title: Zaak C-447/11 P: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 5 december 2013 — Caffaro Srl, onder buitengewoon bewind/Europese Commissie (Hogere voorziening — Mededingingsregelingen — Europese markt van waterstofperoxide en natriumperboraat — Beschikking waarbij inbreuk op artikel 81 EG wordt vastgesteld — Berekening van geldboete — Duur van inbreuk — Verjaring — Verzachtende omstandigheden)

text:
               15.2.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 45/4

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 5 december 2013 — Caffaro Srl, onder buitengewoon bewind/Europese Commissie
   (Zaak C-447/11 P) (1)

   (Hogere voorziening - Mededingingsregelingen - Europese markt van waterstofperoxide en natriumperboraat - Beschikking waarbij inbreuk op artikel 81 EG wordt vastgesteld - Berekening van geldboete - Duur van inbreuk - Verjaring - Verzachtende omstandigheden)
   2014/C 45/07
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Rekwirante: Caffaro Srl, onder buitengewoon bewind (vertegenwoordigers: C. Biscaretti di Ruffia en E. Gambaro, avvocati)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: V. Di Bucci, L. Malferrari, R. Striani en B. Gencarelli, gemachtigden)

      Voorwerp

   Hogere voorziening ingesteld tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer — uitgebreid) van 16 juni 2011, Caffaro/Commissie (T-192/06), houdende afwijzing van een verzoek tot nietigverklaring van beschikking C(2006) 1766 definitief van de Commissie van 3 mei 2006 in een procedure op grond van artikel 81 [EG] en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (zaak COMP/F/38.620 — Waterstofperoxide en perboraat), voor zover de Commissie rekwirante en SNIA SpA daarbij een hoofdelijke geldboete oplegt, dan wel van een verzoek om verlaging van die geldboete — Geldboeten — Gelijke behandeling — Verjaring — Motiveringsplicht

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Caffaro Srl, onder buitengewoon bewind, wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 311 van 22.10.2011.


title: Zaak T-492/10: Arrest van het Gerecht van 20 februari 2013 — Melli Bank/Raad ( „Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen ten aanzien van Iran ter voorkoming van nucleaire proliferatie — Bevriezing van tegoeden — Entiteit volledig in handen van entiteit waarvan betrokkenheid bij nucleaire proliferatie is vastgesteld — Exceptie van onwettigheid — Motiveringsplicht — Recht van verdediging — Recht op effectieve rechterlijke bescherming” )

text:
               6.4.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 101/17

         Arrest van het Gerecht van 20 februari 2013 — Melli Bank/Raad
   (Zaak T-492/10) (1)

   (Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - Beperkende maatregelen ten aanzien van Iran ter voorkoming van nucleaire proliferatie - Bevriezing van tegoeden - Entiteit volledig in handen van entiteit waarvan betrokkenheid bij nucleaire proliferatie is vastgesteld - Exceptie van onwettigheid - Motiveringsplicht - Recht van verdediging - Recht op effectieve rechterlijke bescherming)
   2013/C 101/36
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Melli Bank plc (Londen, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: aanvankelijk S. Gadhia, S. Ashley, solicitors, D. Anderson, QC, en R. Blakeley, barrister, vervolgens S. Ashley, S. Jeffrey, A. Irvine, solicitors, D. Wyatt, QC, en R. Blakeley, barrister)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: M. Bishop en R. Liudvinaviciute-Cordeiro, gemachtigden)

      Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: S. Boelaert en M. Konstantinidis, gemachtigden)

      Voorwerp

   Enerzijds een verzoek om nietigverklaring van besluit 2010/413/GBVB van de Raad van 26 juli 2010 betreffende beperkende maatregelen tegen Iran en tot intrekking van gemeenschappelijk standpunt 2007/140/GBVB (PB L 195, blz. 39), besluit 2010/644/GBVB van de Raad van 25 oktober 2010 tot wijziging van besluit 2010/413 (PB L 281, blz. 81), verordening (EU) nr. 961/2010 van de Raad van 25 oktober 2010 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran en tot intrekking van verordening (EG) nr. 423/2007 (PB L 281, blz. 1), besluit 2011/783/GBVB van de Raad van 1 december 2011 houdende wijziging van besluit 2010/413 (PB L 319, blz. 71), uitvoeringsverordening (EU) nr. 1245/2011 van de Raad van 1 december 2011 houdende uitvoering van verordening nr. 961/2010 (PB L 319, blz. 11), en verordening (EU) nr. 267/2012 van de Raad van 23 maart 2012 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran en tot intrekking van verordening nr. 961/2010 (PB L 88, blz. 1), voor zover deze handelingen verzoekster betreffen, en anderzijds een vordering tot verklaring dat artikel 16, lid 2, sub a, van verordening nr. 961/2010 en artikel 23, lid 2, van verordening nr. 267/2012 op verzoekster niet van toepassing zijn

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Melli Bank plc zal haar eigen kosten en die van de Raad van de Europese Unie dragen.

               3)

               De Europese Commissie zal haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 328 van 4.12.2010.


title: Zaak T-809/14: Beroep ingesteld op 12 december 2014 — Italië/Commissie

text:
               9.2.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 46/59

         Beroep ingesteld op 12 december 2014 — Italië/Commissie
   (Zaak T-809/14)
   (2015/C 046/77)
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Italiaanse Republiek (vertegenwoordigers: P. Gentili, avvocato dello Stato, e G. Palmieri, gemachtigde)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van de nota van 2 oktober 2014, HR.A2, van de directeur-generaal Personele Middelen van de Europese Commissie aan de directeur-generaal voor de Europese Unie van het ministerie van Buitenlandse Zaken van de Italiaanse Republiek;

               —

               verwijzing van de Commissie in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Het onderhavige beroep is gericht tegen de bovengenoemde nota, die volgt op de kennisgeving van een vacature voor een post van directeur van het Vertaalbureau voor de organen van de Europese Unie (Luxemburg) (COM/2014/10356), dat bij het beroep in de zaak T-636/14 al is aangevochten, en neemt een standpunt in over het vermeende verschil tussen de betrokken kennisgeving en het formulier op de website waar sollicitaties kunnen worden ingediend en waarop is aangegeven dat daartoe enkel het Frans, Engels en Duits kunnen worden gebruikt.
   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij drie middelen aan.

               1.

               Eerste middel: schending van de artikelen 18 VWEU en 24, vierde alinea, VWEU, artikel 22 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, de artikelen 1 en 2 van verordening nr. 1 tot regeling van het taalgebruik in de Europese Economische Gemeenschap, en artikel 1 quinquies, leden 1 en 6 van het Ambtenarenstatuut. De betrokken kennisgeving heeft, door middel van de verwijzing naar de website van de Commissie waarop die voorwaarde werd genoemd, sollicitanten verplicht om hun cv en begeleidende brief in het Engels, Frans of Duits in te dienen, in plaats van in een taal van de Unie naar keuze. Om deze gebreken op te heffen had de Commissie volgens verzoekster de website aan moeten passen en de termijnen voor de kandidaatstellingen moeten verlengen.

               2.

               Tweede middel: schending van de beginselen van gewettigd vertrouwen en van loyale samenwerking (artikel 4, lid 3, VEU). Tijdens de procedure voor de vaststelling van de betrokken kennisgeving heeft de Commissie de Italiaanse regering meermaals formeel verzekerd dat bovengenoemde taalkundige discriminatie zou worden weggenomen, maar bij de opstelling van de kennisgeving en de voorbereiding van de regels voor het functioneren van de website waarnaar de kennisgeving voor de indiening van sollicitaties verwijst, heeft zij een tegengestelde houding aangenomen.

               3.

               Derde middel: motiveringsgebrek. Het besluit had moeten worden vastgesteld door de Commissie, in de persoon van de voorzitter of de bevoegde commissaris, en niet door de directeur-generaal Personele Middelen.


title: Zaak T-486/17: Beroep ingesteld op 2 augustus 2017 — Foodterapia/EUIPO — Cloetta Italia (DIETOX)

text:
               25.9.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 318/20

         Beroep ingesteld op 2 augustus 2017 — Foodterapia/EUIPO — Cloetta Italia (DIETOX)
   (Zaak T-486/17)
   (2017/C 318/26)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Foodterapia, SL (Barcelona, Spanje) (vertegenwoordigers: J. Erdozain López en J. Galán López, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Cloetta Italia Srl (Cremona, Italië)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Houder van het betrokken merk: verzoekende partij

      Betrokken merk: Uniebeeldmerk met het woordelement „DIETOX” — inschrijvingsaanvraag nr. 13 072 798

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 12 mei 2017 in zaak R 1611/2016-5

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009.


title: ARREST VAN HET HOF (Vierde Kamer) van 15 april 1997 in zaak C-272/95 (verzoek van het Bundesverwaltungsgericht om een prejudiciële beslissing): Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung tegen Deutsches Milch-Kontor GmbH (Steun voor mageremelkpoeder - Systematische controles - Controlekosten)

