         (1)  PB C 93 van11.3.2019.


title: Zaak C-755/18P: Hogere voorziening ingesteld op 30 november2018 door Harry Shindler e.a. tegen het arrest van het Gerecht(Negende kamer — uitgebreid) van 26 november2018 in zaak T-458/17, Shindler e.a./Raad

text:
               20.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 172/7

      Hogere voorziening ingesteld op 30 november2018 door Harry Shindler e.a. tegen het arrest van het Gerecht(Negende kamer — uitgebreid) van 26 november2018 in zaak T-458/17, Shindler e.a./Raad
      (Zaak C-755/18P)
      (2019/C 172/08)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Rekwiranten: Harry Shindler e.a. (vertegenwoordiger:J. Fouchet, avocat)

         Andere partij in de procedure: Raad vande Europese Unie
      Bij beschikking van 19 maart 2019 heefthet Hof (Vierde kamer) de hogere voorziening afgewezen.


title: Zaak C-88/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de JudecătoriaZărnești (Roemenië) op 7 februari 2019 — Asociația „Alianța pentru combaterea abuzurilor”/TM, UN, Asociația DMPA

text:
               20.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 172/7

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de JudecătoriaZărnești (Roemenië) op 7 februari 2019 — Asociația „Alianța pentru combaterea abuzurilor”/TM, UN, Asociația DMPA
      (Zaak C-88/19)
      (2019/C 172/09)
      Procestaal: Roemeens

         Verwijzende rechter

      Judecătoria Zărnești

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Asociația „Alianța pentru combatereaabuzurilor”

         Verwerende partijen: TM, UN, Asociația DMPA

         Prejudiciële vraag

      Moet artikel 16 van richtlijn 92/43/EEG (1) aldus worden uitgelegd dat de lidstaten ook afwijkingen vande artikelen 12, 13, 14 en artikel 15, onder a) en b), dienen vastte stellen voor gevallen waarin dieren die tot een bedreigde soortbehoren, hun natuurlijke habitat verlaten en zich al dan niet in deonmiddellijke nabijheid daarvan ophouden?

         (1)  Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats ende wilde flora en fauna (PB 1992, L 206, blz. 7).


title: Zaak C-96/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het LandesverwaltungsgerichtNiederösterreich(Oostenrijk) op 8 februari 2019 — VO/Bezirkshauptmannschaft Tulln

text:
               20.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 172/8

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het LandesverwaltungsgerichtNiederösterreich (Oostenrijk) op 8 februari 2019 — VO/Bezirkshauptmannschaft Tulln
      (Zaak C-96/19)
      (2019/C 172/10)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Landesverwaltungsgericht Niederösterreich

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: VO

         Verwerende partij: BezirkshauptmannschaftTulln

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Moet verordening (EU) nr. 165/2014 (1), met name artikel 34, lid 3, laatste volzin, en artikel 36,lid 2, ervan, aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staat aan eennationale regeling volgens welke bestuurders van motorvoertuigen diemet een digitale tachograaf in de zin van artikel 2, lid 2, onderh), van verordening (EU) nr. 165/2014 zijn uitgerust, in het gevaldat op de bestuurderskaart [artikel 2, lid 2, onder f), van de aangehaaldeverordening] verschillende werkdagen ontbreken waarvoor ook geen registratiebladenaan boord van het voertuig zijn meegenomen, op deze dagen betrekkinghebbende schriftelijke bevestigingen van de werkgever — die moetenvoldoen aan de minimumeisen voor het formulier dat door de Commissieovereenkomstig artikel 11, lid 3, van richtlijn 2006/22/EG (2) is vastgesteld — aan boord van het voertuig moeten meenemenen in geval van controle moeten overleggen?

                  2)

                  Indien de eerste prejudiciële vraag ontkennend wordt beantwoord:
                  Is het formulier dat door de Commissie bij besluit 2009/959/EU (3) is vastgesteld, geheel of gedeeltelijk ongeldig?

         (1)  Verordening (EU) nr. 165/2014 van het Europees Parlement en vande Raad van 4 februari 2014 betreffendetachografen in het wegvervoer, tot intrekking van verordening (EEG)nr. 3821/85 van de Raad betreffende het controleapparaat in het wegvervoeren tot wijziging van verordening (EG) nr. 561/2006 van het EuropeesParlement en de Raad tot harmonisatie van bepaalde voorschriften vansociale aard voor het wegvervoer (PB 2014, L 60, blz. 1).

         (2)  Richtlijn 2006/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 inzake minimumvoorwaarden voorde uitvoering van de verordeningen (EEG) nr. 3820/85 en (EEG) nr.3821/85 van de Raad betreffende voorschriften van sociale aard voorhet wegvervoer en tot intrekking van richtlijn 88/599/EEG van de Raad(PB 2006, L 102, blz. 35).

         (3)  Besluit van de Commissie van 14 december 2009 tot wijziging van beschikking 2007/230/EG tot vaststelling van eenformulier in het kader van de sociale wetgeving met betrekking tothet wegvervoer [Kennisgeving geschied onder nummer C(2009) 9895] (PB 2009, L 330,blz. 80).


title: Zaak C-101/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht(Duitsland) op 11 februari 2019 — DeutscheHomöopathie-Union (DHU) Arzneimittel GmbH & Co.KG/BondsrepubliekDuitsland

text:
               20.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 172/9

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht(Duitsland) op 11 februari 2019 — DeutscheHomöopathie-Union (DHU) Arzneimittel GmbH & Co. KG/BondsrepubliekDuitsland
      (Zaak C-101/19)
      (2019/C 172/11)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Bundesverwaltungsgericht

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Deutsche Homöopathie-Union(DHU) Arzneimittel GmbH & Co. KG

         Verwerende partij: Bondsrepubliek Duitsland

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Bevat artikel 69 van richtlijn 2001/83/EG (1) uitputtend opgesomde voorwaarden ten aanzien van de toegestaneinhoud van de bijsluiter van de in artikel 14, lid 1, genoemde geneesmiddelen,of mag andere informatie in de zin van artikel 62 van richtlijn 2001/83/EGworden vermeld?

                  2)

                  Kan informatie over de dosering voor de in artikel 14, lid 1,van richtlijn 2001/83/EG genoemde geneesmiddelen informatie zijn dievoor de patiënt belangrijk is in de zin van artikel 62 van richtlijn2001/83/EG?

         (1)  Richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautairwetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik (PB 2001, L 311,blz. 67), zoals gewijzigd bij richtlijn 2012/26/EU vanhet Europees Parlement en de Raad van 25 oktober2012 (PB 2012, L 299, blz. 1).


title: Zaak C-102/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht(Duitsland) op 11 februari 2019 — DeutscheHomöopathie-Union (DHU) Arzneimittel GmbH & Co.KG/BondsrepubliekDuitsland

text:
               20.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 172/10

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht(Duitsland) op 11 februari 2019 — DeutscheHomöopathie-Union (DHU) Arzneimittel GmbH & Co. KG/BondsrepubliekDuitsland
      (Zaak C-102/19)
      (2019/C 172/12)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Bundesverwaltungsgericht

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Deutsche Homöopathie-Union(DHU) Arzneimittel GmbH & Co. KG

         Verwerende partij: Bondsrepubliek Duitsland

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Bevat artikel 69 van richtlijn 2001/83/EG (1) uitputtend opgesomde voorwaarden ten aanzien van de toegestaneinhoud van de bijsluiter van de in artikel 14, lid 1, genoemde geneesmiddelen,of mag andere informatie in de zin van artikel 62 van richtlijn 2001/83/EGworden vermeld?

                  2)

                  Kan informatie over de dosering voor de in artikel 14, lid 1,van richtlijn 2001/83/EG genoemde geneesmiddelen informatie zijn dievoor de patiënt belangrijk is in de zin van artikel 62 van richtlijn2001/83/EG?

         (1)  Richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautairwetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik (PB 2001, L 311,blz. 67), zoals gewijzigd bij richtlijn 2012/26/EU vanhet Europees Parlement en de Raad van 25 oktober2012 (PB 2012, L 299, blz. 1).


title: Zaak C-118/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het LandesgerichtSalzburg (Oostenrijk) op 15 februari 2019 — ZS/PVA Landesstelle Salzburg

text:
               20.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 172/12

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het LandesgerichtSalzburg (Oostenrijk) op 15 februari 2019 — ZS/PVA Landesstelle Salzburg
      (Zaak C-118/19)
      (2019/C 172/15)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Landesgericht Salzburg

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: ZS

         Verwerende partij: PVA Landesstelle Salzburg
      Bij beschikking van de president van het Hof van 22 maart 2019 is de zaak doorgehaald in het register van hetHof.


title: Zaak C-134/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 18 februari2019 door Bank Refah Kargaran tegen het arrest van het Gerecht(Tweede kamer) van 10 december 2018 inzaak T-552/15, Bank Refah Kargaran/Raad

text:
               20.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 172/12

      Hogere voorziening ingesteld op 18 februari2019 door Bank Refah Kargaran tegen het arrest van het Gerecht(Tweede kamer) van 10 december 2018 inzaak T-552/15, Bank Refah Kargaran/Raad
      (Zaak C-134/19 P)
      (2019/C 172/16)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Rekwirante: Bank Refah Kargaran (vertegenwoordiger:J.-M. Thouvenin, avocat)

         Andere partijen in de procedure: Raad vande Europese Unie, Europese Commissie

         Conclusies

      Rekwirante verzoekt het Hof:

                  —

                  het arrest van het Gerecht van de Europese Unie (Tweede kamer)van 10 december 2018 in zaak T-552/15gedeeltelijk te vernietigen;

                  —

                  primair, de conclusies die rekwirante voor het Gerecht van de EuropeseUnie heeft geformuleerd toe te wijzen via de toekenning van een vergoedingvoor haar materiële schade ten belope van 68 651 319 EUR en voor haar immateriële schade ten belope van 52 547 415 EUR;

                  —

                  subsidiair, de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht;

                  —

                  de Raad van de Europese Unie in elk geval verwijzen in de kostenin eerste aanleg en in hogere voorziening.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter onderbouwing van haar hogere voorziening voert rekwirante zevenmiddelen aan.

