title: Zaak T-609/17: Arrest van het Gerecht van 12 december 2018 — Frankrijk / Commissie [„ELGF — Van financiering uitgesloten uitgaven — Uitgaven verricht door Frankrijk — Uitvoerrestituties in de sector vlees van pluimvee — Forfaitaire financiële correcties — Verordeningen (EU) nr. 1290/2005 en (EU) nr. 1306/2013 — Gezond, deugdelijk en van gebruikelijke handelskwaliteit — Controles — Evenredigheid”]

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/52

      Arrest van het Gerecht van 12 december 2018 — Frankrijk / Commissie
      (Zaak T-609/17) (1)

      ([„ELGF - Van financiering uitgesloten uitgaven - Uitgaven verricht door Frankrijk - Uitvoerrestituties in de sector vlees van pluimvee - Forfaitaire financiële correcties - Verordeningen (EU) nr. 1290/2005 en (EU) nr. 1306/2013 - Gezond, deugdelijk en van gebruikelijke handelskwaliteit - Controles - Evenredigheid”])
      (2019/C 82/60)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Franse Republiek (vertegenwoordigers: F. Alabrune, D. Colas, B. Fodda en E. de Moustier, gemachtigden)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Lewis en D. Bianchi, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 TFUE tot gedeeltelijke nietigverklaring van uitvoeringsbesluit (EU) 2017/1144 van de Commissie van 26 juni 2017 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) (PB 2017, L 165, blz. 37), voor zover daarbij de uitgaven die de Franse Republiek heeft verricht in het kader van het ELGF voor een bedrag van 120 901 216,61 EUR aan financiering worden onttrokken.

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  De Franse Republiek wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 382 van 13.11.2017.


title: Zaak T-743/17: Arrest van het Gerecht van 12 december 2018 — Bischoff/EUIPO — Miroglio Fashion (CARACTÈRE) [„Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Uniewoordmerk CARACTÈRE — Absolute weigeringsgronden — Geen beschrijvend karakter — Onderscheidend vermogen — Artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening (EU) 2017/1001]”]

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/53

      Arrest van het Gerecht van 12 december 2018 — Bischoff/EUIPO — Miroglio Fashion (CARACTÈRE)
      (Zaak T-743/17) (1)

      ([„Uniemerk - Nietigheidsprocedure - Uniewoordmerk CARACTÈRE - Absolute weigeringsgronden - Geen beschrijvend karakter - Onderscheidend vermogen - Artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening (EU) 2017/1001]”])
      (2019/C 82/62)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Bischoff GmbH (Muggensturm, Duitsland) (vertegenwoordiger: D. Régnier, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: S. Pétrequin en A. Folliard-Monguiral, gemachtigden)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Miroglio Fashion Srl (Alba, Italië) (vertegenwoordiger: O. Vanner, advocaat)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 20 juli 2017 (zaak R 328/2016-1) inzake een nietigheidsprocedure tussen Bischoff en Miroglio Fashion

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Bischoff GmbH wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 13 van 15.1.2018.


title: Zaak T-821/17: Arrest van het Gerecht van 12 december 2018 — Vitromed/EUIPO — Vitromed Healthcare (VITROMED Germany) [„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniebeeldmerk VITROMED Germany — Ouder Uniewoordmerk Vitromed — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”]

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/53

      Arrest van het Gerecht van 12 december 2018 — Vitromed/EUIPO — Vitromed Healthcare (VITROMED Germany)
      (Zaak T-821/17) (1)

      ([„Uniemerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor Uniebeeldmerk VITROMED Germany - Ouder Uniewoordmerk Vitromed - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”])
      (2019/C 82/63)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Vitromed GmbH (Jena, Duitsland) (vertegenwoordiger: M. Linß, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: A. Graul, D. Walicka en M. Fischer, gemachtigden)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Vitromed Healthcare (Jaipur, India) (vertegenwoordiger: J. Schmidt, advocaat)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 26 september 2017 (zaak R 2402/2016-2) inzake een oppositieprocedure tussen Vitromed Healthcare en Vitromed

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Vitromed GmbH wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 52 van 12.2.2018.


title: Zaak T-76/18: Arrest van het Gerecht van 13 december 2018 — CN/Parlement („Openbare dienst — Geaccrediteerde parlementaire medewerkers — Artikel 24 van het Statuut — Verzoek om bijstand — Artikel 12 bis van het Statuut — Psychisch geweld — Adviescomité intimidatie en de voorkoming ervan op het werk dat klachten van geaccrediteerde parlementaire medewerkers tegen leden van het Europees Parlement behandelt — Besluit tot afwijzing van het verzoek om bijstand — Recht om te worden gehoord — Beginsel van hoor en wederhoor — Weigering om inzage te geven in het advies van het adviescomité en in de verslagen van de getuigenverhoren — Weigering van de verwerende instelling om gevolg te geven aan een maatregel van instructie van het Gerecht”)

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/54

      Arrest van het Gerecht van 13 december 2018 — CN/Parlement
      (Zaak T-76/18) (1)

      ((„Openbare dienst - Geaccrediteerde parlementaire medewerkers - Artikel 24 van het Statuut - Verzoek om bijstand - Artikel 12 bis van het Statuut - Psychisch geweld - Adviescomité intimidatie en de voorkoming ervan op het werk dat klachten van geaccrediteerde parlementaire medewerkers tegen leden van het Europees Parlement behandelt - Besluit tot afwijzing van het verzoek om bijstand - Recht om te worden gehoord - Beginsel van hoor en wederhoor - Weigering om inzage te geven in het advies van het adviescomité en in de verslagen van de getuigenverhoren - Weigering van de verwerende instelling om gevolg te geven aan een maatregel van instructie van het Gerecht”))
      (2019/C 82/64)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: CN (vertegenwoordigers: C. Bernard-Glanz en A. Tymen, advocaten)

         Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: D. Boytha en E. Taneva, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, strekkende tot ten eerste nietigverklaring van het besluit van het Parlement van 20 maart 2017 waarbij het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag van die instelling verzoekers verzoek om bijstand van 13 februari 2013 heeft afgewezen, en ten tweede vergoeding van de schade die hij geleden zou hebben

         Dictum

                  1)

                  Het besluit van het Europees Parlement van 20 maart 2017 waarbij het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag van die instelling het verzoek om bijstand van 13 februari 2013 van CN heeft afgewezen wordt nietig verklaard.

                  2)

                  Het Parlement wordt veroordeeld tot betaling van het bedrag van 8 500 EUR aan CN ter vergoeding van de immateriële schade.

                  3)

                  Het beroep wordt verworpen voor het overige.

                  4)

                  Het Parlement wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 134 van 16.4.2018.


title: Zaak T-83/18: Arrest van het Gerecht van 13 december 2018 — CH/Parlement („Openbare dienst — Geaccrediteerde parlementaire medewerkers — Artikel 24 van het Statuut — Verzoek om bijstand — Artikel 12 bis van het Statuut — Psychisch geweld — Adviescomité intimidatie en de voorkoming ervan op het werk dat klachten van geaccrediteerde parlementaire medewerkers tegen leden van het Europees Parlement behandelt — Besluit tot afwijzing van het verzoek om bijstand — Recht om te worden gehoord — Beginsel van hoor en wederhoor — Weigering om inzage te geven in het advies van het adviescomité en in de verslagen van de getuigenverhoren — Weigering van de verwerende instelling om gevolg te geven aan een maatregel van instructie van het Gerecht”)

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/55

      Arrest van het Gerecht van 13 december 2018 — CH/Parlement
      (Zaak T-83/18) (1)

      ((„Openbare dienst - Geaccrediteerde parlementaire medewerkers - Artikel 24 van het Statuut - Verzoek om bijstand - Artikel 12 bis van het Statuut - Psychisch geweld - Adviescomité intimidatie en de voorkoming ervan op het werk dat klachten van geaccrediteerde parlementaire medewerkers tegen leden van het Europees Parlement behandelt - Besluit tot afwijzing van het verzoek om bijstand - Recht om te worden gehoord - Beginsel van hoor en wederhoor - Weigering om inzage te geven in het advies van het adviescomité en in de verslagen van de getuigenverhoren - Weigering van de verwerende instelling om gevolg te geven aan een maatregel van instructie van het Gerecht”))
      (2019/C 82/65)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: CH (vertegenwoordigers: C. Bernard-Glanz en A. Tymen, advocaten)

         Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: D. Boytha en E. Taneva, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, strekkende tot ten eerste nietigverklaring van het besluit van het Parlement van 20 maart 2017 waarbij het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag van die instelling verzoeksters verzoek om bijstand van 22 december 2011 heeft afgewezen, en ten tweede vergoeding van de schade die zij geleden zou hebben

         Dictum

                  1)

                  Het besluit van het Europees Parlement van 20 maart 2017 waarbij het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag van die instelling het verzoek om bijstand van 22 december 2011 van CH heeft afgewezen wordt nietig verklaard.

                  2)

                  Het Parlement wordt veroordeeld tot betaling van het bedrag van 8 500 EUR aan CH ter vergoeding van de immateriële schade.

                  3)

                  Het beroep wordt verworpen voor het overige.

                  4)

                  Het Parlement wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 134 van 16.4.2018.


title: Zaak T-94/18: Arrest van het Gerecht van 13 december 2018 — Multifit/EUIPO (fit+fun) [„Uniemerk — Aanvraag voor Uniewoordmerk „fit+fun” — Absolute weigeringsgrond — Geen onderscheidend vermogen — Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001”]

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/55

      Arrest van het Gerecht van 13 december 2018 — Multifit/EUIPO (fit+fun)
      (Zaak T-94/18) (1)

      ([„Uniemerk - Aanvraag voor Uniewoordmerk „fit+fun” - Absolute weigeringsgrond - Geen onderscheidend vermogen - Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001”])
      (2019/C 82/66)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Multifit Tiernahrungs GmbH (Krefeld, Duitsland) (vertegenwoordigers: N. Weber en L. Thiel, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: M. Fischer, D. Walicka, M. Eberl en A. Sesma Merino, gemachtigden)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 7 december 2017 (zaak R 847/2017-1) inzake de inschrijving van het woordteken „fit+fun” als Uniemerk

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Multifit Tiernahrungs GmbH wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 134 van 16.4.2018.


title: Zaak T-102/18: Arrest van het Gerecht van 13 december 2018 — Knauf/EUIPO (upgrade your personality) [„Uniemerk — Aanvraag voor Uniewoordmerk upgrade your personality — Absolute weigeringsgrond — Geen onderscheidend vermogen — Reclameslogan — Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001”]

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/56

      Arrest van het Gerecht van 13 december 2018 — Knauf/EUIPO (upgrade your personality)
      (Zaak T-102/18) (1)

      ([„Uniemerk - Aanvraag voor Uniewoordmerk upgrade your personality - Absolute weigeringsgrond - Geen onderscheidend vermogen - Reclameslogan - Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001”])
      (2019/C 82/68)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Martin Knauf (Berlijn, Duitsland) (vertegenwoordiger: H. Jaeger, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: R. Manea en A. Folliard-Monguiral, gemachtigden)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 18 december 2017 (zaak R 1011/2017-4) inzake een aanvraag tot inschrijving van het woordteken upgrade your personality als Uniemerk.

