title: Zaak T-567/10: Beroep ingesteld op 16 december 2010 — Vivendi/Commissie

text:
               5.3.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 72/18

         Beroep ingesteld op 16 december 2010 — Vivendi/Commissie
   (Zaak T-567/10)
   2011/C 72/31
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Vivendi (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordigers: O. Fréget, J.-Y. Ollier en M. Struys, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het onderhavige beroep ontvankelijk verklaren;

               —

               nietig verklaren de beschikking van de Commissie van 1 oktober 2010 waarbij deze de klacht heeft afgewezen die Vivendi op 2 maart 2009 (ingeschreven onder nr. 2009/4269) had ingediend wegens schending door de Franse Republiek van richtlijn 2002/77/EG van 16 september 2002 betreffende de mededinging op de markten voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten, en derhalve van artikel 106 VWEU, door het verschaffen van een wettelijk voordeel ter zake van vaststelling van de hoogte van het telefoonabonnement;

               —

               de Commissie verwijzen in de door verzoekster voor het Gerecht gemaakte kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoekster doet haar beroep ten gronde op drie middelen steunen:

               1)

               schending van het beginsel van behoorlijk bestuur, aangezien de Commissie enkel een beknopt onderzoek heeft ingesteld naar de door haar ingediende klacht;

               2)

               onjuiste toepassing van het recht wat betreft de beoordeling van het begrip bijzondere en uitsluitende rechten in de zin van richtlijn 2002/77/EG (1) en artikel 106, lid 3, VWEU;

                           —

                           de Commissie kan niet afzien van het nemen van maatregelen wegens het feit dat de Franse Republiek France Télécom een wettelijk voordeel zou hebben verschaft door het tarief van het telefoonabonnement als universele dienst zodanig vast te stellen dat elk aanbod van diensten die concurreren met de diensten van France Télécom is uitgesloten, onder verwijzing naar het feit dat geen enkele particuliere exploitant heeft verzocht om dat wettelijk voordeel ongedaan te maken;

                           —

                           subsidiair, dergelijke verzoeken zijn wel ingediend.

               3)

               onjuiste toepassing van het recht en kennelijke beoordelingsfout wat betreft de omvang van de verplichtingen van de nationale regelgevende instantie die voortvloeien uit de elektronische-communicatierichtlijnen, aangezien voor de handelwijze van de lidstaat niet het excuus kan worden aangevoerd dat het regelgevingskader onvolledig of onnauwkeurig is.

      (1)  Richtlijn 2002/77/EG van de Commissie van 16 september 2002 betreffende de mededinging op de markten voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (PB L 249, blz. 21).


title: Zaak C-539/03: Verzoek van de Hoge Raad der Nederlanden, van 19 december 2003, om een prejudiciële beslissing in het geding tussen 1. ROCHE NEDERLAND B.V., 2. ROCHE DIAGNOSTIC SYSTEMS INC., 3. N.V. ROCHE S.A., 4. HOFFMANN-LA ROCHE ACTIEN-GESELLSCHAFT, 5. PRODUITS ROCHE S.A., 6. ROCHE PRODUCTS LIMITED, 7. F. HOFFMANN-LA ROCHE A.G., 8. HOFFMANN-LA ROCHE WIEN GMBH, 9. ROCHE AB en 1. Dr. Frederick James PRIMUS, 2. Dr. Milton David GOLDENBERG

text:
6.3.2004             NL                         Publicatieblad van de Europese Unie                                            C 59/11
Verzoek van de Hoge Raad der Nederlanden, van 19 de-                 Verzoek van het oberste Gerichtshof (Oostenrijk) van
cember 2003, om een prejudiciële beslissing in het geding            18 november 2003 om een prejudiciële beslissing in het
tussen 1. ROCHE NEDERLAND B.V., 2. ROCHE DIAG-                       geding tussen Lambert Roodbeen en Republiek Oosten-
NOSTIC SYSTEMS INC., 3. N.V. ROCHE S.A., 4. HOFF-                                                    rijk
MANN-LA ROCHE ACTIEN-GESELLSCHAFT, 5. PRO-
DUITS ROCHE S.A., 6. ROCHE PRODUCTS LIMITED,
7. F. HOFFMANN-LA ROCHE A.G., 8. HOFFMANN-LA                                                  (Zaak C-541/03)
ROCHE WIEN GMBH, 9. ROCHE AB en 1. Dr. Frederick
   James PRIMUS, 2. Dr. Milton David GOLDENBERG
                                                                                (2004/C 59/19)
                       (Zaak C-539/03)
                        (2004/C 59/18)
                                                                     Het oberste Gerichtshof (Oostenrijk) heeft bij beschikking van
                                                                     18 november 2003, ingekomen ter griffie van het Hof van
                                                                     Justitie op 23 december 2003, in het geding tussen Lambert
De Hoge Raad der Nederlanden heeft, bij vonnis van 19 decem-         Roodbeen en Republiek Oostenrijk, het Hof van Justitie van de
ber 2003, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie             Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
op 22 december 2003, in het geding tussen 1. ROCHE                   beslissing over de navolgende vraag:
NEDERLAND B.V., 2. ROCHE DIAGNOSTIC SYSTEMS INC.,
3. N.V. ROCHE S.A., 4. HOFFMANN-LA ROCHE ACTIEN-
GESELLSCHAFT, 5. PRODUITS ROCHE S.A., 6. ROCHE
PRODUCTS LIMITED, 7. F. HOFFMANN-LA ROCHE A.G.,                      Moeten de artikelen 8 en 9 van richtlijn 64/221/EEG van de
8. HOFFMANN-LA ROCHE WIEN GMBH, 9. ROCHE AB                          Raad van 25 februari 1964 voor de coördinatie van de voor
en 1. Dr. Frederick James PRIMUS, 2. Dr. Milton David                vreemdelingen geldende bijzondere maatregelen ten aanzien
GOLDENBERG, het Hof van Justitie van de Europese Gemeen-             van verplaatsing en verblijf, die gerechtvaardigd zijn uit
schappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de             hoofde van de openbare orde, de openbare veiligheid en de
navolgende vragen:                                                   volksgezondheid (1) (hierna: „richtlijn”), aldus worden uitgelegd
                                                                     dat de administratieve instanties — ongeacht de mogelijkheid
                                                                     van administratief beroep — het besluit tot verwijdering van
A.   Bestaat tussen de rechtsvorderingen ter zake van octrooi-       het grondgebied zonder inwinning van het advies van een (in
     inbreuk die een houder van een Europees octrooi heeft           het Oostenrijkse recht niet bestaande) bevoegde instantie in de
     ingesteld tegen een in de Staat van de aangezochte rechter      zin van artikel 9, lid 1, van de richtlijn — behalve in dringende
     gevestigde verweerder enerzijds en tegen verschillende, in      gevallen — niet mogen nemen wanneer tegen hun besluit
     andere Verdragstaten dan die van de aangezochte rechter         alleen klachten bij ter zake van het staatsrecht en ad-
     gevestigde verweerders anderzijds, van wie de octrooi-          ministratiefrecht bevoegde rechterlijke instanties kunnen wor-
     houder stelt dat zij inbreuk maken op dat octrooi in een        den ingediend met de volgende beperkingen:
     of meer andere Verdragstaten, een verband als is vereist
     voor de toepasselijkheid van art. 6, aanhef en onder
     1 EEX?                                                          a)    deze klacht heeft niet automatisch opschortende werking;
B.   Indien het antwoord op vraag A niet of niet zonder meer         b)    de rechterlijke instanties mogen zich niet uitspreken over
     bevestigend luidt, onder welke omstandigheden is van                  de doelmatigheid en kunnen het bestreden besluit alleen
     zodanig verband dan sprake, en is daarbij bijvoorbeeld                nietigverklaren;
     van belang
     —    of de verweerders behoren tot één en hetzelfde             c)    voorts kan de ene gerechtelijke instantie (Verwaltungs-
          concern?                                                         gerichtshof), wat de feitelijke vaststellingen betreft, alleen
                                                                           toetsen of deze feiten de beslissing kunnen dragen,
     —    of bij de verweerders sprake is van een gezamenlijk
          handelen waaraan een gemeenschappelijk beleids-            d)    en kan de andere gerechtelijke instantie (Verfassungs-
          plan ten grondslag ligt en zo ja, of de plaats van               gerichtshof) daarnaast alleen controleren of grondwette-
          waar dat beleidsplan is uitgegaan, van belang is?                lijk gewaarborgde rechten zijn geschonden?
     —    of de beweerdelijk inbreukmakende handelingen van
          de verschillende verweerders dezelfde of nagenoeg          (1) PB L 56, blz. 850.
          dezelfde zijn?


title: Zaak T-162/13: Beroep ingesteld op 18 maart 2013 — Magic Mountain Kletterhallen e.a./Commissie

text:
               25.5.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 147/25

         Beroep ingesteld op 18 maart 2013 — Magic Mountain Kletterhallen e.a./Commissie
   (Zaak T-162/13)
   2013/C 147/46
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partijen: Magic Mountain Kletterhallen GmbH (Berlijn, Duitsland), Kletterhallenverband Klever e.V. (Leipzig, Duitsland), Neoliet Beheer BV (Son, Nederland) en Pedriza BV (Haarlem, Nederland) (vertegenwoordigers: M. von Oppen en A. Gerdung, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   Verzoeksters verzoeken:

               —

               besluit C(2012) 8761 def. van de Commissie van 5 december 2012 betreffende staatssteun SA.33952 (2012/NN) — Duitsland, Kletteranlagen des Deutschen Alpenvereins op grond van artikel 264, eerste alinea, VWEU nietig te verklaren;

               —

               verweerster te verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoeksters twee middelen aan.

               1)

               Eerste middel: artikel 107, lid 3, sub c, VWEU is geschonden
               In het kader van dit middel betogen verzoeksters dat de Commissie ten onrechte heeft vastgesteld dat de in geding zijnde steunmaatregelen met de interne markt verenigbaar waren, aangezien niet is voldaan aan de voorwaarden van artikel 107, lid 3, sub c, VWEU. Volgens hen beantwoorden de steunmaatregelen niet aan een doelstelling van gemeenschappelijk belang. In dit verband wordt onder meer aangevoerd dat enkel een aangetoond marktfalen hiervoor een aanwijzing vormt, en dat daarvan in casu geen sprake is. Voorts argumenteren verzoeksters dat geen sprake is van een onverenigbaarheid ingevolge artikel 106, lid 2, VWEU. Bovendien menen zij dat de steunmaatregelen het vermeende gebrek aan marktefficiëntie niet kunnen verhelpen. Voorts hebben de steunmaatregelen geen stimulerend effect. De Commissie vermoedt louter dat sprake is van een stimulerend effect. Bovendien zijn de steunmaatregelen niet passend. De Commissie vermoedt louter dat de nationale autoriteiten ervoor zullen zorgen dat de individuele steunmaatregelen evenredig zijn en baseert dit vermoeden ten onrechte op het feit dat de betrokken vereniging van algemeen nut is. Verzoeksters verwijten de Commissie ook een onjuiste afwegingstoets te hebben gemaakt. De Commissie heeft namelijk geen afweging gemaakt tussen de negatieve en de positieve gevolgen van de steunmaatregelen. Tot slot wordt in deze context aangevoerd dat ondernemingssteun (de toegekende steun betreft vooral ondernemingssteun) in geval van twijfel onverenigbaar is met de interne markt.

