title: Zaak T-180/15: Beroep ingesteld op 14 april 2015 — Icap e.a./Commissie

text:
               27.7.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 245/30

         Beroep ingesteld op 14 april 2015 — Icap e.a./Commissie
   (Zaak T-180/15)
   (2015/C 245/37)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: Icap plc (Londen, Verenigd Koninkrijk), Icap Management Services Ltd (Londen) en Icap New Zealand Ltd (Wellington, Nieuw-Zeeland) (vertegenwoordigers: C. Riis-Madsen en S. Frank, lawyers)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het besluit van de Commissie van 4 februari 2015 in zaak AT.39861 — Rentederivaten in yen — C(2015) 432 final, geheel of gedeeltelijk nietig verklaren;

               —

               subsidiair, de geldboete nietig verklaren of verlagen;

               —

               in ieder geval verweerster verwijzen in de door verzoeksters gemaakte proceskosten en in hun overige kosten en uitgaven in verband met deze zaak;

               —

               alle overige maatregelen treffen die het Gerecht geboden acht.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoeksters zes middelen aan.

               1.

               Eerste middel, ontleend aan feitelijke vergissingen en onjuiste rechtsopvattingen doordat de Commissie tot de conclusie is gekomen dat de gedragingen van de banken een mededingingsbeperkende of -vervalsende „strekking” hadden.

               2.

               Tweede middel, ontleend aan feitelijke vergissingen en onjuiste rechtsopvattingen doordat verweerster tot de conclusie is gekomen dat verzoeksters het mededingingsrecht in de zin van artikel 101 VWEU hebben geschonden door beweerdelijk de gedragingen van de banken te hebben gefaciliteerd

                           —

                           Volgens verzoekster heeft artikel 101 VWEU geen betrekking op de gedragingen van een medeplichtige die niet deelneemt aan een overeenkomst die de mededinging beperkt of vervalst. De door de Commissie toegepaste criteria waren in ieder geval onjuist en omvatten een te breed spectrum aan gedragingen die niet in een voldoende nauw verband staan met de inbreuk. De gedragingen van verzoeksters voldoen niet aan de door verweerster voor facilitering gehanteerde criteria. Verzoeksters brengen in het bijzonder naar voren dat de conclusie dat verzoeksters de informatie-uitwisseling tussen de banken hebben gefaciliteerd, geen enkele feitelijke grondslag heeft, en dat verweerster geen enkel geval heeft aangevoerd waarin verzoeksters een dergelijke uitwisseling zouden hebben gefaciliteerd. Volgens verzoeksters geldt hetzelfde voor het verkennen van mogelijkheden voortransacties waarbij onderling wordt afgestemd over de hoogte van de rente. Wat betreft de manipulatie van de opgaven voor de LIBOR van de yen heeft de Commissie erkend dat slechts een van de twee banken op de hoogte was van de betrokkenheid van ICAP. ICAP had dan ook geen faciliterende rol wat betreft de gedragingen van de banken, aldus verzoeksters. Bovendien hadden wat die overtredingen betreft de onrechtmatige gedragingen een aanvang genomen ruimschoots voordat ICAP die gedragingen beweerdelijk is gaan faciliteren.

               3.

               Derde middel, ontleend aan feitelijke vergissingen en onjuiste rechtsopvattingen van de Commissie bij het bepalen van de duur van de beweerde betrokkenheid van verzoeksters bij de inbreuken.

                           —

                           Verzoeksters voeren aan dat de banken handelspartners waren op het gebied van yen-rentederivaten en dus op de hoogte waren van elkaars handelsposities en rentes. Gelet daarop is het bewijs dat de Commissie heeft aangedragen voor haar stelling dat ICAP wist van de bilaterale inbreuk, volgens verzoeksters irrelevant, vaag en misleidend. Verder veronderstelt de benadering van de Commissie dat verzoeksters tot het einde van de bilaterale inbreuk van de banken wetenschap hadden en gedragingen verrichtten, zonder dat de Commissie op enige wijze heeft bewezen dat verzoeksters voortdurend van de inbreuken door de banken op de hoogte waren, aldus verzoeksters.

               4.

               Vierde middel, ontleend aan schending door de Commissie van het beginsel van het vermoeden van onschuld en het beginsel van behoorlijk bestuur

                           —

                           Volgens verzoeksters heeft de Commissie een hybride schikkingsprocedure gevolgd waarbij ICAP in het in december 2013 vastgestelde schikkingsbesluit in verband met de inbreuken is gebracht door een uitvoerige beschrijving van haar faciliterende rol. Vanaf dat moment kon de Commissie niet langer staande houden dat zij in het kader van de behandeling van de zaak van ICAP niet bevooroordeeld was.

               5.

               Vijfde middel, ontleend aan schending door de Commissie van de boeterichtsnoeren, het beginsel van gelijke behandeling, het evenredigheidsbeginsel en het rechtszekerheidsbeginsel.

                           —

                           Verzoeksters brengen naar voren dat de Commissie het rechtszekerheidsbeginsel heeft geschonden door meer dan symbolische geldboetes op te leggen. Dit wijkt naar de opvatting van verzoeksters af van haar besluitvormingspraktijk. Daar komt bij dat de Commissie in strijd heeft gehandeld met haar boeterichtsnoeren door te weigeren de waarde van de verkopen van verzoeksters als grondslag voor de geldboete te hanteren, door haar methode voor de berekening van de geldboete niet naar behoren uiteen te zetten en door deze afwijkingen van haar eerdere besluitvormingspraktijk niet te motiveren. Voorts zijn verzoeksters van mening dat de Commissie het beginsel van gelijke behandeling heeft geschonden door verzoeksters anders te behandelen dan een andere tussenpersoon die is beschuldigd van facilitering in vergelijkbare omstandigheden en in het kader van dezelfde inbreuk, alsmede door verzoeksters uiteindelijk op gelijke wijze te behandelen als de banken die de inbreuk hebben begaan, ondanks dat verzoeksters enkel werden beschuldigd van facilitering. Verzoeksters betogen dat de opgelegde geldboetes als gevolg daarvan volledig onevenredig zijn en dat de Commissie dusdoende het evenredigheidsbeginsel heeft geschonden.

               6.

               Zesde middel, ontleend aan schending door de Commissie van het „ne bis in idem”-beginsel.


title: Zaak T-289/15: Beroep ingesteld op 2 juni 2015 — Hamas/Raad

text:
               27.7.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 245/43

         Beroep ingesteld op 2 juni 2015 — Hamas/Raad
   (Zaak T-289/15)
   (2015/C 245/52)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Hamas (Doha, Qatar) (vertegenwoordiger: L. Glock, advocaat)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               besluit (GBVB) 2015/521 van de Raad van 26 maart 2015 inzake de actualisering en wijziging van de lijst van personen, groepen en entiteiten bedoeld in de artikelen 2, 3 en 4 van gemeenschappelijk standpunt 2001/931/GBVB betreffende de toepassing van specifieke maatregelen ter bestrijding van het terrorisme en tot intrekking van besluit 2014/483/GBVB nietig verklaren, voor zover dat besluit betrekking heeft op Hamas (inbegrepen Hamas-Izz al-Din al-Qassem);

               —

               uitvoeringsverordening (EU) 2015/513 van de Raad van 26 maart 2015 tot uitvoering van artikel 2, lid 3, van verordening (EG) nr. 2580/2001 inzake specifieke beperkende maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten met het oog op de strijd tegen het terrorisme, en tot intrekking van uitvoeringsverordening (EU) nr. 790/2014 nietig verklaren, voor zover die uitvoeringsverordening betrekking heeft op Hamas (inbegrepen Hamas-Izz al-Din al-Qassem);

               —

               de Raad verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster zeven middelen aan.

               1.

               Eerste middel: schending van artikel 1, lid 4, van gemeenschappelijk standpunt 2001/931 (1), doordat de nationale beslissingen waarop de Raad zich beroept, niet beantwoorden aan de eisen waaraan zij krachtens dat artikel moeten voldoen om te kunnen worden aangemerkt als beslissingen van een bevoegde instantie.

               2.

               Tweede middel: onjuiste vaststelling van de feiten, aangezien geen enkel bewijs wordt aangedragen voor het merendeel van de door de Raad vermelde feiten.

               3.

               Derde middel: onjuiste beoordeling van het terroristische karakter van de organisatie Hamas.

               4.

               Vierde middel: schending van het beginsel van niet-inmenging, dat eraan in de weg staat Hamas, een wettige politieke beweging die de in Palestina gehouden verkiezingen heeft gewonnen en de kern van de Palestijnse regering vormt, aan te merken als een terroristische entiteit.

               5.

               Vijfde middel: niet-nakoming van de motiveringsplicht door de Raad.

               6.

               Zesde middel: schending van de rechten van verdediging van verzoekster en van haar recht op effectieve rechterlijke bescherming in de nationale fase van de procedure.

               7.

               Zevende middel: schending van het eigendomsrecht, doordat de bevriezing van verzoeksters tegoeden een ongerechtvaardigde inbreuk op haar eigendomsrecht vormt.

      (1)  Gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 27 december 2001 betreffende de toepassing van specifieke maatregelen ter bestrĳding van het terrorisme (PB L 344, blz. 93).


title: Zaak C-1/06: Verzoek van het Finanzgericht Hamburg van  15 december 2005  om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Bonn Fleisch Ex- und Import GmbH en Hauptzollamt Hamburg-Jonas

text:
               25.3.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 74/4

         Verzoek van het Finanzgericht Hamburg van 15 december 2005 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Bonn Fleisch Ex- und Import GmbH en Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Zaak C-1/06)
   (2006/C 74/09)
   Procestaal: Duits
   Het Finanzgericht Hamburg (Duitsland) heeft bij beschikking van 15 december 2005, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 3 januari 2006, in het geding tussen Bonn Fleisch Ex- und Import GmbH en Hauptzollamt Hamburg-Jonas, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:

               1.

               Kan en moet de bevoegde instantie op grond van artikel 47, lid 3, van verordening nr. 3665/87 (1) ook ambtshalve andere bewijsstukken als gelijkwaardig erkennen?

               2.

               Kan een verzoek om andere bewijsstukken als gelijkwaardig te erkennen overeenkomstig artikel 47, lid 3, van verordening nr. 3665/87 ook waar nodig impliciet worden gedaan?

