title: Zaak C-411/10: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal (England and Wales) (Civil Division) op 18 augustus 2010 — NS/Secretary of State for the Home Department

text:
               9.10.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 274/21

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal (England and Wales) (Civil Division) op 18 augustus 2010 — NS/Secretary of State for the Home Department
   (Zaak C-411/10)
   ()
   2010/C 274/34
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   Court of Appeal (England and Wales) (Civil Division)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: NS

      Verwerende partij: Secretary of State for the Home Department

      Interveniënten: 1) Amnesty International Limited en het AIRE (Advice on Individual Rights in Europe) Centre, 2) Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen van de Verenigde Naties, 3) Equality and Human Rights Commission

      Prejudiciële vragen

               1)

               Valt een beslissing van een lidstaat op grond van artikel 3, lid 2, van verordening nr. 343/2003 (1) (hierna: „verordening”) om al dan niet een asielaanvraag te behandelen die volgens de criteria van hoofdstuk III van de verordening niet tot zijn verantwoordelijkheid behoort, onder de werking van het EU-recht in de zin van artikel 6 van het Verdrag betreffende de Europese Unie en/of artikel 51 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”)?

         Indien het antwoord op vraag 1 bevestigend luidt:

               2)

               Voldoet een lidstaat aan zijn verplichting tot inachtneming van de EU-grondrechten (waaronder de rechten neergelegd in de artikelen 1, 4, 18, 19, lid 2, en 47 van het Handvest), wanneer deze staat de asielzoeker naar de lidstaat stuurt die door artikel 3, lid 1, overeenkomstig de criteria van hoofdstuk III van de verordening wordt aangewezen als de verantwoordelijke staat (hierna: „verantwoordelijke staat”), ongeacht de situatie in de verantwoordelijke staat?

               3)

               Staat in het bijzonder de verplichting tot inachtneming van de EU-grondrechten in de weg aan het hanteren van een onweerlegbaar vermoeden dat de verantwoordelijke staat i) de grondrechten van de aanvrager ingevolge het EU-recht, en/of ii) de minimumnormen van de richtlijnen 2003/9/EG (2) („opvangrichtlijn”), 2004/83/EG (3) („erkenningsrichtlijn”) en/of 2005/85/EG (4) („procedurerichtlijn”) (hierna samen: „richtlijnen”) in acht zal nemen?

               4)

               Zo niet, is een lidstaat op grond van het EU-recht verplicht, en zo ja, in welke omstandigheden, om gebruik te maken van de bevoegdheid van artikel 3, lid 2, van de verordening om een aanvraag te behandelen en daarvoor de verantwoordelijkheid te nemen, wanneer overdracht aan de verantwoordelijke staat de aanvrager zou blootstellen aan het risico van een inbreuk op zijn grondrechten, in het bijzonder de rechten genoemd in de artikelen 1, 4, 18, 19, lid 2, en/of 47 van het Handvest, en/of aan het risico dat de minimumnormen van de richtlijnen niet op hem zullen worden toegepast?

               5)

               Is de omvang van de bescherming die aan een persoon op wie de verordening van toepassing is, wordt verleend door de algemene beginselen van het EU-recht, in het bijzonder de rechten van de artikelen 1, 18 en 47 van het Handvest, ruimer dan de bescherming die wordt verleend door artikel 3 van het Europees Verdrag voor de bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (hierna: „EVRM”)?

               6)

               Is het met de rechten van artikel 47 van het Handvest verenigbaar dat een bepaling van nationaal recht aan een rechterlijke instantie bij de beslissing of iemand op grond van de verordening rechtsgeldig naar een andere lidstaat mag worden verwijderd, voorschrijft om die lidstaat te beschouwen als een staat van waaruit de betrokkene niet — in strijd met zijn rechten uit het EVRM of het Verdrag van 1951 en het protocol van 1967 betreffende de status van vluchtelingen — naar een andere staat zal worden gestuurd?

               7)

               Voor zover bovenstaande vragen rijzen in verband met de verplichtingen van het Verenigd Koninkrijk, moeten de vragen 2 tot en met 6 dan in enig opzicht anders worden beantwoord om rekening te houden met het protocol (nr. 30) betreffende de toepassing van het Handvest op Polen en het Verenigd Koninkrijk?

      (1)  Verordening (EG) nr. 343/2003 van de Raad van 18 februari 2003 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek dat door een onderdaan van een derde land bij een van de lidstaten wordt ingediend (PB L 50, blz. 1).

      (2)  Richtlijn 2003/9/EG van de Raad van 27 januari 2003 tot vaststelling van minimumnormen voor de opvang van asielzoekers in de lidstaten (PB L 31, blz. 18).

      (3)  Richtlijn 2004/83/EG van de Raad van 29 april 2004 inzake minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming (PB L 304, blz. 12).

      (4)  Richtlijn 2005/85/EG van de Raad van 1 december 2005 betreffende minimumnormen voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus (PB L 326, blz. 13).


title: Zaak T-194/05: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van  11 mei 2006  — TeleTech Holdings/BHIM — Teletech International (TELETECH INTERNATIONAL) ( Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Omvang van onderzoeksplicht — Omzetting van gemeenschapsmerkaanvraag in aanvraag voor nationaal merk — Artikel 58 van verordening (EG) nr. 40/94 )

text:
               29.7.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 178/32

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 11 mei 2006 — TeleTech Holdings/BHIM — Teletech International (TELETECH INTERNATIONAL)
   (Zaak T-194/05) (1)

   („Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Omvang van onderzoeksplicht - Omzetting van gemeenschapsmerkaanvraag in aanvraag voor nationaal merk - Artikel 58 van verordening (EG) nr. 40/94”)
   (2006/C 178/60)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekster: TeleTech Holdings, Inc. (Denver, Colorado, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: A. Gould en M. Blair, solicitors)

      Verweerder: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: D. Botis, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniënte voor het Gerecht: TeleTech International SA (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordigers: J.-F. Adelle en F. Zimeray, advocaten)
   Voorwerp
   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 3 maart 2005 (zaak R 497/2004-1) betreffende een oppositieprocedure tussen Teletech Holdings, Inc. en Teletech International SA
   Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Verzoekster wordt verwezen in de kosten, met uitzondering van die van interveniënte.

               3)

               Interveniënte zal haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 171 van 9.7.2005.


title: Zaak C-179/01: Verzoek van de Consiglio di Stato als rechtsprekende instantie van 13 februari 2001 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Impresa Binda & C. SpA en Gemeente Turĳn en ED. ART. Srl

text:
14.7.2001                NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      C 200/45
—     de suggestie dat NALOO haar klacht van 1990 mocht                Verzoek van de Consiglio di Stato als rechtsprekende
      aanvullen omdat zij de beschikking van mei 1991 niet             instantie van 13 februari 2001 om een prejudiciële beslis-
      kon aanvechten, is onjuist; zelfs indien NALOO dat               sing in het geding tussen Impresa Binda & C. SpA en
      mocht doen, mocht zij niet drie jaar wachten alvorens de                        Gemeente Turijn en ED. ART. Srl
      aanvullende klacht in te dienen;
—     de conclusie van het Gerecht, dat de beschikking van                                      (Zaak C-179/01)
      1998 niet enkel een eerdere beschikking bevestigde, is
      onjuist voorzover zij slaat op het deel van de aanvullende                                (2001/C 200/81)
      klacht betreffende artikel 63, lid 1;
—     het feit dat de Commissie en NALOO de situatie vóór            De Consiglio di Stato als rechtsprekende instantie heeft bij
      1 april 1990 als afgesloten beschouwden op grond van             beschikking van 13 februari 2001, ingekomen ter griffie van
      een misvatting met betrekking tot de bevoegdheid van de          het Hof van Justitie op 24 april 2001, in het geding tussen
      nationale rechter, is niet relevant;                             Impresa Binda & C. SpA en Gemeente Turijn en ED.ART. Srl,
                                                                       het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen ver-
—     de — door het Gerecht kennelijk aanvaarde — stelling             zocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende
      van NALOO is een flagrante schending van het rechtsze-           vragen:
      kerheidsbeginsel en het beginsel van niet-retroactiviteit,
      aangezien daarmee wordt gesteld, dat gedragingen die             1)    Staat aan de toepassing van artikel 30, lid 4, van
      destijds niet in strijd waren met enig wettelijk verbod of             richtlijn 93/37 (1) in de weg, dat in aankondigingen van
      recht dat de leden van NALOO op dat moment voor een                    overheidsopdrachten voor de uitvoering van werken
      nationale rechter konden aanvoeren, op enig ogenblik in                clausules worden opgenomen die de deelneming verhin-
      de toekomst (en nadat die gedragingen zijn beëindigd)                  deren van ondernemingen die hun offertes niet vergezeld
      de leden van NALOO een recht op schadevergoeding                       hebben doen gaan van een motivering van de aangegeven
      verlenen.                                                              prijs tot een bedrag van ten minste 75 % van de vereiste
                                                                             aanbestedingswaarde?
De verplichting voor de Commissie om de                                2)    Staat aan de toepassing van artikel 30, lid 4, van richtlijn
klacht van NALOO te onderzoeken                                              93/37 in de weg, dat is voorzien in een methode van
                                                                             automatische vaststelling van de onregelmatigheidsdrem-
                                                                             pel voor op conformiteit te onderzoeken offertes, die
Daar de aanvullende klacht van NALOO niet was gericht op                     gebaseerd is op een casuïstisch criterium en een rekenkun-
de vaststelling van een aanbeveling in de zin van artikel 63,                dig gemiddelde, zodat het de aannemers niet mogelijk is
lid 1, was de Commissie niet verplicht die klacht te onderzoe-               deze drempel vooraf te kennen?
ken. Door anders te beslissen, heeft het Gerecht blijk gegeven
van een verkeerde rechtsopvatting.                                     3)    Staat aan de toepassing van artikel 30, lid 4, van richtlijn
                                                                             93/37 in de weg, dat is voorzien in een vervroegd
                                                                             contradictoir onderzoek, zonder dat de onderneming
De omstandigheid dat de Commissie de be-                                     die van indiening van een onregelmatige offerte wordt
schikbare bewijzen buiten beschouwing                                        verdacht de mogelijkheid heeft haar beweegredenen te
zou hebben gelaten                                                           kennen te geven na de opening van de enveloppen en
                                                                             voordat het besluit tot uitsluiting wordt genomen?
De motivering van het deel van de beschikking van 1998 met             4)    Staat aan de toepassing van artikel 30, lid 4, van richtlijn
betrekking tot artikel 63, lid 1, staat in de beschikking. Daarin            93/37 in de weg, dat is bepaald dat de aanbestedende
wordt niet verwezen naar de feiten of de bewijzen, omdat zij                 dienst motiveringen in aanmerking kan nemen, die
niet relevant waren voor de grondslag waarop de Commissie                    uitsluitend betrekking hebben op de zuinigheid van het
haar beschikking heeft vastgesteld. Een beschikking kan niet                 bouwprocédé, de gekozen technische oplossingen, of
worden nietigverklaard omdat zij niet de gronden vermeldt                    de uitzonderlijk gunstige omstandigheden waarvan de
waarop zij niet gebaseerd. Het Gerecht heeft dan ook blijk                   inschrijver kan profiteren?
gegeven van een verkeerde rechtsopvatting door te beslissen
dat de beschikking van 1998 was aangetast door een motive-
                                                                       5)    Staat aan de toepassing van artikel 30, lid 4, van richtlijn
ringsgebrek.
                                                                             93/37 in de weg het vereiste van motiveringen die zonder
                                                                             uitzondering gebaseerd moeten zijn op factoren waarvan
                                                                             de minimumwaarde valt af te leiden uit officiële lijsten?
(1) PB C 234 van 25.7.1998, blz. 36.                                   (1) Richtlijn van de Raad van 14 juni 1993 (PB L 199 van 9.8.1993,
(2) Jurispr. 1996, blz. II-1019.                                           blz. 54).


