201807130632003722018/C 268/503282018TC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180528414221Zaak T-328/18: Beroep ingesteld op 28 mei 2018 — Gas Natural/Commissie
 ---documentbreak--- C2682018NL4110120180528NL0050411422Beroep ingesteld op 28 mei 2018 — Gas Natural/Commissie
   (Zaak T-328/18)2018/C 268/50Procestaal: Spaans
      Partijen

      Verzoekende partij: Gas Natural SDG, SA (Madrid, Spanje) (vertegenwoordigers: F. González Díaz en V. Romero Algarra, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

            —

            Ontvankelijk- en gegrondverklaring van de in het verzoekschrift aangevoerde middelen tot nietigverklaring.

            —

            Nietigverklaring krachtens artikel 263 VWEU van het besluit van de Commissie van 27 november 2017 in zaak SA.47912 (2017/NN), waarbij de formele onderzoeksprocedure van artikel 108, lid 2, VWEU wordt ingeleid ten aanzien van de milieustimuleringsmaatregel die het Koninkrijk Spanje heeft getroffen ten behoeve van de thermische centrales op steenkool.

            —

            Verwijzing van de Commissie in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Bij het bestreden besluit wordt de formele onderzoeksprocedure van artikel 108, lid 2, VWEU ingeleid met betrekking tot de milieustimuleringsmaatregel die het Koninkrijk Spanje heeft getroffen ten behoeve van de thermische centrales op steenkool.
   Volgens verzoekster volgt uit het bestreden besluit dat de Commissie betwijfelt of de emissiegrenswaarden die zijn opgelegd aan de centrales waarvoor de milieustimuleringsmaatregel is bedoeld, enkel beogen de beschermingsniveaus toe te passen die worden vereist door de Unieregeling, met name door richtlijn 2001/80/EG, die van toepassing was op de thermische centrales op steenkool. Als dat het geval zou zijn, zou er van de betrokken maatregel geen enkel stimulerend effect uitgaan. Voorts zou de milieustimuleringsmaatregel in strijd zijn met het Unierechtelijke beginsel op het gebied van staatssteun volgens hetwelk de lidstaten ondernemingen geen overheidssteun kunnen verlenen om die ondernemingen in staat te stellen te voldoen aan dwingende Unierechtelijke normen.
   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster twee middelen aan:

            1.

            Schending van de motiveringsplicht met betrekking tot het selectieve karakter van de maatregel.

                     —

                     Verzoekster stelt dat de Commissie geen informatie verstrekt waaruit duidelijk en ondubbelzinnig kan worden opgemaakt waarom de onderzochte maatregel selectief is in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU. In het bijzonder legt de Commissie niet uit of de thermische centrales op steenkool zich in een situatie bevinden die feitelijk en rechtens vergelijkbaar is met die van de overige thermische centrales en of, in voorkomend geval, de betrokken stimuleringsmaatregel „bepaalde ondernemingen of bepaalde producties” in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU kan begunstigen ten opzichte van andere ondernemingen die zich in een feitelijk en rechtens vergelijkbare situatie bevinden, gelet op het doel van de maatregel in kwestie.

            2.

            Subsidiair, schending van artikel 107, lid 1, VWEU, wat het selectieve karakter van de maatregel betreft.

                     —

                     Verzoekster stelt dat de vergoeding die ter verdere ondersteuning van investeringen is toegekend aan de thermische centrales op steenkool in geen enkel opzicht een selectieve maatregel kan uitmaken, aangezien die vergoeding er enkel op is gericht alle belangrijke investeringen van na 1998 op dezelfde voet te stellen, los van de gebruikte technologie en/of ongeacht of de betrokken centrales warmtekrachtcentrales dan wel steenkoolcentrales zijn, zij het dat de hoogte van de vergoeding varieert volgens het belang van de centrale.

                     —

                     Hoe dan ook, en zelfs als de vaststellingen van de Commissie in het bestreden besluit juist zijn — quod non –, volgens verzoekster verkeerden de steenkoolcentrales, gelet op hun economische omstandigheden en hun juridische positie, niet in een situatie die rechtens en feitelijk vergelijkbaar was met die van de centrales die op een ander soort energie werken. De steenkoolcentrales waren immers de enige van vóór 1998 die zich genoopt zagen zware investeringen te doen om operationeel te blijven en die, zonder de betrokken vergoeding, tot sluiting gedoemd zouden zijn geweest, wat de zekerheid van voorziening van het Spaanse elektriciteitsstelsel in gevaar zou hebben gebracht.


201807130642004522018/C 268/394082016TC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180619323322Zaak T-408/16: Arrest van het Gerecht van 19 juni 2018 — HX/Raad („Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen tegen Syrië — Bevriezing van tegoeden — Beginsel ne bis in idem — Rechten van verdediging — Recht op een eerlijk proces — Motiveringsplicht — Recht op een daadwerkelijk rechtsmiddel — Kennelijk onjuiste beoordeling — Recht op eigendom — Evenredigheid — Recht op normale levensomstandigheden — Reputatieschade”)
 ---documentbreak--- C2682018NL3220120180619NL0039322332Arrest van het Gerecht van 19 juni 2018 — HX/Raad
   (Zaak T-408/16) (
         1
      )
   „(„Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen tegen Syrië — Bevriezing van tegoeden — Beginsel ne bis in idem — Rechten van verdediging — Recht op een eerlijk proces — Motiveringsplicht — Recht op een daadwerkelijk rechtsmiddel — Kennelijk onjuiste beoordeling — Recht op eigendom — Evenredigheid — Recht op normale levensomstandigheden — Reputatieschade”)”2018/C 268/39Procestaal: Bulgaars
      Partijen

      Verzoekende partij: HX (Damascus, Syrië) (vertegenwoordigers: S. Koev en S. Klukowska, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: aanvankelijk vertegenwoordigd door I. Gurov en G. Étienne, vervolgens door I. Gurov en A. Vitro, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van besluit (GBVB) 2016/850 van de Raad van 27 mei 2016 houdende wijziging van besluit 2013/255/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië (PB 2016, L 141, blz. 125), uitvoeringsverordening (EU) 2016/840 van de Raad van 27 mei 2016 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 36/2012 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Syrië (PB 2016, L 141, blz. 30), besluit (GBVB) 2017/917 van de Raad van 29 mei 2017 houdende wijziging van besluit 2013/255/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië (PB 2017, L 139, blz. 62), en uitvoeringsverordening (EU) 2017/907 van de Raad van 29 mei 2017 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 36/2012 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Syrië (PB 2017, L 139, blz. 15), voor zover die handelingen verzoeker betreffen.

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            HX wordt verwezen in zijn eigen kosten alsmede in die van de Raad van de Europese Unie.

      (
         1
      )	PB C 419 van 14.11.2016.


201807130232004192018/C 268/251972018CJC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180319192021Zaak C-197/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Wien (Oostenrijk) op 19 maart 2018 — Wasserleitungsverband Nördliches Burgenland e.a.
 ---documentbreak--- C2682018NL1910120180319NL0025191202Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Wien (Oostenrijk) op 19 maart 2018 — Wasserleitungsverband Nördliches Burgenland e.a.
   (Zaak C-197/18)2018/C 268/25Procestaal: Duits
      Verwijzende rechter

   Verwaltungsgericht Wien

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Wasserleitungsverband Nördliches Burgenland, Robert Prandl, Gemeinde Zillingdorf

      Verwerende partij: Bundesministerin für Nachhaltigkeit und Tourismus, vormals Bundesminister für Land und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft

      Prejudiciële vraag

   Moet artikel 288 VWEU gelezen in samenhang met artikel 5, lid 4, of met artikel 5, lid 5, juncto bijlage I, onder 2), van richtlijn 91/676/EEG (
         1
      ) van de Raad van 12 december 1991 inzake de bescherming van water tegen verontreiniging door nitraten uit agrarische bronnen (hierna: „nitraatrichtlijn”) aldus worden uitgelegd dat

            a)

            een publiek drinkwaterbedrijf dat waterdiensten verstrekt en dat daarbij vóór levering van het drinkwater aan de consument (met aansluitingsverplichting) dit uit de ter beschikking staande bronnen gewonnen water dat een te hoge nitraatconcentratie bevat, behandelt zodat het vóór levering aan de consument een nitraatconcentratie van minder dan 50 mg per liter bevat, en dat wettelijk is verplicht om een bepaald geografisch gebied van water te voorzien, rechtstreeks is geraakt in de zin van de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie (in dit geval door een eventueel gebrekkige omzetting van richtlijn 91/676/EEG van de Raad van 12 december 1991) wanneer het wegens vermeend ontoereikende actieplannen (aangezien de nitraatconcentratie in het gebied van dit drinkwaterbedrijf de waarde van 50 mg per liter water overschrijdt) maatregelen ter behandeling van het water moet treffen en het bijgevolg subjectieve rechten in het kader van de nitraatrichtlijn worden toegekend

                     a.1)

                     op wijziging van een eerder vastgesteld nationaal actieprogramma tot omzetting van de nitraatrichtlijn (volgens artikel 5, lid 4, van de nitraatrichtlijn) in die zin dat daardoor strengere maatregelen worden vastgesteld met het oog op het bereiken van de doelstellingen van artikel 1 van de nitraatrichtlijn en, concreet, het bereiken van een nitraatconcentratie van ten hoogste 50 mg per liter grondwater op afzonderlijke onttrekkingspunten?

                     a.2)

                     op vaststelling van aanvullende of verscherpte maatregelen (volgens artikel 5, lid 5, van de nitraatrichtlijn) met het oog op het bereiken van de doelstellingen van artikel 1 van de nitraatrichtlijn en, concreet, het bereiken van een nitraatconcentratie van ten hoogste 50 mg per liter grondwater op afzonderlijke onttrekkingspunten?

