title: Zaak C-50/04: Beroep, op 9 februari 2004 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Portugese Republiek

text:
20.3.2004              NL                        Publicatieblad van de Europese Unie                                            C 71/17
De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert               Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
dat het het Hof behage:
                                                                      —     primair, vast te stellen dat de Portugese Republiek, door
1.    vast te stellen dat de Franse Republiek de verplichtingen             niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast
      niet is nagekomen die op haar rusten krachtens                        te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2000/
                                                                            76/EG van het Europees Parlement en de Raad van
      —     richtlijn 1999/45/EG van het Europees Parlement                 4 december 2000 betreffende de verbranding van afval (1),
            en de Raad van 31 mei 1999 betreffende de                       niet heeft voldaan aan de krachtens artikel 21, lid 1, van
            onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuurs-            deze richtlijn op haar rustende verplichting;
            rechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake de
            indeling, de verpakking en het kenmerken van              —     subsidiair, vast te stellen dat de Portugese Republiek, door
            gevaarlijke preparaten (1), en                                  de Commissie niet onmiddellijk van dergelijke bepalingen
                                                                            in kennis te stellen, niet heeft voldaan aan de krachtens
      —     richtlijn 2001/60/EG van de Commissie van 7 au-                 artikel 21, lid 1, van richtlijn 2000/76/EG op haar
            gustus 2001 tot aanpassing aan de vooruitgang                   rustende verplichting;
            van de techniek van richtlijn 1999/45/EG van het
            Europees Parlement en de Raad betreffende de              —     de Portugese Republiek in de kosten te verwijzen.
            onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuurs-
            rechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake de
            indeling, de verpakking en het kenmerken van
            gevaarlijke preparaten (2),                               Middelen en voornaamste argumenten
      doordat zij niet de wettelijke en bestuursrechtelijke
      bepalingen heeft vastgesteld die nodig zijn om aan die          De termijn voor de omzetting van de richtlijn is verstreken op
      richtlijnen te voldoen, of die bepalingen althans niet aan      28 december 2002.
      de Commissie heeft meegedeeld;
                                                                      (1) PB L 332 van 28.12.2000, blz. 91.
2.    de Franse Republiek te verwijzen in de kosten.
Middelen en voornaamste argumenten
De termijn voor omzetting van beide richtlijnen is op 30 juli         Beroep, op 9 februari 2004 ingesteld door Commissie van
2002 verstreken.                                                      de Europese Gemeenschappen tegen Portugese Republiek
(1) PB L 200, blz. 1.                                                                           (Zaak C-50/04)
(2) PB L 226, blz. 5.
                                                                                (2004/C 71/30)
                                                                      Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                      op 9 februari 2004 beroep ingesteld tegen Portugese Republiek
                                                                      door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-
Beroep, op 6 februari 2004 ingesteld door Commissie van               woordigd door E. Traversa en G. Braga da Cruz als gemachtig-
de Europese Gemeenschappen tegen Portugese Republiek                  den, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
                         (Zaak C-48/04)
                                                                      Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
                          (2004/C 71/29)                              —     vast te stellen dat de Portugese Republiek, door ar-
                                                                            tikel 508, lid 1, van de Código Civil Português (Portugees
                                                                            Burgerlijk Wetboek) te handhaven, niet heeft voldaan aan
                                                                            de verplichtingen die op haar rusten krachtens artikel 1,
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                  lid 2, van richtlijn 84/5/EEG van 30 december 1983
op 6 februari 2004 beroep ingesteld tegen Portugese Republiek               inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der
door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-                    lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke
woordigd door A. Caeiros en M. Konstantinidis als gemachtig-                aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer
den, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.                               van motorrijtuigen aanleiding kan geven (1);
 ---pagebreak--- C 71/18                NL                         Publicatieblad van de Europese Unie                                       20.3.2004
—     de Portugese Republiek in de kosten te verwijzen.                Beroep, op 10 februari 2004 ingesteld door Commissie
                                                                       van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Repu-
                                                                                bliek
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                                (Zaak C-55/04)
Artikel 508 van de Código Civil Português — dat voor het                                        (2004/C 71/32)
geval van objectieve aansprakelijkheid voorziet in maximale
schadevergoedingen die lager zijn dan de minimale dekkingen
die in de Tweede richtlijn motorrijtuigenverzekering voor de
verplichte verzekering zijn vastgesteld — is niet in overeen-          Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
stemming met deze richtlijn.                                           op 10 februari 2004 beroep ingesteld tegen Franse Republiek
                                                                       door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-
                                                                       woordigd door A. Borde als gemachtigde, domicilie gekozen
(1) PB L 8 van 11.1.1984, blz. 17.
                                                                       hebbende te Luxemburg.
                                                                       De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert
                                                                       dat het den Hove behage:
                                                                       1.    vast te stellen dat de Franse Republiek, door niet de
Beroep, op 10 februari 2004 ingesteld door Commissie                         wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen
van de Europese Gemeenschappen tegen Republiek Oos-                          die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2002/11/EG
                              tenrijk                                        van de Raad van 14 februari 2002 betreffende het in
                                                                             de handel brengen van vegetatief teeltmateriaal voor
                          (Zaak C-54/04)                                     wijnstokken en tot intrekking van richtlijn 74/649/
                                                                             EEG (1), of althans de Commissie hiervan niet in kennis te
                                                                             stellen, de krachtens deze richtlijn op haar rustende
                          (2004/C 71/31)                                     verplichtingen niet is nagekomen;
                                                                       2.    de Franse Republiek in de kosten te verwijzen.
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op
10 februari 2004 beroep ingesteld tegen Republiek Oostenrijk
door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-               Middelen en voornaamste argumenten
woordigd door Ulrich Wölker en Gregorio Valero Jordana,
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
                                                                       De termijn voor de omzetting van de richtlijn is op 23 februari
                                                                       2003 verstreken.
Verzoekster concludeert dat het het Hof behage:
1.    vast te stellen dat de Republiek Oostenrijk de verplichtin-      (1) PB L 53 van 23.2.2002, blz. 20.
      gen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens
      richtlijn 2001/80/EG van het Europees Parlement en de
      Raad van 23 oktober 2001 inzake de beperking van de
      emissies van bepaalde verontreinigende stoffen in de
      lucht door grote stookinstallaties (1), doordat zij niet
      de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen heeft
      vastgesteld die nodig zijn om de richtlijn om te zetten, of
      die bepalingen niet aan de Commissie heeft meegedeeld;           Beroep, op 11 februari 2004 ingesteld door Commissie
                                                                       van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Repu-
2.    de Republiek Oostenrijk te verwijzen in de kosten.                                              bliek
                                                                                (Zaak C-59/04)
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                                (2004/C 71/33)
De termijn voor omzetting van de richtlijn is op 27 november
2002 verstreken.
                                                                       Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                       op 11 februari 2004 beroep ingesteld tegen Franse Republiek
(1) PB L 309, blz. 1.                                                  door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-
                                                                       woordigd door K. Banks, domicilie gekozen hebbende te
                                                                       Luxemburg.


title: Zaak T-72/09: Beroep ingesteld op 18 februari 2009 — Pilkington Group / Commissie

text:
               1.5.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 102/24

         Beroep ingesteld op 18 februari 2009 — Pilkington Group / Commissie
   (Zaak T-72/09)
   2009/C 102/38
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: Pilkington Group Ltd (St Helens, Verenigd Koninkrijk), Pilkington Automotive Ltd (Lathom, Verenigd Koninkrijk), Pilkington Automotive Deutschland GmbH (Witten, Duitsland), Pilkington Holding GmbH (Gelsenkirchen, Duitsland), Pilkington Italia SpA (San Salvo, Italië) (vertegenwoordigers: J. Scott, S. Wisking en K. Fountoukakos-Kyriakakos, Solicitors)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van artikel 1, sub c, van de beschikking of, subsidiair, nietigverklaring van artikel 1, sub c, voor zover daarin is bepaald dat Pilkington artikel 81 EG en artikel 53 EER heeft geschonden vóór januari 1999;

               —

               nietigverklaring van artikel 2, sub c, van de beschikking en/of aanzienlijke vermindering van de geldboete;