text:
31 . 5 . 97           NL                  Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                               Nr. C 166/3
2 . De bevoegde veterinaire autoriteit van de lidstaat van           1 . Artikel 2, leden 1 en 4, van Verordening (EEG)
     oorsprong kan ingevolge Richtlijn 89/608/EEG van de                 nr. 1624/76 van de Commissie van 2 juli 1976 hou
     Raad van 21 november 1989 betreffende wederzijdse                   dende bijzondere voorschriften inzake de betaling van
     bijstand tussen de administratieve autoriteiten van de              de steun voor mageremelkpoeder dat gedenatureerd of
     lidstaten en samenwerking tussen deze autoriteiten en               tot mengvoeder verwerkt wordt op het grondgebied
     de Commissie, met het oog op de juiste toepassing van               van een andere lidstaat, zoals gewijzigd bij Verorde
     de veterinaire en zoötechnische wetgeving, om bijstand              ning (EEG) nr. 1726/79 van de Commissie van 26 juli
     verzoeken van de bevoegde veterinaire autoriteit van                1979, en artikel 10 van Verordening (EEG) nr. 1725/
     de lidstaat van invoer, zonder dat een dergelijk verzoek            79 van de Commissie van 26 juli 1979 met betrekking
     voor de officiële dierenarts van de lidstaat van oor               tot de uitvoeringsbepalingen inzake de toekenning van
     sprong een voorwaarde kan zijn om met het oog op de                 steun voor tot mengvoeder verwerkte ondermelk en
     noodzakelijke warmtebehandeling een inrichting aan                  voor mageremelkpoeder bestemd voor kalvervoeding,
     te wijzen op het grondgebied van de lidstaat van in                in verbinding met artikel 34 van het EG-Verdrag, ver
     voer.                                                               zetten zich tegen het verrichten van systematische con
                                                                         troles om na te gaan of mageremelkpoeder dat be
0 ) PB nr. C 159 van 24 . 6 . 1995 .                                     stemd is om in een andere lidstaat tot mengvoeder te
                                                                         worden verwerkt, qua samenstelling en kwaliteit vol
                                                                         doet aan de voorwaarden waarvan de toekenning van
                                                                         restituties bij uitvoer afhankelijk is, wanneer die con
                                                                         troles, met het oog op toekomstige uitvoer van de ge
                                                                         controleerde goederen, binnen de uitvoerende lidstaat
                  ARREST VAN HET HOF                                     en niet aan de grens worden verricht. Voormelde bepa
                         (Vierde Kamer)
                                                                         lingen verzetten zich evenwel niet tegen dergelijke con
                                                                         troles, voor zover deze slechts steekproefsgewijze
                       van 15 april 1997                                 plaatsvinden.
in zaak C-272/95 (verzoek van het Bundesverwaltungs                 2 . Een retributie die wordt geïnd ter zake van systemati
gericht om een prejudiciële beslissing ): Bundesanstalt für              sche controles die binnen de uitvoerende lidstaat wor
Landwirtschaft und Ernährung tegen Deutsches Milch                      den verricht met het oog op toekomstige uitvoer van
                       Kontor GmbH ( 1 )
                                                                         de gecontroleerde goederen, vormt een ingevolge de
(Steun voor mageremelkpoeder — Systematische controles                   artikelen 9 en 12 van het Verdrag verboden heffing
                      — Controlekosten)                                  van gelijke werking als een uitvoerrecht, ook al stemt
                                                                         zij overeen met de werkelijke kosten van elke controle.
                          ( 97/C 166/04 )
                                                                     H PB nr. C 248 van 23 . 9 . 1995 .
                      (Procestaai: Duits)
 (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in
                de Jurisprudentie van het Hof)
In zaak C-272/95 , betreffende een verzoek aan het Hof                                 ARREST VAN HET HOF
krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van het Bundes                                      ( Zesde Kamer)
Bundesverwaltungsgericht, in het aldaar aanhangig geding                                    van 15 april 1997
tussen Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernahrung en
Deutsches Milch-Kontor GmbH, betreffende een prejudici              in zaak C-292/95 : Koninkrijk Spanje tegen Commissie van
ële beslissing over de uitlegging van artikel 2, leden 1 en                         de Europese Gemeenschappen ( ] )
4, van Verordening ( EEG ) nr. 1624/76 van de Commissie              (Beroep tot nietigverklaring — Kaderregeling inzake
van 2 juli 1976 houdende bijzondere voorschriften inzake             staatssteun aan de automobielindustrie — Verlenging met
de betaling van de steun voor mageremelkpoeder dat gede             terugwerkende kracht — Artikel 93, lid 1, van het EG-Ver
natureerd of tot mengvoeder verwerkt wordt op het                                                   drag)
grondgebied van een andere lidstaat ( PB 1976 , L 180,
                                                                                97/C 166/05 )
blz . 9 ), zoals gewijzigd bij artikel 1 van Verordening
( EEG ) nr. 1726/79 van de Commissie van 26 juli 1979 ( PB                                 (Procestaai: Spaans)
 1979, L 199, blz. 10 ), de uitlegging van artikel 10 van
Verordening ( EEG ) nr. 1725/79 van de Commissie van                  (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in
26 juli 1979 met betrekking tot de uitvoeringsbepalingen                             de Jurisprudentie van het Hof)
inzake de toekenning van steun voor tot mengvoeder ver
werkte ondermelk en voor mageremelkpoeder bestemd                    In zaak C-292/95 , Koninkrijk Spanje ( gemachtigden: A.
voor kalvervoeding ( PB 1979 , L 199, blz . 1 ), en de uitleg       Navarro Gonzalez en M. Bravo-Ferrer Delgado ) tegen
ging van de artikelen 9, 12, 16 en 95 van het EG-Verdrag,            Commissie van de Europese Gemeenschappen ( gemachtig
heeft het Hof ( Vierde Kamer), samengesteld als volgt: J. L.         den : G. Rozet en F. E. Gonzalez Diaz ), betreffende een be
Murray, kamerpresident ( rapporteur ), C. N. Kakouris en             roep tot nietigverklaring van het bij brief van 6 juli 1995
P. J. G. Kapteyn , rechters; advocaat-generaal : P. Léger;           meegedeelde en in het Publikatieblad van de Europese Ge
griffier: H. A. Rühl , hoofdadministrateur, op 15 april              meenschappen ( PB 1995 , C 284 , blz. 3 ) gepubliceerde be
 1997 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als                sluit van de Commissie om haar besluit van 23 december
volgt:                                                                1992 tot verlenging van de communautaire kaderregeling


               23.10.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 288/2

      Verkiezing van de president van het Gerecht
      (2010/C 288/02)
      Tijdens hun vergadering van 13 september 2010 hebben de rechters van het Gerecht overeenkomstig artikel 7 van het Reglement voor de procesvoering rechter Marc Jaeger tot president van het Gerecht verkozen voor de periode van 13 september 2010 tot en met 31 augustus 2013.


title: Zaak T-431/04: Beroep, op 19 oktober 2004 ingesteld door Italiaanse Republiek tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               18.12.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 314/26

         Beroep, op 19 oktober 2004 ingesteld door Italiaanse Republiek tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-431/04)
   (2004/C 314/61)
   Procestaal: Italiaans
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 19 oktober 2004 beroep ingesteld tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door Italiaanse Republiek, vertegenwoordigd door M. Fiorilli, avvocato dello Stato.
   Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:

               —

               nietig te verklaren de toelichting bij punt 103 van bijlage I bij verordening nr. 1429/2004 van de Commissie, waarin staat dat de benaming „Tocai friulano” slechts tot en met 31 maart 2007 mag worden gebruikt.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De middelen en voornaamste argumenten zijn dezelfde als die in zaak T-417/04, Regione Autonoma del Friuli Venezia Giulia/Commissie (1).

      (1)  Nog niet gepubliceerd in het Publicatieblad van de EU.


title: Zaak T-58/08 P: Hogere voorziening ingesteld op 8 februari 2008 door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 27 november 2007 in zaak F-122/06, Roodhuijzen/Commissie

text:
               12.4.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 92/38

         Hogere voorziening ingesteld op 8 februari 2008 door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 27 november 2007 in zaak F-122/06, Roodhuijzen/Commissie
   (Zaak T-58/08 P)
   (2008/C 92/77)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Rekwirante: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: J. Curall en D. Martin, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure: Anton Pieter Roodhuijzen (Luxemburg, Groothertogdom Luxemburg)
   Conclusies

               —

               het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 27 november 2007 in zaak F-122/06, Roodhuijzen/Commissie, te vernietigen;

               —

               het beroep van Roodhuijzen te verwerpen;

               —

               te beslissen dat elk der partijen haar eigen kosten betreffende deze instantie en betreffende de procedure voor het Gerecht van eerste aanleg zal dragen.

         Middelen en voornaamste argumenten
   In deze hogere voorziening vordert de Commissie vernietiging van het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 27 november 2007 in de zaak Roodhuijzen/Commissie, F-122/06, waarbij het besluit van de Commissie houdende weigering om het niet-huwelijkse partnerschap van verzoeker te erkennen voor het Gemeenschappelijk stelsel van ziektekostenverzekering van de Europese Gemeenschappen, wordt nietig verklaard.
   De Commissie voert ter ondersteuning van haar hogere voorziening drie gronden voor vernietiging aan.
   In de eerste plaats heeft het Gerecht voor ambtenarenzaken volgens de Commissie in strijd met artikel 1, lid 2, van bijlage VII bij het Statuut en met het discriminatieverbod ultra vires beslist doordat het desbetreffende argumenten van verzoeker van de hand heeft gewezen en daarvoor zijn eigen redenering in de plaats heeft gesteld, zonder evenwel de Commissie in staat te stellen daarop te antwoorden, en daardoor haar rechten van de verdediging heeft geschonden.
   In de tweede plaats heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging van het begrip „partnerschap” als bedoeld in artikel 1, lid 2, van bijlage VII bij het Statuut, dat de partner van een ambtenaar recht geeft op dekking door het Gemeenschappelijk stelsel van ziektekostenverzekering.
   De derde, subsidiaire, grond betreft onjuiste uitlegging van het discriminatieverbod.


title: Gevoegde zaken C-318/11 en C-319/11: Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 25 oktober 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Förvaltningsrätt i Falun — Zweden) — Daimler AG (C-318/11), Widex A/S (C-319/11)/Skatteverket (Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde — Richtlijn 2006/112/EG — Artikelen 170 en 171 — Achtste btw-richtlijn — Artikel 1 — Richtlijn 2008/9/EG — Artikel 3, sub a — Regeling voor teruggaaf van belasting over toegevoegde waarde aan niet in binnenland gevestigde belastingplichtigen — In lidstaat gevestigde belastingplichtige die in andere lidstaat uitsluitend technische tests of onderzoek verricht)

text:
               22.12.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 399/5

         Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 25 oktober 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Förvaltningsrätt i Falun — Zweden) — Daimler AG (C-318/11), Widex A/S (C-319/11)/Skatteverket
   (Gevoegde zaken C-318/11 en C-319/11) (1)

   (Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde - Richtlijn 2006/112/EG - Artikelen 170 en 171 - Achtste btw-richtlijn - Artikel 1 - Richtlijn 2008/9/EG - Artikel 3, sub a - Regeling voor teruggaaf van belasting over toegevoegde waarde aan niet in binnenland gevestigde belastingplichtigen - In lidstaat gevestigde belastingplichtige die in andere lidstaat uitsluitend technische tests of onderzoek verricht)
   2012/C 399/07
   Procestaal: Zweeds

      Verwijzende rechter

   Förvaltningsrätt i Falun

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Daimler AG (C-318/11), Widex A/S (C-319/11)