      (1)  PB L 351, blz. 1.


title: Zaak C-333/09: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil de Prud’hommes de Caen (Frankrijk) op 20 augustus 2009 — Sophie Noël/SCP Brouard Daude, curator in het faillissement van Pronuptia Boutiques Province SA en Centre de Gestion et d’Étude AGS (C.G.E.A.) IDF Est

text:
               24.10.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 256/15

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil de Prud’hommes de Caen (Frankrijk) op 20 augustus 2009 — Sophie Noël/SCP Brouard Daude, curator in het faillissement van Pronuptia Boutiques Province SA en Centre de Gestion et d’Étude AGS (C.G.E.A.) IDF Est
   (Zaak C-333/09)
   2009/C 256/28
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Conseil de Prud’hommes de Caen

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Sophie Noël

      Verwerende partijen: SCP Brouard Daude, curator in het faillissement van Pronuptia Boutiques Province SA, Centre de Gestion et d’Étude AGS (C.G.E.A.) IDF Est

      Prejudiciële vragen

               1)

               Artikel 14 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, met het opschrift „Verbod van discriminatie”, bepaalt: „Het genot van de rechten en vrijheden die in dit Verdrag zijn vermeld, moet worden verzekerd zonder enig onderscheid op welke grond ook, zoals geslacht, ras, kleur, taal, godsdienst, politieke of andere mening, nationale of maatschappelijke afkomst, het behoren tot een nationale minderheid, vermogen, geboorte of andere status.”
               Is er geen sprake van discriminatie, wanneer er een verschil van behandeling is tussen de werknemers die om economische redenen worden ontslagen en hebben ingestemd met een overeenkomst tot een op de persoon toegesneden herplaatsing, waarbij voor de mogelijkheid tot aanvechting van de opzegging van hun contract nog steeds een verjaringstermijn van vijf jaar zou gelden, en degenen die daarmee niet hebben ingestemd, en die onder de verjaringstermijn van één jaar overeenkomstig artikel L.1235-7 van het Wetboek van Arbeid zouden vallen?

               2)

               Artikel 26 van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten van 16 december 1966 — dat slechts de basis van artikel 14 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden is — luidt: „Allen zijn gelijk voor de wet en hebben zonder discriminatie aanspraak op gelijke bescherming door de wet. In dit verband verbiedt de wet discriminatie van welke aard ook en garandeert een ieder gelijke en doelmatige bescherming op welke grond ook, zoals ras, huidskleur, geslacht, taal, godsdienst, politieke of andere overtuigingen, nationale of maatschappelijke afkomst, eigendom, geboorte of andere status.”
               Moet de Franse rechter dan ingevolge artikel 55 van de Franse grondwet van 4 oktober 1958 toepassing geven aan artikel 26 van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten van 16 december 1966, en buiten toepassing laten de discriminerende bepalingen van artikel L. 1235-7 van het Wetboek van Arbeid die voortvloeien uit wet nr. 2005-35 van 18 januari 2005, die dateert van na 4 februari 1981, toen voornoemd Verdrag op het nationale grondgebied in werking is getreden?


title: Zaak T-351/15: Beschikking van het Gerecht van 20 januari 2017 — Papapanagiotou/Parlement („Overheidsopdrachten voor leveringen — Aanbestedingsprocedure — Kantoormeubilair — Afwijzing van de offerte van een inschrijver — Criteria voor de toekenning — Besluit om de aanbestedingsprocedure te annuleren — Afdoening zonder beslissing”)

text:
               13.3.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 78/31

         Beschikking van het Gerecht van 20 januari 2017 — Papapanagiotou/Parlement
   (Zaak T-351/15) (1)

   ((„Overheidsopdrachten voor leveringen - Aanbestedingsprocedure - Kantoormeubilair - Afwijzing van de offerte van een inschrijver - Criteria voor de toekenning - Besluit om de aanbestedingsprocedure te annuleren - Afdoening zonder beslissing”))
   (2017/C 078/42)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Papapanagiotou AVEEA (Serrès, Griekenland) (vertegenwoordigers: S. Pappas en I. Ioannidis, advocaten)

      Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: P. Biström en S. Toliušis, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU en strekkende tot nietigverklaring van besluit D(2015) 12887 van het Parlement van 27 april 2015 dat is vastgesteld in het kader van de aanbestedingsprocedure INLO.AO-2012-017-LUX-UAGBI-02 voor het leveren van kantoormeubilair (PB 2013/S 138-239094) en waarbij de offerte van Papapanagiotou is afgewezen.

      Dictum

               1)

               Op het onderhavige beroep hoeft niet meer te worden beslist.

               2)

               Het Europees Parlement wordt verwezen in zijn eigen kosten en in die van Papapanagiotou AVEEA.

      (1)  PB C 311 van 21.9.2015.


title: Zaak T-195/03: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 29 september 2005 — Thommes/Commissie („Tijdelijk functionarissen — Inrichtingsvergoeding — Wijziging van standplaats — Weigering om inrichting van gezin te erkennen — Terugvordering van onverschuldigd betaalde”)

text:
               12.11.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 281/21

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 29 september 2005 — Thommes/Commissie
   (Zaak T-195/03) (1)

   („Tijdelijk functionarissen - Inrichtingsvergoeding - Wijziging van standplaats - Weigering om inrichting van gezin te erkennen - Terugvordering van onverschuldigd betaalde”)
   (2005/C 281/38)
   Procestaal: Duits
   Partijen

      Verzoekende partij(en): Gustav Thommes (Wezembeek-Oppem, België) [vertegenwoordiger(s): M. Thewes en V. Wiot, advocaten]

      Verwerende partij(en): Commissie van de Europese Gemeenschappen [vertegenwoordiger(s): J. Curall, gemachtigde, bijgestaan door B. Wägenbaur, advocaat]
   Voorwerp van de zaak
   Verzoek tot nietigverklaring van de besluiten van de Commissie betreffende terugvordering van een deel van de inrichtingsvergoeding die verzoeker in het kader van een wijziging van zijn standplaats heeft ontvangen, en weigering om hem een inrichtingsvergoeding toe kennen in het kader van een wijziging van zijn standplaats.
   Dictum van het arrest

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Elk der partijen zal de eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 200 van 23.8.2003.


title: Zaak T-36/05: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 12 september 2007 — Coats Holdings en Coats/Commissie ( Mededinging — Mededingingsregelingen — Europese markt voor garen en bandproducten (naalden) — Verdeling van de productmarkt — Verdeling van geografische markt — Waardering van bewijs — Deelname aan vergaderingen — Tripartiete overeenkomst — Geldboete — Zwaarte en duur van inbreuk — Verzachtende omstandigheden )

text:
               20.10.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 247/30

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 12 september 2007 — Coats Holdings en Coats/Commissie
   (Zaak T-36/05) (1)

   („Mededinging - Mededingingsregelingen - Europese markt voor garen en bandproducten (naalden) - Verdeling van de productmarkt - Verdeling van geografische markt - Waardering van bewijs - Deelname aan vergaderingen - Tripartiete overeenkomst - Geldboete - Zwaarte en duur van inbreuk - Verzachtende omstandigheden’)
   (2007/C 247/47)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: Coats Holdings Ltd (Uxbrigde, Middlesex, Verenigd Koninkrijk) en J & P Coats Ltd (Uxbridge) (vertegenwoordigers: W. Sibree en C. Jeffs, solicitors)

      Verwerende partijen: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: F. Castillo de la Torre en K. Mojzesowicz, gemachtigden)
   Voorwerp
   Primair, vordering tot nietigverklaring van beschikking C(2004) 4221 def. van de Commissie van 26 oktober 2004 inzake een procedure op grond van artikel 81 [EG] (Zaak COMP/F-1/38.338 — PO/Naalden) en, subsidiair, vordering tot vernietiging of verlaging van de aan verzoeksters opgelegde geldboete
   Dictum

               1)

               Beschikking C(2004) 4221 def. van de Commissie van 26 oktober 2004 inzake een procedure op grond van artikel 81 [EG] (zaak COMP/F-1/38.338 — PO/Naalden) wordt nietig verklaard voor zover daarin wordt vastgesteld dat verzoeksters artikel 81, lid 1, EG hebben geschonden na 13 maart 1997.

               2)

               Het bedrag van de aan verzoeksters in artikel 2 van de beschikking opgelegde geldboete wordt vastgesteld op 20 miljoen EUR.

               3)

               Het beroep wordt voor het overige verworpen.

               4)

               De verzoekende partijen zullen twee derde van hun eigen kosten en twee derde van de kosten van de Commissie dragen De Commissie draagt een derde van haar eigen kosten en een derde van de kosten van de verzoekende partijen.

      (1)  PB C 93 van 16.4.2005.


title: Zaak F-30/09: Beroep ingesteld op 31 maart 2009 — Chaouch/Commissie

text:
               6.6.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 129/21

         Beroep ingesteld op 31 maart 2009 — Chaouch/Commissie
   (Zaak F-30/09)
   2009/C 129/37
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Dhikra Chaouch (Oetrange, Luxemburg) (vertegenwoordigers: F. Moyse en A. Salerno, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit van het TABG om verzoekster geen inrichtingsvergoeding toe te kennen

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               vaststellen dat artikel 5 van bijlage VII bij het Statuut en artikel 20 van het Statuut geschonden zijn en, dientengevolge, het besluit van het TABG van 2 juli 2008 en van 8 december 2008 nietig verklaren;

               —

               erkennen dat verzoekster recht heeft op de inrichtingsvergoeding voorzien in artikel 5, lid 1, van bijlage VII bij het Statuut, vermeerderd met vertragingsrente vanaf de datum waarop die vergoeding verschuldigd was en tot aan de datum van daadwerkelijke betaling, tegen de rentevoet die de Europese Centrale Bank voor de betrokken periode voor de basisherfinancieringsacties heeft vastgesteld, vermeerderd met twee punten;

               —

               de Commissie van de Europese Gemeenschappen verwijzen in de kosten van de procedure.


title: Zaak C-329/05: Verzoek van het Bundesfinanzhof van 28 juni 2005 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Finanzamt Dinslaken en Gerold Meindl, betrokken partij: Christine Meindl-Berger

text:
               29.10.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 271/16

         Verzoek van het Bundesfinanzhof van 28 juni 2005 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Finanzamt Dinslaken en Gerold Meindl, betrokken partij: Christine Meindl-Berger
   (Zaak C-329/05)
   (2005/C 271/30)
   Procestaal: Duits
   Het Bundesfinanzhof heeft bij beschikking van 28 juni 2005, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 2 september 2005, in het geding tussen Finanzamt Dinslaken en Gerold Meindl, betrokken partij: Christine Meindl-Berger, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
   Is het in strijd met artikel 43 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap wanneer het een ingezeten belastingplichtige wordt geweigerd om samen met zijn in Oostenrijk wonende echtgenoot, die niet gescheiden van hem leeft, in de inkomstenbelasting te worden aangeslagen op grond dat deze echtgenoot zowel meer dan 10 procent van de gezamenlijke inkomsten als meer dan 24 000 DEM heeft verworven, wanneer deze inkomsten naar Oostenrijks recht van belasting zijn vrijgesteld?