               2)

               Tweede middel: de formele onderzoeksprocedure is ten onrechte niet ingeleid
               Verzoeksters betogen in dit verband dat de Commissie ten onrechte, ondanks ernstige moeilijkheden bij de beoordeling of de steunmaatregelen met de interne markt verenigbaar waren, geen formele onderzoeksprocedure heeft ingeleid. Een aanwijzing voor ernstige moeilijkheden bestaat volgens hen in de lange duur van het vooronderzoek, in casu meer dan een jaar. De Commissie heeft er evenwel niet voor gezorgd dat de voor de beoordeling noodzakelijke feiten voldoende werden onderzocht. Volgens verzoeksters kon het vereiste grondige onderzoek van de markt van de klimhallen enkel in het kader van de formele onderzoeksprocedure worden verricht. Voorts zijn naar aanleiding van de door de Commissie onderzochte klacht moeilijke rechtsvragen gerezen over steun aan commerciële activiteiten van verenigingen van algemeen nut. Verzoeksters voeren eveneens aan dat zij als concurrerende ondernemingen respectievelijk ondernemersverenigingen belanghebbenden zijn in de zin van artikel 1, sub h, van verordening (EG) nr. 659/1999 en krachtens artikel 108, lid 2, VWEU het recht hebben om in de formele onderzoeksprocedure opmerkingen in te dienen, welk recht hun is ontnomen door het feit dat de procedure ten onrechte niet is ingeleid.


title: Zaak C-450/15: Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 28 juni 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato — Italië) — Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato/Italsempione — Spedizioni Internazionali SpA [Prejudiciële verwijzing — Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Verordening (EG) nr. 1/2003 — Artikel 23, lid 2, onder a) — Uitlegging in het licht van het evenredigheidsbeginsel — Vaststelling van het boetebedrag — Criteria — Richtsnoeren voor de berekening van de boetes — Nationale praktijk — Aanpassing van het basisbedrag van de boete — Inaanmerkingneming van verzwarende of verzachtende omstandigheden — Toepassing van de maximumlimiet van 10 % van het totale omzetcijfer — Ontbrekende bevoegdheid van het Hof — Kennelijke niet-bevoegdheid]

text:
               19.9.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 343/13

         Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 28 juni 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato — Italië) — Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato/Italsempione — Spedizioni Internazionali SpA
   (Zaak C-450/15) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Verordening (EG) nr. 1/2003 - Artikel 23, lid 2, onder a) - Uitlegging in het licht van het evenredigheidsbeginsel - Vaststelling van het boetebedrag - Criteria - Richtsnoeren voor de berekening van de boetes - Nationale praktijk - Aanpassing van het basisbedrag van de boete - Inaanmerkingneming van verzwarende of verzachtende omstandigheden - Toepassing van de maximumlimiet van 10 % van het totale omzetcijfer - Ontbrekende bevoegdheid van het Hof - Kennelijke niet-bevoegdheid])
   (2016/C 343/19)
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Consiglio di Stato

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

      Verwerende partij: Italsempione — Spedizioni Internazionali SpA

      Dictum

   Het Hof is kennelijk onbevoegd om uitspraak te doen op het verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Consiglio di Stato (raad van state, Italië) bij beslissing van 16 juni 2015.

      (1)  PB C 381 van 16.11.2015.


title: Doorhaling van zaak C-41/01

text:
C 109/40              NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     4.5.2002
               Doorhaling van zaak C-234/00 (1)                                     Doorhaling van zaak C-31/01 (1)
                       (2002/C 109/72)                                                      (2002/C 109/75)
De president van het Hof van Justitie van de Europese                De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 22 januari 2002             Gemeenschappen heeft bij beschikking van 15 januari 2002
de doorhaling in het register gelast van zaak C-234/00               de doorhaling in het register gelast van zaak C-31/01: Commis-
[verzoek van de High Court of Justice (England & Wales),             sie van de Europese Gemeenschappen tegen Verenigd Konink-
Queens’s Bench Division (Crown Office) om een prejudiciële           rijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland.
beslissing]: The Queen tegen Minister of Agriculture, Fisheries
and Food Ex parte: F. Machin & Sons Ltd.
                                                                     (1) PB C 9 van 10.3.2001.
(1) PB C 247 van 26.8.2000.
                                                                                Doorhaling van zaak C-41/01 (1)
              Doorhaling van zaak C-239/00 P (1)
                                                                                (2002/C 109/76)
                       (2002/C 109/73)
                                                                     De president van het Hof van Justitie van de Europese
                                                                     Gemeenschappen heeft bij beschikking van 23 november
De president van het Hof van Justitie van de Europese                2001 de doorhaling in het register gelast van zaak
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 7 februari 2002             C-41/01: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen
de doorhaling in het register gelast van zaak C-239/00 P: Raad       Bondsrepubliek Duitsland.
van de Europese Unie tegen Koninkrijk Spanje.
                                                                     (1) PB C 79 van 10.3.2001.
(1) PB C 247 van 26.8.2000.
               Doorhaling van zaak C-449/00 (1)                                     Doorhaling van zaak C-85/01 (1)
                       (2002/C 109/74)                                                      (2002/C 109/77)
De president van het Hof van Justitie van de Europese                De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 7 december 2001             Gemeenschappen heeft bij beschikking van 5 februari 2002
de doorhaling in het register gelast van zaak C-449/00:              de doorhaling in het register gelast van zaak C-85/01: Commis-
Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse                sie van de Europese Gemeenschappen tegen Verenigd Konink-
Republiek.                                                           rijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland.
(1) PB C 45 van 10.2.2001.                                           (1) PB C 134 van 5.5.2001.


title: Zaak C-375/11: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 21 maart 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Grondwettelijk Hof — België) — Belgacom NV, Mobistar NV, KPN Group Belgium NV/Belgische Staat (Telecommunicatiediensten — Richtlijn 2002/20/EG — Artikelen 3 en 12 tot en met 14 — Gebruiksrechten voor radiofrequenties — Vergoedingen voor gebruiksrechten voor radiofrequenties — Enige heffingen voor toewijzing en verlenging van gebruiksrechten voor radiofrequenties — Berekeningsmethode — Wijziging van bestaande rechten)

text:
               1.6.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 156/7

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 21 maart 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Grondwettelijk Hof — België) — Belgacom NV, Mobistar NV, KPN Group Belgium NV/Belgische Staat
   (Zaak C-375/11) (1)

   (Telecommunicatiediensten - Richtlijn 2002/20/EG - Artikelen 3 en 12 tot en met 14 - Gebruiksrechten voor radiofrequenties - Vergoedingen voor gebruiksrechten voor radiofrequenties - Enige heffingen voor toewijzing en verlenging van gebruiksrechten voor radiofrequenties - Berekeningsmethode - Wijziging van bestaande rechten)
   2013/C 156/09
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Grondwettelijk Hof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Belgacom NV, Mobistar NV, KPN Group Belgium NV

      Verwerende partij: Belgische Staat

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Grondwettelijk Hof (België) — Uitlegging van de artikelen 3, 12, 13 en 14, leden 1 en 2, van richtlijn 2002/20/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 betreffende de machtiging voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten (machtigingsrichtlijn) (PB L 108, blz. 21) — Nationale wettelijke regeling waarbij de operatoren die houder zijn van individuele rechten voor het gebruik van mobieletelefoniefrequenties een enige heffing wordt opgelegd in het kader van vergunningen om op hun grondgebied een mobieletelefonienetwerk in werking te stellen en te exploiteren voor een periode van vijftien jaar — Verlenging van de individuele rechten van de operatoren — Verplichting voor de operatoren die kandidaat zijn om nieuwe rechten te verkrijgen, om een door middel van een veiling vastgestelde enige heffing te betalen bovenop de jaarlijkse heffingen — Ontvankelijkheid

      Dictum

               1)

               De artikelen 12 en 13 van richtlijn 2002/20/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 betreffende de machtiging voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten (machtigingsrichtlijn) moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich er niet tegen verzetten dat een lidstaat de mobieletelefonieoperatoren die over gebruiksrechten voor radiofrequenties beschikken een enige heffing oplegt die zowel verschuldigd is wanneer nieuwe gebruiksrechten voor radiofrequenties worden verkregen als wanneer die rechten worden verlengd, en die deze operatoren moeten betalen bovenop een jaarlijkse heffing voor de terbeschikkingstelling van de frequenties, die ertoe strekt het optimale gebruik van de hulpbronnen te bevorderen, en bovenop een heffing die de beheerskosten van de vergunning dekt, op voorwaarde dat die heffingen daadwerkelijk een optimaal gebruik van die radiofrequenties als hulpbron beogen te verzekeren, objectief gerechtvaardigd, transparant en niet-discriminerend zijn, in verhouding staan tot het beoogde doel, en beantwoorden aan de doelstellingen die zijn neergelegd in artikel 8 van richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten (kaderrichtlijn), waarbij het aan de verwijzende rechter staat om na te gaan of dat het geval is.
               Indien aan die voorwaarden is voldaan, kan de methode die inhoudt dat het bedrag van een enige heffing voor de gebruiksrechten voor radiofrequenties wordt bepaald op basis van hetzij het bedrag van het vroegere unieke concessierecht, dat werd berekend op basis van het aantal frequenties en het aantal maanden waarop de gebruiksrechten voor de frequenties betrekking hadden, hetzij de uit veilingen voortvloeiende bedragen, een geschikte methode zijn om de waarde van de radiofrequenties te bepalen.

               2)

               Artikel 14, lid 1, van richtlijn 2002/20 moet aldus worden uitgelegd dat het zich er niet tegen verzet dat een lidstaat aan een mobieletelefonieoperator een heffing oplegt als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, op voorwaarde dat die wijziging objectief gerechtvaardigd en evenredig is en vooraf aan alle belanghebbenden wordt bekendgemaakt, teneinde hen in staat te stellen hun standpunt kenbaar te maken, waarbij het aan de verwijzende rechter staat om in het licht van de omstandigheden van het hoofdgeding na te gaan of dit het geval is.

               3)

               Artikel 14, lid 2, van richtlijn 2002/20 moet aldus worden uitgelegd dat het zich er niet tegen verzet dat een lidstaat aan een mobieletelefonieoperator een heffing oplegt als die welke in het hoofdgeding aan de orde is.

