title: Zaak T-227/17: Beroep ingesteld op 19 april 2017 — Falmouth University/Commissie

text:
               10.7.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 221/29

         Beroep ingesteld op 19 april 2017 — Falmouth University/Commissie
   (Zaak T-227/17)
   (2017/C 221/42)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Falmouth University (Falmouth, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: V. Sloane, Barrister, F. Harmel, advocaat, en T. Kotsonis, Solicitor)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van het besluit van de Europese Commissie, waarbij zij met betrekking tot de programmeringsperiode 2007-2013 van het EFRO vaststelt dat zich bij de actie „Enhancing the Creative Knowledge Base of Cornwall” onregelmatigheden hadden voorgedaan en dat een forfaitaire financiële correctie vereist was;

               —

               de Europese Commissie verwijzen in haar eigen kosten en in die van verzoekster.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster vier middelen aan.

               1.

               Eerste middel: de Commissie heeft ten onrechte vastgesteld dat de selectiecriteria in strijd waren met artikel 44, lid 2, van richtlijn 2004/18/EG (1).

               2.

               Tweede middel: de Commissie mocht zich niet baseren op de drie aanvullende vermeende onregelmatigheden.

               3.

               Derde middel: de Commissie heeft hoe dan ook ten onrechte vastgesteld dat er drie aanvullende vermeende onregelmatigheden waren.

               4.

               Vierde middel: de Commissie heeft kennelijk irrationeel en onevenredig gehandeld door te besluiten dat de financiële correctie 25 % bedraagt.

      (1)  Richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten (PB 2004, L 134, blz. 114).


title: Zaak T-288/13 P: Beschikking van het Gerecht van 26 mei 2014 — AK/Commissie ( „Hogere voorziening — Openbare dienst — Ambtenaren — Beoordeling — Loopbaanontwikkelingsrapport — Beoordelingsjaren 2001/2002, 2004, 2005 en 2008 — Te late opstelling van loopbaanontwikkelingsrapporten — Immateriële schade — Verlies van kans op bevordering — Hogere voorziening deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk ongegrond” )

text:
               15.9.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 315/59

         Beschikking van het Gerecht van 26 mei 2014 — AK/Commissie
   (Zaak T-288/13 P) (1)

   ((„Hogere voorziening - Openbare dienst - Ambtenaren - Beoordeling - Loopbaanontwikkelingsrapport - Beoordelingsjaren 2001/2002, 2004, 2005 en 2008 - Te late opstelling van loopbaanontwikkelingsrapporten - Immateriële schade - Verlies van kans op bevordering - Hogere voorziening deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk ongegrond”))
   2014/C 315/99
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirante: AK (Esbo, Finland) (vertegenwoordigers: aanvankelijk D. de Abreu Caldas, S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis en É. Marchal, vervolgens D. de Abreu Caldas en J.-N. Louis, advocaten)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Berscheid en C. Berardis-Kayser, gemachtigden, bijgestaan door B. Wägenbaur, advocaat)

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Derde kamer) van 13 maart 2013, AK/Commissie (F-91/10, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie), en strekkende tot vernietiging van dat arrest

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               AK draagt haar eigen kosten alsmede de kosten die de Europese Commissie in het kader van deze procedure heeft gemaakt.

      (1)  PB C 233 van 10.8.2013.


title: Zaak C-570/13: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgerichtshof (Oostenrijk) op 6 november 2013 — Karoline Gruber

text:
               25.1.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 24/5

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgerichtshof (Oostenrijk) op 6 november 2013 — Karoline Gruber
   (Zaak C-570/13)
   2014/C 24/09
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Verwaltungsgerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Karoline Gruber

      Betrokken instantie: Unabhängiger Verwaltungssenat für Kärnten

      Interveniërende partij: EMA Beratungs- und Handels GmbH

      Andere partij in de procedure: Bundesminister für Wirtschaft, Familie und Jugend

      Prejudiciële vragen

               1)

               Staat het Unierecht, in het bijzonder richtlijn 2011/92/EU (1) van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten (PB 2012, L 26, blz. 1), en meer in het bijzonder artikel 11 van deze richtlijn, in de weg aan een situatie in het nationale recht waarbij een besluit tot vaststelling dat er voor een bepaald project geen milieueffectbeoordeling hoeft te worden uitgevoerd, ook ten aanzien van buren die in het kader van de daaraan voorafgaande procedure tot vaststelling van dat besluit niet de hoedanigheid van partij hadden, bindende werking heeft en aan hen kan worden tegengeworpen in de daaropvolgende vergunningsprocedure, ook al kunnen zij hun bezwaren tegen het project in het kader van deze vergunningsprocedure doen gelden (welke bezwaren in de aan de orde zijnde procedure er op neerkomen dat als gevolg van het project hun leven, hun gezondheid of hun eigendom in gevaar wordt gebracht of dat zij door geuren, geluiden, rook, stof, trillingen of anderszins onaanvaardbare hinder ondervinden)?
               Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord:

               2)

               Vereist het Unierecht, in het bijzonder richtlijn 2011/92 door haar rechtstreekse toepassing, dat wordt vastgesteld dat geen sprake is van de in de eerste vraag beschreven bindende werking?

      (1)  PB 2012, L 26, blz. 1.


title: Zaak C-45/11 P: Beschikking van het Hof (Vijfde kamer) van 7 december 2011 — Deutsche Bahn AG/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (Hogere voorziening — Gemeenschapsmerk — Gemeenschapsmerkaanvraag voor horizontale combinatie van kleuren grijs en rood — Absolute weigeringsgrond — Geen onderscheidend vermogen — Verordening (EG) nr. 207/2009 — Artikel 7, lid 1, sub b)

text:
               14.4.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 109/3

         Beschikking van het Hof (Vijfde kamer) van 7 december 2011 — Deutsche Bahn AG/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)
   (Zaak C-45/11 P) (1)

   (Hogere voorziening - Gemeenschapsmerk - Gemeenschapsmerkaanvraag voor horizontale combinatie van kleuren grijs en rood - Absolute weigeringsgrond - Geen onderscheidend vermogen - Verordening (EG) nr. 207/2009 - Artikel 7, lid 1, sub b)
   2012/C 109/05
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Deutsche Bahn AG (vertegenwoordiger: K. Schmidt-Hern, Rechtsanwalt)

      Andere partij in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: G. Schneider, gemachtigde)

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 11 november 2010, Deutsche Bahn/BHIM (T-404/09), waarbij het Gerecht heeft verworpen het beroep tot vernietiging van de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 23 juli 2009 houdende verwerping van het beroep tegen de weigering van de onderzoeker om een kleurteken, bestaande in de combinatie van de kleuren grijs en rood als gemeenschapsmerk in te schrijven voor bepaalde diensten van klasse 39 — Onderscheidend vermogen van teken bestaande in kleurencombinatie

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Deutsche Bahn AG wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 130 van 30.4.2011.


title: Arrest van het Gerecht van Eerste Aanleg van 25 september 2002 in de gevoegde zaken T-201/00 en T-384/00: Agnès Ajour en anderen tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen ("Ambtenaren — Bezoldiging — Aanpassingscoëfficiënt voor Ierland — Kosten van levensonderhoud te Dublin — Artikelen 64 en 65 van het Statuut")

text:
C 305/20                NL                       Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                          7.12.2002
                                                        GERECHT VAN EERSTE AANLEG
   ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                                    ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
                                                                                van 25 september 2002
                      van 26 september 2002
                                                                            in de gevoegde zaken T-201/00 en T-384/00: Agnès
                                                                            Ajour en anderen tegen Commissie van de Europese
in zaak T-199/99: Sgaravatti Mediterranea Srl tegen Com-                                            Gemeenschappen ( 1)
         missie van de Europese Gemeenschappen ( 1)
                                                                            („Ambtenaren — Bezoldiging — Aanpassingscoëfficiënt
                                                                            voor Ierland — Kosten van levensonderhoud te Dublin —
(„EOGFL — Intrekking van financiële bijstand — Artikel 24                                 Artikelen 64 en 65 van het Statuut”)
van verordening (EEG) nr. 4253/88 — Vooraf horen van
ontvanger van bijstand — Passend onderzoek van geval door
Commissie — Recht van verweer — Kennelijk onjuiste                                                     (2002/C 305/43)
beoordeling van feiten — Motivering — Vertrouwensbegin-
sel — Beginsel van legaliteit van sanctie — Evenredigheids-                                            (Procestaal: Frans)
                              beginsel”)
                          (2002/C 305/42)                                   In de gevoegde zaken T-201/00 en T-384/00, Agnès Ajour,
                                                                            woonachtig te Dublin, en 128 andere ambtenaren en overige
                                                                            personeelsleden van de Commissie van de Europese Gemeen-
                                                                            schappen, vertegenwoordigd door J.-N. Louis en V. Peere,
                         (Procestaal: Italiaans)
                                                                            advocaten, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, tegen
                                                                            Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigde:
                                                                            M. J. Currall), ondersteund door Raad van de Europese Unie
                                                                            (gemachtigden: A. Pilette en F. Anton), betreffende een verzoek
                                                                            om nietigverklaring van de besluiten van de Commissie
In zaak T-199/99, Sgaravatti Mediterranea Srl, gevestigd                    houdende vaststelling van verzoekers’ salarisafrekeningen tus-
te Capoterra (Italië), vertegenwoordigd door M. Merola en                   sen september en december 1999 en van de besluiten van de
P. A. M. Ferrari, advocaten, domicilie gekozen hebbende te                  Commissie waarbij deze op basis van verordening (EG, EGKS,
Luxemburg, tegen Commissie van de Europese Gemeenschap-                     Euratom) nr. 2700/1999 van de Raad van 17 december 1999
pen (gemachtigden: aanvankelijk F. P. Ruggeri Laderchi,                     houdende aanpassing met ingang van 1 juli 1999 van de
J. Guerra Fernández, L. Visaggio, en M. Moretto, vervolgens                 bezoldingen en de pensioenen van de ambtenaren en de andere
C. Cattabriga en M. Moretto), betreffende een beroep tot                    personeelsleden van de Europese Gemeenschappen, alsmede
nietigverklaring van beschikking C(1999) 1502 van de Com-                   van de aanpassingscoëfficiënten welke van toepassing zijn op
missie van 4 juni 1999 houdende intrekking van de eerder aan                deze bezoldigingen en pensioenen (PB L 327, blz. 1) verzoe-
verzoekster toegekende financiële bijstand van het Europees                 kers’ afrekeningen voor de nabetalingen over het tijdvak
Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw, afdeling                     tussen 15 mei en 31 december 1999 alsmede verzoekers’
Oriëntatie, heeft het Gerecht (Vijfde kamer), samengesteld als              salarisafrekeningen sinds januari 2000 heeft vastgesteld, heeft
volgt: J. D. Cooke, kamerpresident, R. García-Valdecasas en                 het Gerecht van eerste aanleg (Tweede kamer), samengesteld
P. Lindh, rechters; griffier: J. Palacio González, administrateur,          als volgt: R. M. Moura Ramos, kamerpresident, J. Pirrung en
op 26 september 2002 een arrest gewezen waarvan het dictum                  A. W. H. Meij, rechters; griffier: J. Plingers, administrateur, op
luidt als volgt:                                                            25 september 2002 een arrest gewezen waarvan het dictum
                                                                            luidt als volgt:
1)     Verwerpt het beroep.                                                 1)     Verstaat dat in zaak T-201/00 niet hoeft te worden beslist ten
                                                                                aanzien van M. Kienersberger en zijn rechtverkrijgenden.
2)     Verstaat dat verzoekster alle kosten zal dragen.                     2)     Verwerpt de beroepen.
                                                                            3)     Verstaat dat elk der partijen haar eigen kosten zal dragen.
( 1) PB C 333 van 20.11.1999.
                                                                            (1 ) PB C 285 van 7.10.2000 en C 45 van 10.2.2001.