               —

               verwijzing van de Commissie in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoeksters vorderen krachtens artikel 230 EG gedeeltelijke nietigverklaring van beschikking C(2008) 6815 van de Commissie van 12 november 2008 (zaak COMP/39.125 — Autoglas), in het bijzonder van artikel 1, sub c, daarvan, volgens hetwelk verzoeksters artikel 81 EG en artikel 53 EER hebben geschonden door van 10 maart 1998 tot en met 3 september 2002 deel te nemen aan een geheel van overeenkomsten en/of onderling afgestemde feitelijke gedragingen in de sector automobielglas in de EER of, subsidiair, nietigverklaring van artikel 1, sub c, van de bestreden beschikking voor zover daarin is bepaald dat verzoeksters artikel 81 EG en artikel 53 EER hebben geschonden vóór 15 januari 1999. Bovendien en bijgevolg vorderen verzoeksters de nietigverklaring van artikel 2, sub c, van de bestreden beschikking, waarbij verzoeksters hoofdelijk en gezamenlijk een geldboete van 370 miljoen EUR is opgelegd en/of een aanzienlijke vermindering van die geldboete.
   Verzoeksters beroepen zich ter onderbouwing van hun beroep op elf middelen. Drie daarvan betreffen ernstige vergissingen in de in de beslissing gedane feitelijke kwalificatie van de inbreukmakende handeling, zeven hebben betrekking op vergissingen bij de vaststelling van de geldboete, en het laatste middel gaat over het feit dat de omstandigheden van de zaak als een geheel zouden rechtvaardigen dat het Hof zijn volledige rechtsmacht uitoefent om de geldboete aanzienlijk te verminderen.
   Verzoeksters betogen in de eerste plaats dat de Commissie artikel 81 EG en artikel 53 EER en/of verordening (EG) nr. 1/2003 (1) heeft geschonden door de aard van enige inbreukmakende handeling onjuist te beoordelen en dus de ernst ervan aanzienlijk te overdrijven. In het bijzonder heeft de Commissie de inbreukmakende handeling in wezen verkeerd gekwalificeerd, aangezien deze geen echte mededingingsregeling met vooraf bepaalde regels was, en evenmin was ingegeven door een marktbrede doelstelling.
   Verzoeksters voeren in de tweede plaats aan dat de Commissie artikel 81 EG en artikel 53 EER en/of verordening nr. 1/2003 heeft geschonden door de duur van enige inbreukmakende handeling door verzoeksters onjuist te beoordelen, meer bepaald door te concluderen dat zij vanaf 10 maart 1998 deelnamen aan één enkele en voortdurende inbreuk.
   Verzoeksters betogen in de derde plaats dat de Commissie artikel 81 EG en artikel 53 EER en/of verordening nr. 1/2003 heeft geschonden door de omvang van verzoeksters’ individuele aandelen in enige inbreukmakende handeling onjuist te beoordelen en aanzienlijk te overdrijven.
   In de vierde plaats is aangevoerd dat de Commissie artikel 81 EG en artikel 53 EER en/of artikel 23, lid 2, van verordening nr. 1/2003 en/of de richtsnoeren inzake geldboeten (2) heeft geschonden door een geldboete op te leggen die gelet op de algemene aard van de in de beschikking beschreven handeling kennelijk buitensporig is, in het bijzonder door het percentage van de relevante verkopen die in aanmerking worden genomen bij de berekening van de geldboete overeenkomstig de punten 19 tot en met 23 van de geldboete, vast te stellen op 16 %.
   Verzoeksters beweren in de vijfde plaats dat de Commissie als een gevolg van de in het hierboven samengevatte tweede middel beschreven vergissing ook artikel 81 EG en artikel 53 EER en/of artikel 23, lid 2, van verordening nr. 1/2003 en/of de richtsnoeren inzake geldboeten heeft geschonden door het basisbedrag van de aan verzoeksters opgelegde geldboete te berekenen aan de hand van een vermenigvuldigingsfactor voor de duur van 4,5 jaar.
   Verzoeksters betogen in de zesde plaats dat de Commissie ook artikel 81 EG en artikel 53 EER en/of artikel 23, lid 2, van verordening nr. 1/2003 en/of de richtsnoeren inzake geldboeten heeft geschonden door geen rekening te houden met relevante verzachtende omstandigheden met betrekking tot verzoeksters bij de vaststelling van de aan hen opgelegde geldboete.
   In de zevende plaats stellen verzoeksters dat de Commissie artikel 81 EG en artikel 53 EER en/of artikel 253 EG en/of verordening nr. 1/2003 en/of de richtsnoeren inzake geldboeten heeft geschonden door een ongeschikt relevant verkoopcijfer te gebruiken bij de berekening van de aan verzoeksters opgelegde geldboete.
   Verzoeksters voeren in de achtste plaats aan dat de Commissie artikel 81 EG en artikel 53 EER en/of verordening nr. 1/2003 en/of de richtsnoeren inzake geldboeten heeft geschonden door verzoeksters een geldboete op te leggen die, ongeacht de beweringen in een van de hierboven samengevatte middelen, gelet op de algemene omstandigheden van de zaak kennelijk onevenredig is.
   In de negende plaats betogen verzoeksters dat de Commissie artikel 81 EG en artikel 53 EER en/of verordening nr. 1/2003 en/of de richtsnoeren inzake geldboeten heeft geschonden doordat de aan verzoeksters opgelegde geldboete in wezen buitensporig is gelet op de krachtens het gemeenschapsrecht op de Commissie rustende verplichting om partijen gelijk te behandelen bij de oplegging van geldboeten krachtens artikel 23 van verordening nr. 1/2003.
   Verzoeksters voeren in de tiende plaats aan dat de Commissie artikel 81 EG en artikel 53 EER en/of artikel 23, lid 2, van verordening nr. 1/2003 en punt 32 van de richtsnoeren inzake geldboeten heeft geschonden door verzoeksters een geldboete op te leggen die de door voormelde bepalingen vastgestelde drempel te boven gaat.
   Verzoeksters beweren in de elfde plaats dat de aan hen opgelegde geldboete hoe dan ook kennelijk onevenredig, buitensporig en ongeschikt is en vorderen daarom dat het Hof zijn volledige rechtsmacht uitoefent krachtens artikel 229 EG en artikel 31 van verordening nr. 1/2003 om het niveau van de geldboete opnieuw te onderzoeken en deze daarbij aanzienlijk te verminderen.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (PB 2003, L 1, blz. 1).

      (2)  Richtsnoeren voor de berekening van geldboeten die uit hoofde van artikel 23, lid 2, sub a, van verordening (EG) nr. 1/2003 worden opgelegd (PB 2006 C 210, blz. 2).


title: Beschikking van de president van het Gerecht van eerste aanleg van 15 januari 2001 in zaak T-236/00 R: G. Stauner e.a. tegen Europees Parlement en Commissie van de Europese Gemeenschappen (Procedure in kort geding — Kaderakkoord over de betrekkingen tussen het Europees Parlement en de Commissie — Artikel 197 EG — Ontvankelĳkheid)

text:
C 134/22                NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                        5.5.2001
woordigd door D. Fosselard, advocaat te Brussel, domicilie                            BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT
gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van Arendt en                          VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
Medernach, advocaten aldaar, Rue Mathias Hardt 8-10, tegen
Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden:
M.-J. Jonczy en E. Paasivirta), betreffende een verzoek om                                       van 15 januari 2001
nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 23 maart
2000 tot beëindiging van de met verzoekster gesloten overeen-
komst tot uitvoering van het project Dionysos, heeft het                 in zaak T-236/00 R: G. Stauner e.a. tegen Europees
Gerecht (Vierde kamer), samengesteld als volgt: P. Mengozzi,             Parlement en Commissie van de Europese Gemeenschap-
kamerpresident, V. Tiili en R. M. Moura Ramos, rechters;                                                   pen
griffier: H. Jung, op 9 januari 2001 een beschikking gegeven
waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                         (Procedure in kort geding — Kaderakkoord over de betrekkin-
1)    Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.
                                                                         gen tussen het Europees Parlement en de Commissie —
                                                                                Artikel 197 EG — Ontvankelijkheid)
2)    Verzoekster wordt verwezen in de kosten, de op de procedure in
      kort geding gevallen kosten daaronder begrepen.
                                                                                (2001/C 134/49)
(1) PB C 233 van 12.8.2000.
                                                                                (Procestaal: Duits)
                                                                         In zaak T-236/00 R, G. Stauner, wonende te Wolfratshausen
             BESCHIKKING VAN HET GERECHT                                 (Duitsland), F. Blak, wonende te Næstved (Denemarken),
                     VAN EERSTE AANLEG                                   J.-P. Bonde, wonende te Bagsværd (Denemarken), T. Bouwman,
                                                                         wonende te Eindhoven (Nederland), K. M. Buitenweg, wonende
                        van 10 januari 2001                              te Amsterdam (Nederland), M. Camre, wonende te
                                                                         Kopenhagen, R. van Dam, wonende te Rotterdam (Nederland),
                                                                         M. Ebner, wonende te Bolzano (Italië), C. Heaton-Harris,
in zaak T-153/00: Spain Pharma S.A tegen Commissie van                   wonende te Kettering Northants (Verenigd Koninkrijk), L. van
               de Europese Gemeenschappen (1)                            der Laan, wonende te Brussel, J. Lagendijk, wonende te
                                                                         Rotterdam, N. Maes, wonende te Sinaai (België), F.-X. Mayer,
   (Beroep wegens nalaten — Afdoening zonder beslissing)                 wonende te Landau/Isar (Duitsland), F. E. Müller, wonende te
                                                                         Bruck (Oberpfalz) (Duitsland), A. Radwan, wonende te Rot-
                          (2001/C 134/48)                                tach-Egern (Duitsland), A. de Roo, wonende Amsterdam,
                                                                         H. Rühle, wonende te Stuttgart (Duitsland), U. Schleicher,
                                                                         wonende te München (Duitsland), I. Schöring, wonende te
                         (Procestaal: Spaans)                            Gävle (Zweden), E. O. Seppänen, wonende te Helsinki, B. Staes,
                                                                         wonende te Antwerpen (België), C. Turmes, wonende te Esch-
In zaak T-153, Spain Pharma A.S., gevestigd te Madrid,                   sur-Alzette (Luxemburg), leden van het Europees Parlement,
vertegenwoordigd door R. Gutiérez Sánchez, advocaat te                  vertegenwoordigd door J. Sedemund en T. Lübbig, advocaten
Madrid, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore              te Berlijn, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten
van Molitor, Feltgen & Harpes, advocaten aldaar, Boulevard de            kantore van M. di Stefano, advocaat aldaar, Avenue de la
la Pétrusse 55, tegen Commissie van de Europese Gemeen-                  Gare 49, tegen Europees Parlement (gemachtigden: C. Pennera
schappen (gemachtigde: E. Gippini Fournier), betreffende een             en M. Berger) en Commissie van de Europese Gemeenschappen
verzoek om vast te stellen dat de Commissie in strijd met het            (gemachtigden: U. Wölker en X. Lewis), betreffende een
Verdrag heeft nagelaten een uitspraak te doen op een klacht              verzoek om opschorting van de tenuitvoerlegging van, ener-
betreffende gestelde schendingen van de artikelen 81 en 82               zijds, de punten 17 en 29 van het kaderakkoort van 5 juli
EG, heeft het Gerecht (Tweede kamer), samengesteld als volgt:            2000 over de betrekkingen tussen het Europees Parlement en
A.W:H. Meij, kamerpresident, en A. Potocki en J. Pirrung,                de Commissie, en anderzijds, bijlage III bij dat kaderakkoord,
rechters; griffier: H. Jung, op 10 januari 2001 een beschikking          heeft de president van het Gerecht, op 15 januari 2001 een
gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:                              beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:
1)    Op het beroep behoeft niet te worden beslist.                      1)     Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.
2)    Elk der partijen zal haar eigen kosten dragen.
                                                                         2)     De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.
(1) PB C 247 van 26.8.2000.


title: Zaak F-56/15: Beroep ingesteld op 17 april 2015 — ZZ en ZZ/Commissie

text:
               29.6.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 213/46

         Beroep ingesteld op 17 april 2015 — ZZ en ZZ/Commissie
   (Zaak F-56/15)
   (2015/C 213/74)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partijen: ZZ en ZZ (vertegenwoordigers: S. Orlandi en T. Martin, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van de besluiten om de aanpassingscoëfficiënt te verminderen die wordt toegepast op het pensioen van de in Denemarken woonachtige verzoekers, zoals deze vermindering volgt uit hun pensioenafrekening over de maand juni 2014 en vergoeding van de immateriële schade die zij zouden hebben geleden als gevolg van afwijkende en tegenstrijdige informatie ter motivering van de bestreden besluiten

