title: Doorhaling van zaak C-342/99

text:
21.10.2000            NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    C 302/23
               Doorhaling van zaak C-33/00 (1)                                      Doorhaling van zaak C-231/99 (1)
                       (2000/C 302/52)                                                       (2000/C 302/56)
De president van het Hof van Justitie van de Europese                 De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 26 juni 2000 de              Gemeenschappen heeft bij beschikking van 6 juli 2000 de
doorhaling in het register gelast van zaak C-33/00: Commissie         doorhaling in het register gelast van zaak C-231/99: Commissie
van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk België.               van de Europese Gemeenschappen tegen Republiek Oostenrijk.
(1) PB C 79 van 18.3.2000.                                            (1) PB C 246 van 28.8.1999.
               Doorhaling van zaak C-34/00 (1)                                      Doorhaling van zaak C-495/99 (1)
                       (2000/C 302/53)                                                       (2000/C 302/57)
De president van het Hof van Justitie van de Europese                 De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 26 juni 2000 de              Gemeenschappen heeft bij beschikking van 6 juli 2000 de
doorhaling in het register gelast van zaak C-34/00: Commissie         doorhaling in het register gelast van zaak C-495/99: Commissie
van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk België.               van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek.
(1) PB C 79 van 18.3.2000.                                            (1) PB C 63 van 4.3.2000.
              Doorhaling van zaak C-342/99 (1)                                      Doorhaling van zaak C-432/97 (1)
                       (2000/C 302/54)                                                       (2000/C 302/58)
De president van het Hof van Justitie van de Europese                 De president van de Vijfde kamer van het Hof van Justitie van
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 28 juni 2000 de              de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking van 7 juli
doorhaling in het register gelast van zaak C-342/99 (verzoek          2000 de doorhaling in het register gelast van zaak
van het Landesgericht Korneuburg om een prejudiciële beslis-          C-432/97: Commissie van de Europese Gemeenschappen
sing): NEW YORKER S.H.K. Jeans GmbH tegen SIMPEX-                     tegen Bondsrepubliek Duitsland.
1000ST.
                                                                      (1) PB C 55 van 20.2.1998.
(1) PB C 352 van 4.12.1999.
                                                                                Doorhaling van zaak C-271/99 (1)
              Doorhaling van zaak C-504/99 (1)
                                                                                (2000/C 302/59)
                        (2000/C 302/55)
                                                                      De president van de Zesde kamer van het Hof van Justitie van
De president van het Hof van Justitie van de Europese                 de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking van 11 juli
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 28 juni 2000 de              2000 de doorhaling in het register gelast van zaak
doorhaling in het register gelast van zaak C-504/99: Commissie        C-271/99: Commissie van de Europese Gemeenschappen
van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk België.               tegen Koninkrijk België.
(1) PB C 79 van 18.3.2000.                                            (1) PB C 281 van 2.10.1999.


title: Zaak C-578/10: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 6 december 2010 — Staatssecretaris van Financiën, andere partij: L.A.C. van Putten

text:
               5.3.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 72/7

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 6 december 2010 — Staatssecretaris van Financiën, andere partij: L.A.C. van Putten
   (Zaak C-578/10)
   2011/C 72/11
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Hoge Raad der Nederlanden

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoeker: Staatssecretaris van Financiën

      Andere partij: L.A.C. van Putten

      Prejudiciële vraag

   Is, gelet op artikel 18 EG (thans: artikel 21 WVEU), sprake van een door het gemeenschapsrecht beheerste situatie, indien een lidstaat de aanvang van het gebruik met een auto van het wegennet op zijn grondgebied aan een heffing onderwerpt in een geval waarin die auto is geregistreerd in een andere lidstaat, die auto is geleend van een inwoner van die andere lidstaat en met die auto wordt gereisd door een inwoner van eerstbedoelde lidstaat op het grondgebied van die lidstaat?


title: Zaak C-248/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk) op 2 mei 2016 – Austria Asphalt GmbH & Co OG/Bundeskartellanwalt

text:
               18.7.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 260/27

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk) op 2 mei 2016 – Austria Asphalt GmbH & Co OG/Bundeskartellanwalt
   (Zaak C-248/16)
   (2016/C 260/34)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Oberster Gerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Austria Asphalt GmbH & Co OG

      Verwerende partij: Bundeskartellanwalt

      Prejudiciële vraag

   Moeten artikel 3, lid 1, onder b), en artikel 3, lid 4, van verordening (EG) nr. 139/2004 (1) van de Raad van 20 januari 2004 betreffende de controle op concentraties van ondernemingen (de „EG-concentratieverordening”) aldus worden uitgelegd dat in situaties waarin een verschuiving van uitsluitende naar gezamenlijke zeggenschap over een bestaande onderneming plaatsvindt, waarbij de onderneming die voorheen de uitsluitende zeggenschap had als partner een gedeelde zeggenschap behoudt, alleen dan sprake is van een concentratie wanneer die onderneming duurzaam over alle functies van een zelfstandige eenheid beschikt?

      (1)  Verordening (EG) nr. 139/2004 van de Raad van 20 januari 2004 betreffende de controle op concentraties van ondernemingen (de „EG-concentratieverordening”) (PB L 24, blz. 1).


title: Zaak C-675/15 P: Hogere voorziening ingesteld op 15 december 2015 door The Tea Board tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 2 oktober 2015 in zaak T-626/13, The Tea Board/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

text:
               21.3.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 106/15

         Hogere voorziening ingesteld op 15 december 2015 door The Tea Board tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 2 oktober 2015 in zaak T-626/13, The Tea Board/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)
   (Zaak C-675/15 P)
   (2016/C 106/17)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirant: The Tea Board (vertegenwoordigers: M.C. Maier, A. Nordemann, Rechtsanwälte)

      Andere partij in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Delta Lingerie

      Conclusies

               —

               vernietiging van het bestreden arrest van het Gerecht van 2 oktober 2015 in zaak T-626/13 voor zover het Gerecht de vordering heeft afgewezen voor de volgende door het aangevraagde merk aangeduide diensten van de klassen 35 en 38:

                  Zakelijke advisering inzake de oprichting en exploitatie van verkooppunten voor detailhandel en inkoopcentra voor detailhandel en reclame; verkooppromotie (voor derden), reclame, beheer van commerciële zaken, zakelijke administratie, onlinereclame op een computernetwerk, verspreiding van reclamemateriaal (folders, prospectussen, gratis kranten, monsters), abonnementen op kranten voor derden; inlichtingen over zaken; organisatie van tentoonstellingen en evenementen voor commerciële of reclamedoeleinden, reclametechnische leiding, verhuur van advertentieruimte, radioreclame, televisiereclame, reclamesponsoring. (klasse 35)

                  Telecommunicatie, computerondersteunde overbrenging van boodschappen en beelden, interactieve televisie-uitzendingen inzake productpresentatie, communicatie via computerterminals, communicatie (overbrenging) op wereldwijde, open en gesloten, computernetwerken. (klasse 38)

               —

               indien nodig, terugverwijzing van de zaak naar het Gerecht,

               —

               verwijzing van verweerder in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

               1.

               De hogere voorziening strekt tot gedeeltelijke vernietiging van het arrest van het Gerecht van 2 oktober 2015 in zaak T-626/13, voor zover het Gerecht de vordering heeft afgewezen voor door het bestreden merk aangeduide diensten van de klassen 35 en 38.

               2.

               De hogere voorziening is gebaseerd op twee middelen: schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 (1) en schending van artikel 8, lid 5, van deze verordening.

               3.

               Rekwirant is van mening dat de wezenlijke functie van een collectief gemeenschapsmerk overeenkomstig artikel 66, lid 2, van verordening nr. 207/2009, dat bestaat in een aanduiding om de plaats van herkomst van de aangeduide waren aan te geven, niet erin bestaat om te dienen als een aanduiding van de commerciële herkomst, maar enkel om de collectieve herkomst van de onder het merk aangeboden en verkochte waren of diensten te waarborgen, dit wil zeggen dat de waren afkomstig zijn van een onderneming uit de als collectief gemeenschapsmerk aangenomen geografische regio, die gerechtigd is om het collectieve gemeenschapsmerk te gebruiken.

               4.

               Bijgevolg moet volgens rekwirant worden besloten dat in het kader van artikel 8, lid 1, onder b, van verordening nr. 207/2009 rekening moet worden gehouden met de plaats van herkomst als relevante factor, bij de beoordeling van de soortgelijkheid van de betrokken waren en/of diensten, en/of bij de globale beoordeling van het verwarringsgevaar.

               5.

               Bijgevolg is het bij de vergelijking van waren en/of diensten van een ouder collectief gemeenschapsmerk overeenkomstig artikel 66, lid 2, van verordening nr. 207/2009, dat bestaat in een geografische aanduiding, met de waren en/of diensten van een individueel gemeenschapsmerk, volgens rekwirant niet doorslaggevend of de betrokken waren en diensten soortgelijk zijn wat hun aard, doel, eindgebruikers en/of distributiekanalen betreft. Eerder moet de vraag worden gesteld of de betrokken waren en/of diensten dezelfde plaats van herkomst kunnen hebben.

               6.

               Rekwirants uitlegging van artikel 66, lid 2, van verordening nr. 207/2009 vloeit voort uit

                           1)

                           de interne logica van verordening nr. 207/2009, in het bijzonder het feit dat

                                       i.

                                       artikel 66, lid 2, van verordening nr. 207/2009 een uitzondering binnen deze verordening vormt, aangezien overeenkomstig artikel 7, lid 1, onder c), van deze verordening, inschrijving wordt geweigerd van merken die uitsluitend bestaan uit tekens of aanduidingen die in de handel kunnen dienen tot aanduiding van de plaats van herkomst van de waren of verrichting van de dienst,

                                       ii.

                                       volgens artikel 67, lid 2, van verordening nr. 207/2009 het reglement van een collectief gemeenschapsmerk dat bestaat in een geografische aanduiding het lidmaatschap van de vereniging die houder is van dat merk moet openstellen voor eenieder wiens waren of diensten uit het betrokken geografische gebied afkomstig zijn, en bijgevolg een collectief gemeenschapsmerk dat bestaat in een geografische aanduiding nooit waren of diensten van de leden van de vereniging die houder is van dat merk kan onderscheiden van die van andere ondernemingen.

                           2)

                           een uitlegging van die bepaling tegen de achtergrond van verordening nr. 1151/2012 (2) en tegen de achtergrond de TRIPs-Overeenkomst, volgens welke geografische aanduidingen een hoog beschermingsniveau moeten genieten, en volgens welke de presentatie van een waar die aangeeft of suggereert dat de betrokken waar afkomstig is uit een ander geografisch gebied dan de echte plaats van herkomst, op een wijze die het publiek misleidt aangaande de plaats van herkomst van de waar, moet worden verboden.