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Martin Knauf zal zijn eigen kosten dragen alsook die van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO).

         (1)  PB C 134 van 16.4.2018.


title: Zaak T-745/18: Beroep ingesteld op 20 december 2018 — Covestro Deutschland/Commissie

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/57

      Beroep ingesteld op 20 december 2018 — Covestro Deutschland/Commissie
      (Zaak T-745/18)
      (2019/C 82/69)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Covestro Deutschland AG (Leverkusen, Duitsland) (vertegenwoordigers: M. Küper, J. Otter, C. Anger en M. Goldberg, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  het besluit van de Commissie van 28 mei 2018 betreffende steunmaatregel SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) van Duitsland voor bandlastverbruikers volgens § 19 van de Stromnetzentgeltverordnung (verordening betreffende de vergoeding voor toegang tot het elektriciteitsnet; hierna: „StromNEV”), nr. C(2018) 3166, nietig verklaren, in het bijzonder voor zover in dit besluit de volledige vrijstelling van bandlastverbruikers van nettarieven in de jaren 2012 en 2013 als staatssteun wordt gekwalificeerd, deze onverenigbaar wordt verklaard met de interne markt en de verplichting wordt opgelegd deze volgens de vanaf 3 september 2010 geldende versie van de in § 19, lid 2, tweede volzin, StromNEV opgenomen regeling voor minimumtarieven onmiddellijk van de begunstigden terug te vorderen, en

                  —

                  verweerster verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vier middelen aan.

                  1.

                  Onredelijke duur van de procedure

                              —

                              In het kader van het eerste middel wordt aangevoerd dat de in artikel 9, lid 6, van de procedureverordening staatssteun (1) vastgelegde standaardtermijn in deze meer dan 62 maanden durende procedure met meer dan het dubbele van die termijn is overschreden.

                  2.

                  De vrijstelling van nettarieven is geen staatssteun in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU.

                              —

                              In het kader van het tweede middel wordt aangevoerd dat geen voordeel werd verkregen omdat de netstabiliserende functie van de bandlastverbruikers een gepaste tegenprestatie vormt. Voor het overige werd de vrijstelling niet uit overheidsmiddelen gefinancierd.

                  3.

                  Verenigbaarheid met de interne markt (rechtvaardiging, artikel 107, lid 3, VWEU)

                              —

                              In het kader van het derde middel wordt aangevoerd dat door de volledige vrijstelling van de bandlastgebruikers een ernstige verstoring in de economie van Duitsland wordt verholpen. Met name energie-intensieve industrieën moeten concurrerend blijven en verhinderd moet worden dat zij zich in het buitenland vestigen.

                  4.

                  Onrechtmatigheid van de verplichting terugvordering te gelasten

                              —

                              In het kader van het vierde middel wordt erover geklaagd dat het willekeurig is en in strijd met het discriminatieverbod om op grond van de tot aan 3 augustus 2011 geldende versie van § 19, lid 2, StromNEV een minimumtarief ter hoogte van 20 % van de officiële nettarieven terug te vorderen.

                              —

                              Voorts wordt aangevoerd dat uitsluitend door de nettarieven met de „methode van de fysieke weg” vast te stellen, gewaarborgd is dat de beginselen van een billijke kostenoorzakelijkheid en van passende en niet discriminerende verschuldigde nettarieven in acht worden genomen.

                              —

                              De gestelde verplichting tot terugvordering is eveneens in strijd met het discriminatieverbod omdat de Commissie geen rekening heeft gehouden met de overgangsregeling in § 32, lid 3, StromNEV.

                              —

                              Tot slot wordt aangevoerd dat tussen de bandlastverbruikers en atypische netgebruikers in de zin van § 19, lid 2, eerste volzin, StromNEV essentiële verschillen bestaan. Het is niet objectief te rechtvaardigen dat beide groepen netgebruikers ondanks de verschillen een minimumtarief van 20 % betalen.

         (1)  Verordening (EU) 2015/1589 van de Raad van 13 juli 2015 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (PB L 248 van 24.9.2015, blz. 9).


title: Zaak T-750/18: Beroep ingesteld op 21 december 2018 — Briois / Parlement

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/58

      Beroep ingesteld op 21 december 2018 — Briois / Parlement
      (Zaak T-750/18)
      (2019/C 82/70)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Steeve Briois (Hénin-Beaumont, Frankrijk) (vertegenwoordiger: F. Wagner, advocaat)

         Verwerende partij: Europees Parlement

         Conclusies

                  —

                  het besluit van het Europees Parlement van 24 oktober 2018 over het verzoek om opheffing van de immuniteit van Steeve Briois (2018/2075 IMM), houdende vaststelling van verslag A8-0349/2018 van de Commissie juridische zaken, nietig verklaren;

                  —

                  het Europees Parlement verwijzen in alle kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van zijn beroep voert de verzoekende partij drie middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel, ontleend aan schending van artikel 8 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie (hierna „Protocol”), voor zover de publicatie van Briois die in zijn lidstaat van herkomst tot strafrechtelijke vervolging heeft geleid, een meningsuiting tijdens de uitoefening van zijn parlementaire ambt in de zin van die bepaling vormt.

                  2.

                  Tweede middel, ontleend aan schending van artikel 9 van het Protocol, doordat het Parlement zowel de letter als de geest van die bepaling heeft miskend door het besluit tot opheffing de immuniteit van Briois vast te stellen, zodat dit nietig is.

                  3.

                  Derde middel, ontleend aan schending van de beginselen van gelijke behandeling en behoorlijk bestuur.
                  Verzoeker betoogt in de eerste plaats dat het Parlement het beginsel van gelijke behandeling heeft geschonden door hem anders te behandelen dan parlementsleden die zich in vergelijkbare situaties bevinden en dat het Parlement bijgevolg ook het beginsel van behoorlijk bestuur heeft geschonden, dat vereist dat de bevoegde instelling alle relevante elementen van het betrokken geval zorgvuldig en onpartijdig onderzoekt.
                  In de tweede plaats is verzoeker van mening dat uit een geheel van aanwijzingen kan worden opgemaakt dat duidelijk sprake is van fumus persecutionis jegens hem.


title: Zaak T-758/18: Beroep ingesteld op 21 december 2018 — ABLV Bank/GAR

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/59

      Beroep ingesteld op 21 december 2018 — ABLV Bank/GAR
      (Zaak T-758/18)
      (2019/C 82/71)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: ABLV Bank AS (Riga, Letland) (vertegenwoordigers: O. Behrends, M. Kirchner en L. Feddern, advocaten)

         Verwerende partij: Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR)

         Conclusies

      De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

                  —

                  het besluit van de GAR van 17 oktober 2018 ten aanzien van ABLV Bank met betrekking tot de weigering van de GAR om de vooraf te betalen bijdragen van die bank aan het gemeenschappelijk afwikkelingsfonds opnieuw te berekenen en terug te betalen, nietig te verklaren,

                  —

                  verweerder te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij tien middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel: de GAR heeft onvoldoende gewicht toegekend aan de pro rata temporis aard van de bijdragen aan het Fonds.

                  2.

                  Tweede middel: de GAR is voorbijgegaan aan haar eigen uitdrukkelijke erkenning dat de bijdragen aan het Fonds pro rata temporis terugbetaalbaar zijn.

                  3.

                  Derde middel: de GAR heeft geen rekening gehouden met de uitdrukkelijke erkenning in artikel 12, lid 1, van gedelegeerde verordening 2015/63 van de Commissie (1) dat slechts gedeeltelijke bijdragen verschuldigd zijn indien slechts gedurende een deel van het betrokken jaar aan de voorwaarden is voldaan.

                  4.

                  Vierde middel: de GAR heeft zich ten onrechte gebaseerd op artikel 70, lid 4, van verordening nr. 806/2014 (2).

                  5.

                  Vijfde middel: de GAR is uitgegaan van een onjuiste uitlegging van artikel 12, lid 2, van gedelegeerde verordening 2015/63 van de Commissie.

                  6.

                  Zesde middel: de GAR heeft de beginselen van rechtszekerheid en gewettigd vertrouwen geschonden.

                  7.

                  Zevende middel: de GAR heeft het evenredigheidsbeginsel geschonden.

                  8.

                  Achtste middel: de GAR heeft het nemo-auditurbeginsel geschonden.

                  9.

                  Negende middel: de GAR is voorbijgegaan aan de relevantie van zijn vroegere handelingen.

                  10.

                  Tiende middel: de GAR heeft de artikelen 16 and 17 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie geschonden.

         (1)  Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/63 van de Commissie van 21 oktober 2014 tot aanvulling van richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad van wat de vooraf te betalen bijdragen aan afwikkelingsfinancieringsregelingen betreft (PB 2015, L 11, blz. 44).

         (2)  Verordening (EU) nr. 806/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2014 tot vaststelling van eenvormige regels en een eenvormige procedure voor de afwikkeling van kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen in het kader van een gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme en een gemeenschappelijk afwikkelingsfonds en tot wijziging van verordening (EU) nr. 1093/2010 (PB 2014, L 225, blz. 1).


title: Zaak T-2/19: Beroep ingesteld op 4 januari 2019 — Algebris (UK) en Anchorage Capital Group / GAR

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/60

      Beroep ingesteld op 4 januari 2019 — Algebris (UK) en Anchorage Capital Group / GAR
      (Zaak T-2/19)
      (2019/C 82/72)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partijen: Algebris UK ltd (Londen, Verenigd Koninkrijk) en Anchorage Capital Group LLC (New York, New York, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: T. Soames, lawyer, R. East, Solicitor, N. Chesaites, en D. Mackersie, Barristers)

         Verwerende partij: Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR)

         Conclusies:

                  —

                  het besluit van de GAR vernietigen voor zover daarbij is vastgesteld dat de definitieve waardering ex post van Banco Popular Español S.A. krachtens artikel 20, lid 11, van verordening (EU) nr. 806/2014 (1) niet was vereist;

                  —

                  de GAR te verwijzen in de kosten van de verzoekende partijen.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voeren de verzoekende partijen vier middelen aan.