      Conclusies van de verzoekende partijen

               —

               nietigverklaring van de besluiten vervat in de pensioenafrekeningen over juni 2014 waarbij de op verzoekers’ pensioen toepasselijke aanpassingscoëfficiënt met ingang van 1 januari 2014 is verminderd;

               —

               veroordeling van de Europese Commissie tot betaling van de kosten van de procedure alsmede tot betaling van een ex aequo et bono vastgesteld bedrag ter vergoeding van de geleden immateriële schade.


title: Arrest van het Gerecht van Eerste Aanleg van 13 april 2005 in zaak T-353/02: Duarte y Beltrán, SA tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) (Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag tot inschrijving van woordmerk INTEA als gemeenschapsmerk — Oudere nationale woordmerken INTESA — Weigering van inschrijving — Relatieve weigeringsgrond — Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94)

text:
               25.6.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 155/13

      ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG

   van 13 april 2005
   in zaak T-353/02: Duarte y Beltrán, SA tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag tot inschrijving van woordmerk INTEA als gemeenschapsmerk - Oudere nationale woordmerken INTESA - Weigering van inschrijving - Relatieve weigeringsgrond - Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94)
   (2005/C 155/25)
   Procestaal: Spaans
   In zaak T-353/02, Duarte y Beltrán, SA, gevestigd te Santander (Spanje), aanvankelijk vertegenwoordigd door N. Moya Fernández en vervolgens door J. Calderón Chavero en T. Villate Consonni, advocaten, tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM), (gemachtigden: G. Schneider en P. Jurado Montejano), andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM: Mirato SpA, gevestigd te Novare (Italië), betreffende een beroep tot vernietiging van de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 6 augustus 2002 (zaak R 407/2001-2) inzake een oppositieprocedure tussen Duarte y Beltrán, SA en Mirato SpA, heeft het Gerecht (Tweede kamer), samengesteld als volgt: J. Pirrung, kamerpresident, N. J. Forwood en I. Pelikánová, rechters, griffier: B. Pastor, adjunct-griffier, op 13 april 2005 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Verzoekster wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 44 van 22.2.2003.


title: Zaak C-601/12 P: Hogere voorziening ingesteld op 20 december 2012 door Ningbo Yonghong Fasteners Co. Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 10 oktober 2012 in zaak T-150/09, Ningbo Yonghong Fasteners Co. Ltd/Raad van de Europese Unie

text:
               9.3.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 71/8

         Hogere voorziening ingesteld op 20 december 2012 door Ningbo Yonghong Fasteners Co. Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 10 oktober 2012 in zaak T-150/09, Ningbo Yonghong Fasteners Co. Ltd/Raad van de Europese Unie
   (Zaak C-601/12 P)
   2013/C 71/14
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Ningbo Yonghong Fasteners Co. Ltd (vertegenwoordigers: F. Graafsma en J. Cornelis, advocaten)

      Andere partijen in de procedure: Raad van de Europese Unie, Europese Commissie en European Industrial Fasteners Institute AISBL (EIFI)

      Conclusies

               —

               het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 10 oktober 2012 in zaak T-150/09, Ningbo Yonghong Fasteners Co. Ltd/Raad, houdende verwerping van het beroep tot nietigverklaring van verordening (EG) nr. 91/2009 (1) van de Raad van 26 januari 2009 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op bepaalde soorten ijzeren of stalen bevestigingsmiddelen van oorsprong uit de Volksrepubliek China, vernietigen;

               —

               verordening (EG) nr. 91/2009 van de Raad van 26 januari 2009 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op bepaalde soorten ijzeren of stalen bevestigingsmiddelen van oorsprong uit de Volksrepubliek China, nietig verklaren voor zover zij betrekking heeft op rekwirante;

               —

               de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten die rekwirante in deze hogere voorziening en in de procedure voor het Gerecht in zaak T-150/09 zijn opgekomen.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwirante betoogt dat het Gerecht in zijn overwegingen over het eerste middel dat zij voor het Gerecht had aangevoerd, blijk heeft gegeven van verschillende onjuiste rechtsopvattingen en ook het bewijsmateriaal verkeerd heeft opgevat. Zij vordert om die reden vernietiging van het bestreden arrest. Verder betoogt zij dat de feiten waarop het eerste middel is gebaseerd, voldoende zijn bewezen, zodat het Hof van Justitie dat middel kan afdoen. Rekwirante komt alleen op tegen de overwegingen van het Gerecht over het (oorspronkelijke) eerste middel en voert daartoe drie grieven aan.
   Ten eerste wordt de termijn van drie maanden bedoeld in artikel 2, lid 7, sub c, tweede alinea, van verordening (EG) nr. 384/96 (2) van 22 december 1995 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (hierna: „basisverordening”) in het bestreden arrest volledig uitgehold doordat in dat arrest een criterium „enig plausibele veronderstelling” wordt gehanteerd als gevolg waarvan die termijn van drie maanden niet van toepassing zou zijn. Daardoor is artikel 2, lid 7, sub c, tweede alinea, van de basisverordening in het bestreden arrest op een juridisch ongeoorloofde wijze uitgelegd, daar een uitlegger niet mag uitgaan van een lezing waardoor hele bepalingen of alinea’s overbodig of nutteloos worden.
   Ten tweede is in het bestreden arrest bij het onderzoek van de rechtsgevolgen van niet-inachtneming van een procedurele termijn een onjuiste maatstaf gehanteerd en is als gevolg daarvan aan rekwirante een onredelijke bewijslast opgelegd. Indien in het bestreden arrest de juiste maatstaf was gehanteerd — maatstaf die door het Hof van Justitie in eerdere zaken is uiteengezet — zou dit tot de conclusie hebben geleid dat de niet-inachtneming van de procedurele termijn nietigverklaring van de bestreden verordening rechtvaardigde.
   Ten slotte heeft het Gerecht in zijn conclusies de voor hem aangedragen feiten en bewijzen onjuist opgevat.

      (1)  PB L 29, blz. 1.

      (2)  PB L 56, blz. 1.


title: Arrest van het Gerecht van Eerste Aanleg van 13 juli 2005 in zaak T-5/04, Carlo Scano tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Ambtenaren — Intern vergelijkend onderzoek — Meerkeuzevragen — Weigering van jury om bepaalde vragen te neutraliseren — Gelijke behandeling — Beginsel van behoorlijk bestuur — Omvang van rechterlijke toetsing — Beroep tot nietigverklaring — Beroep tot schadevergoeding)

text:
               17.9.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 229/15

      ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG

   van 13 juli 2005
   in zaak T-5/04, Carlo Scano tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)

   (Ambtenaren - Intern vergelijkend onderzoek - Meerkeuzevragen - Weigering van jury om bepaalde vragen te neutraliseren - Gelijke behandeling - Beginsel van behoorlijk bestuur - Omvang van rechterlijke toetsing - Beroep tot nietigverklaring - Beroep tot schadevergoeding)
   (2005/C 229/31)
   Procestaal: Frans
   In zaak T-5/04, Carlo Scano, ambtenaar van de Commissie van de Europese Gemeenschappen, wonende te Brussel (België), vertegenwoordigd door M.-A. Lucas, advocaat, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigde: J. Currall, bijgestaan door D. Waelbroeck, advocaat, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg), betreffende enerzijds een verzoek tot nietigverklaring van het besluit van de jury van vergelijkend onderzoek COM/PA/02 georganiseerd voor de overgang van categorie B naar categorie A waarbij verzoekers resultaat voor de preselectieproeven is vastgesteld en is geweigerd, hem tot het mondeling examen van dat vergelijkend onderzoek toe te laten, van de latere bevestigende besluiten, van de lijst van geschikte kandidaten van dat vergelijkend onderzoek in het vakgebied waarvoor verzoeker examen heeft afgelegd, en van elk besluit dat op basis daarvan zal worden genomen, en anderzijds een vordering tot schadevergoeding, heeft het Gerecht (Vierde kamer), samengesteld als volgt: H. Legal, kamerpresident, P. Mengozzi en I. Wiszniewska-Białecka, rechters; griffier: I. Natsinas, administrateur, op 13 juli 2005 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Elk der partijen zal de eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 59, van 6.3.2004.


title: ARREST VAN HET HOF (Vijfde Kamer) van 29 januari 1998 in zaak C-315/96 (verzoek van het Finanzgericht Hamburg om een prejudiciële beslissing): Lopex Export GmbH tegen Hauptzollamt Hamburg-Jonas (Douanerecht - Indeling van goederen - Verordening tot wijziging van indeling - Eerdere bindende tariefinlichting - Geldigheid)

