title: Zaak T-91/05: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 5 februari 2007 — Sinara Handel/Raad en Commissie ( Procesincidenten — Exceptie van niet-ontvankelijkheid — Beroep tot schadevergoeding — Winstderving — Verzoek om terugbetaling van antidumpingrechten — Onbevoegdheid )

text:
               28.4.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 95/41

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 5 februari 2007 — Sinara Handel/Raad en Commissie
   (Zaak T-91/05) (1)

   („Procesincidenten - Exceptie van niet-ontvankelijkheid - Beroep tot schadevergoeding - Winstderving - Verzoek om terugbetaling van antidumpingrechten - Onbevoegdheid’)
   (2007/C 95/83)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: Sinara Handel GmbH (Keulen, Duitsland) (vertegenwoordigers: K. Adamantopoulos en E. Petritsi, advocaten)

      Verwerende partijen: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: J.-P. Hix, gemachtigde, bijgestaan door G. Berrisch, advocaat) en Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: N. Khan en T. Scharf, gemachtigden)
   Voorwerp
   Beroep krachtens artikel 288 EG tot vergoeding van de beweerdelijk geleden schade als gevolg van de vaststelling van verordening (EG) nr. 2320/97 van de Raad van 17 november 1997 tot instelling van definitieve antidumpingrechten op de invoer van bepaalde naadloze buizen en pijpen van ijzer of van niet-gelegeerd staal, van oorsprong uit Hongarije, Polen, Rusland, de Tsjechische Republiek, Roemenië en de Slowaakse Republiek, tot intrekking van verordening (EEG) nr. 1189/93 en tot beëindiging van de procedure met betrekking tot dergelijke invoer van oorsprong uit de Republiek Kroatië (PB L 322, blz. 1)
   Dictum

               1)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               Verzoekster, Sinara Handel GmbH, wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 115 van 14.5.2005.


title: Zaak T-189/06: Beroep ingesteld op 18 juli 2006 — Arkema France/Commissie

text:
               2.9.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 212/39

         Beroep ingesteld op 18 juli 2006 — Arkema France/Commissie
   (Zaak T-189/06)
   (2006/C 212/69)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekster: Arkema France (Puteaux, Frankrijk) (vertegenwoordigers: A. Winckler, advocaat, S. Sorinas, advocaat en P. Geffriaud, advocaat)

      Verweerster: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies van verzoekster

               —

               krachtens artikel 230 EG nietig te verklaren beschikking C(2006) 1766 def van de Commissie van 3 mei 2006 in zaak COMP/F/38.620 voor zover deze Arkema betreft;

               —

               subsidiair, krachtens artikel 229 EG nietig te verklaren of te verlagen het bedrag van de haar bij deze beschikking opgelegde geldboete;

               —

               de Commissie te verwijzen in alle kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Met het onderhavige beroep vordert verzoekster gedeeltelijke nietigverklaring van beschikking C(2006) 1766 def van de Commissie van 3 mei 2006 in zaak COMP/F/38.620 — Waterstofperoxide en perboraat, waarbij de Commissie heeft vastgesteld dat de ondernemingen waartoe de beschikking is gericht, waaronder verzoekster, inbreuk hebben gemaakt op artikel 81, lid 1, EG en artikel 53 EER-Overeenkomst door deel te nemen aan een samenstel van overeenkomsten en onderling afgestemde feitelijke gedragingen, namelijk de uitwisseling van informatie tussen concurrenten en afspraken over de prijzen en de productiecapaciteiten alsmede het toezicht op de uitvoering van deze afspraken in de sector waterstofperoxide en natriumperboraat. Subsidiair vordert zij nietigverklaring, dan wel verlaging van het bedrag van de haar bij deze beschikking opgelegde geldboete.
   Ter staving van haar stellingen voert verzoekster vier middelen aan.
   Met haar eerste middel betoogt verzoekster dat, door de door Arkema begane inbreuk aan Elf Aquitaine en Total toe te rekenen op basis van een louter vermoeden dat verband hield met de omstandigheid dat ten tijde van de feiten verzoeksters kapitaal nagenoeg volledig in handen was van deze vennootschappen, de Commissie blijk heeft gegeven van een onjuiste opvatting van het recht en de feiten bij de toepassing van de regels inzake de toerekening aan een moedervennootschap van de praktijken van haar dochtervennootschap, en het non-discriminatiebeginsel heeft geschonden. Verzoekster stelt dat zij dit vermoeden dat zij onder controle stond, in de loop van het onderzoek heeft weerlegd. Zij voert bovendien aan dat de Commissie de krachtens artikel 253 EG op haar rustende motiveringsplicht niet is nagekomen en het beginsel van behoorlijk bestuur heeft geschonden door niet te antwoorden op de argumenten die verzoekster in haar antwoord op de mededeling van de grieven heeft aangevoerd.
   Als tweede middel stelt verzoekster dat de Commissie blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door het „aanvangsbedrag” van Arkema's geldboete ter afschrikking met 200 % te verhogen uitgaande van de omzetcijfers van haar toenmalige moedervennootschappen, Total en Elf Aquitaine, aangezien de gelaakte inbreuk volgens verzoekster niet aan de ene of de andere van deze vennootschappen, dan wel aan hen gezamenlijk kon worden toegerekend. Subsidiair, in het kader van dit middel, betoogt verzoekster dat, ook al zou de inbreuk aan de moedervennootschappen kunnen worden toegerekend, de Commissie het evenredigheidsbeginsel en het beginsel van de gelijke behandeling heeft geschonden door ter afschrikking op het „aanvangsbedrag” van de aan Arkema opgelegde geldboete een vermenigvuldigingsfactor van 3 toe te passen (hetzij een verhoging met 200 %).
   Op de derde plaats stelt verzoekster dat de beschikking het „basisbedrag” van Arkema's geldboete onrechtmatig met 50 % heeft verhoogd wegens recidive. Zij voert aan dat de toepassing van het begrip recidive in casu klaarblijkelijk buitensporig en in strijd met het rechtszekerheidsbeginsel is, daar het gaat om inbreuken die door de Commissie werden veroordeeld uitgaande van feiten uit het verleden. Voor het overige verwijt verzoekster de Commissie schending van het beginsel „ne bis in idem” en het evenredigheidsbeginsel, aangezien de Commissie reeds meermaals rekening heeft gehouden met eerdere veroordelingen in andere recente beschikkingen, waarin zij Arkema reeds een verhoging met 50 % van de boete had opgelegd wegens recidive. Verzoekster stelt opnieuw te zijn veroordeeld voor dezelfde feiten.
   Ten slotte betoogt zij dat de beschikking feitelijk noch rechtens gegrond is voor zover aan verzoekster geen verlaging van het boetebedrag van meer dan 30 % is toegekend wegens haar medewerking tijdens de procedure. Verzoekster voert aan dat de Commissie een kennelijk onjuiste beoordeling heeft verricht en blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door deel B van de clementieregeling (1) niet toe te passen teneinde haar een vermindering van 50 % van de boete toe te kennen.

      (1)  Mededeling van de Commissie betreffende immuniteit tegen geldboeten en vermindering van geldboeten in kartelzaken, PB 2002 C 45, blz. 3.


title: Zaak C-618/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour administrative d'appel de Paris (Frankrijk) op 10 december 2012 — Société Reggiani SpA Illuminazione/Ministre de l'Économie et des Finances

text:
               6.4.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 101/9

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour administrative d'appel de Paris (Frankrijk) op 10 december 2012 — Société Reggiani SpA Illuminazione/Ministre de l'Économie et des Finances
   (Zaak C-618/12)
   2013/C 101/19
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Cour administrative d'appel de Paris

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Société Reggiani SpA Illuminazione

      Verwerende partij: Ministre de l'Économie et des Finances

      Prejudiciële vraag

   Is artikel 2 van richtlijn (79/1072/EEG (1) van 6 december 1979) in strijd met de vrijheid van vestiging, voor zover het enkel voor roerende goederen in een recht op teruggaaf voorziet?

      (1)  Achtste Richtlijn 79/1072/EEG van de Raad van 6 december 1979 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Regeling voor de teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde aan niet in het binnenland gevestigde belastingplichtigen (PB L 331, blz. 11).


title: Zaak C-674/15 P: Hogere voorziening ingesteld op 15 december 2015 door The Tea Board tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 2 oktober 2015 in zaak T-625/13, The Tea Board/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

text:
               21.3.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 106/13

         Hogere voorziening ingesteld op 15 december 2015 door The Tea Board tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 2 oktober 2015 in zaak T-625/13, The Tea Board/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)
   (Zaak C-674/15 P)
   (2016/C 106/16)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirant: The Tea Board (vertegenwoordigers: M.C. Maier, A. Nordemann, Rechtsanwälte)

      Andere partij in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Delta Lingerie

      Conclusies

               —

               vernietiging van het bestreden arrest van het Gerecht van 2 oktober 2015 in zaak T-625/13 voor zover het Gerecht de vordering heeft afgewezen voor de volgende door het aangevraagde merk aangeduide diensten van de klassen 35 en 38:

                  Zakelijke advisering inzake de oprichting en exploitatie van verkooppunten voor detailhandel en inkoopcentra voor detailhandel en reclame; verkooppromotie (voor derden), reclame, beheer van commerciële zaken, zakelijke administratie, onlinereclame op een computernetwerk, verspreiding van reclamemateriaal (folders, prospectussen, gratis kranten, monsters), abonnementen op kranten voor derden; inlichtingen over zaken; organisatie van tentoonstellingen en evenementen voor commerciële of reclamedoeleinden, reclametechnische leiding, verhuur van advertentieruimte, radioreclame, televisiereclame, reclamesponsoring. (klasse 35)

                  Telecommunicatie, computerondersteunde overbrenging van boodschappen en beelden, interactieve televisie-uitzendingen inzake productpresentatie, communicatie via computerterminals, communicatie (overbrenging) op wereldwijde, open en gesloten, computernetwerken. (klasse 38)

               —

               indien nodig, terugverwijzing van de zaak naar het Gerecht,

               —

               verwijzing van verweerder in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

               1.

               De hogere voorziening strekt tot gedeeltelijke vernietiging van het arrest van het Gerecht van 2 oktober 2015 in zaak T-625/13, voor zover het Gerecht de vordering heeft afgewezen voor door het bestreden merk aangeduide diensten van de klassen 35 en 38.

               2.

