title: Zaak C-415/00: Verzoek van de Unabhängige Verwaltungssenat van het Land Salzburg van 9 november 2000 om een prejudiciële beslissing in een reeks gedingen in hoger beroep met als partĳen 1) H. Pflanzl; 2) de burgmeester van de Landeshaupstadt Salzburg; 3) de Grundverkehrsaufbetragte van het Land Salzburg, en 4) de Grundverkehrslandeskommission van het Land Salzburg

text:
C 28/16                 NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   27.1.2001
Middelen en voornaamste argumenten                                       Beroep, op 10 november 2000 ingesteld door Commissie
                                                                         van de Europese Gemeenschappen tegen Portugese Repu-
De middelen en voornaamste argumenten komen overeen met                                                   bliek
die in zaak C-407/00 (4); de termijnen voor uitvoering van de
richtlijnen zijn verstreken op respectievelijk 13 februari 1999,                                   (Zaak C-414/00)
31 maart 1999 en 30 april 1999.
                                                                                (2001/C 28/29)
( 1) PB L 208 van 24.7.1998, blz. 49.                                    Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
( 2) PB L 261 van 24.9.1998, blz. 32.                                    op 10 november 2000 beroep ingesteld tegen Portugese
( 3) PB L 290 van 29.10.1998, blz. 25.                                   Republiek door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
( 4) Zie bladzijde 13 van dit Publicatieblad.
                                                                         vertegenwoordigd door A. M. Alves Vieira, lid van de juridische
                                                                         dienst, als gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te Luxem-
                                                                         burg bij C. Gómez de la Cruz, lid van die dienst, Centre
                                                                         Wagner, Kirchberg.
                                                                         Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
                                                                         —     vast te stellen dat de Portugese Republiek, door niet
Beroep, op 9 november 2000 ingesteld door Commissie                            binnen de gestelde termijn alle maatregelen te treffen die
van de Europese Gemeenschappen tegen het Koninkrijk                            nodig zijn om volledig uitvoering te geven aan richtlijn
                          der Nederlanden                                      97/78/EG (1) van de Raad van 18 december 1997 tot
                                                                               vaststelling van de beginselen voor de organisatie van de
                          (Zaak C-413/00)                                      veterinaire controles voor producten die uit derde landen
                                                                               in de Gemeenschap worden binnengebracht, niet heeft
                           (2001/C 28/28)                                      voldaan aan de krachtens het Verdrag op haar rustende
                                                                               verplichtingen;
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is               —     de Portugese Republiek in de kosten te verwijzen.
op 9 november 2000 beroep ingesteld tegen het Koninkrijk
der Nederlanden door de Commissie van de Europese Gemeen-
schappen, vertegenwoordigd door B. Mongin en H.M.H.                      Middelen en voornaamste argumenten
Speyart, leden van haar juridische dienst, als gemachtigden,
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de la              De middelen en voornaamste argumenten komen overeen met
Cruz, lid van de juridische dienst van de Commissie, Centre              die in zaak C-407/00 (2); de termijn voor uitvoering van de
Wagner, Kirchberg.                                                       richtlijn is verstreken op 1 juni 1999.
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                         (1) PB L 24 van 30.1.1998, blz. 9.
                                                                         (2) Zie blz. 13 van dit Publicatieblad.
1.     Door niet de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke
       bepalingen vast te stellen om aan Richtlijn 98/41/EG (1)
       van de Raad van 18 juni 1998 inzake de registratie van
       de opvarenden van passagiersschepen die vanuit of naar
       havens in de lidstaten van de Gemeenschap varen te
       voldoen, of in ieder geval door deze maatregelen niet aan         Verzoek van de Unabhängige Verwaltungssenat van het
       de Commissie te hebben meegedeeld, is het Koninkrijk              Land Salzburg van 9 november 2000 om een prejudiciële
       der Nederlanden de verplichtingen niet nagekomen die              beslissing in een reeks gedingen in hoger beroep met
       voor deze lidstaat uit deze richtlijn voortvloeien.               als partijen 1) H. Pflanzl; 2) de burgmeester van de
                                                                         Landeshaupstadt Salzburg; 3) de Grundverkehrsaufbe-
2.     Het Koninkrijk der Nederlanden draagt de kosten van               tragte van het Land Salzburg, en 4) de Grundverkehrslan-
       deze procedure.                                                                deskommission van het Land Salzburg
                                                                                (Zaak C-415/00)
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                                (2001/C 28/30)
De middelen en voornaamste argumenten zijn analoog aan die               De Unabhängige Verwaltungssenat van het Land Salzburg
in zaak C-407/00 (2); de termijn voor omzetting is op 1 januari          heeft bij beschikking van 9 november 2000, ingekomen ter
1999 verstreken.                                                         griffie van het Hof van Justitie op 13 november 2000, in een
                                                                         reeks gedingen in hoger beroep met als partijen 1) H. Pflanzl;
(1) PB 1998, L 188, blz. 35.                                             2) de burgemeester van de Landeshaupstadt Salzburg; 3) de
(2) Zie bladzijde 13 van dit Publicatieblad.                             Grundverkehrsaufbetragte van het Land Salzburg, en 4) de
                                                                         Grundverkehrslandeskommission van het Land Salzburg, het
                                                                         Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht
                                                                         om een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
 ---pagebreak--- 27.1.2001              NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       C 28/17
Moeten artikel 56 en volgende EG-Verdrag aldus worden                 4.    Moet artikel 14, lid 4, van wet nr. 580 van 4.7.1967
uitgelegd, dat zij in de weg staan aan e toepassing van §§ 13,              (vervangen door artikel 44, lid 4, van wet nr. 146 van
36 en 43 van het Salzburger Grundverkehrgesetz 1997 in de                   22.2.1994) door de Italiaanse rechter buiten toepassing
versie LGBl nr. 11/1999, krachtens welke hij die in het                     worden gelaten?
Bundesland Salzburg een perceel bouwgrond wenst te verwer-
ven, daartoe een kennisgevings- en goedkeuringsprocedure
moet volgen, waardoor in casu een door het gemeenschaps-              5.    Moet derhalve het vrije verkeer van brood dat wordt
recht gegarandeerde fundamentele vrijheid van de rechtsver-                 verkregen door het afbakken van (rechtmatig vervaardigd
krijger is geschonden?                                                      in en ingevoerd uit Frankrijk) al dan niet ingevroren,
                                                                            voorgebakken brood, worden toegelaten zonder enige
                                                                            beperking, zoals het „voorverpakt” zijn als bedoeld in
                                                                            artikel 14, lid 4, van wet nr. 580 van 4.7.1967 (vervangen
                                                                            door artikel 44, lid 4, van wet nr. 146 van 22.2.1994)?
Verzoek van het Tribunale civile di Padova van 16
oktober 2000 om een prejudiciële beslissing in het geding
          tussen T. Morellato en Comune di Padova
                                                                      Verzoek van de Unabhängige Verwaltungssenat van het
                                                                      Land Salzburg van 31 oktober 2000 om een prejudiciële
                        (Zaak C-416/00)
                                                                      beslissing in een reeks gedingen in hoger beroep met als
                                                                      partijen 1) W. Salentinig; 2) de burgemeester van de
                                                                      Landeshaupstadt Salzburg, en 3) de Grundverkehrsaufbe-
                         (2001/C 28/31)                                                 tragte van het Land Salzburg
Het Tribunale civile di Padova heeft bij beschikking van                                        (Zaak C-420/00)
16 oktober 2000, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie
op 13 november 2000, in het geding tussen T. Morellato en
Comune di Padova, het Hof van Justitie van de Europese
                                                                                (2001/C 28/32)
Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over
de navolgende vragen:
                                                                      De Unabhängige Verwaltungssenat van het Land Salzburg
                                                                      heeft bij beschikking van 31 oktober 2000, ingekomen ter
1.    Moeten de artikelen 30 en 36 EG-Verdrag aldus worden
                                                                      griffie van het Hof van Justitie op 14 november 2000, in een
      uitgelegd, dat daarmee onverenigbaar is artikel 14, lid 4,
                                                                      reeks gedingen in hoger beroep met als partijen 1) W. Salen-
      van wet nr. 580 van 4.7.1967 (vervangen door artikel 44,
                                                                      tinig; 2) de burgemeester van de Landeshauptstadt Salzburg,
      lid 4, van wet nr. 146 van 22.2.1994), zoals uitgelegd
                                                                      en 3) de Grundverkehrsaufbetragte van het Land Salzburg, het
      door de burgemeester van de gemeente Padua in de
                                                                      Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht
      bestreden beschikking, voorzover daarbij de verkoop
                                                                      om een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
      wordt verboden van brood dat wordt verkregen door het
      afbakken van (rechtmatig vervaardigd in en ingevoerd uit
      Frankrijk) al dan niet ingevroren, voorgebakken brood,
      indien dit niet door de wederverkoper is voorverpakt?           Moeten artikel 56 en volgende EG-Verdrag aldus worden
                                                                      uitgelegd, dat zij in de weg staan aan de toepassing van §§ 12,
                                                                      36 en 43 van het Salzburger Grundverkehrgesetz 1997 in de
2.    Moeten artikel 14, lid 4, van wet nr. 580 van 4.7.1967          versie LGBl nr. 11/1999, krachtens welke hij die in het
      (vervangen door artikel 44, lid 4, van wet nr. 146 van          Bundesland Salzburg een perceel bouwgrond wenst te verwer-
      22.2.1994) en de uitlegging daarvan door de burgemees-          ven, daartoe een kennisgevings- en goedkeuringsprocedure
      ter van de gemeente Padua worden aangemerkt als een             moet volgen, waardoor in casu een door het gemeenschaps-
      kwantitatieve beperking of maatregel van gelijke werking        recht, gegarandeerde fundamentele vrijheid van de rechtsver-
      als bedoeld in artikel 40 EG-Verdrag?                           krijger is geschonden?
3.    Zo ja, kan de Italiaanse staat zich dan op de in artikel 36
      EG-Verdrag geformuleerde uitzondering van bescherming
      van de gezondheid en het leven van personen beroepen?


title: Zaak C-341/04: Verzoek van de Supreme Court (Ierland) van 27 juli 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Eurofood IFSC Ltd en inzake de Companies Acts 1963 tot 2003, Enrico Bondi, enerzijds en Bank of America N.A., Pearse. Farrell (curator), de Director of Corporate Enforcement en de certificaathouders, anderzijds

text:
               9.10.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 251/7

         Verzoek van de Supreme Court (Ierland) van 27 juli 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Eurofood IFSC Ltd en inzake de Companies Acts 1963 tot 2003, Enrico Bondi, enerzijds en Bank of America N.A., Pearse. Farrell (curator), de Director of Corporate Enforcement en de certificaathouders, anderzijds
   (Zaak C-341/04)
   (2004/C 251/13)
   De Supreme Court (Ierland) heeft bij beschikking van 27 juli 2004, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 9 augustus 2004, in het geding tussen Eurofood IFSC Ltd en inzake de Companies Acts 1963 tot 2003, Enrico Bondi, enerzijds en Bank of America N.A., Pearse Farrell (curator), de Director of Corporate Enforcement en de certificaathouders, anderzijds, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:

               1.