      (1)  PB C 282 van 24.9.2011.


title: Zaak C-414/12 P: Hogere voorziening ingesteld op 13 september 2012 door Bolloré tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 27 juni 2012 in zaak T-372/10, Bolloré/Commissie

text:
               17.11.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 355/10

         Hogere voorziening ingesteld op 13 september 2012 door Bolloré tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 27 juni 2012 in zaak T-372/10, Bolloré/Commissie
   (Zaak C-414/12 P)
   2012/C 355/17
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirante: Bolloré (vertegenwoordigers: P. Gassenbach, C. Lemaire en O. de Juvigny, advocaten)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het bestreden arrest vernietigen voor zover het Gerecht het beginsel van gelijke behandeling en het motiveringsvereiste heeft geschonden door geen enkel gevolg te trekken uit het feit dat Bolloré, anders dan Stora die zich in eenzelfde situatie bevond, is gestraft als moedermaatschappij;

               —

               het bestreden arrest vernietigen voor zover het Gerecht artikel 41 van het Handvest van de grondrechten en artikel 6 EVRM, de motiveringsvereisten en het verbod op denaturering, de rechten van de verdediging van Bolloré, de gevolgen van de nietigverklaring van beschikking 2004/337/EG (1), het gezag van gewijsde en artikel 48, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht heeft geschonden door te oordelen dat Bolloré binnen een redelijke termijn is berecht en zich kon verdedigen over de grieven waarvan kennis is gegeven;

               —

               het bestreden arrest vernietigen voor zover het Gerecht het evenredigheids- en billijkheidsbeginsel heeft geschonden door te weigeren de opgelegde geldboete te verlagen gelet op de feitelijke en procedurele context van de onderhavige procedure;

               —

               overeenkomstig artikel 61 van het Statuut van het Hof van Justitie definitief uitspraak doen in zaak T-372/10 en de litigieuze beslissing vernietigen voor zover zij Bolloré betreft of althans in de uitoefening van zijn volle rechtsmacht de door de Commissie aan Bolloré opgelegde geldboete en door het Gerecht bevestigde geldboete verlagen;

               —

               ingeval het Hof in de onderhavige zaak niet beslist, de beslissing omtrent de kosten aanhouden en de zaak verwijzen naar het Gerecht voor een nieuw onderzoek overeenkomstig het arrest van het Hof;

               —

               ten slotte overeenkomstig artikel 69 van het Reglement voor de procesvoering de Commissie verwijzen in de kosten zowel voor het Gerecht als het Hof.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwirante baseert haar hogere voorziening op drie middelen.
   Rekwirantes eerste middel met twee onderdelen betoogt dat het Gerecht het beginsel van gelijke behandeling en het motiveringsvereiste heeft geschonden door geen enkel gevolg te trekken uit het feit dat zij, anders dan Stora die zich in eenzelfde situatie bevond, is gestraft voor het gedrag van haar vroegere dochteronderneming.
   Het tweede middel met vier onderdelen stelt schending door het Gerecht van artikel 41 van het Handvest van de grondrechten, artikel 6 EVRM, de motiveringsvereisten en het verbod op denaturering, verzoeksters rechten van verdediging, de gevolgen van de nietigverklaring van beschikking 2004/337/EG, het gezag van gewijsde en artikel 48, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht doordat het Gerecht de schending van rekwirantes recht om binnen een redelijke termijn te worden berecht, niet heeft veroordeeld.
   Rekwirantes derde middel stelt schending van het evenredigheids- en billijkheidsbeginsel doordat het Gerecht geen rekening heeft gehouden met de feitelijke en juridische context van de onderhavige procedure door te weigeren de opgelegde geldboete te verlagen.

      (1)  Beschikking van de Commissie van 20 december 2001 betreffende een procedure overeenkomstig artikel 81 van het EG-Verdrag en artikel 53 van de EER-overeenkomst — Zaak COMP/E-1/36.212 — Zelfkopiërend papier) (Kennisgeving geschied onder nummer C(2001) 4573) (PB L 115, blz. 1).


title: Zaak C-209/11: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Symvoulio tis Epikrateias (Griekenland) op 4 mei 2011 — Sportingbet PLC/Ypourgos Politismou, Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon

text:
               2.7.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 194/11

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Symvoulio tis Epikrateias (Griekenland) op 4 mei 2011 — Sportingbet PLC/Ypourgos Politismou, Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon
   (Zaak C-209/11)
   2011/C 194/15
   Procestaal: Grieks

      Verwijzende rechter

   Symvoulio tis Epikrateias

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Sportingbet plc

      Verwerende partijen: Ypourgos Politismou, Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon

      Prejudiciële vragen

               1)

               Is een nationale regeling waarbij, met het doel het aanbod van kansspelen te beperken, het uitsluitende recht tot de uitvoering, het beheer, de organisatie en de exploitatie van kansspelen wordt verleend aan een enkele onderneming, die de vorm heeft van een ter beurze genoteerde naamloze vennootschap, verenigbaar met de artikelen 43 en 49 EG, wanneer deze onderneming bovendien reclame maakt voor de door haar georganiseerde kansspelen, haar activiteiten uitbreidt naar het buitenland, de spelers onbelemmerd deelnemen en de maximaal toegestane inzet en winst zijn bepaald per deelnameformulier en niet per speler?

               2)

               Zo neen, is een nationale regeling die als zodanig gericht is op de bestrijding van criminaliteit door de uitoefening van controle op de in de betrokken sector actieve ondernemingen om te verzekeren dat de betrokken activiteiten enkel worden uitgeoefend binnen aan deze controle onderworpen circuits, en daartoe het uitsluitende recht tot de uitvoering, het beheer, de organisatie en de exploitatie van kansspelen verleent aan een enkele onderneming, ook dan verenigbaar met de artikelen 43 en 49 EG wanneer deze verlening een ongebreidelde uitbreiding van het aanbod daarvan tot gevolg heeft? Of dient, teneinde de betrokken beperking als ter verwezenlijking van het doel van bestrijding van de criminaliteit geschikt te kunnen beschouwen, de uitbreiding van het aanbod in ieder geval gecontroleerd te zijn, zodat zij binnen de grenzen blijft van hetgeen ter bereiking van dat doel noodzakelijk is? Indien de uitbreiding van het aanbod hoe dan ook gecontroleerd dient te worden, kan dan van een gecontroleerde uitbreiding worden gesproken wanneer een uitsluitend recht in de betrokken sector wordt verleend aan een lichaam met de in de eerste prejudiciële vraag vermelde kenmerken? En tenslotte, indien de verlening van genoemd uitsluitend recht geacht wordt te leiden tot een gecontroleerde uitbreiding van het kansspelaanbod, gaat de verlening ervan aan een enkele onderneming dan verder dan noodzakelijk is, in die zin dat hetzelfde doel eveneens op vruchtbare wijze kan worden gediend door de verlening van dat recht aan meer dan één onderneming?

               3)

               Indien het antwoord op de twee voorgaande prejudiciële vragen zou luiden dat de onderhavige litigieuze nationale bepalingen inzake de verlening van een uitsluitend recht op de uitvoering, het beheer, de organisatie en de exploitatie van kansspelen niet verenigbaar is met de artikelen 43 en 49 EG: a) is het dan in het licht van de genoemde bepalingen van het Verdrag aanvaardbaar dat de nationale autoriteiten gedurende een overgangsperiode die noodzakelijk is om met het Verdrag verenigbare regels vast te stellen, niet beslissen op aanvragen voor de uitoefening van de activiteiten in kwestie die worden ingediend door rechtmatig in andere lidstaten gevestigde personen? b) Zo ja, op grond van welke criteria wordt dan de duur van deze overgangsperiode vastgesteld? c) Indien geen overgangsperiode is toegestaan, op grond van welke criteria moeten de desbetreffende aanvragen dan door de nationale autoriteiten worden beoordeeld?


               30.12.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 326/89

         (2006/C 326/179)
   Laatste publicatie van het Hof van Justitie in het Publicatieblad van de Europese Unie

         PB C 310 van 16.12.2006

   Historisch overzicht van de vroegere publicaties

      PB C 294 van 2.12.2006

      PB C 281 van 18.11.2006

      PB C 261 van 28.10.2006

      PB C 249 van 14.10.2006

      PB C 237 van 30.9.2006

      PB C 224 van 16.9.2006

   Deze teksten zijn beschikbaar in:

               EUR-Lex:http://eur-lex.europa.eu


title: Zaak C-300/03: Verzoek van het Hessisches Finanzgericht van 25 april 2003 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Honeywell Aerospace GmbH en Hauptzollamt Gießen — Dienstort Fulda