title: Zaak T-691/16: Beschikking van het Gerecht van 8 juni 2017 — Elevolution — Engenharia/Commissie („EOF — Programma voor ontwikkelingshulp in Mauritanië — Met Mauritanië in het kader van de uitvoering van dat programma gesloten aannemingsovereenkomst — Intrekking van aangevallen debetnota’s — Afdoening zonder beslissing”)

text:
               7.8.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 256/28

         Beschikking van het Gerecht van 8 juni 2017 — Elevolution — Engenharia/Commissie
   (Zaak T-691/16) (1)

   ((„EOF - Programma voor ontwikkelingshulp in Mauritanië - Met Mauritanië in het kader van de uitvoering van dat programma gesloten aannemingsovereenkomst - Intrekking van aangevallen debetnota’s - Afdoening zonder beslissing”))
   (2017/C 256/34)
   Procestaal: Portugees

      Partijen

      Verzoekende partij: Elevolution — Engenharia SA (Amadora, Portugal) (vertegenwoordigers: A. Pinto Cardoso en L. Fuzeta da Ponte, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Aresu en M. França, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van de „besluiten” als vervat in de brief en drie debetnota’s van de Commissie van 26 juli 2016 betreffende de vergoeding van diverse bedragen met betrekking tot een aannemingsovereenkomst tussen verzoekster en de Islamitische Republiek Mauritanië.

      Dictum

               1)

               Op het onderhavige beroep hoeft niet meer te worden beslist.

               2)

               De Europese Commissie draagt haar eigen kosten en die van Elevolution — Engenharia, SA.

      (1)  PB C 441 van 28.11.2016.


title: Zaak C-210/09: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour administrative d’appel de Nantes (Frankrijk) op 10 juni 2009 — Scott SA en Kimberly Clark SNC, thans Kimberly Clark SAS/StadOrléans

text:
               29.8.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 205/21

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour administrative d’appel de Nantes (Frankrijk) op 10 juni 2009 — Scott SA en Kimberly Clark SNC, thans Kimberly Clark SAS/StadOrléans
   (Zaak C-210/09)
   2009/C 205/36
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Cour administrative d’appel de Nantes

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Scott SA en Kimberly Clark SNC, thans Kimberly Clark SAS

      Verwerende partij: Stad Orléans

      Prejudiciële vraag

   Kan de eventuele nietigverklaring van de betalingsbevelen tot terugvordering van de steun die de Commissie van de Europese Gemeenschappen op 12 juli 2000 onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt heeft verklaard (1), door de Franse administratieve rechter wegens schending van voor deze bevelen geldende wettelijke vormvoorschriften, gelet op de mogelijkheid voor de bevoegde bestuursinstantie om de vormfout waaraan deze bevelen mank gaan, te helen, in de weg staan aan de onverwijlde en daadwerkelijke uitvoering van de beschikking van de Commissie van de Europese Gemeenschappen van 12 juli 2000, in strijd met artikel 14, lid 3, van de verordening van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het Verdrag (2)?

      (1)  Beschikking 2002/14/EG van de Commissie van 12 juli 2000 betreffende door Frankrijk verleende staatssteun ten behoeve van Scott Paper SA/Kimberly-Clark (PB 2002, L 12, blz. 1).

      (2)  Verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (PB L 83, blz. 1).


title: Zaak C-94/00: Verzoek van de Cour de Cassation (Chambre commerciale, financière et économique) (Frankrĳk) van 7 maart 2000 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Roquette frères SA en Directeur général de la Concurrence, de la Consommation et de la Répression des fraudes, in aanwezigheid van de Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
C 149/24                 NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   27.5.2000
Verzoek van de Vergabekontrollsenat (Österreich) van                  de la Répression des fraudes, in aanwezigheid van de Commis-
17 februari 2000 om een prejudiciële beslissing in het                 sie van de Europese Gemeenschappen, het Hof van Justitie van
geding tussen het HI Hospital Ingenieure Kranken-                      de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
haustechnik PlanungsgesmbH en Magistrat der Stadt Wien                 beslissing over de navolgende vragen:
             — Wiener Krankenanstaltenverbund
                                                                       1) Moet, gelet op de in de communautaire rechtsorde erkende
                                                                            grondrechten en artikel 8 van het Europees Verdrag tot
                           (Zaak C-92/00)                                   bescherming van de rechten van de mens, het arrest van
                                                                            het Hof van Justitie van 21 september 1989 in de zaak
                          (2000/C 149/42)                                   Hoechst aldus worden uitgelegd, dat de nationale rechter
                                                                            die krachtens het nationale recht bevoegd is in concurren-
                                                                            tieaangelegenheden huiszoekingen en beslagleggingen
De Vergabekontrollsenat heeft bij beschikking van 17 februari               door de personeelsleden van de administratie in lokalen
2000, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op                     van ondernemingen te gelasten, de verlangde toestemming
10 maart 2000, in het geding tussen het HI Hospital Ingenieure              mag weigeren, wanneer hij van oordeel is, dat de gegevens
Krankenhaustechnik PlanungsgesmbH en Magistrat der Stadt                    of aanwijzingen die hem zijn verstrekt ten bewijze van het
Wien — Wiener Krankenanstaltenverbund, het Hof van Justitie                 vermoeden van het bestaan van mededingingsverstorende
van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudicië-                  praktijken door in een verificatiebeschikking van de Com-
le beslissing over de navolgende vragen:                                    missie genoemde ondernemingen, onvoldoende zijn om
                                                                            een dergelijke maatregel te rechtvaardigen of wanneer
1) Vereist artikel 2, lid 1, sub b, van richtlijn 89/665/EEG (1),           hem, zoals in casu, in het geheel, geen gegevens of
     dat het besluit van de aanbestedende overheidsdienst om                aanwijzingen zijn verstrekt?
     de uitnodiging tot inschrijving op een opdracht voor het
     verrichten van diensten in te trekken, in een beroepspro-         2) Ingeval het Hof van Justitie de Commissie niet verplicht zou
     cedure kan worden getoetst en eventueel nietig kan worden              achten de nationale rechter de gegevens of aanwijzingen te
     verklaard?                                                             verstrekken waarover zij beschikt en die het bestaan van
                                                                            mededingingsverstorende praktijken doen vermoeden, is
2) Bij een bevestigend antwoord op de eerste vraag: staat een               de nationale rechter dan, gelet op voornoemde grondrech-
     bepaling van richtlijn 89/665/EEG of van richtlij-                     ten, niettemin bevoegd te weigeren de verlangde huiszoe-
     n 92/50/EEG (2) in de weg aan een toetsing, die enkel is               kingen en beslagleggingen toe te staan, indien hij van
     beperkt tot de vraag of de intrekking van de uitnodiging tot           oordeel is, dat de beschikking van de Commissie niet
     inschrijving willekeurig of in schijn heeft plaatsgevonden?            toereikend is gemotiveerd, zoals in casu het geval is, en
                                                                            hem niet in staat stelt de gegrondheid van het hem
3) Bij een bevestigend antwoord op de eerste vraag: welk                    voorgelegde verzoek concreet te beoordelen, zodat hij
     tijdstip is beslissend voor de beoordeling van de rechtma-             het ingevolge zijn nationale constitutionele recht vereiste
     tigheid van het besluit van de opdrachtgever om de                     toezicht niet kan uitoefenen?
     uitnodiging tot inschrijving in te trekken?
(1) PB 1989, L 395, blz. 33.
(2) PB 1992, L 209, blz. 1.
                                                                       Verzoek van het Landesgericht Korneuburg (Oostenrijk)
                                                                       bij beschikking van 21 januari 2000 om een prejudiciële
                                                                       beslissing in het geding tussen O’Neill Incorporated en
                                                                                JOMO s.r.o.
                                                                                (Zaak C-95/00)
                                                                                (2000/C 149/44)
Verzoek van de Cour de Cassation (Chambre commercia-
le, financière et économique) (Frankrijk) van 7 maart                  Het Landesgericht Korneuburg (Oostenrijk) heeft bij beschik-
2000 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen               king van 21 januari 2000, ingekomen ter griffie van het Hof
Roquette frères SA en Directeur général de la Concurren-               van Justitie op 31 maart 2000, in het geding tussen O’Neil
ce, de la Consommation et de la Répression des fraudes,                Incorporated en JOMO s.r.o., het Hof van Justitie van de
in aanwezigheid van de Commissie van de Europese                       Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
                         Gemeenschappen                                beslissing over de navolgende vraag:
                           (Zaak C-94/00)                              Moet artikel 1 van verordening (EG) nr. 3295/94 van de Raad
                                                                       van 22 december 1994 tot vaststelling van maatregelen om
                                                                       het in het vrije verkeer brengen, de uitvoer, de wederuitvoer
                          (2000/C 149/43)                              en de plaatsing onder een schorsingsregeling van nagemaakte
                                                                       of door piraterij verkregen goederen te verbieden (PB L 341
De Cour de Cassation (Frankrijk) heeft bij beschikking van             van 30 december 1994), gewijzigd bij verordening (EG)
7 maart 2000, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie           nr. 241/1999 (1) van de Raad van 25 januari 1999, aldus
op 13 maart 2000, in het geding tussen Roquette frères SA en           wordt uitgelegd, dat deze verordening ook moet worden
Directeur général de la Concurrence, de la Consommation et             toegepast op situaties, waarin goederen als in de verordening


title: Zaak T-267/16: Beschikking van het Gerecht van 10 februari 2017 — Tarmac Trading/Commissie

text:
               10.4.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/50