               Wanneer bij een bevoegde rechter in Ierland een verzoek tot vereffening van een insolvente vennootschap wordt ingediend en die rechter een beschikking geeft waarbij hij in afwachting van een beschikking tot vereffening een „provisional liquidator” (voorlopige curator) aanwijst die bevoegd is om het vermogen van de vennootschap in handen te nemen, haar zaken te beheren, een bankrekening te openen en een solicitor in te schakelen, waardoor de directeurs van de vennootschap rechtens hun bevoegdheden verliezen, vormt die beschikking in samenhang met de indiening van het verzoekschrift dan een beslissing die de insolventieprocedure opent, voor de toepassing van artikel 16, uitgelegd tegen de achtergrond van de artikelen 1 en 2 van verordening (EG) nr. 1346/2000 van de Raad (1)?

               2.

               Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord, vormt de indiening in Ierland van een verzoek bij de High Court tot gedwongen vereffening van een vennootschap door de Court dan de opening van de insolventieprocedure in de zin van de verordening krachtens de Ierse wettelijke bepaling (section 220, lid 2, van de Companies Act, 1963) volgens welke de vereffening van de vennootschap aanvangt op de datum van indiening van het verzoekschrift?

               3.

               Is een rechter van een andere lidstaat dan die waar de vennootschap haar statutaire zetel heeft en dan die waar de vennootschap op een regelmatige basis en op een voor derden herkenbare wijze haar belangen beheert, maar waar de insolventieprocedure het eerst is geopend, op grond van artikel 3 van deze verordening juncto artikel 16 bevoegd om de hoofdinsolventieprocedure te openen?

               4.

               Wanneer

                           a)

                           een moedermaatschappij en haar dochtermaatschappij hun statutaire zetel in twee verschillende staten hebben,

                           b)

                           de dochtermaatschappij op een regelmatige basis en op een voor derden herkenbare wijze haar belangen beheert en volledig en volgens de regels optreedt als zelfstandige vennootschap in de lidstaat waar zij haar statutaire zetel heeft,

                           c)

                           de moedermaatschappij door haar aandeelhouderschap en bevoegdheid om directeurs te benoemen het beleid van de dochtermaatschappij kan controleren en in feite controleert,

                     moet dan voor de vaststelling van het „centrum van haar voornaamste belangen” als criterium worden uitgegaan van het voormelde sub b of c?

               5.

               Wanneer het kennelijk in strijd is met de openbare orde van een lidstaat een rechterlijke of administratieve beslissing rechtsgevolgen te laten sorteren voor personen of lichamen wier recht op een eerlijk proces bij die beslissing niet is geëerbiedigd, is deze lidstaat dan krachtens artikel 17 van deze verordening gehouden tot erkenning van een beslissing van een rechter van een andere lidstaat tot opening van de insolventieprocedure voor een vennootschap in een situatie waarin de rechter van de eerste lidstaat ervan overtuigd is dat de betrokken beslissing in strijd met deze beginselen tot stand is gekomen en in het bijzonder waarin de verzoeker in de tweede lidstaat ondanks de verzoeken en in strijd met de desbetreffende beschikking van de rechter van de tweede lidstaat heeft geweigerd de overeenkomstig de wet van de eerste lidstaat regelmatig aangewezen „provisional liquidator” van de vennootschap een kopie van de essentiële documenten tot staving van het verzoek te verstrekken?

      (1)  Verordening (EG) nr. 1346/2000 van de Raad van 29 mei 2000 betreffende insolventieprocedures (PB L 160, 30.06.2000, blz. 1).


title: Zaak T-267/07: Beroep ingesteld op 9 juli 2007 — Italië/Commissie

text:
               22.9.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 223/12

         Beroep ingesteld op 9 juli 2007 — Italië/Commissie
   (Zaak T-267/07)
   (2007/C 223/18)
   Procestaal: Italiaans
   Partijen

      Verzoekende partij: Italiaanse Republiek (vertegenwoordigers: G. Aiello en S. Fiorentino, Avvocati dello Stato)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               beschikking C(2007) 1901 def. van de Commissie van 27 april 2007 inzake de goedkeuring van de rekeningen van de betaalorganen van de lidstaten betreffende de door het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL), afdeling Garantie, gefinancierde uitgaven over het begrotingsjaar 2006, nietig te verklaren voor zover hierbij de financiële gevolgen van het achterwege blijven van invordering van bedragen in de in het onderhavige beroep beschouwde gevallen waarin sprake is van onregelmatigheden of nalatigheden, op grond van artikel 32, lid 5, van Verordening (EG) nr. 1290/2005 voor 50 % ten laste van de Italiaanse Republiek worden gelegd.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoekster komt op tegen beschikking C(2007) 1901 def. van de Commissie van 27 april 2007 inzake de goedkeuring van de rekeningen van de betaalorganen van de lidstaten betreffende de door het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL), afdeling Garantie, gefinancierde uitgaven over het begrotingsjaar 2006, waarvan zij op dezelfde datum in kennis is gesteld, voor zover hierbij de financiële gevolgen van het achterwege blijven van invordering van bedragen in bepaalde gevallen waarin sprake is van onregelmatigheden of nalatigheden, op grond van artikel 32, lid 5, van Verordening (EG) nr. 1290/2005 voor 50 % ten laste van de Italiaanse Republiek worden gelegd.
   Tot staving van haar beroep voert de Italiaanse regering aan dat in de beschikking wordt verwezen naar gevallen waarover de Commissie, die met de nodige ijver en binnen een redelijke termijn dient te handelen, reeds voordien had moeten beslissen, en dat zij de betrokken bedragen volledig ten laste had moeten leggen van het EOGFL, mede gelet op het feit dat de diensten van de Commissie zich in verschillende dergelijke gevallen positief hadden uitgelaten.
   De Italiaanse regering voert derhalve de volgende middelen aan:

               a)

               schending en/of onjuiste toepassing van artikel 5, lid 2, van verordening (EEG) nr. 595/91 en artikel 8 van Verordening (EG) nr. 1663/95; schending van artikel 253 EG wegens niet-motivering van de beschikking;

               b)

               schending en/of onjuiste toepassing van artikel 8, lid 2, van verordeningen (EEG) nr. 729/70 en (EG) nr. 1258/99; schending van artikel 253 EG wegens niet-motivering van de beschikking;

               c)

               schending en/of onjuiste toepassing van artikel 5, lid 2, van verordening (EEG) nr. 595/91, artikel 8 van verordening (EG) nr. 1663/95 en artikel 8, lid 2, van Verordeningen (EEG) nr. 729/70 en (EG) nr. 1258/99 (met betrekking tot importen voor een bedrag van minder dan 500 000 EUR); schending van artikel 253 EG wegens niet-motivering van de beschikking (voor zover het gaat om importen voor een bedrag van minder dan 500 000 EUR).


title: Zaak C-464/13: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht (Duitsland) op 27 augustus 2013 — Europese School München/Silvana Oberto

text:
               16.11.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 336/7

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht (Duitsland) op 27 augustus 2013 — Europese School München/Silvana Oberto
   (Zaak C-464/13)
   2013/C 336/16
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesarbeitsgericht

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Europese School München

      Verwerende partij: Silvana Oberto

      Prejudiciële vragen

               1.

               Moet artikel 27, lid 2, eerste volzin, van het Verdrag houdende het Statuut van de Europese scholen van 21 juni 1994 (hierna: „SES”) (1) aldus worden uitgelegd dat door een Europese School aangestelde docenten met een beperkte leeropdracht, die niet door de lidstaten gedetacheerd worden, vallen onder de in het verdrag bedoelde personen en niet — zoals het administratief en dienstpersoneel — van de toepassing van de regeling zijn uitgesloten?

               2.

               Indien het Hof de eerste vraag bevestigend beantwoordt:
               Moet artikel 27, lid 2, eerste volzin, SES aldus worden uitgelegd dat de regeling zich ook uitstrekt tot de rechtmatigheid van bezwarende besluiten die de directeur van een school in de uitoefening van zijn bevoegdheden krachtens dit verdrag neemt tegen de docenten met een beperkte leeropdracht en die op het Verdrag of de in het kader hiervan vastgestelde voorschriften berusten?

               3.

               Indien het Hof de tweede vraag bevestigend beantwoordt:
               Moet artikel 27, lid 2, eerste volzin, SES aldus worden uitgelegd dat ook het sluiten van een overeenkomst tussen de directeur van een Europese school en een docent met een beperkte leeropdracht ter zake van de beperking van de aanstellingsduur van laatstgenoemde, een ten aanzien van die docent genomen en hem bezwarende besluit van de directeur vormt?

               4.

               Indien het Hof de tweede of de derde vraag ontkennend beantwoordt:
               Moet artikel 27, lid 2, eerste volzin, SES aldus worden uitgelegd dat de hierin bedoelde kamer van beroep bij uitsluiting bevoegd is om, nadat de bestuurlijke procedure is doorlopen, in eerste en laatste instantie uitspraak te doen in geschillen betreffende de beperking van de duur van een arbeidsovereenkomst die de directeur van een school met een docent met een beperkte leeropdracht sluit, wanneer deze overeenkomst in doorslaggevende mate berust op het voorschrift van de raad van bestuur in punt 1.3 van het Statuut van de na 31 augustus 1994 aangestelde docenten met een beperkte leeropdracht (Statut der nach dem 31. August 1994 eingestellten Lehrbeauftragten („StaLES”)), inhoudende dat de duur van de arbeidsovereenkomsten tot een jaar is beperkt?