                  1.

                  Eerste middel: onjuiste rechtsopvatting
                  Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvattingdoor aan te nemen dat de ontoereikende motivering van het nietig verklaardebesluit geen voldoende gekwalificeerde schending oplevert van eenrechtsregel van de Europese Unie.

                  2.

                  Tweede middel: onjuiste rechtsopvatting
                  Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvattingdoor te oordelen dat wanneer een eisende partij die het slachtofferis geworden van een onwettige sanctie van de Raad van de EuropeseUnie, beroep heeft ingesteld en nietigverklaring van de sanctie heeftverkregen, het voor haar geen doel meer dient om een voldoende gekwalificeerdeschending van het recht op effectieve rechterlijke bescherming aante voeren.

                  3.

                  Derde middel: onjuiste rechtsopvatting
                  Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvattingdoor een door rekwirante in haar repliek gepreciseerd middel af tewijzen zonder na te gaan, zoals de rechtspraak vereist, of de uitwerkingvan dit middel in de repliek het gevolg is van de normale ontwikkelingvan het debat dat sinds het verzoekschrift heeft plaatsgevonden inde contentieuze procedure.

                  4.

                  Vierde en vijfde middel: onjuiste rechtsopvatting
                  Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvattingdoor het in zaak T-24/11 (1) gewezen arrest onjuist uit te leggen en door te oordelen datuit de vaststelling dat de Raad zich niet heeft gehouden aan zijnverplichting om rekwirante in kennis te stellen van de tegen haarmet betrekking tot de reden voor de bevriezingsmaatregelen aangevoerdeelementen, niet kan worden afgeleid dat er sprake is van een voldoendegekwalificeerde schending van Unierecht waarvoor de Unie aansprakelijkis.

                  5.

                  Zesde middel: onjuiste opvatting van het verzoekschrift
                  Het Gerecht heeft het verzoekschrift onjuist opgevat door rekwirantesargument niet-ontvankelijk te verklaren op grond dat zij zich in hetstadium van het verzoekschrift niet heeft beroepen op de vermeendeonwettigheid van het feit dat de reden voor haar plaatsing op de lijstenvan personen op wie beperkende maatregelen van toepassing zijn, nietzou overeenstemmen met het door de Raad gehanteerde criterium.

                  6.

                  Zevende middel: onjuiste opvatting van het verzoekschrift
                  Door de door rekwirante aangevoerde middelen van onwettigheid terugte brengen tot louter de schending van de motiveringsplicht, heefthet Gerecht het verzoekschrift onjuist opgevat.

         (1)  Arrest van 6 september 2013, Bank RefahKargaran/Raad (T-24/11, EU:T:2013:403).


title: Zaak C-135/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het ObersteGerichtshof (Oostenrijk) op 20 februari 2019 — Pensionsversicherungsanstalt/CW

text:
               20.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 172/14

      Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het ObersteGerichtshof (Oostenrijk) op 20 februari 2019 — Pensionsversicherungsanstalt/CW
      (Zaak C-135/19)
      (2019/C 172/17)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Oberster Gerichtshof

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekster tot Revision: Pensionsversicherungsanstalt

         Verweerster in Revision: CW

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Dient de Oostenrijkse revalidatie-uitkering volgens de bepalingenvan verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en deRaad van 29 april 2004 betreffende decoördinatie van de socialezekerheidsstelsels (1) te worden aangemerkt

                              —

                              als prestatie bij ziekte in de zin van artikel 3, lid 1, ondera), van de verordening,

                              —

                              als uitkering bij invaliditeit in de zin van artikel 3, lid 1,onder c), van de verordening, of

                              —

                              als uitkering bij werkloosheid in de zin van artikel 3, lid 1,onder h), van de verordening?

                  2)

                  Dient verordening (EG) nr. 883/2004 tegen de achtergrond vanhet primaire recht aldus te worden uitgelegd dat een lidstaat alsvoormalige woonstaat en werkstaat verplicht is om uitkeringen alsde Oostenrijkse revalidatie-uitkering te betalen aan een persoon diein een andere lidstaat woont, als deze persoon het merendeel van detijdvakken van verzekering betreffende de takken ziekte en pensioenheeft vervuld als werknemer in die andere lidstaat (na de verplaatsingvan de woonplaats naar deze lidstaat die jaren geleden heeft plaatsgevonden)en sindsdien geen uitkeringen heeft ontvangen uit hoofde van de ziektekosten-of pensioenverzekering van de voormalige woon- en werkstaat?

         (1)  PB 2004, L 166, blz. 1.


title: Zaak C-157/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 21 februari2019 door Ehab Makhlouf tegen het arrest van het Gerecht(Vijfdekamer) van 12 december 2018 in zaak T-409/16,Makhlouf/Raad

text:
               20.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 172/15

      Hogere voorziening ingesteld op 21 februari2019 door Ehab Makhlouf tegen het arrest van het Gerecht (Vijfdekamer) van 12 december 2018 in zaak T-409/16,Makhlouf/Raad
      (Zaak C-157/19 P)
      (2019/C 172/18)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Rekwirant: Ehab Makhlouf (vertegenwoordiger:E. Ruchat, advocaat)

         Andere partij in de procedure: Raad vande Europese Unie

         Conclusies

                  —

                  de vordering van rekwirant ontvankelijk en gegrond verklaren;

                  —

                  dientengevolge het arrest van 12 december2018 van het Gerecht van de Europese Unie in zaak T-409/16,Ehab Makhlouf/Raad van de Europese Unie vernietigen;

            En opnieuw uitspraak te doen als volgt:

                  —

                  besluit (GBVB) 2016/850 van 27 mei 2016 (1) en de uitvoeringshandelingen daarvan nietig verklaren, voorzover zij rekwirant betreffen;

                  —

                  de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van zijn hogere voorziening voert rekwirant driemiddelen aan:
      Het eerste middel is ontleend aan een onjuiste rechtsopvattingaangezien het Gerecht het recht van rekwirant om te worden gehoordvóór de vaststelling van nieuwe beperkende maatregelen — dat is verankerdin artikel 41 van het Handvest van de grondrechten — heeft geschonden.
      Het tweede middel is ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting,een onjuiste opvatting van de feiten aangezien het Gerecht geen rekeningheeft gehouden met de artikels die rekwirant ter ondersteuning vanzijn beroep tot nietigverklaring had neergelegd om aan te tonen dathij het Syrische regime niet ondersteunde.
      Het derde middel is ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting aangezienhet Gerecht niet heeft geoordeeld dat de artikelen 27 en 28 van besluit2013/255/GBVB (2), volgens welke het behoren tot de familie Al-Assad of de familieMakhlouf een autonoom criterium is dat het opleggen van een sanctierechtvaardigt, onrechtmatig waren. Daardoor heeft het Gerecht de bewijslastomgekeerd.

         (1)  Besluit (GBVB) 2016/850 van de Raad van 27mei 2016 houdende wijziging van besluit 2013/255/GBVB betreffendebeperkende maatregelen tegen Syrië (PB 2016, L 141, blz. 125).

         (2)  Besluit 2013/255/GBVB van de Raad van 31 mei2013 betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië (PB 2013, L 147,blz. 14).


title: Zaak C-158/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 21 februari2019 door Razan Othman tegen het arrest van het Gerecht(Vijfdekamer) van 12 december 2018 in zaak T-416/16,Othman/Raad

text:
               20.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 172/16

      Hogere voorziening ingesteld op 21 februari2019 door Razan Othman tegen het arrest van het Gerecht (Vijfdekamer) van 12 december 2018 in zaak T-416/16,Othman/Raad
      (Zaak C-158/19 P)
      (2019/C 172/19)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Rekwirant: Razan Othman (vertegenwoordiger:E. Ruchat, advocaat)

         Andere partij in de procedure: Raad vande Europese Unie

         Conclusies

                  —

                  de vordering van rekwirante ontvankelijk en gegrond verklaren;

                  —

                  dientengevolge het arrest van 12 december2018 van het Gerecht van de Europese Unie in zaak T-416/16,Razan Othman/Raad van de Europese Unie vernietigen;

            En opnieuw uitspraak te doen als volgt:

                  —

                  besluit (GBVB) 2016/850 van 27 mei 2016 (1) en de uitvoeringshandelingen daarvan nietig verklaren, voorzover zij rekwirante betreffen;

                  —

                  de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert rekwirantedrie middelen aan:
      Het eerste middel is ontleend aan een onjuiste rechtsopvattingaangezien het Gerecht het recht van rekwirante om te worden gehoordvóór de vaststelling van nieuwe beperkende maatregelen — dat is verankerdin artikel 41 van het Handvest van de grondrechten — heeft geschonden.
      Het tweede middel is ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting,een onjuiste opvatting van de feiten aangezien het Gerecht geen rekeningheeft gehouden met de artikels die rekwirante ter ondersteuning vanhaar beroep tot nietigverklaring had neergelegd om aan te tonen datzij het Syrische regime niet ondersteunde.
      Het derde middel is ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting aangezienhet Gerecht niet heeft geoordeeld dat de artikelen 27 en 28 van besluit2013/255/GBVB (2), volgens welke het behoren tot de familie Al-Assad of de familieMakhlouf een autonoom criterium is dat het opleggen van een sanctierechtvaardigt, onrechtmatig waren. Daardoor heeft het Gerecht de bewijslastomgekeerd.

