title: Zaak T-319/12: Beroep ingesteld op 19 juli 2012 — Spanje/Commissie

text:
               22.9.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 287/32

         Beroep ingesteld op 19 juli 2012 — Spanje/Commissie
   (Zaak T-319/12)
   2012/C 287/60
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: A. Rubio González)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van beschikking C(2012) 3025 def. van de Europese Commissie van 8 mei 2012 inzake steunmaatregel SA. 22668 (C 8/2008 — ex NN 4/2008) die door Spanje ten uitvoer is gelegd ten gunste van „Ciudad de la Luz SA”;

               —

               verwijzing van verweerster in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker vijf middelen aan:

               1)

               onjuiste toepassing van het criterium van de particuliere investeerder, aangezien de Commissie bij haar onderzoek de haar toekomende beoordelingsmarge heeft overschreden;

               2)

               onjuiste beoordeling van de steunmaatregel, doordat geen rekening is gehouden met de activiteiten van de tertiaire sector in het complex;

               3)

               motiveringsgebrek van de bestreden beschikking, aangezien de Commissie de terugvordering gelast van de aan filmproducenten verleende steun en in haar onderzoek geen sprake is van deze vermeende steun;

               4)

               subsidiair, onjuiste beoordeling van de verenigbaarheid van de investering met de richtsnoeren inzake regionale steunmaatregelen, doordat niet is onderzocht of de resterende steun aan het beginsel van de particuliere investeerder voldoet;

               5)

               subsidiair, motiveringsgebrek en onjuiste beoordeling van de verenigbaarheid van de steun, gelet op de regeling voor steunmaatregelen ten behoeve van de audiovisuele sector, aangezien de Commissie niet heeft onderzocht waarom de vermeende steun geen cultureel doel had.


title: Zaak C-204/09: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht (Duitsland) op 8 juni 2009 — Flachglas Torgau GmbH/Bondsrepubliek Duitsland

text:
               15.8.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 193/11

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht (Duitsland) op 8 juni 2009 — Flachglas Torgau GmbH/Bondsrepubliek Duitsland
   (Zaak C-204/09)
   2009/C 193/14
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesverwaltungsgericht

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Flachglas Torgau GmbH

      Verwerende partij: Bondsrepubliek Duitsland

      Prejudiciële vragen

               1)

                           a)

                           Moet artikel 2, punt 2, tweede volzin, van richtlijn 2003/4/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 inzake de toegang van het publiek tot milieu-informatie en tot intrekking van richtlijn 90/313/EEG van de Raad (1), aldus worden uitgelegd dat uitsluitend instellingen en organen waaraan naar nationaal recht de definitieve (bindende) beslissing in de wetgevingsprocedure toekomt, in een wetgevende hoedanigheid optreden, of treden ook instellingen en organen waaraan krachtens het nationale recht bevoegdheden en rechten op het gebied van medewerking in de wetgevingsprocedure, in het bijzonder met betrekking tot het indienen van een wetsontwerp en het maken van opmerkingen over wetsontwerpen, zijn toegekend, in een wetgevende hoedanigheid op?

                           b)

                           Kunnen de lidstaten alleen bepalen dat de begripsomschrijving van overheidsinstantie niet slaat op instellingen en organen die optreden in een rechterlijke of wetgevende hoedanigheid, wanneer hun constitutionele bepalingen ten tijde van de vaststelling van de richtlijn niet gelijktijdig voorzien in een beroepsprocedure in de zin van artikel 6 van richtlijn 2003/4/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 inzake de toegang van het publiek tot milieu-informatie en tot intrekking van richtlijn 90/313/EEG van de Raad?

                           c)

                           Zijn instellingen en organen die optreden in een wetgevende hoedanigheid, enkel voor de duur van de wetgevingsprocedure uitgesloten van het begrip overheidsinstantie?

               2)

                           a)

                           Is het vertrouwelijke karakter van handelingen in de zin van artikel 4, lid 2, eerste volzin, sub a, van richtlijn 2003/4/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 inzake de toegang van het publiek tot milieu-informatie en tot intrekking van richtlijn 90/313/EEG van de Raad, bij wet voorzien wanneer het voorschrift van nationaal recht ter omzetting van richtlijn 2003/4/EG in het algemeen bepaalt dat het verzoek om milieu-informatie moet worden geweigerd voor zover openbaarmaking van de informatie afbreuk doet aan het vertrouwelijke karakter van de handelingen van instanties waarop de informatieplicht rust, of is hiervoor vereist dat een afzonderlijke wettelijke bepaling de vertrouwelijkheid van de handelingen voorschrijft?

                           b)

                           Is het vertrouwelijke karakter van handelingen in de zin van artikel 4, lid 2, eerste volzin, sub a, van richtlijn 2003/4/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 inzake de toegang van het publiek tot milieu-informatie en tot intrekking van richtlijn 90/313/EEG van de Raad, bij wet voorzien wanneer de administratieve procedures van de overheidsinstanties krachtens een algemeen, ongeschreven beginsel van nationaal recht niet openbaar zijn?

      (1)  PB L 41, blz. 26.


title: Zaak T-460/13: Arrest van het Gerecht van 8 september 2016 — Sun Pharmaceutical Industries en Ranbaxy (UK)/Commissie („Mededinging — Mededingingsregelingen — Markt van antidepressiva die het werkzame farmaceutische bestanddeel citalopram bevatten — Begrip mededingingsbeperking naar strekking — Potentiële mededinging — Generieke geneesmiddelen — Drempels voor toetreding tot de markt als gevolg van het bestaan van octrooien — Overeenkomsten tussen de octrooihouder en ondernemingen die actief zijn op het gebied van generieke geneesmiddelen — Geldboeten — Rechtszekerheid — Beginsel van de legaliteit van straffen — Richtsnoeren voor de berekening van de geldboeten van 2006 — Duur van het onderzoek van de Commissie”)

text:
               17.10.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 383/10

         Arrest van het Gerecht van 8 september 2016 — Sun Pharmaceutical Industries en Ranbaxy (UK)/Commissie
   (Zaak T-460/13) (1)

   ((„Mededinging - Mededingingsregelingen - Markt van antidepressiva die het werkzame farmaceutische bestanddeel citalopram bevatten - Begrip mededingingsbeperking naar strekking - Potentiële mededinging - Generieke geneesmiddelen - Drempels voor toetreding tot de markt als gevolg van het bestaan van octrooien - Overeenkomsten tussen de octrooihouder en ondernemingen die actief zijn op het gebied van generieke geneesmiddelen - Geldboeten - Rechtszekerheid - Beginsel van de legaliteit van straffen - Richtsnoeren voor de berekening van de geldboeten van 2006 - Duur van het onderzoek van de Commissie”))
   (2016/C 383/13)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: Sun Pharmaceutical Industries Ltd, voorheen Ranbaxy Laboratories Ltd (Vadodara, India) en Ranbaxy (UK) Ltd (Londen, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: R. Vidal, A. Penny, solicitors, en B. Kennelly, barrister)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: C. Vollrath, F. Castilla Contreras en B. Mongin, gemachtigden, bijgestaan door D. Bailey, barrister)

      Voorwerp

   Verzoek om gedeeltelijke nietigverklaring van besluit C(2013) 3803 final van de Commissie van 19 juni 2013 inzake een procedure op grond van artikel 101 [VWEU] en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (Zaak AT/39226 — Lundbeck), en een verzoek om verlaging van de bij dat besluit aan verzoeksters opgelegde geldboete

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Sun Pharmaceuticals Industries Ltd en Ranbaxy (UK) Ltd worden verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 325 van 9.11.2013.


title: ARREST VAN HET HOF van 22 april 1997 in zaak C-66/95 (verzoek van de High Court of Justice of England and Wales, Queen's Bench Division om een prejudiciële beslissing): The Queen tegen Secretary of State for Social Security, ex parte E. Sutton (Richtlijn 79/7/EEG - Gelijke behandeling van mannen en vrouwen op gebied van sociale zekerheid - Aansprakelijkheid van lidstaat wegens schending van Gemeenschapsrecht - Recht op rentevergoeding over achterstallige uitkeringen van sociale zekerheid)