      (1)  PB 1994, L 212, blz. 3.


title: Zaak C-40/05: Verzoek van Överklagandenämnden för Högskolan van 1 februari 2005 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Kaj Lyyski en Umeå universitet

text:
               16.4.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 93/8

         Verzoek van Överklagandenämnden för Högskolan van 1 februari 2005 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Kaj Lyyski en Umeå universitet
   (Zaak C-40/05)
   (2005/C 93/15)
   Procestaal: Zweeds
   Överklagandenämnden för Högskolan heeft bij beschikking van 1 februari 2005, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 3 februari 2005, in het geding tussen Kaj Lyyski en Umeå universitet, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:

               1.

               Staat het gemeenschapsrecht, in het bijzonder artikel 12 EG-Verdrag, eraan in de weg dat bij de beoordeling van de kwalificatie van een kandidaat voor de toelating tot een onderwijzersopleiding die is opgezet om op korte termijn te kunnen voldoen aan de vraag naar bevoegde onderwijzers in Zweden, de voorwaarde wordt gesteld dat de kandidaat beschikt over een aanstelling aan een Zweedse school? Moet een dergelijke voorwaarde beschouwd worden als gerechtvaardigd en evenredig?

               2.

               Is het voor de beantwoording van de eerste vraag van belang of een kandidaat voor de opleiding die over een aanstelling aan een school in een andere lidstaat van de Europese Unie dan Zweden beschikt, Zweeds onderdaan of onderdaan van een andere lidstaat is?

               3.

               Is het voor de beantwoording van de eerste vraag van belang of de onderwijzersopleiding is opgezet voor beperkte tijd of dat er veeleer sprake is van een blijvende onderwijzersopleiding?


title: Arrest van het Hof van 10 december 2002 in zaak C-362/01: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Ierland ("Niet-nakoming — Niet-omzetting van richtlĳn 98/5/EG — Met redenen omkleed advies — Opmerkingen van lidstaat in antwoord op aanmaning niet in aanmerking genomen — Invloed op ontvankelĳkheid")

text:
C 19/8                   NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                            25.1.2003
                     ARREST VAN HET HOF                                                            ARREST VAN HET HOF
                       van 10 december 2002                                                              (Derde kamer)
in zaak C-362/01: Commissie van de Europese Gemeen-
                                                                                van 28 november 2002
                     schappen tegen Ierland (1)
(„Niet-nakoming — Niet-omzetting van richtlijn 98/5/EG                      in zaak C-392/01: Commissie van de Europese Gemeen-
— Met redenen omkleed advies — Opmerkingen van lidstaat                                    schappen tegen Koninkrijk Spanje (1)
in antwoord op aanmaning niet in aanmerking genomen —
                   Invloed op ontvankelijkheid”)
                                                                            („Niet-nakoming — Richtlijn 97/55/EG — Vergelijkende
                                                                                reclame — Niet-omzetting binnen gestelde termijn”)
                            (2003/C 19/14)
                                                                                (2003/C 19/15)
                           (Procestaal: Engels)
                                                                                (Procestaal: Spaans)
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                           dentie van het Hof)
                                                                            (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                                                                                dentie van het Hof)
In zaak C-362/01, Commissie van de Europese Gemeenschap-
pen (gemachtigde: K. Banks) tegen Ierland (gemachtigde:
D. J. O’Hagan, bijgestaan door D. McGuinness, SC, en D. R. Phe-
lan, BL), betreffende een verzoek aan het Hof om vast te stellen            In zaak C-392/01, Commissie van de Europese Gemeenschap-
dat Ierland, door niet de nodige wettelijke en bestuursrechte-              pen (gemachtigde: I. Martínez del Peral) tegen Koninkrijk
lijke bepalingen vast te stellen om te voldoen aan richtlijn 98/            Spanje (gemachtigde: L. Fraguas Gadea), betreffende een ver-
5/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari                  zoek aan het Hof om vast te stellen dat het Koninkrijk
1998 ter vergemakkelijking van de permanente uitoefening                    Spanje, door niet de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke
van het beroep van advocaat in een andere lidstaat dan die                  bepalingen vast te stellen om te voldoen aan richtlijn 97/55/
waar de beroepskwalificatie is verworven (PB L 77, blz. 36), of             EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 oktober
door de Commissie niet daarvan in kennis te stellen, de                     1997 tot wijziging van richtlijn 84/450/EEG inzake misleiden-
krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is             de reclame teneinde ook vergelijkende reclame te regelen (PB
nagekomen, heeft het Hof, samengesteld als volgt: G. C. Ro-                 L 290, blz. 18), of door die bepalingen in elk geval niet aan de
dríguez Iglesias, president, J.-P. Puissochet (rapporteur), M. Wa-          Commissie mee te delen, de krachtens die richtlijn op hem
thelet en C. W. A. Timmermans, kamerpresidenten,                            rustende verplichtingen niet is nagekomen, heeft het Hof
D. A. O. Edward, A. La Pergola, P. Jann, F. Macken, N. Colneric,            (Derde kamer), samengesteld als volgt: J.-P. Puissochet, kamer-
S. von Bahr en J. N. Cunha Rodrigues, rechters; advocaat-                   president, C. Gulmann en J. N. Cunha Rodrigues (rapporteur),
generaal: D. Ruiz-Jarabo Colomer; griffier: R. Grass, op 10 de-             rechters; advocaat-generaal: C. Stix-Hackl; griffier: R. Grass, op
cember 2002 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als                 28 november 2002 een arrest gewezen waarvan het dictum
volgt:                                                                      luidt als volgt:
1)     Door niet binnen de gestelde termijn de nodige wettelijke en         1)     Door niet binnen de gestelde termijn de nodige wettelijke en
       bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen om te voldoen aan            bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen om te voldoen aan
       richtlijn 98/5/EG van het Europees Parlement en de Raad van                 richtlijn 97/55/EG van het Europees Parlement en de Raad
       16 februari 1998 ter vergemakkelijking van de permanente                    van 6 oktober 1997 tot wijziging van richtlijn 84/450/EEG
       uitoefening van het beroep van advocaat in een andere lidstaat              inzake misleidende reclame teneinde ook vergelijkende reclame
       dan die waar de beroepskwalificatie is verworven, is Ierland de             te regelen, is het Koninkrijk Spanje de krachtens die richtlijn op
       krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet                hem rustende verplichtingen niet nagekomen.
       nagekomen.
                                                                            2)     Het Koninkrijk Spanje wordt verwezen in de kosten.
2)     Ierland wordt verwezen in de kosten.
                                                                            (1 ) PB C 331 van 24.11.2001.
( 1) PB C 317 van 10.11.2001.


title: Zaak T-283/03: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 13 september 2005 — Recalde Langarica/Commissie (Ambtenaren — Ontheemdingstoelage — Artikel 4, lid 1, sub a, van bijlage VII bij Statuut — Rechten van verdediging — Artikel 26 Statuut — Kennelijk onjuiste beoordeling — Begrip gewone verblijfplaats — Diensten verricht voor andere staat)

text:
               15.10.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 257/10

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 13 september 2005 — Recalde Langarica/Commissie
   (Zaak T-283/03) (1)

   (Ambtenaren - Ontheemdingstoelage - Artikel 4, lid 1, sub a, van bijlage VII bij Statuut - Rechten van verdediging - Artikel 26 Statuut - Kennelijk onjuiste beoordeling - Begrip gewone verblijfplaats - Diensten verricht voor andere staat)
   (2005/C 257/18)
   Procestaal: Spaans
   Partijen

      Verzoekende partij(en): Lucía Recalde Langarica (Brussel, België) [vertegenwoordiger(s): R. García-Gallardo Gil-Fournier en D. Domínguez Pérez, advocaten]

      Verwerende partij(en): Commissie van de Europese Gemeenschappen [vertegenwoordiger(s): J. Currall, gemachtigde, bijgestaan door J. Rivas Andrés en J. Gutiérrez Gisbert, advocaten]
   Voorwerp van de zaak
   Beroep tot nietigverklaring van besluit van Commissie waarbij verzoekster recht op ontheemdingstoelage wordt ontnomen
   Dictum van het arrest

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Elk der partijen zal de eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 239 van 4.10.2003.


title: Zaak C-379/01: Verzoek van het Bundesvergabeamt van 12 september 2001 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Ortner Gesellschaft mbH en Allgemeine Unfallversicherungsanstalt

