title: Arrest van het Hof (Vĳfde kamer) van 15 maart 2001 in zaak C-444/98 (verzoek van de Arrondissementsrechtbank te Roermond om een prejudiciële beslissing): R. J. de Laat tegen Bestuur van het Landelĳk instituut sociale verzekeringen ("Sociale zekerheid van migrerende werknemers — Verordening (EEG) nr. 1408/71 — Grensarbeider — Gedeeltelĳke werkloosheid — Begrip")

text:
C 186/2                  NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                           30.6.2001
(77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende                       volgt: A. La Pergola, kamerpresident, S. von Bahr (rapporteur)
de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake                    en C. W. A. Timmermans, rechters; advocaat-generaal: J. Mi-
omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting                   scho; griffier: R. Grass, op 8 maart 2001 een arrest gewezen
over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145,                  waarvan het dictum luidt als volgt:
blz. 1), heeft het Hof (Eerste kamer), samengesteld als volgt:
M. Wathelet (rapporteur), kamerpresident, P. Jann en L. Sevón,            1)    Door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuurs-
rechters; advocaat-generaal: A. Saggio; griffier: H. von Holstein,               rechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen
adjunct-griffier, op 8 maart 2001 een arrest gewezen waarvan                     aan richtlijn 96/24/EG van de Raad van 29 april 1996 tot
het dictum luidt als volgt:                                                      wijziging van richtlijn 79/373/EEG betreffende de handel in
                                                                                mengvoeders (PB L 125, blz. 33), en aan richtlijn 96/25/EG
De verbintenis van een verzekeringsmaatschappij om als tegenpresta-              van de Raad van 29 april 1996 betreffende het verkeer van
tie voor een op basis van de marktprijzen berekende beloning de                  voedermiddelen, tot wijziging van de richtlijnen 70/524/EEG,
activiteiten uit te oefenen van een andere verzekeringsmaatschappij,             74/63/EEG, 82/471/EEG en 93/74/EEG, en tot intrekking
een 100 %-dochtermaatschappij, die op eigen naam verzekeringsover-               van richtlijn 77/101/EEG, is de Helleense Republiek de
eenkomsten zou blijven sluiten, is niet een handeling ter zake van               krachtens deze richtlijnen op haar rustende verplichtingen niet
verzekering in de zin van artikel 13 B, sub a, van de Zesde richtlijn            nagekomen.
(77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de
harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting        2)    De Helleense Republiek wordt verwezen in de kosten.
— Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde
waarde: uniforme grondslag.
                                                                           (1) PB C 211 van 22.7.2000.
(1) PB C 246 van 28.8.1999.
                     ARREST VAN HET HOF                                                         ARREST VAN HET HOF
                            (Vierde kamer)
                                                                                (Vijfde kamer)
                          van 8 maart 2001
                                                                                van 15 maart 2001
in zaak C-176/00: Commissie van de Europese Gemeen-
            schappen tegen Helleense Republiek (1)
                                                                           in zaak C-444/98 (verzoek van de Arrondissementsrecht-
(Niet-nakoming — Niet-omzetting van richtlijnen 96/24/EG                   bank te Roermond om een prejudiciële beslissing): R. J. de
                             en 96/25/EG)                                  Laat tegen Bestuur van het Landelijk instituut sociale
                                                                                verzekeringen (1)
                           (2001/C 186/03)
                                                                           („Sociale zekerheid van migrerende werknemers — Verorde-
                                                                           ning (EEG) nr. 1408/71 — Grensarbeider — Gedeeltelijke
                           (Procestaal: Grieks)                                                 werkloosheid — Begrip”)
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-                           (2001/C 186/04)
                           dentie van het Hof)
In zaak C-176/00, Commissie van de Europese Gemeenschap-                                           (Procestaal: Nederlands)
pen (gemachtigde: M. Condou-Durande) tegen Helleense Repu-
bliek (gemachtigden: G. Kanellopoulos en D. Tsagkaraki),
betreffende een verzoek om vast te stellen dat de Helleense                In zaak C-444/98, betreffende een verzoek aan het Hof
Republiek, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepa-            krachtens artikel 177 EG-Verdrag (thans artikel 234 EG) van
lingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn          de Arrondissementsrechtbank te Roermond (Nederland), in
96/24/EG van de Raad van 29 april 1996 tot wijziging van                   het aldaar aanhangig geding tussen R. J. de Laat en Bestuur
richtlijn 79/373/EEG betreffende de handel in mengvoeders                  van het Landelijk instituut sociale verzekeringen, om een
(PB L 125, blz. 33), en aan richtlijn 96/25/EG van de Raad van             prejudiciële beslissing over de uitlegging van artikel 71, lid 1,
29 april 1996 betreffende het verkeer van voedermiddelen,                  sub a, van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van
tot wijziging van de richtlijnen 70/524/EEG, 74/63/EEG,                    14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezeker-
82/471/EEG en 93/74/EEG, en tot intrekking van richtlijn                   heidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op
77/101/EEG (PB L 125, blz. 35), de krachtens het EG-Verdrag                hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen,
en deze richtlijnen op haar rustende verplichtingen niet is                zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening (EEG)
nagekomen, heeft het Hof (Vierde kamer), samengesteld als                  nr. 2001/83 van de Raad van 2 juni 1983 (PB L 230, blz. 6),
 ---pagebreak--- 30.6.2001               NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                              C 186/3
heeft het Hof (Vijfde kamer), samengesteld als volgt: A. La                ingeleid door Vincent Offermanns en Esther Offermanns om
Pergola, kamerpresident, M. Wathelet, D. A. O. Edward, P. Jann             een prejudiciële beslissing over de uitlegging van de artikelen 3
en L. Sevón (rapporteur), rechters; advocaat-generaal: J. Mischo;         en 4, lid 1, sub h, van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de
griffier: H. A. Rühl, hoofdadministrateur, op 15 maart 2001                Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de
een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:                     socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen,
                                                                           alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap
1)    Of een grensarbeider in loondienst gedeeltelijk dan wel volledig     verplaatsen, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening (EG)
      werkloos is in de zin van artikel 71, lid 1, sub a, van              nr. 118/97 van de Raad van 2 december 1996 (PB L 28,
      verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni                blz. 1), en van de artikelen 6 en 52 EG-Verdrag (thans, na
      1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelin-      wijziging, artikelen 12 EG en 43 EG), heeft het Hof (Vijfde
      gen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsle-         kamer), samengesteld als volgt: A. La Pergola, kamerpresident,
      den, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, zoals               M. Wathelet, D. A. O. Edward (rapporteur), P. Jann en L. Sevón,
      gewijzigd en bijgewerkt bij verordening (EEG) nr. 2001/83            rechters; advocaat-generaal: S. Alber; griffier: H. A. Rühl,
      van de Raad van 2 juni 1983, moet op grond van eenvormige            hoofdadministrateur, op 15 maart 2001 een arrest gewezen
      communautaire criteria worden beoordeeld. Aan die beoordeling        waarvan het dictum luidt als volgt:
      mogen geen nationaalrechtelijke criteria ten grondslag worden
      gelegd.                                                              Een uitkering als het onderhoudsvoorschot waarin het österreichische
2)    Een werknemer die in een andere lidstaat dan waar hij woont,         Bundesgesetz über die Gewährung von Vorschüssen auf den Unterhalt
      bij dezelfde onderneming blijft werken, zij het in deeltijd, en      von Kindern (Unterhaltsvorschußgesetz) (federale wet inzake de
      beschikbaar is om voltijdwerkzaamheden te aanvaarden, is             toekenning van voorschotten op het onderhoud van kinderen) voorziet,
      gedeeltelijk werkloos; de uitkering dient in dit geval door het      is een gezinsbijslag in de zin van artikel 4, lid 1, sub h, van
      bevoegde orgaan van die staat te worden verleend. Indien een         verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971
      grensarbeider daarentegen geen enkele band met die staat meer        betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op
      heeft en volledig werkloos is, dient de uitkering door en voor       werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich
      rekening van het orgaan van de woonplaats te worden verleend.        binnen de Gemeenschap verplaatsen, zoals gewijzigd en bijgewerkt
      De nationale rechter dient op basis van deze criteria in de bij      bij verordening (EG) nr. 118/97 van de Raad van 2 december 1996.
      hem aangebrachte zaak uit te maken, onder welke categorie de         Bijgevolg hebben de op het grondgebied van een lidstaat wonende
      werknemer valt.                                                      personen waarop die verordening van toepassing is, overeenkomstig
                                                                           artikel 3 van die verordening, onder dezelfde voorwaarden als de
                                                                           onderdanen van die lidstaat, recht op een dergelijke uitkering waarin
(1) PB C 48 van 20.2.1999.                                                 de wettelijke regeling van die lidstaat voorziet.
                                                                           (1) PB C 174 van 19.6.1999.
                    ARREST VAN HET HOF
                           (Vijfde kamer)
                                                                                BESCHIKKING VAN HET HOF
                        van 15 maart 2001
                                                                                (Derde kamer)
in zaak C-85/99 (verzoek van het Oberste Gerichtshof
om een prejudiciële beslissing): procedure ingeleid door                                         van 16 november 2000
        Vincent Offermanns en Esther Offermanns (1)
                                                                           in zaak C-289/99 P: Schiocchet SARL tegen Commissie
(„Verordening (EEG) nr. 1408/71 — Begrip gezinsbijslag                                  van de Europese Gemeenschappen (1)
— Nationale wettelijke regeling die voorziet in betaling van
voorschotten op door werknemer of zelfstandige aan zijn
minderjarig kind verschuldigde onderhoudsbijdrage — Voor-                  (Hogere voorziening — Internationaal personenvervoer met
               waarde van nationaliteit van kind”)                         touringcars en autobussen — Hogere voorziening kennelijk
                                                                                ongegrond)
                          (2001/C 186/05)
                                                                                (2001/C 186/06)
                          (Procestaal: Duits)
                                                                                (Procestaal: Frans)
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                          dentie van het Hof)                              (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                                                                                dentie van het Hof)
In zaak C-85/99, betreffende een verzoek aan het Hof krach-
tens artikel 177 EG-Verdrag (thans artikel 234 EG) van het                 In zaak C-289/99 P, Schiocchet SARL, gevestigd te Beuvillers
Oberste Gerichtshof (Oostenrijk), in de procedure aldaar                   (Frankrijk), vertegenwoordigd door P. Barbier, advocaat te


title: Zaak T-814/14: Beschikking van het Gerecht van 1 december 2015 — Banco Espírito Santo/Commissie („Beroep tot nietigverklaring — Staatssteun — Steun van de Portugese autoriteiten ter afwikkeling van de financiële instelling Banco Espírito Santo, SA — Oprichting van een ‚bridge bank’ — Besluit om geen bezwaar te maken — Toezeggingen van de Portugese autoriteiten — Toezicht op de naleving van de toezeggingen door een gevolmachtigde — Vergoeding van de gevolmachtigde door de ‚bad bank’ — Verzoek om gedeeltelijke nietigverklaring — Niet-ontvankelijkheid”)

text:
               1.2.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 38/56