title: Zaak T-349/10: Beroep ingesteld op 26 augustus 2010 — Milux/BHIM (OVUMCONTROL)

text:
               23.10.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 288/53

      Beroep ingesteld op 26 augustus 2010 — Milux/BHIM (OVUMCONTROL)
      (Zaak T-349/10)
      ()
      (2010/C 288/98)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Milux Holding SA (Luxemburg, Luxemburg) (vertegenwoordiger: J. Bojs, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van de beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 29 juni 2010 in zaak R 1436/2009-4;

                  —

                  verwijzing van verweerder in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten

         Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „OVUMCONTROL” voor waren en diensten van de klassen 9, 10 en 44

         Beslissing van de onderzoeker: afwijzing van de gemeenschapsmerkaanvraag

         Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

         Aangevoerde middelen: schending van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad doordat de kamer van beroep het non-discriminatiebeginsel onjuist heeft toegepast op de feiten van de zaak; subsidiair, schending van artikel 7, lid 1, sub b en c, van verordening nr. 207/2009 doordat de kamer van beroep ten onrechte heeft geconcludeerd dat het aangevraagde merk onvoldoende intrinsiek onderscheidend vermogen bezit.


title: Arrest van het Hof van 23 november 1999 in gevoegde zaken C-369/96 (verzoek van het Tribunal correctionnel de Huy om een prejudiciële beslissing) in de aldaar dienende strafzaken tegen: J.-C. Arblade, Arblade & Fils SARL civielrechtelĳk aansprakelĳke partĳ (C-369/96), en B. Leloup, S. Leloup, Sofrage SARL civielrechtelĳk aansprakelĳke partĳ (C-376/96) ("Vrĳ verrichten van diensten — Tĳdelĳk verplaatsen van werknemers voor uitvoering van overeenkomst — Beperkingen")

text:
19.2.2000                 NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                                  C 47/9
                      ARREST VAN HET HOF                                         beschikking gestelde werknemer de werkgeversbijdragen te betalen
                                                                                voor regelingen als de Belgische regelingen inzake „weerverletze-
                                                                                gels” en „getrouwheidszegels” en elk van hen een individuele fiche
                       van 23 november 1999                                      af te geven, wanneer deze onderneming in de lidstaat waar zij is
                                                                                gevestigd, voor dezelfde werknemers en dezelfde tijdvakken van
                                                                                activiteit reeds onderworpen is aan naar hun doel in wezen
in gevoegde zaken C-369/96 (verzoek van het Tribunal                             vergelijkbare verplichtingen in verband met de bescherming van
correctionnel de Huy om een prejudiciële beslissing) in                          de belangen van de werknemers.
de aldaar dienende strafzaken tegen: J.-C. Arblade, Arblade
& Fils SARL civielrechtelijk aansprakelijke partij (C-
369/96), en B. Leloup, S. Leloup, Sofrage SARL civielrech-                  3) De artikelen 59 en 60 van het Verdrag verzetten zich ertegen,
             telijk aansprakelijke partij (C-376/96) (1)                         dat een lidstaat, zij het bij wetten van politie en veiligheid, een in
                                                                                een andere lidstaat gevestigde onderneming die in de eerste
                                                                                staat tijdelijk werken uitvoert, de verplichting oplegt sociale en
(„Vrij verrichten van diensten — Tijdelijk verplaatsen van                       arbeidsdocumenten, zoals een arbeidsreglement, een speciaal
werknemers voor uitvoering van overeenkomst — Beperkin-                          personeelsregister en voor elke ter beschikking gestelde werknemer
                                   gen”)                                         een individuele rekening in de door de regeling van de eerste staat
                                                                                voorgeschreven vorm op te stellen, wanneer de sociale bescherming
                                                                                van de werknemers die deze eisen kan rechtvaardigen, reeds is
                             (2000/C 47/15)                                      verzekerd door de overlegging van de sociale en arbeidsdocumen-
                                                                                ten die deze onderneming bijhoudt ingevolge de regeling van de
                                                                                lidstaat waar zij is gevestigd.
                            (Procestaal: Frans)
                                                                                Dat is het geval wanneer de onderneming, wat het bijhouden van
                                                                                sociale en arbeidsdocumenten betreft, in de lidstaat waar zij is
(Voorlopige vertaling, de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-       gevestigd, voor dezelfde werknemers en dezelfde tijdvakken van
                            dentie van het Hof)                                  activiteit reeds onderworpen is aan verplichtingen in verband met
                                                                                de bescherming van de belangen van de werknemers die naar hun
                                                                                doel vergelijkbaar zijn met die welke door de regeling van de
In gevoegde zaken C-369/96 en C-376/96, betreffende een                          lidstaat van ontvangst worden opgelegd.
verzoek aan het Hof krachtens artikel 234 EG (ex artikel 177)
van het Tribunal correctionnel de Huy (België), in de aldaar
dienende strafzaken tegen J.-C. Arblade, Arblade & Fils SARL                4) De artikelen 59 en 60 van het Verdrag verzetten er zich niet
civielrechtelijk aansprakelijke partij (C-369/96), en B. Leloup,                 tegen, dat een lidstaat een in een andere lidstaat gevestigde
S. Leloup, Sofrage SARL civielrechtelijk aansprakelijke partij                   onderneming die in de eerste staat tijdelijk werken uitvoert, de
(C-376/96), betreffende een prejudiciële beslissing over de                      verplichting oplegt gedurende het tijdvak van activiteit op het
uitlegging van de artikelen 59 EG-Verdrag (thans, na wijziging,                  grondgebied van de eerste lidstaat op de bouwplaats of althans
artikel 49 EG) en 60 EG-Verdrag (thans artikel 50 EG), heeft                     op een toegankelijke en duidelijk geïdentificeerde plaats op het
het Hof, samengesteld als volgt: G. C. Rodrı́guez Iglesias,                      grondgebied van deze staat sociale en arbeidsdocumenten ter
president, J. C. Moitinho de Almeida, D. A. O. Edward (rappor-                   beschikking te houden, wanneer deze maatregel noodzakelijk is
teur) en R. Schintgen, kamerpresidenten, J.-P. Puissochet,                       om hem in staat te stellen de naleving van zijn regeling ter
G. Hirsch, P. Jann, H. Ragnemalm en M. Wathelet, rechters;                       verzekering van de sociale bescherming van de werknemers
advocaat-generaal: D. Ruiz-Jarabo Colomer; griffier: D. Louter-                  doeltreffend te controleren.
man-Hubeau, hoofdadministrateur, op 23 november 1999 een
arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                            5) De artikelen 59 en 60 van het Verdrag verzetten zich ertegen,
                                                                                dat een lidstaat, zij het via wetten van politie en veiligheid, een
1) De artikelen 59 EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 49                   in een andere lidstaat gevestigde onderneming die tijdelijk werken
     EG) en 60 EG-Verdrag (thans artikel 50 EG) verzetten er zich                in de eerste staat uitvoert, de verplichting oplegt om gedurende
     niet tegen, dat een lidstaat een in een andere lidstaat gevestigde          vijf jaar nadat zij in de eerste lidstaat geen werknemers meer in
     onderneming die in de eerste staat tijdelijk werken uitvoert, de            dienst heeft, sociale documenten als het personeelsregister en de
     verplichting oplegt haar ter beschikking gestelde werknemers het            individuele rekening te bewaren in de in deze lidstaat gelegen
     minimumloon te betalen dat in de in de eerste lidstaat toepasse-            woonplaats van een natuurlijk persoon die deze documenten als
     lijke collectieve arbeidsovereenkomst is vastgesteld, wanneer de            lasthebber of aangestelde bijhoudt.
     betrokken bepalingen voldoende nauwkeurig en toegankelijk zijn,
     zodat het voor een dergelijke werkgever in de praktijk niet
     onmogelijk of overdreven moeilijk is om te weten welke verplich-
     tingen hij moet nakomen.
                                                                            (1) PB C 9 van 11.1.1997; PB C 40 van 8.2.1997.
2) De artikelen 59 en 60 van het Verdrag verzetten zich ertegen,
     dat een lidstaat, zij het bij wetten van politie en veiligheid, een in
     een andere lidstaat gevestigde onderneming die in de eerste staat
     tijdelijk werken uitvoert, de verplichting oplegt voor elke ter


title: Zaak T-42/05: Beroep, op 31 januari 2005 ingesteld door Rhiannon Williams tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               16.4.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 93/34