         Beschikking van het Gerecht van 10 februari 2017 — Tarmac Trading/Commissie
   (Zaak T-267/16) (1)

   (2017/C 112/68)
   Procestaal: Engels
   De president van de Derde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 287 van 8.8.2016.


title: Zaak T-588/08: Beroep ingesteld op 24 december 2008 — Dole Food en Dole Germany/Commissie

text:
               21.2.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 44/67

         Beroep ingesteld op 24 december 2008 — Dole Food en Dole Germany/Commissie
   (Zaak T-588/08)
   (2009/C 44/114)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekende partijen: Dole Food Company, Inc. (Wilmington, Verenigde Staten van Amerika) en Dole Germany OHG (Hamburg, Duitsland) (vertegenwoordiger: J.-F. Bellis, advocaat)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               nietigverklaring van het bestreden besluit;

               —

               nietigverklaring of verlaging van het bedrag van de opgelegde geldboete;

               —

               verwijzing van de Commissie in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoeksters verzoeken om nietigverklaring op basis van artikel 230 EG van besluit C(2008) 5955 def. van de Commissie van 15 oktober 2008 (zaak COMP/39.188 — bananen), betreffende een procedure op grond van artikel 81, lid 1, EG, waarbij zij aansprakelijk zijn verklaard wegens deelneming aan onderling afgestemde feitelijke gedragingen om de referentieprijzen van in acht lidstaten van het noordelijke deel van de Europese Gemeenschap ingevoerde bananen te coördineren. Zij verzoeken ook om nietigverklaring of verlaging van de hun opgelegde boete.
   Verzoeksters baseren hun conclusies op twee middelen.
   In de eerste plaats, aldus verzoeksters, heeft de Commissie een fout begaan door vast te stellen dat de betrokken gedraging een restrictie met mededingingsbeperkende strekking in de zin van artikel 81 EG was. Verzoeksters stellen dat de betrokken gedraging in feite uitsluitend bestond uit toevallige bilaterale mededelingen tussen bananenimporteurs waarbij algemeenheden over de markt werden gewisseld, geen deel was van een ruimere mededingingsafspraak over prijsvaststelling en marktverdeling en dus geen restrictie met mededingingsbeperkende strekking was. Deze mededelingen vonden plaats vóór de vaststelling van de referentieprijzen die de onderhandelingen over de werkelijke prijzen met de klanten geruime tijd voorafgaat. Voorts, aldus verzoeksters, waren en konden deze mededelingen niet strekken tot beperking van de mededinging op de bananenmarkt aangezien de referentieprijzen geen werkelijke prijzen zijn en niet de basis voor de onderhandeling over de werkelijke prijzen van groene bananen vormen.
   In de tweede plaats, aldus verzoeksters, is de hun opgelegde geldboete ongerechtvaardigd omdat het basisbedrag van de geldboete berust op de waarde van de verkoop van goederen waarop de gestelde inbreuk geen betrekking heeft. Voorts stellen verzoeksters dat de geldboete ook onevenredig was want voor de vaststelling van het basisbedrag van de boete is er ten onrechte van uitgegaan dat het betrokken bedrag de prijsvaststelling betrof.


title: Beroep, op 23 september 1998 ingesteld door Azienda Agricola "Ponte S. Pietro", di Zardi Vincenzo e Clara, tegen Raad van de Europese Unie (Zaak T-152/98)

text:
21.11.98             NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   C 358/21
Beroep, op 22 september 1998 ingesteld door Raad van de           Beroep, op 23 september 1998 ingesteld door Azienda
Europese Gemeenten en Regio's tegen Commissie van de              Agricola ¹Ponte S. Pietroº, di Zardi Vincenzo e Clara,
                 Europese Gemeenschappen                                         tegen Raad van de Europese Unie
                      (Zaak T-151/98)                                                     (Zaak T-152/98)
                        (98/C 358/38)                                                      (98/C 358/39)
                     (Procestaal: Frans)                                               (Procestaal: Italiaans)
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
                                                                  Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
Gemeenschappen is op 22 september 1998 beroep inge-
                                                                  Gemeenschappen is op 23 september 1998 beroep inge-
steld tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
                                                                  steld door Azienda Agricola ¹Ponte S. Pietroº, di Zardi
door Raad van de Europese Gemeenten en Regio's
                                                                  Vincenzo e Clara, vertegenwoordigd door M. Moretto, R.
(REGR), gevestigd te Parijs, vertegenwoordigd door D. M.
                                                                  Santoro en P. Giacovelli, advocaten te respectievelijk Vene-
Tomasevic, advocaat te Brussel, domicilie gekozen heb-
                                                                  tieÈ, Padua en Bari, domicilie gekozen hebbende bij het
bende te Luxemburg ten kantore van K. Manhaeve, advo-
                                                                  kantoor Moretto te Brussel, NervieÈrslaan 67, tegen Raad
caat aldaar, rue Charles Martel 56-58.
                                                                  van de Europese Unie.
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
                                                                  Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
Ð nietig te verklaren het besluit van de Commissie van
     de Europese Gemeenschappen, neergelegd in debetnota          Ð overeenkomstig artikel 173 van het EG-Verdrag, nietig
     97009405F betreffende ECOS-project nr. 91/00/29003,                te verklaren artikel 1 van Verordening (EG) nr. 1361/
     uitgegeven op 15 juli 1998, waarbij de Commissie wei-              98 van de Raad van 26 juni 1998 tot vaststelling voor
     gert, de REGR een saldo van 204 446 ECU te betalen,                het verkoopseizoen 1998/1999 van de afgeleide inter-
     en van de REGR een saldo van 300 173 ECU vordert;                  ventieprijzen voor witte suiker, de interventieprijs voor
                                                                        ruwe suiker, de minimumprijzen voor A-suikerbieten
                                                                        en B-suikerbieten, alsmede het bedrag van de vergoe-
Ð de Commissie te verwijzen in alle kosten van het                      ding voor de verevening van de opslagkosten (PB L 185
     geding.                                                            van 30.6.1998, blz. 3), en voorzover nodig artikel 1,
                                                                        lid 2, van Verordening (EG) nr. 1360/98 van de Raad
                                                                        van 26 juni 1998 tot vaststelling voor het verkoopsei-
Middelen en voornaamste argumenten                                      zoen 1998/1999 van bepaalde prijzen in de sector sui-
                                                                        ker en van de standaardkwaliteit voor suikerbieten (PB
                                                                        L 185 van 30.6.1998, blz. 1);
Verzoeker, die voor het Gerecht reeds is opgekomen tegen
een eerste debetnota betreffende het project European City
Cooperation System (ECOS), waarin de Commissie wei-
                                                                  Ð haar een vergoeding toe te kennen overeenkomstig de
gerde bepaalde uitgaven geldig te verklaren en de commu-
                                                                        artikelen 178 en 215, tweede alinea, van het Verdrag
nautaire medefinanciering in het kader van het Recite-pro-
                                                                        voor alle aan verzoekster veroorzaakte schade ten
gramma verminderde (1), verzoekt in de onderhavige zaak
                                                                        gevolge van de bestreden handelingen, vermeerderd
om nietigverklaring van een nieuwe debetnota, gedateerd
                                                                        met rente en een vergoeding voor de waardedaling van
15 juli 1998, die zegt de vorige nota ongedaan te maken
                                                                        de munt.
en te vervangen. In deze tweede nota weigert de Commis-
sie nog steeds verzoeker een saldo van 204 446 ECU te
betalen, en vordert zij van hem, niet meer 363 336 ECU
                                                                  Middelen en voornaamste argumenten
zoals oorspronkelijk, maar 300 173 ECU.
Verzoeker zet uiteen, dat hij weliswaar van mening is dat         Verzoekster in de onderhavige zaak, een landbouwonder-
zaak T-46/98 niet zonder voorwerp is geraakt, maar dat            neming die suikerbieten produceert, komt op tegen Veror-
hij het onderhavige beroep heeft moeten instellen ter vrij-       dening (EG) nr. 1361/98 voorzover ItalieÈ daarin als een
waring van zijn rechten, gezien het door de Commissie in          niet-deficitaire zone wordt beschouwd in de zin van de
de eerste zaak ingenomen standpunt.                               basisverordening in de sector suiker, en geen van de prijs
                                                                  voor witte suiker afgeleide interventieprijs wordt vastge-
                                                                  steld voor alle zones van ItalieÈ. Zij voegt daaraan toe, dat
De middelen en voornaamste argumenten stemmen over-               tot de vaststelling van de gemeenschappelijke marktorde-
een met die in zaak T-46/98.                                      ning voor de sector suiker, ItalieÈ steeds als een deficitaire
                                                                  zone werd beschouwd.
(1) Zaak T-46/98 (PB C 151 van 16.5.1998, blz. 11).
                                                                  Tot staving van haar aanspraken voert verzoekster in de
                                                                  eerste plaats aan, dat Verordening (EG) nr. 1361/98
 ---pagebreak--- C 358/22             NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  21.11.98
onwettig is, nu ItalieÈ daarin niet is vermeld bij de zones       Beroep, op 23 september 1998 ingesteld door Associazione
van de Gemeenschap die zijn aan te merken als ¹defici-            Nazionale Bieticoltori, Consorzio Nazionale Bieticoltori
tairº in de zin van Verordening (EEG) nr. 1785/81 (basis-         e Associazione Bieticoltori Italiani, tegen Raad van de
verordening voor de sector suiker). In dit verband wordt                                  Europese Unie
gesteld, dat gelet op het doel van de regionalisering, een                               (Zaak T-153/98)
zone van de Gemeenschap moet worden beschouwd als
¹deficitairº wanneer de behoeften van die zone alleen kun-                                (98/C 358/40)
nen worden gedekt door suiker in te voeren. Blijkens de
economische gegevens inzake de Italiaanse in- en uitvoer                              (Procestaal: Italiaans)
van suiker van de laatste jaren, met inbegrip van die vóór
de vaststelling van de bestreden regeling, zijn steeds veel       Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
grotere hoeveelheden ingevoerd dan uitgevoerd. Hieruit            Gemeenschappen is op 23 september 1998 beroep inge-
volgt dat, door de regionalisering te weigeren voor het ver-      steld door Associazione Nazionale Bieticoltori, Consorzio
koopjaar 1998/1999 voor alle Italiaanse zones waar sui-           Nazionale Bieticoltori e Associazione Bieticoltori Italiani,
kerbieten worden geproduceerd, de bestreden bepalingen            vertegenwoordigd door M. Moretto, R. Santoro en P. Gia-
in strijd komen met de doelstellingen van de basisverorde-        covelli, advocaten te respectievelijk VenetieÈ, Padua en
ning en de juiste werking van de betrokken gemeenschap-           Bari, domicilie gekozen hebbende bij het kantoor Moretto
pelijke marktordening in het gedrang brengen.                     te Brussel, NervieÈrslaan 67, tegen Raad van de Europese
                                                                  Unie.
                                                                  Verzoeksters concluderen dat het het Gerecht behage:
Verzoekster beroept zich eveneens op schending van de
beginselen van rechtszekerheid en van het gewettigd ver-          Ð overeenkomstig artikel 173 van het EG-Verdrag, nietig
trouwen. Volgens haar bestaat er geen twijfel over, dat de            te verklaren artikel 1 van Verordening (EG) nr. 1361/
uiterste datum van 1 augustus voor de vaststelling van de             98 van de Raad van 26 juni 1998 tot vaststelling voor
prijs van witte suiker, zoals vastgesteld in artikel 3, lid 4,        het verkoopseizoen 1998/1999 van de afgeleide inter-
van Verordening (EEG) nr. 1785/81, bedoeld is om de                   ventieprijzen voor witte suiker, de interventieprijs voor
betrokkenen, in de eerste plaats de producenten van sui-              ruwe suiker, de minimumprijzen voor A-suikerbieten
kerbieten, in staat te stellen de gegarandeerde minimum-              en B-suikerbieten, alsmede het bedrag van de vergoe-
prijs te kennen voor de komende oogst waarvoor wordt                  ding voor de verevening van de opslagkosten (PB L 185
gezaaid. Verzoekster stelt evenwel vast, dat alle bestreden           van 30.6.1998, blz. 3), en voorzover nodig artikel 1,
handelingen zijn vastgesteld eind juni 1998, en effect sor-           lid 2, van Verordening (EG) nr. 1360/98 van de Raad
teren voor de oogst 1998/1999, waarvoor reeds in januari              van 26 juni 1998 tot vaststelling voor het verkoopsei-
en maart van dat jaar is gezaaid, en voor de meest zuide-             zoen 1998/1999 van bepaalde prijzen in de sector sui-
lijke gebieden reeds in november/december van 1997. Ver-              ker en van de standaardkwaliteit voor suikerbieten (PB
zoekster was dus eerst in de gelegenheid de verkoopprijzen            L 185 van 30.6.1998, blz. 1);
van de suikerbieten van de reeds vaststaande leveringscon-
tracten te kennen, en te weten deze niet overeenkwamen            Ð hun een vergoeding toe te kennen overeenkomstig de
met de afgeleide prijzen, toen het voor haar reeds onmoge-            artikelen 178 en 215, tweede alinea, van het Verdrag
lijk was haar productieplannen nog te wijzigen. Voor het              voor alle aan verzoeksters veroorzaakte schade ten
overige is de bestreden verordening ook nadelig aangezien             gevolge van de bestreden handelingen, vermeerderd
ze in strijd is met het beginsel van het gewettigd vertrou-           met rente en een vergoeding voor de waardedaling van
wen van de suikerbietenproducenten, nu dezen erop moch-               de munt.
ten rekenen dat de dertigjarige praktijk van vaststelling
van gegarandeerde minimumprijzen voor in ItalieÈ geprodu-
                                                                  Middelen en voornaamste argumenten
ceerde suikerbieten, zou worden voortgezet.
                                                                  De middelen en voornaamste argumenten komen overeen
                                                                  met die in zaak T-152/98, Azienda Agricola ¹Ponte S. Pie-
Wat de schending van het discriminatieverbod betreft, stelt       troº/Raad.
verzoekster dat de verhouding invoer-uitvoer van suiker in
bepaalde in de bestreden handelingen als deficitair
beschouwde landen in wezen dezelfde is gebleven ten
opzichte van ItalieÈ, wat de verkoopjaren 1990 tot 1997
betreft, en dat zij in die omstandigheden niet inziet
waarom ItalieÈ voor het verkoopjaar 1998/1999 niet is             Beroep, op 23 september 1998 ingesteld door Asia Motor
opgenomen in de lijst van deficitaire zones.                      France e.a. tegen Commissie van de Europese Gemeen-
                                                                                schappen
                                                                                (Zaak T-154/98)
Ten slotte voert verzoekster nog de schending aan van de                                  (98/C 358/41)
motiveringsplicht.
                                                                                (Procestaal: Frans)
                                                                  Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
                                                                  Gemeenschappen is op 23 september 1998 beroep inge-