         Beschikking van het Gerecht van 1 december 2015 — Banco Espírito Santo/Commissie
   (Zaak T-814/14) (1)

   ((„Beroep tot nietigverklaring - Staatssteun - Steun van de Portugese autoriteiten ter afwikkeling van de financiële instelling Banco Espírito Santo, SA - Oprichting van een ‚bridge bank’ - Besluit om geen bezwaar te maken - Toezeggingen van de Portugese autoriteiten - Toezicht op de naleving van de toezeggingen door een gevolmachtigde - Vergoeding van de gevolmachtigde door de ‚bad bank’ - Verzoek om gedeeltelijke nietigverklaring - Niet-ontvankelijkheid”))
   (2016/C 038/75)
   Procestaal: Portugees

      Partijen

      Verzoekende partij: Banco Espírito Santo, SA (Lissabon, Portugal) (vertegenwoordigers: M. Gorjão-Henriques en L. Bordalo e Sá, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: L. Flynn, M. França en P.-J. Loewenthal, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van de punten 9 en 18 van bijlage II bij besluit C(2014) 5682 final van de Europese Commissie van 3 augustus 2014, staatssteun nr. SA.39250 (2014/N) — Portugal, afwikkeling van Banco Espírito Santo, SA, voor zover zij rekwirante ertoe verplichten de vergoeding en de andere kosten te betalen van de gevolmachtigde die moet toezien op de naleving van de door de Portugese Republiek gedane toezeggingen, of zij minstens aldus kunnen worden opgevat

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               Op het door de Portugese Republiek ingediende verzoek tot interventie hoeft geen uitspraak te worden gedaan.

               3)

               Banco Espírito Santo, SA draagt haar eigen kosten en die van de Europese Commissie.

               4)

               Banco Espírito Santo, SA, de Europese Commissie en de Portugese Republiek dragen elk hun eigen kosten in verband met het verzoek tot interventie.

      (1)  PB C 118 van 13.4.2015.


title: Zaak C-145/03: Verzoek van de Juzgado de lo Social nr. 20 te Madrid van 6 november 2002 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen A. Keller en Instituto Nacional de la Salud (INSALUD) e Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)

text:
C 146/26                NL                          Publicatieblad van de Europese Unie                                           21.6.2003
Beroep, op 31 maart 2003 ingesteld door Commissie van                    1.     Zijn verklaring E-111 en in het bijzonder verklaring E-
de Europese Gemeenschappen tegen Portugese Republiek                            112, die op grond van artikel 22, lid 1, sub c, van
                                                                                verordening nr. 1408/71 (1) en artikel 22, leden 1 en 3
                         (Zaak C-144/03)                                        van verordening nr. 574/72 (2) moeten worden opgesteld,
                                                                                voor het bevoegde orgaan dat deze verklaringen heeft
                          (2003/C 146/43)                                       afgegeven (in casu de Seguridad Social Española) bindend
                                                                                met betrekking tot de diagnose die is gesteld door het
                                                                                orgaan van de verblijfplaats (in casu het Duitse orgaan),
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                      waarbij het er in concreto om ging dat een onmiddellijke
op 31 maart 2003 beroep tegen Portugese Republiek ingesteld                     chirurgische ingreep bij de betrokkene noodzakelijk was
door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-                        als enig therapeutisch middel om zijn leven te redden en
woordigd door M. França en J. Flett als gemachtigden, domicilie                 dat die operatie enkel kon worden verricht in een
gekozen hebbende te Luxemburg.                                                  ziekenhuis van een land dat niet tot de Europese Unie
                                                                                behoort, namelijk in de universiteitskliniek van Zürich in
                                                                                Zwitserland, zodat het orgaan van de verblijfplaats de
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                                werknemer naar de genoemde kliniek mag verwijzen
                                                                                zonder dat het bevoegde orgaan zijn terugkeer mag
—      vast te stellen dat de Portugese Republiek, door niet de
                                                                                verlangen, teneinde hem aan de wenselijk geachte genees-
       wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen             kundige onderzoeken te onderwerpen en hem de passen-
       en ten uitvoer te leggen die nodig zijn om te voldoen aan
                                                                                de behandeling voor zijn ziekte aan te bieden?
       richtlijn 2000/52/EG van de Commissie van 26 juli 2000
       tot wijziging van richtlijn 80/723/EEG betreffende de
       doorzichtigheid in de financiële betrekkingen tussen
       lidstaten en openbare bedrijven ( 1), de krachtens artikel 2
       van deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is        2.     Moet het beginsel van gelijke behandeling in artikel 3 van
       nagekomen.                                                               verordening nr. 1408/71, waarin staat dat de werknemer
                                                                                „de rechten en verplichtingen voortvloeiende uit de
—      vast te stellen dat de Portugese Republiek in elk geval,                 wetgeving van elke lidstaat onder dezelfde voorwaarden
       door deze bepalingen niet onmiddellijk aan de Commissie
                                                                                (hebben) als de onderdanen in die staat”, in samenhang
       mee te delen, de krachtens artikel 2 van richtlijn 2000/                 met de artikelen 19, lid 1, sub a, en 22, lid 1, sub [c]-i,
       52/EG op haar rustende verplichting niet is nagekomen;                   van deze verordening, op grond waarvan de migrerende
—      de Portugese Republiek te verwijzen in de kosten.                        werknemer recht heeft op de verstrekkingen welke voor
                                                                                rekening van het bevoegde orgaan door het orgaan van
                                                                                de woon- of verblijfplaats worden verleend volgens de
                                                                                door dit orgaan toegepaste wettelijke regeling alsof hij bij
Middelen en voornaamste argumenten                                              laatstbedoeld orgaan was aangesloten, aldus worden
                                                                                uitgelegd dat het bevoegde orgaan verplicht is de kosten
De termijn voor de omzetting van de richtlijn is op 31 juli                     van geneeskundige behandeling in een land buiten de
2001 verstreken.                                                                Europese Unie te vergoeden, wanneer vaststaat dat de
                                                                                werknemer, wanneer hij was aangesloten of verzekerd bij
( 1) PB L 193 van 29.7.2000, blz. 75.
                                                                                het orgaan van de verblijfplaats, daarop recht zou hebben
                                                                                gehad, mede gelet op het feit dat de geneeskundige
                                                                                behandeling — te weten geneeskundige behandeling in
                                                                                spoedgevallen door particuliere klinieken, ook in landen
                                                                                die niet tot de Europese Unie behoren — behoort tot de
                                                                                prestaties waarin de wettelijke regeling van de bevoegde
Verzoek van de Juzgado de lo Social nr. 20 te Madrid van                        lidstaat voorziet?
6 november 2002 om een prejudiciële beslissing in het
geding tussen A. Keller en Instituto Nacional de la Salud
(INSALUD) e Instituto Nacional de la Seguridad Social
                              (INSS)
                         (Zaak C-145/03)                                 (1 ) van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de
                                                                              sociale zekerheidsregelingen op loontrekkende en hun gezinnen,
                          (2003/C 146/44)                                     die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PB L 149, blz. 2).
                                                                         (2 ) van de Raad van 21 maart 1972 tot vaststelling van de wijze van
                                                                              toepassing van Verordening (EEG) nr. 1408/71 (PB L 74, blz. 1).
De Juzgado de lo Social nr. 20 te Madrid heeft bij beschikking
van 6 november 2002, ingekomen ter griffie van het Hof van
Justitie op 31 maart 2003, in het geding tussen A. Keller en
Instituto Nacional de la Salud (INSALUD) e Instituto Nacional
de la Seguridad Social (INSS), het Hof van Justitie van de
Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
beslissing over de navolgende vragen:


title: Doorhaling van zaak C-256/95

text:
22 . 6 . 96           NL                  Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                Nr . C 180/27
              Doorhaling van zaak C-294/94 ( )                                     Doorhaling van zaak C-230/95 (')
                          ( 96/C 180/64 )                                                        96/C 180/68 )
De president van het Hof van Justitie van de Europese                De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 12 maart 1996               Gemeenschappen heeft bij beschikking van 19 maart 1 996
de doorhaling in het register gelast van zaak C-294/94               de doorhaling in het register gelast van zaak C-230/95 : Raad
(verzoek van de Juzgado Central de lo Pénal de la Audiencia          van de Europese Unie tegen Europees Parlement .
Nacional om een prejudiciële beslissing ): Strafzaak tegen           (') PB nr . C 208 van 12 . 8 . 1995 .
L. C. Quintanilha .
(M PB nr . C 351 van 10 . 12 . 1994 .
                                                                                Doorhaling van zaak C-256/95 ( )
                                                                                96/C 180/69
                                                                     De president van het Hof van Justitie van de Europese
              Doorhaling van zaak C-3 10/94 ( )                      Gemeenschappen heeft bij beschikking van 19 maart 1996
                          ( 96/C 180/65 )                            de doorhaling in het register gelast van zaak C-256/95 :
                                                                     Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse
De president van de Tweede kamer van het Hof van Justitie            Republiek .
van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking van
16 januari 1 996 de doorhaling in het register gelast van zaak       (M PB nr . C 248 van 23 . 9 . 1995 .
C-3 1 0/94 ( verzoek van het Tribunal de commerce de Saintes
om een prejudiciële beslissing ): Garage Ardon SA, Bernard
Martin — Garage Colin-Martin, Relais de Saintonge Sàrl en                          Doorhaling van zaak C-3 1 8/95 ( )
Bernard Menet Sari tegen Garage Trabisco SA .
                                                                                ( 96/C 180/70
(') PB nr . C 380 van 13 . 12 . 1994 .
                                                                     De president van het Hof van Justitie van de Europese
                                                                     Gemeenschappen heeft bij beschikking van 14 maart 1996
                                                                     de doorhaling in het register gelast van zaak C-3 1 8/95 :
                                                                     Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Ier
                                                                     land .
               Doorhaling van zaak C-20/95 ( )
                          ( 96/C 180/66 )                            (') PB nr . C 333 van 9 . 12 . 1995 .
De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 12 maart 1996
                                                                                Doorhaling van zaak C-374/95 ( )
de doorhaling in het register gelast van zaak C-20/95
( verzoek van de Juzgado Central de lo Pénal de la Audiencia                                   ( 96/C 180/71 )
Nacional om een prejudiciële beslissing ): Strafzaak tegen O.
                                                                     De president van het Hof van Justitie van de Europese
Weg .
                                                                     Gemeenschappen heeft bij beschikking van 12 maart 1996
(') PB nr. C 74 van 25 . 3 . 1995 .                                  de doorhaling in het register gelast van zaak C-374/95
                                                                     ( verzoek van het Industrial Tribunal, Southampton , om een
                                                                     prejudiciële beslissing ): J. P. Barker tegen Service Children's
                                                                     Schools .
                                                                     (M PB nr. C 31 van 3 . 2 . 1996 .
               Doorhaling van zaak C-3 3/95 ( )
                          ( 96/C 180/67 )
De president van het Hof van Justitie van de Europese                              Doorhaling van zaak C-3 8 1/95 ( )
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 20 maart 1 996                                        ( 96/C 180/72 )
de doorhaling in het register gelast van zaak C-33/95
( verzoek van het Tribunal de grande instance de Saint              De president van het Hof van Justitie van de Europese
Nazaire om een prejudiciële beslissing ): Sàrl Polypièces            Gemeenschappen heeft bij beschikking van 27 maart 1996
tegen Directeur des services fiscaux de Loire-Atlantique .           de doorhaling in het register gelast van zaak C-381 /95 :
                                                                     Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen
(') PB nr . C 74 van 25 . 3 . 1995 .                                 Koninkrijk Spanje .
                                                                     (M PB nr . C 31 van 3 . 2 . 1996 .