         Beroep, op 31 januari 2005 ingesteld door Rhiannon Williams tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-42/05)
   (2005/C 93/65)
   Procestaal: Engels
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 31 januari 2005 beroep ingesteld tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door Rhiannon Williams, wonende te Brussel (België), vertegenwoordigd door S. Crosby en C. Bryant, advocaten.
   Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:

               —

               nietig te verklaren de beschikking van de Commissie van 19 november 2004, waarbij toegang wordt geweigerd tot documenten die, ofschoon zij in de bestreden beschikking niet zijn geïdentificeerd, moeten worden geacht te bestaan;

               —

               nietig te verklaren de beschikking van de Commissie van 19 november 2004, waarbij toegang wordt geweigerd tot alle of sommige van de in de bestreden beschikking genoemde documenten 9, 16, 17, 27, 29, 32, 33, 34 en 46;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoekster is een doctoraalstudente en voert wetenschappelijk onderzoek uit naar de gevolgen van de globalisering voor het gemeenschapsrecht en –beleid inzake milieu- en ontwikkelingssamenwerking. In dit verband heeft zij, voor haar onderzoek van de context waarin de recente wetgeving betreffende genetisch gemodificeerde organismen (GGO's) tot stand is gekomen, om inzage van documenten verzocht. Na haar verzoek is haar slechts tot een deel van de documenten toegang verleend.
   Tot staving van haar beroep voert verzoekster schending aan van artikel 8 van verordening nr. 1049/2001 (1) en van de motiveringsplicht van artikel 253 EG. Volgens verzoekster heeft de Commissie haar verzoek om inzage onvolledig beantwoord en heeft zij niet alle documenten vermeld waarop het verzoek betrekking had. Verzoekster betoogt dat er andere documenten bestaan met betrekking waartoe geen redenen voor weigering van toegang zijn opgegeven en geen uitzonderingen zijn ingeroepen.
   Verzoekster voert verder aan dat de Commissie blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en de uitzondering van artikel 4, lid 3, tweede alinea, en artikel 4, lid 1, sub a, derde streepje, van verordening nr. 1049/2001 onjuist heeft toegepast. Verzoekster betoogt tevens dat de Commissie de beschikking niet heeft gemotiveerd en ten onrechte heeft gesteld dat openbaarmaking het besluitvormingsproces ernstig zou ondermijnen, dat openbaarmaking van de documenten niet op grond van een hoger belang is geboden en dat de betrokken documenten de positie van de Commissie voor het WTO-panel inzake het de facto moratorium op de goedkeuring en het in de handel brengen van biotechnologische producten, zouden verzwakken.
   Verzoekster voert eveneens schending aan van het evenredigheids- en het motiveringsbeginsel, nu de Commissie niet bereid is gedeeltelijke toegang tot de documenten te verlenen.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB L 145, blz. 43).


title: Zaak T-277/04: Beroep, op 9 juli 2004 ingesteld door Vitakraft-Werke Wührmann & Sohn GmbH & Co. KG tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

text:
               4.12.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 300/41

         Beroep, op 9 juli 2004 ingesteld door Vitakraft-Werke Wührmann & Sohn GmbH & Co. KG tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)
   (Zaak T-277/04)
   (2004/C 300/82)
   Procestaal: te bepalen overeenkomstig artikel 131, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering — Taal van het verzoekschrift: Duits
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 9 juli 2004 beroep tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) ingesteld door Vitakraft-Werke Wührmann & Sohn GmbH & Co. KG, te Bremen (Duitsland), vertegenwoordigd door U. Sander, advocaat.
   Andere partij voor de kamer van beroep: Johnson's Veterinary Products Limited, te Sutton Coldfield (Verenigd Koninkrijk).
   Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:

               —

               beslissing R 560/2003-1 van de eerste kamer van beroep van 27 april 2004 te vernietigen;

               —

               het Bureau te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten

               Aanvrager van het gemeenschapsmerk:

               Johnson's Veterinary Products Limited

               Betrokken gemeenschapsmerk:

               woordmerk „VITACOAT” voor waren van de klassen 3, 5 en 21 (Shampoos, conditioners, middelen voor het haar en de huid, deodorantia, middelen ter verdelging van mijten, luizen, vlooien en andere parasieten; allemaal voor dieren, alsmede borstels en kammen voor dieren)

               Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure:

               verzoekster

               Oppositiemerk of -teken:

               Duits woordmerk „VITAKRAFT”

               Beslissing van de oppositieafdeling:

               afwijzing van de oppositie

               Beslissing van de kamer van beroep:

               verwerping van het beroep van verzoekster

               Middelen:

                           —

                           schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94;

                           —

                           onjuiste beoordeling van het intrinsieke onderscheidend vermogen en van het door gebruik verkregen onderscheidend vermogen van het oppositiemerk;

                           —

                           onjuiste beoordeling van het belang van het identieke eerste bestanddeel „VITA” van de conflicterende tekens;

                           —

                           onjuiste beoordeling van de fonetische en begripsmatige overeenstemming tussen de conflicterende tekens;

                           —

                           niet-inachtneming van de hoge mate van gelijkenis van de betrokken waren.


title: Doorhaling van zaak T-37/01

text:
29.6.2002             NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                C 156/39
               Doorhaling van zaak T-34/01 (1)                                        Doorhaling van zaak T-37/01 (1)
                       (2002/C 156/72)                                                        (2002/C 156/73)
                        (Procestaal: Frans)                                                   (Procestaal: Engels)
De president van de Vierde kamer van het Gerecht van eerste
aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking            De president van de Tweede kamer van het Gerecht van eerste
van 15 april 2002 de doorhaling in het register gelast van zaak        aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking
T-34/01: Anna Maria Roccato tegen Commissie van de                     van 14 maart 2002 de doorhaling in het register gelast van
Europese Gemeenschappen.                                               zaak T-37/01: Takeda Chemical Industries Ltd tegen Bureau
                                                                       voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekenin-
                                                                       gen en modellen) (BHIM).
(1) PB C 108 van 7.4.2001.
                                                                       (1) PB C 150 van 19.05.2001.


title: Zaak T-143/12: Beroep ingesteld op 30 maart 2012 — Duitsland/Commissie

text:
               9.6.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 165/27

         Beroep ingesteld op 30 maart 2012 — Duitsland/Commissie
   (Zaak T-143/12)
   2012/C 165/48
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Bondsrepubliek Duitsland (vertegenwoordigers: T. Henze, K. Petersen en U. Soltész, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               artikel 1 van beschikking C(2012) 184 def. van de Commissie van 25 januari 2012, betreffende de door Duitsland ten gunste van Deutsche Post AG vastgestelde steunmaatregel C 36/2007 (ex NN 25/2007), nietig te verklaren;

               —

               de artikelen 4 tot en met 6 van beschikking C(2012) 184 def. van de Commissie van 25 januari 2012, betreffende de door Duitsland ten gunste van Deutsche Post AG vastgestelde steunmaatregel C 36/2007 (ex NN 25/2007), nietig te verklaren;

               —

               verweerster te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster tien middelen aan.

               1)

               Eerste middel: schending van artikel 107, lid 1, VWEU, door ervan uit te gaan dat de „Pensionssubvention” (pensioensubsidie) een onderneming heeft begunstigd.
               Verzoekster stelt dat deze steun rechtstreeks aan het pensioenfonds van de ambtenaren van de post en dus niet aan een onderneming is verleend. Volgens haar heeft Deutsche Post AG evenmin enige indirecte steun ontvangen.

               2)

               Tweede middel: schending van artikel 107, lid 1, VWEU, door te concluderen dat met de „Pensionssubvention” kosten zijn gecompenseerd die „normalerwijze” door de onderneming moeten worden gedragen.
               Volgens verzoekster compenseert de volledige „Pensionssubvention” enkel de abnormaal hoge sociale kosten die ondernemingen „normalerwijze” niet hoeven te dragen. Bovendien vormen de via de „Pensionssubvention” vergoede kosten „bijzondere lasten” in de zin van de „Combus”-rechtspraak. (1)

               3)

               Derde middel: schending van artikel 107, lid 1, VWEU (subsidiair: artikel 107, lid 3, VWEU), door de inkomsten uit gereglementeerde tarieven in aanmerking te nemen.
               Verzoekster is van mening dat het „vergelijkende voordeel” niet voortkomt uit de „Pensionssubvention” maar uit gereglementeerde tarieven, en dus uit andere dan staatsmiddelen voortvloeit (arrest PreussenElektra (2)). Volgens haar is geen sprake van kosten die dubbel zijn gecompenseerd, zodat evenmin sprake is van „steun” die onverenigbaar met de interne markt dient te worden verklaard en moet worden teruggevorderd. Zij voert aan dat de Commissie enkel van „steun” gewaagt teneinde de inkomsten van Deutsche Post AG retroactief te kunnen afromen.

               4)

               Vierde middel: schending van de artikelen 107 en 108 VWEU en van verordening (EG) nr. 659/1999 (3), door in het kader van een staatssteunprocedure onrechtmatig te gelasten dat uit gereglementeerde tarieven voortkomende inkomsten worden geïnd, hetgeen misbruik van bevoegdheid en proceduremisbruik oplevert.
               Volgens verzoekster kan de Commissie op die manier enkel in het kader van verordening (EG) nr. 1/2003 (4) rechtmatig middelen innen, maar niet in het kader van een staatssteunprocedure.

               5)

               Vijfde middel: schending van de artikelen 107 en 108 VWEU alsook van verordening (EG) nr. 659/1999, door onrechtmatig een staatssteunprocedure in te leiden tegen een „kruissubsidie”, hetgeen misbruik van bevoegdheid en proceduremisbruik oplevert.
               Verzoekster voert aan dat de beweerde „kruissubsidie” uit gereglementeerde tarieven voortvloeit, dat wil zeggen uit middelen die geen staatsmiddelen zijn, en dus geen steun vormt. Tegen een dergelijke „kruissubsidie” kan derhalve geen staatssteunprocedure worden ingeleid.