                  1.

                  Het eerste middel is eraan ontleend dat het besluit van de GAR waarbij is vastgesteld dat de definitieve waardering ex post van Banco Popular Español S.A. krachtens artikel 20, lid 11, van verordening nr. 806/2014 niet was vereist, berust op een onjuiste rechtsopvatting van artikel 20, lid 11, en/of artikel 20, lid 12, van die verordening, die voorschrijven dat een definitieve waardering ex post moet worden verricht ingeval afwikkelingsmaatregelen worden genomen op basis van een voorlopige waardering die niet voldoet aan de vereisten in artikel 20, leden 1 en 4 tot en met 9, van verordening nr. 806/2014.

                  2.

                  Het tweede middel is ontleend aan een kennelijke onjuiste beoordeling door de GAR bij de toepassing van artikel 20, lid 11, van verordening nr. 806/2014 in het bestreden besluit, aangezien de GAR bij de vaststelling van het bestreden besluit is uitgegaan van de onjuiste veronderstelling dat in deze zaak geen definitieve waarderingen ex post waren vereist.

                  3.

                  Het derde middel is ontleend aan een met artikel 20, lid 11 en 12 van verordening nr. 806/2014 strijdige onjuiste rechtsopvatting en/of een kennelijke beoordelingsfout, voor zover het bestreden besluit een beslissing van de GAR impliceert om de waarde van de door Banco Santander, S.A. betaalde vergoeding van 1 EUR niet te verhogen.

                  4.

                  Het vierde middel is eraan ontleend dat de GAR, in strijd met artikel 296 VWEU, zijn motiveringsplicht niet is nagekomen toen hij het bestreden besluit heeft vastgesteld.

         (1)  Verordening (EU) nr. 806/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2014 tot vaststelling van eenvormige regels en een eenvormige procedure voor de afwikkeling van kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen in het kader van een gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme en een gemeenschappelijk afwikkelingsfonds en tot wijziging van verordening (EU) nr. 1093/2010 (PB 2014 L 225, blz. 1).


title: Zaak T-5/19: Beroep ingesteld op 4 januari 2019 — Clatronic International/EUIPO (PROFI CARE)

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/61

      Beroep ingesteld op 4 januari 2019 — Clatronic International/EUIPO (PROFI CARE)
      (Zaak T-5/19)
      (2019/C 82/73)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Clatronic International GmbH (Kempen, Duitsland) (vertegenwoordiger: O. Löffel, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Betrokken merk: internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie van het beeldteken PROFI CARE — inschrijvingsaanvraag nr. 1 372 358

         Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 15 oktober 2018 in zaak R 504/2018-1

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van de bestreden beslissing;

                  —

                  verwijzing van het EUIPO in de kosten.

         Aangevoerde middelen

                  —

                  schending van artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;

                  —

                  schending van artikel 94, lid 1, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


title: Zaak T-19/19: Beroep ingesteld op 11 januari 2019 — Fastweb / Commissie

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/61

      Beroep ingesteld op 11 januari 2019 — Fastweb / Commissie
      (Zaak T-19/19)
      (2019/C 82/74)
      Procestaal: Italiaans

         Partijen

         Verzoekende partij: Fastweb SpA (Milaan, Italië) (vertegenwoordigers: M. Merola, L. Armati, A. Guarino en E. Cerchi, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  het besluit van 31 augustus 2018 waarbij de Europese Commissie in zaak M.9041 — HUTCHISON/WIND TRE, de concentratie heeft goedgekeurd in de zin van artikel 6, lid 1, onder b), en artikel 6, lid 2, van verordening (EG) nr. 139/2004 van de Raad van 20 januari 2004 betreffende de controle op concentraties van ondernemingen, nietig verklaren;

                  —

                  de Commissie verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij negen middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel, ontleend aan schending van de artikelen 2 en 8 van verordening nr. 139/2004: kennelijk onjuiste beoordeling en gebrekkig onderzoek omdat de Commissie van mening was dat de toetreding tot de markt van een nieuwe mobiele netwerkoperator (MNO) volstond om de horizontale gevolgen van de concentratie te verhelpen, zonder de factoren in aanmerking te nemen die tot het succes van H3G hebben geleid

                              —

                              In dit verband wordt aangevoerd dat de Commissie blijk heeft gegeven van een onjuiste beoordeling en de zaak gebrekkig heeft onderzocht, daar zij van mening was dat de toetreding tot de markt van een nieuwe MNO volstond om de horizontale gevolgen van de concentratie weg te nemen, zonder de factoren in aanmerking te nemen die tot het succes van de toetreding van H3G hebben geleid. Reeds in de zaak M.7758 was de Commissie inzonderheid niet nagegaan of de nieuwe MNO (hetzij op retailniveau, hetzij op wholesaleniveau) beschikte over operationele capaciteit, economische voorwaarden en stimulansen die, samen beschouwd, op zijn minst vergelijkbaar waren met die welke H3G heeft genoten, die gedurende de eerste jaren werkzaam was op een markt in volle groei. Bovendien had de Commissie rekening moeten houden met de gevolgen voor de mededinging van de verschillen in afgiftetarieven die H3G genoot en waardoor zij in aanzienlijke mate werd bevoordeeld ten opzichte van andere MNO.

                  2.

                  Tweede middel, ontleend aan schending van de artikelen 2 en 8 van verordening nr. 139/2004: kennelijk onjuiste beoordeling van het MNO-pakket.

                              —

                              In dit verband wordt aangevoerd dat de Commissie blijk heeft gegeven van een kennelijk onjuiste beoordeling van het verbintenissenpakket. Meer in het bijzonder doet de vergelijking met de aan H3G voor de fusie toegekende frequenties, op zich ernstige twijfel rijzen of het voorziene spectrum toereikend is. Bovendien heeft de Commissie vertrouwd op toekomstige en onzekere gebeurtenissen, zoals de deelneming van de nieuwe MNO aan toekomstige aanbestedingen, zonder overigens in aanmerking te nemen dat de nakende vernieuwing en de refarming van de overgedragen frequenties hoge kosten met zich brengen. De Commissie heeft de overdracht van een ontoereikend aantal sites aanvaard en zich daarbij beroepen op onzekere overeenkomsten met de Tower companies. Ten slotte wordt de stimulans tot investeren aanzienlijk verlaagd door de overgangsovereenkomst die de aanmeldende partijen hebben gesloten en waarvan de structuur op de capaciteit is gebaseerd.

                  3.

                  Derde middel, ontleend aan schending van de artikelen 2 en 8 van verordening nr. 139/2004 en aan een kennelijk onjuiste beoordeling en een gebrekkig onderzoek aangezien de Commissie haar analyse van de concentratie en van de verbintenissen heeft gebaseerd op de onjuiste aanname dat de prijs de enige belangrijke concurrentiefactor is en daarbij de kwaliteit en de convergentie over het hoofd heeft gezien.

                              —

                              Verzoekster verwijt de Commissie een gebrekkig onderzoek omdat zij haar analyse van de concentratie en van de verbintenissen heeft gebaseerd op de onjuiste aanname dat de prijs de enige belangrijke concurrentiefactor op de relevante markt is. De Commissie is voorbij gegaan aan het feit dat de kwaliteit en de netwerkdekking even belangrijk zijn en zij had zich niet mogen beperken tot een statische analyse van de voorkeuren van een zeer beperkte steekproef van gebruikers, behorend tot de categorie met een lage bestedingsgraad. Bovendien is de Commissie ook voorbijgegaan aan het toekomstige belang van de convergentie, die doorslaggevend is voor een nieuwe marktdeelnemer, die extra stimulansen nodig had in vergelijking met een gevestigde marktdeelnemer (zoals H3G). De keuze van een koper die de convergerende vraag aankan, zou in de loop van de tijd tot een grotere efficiëntie en duurzaamheid van de verbintenissen hebben geleid.

                  4.

                  Vierde middel, ontleend aan schending van de artikelen 2 en 8 van verordening nr. 139/2004 en een gebrekkig onderzoek omdat de Commissie niet van mening was dat de concentratie een mededingingsbeperkend doel had.

                              —

                              In dit verband wordt aangevoerd dat de Commissie enerzijds weliswaar heeft erkend dat de zogenoemde „market repair” voor de partijen de „ratio” van de concentratie was en anderzijds geen onderzoek heeft gevoerd naar de concurrentiebeperkende coördinatie die de partijen door de fusie hebben doorgevoerd. Aan het nieuwe besluit kleeft dus een ernstig gebrek, te weten een gebrekkig onderzoek.

                  5.

                  Vijfde middel, ontleend aan schending van de artikelen 2 en 8 van verordening nr. 139/2004 en aan een kennelijk onjuiste beoordeling van de vraag of de verbintenissen geschikt zijn om tegemoet te komen aan de bezorgdheid met betrekking tot de gecoördineerde effecten op de retailmarkt, alsook aan een gebrekkig onderzoek, met name naar de verenigbaarheid van de roaming-overeenkomsten/nationale multi-operator core network (MOCN) met artikel 101 VWEU.

                              —

                              Volgens verzoekster is onjuist beoordeeld of de verbintenissen geschikt zijn om tegemoet te komen aan de bezorgdheid met betrekking tot de gecoördineerde effecten op de retailmarkt. Om werkelijk agressief te kunnen handelen en het collusie-evenwicht te „doorbreken”, moet de nieuwe marktdeelnemer namelijk onafhankelijk van de andere MNO kunnen optreden. De gekozen formule voor het beschikbaar stellen van middelen (roaming-overeenkomsten en het nationale MOCN) roept echter een strikte afhankelijkheid in het leven tussen nieuwe MNO en de Joint Venture op lange termijn, zoals de resultaten van de meest recente aanbestedingen voor de toekenning van frequenties in Italië en, meer in het algemeen, het commercieel beleid van alle MNO aantonen. Daarenboven wordt het besluit gekenmerkt door een gebrekkig onderzoek wat betreft de verenigbaarheid van roaming-overeenkomsten/nationale MOCN met artikel 101 VWEU.

                  6.