text:
Nr. C 199/4            NL                 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    28 . 6 . 97
     tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschap                ciatie, vastgesteld door de Associatieraad die is inge
     pelijk douanetarief) dan wel onder post 39.06 B I van                steld bij de Associatieovereenkomst tussen de Europese
     het gemeenschappelijk douanetarief (en onder poston                 Economische Gemeenschap en Turkije, verzet zich er
     derverdeling 3605 10 50 van de gecombineerde no                     in beginsel niet tegen, dat de bevoegde autoriteiten van
     menclatuur), wordt in de eerste plaats bepaald door                  een lidstaat verlangen, dat de in die bepaling bedoelde
     het acetylgehalte en dus door de veresteringsgraad er               gezinsleden van een Turks werknemer gedurende de
     van. De nationale rechter dient evenwel na te gaan, of               periode van drie jaar, bedoeld in het eerste streepje van
     de aard van de verestering het aardappelzetmeel niet                 dit artikel, bij hem wonen om in die lidstaat recht te
     dusdanig heeft gewijzigd, dat dit kwalitatief niet meer              hebben op verblijf. Objectieve redenen kunnen echter
     overeenkomt met natuurlijk aardappelzetmeel.                         rechtvaardigen, dat het betrokken gezinslid gescheiden
                                                                          van de Turkse migrerende werknemer woont.
2 . Een maximumacetylgehalte tussen 0,61 en 0,74 ge
     wichtspercent staat er niet aan in de weg, dat veresterd        2 . Artikel 7, eerste alinea, eerste streepje, van Besluit
     aardappelzetmeel wordt ingedeeld onder post 11.08 A                  nr. 1 /80 moet aldus worden uitgelegd, dat het betrok
     IV van het gemeenschappelijk douanetarief en onder                   ken gezinslid in beginsel gehouden is om gedurende
     postonderverdeling 1108 13 00 van de gecombineerde                   drie jaar onafgebroken in de lidstaat van ontvangst te
     nomenclatuur.
                                                                          wonen. Voor de berekening van de periode van drie
                                                                          jaar legaal wonen in de zin van deze bepaling moet
H PB nr. C 268 van 14 . 10 . 1995 .                                       evenwel rekening worden gehouden met een onvrijwil
                                                                          lig verblijf van minder dan zes maanden dat de betrok
                                                                          kene in zijn land van herkomst heeft doorgebracht.
                                                                          Hetzelfde geldt voor de periode gedurende welke de
                                                                          betrokkene niet in het bezit van een geldige verblijfs
                                                                          vergunning was, wanneer de bevoegde autoriteiten van
                   ARREST VAN HET HOF                                     de lidstaat van ontvangst niet om die reden hebben be
                          ( Zesde Kamer)                                  twist dat de betrokkene legaal op het nationale grond
                                                                          gebied woonde, maar hem daarentegen een nieuwe
                        van 17 april 1997                                 verblijfsvergunning hebben verleend.
in zaak C-351/95 (verzoek van het Bayerische Verwal
tungsgericht, München om een prejudiciële beslissing):               (') PB nr. C 16 van 20 . 1 . 1996 .
             S. Kadiman tegen Freistaat Bayern ( l )
(Associatieovereenkomst EEG-Turkije — Besluit van Asso
ciatieraad — Vrij verkeer van werknemers — Gezinslid
van werknemer — Verlenging van verblijfsvergunning —
 Voorwaarden — Samenleving in gezinsverband — Legaal
wonen gedurende drie jaar — Berekening in geval van on                                  ARREST VAN HET HOF
                            derbrekingen)                                                     van 22 april 1997
                             97/C 199/06
                                                                     in zaak C-66/95 ( verzoek van de High Court of Justice of
                                                                     England and Wales, Queen's Bench Division om een preju
                        (Procestaai: Duits)                          diciële beslissing): The Queen tegen Secretary of State for
                                                                                Social Security, ex parte E. Sutton (')
 (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in       (Richtlijn 79/7/EEG — Gelijke behandeling van mannen
                 de Jurisprudentie van het Hof)                      en vrouwen op gebied van sociale zekerheid — Aansprake
                                                                     lijkheid van lidstaat wegens schending van Gemeenschaps
In zaak C-351/95 , betreffende een verzoek aan het Hof               recht — Recht op rentevergoeding over achterstallige uit
krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van het Bayeri                              keringen van sociale zekerheid)
sche Verwaltungsgericht, München ( Duitsland ) in het al
daar aanhangig geding tussen S. Kadiman en Freistaat                                             ( 97/C 199/07 )
Bayern, om een prejudiciële beslissing over de uitlegging
van artikel 7, eerste alinea, van Besluit nr. 1/80 van 19 sep                               (Procestaal: Engels)
tember 1980 betreffende de ontwikkeling van de Associa
tie, vastgesteld door de Associatieraad die is ingesteld bij
de Associatieovereenkomst tussen de Europese Economi                 (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in
sche Gemeenschap en Turkije, heeft het Hof ( Zesde Ka                                 de Jurisprudentie van het Hof)
mer ), samengesteld als volgt: G. F. Mancini, kamerpresi
dent, J. L. Murray, P. J. G. Kapteyn, H. Ragnemalm, en R.            In zaak C-66/95 , betreffende een verzoek aan het Hof
Schintgen ( rapporteur), rechters; advocaat-generaal : M. B.         krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van de High
Elmer; griffier: D. Louterman-Hubeau, hoofdadministra               Court of Justice of England and Wales, Queen's Bench
teur, op 17 april 1997 een arrest gewezen waarvan het dic           Division, in het aldaar aanhangig geding tussen The
tum luidt als volgt:                                                 Queen en Secretary of State for Social Security, ex parte E.
                                                                     Sutton, om een prejudiciële beslissing over de uitlegging
 1 . Artikel 7, eerste alinea, van Besluit nr. 1 /80 van 19 sep     van het Gemeenschapsrecht met betrekking tot het recht
      tember 1 980 betreffende de ontwikkeling van de Asso          op vergoeding van rente over bedragen die zijn betaald uit
 ---pagebreak--- 28 . 6 . 97           NL                  Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 Nr. C 199/5
hoofde van een achterstallige uitkering van sociale zeker           ding tussen N. Draehmpaehl en Urania Immobilienservice
heid die valt onder de werkingssfeer van Richtlijn 79/7/             oHG, om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van
EEG van de Raad van 19 december 1978 betreffende de                  Richtlijn 76/207/EEG van de Raad van 9 februari 1976
geleidelijke tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke          betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelij
behandeling van mannen en vrouwen op het gebied van de               ke behandeling van mannen en vrouwen ten aanzien van
sociale zekerheid ( PB nr. L 6 van 10 . 1 . 1979, blz. 24 ),         de toegang tot het arbeidsproces, de beroepsopleiding en
heeft het Hof, samengesteld als volgt: G. C. Rodriguez               de promotiekansen en ten aanzien van de arbeidsvoor
Iglesias, president, G. F. Mancini ( rapporteur), J. C. Moi         waarden ( PB nr. L 39 van 14 . 2 . 1976 , blz . 40 ), heeft het
tinho de Almeida en L. Sevón, kamerpresidenten, P. J. G.             Hof, samengesteld als volgt: G. C. Rodriguez Iglesias, pre
Kapteyn, C. Gulmann, D. A. O. Edward,, J.-P. Puissochet,             sident, G. F. Mancini ( rapporteur ), J. C. Moitinho de Al
G. Hirsch, P. Jann, H. Ragnemalm, rechters; advocaat-ge             meida en L. Sevón, kamerpresidenten, C. N. Kakouris,
neraal : P. Léger; griffier : H. A. Rühl , hoofdadministrateur,      P. J. G. Kapteyn, C. Gulmann, G. Hirsch, H. Ragnemalm,
op 22 april 1997 een arrest gewezen waarvan het dictum               M. Wathelet en R. Schintgen, rechters; advocaat-generaal :
luidt als volgt:                                                     P. Léger; griffier: H. von Holstein, adjunct-griffier, op
                                                                     22 april 1997 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt
                                                                     als volgt:
Artikel 6 van Richtlijn 79/7/EEG van de Raad van 19 de
cember 1978 betreffende de geleidelijke tenuitvoerlegging
van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en               1 . Wanneer een lidstaat ervoor kiest, schending van het
vrouwen op het gebied van de sociale zekerheid vereist                    discriminatieverbod in het kader van een regeling be
niet, dat een particulier rente vergoed kan krijgen over be              treffende de burgerlijke aansprakelijkheid strafbaar te
dragen die uit hoofde van achterstallige uitkeringen van                  stellen, verzet Richtlijn 76/207/EEG van de Raad van
sociale zekerheid zoals de Invalid Care Allowance zijn be                9 februari 1976 betreffende de tenuitvoerlegging van
taald, wanneer de verlate betaling van de uitkeringen te                  het beginsel van gelijke behandeling van mannen en
wijten is aan een ingevolge Richtlijn 79/7/EEG verboden                   vrouwen ten aanzien van de toegang tot het arbeids
discriminatie. Een lidstaat is echter wel verplicht tot ver              proces, de beroepsopleiding en de promotiekansen en
goeding van de schade die hij wegens schending van het                    ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden, inzonderheid
Gemeenschapsrecht aan een particulier heeft toegebracht.                  de artikelen 2, lid 1 , en 3, lid 1 , zich tegen nationale
 Wanneer aan de voorwaarden voor een dergelijke verplich                 wettelijke bepalingen die aan het recht op schadever
ting is voldaan, dient de nationale rechter de consequenties              goeding wegens discriminatie op grond van geslacht
uit dit beginsel te trekken.                                               bij aanwerving de voorwaarde verbinden van schuld.
(') PB nr. C 119 van 13 . 5 . 1995 .
                                                                     2 . Richtlijn 76/207/EEG verzet zich niet tegen nationale
                                                                           wettelijke bepalingen die de schadevergoeding waarop
                                                                           de sollicitant aanspraak kan maken, binden aan een
                                                                           maximum van drie maandsalarissen, wanneer de werk
                                                                          gever kan bewijzen dat de sollicitant de te vervullen
                                                                           betrekking ook bij een niet-discriminerende selectie
                   ARREST VAN HET HOF                                      niet zou hebben gekregen, omdat de aangestelde solli
                       van 22 april 1997                                   citant geschikter was. Daarentegen staat de richtlijn in
                                                                           de weg aan nationale wettelijke bepalingen die, anders
in zaak C-l 80/95 (verzoek om prejudiciële beslissing van                  dan de overige nationale civiel- en arbeidsrechtelijke
het Arbeitsgericht Hamburg): N. Draehmpaehl tegen                          bepalingen, de schadevergoeding die de bij een aanwer
              Urania Immobilienservice. oHG (')                            ving op grond van geslacht gediscrimieerde sollicitant
                                                                           kan vorderen, binden aan een maximum van drie
 (Sociale politiek — Gelijke behandeling van mannelijke en
 vrouwelijke werknemers — Richtlijn 76/207/EEG —                           maandsalarissen, ingeval deze sollicitant de te vervul
 Recht op schadevergoeding bij discriminatie ten aanzien                   len betrekking zou hebben gekregen indien bij de selec
 van toegang tot arbeidsproces — Keuze van sancties door                   tie niet was gediscrimineerd.
 lidstaten — Binding van schadevergoeding aan maximum
 — Binding van gecumuleerde schadevergoedingen aan
                             maximum)                                3 . Richtlijn 76/207/EEG verzet zich tegen nationale wet
                                                                           telijke bepalingen die, anders dan de overige nationale
                          ( 97/C 199/08 )                                  civiel- en arbeidsrechtelijke bepalingen, het bedrag van
                                                                           de schadevergoedingen waarop sollicitanten die bij een
                                                                           aanwerving zijn gediscrimineerd op grond van ge
                       (Procestaai: Duits)
                                                                           slacht, gezamenlijk aanspraak kunnen maken, aan een
                                                                           maximum van zes maandsalarissen binden voor het ge
                                                                           val meerdere kandidaten een schadevordering indie
  (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in            nen .
                 de Jurisprudentie van het Hof)
                                                                      (') PB nr. C 208 van 12 . 8 . 1995 .
 In zaak C-l 80/95 , betreffende een verzoek aan het Hof
 krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van het Arbeits
 gericht Hamburg ( Duitsland ), in het aldaar aanhangig ge


title: Zaak T-586/11: Beroep ingesteld op 17 november 2011 — Oppenheim/Commissie

text:
               28.1.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/60

      Beroep ingesteld op 17 november 2011 — Oppenheim/Commissie
      (Zaak T-586/11)
      (2012/C 25/116)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Sal. Oppenheim jr. & Cie. AG & Co. KGaA (Keulen, Duitsland) (vertegenwoordigers: W. Deselaers, J. Brückner en M. Haisch, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  besluit C(2011) 275 van de Commissie van 26 januari 2011 betreffende staatssteun C-7/10 „KStG, Sanierungsklausel”, zoals gerectificeerd bij besluit C(2011) 2608 van 15 april 2011, nietig verklaren;

                  —

                  verweerster verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster vijf middelen aan.