               6)

               Zesde middel: schending van artikel 107, lid 1, VWEU (subsidiair: artikel 107, lid 3, VWEU), door onjuiste berekeningen bij de vergelijking van de sociale kosten.
               Verzoekster betoogt dat de door de Commissie op basis van de werknemersbijdragen vastgestelde referentiewaarde te hoog is, aangezien de werkgever volgens het Duitse socialezekerheidsrecht enkel de werkgeversbijdragen dient te betalen. Daar de Commissie reeds rekening met de werknemersbijdragen heeft gehouden bij de vaststelling van de loonlast (het totale fictieve brutosalaris), leidt het opnieuw in aanmerking nemen van deze lasten voor de vaststelling van de referentiewaarde tot een dubbeltelling. Volgens verzoekster is de verhoging van de totale loonkosten bovendien onjuist, aangezien het loon van de postambtenaren hoger is dan dit van de werknemers van de particuliere marktdeelnemers.

               7)

               Zevende middel: schending van artikel 107, lid 1, VWEU (subsidiair: artikel 107, lid 3, VWEU), door te verklaren dat de „Pensionssubvention” ook voor de periode 1995-2002 een (met de interne markt onverenigbare) steun vormt.

               8)

               Achtste middel: schending van artikel 108, lid 1, VWEU en artikel 1, sub b-i, van verordening nr. 659/1999, door te stellen dat de „Pensionssubvention” een nieuwe steun vormt.
               Volgens verzoekster berust deze vaststelling van de Commissie op een onjuiste beoordeling van de feiten.

               9)

               Negende middel: schending van de artikelen 14 lid 1, en 7, lid 5, van verordening nr. 659/1999, door Duitsland te gelasten de beweerde steun terug te vorderen (artikel 4, lid 1, van de bestreden beschikking) en verder elk vergelijkend voordeel te vermijden (artikel 4, lid 4, van de bestreden beschikking), hoewel de staatsteunregeling voor het onderhavige geval niet in die maatregelen voorziet.
               Verzoekster stelt dat de bij artikel 4, lid 1, van de bestreden beschikking opgelegde terugvordering geen betrekking heeft op „steun” maar op inkomsten die Deutsche Post AG op basis van gereglementeerde briefwisselingtarieven heeft behaald. De door de Commissie verlangde beëindiging van de verweten inbreuk kan niet worden bereikt door de „steun” te verminderen. Een verlaging van de „Pensionssubvention” zou immers geen enkele impact hebben op de hoogte van het „vergelijkende voordeel”. Volgens verzoekster is voor de bij artikel 4, lid 4, van de bestreden beschikking opgelegde beëindiging van de inbreuk een wijziging van de prijsregelingwetgeving vereist en doet de beschikking bijgevolg afbreuk aan haar regelgevende soevereiniteit.

               10)

               Tiende middel: schending van artikel 6 VEU, van artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, van artikel 6 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, van het beginsel van behoorlijk bestuur en van artikel 10, lid 1, van verordening nr. 659/1999, door de onredelijk lange duur van de procedure en de passieve houding van de Commissie.

      (1)  Arrest Gerecht van 16 maart 2004, Danske Busvognmænd/Commissie (T-157/01, Jurispr., blz. II-917).

      (2)  Arrest Hof van 13 maart 2001, PreussenElektra (C-379/98,, Jurispr., blz. I-2099).

      (3)  Verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (PB L 83, blz. 1).

      (4)  Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (PB L 1 van 4 januari 2003, blz. 1).


title: Zaak T-368/03: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van  25 oktober 2005  — De Bustamante Tello/Raad van de Europese Unie (Ambtenaren — Bezoldiging — Ontheemdingstoelage — Artikel 4, lid 1, sub a, van bijlage VII bij Statuut — Diensten verricht voor andere staat — Begrip gewone verblijfplaats — Beginsel van gelijke behandeling)

text:
               24.12.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 330/19

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 25 oktober 2005 — De Bustamante Tello/Raad van de Europese Unie
   (Zaak T-368/03) (1)

   (Ambtenaren - Bezoldiging - Ontheemdingstoelage - Artikel 4, lid 1, sub a, van bijlage VII bij Statuut - Diensten verricht voor andere staat - Begrip gewone verblijfplaats - Beginsel van gelijke behandeling)
   (2005/C 330/47)
   Procestaal: Spaans
   Partijen

      Verzoekende partij(en): Rafael De Bustamante Tello (Brussel, België) [vertegenwoordiger(s): J. García-Gallardo Gil-Fournier, D. Domínguez Pérez en A. Sayagués Torres, advocaten]

      Verwerende partij(en): Raad van de Europese Unie [vertegenwoordiger(s): M. Sims en D. Canga Fano, gemachtigden]
   Voorwerp van de zaak
   Verzoek om nietigverklaring van het besluit van de Raad van 28 juli 2003 houdende weigering om verzoeker in het genot te stellen van de ontheemdingstoelage voorzien in artikel 4, lid 1, sub a, van bijlage VII bij het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen en van alle daarmee verband houdende toelagen.
   Dictum van het arrest

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Elke partij zal de eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 7 van 10.1.2004.


title: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 9 september 2004 in zaak C-397/02 (verzoek van het Hof van Beroep te Brussel om een prejudiciële beslissing): Clinique La Ramée ASBL, Winterthur Europe Assurance SA tegen Jean-Pierre Riehl, Raad van de Europese Unie (Ambtenaren — Sociale voordelen — Subrogatie van Gemeenschappen in rechten van ambtenaar ten aanzien van derde die aansprakelijk is voor schadebrengende gebeurtenis)

text:
               23.10.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 262/6

      ARREST VAN HET HOF

   (Eerste kamer)
   van 9 september 2004
   in zaak C-397/02 (verzoek van het Hof van Beroep te Brussel om een prejudiciële beslissing): Clinique La Ramée ASBL, Winterthur Europe Assurance SA tegen Jean-Pierre Riehl, Raad van de Europese Unie (1)

   (Ambtenaren - Sociale voordelen - Subrogatie van Gemeenschappen in rechten van ambtenaar ten aanzien van derde die aansprakelijk is voor schadebrengende gebeurtenis)
   (2004/C 262/12)
   Procestaal: Frans
   In zaak C-397/02, betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 234 EG, ingediend door het Hof van Beroep te Brussel (België) bij beslissing van 6 november 2002, ingeschreven op 11 november 2002, in de procedure: Clinique La Ramée ASBL, Winterthur Europe Assurance SA tegen Jean-Pierre Riehl, Raad van de Europese Unie, heeft het Hof (Eerste kamer), samengesteld als volgt: P. Jann (rapporteur), kamerpresident, A. Rosas, S. von Bahr, R. Silva de Lapuerta en K. Lenaerts, rechters, advocaat-generaal: P. Léger, griffier: M. Múgica Arzamendi, hoofdadministrateur, op 9 september 2004 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
   Artikel 85 bis van verordening (EEG, Euratom, EGKS) nr. 259/68 van de Raad van 29 februari 1968 tot vaststelling van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen en de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van deze Gemeenschappen, alsmede van bijzondere maatregelen welke tijdelijk op de ambtenaren van de Commissie van toepassing zijn, zoals gewijzigd bij verordening (EGKS, EEG, Euratom) nr. 2799/85 van de Raad van 27 september 1985, moet aldus worden uitgelegd dat het aan de Gemeenschappen niet het recht verleent om van de voor het overlijden van een ambtenaar aansprakelijke derde de volledige vergoeding te vorderen van het overlevingspensioen dat op grond van de artikelen 79 en 79 bis van dit statuut aan de overlevende echtgenoot wordt betaald, wanneer het op de schadevordering toepasselijke recht bepaalt dat het recht op een overlevingspensioen losstaat van de verplichting van degene die een onrechtmatige daad heeft gepleegd, om de schade volledig te vergoeden, en de schade die de overlevende echtgenoot lijdt als gevolg van het verlies van de inkomsten van zijn overleden echtgenote, lager is dan het bedrag van het aan hem betaalde overlevingspensioen.

      (1)  PB C 7 van 11.1.2003.


title: Zaak T-40/15: Arrest van het Gerecht van 17 februari 2017 — ASPLA en Armando Álvarez/Europese Commissie („Niet-contractuele aansprakelijkheid — Nauwkeurigheid van het verzoekschrift — Verjaring — Ontvankelijkheid — Artikel 47 van het Handvest van de grondrechten — Redelijke procestermijn — Materiële schade — Rente over het niet-voldane bedrag van de geldboete — Kosten van een bankgarantie — Causaal verband”)

text:
               10.4.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/33

         Arrest van het Gerecht van 17 februari 2017 — ASPLA en Armando Álvarez/Europese Commissie
   (Zaak T-40/15) (1)

   ((„Niet-contractuele aansprakelijkheid - Nauwkeurigheid van het verzoekschrift - Verjaring - Ontvankelijkheid - Artikel 47 van het Handvest van de grondrechten - Redelijke procestermijn - Materiële schade - Rente over het niet-voldane bedrag van de geldboete - Kosten van een bankgarantie - Causaal verband”))
   (2017/C 112/45)
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partijen: Plásticos Españoles, SA (ASPLA) (Torrelavega, Spanje) en Armando Álvarez, SA (Madrid, Spanje) (vertegenwoordigers: aanvankelijk M. Troncoso Ferrer, C. Ruixó Claramunt en S. Moya Izquierdo, vervolgens M. Troncoso Ferrer en S. Moya Izquierdo, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie, vertegenwoordigd door het Hof van Justitie van de Europese Unie (vertegenwoordigers: aanvankelijk A. Placco, vervolgens J. Inghelram, Á. Almendros Manzano en P. Giusta, gemachtigden)

      Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. van Nuffel, F. Castilla Contreras en C. Urraca Caviedes, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 268 VWEU strekkende tot vergoeding van de schade die verzoeksters stellen te hebben geleden als gevolg van de duur van de procedure voor het Gerecht in het kader van de zaken die hebben geleid tot de arresten van 16 november 2011, ASPLA/Commissie (T-76/06, niet gepubliceerd, EU:T:2011:672) en Álvarez/Commissie (T-78/06, niet gepubliceerd, EU:T:2011:673)

      Dictum

               1)

               De Europese Unie, vertegenwoordigd door het Hof van Justitie van de Europese Unie, wordt veroordeeld tot betaling van een schadevergoeding van 44 951,24 EUR aan Plásticos Españoles, SA (ASPLA) en een schadevergoeding van 111 042,48 EUR aan Armando Álvarez, SA voor de materiële schade die deze vennootschappen hebben geleden wegens schending van de redelijke procestermijn in de zaken die hebben geleid tot de arresten van 16 november 2011, ASPLA/Commissie (T-76/06, niet gepubliceerd, EU:T:2011:672) en Álvarez/Commissie (T-78/06, niet gepubliceerd, EU:T:2011:673). Op deze bedragen wordt compensatoire rente toegepast, te rekenen vanaf 27 januari 2015 tot de datum van uitspraak van het onderhavige arrest, tegen het door Eurostat (bureau voor de statistiek van de Europese Unie) voor de betrokken periode in de lidstaat van vestiging van voornoemde vennootschappen vastgestelde jaarlijkse inflatiepercentage.