               7.

               Rekwirant is van mening dat de door het Gerecht vastgestelde kwaliteiten aangaande DARJEELING ook kunnen overgaan op diensten als zakelijke advisering of telecommunicatiediensten, en de aantrekkingskracht van het bestreden merk in dat opzicht kunnen versterken. Voorts voert rekwirant aan dat het Gerecht in zijn arrest geen gegronde redenen heeft gegeven waarom de met het merk DARJEELING geassocieerde kwaliteiten niet zouden kunnen overgaan op diensten van de klassen 35 en 38, hetgeen op zich blijk geeft van een onjuiste rechtsopvatting.

      (1)  Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk

      PB L 78, blz. 1.

      (2)  Verordening (EU) nr. 1151/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 21 november 2012 inzake kwaliteitsregelingen voor landbouwproducten en levensmiddelen

      PB L 343, blz. 1.


title: Zaak T-434/13: Arrest van het Gerecht van 14 januari 2016 — Doux/Commissie [„Landbouw — Uitvoerrestitutie — Vlees van pluimvee — Uitvoeringsverordening waarbij de restitutie op 0 EUR wordt vastgesteld — Beroep tot nietigverklaring — Regelgevingshandeling die geen uitvoeringsmaatregelen met zich meebrengt — Rechtstreekse geraaktheid — Ontvankelijkheid — Artikel 3, lid 3, van verordening (EU) nr. 182/2011 — Motiveringsplicht — Artikel 164, lid 3, van verordening (EG) nr. 1234/2007 — Gewettigd vertrouwen”]

text:
               29.2.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 78/16

         Arrest van het Gerecht van 14 januari 2016 — Doux/Commissie
   (Zaak T-434/13) (1)

   ([„Landbouw - Uitvoerrestitutie - Vlees van pluimvee - Uitvoeringsverordening waarbij de restitutie op 0 EUR wordt vastgesteld - Beroep tot nietigverklaring - Regelgevingshandeling die geen uitvoeringsmaatregelen met zich meebrengt - Rechtstreekse geraaktheid - Ontvankelijkheid - Artikel 3, lid 3, van verordening (EU) nr. 182/2011 - Motiveringsplicht - Artikel 164, lid 3, van verordening (EG) nr. 1234/2007 - Gewettigd vertrouwen”])
   (2016/C 078/24)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Doux SA (Châteaulin, Frankrijk) (vertegenwoordiger: J. Vogel, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: D. Bianchi en K. Skelly, gemachtigden)

      Interveniënte aan de zijde van verzoekende partij: Tilly-Sabco (Guerlesquin, Frankrijk) (vertegenwoordigers: R. Milchior, F. Le Roquais en S. Charbonnel, advocaten)

      Voorwerp

   Verzoek tot nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) nr. 689/2013 van de Commissie van 18 juli 2013 tot vaststelling van de uitvoerrestituties in de sector vlees van pluimvee (PB L 196, blz. 13)

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Doux SA draagt haar eigen kosten alsmede die van de Europese Commissie.

               3)

               Tilly-Sabco draagt haar eigen kosten.

      (1)  PB C 291 van 5.10.2013.


title: Zaak C-583/14: Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 29 oktober 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Hongarije) — Benjámin Dávid Nagy/Vas Megyei Rendőr-főkapitányság (Prejudiciële verwijzing — Discriminatieverbod — Artikel 18 VWEU — Burgerschap van de Unie — Artikel 20 VWEU — Vrij verkeer van personen — Artikel 63 VWEU — Vrij verkeer van kapitaal — Wegverkeer — Bestuurders die hun verblijfplaats hebben in de betrokken lidstaat — Verplichting om bij een politiecontrole onmiddellijk het bewijs over te leggen van het wettig gebruik van in een andere lidstaat geregistreerde voertuigen)

text:
               21.12.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 429/6

         Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 29 oktober 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Hongarije) — Benjámin Dávid Nagy/Vas Megyei Rendőr-főkapitányság
   (Zaak C-583/14) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Discriminatieverbod - Artikel 18 VWEU - Burgerschap van de Unie - Artikel 20 VWEU - Vrij verkeer van personen - Artikel 63 VWEU - Vrij verkeer van kapitaal - Wegverkeer - Bestuurders die hun verblijfplaats hebben in de betrokken lidstaat - Verplichting om bij een politiecontrole onmiddellijk het bewijs over te leggen van het wettig gebruik van in een andere lidstaat geregistreerde voertuigen))
   (2015/C 429/07)
   Procestaal: Hongaars

      Verwijzende rechter

   Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Benjámin Dávid Nagy

      Verwerende partij: Vas Megyei Rendőr-főkapitányság

      Dictum

   Artikel 63, lid 1, VWEU verzet zich tegen een nationale regeling waarin is bepaald dat aan het wegverkeer in de betrokken lidstaat in beginsel alleen mogen deelnemen voertuigen waarvoor die lidstaat een administratieve vergunning en een kenteken heeft afgegeven, en dat een inwoner die zich wenst te beroepen op een afwijking van dit voorschrift op grond dat hij gebruikmaakt van een voertuig dat de in een andere lidstaat gevestigde houder van voornoemd voertuig hem ter beschikking heeft gesteld, bij een politiecontrole onmiddellijk moet kunnen aantonen dat hij voldoet aan de in de betrokken nationale regeling vastgestelde voorwaarden voor toepassing van deze afwijking, en dat anders onmiddellijk en zonder vrijstellingsmogelijkheid, een geldboete wordt opgelegd die overeenstemt met die welke geldt in geval van schending van de registratieplicht.

      (1)  PB C 96 van 23.3.2015.


title: Zaak C-433/08: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 1 oktober 2008 — Yaesu Europe BV/Bundeszentralamt für Steuern

text:
               6.12.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 313/18

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 1 oktober 2008 — Yaesu Europe BV/Bundeszentralamt für Steuern
   (Zaak C-433/08)
   (2008/C 313/26)
   Procestaal: Duits
   Verwijzende rechter
   Bundesfinanzhof
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Yaesu Europe BV

      Verwerende partij: Bundeszentralamt für Steuern
   Prejudiciële vragen

               1)

               Is het begrip „handtekening” in het model in bijlage A bij de Achtste richtlijn (79/1072/EEG) van de Raad van 6 december 1979 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Regeling voor de teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde aan niet in het binnenland gevestigde belastingplichtigen (1), dat krachtens artikel 3, sub a, van deze richtlijn moet worden gebruikt bij het indienen van een verzoek om teruggaaf van de omzetbelasting, een gemeenschapsrechtelijk begrip dat uniform moet worden uitgelegd?

               2)

               Indien het antwoord op de eerste vraag bevestigend luidt:
               Moet het begrip „handtekening” aldus worden uitgelegd dat het verzoek om teruggaaf door de belastingplichtige zelf, of, in het geval van een rechtspersoon, door diens wettelijke vertegenwoordiger moet worden ondertekend, of volstaat de handtekening van een gemachtigde (bijvoorbeeld een fiscaal vertegenwoordiger of een werknemer van de belastingplichtige)?

      (1)  PB L 331, blz. 11.


20150731011616632015/C 270/10582014CJC27020150817NL01NLINFO_JUDICIAL201506119911Zaak C-58/14: Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 11 juni 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof — Duitsland) — Hauptzollamt Hannover/Amazon EU Sàrl [Prejudiciële verwijzing — Verordening (EEG) nr. 2658/87 — Douane-Unie en gemeenschappelijk douanetarief — Gecombineerde nomenclatuur — Post 8543 70 — Elektrische machines, apparaten en toestellen, met een eigen functie, niet genoemd of niet begrepen onder andere posten van hoofdstuk 85 van de gecombineerde nomenclatuur — Postonderverdelingen 8543 70 10 en 8543 70 90 — Leestoestellen voor elektronische boeken met vertaal- of woordenboekfunctie]
 ---documentbreak--- C2702015NL910120150611NL00109191Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 11 juni 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof — Duitsland) — Hauptzollamt Hannover/Amazon EU Sàrl
   (Zaak C-58/14) (
         1
      )
   „[Prejudiciële verwijzing — Verordening (EEG) nr. 2658/87 — Douane-Unie en gemeenschappelijk douanetarief — Gecombineerde nomenclatuur — Post 8543 70 — Elektrische machines, apparaten en toestellen, met een eigen functie, niet genoemd of niet begrepen onder andere posten van hoofdstuk 85 van de gecombineerde nomenclatuur — Postonderverdelingen 8543 70 10 en 8543 70 90 — Leestoestellen voor elektronische boeken met vertaal- of woordenboekfunctie]”2015/C 270/10Procestaal: Duits
      Verwijzende rechter

   Bundesfinanzhof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Hauptzollamt Hannover

      Verwerende partij: Amazon EU Sàrl

      Dictum

   De gecombineerde nomenclatuur, opgenomen in bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals gewijzigd bij verordening (EU) nr. 861/2010 van de Commissie van 5 oktober 2010, moet aldus worden uitgelegd dat een leestoestel voor elektronische boeken met een vertaal- of woordenboekfunctie, wanneer deze functie niet de hoofdfunctie ervan is, hetgeen ter verificatie door de verwijzende rechter staat, moet worden ingedeeld onder postonderverdeling 8543 70 90 en niet onder postonderverdeling 8543 70 10.
   (
         1
      )	PB C 142 van 12.5.2014.


title: Zaak C-113/06: Beroep, op  27 februari 2006  ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Groothertogdom Luxemburg

text:
               8.4.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 86/23

         Beroep, op 27 februari 2006 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Groothertogdom Luxemburg
   (Zaak C-113/06)
   (2006/C 86/45)
   Procestaal: Frans
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 27 februari 2006 beroep ingesteld tegen Groothertogdom Luxemburg door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door J. Hottiaux en F. Simonetti als gemachtigden, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
   De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert dat het het Hof behage:

               1.

               vast te stellen dat het Groothertogdom Luxemburg, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlĳn 2004/57/EG van de Commissie van 23 april 2004 betreffende het identificeren van pyrotechnische voorwerpen en bepaalde munitie voor de doeleinden van richtlĳn 93/15/EEG van de Raad betreffende de harmonisatie van de bepalingen inzake het in de handel brengen van en de controle op explosieven voor civiel gebruik (1), de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               2.

               het Groothertogdom Luxemburg te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De termijn voor omzetting van richtlijn 2004/57/EG in nationaal recht is op 31 december 2004 verstreken.