                  1)

                  geen prima facie selectiviteit/onjuiste bepaling van het referentiekader
                  Verzoekster betoogt dat er geen sprake is van prima facie selectiviteit in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU. Volgens haar is de bepaling van het referentiesysteem door de Commissie onjuist en is het relevante referentiesysteem, te weten het voortbestaan van onbenutte verliezen op het niveau van de vennootschap ondanks de verwerving van een deelneming, de basisregel van het nationale belastingrecht. Voorts gaat het bij de „Sanierungsklausel” om een uitzondering op deze uitzondering, die terugleidt naar het referentiesysteem en derhalve zelf in overeenstemming met het systeem is.

                  2)

                  „Sanierungsklausel“ als algemene maatregel
                  Verzoekster voert in dit verband aan dat het bij de „Sanierungsklausel” gaat om een algemene maatregel en dus niet om steun in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU. Alle in Duitsland belastingplichtige vennootschappen kunnen in aanmerking komen voor de „Sanierungsklausel” en zij knoopt noch openlijk noch verhuld aan bij territoriale kenmerken of bij kenmerken die verband houden met omvang of bedrijfstak.

                  3)

                  rechtvaardiging op grond van de aard en de interne structuur van het belastingstelsel
                  Verzoekster betoogt in het kader van het derde middel dat de „Sanierungsklausel” gerechtvaardigd is op grond van de aard en de interne structuur van het Duitse belastingstelsel, omdat die clausule als uitzondering op de uitzondering van het verlies van het recht om verliezen over te dragen overeenkomstig § 8c, lid 1, van het Körperschaftsteuergesetz (KStG, Duitse wet op de vennootschapbelasting) terugleidt naar het referentiesysteem en daarmee in overeenstemming is.

                  4)

                  geen belasting van openbare budgetten
                  Verzoekster voert op dit punt aan dat de „Sanierungsklausel” qua steunverlening geen belasting van de openbare begroting kan vormen en alleen daarom al geen steun in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU is. In een geval van sanering bestaat, buiten insolventie van de betrokken vennootschap, alleen het alternatief om de insolventie te vermijden door overdracht van verliezen en met de „Sanierungsklausel”, die de redding van de vennootschap mogelijk maakt, blijft de mogelijkheid van toekomstige belastinginkomsten van de betrokken vennootschap behouden.

                  5)

                  schending van het unierechtelijke vertrouwensbeginsel
                  In het kader van het vijfde middel voert verzoekster aan dat de Commissie, door haar praktijk en door geen kritiek te leveren op de regeling die voorafging aan die van § 8c KStG en evenmin op vergelijkbare regelingen van andere lidstaten, bij verzoekster een vertrouwen heeft gewekt. Dit verdiende ook bescherming op grond van de bindende inlichting en het ontbreken van voorspelbaarheid van de relevantie als staatssteun van de „Sanierungsklausel”.


title: Zaak T-308/11: Arrest van het Gerecht van 16 oktober 2014 — Eurallumina/Commissie ( „Staatssteun — Elektriciteit — Preferent tarief — Besluit waarbij steun onverenigbaar met interne markt is verklaard — Begrip staatssteun — Nieuwe steun” )

text:
               24.11.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 421/30

         Arrest van het Gerecht van 16 oktober 2014 — Eurallumina/Commissie
   (Zaak T-308/11) (1)

   ((„Staatssteun - Elektriciteit - Preferent tarief - Besluit waarbij steun onverenigbaar met interne markt is verklaard - Begrip staatssteun - Nieuwe steun”))
   2014/C 421/40
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Eurallumina SpA (Portoscuso, Italië) (vertegenwoordiger: V. Leone, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: V. Di Bucci en É. Gippini Fournier, gemachtigden)

      Voorwerp

   Primair, een verzoek tot nietigverklaring van besluit 2011/746/EU van de Commissie van 23 februari 2011 betreffende steunmaatregelen C 38/B/04 (ex NN 58/04) en C 13/2006 (ex N 587/05) door Italië ten uitvoer gelegd ten gunste van Portovesme Srl, ILA SpA, Eurallumina SpA en Syndial SpA (PB L 309, blz. 1), voor zover dit op verzoekster betrekking heeft, subsidiair, een verzoek tot nietigverklaring van de artikelen 2 en 3 van genoemd besluit, dat laatste voor zover daarin is bepaald dat de aan verzoekster toegekende steun moet worden terugbetaald, en, meer subsidiair, een verzoek tot nietigverklaring van artikel 3 van datzelfde besluit, nog steeds voor zover dit op verzoekster betrekking heeft

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Eurallumina SpA wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 238 van 13.8.2011.


title: Zaak T-213/09: Beroep ingesteld op 28 mei 2009 — Yorma’s/BHIM — Norma Lebensmittelfilialbetrieb (YORMA’S)

text:
               1.8.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 180/57

         Beroep ingesteld op 28 mei 2009 — Yorma’s/BHIM — Norma Lebensmittelfilialbetrieb (YORMA’S)
   (Zaak T-213/09)
   2009/C 180/105
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Yorma’s AG (Deggendorf, Duitsland) (vertegenwoordiger: A. Weiß, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Norma Lebensmittelfilialbetrieb GmbH & Co. KG

      Conclusies

               —

               de beslissing van de eerste kamer van beroep van 20 februari 2009 in zaak R 1879/2007-1 vernietigen

               —

               verweerder verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoeker

      Betrokken gemeenschapsmerk: een blauw-geel beeldmerk dat het woord „YORMA’S” bevat, voor diensten van de klassen 35 en 42 (inschrijving nr. 2 048 205)

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: Norma Lebensmittelfilialbetrieb GmbH & Co. KG

      Oppositiemerk of -teken: het woordmerk „NORMA” (gemeenschapsmerk nr. 213 769) voor waren van de klassen 3, 5,8, 16, 18, 21, 25, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35 en 36, en het in Duitsland in het handelsverkeer gebruikte „NORMA”-logo, alsook het beeldmerk „NORMA”

      Beslissing van de oppositieafdeling: afwijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: vernietiging van de bestreden beslissing en afwijzing van de aanvraag tot inschrijving

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, leden 1, sub b, en 4, van verordening (EG) nr. 40/94 [thans artikel 8, leden 1, sub b, en 4, van verordening (EG) nr. 207/2009 (1)]

      (1)  Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 78, blz. 1).


title: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van  6 oktober 2005  in zaak C-502/03: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Republiek (Niet-nakoming — Milieu — Beheer van afvalstoffen — Richtlijn 75/442/EEG, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156/EEG — Artikelen 4, 8 en 9)

text:
               26.11.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 296/4

      ARREST VAN HET HOF

   (Vijfde kamer)
   van 6 oktober 2005
   in zaak C-502/03: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Republiek (1)

   (Niet-nakoming - Milieu - Beheer van afvalstoffen - Richtlijn 75/442/EEG, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156/EEG - Artikelen 4, 8 en 9)
   (2005/C 296/08)
   Procestaal: Grieks
   In zaak C-502/03, betreffende een beroep wegens niet-nakoming krachtens artikel 226 EG, ingesteld op 26 november 2003, Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigde: M. Konstantinidis) tegen Helleense Republiek (gemachtigde: E. Skandalou), heeft het Hof (Vijfde kamer), samengesteld als volgt: R. Silva de Lapuerta, kamerpresident, R. Schintgen en J. Klučka (rapporteur), rechters; advocaat-generaal: L. A. Geelhoed; griffier: R. Grass, op 6 oktober 2005 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Door niet alle maatregelen te treffen die noodzakelijk zijn ter verzekering van de naleving van de artikelen 4, 8 en 9 van richtlijn 75/442/EEG van de Raad van 15 juli 1975 betreffende afvalstoffen, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156/EEG van de Raad van 18 maart 1991, is de Helleense Republiek de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.

               2)

               De Helleense Republiek wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 47 van 21.02.2004.


title: Zaak F-21/08: Beroep ingesteld op 22 februari 2008 — Gippini Fournier/Commissie

text:
               9.5.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 116/33

         Beroep ingesteld op 22 februari 2008 — Gippini Fournier/Commissie
   (Zaak F-21/08)
   (2008/C 116/62)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Eric Gippini Fournier (Brussel, België) (vertegenwoordiger: F. Ruggeri Laderchi, advocaat)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Voorwerp en beschrijving van het geding
   Enerzijds, nietigverklaring van het besluit van de Commissie om verzoeker in het kader van de bevorderingsronde 2003 geen enkel gratificatiepunt toe te kennen, houdende weigering om „gratificatiepunten van het DG” toe te kennen en weigering om gratificatiepunten toe te kennen voor werkzaamheden in het belang van de instelling in de zin van artikel 9 van de algemene uitvoeringsbepalingen van artikel 45 van het Statuut. Anderzijds, veroordeling van de verwerende partij tot vergoeding van de economische schade die verzoeker heeft geleden en gedurende zijn gehele loopbaan zal lijden omdat zijn bevorderingen door het bestreden besluit zijn vertraagd en tot betaling aan hem van een bedrag van 2 500 EUR wegens immateriële schade.
   Conclusies

               —

               nietigverklaring van het besluit om verzoeker in het kader van de bevorderingsronde 2003 geen enkel gratificatiepunt toe te kennen, houdende weigering om „gratificatiepunten van het DG” toe te kennen en weigering om gratificatiepunten toe te kennen voor werkzaamheden in het belang van de instelling in de zin van artikel 9 van de algemene uitvoeringsbepalingen van artikel 45 van het Statuut;

               —

               veroordeling van de verwerende partij tot vergoeding van de economische schade die verzoeker heeft geleden en gedurende zijn gehele loopbaan zal lijden omdat zijn bevorderingen door het bestreden besluit zijn vertraagd;

               —

               veroordeling van de verwerende partij tot betaling aan verzoeker van een bedrag van 2 500 EUR wegens immateriële schade;