      Verwerende partij: Skatteverket

      Voorwerp

   (C-318/11)
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Förvaltningsrätten i Falun — Uitlegging van de artikelen 170 en 171 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1) en van de artikelen 1 en 2 van de Achtste richtlijn (79/1072/EEG) van de Raad van 6 december 1979 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Regeling voor de teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde aan niet in het binnenland gevestigde belastingplichtigen (PB L 331, blz. 11) alsook van de artikelen 2, 3 en 5 van richtlijn 2008/9/EG van de Raad van 12 februari 2008 tot vaststelling van nadere voorschriften voor de in richtlijn 2006/112/EG vastgestelde teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde aan belastingplichtigen die niet in de lidstaat van teruggaaf maar in een andere lidstaat gevestigd zijn (PB L 44, blz. 23) — In lidstaat A gevestigde automobielproducent, die in lidstaat B een aantal verwervingen deed, om via een in deze lidstaat gevestigde dochteronderneming zijn voertuigen in winteromstandigheden op weerstand te testen voor verkoop ervan in lidstaat A — 100 %-dochteronderneming van automobielproducent met als hoofddoel de moedermaatschappij lokalen, testpistes en diensten in verband met de testactiviteit in lidstaat B ter beschikking te stellen, die noodzakelijk zijn voor de commerciële activiteiten van de moedermaatschappij in de lidstaat waar zij is gevestigd — Al dan niet bestaan van een vaste inrichting van de automobielproducent in lidstaat B
   (C-319/11)
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Förvaltningsrätten i Falun — Uitlegging van de artikelen 170 en 171 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1) en van de artikelen 1 en 2 van de Achtste richtlijn (79/1072/EEG) van de Raad van 6 december 1979 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Regeling voor de teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde aan niet in het binnenland gevestigde belastingplichtigen (PB L 331, blz. 11) — In lidstaat A gevestigde hoortoestellen vervaardigende vennootschap, die in lidstaat B goederen en diensten heeft gekocht voor de activiteiten van haar in deze lidstaat gevestigde afdeling voor audiologisch onderzoek waarvan het personeel door deze vennootschap is tewerkgesteld — Al dan niet bestaan van een vaste inrichting van de hoortoestellen vervaardigende vennootschap in lidstaat B

      Dictum

               1)

               Een in een lidstaat gevestigde belastingplichtige ter zake van de belasting over de toegevoegde waarde die in een andere lidstaat uitsluitend technische tests of onderzoek verricht met uitzondering van belastbare handelingen, kan niet worden geacht in deze andere lidstaat te beschikken over een „vaste inrichting van waaruit de handelingen worden verricht” in de zin van artikel 1 van de Achtste richtlijn (79/1072/EEG) van de Raad van 6 december 1979 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Regeling voor de teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde aan niet in het binnenland gevestigde belastingplichtigen, zoals gewijzigd bij richtlijn 2006/98/EG van de Raad van 20 november 2006, en artikel 3, sub a, van richtlijn 2008/9/EG van de Raad van 12 februari 2008 tot vaststelling van nadere voorschriften voor de in richtlijn 2006/112/EG vastgestelde teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde aan belastingplichtigen die niet in de lidstaat van teruggaaf maar in een andere lidstaat gevestigd zijn.

               2)

               Aan deze uitlegging wordt in een situatie als die van het hoofdgeding in zaak C-318/11 niet afgedaan door de omstandigheid dat de belastingplichtige in de lidstaat van zijn verzoek om teruggaaf een 100 %-dochteronderneming heeft die nagenoeg uitsluitend tot doel heeft om voor hem verschillende diensten in verband met de technische tests te verrichten.

      (1)  PB C 269 van 10.9.2011.


title: Zaak C-342/00: Beroep, op 15 september 2000 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrĳk Spanje

text:
C 316/18              NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    4.11.2000
Gezien het beroep tot nietigverklaring van 29 februari 2000,          Uit het feit dat de Commissie de opmerking die C.N.P.A. na de
de artikelen 83, lid 1, en 81 EG-Verdrag:                             D.L.R. na de publicatie van de verordening en van de richtsnoe-
                                                                      ren hebben ingediend, volkomen buiten beschouwing heeft
                                                                      gelaten, resulteert een eigen recht van beroep voor rekwiranten.
—    vast te stellen dat de ontvankelijkheid van het beroep,          Gezien de collectieve belangen die zij vertegenwoordigen,
     die samenhangt met de juridische kwalificatie van de             hebben zij er een gerechtvaardigd belang bij te bereiken, dat
     bestreden handeling, niet los van de zaak ten principale         de Commissie als hoedster van het communautaire mededin-
     kan worden beoordeeld;                                           gingsbeleid ten minste haar pedagogische taak op dit gebied
                                                                      vervult door te antwoorden op eventueel door haar ontvangen
                                                                      bezwaren. Iedere andere opvatting van de consultatieprocedure
—    vast te stellen dat de bestreden handeling in strijd is met      maakt artikel 83, lid 1, van het Verdrag tot een dode letter.
     de artikelen 83, lid 1, en 81 EG-Verdrag;
                                                                      (1) PB L 336, blz. 21.
—    de bestreden handeling nietig te verklaren;
subsidiair, gelet op artikel 230 EG-Verdrag:
—    vast te stellen dat rekwiranten een rechtstreeks en indi-
     vidueel belang hebben bij het aanvechten van verordening         Beroep, op 15 september 2000 ingesteld door Commissie
     (EG) nr. 2790/1999 van 22 december 1999 (1);                     van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk
                                                                                Spanje
—    deze verordening om bovengenoemde redenen nietig te                                       (Zaak C-342/00)
     verklaren,
                                                                                (2000/C 316/34)
de Commissie in de kosten te veroordelen.
                                                                      Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                      op 15 september 2000 beroep ingesteld tegen Koninkrijk
                                                                      Spanje door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
                                                                      vertegenwoordigd door G. Valero Jordana, lid van de juridische
Middelen en voornaamste argumenten                                    dienst, als gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te Luxem-
                                                                      burg bij C. Gómez de la Cruz, lid van die dienst, Centre
                                                                      Wagner, Kirchberg.
—    Schending door het Gerecht van zijn Reglement voor de
     procesvoering alsmede van de artikelen 83, lid 1, 81,
     lid 1, en 230 EG-Verdrag: het Gerecht heeft uitspraak            Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
     gedaan binnen de termijn van drie maanden waarbinnen
     interveniënten stelling kunnen nemen.                            —     te verklaren dat het Koninkrijk Spanje, door niet de
                                                                            wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen,
                                                                            die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 97/11/EG (1)
—    Schending van de artikelen 83, lid 1, en 81, lid 1, van het            van de Raad van 3 maart 1997 tot wijziging van richtlijn
     Verdrag: een handeling van de Commissie, ook al betreft                85/337/EEG (2) betreffende de milieu-effectbeoordeling
     het een verordening, is niet aan rechterlijke toetsing                 van bepaalde openbare en particuliere projecten, of
     onttrokken in geval van strijd met de regels van het                   althans door deze bepalingen niet aan de Commissie
     Verdrag. Anders dan in de bestreden beschikking geoor-                 mede te delen, de krachtens deze richtlijn op hem
     deeld is, kon over de ontvankelijkheid van het beroep dan              rustende verplichting niet is nagekomen;
     ook niet zonder beoordeling van de gegrondheid worden
     beslist.                                                         —     het Koninkrijk Spanje in de kosten te verwijzen.
—    Schending van artikel 230, vierde alinea, van het Verdrag:       Middelen en voornaamste argumenten
     Het enkele feit dat de Commissie de bestreden handeling
     als verordening heeft gekwalificeerd, verleent die hande-        De middelen en voornaamste argumenten komen overeen
     ling niet reeds het karakter van verordening in de zin van       met die in zaak C-335/00 (3); de termijn voor omzetting is
     artikel 81, lid 3, van het Verdrag wanneer de handeling,         verstreken op 14 maart 1999.
     zoals rekwiranten stellen, juist in strijd is met artikel 81;
     of de handeling een individuele of algemene strekking
     heeft, is in deze zonder belang.                                 (1) PB L 73 van 14.3.1997, blz. 5.
                                                                      (2) van de Raad van 27 juni 1985, PB L 175 van 5.7.1985, blz. 40.
                                                                      (3) Zie bladzijde 16 van dit Publicatieblad.
Voorts hebben rekwiranten wel degelijk een rechtstreeks en
individueel belang bij de gevorderde nietigverklaring.


title: Zaak F-75/06: Beroep ingesteld op 17 juli 2006 — Lofaro/Commissie

text:
               2.9.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 212/48

         Beroep ingesteld op 17 juli 2006 — Lofaro/Commissie
   (Zaak F-75/06)
   (2006/C 212/86)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoeker: Alessandro Lofaro (Brussel, België) (vertegenwoordiger: J.-L. Laffineur, advocaat)

      Verweerster: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies van verzoeker

               —

               nietigverklaring van het besluit van 28 september 2005 om verzoeker aan het einde van zijn proeftijd te ontslaan alsmede van de beoordeling aan einde van zijn proeftijd waarop dat besluit is gebaseerd;

               —

               voor zover nodig, nietigverklaring van het besluit van het tot het aangaan van overeenkomsten bevoegd gezag (TAOBG) van 31 maart 2005 om verzoekers klacht af te wijzen;

               —

               veroordeling van verweerster tot betaling aan verzoeker van een vergoeding voor de door hem geleden materiële schade die ex aequo et bono op 85 473 EUR wordt geraamd en een vergoeding van 50 000 EUR voor de immateriële schade, onder voorbehoud van een vermeerdering of vermindering in de loop van het geding;

               —

               verwijzing van de Commissie van de Europese Gemeenschappen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoeker, een voormalig tijdelijk functionaris van de Commissie, was van 16 september 2004 tot 15 september 2009 aangesteld op basis van een overeenkomst waarin overeenkomstig artikel 14 van de Regeling die van toepassing is op de andere personeelsleden (RAP) een proeftijd van zes maanden was voorzien. Na een eerste negatieve beoordeling, een verlenging van de proeftijd van zes maanden en een tweede negatieve beoordeling, heeft verweerster die overeenkomst beëindigd.
   In zijn beroep stelt verzoeker dat verweerster kennelijke beoordelingsfouten heeft gemaakt, voor zover zij, enerzijds, zich heeft gebaseerd op onjuiste feiten dan wel een verkeerde uitlegging aan de feiten heeft gegeven en, anderzijds, verzoeker problemen heeft verweten waarvoor hij niet verantwoordelijk kan worden gesteld.
   Bovendien heeft verweerster ook de algemene beginselen ter waarborging van het recht op waardigheid en van verweer geschonden en overbodige kritiek geuit.
   Ten slotte stelt verzoeker dat verweerster, door het beoordelingsrapport niet uiterlijk één maand vóór afloop van de proeftijd af te ronden, artikel 14 RAP heeft geschonden.


