title: Zaak T-353/02: Beroep, op 18 november 2002 ingesteld door Duarte y Beltrán S.A. tegen het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (BHIM)

text:
C 44/30                  NL                          Publicatieblad van de Europese Unie                                         22.2.2003
bisch Hall (Duitsland), Stadtwerke Tübingen GmbH, gevestigd               Beroep, op 18 november 2002 ingesteld door Duarte y
te Tübingen (Duitsland), en Stadtwerke Uelzen GmbH, ge-                   Beltrán S.A. tegen het Bureau voor harmonisatie binnen
vestigd te Uelzen (Duitsland), vertegenwoordigd door D. Fou-                                  de interne markt (BHIM)
quet, advocaat, tegen Commissie van de Europese Gemeen-
schappen (gemachtigden: V. Kreuschitz en J. L. Buendia Sierra),
betreffende een verzoek om vast te stellen dat de Commissie                                        (Zaak T-353/02)
ten onrechte heeft nagelaten de door de Bondsrepubliek
Duitsland niet aangemelde steun voor de exploitanten van
kerncentrales te onderzoeken, heeft het Gerecht (Eerste kamer
                                                                                (2003/C 44/60)
— uitgebreid), samengesteld als volgt: B. Vesterdorf, president,
J. Azizi, R. M. Moura Ramos, M. Jaeger en H. Legal, rechters;
griffier: H. Jung, op 27 november 2002 een beschikking
gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:                               (Procestaal: te bepalen overeenkomstig artikel 131, lid 2, van het
                                                                          Reglement voor de procesvoering — Taal van het verzoekschrift:
                                                                                Spaans)
1)     Op het beroep behoeft niet te worden beslist.
2)     Elke partij zal haar eigen kosten dragen.
( 1) PB 2002, C 44.                                                       Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                                                                          schappen is op 18 november 2002 beroep ingesteld tegen het
                                                                          Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (BHIM)
                                                                          door Duarte y Beltrán S.A., te Santander (Spanje), vertegen-
                                                                          woordigd door N. Moya Fernández, advocaat.
                                                                          Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
             BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT
        VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
                                                                          —     te vernietigen de beslissing van de tweede kamer van
                        van 6 december 2002                                     beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de
                                                                                interne markt (BHIM) van 6 augustus 2002 in zaak
                                                                                R-407/2001 en het corrigendum van 16 september 2002
   in zaak T-275/02 R: D tegen Europese Investeringsbank                        daaraanvolgend;
(Procedure in kort geding — Verlenging van proeftijd —                    —     de oppositie in procedure B35073 in haar geheel af te
Ontvankelijkheid van beroep in hoofdzaak — Spoedeisend-                         wijzen;
                             heid — Geen)
                                                                          —     verzoeksters vordering toe te wijzen in de zin dat
                            (2003/C 44/59)                                      de desbetreffende oppositieafdeling van het BHIM het
                                                                                betrokken merk dient in te schrijven;
                           (Procestaal: Frans)
                                                                          —     verweerder te verwijzen in de kosten.
In zaak T-275/02 R, D, personeelslid van de Europese
Investeringsbank, wonende te Luxemburg, vertegenwoordigd
door J. Choucroun, advocaat, domicilie gekozen hebbende te
Luxemburg, tegen Europese Investeringsbank (gemachtigden:                 Middelen en voornaamste argumenten
J.-P. Minnaert en P. Mousel), betreffende een verzoek om
opschorting van de tenuitvoerlegging van de besluiten van de
Europese Investeringsbank houdende, respectievelijk, verlen-              Aanvrager van het ge-          Duarte y Beltrán S.A.
ging van verzoekers proeftijd, en ontslag van verzoeker, heeft            meenschapsmerk:
de president van het Gerecht op 6 december 2002 een
beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                          Betrokken         gemeen-      woordmerk INTEA — aan-
                                                                          schapsmerk:                    vraagnr. 99747 voor bepaalde
1)     Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.                                                       waren van de klassen 3, 16 en 21
2)     De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.
                                                                          Houder van het oppo-           MIRATO S.p.A.
                                                                          sitiemerk of -teken in de
                                                                          oppositieprocedure:
 ---pagebreak--- 22.2.2003             NL                          Publicatieblad van de Europese Unie                                         C 44/31
Oppositiemerk of -te-         woordmerken INTESA (twee                 Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
ken:                          Italiaanse merken, een internatio-
                              naal merk en een Grieks, Fins,           —      beschikking C(2002) 3370 van de Commissie van 9 sep-
                              Zweeds, Engels en Iers merk) voor               tember 2002 nietig te verklaren;
                              waren van de klassen 9, 14, 18 en
                              21 met betrekking tot een van de
                                                                       —      de Commissie in de kosten te verwijzen.
                              twee Italiaanse merken en voor
                              waren van klasse 3 met betrekking
                              tot de overige merken. Opposante
                              stelde oppositie in tegen de in-
                              schrijving voor de opgegeven wa-         Middelen en voornaamste argumenten
                              ren van de klassen 3 en 21.
                                                                       Krachtens de bestreden beschikking moeten de lidstaten de in
Beslissing oppositieafde-     gedeeltelijke toewijzing van de
ling:                         oppositie (verwarringsgevaar met         bijlage I bij de beschikking genoemde nationale vergunningen
                              betrekking tot waren van klasse 3)       om geneesmiddelen in de handel te brengen wijzigen. De
                                                                       wijzigingen betreffen de vergunningen voor het in de handel
                                                                       brengen van Capoten en verwante namen, met het oog op een
Beslissing kamer van be-      verwerping van het beroep                geharmoniseerde samenvatting van de kenmerken van het
roep:                                                                  product.
Middelen:                     —     belang van het auditieve ver-
                                    schil dat tussen de conflic-       Verzoekster vertegenwoordigt de verschillende dochteronder-
                                    terende merken bestaat;            nemingen met een vergunning voor Capoten in de gehele EU.
                                                                       Capoten, dat is gebaseerd op de werkzame stof captopril, is
                              —     begripsmatig verschil tussen       een geneesmiddel dat bekend staat als een ACE-inhibitor. Het
                                    de merken;                         product is in de EU voor het eerst toegestaan in 1980.
                              —     geen gevaar van verwarring
                                    tussen de conflicterende           De vergunningen voor Capoten in de EU werden verkregen op
                                    merken.                            grond van de nationale procedures voor het verkrijgen van
                                                                       vergunningen voor het in de handel brengen overeenkomstig
                                                                       richtlijn 65/65/EEG ( 1). Ten gevolge daarvan bestonden er in
                                                                       de lidstaten verschillen met betrekking tot de bewoordingen en
                                                                       de omvang van de verstrekte informatie. Volgens verzoekster
                                                                       waren de therapeutische indicaties in alle lidstaten vergelijk-
                                                                       baar.
                                                                       Nadat de octrooien in de lidstaten waren vervallen, werden in
                                                                       die staten vergunningen afgegeven voor generieke captopril-
Beroep, op 25 november 2002 ingesteld door Bristol-                    producten. Verzoekster meent te weten dat Italië na een poging
Myers Squibb International Corporation tegen Commissie                 tot wederzijdse erkenning van de in Frankrijk afgegeven
              van de Europese Gemeenschappen                           vergunning voor een van die generieke producten de kwestie
                                                                       heeft voorgelegd aan het Comité voor farmaceutische specia-
                                                                       liteiten. Reden voor die verwijzing was dat de therapeutische
                        (Zaak T-354/02)                                indicaties in de samenvatting van kenmerken van het product
                                                                       verschilden en dat harmonisatie noodzakelijk was omwille van
                                                                       de volksgezondheid. De bestreden beschikking is vastgesteld
                         (2003/C 44/61)                                na die verwijzing.
                                                                       Tot staving van haar verzoek stelt verzoekster dat de bestreden
                       (Procestaal: Engels)
                                                                       beschikking ongeldig is wegens onbevoegdheid van het Euro-
                                                                       pees Bureau voor de geneesmiddelenbeoordeling, het Comité
                                                                       voor farmaceutische specialiteiten en de Commissie. De verwij-
                                                                       zing naar het Comité voor farmaceutische specialiteiten
                                                                       strookte niet met artikel 30 van richtlijn 2001/83/EG tot
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-              vaststelling van een communautair wetboek betreffende ge-
schappen is op 25 november 2002 beroep ingesteld tegen                 neesmiddelen voor menselijk gebruik (2). Het bestaan van
Commissie van de Europese Gemeenschappen door Bristol-                 afwijkende nationale besluiten betreffende de vergunning voor
Myers Squibb International Corporation, gevestigd te Brussel           een product is een noodzakelijke, maar geen voldoende
(België), vertegenwoordigd door David Anderson QC, Kelyn               voorwaarde voor een dergelijke verwijzing. Wie verwijst, moet
Bacon, barrister, en Ian Dodds-Smith, solicitor.                       ook aangeven welke aangelegenheid moet worden onderzocht,


title: Zaak T-388/07: Arrest van het Gerecht van 6 mei 2010 — Comune di Napoli/Commissie ( „EFRO — Vermindering van financiële bijstand — Stedelijk proefproject inzake oprichting van netwerk van telematische plaatsen voor stad Napels — Begrip onregelmatigheid — In aanmerking komende uitgaven” )

text:
               19.6.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/39

      Arrest van het Gerecht van 6 mei 2010 — Comune di Napoli/Commissie
      (Zaak T-388/07) (1)

      („EFRO - Vermindering van financiële bijstand - Stedelijk proefproject inzake oprichting van netwerk van telematische plaatsen voor stad Napels - Begrip onregelmatigheid - In aanmerking komende uitgaven”)
      (2010/C 161/59)
      Procestaal: Italiaans

         Partijen

         Verzoekende partij: Comune di Napoli (Italie) (vertegenwoordigers: F. Sciaudone, G. Tarallo, G. Pizza en R. Sciaudone, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: L. Flynn, gemachtigde, bijgestaan door A. Dal Ferro, advocaat)

         Voorwerp

      Enerzijds beroep tot nietigverklaring van beschikking C(2007) 3893 van de Commissie van 8 augustus 2007 met betrekking tot de vermindering van de bijstand uit het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (EFRO) die krachtens artikel 10 van verordening (EEG) nr. 4254/88, zoals gewijzigd bij verordening (EEG) nr. 2083/93, is toegekend aan de stad Napels (Italië) bij beschikking PH/1997/2761 van de Commissie houdende goedkeuring van bijstand uit het EFRO voor het stedelijke proefproject nr. 97.05.29.002, en anderzijds beroep tot vergoeding van de schade die verzoekster stelt te hebben geleden door de vaststelling van de bestreden beschikking