            b)

            een consument die wettelijk toestemming heeft om water uit zijn particuliere bron voor eigen consumptie te gebruiken en dit water wegens een te hoge nitraatconcentratie (niet kon gebruiken ten tijde van het verzoek dat aan het hoofdgeding ten grondslag ligt en in de loop van het onderhavige verzoek aan het Hof van Justitie van de Europese Unie weliswaar zou kunnen gebruiken, maar ongetwijfeld een nieuwe toename van de nitraatconcentratie in het water tot meer dan 50 mg per liter valt te verwachten) niet gebruikt, maar drinkwater van een publiek drinkwaterbedrijf betrekt, rechtstreeks is geraakt in de zin van de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie (in dit geval door een eventueel gebrekkige omzetting van richtlijn 91/676/EEG van de Raad van 12 december 1991) voor zover hij, wegens vermeend ontoereikende actieplannen — aangezien de nitraatconcentratie in het water van zijn waterwinningsplaats (thuisbron) de waarde van 50 mg per liter overschrijdt — in die zin is geraakt dat hij het hem binnen wettelijke beperkingen toegekende recht op gebruik van grondwater op zijn grond in eigendom niet kan uitoefenen en hem bijgevolg subjectieve rechten in het kader van de nitraatrichtlijn moeten worden toegekend

                     b.1)

                     op wijziging van een eerder vastgesteld nationaal actieprogramma tot omzetting van de nitraatrichtlijn (volgens artikel 5, lid 4, van de nitraatrichtlijn) in die zin dat daardoor strengere maatregelen worden vastgesteld met het oog op het bereiken van de doelstellingen van artikel 1 van de nitraatrichtlijn en, concreet, het bereiken van een nitraatconcentratie van ten hoogste 50 mg per liter grondwater op afzonderlijke onttrekkingspunten?

                     b.2)

                     op vaststelling van aanvullende of verscherpte maatregelen (volgens artikel 5, lid 5, van de nitraatrichtlijn) met het oog op het bereiken van de doelstellingen van artikel 1 van de nitraatrichtlijn en, concreet, het bereiken van een nitraatconcentratie van ten hoogste 50 mg per liter grondwater op afzonderlijke onttrekkingspunten?

            c)

            een gemeente [die] als overheidslichaam een door haar uitgebate gemeentelijke bron voor drinkwatervoorziening wegens nitraatconcentraties in het water van meer dan 50 mg per liter alleen gebruikt respectievelijk ter beschikking stelt als bron voor niet-drinkbaar water — waarbij de drinkwatervoorziening niet in het gedrang komt — rechtstreeks is geraakt in de zin van de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie (in dit geval door een eventueel gebrekkige omzetting van richtlijn 91/676/EEG van de Raad van 12 december 1991 door op dat punt ontoereikende actieplannen) voor zover de waarde van de nitraatconcentratie in het water op het onttrekkingspunt meer dan 50 mg per liter bedraagt, waardoor een gebruik als drinkwater onmogelijk is en haar bijgevolg subjectieve rechten in het kader van de nitraatrichtlijn moeten worden toegekend

                     c.1)

                     op wijziging van een eerder vastgesteld nationaal actieprogramma tot omzetting van de nitraatrichtlijn (volgens artikel 5, lid 4, van de nitraatrichtlijn) in die zin dat daardoor strengere maatregelen worden vastgesteld met het oog op het bereiken van de doelstellingen van artikel 1 van de nitraatrichtlijn en, concreet, het bereiken van een nitraatconcentratie van ten hoogste 50 mg per liter grondwater op afzonderlijke onttrekkingspunten?

                     c.2)

                     op vaststelling van aanvullende of verscherpte maatregelen (volgens artikel 5, lid 5, van de nitraatrichtlijn) met het oog op het bereiken van de doelstellingen van artikel 1 van de nitraatrichtlijn en, concreet, het bereiken van een nitraatconcentratie van ten hoogste 50 mg per liter grondwater op afzonderlijke onttrekkingspunten?

               Met dien verstande dat in alle drie gevallen de bescherming van de gezondheid van consumenten in elk geval is gewaarborgd door, in de gevallen b) en c), drinkwater te betrekken van drinkwaterbedrijven (met aansluitingsverplichting en aansluitingsrecht) of in geval a) door middel van passende maatregelen ter behandeling van het water.

      (
         1
      )	Richtlijn 91/676/EEG van de Raad van 12 december 1991 inzake de bescherming van water tegen verontreiniging door nitraten uit agrarische bronnen (PB 1991, L 375, blz. 1).


201807130422003962018/C 268/194632017CJC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180607151511Zaak C-463/17 P: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 7 juni 2018 — Ori Martin SA / Hof van Justitie de Europese Unie (Hogere voorziening — Beroep tot schadevergoeding — Ontoereikende motivering van een arrest van het Hof in hogere voorziening — Verkeerde opvatting van het voorwerp van een schadevordering)
 ---documentbreak--- C2682018NL1510120180607NL0019151151Arrest van het Hof (Derde kamer) van 7 juni 2018 — Ori Martin SA / Hof van Justitie de Europese Unie
   (Zaak C-463/17 P) (
         1
      )
   „(Hogere voorziening — Beroep tot schadevergoeding — Ontoereikende motivering van een arrest van het Hof in hogere voorziening — Verkeerde opvatting van het voorwerp van een schadevordering)”2018/C 268/19Procestaal: Italiaans
      Partijen

      Rekwirante: Ori Martin SA (vertegenwoordiger: G. Belotti, avvocato)

      Andere partij in de procedure: Hof van Justitie de Europese Unie (vertegenwoordigers: J. Inghelram en Á. M. Almendros Manzano, gemachtigden)

      Dictum

            1)

            De hogere voorziening wordt afgewezen.

            2)

            Ori Martin SA draagt haar eigen kosten en die van het Hof van Justitie van de Europese Unie.

      (
         1
      )	PB C 392 van 20.11.2017.


201808030112050052018/C 294/263512018CJC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL20180530192021Zaak C-351/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Vredegerecht te Antwerpen (België) op 30 mei 2018 — Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen (NMBS) tegen Jean-Louis Anita Dedroog
 ---documentbreak--- C2942018NL1910120180530NL0026191202Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Vredegerecht te Antwerpen (België) op 30 mei 2018 — Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen (NMBS) tegen Jean-Louis Anita Dedroog
   (Zaak C-351/18)2018/C 294/26Procestaal: Nederlands
      Verwijzende rechter

   Vredegerecht te Antwerpen

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekster: Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen (NMBS)

      Verweerder: Jean-Louis Anita Dedroog

      Prejudiciële vragen

            1)

            Moet artikel artikel 9, onder 4, van [verordening (EG) nr. 1371/2007] (
                  1
               ) van 23 oktober 2007 betreffende de rechten en verplichtingen van reizigers in het treinverkeer juncto de artikelen 2, onder a, en 3 van richtlijn 93/13 (
                  2
               ) aldus worden uitgelegd dat er steeds een contractuele rechtsverhouding tot stand komt tussen de vervoersmaatschappij en de reiziger, zelfs wanneer deze zich zonder een vervoersbewijs aan te schaffen, zich bedient van de dienstverlening van de vervoerder?

            2)

            Indien voorgaande vraag ontkennend moet worden beantwoord, strekt de bescherming van de leer van de oneerlijke bedingen zich dan ook uit tot de reiziger die zich van het openbaar vervoer bedient zonder zich een vervoerbewijs te hebben verschaft en door die handelswijze krachtens de algemene voorwaarden van de vervoerder die algemeen verbindend worden geacht op grond van hun reglementaire aard dan wel door de bekendmaking ervan in een officiële publicatie van de staat, wordt gehouden tot het betalen van een toeslag boven op de vervoerprijs?

            3)

            Verzet artikel 6 van richtlijn 93/13 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten dat bepaalt dat 'de lidstaten bepalen dat oneerlijke bedingen in overeenkomsten tussen een verkoper en een consument onder de in nationale recht geldende voorwaarden de consument niet binden en dat de overeenkomst voor de partijen bindend blijft indien de overeenkomst zonder de oneerlijke bedingen kan voortbestaan", er zich in alle gevallen tegen dat de rechter het als oneerlijk beoordeelde beding zou matigen, dan wel in de plaats daarvan het gemene recht zou toepassen?

            4)

            Indien voorgaande vraag ontkennend moet worden beantwoord, welke zijn dan de omstandigheden waarin de nationale rechter kan overgaan tot matiging van het als oneerlijk bevonden beding, dan wel de vervanging ervan door het gemene recht?

            5)

            Indien bovenstaande vragen niet in abstracto kunnen worden beantwoord, stelt zich de vraag of in het geval de nationale spoorwegmaatschappij een zwartrijder, na betrapping, burgerlijk sanctioneert met een toeslag, al dan niet boven op de ritprijs, en de rechter tot bevinding zou komen dat de ten laste gelegde toeslag oneerlijk is in de zin van artikel 2, onder a juncto 3 van richtlijn 93/13, artikel 6 van richtlijn 93/13 er zich tegen verzet dat de rechter het beding nietig verklaart en toepassing maakt van het gemeen aansprakelijkheidsrecht om de schade die de nationale spoorwegmaatschappij heeft geleden te vergoeden.

      (
         1
      )	PB 2007, L 315, blz. 14.
   (
         2
      )	Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB 1993, L 95, blz. 29).


201808030192050472018/C 294/393812018CJC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL20180611282922Zaak C-381/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (Nederland) op 11 juni 2018 — G.S., andere partij: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
 ---documentbreak--- C2942018NL2820120180611NL0039282292Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (Nederland) op 11 juni 2018 — G.S., andere partij: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
   (Zaak C-381/18)2018/C 294/39Procestaal: Nederlands
      Verwijzende rechter

   Raad van State

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoeker: G.S.

      Andere partij: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

      Prejudiciële vragen

            1)

            Moet artikel 6, tweede lid, van richtlijn 2003/86/EG (
                  1
               ) […] aldus worden uitgelegd dat voor de intrekking of weigering van verlenging van een verblijfstitel van een gezinslid om redenen van openbare orde, is vereist dat wordt gemotiveerd dat de persoonlijke gedragingen van het desbetreffende gezinslid een daadwerkelijke, actuele en voldoende ernstige bedreiging voor een fundamenteel belang van de samenleving vormen?

            2)

            Indien vraag 1 ontkennend moet worden beantwoord, welke motiveringseisen moeten volgens artikel 6, tweede lid, van richtlijn 2003/86/EG […] gelden voor de intrekking of weigering van verlenging van een verblijfstitel van een gezinslid om redenen van openbare orde?
            Moet artikel 6, tweede lid, van richtlijn 2003/86/EG […] aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale praktijk volgens welke een verblijfstitel van een gezinslid kan worden ingetrokken of verlenging daarvan kan worden geweigerd om redenen van openbare orde, indien de straf of maatregel waartoe het desbetreffende gezinslid is veroordeeld, hoog genoeg is ten opzichte van de duur van het rechtmatig verblijf in Nederland (de „glijdende schaal”), waarbij aan de hand van de criteria uit de arresten van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (het EHRM) van 2 augustus 2001, Boultif tegen Zwitserland, ECLI:CE:ECHR:2001:0802JUD005427300, en 18 oktober 2006, Üner tegen Nederland, ECLI:CE:ECHR:2006:1018JUD004641099, een belangenafweging wordt gemaakt tussen het belang van het desbetreffende gezinslid om in Nederland het recht op gezinshereniging uit te oefenen enerzijds en het belang van de Nederlandse staat om de openbare orde te beschermen anderzijds?