      (1)  PB L 127, blz. 73.


title: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 10 april 2003 in zaak T-369/00: Département du Loiret tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen ("Beroep tot nietigverklaring — Staatssteun — Verordening (EEG) nr. 659/1999 — Artikel 15 — Verjaringstermĳn — Terugvordering van steun — Stuitingshandeling")

text:
C 135/26                 NL                          Publicatieblad van de Europese Unie                                         7.6.2003
   ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                                  ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
                                                                                van 3 april 2003
                          van 10 april 2003                               in de gevoegde zaken T-44/01, T-119/01 en T-126/01:
                                                                          Eduardo Vieira, SA e.a. tegen Commissie van de Europese
                                                                                Gemeenschappen ( 1)
in zaak T-369/00: Département du Loiret tegen Commissie
              van de Europese Gemeenschappen (1)                          („Visserij — Visserijovereenkomst met Argentinië — Com-
                                                                          munautaire financiële bijstand — Vermindering — Beroep
                                                                               tot nietigverklaring — Beroep tot schadevergoeding”)
(„Beroep tot nietigverklaring — Staatssteun — Verordening                                            (2003/C 135/40)
(EEG) nr. 659/1999 — Artikel 15 — Verjaringstermijn —
       Terugvordering van steun — Stuitingshandeling”)                                              (Procestaal: Spaans)
                                                                          In de gevoegde zaken T-44/01, T-119/01 en T-126/01,
                           (2003/C 135/39)                                Eduardo Vieira, SA, gevestigd te Vigo-Pontevedra (Spanje),
                                                                          vertegenwoordigd door R. García-Gallardo Gil-Fournier en
                                                                          D. Domínguez Pérez, advocaten, verzoekster in de zaken T-44/
                                                                          01 en T-126/01, Vieira Argentina, SA, gevestigd te Buenos
                           (Procestaal: Frans)
                                                                          Aires (Argentinië), vertegenwoordigd door R. García-Gallardo
                                                                          Gil-Fournier en D. Domínguez Pérez, advocaten, verzoekster
                                                                          in zaak T-44/01, Pescanova, SA, gevestigd te Chapela (Spanje),
                                                                          vertegenwoordigd door A. Creus Carreras, B. Uriarte Valiente
                                                                          en S. Rodríguez Artacho, advocaten, verzoekster in zaak
                                                                          T-119/01, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
In zaak T-369/00, Département du Loiret, vertegenwoordigd                 (gemachtigden: S. Pardo Quintillán en J. Guerra Fernández),
door par A. Carnelutti, advocaat, ondersteund door Scott S. A.,           betreffende, in zaak T-44/01, een beroep krachtens de artike-
gevestigd te Saint-Cloud (Frankrijk), vertegenwoordigd door               len 235 EG en 288, tweede alinea, EG tot vergoeding van de
Sir Jeremy Lever, QC., G. Peretz, barrister, en R. Griffith,              schade ten gevolge van de schorsing van de betaling van het
solicitor, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, tegen                 saldo van de financiële bijstand voor het project ARG/ESP/SM/
Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden:                   26-94 voor de oprichting van een gemengde vennootschap in
G. Rozet en J. Flett), betreffende een beroep tot gedeeltelijke           het kader van de overeenkomst inzake de betrekkingen tussen
nietigverklaring van beschikking 2002/14/EG van de Commis-                de Europese Economische Gemeenschap en de Argentijnse
sie van 12 juli 2000 betreffende door Frankrijk verleende                 Republiek op het gebied van de zeevisserij; in zaak T-119/01,
staatssteun ten behoeve van Scott Paper SA/Kimberly-Clark                 een beroep tot nietigverklaring van de beschikking van de
(PB L 12, blz. 1), heeft het Gerecht (Vijfde kamer — uitgebreid),         Commissie van 19 maart 2001 tot vermindering van de
samengesteld als volgt: J. D. Cooke, kamerpresident, R. García-           bijstand aan het project ARG/ESP/SM/17-94 voor de oprich-
Valdecasas, P. Lindh, N. J. Forwood en H. Legal, rechters,                ting van een gemengde vennootschap in het kader van de
griffier: J. Palacio González, hoofdadministrateur, op 10 april           overeenkomst inzake de betrekkingen tussen de Europese
2003 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:               Economische Gemeenschap en de Argentijnse Republiek op
                                                                          het gebied van de zeevisserij; en in zaak T-126/01, een beroep
                                                                          tot nietigverklaring van de beschikking van de Commissie van
1)     Verwerpt het beroep tot nietigverklaring van artikel 2 van         19 maart 2001 tot vermindering van de bijstand aan het
       beschikking 2002/14/EG van de Commissie van 12 juli 2000           project ARG/ESP/SM/26-94 voor de oprichting van een ge-
       voorzover het is gebaseerd op schending door de Commissie van      mengde vennootschap in het kader van de overeenkomst
       artikel 15 van verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad           inzake de betrekkingen tussen de Europese Economische
       van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen           Gemeenschap en de Argentijnse Republiek op het gebied van
       voor de toepassing van artikel (88) van het EG-Verdrag.            de zeevisserij, heeft het Gerecht (Derde kamer), samengesteld
                                                                          als volgt: K. Lenaerts, kamerpresident, J. Azizi en M. Jaeger,
                                                                          rechters; griffier: J. Palacio González, hoofdadministrateur, op
2)     Verstaat dat de procedure voor het overige wordt voortgezet.       3 april 2003 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als
                                                                          volgt:
3)     Houdt de beslissing omtrent de kosten aan.                         1)     Voegt de zaken T-44/01, T-119/01 en T-126/01 voor het
                                                                                arrest.
                                                                          2)     Verwerpt de beroepen.
( 1) PB C 61 van 24.2.2001.                                               3)     Verwijst verzoeksters in de kosten.
                                                                          (1 ) PB C 134 van 5.5.2001 en C 245 van 1.9.2001.


title: Gevoegde zaken T-98/13 en T-99/13: Arrest van het Gerecht van 9 juli 2015 — CMT/BHIM — Camomilla (Camomilla) [„Gemeenschapsmerk — Nietigheidsprocedure — Gemeenschapsbeeldmerken Camomilla — Ouder nationaal beeldmerk CAMOMILLA — Absolute weigeringsgrond — Artikel 52, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 — Geen kwade trouw bij de houder van het gemeenschapsmerk — Relatieve weigeringsgrond — Geen soortgelijke waren — Geen afbreuk aan de reputatie — Artikel 8, lid 1, onder b), en lid 5, van verordening nr. 207/2009 — Artikel 53, lid 1, onder a), van verordening nr. 207/2009”]

text:
               24.8.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 279/32

         Arrest van het Gerecht van 9 juli 2015 — CMT/BHIM — Camomilla (Camomilla)
   (Gevoegde zaken T-98/13 en T-99/13) (1)

   ([„Gemeenschapsmerk - Nietigheidsprocedure - Gemeenschapsbeeldmerken Camomilla - Ouder nationaal beeldmerk CAMOMILLA - Absolute weigeringsgrond - Artikel 52, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 - Geen kwade trouw bij de houder van het gemeenschapsmerk - Relatieve weigeringsgrond - Geen soortgelijke waren - Geen afbreuk aan de reputatie - Artikel 8, lid 1, onder b), en lid 5, van verordening nr. 207/2009 - Artikel 53, lid 1, onder a), van verordening nr. 207/2009”])
   (2015/C 279/39)
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: CMT Compagnia manifatture tessili Srl (CMT Srl) (Napels, Italië) (vertegenwoordigers: G. Floridia, R. Floridia, M. Franzoni en G. Rubino, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: L. Rampini, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: Camomilla SpA (Buccinasco, Italië) (vertegenwoordigers: A. Tornato en M. Mussi, advocaten)

      Voorwerp

   Beroepen tegen de beslissingen van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 29 november 2012 (zaken R 1615/2011-1 en R 1617/2011-1) inzake nietigheidsprocedures tussen CMT — Compagnia manifatture tessili Srl (CMT Srl) en Camomilla SpA

      Dictum

               1)

               De beroepen worden verworpen.

               2)

               CMT Compagnia manifatture tessili Srl (CMT Srl) wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 141 van 18.5.2013.


title: Zaak C-260/04: Beroep, op 17 juni 2004 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek

text:
               28.8.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 217/14

         Beroep, op 17 juni 2004 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek
   (Zaak C-260/04)
   (2004/C 217/27)
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 17 juni 2004 beroep ingesteld tegen Italiaanse Republiek door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door K. Wiedner, C. Cattabriga en L. Visaggio als gemachtigden.
   Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:

               —

               vast te stellen dat de Italiaanse Republiek, doordat het Ministerie van Financiën zonder voorafgaande aanbesteding 329 concessies voor het aannemen van weddenschappen op paardenwedrennen heeft hernieuwd, het algemene transparantiebeginsel en de verplichting tot openbaarmaking die voortvloeit uit de bepalingen van het EG-Verdrag inzake de vrijheid van vestiging (artikelen 43 en volgende) en inzake het vrij verrichten van diensten (artikel 49 en volgende) heeft geschonden;

               —

               de Italiaanse Republiek in de kosten te verwijzen.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Ofschoon concessies voor het aannemen van weddenschappen op paardenwedrennen niet binnen de werkingssfeer van richtlijn 92/50/EEG betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor dienstverlening (1) vallen, blijkt uit het arrest in zaak C-324/98, Telaustria (2), dat de nationale administraties die dergelijke concessies verlenen, zich niettemin moeten houden aan de fundamentele regels van het Verdrag in het algemeen, en in het bijzonder aan het verbod van discriminatie op grond van nationaliteit, dat is verankerd in de bepalingen van het EG-Verdrag betreffende de vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten (respectievelijk artikelen 43 en volgende en 49 en volgende).
   Die beginselen gelden zowel voor de toewijzing van de concessies als voor de verlenging of hernieuwing ervan. Voor het gemeenschapsrecht staat de verlenging of de hernieuwing van een concessie immers gelijk met het verlenen van een nieuwe concessie, waarbij dat recht in acht moet worden genomen.
   Zoals het Hof echter in zijn arrest van 18 november 1999, zaak C-275/98, Unitron Scandinavia en 3-S (3), heeft verduidelijkt, verplicht het beginsel van non-discriminatie op grond van nationaliteit „onder meer tot transparantie, opdat de aanbestedende dienst zich ervan kan vergewissen dat het wordt nageleefd”.
   Deze transparantieverplichting houdt in, dat de aanbestedende dienst ten gunste van iedere potentiële bieder moet zorgen voor een passend niveau van openbaarmaking, dat de plaatsing van overheidsopdrachten voor dienstverlening voor mededinging openstelt, alsook voor controle op de onpartijdigheid van de procedure.
   Volgens de Commissie is het overduidelijk, dat het voormelde transparantiebeginsel door de Italiaanse autoriteiten niet in acht is genomen bij de hernieuwing, ten gunste van de bestaande houders, van de voornoemde 329 concessies voor het aannemen van weddenschappen op paardenwedrennen tot 1 januari 2006.