               2)

               Elk van de in punt 1) bedoelde vergoedingen zal worden vermeerderd met vertragingsrente vanaf de uitspraak van het onderhavige arrest tot aan de volledige voldoening ervan, tegen de rentevoet die de Europese Centrale Bank (ECB) voor zijn basisherfinancieringsoperaties heeft vastgesteld, vermeerderd met twee procentpunten.

               3)

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               4)

               ASPLA en Armando Álvarez, enerzijds, en de Unie, vertegenwoordigd door het Hof van Justitie van de Europese Unie, anderzijds, dragen hun eigen kosten.

               5)

               De Europese Commissie draagt haar eigen kosten.

      (1)  PB C 89 van 16.3.2015.


title: Zaak T-154/10: Arrest van het Gerecht van 20 september 2012 — Frankrijk/Commissie ( „Staatssteun — Steunmaatregel die door Frankrijk ten uitvoer zou zijn gelegd in vorm van uit status van overheidsinstelling voortvloeiende impliciete onbeperkte garantie ten gunste van La Poste — Besluit waarbij steun onverenigbaar met interne markt is verklaard — Beroep tot nietigverklaring — Procesbelang — Ontvankelijkheid — Bewijslast voor bestaan van staatssteun — Voordeel” )

text:
               10.11.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 343/14

         Arrest van het Gerecht van 20 september 2012 — Frankrijk/Commissie
   (Zaak T-154/10) (1)

   (Staatssteun - Steunmaatregel die door Frankrijk ten uitvoer zou zijn gelegd in vorm van uit status van overheidsinstelling voortvloeiende impliciete onbeperkte garantie ten gunste van La Poste - Besluit waarbij steun onverenigbaar met interne markt is verklaard - Beroep tot nietigverklaring - Procesbelang - Ontvankelijkheid - Bewijslast voor bestaan van staatssteun - Voordeel)
   2012/C 343/21
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Franse Republiek (vertegenwoordigers: aanvankelijk E. Belliard, G. de Bergues, B. Beaupère-Manokha, J. Gstalter en S. Menez, vervolgens E. Belliard, G. de Bergues, J. Gstalter en S. Menez, gemachtigden)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: B. Stromsky en D. Grespan, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek tot nietigverklaring van besluit 2010/605/EU van de Commissie van 26 januari 2010 betreffende steunmaatregel C 56/07 (ex E 15/05) die door Frankrijk is toegekend aan La Poste (PB L 274, blz. 1)

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               De Franse Republiek wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 161 van 19.6.2010.


title: Zaak F-103/10: Beroep ingesteld op 20 oktober 2010 — Stephan Jaeger/ESVLA

text:
               29.1.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 30/64

         Beroep ingesteld op 20 oktober 2010 — Stephan Jaeger/ESVLA
   (Zaak F-103/10)
   ()
   2011/C 30/126
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Stephan Jaeger (Dublin, Ierland) (vertegenwoordigers: A. Coolen, J.-N. Louis en E. Marchal, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Stichting tot verbetering van de levens- en arbeidsomstandigheden (ESVLA)

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van de afrekening betreffende de nabetaling van verzoekers bezoldiging over de periode juli tot en met december 2009 en de salarisafrekeningen die sinds 1 januari 2010 zijn opgesteld in het kader van de jaarlijkse aanpassing van de bezoldigingen en de pensioenen van de ambtenaren en de andere personeelsleden op basis van verordening (EU, Euratom) nr. 1296/2009 van 23 december 2009

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               voor zover nodig, nietigverklaring van de besluiten van de ESVLA tot opstelling van de afrekening betreffende de nabetaling van verzoekers bezoldiging over de periode juli tot en met december 2009 en van zijn salarisafrekeningen sinds 1 januari 2010;

               —

               veroordeling van de ESVLA tot betaling aan verzoeker van zijn achterstallige bezoldiging, vermeerderd met vertragingsrente;

               —

               verwijzing van de ESVLA in de kosten.


title: Zaak C-166/09: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (Nederland) op 11 mei 2009 — Stichting Natuur en Milieu, Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie, Stichting Greenpeace Nederland, Vereniging van Verontruste Burgers van Voorne tegen Gedeputeerde Staten van Zuid-Holland, derde belanghebbenden: Electrabel Nederland NV en Burgemeester en Wethouders Rotterdam

text:
               15.8.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 193/3

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (Nederland) op 11 mei 2009 — Stichting Natuur en Milieu, Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie, Stichting Greenpeace Nederland, Vereniging van Verontruste Burgers van Voorne tegen Gedeputeerde Staten van Zuid-Holland, derde belanghebbenden: Electrabel Nederland NV en Burgemeester en Wethouders Rotterdam
   (Zaak C-166/09)
   2009/C 193/03
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Raad van State

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekers: Stichting Natuur en Milieu, Stichting Zuid-Hollandse Milieufederatie, Stichting Greenpeace Nederland, Vereniging van Verontruste Burgers van Voorne

      Verweerster: Gedeputeerde Staten van Zuid-Holland

      Derde belanghebbenden: Electrabel Nederland NV en Burgemeester en Wethouders Rotterdam

      Prejudiciële vragen

               1.

               Brengt de verplichting tot richtlijnconforme interpretatie mee dat de in de Wet milieubeheer omgezette verplichtingen van richtlijn 2008/1/EG (1) inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging, zodanig kunnen en moeten worden uitgelegd dat bij de beslissing op de aanvraag om een milieuvergunning de nationale emissieplafonds voor SO2 en NOx van richtlijn 2001/81/EG (2) inzake nationale emissieplafonds voor bepaalde luchtverontreinigende stoffen (hierna: de NEC-richtlijn) ten volle in acht moeten worden genomen, in het bijzonder voor zover het de verplichtingen van artikel 9, vierde lid, van richtlijn 2008/1/EG betreft?

               2.

                           a.

                           Geldt de plicht van een lidstaat zich te onthouden van maatregelen die de verwezenlijking van het door een richtlijn voorgeschreven resultaat ernstig in gevaar brengen, ook gedurende de in artikel 4, eerste lid, van de NEC-richtlijn bedoelde periode van 27 november 2002 tot 31 december 2010?

                           b.

                           Gelden er, gedurende bedoelde periode van 27 november 2002 tot 31 december 2010, naast of in plaats van bedoelde onthoudingsplicht positieve verplichtingen voor de betrokken lidstaat indien overschrijding van de nationale emissieplafonds voor SO2 en/of NOx van de NEC-richtlijn dreigt of optreedt na afloop van bedoelde periode?

                           c.

                           Is bij de beantwoording van de vragen 2.a en 2.b van belang dat uit een aanvraag om een milieuvergunning voor een installatie die bijdraagt aan overschrijding of dreigende overschrijding van de nationale emissieplafonds voor SO2 en/of NOx van de NEC-richtlijn, voortvloeit dat de installatie op zijn vroegst in het jaar 2011 in gebruik wordt gesteld?

               3.

                           a.

                           Brengen de in vraag 2 bedoelde verplichtingen mee dat, als waarborgen ontbreken dat de installatie waarvoor een milieuvergunning is gevraagd niet bijdraagt aan overschrijding of dreigende overschrijding van de nationale emissieplafonds voor SO2 en/of NOx van de NEC-richtlijn, de lidstaat de aangevraagde milieuvergunning moet weigeren of daaraan nadere voorschriften of beperkingen moet verbinden? Is bij de beantwoording van deze vraag van belang in welke mate de installatie bijdraagt aan die overschrijding of dreigende overschrijding?

                           b.

                           Of vloeit uit de NEC-richtlijn voort dat een lidstaat, ook bij overschrijding of dreigende overschrijding van de nationale emissieplafonds voor SO2 en/of NOx, een beoordelingsmarge heeft om de verwezenlijking van het door de richtlijn voorgeschreven resultaat te bewerkstelligen, door niet de vergunning te weigeren of daaraan nadere voorschriften of beperkingen te verbinden, maar in plaats daarvan andere maatregelen, zoals compensaties elders, te treffen?

               4.

               Kan een particulier, voor zover op de lidstaat verplichtingen rusten als bedoeld in de vragen 2 en 3, de naleving van die verplichtingen voor de nationale rechter inroepen?

               5.

                           a.

                           Kan een particulier een rechtstreeks beroep doen op artikel 4 van de NEC-richtlijn?

                           b.

                           Zo ja, is een rechtstreeks beroep mogelijk vanaf 27 november 2002 of pas vanaf 31 december 2010? Is bij de beantwoording van deze vraag van belang dat uit de aanvraag om een milieuvergunning voortvloeit dat de installatie op zijn vroegst in het jaar 2011 in gebruik wordt gesteld?

               6.

               Kan, meer in het bijzonder, indien het verlenen van een milieuvergunning en/of andere maatregelen bijdragen aan overschrijding of dreigende overschrijding van de nationale emissieplafonds voor SO2 en/of NOx van de NEC-richtlijn, een particulier aan artikel 4 van deze richtlijn:

                           a.

                           een algemene aanspraak ontlenen op het vaststellen, door de betrokken lidstaat, van een pakket van maatregelen waarmee uiterlijk in 2010 de jaarlijkse nationale emissies van SO2 en NOx worden beperkt tot hoeveelheden die niet groter zijn dan de nationale emissieplafonds van de NEC-richtlijn, dan wel, indien dat niet lukt, een pakket van maatregelen waarmee die emissies zo spoedig mogelijk nadien tot die hoeveelheden worden beperkt?

                           b.