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  De Comune di Napoli wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 283 van 24.11.2007.


title: Zaak C-613/13 P: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 26 januari 2017 — Europese Commissie/Keramag Keramische Werke GmbH, voorheen Keramag Keramische Werke AG e.a. (Hogere voorziening — Mededinging — Mededingingsregelingen — Belgische, Duitse, Franse, Italiaanse, Nederlandse en Oostenrijkse markt van badkamersanitair — Onderlinge afstemming van de verkoopprijzen en uitwisseling van commercieel gevoelige informatie — Motiveringsplicht)

text:
               3.4.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/3

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 26 januari 2017 — Europese Commissie/Keramag Keramische Werke GmbH, voorheen Keramag Keramische Werke AG e.a.
   (Zaak C-613/13 P) (1)

   ((Hogere voorziening - Mededinging - Mededingingsregelingen - Belgische, Duitse, Franse, Italiaanse, Nederlandse en Oostenrijkse markt van badkamersanitair - Onderlinge afstemming van de verkoopprijzen en uitwisseling van commercieel gevoelige informatie - Motiveringsplicht))
   (2017/C 104/05)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: F. Castillo de la Torre, F. Ronkes Agerbeek en J. Norris-Usher, gemachtigden)

      Andere partijen in de procedure: Keramag Keramische Werke GmbH, voorheen Keramag Keramische Werke AG, Koralle Sanitärprodukte GmbH, Koninklijke Sphinx BV, Allia SAS, Produits Céramiques de Touraine SA (PCT), Pozzi Ginori SpA, Sanitec Europe Oy (vertegenwoordigers: J. Killick, barrister, P. Lindfelt, advokat, en K. Struckmann, Rechtsanwalt)

      Dictum

               1)

               De punten 1 en 2 van het dictum van het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 16 september 2013, Keramag Keramische Werke e.a./Commissie (T-379/10 en T-381/10, EU:T:2013:457), worden vernietigd.

               2)

               De hogere voorziening wordt afgewezen voor het overige.

               3)

               De incidentele hogere voorziening wordt afgewezen.

               4)

               De zaak wordt terugverwezen naar het Gerecht van de Europese Unie voor zover dit het deel van het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 16 september 2013, Keramag Keramische Werke e.a./Commissie (T-379/10 en T-381/10, EU:T:2013:457), betreft dat bij het onderhavige arrest is vernietigd.

               5)

               De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

      (1)  PB C 52 van 22.2.2014.


title: Zaak C-37/12 P: Hogere voorziening ingesteld op 26 januari 2012 door Saupiquet tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 24 november 2011 in zaak T-131/10, Saupiquet/Commissie

text:
               24.3.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 89/17

         Hogere voorziening ingesteld op 26 januari 2012 door Saupiquet tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 24 november 2011 in zaak T-131/10, Saupiquet/Commissie
   (Zaak C-37/12 P)
   2012/C 89/26
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirante: Saupiquet SAS (vertegenwoordiger: R. Ledru, advocaat)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het arrest van het Gerecht van de Europese Unie (Vijfde kamer) van 24 november 2011 in zaak T-131/10, Saupiquet/Commissie, in zijn geheel vernietigen;

               —

               de in het kader van deze hogere voorziening en in eerste aanleg door rekwirante ingestelde vorderingen in hun geheel toewijzen;

               —

               de Europese Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Tot staving van haar beroep stelt rekwirante in de eerste plaats dat het Gerecht de fundamentele beginselen van gelijke behandeling en non-discriminatie en bijgevolg de artikelen 2 en 9 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, artikel 8 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en de artikelen 20 en 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie heeft geschonden.
   In de tweede plaats verwijt rekwirante het Gerecht schending van artikel 3 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, waarbij aan de Europese Unie bevoegdheden worden verleend, met name een exclusieve verantwoordelijkheid inzake douane.
   In de derde plaats stelt rekwirante dat de artikelen 247 en 247 bis van het communautair douanewetboek (1) zijn geschonden.
   In de vierde en laatste plaats voert rekwirante aan dat artikel 7 van verordening nr. 975/2003 van de Raad (2) is geschonden.
   Anders dan het Gerecht stelt, blijkt uit voormelde bepalingen, in hun geheel beschouwd, namelijk dat de Commissie aansprakelijk moet worden gesteld voor de nadelige gevolgen van het feit dat de douanekantoren in bepaalde lidstaten op zondag gesloten zijn, en dat zij de noodzakelijke maatregelen moet treffen om deze gevolgen op te vangen.

      (1)  Verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB L 302, blz. 1).

      (2)  Verordening (EG) nr. 975/2003 van de Raad van 5 juni 2003 betreffende de opening en het beheer van een tariefcontingent voor de invoer van tonijnconserven, ingedeeld onder de GN-codes 1604 14 11, 1604 14 18 en 1604 20 70 (PB L 141, blz. 1).


title: Zaak T-507/12: Beroep ingesteld op 20 november 2012 — Slovenië/Commissie

text:
               2.2.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/19

         Beroep ingesteld op 20 november 2012 — Slovenië/Commissie
   (Zaak T-507/12)
   2013/C 32/30
   Procestaal: Sloveens

      Partijen

      Verzoekende partij: Republiek Slovenië (vertegenwoordigers: V. Klemenc, državna pravobranilka, en A. Grum, pomočnica državne pravobranilke)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het besluit van de Commissie van 19 oktober 2012 betreffende maatregelen ten behoeve van de onderneming ELAN d.o.o., SA.26379 (C 13/2010) (ex NN 17/2010) nietig verklaren, dat door de Commissie aan Slovenië ter kennis is gebracht bij brief nr. SG-Greffe(2012) D/14375 van 20 september 2012 en waarin met name in artikel 2 ervan is besloten dat Slovenië in 2008 onrechtmatig staatsteun heeft toegekend aan Elan in de vorm van een kapitaalinjectie voor een bedrag van 10 miljoen EUR, in strijd met artikel 108, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, zodat Slovenië verplicht is de steun van de begunstigde terug te vorderen;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster twee middelen aan.

               1)

               Eerste middel: de Commissie heeft in het bestreden besluit de artikelen 107, lid 1, VWEU en 345 VWEU onjuist toegepast en ook de wezenlijke vormvereisten geschonden, aangezien zij de feiten onjuist heeft beoordeeld en het betrokken besluit onvoldoende en/of onjuist heeft gemotiveerd wat de vraag betreft of de Republiek Slovenië kan worden verweten in 2008 een kapitaalinjectie te hebben toegediend.
               Verzoekster is van mening dat de Commissie in strijd met de artikelen 107, lid 1, VWEU en 345 VWEU heeft besloten dat de handelwijze van de vennoten van Elan bij de door haar in 2008 toegediende kapitaalinjectie aan de Republiek Slovenië kan worden toegerekend. Daarvoor heeft de Commissie gesteund op het feit dat de Staat, als eigenaar de raad van commissarissen benoemt. Met dit argument benadeelt de Commissie volgens verzoekster het duale stelsel van bestuur van overheidsbedrijven.
               Het bestreden besluit is onvoldoende gemotiveerd — te weten zonder relevante en voldoende redenen — en is tevens onjuist gemotiveerd voor zover de Commissie betoogt dat er ernstige aanwijzingen bestaan die wijzen op een nauwe betrokkenheid van de Staat bij de besluitvorming van een kapitaalvennootschap (Kapitalska družba, KAD) en van een vennootschap voor consultancy en bestuur (Družba za svetovanje in upravljanje, DSU). Haar argumenten berusten namelijk alleen op onbetrouwbare bewijzen en op bewijzen „van horen zeggen”. Het bestreden besluit bevat evenmin ook maar enige motivering aangaande de andere vennoten van Elan, aan wie de Commissie alleen vergelijkbare gedragingen verwijt. Volgens verzoekster vormen de door de Commissie in het bestreden besluit vermelde aanwijzingen geen indicatoren die wijzen op betrokkenheid van de autoriteiten bij het vaststellen van de maatregel van een kapitaalinjectie ten behoeve van Elan in 2008 in de zin van de rechtspraak van het Hof en van het Gerecht.

               2)

               Tweede middel: de Commissie heeft in het bestreden besluit artikel 107, lid 1, VWEU onjuist toegepast en ook de wezenlijke vormvereisten geschonden, aangezien zij de feiten onjuist heeft beoordeeld en het betrokken besluit onvoldoende of onjuist heeft gemotiveerd wat de conclusie betreft dat de kapitaalinjectie ten behoeve van Elan van 2008 niet is verricht volgens het beginsel van de particuliere investeerder in een markteconomie, zodat aan de onderneming Elan een selectief voordeel is verleend.
               Verzoekster voert in haar beroep aan dat de kapitaalinjectie van Elan in 2008 is verricht in overeenstemming met het beginsel van de verstandige particuliere investeerder in een markteconomie aangezien de vennoten zich bij het besluitvormingproces inzake de kapitaalinjectie hebben gebaseerd op een beoordeling van de onderneming waarbij voldoende rekening is gehouden met de verslechtering van de commerciële activiteit van Elan gedurende het overgrote deel van het winterseizoen 2007/2008 en dus ook gedurende het eerste trimester van 2008. De verslechtering van de zaken in 2008 is ook niet zo drastisch geweest dat daardoor kon worden afgedaan aan de betrouwbaarheid van een schatting van de waarde van de onderneming. De vennoten hebben hun beslissing genomen als langdurige aandeelhouders van de onderneming, die slechts tijdelijk problemen heeft gekend, maar die lange tijd in staat is geweest om niet louter te overleven, maar meermaals zelfs winstgevend was op de markt. De Commissie heeft in het bestreden besluit niet voldoende verduidelijkt waarom de waarde van de onderneming op selectieve wijze is beoordeeld en heeft aldus arbitrair gehandeld.