      (1)  PB L 209 van 24.7.1992, blz. 1.

      (2)  Jurispr. blz. I-10745.

      (3)  Jurispr. blz. I-8291, punt 31.


title: Zaak C-103/02: Beroep, op 20 maart 2002 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek

text:
C 118/20              NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      18.5.2002
Beroep, op 19 maart 2002 ingesteld door Commissie van                 De Commissie concludeert derhalve dat de Italiaanse regering
de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek                 richtlijn 92/51 ten aanzien van de genoemde beroepen niet
                                                                      heeft uitgevoerd.
                        (Zaak C-101/02)                               (1) PB L 209 van 24 juli 1992, blz. 25.
                                                                      (2) PB L 19 van 24 januari 1989, blz. 16.
                        (2002/C 118/32)
                                                                      Beroep, op 20 maart 2002 ingesteld door Commissie van
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is            de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek
op 19 maart 2002 beroep tegen de Italiaanse Republiek
ingesteld door de Commissie van de Europese Gemeenschap-                                       (Zaak C-103/02)
pen, vertegenwoordigd door M. Patakia en A. Aresu als
gemachtigden.                                                                                (2002/C 118/33)
                                                                      Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
Verzoekster concludeert dat het het Hof behage:                       op 20 maart 2002 beroep tegen de Italiaanse Republiek
                                                                      ingesteld door de Commissie van de Europese Gemeenschap-
—    vast te stellen dat de Italiaanse Republiek de verplichtin-      pen, vertegenwoordigd door R. Wainwright en R. Amorosi als
     gen die op haar rusten krachtens richtlijn 92/51/EEG (1)         gemachtigden.
     van de Raad van 18 juni 1992 betreffende een tweede
     algemeen stelsel van erkenning van beroepsopleidingen,           Verzoekster concludeert dat het het Hof behage:
     ter aanvulling van richtlijn 89/48/EEG (2), niet is nageko-
     men door de bepalingen van deze richtlijn niet uit               —     vast te stellen dat de Italiaanse Republiek de verplichtin-
     te voeren met betrekking tot de beroepen van atleet,                   gen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens de
     sportleraar, sport-technisch leider en atletiektrainer;                artikelen 1, 9, 10 en 11 van richtlijn 75/442/EEG (1),
                                                                            zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156/EEG (2), en artikel 3
                                                                            van richtlijn 91/689/EEG (3), doordat zij is overgegaan tot
—    de Italiaanse Republiek te verwijzen in de kosten.                     de vaststelling van het besluit van 5 februari 1998 inzake
                                                                            de aanwijzing van ongevaarlijke afvalstoffen waarvoor
                                                                            de vereenvoudigde procedures voor nuttige toepassing
                                                                            ingevolge de artikelen 31 en 33 van besluit nr. 22 van
                                                                            5 februari 1997 gelden, dat
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                            A.    in strijd met de artikelen 11, lid 1, eerste en tweede
                                                                                streepje, en 10 van richtlijn 75/442/EEG, zoals
                                                                                gewijzigd, het mogelijk maakt dat inrichtingen en
Uit de bepalingen van wet 91/81 blijkt duidelijk dat de                           ondernemingen die ongevaarlijke afvalstoffen nuttig
beroepen atleet, sportleraar, sport-technisch leider en atletiek-                 toepassen, worden vrijgesteld van de vergunning-
trainer in Italië gereglementeerde beroepen zijn in de zin                        plicht zonder dat daarvoor als voorwaarde wordt
van richtlijn 92/51. Wanneer de bevoegde autoriteiten een                         gesteld dat is voldaan aan de vereisten betreffende 1)
aanvraag tot erkenning van de opleiding voor deze beroepen                        vaststelling vooraf van de maximale hoeveelheid
ontvangen, zijn zij dan ook verplicht, de aanvraag overeen-                       afvalstoffen, en 2) inachtneming van de voorwaar-
komstig de voorschriften van de richtlijn te onderzoeken.                         den van artikel 4 van richtlijn 75/442/EEG, zoals
                                                                                gewijzigd, met betrekking tot de hoeveelheden afval-
                                                                                stoffen die worden verwerkt door inrichtingen die
                                                                                van de vergunningplicht zijn vrijgesteld,
Artikel 13 van wetsbesluit 319/94 stelt vast welke autoriteiten
bevoegd zijn op het gebied van de erkenning van beroepsoplei-               B.    in strijd met artikel 11, lid 1, eerste streepje, van
dingen en bepaalt sub a in het bijzonder, dat de minister belast                  richtlijn 75/442/EEG, zoals gewijzigd, niet nauwkeu-
met het toezicht op de beroepen bedoeld in artikel 2, sub a,                      rig de soorten afvalstoffen omschrijft waarvoor de
overeenkomstig bijlage C bij dit besluit, bevoegd is zich uit te                  vergunningvrijstelling geldt, en aldus, tevens in strijd
spreken over aanvragen tot erkenning. In deze bijlage wordt                       met artikel 3 van richtlijn 91/689/EEG, in bepaalde
een aantal beroepen genoemd, alsmede een aantal ministeries                       gevallen door een gebrek aan duidelijkheid en
die bevoegd zijn om zich uit te spreken over aanvragen tot                        nauwkeurigheid het mogelijk maakt dat inrichtingen
erkenning van de bekwaamheden die voor deze beroepen                              en ondernemingen die bepaalde soorten gevaarlijke
vereist zijn. De enige beroepen in de sportsector die genoemd                     afvalstoffen nuttig toepassen, van de vergunning-
worden zijn echter skileraar, duiksportinstructeur, berggids en                   plicht worden vrijgesteld op basis van de minder
speleologiegids, terwijl de beroepen van atleet, sportleraar,                     strenge eisen die gelden voor ongevaarlijke afval-
sport-technisch leider en atletiektrainer niet worden genoemd.                    stoffen,
 ---pagebreak--- 18.5.2002               NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       C 118/21
      C.    in strijd met de artikelen 9 en 11, juncto artikel 1,        B.    Het niet dan wel onjuist aangeven voor
            sub e en f, van richtlijn 75/442/EEG, zoals gewijzigd,             welke soorten afvalstoffen de vergun-
            alsook bijlagen IIA en IIB, zoals gewijzigd bij                    ningvrijstelling geldt
            beschikking 96/650/EG (4), bepaalde verwijderings-
            activiteiten omschrijft als activiteiten van „milieuher-     Wat de soorten afvallenstoffen betreft waarvoor het ingevolge
            stel”, waardoor het inrichtingen en ondernemingen            artikel 11, lid 1, eerste streepje, van de richtlijn is toegestaan
            die andere verwijderingshandelingen verrichten dan           vrijstelling van de vergunningplicht te verlenen, worden in
            de verwijdering van de eigen afvalstoffen op de              bepaalde hoofdstukken van de technische voorschriften in de
            plaats van productie, mogelijk maakt om van de               bijlagen 1 en 2 bij het Italiaanse besluit de soorten afvalstoffen
            vergunningplicht te worden vrijgesteld alsof zij             dermate vaag omschreven dat bepaalde gevaarlijke afvalstoffen
            handelingen van nuttige toepassing verrichten;               in de categorie ongevaarlijke afvalstoffen kunnen vallen,
                                                                         waardoor het voor inrichtingen en ondernemingen die die
                                                                         stoffen verwerken mogelijk wordt om van de vergunningplicht
—     de Italiaanse Republiek te verwijzen in de kosten.
                                                                         te worden ontheven doordat op hen de minder strenge criteria
                                                                         worden toegepast die voor ongevaarlijk stoffen gelden.
                                                                         In andere gevallen zijn de omschrijvingen van de Europese
Middelen en voornaamste argumenten                                       Afvalcatalogus (EAC), vastgesteld bij beschikking 94/3/EG (5)
                                                                         van de Commissie, niet genoemd (bijvoorbeeld voor-
                                                                         schrift 5.9), of zij worden wel genoemd maar komen niet
                                                                         overeen met de definitie die in de hoofdstukken van de
A. V a s t l e g g i n g v a n d e h o e v e e l h e d e n               technische voorschriften wordt gehanteerd.
Het bezwaar van de Commissie betreft met name het feit dat               C.    Handelingen van milieuherstel
artikel 7 van het besluit in zijn definitie van de in nuttige
                                                                         De Commissie is voorts van mening dat handelingen van
toepassing te verwerken maximumhoeveelheden afvalstoffen
                                                                         milieuherstel die in artikel 5 van het besluit worden gede-
waarvoor vrijstelling van de in de artikelen 9 en 10 van de
                                                                         finieerd, in werkelijkheid verwijderingshandelingen zijn.
richtlijn gestelde vergunningplicht kan worden verleend, geen
absolute maximumhoeveelheid noemt, die is vastgelegd per                 Aldus komen ondernemingen en inrichtingen die volgens
soort inrichting of onderneming, maar een relatieve maximum-             artikel 5 van het Italiaanse besluit handelingen van milieuher-
hoeveelheid, die varieert naar gelang van de jaarlijkse capaciteit       stel verrichten die in werkelijkheid afvalverwijdering zijn, in
van de inrichting waar de activiteit wordt verricht.                     aanmerking voor de vergunningvrijstelling krachtens artikel 9
                                                                         van de richtlijn, buiten de grenzen die zijn vastgesteld voor
Doordat de maximumhoeveelheid afvalstoffen beneden welke                 ondernemingen en inrichtingen die afvalverwijderingshan-
de verwijdering of nuttige toepassing van de vergunningplicht            delingen verrichten en alleen kunnen worden vrijgesteld indien
kan worden vrijgesteld, niet tevoren is vastgelegd, kan elke             zij op de plaats van productie hun eigen afvalstoffen verwij-
onderneming of inrichting, ook indien zij enorme hoeveelhe-              deren.
den afval verwerkt, vrijstelling verzoeken, hetgeen niet alleen
de normale procedure in de praktijk volledig uitholt maar ook            ( 1) PB L 194, 25.7.1975, blz. 39.
                                                                         ( 2) PB L 78, 23.3.1991, blz. 32.
betekent dat onmogelijk is na te gaan of is voldaan aan de               ( 3) PB L 377, 31.12.1996, blz. 20.
voorwaarden van artikel 11, lid 1, tweede streepje, juncto               ( 4) PB L 135, 6.6.1996, blz. 32.
artikel 4, van de richtlijn.                                             ( 5) PB L 5, 7.1.1994, blz. 15.


title: Zaak C-320/04: Beroep, op 27 juli 2004 ingesteld door Groothertogdom Luxemburg tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               11.9.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 228/33

         Beroep, op 27 juli 2004 ingesteld door Groothertogdom Luxemburg tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak C-320/04)
   (2004/C 228/69)
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 27 juli 2004 beroep ingesteld tegen het Groothertogdom Luxemburg door de Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door D. Martin als gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
   De Commissie van de Europese Gemeenschappen verzoekt het Hof:

               —

               vast te stellen dat het Groothertogdom Luxemburg, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om uitvoering te geven aan richtlijn 2000/43/EG van de Raad van 29 juni 2000 houdende toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van personen ongeacht ras of etnische afstamming (1), niet heeft voldaan aan de krachtens voormelde richtlijn op hem rustende verplichtingen;

               —

               het Groothertogdom Luxemburg in de kosten te verwijzen.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De termijn voor omzetting van de richtlijn is op 19 juli 2003 verstreken.