               —

               verwijzing van de Commissie in de kosten van de procedure.


title: Zaak T-501/09: Beroep ingesteld op 8 december 2009 — PhysioNova/BHIM — Flex Equipos de Descanso (FLEX)

text:
               13.2.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 37/46

         Beroep ingesteld op 8 december 2009 — PhysioNova/BHIM — Flex Equipos de Descanso (FLEX)
   (Zaak T-501/09)
   2010/C 37/67
   Taal van het verzoekschrift: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: PhysioNova GmbH (Erlangen, Duitsland) (vertegenwoordiger: J. Klink, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Flex Equipos de Descanso, SA (Madrid, Spanje)

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 30 september 2009 in zaak R 1/2009-1;

               —

               herziening van de bestreden beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 30 september 2009 in zaak R 1/2009-1, in die zin dat de beslissing van de nietigheidsafdeling van 27 oktober 2008 in zaak 2237 C wordt vernietigd;

               —

               verwijzing van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) in de kosten van de procedure, daaronder begrepen de kosten die zijn opgekomen in de beroepsprocedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Ingeschreven gemeenschapsmerk waarvan nietigverklaring is gevorderd: gemeenschapsbeeldmerk „FLEX”, ingeschreven onder nummer 2275220 voor waren en diensten van de klassen 6, 10, 17 en 20

      Houder van het gemeenschapsmerk: Flex Equipos de Descanso, SA

      Partij die nietigverklaring van het gemeenschapsmerk vordert: verzoekster

      Merkrecht van de partij die nietigverklaring vordert: Duits merk „PhysioFlex”, ingeschreven onder nr. 39903314, en Duits merk „Rotoflex”, ingeschreven onder nr. 39644431

      Beslissing van de nietigheidsafdeling: afwijzing van de vordering tot nietigverklaring

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009 (1) doordat gevaar voor verwarring van de conflicterende merken bestaat.

      (1)  Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 78, blz. 1).


title: Zaak T-85/12: Beschikking van het Gerecht van 12 december 2012 — Lilleborg/BHIM — Hardford Sweden (Pierre Robert)

text:
               2.2.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/26

         Beschikking van het Gerecht van 12 december 2012 — Lilleborg/BHIM — Hardford Sweden (Pierre Robert)
   (Zaak T-85/12) (1)

   2013/C 32/46
   Procestaal: Engels
   De president van de Vijfde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 118 van 21.4.2012.


title: Zaak C-296/03: Verzoek van de Raad van State (België) van 27 juni 2003 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen de naamloze vennootschap Glaxosmithkline en de Belgische staat

text:
C 213/20               NL                       Publicatieblad van de Europese Unie                                           6.9.2003
Middelen en voornaamste argumenten                                   Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoor-
                                                                     digd door M. van Beek en G. Valero Jordana als gemachtigden,
Volgens rekwiranten heeft het Gerecht ten onrechte vastgesteld       domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
dat de door hen geleden schade voortvloeit uit het feit dat zij
er niet in zijn geslaagd ACS-bananen in te voeren. Rekwiranten
klaagden in wezen dat zij in 1999 en 2000 geen invoercertifi-        Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
caten voor bananen uit derde landen hadden verkregen waarop
zij recht hadden op grond van hun referentiehoeveelheid die          1.     vast te stellen dat het Koninkrijk Spanje, door niet de
uitsluitend gebaseerd was op de invoer van bananen uit derde                nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast
landen. Rekwiranten stellen dat het Gerecht geen rekening                   te stellen om te voldoen aan richtlijn 1999/22/EG (1) van
heeft gehouden met hun argumenten tot staving van hun                       de Raad van 29 maart 1999 betreffende het houden van
schadevordering.                                                            wilde dieren in dierentuinen, of althans deze bepalingen
                                                                            niet ter kennis van de Commissie te brengen, de krachtens
                                                                            deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is
                                                                            nagekomen;
                                                                     2.     het Koninkrijk Spanje in de kosten te verwijzen.
Verzoek van de Raad van State (België) van 27 juni 2003
om een prejudiciële beslissing in het geding tussen de
naamloze vennootschap Glaxosmithkline en de Belgische
                                staat                                Middelen en voornaamste argumenten
                         (Zaak C-296/03)
                                                                     De gestelde termijn voor de omzetting van deze richtlijn in
                         (2003/C 213/34)                             nationaal recht is op 9 april 2002 verstreken.
De Raad van State (België) heeft bij beschikking van 27 juni         (1 ) PB L 94 van 9 april 1999, blz. 24.
2003, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
8 juli 2003, in het geding tussen de naamloze vennootschap
Glaxosmithkline en de Belgische staat, het Hof van Justitie van
de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
beslissing over de navolgende vraag:
„Moet de termijn van 90 dagen, gesteld in artikel 6, punt 1,
van richtlijn 89/105/EEG van de Raad van 21 december 1988            Beroep, op 14 juli 2003 ingesteld door Commissie van de
betreffende de doorzichtigheid van maatregelen ter regeling             Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek
van de prijsstelling van geneesmiddelen voor menselijk gebruik
en de opneming daarvan in de nationale stelsels van gezond-
heidszorg (1), welke termijn met 90 dagen kan worden ver-                                      (Zaak C-302/03)
lengd, worden beschouwd als een dwingende termijn, zodat
na het verstrijken ervan geen enkele beslissing meer kan
worden genomen, zelfs niet wanneer een eerste, tijdig genomen                                  (2003/C 213/36)
beslissing is nietig verklaard?”
( 1) PB L 40 van 11.2.1989, blz. 8.
                                                                     Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                     op 14 juli 2003 beroep ingesteld tegen Italiaanse Republiek
                                                                     door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-
                                                                     woordigd door M. Van Beek en R. Amorosi als gemachtigden.
Beroep, op 10 juli 2003 ingesteld door Commissie van de              Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
     Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk Spanje
                         (Zaak C-298/03)                             —      vast te stellen dat de Italiaanse Republiek, door niet de
                                                                            wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen
                                                                            die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 1999/22/EG
                         (2003/C 213/35)                                    van de Raad van 29 maart 1999 betreffende het houden
                                                                            van wilde dieren in dierentuinen ( 1), en door die bepalin-
                                                                            gen in ieder geval niet aan de Commissie mee te delen, de
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                  krachtens artikel 9 van deze richtlijn op haar rustende
op 10 juli 2003 beroep ingesteld tegen Koninkrijk Spanje door               verplichtingen niet is nagekomen;


title: Zaak T-602/14: Beroep ingesteld op 11 augustus 2014 — Bena Properties/Raad

text:
               20.10.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 372/22

         Beroep ingesteld op 11 augustus 2014 — Bena Properties/Raad
   (Zaak T-602/14)
   2014/C 372/27
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Bena Properties Co. SA (Damascus, Syrië) (vertegenwoordigers: E. Ruchat en C. Cornet d’Elzius, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               verzoeksters vordering ontvankelijk en gegrond verklaren;

               —

               dientengevolge besluit 2014/309/GBVB van 28 mei 2014 en de daaruit volgende uitvoeringshandelingen nietig verklaren, voor zover zij verzoekster betreffen;

               —

               de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Tot staving van haar beroep voert verzoekster drie middelen aan, die in wezen overeenkomen met die welke zijn aangevoerd in zaak T-432/11, Makhlouf/Raad (1).

      (1)  PB C 290, blz. 13.


title: Gedeeltelĳke doorhaling in de gevoegde zaken T-530/93 e.a.

text:
8.4.2000                  NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  C 102/31
— Nietigheid van het oprichtingsbesluit en van de verorde-                              Doorhaling van zaak T-219/94 (1)
      ning:
                                                                                (2000/C 102/62)
      Verzoekers beroepen zich overeenkomstig artikel 241 EG
      op nietigheid van de aan het bestreden besluit ten grondslag
      liggende handelingen. Zowel het besluit van de Commissie
      van 28 april 1999 houdende oprichting van het OLAF (1)                                     (Procestaal: Duits)
      als verordening (EG) nr. 1073/1999 van het Europees
      Parlement en de Raad van 25 mei 1999 betreffende                    De president van de Vierde kamer (uitgebreid) van het Gerecht
      onderzoeken door het Europees Bureau voor fraudebestrij-            van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij
      ding (2), zijn nietig.                                              beschikking van 27 januari 2000 de doorhaling in het register
                                                                          gelast van zaak T-219/94: H.-H. Fürstenwerth tegen Raad van
De Commissie heeft het oprichtingsbesluit gebaseerd op                    de Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeen-
artikel 162 EG-Verdrag (thans artikel 218 EG) en daarmee op               schappen.
een bepaling die de bevoegdheid op het gebied van de interne
organisatie, te weten de vaststelling van het reglement van
                                                                          (1) PB C 218 van 6.8.1994.
orde, regelt. Op die grondslag kan echter geen bureau worden
opgericht dat in werkelijkheid juridisch gescheiden is van de
diensten van de Commissie.
Met het oprichtingsbesluit heeft de Commissie zich ten
onrechte toezichthoudende bevoegdheden krachtens ar-
tikel 211 EG toegemeten. Zij heeft het OLAF bovendien
bevoegdheden gedelegeerd die zij niet bezit.                                            Doorhaling van zaak T-206/95 (1)
Tenslotte berust ook de aan het besluit ten grondslag liggende
                                                                                (2000/C 102/63)
verordening op een ontoereikende rechtsgrondslag, daar ar-
tikel 280 EG enkel de fraudebestrijding in de lidstaten omvat.
Gemeenschapsorganen vallen daar dus niet onder. Bovendien
gaan de opsporingsbevoegdheden van het OLAF verder dan                                           (Procestaal: Duits)
ter opsporing van strafbare feiten binnen het Parlement
noodzakelijk is.                                                          De president van de Vierde kamer van het Gerecht van eerste
                                                                          aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking
                                                                          van 27 januari 2000 de doorhaling in het register gelast van
(1) PB 1999 L 136 blz. 20.
(2) PB 1999 L 136 blz. 1.                                                 zaak T-206/95: J. Gierse tegen Raad van de Europese Unie en
                                                                          Commissie van de Europese Gemeenschappen.
                                                                          (1) PB C 351 van 30.12.1995.
Gedeeltelijke doorhaling in de gevoegde zaken T-530/93
                                  e.a. (1)
                            (2000/C 102/61)
                                                                                Doorhaling van zaak T-15/98 (1)
                         (Procestaal: Nederlands)
                                                                                (2000/C 102/64)
De president van de Vierde kamer (uitgebreid) van het Gerecht
van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij
beschikking van 24 januari 2000 gelast de namen                                                   (Procestaal: Frans)
M.A.M. Nijenhuis en J.I.M. en W. Spikker door te halen op de
lijst van de verzoekers in zaak T-533/93 — gevoegde zaken                 De president van de Eerste kamer van het Gerecht van eerste
T-530/93 e.a., R. Bathoorn e.a. tegen Raad van de Europese                aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking
Unie en Commissie van de Europese Gemeenschappen.                         van 19 januari 2000 de doorhaling in het register gelast van
                                                                          zaak T-15/98: Centre d’Action Culturelle du Sart-Tilman ASBL
                                                                          tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen.
(1) PB C 334 van 9.12.1993, C 27 van 28.1.1994, C 43 van
     12.2.1994, C 59 van 26.2.1994, C 90 van 26.3.1994, C 103 van
     11.4.1994, C 120 van 30.4.1994, C 132 van 14.5.1994, C 233
     van 20.8.1994 en C 370 van 24.12.1994.                               (1) PB C 94 van 28.3.1998.


title: Doorhaling van zaak C-44/05

text:
               24.12.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 330/13

         Doorhaling van zaak C-44/05 (1)

   (2005/C 330/30)

      (Procestaal: Italiaans)

   De president van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking van 6 september 2005 de doorhaling in het register gelast van zaak C-44/05: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek.