               De hogere voorziening is gebaseerd op twee middelen: schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 (1) en schending van artikel 8, lid 5, van deze verordening.

               3.

               Rekwirant is van mening dat de wezenlijke functie van een collectief gemeenschapsmerk overeenkomstig artikel 66, lid 2, van verordening nr. 207/2009, dat bestaat in een aanduiding om de plaats van herkomst van de aangeduide waren aan te geven, niet erin bestaat om te dienen als een aanduiding van de commerciële herkomst, maar enkel om de collectieve herkomst van de onder het merk aangeboden en verkochte waren of diensten te waarborgen, dit wil zeggen dat de waren afkomstig zijn van een onderneming uit de als collectief gemeenschapsmerk aangenomen geografische regio, die gerechtigd is om het collectieve gemeenschapsmerk te gebruiken.

               4.

               Bijgevolg moet volgens rekwirant worden besloten dat in het kader van artikel 8, lid 1, onder b, van verordening nr. 207/2009 rekening moet worden gehouden met de plaats van herkomst als relevante factor, bij de beoordeling van de soortgelijkheid van de betrokken waren en/of diensten, en/of bij de globale beoordeling van het verwarringsgevaar.

               5.

               Bijgevolg is het bij de vergelijking van waren en/of diensten van een ouder collectief gemeenschapsmerk overeenkomstig artikel 66, lid 2, van verordening nr. 207/2009, dat bestaat in een geografische aanduiding, met de waren en/of diensten van een individueel gemeenschapsmerk, volgens rekwirant niet doorslaggevend of de betrokken waren en diensten soortgelijk zijn wat hun aard, doel, eindgebruikers en/of distributiekanalen betreft. Eerder moet de vraag worden gesteld of de betrokken waren en/of diensten dezelfde plaats van herkomst kunnen hebben.

               6.

               Rekwirants uitlegging van artikel 66, lid 2, van verordening nr. 207/2009 vloeit voort uit

                           1)

                           de interne logica van verordening nr. 207/2009, in het bijzonder het feit dat

                                       i.

                                       artikel 66, lid 2, van verordening nr. 207/2009 een uitzondering binnen deze verordening vormt, aangezien overeenkomstig artikel 7, lid 1, onder c), van deze verordening, inschrijving wordt geweigerd van merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die in de handel kunnen dienen tot aanduiding van de plaats van herkomst van de waren of verrichting van de dienst,

                                       ii.

                                       volgens artikel 67, lid 2, van verordening nr. 207/2009 het reglement van een collectief gemeenschapsmerk dat bestaat in een geografische aanduiding het lidmaatschap van de vereniging die houder is van dat merk moet openstellen voor eenieder wiens waren of diensten uit het betrokken geografische gebied afkomstig zijn, en bijgevolg een collectief gemeenschapsmerk dat bestaat in een geografische aanduiding nooit waren of diensten van de leden van de vereniging die houder is van dat merk kan onderscheiden van die van andere ondernemingen.

                           2)

                           een uitlegging van die bepaling tegen de achtergrond van verordening nr. 1151/2012 (2) en tegen de achtergrond de TRIPs-Overeenkomst, volgens welke geografische aanduidingen een hoog beschermingsniveau moeten genieten, en volgens welke de presentatie van een waar die aangeeft of suggereert dat de betrokken waar afkomstig is uit een ander geografisch gebied dan de echte plaats van herkomst, op een wijze die het publiek misleidt aangaande de plaats van herkomst van de waar, moet worden verboden.

               7.

               Rekwirant is van mening dat de door het Gerecht vastgestelde kwaliteiten aangaande DARJEELING ook kunnen overgaan op diensten als zakelijke advisering of telecommunicatiediensten, en de aantrekkingskracht van het bestreden merk in dat opzicht kunnen versterken. Voorts voert rekwirant aan dat het Gerecht in zijn arrest geen gegronde redenen heeft gegeven waarom de met het merk DARJEELING geassocieerde kwaliteiten niet zouden kunnen overgaan op diensten van de klassen 35 en 38, hetgeen op zich blijk geeft van een onjuiste rechtsopvatting.

      (1)  Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk

      PB L 78, blz. 1.

      (2)  Verordening (EU) nr. 1151/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 21 november 2012 inzake kwaliteitsregelingen voor landbouwproducten en levensmiddelen

      PB L 343, blz. 1.


title: Zaak T-257/12: Beroep ingesteld op 11 juni 2012 — Siegenia-Aubi en Noraa/Commissie

text:
               28.7.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 227/32

         Beroep ingesteld op 11 juni 2012 — Siegenia-Aubi en Noraa/Commissie
   (Zaak T-257/12)
   2012/C 227/54
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partijen: Siegenia-Aubi KG (Wilnsdorf, Duitsland) en Noraa GmbH (Wilnsdorf, Duitsland) (vertegenwoordigers: T. Caspary en J. van Kann, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het besluit van de Commissie van 28 maart 2012 in zaak COMP/39452 — Hang- en sluitwerk voor vensters en glazen deuren C(2012) 2069 def. gedeeltelijk nietig verklaren, voor zover dit verzoeksters betreft;

               —

               subsidiair, de aan verzoeksters in het bestreden besluit opgelegde geldboete overeenkomstig artikel 261 VWEU passend verlagen;

               —

               verweerster verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voeren verzoeksters acht middelen aan.

               1)

               Verweerster heeft bij haar vaststellingen de beginselen betreffende de bewijslast (artikel 2 van verordening nr. 1/2003), betreffende de bewijsstandaard en betreffende de motiveringsplicht geschonden. In het bijzonder heeft verweerster niet genoegzaam bewezen dat er sprake is van vermeende signaalwerking van de Duitse prijzen voor draai-kiepsystemen op alle hang- en sluitwerktechnologieën en -materialen in de gehele EER en heeft zij derhalve de op haar rustende bewijslast ten onrechte beperkt.

               2)

               Verweerster heeft ten onrechte aangenomen dat de vermeende afspraken de gehele EER betroffen, respectievelijk geen toereikende bewijzen daarvoor geleverd.

               3)

               Verweerster heeft ten onrechte aangenomen — en er geen bewijs voor geleverd — dat de vermeende inbreuk alle hang- en sluitwerktechnologieën en -materialen betrof.

               4)

               Verweerster heeft ten onrechte aangenomen — en er geen toereikend bewijs voor geleverd — dat in 2002 prijsafspraken zouden zijn gemaakt. Daardoor zijn de richtsnoeren inzake geldboeten ook verkeerd toegepast voor zover er ten onrechte van uit werd gegaan dat de inbreuk van 1999 tot 2007 heeft geduurd. Bovendien heeft verweerster artikel 25 van verordening nr. 1/2003 geschonden omdat gebeurtenissen van voor 2002 reeds zijn verjaard.

               5)

               Verweerster heeft aan verzoeksters ten onrechte de handelwijze toegerekend van een vennootschap waarin slechts een minderheidsdeelneming werd gehouden, en daardoor de regels inzake de toerekening van handelingen van dochtervennootschappen aan moedervennootschappen alsmede de motiveringsplicht geschonden.

               6)

               Verweerster heeft bij de uitvoering van een aanpassing van de geldboete de beginselen van gelijke behandeling, evenredigheid, behoorlijk bestuur alsmede de motiveringplicht geschonden. Voorts heeft verweerster de bewoordingen, de systematiek en het doel van de richtsnoeren inzake geldboeten geschonden.

               7)

               Verweerster heeft bij de bepaling van de zwaarte van de inbreuk de beginselen van evenredigheid en behoorlijk bestuur alsmede de punten 20, 23 en 25 van de richtsnoeren inzake geldboeten geschonden.

               8)

               Verweerster heeft bij de bepaling van verzachtende omstandigheden de beginselen van gelijke behandeling, punt 29 van de richtsnoeren inzake geldboeten alsmede de motiveringsplicht geschonden. Met name heeft verweerster niet in aanmerking genomen dat er sprake was van een niet-opzettelijke handeling en van actieve medewerking van verzoeksters.


title: Zaak C-238/10: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation (Luxemburg) op 12 mei 2010 — Volker Schneider/Landsbanki Luxembourg SA, en liquidation

text:
               31.7.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 209/23

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation (Luxemburg) op 12 mei 2010 — Volker Schneider/Landsbanki Luxembourg SA, en liquidation
   (Zaak C-238/10)
   ()
   2010/C 209/31
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Cour de cassation

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Volker Schneider

      Verwerende partij: Landsbanki Luxembourg SA, en liquidation

      Prejudiciële vragen

               1.

               Moeten de artikelen 1, 2 en 3, van richtlijn 98/59/EG van de Raad van 20 juli 1998 betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake collectief ontslag (1), aldus worden uitgelegd dat zij van toepassing zijn op een staking van activiteiten naar aanleiding van een faillietverklaring van de werkgever of van een gerechtelijke beslissing krachtens artikel 61, lid 1, sub a, en b, van de wet op de financiële sector van 5 april 1993, zoals gewijzigd, waarbij de ontbinding en de vereffening van de werkgever (een kredietinstelling) wordt gelast wegens insolvabiliteit, in aanmerking nemende dat naar nationaal recht bij een dergelijke staking de arbeidsovereenkomst met onmiddellijke ingang eindigt?

               2.

               Indien deze vraag bevestigend wordt beantwoord, moeten de artikelen 1, 2 en 3, van richtlijn 98/59/EG aldus worden uitgelegd dat de curator of de vereffenaar moet worden gelijkgesteld met een werkgever die voornemens is over te gaan tot collectieve ontslagen en daartoe de in de artikelen 2 en 3 van deze richtlijn bedoelde handelingen kan verrichten en de ontslagen kan verlenen (zaak C-323/08, punten 39, 40 en 41) (2)?

      (1)  PB L 225, blz. 16.