title: Zaak F-124/12: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 23 oktober 2013 — Solberg/EWDD (Openbare dienst — Voormalig tijdelijk functionaris — Niet-verlenging van overeenkomst voor bepaalde tijd — Motiveringsplicht — Omvang van beoordelingsbevoegdheid)

text:
               30.11.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 352/25

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 23 oktober 2013 — Solberg/EWDD
   (Zaak F-124/12) (1)

   (Openbare dienst - Voormalig tijdelijk functionaris - Niet-verlenging van overeenkomst voor bepaalde tijd - Motiveringsplicht - Omvang van beoordelingsbevoegdheid)
   2013/C 352/49
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Ulrik Solberg (Lissabon, Portugal) (vertegenwoordigers: D. Abreu Caldas, A. Coolen, S. Orlandi, J.-N. Louis en É. Marchal, advocaten)

      Verwerende partij: Europees Waarnemingscentrum voor Drugs en Drugsverslaving (EWDD) (vertegenwoordigers: D. Storti, gemachtigde, bijgestaan door B. Wägenbauer, advocaat)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van het besluit om verzoekers overeenkomst van tijdelijk functionaris niet te verlengen.

      Dictum

               1)

               Het beroep van Solberg wordt verworpen.

               2)

               Solberg draagt zijn eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van het Europees Waarnemingscentrum voor Drugs en Drugsverslaving.

      (1)  PB C 26 van 26.1.2013, blz. 72.


title: Zaak T-664/14: Beroep ingesteld op 15 september 2014 — België/Commissie

text:
               27.10.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 380/24

         Beroep ingesteld op 15 september 2014 — België/Commissie
   (Zaak T-664/14)
   2014/C 380/31
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Koninkrijk België (vertegenwoordigers: C. Pochet en J.-C. Halleux, gemachtigden, bijgestaan door J. Meyers, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               artikel 2, lid 4, van besluit C(2014) 1021 van de Europese Commissie van 3 juli 2014 betreffende steunmaatregel SA.33927 (12/C) (ex 11/NN) door België ten uitvoer gelegd — Garantieregeling ter bescherming van de aandelen van individuele leden van financiële coöperaties, nietig te verklaren;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter onderbouwing van zijn beroep voert verzoeker één enkel middel aan, te weten schending door de Commissie van de artikelen 107 en 108 VWEU en van het evenredigheidsbeginsel doordat het voornoemde besluit, bovenop de verplichting om de steun terug te vorderen van de begunstigde financiële coöperatieve vennootschappen, België tevens de verplichting oplegt om zich te blijven onthouden van elke uitbetaling aan de door de waarborg beschermde particulieren.


title: Zaak C-194/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social n °1 de Benidorm (Spanje) op 26 april 2012 — Concepción Maestre García/Centros Comerciales CARREFOUR, S.A.

text:
               28.7.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 227/7

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social no 1 de Benidorm (Spanje) op 26 april 2012 — Concepción Maestre García/Centros Comerciales CARREFOUR, S.A.
   (Zaak C-194/12)
   2012/C 227/11
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Juzgado de lo Social no 1 de Benidorm

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Concepción Maestre García

      Verwerende partij: Centros Comerciales CARREFOUR, S.A.

      Prejudiciële vragen

               1)

               Verzet artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (1) zich tegen een uitlegging van de nationale regeling volgens welke de vakantieperiode niet mag worden onderbroken om de volledige vakantie, of de rest van de vakantie, op een later tijdstip op te nemen, wanneer zich vóór de vakantieperiode tijdelijke arbeidsongeschiktheid voordoet en er met de productie of organisatie verband houdende redenen bestaan waardoor de vakantie niet later in een andere periode kan worden opgenomen?

               2)

               Verzet artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd zich tegen een uitlegging van de nationale regeling volgens welke een bedrijf eenzijdig een met een periode van tijdelijke arbeidsongeschiktheid samenvallende vakantieperiode mag vaststellen, wanneer de werknemer geen voorkeur kenbaar heeft gemaakt voor een andere periode en er tussen de werknemersvertegenwoordiging van het bedrijf en het bedrijf een overeenkomst bestaat die dit toelaat?

               3)

               Verzet artikel 7, lid 1, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd zich tegen een uitlegging van de nationale regeling volgens welke voor de wegens tijdelijke arbeidsongeschiktheid niet-opgenomen vakantie een financiële vergoeding mag worden betaald wanneer er met de productie of organisatie verband houdende redenen bestaan waardoor effectief geen vakantie kan worden opgenomen, ook al wordt de arbeidsovereenkomst niet ontbonden?