title: Zaak T-346/10: Beschikking van het Gerecht van 21 september 2011 — Borax Europe/ECHA ( Beroep tot nietigverklaring — REACH — Identificatie van boorzuur en watervrij dinatriumtetraboraat als zeer zorgwekkende stoffen — Niet rechtstreeks geraakt worden — Niet-ontvankelijkheid )

text:
               19.11.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 340/23

         Beschikking van het Gerecht van 21 september 2011 — Borax Europe/ECHA
   (Zaak T-346/10) (1)

   (Beroep tot nietigverklaring - REACH - Identificatie van boorzuur en watervrij dinatriumtetraboraat als zeer zorgwekkende stoffen - Niet rechtstreeks geraakt worden - Niet-ontvankelijkheid)
   2011/C 340/48
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Borax Europe Ltd (Londen, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: K. Nordlander, advocaat, en H. Pearson, solicitor)

      Verwerende partij: Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA) (vertegenwoordigers: M. Heikkilä en W. Broere, gemachtigden, bijgestaan door J. Stuyck en A.-M. Vandromme, advocaten)

      Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Oliver en E. Manhaeve, gemachtigden, bijgestaan door K. Sawyer, barrister)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van het op 18 juni 2010 gepubliceerde besluit van ECHA waarbij overeenkomstig artikel 59 van verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (REACH), tot oprichting van een Europees Agentschap voor chemische stoffen, houdende wijziging van richtlijn 1999/45/EG en houdende intrekking van verordening (EEG) nr. 793/93 van de Raad en verordening (EG) nr. 1488/94 van de Commissie alsmede richtlijn 76/769/EEG van de Raad en de richtlijnen 91/155/EEG, 93/67/EEG, 93/105/EG en 2000/21/EG van de Commissie (PB L 396, blz. 1), boorzuur (EG nr. 233-139-2) en watervrij dinatriumtetraboraat (EG nr. 215-540-4) zijn geïdentificeerd als stoffen die voldoen aan de criteria van artikel 57 van die verordening en zijn opgenomen in de lijst van stoffen die zijn geïdentificeerd om op termijn te worden opgenomen in bijlage XIV bij die verordening

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               Borax Europe Ltd wordt verwezen in haar eigen kosten en in de kosten die het Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA) zijn opgekomen.

               3)

               De Europese Commissie zal haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 288 van 23.10.2010.


title: Zaak F-44/07: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 8 oktober 2008 Barbin/Parlement (Openbare dienst — Ambtenaren — Bevordering — Procedure voor toekenning van meritepunten bij het Europees Parlement — Onwettigheid van voor die procedure geldende voorschriften — Vergelijking van verdiensten)

text:
               6.12.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 313/56

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 8 oktober 2008 Barbin/Parlement
   (Zaak F-44/07) (1)

   (Openbare dienst - Ambtenaren - Bevordering - Procedure voor toekenning van meritepunten bij het Europees Parlement - Onwettigheid van voor die procedure geldende voorschriften - Vergelijking van verdiensten)
   (2008/C 313/101)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Florence Barbin (Luxemburg, Luxemburg) (vertegenwoordigers: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis en É. Marchal, advocaten)

      Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: A. Lukošiūtė en R. Ignătescu, vervolgens C. Burgos, A. Lukošiūtė en R. Ignătescu, gemachtigden)
   Voorwerp
   Enerzijds, nietigverklaring van het besluit van 16 oktober 2006 om verzoekster in het kader van het bevorderingsjaar 2005 één meritepunt toe te kennen en, anderzijds, vaststelling van onwettigheid van punt I.2, sub c, van de „Uitvoeringsmaatregelen voor de toekenning van meritepunten en de bevordering” van het Europees Parlement van 10 mei 2006
   Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Elke partij zal de eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 155 van 7.7.2007, blz. 45.


title: Zaak C-217/13: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundespatentgericht (Duitsland) op 24 april 2013 — Oberbank AG/Deutscher Sparkassen- und Giroverband e. V.

text:
               29.6.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 189/9

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundespatentgericht (Duitsland) op 24 april 2013 — Oberbank AG/Deutscher Sparkassen- und Giroverband e. V.
   (Zaak C-217/13)
   2013/C 189/17
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundespatentgericht

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Oberbank AG

      Verwerende partij: Deutscher Sparkassen- und Giroverband e. V.

      Interveniënt: Deutsches Patent- und Markenamt

      Prejudiciële vragen

               1.

               Verzet artikel 3, leden 1 en 3, van de richtlijn (1) zich tegen een uitlegging van het nationale recht, volgens welke in het geval van een abstract kleurmerk (in casu: rood HKS 13) waarop aanspraak wordt gemaakt voor financiële diensten, uit een consumentenenquête een gecorrigeerde inburgeringsgraad van ten minste 70 % moet blijken om ervan te kunnen uitgaan dat het merk als gevolg van het gebruik dat ervan is gemaakt onderscheidend vermogen heeft verkregen?

               2.

               Moet artikel 3, lid 3, eerste volzin, van deze richtlijn aldus worden uitgelegd dat het tijdstip van de aanvraag van de inschrijving van het merk — en niet het tijdstip van de inschrijving zelf — eveneens beslissend is indien de merkhouder als verweer tegen een verzoek om nietigverklaring van het merk aanvoert dat het merk in elk geval meer dan drie jaar na de inschrijvingsaanvraag, maar nog vóór de inschrijving zelf, als gevolg van het gebruik dat ervan is gemaakt onderscheidend vermogen heeft verkregen?

               3.

               Mocht ook onder de hiervoor genoemde voorwaarden het tijdstip van de inschrijvingsaanvraag doorslaggevend zijn:
               Moet het merk reeds dan nietig worden verklaard, wanneer niet duidelijk is en niet meer opgehelderd kan worden of het merk op het tijdstip van de inschrijvingsaanvraag als gevolg van het gebruik dat ervan is gemaakt onderscheidend vermogen heeft verkregen? Of is voor nietigverklaring vereist dat degene die om nietigverklaring verzoekt, aantoont dat het merk op het tijdstip van de inschrijvingsaanvraag geen onderscheidend vermogen heeft verkregen als gevolg van het gebruik dat ervan is gemaakt?

      (1)  Richtlijn 2008/95/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de aanpassing van het merkenrecht van de lidstaten (PB L 299, blz. 25).


title: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 18 september 2003 in zaak T-221/02: Giorgio Lebedef en anderen tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Ambtenaren — Bezoldiging — Reiskosten — Berekeningsmethode)

text:
C 289/22                 NL                            Publicatieblad van de Europese Unie                                            29.11.2003
3)     Verwerpt het beroep voor het overige.                                   ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
4)     Verstaat dat het Parlement zijn eigen kosten alsmede de helft                              van 17 september 2003
       van de kosten van verzoekster zal dragen.
                                                                             in zaak T-233/02: Charis Alexandratos en Maria Panagio-
5)     Verstaat dat verzoekster de helft van haar eigen kosten zal                      tou tegen Raad van de Europese Unie (1)
       dragen.
                                                                             („Ambtenaren — Beroep tot nietigverklaring — Algemeen
                                                                             vergelijkend onderzoek — Besluit van jury tot niet-toelating
(1) PB C 219 van 14 september 2002.                                          tot mondelinge examens — Omvang van motiveringsplicht
                                                                             — Strekking van rechterlijke toetsing — Naleving van regels
                                                                                die gelden voor jurywerkzaamheden”)
                                                                                (2003/C 289/47)
                                                                                (Procestaal: Grieks)
  ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
                                                                             In zaak T-233/02, Charis Alexandratos en Maria Panagiotou,
                      van 18 september 2003                                  wonende te Brussel (België), vertegenwoordigd door C. Tagaras,
                                                                             advocaat, tegen Raad van de Europese Unie (gemachtigden:
                                                                             F. Anton en D. Zahariou), betreffende een beroep tot nietigver-
in zaak T-221/02: Giorgio Lebedef en anderen tegen                           klaring van het besluit van de jury van algemeen vergelijkend
      Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)                           onderzoek van de Raad A/393 (2000/C98 A/02) om verzoe-
                                                                             kers niet toe te laten tot de mondelinge examens van dat
                                                                             onderzoek, heeft het Gerecht van eerste aanleg (Vierde kamer),
(Ambtenaren — Bezoldiging — Reiskosten — Berekenings-                        samengesteld als volgt: V. Tiili, kamerpresident, P. Mengozzi
                                methode)                                     en M. Vilaras, rechters; griffier: I. Natsinas, administrateur, op
                                                                             17 september 2003 een arrest gewezen waarvan het dictum
                           (2003/C 289/46)                                   luidt als volgt:
                                                                             1)    Verwerpt het beroep.
                            (Procestaal: Frans)
                                                                             2)    Verstaat dat elke partij haar eigen kosten zal dragen.
                                                                             (1) PB C 233 van 28.09.2002.
In zaak T-221/02, Giorgio Lebedef, ambtenaar van de Commis-
sie van de Europese Gemeenschappen, woonachtig te Sennin-
gerberg (Luxemburg), en 63 andere ambtenaren, vertegen-
woordigd door G. Bouneou en F. Frabetti, advocaten, domicilie
gekozen hebbende te Luxemburg, tegen Commissie van de
Europese Gemeenschappen (gemachtigden: J. Currall en V. Jo-
ris), betreffende een beroep strekkende tot nietigverklaring van               ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
het besluit van de Commissie tot wijziging, vanaf 1996 of
1997, van de methode voor de berekening van de jaarlijkse                                         van 30 september 2003
reiskosten wat het traject naar Griekenland via Brindisi betreft,
alsmede tot nietigverklaring van verzoekers’ salarisafrekenin-               in zaak T-302/02: Michael Kenny tegen Hof van Justitie
gen waarin dat besluit is toegepast, heeft het Gerecht (Derde                            van de Europese Gemeenschappen (1)
kamer), samengesteld als volgt: K. Lenaerts, kamerpresident,
J. Azizi en M. Jaeger, rechters; griffier: J. Plingers, ad-
ministrateur, op 18 september 2003 een arrest gewezen                        (Ambtenaren — Aanstelling — Beoordelingsvrijheid van
waarvan het dictum luidt als volgt:                                                               TABG — Dienstbelang)
                                                                                (2003/C 289/48)
1)     Verwerpt het beroep.
                                                                                (Procestaal: Frans)
2)     Verstaat dat elk der partijen haar eigen kosten zal dragen.
(1) PB C 247 van 12.10.02.
                                                                             In zaak T-302/02, Michael Kenny, ambtenaar van het Hof van
                                                                             Justitie van de Europese Gemeenschappen, wonende te Roodt-
                                                                             sur-Syre (Luxemburg), vertegenwoordigd door G. Vandersan-
                                                                             den en L. Levi, advocaten, tegen Hof van Justitie van de