                           concrete aanspraken ontlenen op het treffen, door de betrokken lidstaat, van specifieke maatregelen ten aanzien van een individuele installatie — bijvoorbeeld in de vorm van een weigering van de vergunning of het verbinden van nadere voorschriften of beperkingen aan de vergunning — die ertoe bijdragen dat uiterlijk in het jaar 2010 de jaarlijkse nationale emissies van SO2 en NOx worden beperkt tot hoeveelheden die niet groter zijn dan de nationale emissieplafonds van de NEC-richtlijn, dan wel, indien dat niet lukt, specifieke maatregelen die ertoe bijdragen dat die emissies zo spoedig mogelijk nadien tot die hoeveelheden worden beperkt?

                           c.

                           Is bij de beantwoording van de vragen 6.a en 6.b van belang in welke mate de installatie bijdraagt aan die overschrijding of dreigende overschrijding?

      (1)  Richtlijn 2008/1/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 januari 2008 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging (Gecodificeerde versie) (PB L 24, blz. 8).

      (2)  Richtlijn 2001/81/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2001 inzake nationale emissieplafonds voor bepaalde luchtverontreinigende stoffen (PB L 309, blz. 22).


title: Zaak C-444/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht (Duitsland) op 25 september 2014 — Amira Osso/Region Hannover

text:
               8.12.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 439/22

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht (Duitsland) op 25 september 2014 — Amira Osso/Region Hannover
   (Zaak C-444/14)
   (2014/C 439/29)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesverwaltungsgericht

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Amira Osso

      Verwerende partij: Region Hannover

      In tegenwoordigheid van: Der Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet de verplichting voor een vreemdeling om zijn woonplaats te vestigen binnen een bepaald geografisch gebied (gemeente, district, regio) van een lidstaat worden beschouwd als een beperking van het vrije verkeer van personen in de zin van artikel 33 van richtlijn 2011/95/EU (1), indien de vreemdeling zich voor het overige vrij op het grondgebied van de lidstaat mag verplaatsen en daar vrij mag verblijven?

               2)

               Is een woonplaatsverplichting voor personen met een subsidiaire beschermingsstatus verenigbaar met artikel 33 en/of artikel 29 van richtlijn 2011/95/EU, indien deze verplichting berust op het streven naar een billijke spreiding van de socialeuitkeringslasten over de verschillende bevoegde instanties binnen het grondgebied?

               3)

               Is een woonplaatsverplichting voor personen met een subsidiaire beschermingsstatus verenigbaar met artikel 33 en/of artikel 29 van richtlijn 2011/95/EU, indien hieraan redenen van migratie- of integratiebeleid ten grondslag liggen, bijvoorbeeld het voorkomen van het ontstaan van sociale brandhaarden door de massale vestiging van vreemdelingen in bepaalde gemeenten of districten? Volstaan in zoverre abstracte migratie- of integratiepolitieke redenen of moeten dergelijke redenen concreet worden vastgesteld?

      (1)  Richtlijn 2011/95/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de inhoud van de verleende bescherming (PB L 337, blz. 9).


title: Zaak T-91/01: Beroep, op 23 april 2001 ingesteld door BioID AG tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

text:
C 227/20              NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     11.8.2001
Beroep, op 23 april 2001 ingesteld door C. Janusch tegen               Beroep, op 23 april 2001 ingesteld door BioID AG
                   Europese Centrale Bank                              tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt
                                                                                (merken, tekeningen en modellen)
                         (Zaak T-90/01)
                                                                                (Zaak T-91/01)
                        (2001/C 227/39)
                                                                                (2001/C 227/40)
                        (Procestaal: Duits)
                                                                                (Procestaal: Duits)
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 23 april 2001 beroep ingesteld tegen Europese           Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
Centrale Bank door C. Janusch, vertegenwoordigd door B. Kar-           schappen is op 23 april 2001 beroep ingesteld tegen Bureau
thaus, advocaat, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.              voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekenin-
                                                                       gen en modellen) door BioID AG, te Berlijn (Duitsland),
                                                                       vertegenwoordigd door A. Nordemann, advocaat.
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
                                                                       Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
—     de tot verzoekster gerichte beschikking van verweerster
      van 5 februari 2001 nietig te verklaren;                         —     de beslissing van de tweede kamer van beroep van het
                                                                             Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt
—     verweerster te veroordelen om aan verzoekster bepaalde                 (merken, tekeningen en modellen) van 20 februari 2001
      bedragen vermeerderd met rente te betalen (subsidiair                  (zaak R 538/1999-2) alsmede de beslissing van onderzoe-
      andere bedragen);                                                      ker R. Klyn Brinkema van het Bureau voor harmonisatie
                                                                             binnen de interne markt (merken, tekeningen en model-
—     verweerster te verwijzen in de kosten van het geding.                  len) van 25 juni 1999 (aanvraagnr. 873943) te vernie-
                                                                             tigen;
                                                                       —     het Bureau te gelasten, het aangevraagde merk 873943,
Middelen en voornaamste argumenten                                           BioID.® te publiceren;
                                                                       —     het Bureau in de kosten te verwijzen.
Verzoekster was sedert juli 1998 bij verweerster tewerkgesteld
en in de categorie C ingedeeld. In augustus 2000 verzocht zij
verweerster haar indeling te bevestigen en haar in categorie D         Middelen en voornaamste argumenten
in te delen met terugwerkende kracht vanaf 1 januari 2000. In
september 2000 werd haar dienstverband beëindigd.
                                                                       Aanvraagster van het         BioID AG (voorheen genaamd
                                                                       merk:                        D.C.S. Dialog Communication
Op 28 november 2000 besloot verweersters directie bepaalde                                          Systems AG)
posten anders in te delen, waarbij met name verzoeksters post
als „Administrative Assistant in the Protocol and Conferences          Betrokken merk:              Woord- en beeldmerk BioID.®
Division” werd heringedeeld als „Meeting and Conference
Assistant” in categorie D.                                             Waar of dienst:              Waren en diensten van de klas-
                                                                                sen 9, 38 en 42
Bij brief van 5 februari 2001 liet verweerster weten, dat              In beroep bestreden be-      afwijzing van de aanvraag door de
verzoeksters post als „Meeting and Conference Assistant” in            slissing:                    onderzoeker
categorie D was ingedeeld, maar dat zij verzoekster niet met
terugwerkende kracht in categorie D kon indelen, omdat de
                                                                       Beslissing kamer van be-     verwerping van beroep
directie besloten had dat het besluit van 28 november 2000
                                                                       roep:
niet met terugwerkende kracht kon worden toegepast op
personeelsleden waarvan het dienstverband inmiddels was
beëindigd.                                                             Middelen:                    — onjuiste toepassing van ar-
                                                                                tikel 7, lid 1, sub c, van veror-
                                                                                dening (EG) nr. 40/94 (1)
Verzoekster voert tegen deze beschikking drie middelen aan:                                         — het aangevraagde merk is
ontoereikende motivering; schending van het gelijkheidsbegin-                                           reeds door zijn grafische
sel; en schending van het vertrouwensbeginsel.                                                          vormgeving niet beschrijvend
                                                                                en bezit grafische elementen
                                                                                die er onderscheidingskracht
                                                                                en een zelfstandig karakter
                                                                                aan verlenen
 ---pagebreak--- 11.8.2001              NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      C 227/21
                               — voor het woordbestanddeel als          Beroep, op 27 april 2001 ingesteld door Mystery Drinks
                                   zodanig bestaat geen absolute        GmbH tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne
                                   weigeringsgrond                                markt (merken, tekeningen en modellen)
                               — er is geen sprake van gebrek
                                   aan onderscheidend ver-                                        (Zaak T-99/01)
                                   mogen.
                                                                                (2001/C 227/42)
(1) Verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993
    inzake het gemeenschapsmerk (PB 1994, L 11, blz. 1).
                                                                        (Procestaal: te bepalen overeenkomstig artikel 131, lid 2, van het
                                                                        Reglement voor de procesvoering — Taal van het verzoekschrift:
                                                                                Duits)
                                                                        Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                                                                        schappen is op 27 april 2001 beroep ingesteld tegen Bureau
                                                                        voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekenin-
Beroep, op 30 april 2001 ingesteld door A. Seisenbacher
                                                                        gen en modellen) door Mystery Drinks GmbH, te Eppertshau-
Gesellschaft mbH tegen Commissie van de Europese
                                                                        sen (Duitsland), vertegenwoordigd door Th. Jestaedt, V. von
                        Gemeenschappen
                                                                        Bomhard en A. Renck, advocaten. In de procedure voor de
                                                                        kamer van beroep was voorts partij Karlsberg Brauerei KG
                          (Zaak T-93/01)                                Weber, Homburg (Duitsland).
                         (2001/C 227/41)                                Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
                                                                        —     de beslissing van de derde kamer van beroep van het
                                                                              Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt
                         (Procestaal: Duits)                                  (merken, tekeningen en modellen) van 12 februari 2001
                                                                              (zaak R 251/2000-3) te vernietigen;
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 30 april 2001 beroep ingesteld tegen Commis-             —     het Bureau te verwijzen in de kosten.
sie van de Europese Gemeenschappen door A. Seisenbacher
Gesellschaft mbH, gevestigd te Wenen, vertegenwoordigd door
J. Stieldorf, advocaat.                                                 Middelen en voornaamste argumenten
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
                                                                        Aanvraagster van het           Verzoekster
—      de Europese Gemeenschap te veroordelen om aan ver-               merk:
       zoekster 59 694,44 ECU te betalen, vermeerderd met
       13 % rente sinds 20 oktober 1998, en haar in de kosten           Aangevraagde merk:             Beeldmerk „MYSTERY” voor wa-
       te verwijzen.                                                                                ren van de klassen 29, 30 en
                                                                                „alcoholvrije dranken met uitzon-
                                                                                dering van alcoholvrij bier” van
Middelen en voornaamste argumenten                                                                     klasse 32
                                                                        Houder van het oppo-           Karlsberg Brauerei KG Weber,
In het kader van een aanbesteding voor de renovatie van het             sitiemerk of -teken:           Homburg (Duitsland)
gebouw van de Europese Gemeenschap in Kiev werd een
overeenkomst gesloten tussen Ost-Invest- und Bauprojekt-                Oppositiemerk of-teken:        Woordmerk „MIXERY” voor „bier
management GmbH en de Commissie. Gelet op de financiële                                                en bierhoudende dranken” van
situatie van die firma was verzoekster als hoofdaannemer                                               klasse 32
jegens de Europese Gemeenschap verantwoordelijk voor de
uitvoering van de overeenkomst.                                         Beslissing oppositie-af-       Afwijzing van de oppositie
                                                                        deling:
Nadat het gesaneerde gebouw was opgeleverd, vorderde ver-
zoekster betaling van een saldo van 59 694,44 ECU. Na                   Beslissing kamer van be-       Vernietiging van de bestreden be-
onderzoek vernam verzoekster dat 55 000,00 ECU was betaald              roep:                          slissing voorzover het gevaar van
aan een andere onderneming, hetgeen niet relevant is voor de                                           verwarring tussen het oppositie-
verhouding tussen verzoekster en verweerster. Verzoekster                                              merk en de in de aanvraag ge-
stelt op grond van artikel 238 EG een vordering in tot betaling                                        noemde waren „alcoholvrije dran-
van het saldo.                                                                                ken met uitzondering van al-
                                                                                coholvrij bier” van klasse 32 is
                                                                                ontkend, met verwerping van het
                                                                                beroep voor het overige