title: BESCHIKKING VAN HET HOF (Tweede kamer) van 23 november 1995 in zaak C-10/95 P: Asociación Española de Empresas de la Carne tegen Raad van de Europese Unie (Landbouw - Financiering van keuringen en sanitaire controles van vers vlees en vlees van pluimvee - Beroep tot nietigverklaring van richtlijn - Natuurlijke of rechtspersonen - Handelingen die hen rechtstreeks en individueel raken - Hogere voorziening kennelijk ongegrond)

text:
Nr . C 31 /8           NL                   Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   3 . 2 . 96
               BESCHIKKING VAN HET HOF                                 king van 1 november 1995 , ingekomen ter griffie van het
                         ( Tweede kamer )                              Hof op 9 november 1995 , heeft dit Tribunal het Hof
                                                                       verzocht om een prejudiciële beslissing over de volgende
                    van 23 november 1995                               twee aanvullende vragen :
in zaak C-10/95 P: Asociación Española de Empresas de la
         Carne tegen Raad van de Europese Unie f 1 )
                                                                       2 . Ingeval op vraag 1 wordt geantwoord, dat de maatstaf
(Landbouw — Financiering van keuringen en sanitaire                          van heffing voor de leverancier de door de leverings
controles van vers vlees en vlees van pluimvee — Beroep tot                  overeenkomst vastgestelde prijs is, is dan volgens de
nietigverklaring van richtlijn — Natuurlijke ofrechtsperso                  juiste uitlegging van artikel 2, lid 1 , het door de
nen — Handelingen die hen rechtstreeks en individueel                        leverancier aan de handelaar betaalde vermelde bedrag
      raken — Hogere voorziening kennelijk ongegrond)                        de bezwarende titel waaronder goederen worden gele
                            ( 96/C 31 / 15                                   verd en diensten verricht ?
                      (Procestaai: Spaans)                             3 . Ingeval vraag 2 bevestigend wordt beantwoord, worden
                                                                             dan volgens de juiste uitlegging van artikel 1 7, lid 2,
                                                                             onder a), die goederen door de handelaar aan de
(Voorlopige vertaling; de definitieve tekst verschijnt in de                 leverancier of aan iemand anders geleverd en die
                  Jurisprudentie van het Hof)                                diensten door de handelaar ten behoeve van de leveran
                                                                             cier of ten behoeve van iemand anders verricht?
In zaak C-10/95 P, Asociación Espanola de Empresas de la               (') PB nr . C 119 van 13 . 5 . 1995 , blz . 4 .
Carne ( Asocarne ), vereniging naar Spaans recht, gevestigd te
Madrid, vertegenwoordigd door P. Llaneza Gonzalez,
advocaat te Madrid, domicilie gekozen hebbende te Luxem
burg ten kantore van Loesch en Wolter, advocaten aldaar,
Rue Goethe 11 , betreffende hogere voorziening tegen de
beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van de
Europese Gemeenschappen ( Eerste kamer ) van 20 oktober
 1994 ( zaak T-99/94 , Asocarne , Jurispr . 1994, blz . 11-871 ) en
 strekkende tot vernietiging van deze beschikking, andere              Hogere voorziening, op 17 november 1995 ingesteld door
partij in de procedure : Raad van de Europese Unie                     Tiercé Ladbroke SA tegen het arrest, op 18 september 1995
 ( gemachtigden : R. Torrent en I. Diez Parra ), heeft het Hof         in zaak T-471 /93 (') tussen Tiercé Ladbroke SA en de
 ( Tweede kamer ), samengesteld als volgt : G. Hirsch, kamer           Commissie van de Europese Gemeenschappen, ondersteund
 president, G. F. Mancini ( rapporteur ) en F. A. Schockweiler,         door Franse Republiek, gewezen door het Gerecht van
 rechters; advocaat-generaal: N. Fennelly; griffier: R. Grass,          eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen ( Eerste
 op 23 november 1995 een beschikking gegeven waarvan het                                      kamer - uitgebreid )
 dictum luidt als volgt:                                                                      ( Zaak C-353/95 P)
                                                                                ( 96/C 31 / 17 )
  1 . De hogere voorziening wordt afgewezen.
                                                                        Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                        op 17 november 1995 hogere voorziening ingesteld door
 2.    Verzoekster wordt verwezen in de kosten .                        Tiercé Ladbroke SA, vertegenwoordigd door J. Lever, QC,
                                                                        en C. Vajda, Barristers van de balie van Engeland en Wales,
                                                                        en S. Kon, Solicitor, domicilie gekozen hebbende te Luxem
  (') PB nr. C 54 van 4 . 3 . 1995 .                                    burg ten kantore van Winandy & Err, advocaten aldaar,
                                                                        Avenue Gaston Diderich 60, tegen het arrest, op 18
                                                                        september 1995 in zaak T-471/93 tussen Tiercé Ladbroke
                                                                        SA en de Commissie van de Europese Gemeenschappen,
                                                                        ondersteund door Franse Republiek, gewezen door het
                                                                        Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschap
                                                                        pen ( Eerste kamer - uitgebreid ).
                              Mededeling                                Requirante concludeert dat het den Hove behage :
                               96/C 31 / 16
                                                                         1 . de hogere voorziening ontvankelijk te verklaren en het
                                                                              arrest van het Gerecht van eerste aanleg in zaak
  Bij beschikking van 1 februari 1995 had het VAT andDuties                   T-471 /93 te vernietigen;
  Tribunal te Londen verzocht om een prejudiciële beslissing
  in zaak C-40/95 (') betreffende het geding tussen Conoco              2 . de beschikking, vervat in de brief van de Commissie van
  Ltd en Commissioners of Customs and Excise . Bij beschik                   18 januari 1993 , nietig te verklaren;


title: Zaak C-486/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg (Duitsland) op 4 november 2014 — Strafzaak tegen Piotr Kossowski

text:
               19.1.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 16/18

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg (Duitsland) op 4 november 2014 — Strafzaak tegen Piotr Kossowski
      (Zaak C-486/14)
      (2015/C 016/28)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg

         Partijen in de strafzaak

      Piotr Kossowski

         Andere partij in de procedure: Generalstaatsanwaltschaft Hamburg

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Hebben de voorbehouden die de verdragsluitende partijen bij de bekrachtiging van de Schengenuitvoeringsovereenkomst (SUO) (1) krachtens artikel 55, lid 1, sub a, ervan hebben gemaakt — in het bijzonder het sub a door de Bondsrepubliek Duitsland bij het neerleggen van de akte van bekrachtiging gemaakte voorbehoud op grond waarvan zij niet gebonden zal zijn aan artikel 54 SUO „wanneer de feiten op grond waarvan in het buitenland vonnis werd gewezen zich geheel of gedeeltelijk op haar eigen grondgebied hebben afgespeeld […]” — hun geldigheid behouden na de opneming van het Schengenacquis in het rechtskader van de Unie door het Schengenprotocol bij het Verdrag van Amsterdam van 2 oktober 1997, dat van kracht is gebleven door het Schengenprotocol bij het Verdrag van Lissabon? Gaat het bij deze uitzonderingen om evenredige beperkingen van de werking van artikel 50 [van het Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie] (2) in de zin van artikel 52, lid 1, van het Handvest?

                  2)

                  Indien dit niet het geval is:
                  Moeten het in artikel 54 SUO respectievelijk artikel 50 van het Handvest neergelegde ne bis in idem beginsel en het verbod op dubbele vervolging aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan de strafvervolging van een beklaagde in een lidstaat — in casu de Bondsrepubliek Duitsland — van wie de strafzaak in een andere lidstaat — in casu de Republiek Polen — door het Openbaar Ministerie, zonder dat is voldaan aan als bestraffing opgelegde verplichtingen en zonder uitgebreid onderzoek, bij gebrek aan voldoende verdenking op feitelijke gronden werd geseponeerd en slechts kan worden heropend indien wezenlijke omstandigheden aan het licht zijn gekomen die daarvoor niet bekend waren, zonder dat van dergelijke nieuwe omstandigheden echter concreet sprake is?

         (1)  Overeenkomst ter uitvoering van het tussen de regeringen van de staten van de Benelux Economische Unie, de Bondsrepubliek Duitsland en de Franse Republiek op 14 juni 1985 te Schengen gesloten akkoord betreffende de geleidelijke afschaffing van de controles aan de gemeenschappelijke grenzen (PB 2000, L 239, blz. 19).

         (2)  Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie (PB 2014, C 326, blz. 391).


title: Zaak C-464/05: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 25 oktober 2007 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Hasselt — België) — Maria Geurts, Dennis Vogten/Administratie van de BTW, registratie en domeinen, Belgische Staat (Artikelen 43 EG en 56 EG — Nationale fiscale regeling — Successierechten — Familiale vennootschap — Vrijstelling — Voorwaarden — Tewerkstelling van bepaald aantal werknemers in regio van lidstaat)

text:
               22.12.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 315/11

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 25 oktober 2007 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Hasselt — België) — Maria Geurts, Dennis Vogten/Administratie van de BTW, registratie en domeinen, Belgische Staat
   (Zaak C-464/05) (1)

   (Artikelen 43 EG en 56 EG - Nationale fiscale regeling - Successierechten - Familiale vennootschap - Vrijstelling - Voorwaarden - Tewerkstelling van bepaald aantal werknemers in regio van lidstaat)
   (2007/C 315/17)
   Procestaal: Nederlands
   Verwijzende rechter
   Rechtbank van eerste aanleg te Hasselt
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Maria Geurts, Dennis Vogten

      Verwerende partijen: Administratie van de btw, registratie en domeinen, Belgische Staat
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Rechtbank van eerste aanleg te Hasselt — Uitlegging van de artikelen 43 EG en 56 EG — Nalatenschap die in gewest van lidstaat is opengevallen en die aandelen van in andere lidstaat gevestigde familiale vennootschap en vorderingen op die vennootschap bevat — Vrijstelling van successierechten voor vennootschappen die in drie jaar voorafgaand aan overlijden minstens vijf werknemers voltijds in dat gewest hebben tewerkgesteld
   Dictum
   Bij gebreke van een geldige rechtvaardiging staat artikel 43 EG in de weg aan een belastingregeling van een lidstaat inzake successierechten waarbij de vrijstelling van deze rechten voor familiale ondernemingen niet wordt verleend aan ondernemingen die gedurende de drie jaar vóór het overlijden van de decujus ten minste vijf werknemers in een andere lidstaat tewerkstellen, hoewel deze vrijstelling wel wordt verleend wanneer de werknemers in een regio van eerstgenoemde lidstaat zijn tewerkgesteld.