                  Zesde middel, ontleend aan schending van de artikelen 2 en 8 van verordening nr. 139/2004 en aan een kennelijk onjuiste beoordeling van de geschiktheid van de verbintenissen om tegemoet te komen aan de mededingingsbezwaren op de wholesalemarkt voor toegang en gespreksopbouw op mobiele telefoonnetwerken.

                              —

                              Verzoekster voert in dit verband aan dat de Commissie het contrafeitelijke scenario onjuist heeft weergegeven en ten onrechte heeft geoordeeld dat Iliad een stimulans zal hebben om dergelijke diensten aan te bieden niettegenstaande het ontbreken van maatregelen in die zin en de ervaring van die marktdeelnemer in Frankrijk. Integendeel, de verbintenissen zullen de nieuwe MNO ertoe aanzetten zich agressief op te stellen en enkel en alleen de klanten van Market Virtual Network Operator te werven.

                  7.

                  Zevende middel, ontleend aan schending van artikel 8, lid 2, van verordening nr. 139/2004, een beoordelingsfout en schending van het beginsel van behoorlijk bestuur

                              —

                              In dit verband wordt aangevoerd dat de Commissie artikel 8, lid 2, van verordening nr. 139/2004 (beoordelingsfout) en het beginsel van behoorlijk bestuur (gebrekkig onderzoek) heeft geschonden door Iliad te aanvaarden als een geschikte koper zonder de risico’s voor de doeltreffendheid van de verbintenissen in aanmerking te nemen die gepaard gaan met de toetreding tot de markt van een marktdeelnemer met zijn eigen kenmerken, en door in de verbintenissen niet te hebben voorzien in geschikte waarborgen, inzonderheid met betrekking tot de kwaliteit/netwerkdekking.

                  8.

                  Achtste middel, ontleend aan een kennelijk onjuiste beoordeling en een gebrekkig onderzoek daar de Commissie de „ratio” van de nieuwe concentratie niet heeft onderzocht.

                              —

                              In dit verband wordt aangevoerd dat de Commissie reeds in het besluit van 2016 „market repair” als „ratio” van de operatie had aangegeven zonder evenwel de gevolgen daarvan te onderzoeken. In het nieuwe besluit heeft de Commissie opnieuw geen rekening gehouden met die belangrijke omstandigheid en geen onderzoek gevoerd naar de doelstellingen van de nieuwe operatie, ook wat betreft de verwezenlijking van de „ratio” van de aanvankelijke operatie. Bovendien heeft de Commissie — in strijd met haar eigen praktijk en met de rechtspraak — nagelaten de gevolgen te beoordelen die rechtstreeks voortvloeien uit het wegnemen van de concurrentiedruk op de markt die verband houdt met de medebeslissingsbevoegdheid van VEON.

                  9.

                  Negende middel, ontleend aan een kennelijk onjuiste beoordeling door de Commissie daar zij het, gelet op de gewijzigde marktomstandigheden, niet nodig achtte dat de verbintenissen werden aangepast.

                              —

                              In dit verband wordt aangevoerd dat de Commissie in feite had moeten oordelen dat zich op de relevante markt geen belangrijke ontwikkelingen hadden voorgedaan ten opzichte van het tijdstip waarop zij het besluit in 2016 in de zaak M.7758 had vastgesteld, zonder daarvoor echter een toereikende motivering op te geven.


title: Zaak T-20/19: Beroep ingesteld op 11 januari 2019 — Pablosky/EUIPO — docPrice (mediFLEX easystep)

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/64

      Beroep ingesteld op 11 januari 2019 — Pablosky/EUIPO — docPrice (mediFLEX easystep)
      (Zaak T-20/19)
      (2019/C 82/75)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Pablosky, SL (Madrid, Spanje) (vertegenwoordiger: A. Tarí Lázaro, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: docPrice GmbH (Koblenz, Duitsland)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Aanvrager van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

         Betrokken merk: aanvraag voor Uniewoordmerk mediFLEX easystep — inschrijvingsaanvraag nr. 15 730 872

         Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 8 november 2018 in zaak R 77/2018-4

         Conclusies

                  —

                  herziening van de bestreden beslissing;

                  —

                  weigering van Uniemerk nr. 15 730 872 in zijn geheel voor waren van de klassen 10 en 25;

                  —

                  verwijzing in de kosten ten gunste van verzoekster.

         Aangevoerd middel

                  —

                  schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


title: Zaak T-21/19: Beroep ingesteld op 11 januari 2019 — Pablosky/EUIPO — docPrice (mediFLEX easystep)

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/64

      Beroep ingesteld op 11 januari 2019 — Pablosky/EUIPO — docPrice (mediFLEX easystep)
      (Zaak T-21/19)
      (2019/C 82/76)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Pablosky, SL (Madrid, Spanje) (vertegenwoordiger: A. Tarí Lázaro, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: docPrice GmbH (Koblenz, Duitsland)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Aanvrager van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

         Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk mediFLEX easystep — inschrijvingsaanvraag nr. 15 730 898

         Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 8 november 2018 in zaak R 76/2018-4

         Conclusies

                  —

                  herziening van de bestreden beslissing;

                  —

                  weigering van Uniemerk nr. 15 730 898 in zijn geheel voor waren van de klassen 10 en 25;

                  —

                  verwijzing in de kosten ten gunste van verzoekster.

         Aangevoerd middel

                  —

                  schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


title: Zaak T-22/19: Beroep ingesteld op 11 januari 2019 — Noguer Enríquez e.a./Commissie

text:
                  4.3.2019

                  NL

                  Publicatieblad van de Europese Unie

                  C 82/65

         Beroep ingesteld op 11 januari 2019 — Noguer Enríquez e.a./Commissie
         (Zaak T-22/19)
         (2019/C 82/77)
         Procestaal: Spaans

            Partijen

            Verzoekende partijen: Roser Noguer Enríquez (Andorra la Vella, Andorra),  TB (*1), Successors D’Higini Cierco García, SA (Andorra la Vella), Cierco Martínez 2 2003, SL (Andorra la Vella) (vertegenwoordigers: J. Álvarez González en S. San Felipe Menéndez, advocaten)

            Verwerende partij: Europese Commissie

            Conclusies

         Verzoekers verzoeken het Gerecht om overeenkomstig de artikelen 268 en 340, tweede alinea, VWEU akte te nemen van de instelling van een vordering wegens niet-contractuele aansprakelijkheid van de Europese Unie voor schade die door de Europese Commissie in de uitoefening van haar functies is veroorzaakt en, na de passende juridische formaliteiten en het verloop van de betrokken procedure, een arrest te wijzen waarin de niet-contractuele aansprakelijkheid van de Europese Unie voor de nalatige en permissieve handelwijze van de Europese Commissie wordt vastgesteld, en verzoekers een schadevergoeding van 50 220 800 EUR wordt toegekend overeenkomstig de berekeningen in het deskundigenrapport bij het verzoekschrift, of subsidiair een schadevergoeding waarvan het bedrag voortvloeit uit het deskundigenrapport van de door het Gerecht aangestelde deskundige, vermeerderd met de wettelijke rente, en verweerster wordt verwezen in de kosten.

            Middelen en voornaamste argumenten

         Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoekers volgende middelen aan.

                     1.

                     Schending van de monetaire overeenkomst tussen de Europese Unie en het Vorstendom Andorra (hierna: „overeenkomst”) en onjuiste uitvoering door het Vorstendom Andorra — met instemming van de Commissie — van richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 betreffende de totstandbrenging van een kader voor het herstel en de afwikkeling van kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van richtlijn 82/891/EEG van de Raad en de richtlijnen 2001/24/EG, 2002/47/EG, 2004/25/EG, 2005/56/EG, 2007/36/EG, 2011/35/EU, 2012/30/EU en 2013/36/EU en de verordeningen (EU) nr. 1093/2010 en (EU) nr. 648/2012 van het Europees Parlement en de Raad (1). Met name is de Commissie:

                                 —

                                 haar verplichting niet nagekomen om de „gedeeltelijke”, voorbarige, het eigenbelang dienende en ontoereikende omzetting van richtlijn 2014/59/EU door het Vorstendom Andorra na te gaan, dat opzettelijk heeft nagelaten om de rechten en waarborgen van aandeelhouders en deposanten op te nemen die door het Unierecht als noodzakelijk tegengewicht in dergelijke interventieprocedures zijn opgelegd en dat zelfs aanvullende discriminerende maatregelen tegen andere aandeelhouders heeft vastgesteld, en

                                 —

                                 haar verplichting niet nagekomen om het Gemengd Comité en, in voorkomend geval, het Gerecht van de Europese Unie te wijzen op de niet-naleving door het Vorstendom Andorra van de overeenkomst, met name door de onrechtmatige omzetting van richtlijn 2014/59/EU, waardoor verzoekers niet langer eigenaar van hun aandelen zijn, zonder enige rechtvaardiging van het openbare belang, zonder inachtneming van fundamentele beginselen zoals het evenredigheidsbeginsel en zonder enige vorm van schadeloosstelling of compensatie onder de wettelijk vastgestelde voorwaarden. Dit leidt tot een aanzienlijke schending van de hogere beginselen van de rechtsstaat en de grondrechten. Evenmin heeft de Commissie (zelfs tot op heden) de niet-naleving door het Vorstendom Andorra aan de kaak gesteld met het oog op de opzegging van de overeenkomst.

                     2.

                     Schending van grondrechten en waarborgen van verzoekers, zoals neergelegd in zowel het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie als in het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, waaronder het recht op eigendom, het recht op behoorlijk bestuur, het recht op doeltreffende rechterlijke bescherming, het vertrouwensbeginsel en het rechtszekerheidsbeginsel.

                                 —

                                 In dit verband stellen verzoekers dat de niet-nakoming van haar verplichtingen door de Europese Commissie ertoe heeft geleid dat, na de afwikkeling van de Banca Privada de Andorra (hierna: „BPA”), alle aandeelhouders — met inbegrip van verzoekers, die 75,52 % van de aandelen van de vennootschap bezitten — al hun kapitaal hebben verloren, zonder enige vergoeding of mogelijkheid om zich daartegen te verzetten.

                                 —

                                 Voorts betogen verzoekers dat het stilzitten van de voornaamste hoedster van de overeenkomst ertoe heeft geleid dat verzoekers onder de Andorrese wetgeving niet het recht hebben om na de afwikkeling van de BPA hetzelfde bedrag te ontvangen als hetwelk zij na een gewone insolventie- of faillissementsprocedure zouden hebben verkregen, een recht dat uitdrukkelijk en uitputtend is neergelegd in de regeling van de Europese Unie inzake het herstel en de afwikkeling van kredietinstellingen en investeringsmaatschappijen die het Vorstendom Andorra krachtens de overeenkomst in nationaal recht moest omzetten.