title: Zaak T-165/14: Beroep ingesteld op 7 maart 2014 — ANKO/Commissie en REA

text:
               10.6.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 175/47

         Beroep ingesteld op 7 maart 2014 — ANKO/Commissie en REA
   (Zaak T-165/14)
   2014/C 175/65
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Verzoekende partij: ANKO Anonymos Etairia Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (Athene, Griekenland) (vertegenwoordiger: B. Christianos, advocaat)

      Verwerende partijen: Commissie en Uitvoerend Agentschap Onderzoek (REA)

      Conclusies

               —

               vaststellen dat de schorsing van de betaling, die is opgelegd en gehandhaafd door het REA, dat handelt krachtens delegatie van de Commissie, wat het bedrag betreft dat de Commissie verschuldigd blijft aan verzoekster uit hoofde van de deelname aan het project „Emergency Support System” (ESS), een niet-nakoming van de contractuele verplichtingen van de Commissie vormt;

               —

               vaststellen dat het bedrag van 125 253,82 EUR, dat de Commissie nog steeds niet heeft betaald uit hoofde van deelname aan het project ESS, subsidiabele kosten vormen, die de Commissie derhalve aan ANKO moet uitkeren;

               —

               vaststellen dat het totaalbedrag van 216 172,68 EUR dat de Commissie reeds aan verzoekster heeft uitgekeerd uit hoofde van de deelname aan het project ESS, subsidiabele kosten zijn, en

               —

               het REA en de Commissie verwijzen in verzoeksters kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Het onderhavige beroep betreft de aansprakelijkheid van het REA en de Commissie in de zin van artikel 272 VWEU voor de overeenkomst nr. 217 951, ter uitvoering van het project ESS.
   Verzoekster betoogt met name dat het REA, handelend op delegatie van de Commissie, de betaling aan ANKO heeft geschorst zonder daartoe gerechtigd te zijn en onder schending van de overeenkomst voor het project ESS. Verzoekster betoogt tevens dat de Commissie, door te trachten de „extrapolatiemethode” toe te passen, zonder rechtsgrondslag en onder schending van de overeenkomst en van het toepasselijke recht, in wezen ten aanzien van alle kosten van ANKO voor het project ESS in twijfel heeft getrokken dat zij subsidiabel zouden zijn.


title: Zaak T-145/15: Beroep ingesteld op 29 maart 2015 — Roemenië/Commissie

text:
               1.6.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 178/20

         Beroep ingesteld op 29 maart 2015 — Roemenië/Commissie
   (Zaak T-145/15)
   (2015/C 178/20)
   Procestaal: Roemeens

      Partijen

      Verzoekende partij: Roemenië (vertegenwoordigers: R. Radu, V. Angelescu, R. Mangu, D. Bulancea, gemachtigden)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               gedeeltelijke nietigverklaring van uitvoeringsbesluit (EU) 2015/103 van de Commissie van 16 januari 2015 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo);

               —

               verwijzing van verweerster in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker drie middelen aan.

               1.

               Onjuiste uitoefening door de Europese Commissie van haar bevoegdheid om bedragen uit te sluiten van financiering door de Europese Unie

                           —

                           Door de bij uitvoeringsbesluit (EU) 2015/103 vastgestelde forfaitaire correcties toe te passen, heeft de Commissie haar bevoegdheid onjuist uitgeoefend, in strijd met artikel 52 van verordening (EU) nr. 1306/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 inzake de financiering, het beheer en de monitoring van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot intrekking van verordeningen (EEG) nr. 352/78, (EG) nr. 165/94, (EG) nr. 2799/98, (EG) nr. 814/2000, (EG) nr. 1290/2005 en (EG) nr. 485/2008 van de Raad en de richtsnoeren van de Commissie voor de toepassing van de financiële correcties die zijn vervat in document VI/5330/97 van de Commissie van 23 december 1997, met als titel „Richtsnoeren voor de berekening van de financiële consequenties bij de voorbereiding van de beschikking inzake de goedkeuring van de rekeningen in het kader van het EOGFL, afdeling Garantie”.

                           —

                           De Commissie moest correcties vaststellen op basis van de bedragen waarvan is vastgesteld dat Roemenië ze ten onrechte heeft uitgegeven en mocht geen forfaitaire percentages toepassen, aangezien dat gelet op de aard van de situatie niet vereist was en de Roemeense Staat de Commissie de informatie heeft verstrekt die noodzakelijk is om berekende correcties vast te stellen. In de onderhavige situatie kan niet worden aangenomen dat de vaststelling van op basis van het daadwerkelijke verlies van middelen berekende correcties bovenmatige inspanningen van de Commissie zou hebben gevergd.

               2.

               Ontoereikende motivering van het bestreden besluit

                           —

                           Uitvoeringsbesluit (EU) 2015/103 is ontoereikend gemotiveerd, doordat de Commissie bij de vaststelling van dat besluit ontoereikend heeft gemotiveerd waarom zij ervoor heeft gekozen een forfaitair percentage toe te passen voor de bij de audits vastgestelde onregelmatigheden en niet naar behoren heeft gerechtvaardigd waarom de door Roemenië aangevoerde argumenten inzake de mogelijkheid om een berekende correctie toe te passen, niet kunnen worden aanvaard en in aanmerking worden genomen bij de vaststelling van de definitieve correctie.

               3.

               Schending van het evenredigheidsbeginsel

                           —

                           Het bestreden besluit is in strijd met het evenredigheidsbeginsel, doordat de toepassing van forfaitaire correctiepercentages van 10 % voor de uitgaven van aanvraagjaar 2009 en van 5 % voor aanvraagjaar 2010 heeft geleid tot een overschatting van het verlies van EU-middelen als gevolg van de bij de audits vastgestelde onregelmatigheden, aangezien die percentages geen rekening houden met de aard en de ernst van de inbreuk noch met de financiële gevolgen van die inbreuk voor de begroting van de Unie.


title: Zaak T-173/11: Beroep ingesteld op 22 maart 2011 — Hesse/BHIM — Porsche (Carrera)

text:
               14.5.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 145/35

         Beroep ingesteld op 22 maart 2011 — Hesse/BHIM — Porsche (Carrera)
   (Zaak T-173/11)
   2011/C 145/59
   Taal van het verzoekschrift: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Kurt Hesse (Nürnberg, Duitsland) (vertegenwoordiger: M. Krogmann, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG (Stuttgart, Duitsland)

      Conclusies

               —

               de beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 11 januari 2011 in zaak R 306/2010-4 vernietigen en de oppositie tegen gemeenschapsmerkaanvraag nr. 5 723 432 van 16 februari 2007 afwijzen;

               —

               subsidiair,

                           a)

                           de bestreden beslissing vernietigen, voor zover daarbij wordt bevestigd dat het om soortgelijke waren gaat dan wel dat de door het aangevraagde merk aangeduide waren of daarop betrekking hebbende diensten ongerechtvaardigd voordeel trekken uit het onderscheidend vermogen of de reputatie van de door het oppositiemerk aangeduide waren, aangezien de waren zijn ontwikkeld als toebehoren voor auto's die evengoed in personenvoertuigen als daarbuiten kunnen worden gebruikt en van verschillende markten afkomstig zijn;

                           b)

                           de bestreden beslissing vernietigen, voor zover daarbij wordt bevestigd dat het om soortgelijke waren gaat dan wel dat de door het aangevraagde merk aangeduide waren of met deze waren verband houdende diensten ongerechtvaardigd voordeel trekken uit het onderscheidend vermogen of de reputatie van de door het oppositiemerk aangeduide waren, aangezien de waren naar hun aard (elektronische apparaten respectievelijk personenvoertuigen), hun bestemming (ontspanning, beluisteren van muziek, verkeersinformatie) of hun gebruik geen relevante gelijkenissen vertonen en niet als complementair kunnen worden aangemerkt (in de zin dat uit de betrokken waren een dermate samenhang zou blijken dat de waren van het aangevraagde merk voor het gebruik van de waren van het oppositiemerk onontbeerlijk of van groot belang zouden zijn), en de waren volledig onafhankelijk van elkaar worden gebruikt;

                           c)

                           de bestreden beslissing vernietigen, voor zover daarbij wordt bevestigd dat het om soortgelijke waren gaat dan wel dat sprake is van een ongerechtvaardigd voordeel dat uit het onderscheidend vermogen of de reputatie [van de oudere merken] wordt getrokken, met betrekking tot elektrische of elektronische toestellen en apparaten en daaruit samengestelde uitrustingen (bijvoorbeeld navigatietoestellen) van klasse 9 of met deze waren verband houdende diensten, die inzonderheid inzake het achteraf uitrusten van voertuigen van om het even welk type constructie en herkomst op dezelfde wijze kunnen worden gebruikt en van verschillende markten afkomstig zijn;

               —

               het Bureau verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoeker.