text:
C 3/14                 NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                        5.1.2002
Verzoek van het Bundesvergabeamt van 12 september                     en 17 oktober 2001 (zaak C-417/01), ingekomen ter griffie
2001 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen              van het Hof van Justitie op 10 oktober 2001 en op 22 oktober
Ortner Gesellschaft mbH en Allgemeine Unfallversicher-                2001, in de beroepsprocedures van Herbert Bregenzer, het Hof
                           ungsanstalt                                van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om
                                                                      een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:
                        (Zaak C-379/01)
                                                                      1.    Verzet artikel 2, lid 1, sub b, van richtlijn 79/112/EEG (1)
                          (2002/C 3/19)                                     van de Raad van 18 december 1978 betreffende de
                                                                            onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten
                                                                            inzake etikettering en presentatie van levensmiddelen
                                                                            bestemd voor de eindverbruiker alsmede inzake de daar-
Het Bundesvergabeamt heeft bij beschikking van 12 september                 voor gemaakte reclame (thans gecodificeerde richtlijn
2001, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op                     2000/13/EG van het Europees Parlement en de Raad van
3 oktober 2001, in het geding tussen Ortner Gesellschaft mbH                20 maart 2000 betreffende de onderlinge aanpassing van
en Allgemeine Unfallversicherungsanstalt, het Hof van Justitie              de wetgeving der lidstaten inzake de etikettering en
van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudicië-                  presentatie van levensmiddelen alsmede inzake de daar-
le beslissing over de navolgende vragen:                                    voor gemaakte reclame, PB L 109 van 6 mei 2000,
                                                                            blz. 29; hierna: „etiketteringsrichtlijn”), op grond waarvan
1.    Moet artikel 1, lid 3, van richtlijn 89/665/EEG van de                de etikettering en de wijze waarop deze is uitgevoerd,
      Raad van 21 december 1989 (1) houdende de coördinatie                 behoudens communautaire voorschriften inzake natuur-
      van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betref-           lijk mineraalwater en inzake levensmiddelen die voor een
      fende de toepassing van de beroepsprocedures inzake het               bijzondere voeding bestemd zijn, aan een levensmiddel
      plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en                   geen eigenschappen mogen toeschrijven inzake het voor-
      voor de uitvoering van werken, aldus worden uitgelegd,                komen, behandelen of genezen van een ziekte van de
      dat eenieder die in aanmerking wenst te komen voor een                mens of toespelingen maken op dergelijke eigenschappen,
      bepaalde overheidsopdracht die op korte termijn zal                   zich tegen een nationaal voorschrift op grond waarvan
      worden gegund, een beroepsprocedure mag inleiden?                     het verboden is, bij het in het verkeer brengen van
                                                                            levensmiddelen
2.    Indien vraag 1 ontkennend wordt beantwoord:
      Moet deze bepaling van de richtlijn dan aldus worden                  a)    melding te maken van de voorkoming, verlichting
      uitgelegd, dat een inschrijver, ook wanneer zijn offerte                    of genezing van ziekten of ziektesymptomen of van
      door de aanbestedende dienst weliswaar niet werd uitge-                     fysiologische of farmacologische werkingen, in het
      sloten, doch de beroepsinstantie in de loop van de                          bijzonder jonghoudende, ouderdomsverschijnselen
      beroepsprocedure vaststelt, dat de offerte door de aanbe-                   remmende, slankmakende of geneeskrachtige wer-
      stedende dienst dwingend had moeten worden uitgeslo-                        kingen, of de indruk van een dergelijke werking te
      ten, door de door hem gestelde schending — in casu het                      wekken;
      besluit van de aanbestedende dienst de offerte van een
      andere inschrijver als de voordeligste offerte aan te
      merken —, is gelaedeerd of dreigt te worden gelaedeerd,               b)    naar ziektegeschiedenissen, aanbevelingen van art-
      zodat hij gebruik moet kunnen maken van de beroepspro-                      sen of adviezen te verwijzen;
      cedure?
                                                                            c)    gezondheidsgerelateerde, al dan niet gestileerde af-
(1) PB L 395, blz. 33.                                                            beeldingen van organen van het menselijk lichaam,
                                                                                afbeeldingen van uitoefenaren van geneeskundige
                                                                                beroepen of van kuuroorden of andere naar de
                                                                                geneeskunde verwijzende afbeeldingen te gebruiken?
                                                                      2.    Verzetten de etiketteringsrichtlijn of de artikelen 28 en
                                                                            30 EG zich tegen een nationaal voorschrift dat het
Verzoeken van de Unabhängige Verwaltungssenat van de                        aanbrengen van gezondheidsgerelateerde vermeldingen
deelstaat Vorarlberg van 8 oktober 2001 en 17 oktober                       in de zin van vraag 1 alleen na voorafgaande toestemming
2001 om een prejudiciële beslissing in de beroepspro-                       van de bevoegde minister toestaat, waarbij een voorwaar-
                cedures van Herbert Bregenzer                               de voor de vergunning is, dat de gezondheidsgerelateerde
                                                                            informatie verenigbaar is met de bescherming van de
                (Zaken C-395/01 en C-417/01)                                consument tegen misleiding?
                          (2002/C 3/20)
                                                                      (1) PB L 33, blz. 1.
De Unabhängige Verwaltungssenat van de deelstaat Vorarlberg
heeft bij beschikkingen van 8 oktober 2001 (zaak C-395/01)


title: Zaak C-410/02: Beroep, op 18 november 2002 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Ierland

text:
C 7/16                   NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    11.1.2003
—      Inzake richtlijn 78/659/EEG, zoals gewijzigd, zijn niet             op deze richtlijn kan beroepen om van de woonstaat erkenning
       alle vereiste inlichtingen verstrekt; zo heeft de Commissie         van het door zijn staat van herkomst afgegeven rijbewijs te
       geen informatie ontvangen over de oppervlakte en de                 verkrijgen en te ontsnappen aan vervolging wegens rijden
       totale lengte van de wateren voor de visteelt, en evenmin           zonder geldig rijbewijs?
       over de vraag of deze wateren aan de in deze richtlijn
       gestelde criteria voldoen;
                                                                           (1 ) Richtlijn 91/439/EEG van de Raad van 29 juli 1991 betreffende
                                                                                het rijbewijs (PB L 237 van 24.8.1991, blz. 1).
—      Inzake richtlijn 80/68/EEG, zoals gewijzigd, zijn niet alle
       vereiste inlichtingen verstrekt; zo heeft de Commissie
       niet de gevraagde informatie ontvangen betreffende de
       vergunningen, de meetmethode en het grondwater.
De Commissie merkt op dat zij bij het verstrijken van de in het
met redenen omkleed advies aan het Koninkrijk België gegunde               Beroep, op 18 november 2002 ingesteld door Commissie
termijn, de ontbrekende gegevens nog steeds niet had ontvan-                     van de Europese Gemeenschappen tegen Ierland
gen, doordat de bevoegde instanties de nodige gegevens
voor de opstelling van de betrokken verslagen niet hadden
verzameld.                                                                                (Zaak C-410/02)
                                                                                (2003/C 7/30)
( 1) Richtlijn 76/464/EEG van de Raad van 4 mei 1976 betreffende de
     verontreiniging veroorzaakt door bepaalde gevaarlijke stoffen die
     in het aquatisch milieu van de Gemeenschap worden geloosd (PB
     L 129 van 18.5.1976, blz. 23).
( 2) Richtlijn 78/659/EEG van de Raad van 18 juli 1978 betreffende         Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
     de kwaliteit van zoet water dat bescherming of verbetering behoeft    op 18 november 2002 beroep ingesteld tegen Ierland door de
     ten einde geschikt te zijn voor het leven van vissen (PB L 222 van    Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoor-
     14.8.1978, blz. 1).                                                   digd door L. Ström en X. Lewis als gemachtigden, domicilie
( 3) Richtlijn 80/68/EEG van de Raad van 17 december 1979 betref-          gekozen hebbende te Luxemburg.
     fende de bescherming van het grondwater tegen verontreiniging
     veroorzaakt door de lozing van bepaalde gevaarlijke stoffen (PB
     L 20 van 26.1.1980, blz. 43).                                         De Commissie concludeert dat het den Hove behage:
( 4) PB L 377 van 31.12.1991, blz. 48.
                                                                           1)     vast te stellen dat Ierland, door te hebben nagelaten de
                                                                                wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen
                                                                                die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2001/8/EG (1)
                                                                                van de Commissie van 8 februari 2001 ter vervanging
                                                                                van bijlage I bij richtlijn 92/109/EEG van de Raad inzake
                                                                                de vervaardiging en het in de handel brengen van
Verzoek van de Cour de cassation van het Groothertog-                             bepaalde stoffen die worden gebruikt voor de illegale
dom Luxemburg van 31 oktober 2002 om een prejudiciële                             vervaardiging van verdovende middelen en psychotrope
beslissing in het geding tussen José Antonio Da Silva                             stoffen, of hoe dan ook te hebben nagelaten dergelijke
               Carvalho en het Openbaar Ministerie                                bepalingen aan de Commissie mee te delen, de krachtens
                                                                                artikel 2 van deze richtlijn op hem rustende verplichtin-
                                                                                gen niet is nagekomen;
                           (Zaak C-408/02)
                                                                           2)     Ierland te verwijzen in de kosten.
                             (2003/C 7/29)
                                                                           Middelen en voornaamste argumenten
De Cour de cassation van het Groothertogdom Luxemburg
heeft bij beschikking van 31 oktober 2002, ingekomen ter
griffie van het Hof van Justitie op 15 november 2002, in het               Artikel 249 EG, volgens hetwelk een richtlijn verbindend is
geding tussen José Antonio Da Silva Carvalho en het Openbaar               ten aanzien van het te bereiken resultaat voor elke lidstaat,
Ministerie, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschap-              houdt voor de lidstaten een verplichting in om de in richtlijnen
pen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende             gestelde uitvoeringstermijnen na te leven. In casu is die termijn
vraag:                                                                     op 1 maart 2001 verstreken, zonder dat Ierland de bepalingen
                                                                           had vastgesteld die nodig waren om te voldoen aan de in de
                                                                           conclusie van de Commissie genoemde richtlijn.
Moet artikel 1, leden 2 en 3, van richtlijn 91/439/EEG van de
Raad van 29 juli 1991 ( 1) aldus worden uitgelegd dat iemand
die tijdens een kort verblijf in zijn land van herkomst een                (1 ) PB L 39 van 9.2.2001, blz. 31.
rijbewijs heeft behaald op een tijdstip waarop zijn gewone
verblijfplaats reeds in een andere lidstaat was gevestigd, zich


title: Beschikking van het Hof (Vijfde kamer) van 8 juni 2004 in de gevoegde zaken C-250/02–C-253/02 en C-256/02 (verzoek van het Tribunale amministrativo regionale del Lazio om een prejudiciële beslissing): Telecom Italia Mobile SpA e.a. tegen Ministero dell'Economia e delle Finanze (Artikel 104, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering — Vragen die identiek zijn aan vragen waarover het Hof zich reeds heeft uitgesproken)

text:
               11.9.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 228/17

      BESCHIKKING VAN HET HOF

   (Vijfde kamer)
   van 8 juni 2004
   in de gevoegde zaken C-250/02–C-253/02 en C-256/02 (verzoek van het Tribunale amministrativo regionale del Lazio om een prejudiciële beslissing): Telecom Italia Mobile SpA e.a. tegen Ministero dell'Economia e delle Finanze (1)