      (
         1
      )	Richtlĳn van de Raad van 22 september 2003 inzake het recht op gezinshereniging (PB 2003, L 251, blz. 12).


201808030652050922018/C 294/57882017TC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL20180705434421Zaak T-88/17: Arrest van het Gerecht van 5 juli 2018 — Spanje / Commissie [„Elfpo — Laatste jaar van uitvoering van de programmeringsperiode 2007-2013 — Goedkeuring van de rekeningen van de betaalorganen van de lidstaten — Besluit waarbij een bepaald bedrag in het kader van het programma voor plattelandsontwikkeling van de autonome gemeenschap Extremadura wordt aangemerkt als niet opnieuw te gebruiken — Berekeningsmethode — Artikel 69, lid 5 ter, van verordening (EG) nr. 1698/2005 — Gewettigd vertrouwen”]
 ---documentbreak--- C2942018NL4310120180705NL0057431442Arrest van het Gerecht van 5 juli 2018 — Spanje / Commissie
   (Zaak T-88/17) (
         1
      )
   „[„Elfpo — Laatste jaar van uitvoering van de programmeringsperiode 2007-2013 — Goedkeuring van de rekeningen van de betaalorganen van de lidstaten — Besluit waarbij een bepaald bedrag in het kader van het programma voor plattelandsontwikkeling van de autonome gemeenschap Extremadura wordt aangemerkt als niet opnieuw te gebruiken — Berekeningsmethode — Artikel 69, lid 5 ter, van verordening (EG) nr. 1698/2005 — Gewettigd vertrouwen”]”2018/C 294/57Procestaal: Spaans
      Partijen

      Verzoekende partij: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordigers: M. A. Sampol Pucurull en M. J. García-Valdecasas Dorrego, gemachtigden)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Aquilina en M. Morales Puerta, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot gedeeltelijke nietigverklaring van uitvoeringsbesluit (EU) 2016/2113 van de Commissie van 30 november 2016 inzake de goedkeuring van de rekeningen van de betaalorganen van de lidstaten betreffende de door het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) gefinancierde uitgaven in het laatste jaar van uitvoering van de Elfpo-programmeringsperiode 2007-2013 (16 oktober 2014-31 december 2015) (PB 2016, L 327, blz. 79), waarbij de Commissie met het oog op de goedkeuring van de rekeningen van het betaalorgaan van Extremadura een bedrag van 5364682,52 EUR als een „niet opnieuw te gebruiken bedrag” heeft aangemerkt.

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            Het Koninkrijk Spanje wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 95 van 27.3.2017.


201808030442049922018/C 294/403822018CJC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL20180611293021Zaak C-382/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (Nederland) op 11 juni 2018 — V.G., andere partij: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
 ---documentbreak--- C2942018NL2910120180611NL0040291302Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (Nederland) op 11 juni 2018 — V.G., andere partij: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
   (Zaak C-382/18)2018/C 294/40Procestaal: Nederlands
      Verwijzende rechter

   Raad van State

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoeker: V.G.

      Andere partij: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

      Prejudiciële vragen

            1)

            Is het Hof, gelet op artikel 3, derde lid, van richtlijn 2003/86/EG (
                  1
               ) […] en het arrest Nolan (ECLI:EU:C:2012:638), bevoegd prejudiciële vragen van de Nederlandse rechter te beantwoorden over de uitleg van bepalingen van deze richtlijn in een geding betreffende een verzoek om toegang en verblijf van een gezinslid van een gezinshereniger die de Nederlandse nationaliteit bezit, indien deze richtlijn in het Nederlandse recht op rechtstreekse en onvoorwaardelijke wijze van toepassing is verklaard op dat soort gezinsleden?

            2)

            Moet artikel 6, eerste lid, van richtlijn 2003/86/EG […] aldus worden uitgelegd dat voor de afwijzing van een verzoek om toegang en verblijf van een gezinslid om redenen van openbare orde, is vereist dat wordt gemotiveerd dat de persoonlijke gedragingen van het desbetreffende gezinslid een daadwerkelijke, actuele en voldoende ernstige bedreiging voor een fundamenteel belang van de samenleving vormen?

            3)

            Indien vraag [2] ontkennend moet worden beantwoord, welke motiveringseisen moeten volgens artikel 6, eerste lid, van richtlijn 2003/86/EG gelden voor de afwijzing van een verzoek om toegang en verblijf van een gezinslid om redenen van openbare orde?
            Moet artikel 6, eerste lid, van richtlijn 2003/86/EG […] aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale praktijk volgens welke een verzoek om toegang en verblijf van een gezinslid om redenen van openbare orde kan worden afgewezen op grond van veroordelingen tijdens een eerder verblijf in de desbetreffende lidstaat, waarbij aan de hand van de criteria uit de arresten van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (het EHRM) van 2 augustus 2001, Boultif tegen Zwitserland, ECLI:CE:ECHR:2001:0802JUD005427300, en 18 oktober 2006, Üner tegen Nederland, ECLI:CE:ECHR:2006:1018JUD004641099, een belangenafweging wordt gemaakt tussen het belang van het desbetreffende gezinslid en de desbetreffende gezinshereniger om in Nederland het recht op gezinshereniging uit te oefenen enerzijds en het belang van de Nederlandse staat om de openbare orde te beschermen anderzijds?

      (
         1
      )	Richtlĳn van de Raad van 22 september 2003 inzake het recht op gezinshereniging (PB 2003, L 251, blz. 12).


title: Zaak C-395/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 14 juni 2018 — Tim SpA — Direzione e coordinamento Vivendi SA / Consip SpA, Ministero dell’Economia e delle Finanze

text:
               27.8.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/16

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 14 juni 2018 — Tim SpA — Direzione e coordinamento Vivendi SA / Consip SpA, Ministero dell’Economia e delle Finanze
      (Zaak C-395/18)
      (2018/C 301/22)
      Procestaal: Italiaans

         Verwijzende rechter

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Tim SpA — Direzione e coordinamento Vivendi SA

         Verwerende partijen: Consip SpA, Ministero dell’Economia e delle Finanze

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Moeten de artikelen 57 en 71, lid 6, van richtlijn 2014/24/EU (1) aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regel als die in artikel 80, lid 5, van wetsbesluit nr. 50/2016, die voorziet in de uitsluiting van de inschrijver wanneer tijdens de aanbestedingsprocedure wordt vastgesteld dat er grond is tot uitsluiting van een onderaannemer die deel uitmaakt van het drietal dat in de offerte is vermeld, in plaats van het opleggen van een verplichting aan de inschrijver om de betreffende onderaannemer te vervangen;

                  2)

                  subsidiair, mocht het Hof van Justitie van oordeel zijn dat aan de lidstaat de mogelijkheid van uitsluiting van een inschrijver toekomt, verzet het evenredigheidsbeginsel, zoals neergelegd in artikel 5 VEU, opgenomen in „overweging” 101 van richtlijn 2014/24/EU en door het Hof van Justitie tot algemeen beginsel van het Unierecht verklaard, zich tegen een nationale regel als die in artikel 80, lid 5, van wetsbesluit nr. 50/2016, die bepaalt dat de inschrijver in alle gevallen wordt uitgesloten wanneer tijdens een aanbestedingsprocedure wordt vastgesteld dat er grond is tot uitsluiting van een onderaannemer, ook indien er andere onderaannemers zijn die niet zijn uitgesloten en die voldoen de vereisten om de in onderaanneming gegeven diensten te verrichten, of indien de inschrijver verklaart af te zien van de diensten van de onderaannemer omdat hij zelf voldoet aan de vereisten om de diensten te verrichten.

         (1)  Richtlijn 2014/24/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van overheidsopdrachten en tot intrekking van richtlijn 2004/18/EG (PB 2014, L 94, blz. 65).


title: Zaak C-532/17: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 4 juli 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Hamburg — Duitsland) — Wolfgang Wirth e.a. / Thomson Airways Ltd. (Prejudiciële verwijzing — Vervoer — Verordening (EG) nr. 261/2004 — Artikel 2, onder b) — Werkingssfeer — Begrip „luchtvaartmaatschappij die de vlucht uitvoert” — Met bemanning geleaset vliegtuig („wet-lease”))

text:
               27.8.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/10

      Arrest van het Hof (Derde kamer) van 4 juli 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Hamburg — Duitsland) — Wolfgang Wirth e.a. / Thomson Airways Ltd.
      (Zaak C-532/17) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Vervoer - Verordening (EG) nr. 261/2004 - Artikel 2, onder b) - Werkingssfeer - Begrip „luchtvaartmaatschappij die de vlucht uitvoert” - Met bemanning geleaset vliegtuig („wet-lease”)))
      (2018/C 301/12)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Landgericht Hamburg

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: Wolfgang Wirth, Theodor Mülder, Ruth Mülder, Gisela Wirth

         Verwerende partij: Thomson Airways Ltd.

         Dictum

      Het begrip „luchtvaartmaatschappij die de vlucht uitvoert” in de zin van verordening nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91, en met name artikel 2, onder b), moet aldus worden uitgelegd dat het geen betrekking heeft op het geval van een luchtvaartmaatschappij die, zoals in het hoofdgeding, het toestel inclusief bemanning verhuurt aan een andere luchtvaartmaatschappij („wet-lease”), maar niet de operationele verantwoordelijkheid voor de vluchten draagt, ook wanneer op de aan de passagiers afgegeven boekingsbevestiging voor een plaats op een vlucht staat vermeld dat deze vlucht door deze eerste maatschappij wordt uitgevoerd.

         (1)  PB C 402 van 27.11.2017.


title: Zaak C-400/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Hof van Cassatie (België) op 18 juni 2018 — Infohos tegen Belgische Staat

text:
               27.8.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/17

      Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Hof van Cassatie (België) op 18 juni 2018 — Infohos tegen Belgische Staat
      (Zaak C-400/18)
      (2018/C 301/23)
      Procestaal: Nederlands

         Verwijzende rechter

      Hof van Cassatie

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekster: Infohos

         Verweerder: Belgische Staat

         Prejudiciële vraag

      Moet artikel 13, A, lid 1, f), [van] richtlijn 77/388/EEG (1) van 17 mei 1977, thans artikel 132, 1o, f)[, van] richtlijn 2006/112/EG (2) van 28 november 2006, zo worden uitgelegd dat het de lidstaten toelaat aan de daarin bepaalde vrijstelling een exclusiviteitsvoorwaarde te verbinden waardoor een zelfstandige groepering die eveneens diensten presteert aan niet-leden, ook voor de diensten verstrekt aan leden integraal onderworpen is aan de btw?