      (1)  PB L 180 van 19.07.2000, blz. 22.


title: Zaak C-551/09: Beschikking van de president van de Tweede kamer van het Hof van 17 oktober 2011 — Europese Commissie/Republiek Oostenrijk

text:
               28.1.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/45

      Beschikking van de president van de Tweede kamer van het Hof van 17 oktober 2011 — Europese Commissie/Republiek Oostenrijk
      (Zaak C-551/09) (1)

      (2012/C 25/84)
      Procestaal: Duits
      De president van de Tweede kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

         (1)  PB C 63 van 13.3.2010.


title: Zaak C-528/14: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 27 april 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden) – X/Staatssecretaris van Financiën [Prejudiciële verwijzing — Gemeenschappelijk douanetarief — Verordening (EG) nr. 1186/2009 — Artikel 3 — Vrijstelling van rechten bij invoer — Persoonlijke goederen — Verlegging van de normale verblijfplaats van een derde land naar een lidstaat — Begrip „normale verblijfplaats” — Onmogelijkheid om een normale verblijfplaats in een lidstaat en in een derde land te cumuleren — Criteria ter bepaling van de normale verblijfplaats]

text:
               4.7.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 243/10

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 27 april 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden) – X/Staatssecretaris van Financiën
   (Zaak C-528/14) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Gemeenschappelijk douanetarief - Verordening (EG) nr. 1186/2009 - Artikel 3 - Vrijstelling van rechten bij invoer - Persoonlijke goederen - Verlegging van de normale verblijfplaats van een derde land naar een lidstaat - Begrip „normale verblijfplaats” - Onmogelijkheid om een normale verblijfplaats in een lidstaat en in een derde land te cumuleren - Criteria ter bepaling van de normale verblijfplaats])
   (2016/C 243/09)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Hoge Raad der Nederlanden

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: X

      Verwerende partij: Staatssecretaris van Financiën

      Dictum

               1)

               Artikel 3 van verordening (EG) nr. 1186/2009 van de Raad van 16 november 2009 betreffende de instelling van een communautaire regeling inzake douanevrijstellingen, moet in die zin worden uitgelegd dat een natuurlijke persoon voor de toepassing van dit artikel niet tegelijkertijd zowel in een lidstaat als in een derde land een normale verblijfplaats kan hebben.

               2)

               In omstandigheden als die van het hoofdgeding, waarin de belanghebbende in een derde land zowel persoonlijke als beroepsmatige bindingen heeft en in een lidstaat persoonlijke bindingen, moet, teneinde te bepalen of de belanghebbende zijn normale verblijfplaats in de zin van artikel 3 van verordening nr. 1186/2009 in het derde land heeft, bij de algehele afweging van de relevante feitelijke elementen bijzonder belang worden gehecht aan de duur van het verblijf van de betrokkene in dat derde land.

      (1)  PB C 56 van 16.2.2015.


title: Zaak T-96/06: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 10 september 2008 — Tsakiris-Mallas/BHIM — Late Editions (exē) ( Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk exē — Ouder gemeenschapswoordmerk EXE — Relatieve weigeringsgrond — Gevaar voor verwarring — Soortgelijke waren en overeenstemmende tekens — Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94 )

text:
               25.10.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 272/20

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 10 september 2008 — Tsakiris-Mallas/BHIM — Late Editions (exē)
   (Zaak T-96/06) (1)

   („Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk exē - Ouder gemeenschapswoordmerk EXE - Relatieve weigeringsgrond - Gevaar voor verwarring - Soortgelijke waren en overeenstemmende tekens - Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94’)
   (2008/C 272/36)
   Procestaal: Grieks
   Partijen

      Verzoekende partij: Tsakiris-Mallas AE (Athene, Griekenland) (vertegenwoordiger: C. Samaras, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: D. Botis, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM: Late Editions Ltd (Leighton Buzzard, Bedfordshire, Verenigd Koninkrijk)
   Voorwerp
   Beroep ingesteld tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 11 januari 2006 (zaak R 1127/2004-2) inzake een oppositieprocedure tussen Late Editions Ltd en Tsakiris-Mallas EPE (thans Tsakiris-Mallas AE).
   Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Tsakiris-Mallas AE wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 108 van 6.5.2006.


title: Zaak T-289/13: Beroep ingesteld op 24 mei 2013 — Ledra Advertising/Commissie en ECB

text:
               3.8.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 226/13

         Beroep ingesteld op 24 mei 2013 — Ledra Advertising/Commissie en ECB
   (Zaak T-289/13)
   (2013/C 226/21)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Ledra Advertising Ltd (Nicosia, Cyprus) (vertegenwoordigers: C. Paschalides, solicitor, en A. Paschalides, advocaat)

      Verwerende partijen: Europese Centrale Bank, Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               schadevergoeding ten bedrage van 958 920 EUR toe te kennen op grond dat de voorwaarden vervat in de punten 1.23 tot 1.27 van het memorandum van overeenstemming van 26 april 2013 tussen Cyprus en verweerders een flagrante schending vormen van een hogere regel ter bescherming van het individu, te weten artikel 17 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 1 van Protocol nr. 1 bij het Europees Verdrag voor de rechten van de mens;

               —

               de relevante voorwaarden nietig te verklaren en te gelasten dat de in artikel 14 tot 18 van het Verdrag tot instelling van het Europees Stabiliteitsmechanisme (hierna: „ESM-verdrag”) vervatte instrumenten voor financiële bijstand op korte termijn met inachtneming van het arrest van het Hof krachtens artikel 19 van het ESM-verdrag moeten worden herzien, om de nodige wijzigingen aan te brengen om aan het arrest te voldoen; en

               —

               daar waar de schadevergoeding in het eerste onderdeel van de conclusie geen rekening houdt met het feit dat de relevante bepalingen zouden worden nietig verklaard, schadevergoeding wegens schending van artikel 263 VWEU toe te kennen.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vijf middelen aan.

               1)

               Het eerste middel is eraan ontleend dat de relevante voorwaarden in het memorandum van overeenstemming „een flagrante schending van een hogere regel ter bescherming van het individu” vormen (1), aangezien:

                           —

                           voormelde rechtsregel van hogere rang is, aangezien hij is opgenomen in het Handvest en het EVRM;

                           —

                           verweerders krachtens artikel 51, lid 1, van het Handvest en artikel 6, lid 2, VEU verplicht zijn tot het respecteren en het beschermen van de grondrechten die worden gewaarborgd door het Handvest en het EVRM;

                           —

                           bankdeposito’s eigendom in de zin van voormeld artikel 17 van het Handvest en artikel 1 van protocol nr. 1 bij het EVRM zijn.

               2)

               Het tweede middel is eraan ontleend dat de hiernavolgende schendingen tezamen beschouwd zo uitgebreid waren dat zij op de volgende manieren een flagrante schending van hoger recht vormen:

                           —

                           op het tijdstip dat verzoekster haar bankdeposito’s werden ontnomen, waren er geen „voorwaarden waarin de wet voorziet” opgenomen in het acquis dat de ontneming van bankdeposito’s regelt, wat in strijd is met het Handvest en het Protocol;

                           —

                           verzoekster werden in strijd met artikel 17 van het Handvest en artikel 1 van het Protocol haar deposito’s ontzegd zonder dat dit „tijdig op billijke wijze wordt vergoed”;

                           —

                           de ontneming van deposito’s is prima facie onwettig tenzij „[zij] met inachtneming van het evenredigheidsbeginsel […] noodzakelijk [is] en daadwerkelijk aan door de Unie erkende doelstellingen van algemeen belang of aan de eisen van de bescherming van de rechten en vrijheden van anderen beantwoord[t].” (2);

                           —

                           het parallelle algemene belang van het op korte en middellange termijn voorkomen van paniek en een run op de banken werd niet in aanmerking genomen bij de afweging van het algemeen belang in het kader van artikel 17 van het Handvest en artikel 1 van het Protocol;

                           —

                           het was niet het doel Cyprus te schaden of te straffen, maar om ten gunste van dit land — en de eurozone — maatregelen ter ondersteuning van de stabiliteit te nemen, waardoor zijn financiële instellingen en economische levensvatbaarheid worden verbeterd en niet gedestabiliseerd;

                           —

                           er was geen evenredige verhouding tussen de inmenging en een legitiem doel, aangezien krachtens artikel 3 van het ESM-verdrag van 2012 de reële doelstelling „het vrijmaken van middelen en het verstrekken van stabiliteitssteun, onder stringente voorwaarden […] ten gunste van ESM-leden die te maken hebben met of worden bedreigd door ernstige financieringsproblemen, indien zulks onontbeerlijk is om de financiële stabiliteit van de eurozone in haar geheel en van de lidstaten ervan te vrijwaren” was, zonder haar economie te verlammen.

               3)

               Het derde middel is eraan ontleend dat de ontneming van verzoeksters deposito’s noodzakelijk noch evenredig was.

               4)

               Het vierde middel is eraan ontleend dat verweerders verantwoordelijk zijn voor de ontneming van verzoeksters bankdeposito’s, aangezien verzoeksters bankdeposito’s zonder de flagrante schending zouden zijn beschermd door de rechten die voortvloeien uit het Handvest en het Protocol, met als gevolg dat verzoeksters verlies voldoende rechtstreeks en voorzienbaar was.

               5)

               Het vijfde middel is eraan ontleend dat indien de voormelde argumenten gegrond worden bevonden, de relevante voorwaarden nietig moeten worden verklaard, niettegenstaande dat deze voorwaarden tot Cyprus waren gericht, aangezien zij verzoekster rechtstreeks en individueel raken. De relevante voorwaarden en uitvoeringsmodaliteiten vormen immers een schending van het Verdrag en/of een rechtsregel houdende toepassing daarvan en/of misbruik van bevoegdheid, voor zover wordt geoordeeld dat het ontnemen van verzoeksters bankdeposito’s in strijd met artikel 6, lid 1, VEU het beginsel van de rechtsstaat heeft ondermijnd.

      (1)  Zie arrest van het Hof van 2 december 1971, Zuckerfabrik Schöppenstedt/Raad (5-71, Jurispr. blz. 975).