   (Artikel 104, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering - Vragen die identiek zijn aan vragen waarover het Hof zich reeds heeft uitgesproken)
   (2004/C 228/32)
   Procestaal: Italiaans
   In de gevoegde zaken C-250/02–C-253/02 en C-256/02, betreffende verzoeken aan het Hof krachtens artikel 234 EG van het Tribunale amministrativo regionale del Lazio (Italië) in het geding tussen Telecom Italia Mobile SpA (C-250/02), Blu SpA (C-251/02), Telecom Italia SpA (C-252/02), Vodafone Omnitel SpA, vroeger Omnitel Pronto Italia SpA (C-253/02), WIND Telecomunicazioni SpA (C-256/02) en Ministero dell'Economia e delle Finanze, Ministero delle Comunicazioni, in aanwezigheid van: Albacom SpA (C-251/02) en Telemar SpA (C-252/02), om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van richtlijn 97/13/EG van het Europees Parlement en de Raad van 10 april 1997 betreffende een gemeenschappelijk kader voor algemene machtigingen en individuele vergunningen op het gebied van telecommunicatiediensten (PB L 117, blz. 15), heeft het Hof (Vijfde kamer), samengesteld als volgt: C. Gulmann, kamerpresident, S. von Bahr (rapporteur) en R. Silva de Lapuerta, rechters; advocaat-generaal: D. Ruiz-Jarabo Colomer; griffier: R. Grass, op 8 juni 2004 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:
   De bepalingen van richtlijn 97/13/EG van het Europees Parlement en de Raad van 10 april 1997 betreffende een gemeenschappelijk kader voor algemene machtigingen en individuele vergunningen op het gebied van telecommunicatiediensten, inzonderheid artikel 11, verbieden de lidstaten om ondernemingen die houder zijn van individuele vergunningen op het gebied van telecommunicatiediensten, op de enkele grond dat zij houder zijn van deze vergunningen geldelijke lasten op te leggen zoals die aan de orde in de hoofdgedingen, die verschillen van de door genoemde richtlijn toegestane lasten en bovenop deze laatste worden opgelegd.

      (1)  PB C 219 van 14.09.2002.


title: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 6 maart 2003 in de zaken T-226/00 DEP en T-227/00 DEP, Nan Ya Plastics Corporation en Far Eastern Textiles Ltd tegen Raad van de Europese Unie (Begroting van kosten)

text:
24.5.2003              NL                       Publicatieblad van de Europese Unie                                       C 124/21
             BESCHIKKING VAN HET GERECHT                             Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
                    VAN EERSTE AANLEG
                                                                     —     de beschikking van de Commissie van 30 oktober 2002
                        van 6 maart 2003
                                                                           [C 31/2001 (ex NN 156/1999 & N 288/1998)] nietig te
                                                                           verklaren;
in de zaken T-226/00 DEP en T-227/00 DEP, Nan Ya
Plastics Corporation en Far Eastern Textiles Ltd tegen
                 Raad van de Europese Unie (1)                       —     de Commissie te verwijzen in de kosten.
                     (Begroting van kosten)
                         (2003/C 124/37)
                                                                     Middelen en voornaamste argumenten
                         (Procestaal: Engels)
                                                                     In de bestreden beschikking heeft de Commissie vastgesteld
In de zaken T-226/00 DEP en T-227/00 DEP, Nan Ya Plastics            dat verzoekster van de Bondsrepubliek Duitsland overheidsge-
Corporation, gevestigd te Taipei (Taiwan) en Far Eastern             ld, dat als staatssteun werd beschouwd, ten bedrage van
Textiles Ltd, gevestigd te Taipei, vertegenwoordigd door P. de       6 636 000 DEM heeft ontvangen. De Commissie heeft de
Baere, advocaat, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg,            Bondsrepubliek Duitsland gelast een steunbedrag van
tegen Raad van de Europese Unie (gemachtigden: S. Marquardt          1 120 000 euro, met rente, van verzoekster terug te vorderen.
en G. Berrisch), betreffende een verzoek om begroting van de         De Commissie is onder meer van mening dat de steun niet tot
door verweerster aan verzoeksters te vergoeden kosten na de          het minimum beperkt was en wijst ter ondersteuning van
beschikkingen van het Gerecht van 19 september 2001, Nan             dit standpunt op de verwerving door verzoekster van een
Ya Plastics/Raad en Far Eastern Textiles/Raad (T-226/00 en           deelneming in een toeleveringsbedrijf.
T-227/00, niet gepubliceerd in de Jurisprudentie), heeft het
Gerecht (Vijfde kamer — uitgebreid), samengesteld als volgt:
R. García-Valdecasas, kamerpresident, P. Lindh, R. M. Moura
Ramos, J. D. Cooke en H. Legal, rechters; griffier: H. Jung, op      Verzoekster betoogt dat de Commissie door terugvordering
6 maart 2003 een beschikking gegeven waarvan het dictum              van de steun te gelasten haar bevoegdheden heeft misbruikt.
luidt als volgt:
Het bedrag van de door de Raad aan verzoeksters terug te betalen
kosten in de zaken T-226/00 en T-227/00 wordt bepaald op             Zij stelt dat verweersters veronderstelling dat de verwerving
43 000 euro.                                                         van een deelneming in een onderneming niet noodzakelijk,
                                                                     doch enkel nuttig was, onjuist is. Deze verwerving vormde een
                                                                     integraal onderdeel van het herstructureringsplan van de
( 1) PB C 316 van 4.11.2000.                                         investeerders, die uitsluitend langs deze weg op korte termijn
                                                                     binnen verzoeksters onderneming een know how konden
                                                                     ontwikkelen waarmee het succes van de herstructurering
                                                                     binnen een redelijk tijdsbestek kon worden gegarandeerd.
Beroep, op 16 januari 2003 ingesteld door Schmitz-Gotha              Verder voert verzoekster aan dat verweersters veronderstelling
Fahrzeugwerke GmbH tegen Commissie van de Europese                   dat in het ondernemingsplan van de investeerders geen
                        Gemeenschappen                               rekening is gehouden met de inkomsten uit de verwerving,
                                                                     onjuist is. Deze inkomsten zijn reeds in het investeringsplan
                           (Zaak T-17/03)                            opgenomen als bestanddeel van het te verwachten rendement.
                         (2003/C 124/38)
                                                                     Tot slot stelt verzoekster dat zelfs wanneer de noodzaak van
                          (Procestaal: Duits)                        de verwerving wordt ontkend, het bevel tot terugvordering
                                                                     van een deelbedrag van 700 000 DEM op een foutieve
                                                                     beoordeling berust, aangezien tegenover de koopprijs een
                                                                     onmiddellijk beschikbaar vlottend ondernemingskapitaal ter
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-            hoogte van dit bedrag stond.
schappen is op 16 januari 2003 beroep ingesteld tegen
Commissie van de Europese Gemeenschappen door Schmitz-
Gotha Fahrzeugwerke GmbH, Gotha (Duitsland), vertegen-
woordigd door M. Matzat, advocaat.


title: Arrest van het Hof (Vĳfde kamer) van 3 juli 2003 in zaak C-156/01: Verzoek van de Centrale Raad van Beroep om een prejudiciële beslissing: R. P. van der Duin tegen Onderlinge Waarborgmaatschappĳ ANOZ Zorgverzekeringen UA, en Onderlinge waarborgmaatschappĳ ANOZ Zorgverzekeringen UA tegen T. W. van Wegberg-van Brederode() ("Sociale zekerheid — Pensioen- of rentetrekkers en hun gezinsleden die wonen in andere lidstaat dan lidstaat die pensioen of rente verschuldigd is — Medische kosten gemaakt in lidstaat die pensioen of rente verschuldigd is — Voorwaarden voor vergoeding — Bevoegde lidstaat en bevoegd orgaan — Artikelen 21, 22, 28 en 31 van verordening (EEG) nr. 1408/71")

