title: Zaak T-150/18: Beroep ingesteld op 1 maart 2018 — BNP Paribas / ECB

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/59

         Beroep ingesteld op 1 maart 2018 — BNP Paribas / ECB
   (Zaak T-150/18)
   (2018/C 161/69)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: BNP Paribas (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordigers: A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi en P. Kupka, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Centrale Bank

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               artikel 9 van besluit nr. ECB/SSM/2017 — R0MUWSFPU8MPRO8K5P83/248 van de ECB van 19 december 2017 gedeeltelijk nietig te verklaren — met name de leden 1, 2 en 3 van dat artikel — voor zover daarin is voorzien in een mindering van de onherroepelijke betalingstoezeggingen die op individuele, gesubconsolideerde of geconsolideerde basis zijn gedaan aan het gemeenschappelijk afwikkelingsfonds, de nationale afwikkelingsfondsen en de nationale depositogarantiestelsels voor tier 1-kernkapitaal;

               —

               de ECB te verwijzen in alle kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vier middelen aan.

               1.

               Eerste middel: er is geen rechtsgrondslag voor het bestreden besluit, aangezien de ECB haar bevoegdheden op het gebied van prudentieel toezicht heeft aangewend om een maatregel van algemene strekking te treffen waarvoor de wetgever bevoegd is, en de bevoegdheden heeft overschreden die haar zijn verleend bij artikel 4, lid 1, onder f), en artikel 16 van verordening (EU) nr. 1024/2013 van de Raad van 15 oktober 2013 waarbij aan de Europese Centrale Bank specifieke taken worden opgedragen betreffende het beleid inzake het prudentieel toezicht op kredietinstellingen (PB 2013, L 287, blz. 63).

               2.

               Tweede middel: de ECB heeft in het bestreden besluit een juridische fout gemaakt, voor zover zij aan de Unierechtelijke teksten die de kredietinstellingen toestaan om een deel van hun verplichtingen ten aanzien van de nationale afwikkelingsfondsen, het gemeenschappelijk afwikkelingsfonds en de nationale depositogarantiestelsels te voldoen via onherroepelijke betalingstoezeggingen, een uitlegging heeft gegeven die niet strookt met de bedoeling van de wetgever, en die bepalingen bijgevolg hun nuttige werking heeft ontnomen. Het besluit van de ECB is voorts gebaseerd op een onjuiste lezing van het voor onherroepelijke betalingstoezeggingen geldende samenstel van Europese en nationale uitvoeringsbepalingen.

               3.

               Derde middel: het bestreden besluit schendt het evenredigheidsbeginsel.

               4.

               Vierde middel: het bestreden besluit is gebaseerd op een beoordelingsfout en schendt het beginsel van behoorlijk bestuur.


title: Zaak T-540/15: Arrest van het Gerecht van 22 maart 2018 — De Capitani/Parlement [„Toegang tot documenten — Verordening (EG) nr. 1049/2001 — Documenten betreffende een lopende wetgevingsprocedure — Trialogen — Tabellen met vier kolommen betreffende het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad over Europol en tot intrekking van de besluiten 2009/371/JBZ en 2005/681/JBZ — Gedeeltelijke weigering van toegang — Beroep tot nietigverklaring — Procesbelang — Ontvankelijkheid — Artikel 4, lid 3, eerste alinea, van verordening nr. 1049/2001 — Exceptie verband houdende met de bescherming van het besluitvormingsproces — Ontbreken van een algemeen vermoeden van weigering van toegang tot de tabellen met vier kolommen die in het kader van de trialogen zijn opgesteld”]

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/46

         Arrest van het Gerecht van 22 maart 2018 — De Capitani/Parlement
   (Zaak T-540/15) (1)

   ([„Toegang tot documenten - Verordening (EG) nr. 1049/2001 - Documenten betreffende een lopende wetgevingsprocedure - Trialogen - Tabellen met vier kolommen betreffende het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad over Europol en tot intrekking van de besluiten 2009/371/JBZ en 2005/681/JBZ - Gedeeltelijke weigering van toegang - Beroep tot nietigverklaring - Procesbelang - Ontvankelijkheid - Artikel 4, lid 3, eerste alinea, van verordening nr. 1049/2001 - Exceptie verband houdende met de bescherming van het besluitvormingsproces - Ontbreken van een algemeen vermoeden van weigering van toegang tot de tabellen met vier kolommen die in het kader van de trialogen zijn opgesteld”])
   (2018/C 161/50)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Emilio De Capitani (Brussel, België) (vertegenwoordigers: O. Brouwer, J. Wolfhagen en E. Raedts, advocaten)

      Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: aanvankelijk N. Görlitz, A. Troupiotis en C. Burgos, vervolgens N. Görlitz, C. Burgos en I. Anagnostopoulou, gemachtigden)

      Interveniënten aan de zijde van verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: E. Rebasti, B. Driessen en J.-B. Laignelot, gemachtigden) en Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Baquero Cruz en F. Clotuche-Duvieusart, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van besluit A(2015) 4931 van het Europees Parlement van 8 juli 2015 houdende weigering om verzoeker volledige toegang te verlenen tot de documenten LIBE-2013-0091-02 en LIBE-2013-0091-03

      Dictum

               1)

               Besluit A(2015) 4931 van het Europees Parlement van 8 juli 2015 wordt nietig verklaard, voor zover daarbij aan Emilio De Capitani de volledige toegang wordt geweigerd tot de documenten LIBE-2013-0091-02 en LIBE-2013-0091-03.

               2)

               Het Parlement draagt zijn eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van Emilio De Capitani.

               3)

               De Raad van de Europese Unie en de Europese Commissie dragen hun eigen kosten.

      (1)  PB C 398 van 30.11.2015.


title: Zaak C-651/16: Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 7 maart 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Augstākā tiesa — Letland) — DW / Valsts sociālās apdrošināšanas aģentūra (Prejudiciële verwijzing — Sociale zekerheid — Moederschapsuitkering — Berekening van het bedrag op basis van het inkomen van de verzekerde over een referteperiode van twaalf maanden — Persoon die in die periode heeft gewerkt bij een instelling van de Europese Unie — Nationale regeling die bepaalt dat het betrokken bedrag wordt vastgesteld op 70 % van het gemiddelde socialeverzekeringsloon — Beperking van het vrije verkeer van werknemers — Beginsel van loyale samenwerking)

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/11

         Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 7 maart 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Augstākā tiesa — Letland) — DW / Valsts sociālās apdrošināšanas aģentūra
   (Zaak C-651/16) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Sociale zekerheid - Moederschapsuitkering - Berekening van het bedrag op basis van het inkomen van de verzekerde over een referteperiode van twaalf maanden - Persoon die in die periode heeft gewerkt bij een instelling van de Europese Unie - Nationale regeling die bepaalt dat het betrokken bedrag wordt vastgesteld op 70 % van het gemiddelde socialeverzekeringsloon - Beperking van het vrije verkeer van werknemers - Beginsel van loyale samenwerking))
   (2018/C 161/12)
   Procestaal: Lets

      Verwijzende rechter

   Augstākā tiesa

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: DW

      Verwerende partij: Valsts sociālās apdrošināšanas aģentūra

      Dictum

   Artikel 45 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een regeling van een lidstaat zoals die aan de orde in het hoofdgeding, die voor de vaststelling van het gemiddelde socialeverzekeringsloon dat wordt gebruikt ter berekening van de moederschapsuitkering, de maanden van de referteperiode waarin de betrokkene heeft gewerkt voor een instelling van de Europese Unie en waarin zij niet was aangesloten bij het socialezekerheidsstelsel van die lidstaat, gelijkstelt met een periode van werkloosheid en op deze maanden het in deze lidstaat vastgestelde gemiddelde socialeverzekeringsloon toepast, hetgeen leidt tot een aanzienlijke verlaging van het bedrag van de moederschapsuitkering dat aan die persoon wordt toegekend ten opzichte van het bedrag waarop zij aanspraak had kunnen maken indien zij alleen in die lidstaat een beroepsactiviteit had uitgeoefend.

      (1)  PB C 86 van 20.3.2017.


title: Zaak T-156/18: Beroep ingesteld op 26 februari 2018 — Legutko en Poręba / Parlement

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/59

         Beroep ingesteld op 26 februari 2018 — Legutko en Poręba / Parlement
   (Zaak T-156/18)
   (2018/C 161/70)
   Procestaal: Pools

      Partijen

      Verzoekende partijen: Ryszard Antoni Legutko (Moravië, Polen), Tomasz Piotr Poręba (Mielec, Polen) (vertegenwoordiger: M. Mataczyński, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Parlement

      Conclusies

               —

               vaststellen dat verweerder artikel 130 van het Reglement van het Europees Parlement en bijlage II daarbij heeft geschonden door na te laten, een schriftelijke vraag die leden van het Europees Parlement in het kader van de onder nummer P-003358/17 ingeschreven procedure hebben gesteld, door te zenden aan de Raad van de Europese Unie;

               —

               het Europees Parlement verplichten, de onder nummer P-003358/17 ingeschreven schriftelijke vraag door te zenden aan de bevoegde instelling, te weten de Raad van de Europese Unie;

               —

               het Europees Parlement verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

               —

               verzoekers voeren aan dat het Europees Parlement heeft nagelaten, de schriftelijke vraag die op 16 mei 2017 door de leden van het Europees Parlement Ryszard Legtuko en Tomasz Poręba is ingediend, door te zenden aan de door verzoekers aangewezen bevoegde instelling.


title: Zaak T-180/18: Beroep ingesteld op 12 maart 2018 — VJ / EDEO

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/69

         Beroep ingesteld op 12 maart 2018 — VJ / EDEO
   (Zaak T-180/18)
   (2018/C 161/86)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: VJ (vertegenwoordiger: N. de Montigny, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Dienst voor extern optreden

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               [nietig te verklaren] de berekening die haar is toegezonden bij e-mail van EDEO van 22 juni 2017 en, voor zover nodig, de salarisafrekening waarbij haar de schooltoelage voor haar kinderen is/zal worden verleend;

               —

               de verwerende partij te verwijzen in alle kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij twee middelen aan.

               1.

               Eerste middel, ontleend aan een exceptie van onwettigheid, aangezien het bestreden besluit, de nota van 15 april 2016 waarop het gebaseerd is en de Guidelines van EDEO in strijd zijn met het Statuut van de ambtenaren en met bijlage X erbij.