text:
C 72/4                 NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      7.3.98
                   ARREST VAN HET HOF                                                 ARREST VAN HET HOF
                         (Vijfde Kamer)                                                     (Vijfde Kamer)
                      van 29 januari 1998                                                van 29 januari 1998
in zaak C-161/96 (verzoek van het Bundesfinanzhof om                in zaak C-315/96 (verzoek van het Finanzgericht Ham-
een prejudicieÈle beslissing): Südzucker Mannheim/Ochsen-           burg om een prejudicieÈle beslissing): Lopex Export GmbH
          furt AG tegen Hauptzollamt Mannheim (1)                              tegen Hauptzollamt Hamburg-Jonas (1)
(Gemeenschappelijke ordening der markten in de sector
                                                                    (Douanerecht Ð Indeling van goederen Ð Verordening tot
suiker Ð Niet-vervulling van douaneformaliteiten bij
                                                                    wijziging van indeling Ð Eerdere bindende tariefinlichting
uitvoer uit Gemeenschap Ð Gevolgen Ð Evenredigheids-
                                                                                Ð Geldigheid)
                            beginsel)
                          (98/C 72/06)                                                       (98/C 72/07)
                       (Procestaal: Duits)                                                (Procestaal: Duits)
   (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt
               in de Jurisprudentie van het Hof)                       (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt
                                                                                in de Jurisprudentie van het Hof)
In zaak C-161/96, betreffende een verzoek aan het Hof
krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van het Bundes-
finanzhof, in het aldaar aanhangig geding tussen Südzuk-            In zaak C-315/96, betreffende een verzoek aan het Hof
ker Mannheim/Ochsenfurt AG en Hauptzollamt Mann-                    krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van het Finanz-
heim, betreffende een prejudicieÈle beslissing over de geldig-      gericht Hamburg (Duitsland), in het aldaar aanhangig
heid van Verordening (EEG) nr. 2670/81 van de                       geding tussen Lopex Export GmbH en Hauptzollamt
Commissie van 14 september 1981 tot vaststelling van uit-           Hamburg-Jonas, betreffende een prejudicieÈle beslissing
voeringsbepalingen voor de productie buiten de quota in             over de geldigheid van artikel 13, eerste alinea, eerste
de sector suiker (PB L 262 van 16.9.1981, blz. 14), juncto          streepje, van Verordening (EEG) nr. 1715/90 van de Raad
Verordening (EEG) nr. 3183/80 van de Commissie van                  van 20 juni 1990 betreffende de inlichtingen die door de
3 december 1980 houdende gemeenschappelijke uitvoe-                 douaneautoriteiten van de lidstaten worden verstrekt op
ringsbepalingen inzake het stelsel van invoer-, uitvoer- en         het gebied van de indeling van goederen in de douaneno-
voorfixatiecertificaten voor landbouwproducten (PB L 338            menclatuur (PB L 160 van 26.6.1990, blz. 1) en de aan de
van 13.12.1980, blz. 1), heeft het Hof (Vijfde Kamer),              eventuele ongeldigheid van die bepaling te verbinden con-
samengesteld als volgt: C. Gulmann, kamerpresident, J. C.           sequenties, heeft het Hof (Vijfde Kamer), samengesteld als
Moitinho de Almeida (rapporteur), D. A. O. Edward, P.               volgt: C. Gulmann (rapporteur), kamerpresident, J. C.
Jann en L. Sevón, rechters; advocaat-generaal: P. LeÂger;           Moitinho de Almeida, D. A. O. Edward, J.-P. Puissochet
griffier: H. A. Rühl, hoofdadministrateur, op 29 januari            en P. Jann, rechters; advocaat-generaal: P. LeÂger; griffier:
1998 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als                H. A. Rühl, hoofdadministrateur, op 29 januari 1998 een
volgt:                                                              arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
Bij onderzoek van de gestelde vraag is niet gebleken van            Bij toetsing van artikel 13, eerste alinea, eerste streepje,
feiten of omstandigheden die de geldigheid van Verorde-             van Verordening (EEG) nr. 1715/90 van de Raad van
ning (EEG) nr. 2670/81 van de Commissie van 14 septem-              20 juni 1990 betreffende de inlichtingen die door de doua-
ber 1981 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen voor            neautoriteiten van de lidstaten worden verstrekt op het
de productie buiten de quota in de sector suiker, juncto            gebied van de indeling van goederen in de douanenomen-
Verordening (EEG) nr. 3183/80 van de Commissie van                  clatuur, aan de beginselen van bescherming van het gewet-
3 september 1980 houdende gemeenschappelijke uitvoe-                tigd vertrouwen en rechtszekerheid, is niet gebleken van
ringsbepalingen inzake het stelsel van invoer-, uitvoer- en         feiten of omstandigheden die de geldigheid van die bepa-
voorfixatiecertificaten voor landbouwproducten, kunnen              ling kunnen aantasten.
aantasten.
                                                                    (1) PB C 336 van 9.11.1996.
(1) PB C 197 van 6.7.1996.


title: Zaak F-118/10: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 2 oktober 2012 — Psarras/ENISA (Openbare dienst — Tewerkstelling — Overplaatsing — Dienstbelang — Verlof om redenen van persoonlijke aard)

text:
               9.2.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 38/30

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 2 oktober 2012 — Psarras/ENISA
   (Zaak F-118/10) (1)

   (Openbare dienst - Tewerkstelling - Overplaatsing - Dienstbelang - Verlof om redenen van persoonlijke aard)
   2013/C 38/56
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Aristidis Psarras (Heraklion, Griekenland) (vertegenwoordigers: aanvankelijk É. Boigelot en S. Woog, advocaten, vervolgens É. Boigelot, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Agentschap voor netwerk- en informatiebeveiliging (vertegenwoordigers: E. Maurage, gemachtigde, bijgestaan door D. Waelbroeck en A. Duron, advocaten)

      Voorwerp

   Openbare dienst — Enerzijds, verzoek om nietigverklaring van het besluit om verzoeker te ontheffen van zijn functie als boekhouder van het Agentschap en om een andere persoon in die post aan te stellen. Anderzijds, verzoek om een vergoeding te betalen voor de schade die verzoeker heeft geleden als gevolg van de bestreden besluiten en het psychisch geweld dat hij zou hebben ondervonden.

      Dictum

               1)

               Het besluit van de raad van bestuur van het Europees Agentschap voor netwerk- en informatiebeveiliging van 7 februari 2010 om Psarras met onmiddellijke ingang van zijn functie als boekhouder te ontheffen en om X, begrotingsfunctionaris, voor onbepaalde tijd in de post van boekhouder aan te stellen alsmede het besluit van 1 maart 2010 dat de uitvoerend directeur als gevolg daarvan heeft vastgesteld en waarbij Psarras wordt tewerkgesteld in een nieuwe functie, worden nietig verklaard.

               2)

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               3)

               Het Europees Agentschap voor netwerk- en informatiebeveiliging draagt zijn eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van Psarras.

      (1)  PB C 63 van 26.2.2011, blz. 34.


title: Zaak F-29/13: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 20 oktober 2015 — Drakeford/EMA

text:
               30.11.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 398/80

         Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 20 oktober 2015 — Drakeford/EMA
   (Zaak F-29/13) (1)

   (2015/C 398/96)
   Procestaal: Frans
   De president van de Derde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 207 van 20.7.2013, blz. 57.


title: Zaak T-371/10: Beschikking van het Gerecht van 15 april 2011 — Amor/BHIM — Jablonex Group (AMORIKE)

text:
               11.6.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 173/15

         Beschikking van het Gerecht van 15 april 2011 — Amor/BHIM — Jablonex Group (AMORIKE)
   (Zaak T-371/10) (1)

   2011/C 173/33
   Procestaal: Engels
   De president van de Eerste kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 288 van 23.10.2010.


title: Doorhaling van zaak C-243/96

text:
8 . 2 . 97            NL                    Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 Nr . C 40/ 15
de doorhaling in het register gelast van zaak C-l 34/96 :              Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Groot
Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen                         hertogdom Luxemburg.
Koninkrijk Spanje .
                                                                       (') PB nr . C 247 van 24 . 8 . 1996 .
(') PB nr . C 180 van 22 . 6 . 1996 .
                                                                                Doorhaling van zaak C-243/96 (')
                                                                                ( 97/C 40/37 )
               Doorhaling van zaak C-152/96 (')
                           ( 97/C 40/35 )                              De President van het Hof van Justitie van de Europese
                                                                       Gemeenschappen heeft bij beschikking van 19 november
                                                                       1996 de doorhaling in het register gelast van zaak C-243/96 :
De President van het Hof van Justitie van de Europese
                                                                       Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 12 september
                                                                       Koninkrijk België .
1996 de doorhaling in het register gelast van zaak C- 152/96 :
Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Groot                  (') PB nr . C 269 van 14 . 9 . 1996 .
hertogdom Luxemburg.
(') PB nr . C 233 van 10 . 8 . 1996 .
                                                                                Doorhaling van zaak C-265/96 ( )
                                                                                ( 97/C 40/38 )
               Doorhaling van zaak C-179/96 (')                        De President van het Hof van Justitie van de Europese
                                                                       Gemeenschappen heeft bij beschikking van 18 november
                           ( 97/C 40/36 )                              1996 de doorhaling in het register gelast van zaak C-265/96 :
                                                                       Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen
De President van het Hof van Justitie van de Europese                  Koninkrijk België .
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 18 november
 1 996 de doorhaling in het register gelast van zaak C-l 79/96 :       (') PB nr . C 269 van 14 . 9 . 1996 .
                                                    GERECHT VAN EERSTE AANLEG
  ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                              advocaat aldaar, Rue Marie-Adélaïde 24 , tegen Europese
                     van 11 december 1996                               Gemeenschap, vertegenwoordigd door: 1 . Raad van de
                                                                        Europese Unie ( gemachtigden : J.-P . Jacqué , A. Brautigam,
 in zaak T-521 /93 , Atlanta AG en andere tegen Raad van de            J. Huber en A. Lo Monaco ) en 2 . Commissie van de
 Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeen                     Europese Gemeenschappen ( gemachtigden : P. Gilsdorf en
                             schappen ( 1 )                             U. Wölker ), ondersteund door Franse Republiek ( gemach
 (Gemeenschappelijke ordening der markten — Bananen —                   tigden : E. Belliard en G. Mignot ) en Verenigd Koninkrijk
        Invoerregeling — Beroep tot schadevergoeding)                   van Groot-Brittannië en Noord-Ierland ( gemachtigden :
                            ( 97/C 40/39 )                              aanvankelijk S.L. Hudson en vervolgens L. Nicoll ), betref
                                                                        fende een beroep strekkende tot veroordeling van de
                       (Procestaai: Duits)                              Europese Gemeenschap , vertegenwoordigd door de Raad
                                                                        en de Commissie , tot vergoeding van de schade voort
 In zaak T-521 /93 , Atlanta AG, gevestigd te Bremen ( Duits           vloeiend uit de vaststelling van Verordening ( EEG ) nr. 404/
 land ), Atlanta Handelsgesellschaft Harder & Co . GmbH,                93 van de Raad van 13 februari 1993 houdende een
 gevestigd te Bremen, Afrikanische Frucht-Compagnie                     gemeenschappelijke ordening der markten in de sector
 GmbH , gevestigd te Hamburg ( Duitsland ), Cobana Bana                bananen ( PB nr . L 47 van 25 . 2 . 1993 , blz . 1 ), heeft het
 neneinkaufsgesellschaft mbH & Co . KG, gevestigd te                    Gerecht ( Vierde Kamer — uitgebreid ), samengesteld als
 Hamburg, Edeka Fruchtkontor GmbH , gevestigd te Ham                   volgt: K. Lenaerts, kamerpresident; R. García-Valdecasas,
  burg, Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert &             P. Lindh , J. Azizi en J.D. Cooke, rechters ; griffier : H. Jung,
  Co ., gevestigd te Hamburg, en Pacific Fruchtimport GmbH ,            op 11 december 1996 een arrest gewezen waarvan het
  gevestigd te Hamburg, vertegenwoordigd door E.A. Undritz              dictum luidt als volgt:
  en G. Schohe , advocaten te Hamburg, domicilie gekozen
  hebbende te Luxemburg ten kantore van M. Baden ,                       1 . Verwerpt bet beroep .