      (1)  PB C 82 van 2.4.2005.


title: Zaak C-44/99: Beroep, op 16 februari 1999 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek

text:
C 100/12              NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 10.4.1999
griffie van het Hof van Justitie op 16 februari 1999, in het         Beroep, op 16 februari 1999 ingesteld door Commissie
geding tussen G. Leclere en A. Deaconescu en Caisse                   van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek
nationale des prestations familiales, het Hof van Justitie
van de Europese Gemeenschappen verzocht om een preju-                                        (Zaak C-44/99)
dicieÈle beslissing over de navolgende vragen:
                                                                                (1999/C 100/21)
1. Zijn artikel 1, onder u), i), en 10 bis alsmede de
     bijlagen II en II bis van Verordening (EEG) nr. 1408/           Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
     71 van de Raad (1), waarin het beginsel van de niet-            is op 16 februari 1999 beroep ingesteld tegen Franse
     exporteerbaarheid van de geboorte- en de moeder-                Republiek door Commissie van de Europese Gemeen-
     schapsuitkering is neergelegd, in overeenstemming met           schappen, vertegenwoordigd door D. Gouloussis, juridisch
     de artikelen 48 en 51 van het EEG-Verdrag?                      adviseur, als gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te
                                                                     Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz, Centre Wagner,
                                                                     Kirchberg.
2. Moet Verordening (EEG) nr. 1408/71 aldus worden
     begrepen, dat zij, voor kinderen ten laste, aan werkne-
     mers die een invaliditeitspensioen ontvangen en wonen           De Commissie van de Europese Gemeenschappen conclu-
     in een ander land dan het land dat het invaliditeitspen-        deert dat het den Hove behage:
     sioen toekent, alleen kinderbijslag toekent, en niet een
     opvoedingsuitkering die niet afhankelijk is van het
     aantal kinderen?
                                                                     1. vast te stellen dat de Franse Republiek, door de bepa-
                                                                         lingen van artikel 68, lid 1, en artikel 71, lid 1,
                                                                         onder b), ii), van Verordening (EEG) nr. 1408/71 van
3. Moet artikel 73 van Verordening (EEG) nr. 1408/71                     de Raad (1) op onjuiste wijze toe te passen op een
     aldus worden begrepen, dat de persoon die een invali-               werknemer die geen grensarbeider is en tijdens het ver-
     diteitspensioen ontvangt en in het land dat het invalidi-           richten van zijn laatste werkzaamheden op het grond-
     teitspensioen uitkeert bijdragen blijft betalen aan de              gebied van een andere dan de bevoegde lidstaat
     verplichte ziekteverzekering, in weerwil van zijn pensi-            woonde, en in het bijzonder door de werkloosheidsuit-
     oen ten opzichte van bedoeld land kan worden                        keringen te berekenen op basis van het loon dat ter
     beschouwd als een werknemer in loondienst die in                    plaatse waar de werkloze woont of verblijft met gelijk-
     aanmerking komt voor de gezinsbijslagen, waaronder                  waardige of soortgelijke werkzaamheden als die welke
     de opvoedingsuitkering, en eventueel ook de geboorte-               het laatst op het grondgebied van een andere lidstaat
     uitkeringen indien de bepaling inzake niet-exporteer-               heeft uitgeoefend, gewoonlijk wordt verdiend, en niet
     baarheid onverenigbaar met het Verdrag is verklaard?                op basis van het werkelijke loon dat de werknemer fei-
                                                                         telijk heeft ontvangen voor de laatste werkzaamheden
                                                                         welke hij onmiddellijk voor zijn werkloosheid in de
4. Omvat het begrip ¹werknemerº in de zin van Verorde-                   lidstaat van tewerkstelling heeft verricht, de verplich-
     ning (EEG) nr. 1612/68 van de Raad (2) ook de recht-                tingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens
     hebbende op een invaliditeitspensioen die in een ander              artikel 68, lid 1, en artikel 71, lid 1, onder b), ii), van
     land woont dan het land dat het pensioen uitkeert?                  Verordening (EEG) nr. 1408/71 en de artikelen 48 en
                                                                         51 van het EG-Verdrag;
5. Moet artikel 7 van Verordening (EEG) nr. 1612/68
                                                                     2. de Franse Republiek te verwijzen in de kosten.
     aldus worden begrepen, dat de rechthebbende op een
     invaliditeitspensioen, respectievelijk zijn echtgenoot,
     op grond van dit artikel 7 in aanmerking komt voor
     de sociale voordelen waarvan hij ingevolge Verorde-
     ning (EEG) nr. 1408/71 is uitgesloten, en zulks onge-           Middelen en voornaamste argumenten
     acht het daarin neergelegde beginsel van niet-expor-
     teerbaarheid, indien het Hof zou oordelen dat dit
     beginsel in overeenstemming is met het EEG-Verdrag?             De Franse organen verlenen een aanspraak op werkloos-
                                                                     heidsuitkering aan de degeen die als werknemer die geen
                                                                     grensarbeider is wordt beschouwd, en die gedurende zijn
(1) Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971       laatste werkzaamheden in een andere lidstaat (Frankrijk)
    betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen
                                                                     dan de bevoegde lidstaat (Duitsland) woonde, zonder
    op loontrekkenden en hun gezinnen, die zich binnen de
    Gemeenschap verplaatsen (PB L 149 van 5.7.1971, blz. 2).
                                                                     daardoor als grensarbeider te kunnen worden beschouwd.
 2
( ) Verordening (EEG) nr. 1612/68 van de Raad van 15 oktober
    1968 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de
    Gemeenschap (PB L 257 van 19.10.1968, blz. 2).
                                                                     Voor de berekening van deze uitkering hanteerde het
                                                                     bevoegde orgaan als referentieloon het loon dat overeen-
                                                                     komt met hetgeen de betrokkene zou hebben ontvangen
                                                                     indien hij in Frankrijk gelijkwaardige werkzaamheid had
 ---pagebreak--- 10.4.1999              NL               Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  C 100/13
verricht als hij in Duitsland heeft verricht, en niet het loon     streken op 22 juni 1996, zonder dat de Franse Republiek
dat hij voor zijn laatste werkzaamheden in Duitsland heeft         de bepalingen heeft vastgesteld die nodig zijn om aan de
ontvangen.                                                         in de conclusie van de Commissie genoemde richtlijn te
                                                                   voldoen.
Het is duidelijk dat de werknemer door deze berekenings-
                                                                   (1) PB L 216 van 20.8.1994, blz. 12.
wijze wordt benadeeld wegens het feit dat hij in een
andere lidstaat woont dan die waarin hij heeft gewerkt, en
dat deze berekeningswijze indruist tegen het hoofddoel
van Verordening (EEG) nr. 1408/71: het vrije verkeer van
werknemers te vergemakkelijken.
(1) Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971
    betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen   Beroep op 16 februari 1999 ingesteld door Commissie van
    op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden        de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek
    die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PB L 149 van
    5.7.1971, blz. 2).                                                                      (Zaak C-46/99)
                                                                                (1999/C 100/23)
                                                                   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
                                                                   is op 16 februari 1999 beroep ingesteld tegen Franse
                                                                   Republiek door Commissie van de Europese Gemeen-
Beroep, op 16 februari 1999 ingesteld door Commissie               schappen, vertegenwoordigd door D. Gouloussis, juridisch
 van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek             adviseur, als gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te
                        (Zaak C-45/99)                             Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz, lid van haar juridi-
                                                                   sche dienst, Centre Wagner, Kirchberg.
                        (1999/C 100/22)
                                                                   De Commissie van de Europese Gemeenschappen conclu-
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen            deert dat het den Hove behage:
is op 16 februari 1999 beroep ingesteld tegen Franse
Republiek door Commissie van de Europese Gemeen-
schappen, vertegenwoordigd door D. Gouloussis, juridisch           Ð vast te stellen dat de Franse Republiek, door niet de
adviseur, als gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te                wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te
Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz, lid van haar juridi-                 stellen welke noodzakelijk zijn om te voldoen aan
sche dienst, Centre Wagner, Kirchberg.                                  Richtlijn 93/104/EG van de Raad van 23 november
                                                                        1993 betreffende een aantal aspecten van de organisa-
                                                                        tie van de arbeidstijd (1), en/of door deze maatregelen
De Commissie van de Europese Gemeenschappen conclu-                     niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens het
deert dat het den Hove behage:                                          EG-Verdrag en deze richtlijn op haar rustende ver-
                                                                        plichtingen niet is nagekomen;
Ð vast te stellen dat de Franse Republiek, door niet de
     wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te          Ð de Franse Republiek te verwijzen in de kosten.
     stellen en welke noodzakelijk zijn om te voldoen aan
     Richtlijn 94/33/EG van de Raad van 22 juni 1994
     betreffende de bescherming van jongeren op het
                                                                   Middelen en voornaamste argumenten
     werk (1), en/of door deze maatregelen niet aan de
     Commissie mee te delen, de krachtens het EG-Verdrag
     en deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is
     nagekomen;                                                    Ingevolge artikel 189 van het EG-Verdrag, volgens hetwelk
                                                                   een richtlijn ten aanzien van het te bereiken resultaat ver-
                                                                   bindend is voor de lidstaat waarvoor zij bestemd is, zijn
Ð de Franse Republiek te verwijzen in de kosten.                   de lidstaten verplicht de in de richtlijn vastgestelde termij-
                                                                   nen voor de omzetting te eerbiedigen. Deze termijn is ver-
                                                                   streken op 23 november 1996, zonder dat de Franse Repu-
                                                                   bliek de bepalingen heeft vastgesteld die nodig zijn om aan
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                   de in de conclusie van de Commissie genoemde richtlijn te
                                                                   voldoen.
Ingevolge artikel 189 van het EG-Verdrag, volgens hetwelk
een richtlijn ten aanzien van het te bereiken resultaat ver-       (1) PB L 307 van 13.12.1993, blz. 18.
bindend is voor de lidstaat waarvoor zij bestemd is, zijn
de lidstaten verplicht de in de richtlijn vastgestelde termij-
nen voor de omzetting te eerbiedigen. Deze termijn is ver-