         (1)  Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid- Staten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB 1977, L 145, blz. 1).

         (2)  Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB 2006, L 347, blz. 1).


title: Zaak C-402/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 15 juni 2018 — Tedeschi Srl, in eigen naam en in hoedanigheid van mandataris van de tijdelijke vereniging van ondernemingen, Consorzio Stabile Istant Service, in eigen naam en in hoedanigheid van mandante van de tijdelijke vereniging van ondernemingen / C.M. Service Srl, Università degli Studi di Roma La Sapienza

text:
               27.8.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/17

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 15 juni 2018 — Tedeschi Srl, in eigen naam en in hoedanigheid van mandataris van de tijdelijke vereniging van ondernemingen, Consorzio Stabile Istant Service, in eigen naam en in hoedanigheid van mandante van de tijdelijke vereniging van ondernemingen / C.M. Service Srl, Università degli Studi di Roma La Sapienza
      (Zaak C-402/18)
      (2018/C 301/24)
      Procestaal: Italiaans

         Verwijzende rechter

      Consiglio di Stato

         Partijen in het hoofdgeding

         Appellantes: Tedeschi Srl, in eigen naam en in hoedanigheid van mandataris van de tijdelijke vereniging van ondernemingen, Consorzio Stabile Istant Service, in eigen naam en in hoedanigheid van mandante van de tijdelijke vereniging van ondernemingen

         Geïntimeerde: Università degli Studi di Roma La Sapienza

         Geïntimeerde en appellante in incidenteel hoger beroep: C.M. Service Srl

         Prejudiciële vraag

      Staan de beginselen van vrije vestiging en vrije dienstverrichting zoals bedoeld in de artikelen 49 en 56 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), artikel 25 van richtlijn 2004/18 van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 (1) en artikel 71 van richtlijn 2014/24 van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 (2) — die niet voorzien in beperkingen voor het in onderaanneming uitbesteedbare deel en de prijsverlaging voor onderaannemers, alsmede het Unierechtelijke evenredigheidsbeginsel in de weg aan de toepassing van een nationale regeling inzake overheidsopdrachten als de Italiaanse regeling van artikel 118, leden 2 en 4, van decreto legislativo nr. 163 van 12 april 2006, volgens welke het in onderaanneming uitbesteedbare deel niet meer mag bedragen dan 30 % van de totale waarde van de overeenkomst en de met de overheidsopdracht belaste onderneming voor de in onderaanneming uitbestede diensten dezelfde, uit de gunning voortvloeiende eenheidsprijzen moet toepassen met een verlaging met ten hoogste 20 %?

         (1)  Richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten (PB 2004, L 134, blz. 114).

         (2)  Richtlijn 2014/24/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van overheidsopdrachten en tot intrekking van richtlijn 2004/18/EG (PB 2014, L 94, blz. 65).


title: Zaak C-320/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 14 mei 2018 door Crocs, Inc. tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 14 maart 2018 in zaak T-651/16, Crocs/EUIPO

text:
               10.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 319/12

      Hogere voorziening ingesteld op 14 mei 2018 door Crocs, Inc. tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 14 maart 2018 in zaak T-651/16, Crocs/EUIPO
      (Zaak C-320/18 P)
      (2018/C 319/15)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirante: Crocs, Inc. (vertegenwoordigers: J. Guise, solicitor, D. Knight, solicitor)

         Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie, Gifi Diffusion

         Conclusies

                  —

                  het bestreden arrest vernietigen.

                  —

                  in het geval het Hof van Justitie het eerste middel aanvaardt, verzoekt rekwirante het Hof ook de beslissing van de kamer van beroep te vernietigen en de beslissing in eerste aanleg te bevestigen.

                  —

                  in het geval het Hof van Justitie het tweede middel aanvaardt, verzoekt rekwirante het bestreden arrest te vernietigen en het Gerecht te gelasten zijn onderzoek te beperken tot de feitelijke en rechtsvragen waarop de beslissing van de kamer van beroep betrekking heeft. Indien het Gerecht tot de slotsom komt dat het de beslissing van de kamer van beroep niet kan bevestigen wanneer de openbaarmaking op de website afzonderlijk wordt beschouwd, verzoekt rekwirante dat het de zaak terugverwijst naar de kamer van beroep voor verder onderzoek of de bekendmakingen in Fort Lauderdale en door verkoop onder de uitzondering van artikel 7 (1) vallen.

                  —

                  in het geval het Hof van Justitie het derde middel aanvaardt, verzoekt rekwirante het bestreden arrest te vernietigen met betrekking tot de toepassing van artikel 7 en het Gerecht te gelasten het bewijs opnieuw te beoordelen, waarbij op gepaste wijze rekening wordt gehouden met de bewoordingen van artikel 7, en de waarschijnlijkheid wordt afgewogen.

                  —

                  in het geval het Hof van Justitie het vierde middel aanvaardt, verzoekt rekwirante het bestreden arrest te vernietigen en de zaak terug te verwijzen naar een andere kamer van het Gerecht voor verder onderzoek.

                  —

                  rekwirante verzoekt het Hof voorts in haar voordeel te beslissen over de kosten, overeenkomstig de artikelen 137 en 184 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof van Justitie.

         Middelen en voornaamste argumenten

                  1)

                     Eerste middel — schending van artikel 63 van verordening nr. 6/2002

                  Het Gerecht heeft artikel 63 onjuist uitgelegd en toegepast doordat het de beslissing van de kamer van beroep niet heeft vernietigd voor zover daarbij de aanvaarding van nieuwe bewijzen werd toegestaan.

                  2)

                     Tweede middel — schending van artikel 61 van verordening nr. 6/2002

                  Het Gerecht heeft artikel 61 geschonden door eigenlijk feitelijke vragen vast te stellen die de kamer van beroep in haar beslissing niet had vastgesteld en niet binnen de strekking van het beroep vielen. Bijgevolg heeft het Gerecht zijn bevoegdheid tot vernietiging of herziening van de beslissing van de kamer van beroep overschreden.

                  3)

                     Derde middel — schending van artikel 7 van verordening nr. 6/2002

                  Het Gerecht heeft artikel 7 geschonden door de verkeerde bewijsstandaard te hanteren. Daarbij heeft het Gerecht ook gesuggereerd dat de afweging specifieke bewijselementen vereist, in plaats van de juridische afweging toe te passen op de in de procedure overgelegde bewijzen. Ten slotte heeft het Gerecht rekwirantes argument dat bij de toepassing van artikel 7 rekening kan worden gehouden met een kwantitatieve factor, afgewezen.

                  4)

                     Vierde middel — onregelmatige samenstelling van het Gerecht (Zevende kamer)

                  De Zevende kamer van het Gerecht was onregelmatig samengesteld. Rechter Kornezov was in 2016 bij het Gerecht benoemd uit het Gerecht voor ambtenarenzaken. Sindsdien is echter vastgesteld dat bij de benoeming van rechter Kornezov bij het Gerecht voor ambtenarenzaken een procedurefout was gemaakt. Was rechter Kornezov in 2016 geen rechter geweest bij het Gerecht voor ambtenarenzaken, dan was zijn benoeming bij het Gerecht pas in 2019 mogelijk geweest. Bijgevolg lijkt bij zijn benoeming bij het Gerecht ook een procedurefout te zijn gemaakt. Het bestreden arrest moet bijgevolg worden vernietigd en de zaak worden terugverwezen naar een andere kamer van het Gerecht.

         (1)  Artikel 7 van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad van 12 december 2001 betreffende gemeenschapsmodellen (PB 2002, L 3, blz. 1) („verordening nr. 6/2002”).


title: Zaak C-629/16: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 11 juli 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgerichtshof — Oostenrijk) — procedure ingeleid door CX (Prejudiciële verwijzing — Internationaal wegvervoer — Overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Economische Gemeenschap en Turkije — Artikel 9 — Aanvullend Protocol — Artikelen 41 en 42 — Vrij verrichten van diensten — Standstillclausule — Besluit nr. 1/95 van de Associatieraad EG-Turkije — Artikelen 5 en 7 — Vrij verkeer van goederen — Nationale regeling waarbij het recht wordt beperkt van in de Republiek Turkije gevestigde goederenvervoerders om hun voertuigen te laten rijden op het grondgebied van de betrokken lidstaat — Verplichting om een vergunning te verkrijgen die wordt afgegeven in het kader van een tussen deze lidstaat en Turkije op grond van een bilaterale overeenkomst vastgesteld contingent, of een vergunning die wordt afgegeven voor een individueel transport met een aanmerkelijk publiek belang)

text:
               10.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 319/4

      Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 11 juli 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgerichtshof — Oostenrijk) — procedure ingeleid door CX
      (Zaak C-629/16) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Internationaal wegvervoer - Overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Economische Gemeenschap en Turkije - Artikel 9 - Aanvullend Protocol - Artikelen 41 en 42 - Vrij verrichten van diensten - Standstillclausule - Besluit nr. 1/95 van de Associatieraad EG-Turkije - Artikelen 5 en 7 - Vrij verkeer van goederen - Nationale regeling waarbij het recht wordt beperkt van in de Republiek Turkije gevestigde goederenvervoerders om hun voertuigen te laten rijden op het grondgebied van de betrokken lidstaat - Verplichting om een vergunning te verkrijgen die wordt afgegeven in het kader van een tussen deze lidstaat en Turkije op grond van een bilaterale overeenkomst vastgesteld contingent, of een vergunning die wordt afgegeven voor een individueel transport met een aanmerkelijk publiek belang))
      (2018/C 319/04)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Verwaltungsgerichtshof

         Partij in het hoofdgeding

      CX

         in tegenwoordigheid van: Bezirkshauptmannschaft Schärding

         Dictum

      De bepalingen van de overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Economische Gemeenschap en Turkije, ondertekend te Ankara op 12 september 1963 door de Republiek Turkije, enerzijds, en door de lidstaten van de EEG en de Gemeenschap, anderzijds, en namens de Gemeenschap gesloten, goedgekeurd en bevestigd bij besluit 64/732/EEG van de Raad van 23 december 1963, het Aanvullend Protocol, ondertekend op 23 november 1970 te Brussel en namens de Gemeenschap gesloten, goedgekeurd en bevestigd bij verordening (EEG) nr. 2760/72 van de Raad van 19 december 1972, en besluit nr. 1/95 van de Associatieraad EG-Turkije van 22 december 1995 inzake de tenuitvoerlegging van de slotfase van de douane-unie, moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet in de weg staan aan een regeling van een lidstaat zoals die aan de orde in het hoofdgeding, krachtens welke in Turkije gevestigde ondernemingen voor goederenvervoer over de weg een dergelijk transport naar die lidstaat of via het grondgebied van die lidstaat, alleen mogen uitvoeren indien zij beschikken over documenten die worden afgegeven in het kader van een contingent dat is vastgesteld voor dit soort vervoer op grond van een bilaterale overeenkomst tussen voorgenoemde lidstaat en de Republiek Turkije, dan wel een vergunning die is afgegeven op grond van een aanmerkelijk publiek belang, voor zover deze regeling geen nieuwe beperking omvat op het vrij verrichten van diensten in de zin van artikel 41, lid 1, van voorgenoemd Aanvullend Protocol, hetgeen de verwijzende rechter dient na te gaan.