title: Zaak T-442/11: Beroep ingesteld op 5 augustus 2011 — Evropaïki Dynamiki/Commissie

text:
               1.10.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 290/17

         Beroep ingesteld op 5 augustus 2011 — Evropaïki Dynamiki/Commissie
   (Zaak T-442/11)
   2011/C 290/25
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Athene, Griekenland) (vertegenwoordigers: N. Korogiannakis en M. Dermitzakis, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               De beslissing van de Commissie van 27 mei 2001 om geen herstelmaatregelen te treffen nadat de Europese Ombudsman tot de conclusie was gekomen dat de beslissing van de Commissie van november 2006 om de producten en diensten van een derde af te nemen, niet in overeenstemming was met de toepasselijke EU-regelgeving op het gebied van openbare aanbestedingen, nietig verklaren;

               —

               De Commissie veroordelen tot vergoeding van verzoeksters schade om zo de gevolgen weg te nemen die zij heeft ondervonden als gevolg van de beslissing van november 2006;

               —

               De Commissie veroordelen tot betaling aan verzoekster van een bedrag van 1 miljoen EUR wegens de gemiste kans om deel te nemen aan aanbestedingen die zij heeft ingetrokken;

               —

               De Commissie veroordelen tot betaling aan verzoekster van een bedrag van 1 miljoen EUR wegens niet-toegestaan gebruik van intellectuele-eigendomsrechten;

               —

               De Commissie veroordelen tot betaling aan verzoekster van een bedrag van 10 miljoen EUR wegens door haar geleden immateriële schade, bestaande in de ondermijning van haar reputatie en haar geloofwaardigheid;

               —

               De Commissie veroordelen tot publicatie van een openbare bekendmaking, waarin de markt en alle gebruikers die geïnteresseerd zijn in CIRCA (een it-toepassing die elektronische samenwerking tussen medewerkers of groepen van individuen die zich op verschillende plekken bevinden mogelijk maakt), ervan op de hoogte worden gesteld dat dit geen verouderd platform is, dat het platform van Alfresco Software Ltd. geen bevoorrecht platform is en dat het de gebruikers vrij staat om als substituut voor CIRCA het platform van hun keuze te selecteren; en

               —

               De Commissie verwijzen in de kosten en verschotten die verzoekster in en buiten rechte voor het onderhavige beroep heeft moeten maken, ook wanneer het verzoek wordt afgewezen.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vier middelen aan.

               1)

               Eerste middel, ontleend aan schending, door de Commissie, van de verplichting die voortvloeit uit de artikelen 27, 88, 89 en 91 van het Financieel Reglement (1) en uit de artikelen 116, 122 en 124 van de uitvoeringsvoorschriften (2), om een openbare inschrijving of een inschrijving met voorafgaande selectie te houden.

               2)

               Tweede middel, ontleend aan schending van de beginselen van non-discriminatie en gelijke behandeling door de Commissie.

               3)

               Derde middel, ontleend aan schending van het beginsel van behoorlijk bestuur en de motiveringsplicht door de Commissie.

               4)

               Vierde middel, ontleend aan misbruik van bevoegdheid door de Commissie.

      (1)  Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (PB 2002, L 248, blz. 1).

      (2)  Verordening (EG, Euratom) nr. 2342/2002 van de Commissie van 23 december 2002 tot vaststelling van uitvoeringsvoorschriften van verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (PB 2002, L 357, blz. 1).


title: Zaak T-6/13: Beroep ingesteld op 8 januari 2013 — NICO/Raad

text:
               9.3.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 71/24

         Beroep ingesteld op 8 januari 2013 — NICO/Raad
   (Zaak T-6/13)
   2013/C 71/38
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Naftiran Intertrade Co. (NICO) Sàrl (Pully, Zwitserland) (vertegenwoordigers: J. Grayston, Solicitor, G. Pandey, P. Gjørtler, D. Rovetta, D. Sellers en N. Pilkington, lawyers)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               besluit 2012/635/GBVB van de Raad van 15 oktober 2012 houdende wijziging van besluit 2010/413/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Iran (1), en uitvoeringsverordening (EU) nr. 945/2012 van de Raad van 15 oktober 2012 houdende uitvoering van verordening (EU) nr. 267/2012 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran (2) nietig verklaren, voor zover de bestreden handelingen verzoekster plaatsen op de lijst van personen en entiteiten op wie de beperkende maatregelen van toepassing zijn;

               —

               de Raad verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoekster voert vijf middelen aan die verband houden met schending van een wezenlijk vormvereiste, alsmede schending van de Verdragen en van de voor de toepassing ervan geldende rechtsregels: schending van het recht om te worden gehoord, ontoereikende motivering, schending van het recht van verweer, kennelijke beoordelingsfout en schending van het fundamenteel recht op eigendom.
   Verzoekster voert aan dat de Raad haar niet heeft gehoord en er geen contra-indicaties waren die dat rechtvaardigden, in het bijzonder in verband met het leggen van een last op lopende contractuele verplichtingen. Voorts betoogt verzoekster dat de Raad geen toereikende motivering heeft gegeven, hetgeen de Raad aan verzoekster heeft bevestigd, terwijl op verzoeken om toegang tot documenten niet is geantwoord. Volgens verzoekster heeft de Raad aldus haar recht van verdediging geschonden: zij heeft niet de kans gekregen om haar standpunt over de conclusies van de Raad naar behoren kenbaar te maken, aangezien deze conclusies niet aan verzoekster zijn meegedeeld. Anders dan de Raad stelt, voert verzoekster aan dat zij geen dochteronderneming van NICO Ltd is, aangezien deze onderneming niet langer bestaat in Jersey en de Raad hoe dan ook niet heeft aangetoond dat, zelfs als dit het geval was, dit een economisch voordeel voor de Iraanse Staat zou opleveren dat in strijd zou zijn met de doelstellingen van het bestreden besluit en de bestreden verordening. Ten slotte betoogt verzoekster dat de Raad, door het leggen van een last op de door verzoekster beheerde eigendomsrechten en lopende contractuele verplichtingen, het fundamentele eigendomsrecht heeft geschonden door maatregelen vast te stellen waarvan niet vaststaat dat zij evenredig zijn.

      (1)  PB L 282, blz. 58.

      (2)  PB L 282, blz. 16.


title: Zaak T-514/08: Beroep ingesteld op 26 november 2008 — Laboratorios Byly/BHIM — Ginis (BILLY'S Products)

text:
               24.1.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 19/35

         Beroep ingesteld op 26 november 2008 — Laboratorios Byly/BHIM — Ginis (BILLY'S Products)
   (Zaak T-514/08)
   (2009/C 19/67)
   Taal van het verzoekschrift: Spaans
   Partijen

      Verzoekende partij: Laboratorios Byly, SA (Barcelona, Spanje) (vertegenwoordiger: L. Plaza Fernandez-Villa, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Vasileios Ginis (Athene, Griekenland)
   Conclusies

               —

               de bestreden beslissing vernietigen;

               —

               verweerder verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: Vasileios Ginis

      Betrokken gemeenschapsmerk: beeldmerk „BILLY'S products” (aanvraagnr. 4.215.273) voor waren van klasse 3

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: verzoekster

      Oppositiemerk of -teken: communautaire woordmerken „BYLY” (aanvraagnr. 156.216) voor waren van klasse 3 en „byly” (aanvraagnr. 2.604.015) voor waren van de klassen 3 en 5 en diensten van klasse 35

      Beslissing van de oppositieafdeling: afwijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: onjuiste uitlegging van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk


title: Zaak C-61/00 P: Hogere voorziening, op 23 februari 2000 ingesteld door Volkswagen AG en Volkswagen Sachsen GmbH tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede kamer — uitgebreid) van 15 december 1999 in de gevoegde zaken T-132 en T-143/96, Freistaat Sachsen en Volkswagen AG en Volkswagen Sachsen GmbH tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
C 163/8                 NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    10.6.2000
— Onjuiste toepassing van artikel 253 EG: het oordeel, dat de         Hogere voorziening, op 23 februari 2000 ingesteld door
     bestreden Commissiebeschikking voldoende is gemo-                Volkswagen AG en Volkswagen Sachsen GmbH tegen het
     tiveerd, berust op een onjuist begrip van de inhoud van de       arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
     beschikking door het Gerecht.                                    Gemeenschappen (Tweede kamer — uitgebreid) van
                                                                      15 december 1999 in de gevoegde zaken T-132 en
                                                                      T-143/96, Freistaat Sachsen en Volkswagen AG en Volks-
— Schending van artikel 87, lid 3, sub b, EG: noch de redactie        wagen Sachsen GmbH tegen Commissie van de Europese
     noch het doel van deze bepaling kan de conclusie van het                                Gemeenschappen
     Gerecht dragen, dat de instorting van de genationaliseerde
     economie van de DDR na de hereniging geen „ernstige
     verstoring in de economie” van Duitsland had veroorzaakt.
                                                                                (Zaak C-61/00 P)
     Gelet op het feit dat de economische wederopbouw de
     hereniging bijna een derde van het Duitse grondgebied
     besloeg, is het onaanvaardbaar om deze zware economi-
     sche verstoring in de negen nieuwe Länder, voor het herstel                               (2000/C 163/12)
     waarvan buitengewone financiële offers door de gehele
     Bondsrepubliek moeten worden gebracht, uit te sluiten
     van artikel 87, lid 3, sub b, EG.
                                                                      Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
                                                                      is op 23 februari 2000 hogere voorziening ingesteld door
— Schending van de artikelen 87, lid 3, en 88 EG: het Gerecht         Volkswagen AG en Volkswagen Sachsen GmbH, vertegen-
     is ten onrechte van oordeel, dat de aan de VW-groep              woordigd door M. Schütte, advocaat te Brussel, domicilie
     verleende steun tevoren apart had moeten worden aange-           gekozen hebbende te Luxemburg bij Bonn & Schmitt, advoca-
     meld en door de Commissie in volle omvang aan artikel 87         ten aldaar, Val Ste-Croix 7, tegen het arrest van het Gerecht
     EG mocht worden getoetst. Dit is onjuist, aangezien de           van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede
     verleende steun deel uitmaakte van een goedgekeurd               kamer — uitgebreid) van 15 december 1999 in de gevoegde
     steunprogramma. Het Gerecht geeft een verkeerde uitleg           zaken T-132 en T-143/96 (1), Freistaat Sachsen en Volkswagen
     aan het door de Commissie gemaakte voorbehoud bij de             AG en Volkswagen Sachsen GmbH tegen Commissie van de
     goedkeuring van het steunprogramma, dat de bijzondere            Europese Gemeenschappen.
     regelingen voor bepaalde industriële sectoren in acht
     moesten worden genomen, en aanvaardt ten onrechte,
     dat de goedkeuring van het steunprogramma niet de                Rekwiranten concluderen dat het den Hove behage:
     automobielsector omvatte. Het voorbehoud betreft enkel
     geldende regelingen. De communautaire kaderregeling voor
     staatssteun aan de automobielindustrie is op 31 december         — het bestreden arrest in zijn geheel te vernietigen;
     afgelopen. Het voorstel van de Commissie tot verlenging
     van de kaderregeling heeft op 22 maart 1991, toen
     de steun verleend werd, niet de instemming van de                — conform de conclusies in eerste aanleg,
     Bondsrepubliek Duitsland gekregen. Pas in april 1991,
     nadat de steun was verleend, heeft de bondsregering
     ingestemd met de voorgestelde verlenging. De verplichting            1. artikel 2 van de beschikking van de Commissie K (96)
     tot individuele aanmelding, waarvan de grondslag uitslui-                1844 endg. van 26 juni 1996 nietig te verklaren,
     tend in de (afgelopen) kaderregeling was gelegen, was                    uitgezonderd het eerste streepje daarvan, betreffende
     derhalve niet meer van toepassing op steun aan de                        versnelde afschrijvingen met een nominale waarde van
     automobielindustrie uit hoofde van goedgekeurde                          51,67 miljoen DM, en vast te stellen, dat ten aanzien
     steunprogramma’s. De steun viel onder steunregelingen                    van dit eerste streepje het geding is afgedaan;
     die door de Commissie waren goedgekeurd, in het bijzon-
     der onder het negentiende kaderplan ter verbetering van
     de regionale economische structuur en het Investitions-              2. artikel 3, tweede alinea, van de beschikking van de
     zulagengesetz. Aangezien de steun op grond van goed-                     Commissie K (96) 1844 endg. van 26 juni 1996 nietig
     gekeurde programma’s was verleend, was er geen plaats                    te verklaren voorzover de gecombineerde effectieve
     voor de grondige materiële toetsing ervan krachtens ar-                  steunintensiteit, uitgedrukt in bruto-subsidie-equiva-
     tikel 87 EG, maar alleen voor de beperkte toetsing als                   lent, voor Mosel II tot 22,3 % en voor Chemnitz II tot
     bestaande steun.                                                         20,8 % wordt beperkt;
                                                                          3. artikel 1 van de beschikking van de Commissie K (96)
                                                                              1844 endg. van 26 juni 1996 nietig te verklaren
(1) PB 2000, C 79, blz. 32.
                                                                              voorzover de met de gemeenschappelijke markt vere-
                                                                              nigbare investeringssubsidies worden beperkt tot een
                                                                              bedrag van 418,7 miljoen DM,
                                                                      — de Commissie in de kosten te verooordelen.
 ---pagebreak--- 10.6.2000              NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                        C 163/9
Middelen en voornaamste argumenten                                     Verzoek van de Hoge Raad der Nederlanden van 28 april
                                                                       1999 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen
                                                                          Welthgrove B.V. en de Staatssecretaris van Financiën
De middelen en voornaamste argumenten komen overeen met
die in zaak C-57/00 P.                                                                          (Zaak C-102/00)
                                                                                (2000/C 163/14)
(1) PB 2000, C 79, blz. 32.
                                                                       De Hoge Raad der Nederlanden heeft bij arrest van 28 april
                                                                       1999, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
                                                                       20 maart 2000, in het geding tussen Welthgrove B.V. en de
                                                                       Staatssecretaris van Financiën, het Hof van Justitie van de
                                                                       Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
                                                                       beslissing over de navolgende vragen:
                                                                       1. Dient, gelet op het arrest Polysar (1) — in het bijzonder op
                                                                            de rechtsoverwegingen 13 en 14 daarvan — ingeval een
Beroep, op 7 maart 2000 ingesteld door Commissie van                        moedervennootschap zich moeit in het beheer van een
  de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek                         dochtervennootschap, het van die dochtervennootschap
                                                                            ontvangen dividend te worden aangemerkt als een tegen-
                          (Zaak C-84/00)                                    prestatie van dat moeien, in de zin van artikel 11.A., lid 1,
                                                                            aanhef en sub a, van de Zesde richtlijn (2)?
                         (2000/C 163/13)                               2. Zo het antwoord op de eerste vraag ontkennend luidt,
                                                                            brengt het enkele feit dat belanghebbende zich moeit
                                                                            in het beheer van haar dochtervennootschappen, zoals
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                  bedoeld in rechtsoverweging 14 van het arrest Polysar,
op 7 maart 2000 beroep ingesteld tegen Franse Republiek                     mee dat belanghebbende is aan te merken als belasting-
door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-                    plichtige in de zin van artikel 4 van de Zesde richtlijn?
woordigd door R. Wainwright, juridisch hoofdadviseur, als
gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij               3. Zo het antwoord op de eerste of de tweede vraag bevesti-
C. Gómez de la Cruz, Centre Wagner, Kirchberg.                             gend luidt, valt genoemd moeien onder de uitzondering
                                                                            van artikel 13.B., sub d, punt 5, van de Zesde richtlijn, te
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                            weten het daar genoemde beheer?
— vast te stellen dat de Franse Republiek de krachtens                 (1) Zaak C-60/90, Jurisprudentie 1991, blz. I-3111.
                                                                       (2) Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977
     artikel 30 EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 28 EG)            betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lidstaten
     op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen door in             inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting
     Frankrijk niet de verkoop toe te laten van werken van edele           over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, PB 1977, L 145,
     metalen uit andere lidstaten met de vermelding van het                blz. 1.
     gehalte „999 duizendsten”, hoewel deze vermeldingen in
     de handel courant worden gebruikt;
— de Franse Republiek te verwijzen in de kosten.
                                                                       Beroep, op 17 maart 2000 ingesteld door Commissie van
Middelen en voornaamste argumenten                                     de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Republiek
De Commissie is van mening, dat de uitsluiting door de Franse                                   (Zaak C-103/00)
wettelijke regeling (1) van het gehalte van 999 duizendsten,
zowel voor werken van goud als voor werken van zilver en                                        (2000/C 163/15)
wit goud, niet gerechtvaardigd is uit hoofde van bescherming
van de consument of van de eerlijke handelsgebruiken.                  Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                       op 17 maart 2000 beroep ingesteld tegen Helleense Republiek
                                                                       door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-
(1) Artikelen 521 en 522 van de code général des impôts zoals          woordigd door R. Wainwright, juridisch hoofdadviseur van de
    gewijzigd bij wet 94-6.                                            juridische dienst van de Commissie, en P. Panagiotopoulos,
                                                                       nationaal ambtenaar gedetacheerd bij de juridische dienst van
                                                                       de Commissie, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij
                                                                       C. Gómez de la Cruz, lid van de juridische dienst van de
                                                                       Commissie, Centre Wagner, Kirchberg.


title: Zaak C-17/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation (Frankrijk) op 12 januari 2016 — Oussama El Dakkak, Intercontinental SARL/Administration des douanes et droits indirects

text:
               7.3.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 90/11

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation (Frankrijk) op 12 januari 2016 — Oussama El Dakkak, Intercontinental SARL/Administration des douanes et droits indirects
   (Zaak C-17/16)
   (2016/C 090/15)
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Cour de cassation

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Oussama El Dakkak, Intercontinental SARL

      Verwerende partij: Administration des douanes et droits indirects

      Prejudiciële vraag

   Moeten artikel 3, lid 1, van verordening (EG) nr. 1889/2005 van 26 oktober 2005 (1) en artikel 4, lid 1, van verordening (EG) nr. 562/2006 van 15 maart 2006 (2), aldus worden uitgelegd dat een onderdaan van een derde staat die zich in de internationale transitzone van een luchthaven bevindt niet onderworpen is aan de aangifteplicht krachtens artikel 3, lid 1, van verordening (EG) nr. 1889/2005 van 26 oktober 2005, dan wel dat deze onderdaan onderworpen is aan de genoemde verplichting aangezien hij een buitengrens van de Gemeenschap via een grensdoorlaatpost heeft overschreden zoals bepaald in artikel 4, lid 1, van verordening (EG) nr. 562/2006 van 15 maart 2006?

      (1)  Verordening (EG) nr. 1889/2005 van het Europees Parlement en de Raad van 26 oktober 2005 betreffende de controle van liquide middelen die de Gemeenschap binnenkomen of verlaten (PB L 309, blz. 9).