title: Zaak C-454/10: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 17 november 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof — Duitsland) — Oliver Jestel/Hauptzollamt Aachen (Communautair douanewetboek — Artikel 202, lid 3, tweede streepje — Ontstaan van douaneschuld door onregelmatig binnenbrengen van goederen — Begrip „schuldenaar” — Deelneming aan onregelmatig binnenbrengen — Persoon die heeft gehandeld als bemiddelaar bij afsluiten van koopovereenkomsten betreffende onregelmatig binnengebrachte goederen)

text:
               28.1.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/18

      Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 17 november 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof — Duitsland) — Oliver Jestel/Hauptzollamt Aachen
      (Zaak C-454/10) (1)

      (Communautair douanewetboek - Artikel 202, lid 3, tweede streepje - Ontstaan van douaneschuld door onregelmatig binnenbrengen van goederen - Begrip „schuldenaar” - Deelneming aan onregelmatig binnenbrengen - Persoon die heeft gehandeld als bemiddelaar bij afsluiten van koopovereenkomsten betreffende onregelmatig binnengebrachte goederen)
      (2012/C 25/29)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Bundesfinanzhof

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Oliver Jestel

         Verwerende partij: Hauptzollamt Aachen

         Voorwerp

      Verzoek om een prejudiciële beslissing — Bundesfinanzhof — Uitlegging van artikel 202, lid 3, tweede streepje, van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB L 302, blz. 1) — Ontstaan van een douaneschuld na onregelmatig binnenbrengen van goederen binnen het douanegebied van de Unie — Persoon die zonder rechtstreekse deelname aan de invoer als bemiddelaar heeft gehandeld bij de sluiting van koopovereenkomsten betreffende onregelmatig ingevoerde goederen — Voorwaarden om als schuldenaar van de douaneschuld te worden beschouwd

         Dictum

      Artikel 202, lid 3, tweede streepje, van verordening nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek, moet aldus worden uitgelegd dat als schuldenaar van een douaneschuld, ontstaan door de onregelmatige binnenbrenging van goederen in het douanegebied van de Europese Unie, is te beschouwen de persoon die, zonder rechtstreeks aan die binnenbrenging te hebben meegewerkt, daaraan heeft deelgenomen als bemiddelaar voor de afsluiting van verkoopovereenkomsten voor die goederen, aangezien die persoon wist, of redelijkerwijze had moeten weten, dat die binnenbrenging onregelmatig zou zijn; het staat aan de verwijzende rechter dit te beoordelen.

         (1)  PB C 317 van 20.11.2010.


title: Zaak T-306/01: Beroep, op 10 december 2001 ingesteld door Abdirisak Aden e.a. tegen Raad van de Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
16.2.2002               NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       C 44/27
Verzoekster heeft op 1 december 1999 deze feiten ter kennis               Verzoekers concluderen dat het het Gerecht behage:
van de Commissie gebracht en haar verzocht, de Spaanse
regering te verplichten geen uitvoering te geven aan het besluit
met betrekking tot het tracé „Solución Sur Alternativa B” en             —     verordening (EG) nr. 2199/2001 (1) van de Commissie
voor de „Alternativa Norte” (het noordelijke alternatief) te                    van 12 november 2001 nietig te verklaren;
kiezen, en haar te verstaan te geven dat de ontvangen
communautaire steun diende te worden terugbetaald (klacht
nr. 1999/5330), indien hieraan geen gevolg werd gegeven.
Naar aanleiding van deze klacht heeft de Commissie de Spaanse             —     verordening (EG) nr. 467/2001 (2) van de Raad van
regering uitgenodigd, haar standpunt kenbaar te maken, en na                    6 maart 2001 nietig te verklaren, subsidiair, deze verorde-
onderzoek van het antwoord — dat verzoeker niet heeft                           ning buiten toepassing te verklaren;
mogen inzien ondanks herhaalde verzoeken daartoe —, heeft
zij besloten om de klacht ad acta te leggen.
                                                                          —     verweerders in de kosten te verwijzen.
Verzoekster is in tegenstelling tot de Commissie van mening,
dat de handelwijze van de Spaanse regering inbreuk maakt op
de communautaire regelgeving, te weten:
—      richtlijn 79/409/EEG van de Raad van 2 april 1979
       inzake het behoud van de vogelstand (2);
                                                                          Middelen en voornaamste argumenten
—      richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake
       de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde
       flora en fauna (3), en
                                                                          Drie verzoekers zijn Zweedse onderdanen van Somalische
—      de regeling inzake het gebruik van communautaire mid-              oorsprong. De vierde verzoeker is een vereniging zonder
       delen, met name verordening (EG) nr. 1164/94 van                   winstoogmerk naar Zweeds recht, die onder meer vluchtelin-
       de Raad van 16 mei 1994 tot oprichting van een                     genhulp verleent en behulpzaam is geweest bij geldtransacties
       Cohesiefonds (4).                                                  tussen inwoners van Zweden en inwoners van Somalië.
Gezien de in verzoeksters klacht geformuleerde flagrante
schending van de communautaire regelgeving door de Spaanse
autoriteiten had de Commissie moeten toezien op de naleving
van het gemeenschapsrecht, zodat haar beschikking om de                   De Veiligheidsraad van de Verenigde Naties heeft op 15 ok-
klacht ad acta te leggen nietig dient te worden verklaard.                tober 1999 resolutie 1267 (1999) aangenomen waarin onder
                                                                          meer sancties worden opgelegd aan de Taliban, welke sancties
                                                                          bij resolutie 1333 (2000) zijn uitgebreid tot Usama Bin Laden
( 1) PB C 153, van 18.5.98, blz. 172.                                     en tot met hem verbonden personen en entiteiten. Op 6 maart
( 2) PB L 103, blz. 1.                                                    2001 heeft de Raad verordening nr. 467/2001 vastgesteld.
( 3) PB L 206, blz. 7.                                                    Ingevolge artikel 2 van verordening nr. 467/2001 moeten alle
( 4) PB L 130, blz. 1.
                                                                          tegoeden en andere financiële middelen die toebehoren aan
                                                                          een natuurlijke persoon of rechtspersoon, een entiteit of een
                                                                          orgaan, vermeld in bijlage I, worden bevroren. Op basis van
                                                                          artikel 10 van verordening nr. 467/2001 heeft de Commissie
                                                                          verordening nr. 2199/2001 vastgesteld. Nadat het sanctie-
                                                                          comité Taliban van de Veiligheidsraad zijn lijst had gewijzigd,
Beroep, op 10 december 2001 ingesteld door Abdirisak                      besloot de Commissie aan de lijst in bijlage I bij verordening
Aden e.a. tegen Raad van de Europese Unie en Commissie                    nr. 467/2001 een aantal personen en entiteiten toe te voegen,
                van de Europese Gemeenschappen                            waaronder verzoekers.
                           (Zaak T-306/01)
                            (2002/C 44/47)                                Verzoekers betogen dat de Raad met verordening nr. 467/2001
                                                                          — die tot gevolg heeft dat hun tegoeden worden bevroren en
                          (Procestaal: Zweeds)                            dat geen middelen te hunner beschikking worden gesteld —
                                                                          de grenzen heeft overschreden van de bevoegdheden waarover
                                                                          hij krachtens de artikelen 60 EG en 301 EG beschikt en in
                                                                          strijd met artikel 249 EG heeft gehandeld. De Raad is niet
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-                 bevoegd sancties op te leggen aan particulieren en organisaties
schappen is op 10 december 2001 beroep ingesteld tegen                    en heeft zich schuldig gemaakt aan misbruik van bevoegdheid.
Raad van de Europese Unie en Commissie van de Europese                    Bovendien hebben de Raad en de Commissie aan het sanctie-
Gemeenschappen door Abdirisak Aden e.a., vertegenwoordigd                 comité Taliban de bevoegdheid gedelegeerd om te beslissen
door L. Silbersky en T. Olsson, advocaten.                                welke personen en organisaties in bijlage I worden opgenomen.
 ---pagebreak--- C 44/28                  NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    16.2.2002
Verzoekers betogen voorts, dat de Raad en de Commissie niet                —    nietig te verklaren het bezwarend besluit van 22 mei
hebben onderzocht om welke reden het sanctiecomité Taliban                      2001 en de stilzwijgende afwijzing van de klacht van
verzoekers op zijn lijst heeft geplaatst. Evenmin is hun de                     verzoekster;
mogelijkheid geboden, kennis te nemen van de redenen
waarom zij op de lijst in bijlage I zijn geplaatst en hun                  —    verweerster te veroordelen tot betaling aan verzoekster
standpunt daarover kenbaar te maken. Verzoekers zijn derhal-                    van 85 % van de kosten van haar operatie ad
ve zwaar bestraft zonder dat zij verweer hebben kunnen                          200 234 BEF;
voeren. Daardoor is inbreuk gemaakt op het fundamentele
rechtsbeginsel van goede rechtsbedeling.                                   —    verweerster te verwijzen in de kosten.
Verordening nr. 2199/2001 is voorts gebrekkig wegens een
groot aantal onregelmatigheden, hetgeen de noodzaak van een                Middelen en voornaamste argumenten
individueel onderzoek per geval alleen maar bevestigt. Voorts
moet sterk worden betwijfeld of de oplegging van sancties aan
verzoekers gegrond is.                                                     1.   Bestrijding van het afwijzende besluit van 22 mei 2001
                                                                                van het Afwikkelingsbureau voor het gemeenschappelijke
                                                                                stelsel ziektekostenverzekering inzake vergoeding van de
(1) Verordening (EG) nr. 2199/2001 van de Commissie van 12 no-                  operatiekosten van verzoekster.
    vember 2001 houdende de vierde wijziging van verordening (EG)
    nr. 467/2001 van de Raad tot instelling van een verbod op de
    uitvoer van bepaalde goederen en diensten naar Afghanistan, tot        2.   a)    Schending van de artikelen 24 en 72 van het Statuut
    versterking van het verbod op vluchten en de bevriezing van                       en van de Regeling inzake de ziektekostenverzeke-
    tegoeden en andere financiële middelen ten aanzien van de
    Taliban van Afghanistan en tot intrekking van verordening (EG)
                                                                                ring van de ambtenaren van de Europese Gemeen-
    nr. 337/2000 (PB L 295, blz. 16).                                                 schappen ( met name de bijlagen I en II).
(2) Verordening (EG) nr. 467/2001 van de Raad van 6 maart 2001
    tot instelling van een verbod op de uitvoer van bepaalde goederen           b)    Schending van de beginselen van goed bestuur en
    en diensten naar Afghanistan, tot versterking van het verbod op                   transparentie.
    vluchten en verlenging van de bevriezing van tegoeden en andere
    financiële middelen ten aanzien van de Taliban van Afghanistan
    en tot intrekking van verordening (EG) nr. 337/2000 (PB L 67,               c)    kennelijk onjuiste voorstelling van de feiten en
    blz. 1).                                                                          klaarblijkelijk onjuiste beoordeling.
                                                                                d)    Ontbreken van motivering.
Beroep, op 17 oktober 2001 ingesteld door „R” tegen
        Commissie van de Europese Gemeenschappen                           Beroep, op 27 december 2001 ingesteld door J.M. Pujals
                                                                           Gomis tegen Commissie van de Europese Gemeenschap-
                                                                                pen
                           (Zaak T-313/01)
                                                                                (Zaak T-332/01)
                            (2002/C 44/48)
                                                                                (2002/C 44/49)
                           (Procestaal: Grieks)
                                                                                (Procestaal: Spaans)
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 17 december 2001 beroep ingesteld tegen                     Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
Commissie van de Europese Gemeenschappen door „R”,                         schappen is op 27 december 2001 beroep ingesteld tegen
ambtenaar bij de Commissie van de Europese Gemeenschap-                    Commissie van de Europese Gemeenschappen door J.M. Pujals
pen, wonende te Brussel, vertegenwoordigd door Ch. Tagaras,                Gomis, wonende te Cerdanyola del Vallés (Spanje), vertegen-
advocaat, domicilie gekozen hebbende te Athene.                            woordigd door D.J. Pujals Gomis, advocaat.
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:                        Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
—      het beroep in alle onderdelen en vorderingen ontvankelijk           —    nietig te verklaren het besluit van de jury van vergelijkend
       en gegrond te verklaren;                                                 onderzoek COM/B/1/0 van 28 september 2001;