      (2)  Arrest van 10 december 2009, Rodríguez Mayor e.a., nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie.


title: ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG van 24 september 1996 in zaak T-185/95: G. Sergio tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Ambtenaren - Overschrijving van pensioenrechten - Algemene bepalingen ter uitvoering van Statuut - Termijn voor indiening van aanvraag)

text:
26 . 10 . 96          NL                   Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                               Nr . C 318/9
3 . Verstaat dat de Commissie haar eigen kosten zal                    ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
     dragen.                                                                              van 24 september 1996
                                                                      in zaak T-185/95 : G. Sergio tegen Commissie van de
(') PB nr . C 161 van 11 . 6 . 1994 .                                                 Europese Gemeenschappen ( 1 )
                                                                       (Ambtenaren — Overschrijving van pensioenrechten —
                                                                      Algemene bepalingen ter uitvoering van Statuut — Termijn
                                                                                voor indiening van aanvraag)
                                                                                ( 96/C 318/ 19 )
 ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
                                                                                (Procestaai: Frans)
                    van 24 september 1996
in zaak T-57/91 : National Association of Licensed Open              In zaak T-l 85/95 , G. Sergio, ambtenaar van Commissie van
cast Operators tegen Commissie van de Europese Gemeen
                                                                      de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door
                            schappen ( 1 )                            M.-A. Lucas, advocaat te Luik, domicilie gekozen hebbende
(EGKS-Verdrag — Mededinging — Nationale onderne                      te Luxemburg ten kantore van E. Korn, advocaat aldaar,
ming, eigenaar van steenkoolreserves en houdster van                  Rue de Nassau 21 , tegen Commissie van de Europese
 wettelijk monopolie tot verlening van winningsvergunnin             Gemeenschappen (gemachtigden : G. Valsesia en A. M.
gen — Tegenprestatie van vergunninghouder in vorm van                 Alves Vieira ), betreffende een beroep tot nietigverklaring
betaling van royalty of levering van steenkool aan vergun            van het besluit van de Commissie houdende afwijzing van
ningverlener — Hoogte van geïnde royalty's — Prijs van                verzoekers aanvraag om overschrijving van zijn pensioen
geleverde steenkool — Verenigbaarheid met bepalingen van              rechten, heeft het Gerecht ( Derde kamer), samengesteld als
                         EGKS- Verdrag)                               volgt: C. P.Briët, president, B. Vesterdorf en A. Potocki,
                          ( 96/C 318/18 )                             rechters; griffier: H. Jung, op 24 september 1996 een arrest
                                                                      gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
                      (Procestaai: Engels)
                                                                      1 . Verklaart bet beroep niet-ontvankelijk voor zover bet
                                                                          ertoe strekt dat aan de Commissie bevelen worden
In zaak T-57/91 , National Association of Licensed Open
                                                                          gegeven .
cast Operators, vereniging naar Engels recht, gevestigd te
Newcastle upon Tyne (Verenigd Koninkrijk ), vertegen
woordigd door N. Green, Barrister, en D. J. M. Wilson,                2 . Verklaart bet beroep ongegrond voor bet overige.
Solicitor, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten
kantore van V. Gillen, advocaat aldaar, Rue Aldringen 13 ,            3 . Verstaat dat elk der partijen de eigen kosten zal
tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen ( ge                      dragen.
machtigden : J. Currall, S. Kon en L. Hawkes ), ondersteund
door British Coal Corporation, gevestigd te London,                   (M PB nr. C 333 van 9 . 12 . 1995 .
vertegenwoordigd door D. Vaughan, QC, en D. Lloyd
Jones, Barrister, alsmede door P. J. Sigler en R. M.
Gershuny, Solicitors, domicilie gekozen hebbende te
Luxemburg ten kantore van M. Loesch, advocaat aldaar,
Rue Zithe 8 , betreffende gedeeltelijke nietigverklaring van
beschikking SG(91 ) D/9467 van de Commissie van 23 mei
1991 houdende afwijzing van verzoeksters klacht betref                ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
fende de markt van steenkool voor de elektriciteitsproduk                                van 26 september 1996
tie, heeft het Gerecht ( Derde Kamer — uitgebreid ), samen
                                                                      in zaak T-192/94 : H. Maurissen tegen Rekenkamer van de
gesteld als volgt: C. P. Briët, kamerpresident, K. Lenaerts, B.
Vesterdorf, P. Lindh en A. Potocki, rechters; griffier: B.                            Europese Gemeenschappen ( 1 )
Pastor, hoofdadministrateur, op 24 september 1996 een                 (Beroep tot nietigverklaring — Beoordelingsrapport —
arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:                    Ontvankelijkheid — Motivering — Rechterlijke toetsing —
                                                                                Grenzen)
1 . Verklaart de tweede, de zevende en de negende conclusie                                    ( 96/C 318/20 )
     van het verzoekschrift niet-ontvankelijk .
                                                                                (Procestaai: Frans)
2 . Verwerpt de overige conclusies van verzoekster.
                                                                      In zaak T- 1 92/94, H. Maurissen, gewezen ambtenaar van de
3 . Verwijst verzoekster in alle kosten, met inbegrip van de          Rekenkamer van de Europese Gemeenschappen, wonende
     kosten van interveniënte British Coal.                           te Schuttrange ( Luxemburg ), vertegenwoordigd door J.-N .
                                                                      Louis, advocaat te Brussel, domicilie gekozen hebbende te
                                                                      Luxemburg bij de Fiduciaire Myson Sari, Rue Glesener 1 ,
(') PB nr. C 243 van 18 . 9 . 1991 .
                                                                      tegen Rekenkamer van de Europese Gemeenschappen
                                                                      ( gemachtigden : J.-M. Stenier en J. Inghelram ), betreffende
                                                                      een beroep tot nietigverklaring van het besluit van 12 juli


title: Zaak C-265/07: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 11 september 2008 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale civile di Roma — Italië) — Caffaro Srl/Azienda Unità Sanitaria Locale RM/C (Handelstransacties — Richtlijn 2000/35/EG — Bestrijding van betalingsachterstand — Invorderingsprocedures voor onbetwiste schulden)

text:
               8.11.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 285/9

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 11 september 2008 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale civile di Roma — Italië) — Caffaro Srl/Azienda Unità Sanitaria Locale RM/C
   (Zaak C-265/07) (1)

   (Handelstransacties - Richtlijn 2000/35/EG - Bestrijding van betalingsachterstand - Invorderingsprocedures voor onbetwiste schulden)
   (2008/C 285/14)
   Procestaal: Italiaans
   Verwijzende rechter
   Tribunale civile di Roma
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Caffaro Srl

      Verwerende partij: Azienda Unità Sanitaria Locale RM/C

      In tegenwoordigheid van: Banca di Roma SpA
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Tribunale civile di Roma — Uitlegging van artikel 5 van richtlijn 2000/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 juni 2000 betreffende bestrijding van betalingsachterstand bij handelstransacties (PB L 200, blz. 35) — Invorderingsprocedures voor niet-betwiste schuldvorderingen — Nationale regeling die voorziet in een wachttermijn van 120 dagen vanaf de betekening van de executoriale titel vóórdat tot inning van de schuldvordering kan worden overgegaan
   Dictum
   Richtlijn 2000/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 juni 2000 betreffende bestrijding van betalingsachterstand bij handelstransacties, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzet tegen een nationale bepaling zoals artikel 14 van decreto legge nr. 669 van 31 december 1996, omgezet in wet, na wijziging, bij wet nr. 30 van 28 februari 1997, zoals gewijzigd bij artikel 147 van wet nr. 388 van 23 december 2000, op grond waarvan een schuldeiser die beschikt over een executoriale titel met betrekking tot een onbetwiste schuldvordering op een overheidsinstantie ter zake van een handelstransactie, niet kan overgaan tot gedwongen executie jegens deze overheidsinstantie gedurende een termijn van 120 dagen, te rekenen vanaf de betekening van deze executoriale titel aan deze overheidsinstantie.

      (1)  PB C 199 van 25.8.2007.


title: Gevoegde zaken C-356/11 en C-357/11: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 6 december 2012 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Korkein hallinto-oikeus — Finland) — O., S./Maahanmuuttovirasto (C-356/11), en Maahanmuuttovirasto/L. (C-357/11) (Burgerschap van Unie — Artikel 20 VWEU — Richtlijn 2003/86/EG — Recht op gezinshereniging — Jonge kinderen, burgers van Unie, die met hun moeders, onderdanen van derde landen, wonen op grondgebied van lidstaat waarvan deze kinderen nationaliteit hebben — Permanent verblijfsrecht in deze lidstaat van moeders aan wie uitsluitend gezag over burgers van Unie is toegekend — Samengestelde gezinnen na nieuw huwelijk van moeders met onderdanen van derde landen en geboorte van kinderen, eveneens onderdanen van derde landen, uit deze huwelijken — Verzoeken om gezinshereniging in lidstaat van herkomst van burgers van Unie — Weigering van verblijfsrecht aan nieuwe echtgenoten wegens onvoldoende middelen van bestaan — Recht op eerbiediging van familie- en gezinsleven — Inaanmerkingneming belang kinderen)

text:
               26.1.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 26/11

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 6 december 2012 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Korkein hallinto-oikeus — Finland) — O., S./Maahanmuuttovirasto (C-356/11), en Maahanmuuttovirasto/L. (C-357/11)
   (Gevoegde zaken C-356/11 en C-357/11) (1)

   (Burgerschap van Unie - Artikel 20 VWEU - Richtlijn 2003/86/EG - Recht op gezinshereniging - Jonge kinderen, burgers van Unie, die met hun moeders, onderdanen van derde landen, wonen op grondgebied van lidstaat waarvan deze kinderen nationaliteit hebben - Permanent verblijfsrecht in deze lidstaat van moeders aan wie uitsluitend gezag over burgers van Unie is toegekend - Samengestelde gezinnen na nieuw huwelijk van moeders met onderdanen van derde landen en geboorte van kinderen, eveneens onderdanen van derde landen, uit deze huwelijken - Verzoeken om gezinshereniging in lidstaat van herkomst van burgers van Unie - Weigering van verblijfsrecht aan nieuwe echtgenoten wegens onvoldoende middelen van bestaan - Recht op eerbiediging van familie- en gezinsleven - Inaanmerkingneming belang kinderen)
   2013/C 26/19
   Procestaal: Fins

      Verwijzende rechter

   Korkein hallinto-oikeus

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: O., S. (C-356/11), Maahanmuuttovirasto (C-357/11)

      Verwerende partijen: Maahanmuuttovirasto (C-356/11), L. (C-357/11)

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Korkein hallinto-oikeus — Uitlegging van artikel 20 VWEU — Recht om vrij te reizen en te verblijven op het grondgebied van de lidstaten — Recht op gezinshereniging — Verblijfsvergunning in een lidstaat voor een onderdaan van een derde staat die zonder permanente verblijfsvergunning in de lidstaat woont, in een situatie waarin de echtgenote van de betrokkene, die de nationaliteit van een derde staat heeft, legaal in deze lidstaat verblijft en een kind heeft dat de nationaliteit van die lidstaat heeft, en de betrokkene niet de vader van het kind is en daarvoor evenmin de ouderlijke verantwoordelijkheid heeft — Situatie waarin de echtgenoten ook een gemeenschappelijk kind hebben dat de nationaliteit van een derde staat heeft en dat met hen en met het kind van de echtgenote in de betrokken lidstaat woont