title: Zaak C-128/05: Beroep, op 18 maart 2005 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Republiek Oostenrijk

text:
               23.7.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/21

         Beroep, op 18 maart 2005 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Republiek Oostenrijk
   (Zaak C-128/05)
   (2005/C 182/41)
   Procestaal: Duits
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 18 maart 2005 beroep ingesteld tegen Republiek Oostenrijk door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door Dimitris Triantafyllou als gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
   Verzoekster concludeert dat het het Hof behage:

               —

               vast te stellen dat de Republiek Oostenrijk niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op haar rusten krachtens de artikelen 2, 6, 9, lid 2, sub b, 17, 18 en 22, leden 3-5, van de Zesde richtlijn (77/388/EG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (1), door niet in Oostenrijk gevestigde belastingplichtigen die personenvervoer in Oostenrijk verrichten, toe te staan geen belastingaangiften in te dienen en het nettobedrag van de BTW niet te voldoen, indien hun in Oostenrijk behaalde jaaromzet lager is dan 22 000 EUR, en in dat geval ervan uitgaat dat het bedrag aan verschuldigde BTW gelijk is aan de aftrekbare BTW, en voor de toepassing van de vereenvoudigde regeling als voorwaarde stelt dat de Oostenrijkse BTW in de facturen of in de als zodanig dienst doende documenten niet wordt vermeld;

               —

               verweerster te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Voor het internationaal personenvervoer door belastingplichtigen die in andere lidstaten of in derde landen zijn gevestigd, geldt in Oostenrijk sedert 1 april 2002 een vereenvoudigde regeling. Deze belastingplichtigen behoeven geen aangifte in te dienen en het nettobedrag van de BTW niet te betalen, indien hun in Oostenrijk behaalde jaaromzet nog geen 22 000 EUR bedraagt. In die regeling wordt ervan uitgegaan dat in dit geval het bedrag aan verschuldigde BTW gelijk is aan de aftrekbare BTW. Tevens mogen de belastingplichtigen die van deze vereenvoudigde regeling gebruik maken, de Oostenrijkse BTW in hun facturen of in de als zodanig dienst doende documenten niet vermelden.
   Deze regeling strookt niet met richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 („Zesde BTW-richtlijn”) en beschikking 2001/242/EG van de Raad van 19 mei 2001.
   De Commissie stelt dat die richtlijn weliswaar in de mogelijkheid van de forfaitaire regelingen voor kleine ondernemingen voorziet, maar dat het door de Oostenrijkse regeling toegepaste begrip „kleine onderneming” — omzet in Oostenrijk minder dan 22 000 EUR — niet overeenkomt met het uniform uit te leggen gemeenschapsrechtelijke begrip van „kleine ondernemingen”. Verder is niet bewezen dat de Oostenrijkse forfaitaire regeling niet tot een belastingvermindering leidt, die verder gaat dan de vereenvoudiging die artikel 24, lid 1, van die richtlijn beoogt toe te staan. Dat de overige verplichtingen inzake factureren, belastingaangifte en boekhouding niet behoeven te worden nagekomen, is voorts het formele aspect van de te ingrijpende vereenvoudiging.
   De Commissie beweert dat de strijdige Oostenrijkse regeling ook niet op basis van voornoemde beschikking van de Raad kan worden aanvaard. Bij die beschikking wordt de Republiek Oostenrijk weliswaar gemachtigd om van 1 januari 2001 tot en met 31 december 2005 het internationaal personenvervoer verricht door niet in Oostenrijk gevestigde belastingplichtigen met behulp van niet in Oostenrijk ingeschreven motorvoertuigen in afwijking van het bepaalde in artikel 11 van voornoemde richtlijn te belasten, maar aan die uitzondering wordt uitdrukkelijk de voorwaarde verbonden dat de in Oostenrijk afgelegde afstand moet worden belast op basis van een belastbaar gemiddelde per persoon en per kilometer.

      (1)  PB L 145, blz. 1.


title: Zaak T-68/14: Beroep ingesteld op 29 januari 2014 — Post Bank Iran/Raad

text:
               28.4.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 129/27

         Beroep ingesteld op 29 januari 2014 — Post Bank Iran/Raad
   (Zaak T-68/14)
   2014/C 129/35
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Post Bank Iran (Teheran, Iran) (vertegenwoordiger: D. Luff, advocaat)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               punt 1 van de bijlage bij besluit 2013/661/GBVB van de Raad van 15 november 2013 houdende wijziging van besluit 2010/413/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Iran (PB L 306, blz. 18) nietig verklaren;

               —

               punt 1 van de bijlage bij uitvoeringsverordening (EU) nr. 1154/2013 van 15 november 2013 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 267/2012 van de Raad betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran (PB L 306, blz. 3) nietig verklaren;

               —

               verklaren dat artikel 20, lid 1, sub c, van besluit 2010/413/CFSP (1) van de Raad, zoals gewijzigd bij artikel 1, lid 7, van besluit 2012/35/CFSP (2) van de Raad van 23 januari 2012, en de artikelen 23, lid 2, sub d, en 46, lid 2, van verordening nr. 267/2012 (3) van 23 maart 2012 niet van toepassing zijn op verzoekster;

               —

               verweerder verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster drie middelen aan.

               1.

               Het Gerecht is bevoegd om punt 1 van de bijlage bij besluit 2013/661/GBVB van de Raad en punt 1 van de bijlage bij uitvoeringsverordening (EU) nr. 1154/2013 van de Raad te toetsen en na te gaan of zij verenigbaar zijn met de algemene beginselen van Europees recht.

               2.

               Besluit 2010/413/GBVB van de Raad, zoals gewijzigd bij artikel 1, lid 7, van besluit 2012/35/GBVB van de Raad van 23 januari 2012 en verordening nr. 267/2012 van de Raad van 23 maart 2012 zijn in strijd met het EU-recht en moeten niet-toepasselijk op verzoekster worden verklaard. Bijgevolg zijn besluit 2013/661/GBVB van de Raad van 15 november 2013 en uitvoeringsverordening (EU) nr. 1154/2013 van de Raad van 15 november 2013 die daarop zijn gebaseerd, ongeldig om de volgende redenen:

                           —

                           Artikel 46, lid 2, van verordening nr. 267/2012 van de Raad van 23 maart 2012 schendt artikel 215 VWEU, aangezien het de Raad de bevoegdheid verleent maatregelen ten aanzien van verzoekster vast te stellen zonder de procedure van artikel 215 VWEU na te leven.

                           —

                           Artikel 20, lid 1, sub c, van besluit 2010/413/GBVB van de Raad, zoals gewijzigd bij artikel 1, lid 7, van besluit 2012/35/GBVB van de Raad van 23 januari 2012, en artikel 23, lid 2, sub d, van verordening nr. 267/2012 van 23 maart 2012 schenden de grondrechten van de personen die zijn verankerd in de artikelen 2, 21 en 23 van het VEU en het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, voor zover zij de Raad de discretionaire bevoegdheid verlenen te beslissen ten aanzien van welke personen en entiteiten de Raad maatregelen wenst vast te stellen wanneer hij vaststelt dat een dergelijke persoon of een dergelijke entiteit steun aan de Iraanse regering verleent.

               3.

               De Raad, heeft door besluit 2013/661/GBVB van de Raad van 15 november 2013 en uitvoeringsverordening (EU) nr. 1154/2013 van de Raad van 15 november 2013 vast te stellen, blijk gegeven van een onjuiste opvatting van de feiten en van het recht, voor zover deze handelingen verzoekster betreffen, om de volgende redenen:

                           —

                           De specifieke reden voor de plaatsing van Post Bank Iran op de lijst is niet onderbouwd. Verzoekster heeft duidelijk ontkend dat zij de Iraanse regering financieel heeft gesteund. Bovendien heeft verzoekster Iran geen nucleaire ondersteuning verleend. Om die reden is niet voldaan aan de vereisten van artikel 20, lid 1, sub c, van besluit 2010/413/GBVB van de Raad (zoals nadien gewijzigd bij artikel 1, lid 7, van besluit 2012/35/GBVB van de Raad van 23 januari 2012, artikel 1, lid 8, van besluit 2012/635/GBVB van de Raad van 15 oktober 2012 en artikel 1, lid 2, van besluit 2012/829/GBVB van de Raad van 21 december 2012), en de vereisten van artikel 23, lid 2, sub d, van verordening (EU) nr. 267/2012 van de Raad (zoals nadien gewijzigd bij artikel 1, lid 11, van verordening nr. 1263/2012 van de Raad van 21 december 2012).

                           —

                           Door Post Bank Iran sancties op te leggen op de enkele grond dat zij eigendom is van de Staat heeft de Raad verzoekster gediscrimineerd ten opzichte van andere vennootschappen die eigendom zijn van de Iraanse Staat en waaraan geen sancties zijn opgelegd. Daardoor heeft de Raad de beginselen van gelijke behandeling, non-discriminatie en behoorlijk bestuur geschonden.

                           —

                           De Raad heeft zijn besluit om verzoekster te handhaven op de lijst van entiteiten waarvoor sancties gelden, ontoereikend gemotiveerd. Hoewel de Raad verwijst naar het „effect van de maatregelen in de context van de beleidsdoelstellingen van de Unie”, heeft hij verzuimd te specificeren naar welk soort effect hij verwijst en hoe de maatregelen een dergelijk effect kunnen bewerkstellingen.

                           —

                           Door verzoekster te handhaven op de lijst van ondernemingen waarvoor sancties gelden, heeft de Raad zijn bevoegdheden misbruikt. De Raad heeft in de praktijk geweigerd het arrest van het Gerecht in zaak T-13/11 na te leven. De Raad heeft de institutionele constructie van de Europese Unie ondermijnd, evenals het recht van verzoekster om haar rechten geldend te maken en te doen toepassen. De Raad is tevens zijn eigen verantwoordelijkheden en verplichtingen uit hoofde van besluit 2013/661/GBVB van de Raad van 15 november 2013 en uitvoeringsverordening (EU) nr. 1154/2013 van 15 november 2013 uit de weg gegaan, zoals deze door het Gerecht duidelijk aan de Raad waren gespecificeerd in bovengenoemd arrest.