         (1)  PB C 104 van 3.4.2017.


title: Zaak C-89/17: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 12 juli 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London — Verenigd Koninkrijk) — Secretary of State for the Home Department/Rozanne Banger (Prejudiciële verwijzing — EU-burgerschap — Artikel 21 VWEU — Recht van Unieburgers op vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de Unie — Richtlijn 2004/38/EG — Artikel 3, lid 2, eerste alinea, onder b) — Partner met wie de Unieburger een deugdelijk bewezen duurzame relatie heeft — Terugkeer naar de lidstaat waarvan de Unieburger de nationaliteit bezit — Aanvraag van een verblijfsvergunning — Nauwkeurig onderzoek van de persoonlijke situatie van de aanvrager — Artikelen 15 en 31 — Effectieve rechtsbescherming — Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Artikel 47)

text:
               10.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 319/9

      Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 12 juli 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London — Verenigd Koninkrijk) — Secretary of State for the Home Department/Rozanne Banger
      (Zaak C-89/17) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - EU-burgerschap - Artikel 21 VWEU - Recht van Unieburgers op vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de Unie - Richtlijn 2004/38/EG - Artikel 3, lid 2, eerste alinea, onder b) - Partner met wie de Unieburger een deugdelijk bewezen duurzame relatie heeft - Terugkeer naar de lidstaat waarvan de Unieburger de nationaliteit bezit - Aanvraag van een verblijfsvergunning - Nauwkeurig onderzoek van de persoonlijke situatie van de aanvrager - Artikelen 15 en 31 - Effectieve rechtsbescherming - Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Artikel 47))
      (2018/C 319/10)
      Procestaal: Engels

         Verwijzende rechter

      Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Secretary of State for the Home Department

         Verwerende partij: Rozanne Banger

         Dictum

                  1)

                  Artikel 21, lid 1, VWEU dient aldus te worden uitgelegd dat het de lidstaat waarvan een Unieburger de nationaliteit bezit, de verplichting oplegt om de afgifte van een verblijfsvergunning te vergemakkelijken voor de uit een derde land afkomstige niet-geregistreerde partner met wie deze Unieburger een deugdelijk bewezen duurzame relatie heeft, wanneer deze laatste, nadat hij — overeenkomstig de voorwaarden van richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van de richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG — zijn recht op vrij verkeer heeft uitgeoefend om in een andere lidstaat te werken, met zijn partner naar de lidstaat waarvan hij de nationaliteit bezit terugkeert om er te verblijven.

                  2)

                  Artikel 21, lid 1, VWEU dient aldus te worden uitgelegd dat een besluit om geen verblijfsvergunning af te geven aan een uit een derde land afkomstige niet-geregistreerde partner van een burger van de Unie die, nadat hij overeenkomstig de voorwaarden van richtlijn 2004/38 zijn recht op vrij verkeer heeft uitgeoefend om in een andere lidstaat te werken, met zijn partner naar de lidstaat waarvan hij de nationaliteit bezit terugkeert om er te verblijven, moet zijn gebaseerd op een grondig onderzoek van de persoonlijke situatie van de aanvrager en moet zijn gemotiveerd.

                  3)

                  Artikel 3, lid 2, van richtlijn 2004/38 dient aldus te worden uitgelegd dat de in deze bepaling bedoelde onderdanen van derde landen over een beroepsmogelijkheid moeten beschikken teneinde een op hen betrekking hebbend besluit tot weigering van een verblijfsvergunning te kunnen betwisten, en dat de nationale rechter na de uitoefening van dit beroep moet kunnen nagaan of het weigeringsbesluit op een voldoende solide feitelijke grondslag is gebaseerd en of het aan de procedurele waarborgen voldoet. De op de bevoegde nationale autoriteiten rustende verplichting om de persoonlijke situatie van de aanvrager nauwkeurig te onderzoeken en een eventuele weigering van toegang of verblijf te motiveren, maakt deel uit van deze waarborgen.

         (1)  PB C 129 van 24.4.2017.


title: Zaak T-419/18: Beroep ingesteld op 10 juli 2018 — Crédit agricole en Crédit agricole Corporate and Investment Bank / Commissie

text:
               10.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 319/19

      Beroep ingesteld op 10 juli 2018 — Crédit agricole en Crédit agricole Corporate and Investment Bank / Commissie
      (Zaak T-419/18)
      (2018/C 319/23)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partijen: Crédit Agricole SA (Montrouge, Frankrijk) en Crédit agricole Corporate and Investment Bank (Montrouge) (vertegenwoordigers: J.-P. Tran Thiet, M. Powell, J. Jourdan en J.-J. Lemonnier, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  het besluit nietig verklaren voor zover daarin de door verzoeksters ingediende verzoeken om vertrouwelijke behandeling zijn afgewezen;

                  —

                  de Europese Commissie verwijzen in alle kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van hun beroepen tegen besluit C(2018) 2743 final van de Commissie van 27 april 2018 met betrekking tot bezwaren tegen de bekendmaking van informatie die verzoeksters hebben ingediend op grond van artikel 8 van besluit 2011/695/EU van de voorzitter van de Europese Commissie van 13 oktober 2011 (PB 2011, L 275, blz. 29) betreffende de functie en het mandaat van de raadadviseur-auditeur in bepaalde mededingingsprocedures [zaak AT.39914 — rentederivaten in euro (EIRD)], voeren verzoeksters twee middelen aan.

                  1.

                  Het eerste middel is eraan ontleend dat door de publicatie van gegevens over handelstransacties van verzoeksters die dateren van vóór de inbreukperiode het vermoeden van onschuld wordt geschonden. In dit verband heeft de Commissie niet het recht om een besluit met toespelingen op inbreukmakend gedrag te publiceren waartegen verzoeksters niet kunnen opkomen. Door verzoeksters verzoeken om vertrouwelijke behandeling van deze gegevens te verwerpen, wordt in het bestreden besluit het recht dus verkeerd toegepast.

                  2.

                  Het tweede middel is eraan ontleend dat het vermoeden van onschuld wordt geschonden door, voordat het Gerecht ten gronde heeft geoordeeld in zaak T-113/17, Crédit agricole en Crédit agricole Corporate and Investment Bank/Commissie, gegevens met toespelingen op inbreukmakend gedrag van verzoeksters te publiceren waartegen verzoeksters beroep hebben ingesteld bij het Gerecht. Door verzoeksters verzoeken om vertrouwelijke behandeling van deze gegevens te verwerpen, wordt in het bestreden besluit het recht dus verkeerd toegepast.


title: Zaak C-420/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Gerechtshof 's-Hertogenbosch (Nederland) op 26 juni 2018 — IO, andere partij: Inspecteur van de rijksbelastingsdienst

text:
               10.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 319/13

      Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Gerechtshof 's-Hertogenbosch (Nederland) op 26 juni 2018 — IO, andere partij: Inspecteur van de rijksbelastingsdienst
      (Zaak C-420/18)
      (2018/C 319/16)
      Procestaal: Nederlands

         Verwijzende rechter

      Gerechtshof 's-Hertogenbosch

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoeker: IO

         Andere partij: Inspecteur van de rijksbelastingsdienst

         Prejudiciële vraag

      Verricht een lid van de Raad van Commissarissen van een stichting, die voor zijn arbeids- en bezoldigingsvoorwaarden in een ondergeschikte positie verkeert ten opzichte van deze Raad, maar overigens niet in een ondergeschikte positie verkeert ten opzichte van de Raad van Commissarissen of de stichting, zijn economische activiteiten zelfstandig in de zin van artikel 9 en artikel 10 van de richtlijn 2006/112/EG (1) van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde?

         (1)  PB 2006, L 347, blz. 1.


title: Zaak T-469/17: Beschikking van het Gerecht van 11 juli 2018 — The Scotch Whisky Association / EUIPO — José Estévez (JOHN COR)

text:
               10.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 319/26

      Beschikking van het Gerecht van 11 juli 2018 — The Scotch Whisky Association / EUIPO — José Estévez (JOHN COR)
      (Zaak T-469/17) (1)

      (2018/C 319/32)
      Procestaal: Spaans
      De president van de Eerste kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

         (1)  PB C 309 van 18.9.2017.


title: Zaak C-438/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugal) op 4 juli 2018 — Galeria Parque Nascente-Exploração de Espaços Comerciais SA / Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               10.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 319/14

      Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugal) op 4 juli 2018 — Galeria Parque Nascente-Exploração de Espaços Comerciais SA / Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Zaak C-438/18)
      (2018/C 319/17)
      Procestaal: Portugees

         Verwijzende rechter

      Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD)

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Galeria Parque Nascente-Exploração de Espaços Comerciais SA

         Verwerende partij: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Wanneer artikel 23, lid 1, onder c), van de Código do [Imposto sobre o Rendimento das Pessoas Coletivas], zoals van toepassing in 2013, en artikel 23, lid 1, en lid 2, onder c), van de Código do [Imposto sobre o Rendimento das Pessoas Coletivas], zoals van toepassing in 2014, aldus worden uitgelegd dat na de hierboven bedoelde omgekeerde fusie de rente op leningen aangegaan bij derden om een deel van het kapitaal van de overnemende dochtervennootschap te verwerven, die bij de fusie is overgegaan (en die de overgenomen vennootschap in aftrek had kunnen brengen indien er geen fusie zou zijn geweest), niet meer fiscaal aftrekbaar is van de winsten van de overnemende vennootschap, zijn deze bepalingen dan verenigbaar met het Unierecht, met name wanneer deze niet-aftrekbaarheid van de rente kan leiden tot een belemmering voor of een beperking van de concentraties die onder richtlijn 2009/133/EG (1) van de Raad vallen, waardoor de beginselen en doelstellingen alsook de bepalingen van artikel 4 van deze richtlijn worden geschonden?