text:
C 226/6                NL                          Publicatieblad van de Europese Unie                                           20.9.2003
Verzoek van Oberster Gerichtshof van 4 juni 2003 om een                  Verzoek van het Hessisches Finanzgericht van 25 april
prejudiciële beslissing in het geding tussen Sozial-                     2003 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen
hilfeverband       Rohrbach       en     1)      Arbeiterkammer          Honeywell Aerospace GmbH en Hauptzollamt Gießen —
Oberösterreich en 2) Österreichischer Gewerkschaftsbund,                                           Dienstort Fulda
                Gewerkschaft öffentlicher Dienst
                                                                                (Zaak C-300/03)
                         (Zaak C-297/03)
                                                                                (2003/C 226/09)
                         (2003/C 226/08)
                                                                         Het Hessisches Finanzgericht heeft bij beschikking van 25 april
Het Oberster Gerichtshof heeft bij beschikking van 4 juni 2003,          2003, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 11 juli
ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 10 juli 2003,          2003, in het geding tussen Honeywell Aerospace GmbH en
in het geding tussen Sozialhilfeverband Rohrbach en                      Hauptzollamt Gießen — Dienstort Fulda, het Hof van Justitie
1) Arbeiterkammer Oberösterreich en 2) Österreichischer                  van de Europese Gemeenschappen verzocht om een
Gewerkschaftsbund, Gewerkschaft öffentlicher Dienst, het Hof             prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:
van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een
prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:
                                                                         1.   Wordt ingevolge artikel 215, lid 2 of lid 3, eerste streepje,
1.   Kan een privaatrechtelijke vennootschap met beperkte aan-
                                                                              van verordening (EEG) nr. 2913/92 (1), in de tot 9 mei
     sprakelijkheid waarvan de enige aandeelhouder een
                                                                              1999 geldende versie, een douaneschuld ook dan geacht te
     publiekrechtelijk samenwerkingsverband voor sociale bij-
                                                                              zijn ontstaan op de plaats waar de douaneautoriteiten
     stand (intercommunale vereniging) is en waaraan taken uit
                                                                              vaststellen dat de goederen zich in een situatie bevinden
     de particuliere sector [Privatwirtschaftsverwaltung] zijn
                                                                              die tot het ontstaan van een douaneschuld heeft geleid
     toegewezen (sociale bijstand door het runnen van werk-
                                                                              (lid 2), of op de plaats waar de goederen onder de regeling
     plaatsen voor gehandicapten), ook dan nog als een „over-
                                                                              zijn geplaatst (lid 3, eerste streepje), wanneer een onder de
     heidslichaam” worden aangemerkt — zodat het niet naar
                                                                              regeling extern communautair douanevervoer geplaatste
     behoren in het nationale recht omgezette artikel 3, lid 1,
                                                                              zending niet bij het kantoor van bestemming is aange-
     juncto artikel 1, lid 1, sub c, van richtlijn 77/187/EEG (1)
                                                                              bracht en de plaats van de overtreding of onregelmatigheid
     in de versie van richtlijn 98/50/EG (2) (thans richtlijn
                                                                              niet kan worden vastgesteld, maar de douaneautoriteiten
     2001/23/EG) jegens haar rechtstreeks kon worden
                                                                              evenwel in strijd met artikel 378, lid 1, laatste zinsdeel, en
     toegepast —, wanneer het aandeel van het samen-
                                                                              artikel 379, lid 2, eerste zin, van verordening (EEG)
     werkingsverband voor sociale bijstand in de vennootschap
                                                                              nr. 2454/93 (2) in de tot 30 juni 2001 geldende versie
     door een cessieovereenkomst die alleen nog de instem-
                                                                              hebben verzuimd om in de kennisgeving ingevolge
     ming van het bestuur van het samenwerkingsverband
                                                                              artikel 379, lid 1, van deze verordening de termijn aan te
     behoeft, overgaat op een zuiver privaatrechtelijke vennoot-
                                                                              geven waarbinnen bij het kantoor van vertrek het bewijs
     schap met beperkte aansprakelijkheid?
                                                                              moet worden geleverd van de regelmatigheid van het com-
                                                                              munautair douanevervoer of van de plaats waar de over-
     Ingeval deze vraag bevestigend wordt beantwoord:                         treding of onregelmatigheid daadwerkelijk werd begaan?
2.   Kan een samenwerkingsverband voor sociale bijstand
     (intercommunale vereniging) als „overheidslichaam” in de
     zin van de rechtspraak van het Hof van Justitie van de              2.   Bij bevestigende beantwoording van de eerste vraag:
     Europese Gemeenschappen, dat zijn bedrijf verkoopt, zich,
     ingeval de bepaling van de in vraag 1 genoemde richtlijn
     niet naar behoren is uitgevoerd, jegens zijn werknemers die
                                                                              Vereist de inning van het verschuldigde bedrag aan rechten
     de overgang van hun arbeidsovereenkomsten op een over-
                                                                              en andere heffingen door de bevoegde belastingautoriteit
     nemer (als bedoeld in vraag 1) aanvechten en erop staan
                                                                              krachtens artikel 379, lid 2, derde volzin, van verordening
     dat hun arbeidsovereenkomsten met de overdrager blijven
                                                                              (EEG) nr. 2454/93 in de tot 30 juni 2001 geldende versie,
     bestaan, zelf op de rechtstreekse werking van artikel 3,
                                                                              dat de douaneautoriteiten in de kennisgeving ingevolge
     lid 1, juncto artikel 1, lid 1, sub c, van de in vraag 1
                                                                              artikel 379, lid 1, van deze verordening de termijn hebben
     genoemde richtlijn beroepen, zodat de arbeidsovereen-
                                                                              aangegeven, waarbinnen bij het kantoor van vertrek het
     komsten moeten worden geacht op de overnemer te zijn
                                                                              bewijs moet worden geleverd van de regelmatigheid van
     overgegaan? Is het daarbij van belang dat het „overheidsli-
                                                                              het communautair douanevervoer of van de plaats waar
     chaam” als overdrager zelf geen wetgevende bevoegdheid
                                                                              de overtreding of onregelmatigheid daadwerkelijk werd
     heeft om een richtlijn in de nationale rechtsorde om te
                                                                              begaan?
     zetten, maar dat die bevoegdheid aan een hogere wetgever
     (Land) toekomt?
(1) PB L 61, blz. 26.                                                    (1) PB L 302, blz. 1.
(2) PB L 201, blz. 88.                                                   (2) PB L 253, blz. 1.


title: Beschikking van het Hof (Derde kamer) van 13 november 2001 in zaak C-430/00 P: Anton Dürbeck GmbH tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen ("Hogere voorziening — Gemeenschappelĳke ordening der markten — Bananen — Importen uit ACS-staten en uit derde staten — Aanvraag van extra invoercertificaten — Onbillĳkheid — Overgangsmaatregelen — Artikel 30 van verordening (EEG) nr. 404/93 — Beperking van schade — Beroep tot nietigverklaring")

text:
6.4.2002                NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                              C 84/33
3)    De Commissie van de Europese Gemeenschappen zal haar eigen           1)     Op de door Zino Davidoff SA og Davidoff & Cie SA ingestelde
      kosten dragen.                                                              hogere voorziening behoeft niet te worden beslist.
(1) PB C 259, van 9.9.2000.
                                                                           2)     Zino Davidoff SA og Davidoff & Cie SA, het Europees
                                                                                Parlement en de Raad van de Europese Unie dragen hun eigen
                                                                                kosten.
                                                                           3)     Lancaster BV en de Commissie van de Europese Gemeenschap-
                                                                                pen dragen hun eigen kosten.
                 BESCHIKKING VAN HET HOF
                                                                           (1) PB C 302 van 21 oktober 2000.
                           (Derde kamer)
                      van 23 oktober 2001
in zaak C-313/00 P: Zini Davidoff SA tegen Europees
                            Parlement (1)
                                                                                BESCHIKKING VAN HET HOF
(„Richtlijn 98/43/EG 98/43/EG betreffende reclame en
sponsoring voor tabaksproducten — Hogere voorziening —                                                (Derde kamer)
       Beslissing niet meer nodig — Verdeling kosten”)
                                                                                van 13 november 2001
                           (2002/C 84/54)
                          (Procestaal: Duits)                              in zaak C-430/00 P: Anton Dürbeck GmbH tegen Commis-
                                                                                sie van de Europese Gemeenschappen (1)
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                          dentie van het Hof)                              („Hogere voorziening — Gemeenschappelijke ordening der
                                                                           markten — Bananen — Importen uit ACS-staten en uit
                                                                           derde staten — Aanvraag van extra invoercertificaten —
                                                                           Onbillijkheid — Overgangsmaatregelen — Artikel 30 van
In zaak C-313/00 P, Zino Davidoff SA, gevestigd te Freiburg                verordening (EEG) nr. 404/93 — Beperking van schade —
(Zwitserland) en Davidoff & Cie SA, gevestigd te Genève                                       Beroep tot nietigverklaring”)
(Zwitserland), vertegenwoordigd door R. Wägenbaur, ad-
vocaat, betreffende hogere voorziening tegen het arrest van het
Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen                                              (2002/C 84/55)
(Derde kamer) van 27 juni 2000, Salamander e.a./Parlement en
Raad (T-172/98, T-175/98, T-176/98 en T-177/98, T-218/95,                                            (Procestaal: Duits)
Jurispr. blz. II-2487), strekkende tot vernietiging van dat arrest
en toewijzing van het in eerste instantie gevorderde, andere
partijen bij de procedure: Europees Parlament (gemachtigden:               (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
C. Pennera en M. Berger), Raad van de Europese Unie                                                  dentie van het Hof)
(gemachtigden: R. Gosalbo Bono en S. Marquardt), verweerders
in eerste aanleg, Lancaster BV, Amsterdam (Nederland), verte-
genwoordigd door R. Wägenbaur, Commissie van de Europese
Gemeenschappen (gemachtigden: U. Wölker en I. Martinez del                 In zaak C-430/00 P, Anton Dürbeck GmbH, gevestigd te
Peral), Markenverband eV, gevestigd te Wiesbaden (Duitsland),              Frankfurt am Main (Duitsland), vertegenwoordigd door
Manifattura Lane Gaetano Marzotto & Figli SpA, gevestigd te                G. Meier, Rechtsanwalt, betreffende hogere voorziening tegen
Valdagno (Italië), Franse Republiek, Republiek Finland, Ver-               het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
enigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, inter-             Gemeenschappen (Vijfde kamer) van 19 september 2000,
veniënten in eerste aanleg, en Salamander AG, gevestigd te                 Dürbeck/Commissie (T-252/97, Jurispr. blz. II-3031), strek-
Kornwestheim (Duitsland), Una Film „City Revue” GmbH,                      kende tot vernietiging van dit arrest, andere partijen bij de
gevestigd te Wenen (Oostenrijk), Alma Media Group Adver-                   procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen
tising SA & Co. Partnership, Panel Two and Four Advertising                (gemachtigden: K.-D. Borchardt en C. van der Hauwaert),
SA, Rythmos Outdoor Advertising SA en Media Center                         Koninkrijk Spanje (gemachtigde: R. Silva de Lapuerta) en
Advertising SA, gevestigd te Athene (Griekenland), heeft het               Franse Republiek (gemachtigden: G. de Bergues en C. Vasak),
Hof (Derde kamer), samengesteld als volgt: C. Gulmann,                     heeft het Hof (Derde kamer), samengesteld als volgt: C. Gul-
waarnemend president van de Derde kamer, J.-P. Puissochet                  mann, waarnemend voor de president van de Derde kamer,
(rapporteur) en J.N. Cunha Rodrigues, rechters; advocaat-                  J.-P. Puissochet en J. N. Cunha Rodrigues (rapporteur), rechters;
generaal: D. Ruiz-Jarabo Colomer; griffier: R. Grass, op 23 ok-            advocaat-generaal: J. Mischo; griffier: R. Grass, op 13 november
tober 2001 de een beschikking gegeven waarvan het dictum                   2001 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als
luidt als volgt:                                                           volgt:
 ---pagebreak--- C 84/34                 NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                             6.4.2002
1)    De hogere voorziening wordt verworpen.                               Artikel 3, sub a en b, EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 3,
                                                                           lid 1, sub a en b, EG), de eerste overweging van de considerans en
2)    Anton Dürbeck GmbH wordt in de kosten veroordeeld.                   artikel 3, lid 2, van richtlijn 92/12/EEG van de Raad van 25 februari
                                                                           1992 betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten, het
3)    De Franse Republiek en het Koninkrijk Spanje zullen hun eigen        voorhanden hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop,
      kosten dragen.                                                       alsmede de zesde en de achtste overweging van de considerans van
                                                                           richtlijn 92/81/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende
                                                                           de harmonisatie van de structuur van de accijns op minerale oliën,
(1) PB C 28 van 27.1.2001.                                                 moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet eraan in de weg staan dat
                                                                           een lidstaat weigert een accijns als de door een handelaar in
                                                                           aardolieproducten betaalde binnenlandse belasting op aardolieproduc-
                                                                           ten terug te betalen ingeval de klant van deze handelaar niet betaalt.
                                                                           (1) PB nr. C 108 van 7.4.2001.
                BESCHIKKING VAN HET HOF
                           (Eerste kamer)
                     van 22 november 2001
                                                                                BESCHIKKING VAN HET HOF
in zaak C-80/01 (verzoek van het Tribunal d’instance de
Châteauroux om een prejudiciële beslissing): Michel SARL                                            van 24 oktober 2001
                 tegen Recettes des douanes (1)
                                                                           in zaak C-186/01 R (verzoek van het Verwaltungsgericht
(„Artikel 104, lid 3, Reglement voor de procesvoering —                    Stuttgart om een prejudiciële beslissing): Alexander Dory
Vraag waarop het antwoord duidelijk uit de rechtspraak                                     tegen Bondsrepubliek Duitsland (1)
kan worden afgeleid — Richtlijn 92/12/EEG — Algemene
regeling voor accijnsproducten, voorhanden hebben en ver-
keer daarvan en controles daarop — Richtlijn 92/81/EEG —                   (Kort geding — Prejudiciële procedure — Onbevoegdheid
Harmonisatie van structuur van accijns op minerale oliën —                                                     Hof)
Niet terugbetalen van binnenlandse belasting op aardoliepro-
                               ducten”)
                                                                                (2002/C 84/57)
                           (2002/C 84/56)
                                                                                (Procestaal: Duits)
                          (Procestaal: Frans)
                                                                           (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                                                                                dentie van het Hof)
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                          dentie van het Hof)
                                                                           In zaak C-186/01 R, betreffende een verzoek aan het Hof
                                                                           krachtens artikel 234 EG van het Verwaltungsgericht Stuttgart
In zaak C-80/81, betreffende een verzoek aan het Hof krach-                (Duitsland), in het aldaar aanhangig geding tussen Alexander
tens artikel 234 EG van het Tribunal d’instance de Châteauroux             Dory en Bondsrepubliek Duitsland, om een prejudiciële beslis-
(Frankrijk) in het aldaar aanhangige geding tussen Michel SARL             sing over de uitlegging van artikel 2 van richtlijn 76/207/EEG
en Recettes des douanes, om een prejudiciële beslissing over               van de Raad van 9 februari 1976 betreffende de tenuitvoerleg-
de uitlegging van artikel 3, sub a en b, EG-Verdrag (thans, na             ging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en
wijziging, artikel 3, lid 1, sub a en b, EG), de eerste overweging         vrouwen ten aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de
van de considerans en artikel 3, lid 2, van richtlijn 92/12/EEG            beroepsopleiding en de promotiekansen en ten aanzien van de
van de Raad van 25 februari 1992 betreffende de algemene                   arbeidsvoorwaarden (PB L 39, blz. 40), heeft het Hof op
regeling voor accijnsproducten, het voorhanden hebben en het               24 oktober 2001 een beschikking gegeven waarvan het dictum
verkeer daarvan en de controles daarop (PB L 76, blz. 1),                  luidt als volgt:
alsmede de zesde en de achtste overweging van de considerans
van richtlijn 92/81/EEG van de Raad van 19 oktober 1992
betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op             Het verzoek in kort geding wordt niet-ontvankelijk verklaard.
minerale oliën (PB L 316, blz. 12), heeft het Hof (Eerste kamer),
samengesteld als volgt: P. Jann, kamerpresident, L. Sevón en
M. Wathelet (rapporteur), rechters; advocaat-generaal: S. Alber;           (1) PB C 200 van 14.7.2001.
griffier: R. Grass, op 22 november 2001 een beschikking
gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:


title: Zaak C-336/16: Beroep ingesteld op 15 juni 2016 — Europese Commissie/Republiek Polen

text:
               19.9.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 343/27

         Beroep ingesteld op 15 juni 2016 — Europese Commissie/Republiek Polen
   (Zaak C-336/16)
   (2016/C 343/39)
   Procestaal: Pools

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: K. Herrmann en E. Manhaeve, gemachtigden)

      Verwerende partij: Republiek Polen

      Conclusies

               —

               vaststellen dat doordat

                           —

                           sinds 2007 en tot ten minste 2013 in 35 luchtkwaliteitsgebieden de daggrenswaarden en in 9 luchtkwaliteitsgebieden de jaargrenswaarden voor PM10 zijn overschreden en geen informatie is overgelegd waaruit blijkt dat de situatie zich heeft verbeterd,

                           —

                           in de programma’s voor de luchtkwaliteit geen passende maatregelen zijn opgenomen om de periode waarbinnen de grenswaarden voor PM10 in de lucht worden overschreden, zo kort mogelijk te houden,

                           —

                           de daggrenswaarden verhoogd met de overschrijdingsmarges vanaf 1 januari 2010 tot en met 10 juni 2011 in het gebied 14.17 — stad Radom –, in het gebied 14.18 — Pruszków-Żyrardów — en in het gebied 16.15 — Kędzierzyn-Koźle — alsook vanaf 1 januari 2011 tot en met 10 juni 2011 in het gebied 30.3 — Ostrów-Kępno — zijn overschreden, en

                           —

                           artikel 23, lid 1, tweede alinea, van richtlijn 2008/50/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2008 betreffende de luchtkwaliteit en schonere lucht voor Europa (1) niet naar behoren is uitgevoerd,

                     de Republiek Polen niet heeft voldaan aan haar verplichtingen op grond van artikel 13, lid 1, juncto bijlage XI, artikel 23, lid 1, tweede alinea, respectievelijk artikel 22, lid 3, juncto bijlage XI, van richtlijn 2008/50/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2008 betreffende de luchtkwaliteit en schonere lucht voor Europa;

               —

               de Republiek Polen verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Sinds 2007 zijn de dag- en jaargrenswaarden voor PM10 in 35 respectievelijk 9 gebieden overschreden. Ondanks deze schending van artikel 13, lid 1, juncto bijlage XI van richtlijn 2008/50/EG heeft de Republiek Polen in strijd met artikel 23, lid 1, tweede alinea, van richtlijn 2008/50/EG in de luchtkwaliteitsplannen geen doeltreffende maatregelen genomen om deze overschrijdingen zo kort mogelijk te laten zijn.
   De gebrekkige doeltreffendheid van die maatregelen blijkt onder andere uit de periode van overschrijding van de grenswaarden, alsook uit het feit dat in de wetgeving geen emissiewaarden voor brandstoffen op het gebied van individuele warmteopwekking en emissienormen voor individuele verwarmingstoestellen zijn vastgelegd.

      (1)  PB L 152, blz. 1.


title: Zaak C-200/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Sibiu (Roemenië) op 22 april 2014 — Silvia Georgiana Câmpean/Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Mediaș, Administrația Fondului pentru Mediu

text:
               21.7.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 235/5

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Sibiu (Roemenië) op 22 april 2014 — Silvia Georgiana Câmpean/Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Mediaș, Administrația Fondului pentru Mediu
   (Zaak C-200/14)
   2014/C 235/06
   Procestaal: Roemeens

      Verwijzende rechter

   Tribunal Sibiu

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Silvia Georgiana Câmpean

      Verwerende partijen: Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Mediaș, Administrația Fondului pentru Mediu

      Prejudiciële vraag

   Kunnen artikel 6 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, de artikelen 17, 20, 21, lid 1, en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, het in de rechtspraak van het Hof geformuleerde beginsel dat belastingen die door het Unierecht zijn verboden, moeten worden terugbetaald, aanbeveling nr. 16/2003 van het Comité van Ministers van de Raad van Europa [en] resolutie nr. 1787/2011 van de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een bepaling als artikel XV van spoedbesluit nr. 8/2014?”


title: Zaak C-136/13 P: Hogere voorziening ingesteld op 18 maart 2013 door Cooperativa Mare Azzurro Socialpesca Soc. coop. arl, voorheen Cooperativa Mare Azzurro Soc. coop. rl, en Cooperativa vongolari Sottomarina Lido Soc. coop. rl tegen de beschikking van het Gerecht (Vierde kamer) van 22 januari 2013 in zaak T-218/00, Cooperativa Mare Azzurro/Commissie

text:
               25.5.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 147/15

         Hogere voorziening ingesteld op 18 maart 2013 door Cooperativa Mare Azzurro Socialpesca Soc. coop. arl, voorheen Cooperativa Mare Azzurro Soc. coop. rl, en Cooperativa vongolari Sottomarina Lido Soc. coop. rl tegen de beschikking van het Gerecht (Vierde kamer) van 22 januari 2013 in zaak T-218/00, Cooperativa Mare Azzurro/Commissie
   (Zaak C-136/13 P)
   2013/C 147/25
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Rekwiranten: Cooperativa Mare Azzurro Socialpesca Soc. coop. arl, voorheen Cooperativa Mare Azzurro Soc. coop. rl en Cooperativa vongolari Sottomarina Lido Soc. coop. rl (vertegenwoordigers: A. Vianello, A. Bortoluzzi en A. Veronese, avvocati)

      Andere partijen in de procedure: Ghezzo Giovanni & C. Snc di Ghezzo Maurizio & C., Europese Commissie

      Conclusies

               —

               de beschikking van het Gerecht (Vierde kamer) van 22 januari 2013, Cooperativa Mare Azzurro e.a./Commissie (T-218/00), waarvan kennis is gegeven aan rekwirantes op 23 januari 2013 en waarbij het Gerecht heeft verworpen het beroep tot nietigverklaring van beschikking 2000/394/EG van de Commissie van 25 november 1999 betreffende de steunmaatregelen ten behoeve van de ondernemingen op het grondgebied van Venetië en Chioggia zoals bedoeld in wetten nr. 30/1997 en nr. 206/1995 houdende verlagingen van de sociale bijdragen (JO 2000, L 150, blz. 50), vernietigen en/of herzien;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Tot staving van de hogere voorziening voeren rekwirantes aan dat er sprake is van een onjuiste rechtsopvatting bij de toepassing van de beginselen die het Hof in het arrest „Comitato Venezia vuole vivere” tot uitdrukking heeft gebracht, ten eerste op het punt van de verplichting dat beschikkingen van de Commissie op het gebied van staatssteun moeten worden gemotiveerd, en, ten tweede, op het punt van de bewijslastverdeling wat de voorwaarden van artikel 107, lid 1, VWEU betreft.
   Met de beschikking waartegen de onderhavige hogere voorziening is gericht, heeft het Gerecht zich niet gehouden aan de uitspraak van het Hof in het arrest „Comitato Venezia vuole vivere” van 9 juni 2011, waarin is vastgesteld dat de beschikking van de Commissie „zelf alle wezenlijke gegevens [moet] bevatten om door de nationale autoriteiten te kunnen worden uitgevoerd”. Hoewel die beschikking niet de wezenlijke gegevens bevatte om door de nationale autoriteiten te kunnen worden uitgevoerd, heeft het Gerecht geen enkele tekortkoming geconstateerd in de door de Commissie voor de vaststelling van de litigieuze beschikking gevolgde methode, hetgeen een onjuiste rechtsopvatting oplevert.
   Op basis van de door het Hof in het arrest „Comitato Venezia vuole vivere” geformuleerde beginselen staat het in het kader van de terugvordering aan de lidstaat — en dus niet aan de individuele begunstigde — om per geval te bewijzen dat is voldaan aan de voorwaarden van artikel 107, lid 1, VWEU. In casu heeft de Commissie in de litigieuze beschikking echter verzuimd de „modaliteiten” van een dergelijke controle te verduidelijken; daar de Italiaanse Republiek dus niet over de wezenlijke gegevens beschikte om in het kader van de terugvordering te bewijzen dat de aan de begunstigden toegekende voordelen staatssteun vormden, heeft zij — bij wet nr. 228 van 24 december 2012 (in artikel 1, leden 351 e.v.) besloten de bewijslast om te keren, in strijd met hetgeen in de communautaire rechtspraak is vastgesteld. Volgens de Italiaanse wetgever staat het, in het bijzonder, niet aan de staat, maar aan de individuele ondernemingen die de steun, in de vorm van een verlaging van de sociale bijdragen, hebben ontvangen, om te bewijzen dat de betrokken voordelen de mededinging niet kunnen vervalsen en het handelsverkeer tussen de lidstaten niet ongunstig kunnen beïnvloeden; indien zij dit bewijs niet leveren wordt het toegekende voordeel verondersteld de mededinging te vervalsen en het handelsverkeer tussen de lidstaten ongunstig te beïnvloeden. Dit is kennelijk in strijd met de door het Hof in het arrest „Comitato Venezia vuole vivere” geformuleerde beginselen.