               2.

               Tweede middel, ontleend aan de onwettigheid van het bestreden besluit. Dit middel bestaat uit vijf onderdelen.

                           —

                           Eerste onderdeel, ontleend aan schending van de beginselen van voorzorg, gewettigd vertrouwen, rechtszekerheid, behoorlijk bestuur en van de verworven rechten van de verzoekende partij.

                           —

                           Tweede middel, ontleend aan niet-nakoming van de door EDEO aangegane verplichtingen, onbehoorlijk bestuur alsmede schending van het beginsel van rechtszekerheid en van de gewettigde verwachtingen van de verzoekende partij.

                           —

                           Derde middel, ontleend aan schending van het recht op een gezinsleven en van het recht op onderwijs.

                           —

                           Vierde middel, ontleend aan schending van het beginsel van gelijke behandeling en het verbod van discriminatie.

                           —

                           Vijfde middel, ontleend aan het ontbreken van een afweging van de belangen en de strijdigheid van de vastgestelde maatregel met het evenredigheidsbeginsel.


title: Zaak T-163/18: Beroep ingesteld op 8 maart 2018 — Amisi Kumba / Raad

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/60

         Beroep ingesteld op 8 maart 2018 — Amisi Kumba / Raad
   (Zaak T-163/18)
   (2018/C 161/71)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Gabriel Amisi Kumba (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois en A. Guillerme, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               besluit (GBVB) 2017/2282 van de Raad van 11 december 2017 tot wijziging van besluit 2010/788/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen de Democratische Republiek Congo nietig verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 2 van bijlage II bij besluit 2010/788/GBVB en onder punt 2 van bijlage Ia bij verordening (EG) nr. 1183/2005;

               —

               de onwettigheid van artikel 3, lid 2, onder b), van besluit 2010/788/GBVB, zoals gewijzigd bij besluit 2016/2231/GBVB, en van artikel 2 ter, lid 1, onder b), van verordening nr. 1183/2005/EG, vaststellen;

               —

               de Raad verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker vier middelen aan.

               1.

               Het eerste middel is ontleend aan schending van de rechten van verdediging, daaronder begrepen schending van de verplichting om een motivering te geven waarmee de maatregelen worden gerechtvaardigd en een effectieve rechterlijke bescherming wordt gewaarborgd, en aan schending van het recht te worden gehoord.

               2.

               Het tweede middel berust op een kennelijke beoordelingsfout betreffende verzoekers betrokkenheid bij daden die ernstige schendingen van de mensenrechten in de Democratische Republiek Congo vormen.

               3.

               Het derde middel is ontleend aan schending van het recht op privacy, van het recht op eigendom en van het evenredigheidsbeginsel.

               4.

               Het vierde middel is gebaseerd op de onwettigheid van artikel 3, lid 2, onder b), van besluit 2010/788/GBVB van de Raad van 20 december 2010 betreffende beperkende maatregelen tegen de Democratische Republiek Congo en tot intrekking van Gemeenschappelijk Standpunt 2008/369/GBVB (PB 2010, L 336, blz. 30), zoals gewijzigd bij besluit (GBVB) 2016/2231 van de Raad van 12 december 2016 tot wijziging van besluit 2010/788/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen de Democratische Republiek Congo (PB 2016, L 336I, blz. 7), en van artikel 2 ter, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 1183/2005 van de Raad van 18 juli 2005 tot vaststelling van bepaalde specifieke beperkende maatregelen tegen bepaalde personen die handelen in strijd met het wapenembargo tegen de Democratische Republiek Congo (PB 2005, L 193, blz. 1).


title: Zaak C-105/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 13 februari 2018 — Asociación Española de la Industria Eléctrica (UNESA) / Administración General del Estado

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/25

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 13 februari 2018 — Asociación Española de la Industria Eléctrica (UNESA) / Administración General del Estado
   (Zaak C-105/18)
   (2018/C 161/28)
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Tribunal Supremo

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Asociación Española de la Industria Eléctrica (UNESA)

      Verwerende partij: Administración General del Estado

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moeten het in artikel 191, lid 2, VWEU geformuleerde milieubeginsel „de vervuiler betaalt” en artikel 9, lid 1, van richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 (1), waarin de beginselen van kostenterugwinning voor waterdiensten en van passende economische afweging van het watergebruik zijn neergelegd, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen de instelling van een vergoeding voor het gebruik van de binnenwateren voor energieproductie, zoals de litigieuze vergoeding, die geen prikkels bevat voor het efficiënte gebruik van het water en evenmin voorziet in mechanismen voor het behoud en de bescherming van het openbaar waterbouwkundig bezit, en waarvan de berekening volledig losstaat van de vraag in welke mate schade wordt toegebracht aan het openbaar waterbouwkundig bezit, daar zij uitsluitend is gebaseerd op de capaciteit van de producenten om inkomsten te genereren?

               2)

               Is een heffing als de litigieuze watervergoeding, die uitsluitend wordt opgelegd aan producenten van hydro-elektrische energie die actief zijn in gemeenschapsoverschrijdende stroomgebieden en niet aan producenten die houders zijn van een concessie voor stroomgebieden binnen een gemeenschap, alsmede aan producenten die gebruik maken van hydro-elektrische technologie en niet aan energieproducenten die gebruik maken van andere technologieën, verenigbaar met het beginsel van non-discriminatie tussen exploitanten, vervat in artikel 3, lid 1, van richtlijn 2009/72/EG van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit (2)?

               3)

               Moet artikel 107, lid 1, VWEU aldus worden uitgelegd dat een heffing, als de litigieuze watervergoeding, die wordt opgelegd aan producenten van hydro-elektrische energie die actief zijn in gemeenschapsoverschrijdende stroomgebieden, voorboden staatssteun vormt doordat in het kader van eenzelfde technologie een asymmetrische belastingregeling wordt ingevoerd op grond van de ligging van de waterkrachtcentrale, en doordat de heffing niet wordt opgelegd aan producenten van energie uit andere bronnen?

      (1)  Richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid (PB 2000, L 327, blz. 1).

      (2)  Richtlijn 2009/72/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit (PB 2009, L 211, blz. 55).


title: Zaak T-242/16: Arrest van het Gerecht van 22 maart 2018 — Stavytski / Raad („Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Restrictieve maatregelen met betrekking tot de situatie in Oekraïne — Bevriezing van fondsen — Lijst van personen, entiteiten en lichamen waarop de bevriezing van tegoeden en economische middelen van toepassing is — Handhaving van verzoekers naam op de lijst — Motiveringsplicht — Exceptie van onwettigheid — Evenredigheid — Rechtsgrondslag — Kennelijk onjuiste beoordeling”)

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/47

         Arrest van het Gerecht van 22 maart 2018 — Stavytski / Raad
   (Zaak T-242/16) (1)

   ((„Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - Restrictieve maatregelen met betrekking tot de situatie in Oekraïne - Bevriezing van fondsen - Lijst van personen, entiteiten en lichamen waarop de bevriezing van tegoeden en economische middelen van toepassing is - Handhaving van verzoekers naam op de lijst - Motiveringsplicht - Exceptie van onwettigheid - Evenredigheid - Rechtsgrondslag - Kennelijk onjuiste beoordeling”))
   (2018/C 161/51)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Edward Stavytski (Brussel, België) (vertegenwoordigers: J. Grayston, solicitor, P. Gjørtler, G. Pandey en D. Rovetta, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: V. Piessevaux en J.-P. Hix, gemachtigden)

      Interveniënte aan de zijde van de verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk E. Paasivirta en S. Bartelt, vervolgens E. Paasivirta en L. Baumgart, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van besluit (GBVB) 2016/318 van de Raad van 4 maart 2016 tot wijziging van besluit 2014/119/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne (PB 2016, L 60, blz. 76), en van uitvoeringsverordening (EU) 2016/311 van de Raad van 4 maart 2016 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 208/2014 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne (PB 2016, L 60, blz. 1), voor zover verzoekers naam is gehandhaafd op de lijst van personen, entiteiten en lichamen op wie die beperkende maatregelen van toepassing zijn

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Edward Stavytskyi wordt verwezen in zijn eigen kosten en in die van de Raad van de Europese Unie.

               3)

               De Europese Commissie zal haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 270 van 25.7.2016.


title: Zaak T-164/18: Beroep ingesteld op 8 maart 2018 — Kampete / Raad

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/61

         Beroep ingesteld op 8 maart 2018 — Kampete / Raad
   (Zaak T-164/18)
   (2018/C 161/72)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Ilunga Kampete (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois en A. Guillerme, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               besluit (GBVB) 2017/2282 van de Raad van 11 december 2017 tot wijziging van besluit 2010/788/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen de Democratische Republiek Congo nietig verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 1 van bijlage II bij besluit 2010/788/GBVB en onder punt 1 van bijlage Ia bij verordening (EG) nr. 1183/2005;

               —

               de onwettigheid van artikel 3, lid 2, onder b), van besluit 2010/788/GBVB, zoals gewijzigd bij besluit 2016/2231/GBVB, en van artikel 2 ter, lid 1, onder b), van verordening nr. 1183/2005/EG vaststellen;

               —

               de Raad verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker vier middelen aan die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-163/18, Amisi Kumba/Raad, zijn aangevoerd.


title: Zaak C-106/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 13 februari 2018 — Energía de Galicia (Engasa) S.A. / Administración General del Estado

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/26

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 13 februari 2018 — Energía de Galicia (Engasa) S.A. / Administración General del Estado
   (Zaak C-106/18)
   (2018/C 161/29)
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Tribunal Supremo

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Energía de Galicia (Engasa) S.A.

      Verwerende partij: Administración General del Estado

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moeten het in artikel 191, lid 2, VWEU geformuleerde milieubeginsel „de vervuiler betaalt” en artikel 9, lid 1, van richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 (1), waarin de beginselen van kostenterugwinning voor waterdiensten en van passende economische afweging van het watergebruik zijn neergelegd, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen de instelling van een vergoeding voor het gebruik van de binnenwateren voor energieproductie, zoals de litigieuze vergoeding, die geen prikkels bevat voor het efficiënte gebruik van het water en evenmin voorziet in mechanismen voor het behoud en de bescherming van het openbaar waterbouwkundig bezit, en waarvan de berekening volledig losstaat van de vraag in welke mate schade wordt toegebracht aan het openbaar waterbouwkundig bezit, daar zij uitsluitend is gebaseerd op de capaciteit van de producenten om inkomsten te genereren?