                                 —

                                 Ten slotte is noch het recht van de aandeelhouders om de situatie te laten beoordelen waarin zij zich bevinden na de afwikkeling van een financiële instelling en de eventuele vergoedingen te laten beoordelen die zij hebben ontvangen, noch het recht om zich te verzetten en verweer te voeren tegen het resultaat van de afwikkeling van de instelling, in de Andorrese rechtsorde opgenomen.

                     3.

                     Niet-naleving door de Europese Commissie van haar meest wezenlijke plicht uit hoofde van artikel 17 VEU om de eerbiediging en de toepassing van het Unierecht en de Verdragen van de Europese Unie te waarborgen, aangezien zij derde landen heeft toegestaan de bepalingen van het VEU op flagrante wijze te schenden, hetgeen duidelijk afbreuk doet aan de rechtszekerheid, de geloofwaardigheid van de Europese instellingen en het legitieme vertrouwen van de burgers in deze instellingen.

                     4.

                     Optreden van de Europese Unie dat een voldoende gekwalificeerde schending inhoudt van de rechtsregels die rechten verlenen aan en/of bescherming bieden aan personen, en dat niet kan worden gerechtvaardigd op grond van de beoordelingsmarge die door deze regels wordt toegekend, noch op grond van de complexiteit of de onnauwkeurigheid ervan. Deze nalatigheid van de Commissie heeft verzoekers specifieke, feitelijke en bepaalde materiële schade berokkend, aangezien er een duidelijk oorzakelijk verband bestaat tussen deze schade en het optreden van de Commissie.

                     5.

                     Subsidiair, aansprakelijkheid van de Europese Commissie wegens nalatigheid bij de onderhandelingen over en de ondertekening van de monetaire overeenkomst met het Vorstendom Andorra, die niet voorziet in een geschillen- en/of klachtenregeling voor de betrokken personen.

            (*1)  Informatie gewist of vervangen in het kader van de bescherming van persoonsgegevens en/of vertrouwelijkheid.

            (1)  PB 2014 L 173, blz. 190.


title: Zaak T-28/19: Beroep ingesteld op 15 januari 2019 — Karlovarské minerální vody/EUIPO — Aguas de San Martín de Veri (VERITEA)

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/67

      Beroep ingesteld op 15 januari 2019 — Karlovarské minerální vody/EUIPO — Aguas de San Martín de Veri (VERITEA)
      (Zaak T-28/19)
      (2019/C 82/78)
      Taal van het verzoekschrift: Tsjechisch

         Partijen

         Verzoekende partij: Karlovarské minerální vody a.s. (Karlovy Vary, Tsjechië) (vertegenwoordiger: J. Mrázek, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Aguas de San Martín de Veri, SA (Bisaurri, Spanje)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Aanvrager van het betrokken merk: verzoekende partij voor het Gerecht

         Betrokken merk: aanvraag tot inschrijving van het Uniemerk „VERITEA” — inschrijvingsaanvraag nr. 15 592 876

         Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 8 november 2018 in zaak R 499/2018-5

         Conclusies

                  —

                  de bestreden beslissing vernietigen;

                  —

                  de oppositie van opposant afwijzen;

                  —

                  het EUIPO verwijzen in de kosten.

         Aangevoerd middel

                  —

                  schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


title: Zaak T-30/19: Beroep ingesteld op 15 januari 2019 — CRIA en CCCMC / Commissie

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/67

      Beroep ingesteld op 15 januari 2019 — CRIA en CCCMC / Commissie
      (Zaak T-30/19)
      (2019/C 82/79)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partijen: China Rubber Industry Association (CRIA) (Peking, China) en China Chamber of Commerce of Metals, Minerals & Chemicals Importers & Exporters (CCCMC) (Peking) (vertegenwoordigers: R. Antonini, E. Monard en B. Maniatis, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

      De verzoekende partijen verzoeken het Gerecht:

                  —

                  uitvoeringsverordening (EU) 2018/1579 van de Commissie van 18 oktober 2018 tot instelling van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige recht op bepaalde nieuwe of van een nieuw loopvlak voorziene luchtbanden van rubber, van de soort gebruikt voor autobussen of vrachtwagens, met een belastingsindex van meer dan 121, van oorsprong uit de Volksrepubliek China, en tot intrekking van uitvoeringsverordening (EU) 2018/163, nietig te verklaren voor zover zij verzoeksters en hun relevante leden betreft, en

                  —

                  de Commissie te verwijzen in de kosten van deze procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoeksters zes middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel: de bestreden verordening schendt artikel 3, leden 1, 2, 5 en 8, en artikel 17 van verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad („basisverordening”) (1) doordat de schade in de bestreden verordening wordt geanalyseerd op basis van de „gewogen” gegevens van de in de steekproef opgenomen ondernemingen. Zelfs gesteld dat de weging zou zijn toegestaan, levert de wijze waarop dit is gebeurd schending op van artikel 3, leden 2, 3 en 5, en artikel 9, lid 4, van de basisverordening.

                  2.

                  Tweede middel: door van een nieuw loopvlak voorziene banden in aanmerking te nemen, verkrijgt de Commissie in strijd met artikel 3, leden 1, 2, 5 en 6, en artikel 4, lid 1, van de basisverordening geen logische basis voor de rest van haar onderzoek. De schadeanalyse en de analyse van het oorzakelijk verband, waarin wordt voorbijgegaan aan de segmentering tussen nieuwe en van een nieuw loopvlak voorziene banden, is niet gebaseerd op positief bewijsmateriaal en vormt geen objectief onderzoek, in strijd met artikel 3, leden 2, 5 en 6, van de basisverordening.

                  3.

                  Derde middel: de beoordeling van de gevolgen voor de prijzen (prijsonderbieding en prijsbederf) en de vaststelling van het schade-opheffend prijsniveau zijn in strijd met artikel 3, leden 2 en 3, en artikel 9, lid 4, van de basisverordening omdat daarbij geen rekening wordt gehouden met het feit dat een nieuwe band per kilometer aanzienlijk meer kost dan een band die van een nieuw loopvlak is voorzien en omdat wordt uitgegaan van geconstrueerde exportprijzen.

                  4.

                  Vierde middel: de incoherenties en tegenstrijdigheden in de analyse van het oorzakelijk verband en het feit dat die niet steunt op positief en/of objectief bewijsmateriaal, leveren schending op van artikel 3, leden 2 en 6, van de basisverordening. In strijd met artikel 3, leden 2 en 7, van de basisverordening wordt in de bestreden verordening evenmin passend onderzoek gedaan naar andere bekende factoren om te voorkomen dat de door deze andere factoren veroorzaakte schade aan de invoer met dumping wordt toegeschreven.

                  5.

                  Vijfde middel: de Commissie heeft verzoeksters’ rechten van verdediging alsook artikel 6, lid 7, artikel 19, leden 1 tot en met 3, en artikel 20, leden 2 en 4, van de basisverordening geschonden door hen niet in kennis te stellen van noch inzage te verlenen in de informatie die voor de vaststellingen inzake schade en dumping relevant is.

                  6.

                  Zesde middel: de correctie voor indirecte belastingen schendt artikel 2, lid 10, onder b), en artikel 2, lid 7, onder a), van de basisverordening.

         (1)  Verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie (PB L 176, 30.6.2016, blz. 21).


title: Zaak T-37/19: Beroep ingesteld op 21 januari 2019 — Cimpress Schweiz / EUIPO — Impress Media (CIMPRESS)

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/69

      Beroep ingesteld op 21 januari 2019 — Cimpress Schweiz / EUIPO — Impress Media (CIMPRESS)
      (Zaak T-37/19)
      (2019/C 82/80)
      Taal van het verzoekschrift: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Cimpress Schweiz GmbH (Winterthur, Zwitserland) (vertegenwoordigers: C. Eckhartt, P. Böhner en A. von Mühlendahl, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Impress Media GmbH (Mönchengladbach, Duitsland)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Aanvrager van het betrokken merk: verzoekende partij

         Betrokken merk: Uniewoordmerk „CIMPRESS” — Uniemerk nr. 13 147 624

         Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 30 oktober 2018 in de gevoegde zaken R 1716/2017-2 en R 1786/2017-2

         Conclusies

                  —

                  de bestreden beslissing vernietigen;

                  —

                  op het beroep van verzoekster de beslissing van de oppositieafdeling van verweerster van 13 juni 2017 in procedure Nr. B 2 493 933 vernietigen en de oppositie van Impress Media GmbH tegen inschrijving van het merk „CIMPRESS” Nr. 13 147 624 afwijzen;

                  —

                  het EUIPO en Impress Media GmbH, ingeval zij in deze procedure intervenieert, verwijzen in de kosten van de onderhavige procedure en in verzoeksters kosten van de procedure voor de kamer van beroep.

         Aangevoerd middel

                  —

                  schending van artikel 8, lid 2, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


title: Zaak T-42/19: Beroep ingesteld op 23 januari 2019 — Volkswagen / EUIPO (CROSS)

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/69

      Beroep ingesteld op 23 januari 2019 — Volkswagen / EUIPO (CROSS)
      (Zaak T-42/19)
      (2019/C 82/81)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Volkswagen AG (Wolfsburg, Duitsland) (vertegenwoordigers: F. Thiering en L. Steidle, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Betrokken merk: aanvraag voor Uniewoordmerk „CROSS” — inschrijvingsaanvraag nr. 16 366 528

         Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 14 november 2018 in zaak R 2500/2017-1

         Conclusies

                  —

                  de bestreden beslissing vernietigen, voor zover verzoeksters beroep daarbij is verworpen, en Uniemerkaanvraag nr. 163 66 528 voor alle waren en diensten toewijzen;

                  —

                  subsidiair, de bestreden beslissing vernietigen, voor zover verzoeksters beroep daarbij is verworpen, en de zaak naar de eerste kamer van beroep van het EUIPO terugverwijzen;

                  —

                  het EUIPO verwijzen in de kosten.