title: Zaak T-239/07: Beroep ingesteld op 9 juli 2007 — Pathé Distribution/EACEA

text:
               8.9.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 211/42

         Beroep ingesteld op 9 juli 2007 — Pathé Distribution/EACEA
   (Zaak T-239/07)
   (2007/C 211/80)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Pathé Distribution SAS (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordiger: P. Deprez, avocat)

      Verwerende partij: Uitvoerend Agentschap Onderwijs, audiovisuele media en cultuur (EACEA)
   Conclusies

               —

               vaststelling dat overeenkomst nr. 2006-09120304D1021001FD1507 niet rechtsgeldig is opgezegd door het Uitvoerend Agentschap Onderwijs, audiovisuele media en cultuur en nog steeds van kracht is;

               —

               veroordeling van het Uitvoerend Agentschap Onderwijs, audiovisuele media en cultuur tot betaling aan verzoekster van het bedrag van 9 737 EUR dat het op grond van de overeenkomst nog verschuldigd is.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Met het onderhavige beroep, dat gebaseerd is op een arbitragebeding, vordert verzoekster de veroordeling van de verwerende partij tot betaling van een bedrag dat overeenstemt met het schuldsaldo dat resteert bij de uitvoering van overeenkomst nr. 2006-09120304D1021001FD1507 betreffende financiële steun van de Gemeenschap voor een project voor videografische distributie, gesloten in het kader van het programma „Media Plus” aangenomen bij besluit 2000/281/EG van de Raad (1).
   De overeenkomst is op 27 juni 2006 door partijen ondertekend en verweerder heeft verzoekster, in overeenstemming met de bepalingen hiervan, een voorschot betaald. Op 8 mei 2007 heeft de verwerende partij aan verzoekster een brief gezonden waarin zij aangaf de overeenkomst op te zeggen op de grond dat de totale werkelijke kosten van het project lager waren dan voorzien in de begroting van het project, zonder dat een schriftelijke uitleg is verstrekt bij de overlegging van het financiële verslag over het project, en voorts om terugbetaling van het voorschot vroeg. Verzoekster meent daarentegen dat volgens de bepalingen van de overeenkomst de bijdrage van verweerder aan het project 50 % van de werkelijke kosten met het oog op de videografische distributie had moeten bedragen en vordert dientengevolge de storting van het bedrag dat na aftrek van het voorschot nog resteert.
   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster aan dat de beëindiging van de overeenkomst door de verwerende partij niet volgens de regels is verlopen en onterecht is, aangezien de bepalingen van de overeenkomst over beëindiging niet zijn nageleefd en, meer bepaald, haar geen termijn is gesteld waarbinnen zij opmerkingen over de wijze van uitvoering van de overeenkomst kon maken. Volgens verzoekster zou het Gerecht derhalve moeten vaststellen dat de overeenkomst nog steeds van kracht is.
   Zij betwist daarenboven dat de geldigheid van de redenen die door de verwerende partij zijn ingeroepen voor opzegging van de overeenkomst, te weten de niet-uitvoering van de contractuele verplichtingen.

      (1)  Besluit van de Raad van 20 december 2000 betreffende de uitvoering van een programma ter aanmoediging van de ontwikkeling, de distributie en de promotie van Europese audiovisuele werken (Media Plus — Ontwikkeling, distributie en promotie) (2001-2005), PB L 336, blz. 82.


title: Zaak C-250/13: Arrest van het Hof (Negende kamer) van 30 april 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Baden-Württemberg — Duitsland) — Birgit Wagener/Bundesagentur für Arbeit — Familienkasse Villingen-Schwenningen [Prejudiciële verwijzing — Sociale zekerheid — Overeenkomst tussen Europese Gemeenschap en Zwitserse Bondsstaat — Verordening (EEG) nr. 574/72 — Artikel 107, leden 1 en 6 — Verordening (EG) nr. 987/2009 — Artikel 90 — Migrerende werknemers — Valutaomrekening — Inaanmerkingneming van in Zwitserland ontvangen gezinsbijslag bij berekening door lidstaat van kinderbijslag — Aanvullende toeslag — Peildatum voor omrekening van Zwitserse gezinsbijslag naar euro]

text:
               24.6.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 194/7

         Arrest van het Hof (Negende kamer) van 30 april 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Baden-Württemberg — Duitsland) — Birgit Wagener/Bundesagentur für Arbeit — Familienkasse Villingen-Schwenningen
   (Zaak C-250/13) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Sociale zekerheid - Overeenkomst tussen Europese Gemeenschap en Zwitserse Bondsstaat - Verordening (EEG) nr. 574/72 - Artikel 107, leden 1 en 6 - Verordening (EG) nr. 987/2009 - Artikel 90 - Migrerende werknemers - Valutaomrekening - Inaanmerkingneming van in Zwitserland ontvangen gezinsbijslag bij berekening door lidstaat van kinderbijslag - Aanvullende toeslag - Peildatum voor omrekening van Zwitserse gezinsbijslag naar euro])
   2014/C 194/07
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Finanzgericht Baden-Württemberg

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Birgit Wagener

      Verwerende partij: Bundesagentur für Arbeit — Familienkasse Villingen-Schwenningen

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Finanzgericht Baden-Württemberg — Uitlegging van de artikelen 10, lid 1, sub a, en 107, leden 1, 2, 4 en 6, van verordening (EEG) nr. 574/72 van de Raad van 21 maart 1972 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening (EEG) nr. 1408/71 (PB L 74, blz. 1), artikel 90 van verordening (EG) nr. 987/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening (EG) nr. 883/2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels (PB L 284, blz. 1), en besluit nr. H3 van 15 oktober 2009 betreffende de in aanmerking te nemen datum voor het bepalen van de omrekeningskoersen als bedoeld in artikel 90 van verordening (EG) nr. 987/2009 van het Europees Parlement en de Raad (PB 2010, C 106, blz. 56) — Staatsburger van een lidstaat die met zijn familie in zijn land van herkomst woont en werkt in de Zwitserse Bondsstaat — Cumulatie van gezinsbijslagen — Inaanmerkingneming van de in Zwitserland ontvangen gezinsbijslagen bij de berekening van de uitkeringen door de lidstaat van verblijf („Differenzkindergeld”) — Toepasselijke wisselkoers

      Dictum

               1)

               In omstandigheden als in het hoofdgeding moet de valutaomrekening van gezinsbijslag plaatsvinden overeenkomstig artikel 107, lid 6, van verordening (EEG) nr. 574/72 van de Raad van 21 maart 1972 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening (EEG) nr. 1408/71 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening (EG) nr. 118/97 van de Raad van 2 december 1996, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1386/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 5 juni 2001.

               2)

               Artikel 107, lid 6, van verordening nr. 574/72, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening nr. 118/97, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1386/2001, moet aldus worden uitgelegd dat de valutaomrekening van gezinsbijslag als in het hoofdgeding voor de berekening van de aanvullende gezinsbijslag krachtens artikel 10, lid 1, sub a, van die verordening moet plaatsvinden tegen de officiële wisselkoers van de dag van betaling van die bijslag door de lidstaat op het grondgebied waarvan de betrokken werknemer werkzaamheden in loondienst uitoefent.