               2)

               Is een heffing als de litigieuze watervergoeding, die uitsluitend wordt opgelegd aan producenten van hydro-elektrische energie die actief zijn in gemeenschapsoverschrijdende stroomgebieden en niet aan producenten die houders zijn van een concessie voor stroomgebieden binnen een gemeenschap, alsmede aan producenten die gebruik maken van hydro-elektrische technologie en niet aan energieproducenten die gebruik maken van andere technologieën, verenigbaar met het beginsel van non-discriminatie tussen exploitanten, vervat in artikel 3, lid 1, van richtlijn 2009/72/EG van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit (2)?

               3)

               Moet artikel 107, lid 1, VWEU aldus worden uitgelegd dat een heffing, als de litigieuze watervergoeding, die wordt opgelegd aan producenten van hydro-elektrische energie die actief zijn in gemeenschapsoverschrijdende stroomgebieden, voorboden staatssteun vormt doordat in het kader van eenzelfde technologie een asymmetrische belastingregeling wordt ingevoerd op grond van de ligging van de waterkrachtcentrale, en doordat de heffing niet wordt opgelegd aan producenten van energie uit andere bronnen?

      (1)  Richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid (PB 2000, L 327, blz. 1).

      (2)  Richtlijn 2009/72/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit (PB 2009, L 211, blz. 55).


title: Zaak T-442/16: Arrest van het Gerecht van 20 maart 2018 — Šroubárna Ždánice / Raad [„Verzoek om terugbetaling van antidumpingrechten — Invoer van bepaalde soorten ijzeren of stalen bevestigingsmiddelen van oorsprong uit China of verzonden vanuit Maleisië — Verordening (EG) nr. 91/2009 en uitvoeringsverordening (EU) nr. 723/2011 — Bevoegdheid van de nationale rechter — Onbevoegdheid van het Gerecht”]

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/47

         Arrest van het Gerecht van 20 maart 2018 — Šroubárna Ždánice / Raad
   (Zaak T-442/16) (1)

   ([„Verzoek om terugbetaling van antidumpingrechten - Invoer van bepaalde soorten ijzeren of stalen bevestigingsmiddelen van oorsprong uit China of verzonden vanuit Maleisië - Verordening (EG) nr. 91/2009 en uitvoeringsverordening (EU) nr. 723/2011 - Bevoegdheid van de nationale rechter - Onbevoegdheid van het Gerecht”])
   (2018/C 161/52)
   Procestaal: Tsjechisch

      Partijen

      Verzoekende partij: Šroubárna Ždánice a.s. (Kyjov, Tsjechische Republiek) (vertegenwoordiger: M. Osladil, advocaat)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: H. Marcos Fraile en A. Westerhof Löfflerová, gemachtigden, bijgestaan door N. Tuominen, advocaat)

      Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: T. Maxian Rusche en P. Němečková, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek om terugbetaling van antidumpingrechten en rente die verzoekster beweerdelijk ten onrechte aan de Tsjechische douaneautoriteiten heeft betaald na de vaststelling van verordening (EG) nr. 91/2009 van de Raad van 26 januari 2009 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op bepaalde soorten ijzeren of stalen bevestigingsmiddelen van oorsprong uit de Volksrepubliek China (PB 2009, L 29, blz. 1), van uitvoeringsverordening (EU) nr. 723/2011 van de Raad van 18 juli 2011 tot uitbreiding van het bij verordening nr. 91/2009 ingestelde definitieve antidumpingrecht op bepaalde soorten uit Maleisië verzonden ijzeren of stalen bevestigingsmiddelen, al dan niet aangegeven als van oorsprong uit Maleisië (PB 2011, L 194, blz. 6), en van uitvoeringsverordening (EU) nr. 924/2012 van de Raad van 4 oktober 2012 tot wijziging van verordening nr. 91/2009 (PB 2012, L 275, blz. 1)

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen wegens onbevoegdheid van het Gerecht om er kennis van te nemen.

               2)

               Šroubárna Ždánice a.s. wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van de Raad van de Europese Unie.

               3)

               De Europese Commissie wordt verwezen in haar eigen kosten.

      (1)  PB C 392 van 24.10.2016.


title: Zaak C-107/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 13 februari 2018 — Duerocanto S.L. / Administración General del Estado

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/27

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 13 februari 2018 — Duerocanto S.L. / Administración General del Estado
   (Zaak C-107/18)
   (2018/C 161/30)
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Tribunal Supremo

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Duerocanto S.L.

      Verwerende partij: Administración General del Estado

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moeten het in artikel 191, lid 2, VWEU geformuleerde milieubeginsel „de vervuiler betaalt” en artikel 9, lid 1, van richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 (1), waarin de beginselen van kostenterugwinning voor waterdiensten en van passende economische afweging van het watergebruik zijn neergelegd, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen de instelling van een vergoeding voor het gebruik van de binnenwateren voor energieproductie, zoals de litigieuze vergoeding, die geen prikkels bevat voor het efficiënte gebruik van het water en evenmin voorziet in mechanismen voor het behoud en de bescherming van het openbaar waterbouwkundig bezit, en waarvan de berekening volledig losstaat van de vraag in welke mate schade wordt toegebracht aan het openbaar waterbouwkundig bezit, daar zij uitsluitend is gebaseerd op de capaciteit van de producenten om inkomsten te genereren?

               2)

               Is een heffing als de litigieuze watervergoeding, die uitsluitend wordt opgelegd aan producenten van hydro-elektrische energie die actief zijn in gemeenschapsoverschrijdende stroomgebieden en niet aan producenten die houders zijn van een concessie voor stroomgebieden binnen een gemeenschap, alsmede aan producenten die gebruik maken van hydro-elektrische technologie en niet aan energieproducenten die gebruik maken van andere technologieën, verenigbaar met het beginsel van non-discriminatie tussen exploitanten, vervat in artikel 3, lid 1, van richtlijn 2009/72/EG van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit (2)?

               3)

               Moet artikel 107, lid 1, VWEU aldus worden uitgelegd dat een heffing, als de litigieuze watervergoeding, die wordt opgelegd aan producenten van hydro-elektrische energie die actief zijn in gemeenschapsoverschrijdende stroomgebieden, voorboden staatssteun vormt doordat in het kader van eenzelfde technologie een asymmetrische belastingregeling wordt ingevoerd op grond van de ligging van de waterkrachtcentrale, en doordat de heffing niet wordt opgelegd aan producenten van energie uit andere bronnen?

      (1)  Richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid (PB 2000, L 327, blz. 1).

      (2)  Richtlijn 2009/72/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit (PB 2009, L 211, blz. 55).


title: Zaak C-31/17: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 7 maart 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d'État — Frankrijk) — Cristal Union, rechtsopvolgster van Sucrerie de Toury SA / Ministre de l'Économie et des Finances (Prejudiciële verwijzing — Richtlijn 2003/96/EG — Belasting van energieproducten en elektriciteit — Artikel 14, lid 1, onder a) — Energieproducten ten behoeve van het opwekken van elektriciteit — Verplichting tot vrijstelling — Artikel 15, lid 1, onder c) — Energieproducten ten behoeve van warmte-krachtkoppeling — Mogelijkheid tot belastingvrijstelling of belastingverlaging — Aardgas bestemd voor warmte-krachtkoppeling)

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/11

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 7 maart 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d'État — Frankrijk) — Cristal Union, rechtsopvolgster van Sucrerie de Toury SA / Ministre de l'Économie et des Finances
   (Zaak C-31/17) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Richtlijn 2003/96/EG - Belasting van energieproducten en elektriciteit - Artikel 14, lid 1, onder a) - Energieproducten ten behoeve van het opwekken van elektriciteit - Verplichting tot vrijstelling - Artikel 15, lid 1, onder c) - Energieproducten ten behoeve van warmte-krachtkoppeling - Mogelijkheid tot belastingvrijstelling of belastingverlaging - Aardgas bestemd voor warmte-krachtkoppeling))
   (2018/C 161/13)
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Conseil d'État

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Cristal Union, rechtsopvolgster van Sucrerie de Toury SA

      Verwerende partij: Ministre de l'Économie et des Finances

      Dictum

   Artikel 14, lid 1, onder a), van richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit moet aldus worden uitgelegd dat de in deze bepaling opgenomen verplichte vrijstelling van toepassing is op energieproducten die worden gebruikt voor de productie van elektriciteit indien deze producten worden gebruikt voor warmte-krachtkoppeling in de zin van artikel 15, lid 1, onder c), van deze richtlijn.

      (1)  PB C 112 van 10.4.2017.


title: Zaak T-579/16: Arrest van het Gerecht van 22 maart 2018 — HJ / EMA („Openbare dienst — Tijdelijk functionarissen — Niet-verlenging van een overeenkomst voor bepaalde tijd — Artikel 8, eerste alinea, RAP — Herkwalificatie van een overeenkomst voor bepaalde tijd als overeenkomst voor onbepaalde tijd — Kennelijk onjuiste beoordeling — Zorgplicht — Motiveringsplicht — Recht om te worden gehoord — Beoordelingsrapport — Motiveringsplicht — Kennelijk onjuiste beoordeling”)

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/48

         Arrest van het Gerecht van 22 maart 2018 — HJ / EMA
   (Zaak T-579/16) (1)

   ((„Openbare dienst - Tijdelijk functionarissen - Niet-verlenging van een overeenkomst voor bepaalde tijd - Artikel 8, eerste alinea, RAP - Herkwalificatie van een overeenkomst voor bepaalde tijd als overeenkomst voor onbepaalde tijd - Kennelijk onjuiste beoordeling - Zorgplicht - Motiveringsplicht - Recht om te worden gehoord - Beoordelingsrapport - Motiveringsplicht - Kennelijk onjuiste beoordeling”))
   (2018/C 161/53)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: HJ (vertegenwoordigers: L. Levi en A. Blot, advocaten)