      Betrokken gemeenschapsmerk: het woordmerk „Carrera” voor waren van klasse 9

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG.

      Oppositiemerk of -teken: nationale en gemeenschapswoordmerken „CARRERA” voor waren van klasse 12

      Beslissing van de oppositieafdeling: afwijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: toewijzing van het beroep en afwijzing van de gemeenschapsmerkaanvraag

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, en artikel 8, lid 5, van verordening nr. 207/2009 (1), aangezien tussen de conflicterende merken geen gevaar voor verwarring bestaat en geen ongerechtvaardigd voordeel uit het onderscheidend vermogen van het oppositiemerk wordt getrokken.

      (1)  Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 78, blz. 1).


title: Zaak T-25/10: Beroep ingesteld op 27 januari 2010 — BASF Specialty Chemicals en BASF Lampertheim/Commissie

text:
               17.4.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 100/44

         Beroep ingesteld op 27 januari 2010 — BASF Specialty Chemicals en BASF Lampertheim/Commissie
   (Zaak T-25/10)
   2010/C 100/68
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partijen: BASF Specialty Chemicals Holding GmbH (Bazel, Zwitserland), BASF Lampertheim GmbH (Lampertheim, Duitsland) (vertegenwoordigers: F. Montag en T. Wilson, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               artikel 1, leden 1, sub q, en 2, sub q, artikel 1, leden 1, sub r, en 2, sub r, en artikel 2, punten 15 en 36, van beschikking C(2009) 8682 def. van 11 november 2009 (zaak COMP/38589 — Warmtestabilisatoren) nietig verklaren, voor zover deze bepalingen betrekking hebben op respectievelijk BASF Specialty Chemicals Holding GmbH, BASF Lampertheim GmbH en beide verzoeksters;

               —

               subsidiair, de bij artikel 2, punten 15 en 36, van de beschikking aan verzoeksters opgelegde geldboete passend verlagen;

               —

               verwerende partij verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoeksters komen op tegen beschikking C(2009) 8682 def. van de Commissie van 11 november 2009 (zaak COMP/38589 — warmtestabilisatoren). Bij de bestreden beschikking worden aan verzoeksters en andere ondernemingen geldboeten opgelegd wegens schending van artikel 81 EG en — sinds 1 januari 1994 — van artikel 53 EER-Overeenkomst. Verzoeksters hebben volgens de Commissie deelgenomen aan een aantal overeenkomsten en onderling afgestemde feitelijke gedragingen op het gebied van tinstabilisatoren en ESBO [geëpoxideerde sojaolie]/esters in de EER, die betrekking hadden op de vaststelling van prijzen, de verdeling van de markt en de toewijzing van leverquota, de verdeling en toewijzing van klanten en de uitwisseling van economisch gevoelige informatie, met name over klanten, productie- en leverhoeveelheden.
   Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoeksters drie middelen aan.
   In de eerste plaats stellen zij dat artikel 25 van verordening (EG) nr. 1/2003 (1) is geschonden omdat de bevoegdheid van verweerster om verzoeksters geldboeten op te leggen verjaard was. Anders dan de Commissie stelt, is artikel 25, lid 6, van verordening nr. 1/2003, inzake de schorsing van de verjaring, niet op verzoeksters van toepassing.
   Als tweede middel voeren verzoeksters aan dat de bestreden beschikking in strijd is met artikel 101, lid 1, VWEU, gelezen in samenhang met artikel 23, lid 2, van verordening nr. 1/2003, aangezien de inbreuken voor een groot deel niet kunnen worden toegerekend aan BASF Specialty Chemicals Holding GmbH en haar dus in zoverre geen geldboete kan worden opgelegd. Hierdoor heeft de Commissie bij de vaststelling van de geldboete voor BASF Lampertheim GmbH artikel 23, lid 2, van verordening nr. 1/2003 geschonden, aangezien zij bij de berekening van het plafond van 10 % voor de periode dat BASF Specialty Chemicals Holding GmbH niet aansprakelijk was, slechts de totale omzet van BASF Lampertheim GmbH in aanmerking had mogen nemen.
   Ten slotte voeren verzoeksters als derde middel aan dat artikel 23, leden 2 en 3, van verordening nr. 1/2003, gelezen in samenhang met de richtsnoeren voor de berekening van geldboeten (2), is geschonden, omdat de Commissie de geldboeten van verzoeksters onvoldoende heeft verlaagd. Volgens verzoeksters had de Commissie meer rekening moeten houden met de onredelijk lange duur van de procedure en de medewerking van verzoeksters in het kader van de clementieregeling. (3) Bovendien had de actieve medewerking van verzoeksters buiten het kader van de clementieregeling in aanmerking moeten worden genomen bij de verlaging van de geldboete.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (PB L 1, blz. 1).

      (2)  Richtsnoeren voor de berekening van geldboeten die uit hoofde van artikel 23, lid 2, sub a, van verordening (EG) nr. 1/2003 worden opgelegd (PB 2006 C 210, blz. 2).

      (3)  Mededeling van de Commissie betreffende immuniteit tegen geldboeten en vermindering van geldboeten in kartelzaken (PB 2002 C 45, blz. 3).


title: Zaak C-301/03: Beroep, op 2 juli 2003 ingesteld door Italiaanse Republiek tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
20.9.2003             NL                            Publicatieblad van de Europese Unie                                       C 226/7
Beroep, op 2 juli 2003 ingesteld door Italiaanse Republiek              B. Schending van artikel 30 van verordening (EG) nr. 1260/99
   tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
                                                                        Volgens verzoekster wordt in de algemene verordening zonder
                         (Zaak C-301/03)                                mogelijkheid van afwijking bepaald vanaf wanneer de kosten
                                                                        voor het programmacomplement in aanmerking kunnen
                         (2003/C 226/10)                                worden genomen. De bindende bepaling van deze verordening
                                                                        voorziet in de normale terugwerkende kracht van de bijdrage
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op           van de fondsen (datum waarop de Commissie de bijstands-
2 juli 2003 beroep tegen Commissie van de Europese                      aanvraag ontvangt), tenzij in geval van wijzigingen van de
Gemeenschappen ingesteld door Italiaanse Republiek, vertegen-           inhoud van het besluit betreffende de bijdrage van de fondsen.
woordigd door I. M. Braguglia, advocaat, als gemachtigde, bij-
gestaan door G. Aiello, avvocato dello Stato.                           De Commissie heeft evenwel bepaald dat in geval van wijzigin-
                                                                        gen van het programmacomplement de datum vanaf wanneer
                                                                        de kosten in aanmerking worden genomen, wordt vastgesteld
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                        door het toezichtcomité en niet kan voorafgaan aan de datum
                                                                        van goedkeuring van de voorgestelde wijziging door dat
                                                                        comité. In het gewijzigde programmacomplement moet
—     nietig te verklaren handeling CDRR-03-0013-00-it
                                                                        worden gespecificeerd vanaf wanneer de uit de wijziging van
      (doc. 4) van de Commissie, die in de hieronder genoemde
                                                                        het document voortvloeiende nieuwe kosten in aanmerking
      nota's van de Commissie wordt aangeduid als de hande-
                                                                        kunnen worden genomen.
      ling die „aan de lidstaten officieel is meegedeeld naar aan-
      leiding van de vergadering van het Comité voor de
                                                                        Indien de stelling van de Commissie moet worden gevolgd, zal
      ontwikkeling en de omschakeling van 23 april 2003”
                                                                        artikel 30, lid 2, van de algemene verordening elke inhoud
      (nota nr. 107135 van 2 juni 2003), nota nr. 106387
                                                                        verliezen omdat elk programmacomplement dat uitvoering
      van 14 mei 2003 (doc. 6), die op 15 mei 2003 is ontvan-
                                                                        geeft aan de bij besluit van de Commissie goedgekeurde
      gen, waarbij de Europese Commissie, directoraat-generaal
                                                                        bijstand, de datum vanaf wanneer de kosten in aanmerking
      Regionaal beleid — Bijstandsverlening in Griekenland,
                                                                        kunnen worden genomen, zal verschuiven en de kosten dus
      Frankrijk en Italië, heeft meegedeeld vanaf welke datum
                                                                        nooit meer in aanmerking zullen kunnen worden genomen
      de kosten voor de wijzigingen van de complementen van
                                                                        vanaf het in die bepaling vastgestelde tijdstip.
      het operationele programma voor de regio Sardinië 2000-
      2006 in aanmerking kunnen worden genomen, nota
      nr. 107051 van 28 mei 2003 (doc. 7), die op 2 juni                C. De Commissie betoogt dat de bestreden handelingen ook
      2003 is ontvangen, waarbij de Europese Commissie, direc-          onwettig zijn wegens het ontbreken van rechtsgrondslag en
      toraat-generaal Regionaal beleid — Bijstandsverlening in          wegens bevoegdheidsoverschrijding in de vorm van misbruik
      Griekenland, Frankrijk en Italië, heeft meegedeeld vanaf          van procedure, ontbreken van bevoegdheid en schending van
      welke datum de kosten voor de wijzigingen van de                  het reglement van orde van de Commissie.
      complementen van het operationele programma voor de
      regio Sicilië 2000-2006 in aanmerking kunnen worden
      genomen, nota nr. 107135 van 2 juni 2003 (doc. 8),
      die in 2003 (1) is ontvangen, waarbij de Europese                 (1) waarschijnlijk op 30 juni 2003.
      Commissie, directoraat-generaal Regionaal beleid —                (2) PB L 161 van 26.6.1999, blz. 1.
      Bijstandsverlening in Griekenland, Frankrijk en Italië,
      heeft meegedeeld vanaf welke datum de kosten voor de
      wijzigingen van de complementen van het enkelvoudig
      programmeringsdocument Lazio 2000-2006 in aanmer-
      king kunnen worden genomen, alsmede alle daaraan ten
      grondslag liggende en daarmee verknochte handelingen;
                                                                        Beroep, op 16 juli 2003 ingesteld door Commissie van de
                                                                        Europese Gemeenschappen tegen Verenigd Koninkrijk
—     verweerster te verwijzen in de kosten van het geding.                        van Groot-Brittannië en Noord-Ierland
                                                                                (Zaak C-305/03)
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                                (2003/C 226/11)
A. Schending van de artikelen 15 en 34 van verordening (EG)
    nr. 1260/99 (2)                                                     Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op
                                                                        16 juli 2003 beroep tegen Verenigd Koninkrijk van Groot-
                                                                        Brittannië en Noord-Ierland ingesteld door Commissie van de
Met de bestreden handelingen is de Commissie actief tussenge-           Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door R. Lyal als
komen in de wijziging van de programmacomplementen, dus                 gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
in het concrete beheer van de programma's, met overschrijding
van de bevoegdheden die zij op grond van bovengenoemde                  Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
verordening bezit. Zij was daartoe dus niet bevoegd en
heeft daarmee inbreuk gemaakt op de bevoegdheidssfeer van               1)   vast te stellen dat het Verenigd Koninkrijk, door een
anderen.                                                                     verlaagd BTW-tarief toe te passen op de commissie die


title: Zaak F-112/13: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 29 april 2015 — Dimitriou/ENISA

text:
               15.6.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 198/51

         Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 29 april 2015 — Dimitriou/ENISA
   (Zaak F-112/13) (1)

   (2015/C 198/70)
   Procestaal: Grieks
   De president van de Eerste kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 85 van 22.3.2014, blz. 26.


title: Zaak C-160/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Varas Cíveis de Lisboa (5 a Vara Cível) (Portugal) op 4 april 2014 — João Filipe Ferreira da Silva e Brito e.a./Portugese Staat

text:
               10.6.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 175/30

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Varas Cíveis de Lisboa (5a Vara Cível) (Portugal) op 4 april 2014 — João Filipe Ferreira da Silva e Brito e.a./Portugese Staat
   (Zaak C-160/14)
   2014/C 175/37
   Procestaal: Portugees

      Verwijzende rechter

   Varas Cíveis de Lisboa

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: João Filipe Ferreira da Silva e Brito e.a.

      Verwerende partij: Portugese Staat

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet richtlijn 2001/23/EG (1) van de Raad van 12 maart 2001 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen van ondernemingen of vestigingen, meer bepaald artikel 1, lid 1, ervan, aldus worden uitgelegd dat het begrip „overgang van een vestiging” ook betrekking heeft op het geval waarin een onderneming die actief is op de markt voor chartervluchten wordt ontbonden bij een besluit van haar hoofdaandeelhouder, die zelf een luchtvaartmaatschappij is, en de moedermaatschappij in het kader van de vereffening:

                           i)

                           in de plaats treedt van de ontbonden vennootschap bij de uitvoering van overeenkomsten betreffende de huur van vliegtuigen en van lopende charterovereenkomsten met touroperators;

                           ii)

                           de activiteiten uitoefent die voordien door de ontbonden vennootschap werden verricht;

                           iii)

                           sommige werknemers die tot dat ogenblik bij de ontbonden vennootschap in dienst waren weer in dienst neemt en hen dezelfde taken laat uitoefenen;

                           iv)

                           kleine uitrusting overneemt van de ontbonden vennootschap?

               2)

               Moet artikel 267 (voorheen artikel 234) VWEU aldus worden uitgelegd dat het Supremo Tribunal de Justiça, gelet op de in de vorige vraag beschreven omstandigheden en op het feit dat de lagere nationale rechtbanken die de zaak hebben beoordeeld, tegenstrijdige beslissingen hebben genomen, verplicht was om het Hof van Justitie van de Europese Unie te verzoeken om een prejudiciële beslissing over de juiste uitlegging van het begrip „overgang van een vestiging” in de zin van artikel 1, lid 1, van richtlijn 2001/23/EG?

               3)

               Verzetten het gemeenschapsrecht en meer bepaald de door het Hof in het arrest Köbler (2) geformuleerde beginselen betreffende de aansprakelijkheid van de staat voor de schade die particulieren lijden ten gevolge van een schending van het gemeenschapsrecht door een in laatste aanleg oordelende nationale rechterlijke instantie, zich tegen de toepassing van een nationale regel die bepaalt dat slechts een vordering tot schadevergoeding tegen de staat kan worden ingesteld indien de beslissing die de schade heeft veroorzaakt, is vernietigd?

      (1)  PB L 82, blz. 16.

      (2)  C-224/01, EU:C:2003:513.


title: Zaak C-551/13: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 18 december 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione Tributaria Provinciale di Cagliari — Italië) — Società Edilizia Turistica Alberghiera Residenziale (SETAR)/Comune di Quartu S. Elena (Prejudiciële verwijzing — Richtlijn 2008/98/EG — Artikel 15 — Beheer van afvalstoffen — Mogelijkheid voor de producent van afvalstoffen om deze zelf te verwerken — Nationale omzettingswet die is vastgesteld, maar nog niet in werking is getreden — Verstrijken van de omzettingstermijn — Rechtstreekse werking)

text:
               23.2.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 65/12

         Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 18 december 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione Tributaria Provinciale di Cagliari — Italië) — Società Edilizia Turistica Alberghiera Residenziale (SETAR)/Comune di Quartu S. Elena
   (Zaak C-551/13) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Richtlijn 2008/98/EG - Artikel 15 - Beheer van afvalstoffen - Mogelijkheid voor de producent van afvalstoffen om deze zelf te verwerken - Nationale omzettingswet die is vastgesteld, maar nog niet in werking is getreden - Verstrijken van de omzettingstermijn - Rechtstreekse werking))
   (2015/C 065/17)
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Commissione Tributaria Provinciale di Cagliari

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Società Edilizi Turistica Alberghiera Residenziale (SETAR)

      Verwerende partij: Comune di Quartu S. Elena

      Dictum

   Het Unierecht en richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 betreffende afvalstoffen en tot intrekking van een aantal richtlijnen moeten aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale wettelijke regeling zoals die in het hoofdgeding, waarbij een bepaling van die richtlijn in nationaal recht wordt omgezet, maar waarvan de inwerkingtreding afhankelijk wordt gesteld van de vaststelling van een latere nationale handeling, indien deze inwerkingtreding plaatsvindt na het verstrijken van de in die richtlijn gestelde omzettingstermijn.
   Artikel 15, lid 1, van richtlijn 2008/98, gelezen in samenhang met de artikelen 4 en 13 ervan, moet aldus worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan een nationale wettelijke regeling die niet voorziet in de mogelijkheid voor een afvalproducent om zijn afvalstoffen zelf te verwijderen teneinde te worden vrijgesteld van betaling van een gemeentelijke heffing op afvalverwijdering, voor zover deze heffing in overeenstemming is met de vereisten van het evenredigheidsbeginsel.

      (1)  PB C 377 van 21.12.2013.


title: Zaak T-109/17: Beroep ingesteld op 21 februari 2017 — FCA US/EUIPO — Busbridge (VIPER)

text:
               18.4.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 121/42

         Beroep ingesteld op 21 februari 2017 — FCA US/EUIPO — Busbridge (VIPER)
   (Zaak T-109/17)
   (2017/C 121/62)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: FCA US LLC (City of Auburn Hills, Michigan, Verenigde Staten) (vertegenwoordiger: C. Morcom, QC)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Robert Dennis Busbridge (Hookwood, Verenigd Koninkrijk)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Houder van het betrokken merk: verzoekende partij

      Betrokken merk: Uniewoordmerk „VIPER” — Uniemerk nr. 3 871 101

      Procedure voor het EUIPO: nietigheidsprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 1 oktober 2016 in zaak R 554/2016-1

      Conclusies

               —

               vernietiging van de beslissingen van de nietigheidsafdeling en van de eerste kamer van beroep en terugverwijzing van de vordering van R. Busbridge naar de nietigheidsafdeling voor verdere afdoening;

               —

               verwijzing van de tegenpartij in de kosten.

      Aangevoerde middelen

               —

               De kamer van beroep heeft ten onrechte geoordeeld dat R. Busbridge het gebruik had bewezen voor de waren die onder de inschrijving in het Verenigd Koninkrijk vallen (namelijk „sportwagens”).

               —

               De door R. Busbridge overgelegde bewijzen zijn totaal ontoereikend tot staving van een „normaal” gebruik zoals vereist door artikel 57, leden 2 en 3, van verordening nr. 207/2009.


title: Zaken C-376/05 en C-377/05: Verzoeken van het Bundesgerichtshof (Duitsland) van  26 juli 2005  om een prejudiciële beslissing in de gedingen tussen A. Brünsteiner GmbH en Bayerische Motorenwerke AG (C-376/05) en tussen Autohaus Hilgert GmbH en Bayerische Motorenwerke AG (C-377/05)

text:
               14.1.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 10/8

         Verzoeken van het Bundesgerichtshof (Duitsland) van 26 juli 2005 om een prejudiciële beslissing in de gedingen tussen A. Brünsteiner GmbH en Bayerische Motorenwerke AG (C-376/05) en tussen Autohaus Hilgert GmbH en Bayerische Motorenwerke AG (C-377/05)
   (Zaken C-376/05 en C-377/05)
   (2006/C 10/18)
   Procestaal: Duits
   Het Bundesgerichtshof (Duitsland) heeft bij beschikkingen van 26 juli 2005, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 12 oktober 2005, in de gedingen tussen A. Brünsteiner GmbH en Bayerische Motorenwerke AG (C-376/05) en tussen Autohaus Hilgert GmbH en Bayerische Motorenwerke AG (C-377/05), het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:

               1.

               Moet artikel 5, lid 3, eerste zin, eerste streepje, van verordening (EG) nr. 1475/95 (1) van de Commissie van 28 juni 1995 betreffende de toepassing van artikel 85, lid 3, van het Verdrag op groepen afzet- en klantenserviceovereenkomsten inzake motorvoertuigen [hierna: „verordening (EG) nr. 1475/95”] aldus worden uitgelegd dat de noodzaak van een reorganisatie van het volledige distributienet of van een wezenlijk deel daarvan, en het hiervan afhankelijke recht van de leverancier om overeenkomsten met dealers van zijn distributienet met inachtneming van een opzegtermijn van één jaar te ontbinden, ook kunnen voortvloeien uit het feit dat met de inwerkingtreding van verordening (EG) nr. 1400/2002 (2) van de Commissie van 31 juli 2002 betreffende de toepassing van artikel 81, lid 3, van het Verdrag op groepen verticale overeenkomsten en onderling afgestemde feitelijke gedragingen in de motorvoertuigensector [hierna: „verordening (EG) nr. 1400/2002”] ingrijpende wijzigingen van het door de leverancier en zijn dealers tot dan toe gehanteerde, op verordening (EG) nr. 1475/95 afgestemde en door deze verordening vrijgestelde distributiestelsel noodzakelijk werden?