      (2)  Artikel 52, lid 1, Handvest.


title: Zaak T-486/07: Beroep ingesteld op 21 december 2007 — Ford Motor/BHIM — Alkar Automotive (CA)

text:
               23.2.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 51/58

         Beroep ingesteld op 21 december 2007 — Ford Motor/BHIM — Alkar Automotive (CA)
   (Zaak T-486/07)
   (2008/C 51/105)
   Taal van het verzoekschrift: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: Ford Motor Co. (Dearborn, Verenigde Staten) (vertegenwoordiger: R. Ingerl, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Alkar Automotive SA (Derio, Spanje)
   Conclusies

               —

               vernietiging van de beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 25 oktober 2007 (zaak R 85/2006-4);

               —

               vernietiging van de beslissing van de oppositieafdeling van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 22 november 2005 (oppositie nr. B 684052);

               —

               verwijzing van het BHIM in verzoeksters kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: Alkar Automotive SA

      Betrokken gemeenschapsmerk: beeldmerk „CA” voor, onder meer, waren van de klassen 9, 11 en 12 — aanvraag nr. 3 186 764

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: verzoekster

      Oppositiemerk of -teken: communautaire woord- en beeldmerken „KA” voor waren en diensten van de klassen 9, 12, 14, 16, 18, 20, 21, 27, 32 en 37

      Beslissing van de oppositieafdeling: afwijzing van de oppositie in haar geheel

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 van de Raad doordat er gevaar van verwarring van de conflicterende merken bestaat omdat „KA” en „CA” auditief en visueel overeenstemmen, de waren dezelfde zijn en de oudere merken een groter onderscheidend vermogen hebben.


title: Zaak F-104/14: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 30 november 2015 — O’Riain/Commissie (Openbare dienst — Vergelijkend onderzoek — Aankondiging van vergelijkend onderzoek EPSO/AD/241/12 — Besluit om verzoeker niet op de reservelijst op te nemen — Beginsel van gelijke behandeling van kandidaten — Onpartijdigheid van de jury — Beroep kennelijk ongegrond)

text:
               25.1.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 27/77

         Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 30 november 2015 — O’Riain/Commissie
   (Zaak F-104/14) (1)

   ((Openbare dienst - Vergelijkend onderzoek - Aankondiging van vergelijkend onderzoek EPSO/AD/241/12 - Besluit om verzoeker niet op de reservelijst op te nemen - Beginsel van gelijke behandeling van kandidaten - Onpartijdigheid van de jury - Beroep kennelijk ongegrond))
   (2016/C 027/98)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Donncha O’Riain (Luxemburg, Luxemburg) (vertegenwoordiger: A. Salerno, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: C. Ehrbar en G. Gattinara, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van het besluit om verzoeker niet op te nemen op de reservelijst van vergelijkend onderzoek EPSO/AD/241/12 — GA

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk ongegrond verklaard.

               2)

               O’Riain draagt zijn eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van de Europese Commissie.

      (1)  PB C 7 van 12.1.2015, blz. 52.


title: Zaak C-56/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Turnhout (België) op 5 februari 2014 — Openbaar Ministerie tegen Marc Emiel Melanie De Beuckeleer e.a.

text:
               5.5.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 135/21

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Turnhout (België) op 5 februari 2014 — Openbaar Ministerie tegen Marc Emiel Melanie De Beuckeleer e.a.
   (Zaak C-56/14)
   2014/C 135/24
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Rechtbank van eerste aanleg te Turnhout

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoeker: Openbaar Ministerie

      Verweerders: Marc Emiel Melanie De Beuckeleer, Michiel Martinus Zeeuws, Staalbeton NV/SA

      Prejudiciële vraag

   Maakt de verplichting tot voorafgaande LIMOSA-melding voor werknemers zoals voorzien in de artikelen 137-152 programmawet van 27 december 2006 een onverenigbaarheid uit met de door artikel 49 EG en 56 VWEU gewaarborgde vrijheid van dienstverrichting?


title: Zaak T-237/08: Arrest van het Gerecht van 11 mei 2010 — Abadía Retuerta/BHIM (CUVÉE PALOMAR) ( „Gemeenschapsmerk — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk CUVÉE PALOMAR — Absolute weigeringsgrond — Merken voor wijnen die geografische aanduiding bevatten — TRIPs-Overeenkomst — Artikel 7, lid 1, sub j, van verordening (EG) nr. 40/94 (thans artikel 7, lid 1, sub j, van verordening (EG) nr. 207/2009)” )

text:
               3.7.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 179/35

         Arrest van het Gerecht van 11 mei 2010 — Abadía Retuerta/BHIM (CUVÉE PALOMAR)
   (Zaak T-237/08) (1)

   („Gemeenschapsmerk - Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk CUVÉE PALOMAR - Absolute weigeringsgrond - Merken voor wijnen die geografische aanduiding bevatten - TRIPs-Overeenkomst - Artikel 7, lid 1, sub j, van verordening (EG) nr. 40/94 (thans artikel 7, lid 1, sub j, van verordening (EG) nr. 207/2009)”)
   2010/C 179/59
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Abadía Retuerta, SA (Sardón de Duero, Spanje) (vertegenwoordigers: X. Fàbrega Sabaté en M-l. Curell Aguilà, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) (vertegenwoordiger: J. Crespo Carrillo, gemachtigde)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 2 april 2008 (zaak R 1185/2007-1) inzake de inschrijving van het woordteken CUVÉE PALOMAR als gemeenschapsmerk

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Abadía Retuerta, SA wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 272 van 25.10.2008.


title: Zaak C-503/10: Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 21 december 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Varhoven administrativen sad — Bulgarije) — Evroetil AD/Direktor na Agentsia „Mitnitsi” (Richtlijn 2003/30/EG — Artikel 2, lid 2, sub a — Begrip bio-ethanol — Product gewonnen uit biomassa, met ethylalcoholgehalte van meer dan 98,5 % en niet gedenatureerd — Relevantie van daadwerkelijk gebruik als biobrandstof — Verordening (EEG) nr. 2658/87 — Gecombineerde nomenclatuur — Tariefindeling van bio-ethanol ten behoeve van accijnsheffing — Richtlijn 2003/96/EG — Energieproducten — Richtlijn 92/83/EEG — Artikelen 20, eerste streepje, en 27, lid 1, sub a en b — Begrip ethylalcohol — Vrijstelling van geharmoniseerde accijns — Denaturering)

text:
               18.2.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 49/12

         Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 21 december 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Varhoven administrativen sad — Bulgarije) — Evroetil AD/Direktor na Agentsia „Mitnitsi”
   (Zaak C-503/10) (1)

   (Richtlijn 2003/30/EG - Artikel 2, lid 2, sub a - Begrip bio-ethanol - Product gewonnen uit biomassa, met ethylalcoholgehalte van meer dan 98,5 % en niet gedenatureerd - Relevantie van daadwerkelijk gebruik als biobrandstof - Verordening (EEG) nr. 2658/87 - Gecombineerde nomenclatuur - Tariefindeling van bio-ethanol ten behoeve van accijnsheffing - Richtlijn 2003/96/EG - Energieproducten - Richtlijn 92/83/EEG - Artikelen 20, eerste streepje, en 27, lid 1, sub a en b - Begrip ethylalcohol - Vrijstelling van geharmoniseerde accijns - Denaturering)
   2012/C 49/19
   Procestaal: Bulgaars

      Verwijzende rechter

   Varhoven administrativen sad

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Evroetil AD

      Verwerende partij: Direktor na Agentsia „Mitnitsi”

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Varhoven administrativen sad — Uitlegging van artikel 2, lid 2, sub a, van richtlijn 2003/30/EG van het Europees Parlement en de Raad van 8 mei 2003 ter bevordering van het gebruik van biobrandstoffen of andere hernieuwbare brandstoffen in het vervoer (PB L 123, blz. 42) en van bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief (PB L 256, blz. 1), zoals gewijzigd bij verordening (EEG) nr. 2587/91 van de Commissie van 26 juli 1991 (PB L 259, blz. 1) — Uitlegging van artikel 2, lid 1, van richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit (PB L 283, blz. 51) en van artikel 20, eerste streepje, van richtlijn 92/83/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op alcohol en alcoholhoudende dranken (PB L 316, blz. 21) — Product gewonnen uit biomassa, dat esters, hogere alcoholen en aldehyden bevat, een alcoholgehalte van meer dan 98 % heeft en niet is gedenatureerd — Begrip bio-ethanol — Indeling onder postonderverdeling 2207 20 00 (ethylalcohol en gedistilleerde dranken, gedenatureerd, ongeacht het gehalte) of onder postonderverdeling 2207 10 00 (ethylalcohol, niet gedenatureerd, met een alcoholvolumegehalte van 80 % of meer) ten behoeve van de heffing van accijns

      Dictum

               1)

               De omschrijving van bio-ethanol in artikel 2, lid 2, sub a, van richtlijn 2003/30/EG van het Europees Parlement en de Raad van 8 mei 2003 ter bevordering van het gebruik van biobrandstoffen of andere hernieuwbare brandstoffen in het vervoer moet aldus worden uitgelegd, dat zij een product omvat als in het hoofdgeding aan de orde, dat met name gewonnen wordt uit biomassa en meer dan 98,5 % ethylalcohol bevat, mits dit product als biobrandstof voor het vervoer te koop wordt aangeboden.

               2)

               Het Unierecht moet aldus worden uitgelegd, dat op een product zoals aan de orde in het hoofdgeding, dat meer dan 98,5 % ethylalcohol bevat en dat niet via een daartoe uitdrukkelijk voorgeschreven procedé is gedenatureerd, moet worden onderworpen aan de accijns vastgesteld bij artikel 19, lid 1, van richtlijn 92/83/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op alcohol en alcoholhoudende dranken, ook al is dit product gewonnen uit biomassa volgens een ander procedé dan het procedé voor de winning van ethylalcohol uit landbouwproducten, bevat het stoffen die het ongeschikt maken voor menselijke consumptie, voldoet het aan de voorschriften van de Europese ontwerpnorm pr EN 15376 voor bio-ethanol die wordt gebruikt als brandstof en beantwoordt het in voorkomend geval aan de omschrijving van bio-ethanol in artikel 2, lid 2, sub a, van richtlijn 2003/30.