      Verwerende partij: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA) (vertegenwoordigers: F. Cooney en N. Rampal Olmedo, gemachtigden, bijgestaan door A. Duron en D. Waelbroeck, advocaten)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, ten eerste strekkende tot nietigverklaring van verzoeksters beoordelingsrapport over de periode van 16 februari tot en met 31 december 2014, van het besluit van EMA van 1 april 2015 om haar overeenkomst van tijdelijk functionaris niet te verlengen en van de twee besluiten van 26 oktober 2015 tot afwijzing van haar klachten tegen die twee besluiten, en ten tweede tot vergoeding van de schade die verzoekster zou hebben geleden

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               HJ wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 145 van 25.4.2016 (zaak aanvankelijk ingeschreven bij het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie onder nummer F-8/16, en op 1 september 2016 overgedragen aan het Gerecht van de Europese Unie).


title: Zaak C-64/17: Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 8 maart 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal da Relação do Porto — Portugal) — Saey Home & Garden NV / Lusavouga-Máquinas e Acessórios Industriais SA [Prejudiciële verwijzing — Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken — Rechterlijke bevoegdheid en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken — Verordening (EU) nr. 1215/2012 — Artikel 25 — Bestaan van een forumkeuzebeding — Mondelinge overeenkomst zonder schriftelijke bevestiging — Beding in de algemene verkoopvoorwaarden vermeld op facturen — Artikel 7, punt 1, onder b) — Distributieovereenkomst tussen in twee verschillende lidstaten gevestigde vennootschappen betreffende de markt van een derde lidstaat — Artikel 7, punt 1, onder b), tweede streepje — Bepaling van het bevoegde gerecht — Plaats van uitvoering van de kenmerkende verbintenis van een dergelijke overeenkomst]

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/12

         Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 8 maart 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal da Relação do Porto — Portugal) — Saey Home & Garden NV / Lusavouga-Máquinas e Acessórios Industriais SA
   (Zaak C-64/17) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken - Rechterlijke bevoegdheid en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken - Verordening (EU) nr. 1215/2012 - Artikel 25 - Bestaan van een forumkeuzebeding - Mondelinge overeenkomst zonder schriftelijke bevestiging - Beding in de algemene verkoopvoorwaarden vermeld op facturen - Artikel 7, punt 1, onder b) - Distributieovereenkomst tussen in twee verschillende lidstaten gevestigde vennootschappen betreffende de markt van een derde lidstaat - Artikel 7, punt 1, onder b), tweede streepje - Bepaling van het bevoegde gerecht - Plaats van uitvoering van de kenmerkende verbintenis van een dergelijke overeenkomst])
   (2018/C 161/14)
   Procestaal: Portugees

      Verwijzende rechter

   Tribunal da Relação do Porto

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Saey Home & Garden NV

      Verwerende partij: Lusavouga-Máquinas e Acessórios Industriais SA

      Dictum

               1)

               Artikel 25, lid 1, van verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet aldus worden uitgelegd dat, onder voorbehoud van door de verwijzende rechter te verrichten controles, een forumkeuzebeding als in het hoofdgeding, dat is vervat in algemene verkoopvoorwaarden die op door een van de contractanten uitgereikte facturen zijn vermeld, niet voldoet aan de vereisten van die bepaling.

               2)

               Artikel 7, punt 1, van verordening nr. 1215/2012 moet aldus worden uitgelegd dat het gerecht dat krachtens deze bepaling bevoegd is om kennis te nemen van een vordering tot schadevergoeding in verband met de beëindiging van een distributieovereenkomst, gesloten tussen twee in twee verschillende lidstaten gevestigde en werkzame vennootschappen, voor het verhandelen van producten op de markt van een derde lidstaat, op het grondgebied waarvan geen van deze vennootschappen een filiaal of vestiging heeft, het gerecht is van de lidstaat van de plaats waar de diensten hoofdzakelijk worden verricht, zoals deze plaats blijkt uit de bepalingen van de overeenkomst, alsmede, bij gebreke van dergelijke bepalingen, uit de daadwerkelijke uitvoering van deze overeenkomst en, indien de plaats op die grondslag niet kan worden bepaald, de woonplaats van de dienstverrichter.

      (1)  PB C 112 van 10.4.2017.


title: Zaak T-734/16: Arrest van het Gerecht van 20 maart 2018 — Argyraki / Commissie („Openbare dienst — Ambtenaren — Pensioenen — Berekening van dienstjaren — Inaanmerkingneming van dienstperioden in de hoedanigheid van hulpfunctionaris — Voorwaarden — Rechtsgrondslag”)

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/49

         Arrest van het Gerecht van 20 maart 2018 — Argyraki / Commissie
   (Zaak T-734/16) (1)

   ((„Openbare dienst - Ambtenaren - Pensioenen - Berekening van dienstjaren - Inaanmerkingneming van dienstperioden in de hoedanigheid van hulpfunctionaris - Voorwaarden - Rechtsgrondslag”))
   (2018/C 161/54)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Vassilia Argyraki (Brussel, België) (vertegenwoordiger: S. Pappas, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk G. Berscheid, G. Gattinara en A.-C. Simon, vervolgens G. Berscheid, G. Gattinara en L. Radu Bouyon, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van het besluit van het Bureau „Beheer en afwikkeling van individuele rechten” (PMO) van de Commissie van 29 januari 2016 tot afwijzing van verzoeksters verzoek om haar dienstperioden in de hoedanigheid van hulpfunctionaris in het kader van de berekening van haar pensioenrechten aan te merken als perioden in de hoedanigheid van tijdelijk functionaris

      Dictum

               1)

               Het besluit van 29 januari 2016 van het Bureau „Beheer en afwikkeling van individuele rechten” (PMO) van de Europese Commissie tot afwijzing van verzoeksters verzoek om haar dienstperioden in de hoedanigheid van hulpfunctionaris in het kader van de berekening van haar pensioenrechten aan te merken als perioden in de hoedanigheid van tijdelijk functionaris wordt nietig verklaard.

               2)

               De Commissie wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 462 van 12.12.2016.


title: Zaak C-108/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 13 februari 2018 — Corporación Acciona Hidráulica (Acciona) S.L.U. / Administración General del Estado

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/28

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 13 februari 2018 — Corporación Acciona Hidráulica (Acciona) S.L.U. / Administración General del Estado
   (Zaak C-108/18)
   (2018/C 161/31)
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Tribunal Supremo

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Corporación Acciona Hidráulica (Acciona) S.L.U.

      Verwerende partij: Administración General del Estado

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moeten het in artikel 191, lid 2, VWEU geformuleerde milieubeginsel „de vervuiler betaalt” en artikel 9, lid 1, van richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 (1), waarin de beginselen van kostenterugwinning voor waterdiensten en van passende economische afweging van het watergebruik zijn neergelegd, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen de instelling van een vergoeding voor het gebruik van de binnenwateren voor energieproductie, zoals de litigieuze vergoeding, die geen prikkels bevat voor het efficiënte gebruik van het water en evenmin voorziet in mechanismen voor het behoud en de bescherming van het openbaar waterbouwkundig bezit, en waarvan de berekening volledig losstaat van de vraag in welke mate schade wordt toegebracht aan het openbaar waterbouwkundig bezit, daar zij uitsluitend is gebaseerd op de capaciteit van de producenten om inkomsten te genereren?

               2)

               Is een heffing als de litigieuze watervergoeding, die uitsluitend wordt opgelegd aan producenten van hydro-elektrische energie die actief zijn in gemeenschapsoverschrijdende stroomgebieden en niet aan producenten die houders zijn van een concessie voor stroomgebieden binnen een gemeenschap, alsmede aan producenten die gebruik maken van hydro-elektrische technologie en niet aan energieproducenten die gebruik maken van andere technologieën, verenigbaar met het beginsel van non-discriminatie tussen exploitanten, vervat in artikel 3, lid 1, van richtlijn 2009/72/EG van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit (2)?

               3)

               Moet artikel 107, lid 1, VWEU aldus worden uitgelegd dat een heffing, als de litigieuze watervergoeding, die wordt opgelegd aan producenten van hydro-elektrische energie die actief zijn in gemeenschapsoverschrijdende stroomgebieden, voorboden staatssteun vormt doordat in het kader van eenzelfde technologie een asymmetrische belastingregeling wordt ingevoerd op grond van de ligging van de waterkrachtcentrale, en doordat de heffing niet wordt opgelegd aan producenten van energie uit andere bronnen?

      (1)  Richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid (PB 2000, L 327, blz. 1).

      (2)  Richtlijn 2009/72/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit (PB 2009, L 211, blz. 55).


title: Zaak T-181/18: Beroep ingesteld op 9 maart 2018 — Multifit Tiernahrungs/EUIPO (TAKE CARE)

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/70

         Beroep ingesteld op 9 maart 2018 — Multifit Tiernahrungs/EUIPO (TAKE CARE)
   (Zaak T-181/18)
   (2018/C 161/87)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Multifit Tiernahrungs GmbH (Krefeld, Duitsland) (vertegenwoordigers: N. Weber en L. Thiel, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Betrokken merk: Uniebeeldmerk met het woordelement „TAKE CARE” — inschrijvingsaanvraag nr. 16 254 898

      Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 4 januari 2018 in zaak R 845/2017-5

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening nr. 2017/1001.


title: Zaak C-109/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 13 februari 2018 — Associació de Productors i Usuaris d’Energia Elèctrica / Administración General del Estado

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/29

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 13 februari 2018 — Associació de Productors i Usuaris d’Energia Elèctrica / Administración General del Estado
   (Zaak C-109/18)
   (2018/C 161/32)
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Tribunal Supremo

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Associació de Productors i Usuaris d’Energia Elèctrica

      Verwerende partij: Administración General del Estado

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet artikel 9, lid 1, van richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 (1), waarin de beginselen van kostenterugwinning voor waterdiensten en van passende economische afweging van het watergebruik zijn vervat, aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen de instelling van een vergoeding voor het gebruik van de binnenwateren voor energieproductie, zoals de litigieuze vergoeding, die geen prikkels bevat voor het efficiënte gebruik van het water en evenmin voorziet in mechanismen voor het behoud en de bescherming van het openbaar waterbouwkundig bezit, en waarvan de berekening volledig losstaat van de vraag in welke mate schade kan worden toegebracht aan het openbaar waterbouwkundig bezit, daar zij uitsluitend is gebaseerd op de capaciteit van de producenten om inkomsten te genereren?