         Aangevoerde middelen

                  —

                  schending van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;

                  —

                  schending van artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;

                  —

                  schending van het beginsel van gelijke behandeling en schending van de motiveringsplicht.


title: Zaak C-600/17: Beschikking van het Hof (Tweede kamer) van 17 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Giudice di pace di Roma Giudice di pace di Roma — Italië) — Pina Cipollone / Ministero della Giustizia (Prejudiciële verwijzing — Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Sociaal beleid — Arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd — Vrederechters — Kennelijke niet-ontvankelijkheid)

text:
               25.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/7

      Beschikking van het Hof (Tweede kamer) van 17 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Giudice di pace di Roma Giudice di pace di Roma — Italië) — Pina Cipollone / Ministero della Giustizia
      (Zaak C-600/17) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Sociaal beleid - Arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd - Vrederechters - Kennelijke niet-ontvankelijkheid))
      (2019/C 112/09)
      Procestaal: Italiaans

         Verwijzende rechter

      Giudice di pace di Roma

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Pina Cipollone

         Verwerende partij: Ministero della Giustizia

         in aanwezigheid van: Unione Nazionale Giudici di Pace (Unagipa)

         Dictum

      Het verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Giudice di pace di Roma (vrederechter van Rome, Italië) bij beslissing van 25 augustus 2017, is kennelijk niet-ontvankelijk.

         (1)  PB C 437 van 18.12.2017.


title: Zaak T-45/19: Beroep ingesteld op 24 januari 2019 — Acron e.a./Commissie

text:
               1.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 122/20

      Beroep ingesteld op 24 januari 2019 — Acron e.a./Commissie
      (Zaak T-45/19)
      (2019/C 122/23)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partijen: Acron OAO (Veliki Novgorod, Rusland), Dorogobuzh OAO (Dorogobuzh, Rusland), Acron Switzerland AG (Baar, Zwitserland) (vertegenwoordigers: T. De Meese, J. Stuyck en A. Nys, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  uitvoeringsbesluit (EU) 2018/1703 van de Commissie van 12 november 2018 nietig verklaren; (1)

                  —

                  verweerster verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoeksters drie middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel: verweerster is haar internationale verplichtingen niet nagekomen, zodat zij het Verdrag heeft geschonden, en zij heeft haar vaststelling dat de Russische Federatie de in het kader van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen, ontoereikend gemotiveerd.
                  Verzoeksters voeren aan dat verweerster de toetreding van de Russische Federatie tot de WTO niet in aanmerking heeft genomen als een omstandigheid die relevant is voor de wijziging in de berekening van de dumpingmarge van verzoeksters. Verweerster is verplicht om bij het tussentijds nieuw onderzoek betreffende de rechten die van toepassing zijn op de invoer van ammoniumnitraat, rekening te houden met de door de Russische Federatie gedane toezeggingen in verband met de gasprijs. Aangezien verweerster heeft betoogd dat de Russische Federatie niet in overeenstemming met haar eigen toetredingsprotocol heeft gehandeld, heeft zij zowel artikel VI van de Algemene Overeenkomst betreffende tarieven en handel als artikel II van de WTO-antidumpingovereenkomst geschonden. Dientengevolge is verweerster haar internationale verplichtingen niet nagekomen, zodat zij het Verdrag heeft geschonden.

                  2.

                  Tweede middel: verweerster heeft bij haar vaststelling dat de door verzoeksters aangevoerde wijziging van omstandigheden niet van blijvende aard was, een kennelijke beoordelingsfout gemaakt en die vaststelling ontoereikend gemotiveerd waardoor inbreuk is gemaakt op de rechten van verdediging van verzoeksters.

                              —

                              Verzoeksters stellen dat er in het kader van het tweede middel twee afzonderlijke gronden zijn voor nietigverklaring van het bestreden besluit. Beide gronden houden verband met de onjuiste gevolgtrekking dat de wijziging van omstandigheden niet van blijvende aard was.

                              —

                              Verweerster is hoe dan ook tekortgeschoten in de krachtens artikel 296 VWEU op haar rustende motiveringplicht, omdat zij het bestreden besluit niet op een duidelijke en ondubbelzinnige wijze heeft gemotiveerd.

                  3.

                  Derde middel: verweerster heeft artikel 19, lid 2, en artikel 20, lid 2, van verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad (2) alsook de rechten van verdediging van verzoeksters geschonden en voor rechtsonzekerheid gezorgd door haar dumpingberekening niet over te leggen.

                              —

                              Verweerster heeft de eindberekening van de dumpingmarge niet aan verzoeksters meegedeeld, hoewel deze berekening ten grondslag lag aan de vaststellingen met betrekking tot de voortzetting en het bestaan van dumping, de blijvende aard van de wijziging van omstandigheden en de beëindiging van het gedeeltelijk tussentijds nieuw onderzoek. Indien verweerster de berekening had meegedeeld, zouden verzoeksters hun rechten in verband met de dumpingberekening en met de vaststellingen inzake dumping in hun geheel, ook als het gaat om het argument betreffende de berekeningsmethode die in het oorspronkelijke onderzoek is gehanteerd, doeltreffender hebben kunnen verdedigen, wat een aanzienlijke invloed had kunnen hebben op hun juridische situatie.

                              —

                              Verzoeksters stellen dat verweerster artikel 19, lid 2, en artikel 20, lid 2, van verordening 2016/1036 alsook hun rechten van verdediging en het rechtszekerheidsbeginsel heeft geschonden doordat zij hun geen relevante samenvatting van het tijdens het onderzoek verzamelde bewijsmateriaal heeft bezorgd, noch hun heeft meegedeeld op basis van welke overwegingen zij heeft voorgesteld hun antidumpingmarge te wijzigen. Verzoeksters voeren aan dat verweerster hun rechten van verdediging heeft geschonden en inbreuk heeft gemaakt op het rechtszekerheidsbeginsel door te weigeren haar berekening van de dumpingmarge aan hen te bezorgen.

         (1)  Uitvoeringsbesluit (EU) 2018/1703 van de Commissie van 12 november 2018 tot beëindiging van het gedeeltelijk tussentijds nieuw onderzoek betreffende de invoer van ammoniumnitraat van oorsprong uit Rusland (PB 2018, L 285, blz. 97).

         (2)  Verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie (PB 2016, L 176, blz. 21).


title: Zaak T-600/16: Beschikking van het Gerecht van 17 april 2019 — Bandilla e.a./EIB

text:
               17.6.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 206/96

      Beschikking van het Gerecht van 17 april 2019 — Bandilla e.a./EIB
      (Zaak T-600/16) (1)

      (2019/C 206/85)
      Procestaal: Frans
      De president van de Negende kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

         (1)  PB C 296 van 16.8.2016 (zaak aanvankelijk ingeschreven bij het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie onder nummer F-30/16, en op 1 september 2016 overgedragen aan het Gerecht van de Europese Unie).


title: Zaak C-318/18: Beschikking van de president van het Hof van 3 april 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel — België) — Oracle Belgium BVBA/Belgische Staat

text:
               1.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 220/28

      Beschikking van de president van het Hof van 3 april 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel — België) — Oracle Belgium BVBA/Belgische Staat
      (Zaak C-318/18) (1)

      (2019/C 220/35)
      Procestaal: Nederlands
      De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

         (1)  PB C 294 van 20.8.2018.


title: Zaak C-776/18: Beschikking van de president van het Hof van 29 maart 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Erding — Duitsland) — U.B., T.V./Eurowings GmbH

text:
               1.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 220/29

      Beschikking van de president van het Hof van 29 maart 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Erding — Duitsland) — U.B., T.V./Eurowings GmbH
      (Zaak C-776/18) (1)

      (2019/C 220/36)
      Procestaal: Duits
      De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

         (1)  PB C 82 van 4.3.2019.


title: Zaak C-7/19: Beschikking van de president van het Hof van 28 februari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Köln — Duitsland) — QG/Germanwings GmbH

text:
               1.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 220/29

      Beschikking van de president van het Hof van 28 februari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Köln — Duitsland) — QG/Germanwings GmbH
      (Zaak C-7/19) (1)

      (2019/C 220/37)
      Procestaal: Duits
      De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

         (1)  PB C 122 van 1.4.2019.


title: Zaak T-571/16: Arrest van het Gerecht van 8 mei 2019 — PT/EIB („Openbare dienst — Personeel van de EIB — Beoordeling — Loopbaanontwikkelingsrapport — Beoordelingsjaar 2014 — Precontentieuze procedure — Ontvankelijkheid — Recht om te worden gehoord — Beginsel van het vermoeden van onschuld — Aansprakelijkheid — Immateriële schade”)

text:
               1.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 220/33

      Arrest van het Gerecht van 8 mei 2019 — PT/EIB
      (Zaak T-571/16) (1)

      („Openbare dienst - Personeel van de EIB - Beoordeling - Loopbaanontwikkelingsrapport - Beoordelingsjaar 2014 - Precontentieuze procedure - Ontvankelijkheid - Recht om te worden gehoord - Beginsel van het vermoeden van onschuld - Aansprakelijkheid - Immateriële schade”)
      (2019/C 220/42)
      Procestaal: Zweeds

         Partijen

         Verzoekende partij: PT (vertegenwoordiger: E. Nordh, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Investeringsbank (vertegenwoordigers: G. Nuvoli, E. Raimond, T. Gilliams en G. Faedo, vervolgens G. Faedo en M. Loizou, gemachtigden, bijgestaan door M. Johansson, B. Wägenbaur, advocaten, en J. Currall, barrister)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 270 VWEU en artikel 50 bis van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie, ten eerste tot nietigverklaring van het besluit van de EIB tot vaststelling van verzoekers definitieve beoordelingsrapport over 2014, van verzoekers beoordelingsrapport over 2014, van de besluiten van de EIB om hem in 2015 niet te bevorderen, hem geen individuele bonus toe te kennen en zijn salaris met 1,20 % te verhogen, en ten tweede tot vergoeding van de schade die verzoeker zou hebben geleden

         Dictum

                  1)

                     Het beoordelingsrapport van PT over het jaar 2014 wordt nietig verklaard.

                  2)

                     De Europese Investeringsbank (EIB) wordt veroordeeld tot betaling van een bedrag van 2 000 EUR aan PT ter vergoeding van de immateriële schade, vermeerderd met vertragingsrente vanaf de dag van uitspraak van dit arrest, tegen de rentevoet die de Europese Centrale Bank (ECB) voor de basisherfinancieringstransacties heeft vastgesteld, vermeerderd met 3,5 punten.

                  3)

                     Het beroep wordt verworpen voor het overige.