         (1)  Besluit (GBVB) 2016/850 van de Raad van 27mei 2016 houdende wijziging van besluit 2013/255/GBVB betreffendebeperkende maatregelen tegen Syrië (PB 2016, L 141, blz. 125).

         (2)  Besluit 2013/255/GBVB van de Raad van 31 mei2013 betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië (PB 2013, L 147,blz. 14).


title: Zaak C-159/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 21 februari2019 door Syriatel Mobile Telecom (Joint Stock Company) tegenhet arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 12 december 2018 in zaak T-411/16, Syriatel MobileTelecom/Raad

text:
               20.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 172/17

      Hogere voorziening ingesteld op 21 februari2019 door Syriatel Mobile Telecom (Joint Stock Company) tegenhet arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 12 december 2018 in zaak T-411/16, Syriatel Mobile Telecom/Raad
      (Zaak C-159/19 P)
      (2019/C 172/20)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Rekwirante: Syriatel Mobile Telecom (JointStock Company) (vertegenwoordiger: E. Ruchat, avocat)

         Andere partij in de procedure: Raad vande Europese Unie

         Conclusies

                  —

                  de vordering van rekwirante ontvankelijk en gegrond verklaren;

                  —

                  dientengevolge het arrest van 12 december2018 van het Gerecht van de Europese Unie in zaak T-411/16,Syriatel Mobile Telecom/Raad van de Europese Unie vernietigen;

            En opnieuw uitspraak te doen als volgt:

                  —

                  besluit (GBVB) 2016/850 van 27 mei 2016 (1) en de uitvoeringshandelingen daarvan nietig verklaren, voorzover zij rekwirante betreffen;

                  —

                  de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert rekwirantedrie middelen aan:
      Het eerste middel is ontleend aan een onjuiste rechtsopvattingaangezien het Gerecht het recht van rekwirante om te worden gehoordvóór de vaststelling van nieuwe beperkende maatregelen — dat is verankerdin artikel 41 van het Handvest van de grondrechten — heeft geschonden.
      Het tweede middel is ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting,een onjuiste opvatting van de feiten aangezien het Gerecht geen rekeningheeft gehouden met de artikels die rekwirante ter ondersteuning vanhaar beroep tot nietigverklaring had neergelegd om aan te tonen datzij het Syrische regime niet ondersteunde.
      Het derde middel is ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting aangezienhet Gerecht niet heeft geoordeeld dat de artikelen 27 en 28 van besluit2013/255/GBVB (2), volgens welke het behoren tot de familie Al-Assad of de familieMakhlouf een autonoom criterium is dat het opleggen van een sanctierechtvaardigt, onrechtmatig waren. Daardoor heeft het Gerecht de bewijslastomgekeerd.

         (1)  Besluit (GBVB) 2016/850 van de Raad van 27mei 2016 houdende wijziging van besluit 2013/255/GBVB betreffendebeperkende maatregelen tegen Syrië (PB 2016, L 141, blz. 125).

         (2)  Besluit 2013/255/GBVB van de Raad van 31 mei2013 betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië (PB 2013, L 147,blz. 14).


title: Zaak C-182/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de First-tierTribunal (Tax Chamber) (VerenigdKoninkrijk) op 26 februari 2019 — Pfizer Consumer Healthcare Ltd/Commissionersfor Her Majesty’sRevenue and Customs

text:
               20.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 172/18

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de First-tierTribunal (Tax Chamber) (Verenigd Koninkrijk) op 26 februari 2019 — Pfizer Consumer Healthcare Ltd/Commissionersfor Her Majesty’s Revenue and Customs
      (Zaak C-182/19)
      (2019/C 172/21)
      Procestaal: Engels

         Verwijzende rechter

      First-tier Tribunal (Tax Chamber)

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Pfizer Consumer HealthcareLtd

         Verwerende partij: Commissioners for HerMajesty’s Revenue and Customs

         Prejudiciële vraag

      Is uitvoeringsverordening (EU) 2016/1140 (1) van de Commissie van 8 juli 2016 tot indeling van bepaalde goederen in de gecombineerde nomenclatuurongeldig voor zover zij producten die:

                  i.

                  bestaan uit een verbandachtig materiaal, dat „warmtecellen” met daarin chemicaliënbevat,

                  ii.

                  op een vergelijkbare manier werkzaam zijn als een mosterdpleister,maar extra voordelen bieden,

                  iii.

                  door middel van een exotherme chemische reactie pijn verlichten,stijfheid verminderen en weefselherstel bevorderen (zoals bevestigdin meerdere klinische testen),

                  iv.

                  zijn opgemaakt voor de verkoop in het klein, en

                  v.

                  uitdrukkelijk worden aanbevolen en verkocht voor geneeskundigedoeleinden en met de belofte dat zij de hiervoor in (iii) genoemdeeffecten bewerkstelligen,
                  op basis van de chemicaliën die de stoffen of bestanddelen zijnwaaraan die producten hun wezenlijk karakter ontlenen, indeelt onderGN-code 3824, en meer specifiek 38249096, en niet onder GN-code 3005(op basis van de bewoordingen van de toepasselijke posten, aantekeningenop de afdelingen of hoofdstukken, en toelichtingen overeenkomstigalgemene regel 1 voor de interpretatie, op basis van de werking vanalgemene regel 3, onder a), voor de interpretatie, die bepaalt datvolgens de meest specifieke omschrijving moet worden ingedeeld, ofanderszins)?

         (1)  PB 2016, L 189, blz. 1.


title: Zaak C-208/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgerichtfür Zivilrechtssachen Graz(Oostenrijk) op 4maart 2019 — NK/MS en AS

text:
               20.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 172/19

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgerichtfür Zivilrechtssachen Graz (Oostenrijk) op 4maart 2019 — NK/MS en AS
      (Zaak C-208/19)
      (2019/C 172/22)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Landesgericht für Zivilrechtssachen Graz

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: NK

         Verwerende partijen: MS, AS

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Is een overeenkomst tussen een architect en een consument, volgenswelke de architect (louter) het ontwerp van een te bouwen eengezinswoningen de bijbehorende plannen moet opstellen, een overeenkomst „betreffende de constructievan nieuwe gebouwen” in de zin van artikel 3, lid 3, onder f), van richtlijn 2011/83/EUvan het Europees Parlement en de Raad van 25oktober 2011 betreffende consumentenrechten, tot wijzigingvan richtlijn 93/13/EEG van de Raad en van richtlijn 1999/44/EG vanhet Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van richtlijn85/577/EEG en van richtlijn 97/7/EG van het Europees Parlement ende Raad (1)?

                  2)

                  Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord:
                  Is een overeenkomst tussen een architect en een consument, volgenswelke de architect het ontwerp van een te bouwen eengezinswoning volgensde instructies en wensen van haar opdrachtgever moet uitwerken enin het kader van deze opdracht plannen moet opstellen, een overeenkomstbetreffende de levering van „volgens specificaties van de consument vervaardigdegoederen, of die duidelijk voor een specifieke persoon bestemd zijn” in de zin van artikel16, onder c), en artikel 2, punten 3 en 4, van richtlijn 2011/83/EU?

         (1)  PB 2011, L 304, blz. 64.


title: Zaak C-217/19: Beroep ingesteld op 8 maart 2019 —Europese Commissie/Republiek Finland

text:
               20.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 172/20

      Beroep ingesteld op 8 maart 2019 —Europese Commissie/Republiek Finland
      (Zaak C-217/19)
      (2019/C 172/23)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers:C. Hermes en E. Ljung Rasmussen, gemachtigden)

         Verwerende partij: Republiek Finland

         Conclusies

                  —

                  vaststellen dat de Republiek Finland, door sinds 2011 herhaaldelijkvergunningen te verlenen voor de voorjaarsjacht op mannelijke eidereenden(Somateria mollissima) in de provincie Åland, de verplichtingen nietis nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 7, lid 4, en artikel9, lid 1, onder c), van richtlijn 2009/147/EG van het Europees Parlementen de Raad van 30 november 2009 inzakehet behoud van de vogelstand (1);

                  —

                  de Republiek Finland verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Sinds 2011 heeft de regionale regering van de Åland-eilanden, eenautonome regio in Finland, elk jaar herhaaldelijk vergunningen verleendvoor de „bijwijze van uitzondering plaatsvindende voorjaarsjacht” op mannelijke eidereenden,tot een maximum van 2000 tot 3 800 vogels gedurendetwee tot drie weken in mei. Deze periode valt samen met de broedperiodevan de eidereenden.
      Artikel 7, lid 4, van richtlijn 2009/147/EG verbiedt de jacht tijdensde broedperiode.
      Finland voert aan dat de voorjaarsjacht op eidereenden op de Ålandseilandengerechtvaardigd is op grond van de afwijkingsbepaling van artikel9, lid 1, onder c), van richtlijn 2009/147/EG. Volgens de rechtspraakvan het Hof rust de bewijslast om aan te tonen dat aan de voorwaardenvan deze bepaling is voldaan op de lidstaten.
      De Commissie is van mening dat Finland ten eerste niet heeft aangetoonddat er bij de gehanteerde afwijkende regeling sprake is van „verstandig gebruik” in de zin van artikel9, lid 1, onder c), van richtlijn 2009/147/EG. Finland heeft met namegeen sluitend wetenschappelijk bewijs geleverd dat de betrokken populatievan eidereenden op een bevredigend niveau wordt gehouden.
      Ten tweede heeft Finland niet aangetoond dat de toegestane voorjaarsjachtslechts betrekking heeft op het gebruik van vogels „in kleine hoeveelheden” overeenkomstig artikel9, lid 1, onder c), van richtlijn 2009/147/EG.