      (1)  PB L 299, blz. 9.


title: Verzoek van het Tribunale di Genova - 1e burgerlijke kamer van 11 april 1996 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Icat Food Srl en Amministrazione delle Finanze (Zaak C-155/96)

text:
22 . 6 . 96            NL                   Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                              Nr . C 180/25
     van Richtlijn 77/388/EEG beroepen, wanneer het ver               Hoe moet onderverdeling 0904 20 van het gemeenschappe
     schil tussen de in het Gutschrift vermelde en de op grond         lijk douanetarief — gecombineerde nomenclatuur 1989 en
     van de aan belasting onderworpen omzet verschuldigde              1990 — worden uitgelegd ? Doelt het daar gebruikte begrip
     BTW van hem als belastingschuld wordt gevorderd ?                 „ fijngemaakt " alleen op produkten die even fijn zijn als
                                                                       gemalen produkten, of omvat het ook in stukken gesneden
(M PB 1977, L 145 , blz . 1 .                                          produkten, zoals produkten in stukken van 4 tot 8 mm ?
Verzoek van 7 maart 1996 van het Bundesfinanzhof om een                Verzoek van het Arbeidshof te Brussel van 25 april 1996 om
prejudiciële beslissing in het geding tussen Hauptzollamt              een prejudiciële beslissing in het geding tussen Rijksdienst
       München en Wacker Werke GmbH & Co . KG                                           voor pensioenen en M. Cirotti
                        ( Zaak C-142/96 )                                                      ( Zaak C-144/96 )
                           ( 96/C 180/55 )                                                        ( 96/C 180/57 )
Het Bundesfinanzhof — VII. Senat — heeft bij beschikking               Het Arbeidshof te Brussel heeft bij beschikking van 25 april
van 7 maart 1 996 , ingekomen ter griffie van het Hof van              1 996 , ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 3 mei
Justitie op 29 april 1996 , in het geding tussen Hauptzollamt          daaraanvolgend, in het geding tussen Rijksdienst voor
München en Wacker Werke GmbH & Co . KG, het Hof van                    pensioenen en M. Cirotti , het Hof van Justitie van de
Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een                Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
prejudiciële beslissing over de navolgende vragen :                    beslissing over de navolgende vraag:
1 . Moet artikel 13 , lid 2 , tweede alinea , tweede variant, van      Moeten de artikelen 46 en 51 van Verordening ( EEG )
     Verordening ( EEG ) nr . 2473/86 van de Raad van 24 juli          nr . 1408/71 ( ! ) aldus worden uitgelegd, dat zij van toepas
     1986 betreffende de regeling passieve verdeling (. . .) ( PB      sing zijn in geval van cumulatie van een krachtens de
     1986 , L 212 , blz . 1 ) aldus worden uitgelegd , dat een         wettelijke regeling van een Lid-Staat betaald invaliditeits
     methode voor de berekening van veredelingskosten                  pensioen met het deel van het ouderdomspensioen van een
     alleen dan redelijk is, wanneer de daarbij verkregen              werknemer, dat ingevolge de wettelijke regeling van een
     waarde van de tijdelijk uitgevoerde goederen ongeveer             andere Lid-Staat toekomt en wordt uitgekeerd aan de
     overeenkomt met de door de vergunninghouder voor                  echtgenoot die feitelijk gescheiden is van die werknemer,
     passieve veredeling betaalde koopprijs of de produktie           zelfs indien als gevolg van die toepassing de migrerende
     kosten ?                                                          werknemer zou worden bevoordeeld ten opzichte van de
                                                                       niet-migrerende werknemer, terwijl artikel 3 van genoemde
                                                                       verordening bepaalt, dat alle onderdanen van de Lid-Staten
2 . Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord,
                                                                       gelijk moeten worden behandeld ?
     kan dan bij de berekening van de veredelingskosten ( 1 .)
     worden uitgegaan van de door de veredelaar aan de
     vergunninghouder voor passieve veredeling betaalde                (>) PB nr . L 149 van 5 . 7 . 1971 , blz . 2 .
     koopprijs voor de te verwerken produkten, inclusief de
     toeslagen, en geldt dit ook in het geval van een
     tariefanomalie waarbij het douanerecht op het niet
     veredelde produkt hoger is dan het recht op het
     veredelingsprodukt ?
                                                                       Verzoek van het Tribunale di Genova — le burgerlijke
                                                                       kamer van 1 1 april 1996 om een prejudiciële beslissing in het
                                                                       geding tussen Icat Food Sri en Amministrazione delle
                                                                                Finanze
                                                                                ( Zaak C-155/96 )
Verzoek van 7 maart 1996 van het Bundesfinanzhof om een                                           ( 96/C 180/58 )
prejudiciële beslissing in het geding tussen Leonhard Knub
    ben Speditions GmbH en Hauptzollamt Mannheim
                                                                       Het Tribunale di Genova — le burgerlijke kamer heeft bij
                         ( Zaak C-143/96 )                             beschikking van 1 1 april 1996 , ingekomen ter griffie van het
                            ( 96/C 180/56 )                            Hof van Justitie op 7 mei 1996 , in het geding tussen Icat
                                                                       Food Sri en Amministrazione delle Finanze , het Hof van
Het Bundesfinanzhof — VII . Senat — heeft bij beschikking              Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een
van 7 maart 1996 , ingekomen ter griffie van het Hof van               prejudiciële beslissing over vragen die identiek zijn met die in
Justitie op 29 april 1996 , in het geding tussen Leonhard               de gevoegde zaken C-47/95 e.a . O
 Knubben Speditions GmbH en Hauptzollamt Mannheim,
 het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen                    (') PB nr. C 119 van 13 . 5 . 1995 , blz . 5 .
 verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende
 vraag :


title: Zaak C-572/12: Beroep ingesteld op 6 december 2012 — Europese Commissie tegen Koninkrijk der Nederlanden

text:
               9.2.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 38/15

         Beroep ingesteld op 6 december 2012 — Europese Commissie tegen Koninkrijk der Nederlanden
   (Zaak C-572/12)
   2013/C 38/22
   Procestaal: Nederlands

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Hetsch, E. Manhaeve, A. Tokár, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk der Nederlanden

      Conclusies

   De Commissie verzoekt het Hof:

               —

               vast te stellen dat het Koninkrijk der Nederlanden, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen om aan richtlijn 2009/81/EG (1) betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen door aanbestedende diensten van bepaalde opdrachten voor werken, leveringen en diensten op defensie- en veiligheidsgebied, en tot wijziging van richtlijnen 2004/17/EG en 2004/18/EG te voldoen, of althans door deze bepalingen niet ter kennis van de Commissie te brengen, de krachtens artikel 72, lid 1, van deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               overeenkomstig artikel 260, lid 3, VWEU het Koninkrijk der Nederlanden de betaling van een dwangsom ten bedrage van 57 324,80 EUR per dag op te leggen vanaf de dag van de uitspraak van het arrest in deze zaak;

               —

               het Koninkrijk der Nederlanden te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De termijn voor omzetting van de richtlijn in nationaal recht is op 21 augustus 2011 verstreken.

      (1)  PB L 216, blz. 76.


title: Zaak C-204/06: Beroep ingesteld op  2 mei 2006  — Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Tsjechische Republiek

text:
               17.6.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 143/28

         Beroep ingesteld op 2 mei 2006 — Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Tsjechische Republiek
   (Zaak C-204/06)
   (2006/C 143/53)
   Procestaal: Tsjechisch
   Partijen

      Verzoekster: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: K. Walkerová en H. Støvlbæk, gemachtigden)

      Verweerster: Tsjechische Republiek
   Conclusies van verzoekster

               —

               vast te stellen dat de Tsjechische Republiek, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 78/686/EEG van de Raad van 25 juli 1978 inzake de onderlinge erkenning van de diploma's, certificaten en andere titels van de beoefenaar der tandheelkunde, tevens houdende maatregelen tot vergemakkelijking van de daadwerkelijke uitoefening van het recht van vestiging en vrij verrichten van diensten (1), althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens artikel 24 van deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               de Tsjechische Republiek te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De termijn voor omzetting van de richtlijn in nationaal recht is op 30 april 2004 verstreken.

      (1)  PB L 233, blz. 1.


title: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 9 april 2002 in zaak T-210/93, H. Hepp tegen Raad van de Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeenschappen (Verzoek tot schadevergoeding — Niet-contractuele aansprakelĳkheid — Melk — Producenten die verplichtingen tot niet in de handel brengen of omschakeling zĳn aangegaan — Afdoening zonder beslissing)

text:
13.7.2002               NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     C 169/31
      c)    verstaat dat het Koninkrijk Spanje zijn eigen kosten zal          BESCHIKKING VAN HET GERECHT VAN EERSTE
            dragen.                                                                                AANLEG
                                                                                van 16 april 2002
(1) PB C 303 van 27.10.2001.
                                                                          in zaak T-64/00: Continental and Overseas Investments
                                                                          NV tegen Commissie van de Europese Gemeenschap-
                                                                                pen (1)
                                                                          (Beroep tot nietigverklaring — Invoer van televisietoestellen
                                                                                uit Turkije — Afdoening zonder beslissing)
    BESCHIKKING VAN HET GERECHT VAN EERSTE                                                         (2002/C 169/55)
                               AANLEG
                                                                                (Procestaal: Nederlands)
                          van 9 april 2002
in zaak T-210/93, H. Hepp tegen Raad van de Europese                      In zaak T-64/00, Continental and Overseas Investments NV
Unie en Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)                      (voorheen Jubertrade NV), gevestigd te Antwerpen (België),
                                                                          vertegenwoordigd door Y. van Gerven en I. Bernaerts, advoca-
                                                                          ten, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, tegen Com-
(Verzoek tot schadevergoeding — Niet-contractuele aanspra-                missie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden:
kelijkheid — Melk — Producenten die verplichtingen tot niet               R. Tricot en J. Stuyck), betreffende een beroep tot nietigverkla-
in de handel brengen of omschakeling zijn aangegaan —                     ring van beschikking C(1999) 4419 def. (REC 4/99) van de
                   Afdoening zonder beslissing)                           Commissie van 14 december 1999 houdende vaststelling dat
                                                                          de rechten betreffende de invoer van televisietoestellen uit
                          (2002/C 169/54)                                 Turkije moeten worden nagevorderd en dat kwijtschelding van
                                                                          die rechten dient te worden geweigerd, heeft het Gerecht
                                                                          (Derde kamer), samengesteld als volgt: M. Jaeger, president,
                           (Procestaal: Duits)                            K. Lenaerts en J. Azizi, rechters; griffier: H. Jung, op 16 april
                                                                          2002 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als
                                                                          volgt:
In zaak T-210/93, H. Hepp, wonende te Villmar-Weyer                       1)    Op het beroep behoeft niet te worden beslist.
(Duitsland), vertegenwoordigd door H. Heep, Rechtsanwalt,
tegen de Raad van de Europese Unie (gemachtigden:                         2)    De Commissie wordt verwezen in de kosten.
A. Brautigam en A.-M. Colaert) en de Commissie van de
Europese Gemeenschappen (gemachtigden: D. Booß, M. Nie-
                                                                          (1) PB C 149 van 27.5.2000.
jahr, H.-J. Rabe en M. Nuñez-Müller), betreffende een verzoek
tot vergoeding krachtens de artikelen 178 en 215, tweede
alinea, van het Verdrag (thans artikelen 235 EG en 288, tweede
alinea, EG) van de schade die verzoeker heeft geleden doordat
hij niet in staat is geweest melk in de handel te brengen
ingevolge verordening (EEG) nr. 857/84 houdende algemene
voorschriften voor de toepassing van de in artikel 5 quater van               BESCHIKKING VAN HET GERECHT VAN EERSTE
verordening (EEG) nr. 804/68 bedoelde heffing in de sector                                             AANLEG
melk en zuivelproducten (PB L 90, blz. 13), zoals aangevuld
bij verordening (EEG) nr. 1371/84 van de Commissie van                                            van 16 april 2002
16 mei 1984 (PB L 132, blz. 11), heeft het Gerecht (Tweede
kamer — uitgebreid), samengesteld als volgt: R. M. Moura                  in zaak T-204/00, CCBB Vervoer- en Distributiecentrum
Ramos, kamerpresident, en V. Tiili, J. Pirrung, P. Mengozzi en            BV tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)
A. W. H. Meij, rechters, griffier: H. Jung, op 9 april 2002 een
beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                          („Beroep tot nietigverklaring — Invoer van televisietoestel-
                                                                                len uit Turkije — Afdoening zonder beslissing”)
1)    Op het beroep behoeft niet te worden beslist.
                                                                                (2002/C 169/56)
2)    Elk der partijen zal de eigen kosten dragen.
                                                                                (Procestaal: Nederlands)
(1) PB C 270 van 19.10.1992.
                                                                          In zaak T-204/00, CCBB Vervoer- en Distributiecentrum BV,
                                                                          vertegenwoordigd door R. G. baron Snouckaert van


title: Zaak T-125/07: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 25 maart 2009 — Scientific and Technological Committee of AGH e.a./Commissie ( Beroep wegens nalaten — Technologieën voor ondergrondse opslag van kooldioxide — Uitblijven van standpunt van Commissie — Niet-ontvankelijkheid )

text:
               6.6.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 129/13