                  4)

                     De EIB wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 111 van 29.3.2016 (zaak aanvankelijk ingeschreven bij het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie onder nummer FV-145/15, en op 1 september 2016 overgedragen aan het Gerecht van de Europese Unie).


title: Zaak T-749/16: Arrest van het Gerecht van 8 mei 2019 — Stemcor London en Samac Steel Supplies/Commissie („Dumping — Invoer van bepaalde koudgewalste platte staalproducten van oorsprong uit China en Rusland — Definitief antidumpingrecht — Registratie van de invoer — Toepassing met terugwerkende kracht van het definitieve antidumpingrecht — Uitvoeringsverordening (EU) 2016/1329 — Importeur die kennis krijgt van de dumping en de schade — Nieuwe aanzienlijke toename van de invoer die het corrigerende effect van het definitieve antidumpingrecht ernstig dreigt te ondermijnen — Artikel 10, lid 4, onder c) en d), van verordening (EU) 2016/1036”)

text:
               1.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 220/34

      Arrest van het Gerecht van 8 mei 2019 — Stemcor London en Samac Steel Supplies/Commissie
      (Zaak T-749/16) (1)

      („Dumping - Invoer van bepaalde koudgewalste platte staalproducten van oorsprong uit China en Rusland - Definitief antidumpingrecht - Registratie van de invoer - Toepassing met terugwerkende kracht van het definitieve antidumpingrecht - Uitvoeringsverordening (EU) 2016/1329 - Importeur die kennis krijgt van de dumping en de schade - Nieuwe aanzienlijke toename van de invoer die het corrigerende effect van het definitieve antidumpingrecht ernstig dreigt te ondermijnen - Artikel 10, lid 4, onder c) en d), van verordening (EU) 2016/1036”)
      (2019/C 220/43)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partijen: Stemcor London Ltd (Londen, Verenigd Koninkrijk) en Samac Steel Supplies Ltd (Londen, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: F. Di Gianni en C. Van Hemelrijck, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J.-F. Brakeland, N. Kuplewatzky, T. Maxian Rusche en E. Schmidt, gemachtigden)

         Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Eurofer, Association Européenne de l’Acier, ASBL (Luxemburg, Luxemburg) (vertegenwoordigers: O. Prost, A. Coelho Dias en S. Seeuws, advocaten)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot gedeeltelijke nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) 2016/1329 van de Commissie van 29 juli 2016 houdende de heffing van een definitief antidumpingrecht op bepaalde koudgewalste platte staalproducten van oorsprong uit de Volksrepubliek China en de Russische Federatie waarvan de invoer wordt geregistreerd (PB 2016, L 210, blz. 27)

         Dictum

                  1)

                     Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                     Stemcor London Ltd en Samac Steel Supplies Ltd dragen hun eigen kosten alsmede die van de Europese Commissie en van Eurofer, Association européenne de l’acier, ASBL.

         (1)  PB C 6 van 9.1.2017.


title: Zaak T-170/17: Arrest van het Gerecht van 8 mei 2019 — RW/Commissie („Openbare dienst — Ambtenaren — Artikel 42 quater van het Statuut — Verlof in het belang van de dienst — Pensionering ambtshalve — Procesbelang — Ontvankelijkheid — Werkingssfeer van de wet — Letterlijke, contextuele en teleologische uitlegging”)

text:
               1.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 220/35

      Arrest van het Gerecht van 8 mei 2019 — RW/Commissie
      (Zaak T-170/17) (1)

      („Openbare dienst - Ambtenaren - Artikel 42 quater van het Statuut - Verlof in het belang van de dienst - Pensionering ambtshalve - Procesbelang - Ontvankelijkheid - Werkingssfeer van de wet - Letterlijke, contextuele en teleologische uitlegging”)
      (2019/C 220/44)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: RW (vertegenwoordigers: S. Orlandi en T. Martin, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk G. Berscheid en A.-C. Simon, vervolgens G. Berscheid en B. Mongin, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 2 maart 2017 om verzoeker krachtens artikel 42 quater van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie in het belang van de dienst op verlof te plaatsen en hem gelijktijdig krachtens de vijfde alinea van die bepaling ambtshalve te pensioneren

         Dictum

                  1)

                     Het besluit van de Europese Commissie van 2 maart 2017 waarbij RW in het belang van de dienst op verlof is geplaatst en gelijktijdig ambtshalve is gepensioneerd, wordt nietig verklaard.

                  2)

                     De Europese Commissie draagt haar eigen kosten en de kosten van RW, daaronder begrepen die van de procedure in kort geding.

         (1)  PB C 161 van 22.5.2017.


title: Zaak T-747/17: Arrest van het Gerecht van 30 april 2019 — UPF/Commissie („Staatssteun — Door Frankrijk ten gunste van zijn havens ten uitvoer gelegde regeling inzake vrijstelling van vennootschapsbelasting — Besluit waarbij de steunregeling onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard — Bestaande steun — Begrip economische activiteit — Motiveringsplicht — Verstoringen van de mededinging en ongunstige beïnvloeding van het handelsverkeer tussen lidstaten — Beginsel van behoorlijk bestuur”)

text:
               1.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 220/36

      Arrest van het Gerecht van 30 april 2019 — UPF/Commissie
      (Zaak T-747/17) (1)

      („Staatssteun - Door Frankrijk ten gunste van zijn havens ten uitvoer gelegde regeling inzake vrijstelling van vennootschapsbelasting - Besluit waarbij de steunregeling onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard - Bestaande steun - Begrip economische activiteit - Motiveringsplicht - Verstoringen van de mededinging en ongunstige beïnvloeding van het handelsverkeer tussen lidstaten - Beginsel van behoorlijk bestuur”)
      (2019/C 220/45)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Union des Ports de France — UPF (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordigers: C. Vannini en E. Moraïtou, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: B. Stromsky en S. Noë, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van besluit (EU) 2017/2116 van de Commissie van 27 juli 2017 betreffende steunmaatregel nr. SA.38398 (2016/C, ex 2015/E) ten uitvoer gelegd door Frankrijk — Belastingregime Franse havens (PB 2017, L 332, blz. 24).

         Dictum

                  1)

                     Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                     Union des ports de France — UPF wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 32 van 29.1.2018.


title: Zaak T-754/17: Arrest van het Gerecht van 30 april 2019 — Chambre de commerce et d’industrie métropolitaine Bretagne-Ouest (port de Brest)/Commissie („Staatssteun — Regeling voor de vrijstelling van vennootschapsbelasting die door Frankrijk ten uitvoer is gelegd ten gunste van de havens — Besluit waarbij de steunregeling onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard — Bestaande steun — Begrip „economische activiteit” — Diensten van algemeen belang — Beginsel van behoorlijk bestuur — Motiveringsplicht — Beoordelingsfout”)

text:
               1.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 220/36

      Arrest van het Gerecht van 30 april 2019 — Chambre de commerce et d’industrie métropolitaine Bretagne-Ouest (port de Brest)/Commissie
      (Zaak T-754/17) (1)

      („Staatssteun - Regeling voor de vrijstelling van vennootschapsbelasting die door Frankrijk ten uitvoer is gelegd ten gunste van de havens - Besluit waarbij de steunregeling onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard - Bestaande steun - Begrip „economische activiteit” - Diensten van algemeen belang - Beginsel van behoorlijk bestuur - Motiveringsplicht - Beoordelingsfout”)
      (2019/C 220/46)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Chambre de commerce et d’industrie métropolitaine Bretagne Ouest (port de Brest) (Brest, Frankrijk) (vertegenwoordigers: J. Vanden Eynde en E. Wauters, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: B. Stromsky en S. Noë, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van besluit (EU) 2017/2116 van de Commissie van 27 juli 2017 betreffende steunmaatregel nr. SA.38398 (2016/C, ex 2015/E) ten uitvoer gelegd door Frankrijk — Belastingregime Franse havens (PB 2017, L 332, blz. 24)

         Dictum

                  1)

                     Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                     De Chambre de commerce et d’industrie métropolitaine Bretagne-Ouest (port de Brest) wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 42 van 5.2.2018.


title: Zaak T-55/18: Arrest van het Gerecht van 8 mei 2019 — Team Beverage/EUIPO (LIEBLINGSWEIN) („Uniemerk — Aanvraag voor Uniebeeldmerk LIEBLINGSWEIN — Absolute weigeringsgronden — Beschrijvend karakter — Geen onderscheidend vermogen — Misleidend karakter — Artikel 7, lid 1, onder b), c) en g), van verordening (EU) 2017/1001”)

text:
               1.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 220/37

      Arrest van het Gerecht van 8 mei 2019 — Team Beverage/EUIPO (LIEBLINGSWEIN)
      (Zaak T-55/18) (1)

      („Uniemerk - Aanvraag voor Uniebeeldmerk LIEBLINGSWEIN - Absolute weigeringsgronden - Beschrijvend karakter - Geen onderscheidend vermogen - Misleidend karakter - Artikel 7, lid 1, onder b), c) en g), van verordening (EU) 2017/1001”)
      (2019/C 220/47)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Team Beverage AG (Wildeshausen, Duitsland) (vertegenwoordigers: O. Spieker, A. Schönfleisch en M. Alber, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: D. Walicka, gemachtigde)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 6 november 2017 (zaak R 291/2017-1) inzake een aanvraag tot inschrijving van het beeldteken LIEBLINGSWEIN als Uniemerk

         Dictum

                  1)

                     Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                     Team Beverage AG wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 104 van 19.3.2018.


title: Zaak T-56/18: Arrest van het Gerecht van 8 mei 2019 — Team Beverage/EUIPO (WEIN FÜR PROFIS) („Uniemerk — Aanvraag voor Uniebeeldmerk WEIN FÜR PROFIS — Absolute weigeringsgronden — Beschrijvend karakter — Geen onderscheidend vermogen — Misleidend karakter — Artikel 7, lid 1, onder b), c) en g), van verordening (EU) 2017/1001”)

text:
               1.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 220/38

      Arrest van het Gerecht van 8 mei 2019 — Team Beverage/EUIPO (WEIN FÜR PROFIS)
      (Zaak T-56/18) (1)

      („Uniemerk - Aanvraag voor Uniebeeldmerk WEIN FÜR PROFIS - Absolute weigeringsgronden - Beschrijvend karakter - Geen onderscheidend vermogen - Misleidend karakter - Artikel 7, lid 1, onder b), c) en g), van verordening (EU) 2017/1001”)
      (2019/C 220/48)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Team Beverage AG (Wildeshausen, Duitsland) (vertegenwoordigers: O. Spieker, A. Schönfleisch en M. Alber, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: D. Walicka, gemachtigde)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 6 november 2017 (zaak R 501/2017-1) inzake een aanvraag tot inschrijving van het beeldteken WEIN FÜR PROFIS als Uniemerk