text:
23.8.2003               NL                             Publicatieblad van de Europese Unie                                           C 200/5
2)    Verklaart nietig het besluit van de Commissie van de Europese               1995/1996, berekend over de periode februari 1997 tot en
      Gemeenschappen, vervat in haar brief van 15 februari 1999,                  met december 2000.
      om jegens de Conseil des communes et régions d'Europe (CCRE)
      tot verrekening van de wederzijdse vorderingen over te gaan.          2)    Verstaat dat de Helleense Republiek en de Commissie van de
                                                                                Europese Gemeenschappen hun eigen kosten zullen dragen.
3)    Verwijst de Commissie in haar eigen kosten en in die van de
      Conseil des communes et régions d'Europe (CCRE), in eerste
      aanleg en in hogere voorziening.                                      3)    Verstaat dat de Bondsrepubliek Duitsland en het Koninkrijk
                                                                                Spanje hun eigen kosten zullen dragen.
(1) PB C 150 van 19.5.2001.
                                                                            (1) PB C 173 van 16.6.2001.
                      ARREST VAN HET HOF
                                                                                ARREST VAN HET HOF
                            (Zesde kamer)
                                                                                (Vijfde kamer)
                          van 12 juni 2003
                                                                                van 3 juli 2003
in zaak C-148/01: Helleense Republiek tegen Commissie
               van de Europese Gemeenschappen (1)
                                                                            in zaak C-156/01: Verzoek van de Centrale Raad van
(„EOGFL — Goedkeuring van rekeningen — Extra heffing                        Beroep om een prejudiciële beslissing: R. P. van der Duin
op melk — Vertragingsrente — Verzoek tot gedeeltelijke                      tegen       Onderlinge        Waarborgmaatschappij        ANOZ
        nietigverklaring van beschikking 2001/137/EG”)                      Zorgverzekeringen UA, en Onderlinge waarborgmaat-
                                                                            schappij ANOZ Zorgverzekeringen UA tegen T. W. van
                                                                                Wegberg-van Brederode( (1))
                           (2003/C 200/08)
                                                                            („Sociale zekerheid — Pensioen- of rentetrekkers en hun
                           (Procestaal: Grieks)                             gezinsleden die wonen in andere lidstaat dan lidstaat die
                                                                            pensioen of rente verschuldigd is — Medische kosten
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Juris-     gemaakt in lidstaat die pensioen of rente verschuldigd is —
                         prudentie van het Hof)                             Voorwaarden voor vergoeding — Bevoegde lidstaat en
                                                                            bevoegd orgaan — Artikelen 21, 22, 28 en 31 van verorde-
                                                                                ning (EEG) nr. 1408/71”)
In zaak C-148/01, Helleense Republiek (gemachtigden:
V. Kontolaimos en C. Tsiavou) ondersteund door Bondsrepu-                                            (2003/C 200/09)
bliek Duitsland (gemachtigden: W.-D. Plessing en M. Lumma)
en door Koninkrijk Spanje (gemachtigde: M. López-Monís
Gallego, vervolgens S. Ortiz Vaamonde) tegen Commissie van                                         (Procestaal: Nederlands)
de Europese Gemeenschappen (gemachtigde: M. Condou-
Durande), betreffende de gedeeltelijke nietigverklaring van
beschikking 2001/137/EG van de Commissie van 5 februari                     In zaak C-156/01, betreffende een verzoek aan het Hof krach-
2001 houdende onttrekking aan communautaire financiering                    tens artikel 234 EG van de Centrale Raad van Beroep (Neder-
van bepaalde uitgaven die de lidstaten voor het Europees                    land), in de aldaar aanhangige gedingen tussen R. P. van der
Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL), afde-                Duin en Onderlinge Waarborgmaatschappij ANOZ Zorgverze-
ling Garantie, hebben verricht (PB L 50, blz. 9), heeft het Hof             keringen UA, en Onderlinge waarborgmaatschappij ANOZ
(Zesde kamer), samengesteld als volgt: J.-P. Puissochet, kamer-             Zorgverzekeringen UA tegen T. W. van Wegberg-van
president, R. Schintgen, V. Skouris, F. Macken en J. N. Cunha               Brederode, om een prejudiciële beslissing over de uitlegging
Rodrigues         (rapporteur),       rechters;     advocaat-generaal:      van de artikelen 21, 22, lid 1, sub c, 28 en 31 van verordening
L. A. Geelhoed; griffier: R. Grass, op 12 juni 2003 een arrest              (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende
gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:                                 de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werkne-
                                                                            mers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich
1)    Verklaart beschikking 2000/137/EG van de Commissie van                binnen de Gemeenschap verplaatsen, in de gewijzigde en bijge-
      5 februari 2001 houdende onttrekking aan communautaire                werkte versie van verordening (EEG) nr. 2001/83 van de Raad
      financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten voor het          van 2 juni 1983 (PB L 230, blz. 6), heeft het Hof (Vijfde
      Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw                kamer), samengesteld als volgt: M. Wathelet, kamerpresident,
      (EOGFL), afdeling Garantie, hebben verricht, nietig voorzover         C. W. A. Timmermans, A. La Pergola (rapporteur), P. Jann en
      daarbij met betrekking tot de Helleense Republiek een financiële      S. von Bahr, rechters; advocaat-generaal: D. Ruiz-Jarabo
      correctie wordt toegepast wegens vertragingsrente in verband met      Colomer; griffier: M.-F. Contet, hoofdadministrateur, op 3 juli
      de te late betaling van de extra heffing voor het melkjaar            2003 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
 ---pagebreak--- C 200/6                 NL                             Publicatieblad van de Europese Unie                                                23.8.2003
1)    Artikel 22, lid 1, sub c en i, van verordening (EEG) nr. 1408/        R. Schintgen (rapporteur) en C. W. A. Timmermans, kamer-
      71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing             presidenten, C. Gulmann, D. A. O. Edward, A. La Pergola,
      van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstan-         P. Jann, V. Skouris, F. Macken, N. Colneric, S. von Bahr en
      digen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeen-         J. N. Cunha Rodrigues, rechters; advocaat-generaal:
      schap verplaatsen, in de gewijzigde en bijgewerkte versie van         L. A. Geelhoed; griffier: M.-F. Contet, hoofdadministrateur, op
      verordening (EEG) nr. 2001/83 van de Raad van 2 juni 1983,            10 juli 2003 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als
      moet aldus worden uitgelegd dat het ook van toepassing is op          volgt:
      een rechthebbende op een pensioen of rente en zijn gezinsleden
      die wonen in een andere lidstaat dan de lidstaat die dit              Artikel 9 en bijlage II van het Statuut van de ambtenaren van de
      pensioen of deze rente verschuldigd is en die uit dien hoofde         Europese Gemeenschappen, alsmede artikel 79 van de regeling welke
      na hun inschrijving bij het orgaan van de woonplaats aanspraak        van toepassing is op de andere personeelsleden, moeten aldus worden
      kunnen maken op verstrekkingen krachtens artikel 28 van deze          uitgelegd dat zij zich verzetten tegen de toepassing van de in deel II
      verordening, wanneer deze sociaalverzekerden zich met het oog         van het Bundesgesetz betreffend die Arbeitsverfassung (Arbeitsverfas-
      op een medische behandeling wensen te begeven naar de lidstaat        sungsgesetz) (federale wet inzake de collectieve arbeidsbetrekkingen) van
      die het pensioen of de rente verschuldigd is.                         13 december 1973 neergelegde Oostenrijkse wettelijke regeling inzake
                                                                            de ondernemingsorganisatie op de plaatselijke functionarissen bij de
2)    Het orgaan van de woonplaats is het orgaan dat bevoegd is om          vertegenwoordiging van de Commissie van de Europese Gemeen-
      de in voormeld artikel 22, lid 1, sub c en i, bedoelde vooraf-        schappen te Wenen (Oostenrijk).
      gaande toestemming te verlenen, wanneer het verzoek om
      toestemming betrekking heeft op sociaalverzekerden die zich in
      een dergelijke situatie bevinden.                                     (1) PB C 200 van 14.7.2001.
(1) PB C 200 van 14.7.2001.
                                                                                ARREST VAN HET HOF
                     ARREST VAN HET HOF                                                                 (Eerste kamer)
                           van 10 juli 2003                                                           van 19 juni 2003
in zaak C-165/01 (verzoek van het Oberste Gerichtshof                       in zaak C-467/01 (verzoek van de Corte d'Appello di
om een prejudiciële beslissing): Betriebsrat der Vertretung                 Genova om een prejudiciële beslissing): Ministero delle
der Europäischen Kommission in Österreich tegen Euro-                       Finanze, tegen Eribrand SpA, voorheen Eurico Italia
päische Gemeinschaften, Kommission der Europäischen                                                          SpA (1)
                          Gemeinschaften (1)
                                                                            („Restituties bij uitvoer — Artikelen 47 en 48 van verorde-
(„Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeen-                         ning (EEG) nr. 3665/87 — Toekenning van bijkomende
schappen — Regeling welke van toepassing is op de andere                                                  termijnen”)
personeelsleden — Plaatselijke functionarissen — Vertegen-
woordiging van de Commissie in Oostenrijk — Toepasselijk-                                              (2003/C 200/11)
heid van nationale wetgeving inzake vertegenwoordiging en
              verdediging van werknemersbelangen”)
                                                                                (Procestaal: Italiaans)
                            (2003/C 200/10)
                                                                            (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Juris-
                                                                                prudentie van het Hof)
                            (Procestaal: Duits)
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Juris-
                                                                            In zaak C-467/01, betreffende een verzoek aan het Hof krach-
                         prudentie van het Hof)
                                                                            tens artikel 234 EG van de Corte d'appello di Genova (Italië),
                                                                            in het aldaar aanhangige geding tussen Ministero delle Finanze,
                                                                            en Eribrand SpA, voorheen Eurico Italia SpA, om een prejudi-
In zaak C-165/01, betreffende een verzoek aan het Hof krach-                ciële beslissing over de uitlegging van de artikelen 47 en 48
tens artikel 234 EG van het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk),               van verordening (EEG) nr. 3665/87 van de Commissie van
in het aldaar aanhangig geding tussen Betriebsrat der Vertre-               27 november 1987 houdende gemeenschappelijke uitvoerings-
tung der Europäischen Kommission in Österreich en Europäi-                  bepalingen van het stelsel van restituties bij uitvoer voor land-
sche Gemeinschaften, Kommission der Europäischen Gemein-                    bouwproducten (PB L 351, blz. 1), zoals gewijzigd bij verorde-
schaften, om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van             ning (EG) nr. 1829/94 van de Commissie van 26 juli 1994 (PB
artikel 9 en bijlage II van het Statuut van de ambtenaren van               L 191, blz. 5), heeft het Hof (Eerste kamer), samengesteld als
de Europese Gemeenschappen, en van artikel 79 van de                        volgt: M. Wathelet, kamerpresident, P. Jann en A. Rosas
Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden               (rapporteur), rechters; advocaat-generaal: C. Stix-Hackl; griffier:
van deze Gemeenschappen, heeft het Hof, samengesteld als                    R. Grass, op 19 juni 2003 een arrest gewezen waarvan het
volgt: G. C. Rodríguez Iglesias, president, M. Wathelet,                    dictum luidt als volgt:


title: Zaak T-670/15: Beroep ingesteld op 20 november 2015 — Osho Lotus Commune/BHIM — Osho International Foundation (OSHO)

text:
               25.1.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 27/72

         Beroep ingesteld op 20 november 2015 — Osho Lotus Commune/BHIM — Osho International Foundation (OSHO)
   (Zaak T-670/15)
   (2016/C 027/91)
   Taal van het verzoekschrift: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Osho Lotus Commune e.V. (Keulen, Duitsland) (vertegenwoordiger: M. Viefhues, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Osho International Foundation (Zürich, Zwitserland)

      Gegevens betreffende de procedure voor het BHIM

      Houder van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken merk: gemeenschapswoordmerk „OSHO” — inschrijvingsaanvraag nr. 1 224 831

      Procedure voor het BHIM: nietigheidsprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 22 september 2015 in zaak R 1997/2014-4

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van het BHIM en eventueel de andere partij in de kosten van de procedure.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 7, lid 1, onder b), c) en f), van verordening nr. 207/2009.


title: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 15 juli 2004 in zaak C-321/02 (verzoek van het Bundesfinanzhof om een prejudiciële beslissing): Finanzamt Rendsburg tegen Detlev Harbs (Zesde BTW-Richtlijn — Artikel 25 — Gemeenschappelijke forfaitaire regeling voor landbouwproducenten — Verpachting van deel van landbouwbedrijf)

text:
               11.9.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 228/6

      ARREST VAN HET HOF

   (Eerste kamer)
   van 15 juli 2004
   in zaak C-321/02 (verzoek van het Bundesfinanzhof om een prejudiciële beslissing): Finanzamt Rendsburg tegen Detlev Harbs (1)

   (Zesde BTW-Richtlijn - Artikel 25 - Gemeenschappelijke forfaitaire regeling voor landbouwproducenten - Verpachting van deel van landbouwbedrijf)
   (2004/C 228/11)
   Procestaal: Duits
   In zaak C-321/02, betreffende een verzoek aan het Hof krachtens artikel 234 EG van het Bundesfinanzhof (Duitsland), in het aldaar aanhangige geding tussen Finanzamt Rendsburg en Detlev Harbs, om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van artikel 25 van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1), heeft het Hof (Eerste kamer), samengesteld als volgt: P. Jann, kamerpresident, A. Rosas, S. von Bahr (rapporteur), R. Silva de Lapuerta en K. Lenaerts, rechters; advocaat-generaal: P. Léger; griffier: R. Grass, op 15 juli 2004 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
   Artikel 25 van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, dient aldus te worden uitgelegd dat een landbouwproducent die een deel van de substantiële bestanddelen van zijn landbouwbedrijf heeft verpacht en/of voor lange tijd heeft verhuurd en met het resterende deel ervan zijn landbouwactiviteit voortzet, waarvoor hij aan de in dit artikel bepaalde gemeenschappelijke forfaitaire regeling is onderworpen, de omzet uit deze verpachting en/of deze verhuur niet onder deze forfaitaire regeling kan brengen. De desbetreffende omzet dient te worden belast overeenkomstig de normale regeling, of, in voorkomend geval, overeenkomstig de vereenvoudigde regeling van de belasting over de toegevoegde waarde.