                  2)

                  Indien de eerste vraag aldus wordt beantwoord dat de weigering van het recht op fiscale aftrek van rente verenigbaar is met de richtlijn, geldt datzelfde antwoord dan evenzeer wanneer een dergelijke herziening niet is gebeurd op grond van de antimisbruikbepaling van de richtlijn (artikel 15) of van de nationale wetgeving tot omzetting van deze bepaling (artikel 73, lid 10, van de Código do [Imposto sobre o Rendimento das Pessoas Coletivas]), maar op grond van een andere nationaalrechtelijke bepaling (artikel 23 van de Código do [Imposto sobre o Rendimento das Pessoas Coletivas])?

         (1)  Richtlijn 2009/133/EG van de Raad van 19 oktober 2009 betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor fusies, splitsingen, gedeeltelijke splitsingen, inbreng van activa en aandelenruil met betrekking tot vennootschappen uit verschillende lidstaten en voor de verplaatsing van de statutaire zetel van een SE of een SCE van een lidstaat naar een andere lidstaat (PB 2009, L 310, blz. 34).


title: Zaak T-10/18: Beschikking van het Gerecht van 11 juli 2018 — Eesti Apteekide Ühendus / Commissie

text:
               10.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 319/26

      Beschikking van het Gerecht van 11 juli 2018 — Eesti Apteekide Ühendus / Commissie
      (Zaak T-10/18) (1)

      (2018/C 319/33)
      Procestaal: Engels
      De president van de Negende kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

         (1)  PB C 104 van 19.3.2018.


title: Zaak C-154/17: Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 11 juli 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Augstākā tiesa — Letland) — SIA „E LATS”/Valsts ieņēmumu dienests (Prejudiciële verwijzing — Fiscaliteit — Belasting over de toegevoegde waarde — Richtlijn 2006/112/EG — Artikel 311, lid 1, punt 1 — Bijzondere regeling voor gebruikte goederen — Begrip „gebruikte goederen” — Door een handelaar doorverkochte goederen die edelmetalen of edelstenen bevatten — Verwerking van die goederen na de verkoop — Herwinning van edelmetalen of edelstenen — Begrip „edele metalen of edelstenen”)

text:
               10.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 319/10

      Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 11 juli 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Augstākā tiesa — Letland) — SIA „E LATS”/Valsts ieņēmumu dienests
      (Zaak C-154/17) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Fiscaliteit - Belasting over de toegevoegde waarde - Richtlijn 2006/112/EG - Artikel 311, lid 1, punt 1 - Bijzondere regeling voor gebruikte goederen - Begrip „gebruikte goederen” - Door een handelaar doorverkochte goederen die edelmetalen of edelstenen bevatten - Verwerking van die goederen na de verkoop - Herwinning van edelmetalen of edelstenen - Begrip „edele metalen of edelstenen”))
      (2018/C 319/11)
      Procestaal: Lets

         Verwijzende rechter

      Augstākā tiesa

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: SIA „E LATS”

         Verwerende partij: Valsts ieņēmumu dienests

         Dictum

      Artikel 311, lid 1, punt 1, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, moet aldus worden uitgelegd dat gebruikte goederen die edelmetalen of edelstenen bevatten niet onder het begrip „gebruikte goederen” vallen indien zij niet meer geschikt zijn om hun oorspronkelijke functie te vervullen en enkel nog de functionaliteiten overhouden die inherent zijn aan die metalen en stenen, waarbij het aan de nationale rechter staat om dit te verifiëren rekening houdend met alle relevante objectieve omstandigheden van elk specifiek geval.

         (1)  PB C 195 van 19.6.2017.


title: Zaak T-103/18: Beschikking van het Gerecht van 6 juli 2018 — S & V Technologies / EUIPO — Smoothline (Smoothline)

text:
               10.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 319/27

      Beschikking van het Gerecht van 6 juli 2018 — S & V Technologies / EUIPO — Smoothline (Smoothline)
      (Zaak T-103/18) (1)

      (2018/C 319/34)
      Procestaal: Duits
      De president van de Derde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

         (1)  PB C 134 van 16.4.2018.


title: Zaak T-428/18: Beroep ingesteld op 12 juli 2018 — McDreams Hotel/EUIPO — McDonald’s International Property (mc dreams hotels Träumen zum kleinen Preis!)

text:
               10.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 319/20

      Beroep ingesteld op 12 juli 2018 — McDreams Hotel/EUIPO — McDonald’s International Property (mc dreams hotels Träumen zum kleinen Preis!)
      (Zaak T-428/18)
      (2018/C 319/24)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: McDreams Hotel GmbH (Feldkirchen, Duitsland) (vertegenwoordiger: S. Schenk, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: McDonald’s International Property Co. Ltd (Wilmington, Delaware, Verenigde Staten)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Aanvrager van het betrokken merk: verzoekster voor het Gerecht

         Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk mc dreams hotels Träumen zum kleinen Preis! — inschrijvingsaanvraag nr. 1 47 35 435

         Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 18 april 2018 in zaak R 972/2017-2

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van de bestreden beslissing;

                  —

                  verwijzing van verweerder in verzoeksters kosten.

         Aangevoerd middel

                  —

                  schending van artikel 8, lid 1, onder b), en artikel 8, lid 5, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


title: Zaak C-451/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Győri Ítélőtábla (Hongarije) op 10 juli 2018 — Tibor-Trans Fuvarozó és Kereskedelmi Kft. / DAF TRUCKS N.V.

text:
               10.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 319/15

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Győri Ítélőtábla (Hongarije) op 10 juli 2018 — Tibor-Trans Fuvarozó és Kereskedelmi Kft. / DAF TRUCKS N.V.
      (Zaak C-451/18)
      (2018/C 319/18)
      Procestaal: Hongaars

         Verwijzende rechter

      Győri Ítélőtábla

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Tibor-Trans Fuvarozó és Kereskedelmi Kft.

         Verwerende partij: DAF TRUCKS N.V.

         Prejudiciële vraag

      Moet de bijzondere bevoegdheidsregel van artikel 7, punt 2, van verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (1) aldus worden uitgelegd dat de „plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan” bepalend is voor de bevoegdheid van het gerecht van een lidstaat, indien

                  —

                  verzoekster die stelt schade te hebben geleden, in deze lidstaat is gevestigd, zij hier haar economische activiteiten uitoefent en haar financiële belangen hier zijn geconcentreerd;

                  —

                  verzoekster haar vordering tegen één enkele verweerster, een vrachtwagenfabrikant die in een andere lidstaat van de Europese Unie is gevestigd, baseert op een in een beschikking van de Europese Commissie vastgestelde schending van artikel 101, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie [oud artikel 81, lid 1, EG], bestaande in heimelijke afspraken over prijsstelling en verhogingen van de brutoprijs in de Europese Economische Ruimte, welke beschikking naast verweerster ook andere adressaten heeft;

                  —

                  verzoekster uitsluitend door andere, bij het kartel betrokken ondernemingen gefabriceerde vrachtwagens heeft aangeschaft;

                  —

                  er geen aanwijzingen zijn dat de als mededingingsbeperkend gekwalificeerde ontmoetingen in de forumstaat (Hongarije) hebben plaatsgevonden;

                  —

                  verzoekster doorgaans vrachtwagens kocht — naar zij stelt tegen vervalste prijzen — in de forumstaat, door overeenkomsten tot financiële leasing te sluiten met in deze staat opererende ondernemingen, maar zij naar eigen zeggen rechtstreeks met de vrachtwagendealers onderhandelde, waarbij de leasinggever de door haar bedongen prijs verhoogde met zijn winst en zijn kosten voor de lease, en zij na de uitvoering en de beëindiging van de leaseovereenkomst de eigendom over de voertuigen verwierf?

         (1)  PB 2012, L 351, blz. 1.


title: Zaak C-574/17 P: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 25 juli 2018 — Europese Commissie / Combaro SA [Hogere voorziening — Douane-unie — Verordening (EEG) nr. 2913/92 — Artikel 239 — Kwijtschelding van invoerrechten — Invoer van linnen uit Letland tussen 1999 en 2002 — Bijzondere situatie — Verplichtingen van toezicht en controle — Beweerde corruptie van de douaneautoriteiten — Onechte certificaten inzake goederenverkeer — Wederzijds vertrouwen]

text:
               17.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 328/21

      Arrest van het Hof (Derde kamer) van 25 juli 2018 — Europese Commissie / Combaro SA
      (Zaak C-574/17 P) (1)

      ([Hogere voorziening - Douane-unie - Verordening (EEG) nr. 2913/92 - Artikel 239 - Kwijtschelding van invoerrechten - Invoer van linnen uit Letland tussen 1999 en 2002 - Bijzondere situatie - Verplichtingen van toezicht en controle - Beweerde corruptie van de douaneautoriteiten - Onechte certificaten inzake goederenverkeer - Wederzijds vertrouwen])
      (2018/C 328/26)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Caeiros en B.-R. Killmann, gemachtigden)

         Andere partij in de procedure: Combaro SA (vertegenwoordiger: D. Ehle, Rechtsanwalt)

         Dictum

                  1)

                  Het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 19 juli 2017, Combaro/Commissie (T-752/14, EU:T:2017:529), wordt vernietigd.

                  2)

                  Het beroep van Combaro SA wordt verworpen.

                  3)

                  Combaro SA zal haar eigen kosten en die van de Europese Commissie dragen.