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 25 maart 2009 — Scientific and Technological Committee of AGH e.a./Commissie
   (Zaak T-125/07) (1)

   („Beroep wegens nalaten - Technologieën voor ondergrondse opslag van kooldioxide - Uitblijven van standpunt van Commissie - Niet-ontvankelijkheid”)
   2009/C 129/23
   Procestaal: Pools

      Partijen

      Verzoekende partijen: Scientific and Technological Committee of AGH University of Science and Technology (Krakau, Polen); Europejskie Stowarzyszenie Ochrony Środowiska (Krakau); Przedsiębiorstwo Usług Geologiczno — Wiertniczych Chemkop-Geowiert sp. z o.o. (Krakau); Stowarzyszenie Obrony Środowiska (Krakau); Fundacja Partnerstwo dla Środowiska (Krakau); Niezależne Forum Ochrony Biosfery Ziemi (Skawina, Polen); Jan Adamczyk (Krakau); en Emanuel Lipartowski (Krakau) (vertegenwoordigers: aanvankelijk A. Żuraniewski, vervolgens M. Rogoziński en B. Balcerzak, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: A. Alcover San Pedro en M. Kaduczak, gemachtigden)

      Voorwerp

   Beroep wegens nalaten ertoe strekkende te doen vaststellen dat de Commissie, door na te laten, in de eerste plaats, een standpunt in te nemen over de problematiek van de risico’s voor de bevolking van de Europese Unie in verband met de ondergrondse opslag van kooldioxide en de migratie daarvan vanuit de geologische formaties naar de oppervlakte van de aarde, en, in de tweede plaats, reële maatregelen te treffen voor de bescherming van het leven van de bevolking en van het milieu

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Scientific and Technological Committee of AGH University of Science and Technology, Europejskie Stowarzyszenie Ochrony Środowiska, Przedsiębiorstwo Usług Geologiczno — Wiertniczych Chemkop-Geowiert sp. z o.o., Stowarzyszenie Obrony Środowiska, Fundacja Partnerstwo dla Środowiska, Niezależne Forum Ochrony Biosfery Ziemi, Jan Adamczyk en Emanuel Lipartowski worden verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 140 van 23.6.2007.


title: Zaak T-341/04: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van  6 februari 2006  — Datac tegen BHIM

text:
               25.3.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 74/32

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 6 februari 2006 — Datac tegen BHIM
   (Zaak T-341/04) (1)

   (2006/C 74/60)

      Procestaal: Duits

   De president van de Tweede kamer van het Gerecht van eerste aanleg heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 284 van 20.11.2004.


title: Zaak C-624/10: Beroep ingesteld op 21 december 2010 — Europese Commissie/Franse Republiek

text:
               5.3.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 72/16

         Beroep ingesteld op 21 december 2010 — Europese Commissie/Franse Republiek
   (Zaak C-624/10)
   2011/C 72/28
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordiger: M. Afonso, gemachtigde)

      Verwerende partij: Franse Republiek

      Conclusies

               —

               vaststellen dat de Franse Republiek, door in titel IV van administratieve instructie nr. 105 van 23 juni 2006 (3 A-9-06) te voorzien in een administratieve tegemoetkoming die afwijkt van een verleggingsregeling voor de btw en onder meer de aanduiding impliceert van een fiscaal vertegenwoordiger door de buiten Frankrijk gevestigde verkoper of dienstverrichter, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens de btw-richtlijn, inzonderheid de artikelen 168, 171, 193, 194, 204 en 214 ervan;

               —

               de Franse Republiek verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Met haar beroep stelt de Commissie dat de Franse regeling die afwijkt van een verleggingsregeling voor de btw, in verschillende opzichten in strijd is met het recht van de Unie.
   In de eerste plaats zijn belastingplichtigen die in aanmerking willen komen voor de regeling van titel IV van administratieve instructie 3 A-9-06, verplicht om een fiscaal vertegenwoordiger aan te duiden, hetgeen niet in overeenstemming is met artikel 204 van de btw-richtlijn. Op grond van dit artikel kunnen de lidstaten een dergelijke verplichting opleggen, doch uitsluitend wanneer er met het land van vestiging van de belastingplichtige geen rechtsinstrument inzake wederzijdse bijstand inzake indirecte belastingen bestaat waarvan de strekking gelijk is aan die binnen de Unie.
   In de tweede plaats is de administratieve tegemoetkoming eveneens afhankelijk van de verplichting voor de verkoper om in Frankrijk een btw-identificatienummer te hebben, hetgeen niet in overeenstemming is met artikel 214, lid 1, van de btw-richtlijn. Ingevolge deze bepaling geldt de verplichting tot identificatie voor btw-doeleinden niet voor belastingplichtigen die op het grondgebied van een lidstaat die niet hun vestigingsstaat is, leveringen van goederen of diensten verrichten die zijn onderworpen aan een verleggingsregeling voor de afnemer, met name op grond van artikel 194 van de btw-richtlijn.
   In de derde en laatste plaats wordt volgens deze regeling de aftrekbare btw van de verkoper of de dienstverrichter verrekend met de btw die door een of meer van zijn afnemers is geïnd, hetgeen niet in overeenstemming is met de artikelen 168 en 171 van de btw-richtlijn. Ingevolge deze bepalingen moet de verrekening van aftrekbare btw met geïnde btw op het niveau van elke btw-plichtige gebeuren. Een dergelijke afwijkende regeling kan evenmin steunen op artikel 11 van dezelfde richtlijn.


title: Zaak T-13/12: Beroep ingesteld op 9 januari 2012 — Andechser Molkerei Scheitz/Commissie

text:
               24.3.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 89/25

         Beroep ingesteld op 9 januari 2012 — Andechser Molkerei Scheitz/Commissie
   (Zaak T-13/12)
   2012/C 89/43
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Andechser Molkerei Scheitz GmbH (Andechs, Duitsland) (vertegenwoordiger: H. Schmidt, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   Verzoekster vordert:

               —

               verordening (EU) nr. 1131/2011 van de Commissie tot wijziging van bijlage II bij verordening (EG) nr. 1333/2008 van het Europees Parlement en de Raad wat betreft steviolglycosiden, nietig te verklaren voor zover daarbij de uit de bladeren van de Stevia rebaudiana Bertoni-plant geëxtraheerde steviolglycosiden slechts voor gebruik als levensmiddelenadditief en niet als plantaardig voedselingrediënt van agrarische oorsprong of als aromatiserend preparaat wordt toegelaten;

               —

               ten gronde vast te stellen dat de Europese Unie verplicht is, verzoekster de schade te vergoeden die deze lijdt doordat verordening (EU) nr. 1131/2011 van de Commissie tot wijziging van bijlage II bij verordening (EG) nr. 1333/2008 van het Europees Parlement en de Raad de uit de bladeren van de Stevia rebaudiana Bertoni-plant geëxtraheerde steviolglycosiden slechts voor gebruik als levensmiddelenadditief en niet als plantaardig voedselingrediënt van agrarische oorsprong of als aromatiserend preparaat toelaat, en andere ondernemingen steviolglycosiden voor de bereiding van hun traditionele melkproducten mogen gebruiken en verzoekster daardoor wegconcurrenten, terwijl het verzoekster zelf als biozuivelfabriek en producente van bioproducten volgens de bepalingen van de verordeningen (EG) nrs. 834/2007 en 889/2008 verboden is steviolglycosiden als levensmiddelenadditief te gebruiken, ook wanneer zij deze steviolglycosiden uit biologische geteelde steviabladeren extraheert volgens het naar het recht van de Unie voor bioproducten toegestane procédé.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoekster komt op tegen verordening (EU) nr. 1131/2011 van de Commissie tot wijziging van bijlage II bij verordening (EG) nr. 1333/2008 van het Europees Parlement en de Raad wat betreft steviolglycosiden (1), voor zover daarbij de uit de bladeren van de Stevia rebaudiana Bertoni-plant geëxtraheerde steviolglycosiden slechts voor gebruik als levensmiddelenadditief en niet als plantaardig voedselingrediënt van agrarische oorsprong of als aromatiserend preparaat wordt toegelaten.
   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekster, zakelijk weergegeven, vier middelen aan.

               1)

               Eerste middel: schending van het „non ultra vires”-beginsel
               Verzoekster stelt in de eerste plaats dat de Commissie de uit de bladeren van de Stevia rebaudiana Bertoni-plant geëxtraheerde steviolglycosiden ten onrechte als levensmiddelenadditief heeft behandeld en daardoor bij de vaststelling van de litigieuze verordening haar bevoegdheden heeft overschreden. Steviolglycosiden zouden wegens de smaak ervan gedifferentieerd worden uitgekozen. Zij zouden dus niet voor technologische doeleinden als levensmiddelenadditief worden gebruikt in de zin van artikel 3, lid 2, van verordening (EG) nr. 1333/2008 (2), maar uitsluitend om aroma en/of smaak te geven in de zin van punt 5 van de considerans van de verordening. Steviolglycosiden zouden dan ook plantaardig voedselingrediënt of aromatiserend preparaat moeten worden aangemerkt. De Commissie zou bijgevolg ultra vires hebben gehandeld.