      (1)  PB C 346 van 18.12.2010.


title: Zaak T-33/07: Beroep ingesteld op 12 februari 2007 — Helleense Republiek/Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               14.4.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/42

         Beroep ingesteld op 12 februari 2007 — Helleense Republiek/Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-33/07)
   (2007/C 82/91)
   Procestaal: Grieks
   Partijen

      Verzoekende partij: Helleense Republiek (vertegenwoordigers: I. Chalkias, G. Kanellopoulos)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               de bestreden beschikking van de Commissie nietig te verklaren, subsidiair ze te wijzigen zoals hierna aangegeven;

               —

               de verwerende partij te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   In haar beroep tegen beschikking C(2006) 5993 def. van de Commissie van 14 december 2006 (PB L 355, blz. 96), waarbij, in het kader van de goedkeuring van de uitgaven van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL), afdeling Garantie, bepaalde uitgaven die de lidstaten — in casu de Helleense Republiek — hebben verricht, aan communautaire financiering zijn onttrokken, heeft de Helleense Republiek de volgende nietigheidsgronden aangevoerd.
   Met de eerste algemene nietigheidsgrond, die alle correcties betreft, stelt verzoekster dat de Commissie de in artikel 8, lid 1, derde alinea, sub a, van verordening (EG) nr. 1663/95 (1) bedoelde wezenlijke vormvoorschriften heeft geschonden, door te verzuimen met de Griekse autoriteiten een bilaterale bespreking te voeren over de ernst van de hun verweten inbreuken en de schade die de Europese Unie heeft geleden; subsidiair moet de beschikking nietig worden verklaard wegens onbevoegdheid ratione temporis van de Commissie om correcties op te leggen.
   Wat met name de sector olijfolie betreft, stelt verzoekster dat de Commissie, door de correctie te verdubbelen tot 10 %, terwijl geen verslechtering maar integendeel een verbetering van het controlesysteem is genoteerd, de grenzen van haar discretionaire bevoegdheid heeft overschreden. Bovendien heeft de Commissie gedwaald bij de uitlegging van gemeenschapsbepalingen en de beoordeling van de feiten, met schending van het evenredigheidsbeginsel.
   Met betrekking tot de sector katoen brengt verzoekster als nietigheidsgrond naar voren: onjuiste beoordeling van de feiten, onjuiste redenering en gebrek aan rechtsgrondslag voor het opleggen van de correctie, alsook onjuiste uitlegging en toepassing van verordening (EEG) nr. 1201/89 (2) en schending van het rechtszekerheidsbeginsel wegens de meer dan 10 jaar durende procedure voor de afrekening van de kosten.
   Met betrekking tot de sector druiven hanteert verzoekster het argument, dat verweerster de richtsnoeren voor correcties onjuist heeft uitgelegd door een percentage van 10 % vast te stellen voor onvoldoende aanvullende controles, en dat zij de beschikking onvoldoende heeft gemotiveerd wat de correctie voor krenten betreft.
   Met betrekking tot citrusvruchten betoogt verzoekster dat de Commissie de gestelde gebreken in de administratieve controles ten onrechte heeft aangevoerd en onvoldoende heeft gemotiveerd, met schending van het evenredigheidsbeginsel; subsidiair heeft zij gedwaald met betrekking tot de uitlegging en de toepasselijkheid ratione temporis van bijlage 16 bij document 17933/2000, met betrekking tot de kwalificatie van de betrokken controles als primair.
   Wat ten slotte de late betalingen betreft, beroept verzoekster zich op onjuiste beoordeling van de feiten bij het opleggen van een dubbele correctie voor begrotingspost B01-1210-160, onjuiste uitlegging en toepassing van artikel 4, lid 2 van verordening (EG) nr. 296/96 (3) met betrekking tot de berekeningsgrondslag van de reserve van 4 %, en onjuiste beoordeling en onvoldoende motivering wat de aangevoerde uitzonderlijke situatie en bijzondere omstandigheden ten aanzien van het beheer betreft.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1663/95 van de Commissie van 7 juli 1995 houdende uitvoeringsbepalingen van verordening (EEG) nr. 729/70 van de Raad aangaande de procedure inzake de goedkeuring van de rekeningen van het EOGFL, afdeling Garantie (PB L 158 van 8.7.1995, blz. 6).

      (2)  Verordening (EEG) nr. 1201/89 van de Commissie van 3 mei 1989 houdende uitvoeringsbepalingen van de steunregeling voor katoen (PB L 123 van 4.5.1989, blz. 23).

      (3)  Verordening (EG) nr. 296/96 van de Commissie van 16 februari 1996 betreffende de door de lidstaten te verstrekken gegevens en de maandelijkse boeking van de uit de afdeling Garantie van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL) gefinancierde uitgaven, alsmede tot intrekking van verordening (EEG) nr. 2776/88 (PB L 39 van 17.2.1996, blz. 5).


title: Zaak T-321/15: Arrest van het Gerecht van 10 november 2015 — GSA en SGI/Parlement („Overheidsopdrachten voor dienstverlening — Aanbestedingsprocedure — Diensten in het kader van brandveiligheid, bijstand aan personen en buitenbewaking op de locatie van het Parlement te Brussel — Afwijzing van de offerte van een inschrijver — Verplichting tot overlegging van een overeenkomstig de nationale wettelijke regeling afgegeven voorafgaande vergunning — Evenredigheid — Gelijke behandeling — Openheid — Vrijheid van dienstverrichting”)

text:
               11.1.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 7/29

         Arrest van het Gerecht van 10 november 2015 — GSA en SGI/Parlement
   (Zaak T-321/15) (1)

   ((„Overheidsopdrachten voor dienstverlening - Aanbestedingsprocedure - Diensten in het kader van brandveiligheid, bijstand aan personen en buitenbewaking op de locatie van het Parlement te Brussel - Afwijzing van de offerte van een inschrijver - Verplichting tot overlegging van een overeenkomstig de nationale wettelijke regeling afgegeven voorafgaande vergunning - Evenredigheid - Gelijke behandeling - Openheid - Vrijheid van dienstverrichting”))
   (2016/C 007/39)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partijen: Gruppo Servizi Associati SpA (GSA) (Rome, Italië); en Security Guardian’s Institute (SGI) (Louvain-la-Neuve, België) (vertegenwoordiger: E. van Nuffel d'Heynsbroeck, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: P. López-Carceller en B. Simon, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek tot nietigverklaring van de besluiten van het Parlement vervat in de brief van 12 juni 2015, waarbij verzoeksters in kennis zijn gesteld van de afwijzing van de offerte die zij hadden ingediend in het kader van openbare aanbesteding EP/DGSAFE/UIB/SER/2014-014 betreffende diensten in het kader van brandveiligheid en bijstand aan personen (gebied 1) en buitenbewaking (gebied 2) op de locatie van het Parlement te Brussel (PB 2014/S 246-433095) en de gunning aan een andere inschrijver van de opdracht waarop die aanbesteding betrekking had

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen

               2)

               Gruppo Servizi Associati SpA (GSA) en Security Guardian’s Institute (SGI) worden verwezen in de kosten, daaronder begrepen de kosten van de procedure in kort geding.

      (1)  PB C 262 van 10.8.2015.


title: Zaak C-190/13: Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 13 maart 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social n ° 3 de Barcelona — Spanje) — Antonio Márquez Samohano/Universitat Pompeu Fabra (Sociale politiek  — Richtlijn 1999/70/EG  — Raamovereenkomst EVV, UNICE en CEEP inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd  — Universiteiten  — Geassocieerde docenten  — Opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd  — Clausule 5, punt 1  — Maatregelen ter voorkoming van misbruik van opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd  — Begrip „objectieve redenen” die dergelijke overeenkomsten rechtvaardigen  — Clausule 3  — Begrip „arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd”  — Sancties  — Recht op vergoeding  — Verschil in behandeling met werknemers in vaste dienst)

text:
               5.5.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 135/17

         Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 13 maart 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona — Spanje) — Antonio Márquez Samohano/Universitat Pompeu Fabra
   (Zaak C-190/13) (1)

   ((Sociale politiek - Richtlijn 1999/70/EG - Raamovereenkomst EVV, UNICE en CEEP inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd - Universiteiten - Geassocieerde docenten - Opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd - Clausule 5, punt 1 - Maatregelen ter voorkoming van misbruik van opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd - Begrip „objectieve redenen” die dergelijke overeenkomsten rechtvaardigen - Clausule 3 - Begrip „arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd” - Sancties - Recht op vergoeding - Verschil in behandeling met werknemers in vaste dienst))
   2014/C 135/18
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Antonio Márquez Samohano

      Verwerende partij: Universitat Pompeu Fabra

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Juzgado de lo Social no 3 de Barcelona — Uitlegging van de clausules 3 en 5 van de raamovereenkomst van het EVV, de UNICE en het CEEP inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 (PB L 175, blz. 43) — Arbeidsovereenkomsten gesloten met de overheid — Universitaire docenten — Ontbreken van maatregelen om misbruik van opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd te voorkomen

      Dictum

   Clausule 5 van de op 18 maart 1999 gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzet tegen een nationale regeling als die welke aan de orde is in het hoofdgeding, op grond waarvan universiteiten opeenvolgende met geassocieerde docenten gesloten arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd kunnen vernieuwen zonder dat enige beperking geldt voor de maximumduur en het aantal vernieuwingen van deze overeenkomsten, wanneer dergelijke overeenkomsten zijn gerechtvaardigd op basis van een objectieve reden in de zin van punt 1, sub a, van deze clausule, wat ter beoordeling van de verwijzende rechter staat. Het staat echter eveneens aan de verwijzende rechter om in concreto na te gaan of in het hoofdgeding de betrokken vernieuwing van opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd daadwerkelijk in tijdelijke behoeften beoogde te voorzien en of een regeling als die aan de orde in het hoofdgeding niet in werkelijkheid is gebruikt om te voorzien in permanente en blijvende behoeften van de universiteiten op het gebied van de aanwerving van onderwijzend personeel.

      (1)  PB C 189 van 29.6.2013.


title: Zaak T-265/00: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van  20 oktober 2005  — Comitato  Venezia Vuole Vivere /Commissie

text:
               24.12.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 330/25

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 20 oktober 2005 — Comitato „Venezia Vuole Vivere”/Commissie
   (Zaak T-265/00) (1)

   (2005/C 330/61)

      Procestaal: Italiaans

   De president van de Tweede kamer (uitgebreid) van het Gerecht van eerste aanleg heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 335 van 25.11.2000.


title: Zaak T-466/13: Beroep ingesteld op 28 augustus 2013 — Hermann Trollius/ECHA

text:
               9.11.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 325/44

         Beroep ingesteld op 28 augustus 2013 — Hermann Trollius/ECHA
   (Zaak T-466/13)
   2013/C 325/72
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Hermann Trollius GmbH (Lauterhofen, Duitsland) (vertegenwoordigers: M. Ahlhaus en J. Schrotz, advocaten)

      Verwerende partij: Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA)

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               besluit SME (2013) 0191 van het ECHA van 31 januari 2013 en factuur nr. 10035033 van het ECHA van 4 februari 2013 nietig te verklaren;

               —

               verweerder te verwijzen in de kosten van de procedure, verzoeksters kosten daaronder begrepen.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster drie middelen aan.

               1.