      (1)  PB C 74 van 25.3.2006.


title: Zaak T-536/13: Beschikking van het Gerecht van 17 april 2015 — Microsoft/BHIM — Softkinetic Software (KINECT)

text:
               22.6.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 205/42

         Beschikking van het Gerecht van 17 april 2015 — Microsoft/BHIM — Softkinetic Software (KINECT)
   (Zaak T-536/13) (1)

   (2015/C 205/56)
   Procestaal: Engels
   De president van de Tweede kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 377 van 21.12.2013.


title: Zaak T-241/14 P: Hogere voorziening ingesteld op 22 april 2014 door Jean-Pierre Bodson e.a. tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 12 februari 2014 in zaak F-83/12, Bodson e.a./EIB

text:
               14.7.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 223/18

         Hogere voorziening ingesteld op 22 april 2014 door Jean-Pierre Bodson e.a. tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 12 februari 2014 in zaak F-83/12, Bodson e.a./EIB
   (Zaak T-241/14 P)
   2014/C 223/23
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirerende partijen: Jean-Pierre Bodson (Luxemburg, Luxemburg); Dalila Bundy (Cosnes-et-Romain, Frankrijk); Didier Dulieu (Roussy-le-Village, Frankrijk); Marie-Christel Heger (Nospelt, Luxemburg); Evangelos Kourgias (Senningerberg, Luxemburg); Manuel Sutil (Luxemburg); Patrick Vanhoudt (Gonderange, Luxemburg), en Henry von Blumenthal (Bergem, Luxemburg) (vertegenwoordiger: L. Levi, advocaat)

      Andere partij in de procedure: Europese Investeringsbank

      Conclusies

   De rekwirerende partijen verzoeken het Gerecht:

               —

               het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie van 12 februari 2014 in zaak F-83/12 te vernietigen;

               —

               dientengevolge, de in eerste aanleg door de rekwirerende partijen geformuleerde vorderingen toe te wijzen en, derhalve,

                           —

                           nietig te verklaren de besluiten om rekwiranten een bonus te geven krachtens het nieuwe prestatiesysteem zoals dat volgt uit het besluit van de raad van bestuur van 14 december 2010 en de besluiten van het directiecomité van 9 november 2010 en 16 november 2011, waarvan het individuele toepassingsbesluit is vervat in de salarisafrekening van april 2012 waarvan de betrokkenen op zijn vroegst op 22 april 2012 kennis hebben genomen;

                           —

                           derhalve,

                                       —

                                       de verwerende partij te veroordelen tot betaling van het uit het besluit van de raad van bestuur van 14 december 2010 en van de besluiten van 9 november 2010 en 16 november 2011 voortvloeiende verschil in bezoldiging in vergelijking met de toepassing van de vroegere bonusregeling; dit verschil in bezoldiging moet worden vermeerderd met vertragingsrente vanaf 22 april 2012 tot aan de volledige vereffening, waarbij het rentepercentage moet worden vastgesteld op het niveau van het percentage van de ECB, vermeerderd met 3 punten;

                                       —

                                       de verwerende partij te veroordelen tot betaling van een vergoeding voor de schade die is geleden wegens het verlies aan koopkracht, welke schade ex aequo et bono en voorlopig moet worden vastgesteld op 1,5 % van de maandelijkse bezoldiging van elke rekwirant;

                           —

                           eventueel, indien de verwerende partij deze niet spontaan overlegt, haar in het kader van maatregelen tot organisatie van de procesgang te vragen om de volgende documenten over te leggen:

                                       —

                                       het proces-verbaal van de vergadering van de raad van bestuur van de EIB van 13 december 2011;

                                       —

                                       de plannen die de afdeling personeelszaken heeft opgesteld op 22 juni 2011 (RH/P&O/2011-119), 20 oktober 2011 (RH/P&O/2011-74) en 25 januari 2012;

                           —

                           de verwerende partij te verwijzen in alle kosten;

               —

               de verwerende partij te verwijzen in alle kosten van de beide procedures.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van de hogere voorziening voeren de rekwirerende partijen vijf middelen aan.

               1.

               Eerste middel, ontleend aan een procedurele onregelmatigheid, aangezien het Gerecht voor ambtenarenzaken heeft geweigerd om de door rekwiranten gevraagde maatregelen tot organisatie van de procesgang te treffen.

               2.

               Tweede middel, ontleend aan een miskenning van het verschil tussen de contractuele en de statutaire arbeidsverhouding, schending van de fundamentele voorwaarden van de arbeidsverhouding, schending van de juridische kwalificatie van het protocolakkoord, verkeerde opvatting van het dossier en niet-nakoming door de rechter van zijn motiveringsplicht.

               3.

               Derde middel, ontleend aan schending van verworven rechten en van het gewettigd vertrouwen alsmede niet-nakoming van de motiveringsplicht.

               4.

               Vierde middel, ontleend aan schending van de beginselen van rechtszekerheid, non-retroactiviteit en voorzienbaarheid alsmede niet-nakoming van de zorg- en de motiveringsplicht.

               5.

               Vijfde middel, ontleend aan een niet-nakoming van de controle van een kennelijke beoordelingsfout en verkeerde opvatting van het dossier.


title: Zaak C-503/09: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Upper Tribunal (Administrative Appeals Chamber) (Verenigd Koninkrijk) op 4 december 2009 — Lucy Stewart/Secretary of State for Work and Pensions

text:
               13.2.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 37/23

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Upper Tribunal (Administrative Appeals Chamber) (Verenigd Koninkrijk) op 4 december 2009 — Lucy Stewart/Secretary of State for Work and Pensions
   (Zaak C-503/09)
   2010/C 37/28
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   Upper Tribunal

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Lucy Stewart

      Verwerende partij: Secretary of State for Work and Pensions

      Prejudiciële vragen

               1.

               Is een prestatie met de kenmerken van een tijdelijke arbeidsongeschiktheidsuitkering voor jongeren een prestatie bij ziekte of een prestatie bij invaliditeit, in de zin van verordening nr. 1408/71 (1)?

               2.

               Indien het antwoord op vraag 1 luidt dat een dergelijke prestatie moet worden aangemerkt als een prestatie bij ziekte:

                           a)

                           Is een persoon als verzoeksters moeder, die wegens pensionering al haar werkzaamheden in loondienst of als zelfstandige heeft gestaakt, vanwege haar eerdere werkzaamheid in loondienst of als zelfstandige, niettemin nog „werkneemster” in de zin van artikel 19, of moeten de artikelen 27 tot en met 34 (pensioen- of rentetrekkers) worden toegepast?

                           b)

                           Is een persoon als verzoeksters vader, die sinds 2001 geen werkzaamheden in loondienst of als zelfstandige heeft verricht, vanwege zijn eerdere werkzaamheid in loondienst of als zelfstandige, niettemin een „werknemer” in de zin van artikel 19?

                           c)

                           Dient een aanvrager vanwege de verlening van een prestatie waarop aanspraak is verkregen overeenkomstig artikel 95 ter van verordening nr. 1408/71 te worden aangemerkt als een „pensioen- of rentetrekker” in de zin van artikel 28, niettegenstaande het feit dat de betrokken aanvrager (i) nooit „werknemer” in de zin van artikel 1, sub a, van verordening nr. 1408/71 is geweest; (ii) niet de leeftijd heeft bereikt waarop hij recht heeft op een staatspensioen; en (iii) enkel als gezinslid binnen de personele werkingssfeer van verordening nr. 1408/71 valt?

                           d)

                           Indien een pensioen- of rentetrekker onder artikel 28 van verordening nr. 1408/71 valt, kan dan een gezinslid van die pensioen- of rentetrekker dat steeds bij de pensioen- of rentetrekker en in dezelfde staat als hij heeft gewoond, krachtens artikel 28, lid 1, juncto artikel 29 aanspraak maken op een uitkering wegens ziekte, verleend door het bevoegde orgaan als bepaald volgens artikel 28, lid 2, wanneer deze uitkering (voor zover zij verschuldigd is) wordt uitbetaald aan het gezinslid (en niet aan de pensioen- of rentetrekker)?

                           e)

                           Is, in voorkomend geval (op grond van de antwoorden op de vragen a tot en met d supra), de toepassing van een voorwaarde van nationaal socialezekerheidsrecht die de eerste verwerving van het recht op een prestatie bij ziekte beperkt tot personen die een verplicht tijdvak van verblijf binnen een bepaalde voorafgaande periode in de bevoegde lidstaat hebben vervuld, verenigbaar met de artikelen 19 en/of 28 van verordening nr. 1408/71?

               3.

               Indien het antwoord op vraag 1 luidt dat een dergelijke prestatie moet worden aangemerkt als een prestatie bij invaliditeit, betekent dan de tekst van artikel 10 van verordening nr. 1408/71, die verwijst naar uitkeringen „verkregen op grond van een wettelijke regeling van één of meer lidstaten”, dat de lidstaten krachtens verordening nr. 1408/71 bevoegd blijven om voorwaarden te verbinden aan de eerste verkrijging van dergelijke prestaties bij invaliditeit die zijn gebaseerd op het hebben van een woonplaats in de lidstaat of op het bewijs dat de verplichte tijdvakken van voorafgaand verblijf in de lidstaat zijn vervuld, zodat een aanvrager de aanspraak op een dergelijke prestatie niet voor het eerst vanuit een andere lidstaat kan doen gelden?

      (1)  Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de sociale zekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PB L 149, blz. 2),


title: Zaak T-241/03: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van  17 mei 2006  — Marcuccio/Commissie ( Ambtenaren — Overplaatsing — Dienstwoning — Beschikking tot verhuizing van verzoekers persoonlijke bezittingen — Beroep tot nietigverklaring — Beroep tot schadevergoeding — Bezwarende handeling — Niet-ontvankelijkheid )

text:
               29.7.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 178/32

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 17 mei 2006 — Marcuccio/Commissie
   (Zaak T-241/03) (1)

   („Ambtenaren - Overplaatsing - Dienstwoning - Beschikking tot verhuizing van verzoekers persoonlijke bezittingen - Beroep tot nietigverklaring - Beroep tot schadevergoeding - Bezwarende handeling - Niet-ontvankelijkheid”)
   (2006/C 178/59)
   Procestaal: Italiaans
   Partijen

      Verzoeker: Luigi Marcuccio (Tricase, Italië) (vertegenwoordiger: L. Garofalo, advocaat)

      Verweerster: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: E. de March en C. Berardis-Kayser als gemachtigden, bijgestaan door A. Dal Ferro, advocaat )
   Voorwerp van de zaak
   Een verzoek tot nietigverklaring van het schrijven van 15 oktober 2002 inzake de verhuizing van verzoekers persoonlijke bezittingen uit zijn voormalige dienstwoning in Angola en een verzoek tot vergoeding van de schade die verzoeker stelt als gevolg van de inhoud van het schrijven te hebben geleden
   Dictum van de beschikking

               1)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               Verzoeker zal zijn eigen kosten en die van de Commissie dragen.