title: Zaak C-100/02: Verzoek van het Bundesgerichtshof van 7 februari 2002 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Gerolsteiner Brunnen GmbH & Co. en Putsch GmbH

text:
15.6.2002            NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                        C 144/15
Verzoek van het Verwaltungsgerichtshof (Oostenrijk) van            1.    Kan artikel 6, lid 1, sub b, van de Eerste Richtlijn 89/104/
28 februari 2002 om een prejudiciële beslissing in het                   EEG (1) van de Raad van 21 december 1988 betreffende
geding tussen Hannl + Hofstetter Internationale Spedition                de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten ook
GmbH en Finanzlandesdirektion für Wien, Niederöster-                     worden toegepast wanneer een derde de daarin vermelde
reich und Burgenland (Berufungssenat II der Region                       aanduidingen als merk gebruikt?
                            Wien)
                                                                   2.    Zo ja: is gebruik als merk een omstandigheid die in
                        (Zaak C-91/02)                                   aanmerking moet worden genomen in het kader van
                                                                         de krachtens artikel 6, lid 1, laatste zinsdeel, van de
                                                                         merkenrichtlijn vereiste toetsing aan „de eerlijke gebrui-
                       (2002/C 144/24)                                   ken in nijverheid en handel”?
                                                                   (1) PB L 40 van 11.2.1989, blz. 1.
Het Verwaltungsgerichtshof (Oostenrijk) heeft bij beschikking
van 28 februari 2002, ingekomen ter griffie van het Hof van
Justitie op 15 maart 2002, in het geding tussen Hannl +
Hofstetter Internationale Spedition GmbH en Finanzlandes-
direktion für Wien, Niederösterreich und Burgenland (Beru-
fungssenat II der Region Wien), het Hof van Justitie van de
Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
beslissing over de navolgende vraag:
                                                                   Verzoek van het Verwaltungsgericht Stuttgart van
Staan de gemeenschapsrechtelijke douanebepalingen in de weg        5 maart 2002 om een prejudiciële beslissing in het
aan een belastingverhoging op grond van § 108, lid 1, van          geding tussen Ingeborg Beuttenmüller en Land Baden-
het Oostenrijkse Zollrechts-Durchführungsgesetz die moet                                     Württemberg
worden betaald ingeval een belastingschuld overeenkomstig
de artikelen 202 tot 205, 210 of 211 van het douanewetboek
ontstaat of in het geval van navordering overeenkomstig                                     (Zaak C-102/02)
artikel 220 van het douanewetboek, en die overeenstemt met
het bedrag aan moratoire interesten over de periode tussen het
ontstaan van de douaneschuld en de boeking ervan of, bij                                    (2002/C 144/26)
navordering overeenkomstig artikel 220 van het douanewet-
boek, over de periode tussen de oorspronkelijke boeking van
de douaneschuld en de boeking van de na te vorderen
douaneschuld?
                                                                   Het Verwaltungsgericht Stuttgart heeft bij beschikking van
                                                                   5 maart 2002, ingekomen ter griffie van het Hof van
                                                                   Justitie op 20 maart 2002, in het geding tussen Ingeborg
                                                                   Beuttenmüller en Land Baden-Württemberg, het Hof van
                                                                   Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een
                                                                   prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:
                                                                   1.    Heeft artikel 3, juncto artikel 4, van richtlijn 89/48/
Verzoek van het Bundesgerichtshof van 7 februari 2002                    EEG (1) van de Raad van 21 december 1988 betreffende
om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Gerol-               een algemeen stelsel van erkenning van hogeronderwijs-
       steiner Brunnen GmbH & Co. en Putsch GmbH                         diploma’s waarmee beroepsopleidingen van ten minste
                                                                         drie jaar worden afgesloten, rechtstreekse werking in die
                                                                         zin dat een onderdaan van een lidstaat bij een omzetting
                      (Zaak C-100/02)                                    in nationaal recht, die niet met de richtlijn in overeenstem-
                                                                         ming is, zich rechtstreeks op de bepalingen van de
                                                                         richtlijn kan beroepen?
                       (2002/C 144/25)
                                                                   2.    Heeft artikel 3, juncto artikel 4, van richtlijn 92/51/
                                                                         EEG (2) van de Raad van 18 juni 1992 betreffende een
                                                                         tweede algemeen stelsel van erkenning van beroepsoplei-
Het Bundesgerichtshof heeft bij beschikking van 7 februari               dingen, ter aanvulling van richtlijn 89/48/EEG, recht-
2002, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op                  streekse werking in die zin dat een onderdaan van een
19 maart 2002, in het geding tussen Gerolsteiner Brunnen                 lidstaat, wanneer niet tijdig uitvoeringsmaatregelen zijn
GmbH & Co. en Putsch GmbH, het Hof van Justitie van de                   getroffen, zich op de bepalingen van de richtlijn kan
Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële                     beroepen tegenover elk nationaal voorschrift dat niet met
beslissing over de navolgende vragen:                                    de richtlijn in overeenstemming is?


title: Zaak T-204/12: Arrest van het Gerecht van 14 juli 2014 — Vila Vita Hotel und Touristik/BHIM — Viavita (VIAVITA) [ „Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk VIAVITA — Ouder nationaal woordmerk VILA VITA PARC en ouder nationaal beeldmerk VILA VITA — Geen normaal gebruik van de oudere merken — Artikel 42, leden 2 en 3, en artikel 15, lid 1, sub a, van verordening (EG) nr. 207/2009” ]

text:
               1.9.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 292/34

         Arrest van het Gerecht van 14 juli 2014 — Vila Vita Hotel und Touristik/BHIM — Viavita (VIAVITA)
   (Zaak T-204/12) (1)

   ([„Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk VIAVITA - Ouder nationaal woordmerk VILA VITA PARC en ouder nationaal beeldmerk VILA VITA - Geen normaal gebruik van de oudere merken - Artikel 42, leden 2 en 3, en artikel 15, lid 1, sub a, van verordening (EG) nr. 207/2009”])
   2014/C 292/41
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Vila Vita Hotel und Touristik GmbH (Frankfurt am Main, Duitsland) (vertegenwoordigers: G. Schoenen en V. Töbelmann, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: V. Melgar, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: Viavita (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordiger: M.-P. Escande, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 1 maart 2012 (zaak R 419/2011-1) inzake een oppositieprocedure tussen Vila Vita Hotel und Touristik GmbH en Viavita

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Vila Vita Hotel und Touristik GmbH wordt verwezen in haar eigen kosten en in de kosten van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)(BHIM) en Viavita.

      (1)  PB C 217 van 21. 7. 2012.


title: Zaak C-540/15: Beroep ingesteld op 15 oktober 2015 — Europese Commissie/Helleense Republiek

text:
               11.1.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 7/9

         Beroep ingesteld op 15 oktober 2015 — Europese Commissie/Helleense Republiek
   (Zaak C-540/15)
   (2016/C 007/15)
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: Maria Patakia, Muriel Heller en Klara Talabér-Ritz)

      Verwerende partij: Helleense Republiek

      Conclusies

               —

               Vaststellen dat de Helleense Republiek, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2012/27/ΕU (1) van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 betreffende energie-efficiëntie, tot wijziging van richtlijnen 2009/125/EG en 2010/30/EU en houdende intrekking van de richtlijnen 2004/8/EG en 2006/32/EG, althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens artikel 28, lid 1, van die richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               de Helleense Republiek overeenkomstig artikel 260, lid 3, VWEU veroordelen tot betaling van een dwangsom ten bedrage van 29 145,60 EUR per dag vanaf de dag van de uitspraak van het arrest van het Hof;

               —

               de Helleense Republiek verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

               1.

               Richtlijn 2012/27/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 (hierna: „richtlijn”) betreft energie-efficiëntie, wijzigt de richtlijnen 2009/125/EG en 2010/30/EU en trekt de richtlijnen 2004/8/EG en 2006/32/EG in. Volgens artikel 1 ervan legt deze richtlijn een gemeenschappelijk kader met maatregelen vast voor de bevordering van energie-efficiëntie binnen de Unie, om ervoor te zorgen dat de Unie de kerndoelstelling van 20 % meer energie-efficiëntie in 2020 haalt en om de weg te effenen voor verdere verbeteringen van de energie-efficiëntie na die datum. Er worden regels in vastgelegd om belemmeringen op de energiemarkt weg te nemen en om markttekortkomingen te overwinnen die de efficiëntie in energievoorziening en -gebruik belemmeren en er wordt voorzien in de opstelling van indicatieve nationale energie-efficiëntiestreefcijfers voor 2020.

               2.

               Volgens artikel 28 van richtlijn 2012/27/EU moeten de lidstaten de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vaststellen om uiterlijk op 5 juni 2014 te voldoen aan de richtlijn en, meer in het bijzonder, aan in bepaalde artikelen genoemde verplichtingen, waarnaar wordt verwezen in artikel 28, uiterlijk op de in deze bepalingen bepaalde data, en de Commissie de door hen vastgestelde bepalingen onverwijld mededelen. Die mededeling vormt een intrinsiek bestanddeel van de verplichting tot omzetting van richtlijnen van de Europese Unie in het recht van de lidstaten alsmede van de plicht tot loyale samenwerking, welke omstandigheid tevens haar weerslag vindt in artikel 260, lid 3, VWEU.