               2.

               Indien het antwoord op deze vraag ontkennend luidt:

                           Moet artikel 4 van verordening (EG) nr. 1400/2002 aldus worden uitgelegd dat de in een dealerovereenkomst neergelegde mededingingsbeperkende regelingen, die volgens deze verordening op zich genomen hardekernbeperkingen („zwarte clausules”) zijn, bij wijze van uitzondering niet bij het verstrijken van de overgangstermijn van één jaar van artikel 10 van deze verordening op 30 september 2003 ertoe hebben geleid dat de vrijstelling voor alle mededingingsbeperkende regelingen in de overeenkomst van het verbod van artikel 81, lid 1, EG is vervallen, wanneer deze overeenkomst is gesloten onder het regime van verordening (EG) nr. 1475/95, zij op de voorschriften van deze verordening is afgestemd en door deze verordening is vrijgesteld?

                           Is dit hoe dan ook het geval wanneer de uit het gemeenschapsrecht voortvloeiende nietigheid van alle mededingingsbeperkende bepalingen van een overeenkomst naar nationaal recht de algehele nietigheid van de dealerovereenkomst met zich brengt?

      (1)  PB L 145, blz. 25.

      (2)  PB L 203, blz. 30.


title: Zaak T-115/15: Beroep ingesteld op 5 maart 2015 — Deza/ECHA

text:
               1.6.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 178/14

         Beroep ingesteld op 5 maart 2015 — Deza/ECHA
   (Zaak T-115/15)
   (2015/C 178/16)
   Procestaal: Tsjechisch

      Partijen

      Verzoekende partij: Deza, a.s. (Valašské Meziříčí, Tsjechië) (vertegenwoordiger: P. Dejl, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA)

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van besluit ED/108/2014 van 12 december 2014 van de uitvoerend directeur van het Europees Agentschap voor chemische stoffen, strekkend tot actualisering en aanvulling van de bestaande vermelding voor de stof DEHP in de lijst van stoffen die in aanmerking komen om uiteindelijk te worden opgenomen in bijlage XIV bij verordening (EG) nr. 1907/2006 (1);

               —

               verwijzing van verweerder in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster vier middelen aan.

               1.

               Eerste middel, inhoudend dat het bestreden besluit in strijd is met het ultra-vires-verbod
               Verzoekster voert aan dat het bestreden besluit in strijd is met het ultra-vires-verbod doordat (i) verweerder op grond van verordening nr. 1907/2006 niet bevoegd was om bij dat besluit de lijst te actualiseren van stoffen die in aanmerking komen om uiteindelijk te worden opgenomen in bijlage XIV als bedoeld in artikel 59, lid 1, van die verordening, (ii) verweerder de vaststelling van het bestreden besluit heeft doen voorafgaan door een procedure die in strijd was met artikel 59 van verordening nr. 1907/2006, en (iii) het bestreden besluit en de aan de vaststelling daarvan voorafgaande procedure van verweerder de procedure omzeilen waarin met het oog op de vaststelling van besluiten is voorzien door de Raad van de Europese Unie en het Europees Parlement.

               2.

               Tweede middel, inhoudend dat het bestreden besluit in strijd is met het rechtszekerheidsbeginsel
               Verzoekster voert aan dat het bestreden besluit in strijd is met het rechtszekerheidsbeginsel doordat (i) bij dit besluit bis(2-ethylhexyl)ftalaat (DEHP) is geïdentificeerd als hormoonontregelende stof, terwijl het Unierecht geen definitie bevat van een dergelijke stof noch criteria voor de identificatie ervan, en die definitie of die criteria worden opgesteld door de Europese Commissie op basis van verordeningen en besluiten van de Raad en het Parlement, en (ii) dat besluit is genomen toen de autorisatieprocedure voor de overeenkomstig artikel 57, onder c), van verordening nr. 1907/2006 als giftige stof voor de voortplanting geïdentificeerde stof DEHP nog gaande was, zij het dat deze zich in een vergevorderd stadium bevond.

               3.

               Derde middel, inhoudend dat het bestreden besluit niet is gebaseerd op overtuigende en objectieve wetenschappelijke bevindingen
               Verzoekster voert aan dat het bestreden besluit onwettig is doordat het niet is gebaseerd op overtuigende en objectieve wetenschappelijke bevindingen waaruit blijkt dat DEHP voldoet aan alle criteria van artikel 57, onder f), van verordening nr. 1907/2006.

               4.

               Vierde middel, ontleend aan schending van verzoeksters rechten en de beginselen zoals neergelegd in het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden en het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie
               Verzoekster brengt naar voren dat het bestreden besluit en de aan de vaststelling daarvan voorafgaande procedure van verweerder inbreuk maken op haar rechten en de beginselen zoals neergelegd in het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden en het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, in het bijzonder het rechtszekerheidsbeginsel, het recht op een eerlijk proces en het recht op het ongestoorde genot van eigendom.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (REACH), tot oprichting van een Europees Agentschap voor chemische stoffen, houdende wijziging van richtlijn 1999/45/EG en houdende intrekking van verordening (EEG) nr. 793/93 van de Raad en verordening (EG) nr. 1488/94 van de Commissie alsmede richtlijn 76/769/EEG van de Raad en de richtlijnen 91/155/EEG, 93/67/EEG, 93/105/EG en 2000/21/EG van de Commissie (PB L 396, blz. 1).


title: Zaak C-18/00: Verzoek van het Tribunale di Asti — Ufficio del Giudice per le Indagini Preliminari — van 17 december 1999 om een prejudiciële beslissing in de aldaar dienende strafzaak tegen M. Perino

text:
C 79/18                 NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      18.3.2000
Volgens de Commissie kan niet worden volgehouden, dat                        — of moeten deze kosten als algemene kosten kunnen
plantaardige vetten de aard van het product dermate wijzigen                      worden afgetrokken?
dat de benaming „chocolade” verwarring omtrent de wezenlijke
eigenschappen van het product kan doen ontstaan.                        (1) Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977
                                                                            betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lidstaten
Een verplichting om de benaming van het product (in ongun-                  inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting
stige zin) te wijzigen, mag niet worden opgelegd omdat zij de               over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB 1977, L 145,
herkenning van het product binnen een categorie waartoe het                 blz. 1).
mag worden gerekend, ernstig schaadt. Het is derhalve een
maatregel die niet in verhouding staat tot de daarmee nage-
streefde bescherming van de consument.
(1) Richtlijn van de Raad van 24 juli 1973, PB L 228 van 16.8.1973,     Verzoek van het Tribunale di Asti — Ufficio del Giudice
    blz. 23.                                                            per le Indagini Preliminari — van 17 december 1999 om
                                                                        een prejudiciële beslissing in de aldaar dienende strafzaak
                                                                                tegen M. Perino
                                                                                (Zaak C-18/00)
Verzoek van het tribunal administratif de Lille (4de                                               (2000/C 79/34)
kamer) van 6 januari 2000 om een prejudiciële beslissing
in het geding tussen Société Cibo Participations en Direc-              Het Tribunale di Asti — Ufficio del Giudice per le Indagini
       teur régional des impôts du Nord-Pas-de-Calais                   Preliminari — heeft bij beschikking van 17 december 1999,
                                                                        ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 20 januari
                          (Zaak C-16/00)                                2000, in de aldaar dienende strafzaak tegen M. Perino, het Hof
                                                                        van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om
                           (2000/C 79/33)                               een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
Het tribunal administratif de Lille (4de kamer) heeft bij vonnis        Staat richtlijn 91/156/EEG (1) van de Raad van 18 maart 1991
van 6 januari 2000, ingekomen ter griffie van het Hof van               de opslag van afvalstoffen toe, niet alleen om een van de in de
Justitie op 19 januari 2000, in het geding tussen Société               punten R1 tot en met R12 van bijlage IIB genoemde handelin-
Cibo Participations en Directeur régional des impôts du                 gen te kunnen toepassen, maar ook om tot een andere
Nors-Pas-de-Calais, het Hof van Justitie van de Europese                autonome fase van opslag van dezelfde afvalstoffen te kunnen
Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over             overgaan, of verplicht de richtlijn de persoon die de opslag van
de navolgende vragen:                                                   afvalstoffen uitvoert, deze uitsluitend over te dragen aan
                                                                        een persoon die de handelingen voor de nuttige toepassing
1. Welk criterium moet worden gehanteerd voor de definitie              ervan verricht.
     van inmenging? Kan het met name worden afgeleid uit het
     feit dat er sprake is van diensten tegen beloning, of uit het      (1) Richtlijn 91/156/EEG van de Raad van 18 maart 1991 tot
     sturen van een concern door een holding, of uit feitelijk              wijziging van richtlijn 75/442/EEG betreffende afvalstoffen, PB
     beheer waarbij elke zelfstandigheid van de dochtermaat-                L 78 van 26.3.1991, blz. 32.
     schappij wordt uitgesloten, of uit enig ander element?
2. Blijft de inning van dividenden bij inmenging buiten de
     werkingssfeer van de belasting over de toegevoegde waarde
     om een andere reden dan de economische activiteit,
     doordat zij niet de tegenprestatie is van een handeling            Verzoek van de Court of Session, Scotland, van 11 januari
     bestaande uit de levering van goederen of het verrichten           2000 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen
     van diensten,                                                      Booker Aquaculture Limited, handeldrijvend onder de
                                                                          naam Marine Harvest McConnell, en Scottish Ministers
     — of, valt de inning van dividenden, gelet op het feit dat
          kosten worden gemaakt voor de verwerving van                                            (Zaak C-20/00)
          aandelen met het rechtstreekse doel aan de economi-
          sche activiteiten deel te nemen, binnen de werkings-                                     (2000/C 79/35)
          sfeer van de belasting over de toegevoegde waarde en
          is zij in dit geval vrijgesteld krachtens artikel 13 B,       De Court of Session, Scotland, heeft bij beschikking van
          sub d, van de Zesde richtlijn (1)?                            11 januari 2000, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie
                                                                        op 24 januari 2000, in het geding tussen Booker Aquaculture
3. Indien de inning van dividenden buiten de werkingssfeer              Limited, handeldrijvend onder de naam Marine Harvest
     van de belasting over de toegevoegde waarde blijft, wat            McConnell, en Scottish Ministers, het Hof van Justitie van de
     zijn dan de gevolgen voor het recht op aftrek:                     Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
                                                                        beslissing over de navolgende vragen:
     — is elk recht op aftrek van de belasting betreffende de
          kosten voor verwerving van aandelen uitgesloten,              1. Indien een lidstaat ter uitvoering van een verplichting
          zodra zij niet bijdragen tot een belastbare handeling,             krachtens richtlijn 93/53/CEE (1) om controlemaatregelen


title: Zaak T-360/15: Arrest van het Gerecht van 8 september 2016 — Dr Vita/EUIPO (69) [„Uniemerk — Aanvraag voor Uniebeeldmerk 69 — Absolute weigeringsgrond — Beschrijvend karakter — Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EG) nr. 207/2009”]

text:
               17.10.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 383/14