      (1)  PB C 200 van 23.8.2003.


title: Zaak C-265/08: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 20 april 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale amministrativo regionale per la Lombardia — Italië) — Federutility, Assogas, Libarna Gas spa, Collino Commercio spa, Sadori gas spa, Egea Commerciale, E.On Vendita srl, Sorgenia spa/Autorità per l’energia elettrica e il gas (Richtlijn 2003/55/EG — Interne markt voor aardgas — Ingrijpen van overheid in prijs voor levering van aardgas na 1 juli 2007 — Openbaredienstverplichtingen van ondernemingen die actief zijn in gassector)

text:
               19.6.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/6

      Arrest van het Hof (Grote kamer) van 20 april 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale amministrativo regionale per la Lombardia — Italië) — Federutility, Assogas, Libarna Gas spa, Collino Commercio spa, Sadori gas spa, Egea Commerciale, E.On Vendita srl, Sorgenia spa/Autorità per l’energia elettrica e il gas
      (Zaak C-265/08) (1)

      (Richtlijn 2003/55/EG - Interne markt voor aardgas - Ingrijpen van overheid in prijs voor levering van aardgas na 1 juli 2007 - Openbaredienstverplichtingen van ondernemingen die actief zijn in gassector)
      (2010/C 161/07)
      Procestaal: Italiaans

         Verwijzende rechter

      Tribunale amministrativo regionale per la Lombardia

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: Federutility, Assogas, Libarna Gas spa, Collino Commercio spa, Sadori gas spa, Egea Commerciale, E.On Vendita srl, Sorgenia spa

         Verwerende partij: Autorità per l’energia elettrica e il gas

         Voorwerp

      Verzoek om een prejudiciële beslissing — Tribunale Amministrativo Regionale della Lombardia — Uitlegging van artikel 3, lid 2, en artikel 23 van richtlijn 2003/55/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2003 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor aardgas en houdende intrekking van richtlijn 98/30/EG (PB L 176, blz. 57) — Nationale regeling waarbij de prijzen voor de levering van aardgas aan particuliere afnemers worden vastgesteld

         Dictum

      De artikelen 3, lid 2, en 23, lid 1, van richtlijn 2003/55/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2003 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor aardgas en houdende intrekking van richtlijn 98/30/EG, verzetten zich niet tegen een nationale regeling zoals die in het hoofdgeding, op grond waarvan na 1 juli 2007 het prijsniveau voor de levering van aardgas kan worden bepaald door de vaststelling van „referentieprijzen” zoals die in het hoofdgeding, op voorwaarde dat deze interventie:

                  —

                  een algemeen economisch belang nastreeft dat erin bestaat dat de prijs voor de levering van aardgas aan de eindafnemer op een redelijk niveau wordt gehandhaafd, gelet op het feit dat de lidstaten, rekening houdend met de situatie van de aardgassector, de door richtlijn 2003/55 beoogde doelstellingen van liberalisering en van noodzakelijke bescherming van de eindafnemer met elkaar dienen te verzoenen;

                  —

                  na 1 juli 2007 de vrije totstandkoming van de prijs voor de levering van aardgas slechts belemmert voor zover dit voor de verwezenlijking van een dergelijke doelstelling van algemeen economisch belang noodzakelijk is en dus slechts gedurende een noodzakelijkerwijs beperkte periode, en

                  —

                  duidelijk wordt gedefinieerd, transparant, niet-discriminerend en controleerbaar is en de gelijke toegang van de aardgasbedrijven van de Europese Unie tot de consument waarborgt.

         (1)  PB C 236 van 13.9.2008.


title: Zaak C-342/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal do Trabalho de Viseu (Portugal) op 18 juli 2012 — Worten — Equipamentos para o Lar, SA/ACT — Autoridade para as Condições de Trabalho

text:
               29.9.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 295/21

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal do Trabalho de Viseu (Portugal) op 18 juli 2012 — Worten — Equipamentos para o Lar, SA/ACT — Autoridade para as Condições de Trabalho
   (Zaak C-342/12)
   2012/C 295/37
   Procestaal: Portugees

      Verwijzende rechter

   Tribunal do Trabalho de Viseu

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Worten — Equipamentos para o Lar, SA

      Verwerende partij: ACT — Autoridade para as Condições de Trabalho

      Prejudiciële vragen

               1)

               Dient artikel 2 van richtlijn 95/46/EG (1) aldus te worden uitgelegd dat de arbeidstijdregistratie — te weten de registratie voor elke werknemer van het begin en einduur van de arbeidstijd alsook de onderbrekingen of pauzes die er geen deel van uitmaken — onder het begrip „persoonsgegevens” valt?

               2)

               Indien de vorige vraag bevestigend wordt beantwoord: is de Portugese Staat krachtens artikel 17, lid 1, van richtlijn 95/46/EG verplicht om passende technische en organisatorische maatregelen vast te stellen om persoonsgegevens te beveiligen tegen toevallige of onrechtmatige vernietiging, toevallig verlies, vervalsing, niet-toegelaten verspreiding of toegang, met name wanneer de verwerking gepaard gaat met doorzending van gegevens via een netwerk?

               3)

               Indien ook de vorige vraag bevestigend wordt beantwoord: wanneer de lidstaat geen enkele maatregel neemt overeenkomstig artikel 17, lid 1, van richtlijn 95/46/EG en de voor de verwerking van voornoemde gegevens verantwoordelijke werkgever een systeem van beperkte toegang tot deze gegevens invoert waarbij de nationale overheid die bevoegd is voor de controle van de arbeidsvoorwaarden, niet automatisch toegang krijgt tot deze gegevens, dient het beginsel van voorrang van het Unierecht dan aldus te worden uitgelegd dat de lidstaat deze werkgever niet kan bestraffen voor een dergelijke handelwijze?

      (1)  Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB L 281, blz. 31).