               2)

               Is een heffing als de litigieuze watervergoeding, die uitsluitend wordt opgelegd aan producenten van hydro-elektrische energie die actief zijn in gemeenschapsoverschrijdende stroomgebieden en niet aan producenten die houders zijn van een concessie voor stroomgebieden binnen een gemeenschap, alsmede aan producenten die gebruik maken van hydro-elektrische technologie en niet aan energieproducenten die gebruik maken van andere technologieën, verenigbaar met het beginsel van non-discriminatie tussen exploitanten, vervat in artikel 3, lid 1, van richtlijn 2009/72/EG van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit (2)?

               3)

               Moet artikel 107, lid 1, VWEU aldus worden uitgelegd dat sprake is van verboden staatssteun wanneer de watervergoeding niet verschuldigd is voor de productie van hydro-elektrische energie in de stroomgebieden binnen een gemeenschap, en evenmin voor de overige vormen van [consumptief] gebruik van water, daar zij enkel verschuldigd is voor het gebruik dat is bestemd voor de productie van elektrische energie?

      (1)  Richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid (PB 2000, L 327, blz. 1).

      (2)  Richtlijn 2009/72/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit (PB 2009, L 211, blz. 55).


title: Zaak C-159/17: Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 7 maart 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curte de Apel Constanţa — Roemenië) — Întreprinderea Individuală Dobre M. Marius / Ministerul Finanţelor Publice — A.N.A.F. — D.G.R.F.P. Galaţi — Serviciul Soluţionare Contestaţii, A.N.A.F. — D.G.R.F.P. Galaţi — A.J.F.P. Constanţa — Serviciul Inspecţie Fiscală Persoane Fizice 2 Constanța [Prejudiciële verwijzing — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (btw) — Richtlijn 2006/112/EG — Intrekking van de btw-identificatie — Verplichting om de btw te betalen die is geïnd in het tijdvak waarin het btw-identificatienummer is ingetrokken — Niet-erkenning van het recht op aftrek van btw over de in dat tijdvak verrichte aankopen]

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/13

         Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 7 maart 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curte de Apel Constanţa — Roemenië) — Întreprinderea Individuală Dobre M. Marius / Ministerul Finanţelor Publice — A.N.A.F. — D.G.R.F.P. Galaţi — Serviciul Soluţionare Contestaţii, A.N.A.F. — D.G.R.F.P. Galaţi — A.J.F.P. Constanţa — Serviciul Inspecţie Fiscală Persoane Fizice 2 Constanța
   (Zaak C-159/17) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Richtlijn 2006/112/EG - Intrekking van de btw-identificatie - Verplichting om de btw te betalen die is geïnd in het tijdvak waarin het btw-identificatienummer is ingetrokken - Niet-erkenning van het recht op aftrek van btw over de in dat tijdvak verrichte aankopen])
   (2018/C 161/15)
   Procestaal: Roemeens

      Verwijzende rechter

   Curte de Apel Constanţa

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Întreprinderea Individuală Dobre M. Marius

      Verwerende partijen: Ministerul Finanţelor Publice — A.N.A.F. — D.G.R.F.P. Galaţi — Serviciul Soluţionare Contestaţii, A.N.A.F. — D.G.R.F.P. Galaţi — A.J.F.P. Constanţa — Serviciul Inspecţie Fiscală Persoane Fizice 2 Constanța

      Dictum

   De artikelen 167 tot en met 169, artikel 179, artikel 213, lid 1, artikel 214, lid 1, en artikel 273 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale regeling als aan de orde in het hoofdgeding, op grond waarvan de belastingdienst een belastingplichtige het recht op aftrek van belasting over de toegevoegde waarde kan weigeren wanneer vaststaat dat deze dienst vanwege aan de belastingplichtige verweten niet-nakomingen niet heeft kunnen beschikken over de gegevens die nodig zijn om vast te stellen dat voldaan is aan de materiële voorwaarden die die belastingplichtige recht geven op aftrek van de door hem betaalde voorbelasting, dan wel dat de belastingplichtige frauduleus heeft gehandeld om over dit recht te kunnen beschikken, hetgeen aan de verwijzende rechter staat om na te gaan.

      (1)  PB C 221 van 10.7.2017.


title: Zaak T-185/15: Beroep ingesteld op 14 maart 2018 — Lucchini / Commissie

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/70

         Beroep ingesteld op 14 maart 2018 — Lucchini / Commissie
   (Zaak T-185/15)
   (2018/C 161/88)
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Lucchini SpA (Livorno, Italië) (vertegenwoordiger: G. Belotti, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               na akte te hebben genomen van de schendingen die zijn vastgesteld in het arrest van het Hof van Justitie waarbij beschikking C (2009) 7492 definitief van de Commissie van 30 september 2009 inzake een inbreuk op artikel 65 KS (Zaak COMP/37.956 — Betonstaal, nieuwe beschikking) nietig is verklaard, het afwijzingsbesluit van de Commissie dat is vervat in de brief van 17 januari 2018, nietig verklaren en tegelijk de Commissie gelasten verzoekster de onrechtmatig opgelegde en ten onrechte betaalde geldboete terug te betalen, samen met opgelopen rente;

               —

               het afwijzingsbesluit van de Commissie dat is vervat in de brief van 17 januari 2018, nietig verklaren en de Commissie gelasten verzoekster toe te laten tot de procedure COMP/37.956, die de Commissie moet heropenen om zich te schikken naar de arresten;

               —

               subsidiair, verzoekster vergoeding toekennen voor een bedrag van minstens 10 miljoen EUR of voor een bedrag dat het Gerecht in de loop van de procedure zal bepalen of billijk zal achten als passende sanctie voor de bewezen schending van artikel 41 van het Handvest.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoekster herinnert eraan dat het Hof van Justitie beschikking C (2009) 7492 van de Commissie van 30 september 2009 inzake een inbreuk op artikel 65 KS (Zaak COMP/37.956 — Betonstaal) (1) nietig heeft verklaard en zij preciseert dat verweerster in weerwil van de bewoordingen van deze nietigverklaring heeft geweigerd haar de betaalde geldboete terug te betalen en haar uit te nodigen om aan de ondertussen heropende procedure deel te nemen.
   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster twee middelen aan:

               1.

               schending van de artikelen 10 tot en met 14 van verordening (EG) nr. 773/2004 van de Commissie van 7 april 2004 betreffende procedures van de Commissie op grond van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (Voor de EER relevante tekst) (2), inzonderheid verzoeksters recht op een rechtmatige procedure die vooral haar rechten van verdediging eerbiedigt.

                           —

                           In dit verband stelt verzoekster dat de deelname van de lidstaten aan de hoorzittingen niet louter een formaliteit is, aangezien de mededingingsautoriteiten deel uitmaken van het comité dat de Commissie moet raadplegen alvorens een besluit vast te stellen. Deze mededingingsautoriteiten moeten altijd aanwezig zijn op de voltallige hoorzittingen, een cruciale fase van de procedure op tegenspraak waarin de ondernemingen hun verweer tegen de grieven van de Commissie toespitsen.

               2.

               schending van artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, inzonderheid van het recht op behoorlijk bestuur.

      (1)  Feralpi/Commissie, C-85/15 P (EU:C:2017:709); gevoegde zaken C-86/15 P, Ferriera Valsabbia/ Commissie, C-87/15 P, Alfa Acciai/Commissie (EU:C:2017:717), C-88/15, Ferriere Nord/Commissie (EU:C:2017:716) en C-89/15 P, Riva Fire (EU:C:2017:713)

      (2)  PB 2004, L 123, blz. 18.


title: Zaak C-642/17 P: Hogere voorziening ingesteld op 15 november 2017 door Arrigoni SpA tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 22 september 2017 in zaak T-456/16, Arrigoni/EUIPO — Arrigoni Battista (Arrigoni Valtaleggio)

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/14

         Hogere voorziening ingesteld op 15 november 2017 door Arrigoni SpA tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 22 september 2017 in zaak T-456/16, Arrigoni/EUIPO — Arrigoni Battista (Arrigoni Valtaleggio)
   (Zaak C-642/17 P)
   (2018/C 161/16)
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Rekwirante: Arrigoni SpA (vertegenwoordiger: P. Di Gravio, avvocato)

      Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie, Arrigoni Battista SpA
   Bij beschikking van 22 maart 2018 heeft het Hof (Tiende kamer) de hogere voorziening afgewezen en Arrigoni SpA verwezen in haar eigen kosten.


title: Zaak T-191/18: Beroep ingesteld op 16 maart 2018 — Rietze/EUIPO — Volkswagen (Motorvoertuigen)

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/71

         Beroep ingesteld op 16 maart 2018 — Rietze/EUIPO — Volkswagen (Motorvoertuigen)
   (Zaak T-191/18)
   (2018/C 161/89)
   Taal van het verzoekschrift: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Rietze GmbH & Co. KG (Altdorf, Duitsland) (vertegenwoordiger: M. Krogmann, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Volkswagen AG (Wolfsburg, Duitsland)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Houder van het betrokken model: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken model: gemeenschapsmodel nr. 762851-0001

      Bestreden beslissing: beslissing van de derde kamer van beroep van het EUIPO van 11 januari 2018 in zaak R 1203/2016-3

      Conclusies

               —

               vernietiging van de beslissing van de derde kamer van beroep en nietigverklaring van gemeenschapsmodel nr. 762851-0001;

               —

               verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerde middelen

               —

               schending van artikel 4, lid 1, juncto artikel 6, lid 1, onder b), van verordening nr. 6/2002;

               —

               schending van artikel 6, lid 2, van verordening nr. 6/2002.


title: Zaak C-110/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 13 februari 2018 — José Manuel Burgos Pérez en María del Amor Guinea Bueno / Administración General del Estado

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/30

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 13 februari 2018 — José Manuel Burgos Pérez en María del Amor Guinea Bueno / Administración General del Estado
   (Zaak C-110/18)
   (2018/C 161/33)
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Tribunal Supremo

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: José Manuel Burgos Pérez en María del Amor Guinea Bueno

      Verwerende partij: Administración General del Estado

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moeten het in artikel 191, lid 2, VWEU geformuleerde milieubeginsel „de vervuiler betaalt” en artikel 9, lid 1, van richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 (1), waarin de beginselen van kostenterugwinning voor waterdiensten en van passende economische afweging van het watergebruik zijn neergelegd, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen de instelling van een vergoeding voor het gebruik van de binnenwateren voor energieproductie, zoals de litigieuze vergoeding, die geen prikkels bevat voor het efficiënte gebruik van het water en evenmin voorziet in mechanismen voor het behoud en de bescherming van het openbaar waterbouwkundig bezit, en waarvan de berekening volledig losstaat van de vraag in welke mate schade wordt toegebracht aan het openbaar waterbouwkundig bezit, daar zij uitsluitend is gebaseerd op de capaciteit van de producenten om inkomsten te genereren?