         (1)  Richtlijn 2009/147/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 november 2009 inzake het behoud van de vogelstand(PB2010, L 20, blz. 7).


title: Zaak C-231/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de UpperTribunal (Tax and Chancery Chamber)(Verenigd Koninkrijk) op 15 maart 2019 — Blackrock Investment Management(UK) Limited/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

text:
               20.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 172/21

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de UpperTribunal (Tax and Chancery Chamber) (Verenigd Koninkrijk) op 15 maart 2019 — Blackrock Investment Management(UK) Limited/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs
      (Zaak C-231/19)
      (2019/C 172/24)
      Procestaal: Engels

         Verwijzende rechter

      Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Blackrock InvestmentManagement (UK) Limited

         Verwerende partij: Commissioners for HerMajesty’s Revenue and Customs

         Prejudiciële vraag

      In het geval waarin één enkele levering van beheerdiensten, inde zin van artikel 135, lid 1, onder g), van richtlijn 2006/112/EGvan de Raad (1), door een derde aanbieder wordt verricht aan een fondsbeheerderen door die fondsbeheerder wordt gebruikt voor zowel het beheer vangemeenschappelijke beleggingsfondsen („GBF’s”) als voor het beheer van andere fondsen dan gemeenschappelijkebeleggingsfondsen („non-GBF’s”),moet dit artikel dan worden uitgelegd in die zin dat

                  (a)

                  die enkele prestatie onderworpen is aan één enkel belastingtarief,en zo ja, hoe moet dit enkele belastingtarief worden bepaald, danwel in die zin dat

                  (b)

                  de tegenprestatie voor die enkele prestatie moet worden verdeeldovereenkomstig het gebruik van de beheerdiensten (bijvoorbeeld opbasis van de hoogte van het beheerde vermogen van respectievelijkde GBF’s en non-GBF’s) zodat een deel van deze enkele prestatie alsvrijgesteld en een deel als belastbaar wordt behandeld?

         (1)  Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belastingover de toegevoegde waarde (PB 2006, L 347, blz. 1).


title: Zaak C-235/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Courtof Appeal (Verenigd Koninkrijk) op 18 maart 2019 — United Biscuits (Pensions Trustees) Limited, United Biscuits PensionInvestmentsLimited/Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

text:
               20.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 172/22

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Courtof Appeal (Verenigd Koninkrijk) op 18 maart 2019 — United Biscuits (Pensions Trustees) Limited, United Biscuits PensionInvestments Limited/Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs
      (Zaak C-235/19)
      (2019/C 172/25)
      Procestaal: Engels

         Verwijzende rechter

      Court of Appeal

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: United Biscuits (PensionsTrustees) Limited, United Biscuits Pension Investments Limited

         Verwerende partij: Commissioners for HerMajesty's Revenue and Customs

         Prejudiciële vraag

      Vormen de pensioenfondsbeheerdiensten zoals die door (a) verzekeraarsen/of (b) niet-verzekeraars ten behoeve van de beheerders worden verricht „handelingen ter zake vanverzekering” inde zin van artikel 135, lid l, onder a), van de btw-richtlijn (1) (oud artikel 13, B, onder a), van de Zesde btw-richtlijn)?

         (1)  Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november betreffende hetgemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde(PB2006, L 347, blz. 1).


title: Zaak C-239/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Courtof Justice (Chancery Division)(Verenigd Koninkrijk) op 20 maart 2019 — Eli Lilly and Company/GenentechInc.

text:
               20.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 172/22

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Courtof Justice (Chancery Division) (Verenigd Koninkrijk) op 20 maart 2019 — Eli Lilly and Company/GenentechInc.
      (Zaak C-239/19)
      (2019/C 172/26)
      Procestaal: Engels

         Verwijzende rechter

      High Court of Justice (Chancery Division)

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Eli Lilly and Company

         Verwerende partij: Genentech Inc.

         Prejudiciële vraag

      Staat de ABC-verordening (1) eraan in de weg dat aan de houder van een basisoctrooi eenaanvullend beschermingscertificaat wordt afgegeven voor een productwaarvoor een derde partij houder is van een vergunning voor het inde handel brengen, indien die derde partij daar niet mee heeft ingestemd?

         (1)  Verordening (EG) nr. 469/2009 van het Europees Parlement en deRaad van 6 mei 2009 betreffende het aanvullendebeschermingscertificaat voor geneesmiddelen (PB 2009, L 152, blz. 1).


title: Zaak C-564/17: Beschikking van de president van het Hof van 4 februari 2019 — Europese Commissie/Koninkrijk België, ondersteunddoor: Bondsrepubliek Duitsland, Republiek Estland, Ierland, KoninkrijkSpanje, FranseRepubliek, Italiaanse Republiek, Republiek Letland,Republiek Litouwen, Hongarije

text:
               20.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 172/23

      Beschikking van de president van het Hof van 4 februari 2019 — Europese Commissie/Koninkrijk België, ondersteunddoor: Bondsrepubliek Duitsland, Republiek Estland, Ierland, KoninkrijkSpanje, Franse Republiek, Italiaanse Republiek, Republiek Letland,Republiek Litouwen, Hongarije
      (Zaak C-564/17) (1)

      (2019/C 172/28)
      Procestaal: Frans
      De president van de Grote kamer van het Hof heeft de doorhalingvan de zaak gelast.

         (1)  PB C 328 van13.11.2017.


title: Zaak C-399/18: Beschikking van de president van het Hof van 18 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissingingedienddoor het College van Beroep voor het Bedrijfsleven — Nederland) —Vereniging GasopslagNederland, TAQA Onshore BV, TAQA Piek Gas BV/AutoriteitConsument en Markt, in tegenwoordigheid van: Gas Transport ServicesBV

text:
               20.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 172/25

      Beschikking van de president van het Hof van 18 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingedienddoor het College van Beroep voor het Bedrijfsleven — Nederland) —Vereniging Gasopslag Nederland, TAQA Onshore BV, TAQA Piek Gas BV/AutoriteitConsument en Markt, in tegenwoordigheid van: Gas Transport ServicesBV
      (Zaak C-399/18) (1)

      (2019/C 172/33)
      Procestaal: Nederlands
      De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

         (1)  PB C 294 van20.8.2018.


title: Zaak C-48/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 25 januari 2019 — X-GmbH/Finanzamt Z

text:
               29.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/14

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 25 januari 2019 — X-GmbH/Finanzamt Z
      (Zaak C-48/19)
      (2019/C 148/14)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Bundesfinanzhof

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: X-GmbH

         Verwerende partij: Finanzamt Z

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Is er sprake van een werkzaamheid die valt binnen de werkingssfeer van artikel 132, lid 1, onder c), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1), als een belastingplichtige in opdracht van ziekenfondsen verzekerden telefonisch adviseert over verschillende onderwerpen op het gebied van gezondheid en ziekte, zoals in het hoofdgeding aan de orde?

                  2)

                  Is het onder de omstandigheden van het hoofdgeding met betrekking tot de in vraag 1 genoemde diensten alsmede voor handelingen in het kader van „patiëntenbegeleidingsprogramma’s” voor het vereiste bewijs van een beroepskwalificatie voldoende dat de telefonische adviesgesprekken worden gevoerd door „gezondheidscoaches” (medisch personeel, verpleegkundigen) waarbij in circa een derde van de gevallen een arts wordt ingeschakeld?