      (2)  Verordening (EG) nr. 562/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode) (PB L 105, blz. 1).


title: Zaak C-7/06 P: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 29 november 2007 — Beatriz Salvador García/Commissie van de Europese Gemeenschappen (Hogere voorziening — Ambtenaren — Bezoldiging — Ontheemdingstoelage — Voorwaarde van artikel 4, lid 1, sub a), tweede streepje, van bijlage VII bij het Statuut — Begrip diensten, verricht voor een andere staat )

text:
               26.1.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 22/5

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 29 november 2007 — Beatriz Salvador García/Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak C-7/06 P) (1)

   (Hogere voorziening - Ambtenaren - Bezoldiging - Ontheemdingstoelage - Voorwaarde van artikel 4, lid 1, sub a), tweede streepje, van bijlage VII bij het Statuut - Begrip „diensten, verricht voor een andere staat’)
   (2008/C 22/08)
   Procestaal: Spaans
   Partijen

      Rekwirante: Beatriz Salvador García (vertegenwoordigers: R. García-Gallardo Gil-Fournier, D. Domínguez Pérez en A. Sayagués Torres, abogados)

      Andere partij in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: J. Currall, gemachtigde, J. Gutiérrez Gisbert, J. Rivas Andrés en M. Canal, abogados)
   Voorwerp
   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Eerste kamer) van 25 oktober 2005, Salvador García/Commissie (T-205/02), tot verwerping van het beroep tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 27 maart 2002 waarbij rekwirante de ontheemdingstoelage van artikel 4 van bijlage VII bij het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen en de daarmee verbonden toelagen zijn geweigerd
   Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Salvador García wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 60 van 11.3.2006.


title: Zaak C-147/08: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 10 mei 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Arbeidsgericht Hamburg — Duitsland) — Jürgen Römer/Freie und Hansestadt Hamburg (Gelijke behandeling in arbeid en beroep — Algemene beginselen van Unierecht — Artikel 157 VWEU — Richtlijn 2000/78/EG — Werkingssfeer — Begrip „beloning” — Uitsluitingen — Beroepspensioenregeling in vorm van aanvullend ouderdomspensioen voor voormalige werknemers van territoriaal lichaam en hun nabestaanden — Pensioenberekeningsmethode die gehuwde pensioenontvangers bevoordeelt ten opzichte van degenen die geregistreerd partnerschap zijn aangegaan — Discriminatie op grond van seksuele geaardheid)

text:
               2.7.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 194/2

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 10 mei 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Arbeidsgericht Hamburg — Duitsland) — Jürgen Römer/Freie und Hansestadt Hamburg
   (Zaak C-147/08) (1)

   (Gelijke behandeling in arbeid en beroep - Algemene beginselen van Unierecht - Artikel 157 VWEU - Richtlijn 2000/78/EG - Werkingssfeer - Begrip „beloning” - Uitsluitingen - Beroepspensioenregeling in vorm van aanvullend ouderdomspensioen voor voormalige werknemers van territoriaal lichaam en hun nabestaanden - Pensioenberekeningsmethode die gehuwde pensioenontvangers bevoordeelt ten opzichte van degenen die geregistreerd partnerschap zijn aangegaan - Discriminatie op grond van seksuele geaardheid)
   2011/C 194/02
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Arbeidsgericht Hamburg

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Jürgen Römer

      Verwerende partij: Freie und Hansestadt Hamburg

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Arbeitsgericht Hamburg — Uitlegging van het beginsel van gelijke behandeling, van artikel 141 EG, en van de artikelen 1, 2, 3, leden 1, sub c, en 3, en punt 22 van de considerans van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (PB L 303, blz. 16) — Werkingssfeer van de richtlijn — Uitsluiting van uitkeringen van welke aard dan ook die worden verstrekt door wettelijke of daarmee gelijkgestelde stelsels, met inbegrip van de stelsels voor sociale zekerheid of voor sociale bescherming — Uitsluiting van nationale wetgevingen inzake burgerlijke staat en de daaraan verbonden voordelen — Beroepspensioenregeling in de vorm van een aanvullend ouderdomspensioen voor voormalige werknemers van een territoriaal lichaam en hun nabestaanden — Pensioenberekeningsmethode die gehuwde pensioenontvangers bevoordeelt ten opzichte van degenen die een geregistreerd partnerschap zijn aangegaan

      Dictum

               1)

               Richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep moet aldus worden uitgelegd dat aanvullende ouderdomspensioenen zoals die welke aan de voormalige werknemers van de Freie und Hansestadt Hamburg en hun nabestaanden worden uitgekeerd uit hoofde van het Hamburgische Gesetz über die zusätzliche Alters- und Hinterbliebenenversorgung für Angestellte und Arbeiter der Freien und Hansestadt Hamburg (Erstes Ruhegeldgesetz der Freien und Hansestadt Hamburg), in de versie van 30 mei 1995, niet op grond van artikel 3, lid 3, van deze richtlijn en evenmin op grond van punt 22 van de considerans ervan buiten de materiële werkingssfeer van voornoemde richtlijn vallen, wanneer zij beloningen in de zin van artikel 157 VWEU zijn.

               2)

               De gecombineerde bepalingen van de artikelen 1, 2 en 3, lid 1, sub c, van richtlijn 2000/78 staan in de weg aan een nationale bepaling zoals § 10, lid 6, van voormelde wet van de deelstaat Hamburg, op grond waarvan een pensioenontvanger die een levenspartnerschap is aangegaan, een aanvullend ouderdomspensioen ontvangt dat lager is dan dat van een gehuwde pensioenontvanger die niet duurzaam gescheiden leeft, indien

                           —

                           in de betrokken lidstaat het huwelijk is voorbehouden aan personen van verschillend geslacht, terwijl daarnaast een levenspartnerschap zoals dat waarin is voorzien bij het Gesetz über die Eingetragene Lebenspartnerschaft van 16 februari 2001, bestaat, dat is voorbehouden aan personen van hetzelfde geslacht, en

                           —

                           er een directe discriminatie is op grond van de seksuele geaardheid, doordat bedoelde levenspartner zich naar nationaal recht in een situatie bevindt die, wat bedoeld pensioen betreft, juridisch en feitelijk vergelijkbaar is met die van een gehuwde persoon. De beoordeling van de vergelijkbaarheid behoort tot de bevoegdheid van de verwijzende rechter en moet worden toegespitst op de respectieve rechten en verplichtingen van gehuwden en personen die een levenspartnerschap hebben gesloten, zoals deze zijn geregeld in het kader van de desbetreffende instituten, die, gelet op het voorwerp en de voorwaarden voor de toekenning van de betrokken prestatie, relevant zijn.

               3)

               In het geval dat § 10, lid 6, van het Hamburgische Gesetz über die zusätzliche Alters- und Hinterbliebenenversorgung für Angestellte und Arbeiter der Freien und Hansestadt Hamburg, in de versie van 30 mei 1995, een discriminatie in de zin van artikel 2 van richtlijn 2000/78 vormt, kan een particulier zoals verzoeker in het hoofdgeding pas vanaf het verstrijken van de termijn voor de omzetting van deze richtlijn, dus vanaf 3 december 2003, aanspraak maken op een gelijke behandeling, zonder dat behoeft te worden gewacht totdat die bepaling door de nationale wetgever in overeenstemming met het Unierecht is gebracht.

      (1)  PB C 171 van 5.7.2008.


title: Zaken T-131/11, T-132/11, T-137/11, T-139/11–T-141/11, T-144/11–T-148/11 en T-182/11: Beschikking van het Gerecht van 4 juni 2012 — Ezzedine e.a./Raad ( „Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen in verband met situatie in Ivoorkust — Schrapping van betrokken personen van lijst — Overlijden van verzoekende partij — Beroep tot nietigverklaring — Afdoening zonder beslissing” )

text:
               21.7.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 217/22

         Beschikking van het Gerecht van 4 juni 2012 — Ezzedine e.a./Raad
   (Zaken T-131/11, T-132/11, T-137/11, T-139/11–T-141/11, T-144/11–T-148/11 en T-182/11) (1)

   (Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - Beperkende maatregelen in verband met situatie in Ivoorkust - Schrapping van betrokken personen van lijst - Overlijden van verzoekende partij - Beroep tot nietigverklaring - Afdoening zonder beslissing)
   2012/C 217/48
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partijen: Ibrahim Ezzedine (Abidjan, Ivoorkust) (zaak T-131/11); Feh Lambert Kessé (Abidjan) (zaak T-132/11); Georges Guiai Bi Poin (Abidjan) (zaak T-137/11); Loba Emmanuel Patrice Gnango (Abidjan) (zaak T-139/11); Badia Brice Guei (Abidjan) (zaak T-140/11); Blé Brunot Dogbo (Abidjan) (zaak T-141/11); Tiapé Edouard Kassarate (Abidjan) (zaak T-144/11); Gagbei Faussignaux Vagba (Abidjan) (zaak T-145/11); Claude Yoro (Abidjan) (zaak T-146/11); Gogo Joachim Robe (Abidjan) (zaak T-147/11); Philippe Mangou (Abidjan) (zaak T-148/11); Philippe Henry Dacoury-Tabley (Abidjan) (zaak T-182/11) (vertegenwoordigers: in de zaken T-132/11, T-137/11, T-139/11, T-140/11, T-141/11, T-146/11, T-147/11 en T-182/11, G. Collard; in zaak T-131/11, aanvankelijk G. Collard, vervolgens F. Dressen en J.-Y. Dupeux, en in de zaken T-144/11, T-145/11 en T-148/11, G. Collard en L. Aliot, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: B. Driessen en, in de zaken T-131/11, T-132/11 en T-182/11, G. Étienne, in de zaken T-139/11–T-141/11, C. Fekete en, in de zaken T-144/11–T-148/11, E. Dumitriu-Segnana, gemachtigden)

      Interveniëntes aan de zijde van verwerende partij: Republiek Ivoorkust (vertegenwoordigers: J.-P. Mignard en J.-P. Benoit, advocaten, in de zaken T-132/11, T-137/11, T-140/11, T-141/11 en T-144/11–T-148/11) en de Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Bordes en M. Konstantinidis en, in de zaken T-137/11, T-139/11 tot en met T-141/11 en T-144/11–T-148/11, aanvankelijk E. Cujo, gemachtigden)

      Voorwerp

   In de zaken T-132/11, T-137/11, T-139/11 tot en met T-141/11 en T-144/11 tot en met T-148/11, vorderingen tot nietigverklaring van besluit 2011/18/GBVB van de Raad van 14 januari 2011 tot wijziging van besluit 2010/656/GBVB van de Raad tot verlenging van de beperkende maatregelen tegen Ivoorkust (PB L 11, blz. 36) en van verordening (EU) nr. 25/2011 van de Raad van 14 januari 2011 tot wijziging van verordening (EG) nr. 560/2005 tot instelling van beperkende maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten in verband met de situatie in Ivoorkust (PB L 11, blz. 1); in zaak T-131/11, vordering tot nietigverklaring van besluit 2011/71/GBVB van de Raad van 31 januari 2011 tot wijziging van besluit 2010/656/GBVB tot verlenging van de beperkende maatregelen tegen Ivoorkust (PB L 28, blz. 60), en in zaak T-182/11, vordering tot nietigverklaring van besluit 2011/71 en van uitvoeringsverordening (EU) nr. 85/2011 van de Raad van 31 januari 2011 houdende uitvoering van verordening (EG) nr. 560/2005 tot instelling van beperkende maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten in verband met de situatie in Ivoorkust (PB L 28, blz. 32).