                           —

                           De Raad heeft het beginsel van gewettigd vertrouwen geschonden door niet-naleving van een arrest van het Gerecht in een zaak waarin hij de tegenpartij van verzoekster vormde en die hij heeft verloren, door het verzuim zelfs de ratio en de motivering van het arrest na te leven, door een onjuiste feitelijke beoordeling van verzoeksters activiteiten en haar veronderstelde rol ten aanzien van de Iraanse regering, door verzoeksters werkelijke rol en activiteiten in Iran zelfs niet marginaal te onderzoeken ofschoon dit volgens het Gerecht een belangrijk aspect van de door de EU ingestelde sanctieregeling tegen Iran vormde, en door de handhaving van de sancties na 20 januari 2014, datum waarop de EU heeft ingestemd met inkomsten genererende activiteiten voor Iran omdat Iran niet langer wordt geacht betrokken te zijn bij activiteiten inzake nucleaire proliferatie.

                           —

                           De Raad heeft het evenredigheidsbeginsel geschonden. De sancties betreffen nucleaire activiteiten van Iran. De Raad heeft niet aangetoond en kan niet aantonen dat verzoekster rechtstreeks of indirect steun heeft verleend aan de nucleaire proliferatie van Iran. De Raad voert zelfs niet langer aan dat verzoekster een specifieke bijdrage aan de nucleaire proliferatie in Iran levert. Aangezien de sancties geen effect hebben op de nucleaire proliferatie, rechtvaardigt het doel van de sancties niet dat de voor verzoekster uit het arrest van het Gerecht voortvloeiende voordelen teniet worden gedaan en evenmin de belasting die de sancties vormen voor het stelsel van rechtsbescherming in de EU en nog minder de schending van verzoeksters eigendomsrecht en haar recht om een economische activiteit uit te oefenen. Deze conclusie wordt versterkt door de vaststelling op 20 januari 2014 van de verordening van de Raad waarbij een aantal sancties worden opgeheven op grond van de vaststelling dat Iran momenteel niet betrokken is bij activiteiten van nucleaire proliferatie.

      (1)  Besluit van de Raad van 26 juli 2010 betreffende beperkende maatregelen tegen Iran en tot intrekking van gemeenschappelijk standpunt 2007/140/GBVB (PB L 195, blz. 39).

      (2)  Besluit 2012/35/GBVB van de Raad van 23 januari 2012 houdende wijziging van besluit 2010/413/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Iran (PB L 19, blz. 22).

      (3)  Verordening (EU) nr. 267/2012 van de Raad van of 23 maart 2012 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran en tot intrekking van verordening (EU) nr. 961/2010 (PB L 88, blz. 1).


               24.11.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 283/1

         (2007/C 283/01)
   Laatste publicatie van het Hof van Justitie in het Publicatieblad van de Europese Unie

         PB C 269 van 10.11.2007

   Historisch overzicht van de vroegere publicaties

      PB C 247 van 20.10.2007

      PB C 235 van 6.10.2007

      PB C 223 van 22.9.2007

      PB C 211 van 8.9.2007

      PB C 183 van 4.8.2007

      PB C 170 van 21.7.2007

   Deze teksten zijn beschikbaar in:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Zaak T-200/00: Beroep, op 31 juli 2000 ingesteld door Glenryck UK Limited, Maple Leaf Foods UK Limited, Martin Mathew & Co Limited en North Country Quality Foods Limited tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
C 302/28                 NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   21.10.2000
—      het beginsel van billijke toepassing van de wet;                   De vierde verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
—      de motiveringsplicht.
                                                                          —    de beschikking van de Commissie van 15 mei 2000
                                                                               (REM 43/199) nietig te verklaren en de Commissie in de
(1) Verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober
                                                                               kosten te verwijzen.
     1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB
     L 302, blz. 1).
(2) Verordening (EEG) nr. 2454/93 van de Commissie van 2 juli
     1993 houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering      Middelen en voornaamste argumenten
     van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad tot vaststelling
     van het communautair douanewetboek, PB L 253, blz. 1.
                                                                          De wettelijke en feitelijke achtergrond is gelijk aan die in zaak
                                                                          T-199/00.
                                                                          Verzoeksters vorderen nietigverklaring van de bestreden be-
                                                                          schikkingen op de volgende gronden:
                                                                          —    Het onderzoek in Turkije lag buiten de bevoegdheden
                                                                               van de Commissie en berust op vormgebreken.
Beroep, op 31 juli 2000 ingesteld door Glenryck UK
Limited, Maple Leaf Foods UK Limited, Martin Mathew &
Co Limited en North Country Quality Foods Limited                         —    Verzoeksters’ recht van verweer is geschonden, daar
    tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen                             een UCLAF-rapport over beschuldiging van fraude is
                                                                               opgesteld zonder dat met verzoeksters contact is opgeno-
                                                                               men om de feiten te verifiëren of op te helderen.
                           (Zaak T-200/00)
                                                                          —    De Commissie heeft een onjuiste betekenis toegekend aan
                           (2000/C 302/68)                                     het feit, dat de Turkse douaneautoriteiten de betrokken
                                                                               ATR certificaten niet hadden ingetrokken.
                          (Procestaal: Engels)
                                                                          —    Anders dan in de bestreden beschikking wordt gesteld,
                                                                               brengt vermenging van stoffen met bepaalde eigenschap-
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-                      pen met andere stoffen niet mee, dat het eindproduct niet
schappen is op 31 juli 2000 beroep ingesteld tegen Commissie                   in aanmerking komt voor preferentiële rechten.
van de Europese Gemeenschappen door Glenryck UK Limited,
Maple Leaf Foods UK Limited, Martin Mathew & Co Limited
en North Country Quality Foods Limited, vertegenwoordigd                  —    Anders dan in de bestreden beschikking wordt gesteld, is
door E. McNicholas, M. Cornwell-Kelly en S. Saltissi, van het                  er sprake van een bijzondere situatie of uitzonderlijke
kantoor Dechert te Londen.                                                     omstandigheid in de zin van artikel 239, lid 1, van
                                                                               verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad.
De eerste verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
                                                                          De tweede en de vierde verzoekster voeren twee aanvullende
—      de beschikking van de Commissie van 2 mei 2000                     gronden voor nietigverklaring aan voor de importen in 1996:
       (REM 14/199) nietig te verklaren en de Commissie in de
       kosten te verwijzen.
                                                                          —    Als gevolg van de totstandkoming van de douaneunie
De tweede verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:                  vallen goederen die zich in Turkije in het vrije verkeer
                                                                               bevinden, onder het stelsel van preferentiële rechten.
—      de beschikking van de Commissie van 8 mei 2000
       (REM 15/199) nietig te verklaren en de Commissie in de             —    Door verzoekster niet in kennis te stellen van de resultaten
       kosten te verwijzen.                                                    van het in Turkije verrichte onderzoek, liet de Commissie
                                                                               hen verdere financiële risico’s lopen, hetgeen de geldig-
                                                                               heid van de bestreden beschikkingen aantast.
De derde verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
—      de beschikking van de Commissie van 2 mei 2000
       (REM 16/199) nietig te verklaren en de Commissie in de
       kosten te verwijzen.


title: Zaak T-448/04: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 12 september 2007 — Commissie/Trends ( Arbitragebeding — Vierde kaderprogramma voor activiteiten op gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie — Overeenkomsten voor projecten op gebied van telematicatoepassingen van algemeen belang — Ontbreken van bewijsstukken en non-conformiteit met contractuele bepalingen van gedeelte van gedeclareerde uitgaven — Terugbetaling van uitgekeerde bedragen )

text:
               20.10.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 247/28

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 12 september 2007 — Commissie/Trends
   (Zaak T-448/04) (1)

   („Arbitragebeding - Vierde kaderprogramma voor activiteiten op gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie - Overeenkomsten voor projecten op gebied van telematicatoepassingen van algemeen belang - Ontbreken van bewijsstukken en non-conformiteit met contractuele bepalingen van gedeelte van gedeclareerde uitgaven - Terugbetaling van uitgekeerde bedragen’)
   (2007/C 247/44)
   Procestaal: Grieks
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: M. Patakia, gemachtigde, bijgestaan door M. Bra, K. Kapoutzidou en S. Chatzigiannis, vervolgens door K. Kapoutzidou en S. Chatzigiannis, advocaten)

      Verwerende partij: Transport Environment Development Systems (Trends) (Athene, Griekenland) (vertegenwoordigers: V. Christianos en V. Vlassi, advocaten)
   Voorwerp
   Verzoek van de Commissie krachtens een arbitragebeding in de zin van artikel 238 EG om veroordeling van Trends tot terugbetaling aan de Commissie van een bedrag van 48 046 EUR, vermeerderd met de contractuele rente dan wel, subsidiair, vermeerderd met de vertragingsrente
   Dictum

               1)

               Het incidenteel verzoek wordt afgewezen.

               2)

               Transport Environment Development Systems (Trends) wordt veroordeeld tot betaling aan de Commissie van het bedrag van 48 046 EUR, vermeerderd met een jaarlijkse vertragingsrente van 5,50 % vanaf 1 januari 1999 totdat de schuld volledig is voldaan.

               3)

               Trends wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 184 van 2.8.2003 (voorheen zaak C-248/03).


title: Zaak T-106/16: Beroep ingesteld op 17 maart 2016 — zero/EUIPO — Hemming (ZIRO)

text:
               17.5.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 175/18

         Beroep ingesteld op 17 maart 2016 — zero/EUIPO — Hemming (ZIRO)
   (Zaak T-106/16)
   (2016/C 175/21)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: zero Holding GmbH & Co. KG (Bremen, Duitsland) (vertegenwoordiger: M. Nentwig, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Oliver Hemming (Cadbury, Verenigd Koninkrijk)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken merk: Uniebeeldmerk met het woordelement „ZIRO” — Uniemerkaanvraag nr. 12 264 958

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 12 januari 2016 in zaak R 71/2015-4

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerde middelen

               —

               schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009;

               —

               schending van artikel 75, tweede volzin, van verordening nr. 207/2009.


title: Zaak C-107/06: Beroep, op  22 februari 2006  ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Republiek

text:
               8.4.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 86/22

         Beroep, op 22 februari 2006 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Republiek
   (Zaak C-107/06)
   (2006/C 86/43)
   Procestaal: Grieks
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 22 februari 2006 beroep ingesteld tegen Helleense Republiek door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door R. Lyal en D. Triantafyllou als gemachtigden, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
   De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert dat het het Hof behage:

               —

               vast te stellen dat de Helleense Republiek, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlĳn 2003/123/EG van de Raad van 22 december 2003 tot wĳziging van richtlĳn 90/435/EEG betreffende de gemeenschappelĳke fiscale regeling voor moedermaatschappĳen en dochterondernemingen uit verschillende lidstaten (1), althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens artikel 2 van deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               de Helleense Republiek te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De termijn voor omzetting van de richtlijn in nationaal recht is op 1 januari 2005 verstreken.