               2)

               Tweede middel: schending van het grondrecht van gelijke behandeling
               Verzoekster voert in de tweede plaats aan dat haar grondrecht van gelijke behandeling in de zin van een verbod van willekeur is geschonden doordat zij als biozuivelfabriek wordt belet bioyoghurt met biosteviolglycosiden te produceren en te verkopen, terwijl haar concurrenten die yoghurt uit de traditionele landbouw aanbieden, steviolglycosiden mogen gebruiken. Artikel 19, lid 2, sub b, van verordening nr. 834/2007 (3) zou het gebruik van biosteviolglycosiden als levensmiddelenadditief verbieden, aangezien volgens die bepaling alleen voor gebruik in de biologische productie toegelaten levensmiddelenadditieven mogen worden gebruikt. Deze toelating zou noch in artikel 27, lid 1, sub a, van verordening (EG) nr. 889/2008 (4) noch door opname in de positieve lijst van deel A van bijlage VIII bij deze verordening zijn verleend. Door steviolglycosiden alleen als levensmiddelenadditief toe te laten zou de Commissie de mededinging op de markt onrechtmatig hebben belemmerd ten gunste van de aanbieders van traditionele producten.

               3)

               Derde middel: inbreuk op het grondrecht van bescherming van de eigendom en op de vrijheid van ondernemerschap
               In de derde plaats stelt verzoekster dat inbreuk is gemaakt op haar grondrecht op bescherming van de eigendom en op haar vrijheid van ondernemerschap

               4)

               Vierde middel: ontoereikende motivering
               Bovendien zou verordening nr. 1131/2011 ontoereikend zijn gemotiveerd omdat in de considerans ervan niet wordt uiteengezet waarom steviolglycosiden, die uitsluitend dienen om smaak te geven, als zoetstof en voor het verlenen de wrange smaaktint, als levensmiddelenadditief worden behandeld.

      (1)  Verordening (EU) nr. 1131/2011 van de Commissie van 11 november 2011 tot wijziging van bijlage II bij verordening (EG) nr. 1333/2008 van het Europees Parlement en de Raad wat betreft steviolglycosiden (PB L 295, blz. 205).

      (2)  Verordening (EG) nr. 1333/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 inzake levensmiddelenadditieven (PB L 354, blz. 16).

      (3)  Verordening (EG) nr. 834/2007 van de Raad van 28 juni 2007 inzake de biologische productie en de etikettering van biologische producten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 2092/91 (PB L 189, blz. 1).

      (4)  Verordening (EG) nr. 889/2008 van de Commissie van 5 september 2008 tot vaststelling van bepalingen ter uitvoering van verordening (EG) nr. 834/2007 van de Raad inzake de biologische productie en de etikettering van biologische producten, wat de biologische productie, de etikettering en de controle betreft (PB L 250, blz. 1).


Avis juridique important

|

32000Y0122(01)

Ambtsaanvaarding door een nieuw lid van het Hof

Publicatieblad Nr. C 020 van 22/01/2000 blz. 0001 - 0001

Ambtsaanvaarding door een nieuw lid van het Hof(2000/C 20/01)De heer Antonio Mario La Pergola, bij besluit van de vertegenwoordigers van de regeringen der lidstaten van 24 november 1999(1) benoemd tot rechter in het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen, heeft op 15 december 1999 zijn ambt aanvaard.(1) PB 1999, L 307, blz. 57.


               18.10.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 314/8

         Beroep tegen de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, ingesteld door DB Schenker op 9 juli 2012
   (Zaak E-7/12)
   2012/C 314/08
   Op 9 juli 2012 werd bij het EVA-Hof beroep ingesteld tegen de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA door Schenker North AB, Schenker Privpak AB en Schenker Privpak AS (gezamenlijk „DB Schenker”), vertegenwoordigd door Jon Midthjell, advokat, Advokatfirmaet Midthjell AS, Grev Wedels plass 5, 0151 Oslo, Noorwegen.
   De verzoekers vragen het EVA-Hof:
   met betrekking tot het beroep wegen nalaten:

               1.

               te verklaren dat verweerster inbreuk heeft gemaakt op artikel 37, eerste alinea, van de Overeenkomst betreffende de oprichting van een toezichthoudende autoriteit en een Hof van Justitie door haar verplichting op grond van de regels voor toegankelijkheid van documenten, de Overeenkomst betreffende de oprichting van een toezichthoudende autoriteit en een Hof van Justitie en de EER-overeenkomst om haar standpunt te bepalen over het door verzoekers op 3 augustus 2010 ingediende verzoek om toegang tot het volledige dossier in zaak nr. 34250 van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA (Norway Post/Privak) niet na te komen; alsmede

               2.

               verweerster in de kosten te verwijzen;

         met betrekking tot de vordering tot schadevergoeding, een interlocutoir vonnis te wijzen over de aansprakelijkheid van verweerster en de beoordeling van de aan verweerster toe te rekenen schade aan te houden tot een later stadium van de procedure en:

               1.

               te oordelen dat de nalatigheid van verweerster tussen 7 september 2010 of enig later tijdstip en het moment waarop verweerster rechtmatig haar standpunt heeft bepaald over het verzoek van verzoekers van 3 augustus 2010 om toegang tot het volledige dossier in zaak nr. 34250 van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA (Norway Post) van dien aard is dat verweerster aansprakelijk is op grond van artikel 46, tweede alinea, van de Overeenkomst betreffende de oprichting van een toezichthoudende autoriteit en een Hof van Justitie, welke aansprakelijkheid ook de nalatigheidsinterest omvat.

               2.

               Binnen zes maanden nadat verweerster haar standpunt over het verzoek van verzoeker van 3 augustus 2010 om toegang tot het volledige dossier in zaak nr. 34250 van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA (Norway Post/Privak) rechtmatig heeft bepaald, zullen verzoekers het Hof de hoogte meedelen van schadevergoeding die zij vorderen en meedelen of partijen het over dat bedrag eens zijn.

               3.

               Indien over het bedrag van de schadevergoeding geen overeenstemming wordt bereikt, zullen partijen binnen dezelfde termijn hun berekening indienen van de schade die is veroorzaakt door het verzuim van verweerster om rechtmatig haar standpunt te bepalen over het door verzoekers op 3 augustus 2010 ingediende verzoek om toegang tot het volledige dossier in zaak nr. 34250 van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA (Norway Post).

               4.

               Verweerster in de kosten te verwijzen.

      Feiten en argumenten:

               —

               De verzoekers, Schenker North AB, Schenker Privpak AB en Schenker Privpak AS maken deel uit van DB Schenker, een internationale vrachtvervoerdienst en logistieke dienstverlener, eigendom van Deutsche Bahn AG. Schenker North AB leidt de activiteiten van de groep te land, over zee en per spoor in Noorwegen, Zweden en Denemarken, met dochterondernemingen Schenker Privpak AS en Schenker Privpak AB (gezamenlijk „DB Schenker” genoemd).

               —

               Op 14 juli 2010 heeft de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA een besluit gegeven in zaak nr. 34250 (Posten Norge/Privpak), waarbij werd vastgesteld dat Posten Norge misbruik had gemaakt van zijn dominante positie op de Noorse „business-to-consumer”-markt voor de verzending van pakketten in 2000-2006. Het besluit werd bekrachtigd door het EVA-Hof in zaak E-15/10 Posten Norge AS tegen de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA. Verzoekers vorderen vergoeding door Posten Norge van de schade die zij hebben geleden door de inbreuk en de willen wijze waarop verweerster de onderzoeks- en de administratieve procedure heeft afgehandeld, toetsen. Op 3 augustus 2010 hebben verzoekers verzocht om toegang tot de documenten in zaak nr. 34250 van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA krachtens de regels over toegang tot documenten die de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA bij besluit nr. 407/08/COL op 27 juni 2008 heeft vastgesteld.

               —

               Op 8 maart 2012 hebben verzoekers verweerster krachtens artikel 37, tweede alinea, van de Overeenkomst betreffende de oprichting van een toezichthoudende autoriteit en een Hof van Justitie een precontentieuze kennisgeving doen toekomen op grond dat verweerster had nagelaten een definitief besluit te nemen over hun op 3 augustus 2010 ingediende verzoek om toegang. Verzoekers betogen dat verweerster vervolgens heeft nagelaten om na het verstrijken van de voorgeschreven precontentieuze fase een besluit over hun verzoek tot toegang te nemen, hetgeen eveneens tot verliezen heeft geleid.

         Verzoekers voeren aan dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA:

               —

               inbreuk heeft gemaakt op artikel 37 van de Overeenkomst betreffende de oprichting van een toezichthoudende autoriteit en een Hof van Justitie door niet te voldoen aan haar wettelijke verplichting om een besluit te nemen over het door verzoekers op 3 augustus 2010 ingediende verzoek om toegang; alsmede

               —

               inbreuk heeft gemaakt op artikel 46, tweede alinea, van de Overeenkomst betreffende de oprichting van een toezichthoudende autoriteit en een Hof van Justitie door niet te voldoen aan haar wettelijke verplichting om tijdig een besluit te nemen over het door verzoekers op 3 augustus 2010 ingediende verzoek om toegang en het verzoek niet overigens op een rechtmatige wijze af te handelen.


title: Zaak T-681/15: Arrest van het Gerecht van 3 mei 2017 — Environmental Manufacturing/EUIPO — Société Elmar Wolf (Afbeelding van de kop van een wolf) [„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor een Uniebeeldmerk dat de kop van een wolf afbeeldt — Ouder internationaal beeldmerk Outils WOLF — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009”]

text:
               19.6.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 195/21

         Arrest van het Gerecht van 3 mei 2017 — Environmental Manufacturing/EUIPO — Société Elmar Wolf (Afbeelding van de kop van een wolf)
   (Zaak T-681/15) (1)

   ([„Uniemerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor een Uniebeeldmerk dat de kop van een wolf afbeeldt - Ouder internationaal beeldmerk Outils WOLF - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009”])
   (2017/C 195/28)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Environmental Manufacturing LLP (Stowmarket, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordiger: S. Malynicz, QC)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: A. Folliard-Monguiral, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniënte voor het Gerecht: Société Elmar Wolf (Wissembourg, Frankrijk) (vertegenwoordiger: N. Boespflug, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 3 september 2015 (zaak R 1252/2015-1) inzake een oppositieprocedure tussen Société Elmar Wolf en Environmental Manufacturing

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Environmental Manufacturing LLP wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 38 van 1.2.2016.