         (1)  PB 2006, L 347, blz. 1.


title: Zaak C-56/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 25 januari 2019 door RFA International, LP tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 15 november 2018 in zaak T-113/15, RFA International/Commissie

text:
               29.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/15

      Hogere voorziening ingesteld op 25 januari 2019 door RFA International, LP tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 15 november 2018 in zaak T-113/15, RFA International/Commissie
      (Zaak C-56/19 P)
      (2019/C 148/15)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirante: RFA International, LP (vertegenwoordigers: B. Evtimov, адвокат, M. Krestiyanova, advocaat, D. O'Keeffe, Solicitor, N. Tuominen, E. Borovikov, advocaten)

         Andere partij in de procedure: Europese Commissie

         Conclusies

      Rekwirante verzoekt het Hof:

                  —

                  het bestreden arrest te vernietigen;

                  —

                  de zaak zelf af te doen wanneer deze in staat van wijzen is;

                  —

                  subsidiair, de zaak voor afdoening naar het Gerecht terug te verwijzen, en

                  —

                  de Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure voor het Hof en in die voor het Gerecht.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Met de onderhavige hogere voorziening wordt alleen opgekomen tegen de vaststellingen van het Gerecht met betrekking tot rekwirantes tweede middel in eerste aanleg.
      Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging van artikel 11, leden 9 en 10, van de basisverordening (1) en heeft de marge waarbinnen de Commissie discretionaire keuzes kan maken bij de beoordeling van complexe situaties in het kader van deze bepalingen te ruim omschreven. Rekwirante verzoekt het Hof het bestreden arrest op de volgende gronden te vernietigen.
      Het Gerecht heeft blijk gegeven van twee onjuiste rechtsopvattingen met betrekking tot de uitlegging van de basisverordening.

                  a)

                  Ten eerste heeft het Gerecht artikel 11, lid 9, van de basisverordening onjuist uitgelegd. Volgens artikel 11, lid 9, van de basisverordening gaat de Commissie, voor zover de omstandigheden niet zijn gewijzigd, bij alle nieuwe onderzoeken op dezelfde wijze te werk als bij het onderzoek dat tot de instelling van het recht heeft geleid, met inachtneming van artikel 2 van deze verordening. Bij de beoordeling of de antidumpingrechten in de wederverkoopprijzen tot uiting waren gekomen, heeft de Commissie dit echter niet gedaan op basis van de wederverkoopprijzen die waren vastgesteld in het onderzoek dat tot de oorspronkelijke verordening heeft geleid, maar op basis van de huidige productiekosten in Rusland. Dit is een wijziging van de methode in de zin van artikel 11, lid 9, van de basisverordening. De Commissie heeft opgemerkt dat de omstandigheden sinds het oorspronkelijke onderzoek aanzienlijk waren gewijzigd en dat met name de productiekosten van de Russische exporteurs met ongeveer 100 % waren gestegen. Kostenstijgingen bestonden evenwel al en deze waren al bekend in de onderzoektijdvakken voor terugbetaling in 2008-2010.

                  b)

                  Ten tweede heeft het Gerecht artikel 11, lid 10, van de basisverordening onjuist uitgelegd door een onjuist juridisch criterium toe te passen. Volgens het door het Gerecht vastgestelde juridische criterium kan het bewijs van de opname van de antidumpingrechten in de uitvoerprijzen alleen worden geleverd door middel van DDP-prijsgegevens (2) en door aan te tonen dat niet alleen de antidumpingrechten in de nieuwe prijzen waren opgenomen, maar ook de volledige productiekosten. Noch artikel 11, lid 10, van de basisverordening, noch de mededeling van de Commissie betreffende de terugbetaling van antidumpingrechten (3) bevat een dergelijke eis.

            Ten slotte heeft het Gerecht inhoudelijk onjuiste feitelijke vaststellingen gedaan door te oordelen dat:

                  a)

                  de stijging van de productiekosten pas aan het licht kwam tijdens het eerste en tweede onderzoektijdvak voor terugbetaling en dus een wijziging van omstandigheden vormde die een wijziging van methodologie rechtvaardigde. In feite was de Commissie al tijdens het oorspronkelijke onderzoektijdvak en tijdens de onderzoektijdvakken voor terugbetaling in 2008-2010 op de hoogte van de kostenstijgingen.

                  b)

                  de wijziging van de methodologie gerechtvaardigd was om een gelijk speelveld te creëren en discriminerende behandeling te vermijden van exploitanten die aan dezelfde maatregelen onderworpen zouden zijn. In feite zouden alle Russische producenten te maken hebben gehad met dezelfde kostenstijgingen.

         (1)  Verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad van 30 november 2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (PB 2009, L 343, blz. 51).

         (2)  „Delivery Duty Paid” (rechten betaald).

         (3)  PB 2014, C 164, blz. 9.


title: Zaak C-57/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 25 januari 2019 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer — uitgebreid) van 15 november 2018 in zaak T-793/14, Tempus Energy en Tempus Energy Technology/Commissie

text:
               29.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/16

      Hogere voorziening ingesteld op 25 januari 2019 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer — uitgebreid) van 15 november 2018 in zaak T-793/14, Tempus Energy en Tempus Energy Technology/Commissie
      (Zaak C-57/19 P)
      (2019/C 148/16)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: É. Gippini Fournier en P. Němečková, gemachtigden)

         Andere partijen in de procedure: Tempus Energy Ltd, Tempus Energy Technology Ltd, Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland

         Conclusies

                  —

                  het arrest van het Gerecht (Derde kamer — uitgebreid) van 15 november 2018 in zaak T-793/14, Tempus Energy Ltd, Tempus Energy Technology Ltd/Commissie, dat de volgende dag ter kennis van de Commissie werd gebracht, vernietigen;
                  en

                  —

                  het verzoek tot nietigverklaring van besluit C(2014)5083 final (1) van de Commissie van 23 juli 2014 om geen bezwaar te maken tegen de steunregeling voor de capaciteitsmarkt in het Verenigd Koninkrijk, afwijzen;

            subsidiair,

                  —

                  het arrest van het Gerecht (Derde kamer — uitgebreid) van 15 november 2018 in zaak T-793/14, Tempus Energy Ltd, Tempus Energy Technology Ltd/Commissie, dat de volgende dag ter kennis van de Commissie werd gebracht, vernietigen;

                  —

                  de zaak terugverwijzen naar het Gerecht voor de beoordeling van het tweede middel in eerste aanleg;

            en in ieder geval de verzoeksters in eerste aanleg verwijzen in de kosten van de procedures in eerste aanleg en in hogere voorziening.

         Middelen en voornaamste argumenten

      De hogere voorziening is gebaseerd op één enkel middel: het Gerecht heeft artikel 108, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en artikel 4, leden 2 en 3, van verordening (EU) 2015/1589 (2) van de Raad van 13 juli 2015 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, onjuist uitgelegd door te oordelen dat de aangemelde steunmaatregel ernstige twijfels deed rijzen over de verenigbaarheid ervan met de interne markt.
      Aangezien het Gerecht zich heeft gebaseerd op een reeks aanwijzingen voor ernstige bezwaren, valt het enige middel uiteen in de twee volgende onderdelen die betrekking hebben op de twee reeksen van aanwijzingen die in het bestreden arrest worden onderzocht:

                  —

                  Eerste onderdeel: het Gerecht heeft ten onrechte de duur en de omstandigheden van de contacten voorafgaand aan de aanmelding, alsmede de complexiteit en het nieuwe karakter van de maatregel, als voornaamste aanwijzing voor het bestaan van twijfel beschouwd.

                  —

                  Tweede onderdeel: het Gerecht heeft de Commissie ten onrechte verweten dat zij geen passend onderzoek heeft verricht naar bepaalde aspecten van de capaciteitsmarkt in het Verenigd Koninkrijk.

         (1)  Goedkeuring van steunmaatregelen op grond van de artikelen 107 en 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie — Gevallen waartegen de Commissie geen bezwaar maakt (PB 2014, C 348, blz. 5).

         (2)  PB 2015, L 248, blz. 9.


title: Zaak C-74/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Judicial da Comarca de Lisboa — Juízo Local Cível de Lisboa — Juiz 18 (Portugal) op 31 januari 2019 — LE/Transportes Aéreos Portugueses, SA

text:
               29.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/18

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Judicial da Comarca de Lisboa — Juízo Local Cível de Lisboa — Juiz 18 (Portugal) op 31 januari 2019 — LE/Transportes Aéreos Portugueses, SA
      (Zaak C-74/19)
      (2019/C 148/17)
      Procestaal: Portugees

         Verwijzende rechter

      Tribunal Judicial da Comarca de Lisboa — Juízo Local Cível de Lisboa — Juiz 18

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: LE

         Verwerende partij: Transportes Aéreos Portugueses, SA

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Valt onder het begrip „buitengewone omstandigheden”, als bedoeld in overweging 14 van verordening (EG) nr. 261/2004 (1), de situatie waarin een passagier tijdens een vlucht andere passagiers bijt en de bemanningsleden die hem probeerden te kalmeren, aanvalt, zodat het volgens de gezagvoerder van het vliegtuig gerechtvaardigd is om de vlucht om te leiden naar de dichtstbijzijnde luchthaven om de passagier van boord te halen en zijn bagage uit te laden, waardoor het vliegtuig met vertraging aankomt op de bestemming?

                  2)

                  Kan de luchtvaartmaatschappij worden vrijgesteld van aansprakelijkheid voor de vertraging bij het opstijgen van het vliegtuig voor de terugvlucht, waarop de passagier die een klacht heeft ingediend (verzoeker in deze zaak) instapt, omdat er zich met hetzelfde vliegtuig een „buitengewone omstandigheid” heeft voorgedaan op de heenvlucht, die onmiddellijk daaraan voorafging?

                  3)

                  Heeft de luchtvaartmaatschappij (verweerster in deze zaak) voor de toepassing van artikel 5, lid 3, van verordening (EG) nr. 261/2004 alle redelijke maatregelen genomen — ook al kon de vertraging daarmee niet worden voorkomen — door te analyseren en te concluderen dat het inzetten van een ander vliegtuig de opgelopen vertraging niet zou goedmaken en door de transitpassagier (verzoeker in deze zaak) op de vlucht van de volgende dag te zetten, omdat de luchtvaartmaatschappij slechts één vlucht per dag naar de eindbestemming van de passagier uitvoert?