               2)

               Is een heffing als de litigieuze watervergoeding, die uitsluitend wordt opgelegd aan producenten van hydro-elektrische energie die actief zijn in gemeenschapsoverschrijdende stroomgebieden en niet aan producenten die houders zijn van een concessie voor stroomgebieden binnen een gemeenschap, alsmede aan producenten die gebruik maken van hydro-elektrische technologie en niet aan energieproducenten die gebruik maken van andere technologieën, verenigbaar met het beginsel van non-discriminatie tussen exploitanten, vervat in artikel 3, lid 1, van richtlijn 2009/72/EG van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit (2)?

               3)

               Moet artikel 107, lid 1, VWEU aldus worden uitgelegd dat een heffing, als de litigieuze watervergoeding, die wordt opgelegd aan producenten van hydro-elektrische energie die actief zijn in gemeenschapsoverschrijdende stroomgebieden, voorboden staatssteun vormt doordat in het kader van eenzelfde technologie een asymmetrische belastingregeling wordt ingevoerd op grond van de ligging van de waterkrachtcentrale, en doordat de heffing niet wordt opgelegd aan producenten van energie uit andere bronnen?

      (1)  Richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid (PB 2000, L 327, blz. 1).

      (2)  Richtlijn 2009/72/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit (PB 2009, L 211, blz. 55).


title: Zaak T-192/18: Beroep ingesteld op 16 maart 2018 — Rietze/EUIPO — Volkswagen (Motorvoertuigen)

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/72

         Beroep ingesteld op 16 maart 2018 — Rietze/EUIPO — Volkswagen (Motorvoertuigen)
   (Zaak T-192/18)
   (2018/C 161/90)
   Taal van het verzoekschrift: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Rietze GmbH & Co. KG (Altdorf, Duitsland) (vertegenwoordiger: M. Krogmann, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Volkswagen AG (Wolfsburg, Duitsland)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Houder van het betrokken model: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken model: internationale inschrijving nr. DM/073118-3 waarin de Europese Unie wordt aangewezen

      Bestreden beslissing: beslissing van de derde kamer van beroep van het EUIPO van 11 januari 2018 in zaak R 1244/2016-3

      Conclusies

               —

               vernietiging van de beslissing van de derde kamer van beroep en nietigverklaring van de gevolgen van de internationale inschrijving van model DM/073118-3 in de Europese Unie;

               —

               verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerde middelen

               —

               schending van artikel 4, lid 1, juncto artikel 6, lid 1, onder b), van verordening nr. 6/2002;

               —

               schending van artikel 6, lid 2, van verordening nr. 6/2002.


title: Zaak C-67/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 30 januari 2018 door Dominique Bilde tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 29 november 2017 in zaak T-633/16, Bilde / Parlement

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/14

         Hogere voorziening ingesteld op 30 januari 2018 door Dominique Bilde tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 29 november 2017 in zaak T-633/16, Bilde / Parlement
   (Zaak C-67/18 P)
   (2018/C 161/17)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirante: Dominique Bilde (vertegenwoordiger: G. Sauveur, advocaat)

      Andere partijen in de procedure: Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               Het bestreden arrest aldus wijzigen:

               —

               nietig verklaren het besluit van de secretaris-generaal van het Europees Parlement van 23 juni 2016, waarvan kennis is gegeven op 6 juli 2016 en waarin wordt gepreciseerd dat „een bedrag van 40 320 EUR ten onrechte is betaald aan Dominique Bilde” en de bevoegde ordonnateur en boekhouder van de instelling wordt gelast over te gaan tot terugvordering van dat bedrag;

               —

               eveneens nietig verklaren debet nota nr. 2016-889, op 29 juni 2016 ondertekend door dezelfde directeur-generaal Financiën;

               —

               beslissen over het bedrag dat rekwirante moet worden toegekend ter vergoeding van haar immateriële schade als gevolg van de ongegronde beschuldigingen vóór enige afronding van het onderzoek, de schade die aan haar imago is toegebracht en de aanzienlijke problemen die zij in haar privé- en politieke leven heeft ondervonden door het bestreden besluit;

               —

               beslissen over het bedrag dat rekwirante moet worden toegekend uit hoofde van de proceskosten;

               —

               het Parlement verwijzen in alle kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

               1.

               Eerste middel, ontleend aan onbevoegdheid van degene die de handeling heeft verricht

                           —

                           Financiële kwesties vallen onder de bevoegdheid van het Bureau van het Europees Parlement, en niet onder die van de secretaris-generaal

                           —

                           Ontbreken van delegatie van de secretaris-generaal

                           —

                           Exceptie van onwettigheid wegens de inbreuk op de onafhankelijkheid van de leden van het Parlement en op het recht op een onpartijdig vonnis

               2.

               Tweede middel, ontleend aan schending van het beginsel „electa una via”

                           —

                           De voorzitter van het Parlement heeft OLAF en de Franse Justitie ingeschakeld

               3.

               Derde middel, ontleend aan schending van de rechten van de verdediging

                           —

                           Schending van het vermoeden van onschuld door de voorzitter van het Parlement

                           —

                           Het Parlement is rechter en partij

                           —

                           Verandering van grieven die het Parlement in de loop van de procedure heeft aangevoerd

                           —

                           Weigering van de secretaris-generaal om rekwirante te horen

               4.

               Vierde middel, ontleend aan omkering van de bewijslast

                           —

                           Het Parlement heeft rekwirante verplicht om aan te tonen dat zij niet nalatig was geweest, terwijl het over geen enkel element beschikte om serieus te kunnen stellen dat er sprake was van een nalatigheid

               5.

               Vijfde middel, ontleend aan ontoereikende motivering

                           —

                           De enig aangevoerde grond is de bekendmaking van een organogram, terwijl dit niets bewijst

               6.

               Zesde middel, ontleend aan schending van de beginselen van rechtszekerheid en van gewettigd vertrouwen

                           —

                           Geen enkele regel stelt de lijst van de te verstrekken stukken vast en rekwirante is derhalve overgeleverd aan de willekeur van het Parlement

               7.

               Zevende middel, ontleend aan een inbreuk op de civiele rechten van parlementaire medewerkers

                           —

                           Het Parlement verbiedt medewerkers om politieke activiteiten te ontplooien

               8.

               Achtste middel, ontleend aan een discriminatoire behandeling, aan „Fumus persecutionis” en aan misbruik van bevoegdheid

                           —

                           Rekwirante heeft deze procedure ondergaan wegens de politieke vijandigheid van de voorzitter van het Europees Parlement

               9.

               Negende middel, ontleend aan een inbreuk op de onafhankelijkheid van de leden van het Parlement

                           —

                           Het werk van de parlementaire medewerker beperkt zich niet tot wetgevend werk

               10.

               Tiende middel, ontleend aan het gebrek aan feiten

                           —

                           Het Parlement heeft slechts geantwoord dat de door rekwirante overgelegde stukken niets bewezen, terwijl uit deze stukken het werk van de medewerker bleek

                           —

                           Het Parlement is niet in staat om zijn eigen stellingen te bewijzen

               11.

               Elfde middel, ontleend aan schending van het evenredigheidsbeginsel

                           —

                           Het organogram (de aanleiding voor de door de voorzitter van het Parlement gestarte procedures) is in februari 2015 bekendgemaakt, maar de terugvordering van het onverschuldigd betaalde gaat terug tot augustus 2014


title: Zaak C-70/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (Nederland) op 2 februari 2018 — Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid tegen A e.a.

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/16

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (Nederland) op 2 februari 2018 — Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid tegen A e.a.
   (Zaak C-70/18)
   (2018/C 161/18)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Raad van State

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoeker: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

      Andere partijen: A, B, P

      Prejudiciële vragen

               1)

                           a.

                           Moeten artikel 7 van besluit nr. 2/76 (1) onderscheidenlijk artikel 13 van besluit nr. 1/801 aldus worden uitgelegd dat deze bepalingen zich niet verzetten tegen een nationale regeling die voorziet in het algemeen verwerken en bewaren van biometrische gegevens van onderdanen van derde landen, waaronder Turkse onderdanen, in een bestand in de zin van artikel 2, aanhef en onder a en b, van richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB 1995, L 281[, blz. 31]), omdat deze nationale regeling niet verder gaat dan nodig is voor het verwezenlijken van het met deze regeling nagestreefde legitieme doel om identiteits- en documentfraude te voorkomen en bestrijden?

                           b.

                           Is daarbij van belang dat de duur van het bewaren van de biometrische gegevens is gekoppeld aan de duur van het legale en/of illegale verblijf van onderdanen van derde landen, waaronder Turkse onderdanen?

               2)

               Moet artikel 7 van besluit nr. 2/76 onderscheidenlijk artikel 13 van besluit nr. 1/80 aldus worden uitgelegd dat een nationale regeling geen beperking in de zin van deze bepalingen vormt, indien het effect van de nationale regeling op de toegang tot de werkgelegenheid, als bedoeld in deze bepalingen, te onzeker en indirect is om te kunnen aannemen dat deze toegang wordt belemmerd?

               3)

                           a.

                           Indien het antwoord op vraag 2 is dat een nationale regeling die het mogelijk maakt de biometrische gegevens van onderdanen van derde landen, waaronder Turkse onderdanen, uit een bestand aan derden beschikbaar te stellen met het oog op voorkomen, opsporen en onderzoeken van — al dan niet terroristische — misdrijven een nieuwe beperking is, moet artikel 52, eerste lid, gelezen in samenhang met artikel 7 en artikel 8 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, dan aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een dergelijke nationale regeling?

                           b.

                           Is daarbij van belang dat deze onderdaan op het moment dat hij als verdachte van een misdrijf is aangehouden het verblijfsdocument, waarop zijn biometrische gegevens zijn opgeslagen, bij zich heeft?