      (1)  PB C 289 van 23.11.2002.


title: Zaak T-229/07: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 13 februari 2009 — Vitro Corporativo/BHIM — Vallon (√) ( Gemeenschapsmerk — Oppositie — Intrekking van oppositie — Afdoening zonder beslissing )

text:
               4.4.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/24

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 13 februari 2009 — Vitro Corporativo/BHIM — Vallon (√)
   (Zaak T-229/07) (1)

   („Gemeenschapsmerk - Oppositie - Intrekking van oppositie - Afdoening zonder beslissing’)
   (2009/C 82/42)
   Procestaal: Spaans
   Partijen

      Verzoekende partij: Vitro Corporativo, S.A. de CV (Nuevo Leon, Mexico) (vertegenwoordiger: J. Botella Reina, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: P. López Fernández de Corres, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM: Vallon GmbH (Horb, Duitsland)
   Voorwerp
   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 7 november 2006 (zaak R 1363/2005-1) inzake een oppositieprocedure tussen Vitro Corporativo SA de CV en Vallon GmbH
   Dictum

               1)

               Op het beroep behoeft niet meer te worden beslist.

               2)

               Verzoekster wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 199 van 25.8.2007.


title: Zaak C-139/13: Arrest van het Hof (Negende kamer) van 13 februari 2014 — Europese Commissie/Koninkrijk België (Niet-nakoming — Ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid — Normen voor veiligheidskenmerken van en biometrische gegevens in door lidstaten afgegeven paspoorten en reisdocumenten — Verordening (EG) nr. 2252/2004 — Biometrisch paspoort — Opneming van vingerafdrukken — Geen uitvoering — Geen afgifte binnen termijn)

text:
               29.3.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 93/18

         Arrest van het Hof (Negende kamer) van 13 februari 2014 — Europese Commissie/Koninkrijk België
   (Zaak C-139/13) (1)

   (Niet-nakoming - Ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid - Normen voor veiligheidskenmerken van en biometrische gegevens in door lidstaten afgegeven paspoorten en reisdocumenten - Verordening (EG) nr. 2252/2004 - Biometrisch paspoort - Opneming van vingerafdrukken - Geen uitvoering - Geen afgifte binnen termijn)
   2014/C 93/29
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: D. Maidani en G. Wils, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk België (vertegenwoordigers: J.-C. Halleux en L. Van den Broeck, gemachtigden)

      Voorwerp

   Niet-nakoming — Schending van artikel 6 van verordening (EG) nr. 2252/2004 van de Raad van 13 december 2004 betreffende normen voor de veiligheidskenmerken van en biometrische gegevens in door de lidstaten afgegeven paspoorten en reisdocumenten (PB L 385, blz. 1) — Biometrische paspoorten met vingerafdrukken — Niet afgeven van dergelijke paspoorten binnen de door deze verordening gestelde termijn

      Dictum

               1)

               Door niet binnen de gestelde termijn de technische specificaties betreffende de uitgifte van biometrische paspoorten met vingerafdrukken toe te passen, is het Koninkrijk België de verplichtingen niet nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 6 van verordening (EG) nr. 2252/2004 van de Raad van 13 december 2004 betreffende normen voor de veiligheidskenmerken van en biometrische gegevens in door de lidstaten afgegeven paspoorten en reisdocumenten.

               2)

               Het Koninkrijk België wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 156 van 1.6.2013.


title: Zaak C-96/11 P: Hogere voorziening ingesteld op 1 maart 2011 door August Storck KG tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 17 december 2010 in zaak T-13/09, August Storck KG/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

text:
               21.5.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/12

         Hogere voorziening ingesteld op 1 maart 2011 door August Storck KG tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 17 december 2010 in zaak T-13/09, August Storck KG/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)
   (Zaak C-96/11 P)
   2011/C 152/21
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Rekwirante: August Storck KG (vertegenwoordigers: T. Reher, P. Goldenbaum, I. Rohr, T. Melchert, Rechtsanwälte)

      Andere partij in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Conclusies

               —

               het bestreden arrest vernietigen;

               —

               de in eerste aanleg geformuleerde vorderingen toewijzen en de zaak definitief afdoen of, subsidiair, de zaak naar het Gerecht terugverwijzen;

               —

               het BHIM verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Met deze hogere voorziening wordt opgekomen tegen het arrest van het Gerecht, waarbij dit heeft verworpen het beroep van rekwirante strekkende tot vernietiging van de beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (BHIM) van 12 november 2008 betreffende de afwijzing van haar aanvraag tot inschrijving van een driedimensionaal teken bestaande in de vorm van een chocolade muis.
   Rekwirante voert de volgende drie middelen aan:
   I.   Schending van artikel 7, lid 1, sub b, van de verordening inzake het gemeenschapsmerk

               1)

               Het Gerecht heeft het begrip onderscheidend vermogen in verschillende opzichten onjuist uitgelegd, en aldus artikel 7, lid 1, sub b, van deze verordening onjuist toegepast en ten onrechte het aangevraagde merk onderscheidend vermogen van huis uit ontzegd.

               2)

               Het Gerecht heeft het aangevraagde merk ten onrechte beoordeeld tegen de achtergrond van de rechtspraak inzake merken bestaande in een vorm zonder grafische elementen of woordelementen, hoewel het aangevraagde merk een grafisch element in de vorm van een bas-reliëf bevat. Het merk had moeten worden beoordeeld overeenkomstig de voor beeldmerken geldende beginselen.

               3)

               Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste opvatting met betrekking tot de omstandigheid dat de vorm van een waar ook andere doelstellingen kan nastreven naast die van identificatie, bijvoorbeeld een esthetische doelstelling, zonder dat hierdoor afbreuk wordt gedaan aan het onderscheidend vermogen van huis uit van het merk bestaande in de vorm.

               4)

               Het Gerecht heeft „gewoonlijk niet” in de zin van „niet gewoon zijn” geïnterpreteerd, en aldus de mogelijkheid uitgesloten dat de consument in de sector van snoepgoed reeds gewend is aan vormmerken die overeenstemmen met het aangevraagde merk, en het aldus als een onderscheidend teken kan beschouwen. Aldus heeft het Gerecht de betekenis van de vorm van een waar voor de identificatie van de waren op de relevante markt van snoepgoed niet juist begrepen en is derhalve voorbijgegaan aan het criterium dat dient te worden gehanteerd voor het bewijs van onderscheidend vermogen van vormmerken in de snoepgoedsector, voor zover dergelijke vormmerken dieren en/of andere levende wezens of een combinatie van elementen van verschillende levende wezens weergeven.

               5)

               Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste opvatting door een contrast vast te stellen tussen „decoratieve vormgeving” enerzijds en „analytisch oogpunt” anderzijds. Het Gerecht is dus ook voorbijgegaan aan het feit dat merken moeten worden beoordeeld volgens de erdoor opgeroepen totaalindruk.

               6)

               De combinatie van deze onjuiste rechtsopvattingen heeft ertoe geleid dat het Gerecht het aangevraagde merk onderscheidend vermogen heeft ontzegd, terwijl bij een juiste toepassing van artikel 7, lid 1, sub b, van de verordening het merk onderscheidend vermogen zou zijn toegekend.

         II.   Schending van het recht om te worden gehoord

               7)

               Het Gerecht heeft rekwirantes recht om te worden gehoord geschonden door in het arrest grote delen van rekwirantes betoog buiten beschouwing te laten.

         III.   Schending van artikel 73, eerste volzin, van de verordening inzake het gemeenschapsmerk (motiveringsplicht)

               8)

               Het Gerecht is in het arrest uitgegaan van de stelling dat het bewijs niet was geleverd dat het voorwerp van de figuur die het merk vormt, een sterke eigen persoonlijkheid heeft, terwijl het overeenkomstig het beginsel van ambtshalve onderzoek aan het BHIM stond om door het bestaan van vergelijkbare op de markt aanwezige figuren de persoonlijkheid van de figuur te ontkrachten. Het Gerecht wilde duidelijk rekwirantes argument niet behandelen en is derhalve zijn motiveringsplicht niet nagekomen.