title: Zaak C-224/99: Beroep, op 10 juni 1999 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek

text:
7.8.1999               NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      C 226/25
Beroep, op 9 juni 1999 ingesteld door Commissie van de                  Hieruit blijkt, naast het feit dat het aantal gebieden ontoerei-
     Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek                     kend is, dat de oppervlakte van de op de lijst geplaatste
                                                                        gebieden ontoereikend is.
                         (Zaak C-220/99)
                         (1999/C 226/42)                                De lidstaten dienden hun volledige lijst mee te delen vóór 9 juni
                                                                        1995. Weliswaar was het daarvoor te gebruiken formulier op
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is              die datum nog niet beschikbaar, doch de informatie had vanaf
op 9 juni 1999 beroep ingesteld tegen Franse Republiek door             de toezending van bedoeld formulier op 19 december 1996,
Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoor-                 zo spoedig mogelijk moeten worden meegedeeld. Op 15 maart
digd door P. Stancanelli, lid van haar juridische dienst, en O.         1999 kwamen op de lijst 672 gebieden voor: voor 379
Couvert-Castéra, bij de juridische dienst gedetacheerd nationaal        daarvan was de informatie beschikbaar als bedoeld in artikel 4,
ambtenaar, als gemachtigden, domicilie gekozen hebbende te              lid 1, van de richtlijn, en voor 293 gebieden was deze
Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz, Centre Wagner, Kirchberg.           informatie niet meegedeeld.
De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert
                                                                        (1) PB L 206, 22.7.1992, blz. 7.
dat het den Hove behage:
— vast te stellen dat de Franse Republiek, door de Commissie
     niet de in artikel 4, lid 1, eerste alinea, van richtlijn
     92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de
     instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde
     flora en fauna (1), bedoelde volledige lijst van gebieden te
     doen toekomen, alsmede de informatie over elk gebied,
     conform artikel 4, lid 1, tweede alinea, van de richtlijn, de      Beroep, op 10 juni 1999 ingesteld door Commissie van
     ingevolge deze richtlijn op haar rustende verplichtingen             de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek
     niet is nagekomen;
— de Franse Republiek te verwijzen in de kosten.                                                 (Zaak C-224/99)
Middelen en voornaamste argumenten                                                                (1999/C 226/43)
Volgens de Commissie moet de keuze van de gebieden in de
zin van artikel 4, lid 1, eerste alinea, van de richtlijn zo ruim       Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
mogelijk zijn, en dienen op de nationale lijst te worden                op 10 juni 1999 beroep tegen Franse Republiek ingesteld door
opgenomen alle gebieden met de typen natuurlijke habitats               Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoor-
van bijlage I en de inheemse soorten van bijlage II die op het          digd door A. Aresu, lid van de juridische dienst, als gemachtig-
grondgebied van de betrokken lidstaat voorkomen, voorzover              de, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez
deze gebieden representatief en relevant zijn vanuit het oog-           de la Cruz, Centre Wagner, Kirchberg.
punt van de criteria van bijlage III, gelet op de door de richtlijn
beoogde bescherming van habitats. De Franse Republiek heeft             Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
zich niet gehouden aan de verplichting om een volledige
lijst van de betrokken gebieden aan de Commissie te doen                a) vast te stellen dat de Franse Republiek, door niet de
toekomen: de 672 gebieden die in totaal zijn vermeld in alle                 maatregelen te nemen die nodig zijn ter uitvoering van het
achtereenvolgens overgemaakte lijsten samen, omvatten, zoals                 arrest van het Hof van 13 maart 1997, Commissie/Frank-
de Franse autoriteiten zelf erkennen, geen enkel militair                    rijk (1), de krachtens artikel 228, lid 1, EG-Verdrag (thans,
gebied. Overigens heeft de Franse Republiek geen enkel gebied                na wijziging, artikel 300 EG) op haar rustende verplichtin-
voorgesteld voor verschillende typen natuurlijke habitats als                gen niet is nagekomen;
bedoeld in bijlage I, en evenmin voor de habitats van
verschillende soorten als bedoeld in bijlage II, terwijl volgens
                                                                        b) de Franse Republiek te veroordelen tot betaling van een
de beschikbare wetenschappelijke gegevens deze typen habitats
                                                                             dwangsom aan de Commissie ten belope van
op het Franse grondgebied wel degelijk voorkomen. In de
                                                                             142 425 Euro per dag dat zij, vanaf de betekening van het
derde plaats stelt de Commissie vast, dat het meegedeelde
                                                                             arrest waarbij de in deze zaak gelaakte niet-nakoming is
aantal gebieden hoe dan ook ontoereikend is, gezien het groot
                                                                             vastgesteld, niet aan de voormelde verplichtingen voldoet;
aantal gebieden in Frankrijk die voor plaatsing op de nationale
lijst in aanmerking komen. De Commissie is van mening,
dat de Franse regering een lijst had moeten meedelen die                c) de Franse Republiek in de kosten te verwijzen.
overeenkomt met die met de 1 316 „merkwaardige” of „zeer
interessante” gebieden in de inventaris die is opgemaakt
door het Muséum national d’histoire naturelle onder het                 Middelen en voornaamste argumenten
beschermheerschap van de Franse regering, met een gedetail-
leerde beschrijving van elk gebied, of in ieder geval een lijst         — In antwoord op het met redenen omklede advies heeft de
had moeten overmaken die in ruime mate met bedoelde                          Franse regering toegegeven, geen maatregelen te hebben
inventaris overeenkomt. Bovendien stelt de Commissie vast,                   genomen ter uitvoering van het arrest waarbij het Hof
dat de door de Franse Republiek meegedeelde lijst van                        heeft vastgesteld, dat „door in artikel L 213-1 van de Code
672 gebieden slechts 2,5 % van het Franse grondgebied omvat,                 du travail een verbod op nachtarbeid door vrouwen in
terwijl de 1 316 „merkwaardige” of „zeer interessante” gebieden              de industrie te handhaven, … de Franse Republiek de
in totaal 13,6 % van het nationaal grondgebied omvatten.                     verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten
 ---pagebreak--- C 226/26                NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      7.8.1999
     krachtens … richtlijn 76/207/EEG van de Raad”. De door            — subsidiair, te verklaren dat de Portugese Republiek de
     de Franse regering gestelde onmogelijkheid van overleg                 krachtens voormelde bepalingen op haar rustende ver-
     met de sociale partners over een bij het Parlement in te               plichtingen niet is nagekomen, door de Commissie niet
     dienen regeling inzake nachtarbeid snijdt geen hout.                   onmiddellijk van de getroffen maatregelen in kennis te
     Volgens vaste rechtspraak kan een lidstaat een verzuim                 stellen;
     van zijn gemeenschapsrechtelijke verplichtingen niet recht-
     vaardigen met een beroep op bepalingen, praktijken of             — verweerster in de kosten te verwijzen.
     situaties van zijn nationale rechtsorde.
— De Commissie refereert aan haar mededelingen in het                  Middelen en voornaamste argumenten
     Publikatieblad van 21 augustus 1996 (2) en van 28 februari
     1997 (3). De omstandigheden rechtvaardigen haars inziens          — Ingevolge de artikelen 10, eerste alinea, en 249, derde
     niet, af te zien van het eisen van een geldstraf. Het bedrag           alinea, EG-Verdrag dienen de lidstaten binnen de gestelde
     van de gevorderde dwangsom heeft berekend als volgt: ter               termijn de maatregelen te treffen die nodig zijn om
     zake van de ernst van de inbreuk heeft zij een coëfficiënt             uitvoering te geven aan richtlijnen die tot hen gericht zijn.
     van 9/20 toegepast (zijnde de som van een coëfficiënt van              In casu is die termijn op 25 oktober 1997 verstreken
     6/10 voor het belang van de geschonden gemeenschaps-                   zonder dat de Portugese Republiek de noodzakelijke
     regels en van een coëfficiënt van 3/10 voor de gevolgen                maatregelen heeft getroffen.
     van de inbreuk voor de algemene en bijzondere belangen)
     en ter zake van de duur van de inbreuk een coëfficiënt van        (1) PB L 272 van 25 oktober 1996, blz. 36.
     1,5/3.
(1) Zaak C-197/96, Jurispr. 1997, blz. I-1489.
(2) PB C 242, blz. 6.
(3) PB C 63, blz. 2.
                                                                       Beroep, op 15 juni 1999 ingesteld door Commissie van
                                                                         de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek
                                                                                (Zaak C-229/99)
                                                                                (1999/C 226/45)
                                                                       Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                       op 15 juni 1999 beroep ingesteld tegen Franse Republiek door
                                                                       Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoor-
Beroep, op 11 juni 1999 ingesteld door Commissie van                   digd door P. Oliver, juridisch adviseur, als gemachtigde, do-
de Europese Gemeenschappen tegen Portugese Republiek                   micilie gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de la
                                                                       Cruz, lid van haar juridische dienst, Centre Wagner, Kirchberg.
                         (Zaak C-227/99)
                                                                       Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
                         (1999/C 226/44)                               — vast te stellen dat de Franse Republiek, door niet de
                                                                            wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen
                                                                            die nodig zijn om uitvoering te geven aan richtlijn
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                  95/29/EG van de Raad van 29 juni 1995 tot wijziging van
op 11 juni 1999 beroep ingesteld tegen Portugese Republiek                  richtlijn 91/628/EEG inzake de bescherming van dieren
door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-                    tijdens het vervoer (1), niet heeft voldaan aan de ingevolge
woordigd door F. Benyon, juridisch adviseur, en A. Caeiros, lid             die richtlijn alsmede het Verdrag op haar rustende verplich-
van haar juridische dienst, als gemachtigden, domicilie gekozen             tingen;
hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz, eveneens lid
van haar juridische dienst, Centre Wagner, Kirchberg.                  — de Franse Republiek in de kosten te verwijzen.
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
                                                                       Middelen en voornaamste argumenten
— vast te stellen dat de Portugese Republiek, door niet binnen
                                                                       De middelen en voornaamste argumenten zijn gelijk aan die
     de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke
                                                                       in zaak C-227/99; de in artikel 2 van de richtlijn gestelde
     bepalingen in werking te doen treden die nodig zijn om
                                                                       termijn is op 31 december 1996 verstreken.
     uitvoering te geven aan richtlijn 96/67/EG (1) van de Raad
     betreffende de toegang tot de grondafhandelingsmarkt op
     de luchthavens van de Gemeenschap, niet heeft voldaan             (1) PB L 148 van 30.06.1995, blz. 52.
     aan de verplichtingen die op haar rusten krachtens de
     artikelen 10, eerste alinea, en 249, derde alinea, EG-
     Verdrag, alsmede artikel 23, lid 1, van voormelde richtlijn;