      Dictum

   Artikel 20 VWEU aldus moet worden uitgelegd dat het er niet aan in de weg staat dat een lidstaat een onderdaan van een derde land een uit hoofde van gezinshereniging aangevraagde verblijfstitel weigert, ofschoon deze onderdaan wenst te wonen bij zijn echtgenote, die eveneens onderdaan is van een derde land, rechtmatig in deze lidstaat verblijft en moeder is van een uit een eerste huwelijk geboren kind dat burger van de Unie is, en bij het kind dat uit hun eigen huwelijk is geboren en dat eveneens onderdaan van een derde land is, voor zover die weigering er niet toe leidt dat de betrokken burger van de Unie het effectieve genot van de voornaamste aan de status van burger van de Unie ontleende rechten wordt ontzegd. Het is aan de verwijzende rechter, te onderzoeken of dit laatste het geval is.
   Verzoeken om verblijfstitels uit hoofde van gezinshereniging zoals aan de orde in de hoofdgedingen vallen onder richtlijn 2003/86/EG van de Raad van 22 september 2003 inzake het recht op gezinshereniging. Artikel 7, lid 1, sub c, van deze laatste moet aldus worden uitgelegd dat de lidstaten weliswaar het bewijs kunnen verlangen dat de gezinshereniger over stabiele, regelmatige en voldoende inkomsten beschikt om zichzelf en zijn gezinsleden te onderhouden, maar deze bevoegdheid moet worden uitgeoefend tegen de achtergrond van de artikelen 7 en 24, leden 2 en 3, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, op grond waarvan de lidstaten de betrokken verzoeken om gezinshereniging moeten onderzoeken in het belang van de betrokken kinderen en teneinde het gezinsleven te begunstigen en daarbij moeten vermijden dat afbreuk wordt gedaan aan het doel van deze richtlijn en aan het nuttig effect ervan. Het is aan de verwijzende rechter om na te gaan of deze vereisten bij de in de in de hoofdgedingen aan de orde zijnde weigeringen van verblijfstitels in acht zijn genomen.

      (1)  PB C 269 van 10.9.2011.


title: Zaak T-382/09: Arrest van het Gerecht van 9 september 2011 — Ergo Versicherungsgruppe/BHIM — DeguDent (ERGO) ( Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk ERGO — Ouder gemeenschapswoordmerk en ouder nationaal woordmerk CERGO — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009 — Verplichting om op volledig beroep te beslissen — Omvang van door kamer van beroep te verrichten onderzoek — Artikel 64, lid 1, van verordening nr. 207/2009 )

text:
               22.10.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 311/42

         Arrest van het Gerecht van 9 september 2011 — Ergo Versicherungsgruppe/BHIM — DeguDent (ERGO)
   (Zaak T-382/09) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk ERGO - Ouder gemeenschapswoordmerk en ouder nationaal woordmerk CERGO - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009 - Verplichting om op volledig beroep te beslissen - Omvang van door kamer van beroep te verrichten onderzoek - Artikel 64, lid 1, van verordening nr. 207/2009)
   2011/C 311/76
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Ergo Versicherungsgruppe AG (Düsseldorf, Duitsland) (vertegenwoordigers: V. von Bomhard, A. W. Renck, T. Dolde en J. Pause, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: B. Schmidt, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: DeguDent GmbH (Hanau, Duitsland) (vertegenwoordigers: aanvankelijk W. Blau, vervolgens W. Blau D. Kaya en C. Kusulis, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 23 juli 2009 (zaak R 44/2008-4) inzake een oppositieprocedure tussen DeguDent GmbH en Ergo Versicherungsgruppe AG

      Dictum

               1)

               De beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) van 23 juli 2009 (zaak R 44/2008-4) wordt vernietigd voor zover de kamer van beroep heeft nagelaten uitspraak te doen op het bij haar ingestelde beroep met betrekking tot de waren van klasse 5.

               2)

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               3)

               Ergo Versicherungsgruppe AG, DeguDent GmbH en het BHIM zullen elk hun eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 297 van 5.12.2009.


title: Zaak T-135/05: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 29 november 2006 — Campoli/Commissie ( Ambtenaren — Pensioenen — Aanpassingscoëfficiënt berekend op basis van gemiddelde kosten van levensonderhoud in woonland — Overgangsregeling vastgesteld bij nieuwe ambtenarenstatuut met ingang van 1 mei 2004 — Bezwarend besluit — Exceptie van onwettigheid — Gewettigd vertrouwen — Rechtszekerheid — Gelijke behandeling )

text:
               30.12.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 331/40

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 29 november 2006 — Campoli/Commissie
   (Zaak T-135/05) (1)

   („Ambtenaren - Pensioenen - Aanpassingscoëfficiënt berekend op basis van gemiddelde kosten van levensonderhoud in woonland - Overgangsregeling vastgesteld bij nieuwe ambtenarenstatuut met ingang van 1 mei 2004 - Bezwarend besluit - Exceptie van onwettigheid - Gewettigd vertrouwen - Rechtszekerheid - Gelijke behandeling”)
   (2006/C 331/87)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Franco Campoli (Londen, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: S. Rodrigues en A. Jaume, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: V. Joris en H. Tserepa-Lacombe, gemachtigden)

      Interveniënt aan de zijde van verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: M. Arpio Santacruz en I. Sulce, gemachtigden)
   Voorwerp
   Samengevat, nietigverklaring van verzoekers pensioenafrekeningen over de maanden mei tot juli 2004 voor zover daarin voor het eerst een aanpassingscoëfficiënt wordt toegepast die ten onrechte is berekend op basis van de gemiddelde kosten van levensonderhoud in het woonland van verzoeker, en niet langer in verhouding tot de kosten van levensonderhoud in de hoofdstad van dat land
   Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Elke partij zal de eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 132 van 28.5.2005.


title: Zaak T-105/17: Beroep ingesteld op 17 februari 2017 — HSBC Holdings e.a./Commissie

text:
               10.4.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/46

         Beroep ingesteld op 17 februari 2017 — HSBC Holdings e.a./Commissie
   (Zaak T-105/17)
   (2017/C 112/65)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: HSBC Holdings plc (Londen, Verenigd Koninkrijk), HSBC Bank plc (Londen), HSBC France (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordigers: K. Bacon, QC, D. Bailey, Barrister, M. Simpson, Solicitor, Y. Anselin en C. Angeli, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van artikel 1 van het besluit van de Europese Commissie van 7 december 2016, waarvan kennis is gegeven op 9 december 2016, in zaak AT.39914 — Rentederivaten in euro — C(2016) 8530 final (hierna: „bestreden besluit”);

               —

               subsidiair: nietigverklaring van artikel 1, onder b), van het bestreden besluit;

               —

               meer subsidiair: gedeeltelijke nietigverklaring van artikel 1, onder b), van het bestreden besluit voor zover daarin is vastgesteld dat de verzoekende partijen hebben deelgenomen aan één enkele en voortdurende inbreuk;

               —

               nietigverklaring van artikel 2, onder b), van het bestreden besluit;

               —

               subsidiair: aanzienlijke verlaging van de ingevolge artikel 2, onder b), van het bestreden besluit aan de verzoekende partijen opgelegde geldboete tot een door het Gerecht passend geacht bedrag, en

               —

               verwijzing van de Commissie in de kosten of, subsidiair, in een passend deel van de kosten van de verzoekende partijen.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekende partijen zes middelen aan.

               1.

               Eerste middel: verweerster is ten onrechte tot de slotsom gekomen dat de gedragingen van verzoekende partijen ertoe strekten de mededinging te beperken en/of te vervalsen, in de zin van artikel 101, lid 1, VWEU.

               2.

               Tweede middel: verweerster heeft blijk gegeven van een onjuiste opvatting van de feiten en van het recht en/of heeft onvoldoende redenen gegeven waarom ze tot het oordeel is gekomen dat de gedragingen waarop het bestreden besluit betrekking heeft één economisch doel nastreefden, namelijk vervalsing van de mededinging. Het oordeel van verweerster dat sprake is van één enkele en voortdurende inbreuk („EVI”), is bijgevolg fundamenteel onjuist.

               3.

               Derde middel: het oordeel van verweerster dat de verzoekende partijen opzettelijk hebben bijgedragen tot de EVI zoals omschreven in het bestreden besluit, berust op kennelijke beoordelingsfouten en/of geeft blijk van een gebrek aan motivering.

               4.

               Vierde middel: het oordeel van verweerster dat de verzoekende partijen op de hoogte waren of hadden moeten zijn van de gedragingen van de andere vermeende deelnemers aan de EVI, berust op kennelijke beoordelingsfouten en/of geeft blijk van een gebrek aan motivering.

               5.

               Vijfde middel: verweerster heeft essentiële procedurele vereisten geschonden in het proces dat tot de vaststelling van het bestreden besluit heeft geleid. In het bijzonder heeft verweerster, door een stapsgewijze administratieve procedure te volgen, de rechten van verdediging van de verzoekende partijen, het beginsel van het vermoeden van onschuld en het beginsel van behoorlijk bestuur geschonden.

               6.