      (1)  PB L 7 van 13.1.2004, blz. 41.


title: Zaken T-389/10 en T-419/10: Arrest van het Gerecht van 15 juli 2015 — SLM en Ori Martin/Commissie („Mededinging — Mededingingsregelingen — Europese markt van spanstaal — Vaststelling van de prijzen, marktverdeling en uitwisseling van commercieel gevoelige informatie — Besluit waarbij een inbreuk op artikel 101 VWEU wordt vastgesteld — Eén enkele complexe en voortgezette inbreuk — Verjaring — Richtsnoeren voor de berekening van de geldboeten van 2006 — Toekenning van de aansprakelijkheid voor de inbreuk aan de moedermaatschappij — Evenredigheid — Beginsel van het persoonlijke karakter van straffen en sancties — Volledige rechtsmacht”)

text:
               14.9.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 302/32

         Arrest van het Gerecht van 15 juli 2015 — SLM en Ori Martin/Commissie
   (Zaken T-389/10 en T-419/10) (1)

   ((„Mededinging - Mededingingsregelingen - Europese markt van spanstaal - Vaststelling van de prijzen, marktverdeling en uitwisseling van commercieel gevoelige informatie - Besluit waarbij een inbreuk op artikel 101 VWEU wordt vastgesteld - Eén enkele complexe en voortgezette inbreuk - Verjaring - Richtsnoeren voor de berekening van de geldboeten van 2006 - Toekenning van de aansprakelijkheid voor de inbreuk aan de moedermaatschappij - Evenredigheid - Beginsel van het persoonlijke karakter van straffen en sancties - Volledige rechtsmacht”))
   (2015/C 302/41)
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partijen: Siderurgica Latina Martin SpA (SLM) (Ceprano, Italië) (vertegenwoordigers: G. Belotti en F. Covone, advocaten) (zaak T-389/10) en Ori Martin SA (Luxemburg, Luxemburg) (vertegenwoordiger: P. Ziotti, advocaat) (zaak T-419/10)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk B. Gencarelli, V. Bottka en P. Rossi, vervolgens V. Bottka, P. Rossi en G. Conte, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring en herziening van besluit C(2010) 4387 definitief van de Commissie van 30 juni 2010 inzake een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (zaak COMP/38344 — Spanstaal), gewijzigd bij besluit C(2010) 6676 definitief van de Commissie van 30 september 2010 en bij besluit C(2011) 2269 definitief van de Commissie van 4 april 2011

      Dictum

               1)

               De zaken T-389/10 en T-419/10 worden gevoegd voor het arrest.

               2)

               Artikel 1, punt 16, van besluit C(2010) 4387 definitief van de Commissie van 30 juni 2010 inzake een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (zaak COMP/38344 — Spanstaal), zoals gewijzigd bij besluit C(2010) 6676 definitief van de Commissie van 30 september 2010 en bij besluit C(2011) 2269 definitief van de Commissie van 4 april 2011, wordt nietig verklaard voor zover daarin de deelname aan een geheel van overeenkomsten en onderling afgestemde feitelijke gedragingen in de sector van het spanstaal binnen de interne markt en de Europese Economische Ruimte (EER) van 10 februari 1997 tot 14 april 1997 aan Siderurgica Latina Martin SpA (SLM) is toegerekend.

               3)

               Artikel 2, punt 16, van besluit C(2010) 4387 definitief, zoals gewijzigd bij besluit C(2010) 6676 definitief en besluit C(2011) 2269 definitief, wordt nietig verklaard.

               4)

               Het bedrag van de aan SLM opgelegde geldboete wordt verlaagd van 19,8 miljoen EUR naar 19 miljoen EUR, waarvan 13,3 miljoen EUR wordt opgelegd wegens hoofdelijke aansprakelijkheid met Ori Martin SA; op grond van de wettelijke drempel van 10 % van de totale omzet in artikel 23, lid 2, van verordening (EG) nr. 1/2003 wordt het eindbedrag van de aan SLM opgelegde geldboete vastgesteld op 1,956 miljoen EUR.

               5)

               De beroepen worden verworpen voor het overige.

               6)

               De Commissie zal haar eigen kosten, tweede derde van de kosten van SLM en een derde van de kosten van Ori Martin dragen.

               7)

               SLM zal een derde van haar eigen kosten dragen.

               8)

               Ori Martin zal twee derde van haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 301 van 6.11.2010.


title: Zaak C-113/06: Beschikking van de president van het Hof van 19 september 2006 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Groothertogdom Luxemburg

text:
               2.12.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 294/37

         Beschikking van de president van het Hof van 19 september 2006 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Groothertogdom Luxemburg
   (Zaak C-113/06) (1)

   (2006/C 294/75)

      Procestaal: Frans

   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 86 van 8.4.2006.


title: Zaak F-123/15: Beroep ingesteld op 21 september 2015 — ZZ/Commissie

text:
               30.11.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 398/79

         Beroep ingesteld op 21 september 2015 — ZZ/Commissie
   (Zaak F-123/15)
   (2015/C 398/94)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: ZZ (vertegenwoordigers: S. Orlandi en T. Martin, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit van de jury van vergelijkend onderzoek EPSO/AD/293/14 om verzoeker onvoldoende punten te geven om te worden toegelaten het assessment center

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               nietigverklaring van het besluit van 11 juni 2015 waarbij de jury van vergelijkend onderzoek EPSO/AD/293/14 heeft geweigerd om verzoeker toe te laten tot de in het assessment center georganiseerde selectietoetsen;

               —

               verwijzing van de Europese Commissie in de kosten van de procedure.


title: Zaak F-75/15: Beroep ingesteld op 12 augustus 2016 — OT/Commissie

text:
               17.10.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 383/30

         Beroep ingesteld op 12 augustus 2016 — OT/Commissie
   (Zaak F-75/15)
   (2016/C 383/39)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: OT (vertegenwoordiger: D. Sobor, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit van de verwerende partij van 26 september 2014 om verzoekers sollicitatie naar het ambt van directeur van het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving niet in aanmerking te nemen en verzoek om vergoeding van de materiële en immateriële schade die verzoeker zou hebben geleden

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               nietigverklaring van het besluit van de verwerende partij van 26 september 2014 om verzoekers sollicitatie naar het ambt van directeur van het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving niet in aanmerking te nemen;

               —

               nietigverklaring van het besluit van de verwerende partij van 9 april 2015 tot afwijzing van verzoekers klacht;

               —

               veroordeling van de verwerende partij tot betaling van het bedrag van 2 836 107 EUR (zegge twee miljoen achthonderd zesendertigduizend honderd en zeven euro) ter vergoeding van verzoekers materiële schade;

               —

               veroordeling van de verwerende partij tot betaling van het bedrag van 100 000 EUR (zegge honderdduizend euro) ter vergoeding van verzoekers immateriële schade;

               —

               verwijzing van de verwerende partij verwijzen in de kosten van de procedure.


title: Zaak C-404/09: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 24 november 2011 — Europese Commissie/Koninkrijk Spanje (Niet-nakoming — Richtlijn 85/337/EEG — Beoordeling van milieueffecten van bepaalde projecten — Richtlijn 92/43/EEG — Instandhouding van natuurlijke habitats — Wilde flora en fauna — Bovengrondse kolenmijnen — Gebied „Alto Sil” — Specialebeschermingszone — Gebied van communautair belang — Bruine beer (Ursus arctos) — Auerhoen (Tetrao urogallus))

text:
               28.1.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/3

      Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 24 november 2011 — Europese Commissie/Koninkrijk Spanje
      (Zaak C-404/09) (1)

      (Niet-nakoming - Richtlijn 85/337/EEG - Beoordeling van milieueffecten van bepaalde projecten - Richtlijn 92/43/EEG - Instandhouding van natuurlijke habitats - Wilde flora en fauna - Bovengrondse kolenmijnen - Gebied „Alto Sil” - Specialebeschermingszone - Gebied van communautair belang - Bruine beer (Ursus arctos) - Auerhoen (Tetrao urogallus))
      (2012/C 25/05)
      Procestaal: Spaans

         Partijen

         Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: D. Recchia, F. Castillo de la Torre en J.-B. Laignelot, gemachtigden)

         Verwerende partij: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: N. Díaz Abad, gemachtigde)

         Voorwerp

      Niet-nakoming — Schending van de artikelen 2, 3 en 5, leden 1 en 3, van richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten (PB L 175, blz. 40), zoals gewijzigd bij richtlijn 97/11/EG (PB L 73, blz. 5), en van artikel 6, leden 2, 3 en 4, juncto artikel 7 van richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna (PB L 206, blz. 7) — Bovengrondse mijnbouwactiviteiten — Specialebeschermingszone „Alto Sil” (ES0000210) — Habitat van het Cantabrische auerhoen

         Dictum

                  1)

                  Door voor de bovengrondse mijnen „Nueva Julia” en „Ladrones” vergunning te verlenen zonder aan de verlening van de desbetreffende vergunningen de voorwaarde te hebben verbonden dat een beoordeling is verricht op grond waarvan de directe, indirecte en cumulatieve effecten van de bestaande projecten voor bovengrondse mijnbouw op passende wijze konden worden vastgesteld, beschreven en geëvalueerd, is het Koninkrijk Spanje, tenzij voor de mijn „Ladrones” wat de bruine beer (Ursus arctos) betreft, de verplichtingen niet nagekomen die op hem rusten krachtens de artikelen 2, 3 en 5, leden 1 en 3, van richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/11/EG van de Raad van 3 maart 1997.