title: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 14 februari 2001 in zaak T-3/00, Athanasios Pitsiorlas tegen Raad van de Europese Unie en Europese Centrale Bank (Niet-ontvankelĳkheid — Toegang tot documenten van de instellingen)

text:
19.5.2001              NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                         C 150/27
—     in zaak T-74/94: J.J.H. van den Broek, G.J.E. van Laar,         BESCHIKKING VAN HET GERECHT VAN EERSTE AAN-
      J.T. Salden, J.A.M. Wouters                                                                       LEG
                                                                                van 14 februari 2001
—     in zaak T-75/94: J.M.F.M. Flamand
                                                                      in zaak T-3/00, Athanasios Pitsiorlas tegen Raad van de
                                                                               Europese Unie en Europese Centrale Bank (1)
—     in zaak T-86/94: J. Bakker, E. Hardeman, G.J. Prins, G. van
      Putten                                                          (Niet-ontvankelijkheid — Toegang tot documenten van de
                                                                                instellingen)
—     in zaak T-87/94: Th.H. Clemens, N.J.G.M. Costongs,                                        (2001/C 150/53)
      W.A.J. Derks, R.P. Geertsema, W. Hermsen, P. Hogen-
      kamp, J.H. Kelder, G.M. Kuijs, E.J. Liefting, J.H. Nieuwen-
      huizen, D.J. Preuter, A.J.M. Sturkenboom, J.J. de Wit                                     (Procestaal: Grieks)
                                                                      In zaak T-3/00, Athanasios Pitsiorlas, wonende te Thessaloniki
—     in zaak T-91/94: D. Vellema, J. en K. Visser                    (Griekenland), vertegenwoordigd door D. Papafilippou, ad-
                                                                      vocaat, tegen Raad van de Europese Unie (gemachtigden:
                                                                      M. Bauer, S. Kyriakopoulou en D. Zachariou) en Europese
—     in zaak T-94/94: J.W. Esselink                                  Centrale Bank (gemachtigden: C. Zilioli, P. Vospernik en
                                                                      C. Kroppenstedt), betreffende een verzoek tot nietigverklaring
                                                                      van het besluit van de Raad van 30 juli 1999 en van het besluit
—     in zaak T-96/94: J.P. Groot                                     van de Europese Centrale Bank van 8 november 1999, waarbij
                                                                      verzoeker de toegang tot een document wordt geweigerd,
                                                                      heeft het Gerecht (Eerste kamer), samengesteld als volgt:
—     in zaak T-101/94: A.J. Dubbelhuis, A. Harkema, W. Knol          B. Vesterdorf, president, M. Vilaras en N. J. Forwood, rechters;
                                                                      griffier: H. Jung, op 14 februari 2001 een beschikking gegeven
                                                                      waarvan het dictum luidt als volgt:
—     in zaak T-104/94: H. Rozema, B.L. van der Wijk
                                                                      1)    Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard, voorzover het is
                                                                            gericht tegen het besluit van de Raad van 30 juli 1999.
—     in zaak T-105/94: W. Talsma
                                                                      2)    Verzoeker wordt in zijn eigen kosten betreffende de exceptie van
                                                                            niet-ontvankelijkheid verwezen, alsmede in die van de Raad.
—     in zaak T-106/94: R. en F. Visser, L.H. Hiddema
                                                                      (1) PB C 122 van 29.4.2000.
—     in zaak T-118/94: J. Hoedjes, J.K. Veenstra
—     in zaak T-119/94: A.J.M. en F.J.M. Baack, A.B. ten Broeke,
      O. Dallinga, L.A. Looman, J.H. Hoogendoorn                      BESCHIKKING VAN HET GERECHT VAN EERSTE AAN-
                                                                                LEG
—     in zaak T-122/94: A.G.J. van Boxtel
                                                                                van 2 februari 2001
                                                                      in zaak T-97/00: A. Vakalopoulou tegen Commissie van
—     in zaak T-124/94: K.A. Schutter
                                                                                de Europese Gemeenschappen (1)
—     in zaak T-130/94: R. van Dijk, H.J. Hiermstra,                  (Tijdelijk functionaris — Overeenkomst voor bepaalde tijd
      A.W.J. Reijers                                                  — Verlenging — Beroep tot nietigverklaring en tot schade-
                                                                      vergoeding — Bezwarende handeling — Kennelijke niet-
                                                                                ontvankelijkheid)
                                                                                (2001/C 150/54)
(1) PB C 334 van 9.12.1993, C 27 van 28.1.1994, C 43 van
    12.2.1994, C 59 van 26.2.1994, C 90 van 26.3.1994, C 103 van
    11.4.1994, C 120 van 30.4.1994, C 132 van 14.5.1994, C 233                                  (Procestaal: Frans)
    van 20.8.1994 en C 370 van 24.12.1994.
                                                                      In zaak T-97/00, A. Vakalopoulou, tijdelijk functionaris van
                                                                      de Commissie van de Europese Gemeenschappen, wonende te
                                                                      Brussel, vertegenwoordigd door J.-N. Louis en V. Peere,
                                                                      advocaten te Brussel, domicilie gekozen hebbende te Luxem-
                                                                      burg, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen


title: Zaak C-278/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Alba Iulia (Roemenië) op 6 juni 2014 — SC Enterprise Focused Solutions SRL/Spitalul Județean de Urgență Alba Iulia

text:
               8.9.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 303/17

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Alba Iulia (Roemenië) op 6 juni 2014 — SC Enterprise Focused Solutions SRL/Spitalul Județean de Urgență Alba Iulia
   (Zaak C-278/14)
   2014/C 303/22
   Procestaal: Roemeens

      Verwijzende rechter

   Curtea de Apel Alba Iulia

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: SC Enterprise Focused Solutions SRL

      Verwerende partij: Spitalul Județean de Urgență Alba Iulia

      Prejudiciële vraag

   Kan artikel 23, lid 8, van richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 (1) aldus worden uitgelegd dat wanneer de aanbestedende dienst de technische specificaties van het product dat het voorwerp van de opdracht is, beschrijft door verwijzing naar een bepaald merk, de kenmerken van het als gelijkwaardig aangeboden product alleen mogen worden getoetst aan de technische specificaties van producten die nog worden vervaardigd, dan wel ook kunnen worden getoetst aan die van op de markt aanwezige producten die niet meer worden vervaardigd?

      (1)  Richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten (PB L 134, blz. 114).


title: Zaak T-24/03: Beroep, op 30 januari 2003 ingesteld door Antonio Aresu tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
C 70/30                NL                        Publicatieblad van de Europese Unie                                        22.3.2003
Middelen en voornaamste argumenten                                    den. Verzoekster heeft een aantal van de genoemde maatrege-
                                                                      len niet ontvangen. De terugvordering van subsidies die nooit
                                                                      zijn verleend, is dan ook kennelijk in strijd met materieel recht.
Verzoekster is een porceleinonderneming in Kahla, Thüringen.
Zij verwierf als hoogstbiedende investeerder machines, ge-
bouwen en terreinen van de curator in het faillissement
van Kahla Porzellan GmbH. In de bestreden beschikking
kwalificeerde de Commissie een reeks maatregelen ten gunste
van Kahla Porzellan GmbH en verzoekster als steunmaatrege-
len en verklaarde zij deze onverenigbaar met de gemeenschap-
                                                                      Beroep, op 30 januari 2003 ingesteld door Antonio Aresu
pelijke markt.
                                                                         tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
                                                                                (Zaak T-24/03)
Verzoekster komt met haar verzoek vooral op tegen de
terugvordering van de investeringssubsidie van 2,5 miljoen
DEM, de terugvordering van gestelde „de minimis”-steun en de                                   (2003/C 70/48)
terugvordering van subsidies die voor de uitvoering van
maatregelen tot schepping van arbeidsplaatsen op grond van
§ 249h van het Arbeitsförderungsgesetz (wet tot bevordering                                  (Procestaal: Italiaans)
van de werkgelegenheid; hierna: „AFG”) zijn toegekend. Met
het verzoek stelt zij schending van het EG-verdrag, schending
van grondbeginselen van het gemeenschapsrecht en kennelijke
feitelijke onjuistheden en beoordelingsfouten.                        Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                                                                      schappen is op 30 januari 2003 beroep tegen Commissie van
                                                                      de Europese Gemeenschappen ingesteld door Antonio Aresu,
                                                                      vertegenwoordigd door S. Diana, advocaat.
Volgens verzoekster is het bevel tot terugvordering van de
investeringssubsidie en van de subsidies die op grond van
§ 249h AFG zijn verstrekt, in strijd met het EG-Verdrag.              Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
De investeringssubsidie is op grond van een goedgekeurd
programma verstrekt, en met betrekking tot maatregelen op             —     de twee volgende besluiten nietig te verklaren:
grond van § 249h AFG heeft de Commissie in 1994 uitdrukke-
lijk verklaard dat deze niet als subsidie worden beschouwd. In              a)   het uitdrukkelijke besluit van het TABG van 29 au-
beide gevallen zijn volgens haar dan ook de voor bestaande                       gustus 2002 dat vervat is in nota D(2002)687 van
subsidies geldende regels van toepassing. De Commissie be-                       T. Lennon van 2 september 2002, die verzoeker op
perkt zich in de beschikking echter niet tot het onderzoek of                    4 september 2002 heeft ontvangen en waarin hem
aan de voorwaarden van de programma’s is voldaan en past                         is meegedeeld dat zijn sollicitatie naar de vacante
achteraf strengere voorwaarden op deze programma’s toe dan                       post COM/059/02 was afgewezen en dat de post
in de programma’s of in de door de Commissie gestelde                            aan M. Scannell was toegewezen;
voorwaarden voor goedkeuring waren vastgesteld. Daarmee
schendt de Commissie de artikelen 87 en 88 EG en het
                                                                            b)   het stilzwijgende besluit van het TABG van 17 ja-
rechtszekerheidsbeginsel.
                                                                                nuari 2003 tot afwijzing van het bezwaar dat
                                                                                verzoeker op 17 september 2002 tegen boven-
                                                                                bedoeld besluit had ingediend;
Voorts stelt klaagster dat de Commissie in strijd met het
vertrouwensbeginsel heeft gehandeld door buiten beschou-              —     de Commissie te verwijzen in de kosten.
wing te laten dat de door haar in de bestreden beschikking
toegepaste, strengere beperkingen niet zijn terug te vinden in
de goedkeuring van het garantieprogramma voor investeringen
en in de regeling van § 249h AFG die de Commissie zelf in het         Middelen en voornaamste argumenten
Publicatieblad heeft bekendgemaakt. Verzoekster mocht er dan
ook op vertrouwen dat beide programma’s in de gepubliceerde
en door de Commissie goedgekeurde vorm zouden worden                  Verzoeker in de onderhavige zaak komt op tegen de afwijzing
toegepast. Het hiermee in tegenspraak zijnde bevel tot terug-         van zijn sollicitatie naar een post van diensthoofd bij het
vordering is kennelijk onrechtmatig.                                  Directoraat-Generaal „Gezondheid en consumentenbescher-
                                                                      ming”.
Bovendien stelt klaagster dat de constateringen van de Com-
missie aanzienlijke feitelijke onjuistheden en een aantal kenne-      Het beroep is gebaseerd op de gebrekkige motivering van de
lijke beoordelingsfouten bevatten. Een eerste beoordelingsfout        bestreden besluiten en op de daaruit voortvloeiende schending
                                                                      van artikel 25, tweede alinea, van het Ambtenarenstatuut.
is, dat klaagster als een onderneming in moeilijkheden wordt
beschouwd. Ook de terugvordering van de „de minimis”-
subsidies bevat duidelijke en aanzienlijke feitelijke onjuisthe-


title: Zaak T-177/06: Beroep ingesteld op 3 juli 2006 — Stad Madrid en Madrid Calle 30/Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               2.9.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 212/33