               Zesde middel, subsidiair: verweerster heeft de aan de verzoekende partijen opgelegde geldboete verkeerd berekend, waardoor de boete onrechtmatig en onevenredig is.


title: Beroep, op 18 juni 1997 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Portugese Republiek (Zaak C-227/97)

text:
26 . 7 . 97                NL                    Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                              Nr. C 228/ 13
            richtlijn in het kader van de daarin genoemde pro              Verzoek van de arrondissementsrechtbank te Maastricht
            cedure moet worden aanbesteed, of zijn de voor de               van 13 juni 1997 om een prejudiciële beslissing in de straf
            in bijlage IA genoemde dienstverlening relevante                            zaak tegen Johanes Martinus Lemmens
            bepalingen van de richtlijn geëigend om aan de in
                                                                                ( Zaak C-226/97)
            die zaak gestelde voorwaarden te voldoen ?
                                                                                ( 97/C 228/27 )
6 . Volgt uit artikel 5 of andere bepalingen van het EG
       Verdrag, of uit Richtlijn 92/50/EEG een verplichting
       van de staat om in te grijpen in bestaande, voor onbe               De arrondissementsrechtbank te Maastricht heeft bij
       paalde tijd of voor meerdere jaren, en niet volgens die              beschikking van 13 juni 1997, ingekomen ter griffie van
       richtlijn overeengekomen rechtsbetrekkingen ?                        het Hof van Justitie op 18 juni 1997, in de strafzaak tegen
                                                                            Johannes Martinus Lemmens, het Hof van Justitie van de
O PB nr. L 209 van 24 . 7. 1992 , blz . 1 .                                 Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
( 2 ) PB nr. L 395 van 30 . 12 . 1989 , blz . 33 .                          beslissing over de navolgende vragen :
(■') Jurispr. 1974 , blz . 1337.
                                                                            1.   Kan door of namens een verdachte die in een strafzaak
                                                                                terechtstaat wegens overtreding van artikel 8 , tweede
                                                                                lid, onderdeel a , Wegenverkeerswet 1994, met vrucht
                                                                                een beroep worden gedaan op het buiten toepassing
                                                                                laten van de Regeling ademanalyse, Ned.Stcrt. 1987,
Verzoek van 26 mei 1997 van de Verwaltungsgerichtshof                            187, zoals gewijzigd, bevattende nadere regels omtrent
om een prejudiciële beslissing in het geding tussen E. Ciola                     de eisen waaraan ademanalyseapparaten dienen te vol
                           en Land Vorarlberg                                    doen en de onderzoeken waaraan zij dienen te zijn
                            ( Zaak C-224/97)                                     onderworpen — welke regeling voor het in artikel 8 ,
                                                                                tweede lid, onderdeel a, Wegenverkeerswet 1994
                               ( 97/C 228/26 )                                   bedoelde onderzoek ingevolge artikel 65 van de Invoe
                                                                                ringswet Wegenverkeerswet 1994 berust op artikel 163
                                                                                van de Wegenverkeerswet 1994 gezien in samenhang
De Verwaltungsgerichtshof heeft bij beschikking van                              met artikel 5 van het Besluit alcoholonderzoeken, Stb .
26 mei 1997, ingekomen ter griffie van het Hof van Justi                        1987, 432, zoals gewijzigd — aangezien ten aanzien
tie op 16 juni 1997, in het geding tussen E. Ciola en Land                       van deze regeling de bij artikel 8 van Richtlijn 83/189/
Vorarlberg, het Hof van Justitie van de Europese Gemeen                         EEG (') voorgeschreven mededeling aan de Europese
schappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de                         Commissie niet heeft plaatsgevonden ?
navolgende vragen:
                                                                            2.   Dient de rechter in een strafzaak als hierboven bedoeld
1 . Moeten de bepalingen inzake de vrijheid van dienstver                       deze regeling ambtshalve buiten toepassing te laten
       richting aldus worden uitgelegd, dat zij een lidstaat                     wegens bedoelde niet-mededeling ?
       beletten de exploitant van een jachthaven onder straf
       bedreiging te verbieden, meer dan een bepaald contin
       gent ligplaatsen te verhuren aan in een andere lidstaat              (') PB nr. L 109 van 26 . 4 . 1983 , blz . 8 .
       gevestigde bootbezitters ?
2 . Geeft het Gemeenschapsrecht, in het bijzonder de
       bepalingen inzake de vrijheid van dienstverrichting in
       samenhang met artikel 5 EG-Verdrag en artikel 2 van
       de Akte betreffende de toetredingsvoorwaarden voor
       de Republiek Oostenrijk, de Republiek Finland en het                 Beroep, op 18 juni 1997 ingesteld door Commissie van de
       Koninkrijk Zweden en de aanpassing van de verdragen                      Europese Gemeenschappen tegen Portugese Republiek
       waarop de Europese Unie is gegrond ( PB nr. C 241                                            ( Zaak C-227/97)
       van 29 . 8 . 1994, blz . 21 ; PB nr. L 1 van 1 . 1 . 1995 ,
       blz . 1 ), de in Oostenrijk gevestigde verrichter van de in                                     ( 97/C 228/28 )
       vraag 1 bedoelde diensten de mogelijkheid zich erop te
       beroepen, dat de Oostenrijkse rechterlijke en bestuurs
       instanties het in de eerste vraag bedoelde verbod, ver
       vat in een in 1990 gegeven individueel-concrete admi                Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
       nistratieve beschikking ( Bescheid ), bij hun na 1 januari           is op 18 juni 1997 beroep ingesteld tegen Portugese Repu
       1995 te geven beslissingen buiten toepassing moeten                  bliek door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
       laten ?                                                              vertegenwoordigd door F. de Sousa Fialho, lid van haar
                                                                            juridische dienst, domicilie gekozen hebbende te Luxem
                                                                            burg bij C. Gómez de la Cruz, lid van haar juridische
                                                                            dienst, Centre Wagner, Kirchberg.
 ---pagebreak--- Nr. C 228/14            NL                 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  26 . 7 . 97
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage :                         van deze maatregelen, de verplichtingen niet is nageko
                                                                           men, die krachtens deze bepalingen op haar rusten;
— te verklaren dat de Portugese Republiek, door niet bin
     nen de gestelde termijnen de wettelijke en bestuurs
     rechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om         — de Portugese Republiek te verwijzen in de kosten .
     te voldoen aan Richtlijn 91/676/EEG van de Raad van
     12 december 1991 inzake de bescherming van water                 Middelen en voornaamste argumenten
     tegen verontreiniging door nitraten uit agrarische
     bronnen ('), in het bijzonder door niet de kwetsbare
     zones aan te wijzen, zoals is voorgeschreven in
                                                                      Ingevolge artikel 189 EG-Verdrag, volgens hetwelk een
                                                                      richtlijn ten aanzien van het te bereiken resultaat verbin
     artikel 3 , lid 2, van de richtlijn, en door niet een code
     of codes van goede landbouwpraktijken op te stellen,             dend is voor de lidstaat waarvoor zij bestemd is, zijn de
     zoals is voorgeschreven in artikel 4 van de richtlijn, de        lidstaten verplicht, binnen de in de richtlijn gestelde ter
                                                                      mijn de nodige implementatiemaatregelen vast te stellen.
     verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten
     krachtens artikel 189 , derde alinea, EG-Verdrag en de           Deze termijn is verstreken op 19 december 1993 , zonder
     artikelen 3 , lid 2, 4 en 12 van Richtlijn 91/676/EEG;           dat de Portugese Republiek de noodzakelijke bepalingen
                                                                      heeft vastgesteld.
— subsidiair te verklaren dat de Portugese Republiek ,
     door de Commissie niet onverwijld in kennis te stellen           O PB nr. L 375 van 31 . 12 . 1991 , blz . 1 .
                                                   GERECHT VAN EERSTE AANLEG
ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                              ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
                         van 12 juni 1997                                                     van 12 juni 1997
in zaak T-237/95 : F. Carbajo Ferrero tegen Europees                  in zaak T-104/96: L. Kramer tegen Commissie van de
                            Parlement (')                                             Europese Gemeenschappen ( l )
(Ambtenaren — Intern vergelijkend onderzoek — Aan                    (Ambtenaren — Vaststelling van niveau van ambt — Ken
              stelling in ambt van afdelingshoofd)                    nelijke beoordelingsfout — Rechtsdwaling — Misbruik
                           ( 97IC 228/29 )                                      van bevoegdheid — Artikel 7 van Statuut)
                                                                                ( 97/C 228/30 )
                        (Procestaai: Frans)
                                                                                (Procestaai: Frans)
In zaak T-237/95, F. Carbajo Ferrero, ambtenaar van het
Europees Parlement, wonende te Madrid, vertegenwoor                  In zaak T-104/96 , L. Kramer, ambtenaar van de Commis
digd door G. Vandersanden en L. Levi, advocaten te Brus              sie van de Europese Gemeenschappen, wonende te Tervu
sel, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij de Fidu             ren ( België ), vertegenwoordigd door G. Vandersanden,
ciaire Myson Sari, Rue de Cessange 30, tegen Europees                 advocaat te Brussel, domicilie gekozen hebbende te Lu
Parlement (gemachtigden: N. Lorenz en A. Bonn ), betref              xemburg bij de Fiduciaire Myson Sari, Rue de Cessange
fende een beroep tot nietigverklaring van, enerzijds, het             30, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
besluit van het Europees Parlement waarbij de heer X op               (gemachtigden : J. Currall en D. Waelbroeck), betreffende
grond van intern vergelijkend onderzoek nr. A/88 is aange            een beroep tot nietigverklaring van de kennisgeving van
steld in het ambt van afdelingshoofd van het voorlichtings
                                                                      vacature van het in de rang A 5/A 4 ingedeelde ambt van
bureau van het Europees Parlement te Madrid, en ander
                                                                      hoofd van eenheid XI. B. 3 ( COM/1 11 /95 ) en, bijgevolg, tot
zijds, het besluit van het Europees Parlement waarbij ver            nietigverklaring van de aanstelling van de heer K. in dat
zoeker niet in dat ambt is aangesteld, heeft het Gerecht
                                                                      ambt, heeft het Gerecht (Vierde Kamer ), samengesteld als
( Eerste Kamer), samengesteld als volgt: A. Saggio, presi            volgt: K. Lenaerts, president, P. Lindh en J. D. Cooke,
dent, V. Tiili en R. M. Moura-Ramos, rechters; griffier: J.
                                                                      rechters; griffier: A. Mair, administrateur, op 12 juni 1997
Palacio Gonzalez, administrateur, op 11 juni 1997 een
                                                                      een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
1 . Verwerpt het beroep.                                              1 . Verwerpt het beroep.
2 . Verstaat dat elk der partijen de eigen kosten zal dra            2 . Verstaat dat elk der partijen de eigen kosten zal dra
     gen .                                                                gen .
(M PB nr. C 46 van 17. 2 . 1996 .                                     O PB nr. C 247 van 24 . 8 . 1996 .


title: Gevoegde zaken C-364/09 P en C-365/09 P: Beschikking van de president van het Hof van 10 februari 2010 — Mineralbrunnen Rhön-Sprudel Egon Schindel GmbH/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Schwarzbräu GmbH

text:
               22.5.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 134/28

         Beschikking van de president van het Hof van 10 februari 2010 — Mineralbrunnen Rhön-Sprudel Egon Schindel GmbH/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Schwarzbräu GmbH
   (Gevoegde zaken C-364/09 P en C-365/09 P) (1)

   2010/C 134/46

      Procestaal: Duits

   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaken gelast.