title: Zaak C-375/13: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 28 januari 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Handelsgericht Wien — Oostenrijk) — Harald Kolassa/Barclays Bank plc [Ruimte van vrijheid, veiligheid en recht — Verordening (EG) nr. 44/2001 — Rechterlijke bevoegdheid in burgerlijke en handelszaken — Door consumenten gesloten overeenkomsten — In een lidstaat wonende consument die door een in een andere lidstaat gevestigde bank uitgegeven effecten van een in een derde lidstaat gevestigde tussenpersoon heeft verworven — Bevoegdheid voor vorderingen tegen de bank die deze effecten heeft uitgegeven]

text:
               30.3.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 107/4

      Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 28 januari 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Handelsgericht Wien — Oostenrijk) — Harald Kolassa/Barclays Bank plc
      (Zaak C-375/13) (1)

      ([Ruimte van vrijheid, veiligheid en recht - Verordening (EG) nr. 44/2001 - Rechterlijke bevoegdheid in burgerlijke en handelszaken - Door consumenten gesloten overeenkomsten - In een lidstaat wonende consument die door een in een andere lidstaat gevestigde bank uitgegeven effecten van een in een derde lidstaat gevestigde tussenpersoon heeft verworven - Bevoegdheid voor vorderingen tegen de bank die deze effecten heeft uitgegeven])
      (2015/C 107/04)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Handelsgericht Wien

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Harald Kolassa

         Verwerende partij: Barclays Bank plc

         Dictum

                  1)

                  Artikel 15, lid 1, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet aldus worden uitgelegd dat in omstandigheden als die in het hoofdgeding een verzoeker die als consument bij een beroepsmatig handelende derde een obligatie aan toonder heeft verworven, zonder dat tussen die consument en de emittent van die obligatie een overeenkomst wordt gesloten — het is aan het verwijzende gerecht om dit te verifiëren — zich niet op de in deze bepaling neergelegde bevoegdheid kan beroepen voor de vordering die hij tegen die emittent instelt op grond van de voorwaarden van de obligatielening, niet-nakoming van de informatie- en toezichtverplichtingen en de prospectusaansprakelijkheid.

                  2)

                  Artikel 5, punt 1, sub a, van verordening nr. 44/2001 moet aldus worden uitgelegd dat in omstandigheden als die in het hoofdgeding een verzoeker die van een derde een obligatie aan toonder heeft verworven, zonder dat de instelling die die obligatie heeft uitgegeven jegens die verzoeker vrijwillig een verbintenis is aangegaan — het is aan het verwijzende gerecht om dit te verifiëren — zich niet op de in deze bepaling neergelegde bevoegdheid kan beroepen voor de vordering die hij tegen die emittent instelt op grond van de voorwaarden van de obligatielening, niet-nakoming van de informatie- en toezichtverplichtingen en de prospectusaansprakelijkheid.

                  3)

                  Artikel 5, punt 3, van verordening nr. 44/2001 moet aldus worden uitgelegd dat het van toepassing is op een vordering waarmee de emittent van een certificaat aansprakelijk wordt gesteld voor het prospectus voor dit certificaat en wegens niet-nakoming van andere op die emittent rustende informatieverplichtingen, voor zover die aansprakelijkheid niet berust op een verbintenis uit overeenkomst in de zin van artikel 5, punt 1, van die verordening. Op grond van punt 3 van voormeld artikel 5 zijn de gerechten van de woonplaats van de verzoeker — uit hoofde van het intreden van de schade — bevoegd om van een dergelijke vordering kennis te nemen, onder meer wanneer de beweerde schade zich rechtstreeks voordoet op een bankrekening van de verzoeker bij een in het rechtsgebied van die gerechten gevestigde bank.

                  4)

                  In het kader van de toetsing van de bevoegdheid overeenkomstig verordening nr. 44/2001, hoeft geen uitgebreide bewijsprocedure te worden gevoerd met betrekking tot betwiste feiten die zowel voor de bevoegdheidsvraag als voor het bestaan van het ingeroepen vorderingsrecht relevant zijn. Het aangezochte gerecht kan zijn internationale bevoegdheid echter toetsen aan alle te zijner beschikking staande gegevens, daaronder begrepen, in voorkomend geval, de betwistingen van de verweerder.

         (1)  PB C 274 van 21.9.2013.


title: Zaak T-339/15: Beroep ingesteld op 27 juni 2015 — Polski Koncern Naftowy Orlen/BHIM (Vorm van tankstation)

text:
               24.8.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 279/46

         Beroep ingesteld op 27 juni 2015 — Polski Koncern Naftowy Orlen/BHIM (Vorm van tankstation)
   (Zaak T-339/15)
   (2015/C 279/57)
   Procestaal: Pools

      Partijen

      Verzoekende partij: Polski Koncern Naftowy Orlen SA (Płock, Polen) (vertegenwoordiger: M. Siciarek, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

      Gegevens betreffende de procedure voor het BHIM

      Betrokken merk: driedimensionaal gemeenschapsmerk (Vorm van een tankstation) — inschrijvingsaanvraag nr. 12 411 071

      Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het BHIM van 2 april 2015 in zaak R 2245/2014-5

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van het BHIM in de kosten, daaronder begrepen verzoeksters kosten van de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM en voor het Gerecht.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 7, lid 1, onder b), en lid 2, alsmede van artikel 75 van verordening nr. 207/2009.


title: Zaak C-345/09: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Centrale Raad van Beroep (Nederland) op 27 augustus 2009 — J.A. van Delft e.a. tegen College van zorgverzekeringen

text:
               16.1.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 11/12

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Centrale Raad van Beroep (Nederland) op 27 augustus 2009 — J.A. van Delft e.a. tegen College van zorgverzekeringen
   (Zaak C-345/09)
   2010/C 11/21
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Centrale Raad van Beroep

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekers: J.A. van Delft e.a.

      Verweerder: College van zorgverzekeringen

      Prejudiciële vraag

               1.

               Moeten de artikelen 28, 28bis en 33 van verordening nr. 1408/71 (1), het bepaalde in bijlage VI bij verordening nr. 1408/71, onder R, la en b, en artikel 29 van verordening nr. 574/72 aldus worden uitgelegd dat daarmee onverenigbaar is een nationale bepaling als artikel 69 van de Zvw [Zorgverzekeringswet], voor zover een rechthebbende op pensioen of rente die in beginsel aanspraken aan de artikelen 28 en 28bis van verordening nr. 1408/71 kan ontlenen, wordt verplicht zich aan te melden bij Cvz [College voor zorgverzekeringen] en van die rechthebbende, ook als geen inschrijving als bedoeld in artikel 29 van verordening nr. 574/72 (2) heeft plaatsgevonden, een bijdrage moet worden ingehouden op zijn pensioen of rente?

               2.

               Moet artikel 39 EG dan wel artikel 18 EG aldus worden uitgelegd dat daarmee onverenigbaar is een nationale bepaling als artikel 69 van de Zvw, voor zover een burger van de EU die in beginsel aanspraken aan de artikelen 28 en 28bis van verordening nr. 1408/71 kan ontlenen, wordt verplicht zich aan te melden bij Cvz en van die burger, ook als geen inschrijving als bedoeld in artikel 29 van verordening nr. 574/72 heeft plaatsgevonden, een bijdrage moet worden ingehouden op zijn pensioen of rente?

      (1)  Verordening van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PB L 149, blz. 2).

      (2)  Verordening van de Raad van 21 maart 1972 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening (EEG) nr. 1408/71 (PB L 74, blz. 1).


title: Zaak C-593/11 P: Hogere voorziening ingesteld op 25 november 2011 door Alliance One International, Inc. tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 9 september 2011 in zaak T-25/06, Alliance One International, Inc./Europese Commissie

text:
               28.1.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/41

      Hogere voorziening ingesteld op 25 november 2011 door Alliance One International, Inc. tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 9 september 2011 in zaak T-25/06, Alliance One International, Inc./Europese Commissie
      (Zaak C-593/11 P)
      (2012/C 25/78)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirante: Alliance One International, Inc. (vertegenwoordigers: C. Osti, A. Prastaro, G. Mastrantonio, avvocati)

         Andere partij in de procedure: Europese Commissie

         Conclusies

      Rekwirante verzoekt het Hof om:

                  —

                  het arrest van het Gerecht van 9 september 2011 in zaak T-25/06, Alliance One/Commissie, in zijn geheel te vernietigen; en indien de zaak in staat van wijzen is,

                  —

                  artikel 1, lid 1, van de litigieuze beslissing nietig te verklaren voor zover dit betrekking heeft op SCC, Dimon en Alliance One; en bijgevolg

                  —

                  de geldboeten die zijn opgelegd aan Transacatab en Dimon Italia (Mindo) zodanig te verlagen dat zij niet meer bedragen dan 10 % van hun omzet in het laatste fiscale jaar; en

                  —

                  de geldboeten die zijn opgelegd aan Transacatab en Dimon Italia (Mindo) te verlagen aangezien de multiplicator, die op de omvang van de groep was gebaseerd, niet langer van toepassing is;