         (1)  PB C 382 van 13.11.2017.


title: Zaak T-439/14: Arrest van het Gerecht van 12 juli 2018 — LS Cable & System/Commissie („Mededinging — Mededingingsregelingen — Europese markt van stroomkabels — Eén enkele voortdurende inbreuk — Afdoende bewijs — Bijdrage aan het enkele doel van de inbreuk — Kennis van de voornaamste elementen van de inbreuk — Berekening van de geldboete — Basisbedrag — Punt 18 van de richtsnoeren — Ernst van de inbreuk — Evenredigheid — Verzachtende omstandigheden — Volledige rechtsmacht”)

text:
               17.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 328/33

      Arrest van het Gerecht van 12 juli 2018 — LS Cable & System/Commissie
      (Zaak T-439/14) (1)

      ((„Mededinging - Mededingingsregelingen - Europese markt van stroomkabels - Eén enkele voortdurende inbreuk - Afdoende bewijs - Bijdrage aan het enkele doel van de inbreuk - Kennis van de voornaamste elementen van de inbreuk - Berekening van de geldboete - Basisbedrag - Punt 18 van de richtsnoeren - Ernst van de inbreuk - Evenredigheid - Verzachtende omstandigheden - Volledige rechtsmacht”))
      (2018/C 328/44)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: LS Cable & System Ltd (Anyang-si, Zuid-Korea) (vertegenwoordigers: S. Kinsella en S. Spinks, solicitors)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk C. Giolito, A. Biolan en N. Khan, vervolgens N. Khan en H. van Vliet, gemachtigden, bijgestaan door B. Rayment, barrister)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende, enerzijds, tot nietigverklaring van besluit C(2014) 2139 final van de Europese Commissie van 2 april 2014 inzake een procedure op grond van artikel 101 [VWEU] en artikel 53 van de [EER-]overeenkomst (zaak AT.39610 — Stroomkabels) voor zover dit op de verzoekende partij betrekking heeft en, anderzijds, tot de verlaging van het bedrag van de aan haar opgelegde geldboete

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  LS Cable & System Ltd wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 282 van 25.8.2014.


title: Zaak C-492/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank Amsterdam (Nederland) op 27 juli 2018 — Openbaar Ministerie tegen TC

text:
               22.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 381/7

      Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank Amsterdam (Nederland) op 27 juli 2018 — Openbaar Ministerie tegen TC
      (Zaak C-492/18)
      (2018/C 381/09)
      Procestaal: Nederlands

         Verwijzende rechter

      Rechtbank Amsterdam

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoeker: Openbaar Ministerie

         Verweerder: TC

         Prejudiciële vraag

      In een geval waarin:

                  —

                  de uitvoerende lidstaat artikel 17 van Kaderbesluit 2002/584/JBZ (1) zo heeft omgezet, dat de overleveringsdetentie van de opgeëiste persoon steeds moet worden geschorst, zodra de termijn van 90 dagen voor het nemen van de definitieve beslissing over de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel wordt overschreden en

                  —

                  de rechterlijke instanties van die lidstaat het nationale recht zo hebben uitgelegd, dat de beslistermijn wordt geschorst, zodra de uitvoerende rechterlijke autoriteit heeft besloten een prejudiciële vraag aan het Hof van Justitie te stellen of de beantwoording van een door een andere uitvoerende rechterlijke autoriteit gestelde prejudiciële vraag af te wachten dan wel de beslissing over de overlevering uit te stellen vanwege een reëel gevaar van onmenselijke of vernederende detentieomstandigheden in de uitvaardigende lidstaat,

            is handhaving van de overleveringsdetentie van een vluchtgevaarlijke opgeëiste persoon zodra deze meer dan 90 dagen na de aanhouding van de opgeëiste persoon duurt dan in strijd met artikel 6 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie?

         (1)  Kaderbesluit van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten — Verklaringen van sommige lidstaten bij de aanneming van het kaderbesluit (PB 2002, L 190, blz. 1).


title: Zaak T-112/17: Arrest van het Gerecht van 12 september 2018 — Pelikan/EUIPO — NBA Properties (NEW ORLEANS PELICANS) [„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniebeeldmerk NEW ORLEANS PELICANS — Oudere Uniewoordmerken en ouder nationaal beeldmerk Pelikan — Artikel 8, lid 1, onder b), en lid 5, van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), en lid 5, van verordening (EU) 2017/1001]”]

text:
               22.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 381/23

      Arrest van het Gerecht van 12 september 2018 — Pelikan/EUIPO — NBA Properties (NEW ORLEANS PELICANS)
      (Zaak T-112/17) (1)

      ([„Uniemerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor Uniebeeldmerk NEW ORLEANS PELICANS - Oudere Uniewoordmerken en ouder nationaal beeldmerk Pelikan - Artikel 8, lid 1, onder b), en lid 5, van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), en lid 5, van verordening (EU) 2017/1001]”])
      (2018/C 381/26)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Pelikan Vertriebsgesellschaft mbH & Co. KG (Hannover, Duitsland) (vertegenwoordiger: U. Hildebrandt, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: D. Gája en D. Walicka, gemachtigden)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: NBA Properties, Inc. (New York, New York, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: aanvankelijk M. Chapple, vervolgens T. Elias, barristers)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 16 december 2016 (zaak R 408/2016-4) inzake een oppositieprocedure tussen Pelikan Vertriebsgesellschaft en NBA Properties

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Pelikan Vertriebsgesellschaft mbH & Co. KG wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 129 van 24.4.2017.


title: Zaak C-556/18: Beroep ingesteld op 30 augustus 2018 — Europese Commissie / Koninkrijk Spanje

text:
               22.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 381/18

      Beroep ingesteld op 30 augustus 2018 — Europese Commissie / Koninkrijk Spanje
      (Zaak C-556/18)
      (2018/C 381/19)
      Procestaal: Spaans

         Partijen

         Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: E. Manhaeve en S. Pardo Quintillán, gemachtigden)

         Verwerende partij: Koninkrijk Spanje

         Conclusies

                  —

                  vaststellen, overeenkomstig artikel 258, eerste alinea, VWEU, dat het Koninkrijk Spanje de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 13, lid 7, juncto artikel 13, lid 1, artikel 14 en artikel 15, lid 1, van richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid (1), doordat het de voorlichting en raadpleging van het publiek over de herziening en de aanpassing van de stroomgebiedsbeheersplannen niet heeft voltooid, en geen herziene en aangepaste stroomgebiedsbeheersplannen heeft opgesteld, gepubliceerd en meegedeeld aan de Commissie voor de stroomgebiedsdistricten Lanzarote, Fuerteventura, Gran Canaria, Tenerife, La Gomera, La Palma en El Hierro;

                  —

                  het Koninkrijk Spanje verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Overeenkomstig artikel 25 ervan is richtlijn 2000/60/EG in werking getreden op de dag van haar bekendmaking in het Publicatieblad, dat wil zeggen op 22 december 2000. Ingevolge lid 6 van artikel 13 dienden de stroomgebiedsbeheersplannen derhalve uiterlijk op 22 december 2009 te worden gepubliceerd, en volgens lid 7 van datzelfde artikel moesten die plannen uiterlijk op 22 december 2015 voor het eerst worden getoetst en bijgesteld.
      De Commissie neemt het standpunt in dat het Koninkrijk Spanje de krachtens de voornoemde leden en artikelen van richtlijn 2000/60/EG op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen doordat het de voorlichting en raadpleging van het publiek over de herziening en de aanpassing van de stroomgebiedsbeheersplannen niet heeft voltooid, en voor de stroomgebiedsdistricten Lanzarote, Fuerteventura, Gran Canaria, Tenerife, La Gomera, La Palma en El Hierro geen herziene en aangepaste stroomgebiedsbeheersplannen heeft opgesteld, gepubliceerd en haar heeft meegedeeld binnen de in haar met redenen omkleed advies van 5 oktober 2017 gestelde termijn van twee maanden.

         (1)  PB 2000, L 327, blz. 1.


title: Zaak C-494/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia de Barcelona (Spanje) op 27 juli 2018 — Bondora AS/XY

text:
               22.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 381/8

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia de Barcelona (Spanje) op 27 juli 2018 — Bondora AS/XY
      (Zaak C-494/18)
      (2018/C 381/10)
      Procestaal: Spaans

         Verwijzende rechter

      Juzgado de Primera Instancia de Barcelona

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Bondora AS

         Verwerende partij: XY

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Is een nationale bepaling als de drieëntwintigste slotbepaling, punt 4, van de Ley de Enjuiciamiento Civil (wet op de burgerlijke rechtsvordering), die het niet toestaat om een overeenkomst of de uitsplitsing van de schuld aan te dragen of op te vragen ten aanzien van een vordering waarbij de verweerder een consument is en er aanwijzingen bestaan dat er mogelijkerwijs bedragen worden gevorderd op grond van oneerlijke bedingen, verenigbaar met artikel 38 van het Handvest, artikel 6, lid 1, [VEU] en artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13 (1)?

                  2)

                  Is het in het kader van een tegen een consument gerichte vordering verenigbaar met artikel 7, lid 2, onder d), van verordening nr. 1896/2006 tot invoering van een Europese betalingsbevelprocedure (2) dat er aan de eiser wordt verzocht om in punt 11 van standaardformulier A de uitsplitsing van de gevorderde schuld te verstrekken? Is het voorts met deze bepaling verenigbaar dat er wordt verlangd dat in punt 11 van dat standaardformulier de inhoud wordt weergegeven van de bedingen van de overeenkomst die ten grondslag liggen aan hetgeen van een consument, afgezien van het hoofdvoorwerp van de overeenkomst, wordt gevorderd, zodat getoetst kan worden of die bedingen oneerlijk zijn?

                  3)

                  Indien het antwoord op de tweede vraag negatief is, kan er overeenkomstig de huidige bewoordingen van verordening nr. 1896/2006 voorafgaand aan de uitvaardiging van het Europees betalingsbevel ambtshalve worden nagegaan of in een overeenkomst met een consument oneerlijke bedingen worden toegepast, en zo ja op grond van welke bepaling?

                  4)

                  Indien de huidige bewoordingen van verordening nr. 1896/2006 eraan in de weg staan dat voorafgaand aan de uitvaardiging van het Europees betalingsbevel ambtshalve wordt getoetst of er sprake is van oneerlijke bedingen, is die verordening dan wel geldig in het licht van artikel 38 van het Handvest en artikel 6, lid 1, [VEU]?

         (1)  Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB 1993, L 95, blz. 29).