         Beroep ingesteld op 3 juli 2006 — Stad Madrid en Madrid Calle 30/Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-177/06)
   (2006/C 212/60)
   Procestaal: Spaans
   Partijen

      Verzoeksters: Stad Madrid en Madrid Calle 30 SA (Madrid, Spanje) (vertegenwoordigers: J. L. Buendía Sierra en R. González-Gallarza Granizo)

      Verweerster: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies van verzoeksters

               —

               nietig te verklaren, de handeling waarbij Madrid Calle 30 door de Europese Commissie (Eurostat) op grond van het „Europees systeem van rekeningen 1995” (ESR 95) van bijlage A bij verordening (EG) nr. 2223/96 van de Raad van 25 juni 1996 bij de sector „overheid” wordt ingedeeld, wat met name blijkt uit de rekeningen die de Commissie (Eurostat) op 24 april 2006 heeft gepubliceerd met betrekking tot de gegevens over 2005 inzake het overheidstekort en de overheidsschuld, met het oog op de toepassing van het protocol gehecht aan het EG-Verdrag betreffende de procedure bij buitensporige tekorten;

               —

               de Commissie van de Europese Gemeenschappen te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Met het onderhavige beroep verzoeken verzoeksters om nietigverklaring van de handeling waarbij Madrid Calle 30 door de Europese Commissie (Eurostat) op grond van het „Europees systeem van rekeningen 1995 — ESR 95” (ESR 95) van bijlage A bij verordening (EG) nr. 2223/96 van de Raad van 25 juni 1996 inzake het Europees systeem van nationale en regionale rekeningen in de Gemeenschap (1) bij de sector „overheid” wordt ingedeeld. Volgens verzoeksters blijkt deze indeling uit de rekeningen die de Commissie (Eurostat) op 24 april 2006 heeft gepubliceerd met betrekking tot de gegevens over 2005 inzake het overheidstekort en de overheidsschuld, met het oog op de toepassing van het protocol gehecht aan het EG-Verdrag betreffende de procedure bij buitensporige tekorten.
   Verzoeksters betogen dat Madrid Calle 30 een naamloze vennootschap is die wordt gecontroleerd door de stad Madrid en een particulier consortium, dat uit drie bouw- en dienstenondernemingen bestaat en dat is gekozen op grond van een openbare aanbesteding volgens strikte criteria inzake marktprijzen.
   Tot staving van hun vorderingen stellen verzoeksters:

               —

               schending van diverse voorschriften van het ESR 95 voor de indeling van institutionele eenheden bij de sectoren „overheid” of „niet-financiële vennootschappen”;

               —

               schending van de algemene beginselen van motivering van administratieve handelingen en het horen van de betrokkene.

      (1)  PB L 310, blz. 1.


title: Zaak T-531/13: Beschikking van het Gerecht van 28 januari 2015 — Kicks Kosmetikkedjan/BHIM — Kik Textilien (KICKS) („Gemeenschapsmerk — Oppositie — Intrekking van de oppositie — Afdoening zonder beslissing”)

text:
               30.3.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 107/27

      Beschikking van het Gerecht van 28 januari 2015 — Kicks Kosmetikkedjan/BHIM — Kik Textilien (KICKS)
      (Zaak T-531/13) (1)

      ((„Gemeenschapsmerk - Oppositie - Intrekking van de oppositie - Afdoening zonder beslissing”))
      (2015/C 107/36)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Kicks Kosmetikkedjan AB (Stockholm, Zweden) (vertegenwoordiger: K. Strömholm, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: I. Harrington, gemachtigde)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM: Kik Textilien und Non-Food GmbH (Bönen, Duitsland)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 25 juli 2013 (zaak R 992/2012-4) inzake een oppositieprocedure tussen Kik Textilien und Non-Food GmbH en Kicks Kosmetikkedjan AB

         Dictum

                  1)

                  Op het beroep behoeft niet meer te worden beslist.

                  2)

                  Verzoekster en andere partij in de procedure voor de kamer van beroep worden verwezen in hun eigen kosten en elk in de helft van de kosten van verweerder.

         (1)  PB C 359 van 7.12.2013.


title: Zaak C-8/01: Verzoek van het Østre Landsret van 20 december 2000 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Assurandør-Societetet en Skatteministeriet

text:
C 61/10                NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   24.2.2001
Verzoek van het Østre Landsret van 20 december 2000                   Vraag 5
om een prejudiciële beslissing in het geding tussen As-
           surandør-Societetet en Skatteministeriet                   Is voor het antwoord op de eerste en de tweede vraag van
                                                                      belang, dat de taxaties voor de grootste verzekeringsmaat-
                                                                      schappijen worden verricht door bij die ondernemingen
                           (Zaak C-8/01)                              tewerkgestelde taxateurs, zodat zij van belasting zijn vrijge-
                                                                      steld?
                          (2001/C 61/16)
                                                                      (1) PB L 145, blz. 145.
Het Østre Landsret heeft bij beschikking van 20 december
2000, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
10 januari 2001, in het geding tussen Assurandør-Societetet
en Skatteministeriet, het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over
de navolgende vragen:
Vraag 1
                                                                      Verzoeken van het Hof van Beroep te Gent van 3 januari
                                                                      2001 om een prejudiciële beslissing in de gedingen tussen
Moeten de bepalingen van de Zesde Richtlijn (77/388/EEG) (1)          S. Monnier en Govan Sports N.V., E. Van Ankeren en
van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie               Govan Sports N.V., Govan Sports N.V. en P. Jacobs, en
van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting —                            Govan Sports N.V. en D. D’Hondt.
Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde
waarde: uniforme grondslag, en met name de bepalingen van
artikel 13, B, sub a, aldus worden uitgelegd, dat taxaties die                    (Zaaknummers C-9, 10, 11 en 12/01)
een onderneming voor haar leden verricht, onder het begrip
„handelingen ter zake van verzekering” in de zin van die                                      (2001/C 61/17)
bepalingen vallen, of vallen zij onder het begrip „met handelin-
gen ter zake van verzekering samenhangende diensten, verricht
door assurantiemakelaars en verzekeringsagenten”?                     Het Hof van Beroep te Gent heeft bij arresten van 3 januari
                                                                      2001, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
                                                                      10 januari 2001, in de gedingen tussen S. Monnier en Govan
Vraag 2                                                               Sports N.V. (C-9/01), E. Van Ankeren en Govan Sports N.V.
                                                                      (C-10/01), Govan Sports N.V. en P. Jacobs (C-11/01) en Govan
                                                                      Sports N.V. en D. D’Hondt (C-12/01), het Hof van Justitie van
Moet artikel 13, A, sub f, van de Zesde richtlijn aldus worden        de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
uitgelegd, dat BTW-vrijstelling wordt verleend voor diensten          beslissing over de navolgende vraag:
die een onderneming — die overigens aan de voorwaarden
voor vrijstelling voldoet — ten behoeve van haar leden
verricht, indien niet kan worden aangetoond dat de vrijstelling       Verzetten de verdragsbepalingen inzake het vrije verkeer van
de mededinging daadwerkelijk of concreet dreigt te vervalsen,         diensten zich al dan niet tegen een wettelijk verbod op
maar dat enkel de mogelijkheid bestaat dat dit gebeurt?               bemiddeling van betaalde (al dan niet professionele) sportbeoe-
                                                                      fenaars en/of vormt de monopolisering van de bemiddeling
                                                                      van deze sportbeoefenaars door de Vlaamse Dienst voor
Vraag 3                                                               Arbeidsbemiddeling al dan niet een misbruik van machtsposi-
                                                                      tie. Schenden de bepalingen van het Koninklijk Besluit van
                                                                      28 november 1975 aldus de bepalingen van het Gemeen-
Is voor het antwoord op de tweede vraag van belang, hoe               schapsrecht en onder meer de artikelen 86 en 90, lid I van het
groot het gevaar van concurrentievervalsing moet worden               EG-verdrag in zoverre dit K.B. het uitsluitend recht tot
geacht, bijvoorbeeld indien de mogelijkheid van concurrentie-         bemiddelen bij betaalde, professionele of niet-professionele,
vervalsing niet reëel is?                                             sportbeoefenaars toevertrouwt aan een openbaar arbeids-
                                                                      bureau en in zoverre deze wettelijke bepaling bovendien de
                                                                      daadwerkelijke bemiddelingsactiviteit van particuliere bemid-
Vraag 4                                                               delingsbureaus onmogelijk maken door de handhaving van
                                                                      een wettelijke bepaling die zulke activiteit verbiedt op straffe
                                                                      van nietigheid van de betrokken overeenkomsten en in zoverre
Is het onverenigbaar met artikel 13, A, sub f, van de Zesde           de betrokken bemiddelingsactiviteiten zich kunnen uitstrekken
richtlijn, dat een krachtens voornoemde bepaling verleende            tot de onderdanen of het grondgebied van andere Lidstaten.
vrijstelling op grond van het nationale recht slechts tijdelijk
wordt verleend in gevallen waarin niet zeker is in hoeverre de
vrijstelling in de toekomst tot concurrentievervalsing kan
leiden?


title: Zaak C-318/10: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 5 juli 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hof van Cassatie — België) — Société d’investissement pour l’agriculture tropicale SA (SIAT)/Belgische Staat (Vrijheid van dienstverrichting — Belastingwetgeving — Aftrek als beroepskosten van uitgaven voor bezoldiging van diensten — Uitgaven jegens in andere lidstaat gevestigde dienstverrichter die aldaar niet aan inkomstenbelasting is onderworpen of aan aanzienlijk gunstigere belastingregeling is onderworpen — Aftrekbaarheid afhankelijk van verplichting bewijs te leveren van echtheid en oprechtheid van prestatie en van normaal karakter van betrokken vergoeding — Belemmering — Rechtvaardiging — Bestrijding van belastingfraude en -ontwijking — Doeltreffendheid van fiscale controles — Evenwichtige verdeling van heffingsbevoegdheid tussen lidstaten — Evenredigheid)

text:
               22.9.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 287/2