title: Zaak C-239/01: Beroep, op 21 juni 2001 ingesteld door Bondsrepubliek Duitsland tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
1.9.2001               NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       C 245/5
3)    Moet artikel 8, lid 3, derde alinea, van richtlijn             Beroep, op 19 juli 2001 ingesteld door Commissie van de
      73/239/EEG van de Raad, zoals gewijzigd bij artikel 6            Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek
      van richtlijn nr. 92/49/EEG van de Raad, aldus worden
      uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling                             (Zaak C-235/01)
      op het gebied van de inflatiebestrijding, die de verzeke-
      ringsondernemingen bovendien verplicht op verzoek
      van de verzekeringnemer polissen te sluiten volgens de                                 (2001/C 245/10)
      tariefformule bonus-malus met een franchise waarvan
      het minimum- en het maximumbedrag wettelijk zijn               Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
      vastgelegd?                                                    op 19 mei 2001 beroep ingesteld tegen Italiaanse Republiek
                                                                     door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-
4)    Moet artikel 8, lid 3, derde alinea, van richtlijn             woordigd door B. Mongin en R. Amorosi als gemachtigden.
      73/239/EEG van de Raad, zoals gewijzigd bij artikel 6
      van richtlijn 92/49/EEG van de Raad, aldus worden
      uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling     Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
      op het gebied van de inflatiebestrijding, die de verze-
      keringnemer na het verstrijken van de geldigheidsduur          —     vast te stellen dat de Italiaanse Republiek, door niet de
      van de tariefstop het recht geeft de overeenkomst op te              wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen
      zeggen indien de niet uit de bijzondere clausules van de             die noodzakelijk zijn om uitvoering te geven aan richtlijn
      polis voortvloeiende premieverhoging die op het tijdstip             98/35/EG van de Raad van 25 mei 1998 tot wijziging van
      van de jaarlijkse vernieuwing van de polis door de                   richtlijn 94/58/EG inzake het minimumopleidingsniveau
      verzekeringsonderneming wordt gevraagd, hoger ligt dan               van zeevarenden (1), althans die bepalingen niet ter kennis
      het door de regering vastgelegde inflatiepercentage?                 van de Commissie te brengen, niet heeft voldaan aan de
                                                                           krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen.
(1) PB L 228 van 16.8.1973, blz. 3.
(2) PB L 228 van 11.8.1992, blz. 1.                                  —     de Italiaanse Republiek te verwijzen in de kosten.
                                                                     Middelen en voornaamste argumenten
                                                                     Ingevolge artikel 249 EG (ex artikel 189 EG-Verdrag), bepalen-
Verzoek van het Finanzgericht Berlin van 28 mei 2001 om              de dat richtlijnen verbindend zijn ten aanzien van het te
een prejudiciële beslissing in het geding tussen Arnoud              bereiken resultaat voor elke lidstaat waarvoor zij bestemd zijn,
            Gerritse en Finanzamt Neukölln-Nord                      dienen de lidstaten de voor de uitvoering van richtlijnen
                                                                     gestelde termijnen in acht te nemen. In casu is die termijn op
                        (Zaak C-234/01)                              1 juli 1999 verstreken zonder dat de Italiaanse Republiek de
                                                                     voor de uitvoering van voormeelde richtlijn noodzakelijke
                        (2001/C 245/09)                              bepalingen heeft vastgesteld.
Het Finanzgericht Berlin heeft bij beschikking van 28 mei            (1) PB L 172 van 17.6.1998, blz. 1.
2001, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 19 juni
2001, in het geding tussen Arnoud Gerritse en Finanzamt
Neukölln-Nord, het Hof van Justitie van de Europese Gemeen-
schappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de
navolgende vraag:
Staat artikel 52 EG-Verdrag (thans artikel 43 EG) eraan in de        Beroep, op 21 juni 2001 ingesteld door Bondsrepubliek
weg, dat op grond van § 50 a, lid 4, eerste zin, sub 1, en           Duitsland tegen Commissie van de Europese Gemeen-
tweede zin, van het Einkommensteuergesetz (wet op de                                             schappen
inkomstenbelasting) in de versie van 1996 (hierna: „EStG
1996”) op een Nederlandse onderdaan die in de Bondsrepu-                                     (Zaak C-239/01)
bliek Duitsland tijdens het kalenderjaar een belastbaar zuiver
inkomen van circa 5 000 DEM uit zelfstandige arbeid verwerft,                                (2001/C 245/11)
een belastinginhouding ten belope van 25 % van het (onzui-
vere) inkomen van circa 6 000 DEM, vermeerderd met solida-
riteitsheffing, wordt toegepast door de schuldenaar van de           Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
vergoeding, zonder dat eerstgenoemde de mogelijkheid heeft           op 21 juni 2001 beroep ingesteld tegen Commissie van de
de betaalde belasting door middel van een verzoek tot                Europese Gemeenschappen door Bondsrepubliek Duitsland,
terugbetaling of een verzoek tot aanslagoplegging geheel of          vertegenwoordigd door W.-D. Plessing, Ministerialrat, bij het
gedeeltelijk terug te ontvangen?                                     Bondsministerie van Financiën, Graurheindorfer Str. 108,
                                                                     D-53117 Bonn, en J. Sedemund, Potsdamer Platz 1, D-10785
                                                                     Berlin.
 ---pagebreak--- C 245/6               NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     1.9.2001
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                           uit bronnen die geen bestanddeel zijn van het gemeen-
                                                                           schappelijke begrotingsvoorstel. Om dezelfde reden leidt
                                                                           de bestreden medefinancieringsregeling tot omzeiling van
1.  Artikel 5, lid 5, van verordening (EG) nr. 690/2001 van                de begrotingsregel van artikel 269, lid 1, EG. Daarbij
    de Commissie van 3 april 2001 (1) betreffende bijzondere               komt, dat de plafonnering van de eigen middelen krach-
    marktondersteuningsmaatregelen in de rundvleessector                   tens artikel 269 en 270 EG geen werkzame begrenzing
    nietig te verklaren, voorzover deze bepaling de betrokken              voor de uitgaven van de Gemeenschap meer zou vormen,
    lidstaat verplicht om 30 % van de kosten van de in deze                wanneer de Commissie de bevoegdheid zou hebben om
    verordening bedoelde aankoop van vlees op zich te                      gemeenschappelijke uitgaven te gelasten, zonder dat deze
    nemen;                                                                 uitgaven volledig uit de gemeenschapsbegroting zouden
                                                                           zijn te financieren. Op die wijze zou in het bijzonder de
2.  De Commissie te verwijzen in de kosten.                                in artikel 269, lid 2, EG voorziene procedure voor de
                                                                           verhoging van de eigen middelen, die niet enkel is
                                                                           gebonden aan een besluit van de Raad met eenparigheid
                                                                           van stemmen (na raadpleging van het Europees Parle-
                                                                           ment), maar ook aan ratificatie van dat besluit door de
Middelen en voornaamste argumenten                                         parlementen van de lidstaten, zonder meer kunnen
                                                                           worden omzeild.
                                                                     —     Er is inbreuk gemaakt op artikel 253 EG. Met een
                                                                           verwijzing naar de beperkte begrotingsmiddelen wordt
—   De Commissie is niet bevoegd om in het kader van een                   niet duidelijk gemaakt met welke rechtvaardiging de
    uitvoeringsverordening een verplichte medefinanciering                 Commissie voor zich het recht opeist om door de
    te gelasten. De bepaling van artikel 5, lid 5, van de                  vaststelling van een verplichte medefinanciering het be-
    bestreden verordening dient niet ter „uitvoering” van een              ginsel van volledige financiering van ondersteuningsmaat-
    desbetreffende algemene bepaling van de basisveror-                    regelen op de rundvleesmarkt uit begrotingsmiddelen van
    dening die de medefinanciering in beginsel toestaat. Het               de Gemeenschap te wijzigen, en evenmin waarom een
    gaat eerder om een duidelijke afwijking van de bepalingen              verdeelsleutel van 70 %-30 % noodzakelijk was.
    van verordeningen nrs. 1254/1999 en 1258/1999 van
    de Raad, die uitgaan van een 100 % financiering uit de
    gemeenschapsbegroting. Het vraagstuk van de financie-
    ring van een bepaalde landbouwsteunmaatregel behoort             Verzoekster geeft het Hof in overweging om bij toewijzing van
    echter dwingend tot de wezenlijke bestanddelen van de            haar vordering te beslissen, dat de gevolgen van de verorde-
    te regelen materie, die in de basisverordening van de Raad       ning, gelet op het belang van de betrokken marktdeelnemers
    moet zijn geregeld. Te meer omdat reeds alle belangrijke         bij bescherming van de bestaande situatie, gehandhaafd blijven.
    vraagstukken betreffende de financiering van het gemeen-
    schappelijke landbouwbeleid — ook voor de gemeen-
    schappelijke rundvleesmarkt — in verordening (EG) nr.            (1) PB L 95 van 5.4.2001, blz. 8.
    1258/99 van de Raad (respectievelijk verordening (EEG)
    nr. 1883/78 van de Raad) zijn geregeld.
—   Er is inbreuk gemaakt op de financiële bepalingen van
    het Verdrag. Op grond van het stelsel van de gemeen-
    schappelijke marktorganisatie voor rundvlees en van het
    verbod van steun in artikel 87, lid 1, EG, dat in
    overweging nr. 33 van de considerans van verordening
    (EG) nr. 1254/1999 uitdrukkelijk wordt bekrachtigd,              Beroep, op 21 juni 2001 ingesteld door Commissie
    gaat het bij de ondersteuningsmaatregelen krachtens de           van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek
    bestreden verordening, ondanks gedeeltelijke financiering                                     Duitsland
    uit nationale begrotingen, nog steeds om gemeenschaps-
    steun en daarmee om „uitgaven van de Gemeenschap” in                                     (Zaak C-240/01)
    de zin van artikel 268, lid 1, EG. Volgens artikel 268,
    lid 1, EG moeten echter „alle ontvangsten en uitgaven van
    de Gemeenschap (…) voor elk begrotingsjaar worden                                        (2001/C 245/12)
    geraamd en opgenomen in de begroting”. Met het gebruik
    van het adjectief „alle” (ontvangsten en uitgaven) is in
    artikel 268, lid 1, EG het beginsel van de volledigheid/een-     Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
    heid van de begroting neergelegd, die de basisvoorwaarde         op 21 juni 2001 beroep ingesteld tegen Bondsrepubliek
    voor een politieke beoordeling van de ontvangsten en             Duitsland door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
    uitgaven in de begrotingsprocedure en voor een democra-          vertegenwoordigd door E. Traversa, juridische adviseur, en
    tische controle van de begrotingsuitvoering is. Met dit          K. Gross, lid van de juridische dienst van de Commissie van de
    beginsel is het niet verenigbaar, wanneer uitgaven van de        Europese Gemeenschappen, domicilie gekozen hebbende te
    Gemeenschap op grond van een verplichte regeling van             Luxemburg bij G. Berscheid, juridisch adviseur van de Commis-
    secundair gemeenschapsrecht worden (mede)gefinancierd            sie, Centre Wagner C 254, Kirchberg.


title: Zaak F-82/14: Beroep ingesteld op 15 augustus 2014 — ZZ/Europese Commissie

text:
               3.11.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 388/32

         Beroep ingesteld op 15 augustus 2014 — ZZ/Europese Commissie
   (Zaak F-82/14)
   2014/C 388/42
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: ZZ (vertegenwoordiger: M. Cornacchia, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit om verzoeker uit te sluiten van vergelijkend onderzoek EPSO/AST/126/2012, op grond van het feit dat hij de jury niet heeft meegedeeld dat er een familierelatie bestaat tussen hem en één van de leden ervan

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               nietigverklaring van het besluit van 15 mei 2014 waarbij de jury van algemeen vergelijkend onderzoek EPSO/AST/126/12 door middel van brief van EPSO en in antwoord op verzoekers verzoek om herziening van 31 januari 2014, bevestigt dat hij is uitgesloten van vergelijkend onderzoek EPSO/AST/126/2012;

               —

               veroordeling van de Europese Commissie tot betaling van een vergoeding voor de immateriële schade die verzoeker door voormeld besluit heeft geleden, welke ex aequo et bono op 3  000 EUR wordt begroot;

               —

               verwijzing van de verwerende partij in de kosten van de procedure.


title: Zaak C-14/13: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Sofia (Bulgarije) op 10 januari 2013 — Gena Ivanova Cholakova/Osmo rayonno upravlenie pri Stolichna direktsiya na vatreshnite raboti

text:
               16.3.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 79/9

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Sofia (Bulgarije) op 10 januari 2013 — Gena Ivanova Cholakova/Osmo rayonno upravlenie pri Stolichna direktsiya na vatreshnite raboti
   (Zaak C-14/13)
   2013/C 79/16
   Procestaal: Bulgaars

      Verwijzende rechter

   Administrativen sad Sofia

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Gena Ivanova Cholakova

      Verwerende partij: Osmo rayonno upravlenie pri Stolichna direktsiya na vatreshnite raboti

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet artikel 21, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, juncto de artikelen 67 en 72 van dit Verdrag, rekening houdend met de krachtens het recht van de Europese Unie toegestane beperkingen van het vrije verkeer van burgers van de Unie op het grondgebied van de lidstaten, aldus worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan een nationale wettelijke bepaling van een lidstaat zoals het in het hoofdgeding aan de orde zijnde artikel 63, eerste alinea, punt 5, van de Zakon za ministerstvoto na vatreshnite raboti (wet op het ministerie van Binnenlandse Zaken), dat bepaalt dat de politiediensten een onderdaan van een lidstaat voor maximum 24 uur kunnen aanhouden, teneinde zijn identiteit vast te stellen op basis van een controle die niet valt onder de in deze lidstaat wettelijk vastgestelde gevallen waarin een politiedienst een controle kan verrichten om de identiteit vast te stellen en die evenmin uitdrukkelijk is ingegeven door het voornemen om een strafbaar feit of een administratieve inbreuk vast te stellen of te voorkomen, de openbare orde te handhaven of de binnenlandse veiligheid te beschermen?