      (1)  PB C 267 van 7.11.2009.


title: Zaak C-545/11: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 14 maart 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Frankfurt (Oder) — Duitsland) — Agrargenossenschaft Neuzelle eG/Landrat des Landkreises Oder-Spree (Gemeenschappelijk landbouwbeleid — Verordening (EG) nr. 73/2009 — Artikel 7, leden 1 en 2 — Modulatie van aan landbouwers toegekende rechtstreekse betalingen — Extra verlaging van rechtstreekse betalingen — Geldigheid — Beginsel van bescherming van gewettigd vertrouwen — Discriminatieverbod)

text:
               18.5.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 141/7

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 14 maart 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Frankfurt (Oder) — Duitsland) — Agrargenossenschaft Neuzelle eG/Landrat des Landkreises Oder-Spree
   (Zaak C-545/11) (1)

   (Gemeenschappelijk landbouwbeleid - Verordening (EG) nr. 73/2009 - Artikel 7, leden 1 en 2 - Modulatie van aan landbouwers toegekende rechtstreekse betalingen - Extra verlaging van rechtstreekse betalingen - Geldigheid - Beginsel van bescherming van gewettigd vertrouwen - Discriminatieverbod)
   2013/C 141/11
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Verwaltungsgericht Frankfurt (Oder)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Agrargenossenschaft Neuzelle eG

      Verwerende partij: Landrat des Landkreises Oder-Spree

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Verwaltungsgericht Frankfurt (Oder) — Geldigheid van artikel 7, leden 1 en 2, van verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad van 19 januari 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening aan landbouwers in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers, tot wijziging van verordeningen (EG) nr. 1290/2005, (EG) nr. 247/2006, (EG) nr. 378/2007 en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1782/2003 (PB L 30, blz. 16) — Verlaging van de bedragen van de rechtstreekse betalingen voor de jaren 2009 tot en met 2012 die groter is dan die waarin is voorzien bij verordening (EG) nr. 1782/2003 — Beginsel van gewettigd vertrouwen

      Dictum

               1)

               Bij onderzoek van de eerste vraag is niet gebleken van feiten of omstandigheden die, gelet op het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen, de geldigheid kunnen aantasten van artikel 7, lid 1, van verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad van 19 januari 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening aan landbouwers in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers, tot wijziging van verordeningen (EG) nr. 1290/2005, (EG) nr. 247/2006, (EG) nr. 378/2007 en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1782/2003.

               2)

               Bij onderzoek van de tweede vraag is niet gebleken van feiten of omstandigheden die, gelet op het non-discriminatiebeginsel, de geldigheid van artikel 7, lid 2, van verordening nr. 73/2009 kunnen aantasten.

      (1)  PB C 25 van 28.01.2012.


title: Zaak F-54/12: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 14 juni 2013 — Carosi/Commissie

text:
               3.8.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 225/86

         Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 14 juni 2013 — Carosi/Commissie
   (Zaak F-54/12) (1)

   2013/C 225/200
   Procestaal: Frans
   De president van de Eerste kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 194 van 30.6.12, blz. 28.


title: Beroep, op 26 juli 1996 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk België (Zaak C-263/96)

text:
Nr . C 269/20           NL                 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      14 . 9 . 96
     van de voor Duitsers geldende voorwaarden, maar niet             Middelen en voornaamste argumenten
     van de vervulling van de daarnaast voor buitenlanders
     geldende voorwaarden van paragraaf 1 , lid 3 , eerste zin,       De middelen en voornamste argumenten zijn analoog aan
     van het Bundeskindergeldgesetz ( hierna : „ BKGG "),             die in zaak C-. . . /96 ; de termijn voor omzetting is op 27 juni
     zoals gepubliceerd op 31 januari 1994 ( BGBl . I,                1991 verstreken .
     blz . 168 )?
                                                                      (') PB nr . L 40 van 11 . 2 . 1989 , blz . 12 .
     Dezelfde vraag, meer algemeen geformuleerd :
     Is het een Lid-Staat verboden om een Turks onderdaan
     die onder de personele werkingssfeer van artikel 2 van
     besluit nr. 3/80 valt, een in zijn recht voorziene               Verzoek van de House of Lords van 24 juli 1996 om een
     gezinsbijslag te ontzeggen met als argument, dat die             prejudiciële beslissing van in het geding tussen Imperial
     persoon geen verblijfsvergunning of verblijfskaart               Chemical Industries plc en Colmer ( Her Majesty's Inspector
     bezit ?
                                                                                of Taxes )
2 . Is een Turks onderdaan die op het grondgebied van een                                      ( Zaak C-264/96 )
     Lid-Staat woont, in de tijdvakken waarin te zijnen                                           ( 96/C 269/42 )
     gunste voor tijdvakken van opvoeding van een kind
     verplichte bijdragen aan de wettelijke pensioenverzeke          De House of Lords heeft bij beschikking van 24 juli 1996 ,
     ring volgens het recht van de Staat als betaald gelden,          ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 29 juli
     werknemer in de zin van artikel 2, juncto artikel 1 ,            1996 , in het geding tussen Imperial Chemical Industries plc
     onder b ), van besluit nr . 3/80 ?                               en Colmer ( Her Majesty 's Inspector of Taxes ), het Hof van
                                                                     Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een
3 . Is een Turks onderdaan die op het grondgebied van een             prejudiciële beslissing over de navolgende vragen :
     Lid-Staat woont en daar naast zijn studie op grond van
     een daarvoor verstrekte werkvergunning als hulpkracht            1.  Indien :
     16 uur per week als niet-zelfstandige in een arbeidsver
     houding werkzaam is , enkel op deze grond werknemer                    i ) een onderneming ( onderneming A ) is gevestigd in
     in de zin van artikel 2 juncto artikel 1 , onder b ), van                  een Lid-Staat van de Europese Unie,
     besluit nr . 3/80 of in elk geval enkel omdat hij volgens de
    wettelijke ongevallenverzekering tegen arbeidsongeval                 ii ) onderneming A met een andere, eveneens in die
     len verzekerd is ?                                                         Lid-Staat gevestigde onderneming ( onderneming B )
                                                                                deel uitmaakt van een consortium,
                                                                          iii ) onderneming A en B gezamenlijk eigenaar zijn van
                                                                                een eveneens in de Lid-Staat gevestigde houdster
                                                                                maatschappij ( onderneming C ),
Beroep, op 26 juli 1996 ingesteld door Commissie van de
    Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk België                       iv ) onderneming C een aantal in die Lid-Staat, in
                                                                                andere Lid-Staten van de Europese Unie of elders
                        ( Zaak C-263/96 )                                       gevestigde dochtermaatschappijen heeft, en
                           ( 96/C 269/41 )
                                                                           v ) onderneming A geen aanspraak kan maken op een
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                      vermindering van de vennootschapsbelasting ter
                                                                                compensatie van door een ( eveneens in die Lid-Staat
op 26 juli 1996 beroep tegen Koninkrijk België ingesteld
door Commissie van de Europese Gemeenschappen , te                              gevestigde ) dochtermaatschappij van onderne
                                                                                ming C geleden verliezen , omdat de nationale
dezen vertegenwoordigd door Hendrik van Lier, juridisch
adviseur van de Commissie, als gemachtigde , domicilie                          wettelijke regeling, uitgelegd volgens nationaal
gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van C. Goméz                          recht, vereist, dat de activiteit van onderneming C
                                                                                volledig of ten dele bestaat in het houden van
de la Cruz , juridische dienst van de Commissie van de
                                                                                aandelen van in die Lid-Staat gevestigde dochter
Europese Gemeenschappen, Centre Wagner, Kirchberg .
                                                                                maatschappijen,
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage :                         vormt het onder v ) genoemde vereiste dan een beperking
                                                                          van de vrijheid van vestiging in de zin van artikel 52 van
1 . vast te stellen dat het Koninkrijk België, door niet de               het EG-Verdrag en , zo ja , is een dergelijke behandeling
    nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast              Gemeenschapsrechtelijk gezien niettemin gerechtvaar
    te stellen om aan Richtlijn 89/ 106/EEG van de Raad van               digd ?
    21 december 1988 betreffende de onderlinge aanpassing
    van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der           2 . Indien het onder v ) genoemde vereiste Gemeenschaps
     Lid-Staten inzake voor de bouw bestemde produkten ( 1 )              rechtelijk gezien een ongerechtvaardigde beperking is ,
    te voldoen , de verplichtingen niet is nagekomen die voor             verlangt artikel 5 van het EG-Verdrag dan, dat een
    deze Lid-Staat uit deze richtlijn voortvloeien;                       nationale rechterlijke instantie de relevante nationale
                                                                          wettelijke regeling, voor zover mogelijk , zodanig uitlegt,
2 . het Koninkrijk België te veroordelen in de kosten .                   dat deze in overeenstemming is met het Gemeenschaps


title: Zaak C-195/04: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 26 april 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Finland (Niet-nakoming — Overheidsopdracht voor levering van cateringuitrusting — Artikel 28 EG — Kwantitatieve invoerbeperkingen — Maatregelen van gelijke werking — Beginsel van non-discriminatie — Verplichting tot transparantie)

text:
               28.4.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 96/3

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 26 april 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Finland
   (Zaak C-195/04) (1)

   (Niet-nakoming - Overheidsopdracht voor levering van cateringuitrusting - Artikel 28 EG - Kwantitatieve invoerbeperkingen - Maatregelen van gelijke werking - Beginsel van non-discriminatie - Verplichting tot transparantie)
   (2007/C 96/05)
   Procestaal: Fins
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: M. Huttunen en K. Wiedner, gemachtigden)

      Verwerende partij: Republiek Finland (vertegenwoordigers: T. Pynnä en E. Bygglin, gemachtigden)

      Interveniënten aan de zijde van verwerende partij: Koninkrijk Denemarken (vertegenwoordiger: J. Molde, gemachtigde), Bondsrepubliek Duitsland (vertegenwoordigers: A. Tiemann en M. Lumma, gemachtigden), Koninkrijk der Nederlanden (vertegenwoordigers: H. G. Sevenster, C. M. Wissels en P. van Ginneken, gemachtigden)
   Voorwerp
   Niet-nakoming — Schending van artikel 28 EG — Aankoop van uitrusting voor industriële keuken door overheidsonderneming — Verplichting tot transparantie
   Dictum