         (2)  Verordening (EG) nr. 1896/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 (PB 2006, L 399, blz. 1).


title: Zaak T-14/16: Arrest van het Gerecht van 11 september 2018 — Apimab Laboratoires e.a. / Commissie [„Consumentenbescherming — Vaststelling van maximumgehalten aan polycyclische aromatische koolwaterstoffen in voedingssupplementen — Verordening (EEG) nr. 315/93 — Risicoanalyse — Verordening (EG) nr. 178/2002 — Kennelijk onjuiste beoordeling — Evenredigheid — Verbod van discriminatie”]

text:
               22.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 381/19

      Arrest van het Gerecht van 11 september 2018 — Apimab Laboratoires e.a. / Commissie
      (Zaak T-14/16) (1)

      ([„Consumentenbescherming - Vaststelling van maximumgehalten aan polycyclische aromatische koolwaterstoffen in voedingssupplementen - Verordening (EEG) nr. 315/93 - Risicoanalyse - Verordening (EG) nr. 178/2002 - Kennelijk onjuiste beoordeling - Evenredigheid - Verbod van discriminatie”])
      (2018/C 381/20)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partijen: Apimab Laboratoires (Clermont-l'Hérault, Frankrijk) en de zeven andere verzoekende partijen wier namen zijn opgenomen in de bijlage bij het arrest (vertegenwoordiger: A. de Brosses, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: K. Herbout-Borczak en C.Valero, gemachtigden)

         Voorwerp

      Beroep krachtens artikel 263 VWEU tot gedeeltelijke nietigverklaring van verordening (EU) 2015/1933 van de Commissie van 27 oktober 2015 tot wijziging van verordening (EG) nr. 1881/2006 wat betreft de maximumgehalten aan polycyclische aromatische koolwaterstoffen in cacaovezels, bananenchips, voedingssupplementen, gedroogde kruiden en gedroogde specerijen (PB 2015, L 282, blz. 11)

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Apimab Laboratoires en de andere verzoekende partijen wier namen zijn opgenomen in de bijlage worden verwezen in hun eigen kosten en die van de Europese Commissie.

         (1)  PB 2016, C 90 van 7.3.2016.


title: Zaak T-584/17: Arrest van het Gerecht van 12 september 2018 — Primart/EUIPO — Bolton Cile España (PRIMART Marek Łukasiewicz) [„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor een Uniebeeldmerk PRIMART Marek Łukasiewicz — Oudere nationale woordmerken PRIMA — Relatieve weigeringsgrond — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”]

text:
               22.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 381/23

      Arrest van het Gerecht van 12 september 2018 — Primart/EUIPO — Bolton Cile España (PRIMART Marek Łukasiewicz)
      (Zaak T-584/17) (1)

      ([„Uniemerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor een Uniebeeldmerk PRIMART Marek Łukasiewicz - Oudere nationale woordmerken PRIMA - Relatieve weigeringsgrond - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”])
      (2018/C 381/27)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe „Primart” Marek Łukasiewicz (Wołomin, Polen) (vertegenwoordiger: J. Skołuda, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: S. Palmero Cabezas, gemachtigde)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Bolton Cile España, SA (Madrid, Spanje) (vertegenwoordigers: F. Celluprica, F. Fischetti en F. De Bono, advocaten)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 22 juni 2017 (zaak R 1933/2016-4) inzake een oppositieprocedure tussen Bolton Cile España en Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe „Primart” Marek Łukasiewicz.

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe „Primart” Marek Łukasiewicz wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 374 van 6.11.2017.


title: Zaak T-527/18: Beroep ingesteld op 6 september 2018 — K.A. Schmersal Holding/EUIPO — Tecnium (tec.nicum)

text:
               22.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 381/30

      Beroep ingesteld op 6 september 2018 — K.A. Schmersal Holding/EUIPO — Tecnium (tec.nicum)
      (Zaak T-527/18)
      (2018/C 381/35)
      Taal van het verzoekschrift: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: K.A. Schmersal Holding GmbH & Co. KG (Wuppertal, Duitsland) (vertegenwoordiger: A. Haudan, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Tecnium, SA (Manresa, Spanje)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Aanvrager van het betrokken merk: verzoekende partij

         Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk tec.nicum — Uniemerk nr. 13 626 791

         Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 21 juni 2018 in zaak R 2427/2017-5

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van de bestreden beslissing, voor zover daarbij de weigering om het aangevraagde merk in te schrijven voor klasse 42 wordt bevestigd;

                  —

                  verwijzing van het EUIPO in de kosten.

         Aangevoerde middelen

                  —

                  geen gebruik van het oppositiemerk op een wijze die de verkregen rechten in stand houdt;

                  —

                  onjuiste afbakening van het relevante publiek;

                  —

                  geen soortgelijkheid van de diensten;

                  —

                  geen overeenstemming tussen de conflicterende merken;

                  —

                  geen verwarringsgevaar.


title: Zaak T-101/17: Beschikking van het Gerecht van 27 juli 2018 — Apple Distribution International/Commissie („Beroep tot nietigverklaring — Staatssteun — Steun die Duitsland voornemens is te verlenen ten gunste van de filmproductie en filmdistributie — Besluit waarbij de steunmaatregel verenigbaar wordt verklaard met de interne markt — Niet individueel geraakt — Niet-ontvankelijkheid”)

text:
               22.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 381/25

      Beschikking van het Gerecht van 27 juli 2018 — Apple Distribution International/Commissie
      (Zaak T-101/17) (1)

      ((„Beroep tot nietigverklaring - Staatssteun - Steun die Duitsland voornemens is te verlenen ten gunste van de filmproductie en filmdistributie - Besluit waarbij de steunmaatregel verenigbaar wordt verklaard met de interne markt - Niet individueel geraakt - Niet-ontvankelijkheid”))
      (2018/C 381/29)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Apple Distribution International (Cork, Ierland) (vertegenwoordigers: S. Schwiddessen, H. Lutz, N. Niejahr en A. Patsa, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Samnadda, G. Braun en B. Stromsky, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van besluit (EU) 2016/2042 van de Commissie van 1 september 2016, betreffende de steunmaatregel SA.38418 — 2014/C (ex 2014/N) die Duitsland voornemens is ten uitvoer te leggen ten gunste van de filmproductie en filmdistributie (PB 2016, L 314, blz. 63).

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

                  2)

                  Er behoeft geen uitspraak te worden gedaan op de verzoeken tot interventie die zijn ingediend door de Bondsrepubliek Duitsland, de Franse republiek en de Filmförderungsanstalt.

                  3)

                  Apple Distribution International wordt verwezen in zijn eigen kosten alsook in die van de Europese Commissie, behoudens de kosten in verband met de verzoeken tot interventie.

                  4)

                  Apple Distribution International, de Commissie, de Bondsrepubliek Duitsland, de Franse republiek en de Filmförderungsanstalt zullen elk hun eigen kosten dragen in verband met de verzoeken tot interventie.

         (1)  PB C 121 van 18.4.2017.


title: Zaak C-256/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 9 april 2018 door Massimo Campailla tegen de beschikking van het Gerecht (Derde kamer) van 23 januari 2018 in zaak T-759/16, Campailla / Europese Unie

text:
               22.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 381/2

      Hogere voorziening ingesteld op 9 april 2018 door Massimo Campailla tegen de beschikking van het Gerecht (Derde kamer) van 23 januari 2018 in zaak T-759/16, Campailla / Europese Unie
      (Zaak C-256/18 P)
      (2018/C 381/02)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Rekwirant: Massimo Campailla (vertegenwoordiger: F. Rollinger, advocaat)

         Andere partij in de procedure: Europese Unie, vertegenwoordigd door het Hof van Justitie van de Europese Unie
      Bij beschikking van 7 augustus 2018 heeft het Hof (Zevende kamer) de hogere voorziening gedeeltelijk kennelijk ongegrond en gedeeltelijk kennelijk niet ter zake dienend verklaard.


title: Zaak T-613/16: Arrest van het Gerecht van 12 september 2018 — PH/Commissie („Openbare dienst — Aanwerving — Algemeen vergelijkend onderzoek — Aankondiging van vergelijkend onderzoek EPSO/AST-SC/03/15 — Besluit om een kandidaat uit te sluiten van het vergelijkend onderzoek — Familieband met een jurylid — Gelijke behandeling”)

text:
               22.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 381/19

      Arrest van het Gerecht van 12 september 2018 — PH/Commissie
      (Zaak T-613/16) (1)

      ((„Openbare dienst - Aanwerving - Algemeen vergelijkend onderzoek - Aankondiging van vergelijkend onderzoek EPSO/AST-SC/03/15 - Besluit om een kandidaat uit te sluiten van het vergelijkend onderzoek - Familieband met een jurylid - Gelijke behandeling”))
      (2018/C 381/21)
      Procestaal: Italiaans

         Partijen

         Verzoekende partij: PH (vertegenwoordiger: M. Cornacchia, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Gattinara en L. Radu Bouyon, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van het besluit van 19 mei 2016 tot bevestiging, in antwoord op een door verzoeker ingediend verzoek tot heroverweging, van zijn uitsluiting van vergelijkend onderzoek EPSO/AST-SC/03/15

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  PH wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 371 van 10.10.2016 (zaak aanvankelijk ingeschreven bij het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie onder nummer F-43/16, en op 1 september 2016 overgedragen aan het Gerecht van de Europese Unie).


title: Zaak T-251/18 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 20 augustus 2018 — IFSUA/Raad („Kort geding — Vangstmogelijkheden voor sommige visbestanden — Maatregelen voor de visserij van zeebaars — Vangstverbod in de recreatieve visserij — Verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging — Geen spoedeisendheid”)

text:
               22.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 381/26

      Beschikking van de president van het Gerecht van 20 augustus 2018 — IFSUA/Raad
      (Zaak T-251/18 R)
      ((„Kort geding - Vangstmogelijkheden voor sommige visbestanden - Maatregelen voor de visserij van zeebaars - Vangstverbod in de recreatieve visserij - Verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging - Geen spoedeisendheid”))
      (2018/C 381/30)
      Procestaal: Spaans

         Partijen

         Verzoekende partij: International Forum for Sustainable Underwater Activities (IFSUA) (Barcelona, Spanje) (vertegenwoordiger: T. Gui Mori, advocaat)

         Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: F. Naert en P. Plaza García, gemachtigden)

         Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: M. Morales Puerta, F. Moro en A. Stobiecka-Kuik, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens de artikelen 278 en 279 VWEU tot opschorting van de tenuitvoerlegging van artikel 2, lid 2, en artikel 9, leden 4 en 5, van verordening (EU) 2018/120 van de Raad van 23 januari 2018, tot vaststelling voor 2018 van de vangstmogelijkheden voor sommige visbestanden en groepen visbestanden welke in de wateren van de Unie en, voor vissersvaartuigen van de Unie, in bepaalde wateren buiten de Unie van toepassing zijn en tot wijziging van verordening (EU) 2017/127 (PB 2018, L 27, blz. 1).

         Dictum

                  1)

                  Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.

                  2)

                  De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.