                  2)

                  Vanaf 2000, toen het gebied „Alto Sil” als specialebeschermingszone werd aangewezen op grond van richtlijn 79/409/EEG van de Raad van 2 april 1979 inzake het behoud van de vogelstand, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/49/EG van de Commissie van 29 juli 1997, heeft het Koninkrijk Spanje,

                              —

                              door voor de bovengrondse mijnen „Nueva Julia” en „Ladrones” vergunning te hebben verleend zonder aan de verlening van de desbetreffende vergunningen de voorwaarde te hebben verbonden dat de mogelijke effecten van die projecten op passende wijze zijn beoordeeld, en hoe dan ook zonder te hebben voldaan aan de voorwaarden waaronder een project, ondanks het daaraan verbonden risico voor het auerhoen (Tetrao urogallus), een van de natuurlijke rijkdommen die ten grondslag liggen aan de aanwijzing van het gebied „Alto Sil” als specialebeschermingszone, mag worden gerealiseerd, namelijk het ontbreken van alternatieven, het bestaan van dwingende redenen van groot openbaar belang en kennisgeving aan de Europese Commissie van de nodige compenserende maatregelen om te waarborgen dat de algehele samenhang van het Natura 2000-netwerk bewaard blijft, en

                              —

                              door niet de maatregelen te hebben genomen die nodig zijn om ervoor te zorgen dat de kwaliteit van de habitats, inclusief die van de soorten, niet verslechtert en dat er voor het auerhoen, waarvan het voorkomen in het gebied „Alto Sil” ten grondslag ligt aan de aanwijzing van die specialebeschermingszone, geen significante storende factoren optreden door de mijnen „Feixolín”, „Salguero-Prégame-Valdesegadas”, „Fonfría”, „Ampliación de Feixolín” en „Nueva Julia”,

                        met betrekking tot de specialebeschermingszone „Alto Sil” niet voldaan aan de verplichtingen die op hem rusten krachtens artikel 6, leden 2 tot en met 4, van richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna, juncto artikel 7 ervan.

                  3)

                  Met betrekking tot het gebied van communautair belang „Alto Sil” is het Koninkrijk Spanje vanaf december 2004, door niet de maatregelen te hebben genomen die nodig zijn om ervoor te zorgen dat de kwaliteit van de habitats, inclusief die van de soorten, niet verslechtert en dat er voor de soorten geen storende factoren optreden door de mijnen „Feixolín”, „Fonfría”, en „Ampliación de Feixolín”, de krachtens artikel 6, lid 2, van richtlijn 92/43 op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.

                  4)

                  Het beroep wordt verworpen voor het overige.

                  5)

                  Het Koninkrijk Spanje wordt verwezen in zijn eigen kosten en twee derde van de kosten van de Europese Commissie. De Europese Commissie wordt verwezen in één derde van haar eigen kosten.

         (1)  PB C 11 van 16.1.2010.


title: KENNISGEVING VAN VACATURE

text:
12 . 4 . 96       NL                 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                 Nr. C 106 / 15
                                          HOF VAN JUSTITIE
                                            KENNISGEVING VAN VACATURE
                                                       (96/C 106/ 10)
            Het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen publiceert in het Publikatieblad van
            de Europese Gemeenschappen nr. C 106 A van 12 april 1996 de volgende kennisgeving van
            vacature :
            CJ 20/96 „Directeur van de vertaaldienst"
            De uiterste sollicitatiedatum is vastgesteld op 15 mei 1996.


title: Zaak C-25/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 20 januari 2014 — Union des syndicats de l’immobilier (UNIS)/Ministre du travail, de l’emploi, de la formation professionnelle et du dialogue social, Syndicat national des résidences de tourisme (SNRT) e.a.

text:
               22.3.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 85/17

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 20 januari 2014 — Union des syndicats de l’immobilier (UNIS)/Ministre du travail, de l’emploi, de la formation professionnelle et du dialogue social, Syndicat national des résidences de tourisme (SNRT) e.a.
   (Zaak C-25/14)
   2014/C 85/30
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Conseil d’État

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Union des syndicats de l’immobilier (UNIS)

      Verwerende partijen: Ministre du travail, de l’emploi, de la formation professionnelle et du dialogue social, Syndicat national des résidences de tourisme (SNRT) e.a.

      Prejudiciële vraag

   Vormt de naleving van de uit artikel 56 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie voortvloeiende transparantieverplichting een dwingende voorafgaande voorwaarde voor het recht van een lidstaat om een collectieve arbeidsovereenkomst die het beheer van een ten voordele van de werknemers ingevoerde verplichte aanvullende verzekering aan één, door de sociale partners gekozen marktdeelnemer toevertrouwt, voor alle ondernemingen van een bedrijfstak algemeen verbindend te verklaren?


title: Zaak C-206/01: Verzoek van de High Court of Justice, Chancery Division, van 4 mei 2001 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Arsenal Football Club Plc en Matthew Reed

text:
C 212/14               NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    28.7.2001
—     Het Koninkrijk der Nederlanden te veroordelen tot de                    (b) deze derde tegen de gestelde merkinbreuk geen
      kosten.                                                                      verweer kan ontlenen aan artikel 6, lid 1, van
                                                                                richtlijn 89/104/EEG (1) van de Raad van 21 decem-
                                                                                ber 1988 betreffende de aanpassing van het merken-
Middelen en voornaamste argumenten                                                 recht der lidstaten,
De Commissie is van oordeel dat Nederland de volgende                         kan de derde dan als verweer aanvoeren dat het bestreden
bepalingen van de richtlijn niet correct in Nederlands recht                  gebruik geen verwijzing inhoudt naar de oorsprong van
heeft omgezet:                                                                de waren (dat wil zeggen een band in het economisch
                                                                              verkeer tussen de waren en de merkhouder)?
—     Artikel 8, lid 2 (verdoving bij ernstige verwondingen die
      hevige pijn kunnen veroorzaken): Een ontwerp van een              2.    Zo ja, maakt het feit dat het betrokken gebruik wordt
      wijziging van het „Dierproevenbesluit” strekkende tot                   gezien als een teken van steun, trouw of gehechtheid aan
      omzetting van artikel 8, lid 2, b), laatste volzin van de               de merkhouder, dan een voldoende band uit?
      richtlijn werd, volgens de Nederlandse regering, onlangs
      om advies aan de Raad van State aangeboden.
—     Artikel 11 (Vrijlaten van dieren): De Commissie is van
                                                                        (1) PB L 40 van 11.2.1989, blz. 1.
      oordeel dat artikel 10a, tweede lid, van de Wet op de
      Dierproeven een algemene draagwijdte heeft en niet
      specifiek het vrijlaten van dieren betreft.
—     Artikel 18, lid 1 (Het merken van honden, katten en
      primaten): Er is in het Nederlandse recht geen bepaling,
      waaruit blijkt dat genoemde dieren, voordat zij worden
      gespeend, op de minst pijnlijke wijze van een merk moeten
      worden voorzien.
—     Artikel 22, lid 1 (Onderlinge erkenning van de resultaten
      van dierproeven): De Commissie is van mening dat deze             Verzoek van het Bundesfinanzhof van 21 februari 2001
      bepaling in het nationale recht dient te worden omgezet           om een prejudiciële beslissing in het geding tussen
      door een wettelijke bepaling met bindende kracht.                 Dr. T. Schilling en A. Fleck-Schilling enerzijds en
                                                                                Finanzamt Nürnberg-Süd anderzijds
(1) PB 1987, L 117, blz. 31.
                                                                                (Zaak C-209/01
                                                                                (2001/C 212/24)
                                                                        Het Bundesfinanzhof heeft bij beschikking van 21 februari
                                                                        2001, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 21 mei
                                                                        2001, in het geding tussen Dr. T. Schilling en A. Fleck-Schilling
Verzoek van de High Court of Justice, Chancery Division,                enerzijds en Finanzamt Nürnberg-Süd anderzijds, het Hof van
van 4 mei 2001 om een prejudiciële beslissing in het                    Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een
geding tussen Arsenal Football Club Plc en Matthew Reed                 prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:
                         (Zaak C-206/01)                                1.    Is het in strijd met artikel 14, eerste alinea, van het
                                                                              Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van
                                                                              de Europese Gemeenschappen van 8 april 1965, wanneer
                         (2001/C 212/23)
                                                                              Duitse onderdanen die in Luxemburg als ambtenaar van
                                                                              de Europese Gemeenschappen werkzaam zijn en daar
De High Court of Justice, Chancery Division, heeft bij beschik-               wonen, in het kader van de Duitse aanslag in de
king van 4 mei 2001, ingekomen ter griffie van het Hof van                    inkomstenbelasting de uitgaven voor een in Luxemburg
Justitie op 18 mei 2001, in het geding tussen Arsenal Football                tewerkgestelde huishoudelijke hulp niet overeenkomstig
Club Plc en Matthew Reed, het Hof van Justitie van de Europese                § 10, lid 1, nr. 8, van het Einkommensteuergesetz
Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over                   mogen aftrekken, omdat de premies aan de wettelijke
de navolgende vragen:                                                         pensioensverzekering voor de huishoudelijke hulp niet
                                                                              aan de Duitse pensioenverzekering zijn betaald?
1.    Wanneer een merk geldig is ingeschreven en
      (a)   een derde in het economisch verkeer van een teken           2.    Ingeval de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord:
            dat identiek is aan dit merk gebruik maakt voor                   moet artikel 48, lid 4, EG-Verdrag aldus worden uitgelegd,
            waren die identiek zijn aan de waren waarvoor het                 dat een EG-ambtenaar zich niet op artikel 48 EG-Verdrag
            merk is ingeschreven, en                                          kan beroepen?


title: Zaak F-10/12: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 19 maart 2013 — SF (*1)/Commissie (Openbare dienst — Bezoldiging — Dagvergoeding — Overplaatsing — Toekenning van dagvergoeding — Ambtenaar eigenaar van woning in nieuwe standplaats — Bewijs dat kosten zijn gedragen als gevolg van voorlopige vestiging in nieuwe standplaats)

text:
                  25.5.2013

                  NL

                  Publicatieblad van de Europese Unie

                  C 147/33

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 19 maart 2013 —  SF (*1)/Commissie
         (Zaak F-10/12) (1)

         (Openbare dienst - Bezoldiging - Dagvergoeding - Overplaatsing - Toekenning van dagvergoeding - Ambtenaar eigenaar van woning in nieuwe standplaats - Bewijs dat kosten zijn gedragen als gevolg van voorlopige vestiging in nieuwe standplaats)
         (2013/C 147/61)
         Procestaal: Frans

            Partijen

            Verzoekende partij: SF (*1) (vertegenwoordiger: S. Pappas, advocaat)

            Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Currall en D. Martin, gemachtigden)

            Voorwerp

         Openbare dienst — Verzoek om nietigverklaring van het besluit van de Commissie houdende weigering om verzoeker de dagvergoeding toe te kennen

            Dictum

                     1)

                     Het beroep wordt verworpen.

                     2)

                     De Europese Commissie draagt haar eigen kosten en wordt verwezen in de helft van de kosten van  SF (*1).

                     3)

                      SF (*1) zal de helft van zijn eigen kosten dragen.

            (*1)  Informatie gewist of vervangen in het kader van de bescherming van persoonsgegevens en/of vertrouwelijkheid.