      (1)  Van de Associatieraad ingesteld bij de overeenkomst waarbij een associatie tot stand is gebracht tussen de Europese Economische Gemeenschap en Turkije


title: Zaak C-111/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 13 februari 2018 — Endesa Generación S.A. / Administración General del Estado

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/30

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 13 februari 2018 — Endesa Generación S.A. / Administración General del Estado
   (Zaak C-111/18)
   (2018/C 161/34)
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Tribunal Supremo

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Endesa Generación S.A.

      Verwerende partij: Administración General del Estado

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moeten het in artikel 191, lid 2, VWEU geformuleerde milieubeginsel „de vervuiler betaalt” en artikel 9, lid 1, van richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 (1), waarin de beginselen van kostenterugwinning voor waterdiensten en van passende economische afweging van het watergebruik zijn neergelegd, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen de instelling van een vergoeding voor het gebruik van de binnenwateren voor energieproductie, zoals de litigieuze vergoeding, die geen prikkels bevat voor het efficiënte gebruik van het water en evenmin voorziet in mechanismen voor het behoud en de bescherming van het openbaar waterbouwkundig bezit, en waarvan de berekening volledig losstaat van de vraag in welke mate schade wordt toegebracht aan het openbaar waterbouwkundig bezit, daar zij uitsluitend is gebaseerd op de capaciteit van de producenten om inkomsten te genereren?

               2)

               Is een heffing als de litigieuze watervergoeding, die uitsluitend wordt opgelegd aan producenten van hydro-elektrische energie die actief zijn in gemeenschapsoverschrijdende stroomgebieden en niet aan producenten die houders zijn van een concessie voor stroomgebieden binnen een gemeenschap, alsmede aan producenten die gebruik maken van hydro-elektrische technologie en niet aan energieproducenten die gebruik maken van andere technologieën, verenigbaar met het beginsel van non-discriminatie tussen exploitanten, vervat in artikel 3, lid 1, van richtlijn 2009/72/EG van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit (2)?

               3)

               Moet artikel 107, lid 1, VWEU aldus worden uitgelegd dat een heffing, als de litigieuze watervergoeding, die wordt opgelegd aan producenten van hydro-elektrische energie die actief zijn in gemeenschapsoverschrijdende stroomgebieden, voorboden staatssteun vormt doordat in het kader van eenzelfde technologie een asymmetrische belastingregeling wordt ingevoerd op grond van de ligging van de waterkrachtcentrale, en doordat de heffing niet wordt opgelegd aan producenten van energie uit andere bronnen?

      (1)  Richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid (PB 2000, L 327, blz. 1).

      (2)  Richtlijn 2009/72/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit (PB 2009, L 211, blz. 55).


title: Zaak C-112/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 13 februari 2018 — Asociación de Productores de Energías Renovables (APPA) / Administración General del Estado

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/31

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 13 februari 2018 — Asociación de Productores de Energías Renovables (APPA) / Administración General del Estado
   (Zaak C-112/18)
   (2018/C 161/35)
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Tribunal Supremo

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Asociación de Productores de Energías Renovables (APPA)

      Verwerende partij: Administración General del Estado

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moeten het in artikel 191, lid 2, VWEU geformuleerde milieubeginsel „de vervuiler betaalt” en artikel 9, lid 1, van richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 (1), waarin de beginselen van kostenterugwinning voor waterdiensten en van passende economische afweging van het watergebruik zijn neergelegd, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen de instelling van een vergoeding voor het gebruik van de binnenwateren voor energieproductie, zoals de litigieuze vergoeding, die geen prikkels bevat voor het efficiënte gebruik van het water en evenmin voorziet in mechanismen voor het behoud en de bescherming van het openbaar waterbouwkundig bezit, en waarvan de berekening volledig losstaat van de vraag in welke mate schade wordt toegebracht aan het openbaar waterbouwkundig bezit, daar zij uitsluitend is gebaseerd op de capaciteit van de producenten om inkomsten te genereren?

               2)

               Is een heffing als de litigieuze watervergoeding, die uitsluitend wordt opgelegd aan producenten van hydro-elektrische energie die actief zijn in gemeenschapsoverschrijdende stroomgebieden en niet aan producenten die houders zijn van een concessie voor stroomgebieden binnen een gemeenschap, alsmede aan producenten die gebruik maken van hydro-elektrische technologie en niet aan energieproducenten die gebruik maken van andere technologieën, verenigbaar met het beginsel van non-discriminatie tussen exploitanten, vervat in artikel 3, lid 1, van richtlijn 2009/72/EG van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit (2)?

               3)

               Moet artikel 107, lid 1, VWEU aldus worden uitgelegd dat een heffing, als de litigieuze watervergoeding, die wordt opgelegd aan producenten van hydro-elektrische energie die actief zijn in gemeenschapsoverschrijdende stroomgebieden, voorboden staatssteun vormt doordat in het kader van eenzelfde technologie een asymmetrische belastingregeling wordt ingevoerd op grond van de ligging van de waterkrachtcentrale, en doordat de heffing niet wordt opgelegd aan producenten van energie uit andere bronnen?

      (1)  Richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid (PB 2000, L 327, blz. 1).

      (2)  Richtlijn 2009/72/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit (PB 2009, L 211, blz. 55).


title: Zaak C-113/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 13 februari 2018 — Parc del Segre S.A. e.a. / Administración General del Estado

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/32

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 13 februari 2018 — Parc del Segre S.A. e.a. / Administración General del Estado
   (Zaak C-113/18)
   (2018/C 161/36)
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Tribunal Supremo

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Parc del Segre S.A., Electra Irache S.L., Genhidro Generación Hidroeléctrica S.L., Hicenor, S.L., Hidroeléctrica Carrascosa, S.L., Hidroeléctrica del Carrión, S.L., Hidroeléctrica del Pisuerga, S.L., Hidroeléctrica Santa Marta, S.L., Hyanor, S.L. en Promotora del Rec dels Quatre Pobles, S.A.

      Verwerende partij: Administración General del Estado

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moeten het in artikel 191, lid 2, VWEU geformuleerde milieubeginsel „de vervuiler betaalt” en artikel 9, lid 1, van richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 (1), waarin de beginselen van kostenterugwinning voor waterdiensten en van passende economische afweging van het watergebruik zijn neergelegd, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen de instelling van een vergoeding voor het gebruik van de binnenwateren voor energieproductie, zoals de litigieuze vergoeding, die geen prikkels bevat voor het efficiënte gebruik van het water en evenmin voorziet in mechanismen voor het behoud en de bescherming van het openbaar waterbouwkundig bezit, en waarvan de berekening volledig losstaat van de vraag in welke mate schade wordt toegebracht aan het openbaar waterbouwkundig bezit, daar zij uitsluitend is gebaseerd op de capaciteit van de producenten om inkomsten te genereren?

               2)

               Is een heffing als de litigieuze watervergoeding, die uitsluitend wordt opgelegd aan producenten van hydro-elektrische energie die actief zijn in gemeenschapsoverschrijdende stroomgebieden en niet aan producenten die houders zijn van een concessie voor stroomgebieden binnen een gemeenschap, alsmede aan producenten die gebruik maken van hydro-elektrische technologie en niet aan energieproducenten die gebruik maken van andere technologieën, verenigbaar met het beginsel van non-discriminatie tussen exploitanten, vervat in artikel 3, lid 1, van richtlijn 2009/72/EG van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit (2)?

               3)

               Moet artikel 107, lid 1, VWEU aldus worden uitgelegd dat een heffing, als de litigieuze watervergoeding, die wordt opgelegd aan producenten van hydro-elektrische energie die actief zijn in gemeenschapsoverschrijdende stroomgebieden, voorboden staatssteun vormt doordat in het kader van eenzelfde technologie een asymmetrische belastingregeling wordt ingevoerd op grond van de ligging van de waterkrachtcentrale, en doordat de heffing niet wordt opgelegd aan producenten van energie uit andere bronnen?

      (1)  Richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid (PB 2000, L 327, blz. 1).

      (2)  Richtlijn 2009/72/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit (PB 2009, L 211, blz. 55).


201805250261897462018/C 200/282072018CJC20020180611NL01NLINFO_JUDICIAL20180322222321Zaak C-207/18: Beroep ingesteld op 22 maart 2018 — Commissie/Spanje
 ---documentbreak--- C2002018NL2210120180322NL0028221232Beroep ingesteld op 22 maart 2018 — Commissie/Spanje
   (Zaak C-207/18)2018/C 200/28Procestaal: Spaans
      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: É. Gippini Fournier, G. von Rintelen en J. Samnadda, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk Spanje

      Conclusies

            —

            vaststellen dat het Koninkrijk Spanje, door niet uiterlijk op 10 april 2016 alle nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen te hebben vastgesteld om te voldoen aan richtlijn 2014/26/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het collectieve beheer van auteursrechten en naburige rechten en de multiterritoriale licentieverlening van rechten inzake muziekwerken voor het online gebruik ervan op de interne markt (
                  1
               ), of in elk geval door de Commissie niet in kennis te hebben gesteld van dergelijke bepalingen, niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op deze lidstaat rusten krachtens artikel 43 van die richtlijn;

            —

            het Koninkrijk Spanje overeenkomstig artikel 260, lid 3, VWEU een dwangsom van 123928,64 EUR per dag opleggen met ingang van de datum van uitspraak van het arrest waarbij wordt vastgesteld dat de verplichting tot vaststelling van de nodige bepalingen om te voldoen aan richtlijn 2014/26, of in elk geval tot mededeling daarvan aan de Commissie, niet is nagekomen;

            —

            het Koninkrijk Spanje verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Volgens artikel 43, lid 1, van richtlijn 2014/26 moesten de lidstaten de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vaststellen en bekendmaken om uiterlijk op 10 april 2016 aan deze richtlijn te voldoen, en moesten zij de Commissie daarvan onverwijld in kennis stellen.
   Aangezien het Koninkrijk Spanje richtlijn 2014/26 niet volledig heeft omgezet en de bedoelde omzettingsmaatregelen niet ter kennis heeft gebracht van de Commissie, heeft de Commissie het onderhavige beroep ingesteld bij het Hof.
   De Commissie stelt voor om het Koninkrijk Spanje te veroordelen tot betaling van een dwangsom van 123928,64 EUR per dag met ingang van de datum van uitspraak van het arrest. Deze dwangsom is berekend op basis van de ernst en duur van de inbreuk, alsmede op basis van de afschrikkende werking die de dwangsom heeft in verhouding tot de financiële draagkracht van die lidstaat.
   (
         1
      )	PB 2014, L 84, blz. 72.