      Dictum

               1)

               De zaken T-131/11, T-132/11, T-137/11, T-139/11, tot en met T-141/11, T-144/11 tot en met T-148/11 en T-182/11 worden gevoegd voor de beschikking.

               2)

               Op de beroepen behoeft niet meer te worden beslist.

               3)

               De Raad van de Europese Unie wordt verwezen in zijn eigen kosten alsook in die van Ibrahim Ezzedine, Feh Lambert Kessé, Georges Guiai Bi Poin, Loba Emmanuel Patrice Gnango, Badia Brice Guei, Blé Brunot Dogbo, Tiapé Edouard Kassarate, Gagbei Faussignaux Vagba, Claude Yoro, Gogo Joachim Robe, Philippe Mangou en Philippe Henry Dacoury-Tabley.

               4)

               De Republiek Ivoorkust en de Europese Commissie zullen elk hun eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 130 van 30.04.2011.


title: Beroep, op 18 december 1998 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk Denemarken (Zaak C-467/98)

text:
C 71/8                  NL               Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 13.3.1999
staten, ongeacht of, en zo ja, hoe de Verenigde Staten van                    enigde Staten op het gebied van het luchtvervoer,
Amerika zijn rechten uitoefent.                                               dat akkoord te paraferen, in 1995 te sluiten en toe
                                                                              te passen, niet heeft voldaan aan de verplichtingen
                                                                              die op hem rusten krachtens het EG-Verdrag, met
                                                                              name de artikelen 5 en 52, alsmede krachtens van
Ten slotte kan de verklaring van de Britse overheid dat de                    het Verdrag afgeleid recht, inzonderheid Verorde-
bepaling van de overeenkomst inzake de eigendom en con-                       ning (EEG) nr. 2407/92 van de Raad van 23 juli
trole in stand is gebleven krachtens artikel 234, aangezien                   1992 betreffende de verlening van exploitatiever-
daarin ¹een bepaling wordt overgenomen die in gelijke ter-                    gunningen aan luchtvaartmaatschappijen (1), Ver-
men voorkwam in de luchtvaartovereenkomst Verenigd                            ordening (EEG) nr. 2408/92 van de Raad van
Koninkrijk/Verenigde Statenº van 1946, niet worden aan-                       23 juli 1992 betreffende de toegang van com-
vaard. In de eerste plaats is artikel 234 niet van toepassing                 munautaire luchtvaartmaatschappijen tot intra-
op overeenkomsten die na de toetreding van het Verenigd                       communautaire luchtroutes (2), Verordening (EEG)
Koninkrijk in 1973 zijn gesloten; deze overeenkomst is                        nr. 2409/92 van de Raad van 23 juli 1992 inzake
daarna, in 1977, gesloten. In de tweede plaats laat                           tarieven voor luchtdiensten (3), Verordening (EEG)
artikel 234, zelfs indien daarop een beroep zou kunnen                        nr. 2299/89 van de Raad (4), zoals gewijzigd bij
worden gedaan, quod non, niet eerdere overeenkomsten                          Verordening (EEG) nr. 3089/93 (5), en Verordening
zonder meer onverlet, doch in de tweede alinea van dit                        (EEG) nr. 95/93 van de Raad van 18 januari 1993
artikel wordt de lidstaat verplicht om gebruik te maken                       betreffende gemeenschappelijke regels voor de toe-
van alle passende middelen om de onverenigbaarheden                           wijzing van ¹slotsº op communautaire lucht-
met het Verdrag of met de uitvoeringsregels daarvan op te                     havens (6);
heffen. Het Verenigd Koninkrijk geeft niet aan dat derge-
lijke passende maatregelen of welke stappen dan ook wor-
den ondernomen om de strijdige bepalingen te wijzigen in
weerwil van de heerhaaldelijk door de Commissie duide-
                                                                          Ð subsidiair, wat de gehandhaafde bepalingen van
lijk gemaakte onverenigbaarheden met het Verdrag.
                                                                              het akkoord van 1944/54 betreft, voorzover het
                                                                              akkoord van 1995 niet kan worden geacht eerder
(1) Verordening (EEG) nr. 2408/92 van de Raad van 23 juli 1992                gesloten akkoorden radicaal te hebben gewijzigd
    betreffende de toegang van communautaire luchtvaartmaat-                  en derhalve te hebben vervangen, vast te stellen
    schappijen tot intracommunautaire luchtroutes (PB L 240 van               dat het Koninkrijk Denemarken, door bepalingen
    24.8.1992, blz. 8).                                                       in het eerdere akkoord die onverenigbaar zijn met
                                                                              het EG-Verdrag, met name artikel 52, en met daar-
                                                                              van afgeleid recht, niet af te schaffen, en niet de
                                                                              daartoe noodzakelijke wettelijke maatregelen te
                                                                              treffen, in strijd met artikel 234 van het EG-Ver-
                                                                              drag heeft gehandeld.
Beroep, op 18 december 1998 ingesteld door Commissie
     van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk
                          Denemarken                                2. Het Koninkrijk Denemarken in de kosten te verwijzen.
                        (Zaak C-467/98)
                         (1999/C 71/14)
                                                                    Middelen en voornaamste argumenten
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
is op 18 december 1998 beroep ingesteld tegen Koninkrijk
Denemarken door Commissie van de Europese Gemeen-
schappen, vertegenwoordigd door F. Benyon en P. Hart-               De middelen en voornaamste argumenten zijn gelijk aan
wig, juridisch adviseurs, als gemachtigden, domicilie geko-         die in zaak C-471/98 (7).
zen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz, lid
van haar juridische dienst, Centre Wagner, Kirchberg.
                                                                    (1 ) PB L 240 van 24.8.1992, blz. 1.
                                                                    (2 ) PB L 240 van 24.8.1992, blz. 8.
                                                                    (3 ) PB L 240 van 24.8.1992, blz. 15.
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                    (4 ) PB L 220 van 29.7.1989, blz. 1.
                                                                    (5 ) PB L 278 van 11.11.1993, blz. 1.
                                                                    (6 ) PB L 14 van 22.1.1993, blz. 1.
                                                                    (7 ) Zie bladzijde 10 van dit Publicatieblad.
1. Vast te stellen dat het Koninkrijk Denemarken:
     Ð door individueel te onderhandelen over een zoge-
         naamde ¹open skiesº-overeenkomst met de Ver-


title: Zaak C-400/08: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 24 maart 2011 — Europese Commissie/Koninkrijk Spanje (Niet-nakoming — Vrijheid van vestiging — Artikel 43 EG — Nationale regeling betreffende vestiging van winkels in Catalonië — Beperkingen — Rechtvaardigingsgronden — Evenredigheid)

text:
               21.5.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/2

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 24 maart 2011 — Europese Commissie/Koninkrijk Spanje
   (Zaak C-400/08) (1)

   (Niet-nakoming - Vrijheid van vestiging - Artikel 43 EG - Nationale regeling betreffende vestiging van winkels in Catalonië - Beperkingen - Rechtvaardigingsgronden - Evenredigheid)
   2011/C 152/02
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: E. Traversa en R. Vidal Puig, gemachtigden, en C. Fernández Vicién en A. Pereda Miquel, abogados)

      Verwerende partij: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: N. Díaz Abad, gemachtigde)

      Interveniënt aan de zijde van verwerende partij: Koninkrijk Denemarken (vertegenwoordigers: J. Bering Liisberg en R. Holdgaard, gemachtigden)

      Voorwerp

   Niet-nakoming — Schending van artikel 43 EG — Beperkingen van de vestiging van winkels — Vergunningen

      Dictum

               1)

               Het Koninkrijk Spanje is de krachtens artikel 43 EG op hem rustende verplichtingen niet nagekomen door de volgende bepalingen vast te stellen en/of te handhaven:

                           —

                           artikel 4, lid 1, van Ley 18/2005 de equipamientos comerciales (wet 18/2005 inzake commerciële voorzieningen) van 27 december 2005, voor zover het een verbod bevat om grote winkelbedrijven te vestigen buiten de geconsolideerde bebouwde kom van een beperkt aantal gemeenten;

                           —

                           artikelen 7 en 10, lid 2, van de bijlage bij Decreto 379/2006 por el que se aprueba el Plan territorial sectorial de equipamientos comerciales (besluit 379/2006 houdende goedkeuring van het sectorale ruimtelijke ordeningsplan inzake commerciële voorzieningen) van 10 oktober 2006 en bijlage 1 bij dat Decreto, voor zover op grond van deze bepalingen nieuwe hypermarkten alleen in een gering aantal gebieden mogen worden gevestigd en die nieuwe hypermarkten niet meer dan 9 % van de uitgaven voor supermarktartikelen en 7 % van de uitgaven voor warenhuisartikelen mogen vertegenwoordigen;

                           —

                           artikel 6, lid 2, eerste alinea, van Ley 7/1996 de ordenación del comercio minorista (wet 7/1996 op de detailhandel) van 15 januari 1996, artikel 8 van Ley 18/2005 de equipamientos comerciales van 27 december 2005 en de artikelen 31, lid 4, en 33, lid 2, van Decreto 378/2006 por el que se desarolla la Ley 18/2005 (besluit 378/2006 tot uitvoering van Ley 18/2005) van 10 oktober 2006, voor zover op grond van deze bepalingen voor de vestigingsdichtheid en het effect op de bestaande detailhandel maxima worden gehanteerd waarboven geen nieuwe grote en/of middelgrote winkelbedrijven mogen worden gevestigd, en

                           —

                           artikel 26 van Decreto 378/2006 por el que se desarolla la Ley 18/2005 van 10 oktober 2006, voor zover de Comisión de Equipamientos Comerciales (commissie voor commerciële voorzieningen) daarin zo wordt samengesteld dat de vertegenwoordiging van de belangen van de bestaande detailhandel is gewaarborgd en niet is voorzien in de vertegenwoordiging van milieuverenigingen en consumentenbelangengroepen.

               2)

               Over het beroep behoeft geen uitspraak te worden gedaan voor zover het ziet op de verenigbaarheid met artikel 43 EG van artikel 33, leden 5 en 7, van Decreto 378/2006 por el que se desarolla la Ley 18/2005 van 10 oktober 2006.

               3)

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               4)

               De Europese Commissie, het Koninkrijk Spanje en het Koninkrijk Denemarken dragen hun eigen kosten.

      (1)  PB C 285 van 8.11.2008.