                  —

                  hoe dan ook de Commissie te verwijzen in de kosten, met inbegrip van de kosten die voor Alliance One zijn opgekomen bij het Gerecht.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Alliance One vordert: (i) de vernietiging van het bestreden arrest in zijn geheel; en voorts (ii) de nietigverklaring van artikel 1, lid 1, van de beschikking van de Commissie van 20 oktober 2005 in zaak COMP/C.38.281/B.2 — Ruwe tabak — Italië, zover dit betrekking heeft op Standard Commercial Corp. („SCC”), Dimon Inc. („Dimon”) en Alliance One, en bijgevolg (iii) een zodanige verlaging van de geldboeten die zijn opgelegd aan Transcatab S.p.A. („Trancatab”) en Dimon Italia S.r.l. („Dimon Italia”; thans Mindo) dat de geldboeten niet meer bedragen dan 10 % van hun omzet in het laatste boekjaar; of subsidiair (iv) een verlaging van de aan Transcatab en Dimon Italia (thans Mindo) opgelegde geldboeten omdat de multiplicator niet van toepassing is; (v) hoe dan ook verwijzing van de Commissie in de kosten, met inbegrip van de kosten die voor Alliance One zijn opgekomen bij het Gerecht.
      Alliance One betoogt dat het bestreden arrest op de volgende gronden moet worden vernietigd:

                  —

                  Het Gerecht heeft in de eerste plaats artikel 296 VWEU en de artikelen 48 en 49 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie geschonden. Het verzuim om het door rekwirante overgelegde bewijs ter weerlegging van het vermoeden van een beslissende invloed concreet en volledig te analyseren en dus om voldoende gemotiveerde redenen aan te dragen waarom dit bewijs van de hand moest worden gewezen, hebben ertoe geleid dat het vermoeden van de uitoefening van een beslissende invloed geenszins weerlegbaar was, zodat dit een schending van de onschuldpresumptie, het legaliteitsbeginsel en het beginsel van individuele aansprakelijkheid oplevert.

                  —

                  In de tweede plaats heeft het Gerecht, door de afwijzing van het door Alliance One aangeboden bewijs, de algemene beginselen inzake de bewijslast en de procedurele bewijsregels en hoe dan ook rekwirantes recht van verdediging geschonden.


title: Beroep, op 31 januari 1997 ingesteld door Europees Parlement tegen Raad van de Europese Unie (Zaak C-42/97)

text:
8 . 3 . 97            UNLJ                        Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                               Nr. C 74/ 17
      het Personalausweisgesetz, juncto § 17, lid 1 , van het                     actie tot handhaving van een door het Gemeenschaps
       Ordnungswidrigkeitengesetz );                                              recht verleend recht een vervaltermijn stelt welke aan
                                                                                vangt op een tijdstip dat is gelegen vóór de behoorlijke
— verweerster in de kosten te verwijzen .                                         en volledige omzetting in nationaal recht van de richt
                                                                                lijn waarbij dat recht is verleend ?
Middelen en voornaamste argumenten
Schending van de verplichtingen voortvloeiend uit de                         2 . Is met het Gemeenschapsrecht verenigbaar een regeling
artikelen 48 , 52 en 59 van het EG-Verdrag, artikel 4 van                         tot herstel van de rechten van een rechtssubject van
Richtlijn 68/360/EEG en artikel 4. van Richtlijn 73/148/                          wie is erkend dat zijn recht is geschonden en aan wie
EEG: uitgangspunt zijn het in het Gemeenschapsrecht ver                          teruggaaf van de gevorderde bedragen wordt toege
ankerde vrije verkeer van personen en het beginsel van                            kend, welke een berekeningswijze inhoudt die verschil
„ behandeling als eigen onderdanen ". Overtredingen door                          lend is van en ongunstiger dan die welke is voorzien
onderdanen van andere lidstaten van § 12 a , lid 1 , onder 2,                     voor acties tot terugbetaling tussen particulieren, en
van het Aufenthaltsgesetz zijn vergelijkbaar met overtre                         die in wezen wordt vastgesteld bij wetgevende hande
dingen door eigen onderdanen in de zin van § 5 , lid 1 ,                          ling van dezelfde overheidsinstantie die door haar niet
onder 1 en 2 , van het Personalausweisgesetz . Deze verge                        nakoming de schending van dit recht heeft veroor
lijkbaarheid vindt niet enkel haar rechtvaardiging in de                          zaakt ?
omstandigheid, dat artikel 9, lid 1 , van Richtlijn 68/360/
EEG en artikel 7 van Richtlijn 73/ 148/EEG uitdrukkelijk
verwijzen naar de legitimatiebewijzen van eigen onderda
nen. Daar het ontbreken van een geldig legitimatiebewijs,
paspoort of een ander in § 12 a, lid 2, van het Aufent
haltsgesetz/EWG genoemd papier het uit het Gemeen                           Beroep, op 31 januari 1997 ingesteld door Europees Parle
schapsrecht voortvloeiend verblijfsrecht niet opzij zet, gaat                            ment tegen Raad van de Europese Unie
het bovendien bij de legitimatieplicht in beide gevallen —
het geval van de onderdaan van een andere lidstaat en dat                                            ( Zaak C-42/97 )
van een eigen onderdaan — om een principieel gelijkwaar                                                ( 97/C 74/35 )
dige bestuursrechtelijke modaliteit, met — in het geval van
de onderdaan van een andere lidstaat — louter declara
toire waarde wat het uit het Gemeenschapsrecht voort                        Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
vloeiende verblijfsrecht betreft.                                            is op 31 januari 1997 beroep tegen Raad van de Europese
                                                                             Unie ingesteld door Europees Parlement, vertegenwoor
Daaruit volgt, dat noch een verschillende schuldmaatstaf,                    digd door J. Schoo en N. Lorenz als gemachtigden, domi
noch een verschillende geldboeteregeling toelaatbaar is .                    cilie gekozen hebbende te Luxemburg bij het Secretariaat
                                                                             generaal van het Europees Parlement, dienst Post en
H PB nr. L 257 van 19 . 10 . 1968 , blz . 13 .                               registratie, Batiment Tour, Luxemburg.
( 2 ) PB nr. L 172 van 28 . 6 . 1973 , blz . 14 .
                                                                             Het Europees Parlement concludeert dat het den Hove be
                                                                             hage:
                                                                             — krachtens artikel 173 van het EG-Verdrag nietig te ver
Verzoeken van het Tribunale Civile di Genova bij beschik                          klaren de beschikking van de Raad van 21 november
kingen van 19, 21 en 23 november 1996 om een prejudi                              1996 tot vaststelling van een meerjarenprogramma ter
ciële beslissing in de gedingen tussen 1 . Fiduciaria Inter                       bevordering van de taalverscheidenheid in de Gemeen
nazionale Srl, 2 . Giolfo e C. Srl, 3 . Ligure Piemontese                          schap in de informatiemaatschappij ( MLIS ), en
Società d'Intermediazione Mobiliare SpA, 4. SO.ME.FI,
Srl, 5 . SAIA Srl, 6. Svin Servizi SpA, en Amministrazione
                      delle Finanze dello Stato                              — verweerder in de kosten te verwijzen.
               ( Zaken C-25/97 tot en met C-30/97 )
                                                                             Middelen en voornaamste argumenten
                              ( 97/C 74/34)
                                                                             Het doel en de uiteindelijke kerninhoud van de bestreden
 Het Tribunale Civile di Genova heeft bij beschikkingen
 van 19 , 21 en 23 november 1996, ingekomen ter griffie                      handeling is de bevordering van de taaidiversiteit. De di
 van het Hof van Justitie op 22 januari 1997, in de gedin                   versiteit en de rijkdom van de Gemeenschapstalen zijn een
                                                                              belangrijk onderdeel van het cultureel erfgoed. Het MLIS
 gen tussen 1 . Fiduciaria Internazionale Sri, 2 . Giolfo e C.
 Sri, 3 . Ligure Piemontese Societa d'Intermediazione Mobi                   programma beoogt de burgers van de Gemeenschap in
                                                                              staat te stellen hun kennis van de cultuur van de andere
 liare SpA, 4 . SO.ME.FI. Sri, 5 . SAIA Sri, 6 . Svin Servizi
                                                                              lidstaten te verbeteren, een doel dat in artikel 128 , lid 2,
 SpA, en Amministrazione delle Finanze dello Stato, het
                                                                              eerste streepje, van het EG-Verdrag uitdrukkelijk wordt
 Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen ver
                                                                              genoemd . De bestreden beschikking kon derhalve niet bui
 zocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende
                                                                              ten artikel 128 van het EG-Verdrag om op de enkele basis
 vragen :
                                                                              van artikel 130 van het EG-Verdrag worden gegeven .
  1 . Is met het Gemeenschapsrecht verenigbaar een natio
       nale wettelijke regeling die voor de instelling van een


title: Zaak T-394/10: Beroep ingesteld op 13 september 2010 — Grebenshikova/BHIM — Volvo Trademark (SOLVO)

text:
               6.11.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/50

         Beroep ingesteld op 13 september 2010 — Grebenshikova/BHIM — Volvo Trademark (SOLVO)
   (Zaak T-394/10)
   ()
   2010/C 301/79
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Elena Grebenshikova (St. Petersburg, Russische Federatie) (vertegenwoordiger: M. Björkenfeldt, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Volvo Trademark Holding AB (Göteborg, Zweden)

      Conclusies

               —

               de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 9 juni 2010 in zaak R 861/2010-1 vernietigen; en

               —

               verweerder verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Betrokken gemeenschapsmerk: beeldmerk „SOLVO” voor waren van klasse 9

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Oppositiemerk of -teken: inschrijving in het Verenigd Koninkrijk van het beeldmerk „VOLVO” (nr. 747361) voor een groot aantal waren en diensten; inschrijvingen in het Verenigd Koninkrijk van het woordmerk „VOLVO” (nrs. 1552528, 1102971, 1552529 en 747362) voor een groot aantal waren en diensten; gemeenschapsmerkinschrijvingen van het woordmerk „VOLVO” (nrs. 2361087 en 2347193) voor onder meer waren en diensten van de klassen 9 en 12

      Beslissing van de oppositieafdeling: volledige afwijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: vernietiging van de beslissing van de oppositieafdeling en afwijzing van de merkaanvraag

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009 van de Raad, aangezien de kamer van beroep deze bepaling onjuist heeft toegepast; schending door de kamer van beroep van het in het Unierecht neergelegde algemene beginsel van gelijke behandeling en schending van artikel 1 van de Overeenkomst inzake de handelsaspecten van de intellectuele eigendom (TRIPS), alsmede schending van artikel 2 van het Verdrag van Parijs tot bescherming van de industriële eigendom.