               3.

               De Commissie heeft, met inachtneming van de precontentieuze procedure van artikel 258, tweede alinea, VWEU, geconstateerd dat de Helleense Republiek de maatregelen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2012/27//EU, niet binnen de in de desbetreffende bepalingen van de richtlijn gestelde termijnen heeft vastgesteld, en dit ook daarna tot nog toe niet heeft gedaan, en dat zij hoe dan ook heeft verzuimd die maatregelen mede te delen. De Commissie heeft besloten bij het Hof beroep in te stellen tegen de Helleense Republiek opdat het de betrokken niet-nakoming vaststelt.

               4.

               De Commissie verzoekt het Hof voorts de Helleense Republiek overeenkomstig artikel 260, lid 3, VWEU een dwangsom op te leggen. De hoogte van de door de Commissie voorgestelde dwangsom is vastgesteld op basis van de criteria en op de wijze als bepaald door de Commissie in de desbetreffende mededeling van 15 januari 2011.

      (1)  PB L 315 van 14.11.2012, blz. 1.


title: Zaak C-398/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 18 juli 2016 — X BV tegen Staatssecretaris van Financiën

text:
               10.10.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 371/4

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 18 juli 2016 — X BV tegen Staatssecretaris van Financiën
   (Zaak C-398/16)
   (2016/C 371/05)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Hoge Raad der Nederlanden

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekster: X BV

      Verweerder: Staatssecretaris van Financiën

      Prejudiciële vraag

   Moeten de artikelen 43 en 48 EG (thans 49 en 54 VWEU), aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regeling op grond waarvan een in een lidstaat gevestigde moedervennootschap met betrekking tot een geldlening die verband houdt met een kapitaalstorting in een dochtervennootschap in een andere lidstaat, geen aftrek van rente is toegestaan, terwijl die aftrek wel zou kunnen worden genoten indien die dochtervennootschap zou zijn opgenomen in een fiscale eenheid met de kenmerken als die van de Nederlandse fiscale eenheid — met die moedervennootschap omdat alsdan door de consolidatie geen verband met een zodanige kapitaalstorting is waar te nemen?


title: Zaak T-13/03: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 30 april 2009 — Nintendo en Nintendo of Europe/Commissie ( Mededinging — Mededingingsregelingen — Markt voor videospelconsoles en spelcassettes van Nintendo — Beschikking houdende vaststelling van inbreuk op artikel 81 EG — Beperking van parallelexport — Geldboeten — Afschrikkende werking — Duur van inbreuk — Verzwarende omstandigheden — Rol van leider of aanstoker — Verzachtende omstandigheden — Medewerking tijdens administratieve procedure ))

text:
               20.6.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 141/37

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 30 april 2009 — Nintendo en Nintendo of Europe/Commissie
   (Zaak T-13/03) (1)

   („Mededinging - Mededingingsregelingen - Markt voor videospelconsoles en spelcassettes van Nintendo - Beschikking houdende vaststelling van inbreuk op artikel 81 EG - Beperking van parallelexport - Geldboeten - Afschrikkende werking - Duur van inbreuk - Verzwarende omstandigheden - Rol van leider of aanstoker - Verzachtende omstandigheden - Medewerking tijdens administratieve procedure”))
   2009/C 141/75
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: Nintendo Co., Ltd (Kyoto, Japan); en Nintendo of Europe GmbH (Grossostheim, Duitsland) (vertegenwoordigers: I. Forrester, QC, J. Pheasant, M. Powell, C. Kennedy-Loest, solicitors, en J. Killick, barrister)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: aanvankelijk O. Beynet en A. Whelan, vervolgens X. Lewis en O. Beynet, gemachtigden)

      Voorwerp

   Beroep tot intrekking of verlaging van de geldboete die aan verzoeksters is opgelegd bij artikel 3, eerste streepje, van beschikking 2003/675/EG van de Commissie van 30 oktober 2002 inzake een procedure op grond van artikel 81 [EG] en artikel 53 van de EER-overeenkomst (COMP/35.587 PO Videospelletjes, COMP/35.706 PO Distributie van Nintendo en COMP/36.321 Omega — Nintendo) (PB 2003, L 255, blz. 33)

      Dictum

               1)

               Het bedrag van de aan Nintendo Co., Ltd en Nintendo of Europe GmbH opgelegde geldboete wordt vastgesteld op 119,2425 miljoen EUR.

               2)

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               3)

               Elke partij zal haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 70 van 22.3.2003.


title: Zaak C-636/15 P: Hogere voorziening ingesteld op 30 november 2015 door August Storck KG tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 25 september 2015 in zaak T-366/14, August Storck/EUIPO

text:
               25.7.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 270/16

         Hogere voorziening ingesteld op 30 november 2015 door August Storck KG tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 25 september 2015 in zaak T-366/14, August Storck/EUIPO
   (Zaak C-636/15 P)
   (2016/C 270/24)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: August Storck KG (vertegenwoordiger: N. Gregor, Rechtsanwalt)

      Andere partij in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)
   Bij beschikking van 11 mei 2016 heeft het Hof van Justitie (Negende kamer) de hogere voorziening niet-ontvankelijk verklaard.


title: Zaak C-118/10: Beroep ingesteld op 3 maart 2010 — Europese Commissie/Raad van de Europese Unie

text:
               1.5.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 113/35

         Beroep ingesteld op 3 maart 2010 — Europese Commissie/Raad van de Europese Unie
   (Zaak C-118/10)
   2010/C 113/54
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: V. Di Bucci, L. Flynn, K. Walkerová, A. Stobiecka-Kuik, gemachtigden)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               besluit 2009/991/EU (1) van de Raad van 16 december 2009 betreffende de toekenning door de autoriteiten van de Republiek Letland van staatssteun voor de aankoop van landbouwgrond tussen 1 januari 2010 en 31 december 2013, nietig verklaren;

               —

               de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten van de onderhavige procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Met de vaststelling van het bestreden besluit deed de Raad het besluit van de Commissie teniet dat voortvloeide uit het voorstel voor passende maatregelen in punt 196 van de landbouwrichtsnoeren van 2007 en uit de onvoorwaardelijke aanvaarding ervan door Letland, waardoor dit land werd verplicht uiterlijk op 31 december 2009 een einde te maken aan een bestaande steunregeling voor de aankoop van landbouwgrond. Onder het mom van buitengewone omstandigheden heeft de Raad Letland in feite toegestaan deze regeling te behouden tot het aflopen van de landbouwrichtsnoeren van 2007 op 31 december 2013. De door de Raad ter motivering van zijn besluit aangevoerde omstandigheden zijn duidelijk geen buitengewone omstandigheden die het genomen besluit rechtvaardigen en houden geen rekening met het besluit van de Commissie betreffende deze regeling. De Commissie voert ter ondersteuning van haar beroep tot nietigverklaring vier middelen aan:

               a)

               In de eerste plaats is zij van mening dat de Raad niet bevoegd was om op te treden op grond van artikel 108, lid 2, derde alinea, VWEU, omdat de door hem goedgekeurde steun bestaande steun was die Letland, toen het de hem door de Commissie voorgestelde passende maatregelen aanvaardde, had toegezegd op te heffen tegen eind 2009.

               b)

               In de tweede plaats heeft de Raad misbruik gemaakt van zijn bevoegdheden door te trachten te bewerkstelligen dat steunmaatregelen die Letland tot eind 2009 maar niet na die datum mocht behouden, gehandhaafd konden blijven tot 2013.

               c)

               In haar derde middel stelt de Commissie verder dat het bestreden besluit is vastgesteld in strijd met het beginsel van loyale samenwerking dat van toepassing is op de lidstaten en ook tussen de instellingen. Bij zijn besluit heeft de Raad Letland ontslagen van zijn verplichting tot samenwerking met de Commissie in verband met de door die lidstaat aanvaarde passende maatregelen met betrekking tot bestaande steun voor de aankoop van landbouwgrond in het kader van de samenwerking krachtens artikel 108, lid 1, VWEU.

               d)

               Met haar laatste middel voert de Commissie aan dat de Raad een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt, voor zover hij vaststelde dat buitengewone omstandigheden de vaststelling van de goedgekeurde maatregel rechtvaardigden.

      (1)  PB L 339, blz. 34.


title: Zaak F-18/13: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 29 augustus 2016 — McMichael/Commissie

text:
               10.10.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 371/34

         Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 29 augustus 2016 — McMichael/Commissie
   (Zaak F-18/13) (1)

   (2016/C 371/41)
   Procestaal: Frans
   De president van de Derde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 114 van 20.4.2013, blz. 47.


title: Zaak C-431/10: Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 7 april 2011 — Europese Commissie/Ierland (Niet-nakoming — Richtlijn 2005/85/EG — Asielrecht — Toekenning of intrekking van vluchtelingenstatus — Minimumnormen — Onvolledige omzetting binnen gestelde termijn)

text:
               28.5.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 160/10

         Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 7 april 2011 — Europese Commissie/Ierland
   (Zaak C-431/10) (1)

   (Niet-nakoming - Richtlijn 2005/85/EG - Asielrecht - Toekenning of intrekking van vluchtelingenstatus - Minimumnormen - Onvolledige omzetting binnen gestelde termijn)
   2011/C 160/09
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: M. Condou-Durande en A.-A. Gilly, gemachtigden)

      Verwerende partij: Ierland (vertegenwoordiger: D. O’Hagan, gemachtigde)

      Voorwerp

   Niet-nakoming — Verzuim om binnen de gestelde termijn de bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2005/85/EG van de Raad van 1 december 2005 betreffende minimumnormen voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus (PB L 326, blz. 13)

      Dictum

               1)

               Door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2005/85/EG van de Raad van 1 december 2005 betreffende minimumnormen voor de procedures in de lidstaten voor de toekenning of intrekking van de vluchtelingenstatus, is Ierland de krachtens artikel 43 van deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.

               2)

               Ierland wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 301 van 6.11.2010.