               2)

               Volgt uit artikel 52, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, uitgelegd in samenhang met de beperking van de rechten als bedoeld in de artikelen 6 en 45, lid 1, van het Handvest en overeenkomstig het Unierechtelijke beginsel van bescherming tegen een willekeurige of onevenredige ingreep in de privésfeer van natuurlijke personen, dat een nationale wettelijke bepaling zoals het in het hoofdgeding aan de orde zijnde artikel 63, eerste alinea, punt 5, van de Zakon za ministerstvoto na vatreshnite raboti betreffende de aanhouding door de politie voor maximum 24 uur in het geval dat de identiteit van een staatsburger van een lidstaat niet kan worden vastgesteld overeenkomstig de bij wet vastgestelde voorwaarden, kan worden toegepast, volgens welke deze aanhouding in de volgende omstandigheden is toegestaan:

               3)

                           A.

                           De politiediensten kunnen de aanhouding bevelen wanneer de identiteit niet op basis van een identiteitsdocument, door een andere persoon wiens identiteit is vastgesteld of op een andere betrouwbare wijze kan worden vastgesteld;

                           B.

                           De bepaling voorziet niet in een beoordeling van de noodzaak om de identiteit vast te stellen; zij voorziet evenmin in een beoordeling van het gedrag van de persoon, noch van de vraag of het gelet op de concrete omstandigheden noodzakelijk is dat de politiediensten een bij wet vastgestelde bevoegdheid uitoefenen;

                           C.

                           De vaststelling van de identiteit is niet uitdrukkelijk gebaseerd op gevallen waarin op grond van de wet maatregelen kunnen worden genomen om de identiteit van een persoon vast te stellen; de identiteit kan ook worden vastgesteld door eenvoudige inzage in een gegevensbestand of op een andere betrouwbare manier, zonder dat maatregelen ter vaststelling van de identiteit worden genomen;

                           D.

                           Bij de beoordeling of de wettelijke bepaling juist is toegepast, zal de rechter zich louter baseren op de bij deze bepaling vastgestelde omstandigheden, aangezien het een discretionaire bevoegdheid betreft?


title: Zaak T-142/12: Arrest van het Gerecht van 11 juli 2013 — Aventis Pharmaceuticals/BHIM — Fasel (CULTRA) ( „Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk CULTRA — Oudere nationale woordmerken SCULPTRA — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009” )

text:
               31.8.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 252/29

         Arrest van het Gerecht van 11 juli 2013 — Aventis Pharmaceuticals/BHIM — Fasel (CULTRA)
   (Zaak T-142/12) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk CULTRA - Oudere nationale woordmerken SCULPTRA - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009)
   2013/C 252/47
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Aventis Pharmaceuticals, Inc. (Bridgewater, Verenigde Staten) (vertegenwoordiger: R. Gilbey, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: F. Mattina, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM: Fasel Srl (Bologna, Italië)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 26 januari 2012 (zaak R 2478/2010-1) inzake een oppositieprocedure tussen Aventis Pharmaceuticals, Inc. en Fasel Srl

      Dictum

               1)

               De beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) van 26 januari 2012 (zaak R 2478/2010-1) wordt vernietigd.

               2)

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               3)

               Het BHIM draagt zijn eigen kosten en die kosten die Aventis Pharmaceuticals, Inc. in de procedure voor het Gerecht en voor de kamer van beroep zijn opgekomen.

      (1)  PB C 165 van 9.6.2012.


title: Zaak C-337/05: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 8 april 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Italiaanse Republiek (Niet-nakoming — Overheidsopdrachten voor leveringen — Richtlijnen 77/62/EEG en 93/36/EEG — Gunning van overheidsopdrachten zonder voorafgaande aankondiging van opdracht — Geen oproep tot mededinging — Helikopters van merken Agusta en Agusta Bell)

text:
               24.5.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 128/2

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 8 april 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Italiaanse Republiek
   (Zaak C-337/05) (1)

   (Niet-nakoming - Overheidsopdrachten voor leveringen - Richtlijnen 77/62/EEG en 93/36/EEG - Gunning van overheidsopdrachten zonder voorafgaande aankondiging van opdracht - Geen oproep tot mededinging - Helikopters van merken Agusta en Agusta Bell)
   (2008/C 128/03)
   Procestaal: Italiaans
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: D. Recchia en X. Lewis, gemachtigden)

      Verwerende partij: Italiaanse Republiek (vertegenwoordigers: I. M. Braguglia, gemachtigde, G. Fiengo, advocaat)
   Voorwerp
   Niet-nakoming — Richtlijn 93/36/EEG van de Raad van 14 juni 1993 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen (PB L 199, blz. 1) en richtlijn 77/62/EEG van 21 december 1976 — Verzuim om aan te tonen dat de aanbestedende dienst redenen had om gebruik te maken van de procedure van gunning via onderhandelingen zonder voorafgaande bekendmaking van een aankondiging van opdracht — Aankoop van „Agusta”- en „Agusta Bell”-helikopters ten behoeve van het staatsbosbeheer, de kustwacht, de carabinieri enz.
   Dictum

               1)

               Door gedurende lange tijd en tot op heden zonder enige oproep tot mededinging en met name zonder inachtneming van de procedures van richtlijn 93/36/EEG van de Raad van 14 juni 1993 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/52/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 1997, en daarvóór van richtlijn 77/62/EEG van de Raad van 21 december 1976 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen, zoals gewijzigd en aangevuld bij de richtlijnen 80/767/EEG van de Raad van 22 juli 1980 en 88/295/EEG van de Raad van 22 maart 1988, rechtstreeks bij Agusta SpA opdrachten te plaatsen voor de aankoop van helikopters van de merken Agusta en Agusta Bell ten behoeve van verschillende militaire en civiele korpsen, is de Italiaanse Republiek de krachtens deze richtlijnen op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.

               2)

               De Italiaanse Republiek wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 281 van 12.11.2005.


title: Zaak C-238/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal administratif (Luxemburg) op 22 mei 2015 — Maria Do Céu Branganca Linares Verruga, Jacinto Manuel Sousa Verruga, André Angerlo Linares Verruga/Ministre de l’Enseignement supérieur et de la recherche

text:
               3.8.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 254/9

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal administratif (Luxemburg) op 22 mei 2015 — Maria Do Céu Branganca Linares Verruga, Jacinto Manuel Sousa Verruga, André Angerlo Linares Verruga/Ministre de l’Enseignement supérieur et de la recherche
   (Zaak C-238/15)
   (2015/C 254/12)
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Tribunal administratif

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Maria Do Céu Branganca Linares Verruga, Jacinto Manuel Sousa Verruga, André Angerlo Linares Verruga

      Verwerende partij: Ministre de l’Enseignement supérieur et de la recherche

      Prejudiciële vraag

   Is de voorwaarde die bij artikel 2 bis van de wet van 22 juni 2000 betreffende staatsstudiefinanciering voor hoger onderwijs, zoals toegevoegd bij de wet van 19 juli 2013 — onder uitsluiting van de toepassing van andere criteria van verbondenheid — wordt opgelegd aan studenten die niet in het Groothertogdom Luxemburg wonen, te weten de voorwaarde dat zij kind zijn van werknemers die op het tijdstip van indiening van het verzoek om studiefinanciering ten minste vijf jaar ononderbroken in Luxemburg in loondienst of als zelfstandige hebben gewerkt, gerechtvaardigd door de door de Luxemburgse Staat aangevoerde redenen van onderwijsbeleid en van begrotingsbeleid, en passend respectievelijk evenredig in het licht van de nagestreefde doelstelling, te weten ervoor te zorgen dat het aantal personen met een diploma van hoger onderwijs toeneemt en tezelfdertijd te waarborgen dat die personen, na gebruik te hebben gemaakt van de mogelijkheid van studiefinanciering in het kader van de betrokken steunregeling, in voorkomend geval voor een in het buitenland gevolgde studie, naar Luxemburg zullen terugkeren om hun aldus verworven kennis in te zetten voor de ontwikkeling van de economie van die lidstaat?


title: Zaak C-78/09 P: Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 24 september 2009 — Compagnie des bateaux mouches SA/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Jean-Noël Castanet (Hogere voorziening — Gemeenschapsmerk — Woordmerk BATEAUX MOUCHES — Weigering van inschrijving — Ontbreken van onderscheidend vermogen)

text:
               30.1.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 24/18

         Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 24 september 2009 — Compagnie des bateaux mouches SA/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Jean-Noël Castanet
   (Zaak C-78/09 P) (1)

   (Hogere voorziening - Gemeenschapsmerk - Woordmerk BATEAUX MOUCHES - Weigering van inschrijving - Ontbreken van onderscheidend vermogen)
   2010/C 24/29
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirante: Compagnie des bateaux mouches SA (vertegenwoordiger: G. Barbaut, advocaat)

      Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: A. Folliard-Monguiral, gemachtigde), Jean-Noël Castanet (vertegenwoordiger: J.-P. Sulzer, advocaat)

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Zevende kamer) van 10 december 2008, Bateaux mouches/BHIM (T-365/06) houdende verwerping van het door rekwirante ingestelde beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 7 september 2006 inzake een procedure voor de nietigverklaring van het gemeenschapswoordmerk „BATEAUX MOUCHES” — Schending van artikel 7, leden 1, sub b, en 3 van verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk (PB 1994, L 11, blz. 1) — Onjuiste uitlegging van de uit de rechtspraak van het Hof voortvloeiende criteria — Geen onderscheidend vermogen

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Compagnie des bateaux mouches SA wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 102 van 1.5.2009.


title: Zaak T-93/04: Beroep, op 4 maart 2004 ingesteld door Theodoros Kallianos tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               30.4.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 106/80

         Beroep, op 4 maart 2004 ingesteld door Theodoros Kallianos tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-93/04)
   (2004/C 106/157)
   Procestaal: Frans
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 4 maart 2004 beroep ingesteld tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door Theodoros Kallianos, wonende te Kraainem (België), vertegenwoordigd door G. Archambeau, advocaat, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
   Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:

               —

               nietig te verklaren het besluit van 2 december 2003 waarbij het TABG heeft geantwoord op klacht R/335/03 van Kallianos van 2 juli 2003;

               —

               de Commissie te gelasten Kallianos alle bedragen te betalen die zij sedert de door de Rechtbank van eerste aanleg te Athene op 8 maart 1999 bij vonnis nr. 2179/1999 uitgesproken echtscheiding, althans sedert het arrest nr. 203/2003 van het Griekse Hof van Cassatie van 7 februari 2003, waarvan zij kennis had, ten onrechte ten laste van verzoekers bezoldiging heeft betaald of ingehouden, daaronder begrepen de door de diensten van de Commissie (PMO) op 18 september 1999 eenzijdig besliste indexering van de onverschuldigde alimentatie;