               9)

               Voor zover het Gerecht in het arrest weliswaar delen van rewirantes betoog heeft behandeld, maar deze in het arrest niet in aanmerking heeft genomen of niet omstandig heeft vermeld, is het zijn verplichting om het arrest op begrijpelijke wijze te motiveren, niet nagekomen.


title: Zaak C-20/03: Verzoek van de Rechtbank van Eerste Aanleg te Brugge van 17 januari 2003 om een prejudiciële beslissing in de strafzaak tegen 1) M. Burmanjer, 2) R.A. van der Linden en 3) A. de Jong

text:
22.3.2003              NL                         Publicatieblad van de Europese Unie                                              C 70/7
      —    nietig te verklaren beschikking C (1999) 541 van de         1.     Moet artikel 5, lid 1, van verordening 1103/97 ( 1) aldus
           Commissie van 4 maart 1999                                         worden uitgelegd, dat bij een privaatrechtelijke contrac-
                                                                              tuele relatie slechts het eindbedrag van een factuur of een
      —    nietig te verklaren beschikking C (1999) 532 van de                in de factuur opgenomen post mag of moet worden
           Commissie van 4 maart 1999                                         afgerond, of is een ook contractueel vastgelegde prijs per
                                                                              eenheid/tarief (hier: prijs per minuut) een te betalen en te
      —    nietig te verklaren beschikking C (1999) 533 van de                boeken geldbedrag in de zin van genoemde verordening?
           Commissie van 4 maart 1999                                         Is het voor de beantwoording van de vraag of een tarief
                                                                              een te betalen of te boeken bedrag in de zin van artikel 5
                                                                              van verordening 1103/97 is, van belang of dit tarief
      subsidiair, de aan de Commissie terug te betalen bedragen               bestaat uit een bepaald veelvoud (hier: zesvoud) van de
      van de bijstand te verlagen tot de door het Hof te bepalen              eenheid op basis waarvan het eindbedrag van de factuur
      bedragen.                                                               wordt berekend (hier: tik van tien seconden), of dat het
                                                                              tarief in de ogen van de consument de maatgevende
2.    Als maatregel van instructie, de in de onderhavige hogere               rekeneenheid is?
      voorziening gedane verzoeken in te willigen.
                                                                       2.     Moet verordening 1103/97 (met name artikel 5) aldus
3.    Hoe dan ook, de Commissie in de kosten te verwijzen.                    worden uitgelegd, dat deze een uitputtende regeling bevat
                                                                              op grond waarvan bedragen die geen te betalen of te
                                                                              boeken bedragen zijn (indien deze bestaan) niet op de in
                                                                              artikel 5 beschreven wijze mogen worden afgerond, zodat
Middelen en voornaamste argumenten                                            ofwel deze bedragen in de tot dan toe geldende nationale
                                                                              valuta moeten blijven worden vermeld, ofwel het resultaat
                                                                              van de omrekening nauwkeurig moet worden vermeld?
Het arrest van het Gerecht heeft alle door rekwiranten
voorgedragen middelen afgewezen en daarmee de beroepen
op alle onderdelen verworpen. Aangaande het eerst middel               (1 ) PB L 162 van 19.6.1997, blz. 1.
zijn rekwiranten van oordeel, dat met de redenering van het
Gerecht juridisch gezien kan worden ingestemd.
Wat de andere middelen betreft heeft het Gerecht zijn uitspraak
daarentegen geenszins gemotiveerd, noch de gegrondheid van
de beschikkingen van de Commissie uiteengezet. Het heeft
enkel de in de bestreden beschikkingen aangevoerde argumen-            Verzoek van de Rechtbank van Eerste Aanleg te Brugge
ten behaald.                                                           van 17 januari 2003 om een prejudiciële beslissing in de
                                                                       strafzaak tegen 1) M. Burmanjer, 2) R.A. van der Linden
                                                                                en 3) A. de Jong
Het arrest van het Gerecht is gebrekkig wegens ontoereikende,
onlogische en tegenstrijdige motivering.                                                          (Zaak C-20/03)
                                                                                (2003/C 70/12)
                                                                       De Rechtbank van Eerste Aanleg te Brugge heeft bij uitspraak
Verzoek van het Landgericht München van 17 december                    van 17 januari 2003, ingekomen ter griffie van het Hof van
2002 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen               Justitie op 21 januari 2003 in de strafzaak tegen 1) M. Burman-
Verbraucher-Zentrale Hamburg e.V. en 02 (Germany)                      jer, 2) R.A. van der Linden en 3) A. de Jong, het Hof van
                       GmbH & Co. OHG                                  Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een
                                                                       prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:
                         (Zaak C-19/03)
                                                                       a)     Schenden de artikelen 2, 3, 5-3º en 13 van de Belgische
                                                                              Wet van 25 juni 1993 betreffende de uitoefening van
                         (2003/C 70/11)                                       ambulante aktiviteiten en de organisatie van de openbare
                                                                              markten, afzonderlijk beschouwd, dan wel in samen-
                                                                              lezing, en aldus geïnterpreteerd dat zij de verkoop
                                                                              van abonnementen op tijdschriften op het Belgisch
Het Landgericht München heeft bij beschikking van 17 decem-                   grondgebied voor zowel Belgische onderdanen als andere
ber 2002, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op                   buitenlandse EU-onderdanen als ambulante aktiviteit
20 januari 2003, in het geding tussen Verbraucher-Zentrale                    onderwerpen aan de voorafgaande machtiging van de
Hamburg e.V. en 02 (Germany) GmbH & Co. OHG, het Hof                          Minister of van de door hem gedelegeerde ambtenaar van
van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om                       niveau l en de inbreuken hierop zelfs strafbaar stelt, de
een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:                        artikelen 30 tot en met 37 (principe van het vrij verkeer
 ---pagebreak--- C 70/8                  NL                           Publicatieblad van de Europese Unie                                         22.3.2003
       der goederen) van het EG-Verdrag van 25 maart 1957,                Verzoek van het Tribunale Ordinario di Torino — Vierde
       zoals van toepassing op 6 september 2001, artikel 48 en            strafkamer — van 13 januari 2003 om een prejudiciële
       volgende van datzelfde Verdrag (principe van het vrij              beslissing in de aldaar dienende strafzaak tegen Michel
       verkeer van personen), dan wel artikel 59 en volgende                                           Mulliez e.a.
       van datzelfde Verdrag (principe van het vrij verkeer van
       diensten), daar waar deze artikelen ertoe leiden dat een
       Duitse Vennootschap die via in Nederland gevestigde
       verkopers in België abonnementen op tijdschriften ver-                                        (Zaak C-23/02)
       koopt of wil verkopen, a priori wordt onderworpen aan
       het bekomen van een voorafgaandelijke en tijdelijke
       vergunning en een overtreding van deze bepalingen zelfs                                       (2003/C 70/14)
       strafbaar wordt gesteld, dit terwijl de belangen die de
       Wetgever hiermee wil beschermen op andere, minder
       ingrijpende manieren zouden kunnen worden gevrij-
       waard?
b)     Maakt het voor de beantwoording van de eerste vraag                Het Tribunale Ordinario di Torino — Vierde strafkamer —
       enig verschil uit dat diezelfde wet van 25 juni 1993 de            heeft bij beschikking van 13 januari 2003, ingekomen ter
       verkoop van kranten, tijdschriften en tevens abonnemen-            griffie van het Hof van Justitie op 23 januari 2003, in de aldaar
       ten op kranten alleszins niet onderwerpt aan deze vooraf-          dienende strafzaak tegen Michel Mulliez e.a. het Hof van
       gaandelijke vergunning?                                            Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een
                                                                          prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:
                                                                          1.    Moet artikel 6 van richtlijn 68/151/EEG (1) aldus worden
                                                                                uitgelegd dat het de lidstaten verplicht om in passende
                                                                                sancties te voorzien, niet alleen voor het niet openbaar
                                                                                maken van de balans en de winst- en verliesrekening
                                                                                van handelsvennootschappen, maar ook voor de niet-
                                                                                waarheidsgetrouwe openbaarmaking daarvan, van andere
Verzoek van de Rechtbank te Rotterdam van 21 januari                            vennootschappelijke mededelingen bestemd voor de ven-
2003 om een prejudiciële beslissing in de zaak Opti-                            noten of voor het publiek, of van enige informatie over
ver B.V. en 38 andere partijen tegen de Stichting Autori-                       de economische, vermogens- of financiële positie die de
                      teit Financiële Markten                                   vennootschap over zichzelf of over de groep waartoe zij
                                                                                behoort moet verstrekken?
                           (Zaak C-22/03)
                                                                          2.    Moeten de Eerste (68/151/EEG) en de Vierde (78/660/
                                                                                EEG) ( 2) richtlijn en, in het bijzonder, de gecombineerde
                           (2003/C 70/13)                                       bepalingen van artikel 44, lid 2, sub g, EG, artikelen 2,
                                                                                lid 1, sub f, en 6 van de Eerste richtlijn (68/151/EEG)
                                                                                alsmede artikel 2, leden 2, 3 en 4, van de Vierde richtlijn
                                                                                (78/660/EEG), zoals aangevuld bij richtlijnen 83/349/
De Rechtbank te Rotterdam heeft bij uitspraak van 21 januari                    EEG (3) en 90/605/EEG (4), gelet op de verplichting van
                                                                                de lidstaten om in „passende sancties” te voorzien voor
2003, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
23 januari 2003, in de zaak Optiver B.V.en 38 andere partijen                   de in de Eerste en de Vierde richtlijn bedoelde
                                                                                schendingen, aldus worden uitgelegd (of niet) dat zij zich
tegen de Stichting Autoriteit Financiële Markten, het Hof van
Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een                         verzetten tegen de wettelijke regeling van een lidstaat
prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:                               die de strafbaarheid uitsluit van schendingen van de
                                                                                verplichtingen van openbaarheid en getrouwe weergave
                                                                                van bepaalde vennootschapsakten (waaronder de balans
                                                                                en de winst- en verliesrekening), wanneer
Staat de Richtlijn 85/303/EEG ( 1), en met name de interpretatie
van de artikelen 11 en 12, eraan in de weg dat van effectenin-
stellingen een heffing in de hiervoor beschreven zin op de                      a)   de onjuiste gegevens enkel van kwalitatieve aard
bruto baten uit effectengerelateerde activiteiten wordt geheven?                     zijn,
( 1) Richtlijn van de Raad van 10 juni 1985 tot wijziging van                   b)   de onjuiste mededeling of de onthouden informatie
     Richtlijn 69/335/EEG betreffende de indirecte belastingen op het                over de vennootschap leidt tot een afwijking van het
     bijeenbrengen van kapitaal (PB 1985, L 156, blz. 23).                           economische resultaat voor het boekjaar of een
                                                                                afwijking van het netto maatschappelijk vermogen,
                                                                                die een bepaalde procentuele drempel niet over-
                                                                                schrijdt;