         (1)  Verordening van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (PB 2004, L 46, blz. 1).


title: Zaak C-105/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Monomeles Protodikeio Serron (Griekenland) op 8 februari 2019 — WP/Trapeza Peiraios AE

text:
               29.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/20

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Monomeles Protodikeio Serron (Griekenland) op 8 februari 2019 — WP/Trapeza Peiraios AE
      (Zaak C-105/19)
      (2019/C 148/19)
      Procestaal: Grieks

         Verwijzende rechter

      Monomeles Protodikeio Serron (Griekenland)

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: WP

         Verwerende partij: Trapeza Peiraios AE

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Moet artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13 (1) aldus worden uitgelegd, dat het een procedureel voorschrift van openbare orde bevat dat de nationale rechter verplicht om, zelfs in een procedure tot afgifte van een betalingsbevel, ambtshalve te onderzoeken of een tussen een leverancier en een consument gesloten beding oneerlijk is, in aanmerking genomen dat volgens de artikelen 623, 624, 628 en 629 KPolD (wetboek van burgerlijke rechtsvordering), de Griekse rechtsorde een dergelijke verplichting niet alleen niet kent, maar het betalingsbevel zelfs zonder tegenspraak wordt afgegeven, na een louter formele controle van de documenten waarin de kredietverleningsovereenkomst is vervat, het betalingsbevel wordt afgegeven door een met rechtspraak belast orgaan van de Griekse Staat en het betalingsbevel een executoriale titel vormt, op basis waarvan de leverancier binnen drie (3) dagen kan overgaan tot gedwongen tenuitvoerlegging, die niet kan worden geschorst?

                  2)

                  Dient artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13 aldus te worden uitgelegd dat het een procedureel voorschrift van openbare orde bevat dat de nationale rechter verplicht om geen betalingsbevel af te geven wanneer voor de bevoegde rechter schriftelijk wordt aangetoond dat de vordering berust op algemene transactievoorwaarden die, na bij onherroepelijke rechterlijke uitspraak in het kader van door consumentenorganisaties tegen leveranciers ingestelde acties als oneerlijke bedingen te zijn nietig verklaard, zijn opgenomen in ministerieel besluit nr. Ζ1-798/25-06-2008 (FEK Β/1353/11-07-2008), dat de nationale lijst van oneerlijke bedingen bevat [zoals gewijzigd en aangevuld bij besluit Ζ1-21/17-01-2011, rechtmatig verklaard door de Symvoulio tis Epikrateias (raad van state) bij uitspraak 1210/2010, tevens rekening gehouden, ten eerste, met uitspraken nr. 1219/2001 en 430/2005 van de Areios Pagos (hoogste rechter), uitspraken nr. 5253/2003 en 6291/2000 van de Efeteio Athinon (rechter in tweede aanleg, Athene), alsmede uitspraken nr. 1119/2002 en 1208/1998 van de Polymeles Protodikeio Athinon (rechter in eerste aanleg, Athene), alle met kracht van gewijsde, en met uitspraak nr. 961/2007 van de Polymeles Protodikeio Athinon, voor zover dit kracht van gewijsde heeft, en ten tweede, met het feit dat het gezag van gewijsde van deze uitspraken een breder openbaar belang dient met het oog op de ordelijke werking van de markt en de bescherming van de consumenten (artikel 10, lid 2, van wet 2251/1994)], en welk ministerieel besluit voorziet in „het verbod om algemene transactievoorwaarden die in het kader van door consumentenorganisaties ingestelde acties bij onherroepelijke rechterlijke uitspraak als oneerlijk beding zijn aangemerkt, op te nemen in overeenkomsten tussen kredietinstellingen en consumenten”, en [in welk besluit] de algemene transactievoorwaarden zijn vermeld die wegens het oneerlijke karakter ervan nietig zijn verklaard in een collectieve procedure tussen consumentenorganisaties en (als leveranciers aangemerkte) banken, hierbij in aanmerking genomen dat de tot afgifte van een betalingsbevel bevoegde organen in Griekenland de gerechten zijn, te weten de Eirinodikeia en Protodikeia, en het betalingsbevel een executoriale titel vormt, op basis waarvan de leverancier binnen drie (3) dagen kan overgaan tot gedwongen tenuitvoerlegging, die niet kan worden geschorst?

                  3)

                  Moeten artikel 6, lid 1, artikel 7, lid 1, en artikel 8, van richtlijn 93/13 aldus worden uitgelegd dat voor de uitbreiding jegens allen van de kracht van gewijsde van een uitspraak waarbij een door consumentenorganisaties tegen leveranciers ingestelde actie wordt toegewezen (als bedoeld in artikel 10, lid 20, van wet 2251/1994), als bijkomende voorwaarde wordt gesteld dat sprake is van identieke partijen en een identieke feitelijke en juridische aanleiding voor het geschil, zoals 324 KPolD bepaalt voor het nationale procesrecht, hetgeen zou betekenen dat het gezag van gewijsde dat de toewijzing van een collectieve actie meebrengt mogelijk niet kan worden uitgebreid tot elk geval waarin de nationale rechter moet beslissen over een door een consument tegen een leverancier ingesteld rechtsmiddel?

         (1)  Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB 1993, L 95, blz. 29).


title: Zaak C-113/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour administrative (Luxemburg) op 12 februari 2019 — Luxaviation SA/Ministre de l’Environnement

text:
               29.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/21

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour administrative (Luxemburg) op 12 februari 2019 — Luxaviation SA/Ministre de l’Environnement
      (Zaak C-113/19)
      (2019/C 148/20)
      Procestaal: Frans

         Verwijzende rechter

      Cour administrative

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Luxaviation SA

         Verwerende partij: Ministre de l’Environnement

         Prejudiciële vragen

                  1.

                  Dient artikel 12, lid 3, van richtlijn 2003/87/EG (1), dat bepaalt dat de lidstaten er zorg voor moeten dragen dat hun exploitanten de verleende emissierechten inleveren, aldus te worden uitgelegd, in samenhang met artikel 41 van het Handvest, waarin het beginsel van behoorlijk bestuur is neergelegd, dat het voor de bevoegde nationale autoriteit een verplichting oplegt om de naleving van de inleveringsverplichtingen uiterlijk op 30 april van het betrokken jaar individueel te monitoren, wanneer die autoriteit verantwoordelijk is voor het toezicht op een beperkt aantal marktdeelnemers, in casu 25 exploitanten op nationaal niveau?

                  2.

                              a.

                              Kan een onvolledige inlevering van emissierechten, zoals in casu, waarbij de exploitant is afgegaan op de ontvangst van een elektronische bevestiging van de afronding van de overdracht, aldus worden uitgelegd dat zij bij de exploitant te goeder trouw redelijkerwijs het gewettigd vertrouwen kan doen ontstaan dat hij de inleveringsprocedure als bedoeld in artikel 6, lid 2, onder e), van richtlijn 2003/87/EG heeft voltooid?

                              b.

                              Kan in het licht van het antwoord op de tweede vraag worden aangenomen dat des te meer is bewezen dat dit vertrouwen bij een exploitant te goeder trouw gewettigd is, wanneer de nationale autoriteit tijdens het voorgaande inleveringsjaar, enkele dagen voor het verstrijken van de termijn van artikel 6, lid 2, onder e), van richtlijn 2003/87/EG, spontaan contact met hem heeft opgenomen om hem erop te wijzen dat de inleveringsprocedure voor de emissierechten nog niet was afgerond, zodat hij redelijkerwijs ervan kan uitgaan dat hij zijn inleveringsverplichtingen voor het lopende jaar is nagekomen als die autoriteit in het volgende jaar niet rechtstreeks contact heeft opgenomen met hem?

                              c.

                              Kan in het licht van de antwoorden op de vorige twee vragen — zowel bij een afzonderlijke als bij een gezamenlijke analyse van die vragen — het beginsel van het gewettigd vertrouwen aldus worden uitgelegd dat het overmacht oplevert, zodat de exploitant te goeder trouw geheel of gedeeltelijk kan worden vrijgesteld van de sanctie van artikel 16, lid 3, van richtlijn 2003/87/EG?

                  3.

                              a.

                              Staat artikel 49, lid 3, van het Handvest, waarin het evenredigheidsbeginsel is neergelegd, eraan in de weg dat de boete voor het niet inleveren van emissierechten forfaitair wordt vastgesteld overeenkomstig artikel 16, lid 3, van richtlijn 2003/87/EG, wanneer die bepaling het niet mogelijk maakt een sanctie op te leggen die evenredig is aan de door de exploitant gemaakte inbreuk?

                              b.

                              Indien de voorgaande vraag ontkennend wordt beantwoord, dienen het gelijkheidsbeginsel van artikel 20 van het Handvest, het algemene beginsel van de goede trouw en het beginsel „fraus omnia corrumpit” dan aldus te worden uitgelegd dat zij, wat de forfaitaire sanctie betreft die op grond van artikel 16, lid 3, van richtlijn 2003/87/EG moet worden opgelegd en waaraan automatisch de bekendmaking wordt gekoppeld als bedoeld in artikel 20, lid 7, [van de wet van 23 december 2004], eraan in de weg staan dat de exploitant te goeder trouw die slechts nalatig is geweest en overigens in de overtuiging verkeert dat hij zijn verplichtingen met betrekking tot de inlevering van emissierechten uiterlijk op 30 april van het desbetreffende jaar is nagekomen, op dezelfde manier wordt behandeld als een exploitant die bedrog heeft gepleegd?