         Arrest van het Gerecht van 8 september 2016 — Dr Vita/EUIPO (69)
   (Zaak T-360/15) (1)

   ([„Uniemerk - Aanvraag voor Uniebeeldmerk 69 - Absolute weigeringsgrond - Beschrijvend karakter - Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EG) nr. 207/2009”])
   (2016/C 383/19)
   Procestaal: Pools

      Partijen

      Verzoekende partij: Dr Vita sp. z o.o. (Olsztyn, Polen) (vertegenwoordiger: D. Rzążewska, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: D. Walicka, gemachtigde)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 1 april 2015 (zaak R 2513/2014-5) inzake een aanvraag tot inschrijving van het beeldteken 69 als Uniemerk

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Dr Vita sp. z o.o. wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 279 van 24.8.2015.


title: Zaak T-627/13: Arrest van het Gerecht van 2 oktober 2015 — The Tea Board/BHIM — Delta Lingerie (Darjeeling) [„Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Beeldmerk Darjeeling — Ouder collectief gemeenschapswoordmerk en ouder collectief gemeenschapsbeeldmerk DARJEELING — Relatieve weigeringsgronden — Artikel 8, lid 1, onder b), en lid 5, van verordening (EG) nr. 207/2009”]

text:
               23.11.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 389/40

         Arrest van het Gerecht van 2 oktober 2015 — The Tea Board/BHIM — Delta Lingerie (Darjeeling)
   (Zaak T-627/13) (1)

   ([„Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Beeldmerk Darjeeling - Ouder collectief gemeenschapswoordmerk en ouder collectief gemeenschapsbeeldmerk DARJEELING - Relatieve weigeringsgronden - Artikel 8, lid 1, onder b), en lid 5, van verordening (EG) nr. 207/2009”])
   (2015/C 389/42)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: The Tea Board (Calcutta, India) (vertegenwoordigers: A. Nordemann en M. Maier, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: S. Palmero Cabezas, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: Delta Lingerie (Cachan, Frankrijk) (vertegenwoordigers: G. Marchais en P. Martini-Berthon, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 11 september 2013 (zaak R 1387/2012-2) inzake een oppositieprocedure tussen The Tea Board en Delta Lingerie

      Dictum

               1)

               De beslissing van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) van 11 september 2013 (zaak R 1387/2012-2) wordt vernietigd met betrekking tot de door het aangevraagde merk aangeduide waren van klasse 25 in de zin van de Overeenkomst van Nice van 15 juni 1957 betreffende de internationale classificatie van de waren en diensten ten behoeve van de inschrijving van merken, zoals herzien en gewijzigd, en „detailhandel in damesonderkleding en dameslingerie, parfums, reukwater en cosmetische middelen, huishoud- en badlinnen” van klasse 35 in de zin van die Overeenkomst.

               2)

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               3)

               Elke partij zal haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 45 van 15.2.2014.


title: Zaak C-419/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Hongarije) op 8 september 2014 — WebMindLicences Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Adó- és Vám Főigazgatóság

text:
               8.12.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 439/17

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Hongarije) op 8 september 2014 — WebMindLicences Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Adó- és Vám Főigazgatóság
   (Zaak C-419/14)
   (2014/C 439/25)
   Procestaal: Hongaars

      Verwijzende rechter

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: WebMindLicences Kft.

      Verwerende partij: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Adó- és Vám Főigazgatóság

      Prejudiciële vragen

               1)

               Is het voor de uitlegging relevant dat, in de omstandigheden van het hoofdgeding, de bestuurder en volledige eigenaar van de licentieverlenende handelsonderneming de natuurlijke persoon is die de bij de licentieovereenkomst overgedragen knowhow heeft ontwikkeld, wanneer de artikelen 2, lid 1, sub c, 24, lid 1, en 43 van richtlijn 2006/112/EG (1) van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (hierna: „btw-richtlijn”) in het kader van identificatie van degene die de aan btw onderworpen dienst verricht, worden toegepast bij de beoordeling of de verrichting een fictief karakter heeft, geen economische en commerciële inhoud heeft en uitsluitend op de verkrijging van een fiscaal voordeel is gericht?

               2)

               Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord: is het voor de toepassing van de artikelen 2, lid 1, sub c, 24, lid 1, en 43 van de btw-richtlijn en bij de beoordeling of er sprake is van een misbruikpraktijk relevant dat die natuurlijke persoon informeel invloed uitoefent of kan uitoefenen op de exploitatie en de beslissingen van de licentieverkrijgende handelsonderneming? Kan het voor die uitlegging relevant zijn dat degene die de knowhow heeft ontwikkeld, direct of indirect aan de vaststelling van ondernemingsbeslissingen in verband met op die knowhow gebaseerde dienstverlening deelneemt of kan deelnemen door professioneel advies te verlenen over de ontwikkeling en de exploitatie van de knowhow?

               3)

               Is het in de omstandigheden van het hoofgeding en gelet op hetgeen in de tweede vraag is uiteengezet, voor de identificatie van degene die de aan btw onderworpen dienst verricht, naast de analyse van de onderliggende contractuele verrichting, relevant dat de persoon die de knowhow heeft ontwikkeld, als natuurlijke persoon invloed, en meer bepaald beslissende invloed, uitoefent op of richtsnoeren geeft over de wijze waarop de op die knowhow gebaseerde dienst moet worden verricht?

               4)

               Indien de derde vraag bevestigend wordt beantwoord: welke omstandigheden moeten in aanmerking worden genomen, of meer bepaald op basis van welke criteria, kan bij de bepaling van de draagwijdte van die invloed en die richtsnoeren worden vastgesteld dat een beslissende invloed wordt uitgeoefend op de dienstverlening en dat de werkelijke economische inhoud van de onderliggende verrichting ten gunste van de licentieverlenende onderneming werd uitgevoerd?

               5)

               Is het in de omstandigheden van het hoofdgeding bij de beoordeling van de verkrijging van het fiscale voordeel voor de analyse van de verhoudingen tussen de marktdeelnemers en de personen die deelnemen aan de verrichting, relevant dat de belastingplichtingen die aan de in geding zijnde, op belastingontduiking gerichte contractuele verrichting hebben deelgenomen rechtspersonen zijn, wanneer de belastingdienst van een lidstaat het nemen van strategische en operationele exploitatiebeslissingen toerekent aan een natuurlijke persoon? Zo ja, moet dan rekening worden gehouden met de lidstaat waarin de natuurlijke persoon die beslissingen heeft genomen? Indien in omstandigheden als die van de onderhavige zaak kan worden vastgesteld dat de contractuele positie van de partijen niet doorslaggevend is, is het dan voor de uitlegging relevant dat onderaannemers belast zijn met het beheer van de technische instrumenten, het personeel en de financiële verrichtingen die noodzakelijk zijn voor het verrichten van de aan de orde zijnde internetdienst?

               6)

               Indien kan worden vastgesteld dat de bepalingen van de licentieovereenkomst geen werkelijke economische inhoud hebben, impliceren de herkwalificatie van de contractuele bepalingen en het herstel van de toestand die zou hebben bestaan indien het misbruik nooit zou hebben plaatsgehad, dan dat de belastingdienst van de lidstaat kan uitgaan van een andere lidstaat van dienstverrichting en bijgevolg een andere plaats van verschuldigdheid van de belasting, zelfs wanneer de licentieverkrijgende onderneming in de lidstaat van vestiging de verschuldigde belasting heeft voldaan overeenkomstig de in die lidstaat gestelde wettelijke voorwaarden?

               7)

               Moeten de artikelen 49 VWEU en 56 VWEU aldus worden uitgelegd dat indruist tegen die bepalingen, en misbruik van de vrijheid van vestiging en van de vrijheid van dienstverrichting kan vormen, een contractuele regeling zoals die in het hoofdgeding, volgens dewelke een in een lidstaat belastingplichtige onderneming middels een licentieovereenkomst knowhow voor het verrichten van diensten met volwassenencontent via een interactieve webgebaseerde communicatietechnologie alsook het gebruiksrecht ervan overdraagt naar een in een andere lidstaat belastingplichtige onderneming, in omstandigheden die worden gekenmerkt door het feit dat de btw-druk van de lidstaat waar de licentieverkrijgende onderneming is gevestigd, lager is voor de overgedragen dienst?

               8)

               Welk belang moet in omstandigheden als die van de onderhavige zaak, naast het fiscale voordeel dat beweerdelijk kan worden verkregen, worden gehecht aan commerciële overwegingen van de licentieverlenende onderneming? Is het in deze context met name voor de uitlegging van belang dat de bestuurder en volledige eigenaar van de licentieverlenende handelsonderneming de natuurlijke persoon is die de knowhow oorspronkelijk heeft ontwikkeld?

               9)

               Kan bij de beoordeling van het misbruik rekening worden gehouden met omstandigheden die vergelijkbaar zijn met die van het hoofdgeding, zoals de technische en infrastructurele gegevens in verband met de invoering en uitvoering van de dienst waarop de betrokken verrichting betrekking heeft, en de opleiding van het personeel waarover de licentieverlenende onderneming voor de betrokken dienstverlening beschikt, en zo ja, welk belang hebben die omstandigheden?