         Dictum

                  1)

                     Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                     Team Beverage AG wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 104 van 19.3.2018.


title: Zaak T-57/18: Arrest van het Gerecht van 8 mei 2019 — Team Beverage/EUIPO (WEIN FÜR PROFIS) („Uniemerk — Aanvraag voor Uniebeeldmerk WEIN FÜR PROFIS — Absolute weigeringsgronden — Beschrijvend karakter — Geen onderscheidend vermogen — Misleidend karakter — Artikel 7, lid 1, onder b), c) en g), van verordening (EU) 2017/1001”)

text:
               1.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 220/38

      Arrest van het Gerecht van 8 mei 2019 — Team Beverage/EUIPO (WEIN FÜR PROFIS)
      (Zaak T-57/18) (1)

      („Uniemerk - Aanvraag voor Uniebeeldmerk WEIN FÜR PROFIS - Absolute weigeringsgronden - Beschrijvend karakter - Geen onderscheidend vermogen - Misleidend karakter - Artikel 7, lid 1, onder b), c) en g), van verordening (EU) 2017/1001”)
      (2019/C 220/49)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Team Beverage AG (Wildeshausen, Duitsland) (vertegenwoordigers: O. Spieker, A. Schönfleisch en M. Alber, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: D. Walicka, gemachtigde)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 6 november 2017 (zaak R 502/2017-1) inzake een aanvraag tot inschrijving van het beeldteken WEIN FÜR PROFIS als Uniemerk

         Dictum

                  1)

                     Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                     Team Beverage AG wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 104 van 19.3.2018.


title: Zaak T-271/19: Beroep ingesteld op 25 april 2019 — Proodeftiki/Commissie

text:
               1.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 220/39

      Beroep ingesteld op 25 april 2019 — Proodeftiki/Commissie
      (Zaak T-271/19)
      (2019/C 220/50)
      Procestaal: Grieks

         Partijen

         Verzoekende partij: Proodeftiki ATE (Athene, Griekenland) (vertegenwoordiger: M. Panagopoulos, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  nietigverklaring van besluit C(2018) 6717 final van de Europese Commissie van 19 oktober 2018 betreffende „State Aid S.A. 50233 (2018/N-Greece State aid for the construction of Lamia-Xiniada section of the E65 Motorway”;

                  —

                  verwijzing van de Commissie in alle kosten van verzoekster.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster acht middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel: ontoereikende motivering van de beoordeling van de Europese Commissie in deel 3.3.1.1. van het bestreden besluit betreffende de erkenning van het criterium van steunverlening om doelstellingen van gemeenschappelijk belang te verwezenlijken.

                  2.

                  Tweede middel: ontoereikende motivering en kennelijk onjuiste beoordeling van het recht en de feiten met betrekking tot de beoordeling van de Europese Commissie in deel 3.3.1.2. van het bestreden besluit betreffende de erkenning dat was voldaan aan het criterium dat een stimulans ten voordele van de concessiehouder wordt gecreëerd.

                  3.

                  Derde middel: kennelijk onjuiste beoordeling van het recht en de feiten met betrekking tot de beoordeling van de Commissie in deel 3.3.1.3. en deel 3.3.1.4. van het bestreden besluit betreffende de erkenning van het criterium van het noodzakelijkheidsbeginsel en het evenredigheidsbeginsel.

                  4.

                  Vierde middel: ontoereikende motivering van de beoordeling van de Commissie in deel 3.3.1.3. (punten 60-64) van het bestreden besluit.

                  5.

                  Vijfde middel: ontoereikende motivering en kennelijk onjuiste beoordeling van de feiten en het recht met betrekking tot de beoordeling van de Commissie in deel 3.3.1.3. (punten 66-69) van het bestreden besluit.

                  6.

                  Zesde middel: ontoereikende motivering van de beoordeling van de Commissie in deel 3.3.1.3. (punten 70-73) van het bestreden besluit.

                  7.

                  Zevende middel: ontoereikende motivering en kennelijk onjuiste beoordeling van de feiten en het recht met betrekking tot de beoordeling van de Commissie in deel 3.3.1.3. (punten 75-80) van het bestreden besluit inzake de erkenning van het criterium van de evenredigheid van de betrokken steun.

                  8.

                  Achtste middel: ontoereikende motivering en kennelijk onjuiste beoordeling met betrekking tot de beoordeling van de Commissie in deel 3.3.1.5. van het bestreden besluit inzake het ontbreken van beïnvloeding van het intracommunautaire handelsverkeer.


title: Zaak T-273/19: Beroep ingesteld op 24 april 2019 — Target Ventures Group/EUIPO — Target Partners (TARGET VENTURES)

text:
               1.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 220/40

      Beroep ingesteld op 24 april 2019 — Target Ventures Group/EUIPO — Target Partners (TARGET VENTURES)
      (Zaak T-273/19)
      (2019/C 220/51)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Target Ventures Group Ltd (Road Town, Britse Maagdeneilanden) (vertegenwoordigers: T. Dolde, P. Homann, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Target Partners GmbH (München, Duitsland)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Houder van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

         Betrokken merk: aanvraag voor Uniewoordmerk TARGET VENTURES — inschrijvingsaanvraag nr. 13 685 565

         Procedure voor het EUIPO: nietigheidsprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 4 februari 2019 in zaak R 1684/2017-2

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van de bestreden beslissing;

                  —

                  verwijzing van het EUIPO in de kosten, met inbegrip van de kosten die zijn opgekomen in de procedure voor de nietigheidsafdeling en de tweede kamer van beroep van het EUIPO.

         Aangevoerde middelen

                  —

                  schending van artikel 52, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad;

                  —

                  schending van artikel 94, lid 1, van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad.


title: Zaak T-279/19: Beroep ingesteld op 27 april 2019 — Front Polisario/Raad

text:
               1.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 220/41

      Beroep ingesteld op 27 april 2019 — Front Polisario/Raad
      (Zaak T-279/19)
      (2019/C 220/52)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Front populaire pour la libération de la Saguia el-Hamra et du Rio de Oro (Front Polisario) (vertegenwoordiger: G. Devers, advocaat)

         Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

         Conclusies

                  —

                  het beroep ontvankelijk verklaren;

                  —

                  het bestreden besluit nietig verklaren;

                  —

                  de Raad in de kosten verwijzen.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Tot staving van het beroep tegen besluit (EU) 2019/217 van de Raad van 28 januari 2019 betreffende de sluiting van de overeenkomst in de vorm van een briefwisseling tussen de Europese Unie en het Koninkrijk Marokko over de wijziging van de Protocollen nrs. 1 en 4 van de Euromediterrane overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Gemeenschappen en hun lidstaten, enerzijds, en het Koninkrijk Marokko, anderzijds (PB 2019, L 34, blz. 1) voert verzoeker tien middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel: onbevoegdheid van de Raad tot het vaststellen van het bestreden besluit, aangezien de Europese Unie en het Koninkrijk Marokko onbevoegd zijn om, in plaats van het volk van dit gebied, zoals vertegenwoordigd door het Front Polisario, internationale overeenkomsten te sluiten die de Westelijke Sahara omvatten.

                  2.

                  Tweede middel: niet-nakoming van de verplichting om alle relevante gegevens van het geval te onderzoeken, aangezien de Raad is voorbijgegaan aan het feit dat de internationale overeenkomst die bij het bestreden besluit is gesloten, gedurende twaalf jaar voorlopig is toegepast op het grondgebied van de Westelijke Sahara, in strijd met het eigen en afzonderlijke statuut van dat gebied.

                  3.

                  Derde middel: niet-nakoming van de verplichting om de kwestie van de eerbiediging van de grondrechten te onderzoeken, aangezien de Raad bij de vaststelling van het bestreden besluit de eerbiediging van de rechten van de mens in het bezette Sahrawigebied niet heeft onderzocht.

                  4.

                  Vierde middel: schending van de rechten van verdediging, aangezien de Raad vóór de vaststelling van het bestreden besluit niet in overleg is getreden met het Front Polisario, de enige vertegenwoordiger van het volk van de Westelijke Sahara.

                  5.

                  Vijfde middel: schending van de beginselen en wezenlijke waarden die leidend zijn voor het optreden van de Unie op het internationale toneel, aangezien de internationale overeenkomst die bij het bestreden besluit is gesloten van toepassing is op het grondgebied van de Westelijke Sahara, in het kader van het annexionistische beleid van het Koninkrijk Marokko en de systematische schendingen van de grondrechten die de handhaving van dit beleid vergt.

                  6.

                  Zesde middel: schending van het recht van zelfbeschikking, aangezien de internationale overeenkomst die bij het bestreden besluit is gesloten van toepassing is op de Westelijke Sahara in strijd met het eigen en afzonderlijke statuut van dit gebied en met het recht van het Sahrawivolk op eerbiediging van de territoriale integriteit van zijn grondgebied.

                  7.

                  Zevende middel: schending van het beginsel van de relatieve werking van verdragen, aangezien het volk van de Westelijke Sahara, zoals vertegenwoordigd door het Front Polisario, niet heeft ingestemd met de internationale overeenkomst die bij het bestreden besluit is gesloten.

                  8.

                  Achtste middel: schending van het luchtruim van de Westelijke Sahara, aangezien het bestreden besluit door het bekrachtigen van de onrechtmatige praktijk die is ontstaan door de voorlopige toepassing van de bij dit besluit gesloten internationale overeenkomst tot gevolg zou hebben dat het Sahrawiluchtruim binnen de werkingssfeer van deze overeenkomst valt.

                  9.

                  Negende middel: schending van het recht van internationale aansprakelijkheid, aangezien de Unie door het bestreden besluit haar verplichting de illegale bezetting van de Westelijke Sahara niet te erkennen niet nakomt en voorts hulp en bijstand verleent aan de handhaving van deze situatie.

                  10.

                  Tiende middel: schending van de verplichting de internationale rechten van de mens en het internationale humanitaire recht te doen eerbiedigen, aangezien de eerbiediging door de Unie van haar internationale verplichtingen ten opzichte van het volk van de Westelijke Sahara ten minste inhoudt dat de Raad zich onthoudt van vaststelling van het bestreden besluit, voor zover het bestreden besluit de inwerkingtreding mogelijk maakt van een internationale overeenkomst die van toepassing is op het gedeelte van de Westelijke Sahara onder Marokkaanse bezetting.