               —

               de Commissie ertoe te veroordelen verzoeker 20 % van bovenbedoeld bedrag te betalen ter vergoeding van immateriële, geldelijke en patrimoniale schade, daaronder begrepen de kosten van verdediging;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten van betekening door een gerechtsdeurwaarder van de Griekse vonnissen en arresten, daaronder begrepen de kosten van vertaling van die vonnissen en arresten in het Frans, welke documenten de Commissie tijdig ter beschikking waren gesteld, te weten in een bedrag van 1500 euro;

               —

               de Commissie te verwijzen in alle kosten van deze instantie

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoeker is ambtenaar van de Commissie. Ten vervolge op een beschikking van de Rechtbank van eerste aanleg te Brussel waarbij alimentatie werd toegekend aan verzoekers echtgenote, hebben de bevoegde diensten van de Commissie inhoudingen verricht op verzoekers salaris. Met zijn beroep komt verzoeker op tegen deze inhoudingen; hij stelt dat daarbij sprake was van rechtsdwaling en dwaling omtrent de feiten, dat er geen executoriale titel was voor die inhoudingen, en dat verordening nr. 1347/2000 (1) is geschonden.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1347/2000 van de Raad van 29 mei 2000 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid voor gemeenschappelijke kinderen (PB L 160 van 30.6.2000. blz. 19).


title: Zaak T-440/14: Beschikking van het Gerecht van 14 januari 2016 — Premo/BHIM — Prema Semiconductor (PREMO)

text:
               14.3.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 98/60

         Beschikking van het Gerecht van 14 januari 2016 — Premo/BHIM — Prema Semiconductor (PREMO)
   (Zaak T-440/14) (1)

   (2016/C 098/77)
   Procestaal: Engels
   De president van de Vierde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 315 van 15.9.2014.


title: Zaak C-641/11: Beroep ingesteld op 14 december 2011 — Europese Commissie/Italiaanse Republiek

text:
               25.2.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 58/5

         Beroep ingesteld op 14 december 2011 — Europese Commissie/Italiaanse Republiek
   (Zaak C-641/11)
   2012/C 58/06
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Rozet en L. Pignataro, gemachtigden)

      Verwerende partij: Italiaanse Republiek

      Conclusies

               —

               vaststellen dat de Italiaanse Republiek, door de handhaving van het in artikel 12 van DPR 752/1976 neergelegde selectiecriterium waarbij voorrang wordt verleend aan kandidaten die ten minste twee jaar in de provincie Bolzano hebben gewoond, de krachtens artikel 45 VWEU en artikel 3, lid 1, van verordening (EU) nr. 492/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2011 (1) betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Unie op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               de Italiaanse Republiek verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Met haar beroep komt de Commissie op tegen de invoering van een selectiecriterium waarbij voorrang wordt verleend aan kandidaten die ten minste twee jaar in de provincie Bolzano (Trentino Alto Adige) hebben gewoond. Dit criterium is in strijd met de uit artikel 45 VWEU en uit artikel 3, lid 1, van verordening (EU) nr. 492/2011 voortvloeiende verplichtingen. De Commissie roept namelijk in herinnering dat volgens vaste rechtspraak van het Hof van Justitie het in artikel 45 VWEU neergelegde beginsel van gelijke behandeling niet alleen openlijke discriminatie op grond van de nationaliteit verbiedt, maar ook alle vormen van verkapte discriminatie die door toepassing van andere onderscheidingscriteria in feite tot hetzelfde resultaat leiden (zie met name arrest van het Hof van 26 mei 1996, O’Flynn, C-237/94, Jurispr. blz. I-2617, punt 17). Dit is met name het geval bij een maatregel die een onderscheid maakt op basis van woonplaats.
   In hun antwoord op het met redenen omklede advies van 6 augustus 2010 hebben de Italiaanse autoriteiten erkend dat „de in artikel 12 van DPR 752/1976 neergelegde voorwaarde betreffende de woonplaats elementen van rechtstreekse discriminatie zou kunnen inhouden en dus in strijd met artikel 45 VWEU zou kunnen zijn” en dat „om dat probleem te verhelpen, de bewoordingen van het artikel zonder meer zullen worden gewijzigd”. De Commissie heeft tot op heden echter geen informatie ontvangen betreffende de betrokken wijziging en is dus van mening dat de in artikel 12 van DPR 752/1976 neergelegde voorwaarde van woonplaats nog steeds geldt.

      (1)  PB L 141, blz. 1.


title: Arrest van het Hof van 24 september 2014 in zaak E-5/14 — Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland (Niet-nakoming van verplichtingen door een EER-staat — Richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 betreffende afvalstoffen en tot intrekking van een aantal richtlijnen)

text:
               23.4.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 131/8

         ARREST VAN HET HOF
   van 24 september 2014
   in zaak E-5/14
   Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland
   (Niet-nakoming van verplichtingen door een EER-staat — Richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 betreffende afvalstoffen en tot intrekking van een aantal richtlijnen)
   (2015/C 131/08)
   In zaak E-5/14, Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland — VERZOEK om een verklaring dat IJsland, door het niet binnen de gestelde termijn vaststellen of het niet onverwijld kennis geven aan de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van de maatregelen die nodig zijn voor de uitvoering van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 32ff van hoofdstuk V van bijlage XX bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte („EER-overeenkomst”), te weten Richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 betreffende afvalstoffen en tot intrekking van een aantal richtlijnen, zoals aangepast aan de EER-overeenkomst bij Protocol nr. 1 daarbij, zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 40 van de richtlijn en van artikel 7 van de EER-overeenkomst niet is nagekomen, heeft het Hof, samengesteld uit Carl Baudenbacher, president, Per Christiansen en Páll Hreinsson (rechter-rapporteur), rechters, op 24 september 2014 een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:
   Het Hof:

               1.

               Verklaart dat IJsland, door het niet vaststellen van de maatregelen die nodig zijn voor de uitvoering van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 32ff van hoofdstuk V van bijlage XX bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 betreffende afvalstoffen en tot intrekking van een aantal richtlijnen), zoals aangepast aan de EER-overeenkomst bij Protocol nr. 1 daarbij, zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 40 van dat besluit en van artikel 7 van de EER-overeenkomst niet is nagekomen.

               2.

               Verwijst IJsland in de kosten van de procedure.


title: Zaak T-211/08: Beroep ingesteld op 4 juni 2008 — Putters International/Commissie

text:
               2.8.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 197/31

         Beroep ingesteld op 4 juni 2008 — Putters International/Commissie
   (Zaak T-211/08)
   (2008/C 197/54)
   Procestaal: Nederlands
   Partijen

      Verzoekende partij: Putters International NV (Cargovil, België) (vertegenwoordiger: K. Platteau, advocaat)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies van verzoekende partij

               —

               Vernietiging van artikel 1 van de Beschikking, in de mate dat deze bepaling vaststelt dat verzoekster een inbreuk op artikel 81, lid 1, EG heft gemaakt doordat zij en andere ondernemingen rechtstreeks en indirect de prijzen van internationale verhuisdiensten in België hebben vastgesteld, een deel van deze markt onderling verdeeld hebben en de procedure voor het indienen van offertes gemanipuleerd hebben;

               —

               vernietiging van artikel 2 van de Beschikking, voor zover daarbij een geldboete van 3 955 000 euro wordt opgelegd aan verzoekster;

               —

               indien het gerecht meent dat het passen is om ten aanzien van verzoekster een geldboete op te leggen, in het kader van zijn volle rechtsmacht die voortvloeit uit artikel 229 EG en artikel 31 van Verordening 1/2003, vaststelling van een geldboete die aanzienlijk lager is dan het bedrag van de geldbooete zoals vastgesteld door de Commissie;

               —

               veroordeling van de Commissie in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoekster vraagt de nietigverklaring van de Beschikking van de Commissie C(2008) 926 def. van 11 maart met betrekking tot een procedure op grond van artikel 81 EG (zaak COMP/38.543 — International verhuisdiensten).
   Ten eerste voert verzoekster aan dat de Commissie een manifeste beoordelingsfout heeft gemaakt door te stellen dat verzoekster heeft deelgenomen aan een complex en geconsolideerd kartel, dat ertoe strekte om rechtstreeks en indirect de prijzen van internationale verhuisdiensten in België vast te stellen, een deel van deze markt onderling te verdelen en de procedure voor de indiening van offertes te manipuleren, terwijl verzoekster enkel partij was bij praktijken inzake commissies en schaduwbestekken, en dan nog op zeer sporadische wijze.
   Ten tweede voert verzoekster een schending aan van het evenredigheidsbeginsel en het beginsel van gelijke behandeling doordat de Commissie bij de berekening van het basisbedrag van de geldboete, ongeacht het aantal en de aard van de inbreuken gepleegd door verzoekster en de impact daarvan op de relevante markt, de totale omzet voor internationale verhuisdiensten in aanmerking neemt.
   Ten derde voert verzoekster een schending aan van het evenredigheidsbeginsel en het beginsel van gelijke behandeling doordat de Commissie bij de berekening van de geldboete, ongeacht de rol van de partijen in het kartel en de aard van de praktijken waaraan ze hebben deelgenomen, geen differentiatie maakt tussen de partijen, maar op alle partijen een gelijk percentage toepast voor wat betreft de ernst van de inbreuk en het extra bedrag ter afschrikking.
   Ten vierde voert verzoekster een schending aan van het evenredigheidsbeginsel en het beginsel van gelijke behandeling doordat de Commissie aan een deelnemer met beperkte rol zoals verzoekster de maximum toegelaten geldboete oplegt.
   Ten vijfde en ten laatste voert verzoekster een schending aan van de beginselen van gewettigd vertrouwen en gelijke behandeling en onjuiste beoordeling van de Commissie doordat ze geen verzachtende omstandigheden heeft vastgesteld in hoofde van verzoekster.


title: Zaak F-18/14: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 30 april 2014 — Lecolier/Commissie

text:
               24.11.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 421/65

         Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 30 april 2014 — Lecolier/Commissie
   (Zaak F-18/14)
   2014/C 421/100
   Procestaal: Frans
   De president van de Eerste kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.