201805250051897382018/C 200/17652017CJC20020180611NL01NLINFO_JUDICIAL20180419141411Zaak C-65/17: Arrest van het Hof (Negende kamer) van 19 april 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione — Italië) — Oftalma Hospital Srl/C.I.O.V. — Commissione Istituti Ospitalieri Valdesi, Regione Piemonte (Prejudiciële verwijzing — Overheidsopdrachten voor diensten — Gezondheidszorg en maatschappelijke dienstverlening — Gunning buiten de regels voor het plaatsen van overheidsopdrachten — Noodzaak het evenredigheidsbeginsel en het beginsel van gelijke behandeling in acht te nemen — Begrip „duidelijk grensoverschrijdend belang” — Richtlijn 92/50/EEG — Artikel 27)
 ---documentbreak--- C2002018NL1410120180419NL0017141141Arrest van het Hof (Negende kamer) van 19 april 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione — Italië) — Oftalma Hospital Srl/C.I.O.V. — Commissione Istituti Ospitalieri Valdesi, Regione Piemonte
   (Zaak C-65/17) (
         1
      )
   „(Prejudiciële verwijzing — Overheidsopdrachten voor diensten — Gezondheidszorg en maatschappelijke dienstverlening — Gunning buiten de regels voor het plaatsen van overheidsopdrachten — Noodzaak het evenredigheidsbeginsel en het beginsel van gelijke behandeling in acht te nemen — Begrip „duidelijk grensoverschrijdend belang” — Richtlijn 92/50/EEG — Artikel 27)”2018/C 200/17Procestaal: Italiaans
      Verwijzende rechter

   Corte suprema di cassazione

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Oftalma Hospital Srl

      Verwerende partijen: C.I.O.V. — Commissione Istituti Ospitalieri Valdesi, Regione Piemonte

      In tegenwoordigheid van: Azienda Sanitaria Locale di Torino (TO1)

      Dictum

            1)

            Een aanbestedende dienst die een overheidsopdracht voor diensten gunt die binnen de werkingssfeer van artikel 9 van richtlijn 92/50/EEG van de Raad van 18 juni 1992 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor dienstverlening, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/52/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 1997 valt, en waarop dientengevolge in beginsel enkel de artikelen 14 en 16 daarvan van toepassing zijn, is niettemin gehouden tevens de fundamentele regels en algemene beginselen van het VWEU in acht te nemen, inzonderheid het beginsel van gelijke behandeling en het verbod van discriminatie op grond van nationaliteit en de transparantieverplichting die daaruit voortvloeit, mits een dergelijke opdracht op de datum van gunning een duidelijk grensoverschrijdend belang vertoont, hetgeen aan de verwijzende rechter staat om na te gaan.

            2)

            Artikel 27, lid 3, van richtlijn 92/50 moet aldus worden uitgelegd dat het niet van toepassing is op de overheidsopdrachten voor diensten die zijn vermeld in bijlage I B bij deze richtlijn.

      (
         1
      )	PB C 144 van 8.5.2017.


201805250061897522018/C 200/18752017CJC20020180611NL01NLINFO_JUDICIAL20180419141522Zaak C-75/17 P: Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 19 april 2018 — Fiesta Hotels & Resorts, SL / Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO), Residencial Palladium, SL [Hogere voorziening — Uniemerk — Verordening (EG) nr. 207/2009 — Artikel 8, lid 4 — Artikel 65 — Niet-ingeschreven handelsnaam GRAND HOTEL PALLADIUM — Beeldmerk met de woordelementen „PALLADIUM PALACE IBIZA RESORT & SPA” — Vordering tot nietigverklaring op basis van een krachtens het nationale recht verkregen ouder recht — Voorwaarden — Teken met een meer dan alleen plaatselijke betekenis — Recht om het gebruik van een later merk te verbieden]
 ---documentbreak--- C2002018NL1420120180419NL0018142152Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 19 april 2018 — Fiesta Hotels & Resorts, SL / Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO), Residencial Palladium, SL
   (Zaak C-75/17 P) (
         1
      )
   „[Hogere voorziening — Uniemerk — Verordening (EG) nr. 207/2009 — Artikel 8, lid 4 — Artikel 65 — Niet-ingeschreven handelsnaam GRAND HOTEL PALLADIUM — Beeldmerk met de woordelementen „PALLADIUM PALACE IBIZA RESORT & SPA” — Vordering tot nietigverklaring op basis van een krachtens het nationale recht verkregen ouder recht — Voorwaarden — Teken met een meer dan alleen plaatselijke betekenis — Recht om het gebruik van een later merk te verbieden]”2018/C 200/18Procestaal: Spaans
      Partijen

      Rekwirante: Fiesta Hotels & Resorts, SL (vertegenwoordigers: J.-B. Devaureix en J. C. Erdozain López, abogados)

      Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) (vertegenwoordigers: J. Crespo Carrillo en D. Botis, gemachtigden), Residencial Palladium, SL (vertegenwoordiger: D. Solana Giménez, abogado)

      Dictum

            1)

            De hogere voorziening wordt afgewezen.

            2)

            Fiesta Hotels & Resorts SL wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 151 van 15.5.2017.


201806150591955012018/C 231/482682018TC23120180702NL01NLINFO_JUDICIAL20180427383811Zaak T-268/18: Beroep ingesteld op 27 april 2018 — Sandrone/EUIPO — J. Garcia Carrion (Luciano Sandrone)
 ---documentbreak--- C2312018NL3810120180427NL0048381381Beroep ingesteld op 27 april 2018 — Sandrone/EUIPO — J. Garcia Carrion (Luciano Sandrone)
   (Zaak T-268/18)2018/C 231/48Taal van het verzoekschrift: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Luciano Sandrone (Barolo, Italië) (vertegenwoordiger: A. Borra, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: J. Garcia Carrion, SA (Jumilla, Spanje)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager van het betrokken merk: verzoekende partij

      Betrokken merk: Uniewoordmerk „Luciano Sandrone” — aanvraag voor inschrijving nr. 14 416 598

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 26 februari 2018 in zaak R 1207/2017-2

      Conclusies

            —

            de bestreden beslissing vernietigen;

            —

            het EUIPO verwijzen in de kosten.

      Aangevoerde middelen

            —

            geen bewijs dat het oudere merk normaal is gebruikt in de zin van artikel [47], leden 2 en 3, van verordening nr. 2017/1001;

            —

            schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 2017/1001.


201806150851955162018/C 231/225842013TC23120180702NL01NLINFO_JUDICIAL20180517192021Zaak T-584/13: Arrest van het Gerecht van 17 mei 2018 — BASF Agro e.a. / Commissie [„Gewasbeschermingsmiddelen — Werkzame stof fipronil — Herziening van de goedkeuring — Artikel 21 van verordening (EG) nr. 1107/2009 — Verbod op het gebruik en de verkoop van zaden die zijn behandeld met gewasbeschermingsmiddelen die de betrokken werkzame stof bevatten — Artikel 49, lid 2, van verordening nr. 1107/2009 — Voorzorgsbeginsel — Effectbeoordeling”]
 ---documentbreak--- C2312018NL1910120180517NL0022191202Arrest van het Gerecht van 17 mei 2018 — BASF Agro e.a. / Commissie
   (Zaak T-584/13) (
         1
      )
   „[„Gewasbeschermingsmiddelen — Werkzame stof fipronil — Herziening van de goedkeuring — Artikel 21 van verordening (EG) nr. 1107/2009 — Verbod op het gebruik en de verkoop van zaden die zijn behandeld met gewasbeschermingsmiddelen die de betrokken werkzame stof bevatten — Artikel 49, lid 2, van verordening nr. 1107/2009 — Voorzorgsbeginsel — Effectbeoordeling”]”2018/C 231/22Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partijen: BASF Agro BV (Arnhem, Nederland) en de zes andere verzoekende partijen wier namen zijn opgenomen in de bijlage bij het arrest (vertegenwoordigers: J.-P. Montfort en M. Peristeraki, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Ondrůšek en G. von Rintelen, gemachtigden)

      Interveniënten aan de zijde van verzoekende partijen: European Crop Protection Association (ECPA) (Brussel, België) (vertegenwoordigers: I. de Seze, É. Mullier, advocaten en D. Abrahams, barrister), European Seed Association (ESA) (Brussel) (vertegenwoordigers: aanvankelijk P. de Jong, P. Vlaemminck en B. Van Vooren, vervolgens P. de Jong, K. Claeyé en E. Bertolotto, advocaten)

      Interveniënten aan de zijde van verwerende partij: Deutscher Berufs- und Erwerbsimkerbund eV (Soltau, Duitsland), Österreichischer Erwerbsimkerbund (Großebersdorf, Oostenrijk), Österreichischer Imkerbund (ÖIB) (Wenen, Oostenrijk) (vertegenwoordigers: A. Willand en B. Tschida, advocaten)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) nr. 781/2013 van de Commissie van 14 augustus 2013 tot wijziging van uitvoeringsverordening (EU) nr. 540/2011 wat de voorwaarden voor goedkeuring van de werkzame stof fipronil betreft, en houdende een verbod op het gebruik en de verkoop van zaden die zijn behandeld met gewasbeschermingsmiddelen die deze werkzame stof bevatten (PB 2013, L 219, blz. 22)

      Dictum

            1)

            De artikelen 1, 3 en 4, van uitvoeringsverordening (EU) nr. 781/2013 van de Commissie van 14 augustus 2013 tot wijziging van uitvoeringsverordening (EU) nr. 540/2011, wat de voorwaarden voor de goedkeuring van de werkzame stof fipronil betreft, en houdende een verbod op het gebruik en de verkoop van zaden die zijn behandeld met gewasbeschermingsmiddelen die deze werkzame stof bevatten, worden nietig verklaard.

            2)

            Het beroep wordt verworpen voor het overige.

            3)

            De Europese Commissie draagt haar eigen kosten, die van BASF Agro BV en de overige verzoekende partijen wier namen zijn opgenomen in de bijlage, en die van de European Crop Protection Association (ECPA) en de European Seed Association (ESA).

            4)

            De Deutsche Berufs- und Erwerbsimkerbund eV, de Österreichische Erwerbsimkerbund en de Österreichische Imkerbund (ÖIB) dragen hun eigen kosten.

      (
         1
      )	PB C 9 van 11.1.2014.