            (1)  PB C 65 van 03.03.2012, blz. 29.


title: Zaak F-39/07: Beroep ingesteld op 23 april 2007 — Campos Valls/Raad

text:
               9.6.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 129/28

         Beroep ingesteld op 23 april 2007 — Campos Valls/Raad
   (Zaak F-39/07)
   (2007/C 129/49)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Manuel Campos Valls (Brussel, België) (vertegenwoordigers: S. Orlandi, J.-N. Louis, A. Coolen en E. Marchal, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie
   Conclusies

               —

               nietigverklaring van het besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag (TABG) tot afwijzing van verzoekers sollicitatie naar het ambt van hoofd van de Spaanse eenheid bij DG A, Directoraat III — Vertaling en documentenproductie — Talendienst, alsmede van het besluit om een andere kandidaat in dat ambt aan te stellen;

               —

               verwijzing van de verwerende partij in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Tot staving van zijn beroep voert verzoeker één middel aan ontleend aan de schending van kennisgeving van vacature nr. 60/06, kennelijk onjuiste beoordeling en schending van artikel 45 van het Statuut, daar de kandidaat die is gekozen om het betrokken ambt te vervullen, in tegenstelling tot verzoeker, niet over de in de kennisgeving van vacature vereiste technische vertaalkennis beschikt. Meer bepaald is het door de Raad aangevoerde argument dat die kennis moet worden beoordeeld in het licht van de werkzaamheden van het beheer van personeel die het hoofd van de eenheid moet uitoefenen, in strijd met de kennisgeving van vacature.


title: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 9 december 2004 in zaak C-219/03: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk Spanje (Niet-nakoming — Belasting op meerwaarden)

text:
               5.2.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 31/3

      ARREST VAN HET HOF

   (Zesde kamer)
   van 9 december 2004
   in zaak C-219/03: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk Spanje (1)

   (Niet-nakoming - Belasting op meerwaarden)
   (2005/C 31/07)
   Procestaal: Spaans
   In zaak C-219/03, betreffende een beroep wegens niet-nakoming krachtens artikel 226 EG, ingesteld op 19 mei 2003, Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: M. Diaz-Llanos La Roche en L. Escobar Guerrero) tegen Koninkrijk Spanje (gemachtigde: L. Fraguas Gadea), heeft het Hof (Zesde kamer), samengesteld als volgt: A. Borg Barthet, kamerpresident, J.-P. Puissochet (rapporteur) en S. von Bahr, rechters; advocaat-generaal: J. Kokott; griffier: R. Grass, op 9 december 2004 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1.

               Het Koninkrijk Spanje is met betrekking tot de heffing van belastingen over de meerwaarden verkregen door de overdracht vanaf 1 januari 1997 van vóór 31 december 1994 gekochte aandelen, de verplichtingen niet nagekomen die op hem rusten krachtens de artikelen 49 EG en 56 EG en de overeenkomstige artikelen 36 en 40 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte van 2 mei 1992, door een belastingregeling te handhaven die voor aandelen die op andere markten dan de Spaanse gereglementeerde markten genoteerd staan, minder gunstig is dan voor aandelen die op de Spaanse gereglementeerde markten genoteerd staan.

               2.

               Het Koninkrijk Spanje wordt in de kosten verwezen.

      (1)  PB C 184 van 2.8.2003.


title: Zaak C-407/09: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 31 maart 2011 — Europese Commissie/Helleense Republiek (Niet-nakoming — Niet-nakoming van verplichting om arrest Hof uit te voeren — Financiële sancties — Oplegging van forfaitaire som)

text:
               21.5.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/5

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 31 maart 2011 — Europese Commissie/Helleense Republiek
   (Zaak C-407/09) (1)

   (Niet-nakoming - Niet-nakoming van verplichting om arrest Hof uit te voeren - Financiële sancties - Oplegging van forfaitaire som)
   2011/C 152/08
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: M. Condou-Durande en A.-M. Rouchaud-Joët, gemachtigden)

      Verwerende partij: Helleense Republiek (vertegenwoordigers: K. Samoni-Rantou en N. Dafniou, gemachtigden)

      Voorwerp

   Niet-nakoming — Artikel 228 EG — Niet-uitvoering van arrest van het Hof van 18 juli 2007 in zaak C-26/07 — Verzuim om alle maatregelen te nemen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2004/80/EG van de Raad van 29 april 2004 betreffende de schadeloosstelling van slachtoffers van misdrijven (PB L 261, blz. 15) — Verzoek tot vaststelling van een dwangsom

      Dictum

               1)

               Door bij het verstrijken van de termijn in het met redenen omkleed advies dat de Commissie van de Europese Gemeenschappen krachtens artikel 228 EG op 23 september 2008 heeft uitgebracht, niet de maatregelen te hebben getroffen die nodig waren ter uitvoering van het arrest van 18 juli 2007, Commissie/Griekenland (C-26/07), is de Helleense Republiek de krachtens artikel 228, lid 1, EG op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.

               2)

               De Helleense Republiek wordt veroordeeld om aan de Europese Commissie op de rekening „Eigen middelen van de Europese Unie” een forfaitaire som van 3 miljoen EUR te betalen.

               3)

               De Helleense Republiek wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 11 van 16.1.2010.


title: Zaak T-701/15: Beroep ingesteld op 25 november 2015 — Stock Polska/BHIM — Lass & Steffen (LUBELSKA)

text:
               1.2.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 38/72

         Beroep ingesteld op 25 november 2015 — Stock Polska/BHIM — Lass & Steffen (LUBELSKA)
   (Zaak T-701/15)
   (2016/C 038/97)
   Taal van het verzoekschrift: Pools

      Partijen

      Verzoekende partij: Stock Polska Sp. z o.o. (Warschau, Polen) (vertegenwoordiger: T. Gawrylczyk, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Lass & Steffen GmbH Wein- und Spirituosen-Import (Lübeck, Duitsland)

      Gegevens betreffende de procedure voor het BHIM

      Aanvrager van het betrokken merk: verzoekster

      Betrokken merk: gemeenschapsbeeldmerk met woordelement „LUBELSKA” — inschrijvingsaanvraag nr. 11 657 459

      Procedure voor het BHIM: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het BHIM van 24 september 2015 in zaak R 1788/2014-5

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van het BHIM in de kosten.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009.


title: Zaak C-466/06: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal de grande instance de Nanterre (Frankrijk) op 21 november 2006 — Société Roquette Frères SA/Direction générale des douanes et des droits indirects en Recette principale de Gennevilliers de la direction générale des douanes et des droits indirects

text:
               30.12.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 326/47

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal de grande instance de Nanterre (Frankrijk) op 21 november 2006 — Société Roquette Frères SA/Direction générale des douanes et des droits indirects en Recette principale de Gennevilliers de la direction générale des douanes et des droits indirects
   (Zaak C-466/06)
   (2006/C 326/96)
   Procestaal: Frans
   Verwijzende rechter
   Tribunal de grande instance de Nanterre
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Société Roquette Frères SA

      Verwerende partijen: Direction générale des douanes et des droits indirects en Recette principale de Gennevilliers de la direction générale des douanes et des droits indirects
   Prejudiciële vragen

               1)

               Primair
               Zijn artikel 24, lid 2, van verordening nr. 1785/81 (1), artikel 27, lid 3, van verordening nr. 2038/1999 (2), artikel 1 van verordening nr. 2073/2000 (3), artikel [1] van verordening nr. 1745/2002 (4) en artikel 1 van verordening nr. 1739/2003 (5) geldig voor zover zij maximumbasishoeveelheden voor de isoglucoseproductie in Frankrijk (moederland) vaststellen zonder rekening te houden met de isoglucose die tussen 1 november 1978 en 30 april 1979 in deze lidstaat is vervaardigd als tussenproduct voor de bereiding van andere voor de verkoop bestemde producten?

               2)

               Subsidiair, voor het geval dat de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord:
               Zijn de verordeningen nrs. 1443/82 (6) en 314/2002 (7) van de Commissie ongeldig gelet op artikel 33 van verordening nr. 2038/1999 respectievelijk artikel 15 van verordening nr. 1260/2001 van de Raad houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector suiker (8), en gelet op het evenredigheidsbeginsel en het non-discriminatiebeginsel, doordat zij de hoeveelheden suiker in verwerkte producten die zonder uitvoerrestitutie worden uitgevoerd, voor de berekening van de productieheffing niet uitsluiten van de financieringsbehoefte?

      (1)  Verordening (EEG) nr. 1785/81 van de Raad van 30 juni 1981 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector suiker (PB L 177, blz. 4).

      (2)  Verordening (EG) nr. 2038/1999 van de Raad van 13 september 1999 houdende een gemeenschappeIijke ordening der markten in de sector suiker (PB L 252, blz. 1).

      (3)  Verordening (EG) nr. 2073/2000 van de Commissie van 29 september 2000 houdende verlaging, voor het verkoopseizoen 2000/2001, van de gegarandeerde hoeveelheid in de sector suiker in het kader van de productiequotaregeling, en van de geraamde maximale behoeften van de raffinaderijen in het kader van de preferentiële invoerregelingen (PB L 246, blz. 28).

      (4)  Verordening (EG) nr. 1745/2002 van de Commissie van 30 september 2002 houdende verlaging, voor het verkoopseizoen 2002/2003, van de in het kader van de productiequotaregeling gegarandeerde hoeveelheid in de sector suiker, en van de geraamde maximale behoeften van de raffinaderijen in het kader van de preferentiële invoerregelingen (PB L 263, blz. 31).

      (5)  Verordening (EG) nr. 1739/2003 van de Commissie van 30 september 2003 houdende verlaging, voor het verkoopseizoen 2003/2004, van de in het kader van de productiequota gegarandeerde hoeveelheid in de sector suiker, en van de geraamde maximale behoeften van de raffinaderijen in het kader van de preferentiële invoer (PB L 249, blz. 38).

      (6)  Verordening (EEG) nr. 1443/82 van de Commissie van 8 juni 1982 houdende uitvoeringsbepalingen voor de quotaregeling in de sector suiker (PB L 158, blz. 17).

      (7)  Verordening (EG) nr. 314/2002 van de Commissie van 20 februari 2002 houdende uitvoeringsbepalingen voor de quotaregeling in de sector suiker (PB L 50, blz. 40).

      (8)  Verordening (EG) nr. 1260/2001 van de Raad van 19 juni 2001 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector suiker (PB L 178, blz. 1).