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 5 juli 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hof van Cassatie — België) — Société d’investissement pour l’agriculture tropicale SA (SIAT)/Belgische Staat
   (Zaak C-318/10) (1)

   (Vrijheid van dienstverrichting - Belastingwetgeving - Aftrek als beroepskosten van uitgaven voor bezoldiging van diensten - Uitgaven jegens in andere lidstaat gevestigde dienstverrichter die aldaar niet aan inkomstenbelasting is onderworpen of aan aanzienlijk gunstigere belastingregeling is onderworpen - Aftrekbaarheid afhankelijk van verplichting bewijs te leveren van echtheid en oprechtheid van prestatie en van normaal karakter van betrokken vergoeding - Belemmering - Rechtvaardiging - Bestrijding van belastingfraude en -ontwijking - Doeltreffendheid van fiscale controles - Evenwichtige verdeling van heffingsbevoegdheid tussen lidstaten - Evenredigheid)
   2012/C 287/03
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Hof van Cassatie

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Société d’investissement pour l’agriculture tropicale SA (SIAT)

      Verwerende partij: Belgische Staat

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Hof van Cassatie — Uitlegging van artikel 49 EG — Belastingwetgeving die de aftrek van door een ingezeten belastingplichtige gemaakte beroepskosten toestaat, maar deze aftrek niet toestaat wanneer de belastingplichtige in een andere lidstaat verblijft of is gevestigd waar hij niet aan inkomstenbelasting is onderworpen of aldaar aan een aanzienlijk gunstigere belastingregeling is onderworpen — Belemmering voor het vrij verrichten van diensten

      Dictum

   Artikel 49 EG moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een regeling van een lidstaat als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, krachtens welke vergoedingen voor prestaties of diensten die door een ingezeten belastingplichtige worden betaald aan een niet-ingezeten vennootschap, niet als aftrekbare beroepskosten worden aangemerkt wanneer deze vennootschap in de lidstaat waar zij is gevestigd niet aan inkomstenbelasting is onderworpen of voor de betrokken inkomsten aan een aanzienlijk gunstigere belastingregeling is onderworpen dan die waaraan die inkomsten in de eerste lidstaat zijn onderworpen, tenzij de belastingplichtige bewijst dat deze vergoedingen verband houden met werkelijke en oprechte verrichtingen en mits zij de normale grenzen niet overschrijden, terwijl volgens de algemene regel deze vergoedingen als beroepskosten aftrekbaar zijn indien zij noodzakelijk zijn om de belastbare inkomsten te verkrijgen of te behouden en de belastingplichtige de echtheid en het bedrag van deze vergoedingen aantoont.

      (1)  PB C 246 van 11.9.2010.


title: Zaak T-514/13: Beroep ingesteld op 23 september 2013 — AgriCapital/BHIM — agri.capital (AGRI.CAPITAL)

text:
               30.11.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 352/18

         Beroep ingesteld op 23 september 2013 — AgriCapital/BHIM — agri.capital (AGRI.CAPITAL)
   (Zaak T-514/13)
   2013/C 352/34
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: AgriCapital Corp. (New York, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: P. Meyer en M. Gramsch, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: agri.capital GmbH (Münster, Germany)

      Conclusies

               —

               vernietiging van de beslissing van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 10 juli 2013 in zaak R 2236/2012-2, en

               —

               verwijzing van verweerder en de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep in hun eigen kosten en in verzoeksters kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken gemeenschapsmerk: gemeenschapswoordmerk nr. 8341323 „AGRI.CAPITAL” voor waren en diensten van de klassen 4, 7, 35, 36, 37, 39, 40, 42 en 45

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: verzoekster

      Oppositiemerk of -teken: gemeenschapswoordmerk „AgriCapital”, ingeschreven onder nr. 6192322 voor diensten van klasse 36, en gemeenschapswoordmerk „AGRICAPITAL”, ingeschreven onder nr. 4589339 voor diensten van klasse 36

      Beslissing van de oppositieafdeling: afwijzing van de oppositie in haar geheel

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, van de gemeenschapsmerkenverordening


title: Zaak T-665/15: Beroep ingesteld op 13 november 2015 — Baltijas pētnieciskās žurnālistikas centrs Re:Baltica/Parlement

text:
               8.2.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 48/78

         Beroep ingesteld op 13 november 2015 — Baltijas pētnieciskās žurnālistikas centrs Re:Baltica/Parlement
   (Zaak T-665/15)
   (2016/C 048/86)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Baltijas pētnieciskās žurnālistikas centrs Re:Baltica (Riga, Letland) (vertegenwoordiger: N. Pirc Musar, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Parlement

      Conclusies

               —

               besluit A(2015)8305 C van het Europees Parlement van 15 september 2015 houdende afwijzing van verzoekers confirmatief verzoek om toegang tot bepaalde documenten die informatie bevatten over reiskosten, dagvergoedingen, vergoedingen voor algemene uitgaven en kosten voor personeelsvoorziening van leden van het Europees Parlement, nietig verklaren;

               —

               het Parlement overeenkomstig de artikelen 134 en 140 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht verwijzen in de kosten van verzoeker en in die van eventuele interveniënten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker vijf middelen aan.

               1.

               Eerste middel: schending van artikel 4, lid 1, onder b), van verordening nr. 1049/2001 (1), gelezen in samenhang met artikel 8, onder b), van verordening nr. 45/2001 (2), aangezien de gevraagde persoonsgegevens niet beschermd zijn op grond van het Unierecht.

               2.

               Tweede middel: schending van artikel 4, lid 1, onder b), van verordening nr. 1049/2001, gelezen in samenhang met artikel 8, onder b), van verordening nr. 45/2001, aangezien de toegang tot de gevraagde informatie werd geweigerd, hoewel de voorwaarden voor openbaarmaking waren vervuld.

               3.

               Derde middel: schending van de in de artikelen 2 en 4, juncto artikel 6, lid 3, van verordening nr. 1049/2001 neergelegde algemene verplichting om ieder document afzonderlijk te onderzoeken.

               4.

               Vierde middel: schending van artikel 4, lid 6, van verordening nr. 1049/2001, aangezien de weigering om gedeeltelijke toegang tot de gevraagde documenten te verlenen, niet gerechtvaardigd was.

               5.

               Vijfde middel: schending van de in de artikelen 7, lid 1, en 8, lid 1, van verordening nr. 1049/2001 neergelegde motiveringsplicht, aangezien het Parlement niet op alle argumenten van verzoeker heeft geantwoord.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB L 145, blz. 43).

      (2)  Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2000 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de communautaire instellingen en organen en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB L 8, blz. 1).


title: Zaak T-138/14: Arrest van het Gerecht van 16 december 2015 — Chart/EDEO („Niet-contractuele aansprakelijkheid — Plaatselijk functionaris, tewerkgesteld bij de delegatie van de Unie in Egypte — Einde van de overeenkomst — Verzuim van de delegatie om aan het Egyptische socialezekerheidsorgaan het certificaat van uitdiensttreding van de functionaris te verstrekken en om nadien de situatie van die functionaris in dit verband te regulariseren — Verjaring — Aanhoudende schade — Gedeeltelijke niet-ontvankelijkheid — Beginsel van behoorlijk bestuur — Redelijke termijn — Artikel 41 van het Handvest van de grondrechten — Voldoende gekwalificeerde schending van een rechtsregel die particulieren rechten toekent — Zekere schade — Causaal verband”)

text:
               8.2.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 48/46

         Arrest van het Gerecht van 16 december 2015 — Chart/EDEO
   (Zaak T-138/14) (1)

   ((„Niet-contractuele aansprakelijkheid - Plaatselijk functionaris, tewerkgesteld bij de delegatie van de Unie in Egypte - Einde van de overeenkomst - Verzuim van de delegatie om aan het Egyptische socialezekerheidsorgaan het certificaat van uitdiensttreding van de functionaris te verstrekken en om nadien de situatie van die functionaris in dit verband te regulariseren - Verjaring - Aanhoudende schade - Gedeeltelijke niet-ontvankelijkheid - Beginsel van behoorlijk bestuur - Redelijke termijn - Artikel 41 van het Handvest van de grondrechten - Voldoende gekwalificeerde schending van een rechtsregel die particulieren rechten toekent - Zekere schade - Causaal verband”))
   (2016/C 048/52)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Randa Chart (Sint-Lambrechts-Woluwe, België) (vertegenwoordigers: T. Bontinck en A. Guillerme, advocaten)

      Verwerende partij: Europese dienst voor extern optreden (EDEO) (vertegenwoordigers: S. Marquardt en M. Silva, gemachtigden)

      Voorwerp

   Beroep strekkende tot vergoeding van de schade die verzoekster stelt te hebben geleden ten gevolge van het verzuim van de delegatie van de Europese Unie in Caïro (Egypte) om, na haar ontslag, haar certificaat van uitdiensttreding aan het Egyptische socialezekerheidsorgaan te verstrekken en nadien haar situatie in dit verband te regulariseren

      Dictum

               1)

               De Europese dienst voor extern optreden (EDEO) wordt veroordeeld tot betaling aan Randa Chart van een schadevergoeding van 25 000 EUR.

               2)

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               3)

               Chart draagt twee tiende van haar eigen kosten en twee tiende van de kosten van de EDEO.

               4)

               De EDEO draagt acht tiende van zijn eigen kosten en acht tiende van de kosten van Chart.