               1)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               De Commissie van de Europese Gemeenschappen wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 179 van 10.7.2004.


title: Zaak T-30/16: Beroep ingesteld op 26 januari 2016 — M.I. Industries/BHIM — Natural Instinct (Natural Instinct Dog and Cat food as nature intended)

text:
               21.3.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 106/40

         Beroep ingesteld op 26 januari 2016 — M.I. Industries/BHIM — Natural Instinct (Natural Instinct Dog and Cat food as nature intended)
   (Zaak T-30/16)
   (2016/C 106/47)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: M.I. Industries, Inc. (Lincoln, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: T. Elias, Barrister, B. Cookson, Solicitor)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Natural Instinct Ltd (Camberley, Verenigd Koninkrijk)

      Gegevens betreffende de procedure voor het BHIM

      Aanvrager: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken merk: gemeenschapsbeeldmerk met de woordbestanddelen „Natural Instinct Dog and Cat food as nature intended” — inschrijvingsaanvraag nr. 11 438 074

      Procedure voor het BHIM: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het BHIM van 26 november 2015 in zaak R 2944/2014-5

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               toewijzing van oppositie nr. B 002 181 272 ingesteld door verzoekster en afwijzing van inschrijvingsaanvraag nr. 11 438 074 van NIL; subsidiair, verklaring dat verzoekster normaal gebruik van haar gemeenschapsmerken nr. 5 208 418 en nr. 5 208 201 met het oog op oppositie nr. B 002 181 272 heeft bewezen en terugverwijzing van de zaak naar de vijfde kamer van beroep voor beoordeling van de vraagstukken in verband met deze beide merken krachtens artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009; meer subsidiair, terugverwijzing van de zaak als geheel naar de vijfde kamer van beroep;

               —

               verwijzing van verweerder in de kosten van verzoekster in en als gevolg van dit beroep.

      Aangevoerde middelen

               —

               schending van artikel 42, lid 2, van verordening nr. 207/2009;

               —

               schending van regel 22, leden 3 en 4, van verordening nr. 2868/95;

               —

               schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009;

               —

               schending van artikel 75 van verordening nr. 207/2009.


title: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 7 oktober 2004 in zaak C-550/03: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Republiek (Niet-nakoming — Richtlijnen 2001/12/EG, 2001/13/EG en 2001/14/EG — Spoorwegen in de Gemeenschap — Ontwikkeling — Vergunningen aan spoorwegondernemingen — Toewijzing van spoorweginfrastuctuurcapaciteit, heffing van rechten voor gebruik van infrastructuur en veiligheidcertificering — Niet-omzetting binnen gestelde termijn)

text:
               4.12.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 300/24

      ARREST VAN HET HOF

   (Zesde kamer)
   van 7 oktober 2004
   in zaak C-550/03: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Republiek (1)

   (Niet-nakoming - Richtlijnen 2001/12/EG, 2001/13/EG en 2001/14/EG - Spoorwegen in de Gemeenschap - Ontwikkeling - Vergunningen aan spoorwegondernemingen - Toewijzing van spoorweginfrastuctuurcapaciteit, heffing van rechten voor gebruik van infrastructuur en veiligheidcertificering - Niet-omzetting binnen gestelde termijn)
   (2004/C 300/50)
   Procestaal: Grieks
   In zaak C-550/03, betreffende een beroep wegens niet-nakoming krachtens artikel 226 EG, ingesteld op 23 december 2003, Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: W. Wils en G. Zavvos) tegen Helleense Republiek (gemachtigde N. Dafniou), heeft het Hof (Zesde kamer), samengesteld als volgt: J.-P. Puissochet, waarnemend voor de president van de Zesde kamer, S. von Bahr, en U Lõmus (rapporteur), rechters; advocaat-generaal: P. Léger; griffier: R. Grass, op 7 oktober 2004 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan de richtlijnen 2001/12/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2001 tot wijziging van richtlijn 91/440/EEG van de Raad betreffende de ontwikkeling van de spoorwegen in de Gemeenschap, 2001/13/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2001 tot wijziging van richtlijn 95/18/EG van de Raad betreffende de verlening van vergunningen aan spoorwegondernemingen, en 2001/14/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2001 inzake de toewijzing van spoorweginfrastuctuurcapaciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur alsmede inzake veiligheidcertificering, is de Helleense Republiek de krachtens deze richtlijnen op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.

               2)

               De Helleense Republiek wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 59 van 6.3.2004.


title: Zaak T-653/15: Beroep ingesteld op 13 november 2015 — Mulvad/Parlement

text:
               8.2.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 48/66

         Beroep ingesteld op 13 november 2015 — Mulvad/Parlement
   (Zaak T-653/15)
   (2016/C 048/74)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Nils Mulvad (Risskov, Denemarken) (vertegenwoordiger: N. Pirc Musar, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Parlement

      Conclusies

               —

               besluit A(2015)8732 C van het Europees Parlement van 14 september 2015 houdende afwijzing van verzoekers confirmatief verzoek om toegang tot bepaalde documenten die informatie bevatten over reiskosten, dagvergoedingen, vergoedingen voor algemene uitgaven en kosten voor personeelsvoorziening van leden van het Europees Parlement, nietig verklaren;

               —

               het Parlement overeenkomstig de artikelen 134 en 140 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht verwijzen in de kosten van verzoeker en in die van eventuele interveniënten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker vijf middelen aan.

               1.

               Eerste middel: schending van artikel 4, lid 1, onder b), van verordening nr. 1049/2001 (1), gelezen in samenhang met artikel 8, onder b), van verordening nr. 45/2001 (2), aangezien de gevraagde persoonsgegevens niet beschermd zijn op grond van het Unierecht.

               2.

               Tweede middel: schending van artikel 4, lid 1, onder b), van verordening nr. 1049/2001, gelezen in samenhang met artikel 8, onder b), van verordening nr. 45/2001, aangezien de toegang tot de gevraagde informatie werd geweigerd, hoewel de voorwaarden voor openbaarmaking waren vervuld.

               3.

               Derde middel: schending van de in de artikelen 2 en 4, juncto artikel 6, lid 3, van verordening nr. 1049/2001 neergelegde algemene verplichting om ieder document afzonderlijk te onderzoeken.

               4.

               Vierde middel: schending van artikel 4, lid 6, van verordening nr. 1049/2001, aangezien de weigering om gedeeltelijke toegang tot de gevraagde documenten te verlenen, niet gerechtvaardigd was.

               5.

               Vijfde middel: schending van de in de artikelen 7, lid 1, en 8, lid 1, van verordening nr. 1049/2001 neergelegde motiveringsplicht, aangezien het Parlement niet op alle argumenten van verzoeker heeft geantwoord.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB L 145, blz. 43).

      (2)  Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2000 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de communautaire instellingen en organen en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB L 8, blz. 1).


title: Zaak T-472/14: Beroep ingesteld op 25 juni 2014 — Joyería Tous/Commissie

text:
               11.8.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 261/47

         Beroep ingesteld op 25 juni 2014 — Joyería Tous/Commissie
   (Zaak T-472/14)
   2014/C 261/74
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Joyería Tous, SA (Lleida, Spanje) (vertegenwoordigers: J. L. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero en A. Lamadrid de Pablo, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het bestreden besluit nietig verklaren, voor zover het pakket maatregelen dat volgens dat besluit de „Spaanse belasting-leaseregeling” vormt, daarin wordt aangemerkt als nieuwe en met de interne markt onverenigbare staatssteun;

               —

               subsidiair, de artikelen 1 en 4 van het bestreden besluit nietig verklaren, waarin de investeerders van de economische samenwerkingsverbanden (ESV’s) worden genoemd als begunstigden van de vermeende steun en als enige adressaten van het bevel tot terugvordering;

               —

               subsidiair, artikel 4 van het bestreden besluit nietig verklaren, voor zover daarin terugvordering van de vermeende steun wordt gelast;

               —

               artikel 4 van het bestreden besluit nietig verklaren, voor zover daarin uitspraak wordt gedaan over de rechtmatigheid van de particuliere overeenkomsten tussen de investeerders en andere entiteiten, en

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten van de onderhavige procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De middelen en voornaamste argumenten komen overeen met die welke reeds zijn aangevoerd in zaak T-700/13, Bankia/Commissie.