      (1)  PB C 260 van 7.9.2013.


title: Zaak T-102/99: Beroep, op 26 april 1999 ingesteld door "L" tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
3.7.1999               NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      C 188/29
Middelen en voornaamste argumenten                                     — Schending van artikel 86 EG-Verdrag
                                                                           In de betrekking tussen de satellietomroep en de kabel-
                                                                           maatschappij is de enige betaling die redelijkerwijze kan
Verzoekster, een publieke omroep met zetel in Frankrijk                    worden verwacht, de betaling door de kabelmaatschappij
waarin alle Franstalige omroepen met openbare-dienststatuut                aan de omroep van een financiële vergoeding voor diens
uit Frankrijk, België, Zwitserland en Canada deelgenoot zijn,              toestemming. Wanneer de tegenovergestelde situatie wordt
komt op tegen het in de brief van de Commissie van 15 februari             vastgesteld, zoals het geval is bij de door Deutsche Telekom
1999 besloten liggende besluit houdende afwijzing van een                  gevorderde royalty’s, kan dit enkel te wijten zijn aan
klacht betreffende het prijsbeleid van Deutsche Telekom. Deze              misbruik van machtspositie door de kabelmaatschappij.
laatste zou voor haar kabeltelevisie een systeem van dubbele
royalty’s toepassen waarbij zowel geld wordt gevraagd van              — Schending van de algemene beginselen van behoorlijk
omroepen zoals verzoekster als van de eindverbruikers (de                  bestuur, van de artikelen 86 en 155 EG-Verdrag en van
gezinnen met een kabelaansluiting).                                        artikel 3, lid 1, van verordening nr. 17/62 van de Raad
                                                                           Bij de afwijzing van verzoekers klacht heeft de Commissie
                                                                           slechts het precedent gevolgd dat zij voor zichzelf had
Volgens verzoekster moet de brief van de Commissie van                     gecreëerd in haar interimrapport van 22 oktober 1993
15 februari 1999 als een eindbesluit houdende afwijzing van                in zaak IV/34.463 — VPRT/Deutsche Telekom. Daarin
de klacht worden aangemerkt,                                               verrichte de Commissie een taak die de hare niet was en
                                                                           handelde zij buiten de krachtens artikel 155 en verordening
                                                                           nr. 17/62 op haar rustende verplichtingen. De Commissie
— omdat hij uitsluitend is gebaseerd op een definitie volgens              heeft derhalve zonder dat dit nodig of gerechtvaardigd was
    welke kabeldistributie twee verschillende diensten omvat,              wegens de zaak VPRT en zonder derden te raadplegen,
    een dienst verleend aan de satellietomroep en een dienst               stilzwijgend, maar reeds definitief aan Deutsche Telekom
    verleend aan het gezin met kabelaansluiting, die automa-               toestemming gegeven om het omstreden tarief jegens
    tisch tot de conclusie leidt, dat een commerciële verstrekker          satellietomroepen toe te passen.
    van die twee diensten deze afzonderlijk in rekening mag
    brengen aan de ontvangers ervan;
— omdat de door de Commissie gegeven definitie van
    kabeldistributie niet tot Deutsche Telekom is beperkt, maar
    geldt voor alle kabelmaatschappijen, ongeacht waar in de
    Gemeenschap zij zijn gevestigd;
                                                                       Beroep, op 26 april 1999 ingesteld door „L” tegen
                                                                              Commissie van de Europese Gemeenschappen
— omdat de Commissie reeds in een zogenoemd interimrap-
    port van 22 oktober 1993 in zaak IV/34.463, VPRT/Deut-
                                                                                (Zaak T-102/99)
    sche Telekom, die definitie volgens welke kabeldistributie
    twee afzonderlijke diensten omvat, en het beginsel van
    toepassing van het tarief jegens satellietomroepen had                                      (1999/C 188/67)
    geformuleerd.
                                                                                (Procestaal: Frans)
Verzoekster stelt:
                                                                       Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                                                                       schappen is op 26 april 1999 beroep ingesteld tegen de
— Schending van de artikelen 60 en 86 EG-Verdrag                       Commissie van de Europese Gemeenschappen door „L”, verte-
                                                                       genwoordigd door J.-N. Louis, G.-F. Parmentier en V. Peere,
                                                                       advocaten te Brussel, domicilie gekozen hebbende te Luxem-
    De Commissie verwart het economisch voordeel dat het               burg bij Fiduciaire Myson SARL, rue de Cessange 30.
    toegestane gebruik door een onderneming van een product
    van een andere onderneming voor laatstgenoemde kan
    opleveren, met het begrip „dienst”. In het geval van               Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
    kabelindustrie biedt de kabelmaatschappij de omroep geen
    dienst aan. Integendeel, de kabelmaatschappij kiest uit de
    op de radio- en satellietgolven aanwezige programma’s              — nietig te verklaren de afwijzing van zijn verzoeken van
    zelf de signalen waarmee zij haar aanbod aan de gezinnen               25 februari 1998 tot erkenning van zijn situatie als
    met kabelaansluiting wil samenstellen voorzover en wan-                „geregistreerd partner” en van 11 mei 1998 tot verlening
    neer zij van de desbetreffende omroepen toestemming                    aan hemzelf en zijn partner van alle rechten, voorrechten
    krijgt om hun signalen via de kabel door te sturen. De                 en voordelen die aan gehuwde ambtenaren en hun echtge-
    enige dienst die tegen betaling wordt aangeboden en                    noten worden verleend,
    verstrekt, is het kabelaanbod aan het gezin met kabelaan-
    sluiting.                                                          — verweerster te verwijzen in de kosten.
 ---pagebreak--- C 188/30              NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     3.7.1999
Middelen en voornaamste argumenten                                       Middelen en voornaamste argumenten
Verzoeker stelt, dat de Commissie gehouden is zijn persoonlij-           Verzoeker, dezelfde als die in de zaken T-7/98 (1) en
ke situatie, zoals blijkend uit de samenlevingsovereenkomst              T-208/98 (2) komt op tegen verweersters besluit om zijn
die hij met zijn partner in Nederland wettig heeft gesloten, te          ontslagaanvraag te aanvaarden en het dienstverband te beëin-
erkennen. Aangezien naar Nederlands recht het instituut van              digen.
„geregistreerd partnerschap” voor hem en zijn partner rechten
en verplichtingen meebrengt die grotendeels overeenkomen
met die welke voortvloeien uit een huwelijk, is hij van mening           Tot staving van zijn vorderingen voert verzoeker aan:
dat zijn statutaire rechten en die van zijn partner moeten
worden vastgesteld aan de hand van die welke door de                     — dat zijn ontslagaanvraag nietig is omdat hij ze in een
communautaire bepalingen aan zijn gehuwde collega’s worden                    toestand van feitelijke handelingsonbekwaamheid heeft
verleend.                                                                     ingediend. Hij stelt, dat hij die ontslagaanvraag heeft
                                                                              ingediend in een toestand van angstdepressie die onder
Volgens verzoeker is de weigering van de Commissie om zijn                    meer was veroorzaakt door de psychische druk waaraan
status van partner te erkennen in strijd met:                                 hij blootstond;
— het in artikel 4 EG-Verdrag neergelegde beginsel van                   — dat wanneer de ontslagnemende werknemer verklaart, dat
    attributieve bevoegdheid;                                                 hij van plan is zijn werk tijdens de opzegperiode te blijven
                                                                              verrichten, het dienstverband plene jure juridische en
— het beginsel van de uniciteit van de persoonlijke situatie                  economische gevolgen blijft sorteren tot aan het einde van
    van de gemeenschapsonderdaan;                                             de opzegperiode.
— het beginsel van gelijke behandeling en het beginsel van
                                                                         Aangaande dit laatste punt dient te worden gepreciseerd, dat
    vrij werknemersverkeer;
                                                                         verzoeker van 28 september 1998 tot 6 december 1998, van
— het recht op respectering van het privé-leven en dus                   8 januari 1999 tot 7 februari 1999 en vanaf 15 februari 1999
    artikel 8 van het Europees Verdrag voor de bescherming               ziek is geweest, dat de opzegperiode inging op 7 december
    van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden;             1998 (toen hij na de eerste ziekteperiode het werk heeft hervat)
    en                                                                   en dat hij van de drie maanden waarop hij recht had, slechts
                                                                         38 dagen, waaronder een deel vakantieverlof, heeft gewerkt.
— de artikelen 27, 62, 71, 72 en volgende van het Ambtena-               Verzoeker zou evenwel het recht hebben gehad, zijn werk
    renstatuut.                                                          nog 63 dagen te verrichten. Bijgevolg zouden de brief van
                                                                         25 februari 1999 en de daaraanvolgende handelwijze van de
                                                                         EIB slechts als ongerechtvaardigd ontslag kunnen worden
                                                                         aangemerkt.
                                                                         (1) De Nicola/EIB (PB C 94, van 28.3.98, blz. 30).
Beroep, op 2 mei 1999 ingesteld door C. De Nicola tegen                  (2) De Nicola/EIB (PB C 71 van 13.3.99, blz. 31).
                 Europese Investeringsbank
                        (Zaak T-109/99)
                        (1999/C 188/68)
                       (Procestaal: Italiaans)                                           Doorhaling van zaak T-46/96 (1)
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 2 mei 1999 beroep tegen Europese In-                                               (1999/C 188/69)
vesteringsbank ingesteld door C. De Nicola, vertegenwoordigd
door L. Isola, advocaat te Rome, domicilie gekozen hebbende
te Luxemburg bij C. Berloni, Route de Longwy 59.                                                  (Procestaal: Engels)
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:                        De president van de Vijfde kamer (uitgebreid) van het Gerecht
                                                                         van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij
— nietig te verklaren de brief van 25 februari 1999 waarbij              beschikking van 8 februari 1999 de doorhaling in het register
    de EIB verzoeker heeft ontslagen, en alle daaraan ten                gelast van zaak T-46/96: Whirlpool Sweden AB en Whirlpool
    grondslag liggende, daarmee verknochte en daaruit voort-             SMC Microwave Products Development Ltd. tegen Raad van
    vloeiende handelingen;                                               de Europese Unie.
— verweerster, de EIB, in de kosten van het geding te
    verwijzen.                                                           (1) PB C 180 van 22.6.1996.