      (1)  PB C 159 van 26.5.2014.


title: Zaak F-117/13: Beroep ingesteld op 30 november 2013 — ZZ/Frontex

text:
               1.2.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 31/23

         Beroep ingesteld op 30 november 2013 — ZZ/Frontex
   (Zaak F-117/13)
   2014/C 31/41
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: ZZ (vertegenwoordiger: S. Pappas, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Agentschap voor het beheer van de operationele samenwerking aan de buitengrenzen van de lidstaten van de Europese Unie (FRONTEX)

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit om verzoekers overeenkomst niet te verlengen na de nietigverklaring door het Gerecht voor ambtenarenzaken van het eerste besluit om zijn overeenkomst niet te verlengen

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               nietigverklaring van het besluit van Frontex van 19 februari 2013 om verzoekers overeenkomst niet te verlengen;

               —

               indien nodig, uitoefening van zijn volledige rechtsmacht om de doeltreffendheid van zijn beslissing te verzekeren;

               —

               verwijzing van verwerende partij in de kosten van de procedure.


title: Zaak C-8/14: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 29 oktober 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia n° 4 de Martorell — Spanje) — BBVA SA, voorheen Unnim Banc SA/Pedro Peñalva López, Clara López Durán, Diego Fernández Gabarro (Prejudiciële verwijzing — Richtlijn 93/13/EEG — Hypothecaire leningsovereenkomst — Oneerlijke bedingen — Executieprocedure — Incidenteel verzet — Vervaltermijnen)

text:
               21.12.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 429/2

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 29 oktober 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia no 4 de Martorell — Spanje) — BBVA SA, voorheen Unnim Banc SA/Pedro Peñalva López, Clara López Durán, Diego Fernández Gabarro
   (Zaak C-8/14) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Richtlijn 93/13/EEG - Hypothecaire leningsovereenkomst - Oneerlijke bedingen - Executieprocedure - Incidenteel verzet - Vervaltermijnen))
   (2015/C 429/02)
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Juzgado de Primera Instancia no 4 de Martorell

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: BBVA SA, voorheen Unnim Banc SA

      Verwerende partijen: Pedro Peñalva López, Clara López Durán, Diego Fernández Gabarro

      Dictum

   De artikelen 6 en 7 van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale overgangsbepaling als in het hoofdgeding aan de orde, volgens welke consumenten tegen wie een hypothecaire executieprocedure is ingeleid vóór de datum van inwerkingtreding van de wet waarin deze bepaling is opgenomen en die op deze datum nog niet is afgerond, beschikken over een vervaltermijn van één maand vanaf de dag na bekendmaking van deze wet om tegen de gedwongen executie verzet aan te tekenen op grond van het oneerlijke karakter van contractuele bedingen.

      (1)  PB C 102 van 7.4.2014.


title: Zaak C-274/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Económico Administrativo Central de Madrid (Spanje) op 5 juni 2014 — Banco de Santander S.A.

text:
               8.9.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 303/15

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Económico Administrativo Central de Madrid (Spanje) op 5 juni 2014 — Banco de Santander S.A.
   (Zaak C-274/14)
   2014/C 303/19
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Tribunal Económico Administrativo Central de Madrid

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Banco de Santander S.A.

      Prejudiciële vragen

               1)

               Dient artikel 1, lid 2, van beschikking 2011/5/EG (1) van de Commissie van 28 oktober 2009 inzake de belastingafschrijving van de financiële goodwill voor de verwerving van deelnemingen in buitenlandse ondernemingen C 45/07, aldus te worden uitgelegd dat het in dat lid erkende gewettigd vertrouwen in de daarin aangegeven omvang mede van toepassing is op de aftrekbaarheid van de belastingafschrijving van de financiële goodwill volgens artikel 12, lid 5, TRLIS, wanneer het de indirecte verwerving van deelnemingen in buitenlandse ondernemingen door middel van de directe verwerving van een buitenlandse holding betreft?

               2)

               Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, moet beschikking C(2013) 4399 def van 17 juli 2013 in staatssteunprocedure SA.35550 (13/C) (ex 13/NN, ex 12/CP) — Belastingafschrijving van de financiële goodwill voor de verwerving van deelnemingen in buitenlandse ondernemingen, waarbij is besloten tot inleiding van de procedure van artikel 108, lid 2, VWEU, dan wegens schending van artikel 108 VWEU zelf en van verordening (EG) nr. 659/1999 (2) van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (thans artikel 108 VWEU) als ongeldig worden beschouwd?”

      (1)  PB 2011, L 7, blz. 48.

      (2)  PB L 83, blz. 1.


title: Zaak C-71/10: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 28 juli 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court of the United Kingdom — Verenigd Koninkrijk) — Office of Communications/The Information Commissioner (Toegang van publiek tot milieu-informatie — Richtlijn 2003/4/EG — Artikel 4 — Uitzonderingen op recht van toegang — Verzoek om toegang waarbij diverse door artikel 4, lid 2, van die richtlijn beschermde belangen aan de orde zijn)

text:
               8.10.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 298/6

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 28 juli 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court of the United Kingdom — Verenigd Koninkrijk) — Office of Communications/The Information Commissioner
   (Zaak C-71/10) (1)

   (Toegang van publiek tot milieu-informatie - Richtlijn 2003/4/EG - Artikel 4 - Uitzonderingen op recht van toegang - Verzoek om toegang waarbij diverse door artikel 4, lid 2, van die richtlijn beschermde belangen aan de orde zijn)
   2011/C 298/09
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   Supreme Court of the United Kingdom

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Office of Communications

      Verwerende partij: Information Commissioner

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Supreme Court of the United Kingdom — Uitlegging van artikel 4, lid 2, sub b en e, van richtlijn 2003/4/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 inzake de toegang van het publiek tot milieu-informatie en tot intrekking van richtlijn 90/313/EEG van de Raad (PB L 41, blz. 26) — Uitzonderingen op recht van toegang — Verzoek tot toegang waarbij diverse door artikel 4, lid 2, van de richtlijn beschermde belangen aan de orde zijn, waarbij de afbreuk aan elk afzonderlijk belang op zich niet voldoende is om weigering van toegang te rechtvaardigen

      Dictum

   Artikel 4, lid 2, van richtlijn 2003/4/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 inzake de toegang van het publiek tot milieu-informatie en tot intrekking van richtlijn 90/313/EEG van de Raad, moet aldus worden uitgelegd dat een overheidsinstantie die over milieu-informatie beschikt of waarvoor dergelijke informatie wordt beheerd, met diverse in deze bepaling bedoelde redenen voor weigering cumulatief rekening kan houden wanneer zij de door openbaarmaking beschermde algemene belangen tegen de met weigering van openbaarmaking gediende belangen afweegt om een verzoek tot terbeschikkingstelling van die informatie aan een natuurlijke of rechtspersoon te beoordelen.

      (1)  PB C 113 van 1.5.2010.


title: Zaak C-88/00: Verzoek van het Supremo Tribunal Administrativo, 1a Secção — 3a Subsecção, van 24 november 1999 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Directora-Geral do Departamento para os Assuntos do Fundo Social Europeu (DAFSE) en MOBILCROMO-Indústria de Mobiliário e Revestimentos Metálicos, Lda

text:
27.5.2000              NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     C 149/23
2) Moet verordening nr. 1785/81 aldus worden uitgelegd, dat           ter verduidelijking van de juridische waarde van de afgifte door
     de kwalificatie van een gebied als gebied met een tekort,        het DAFSE van de bevestiging ten behoeve van de betaling van
     moet geschieden op grond van een rekenmethode die als            een bepaald bedrag in verband met door het Europees Sociaal
     in dat gebied verbruikt beschouwt, de suiker die daar wordt      Fonds financieel gesteunde beroepsopleidingsacties, die in de
     gebruikt als ingrediënt van een verwerkt product, ook            huidige rechtspraak van het Supremo Tribunal Administrativo
     wanneer dit laatste in een ander land wordt geconsumeerd,        in enkele gevallen gebrekkig is geoordeeld wegens absolute
     dan wel aldus, dat de kwalificatie van een gebied als gebied     onbevoegdheid en derhalve nietig in de zin van artikel 133,
     met een tekort, moet geschieden op grond van een                 lid 2, sub b, van de Codigo do Procedimento Administrativo,
     rekenmethode die niet als in dat gebied verbruikt be-            op grond dat de eindbeslissing ter zake tot de bevoegdheid van
     schouwt, de suiker die daar wordt gebruikt als ingrediënt        de Europese Commissie behoort, terwijl in andere gevallen
     van een verwerkt product, maar in een ander land wordt           daarentegen is geoordeeld, dat het DAFSE een eigen uitsluiten-
     geconsumeerd?                                                    de bevoegdheid heeft, die wordt versterkt door de omstandig-
                                                                      heid, dat in intern Portugees recht uitdrukkelijk is bepaald, dat
3) Is verordening (EG) nr. 1361/98 van 26 juni 1998 (PB               de bevestigingen van het DAFSE executoriale titel vormen
     L 185, blz. 3) geldig, voorzover zij verzuimt, onder             voor de inning van uit die bevestigingen voortvloeiende
     verwijzing naar de artikelen 3, lid 1, 5, lid 3 en 6, lid 2,     schuldvorderingen.
     van verordening (EG) nr. 1785/81, een afgeleide interven-
     tieprijs voor alle gebieden van Italië vast te stellen, en
     dienaangaande geen enkele motivering bevat?
                                                                      (1) PB L 289, van 22.10.1983, blz. 1.
(1) PB L 185, van 30.6.98, blz. 1.                                    (2) PB L 289, van 22.10.1983, blz. 38.
(2) PB L 185, van 30.6.98, blz. 3.
(3) PB L 177, van 1.07.81, blz. 4.
Verzoek van het Supremo Tribunal Administrativo,
1a Secção — 3a Subsecção, van 24 november 1999 om een
prejudiciële beslissing in het geding tussen Directora-
Geral do Departamento para os Assuntos do Fundo
                                                                      Verzoek van het Verwaltungsgericht Berlin van 3 decem-
Social Europeu (DAFSE) en MOBILCROMO-Indústria de
                                                                      ber 1999 om een prejudiciële beslissing in het geding
          Mobiliário e Revestimentos Metálicos, Lda
                                                                      tussen B. R. Bicakci, B. Bicakci, H. K. Bicakci en B. Bicakci
                                                                                en het Land Berlin
                         (Zaak C-88/00)
                        (2000/C 149/40)                                                        (Zaak C-89/00)
Het Supremo Tribunal Administrativo, 1a Secção — 3a Sub-
secção, heeft bij beschikking van 24 november 1999, ingeko-                                  (2000/C 149/41)
men ter griffie van het Hof van Justitie op 7 maart 2000, in
het geding tussen Directora-Geral do Departamento para os
Assuntos do Fundo Social Europeu (DAFSE) gegen MOBIL-
                                                                      Het Verwaltungsgericht Berlin heeft bij beschikking van 3 de-
CROMO-Indústria de Mobiliário e Revenstimentos Metálicos,
                                                                      cember 1999, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie
Lda, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
                                                                      op 8 maart 2000, in het geding tussen B. R. Bicakci, B. Bicakci,
verzocht om een prejudiciële beslissing. Het Supremo Tribunal
                                                                      H. K. Bicakci en B. Bicakci en het Land Berlin, het Hof van
Administrativo verzoekt het Hof van Justitie van de Europese
                                                                      Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een
Gemeenschappen om een prejudiciële beslissing over de
                                                                      prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
uitlegging van een aantal bepalingen van gemeenschapsrecht,
te weten:
— de artikelen 1, 5, lid 4, 6, leden 1 en 2, en 7, leden 1, 2 en      Is de beëindiging van het verblijf van een Turkse onderdaan
     5, van verordening (EEG) nr. 2950/83 (1) van de Raad             die voldoet aan de voorwaarden van artikel 7, eerste alinea,
     van 17 oktober 1983 houdende toepassing van besluit              van besluit nr. 1/80 van de Associatieraad EEG-Turkije, door
     83/516/EEG (2) betreffende de taken van het Europees             middel van uitwijzing uitsluitend om redenen van algemene
     Sociaal Fonds,                                                   preventie, ter afschrikking van andere buitenlanders, verenig-
                                                                      baar met artikel 14, lid 1, van dit besluit?
     en
— artikel 5, leden 1 en 5, van besluit 83/516/EEG van de
     Raad van 17 oktober 1983 betreffende de taken van het
     Europees Sociaal Fonds,


title: Zaak C-152/10: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Højesteret (Denemarken) op 31 maart 2010 — Unomedical A/S/Skatteministeriet

text:
               5.6.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/20

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Højesteret (Denemarken) op 31 maart 2010 — Unomedical A/S/Skatteministeriet
   (Zaak C-152/10)
   2010/C 148/31
   Procestaal: Deens

      Verwijzende rechter

   Højesteret

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Unomedical A/S

      Verwerende partij: Skatteministeriet

      Prejudiciële vragen

               1.