               Eerste middel: onbevoegdheid van verweerder

                           —

                           Verzoekster stelt dat verweerder niet bevoegd was om het bestreden besluit SME (2013) 0191 vast te stellen, aangezien noch verordening (EG) nr. 1907/2006 (1), noch verordening (EG) nr. 340/2008 (2) verweerder toestaat om een afzonderlijk beluit te treffen betreffende de vraag of een aanvrager voldoet aan de criteria met betrekking tot kleine, middelgrote of micro-ondernemingen (kmo-criteria).

               2.

               Tweede middel: schending van artikel 104, lid 1, van de REACH-verordening, juncto verordening nr. 1 van 15 april 1958. (3)

                           —

                           Volgens verzoekster heeft verweerder in de met haar gevoerde correspondentie op geen enkel tijdstip rekening gehouden met zijn verplichting om de stukken die aan een persoon ressorterende onder de jurisdictie van een lidstaat worden gezonden, in de officiële taal van die lidstaat te stellen.

               3.

               Derde middel: verzoekster is daadwerkelijk een kleine onderneming in de zin van aanbeveling 2003/361/EG van de Commissie (4), en de bestreden besluiten missen dus feitelijke grondslag.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (REACH), tot oprichting van een Europees Agentschap voor chemische stoffen, houdende wijziging van richtlijn 1999/45/EG en houdende intrekking van verordening (EEG) nr. 793/93 van de Raad en verordening (EG) nr. 1488/94 van de Commissie alsmede richtlijn 76/769/EEG van de Raad en de richtlijnen 91/155/EEG, 93/67/EEG, 93/105/EG en 2000/21/EG van de Commissie (PB L 396, blz. 1) („REACH-verordening”).

      (2)  Verordening (EG) nr. 340/2008 van de Commissie van 16 april 2008 betreffende de aan het Europees Agentschap voor chemische stoffen te betalen vergoedingen krachtens verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (REACH) (PB L 107, blz. 6).

      (3)  Verordening (EEG) nr. 1 tot regeling van het taalgebruik in de Europese Economische Gemeenschap (PB 17, blz. 385).

      (4)  Aanbeveling 2003/361/EG van de Commissie van 6 mei 2003 betreffende de definitie van kleine, middelgrote en micro-ondernemingen, C(2003) 1422, PB L 124/36.


title: Gevoegde zaken C-283/14 en C-284/14: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 28 januari 2016 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Düsseldorf en het Finanzgericht Hamburg — Duitsland) — CM Eurologistik GmbH/Hauptzollamt Duisburg (C-238/14), Grünwald Logistik Service GmbH (GLS)/Hauptzollamt Hamburg-Stadt (C-284/14) [Prejudiciële verwijzing — Verordening (EU) nr. 158/2013 — Geldigheid — Antidumpingrecht op de invoer van bepaalde bereide of verduurzaamde citrusvruchten van oorsprong uit de Volksrepubliek China — Uitvoering van een arrest waarbij de ongeldigheid van een eerdere verordening is vastgesteld — Heropening van het oorspronkelijke onderzoek betreffende de vaststelling van de normale waarde — Opnieuw instellen van het antidumpingrecht op basis van dezelfde gegevens — Onderzoekstijdvak dat in aanmerking moet worden genomen]

text:
               21.3.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 106/4

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 28 januari 2016 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Düsseldorf en het Finanzgericht Hamburg — Duitsland) — CM Eurologistik GmbH/Hauptzollamt Duisburg (C-238/14), Grünwald Logistik Service GmbH (GLS)/Hauptzollamt Hamburg-Stadt (C-284/14)
   (Gevoegde zaken C-283/14 en C-284/14) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Verordening (EU) nr. 158/2013 - Geldigheid - Antidumpingrecht op de invoer van bepaalde bereide of verduurzaamde citrusvruchten van oorsprong uit de Volksrepubliek China - Uitvoering van een arrest waarbij de ongeldigheid van een eerdere verordening is vastgesteld - Heropening van het oorspronkelijke onderzoek betreffende de vaststelling van de normale waarde - Opnieuw instellen van het antidumpingrecht op basis van dezelfde gegevens - Onderzoekstijdvak dat in aanmerking moet worden genomen])
   (2016/C 106/04)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechters

   Finanzgericht Düsseldorf, Finanzgericht Hamburg

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: CM Eurologistik GmbH (C-238/14), Grünwald Logistik Service GmbH (GLS) (C-284/14)

      Verwerende partijen: Hauptzollamt Duisburg (C-238/14), Hauptzollamt Hamburg-Stadt (C-284/14)

      Dictum

   Bij het onderzoek van de prejudiciële vragen is niet gebleken van feiten of omstandigheden die de geldigheid kunnen aantasten van uitvoeringsverordening (EU) nr. 158/2013 van de Raad van 18 februari 2013 tot hernieuwde instelling van een definitief antidumpingrecht op bepaalde bereide of verduurzaamde citrusvruchten (mandarijnen, enz.) van oorsprong uit de Volksrepubliek China.

      (1)  PB C 315 van 15.9.2014.


title: Zaak T-6/12: Arrest van het Gerecht van 6 september 2013 — Godrej Industries en VVF/Raad ( „Dumping — Invoer van bepaalde vetalcoholen en mengsels daarvan, van oorsprong uit India, Indonesië en Maleisië — Uit hoofde van valuta-omrekening gevraagde aanpassing — Bewijslast — Schade — Definitief antidumpingrecht” )

text:
               19.10.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 304/17

         Arrest van het Gerecht van 6 september 2013 — Godrej Industries en VVF/Raad
   (Zaak T-6/12) (1)

   (Dumping - Invoer van bepaalde vetalcoholen en mengsels daarvan, van oorsprong uit India, Indonesië en Maleisië - Uit hoofde van valuta-omrekening gevraagde aanpassing - Bewijslast - Schade - Definitief antidumpingrecht)
   2013/C 304/29
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: Godrej Industries Ltd (Mumbai, Indië) en VVF Ltd (Mumbai) (vertegenwoordiger: B. Servais, advocaat)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: J.-P. Hix gemachtigde, bijgestaan door G. Berrisch en A. Polcyn, advocaten)

      Interveniënten aan de zijde van verwerende partij: Sasol Olefins & Surfactants GmbH (Hamburg, Duitsland); Sasol Germany GmbH (Hamburg) (vertegenwoordigers: V. Akritidis, advocaat, en J. Beck, solicitor); en de Europese Commissie (vertegenwoordigers: M. França en A. Stobiecka-Kuik gemachtigden)

      Voorwerp

   Nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) nr. 1138/2011 van de Raad van 8 november 2011 tot instelling van een definitief antidumpingrecht en definitieve inning van het voorlopige recht op bepaalde vetalcoholen en mengsels daarvan, van oorsprong uit India, Indonesië en Maleisië (PB L 293, blz. 1)

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Godrej Industries Ltd en VVF Ltd zullen de kosten van de Raad van de Europese Unie alsook die van Sasol Olefins & Surfactants GmbH en Sasol Germany GmbH, alsmede hun eigen kosten dragen.

               3)

               De Europese Commissie zal haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 49 van 18.2.2012.


title: Zaak T-279/07: Beroep ingesteld op 23 juli 2007 — Frankrijk/Commissie

text:
               8.9.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 211/56

         Beroep ingesteld op 23 juli 2007 — Frankrijk/Commissie
   (Zaak T-279/07)
   (2007/C 211/104)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Franse Republiek (vertegenwoordigers: E. Belliard, G. de Bergues, L. Butel en S. Ramet, gemachtigden)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               de litigieuze beschikking nietig te verklaren;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Met het onderhavige beroep vordert verzoekster de nietigverklaring van beschikking C(2007) 2110 def. van de Commissie van 10 mei 2007 waarin zij de bepalingen van de Franse Code Monétaire et Financier (Monetair en Financieel Wetboek) die slechts aan drie kredietinstellingen — Banque Postale, Caisses d'Épargne et de Prévoyance en Crédit Mutuel — bijzondere rechten voor de uitgifte van A- en blauwe spaarbankboekjes toekennen, met artikel 86, lid 1, EG juncto de artikelen 43 en 49 EG onverenigbaar verklaart.
   Ter ondersteuning van haar beroep voert zij vijf middelen aan.
   Het eerste middel betreft een schending van de rechten van de verdediging en de niet-naleving van het beginsel van hoor en wederhoor.
   In de tweede plaats voert verzoekster aan dat de Commissie een kennelijke beoordelingsfout heeft begaan door de bijzondere rechten in kwestie te beschouwen als een belemmering van de vrijheid van vestiging en bijgevolg als onverenigbaar met artikel 43 EG, zonder te hebben aangetoond dat de rechten niet noodzakelijk en evenredig waren in het licht van de dwingende redenen van algemeen belang die de doelstellingen van toegang tot huisvesting en toegankelijkheid van bancaire diensten zijn.
   Met het derde middel betoogt verzoekster dat de Commissie een kennelijke beoordelingsfout heeft begaan bij de toepassing van de derde voorwaarde van artikel 86, lid 2, EG door ervan uit te gaan dat de dienst van algemeen economisch belang van toegang tot bancaire diensten slechts personen betreft die bijzondere moeilijkheden ondervinden bij de toegang tot de basisdiensten van een bancaire instelling. Zij stelt dat de Commissie haar toezichthoudende bevoegdheden met betrekking tot de definitie van een dienst van algemeen economisch belang te buiten is gegaan en in elk geval een te beperkte definitie van de taak van toegankelijkheid van het bankwezen heeft gehanteerd. Volgens verzoekster heeft de Commissie ook een kennelijke beoordelingsfout gemaakt bij de toepassing van de tweede voorwaarde van artikel 86, lid 2, EG op het punt van de verplichting om de dienst toe te wijzen bij wege van een publiekrechtelijke handeling en bij de toepassing van de vierde en vijfde voorwaarde van dit artikel. Zij stelt dat de Commissie een fout heeft gemaakt bij de berekening van de invloed van de opheffing van deze speciale rechten op de overheidsfinanciën en een kennelijke beoordelingsfout heeft begaan bij de toepassing van het evenredigheidsbeginsel door aan te nemen dat er andere methoden bestaan, die minder belemmerend zijn voor de vrijheid van vestiging, dan de toekenning van bijzondere rechten om het financiële evenwicht van de diensten van algemeen economisch belang inzake de toegankelijkheid van bancaire diensten en de financiering van sociale woningen te verzekeren.
   Met het vierde middel betoogt verzoekster dat de Commissie een kennelijke beoordelingsfout heeft begaan door ervan uit te gaan dat de bijzondere rechten in kwestie onverenigbaar waren met artikel 49 EG.
   Verzoeksters vijfde middel betreft motiveringsgebreken in de litigieuze beschikking.