title: Zaak T-58/03: Beroep, op 20 februari 2003 ingesteld door Acciaierie e Ferriere Leali Luigi SpA, in liquidatie, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
C 101/48               NL                         Publicatieblad van de Europese Unie                                          26.4.2003
Commissie van de Europese Gemeenschappen door Bioelettri-              De middelen en voornaamste argumenten zijn gelijk aan die
ca SpA, vertegenwoordigd door O. F. Dal Negro, advocaat.               van zaak T-287/01.
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:                    (1 ) PB C 31 van 2.2.2002, blz. 15.
                                                                       (2 ) Nog niet gepubliceerd.
—     primair, te verklaren dat de Commissie van de Europese
      Gemeenschappen Thermie-overeenkomst BM/1007/94
      van 12 december 1994 niet is nagekomen;
—     te verklaren dat de overeenkomst door de schuld van de
      Commissie is beëindigd;
—     In elk geval de Commissie ertoe te veroordelen verzoek-
      ster ter vergoeding van de schade die zij ten gevolge van        Beroep, op 20 februari 2003 ingesteld door Acciaierie e
      de mislukking van het project heeft geleden, de bedragen         Ferriere Leali Luigi SpA, in liquidatie, tegen Commissie
      te betalen die in een afzonderlijk geding zullen worden                         van de Europese Gemeenschappen
      vastgesteld;
—     subsidiair, te verklaren dat Bioelettrica de tot op heden                                   (Zaak T-58/03)
      ontvangen financiering en de interesten daarover, hoe
      dan ook niet aan de Europese Gemeenschappen behoeft
                                                                                (2003/C 101/84)
      terug te betalen;
—     de Commissie te verwijzen in de kosten.                                                   (Procestaal: Italiaans)
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                       Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                                                                       schappen is op 20 februari 2003 beroep ingesteld tegen
                                                                       Commissie van de Europese Gemeenschappen door Acciaierie
Het onderhavige beroep betreft hetzelfde project als dat               e Ferriere Leali Luigi SpA, in liquidatie, vertegenwoordigd door
ten aanzien waarvan de beslissingen tot opzegging van de               G. Vezzoli, G. Belotti en E. S. Piromalli, advocaten.
Commissie in de zaken T-287/01, Bioelettrica/Commissie (1)
en T-42/01, Lurgi AG en Lurgi Spa/Commissie (2) zijn aange-
vochten. In dat verband vat verzoekster de verklaringen van
de Commissie in het kader van genoemd project samen als                Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
volgt:
                                                                       —      primair: de bestreden beschikking nietig te verklaren;
—     op 6 september 2001 verklaarde de Commissie dat de
      overeenkomst was „beëindigd”;                                    —      subsidiair: de verzoekster opgelegde geldboete te verlagen
                                                                              op grond dat handelingen die zij heeft verricht toen zij
—     op 20 november 2001 was zij van mening dat de                           reeds in vereffing was (25 november — 4 december
      overeenkomst nog steeds „voortduurde”;                                  1988), haar niet kunnen worden toegerekend, op grond
                                                                              dat de wegens de duur van de inbreuk op de totale
—     op 1 maart 2002 bevestigde zij dat de overeenkomst nog                  geldboete toegepaste verhoging onjuist is en omdat
      steeds „voortduurde”;                                                   Acciaierie e Ferriere Leali Luigi SpA, in liquidatie, zich in
                                                                              een bijzondere financiële situatie bevindt.
—     op 26 november 2002 verklaarde zij dat de overeenkomst
      was „beëindigd”, echter niet per 26 november 2002, doch          —      verweerster in de kosten te verwijzen.
      reeds per 6 september 2001.
Het Gerecht van eerste aanleg heeft niet onderzocht of de
nieuwe verbreking van de overeenkomst door de Commissie                Middelen en voornaamste argumenten
gegrond was, aangezien het in bovengenoemde zaak T-287/
01 om de rechtmatigheid van de beëindiging van 6 september
2001 ging, die op artikel 8, lid 2, sub f, van bijlage II bij de       Het onderhavige beroep is gericht tegen de beschikking die
Algemene voorwaarden van de overeenkomst was gebaseerd,                reeds in zaak T-27/03, SP/Commissie, is aangevochten. De
terwijl de beëindiging van 26 november 2002 op artikel 8,              middelen en voornaamste argumenten zijn gelijksoortig aan
lid 2, sub d van deze Algemene voorwaarden is gebaseerd.               die in voormelde zaak. Inzonderheid beroept verzoekster
 ---pagebreak--- 26.4.2003             NL                          Publicatieblad van de Europese Unie                                          C 101/49
zich op schending van het recht van verweer en ongelijke               verzoeksters formeel een klacht tegen de oprichting van
behandeling, omdat verzachtende omstandigheden bij ver-                Opodo in wegens schending van de artikelen 81 en 82 EG-
zoekster niet, maar bij een andere bij de procedure betrokken          Verdrag. In de bestreden beschikking wijst de Commissie deze
onderneming wel in aanmerking zijn genomen.                            klacht af.
                                                                       Tot staving van hun verzoek stellen verzoeksters een kennelijke
                                                                       beoordelingsfout en schending van de verplichting van de
                                                                       Commissie klachten naar behoren te onderzoeken wat het
                                                                       risico van een onderling afgestemde gedraging in de zin van
                                                                       artikel 81, lid 1, EG-Verdrag betreft.
Beroep, op 19 februari 2003 ingesteld door TQ3 Travel
Solutions GmbH en TQ3 Travel Solutions EMEA GmbH
   tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen                      Opodo is een gemeenschappelijk verkoopbureau, dat is opge-
                                                                       richt door concurrenten die het grootste deel van de lucht-
                                                                       vaartsector vertegenwoordigen, en deze luchtvaartmaatschap-
                        (Zaak T-59/03)                                 pijen volgens verzoeksters volop gelegenheid biedt om hun
                                                                       prijzen op elkaar af te stemmen. Volgens verzoeksters heeft
                                                                       de Commissie zich schuldig gemaakt aan een kennelijke
                       (2003/C 101/85)                                 beoordelingsfout toen zij tot de conclusie kwam dat de
                                                                       ondernemingen ervoor zullen zorgen dat Opodo niet wordt
                                                                       gebruikt voor de uitwisseling van commercieel gevoelige
                       (Procestaal: Engels)                            informatie en dat Opodo niet zal worden gebruikt als een
                                                                       middel voor de aandeelhouders om hun mededingingsgedrag
                                                                       op elkaar af te stemmen. Verzoeksters stellen voorts schending
                                                                       van de verplichting van de Commissie klachten naar behoren
                                                                       te onderzoeken, schending van verzoeksters’ recht een ant-
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-              woord op hun klacht te ontvangen, en kennelijke beoordelings-
schappen is op 19 februari 2003 beroep ingesteld tegen                 fout ten aanzien van de verstoring van de mededinging in de
Commissie van de Europese Gemeenschappen door TQ3                      distributie van vliegbiljetten in de zin van artikel 81, lid 1, EG-
Travel Solutions GmbH, Bremen, Duitsland, en TQ3 Travel                Verdrag.
Solutions EMEA GmbH, Bremen, Duitsland, vertegenwoordigd
door T. Jestaedt, C. Thomas en T. Loest, advocaten.
                                                                       Volgens verzoeksters ging de Commissie voorbij aan het
Verzoeksters concluderen dat het het Gerecht behage:                   bijzondere punt in de klacht dat Opodo artikel 81, lid 1, EG-
                                                                       Verdrag heeft geschonden omdat Opodo ertoe strekte om en
                                                                       tot gevolg zou hebben de luchtvaartmaatschappijen in staat
—    nietig te verklaren de beschikking van de Commissie van           te stellen de distributie van vliegbiljetten gezamenlijk te
     9 december 2002 houdende afwijzing van verzoeksters               controleren, waardoor zelfstandige reisbureaus uit de markt
     klacht in zaak COMP/A.38321D2-TQ3 Travel Solutions                zouden worden geconcurreerd.
     GmbH/Opodo Limited;
—    de Commissie te verwijzen in de kosten.
                                                                       Ten slotte stellen verzoeksters schending van de verplichting
                                                                       van de Commissie klachten naar behoren te onderzoeken, een
                                                                       onjuiste rechtsopvatting en een kennelijke beoordelingsfout
                                                                       wat de discriminatie in de zin van artikel 82, tweede alinea,
Middelen en voornaamste argumenten                                     EG-Verdrag betreft.
Verzoeksters zijn actief in de reisbureausector, in het bijzonder      Volgens verzoeksters heeft de Commissie de in de klacht
op het gebied van diensten voor zakenreizen per vliegtuig en           verstrekte prijsvergelijkingen die wijzen op discriminatie, niet
verwante diensten.                                                     naar behoren onderzocht. Verzoeksters stellen dat de Commis-
                                                                       sie blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door
                                                                       zich op het standpunt te stellen dat de weigering van lager
Op 3 november 2000 werd een joint venture tot oprichting               geprijsde vliegbiljetten kan worden gerechtvaardigd doordat
van Opodo Limited, een on-linereisportaal van negen van de             verzoeksters zich richten tot zakenlui, en een beoordelingsfout
grootste Europese luchtvaartmaatschappijen bij de Commissie            heeft gemaakt door de relevantie van de prijsvergelijkingen te
aangemeld. Na de bekendmaking van de Commissie waarin de               verwerpen.
door de aanmelders voorgestelde ondernemingen werden
genoemd en de Commissie haar voornemen kenbaar maakte
vergunning voor de joint venture te verlenen, diende een van


title: Zaak C-40/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Düsseldorf (Duitsland) op 26 januari 2017 — Fashion ID GmbH & Co.KG/Verbraucherzentrale NRW eV

text:
               10.4.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/22

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Düsseldorf (Duitsland) op 26 januari 2017 — Fashion ID GmbH & Co.KG/Verbraucherzentrale NRW eV
   (Zaak C-40/17)
   (2017/C 112/32)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Partijen in het hoofdgeding

      Appellante: Fashion ID GmbH & Co.KG

      Geïntimideerde: Verbraucherzentrale NRW eV

      Andere partijen: Facebook Ireland Limited, Landesbeauftragte für Datenschutz und Informationsfreiheit Nordrhein-Westfalen

      Prejudiciële vragen

               1.

               Staat de regeling van de artikelen 22, 23 en 24 van richtlijn 95/46/EG van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (1) in de weg aan een nationale regeling die, naast de bevoegdheden tot optreden van de gegevensbeschermingsautoriteiten en de beroepsmogelijkheden van de betrokkenen, ook voorziet in de bevoegdheid voor verenigingen van algemeen nut die consumentenbelangen behartigen om in geval van inbreuken op te treden tegen de inbreukmaker?
               Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord:

               2.

               Is in een geval als het onderhavige, waarin iemand in zijn website programmeercode integreert die de browser van de gebruiker content van een derde doet opvragen en daartoe persoonsgegevens aan de derde doet toekomen, de persoon die deze code integreert de „voor de verwerking verantwoordelijke” in de zin van artikel 2, onder d), van richtlijn 95/46/EG van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB L 281 van 23 november 1995, blz. 31), wanneer hij zelf geen invloed kan uitoefenen op deze gegevensverwerkingshandeling?

               3.

               Indien de tweede vraag ontkennend moet worden beantwoord: moet artikel 2, onder d), van richtlijn 95/46/EG betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens aldus worden uitgelegd, dat het de aansprakelijkheid en verantwoordelijkheid in die zin uitputtend regelt dat het in de weg staat aan een civielrechtelijke vordering tegen een derde die weliswaar niet de „voor de verwerking verantwoordelijke” is, maar ten grondslag ligt aan de verwerkingshandeling, zonder daarop invloed uit te oefenen?

               4.

               Welk „gerechtvaardigd belang” moet in een geval als het onderhavige in aanmerking worden genomen bij de ingevolge artikel 7, onder f), van richtlijn 95/46/EG te maken afweging? Het belang bij het opnemen van content van derden of het belang van de derde?

               5.

               Tegenover wie moet in een geval als het onderhavige de ingevolge artikel 7, onder a), en artikel 2, onder h), van richtlijn 95/46/EG te geven toestemming worden verleend?

               6.

               Geldt in een situatie als de onderhavige de verplichting tot informatieverstrekking van artikel 10 van richtlijn 95/46/EG ook voor de beheerder van een website die de content van een derde heeft opgenomen en zo ten grondslag ligt aan de verwerking van persoonsgegevens door de derde?

      (1)  PB L 281, blz. 31.