                              c.

                              Indien de voorgaande vraag ontkennend wordt beantwoord, verdraagt de toepassing van de forfaitaire sanctie, zonder dat de nationale rechter die sanctie kan matigen, tenzij er sprake is van overmacht, en van de automatische bekendmakingssanctie, zich dan met artikel 47 van het Handvest, waarin het recht op een doeltreffende voorziening in rechte is neergelegd?

                              d.

                              Indien er geen sprake is van strijdigheid met artikel 47 van het Handvest, impliceert de omstandigheid dat op basis van de aangegeven wil van de Europese wetgever een vaste financiële sanctie en de automatische bekendmakingssanctie, zonder rekening te houden met het evenredigheidsbeginsel, zonder meer worden toegewezen, tenzij er sprake is van overmacht in enge zin, dan niet dat de nationale rechter moet wijken voor de vermeende wil van de Europese wetgever en dat er ten onrechte geen sprake is van rechterlijke toetsing aan artikel 47 en artikel 49, lid 3, van het Handvest?

                              e.

                              Impliceert de omstandigheid dat er geen sprake is van rechterlijke toetsing door de nationale rechter met betrekking tot de forfaitaire sanctie van artikel 16, lid 3, van richtlijn 2003/87/EG en de automatische bekendmakingssanctie van artikel 20, lid 7, [van de wet van 23 december 2004], in het licht van het antwoord op de voorgaande vraag, dan niet dat de in wezen vruchtbare dialoog tussen het Hof en de hoogste nationale rechters wordt verbroken als gevolg van een door het Hof bekrachtigde kant-en-klare oplossing (tenzij er sprake is van overmacht in enge zin), met als gevolg dat de hoogste nationale rechter geen echte dialoog kan voeren, aangezien hij de sanctie zonder meer moet toewijzen als er geen sprake is van overmacht?

                  4.

                  Kan, in het licht van de antwoorden op de vorige vragen, het begrip overmacht aldus worden uitgelegd dat er rekening wordt gehouden met de onredelijke gevolgen voor de exploitant te goeder trouw, wanneer de betaling van de forfaitaire sanctie van artikel 16, lid 3, van richtlijn 2003/87/EG en de automatische bekendmakingssanctie van artikel 20, lid 7, [van de wet van 23 december 2004] aanzienlijke financiële risico’s en kredietverliezen met zich meebrengen die tot het ontslag van zijn personeel of zelfs tot zijn faillissement kunnen leiden?

         (1)  Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 2003 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap en tot wijziging van richtlijn 96/61/EG van de Raad (PB 2003, L 275, blz. 32).


title: Zaak C-117/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos vyriausybės (Litouwen) op 15 februari 2019 — AB Linas Agro/Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

text:
               29.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/22

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos vyriausybės (Litouwen) op 15 februari 2019 — AB Linas Agro/Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos
      (Zaak C-117/19)
      (2019/C 148/21)
      Procestaal: Litouws

         Verwijzende rechter

      Mokestinių ginčų komisija prie Lietuvos Respublikos vyriausybės

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: AB Linas Agro

         Verwerende partij: Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Moeten de verklaringen zoals uiteengezet in de overwegingen van verordening nr. 945/2005 (1), en met name in de overwegingen 20 tot en met 23, dat „als het stikstofgehalte van het betrokken product meer dan 28 gewichtspercenten bedraagt, het gehalte ammoniumnitraat altijd meer dan 80 gewichtspercenten bedraagt” worden begrepen als vaste aanname op basis waarvan kan worden geconcludeerd dat wanneer het betrokken product (meststof op basis van ammoniumnitraat) een stikstofgehalte (N) van 28 gewichtspercenten of meer heeft, het gehalte ammoniumnitraat altijd meer dan 80 gewichtspercenten bedraagt?

                  2)

                  Is deze aanname van toepassing op de nieuwe typen van het betrokken product die zijn gespecificeerd in verordening nr. 945/2005, dat wil zeggen op NPK-meststoffen met een stikstofgehalte (N) dat gelijk is aan of hoger dan 28 gewichtspercenten, met een verhouding tussen ammoniumstikstof en nitraatstikstof van ongeveer 1:1 en met een fosfor- (P) en/of kaliumgehalte (K) van niet meer dan 12 gewichtspercenten, zoals de in het onderhavige geschil besproken meststof NPK 30-4-4?

                  3)

                  Indien de vragen hierboven bevestigend worden beantwoord, is de bovengenoemde aanname in verordening nr. 945/2005 juridisch bindend, dat wil zeggen, kan hierop worden vertrouwd bij de indeling in de Taric-codes van NPK-meststoffen als gespecificeerd in punt 17 van de [verwijzingsbeslissing] van de commissie voor fiscale geschillen en, dienovereenkomstig, bij de toepassing van de geldende maatregelen (antidumpingrechten), ondanks het feit dat artikel 1, lid 1, en artikel 1, lid 3, van verordening nr. 945/2005 (en dienovereenkomstig artikel 1, lid 1, en artikel 1, lid 2, onder c), van verordening nr. 999/2014 (2), die ten tijde van de afronding van de invoerprocedures in kwestie van kracht was) het opleggen van definitieve antidumpingrechten niet koppelen aan het gehalte van het chemische element stikstof (N) in een product, maar aan het gehalte van de chemische verbinding ammoniumnitraat (AN) en aan het gehalte van fosfor en kalium in een product?

                  4)

                  Kan met het oog op de indeling in Taric-codes van de in punt 17 van de[verwijzingsbeslissing] van de commissie voor fiscale geschillen bedoelde NPK-meststoffen en, dienovereenkomstig, met het oog op de toepassing van de geldende maatregelen (antidumpingrechten) — rekening houdend met de doelstellingen zoals uiteengezet in de overwegingen 35 en 36 van verordening nr. 945/2005 om de bestaande maatregelen toe te passen op nieuwe producttypen op basis van het evenredigheidsbeginsel en om de douaneprocedure en de toepassing van de passende rechten, die overeenkomen met het gehalte van het betrokken product dat is verwerkt in de samengestelde meststoffen, te vereenvoudigen — bij de berekening (bepaling) van het gehalte ammoniumnitraat van dergelijke meststoffen worden vertrouwd op de aanname als bedoeld in punt 16 van de [verwijzingsbeslissing] van de commissie voor fiscale geschillen? Met andere woorden, wordt, na de vaststelling van het stikstofgehalte (N) in de NPK-meststoffen als bedoeld in punt 17 van de [verwijzingsbeslissing] van de commissie voor fiscale geschillen (op basis van de door de importeur overgelegde documenten op het moment van de inklaring of tijdens laboratoriumtests), het gehalte ammoniumnitraat berekend (bepaald) gelet op de verhouding tussen het gehalte ammoniumnitraat (AN) en het stikstofgehalte (N) als gedefinieerd in overweging 20 van verordening nr. 945/2005, die afhankelijk is van het atoomgewicht van de elementen en 2,86 is, zonder dat aanvullende laboratoriumtests worden uitgevoerd om het exacte gehalte ammoniumnitraat te bepalen?

         (1)  Verordening (EG) nr. 945/2005 van de Raad van 21 juni 2005 tot wijziging van verordening (EG) nr. 658/2002 tot instelling van het definitieve antidumpingrecht op de invoer van ammoniumnitraat van oorsprong uit Rusland en tot wijziging van verordening (EG) nr. 132/2001 tot instelling van definitieve antidumpingrechten op ammoniumnitraat uit onder andere Oekraïne, naar aanleiding van een gedeeltelijk herzieningsonderzoek op grond van artikel 11, lid 3, van verordening (EG) nr. 384/96 (PB 2005, L 160, blz. 1).

         (2)  Uitvoeringsverordening (EU) nr. 999/2014 van de Commissie van 23 september 2014 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op ammoniumnitraat van oorsprong uit Rusland naar aanleiding van een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van de maatregelen op grond van artikel 11, lid 2, van verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad (PB 2014, L 280, blz. 19).


title: Zaak C-130/19: Beroep ingesteld op 15 februari 2019 — Europese Rekenkamer/Karel Pinxten

text:
               29.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/24

      Beroep ingesteld op 15 februari 2019 — Europese Rekenkamer/Karel Pinxten
      (Zaak C-130/19)
      (2019/C 148/22)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Europese Rekenkamer (vertegenwoordigers: C. Lesauvage, E. von Bardeleben, J. Vermer, gemachtigden)

         Verwerende partij: Karel Pinxten

         Conclusies

                  —

                  vaststellen dat Pinxten heeft opgehouden te voldoen aan de verplichtingen die uit zijn taak voortvloeien krachtens de artikelen 285 en 286 VWEU en de ter uitvoering daarvan vastgestelde regels;

                  —

                  bijgevolg de in artikel 286, lid 6, VWEU vastgestelde sanctie uitspreken, waarbij de Rekenkamer het aan de wijsheid van het Hof overlaat om de omvang ervan te bepalen;

                  —

                  Pinxten verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      De Rekenkamer verwijt Pinxten dat hij:

                  —

                  ten eerste, misbruik heeft gemaakt van de middelen van de Rekenkamer om activiteiten te financieren die geen verband hielden met zijn taken als Lid of daarmee niet verenigbaar waren;

                  —

                  ten tweede, misbruik heeft gemaakt van de fiscale voorrechten en deze onrechtmatig heeft gebruikt;