title: Zaak C-71/14: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 6 oktober 2015 [verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het First-tier Tribunal (Information Rights) — Verenigd Koninkrijk] — East Sussex County Council/Information Commissioner (Prejudiciële verwijzing — Verdrag van Aarhus — Richtlijn 2003/4/EG — Artikelen 5 en 6 — Toegang van het publiek tot milieu-informatie — Vergoeding voor het verstrekken van milieu-informatie — Begrip „redelijk bedrag” — Kosten van het bijhouden van een databank en algemene kosten — Toegang tot de rechter — Bestuursrechtelijk en rechterlijk toezicht op de beslissing waarbij een vergoeding wordt opgelegd)

text:
               23.11.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 389/6

         Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 6 oktober 2015 [verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het First-tier Tribunal (Information Rights) — Verenigd Koninkrijk] — East Sussex County Council/Information Commissioner
   (Zaak C-71/14) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Verdrag van Aarhus - Richtlijn 2003/4/EG - Artikelen 5 en 6 - Toegang van het publiek tot milieu-informatie - Vergoeding voor het verstrekken van milieu-informatie - Begrip „redelijk bedrag” - Kosten van het bijhouden van een databank en algemene kosten - Toegang tot de rechter - Bestuursrechtelijk en rechterlijk toezicht op de beslissing waarbij een vergoeding wordt opgelegd))
   (2015/C 389/07)
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   First-tier Tribunal (Information Rights)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: East Sussex County Council

      Verwerende partij: Information Commissioner,

      in tegenwoordigheid van: Property Search Group, Local Government Association

      Dictum

               1)

               Artikel 5, lid 2, van richtlijn 2003/4/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 inzake de toegang van het publiek tot milieu-informatie en tot intrekking van richtlijn 90/313/EEG van de Raad, moet aldus worden uitgelegd dat de vergoeding die wordt opgelegd voor het verstrekken van een bepaald type milieu-informatie geen deel mag omvatten van de kosten voor het bijhouden van een daartoe door de overheidsinstantie gebruikte databank, zoals die welke aan de orde is in het hoofdgeding, maar wel de bij de berekening van deze vergoeding naar behoren bepaalde algemene kosten die verband houden met de arbeidstijd die het personeel van deze instantie besteedt aan het beantwoorden van de verschillende informatieverzoeken, mits het totaalbedrag van die vergoeding redelijk is.

               2)

               Artikel 6 van richtlijn 2003/4 moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale wettelijke regeling volgens welke de vraag of de voor het verstrekken van een bepaald type milieu-informatie verlangde vergoeding redelijk is, slechts het voorwerp is van een beperkte bestuursrechtelijke en rechterlijke toetsing, zoals die waarin het Engelse recht voorziet, op voorwaarde dat dit toezicht wordt uitgeoefend op basis van objectieve gegevens en — in overeenstemming met het gelijkwaardigheids- en het doeltreffendheidsbeginsel — betrekking heeft op de vraag of de overheidsinstantie die deze vergoeding oplegt, de voorwaarden van artikel 5, lid 2, van deze richtlijn heeft nageleefd, waarbij het aan de verwijzende rechter staat om dit te verifiëren.

      (1)  PB C 102 van 7.4.2014.


title: Zaak F-6/16: Beroep ingesteld op 29 januari 2016 — ZZ e.a./EDEO

text:
               25.4.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 145/38

         Beroep ingesteld op 29 januari 2016 — ZZ e.a./EDEO
   (Zaak F-6/16)
   (2016/C 145/46)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partijen: ZZ e.a. (vertegenwoordigers: N. de Montigny en J.-N. Louis, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Dienst voor extern optreden (EDEO)

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van verzoekers’ salarisafrekening over maart 2015 alsmede van de daarna opgestelde salarisafrekeningen, voor zover daarbij toepassing wordt gegeven aan het besluit van EDEO om de vergoeding voor bijzondere levensomstandigheden terug te brengen van 15 % naar 10 %

      Conclusies van de verzoekende partijen

               —

               het besluit van de directeur-generaal Administratie van EDEO van 23 februari 2015 niet van toepassing verklaren op verzoekers;

               —

               dientengevolge, hun salarisafrekening over maart 2015 en de daarna opgestelde salarisafrekeningen nietig verklaren, voor zover daarbij een vergoeding voor bijzondere levensomstandigheden van 10 % wordt toegepast;

               —

               EDEO verwijzen in de kosten.


title: Zaak T-170/16: Beroep ingesteld op 19 april 2016 – Guardian Glass España, Central Vidriera/Commissie

text:
               4.7.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 243/35

         Beroep ingesteld op 19 april 2016 – Guardian Glass España, Central Vidriera/Commissie
   (Zaak T-170/16)
   (2016/C 243/38)
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Guardian Glass España, Central Vidriera, S.L. (Llodio, Spanje) (vertegenwoordigers: M. Araujo Boyd, D. Armesto Macías en A. Lamadrid de Pablo, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het beroep en de aangevoerde middelen tot nietigverklaring ontvankelijk verklaren;

               —

               de ter onderbouwing van het beroep aangevoerde middelen tot nietigverklaring gegrond verklaren en derhalve het bestreden besluit nietig verklaren;

               —

               gelasten dat de formele onderzoeksprocedure van artikel 108, lid 2, VWEU wordt geopend, zodat verzoekster gebruik kan maken van haar processuele rechten en de Commissie formeel, overeenkomstig het recht, een einde kan maken aan haar twijfels over de verenigbaarheid van de aan de orde zijnde steun met de interne markt;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Het onderhavige beroep ziet op het besluit van de Europese Commissie waarbij door Guardian ontvangen steun onverenigbaar is verklaard met de interne markt, welk besluit ter kennis is gebracht van de Spaanse autoriteiten bij brief van de Commissie van 15 juli 2015 met referentie „Belastingzaken in het Baskenland (Álava) – Informele mededeling betreffende aanvullende verklaringen met betrekking tot de verenigbaarheid met de richtsnoeren inzake regionale steunmaatregelen van 1998” en aan verzoekster door de Spaanse autoriteiten is medegedeeld op 19 februari 2016.
   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster twee middelen aan.

               1.

               Eerste middel
               Primair stelt verzoekster dat de Commissie bij de vaststelling van haar besluit waarbij individuele steun onverenigbaar is verklaard met de interne markt, artikel 250 VWEU en het collegialiteitsbeginsel heeft geschonden doordat het besluit niet is vastgesteld door het college van commissarissen, en dat er voorts sprake is van schending van artikel 108, lid 2, VWEU en de artikelen 4 en 13 van verordening (EG) nr. 659/1999 (1) doordat de Commissie geen formele onderzoeksprocedure heeft geopend alvorens een besluit te nemen.

               2.

               Tweede middel
               Met het subsidiair aangevoerde tweede middel betoogt verzoekster dat artikel 107, lid 3, VWEU is geschonden doordat de Commissie in haar besluit blijk heeft gegeven van een onjuiste beoordeling van de vraag of de aan de orde zijnde steun verenigbaar is met de interne markt.

      (1)  Verordening van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (PB L 83, blz. 1).


title: Zaak T-380/04: Beroep, op 22 september 2004 ingesteld door Ioannis Terezakis tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               4.12.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 300/46

         Beroep, op 22 september 2004 ingesteld door Ioannis Terezakis tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-380/04)
   (2004/C 300/90)
   Procestaal: Engels
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 22 september 2004 beroep ingesteld tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door Ioannis Terezakis, wonende te Brussel (België), vertegenwoordigd door L. Defalque, advocaat.
   Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:

               —

               nietig te verklaren het besluit van de Commissie, genomen in de vorm van een door verzoeker op 16 juli 2004 ontvangen brief van 12 juli 2004, waarbij hem toegang wordt geweigerd tot de hoofdovereenkomst, de toeleveringscontracten, de kosten van de bouwmaterialen, de facturen en het eindverslag betreffende de bouw van de luchthaven van Spata;

               —

               verweerster te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Aangaande de weigering van de Commissie om hem toegang te verlenen tot de hoofdovereenkomst stelt verzoeker allereerst een kennelijke fout in rechte en in feite, nu de Commissie niet heeft verduidelijkt of de auteur van het document, Athens International Airport, een andere derde is dan een lidstaat dan wel een instantie van de Griekse Staat, en derhalve of artikel 4, lid 4, van verordening nr. 1049/2001 (1) of lid 5 van dat artikel van toepassing is. Verzoeker stelt ook dat de Commissie niet heeft aangetoond dat zij heeft overwogen toegang te verlenen zonder de derde te raadplegen. Door het begrip bescherming van commerciële belangen ruim uit te leggen, heeft de Commissie ook het in artikel 1, sub a, van verordening nr. 1409/2001 geformuleerde beginsel van de zo ruim mogelijke toegang tot documenten geschonden.
   In verband met dat document stelt verzoeker ook dat de Commissie artikel 4, lid 4, van verordening nr. 1409/2001 en artikel 5, leden 3 en 4, van besluit 2001/937 (2) heeft geschonden door niet te onderzoeken of de door de derde aangevoerde reden om openbaarmaking te weigeren, gegrond was, en verzoeker die beoordeling niet bekend te maken. Hij stelt tevens dat de Commissie artikel 4, lid 6, van verordening nr. 1049/2001 heeft geschonden nu zij niet heeft onderzocht of gedeeltelijke toegang kon worden verleend, en dat de Commissie de verplichting om haar besluit te motiveren, niet is nagekomen.
   Bij het bestreden besluit weigerde de Commissie ook toegang tot de facturen en het eindverslag betreffende de voltooiing van de luchthaven op grond dat deze werden onderzocht in het kader van een door het DG Regionaal beleid gelast accountantsonderzoek dat nog niet was afgerond. Met betrekking tot dit deel van het besluit van de Commissie stelt verzoeker dat de Commissie artikel 4, lid 2, van verordening nr. 1049/2001 onjuist heeft uitgelegd en een kennelijke feitelijke fout heeft gemaakt door aan te nemen dat het onderzoek in kwestie onder deze bepaling valt. Hij stelt tevens schending van het beginsel van de zo ruim mogelijke toegang en schending van bijlage V bij het besluit van de Commissie tot verlening van bijstand van het Cohesiefonds, waarin is bepaald dat de betrokken lidstaten open en gemakkelijke toegang verlenen tot relevante informatie waarom het publiek verzoekt. Hij stelt ook dat de Commissie niet heeft overwogen gedeeltelijke toegang te verlenen.
   Aangaande de weigering van de Commissie om toegang te verlenen tot de kosten van de bouwmaterialen stelt verzoeker dat de Commissie ten onrechte heeft aangenomen dat zijn vraag geen verzoek om toegang tot documenten vormde en dat zij derhalve de artikelen 7 en 8 van verordening nr. 1049/2001 heeft geschonden.
   Ten slotte stelt verzoeker een kennelijk gebrek aan goede trouw en schending van het beginsel van behoorlijk bestuur door de Commissie, die in het bestreden besluit niet heeft aangegeven wanneer zij verwachtte in het bezit te zijn van de toeleveringscontracten.

      (1)  PB L 145, blz. 43.

      (2)  PB L 345, blz. 94.