               10)

               Moeten de artikelen 2, lid 1, sub c, 24, lid 1, 43 en 273 van de btw-richtlijn, gelezen in samenhang met artikel 4, lid 3, VEU en artikel 325 VWEU, in casu aldus worden uitgelegd dat de belastingdienst van een lidstaat bij een dienstverrichting en met het oog op de identificatie van de dienstverrichter, teneinde daadwerkelijke naleving te verzekeren van de verplichting voor de Unielidstaten om het totale btw-bedrag daadwerkelijk en tijdig te innen en om derving van begrotingsinkomsten ingevolge belastingfraude en -ontduiking over de grenzen van de lidstaten heen te vermijden, met het oog op vaststelling van de feiten in de onderzoeksfase van de fiscale bestuurlijke procedure gerechtigd is om gegevens, informatie en bewijzen alsook registers met gegevens die de onderzoeksinstantie van de belastingdienst buiten medeweten van de belastingplichtige in het kader van een strafrechtelijke procedure heeft verkregen, te gebruiken en om haar oordeel over de fiscale gevolgen daarop te baseren? Moeten die artikelen voorts aldus worden uitgelegd dat de bestuursrechter die uitspraak doet over het beroep tegen het administratief besluit van de belastingdienst van de lidstaat, bevoegd is om die elementen als bewijzen te betrekken in de beoordeling van de rechtmatigheid van dat besluit?

               11)

               Moeten de artikelen 2, lid 1, sub c, 24, lid 1, 43 en 273 van de btw-richtlijn, gelezen in samenhang met artikel 4, lid 3, VEU en artikel 325 VWEU, in casu aldus worden uitgelegd dat, teneinde daadwerkelijke naleving te verzekeren van de verplichting voor de Unielidstaten om het totale btw-bedrag daadwerkelijk en tijdig te innen en met het oog op de uitvoering van de verplichting voor de lidstaten om te zorgen voor de naleving van de aan de belastingplichtige opgelegde verplichtingen, de beoordelingsmarge waarover de belastingdienst van de lidstaat bij het gebruik van de middelen beschikt de bevoegdheid omvat om aanvankelijk voor strafrechtelijke doeleinden verkregen bewijzen te gebruiken om belastingontduikende gedragingen te bestraffen, zelfs wanneer het eigen nationale recht niet toelaat dat buiten medeweten van de betrokkene informatie wordt verkregen in een bestuurlijke procedure die ertoe strekt belastingontduikende gedragingen te bestraffen, of die informatieverkrijging in de strafrechtelijke procedure onderwerpt aan waarborgen waarin de bestuurlijke fiscale procedure niet voorziet, waardoor de overheidsdienst tegelijk de bevoegdheid verkrijgt om te handelen in overeenstemming met het beginsel van bewijsvrijheid?

               12)

               Staat artikel 8, lid 2, EVRM juncto artikel 52, lid 2, van het Handvest, eraan in de weg dat de in de tiende en elfde vraag bedoelde bevoegdheid wordt toegekend aan de belastingdienst van de lidstaat, of kan het in de omstandigheden van het onderhavige geval met het oog op de bestrijding van belastingontduiking gerechtvaardigd worden geacht om in het kader van een bestuurlijke fiscale procedure met het oog op de daadwerkelijke inning van de belasting en ten behoeve van de „economische welvaart van het land” gebruik te maken van de conclusies die kunnen worden getrokken uit buiten medeweten van de betrokkene verkregen informatie?

               13)

               Heeft de belastingdienst van de lidstaat, voor zover uit het antwoord op de tiende tot en met de twaalfde vraag blijkt dat hij dergelijke bewijzen in de bestuurlijke procedure mag gebruiken, teneinde de volle werking van het recht op een behoorlijk bestuur en het recht op verweer overeenkomstig de artikelen 7, 8, 41 en 48 juncto artikel 51, lid 1, van het Handvest te waarborgen, de absolute verplichting om de belastingplichtige in de bestuurlijke procedure te horen, om hem toegang te verzekeren tot de conclusies die zijn getrokken uit de buiten zijn medeweten verkregen informatie en om rekening te houden met de doelstelling waarvoor de in die bewijzen vervatte gegevens waren verkregen, of staat in die context de omstandigheid dat de buiten medeweten van de betrokkene verkregen informatie uitsluitend voor een strafrechtelijk onderzoek is bestemd, zonder meer in de weg aan het gebruik van dergelijke bewijzen?

               14)

               Indien bewijzen worden verkregen en gebruikt die indruisen tegen de artikelen 7, 8, 41 en 48 juncto artikel 47 van het Handvest, voldoet dan aan het recht op een doeltreffende voorziening in rechte een nationale regeling op grond waarvan de betwisting in rechte van de procedurele regelmatigheid van beslissingen in belastingzaken enkel kan slagen en leiden tot nietigverklaring van de beslissing indien, naargelang van de omstandigheden van het geval, de bestreden beslissing daadwerkelijk anders zou kunnen hebben geluid indien de procedurele onregelmatigheid niet zou zijn begaan en die onregelmatigheid bovendien gevolgen heeft gehad voor verzoeksters individuele rechtspositie, of moeten die procedurele onregelmatigheden in een ruimere context in aanmerking worden genomen, ongeacht welke gevolgen de met het Handvest strijdige procedurele onregelmatigheid heeft voor de uitkomst van de procedure?

               15)

               Vereist de doeltreffendheid bedoeld in artikel 47 van het Handvest dat de bestuursrechter die uitspraak doet over het beroep tegen het bestuurlijke besluit van de belastingdienst van de lidstaat, in een procedurele situatie als het onderhavige geval, kan nagaan of de verkrijging in een strafrechtelijke procedure van de voor strafrechtelijke doeleinden en buiten medeweten van de betrokkene verzamelde bewijzen rechtmatig was, met name wanneer de belastingplichtige tegen wie ook een strafrechtelijke procedure is ingesteld, geen kennis heeft van die documenten en evenmin de rechtmatigheid van die documenten bij een rechtbank heeft kunnen betwisten?

               16)

               Moet, gelet eveneens op de zesde vraag, verordening (EU) nr. 904/2010 van de Raad betreffende de administratieve samenwerking en de bestrijding van fraude op het gebied van de belasting over de toegevoegde waarde (2), met name in het licht van punt 7 van de considerans ervan — waarin staat te lezen dat de lidstaten voor de belastinginning moeten samenwerken om er voor te helpen zorgen dat de btw juist wordt geheven en daarom niet alleen moeten toezien op de juiste toepassing van de op hun eigen grondgebied verschuldigde belasting, maar ook de andere lidstaten moeten bijstaan om te zorgen voor de juiste toepassing van de belasting die verband houdt met een op hun grondgebied verrichte activiteit maar verschuldigd is in een andere lidstaat — aldus worden uitgelegd dat de belastingdienst van de lidstaat die de belastingschuld ontdekt, in een feitelijke situatie als die van het onderhavige geval, een verzoek moet richten tot de belastingdienst van de lidstaat waarin de aan de belastingcontrole onderworpen belastingplichtige zijn belastingplicht reeds heeft voldaan?

               17)

               Indien de zestiende vraag bevestigend wordt beantwoord en wanneer om die reden voor een rechter wordt opgekomen tegen de beslissingen van de belastingdienst van de lidstaat en wordt vastgesteld dat zij wegens de niet-verkrijging van de informatie en het ontbreken van het verzoek procedureel gezien onregelmatig zijn, welke gevolgen dient de rechter die uitspraak doet over het beroep tegen de door die belastingdienst genomen beslissingen, gelet op hetgeen in de veertiende vraag is uiteengezet, daaraan te verbinden?

      (1)  PB L 347, blz. 1.

      (2)  PB L 268, blz. 1.


title: Zaak C-51/08: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 24 mei 2011 — Europese Commissie/Groothertogdom Luxemburg (Niet-nakoming — Artikel 43 EG — Vrijheid van vestiging — Notarissen — Nationaliteitsvereiste — Artikel 45 EG — Deelneming aan uitoefening van openbaar gezag — Richtlijn 89/48/EEG)

text:
               9.7.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 204/3

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 24 mei 2011 — Europese Commissie/Groothertogdom Luxemburg
   (Zaak C-51/08) (1)

   (Niet-nakoming - Artikel 43 EG - Vrijheid van vestiging - Notarissen - Nationaliteitsvereiste - Artikel 45 EG - Deelneming aan uitoefening van openbaar gezag - Richtlijn 89/48/EEG)
   2011/C 204/04
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J.-P. Keppenne en H. Støvlbæk, gemachtigden)

      Interveniënt aan de zijde van de verzoekende partij: Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (vertegenwoordigers: E. Jenkinson en S. Ossowski, gemachtigden)

      Verwerende partij: Groothertogdom Luxemburg (vertegenwoordigers: C. Schiltz, gemachtigde, en J.-J. Lorang, advocaat)

      Interveniënten aan de zijde van de verwerende partij: Tsjechische Republiek (vertegenwoordiger: M. Smolek, gemachtigde), Franse Republiek (vertegenwoordigers: G. de Bergues en M. Messmer, gemachtigden), Republiek Letland (vertegenwoordigers: L. Ostrovska, K. Drēviņa en J. Barbale, gemachtigden), Republiek Litouwen (vertegenwoordigers: D. Kriaučiūnas en E. Matulionytė, gemachtigden), Republiek Hongarije (vertegenwoordigers: J. Fazekas, R. Somssich, K. Veres en M. Fehér, gemachtigden), Republiek Polen (vertegenwoordigers: M. Dowgielewicz, C. Herma en D. Lutostańska, gemachtigden), Slowaakse Republiek (vertegenwoordiger: J. Čorba, gemachtigde)

      Voorwerp

   Niet-nakoming — Schending van de artikelen 43 EG en 45 EG — Nationale regeling die een nationaliteitsvereiste stelt voor de toegang tot en de uitoefening van het ambt van notaris — Belemmering van de vrijheid van vestiging — Draagwijdte van de uitzondering betreffende werkzaamheden ter uitoefening van het openbaar gezag — Vereiste van rechtstreekse en specifieke deelneming aan dergelijke uitoefening — Wat het ambt van notaris betreft, niet-omzetting van richtlijn 89/48/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hoger-onderwijsdiploma’s waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten (PB 1989, L 19, blz. 16)

      Dictum

               1)

               Door voor de toegang tot het beroep van notaris een nationaliteitsvereiste te stellen, is het Groothertogdom Luxemburg de krachtens artikel 43 EG op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.

               2)

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               3)

               De Europese Commissie, het Groothertogdom Luxemburg, de Tsjechische Republiek, de Franse Republiek, de Republiek Letland, de Republiek Litouwen, de Republiek Hongarije, de Republiek Polen, de Slowaakse Republiek en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland dragen hun eigen kosten.

      (1)  PB C 128 van 24.5.2008.