                  —

                  ten derde, valse verklaringen van een schadegeval heeft afgelegd aan de verzekeraar in het kader van beweerdelijke ongevallen waarbij het te zijner beschikking gestelde dienstvoertuig was betrokken;

                  —

                  ten vierde, een handelsvennootschap heeft beheerd en intens aan politiek heeft gedaan binnen een politieke partij terwijl hij bij de Rekenkamer in functie was;

                  —

                  ten vijfde, een belangenconflict heeft doen ontstaan door de verantwoordelijke van een gecontroleerde entiteit diensten aan te bieden.


title: Zaak C-144/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 20 februari 2019 door Lupin Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 12 december 2018 in zaak T-680/14, Lupin/Commissie

text:
               29.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/24

      Hogere voorziening ingesteld op 20 februari 2019 door Lupin Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 12 december 2018 in zaak T-680/14, Lupin/Commissie
      (Zaak C-144/19 P)
      (2019/C 148/23)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirante: Lupin Ltd (vertegenwoordigers: S. Smith, A. White, solicitors, M. Hoskins, QC, V. Wakefield, barrister)

         Andere partij in de procedure: Europese Commissie

         Conclusies

      Rekwirante verzoekt het Hof:

                  —

                  de vaststelling van het Gerecht met betrekking tot de ongelijke behandeling van Lupin en Krka, te vernietigen;

                  —

                  overeenkomstig artikel 61 van het Statuut, de zaak zelf af te doen en de door de Commissie opgelegde boete nietig te verklaren of te verminderen.

         Middelen en voornaamste argumenten

                  1.

                  Eerste middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de op 30 januari 2007 tussen Lupin and Servier gesloten schikkingsovereenkomst op octrooigebied een doelbeperking was in de zin van artikel 101, lid 1, VWEU. In het bijzonder heeft het Gerecht:

                              a.

                              een onjuiste juridische toets gehanteerd om te beoordelen of er een doelinbreuk was, meer bepaald in het licht van de in zaak C-67/13 P, Cartes Bancaires, neergelegde rechtsbeginselen;

                              b.

                              ten onrechte niet erkend dat het gevolg voor de mededinging van niet-concurrentiebedingen en niet-aanvechtingsbedingen in schikkingsovereenkomsten hetzelfde is, ongeacht of er sprake is van aansporing;

                              c.

                              in strijd met het beginsel van rechtszekerheid, niet onderzocht of uitgelegd wat het onderscheid is tussen gerechtvaardigde en niet-gerechtvaardigde betalingen in omgekeerde richting;

                              d.

                              ten onrechte geoordeeld dat het bestaan van een „aansporing” van een generieke producent grond oplevert om vast te stellen dat er sprake is van een doelbeperking; voorts kan ook het verkrijgen van een „voordeel” door de generieke producent geen grond opleveren voor een dergelijke vaststelling, en

                              e.

                              blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de dubbelzinnig geformuleerde beperkingen in de overeenkomst aldus moesten worden uitgelegd dat zij mede zien op producten die niet onder het litigieuze octrooi vielen.
                              Geen gevolgbeperking

                  2.

                  Tweede middel: het Gerecht heeft geoordeeld dat de betwisting door Lupin van de door de Commissie gedane vaststelling dat er sprake was van een gevolgbeperking, niet ter zake dienend was aangezien het de vaststelling door de Commissie dat er sprake was van een doelbeperking, had bevestigd. Indien het Hof de vaststelling van een doelbeperking nietig verklaart, dient het uitspraak te doen over het beroep van Lupin door de door de Commissie gedane vaststelling dat er sprake is van een gevolgbeperking, nietig te verklaren. In het bijzonder heeft de Commissie:

                              a.

                              blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door zich te baseren op betalingen in omgekeerde richting en/of aanzienlijke aansporing;

                              b.

                              de vraag naar het bestaan van een gevolgbeperking niet onderzocht aan de hand van de leer van de nevenrestricties en/of de in zaak C-309/99, Wouters, neergelegde beginselen, en/of artikel 102 VWEU, hetgeen zij had moeten doen, en

                              c.

                              haar beoordeling van de marktpositie van Servier in het licht van artikel 101, lid 1, VWEU, rechtstreeks gebaseerd op haar bevindingen inzake het bestaan van een machtspositie in de zin van artikel 102 VWEU, die nietig zijn verklaard (zaak T-691/14, Servier/Commissie).
                              Boete

                  3.

                  Derde middel: het Gerecht heeft met betrekking tot de geldboete het nieuwe karakter van de vermeende inbreuk onjuist beoordeeld.

                  4.

                  Vierde middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting met betrekking tot de verplichting om bij het bepalen van een boete zowel rekening te houden met de ernst als met de duur van de vermeende inbreuk.

                  5.

                  Vijfde middel: het Gerecht heeft bij het bepalen van de boete ten onrechte geen rekening gehouden met de waarde van de door Servier aan Lupin overgedragen octrooiaanvragen.

                  6.

                  Zesde middel: dit middel hangt af van het slagen van de hogere voorziening van de Commissie tegen het arrest van het Gerecht in zaak T-684/14, Krka, en houdt in dat het Gerecht ten onrechte heeft geoordeeld dat de behandeling door de Commissie van Lupin, in vergelijking met Krka, het beginsel van gelijke behandeling niet schond.


title: Zaak C-145/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 20 februari 2019 door Mohamed Hosni Elsayed Mubarak tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 12 december 2018 in zaak T-358/17, Mubarak/Raad

text:
               29.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/26

      Hogere voorziening ingesteld op 20 februari 2019 door Mohamed Hosni Elsayed Mubarak tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 12 december 2018 in zaak T-358/17, Mubarak/Raad
      (Zaak C-145/19 P)
      (2019/C 148/24)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirant: Mohamed Hosni Elsayed Mubarak (vertegenwoordigers: D. Anderson, QC, B. Kennelly, QC, J. Pobjoy, barrister, G. Martin, C. Enderby Smith, F. Holmey, solicitors)

         Andere partij in de procedure: Raad van de Europese Unie

         Conclusies

                  1.

                  de bestreden beslissing vernietigen;

                  2.

                  de zaak zelf afdoen en daarbij de litigieuze handelingen nietig verklaren voor zover zij op rekwirant betrekking hebben;

                  3.

                  subsidiair, de zaak terugverwijzen naar het Gerecht voor afdoening overeenkomstig de juridische beoordeling van het Hof van Justitie; en

                  4.

                  de Raad verwijzen in de bij rekwirant opgekomen kosten van de procedures voor het Gerecht en het Hof van Justitie.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Eerste middel: het Gerecht heeft ten onrechte vastgesteld dat de Raad niet hoefde te controleren of de Egyptische autoriteiten rekwirants Unierechtelijke grondrechten hadden geëerbiedigd.
      Tweede middel: het Gerecht heeft ten onrechte vastgesteld dat de Raad niet hoefde te controleren of de gerechtelijke procedure en onderzoeken met betrekking tot rekwirant dusdanige handelingen betreffen dat de rechtsstaat in Egypte erdoor wordt ondermijnd.
      Derde middel: het Gerecht heeft ten onrechte vastgesteld dat de Raad geen kennelijke beoordelingsfout had gemaakt door zich te baseren op zaak nr. 8897 (renovatie particulier woonhuis).
      Vierde middel: het Gerecht heeft ten onrechte vastgesteld dat de Raad geen kennelijke beoordelingsfout had gemaakt door zich te baseren op zaak nr. 756 (geschenken van Al-Ahram) en zaak nr. 53 (geschenken van Dar El Tahrir).


title: Zaak C-146/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Slovenië) op 21 februari 2019 — SCT, d.d., in faillissement/Republiek Slovenië

text:
               29.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/27

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Slovenië) op 21 februari 2019 — SCT, d.d., in faillissement/Republiek Slovenië
      (Zaak C-146/19)
      (2019/C 148/25)
      Procestaal: Sloveens

         Verwijzende rechter

      Vrhovno sodišče Republike Slovenije

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: SCT, d.d., in faillissement

         Verwerende partij: Republiek Slovenië

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Kan artikel 90, lid 2, van de btw-richtlijn aldus worden uitgelegd dat een derogatie aan het recht van verlaging van de maatstaf van heffing van de btw ook is toegestaan in geval van onherroepelijke niet-betaling, als deze onherroepelijke niet-betaling een gevolg is van het verzuim van de belastingplichtige om een verschuldigde handeling te verrichten, bijvoorbeeld het verzuim om een vordering in te dienen in een faillissementsprocedure die is ingeleid jegens de schuldenaar van de belastingplichtige, zoals in casu?

                  2)

                  Indien een dergelijke derogatie aan het recht op verlaging van de maatstaf van heffing van de btw toelaatbaar is: bestaat er eveneens een recht op verlaging van die maatstaf van heffing wegens niet-betaling indien de belastingplichtige aantoont dat zijn vorderingen zelfs niet zouden zijn voldaan als hij ze in de faillissementsprocedure zou hebben ingediend, of dat er redelijke gronden waren voor zijn verzuim om de vordering in te dienen?

                  3)

                  Werkt artikel 90, lid 1, van de btw-richtlijn ook rechtstreeks indien de wetgever van de lidstaat verder gaat dan het kader van de toelaatbare regeling van de derogaties die in dat artikel 90 zijn neergelegd?