               Moet een dialysezak uit kunststof die speciaal is ontworpen voor en alleen kan worden gebruikt met een dialysemachine, worden ingedeeld onder

                           —

                           hoofdstuk 90, GN-post 9010 90 30, als een „deel” en/of „toebehoren” voor een dialysemachine, zie aantekening 2 b) bij hoofdstuk 90 van het gemeenschappelijk douanetarief
                           of

                           —

                           hoofdstuk 39, GN-post 3926 90 99, kunststof en werken daarvan?

               2.

               Moet een urineopvangzak uit kunststof die speciaal is ontworpen voor en alleen kan worden en in feite uitsluitend wordt gebruikt met een catheter, worden ingedeeld onder

                           —

                           hoofdstuk 90, GN-post 9018399030, als een „deel” en/of „toebehoren” voor een catheter, zie aantekening 2 b) bij hoofdstuk 90 van het gemeenschappelijk douanetarief
                           of

                           —

                           hoofdstuk 39, GN-post 3926 90 99, kunststof en werken daarvan?


title: Zaak C-495/11 P: Hogere voorziening ingesteld op 27 september 2011 door Total SA en Elf Aquitaine SA tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer — uitgebreid) van 14 juli 2011 in zaak T-190/06, Total en Elf Aquitaine/Commissie

text:
               3.12.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 355/10

         Hogere voorziening ingesteld op 27 september 2011 door Total SA en Elf Aquitaine SA tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer — uitgebreid) van 14 juli 2011 in zaak T-190/06, Total en Elf Aquitaine/Commissie
   (Zaak C-495/11 P)
   2011/C 355/17
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwiranten: Total SA en Elf Aquitaine SA (vertegenwoordigers: E. Morgan de Rivery en A. Noël-Baron, advocaten)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

                     primair:

                           —

                           vernietiging, krachtens artikel 263 VWEU, van het arrest van het Gerecht van 14 juli 2011, Total en Elf Aquitaine/Commissie in zaak T-190/06;

                           —

                           toewijzing van de vorderingen in eerste aanleg bij het Gerecht;

                           —

                           bijgevolg nietigverklaring van de artikelen 1, sub o en p, 2, sub i, 3 en 4 van beschikking C(2006) 1766 def. van de Commissie van 3 mei 2006;

                     subsidiair:

                           —

                           nietigverklaring, krachtens artikel 261 VWEU, van de geldboeten die hoofdelijk zijn opgelegd aan Elf Aquitaine en Total bij artikel 2, sub i, van de genoemde beschikking van de Commissie;

                     uiterst subsidiair:

                           —

                           herziening, krachtens artikel 261 VWEU, van de geldboeten die hoofdelijk zijn opgelegd aan Elf Aquitaine en Total bij artikel 2, sub i, van de genoemde beschikking van de Commissie;

                     hoe dan ook
                   verwijzing van de Europese Commissie in alle kosten, daaronder begrepen die welke Elf Aquitaine en Total zijn opgekomen in de procedure voor het Gerecht.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun hogere voorziening voeren rekwiranten vijf primaire middelen, één subsidiair middel en één uiterst subsidiair middel aan.
   Met hun eerste middel stellen Total SA en Elf Aquitaine SA schending van artikel 5 VEU door het Gerecht doordat het Gerecht het beginsel van automatische aansprakelijkheid van moedermaatschappijen heeft bekrachtigd dat door de Commissie in de onderhavige zaak is toegepast en dat zij gerechtvaardigd heeft op basis van het begrip onderneming in de zin van artikel 101 VWEU. Een dergelijke benadering is onverenigbaar met het beginsel van bevoegdheidstoedeling en het subsidiariteitsbeginsel (eerste onderdeel), alsook het evenredigheidsbeginsel (tweede onderdeel).
   Met hun tweede middel stellen rekwiranten kennelijk onjuiste uitlegging van het nationale recht en van het begrip onderneming doordat het Gerecht onder meer een onjuiste juridische waarde heeft gehecht aan het beginsel van autonomie van de rechtspersoon.
   Met hun derde middel betogen rekwirantes in wezen dat het Gerecht opzettelijk heeft geweigerd de consequenties te trekken uit de strafrechtelijke aard van de sancties in het mededingingsrecht en de nieuwe verplichtingen die voortvloeien uit het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Het Gerecht heeft het begrip onderneming in het Unierecht immers abusievelijk en onjuist toegepast, in strijd met het vermoeden van zelfstandigheid dat aan het nationale vennootschapsrecht ten grondslag ligt en de strafrechtelijke aard van de sancties in het mededingingsrecht. Rekwiranten stellen voorts dat het Gerecht ambtshalve had moeten opwerpen dat de huidige regeling van de administratieve procedure voor de Commissie onrechtmatig is.
   Met hun vierde middel stellen rekwiranten schending van de rechten van de verdediging als gevolg van een onjuiste uitlegging van het billijkheidsbeginsel en het beginsel van processuele gelijkheid. Het Gerecht heeft immers toegestaan dat de Commissie een probatio diabolica heeft gebruikt, en blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de onafhankelijkheid van een dochteronderneming algemeen moet worden beoordeeld, aan de hand van de kapitaalbetrekkingen met haar moedermaatschappij, terwijl deze beoordeling aan de hand van een gedraging op een bepaalde markt moet plaatsvinden.
   Met hun vijfde middel betogen rekwiranten dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting van de op de Commissie rustende motiveringsplicht (eerste onderdeel). Voorts verwijten partijen het Gerecht dat het zijn eigen motivering in de plaats van die van de Commissie heeft gesteld (tweede onderdeel).
   Met hun zesde middel verzoeken partijen subsidiair om nietigverklaring van de hun opgelegde geldboeten.
   Met hun uiterst subsidiair aangevoerde zevende middel verzoeken partijen ten slotte om een verlaging van de aan hen opgelegde geldboeten.


title: Zaak C-177/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Supremo (Spanje) op 10 april 2014 — María José Regojo Dans/Consejo del Estado

text:
               4.8.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 253/16

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Supremo (Spanje) op 10 april 2014 — María José Regojo Dans/Consejo del Estado
   (Zaak C-177/14)
   2014/C 253/20
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Tribunal Supremo

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: María José Regojo Dans

      Verwerende partij: Consejo del Estado

      Prejudiciële vragen

               1)

               Valt de „tijdelijk medewerker” zoals momenteel omschreven in artikel 12 van wet 7/2007 van 12 april 2007 op het basisstatuut betreffende de ambtenaar, en de „tijdelijk medewerker” zoals eerder omschreven in artikel 20, lid 2, van wet 30/1984 van 2 augustus 1984 op maatregelen voor de herziening van overheidsfuncties, binnen de definitie van „werknemer met een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd” zoals opgenomen in clausule 3, punt 1, van de Raamovereenkomst van het EVV, de UNICE en het CEEP inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad (1) van 28 juni 1999?

               2)

               Is het non-discriminatiebeginsel van clausule 4, lid 4, van de genoemde Raamovereenkomst van het EVV, de UNICE en het CEEP van toepassing op deze „tijdelijk medewerker”, in die zin dat de bezoldigingen die gezien het begrip van anciënniteit worden uitbetaald aan ambtenaren in vaste dienst, aan niet nader gespecificeerde arbeidskrachten, aan ambtenaren in tijdelijke dienst en aan werknemers met arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, ook aan deze „tijdelijk medewerker” moeten worden toegekend en uitbetaald?

               3)

               Is het stelsel van onbelemmerde aanstelling en ontslag, gebaseerd op de gronden van vertrouwen, zoals van toepassing op dergelijke „arbeidskrachten” ingevolge de twee eerdergenoemde Spaanse wetten, verenigbaar met de objectieve gronden die een andere behandeling rechtvaardigen als bedoeld in clausule 4?

      (1)  PB L 175, blz. 43.


title: Zaak F-10/07: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 18 september 2007 — Botos/Commissie (Openbare dienst — Ambtenaren — Sociale zekerheid — Ziektekostenverzekering — Terugbetaling van ziektekosten — Ernstige ziekte — Beheerscomité — Medisch deskundigenonderzoek)

text:
               10.11.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 269/69

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 18 september 2007 — Botos/Commissie
   (Zaak F-10/07) (1)

   (Openbare dienst - Ambtenaren - Sociale zekerheid - Ziektekostenverzekering - Terugbetaling van ziektekosten - Ernstige ziekte - Beheerscomité - Medisch deskundigenonderzoek)
   (2007/C 269/124)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Patricia Botos (Meise, België) (vertegenwoordiger: L. Vogel, advocaat)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: J. Currall en K. Herrmann, gemachtigden)
   Voorwerp
   Nietigverklaring van het besluit van het TABG van 30 oktober 2006 houdende afwijzing van de klacht die verzoekster heeft ingediend tegen zes administratieve besluiten betreffende onder meer de erkenning dat zij aan een ernstige ziekte lijdt met het oog op de vaststelling van het in artikel 72, lid 1, van het Ambtenarenstatuut bedoelde tarief van de vergoeding van ziektekosten
   Dictum

               1)

               De besluiten van de Commissie van de Europese Gemeenschappen van 23 januari 2006 en 30 oktober 2006 worden nietig verklaard, voor zover daarbij wordt geweigerd om de door RED Laboratories en Ategis verrichte analyses aan Botos te vergoeden tegen het normale tarief van het gemeenschappelijk stelsel van ziektekostenverzekering van de instellingen van de Europese Gemeenschappen.

               2)

               Het beroep wordt voor het overige verworpen.

               3)

               Botos zal twee derde van haar eigen kosten dragen.

               4)

               De Commissie van de Europese Gemeenschappen zal haar eigen kosten dragen alsmede één derde van de kosten van Botos.

      (1)  PB C 69 van 24.3.2007, blz. 31.