title: Zaak C-640/13: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 18 december 2014 — Europese Commissie/Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (Niet-nakoming — Teruggaaf van in strijd met het Unierecht geïnde belastingen — Nationale wettelijke regeling — Verkorting met terugwerkende kracht van de verjaringstermijn van de beschikbare beroepen — Doeltreffendheidsbeginsel — Beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen)

text:
               23.2.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 65/16

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 18 december 2014 — Europese Commissie/Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland
   (Zaak C-640/13) (1)

   ((Niet-nakoming - Teruggaaf van in strijd met het Unierecht geïnde belastingen - Nationale wettelijke regeling - Verkorting met terugwerkende kracht van de verjaringstermijn van de beschikbare beroepen - Doeltreffendheidsbeginsel - Beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen))
   (2015/C 065/22)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: R. Lyal en W. Roels, gemachtigden)

      Verwerende partij: Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (vertegenwoordiger: J. Beeko, gemachtigde)

      Dictum

               1)

               Door een wettelijke bepaling vast te stellen zoals artikel 107 van de Finance Act 2007 (begrotingswet 2007), waarbij met terugwerkende kracht en zonder voorafgaande kennisgeving of overgangsregeling het recht van de belastingplichtigen wordt beperkt om belastingen die zijn geheven in strijd met het Unierecht, terug te vorderen, is het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland de krachtens artikel 4, lid 3, VEU op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.

               2)

               Het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 78 van 15.3.2014.


               7.2.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 33/10

         Verzoek van 14 september 2007 om een advies van het EVA-Hof door de Districtsrechtbank van Oslo in de Zaak Celina Nguyen v De Noorse Staat, vertegenwoordigd door het ministerie van Justitie en de Politie
   (Zaak E-8/07)
   (2008/C 33/08)
   Bij schrijven van 14 september 2007 van het Oslo tingrett (de Districtsrechtbank van Oslo), bij de Griffie van het Hof ontvangen op 17 september 2007, is een verzoek aan het EVA-Hof ingediend om een advies in de zaak Celina Nguyen v De Noorse Staat, vertegenwoordigd door het ministerie van Justitie en de Politie, betreffende de volgende vragen:

               1.

               Is het verenigbaar met de richtlijnen inzake de verzekering van motorvoertuigen om redress van niet in geld uit te drukken verliezen („pijn en ander lijden”) van het krachtens nationaal recht verplicht verzekeringsstelsel uit te sluiten?

               2.

               Zo neen: is een exceptie van de verzekeringsdekking als in vraag 1 wordt genoemd, een voldoende ernstige inbreuk op de richtlijnen inzake verzekering van motorvoertuigen om tot aansprakelijkheid van de staat te kunnen leiden?


title: Zaak C-107/07 P: Beschikking van het Hof van 29 november 2007 — Friedrich Weber/Commissie van de Europese Gemeenschappen (Hogere voorziening — Weigering van toegang tot documenten — Kennelijke niet-ontvankelijkheid)

text:
               29.3.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 79/10

         Beschikking van het Hof van 29 november 2007 — Friedrich Weber/Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak C-107/07 P) (1)

   (Hogere voorziening - Weigering van toegang tot documenten - Kennelijke niet-ontvankelijkheid)
   (2008/C 79/18)
   Procestaal: Duits
   Partijen

      Rekwirant: Friedrich Weber (vertegenwoordiger: W. Declair, Rechtsanwalt)

      Andere partij in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: P. Costa de Oliveira en C. Ladenburger, gemachtigden)
   Voorwerp
   Hogere voorziening tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Tweede kamer) van 11 december 2006, Weber/Commissie (T-290/05), waarbij het Gerecht wegens kennelijke niet-ontvankelijkheid heeft verworpen een beroep tegen het besluit van de secretaris-generaal van de Commissie van 27 mei 2005 houdende weigering van de door verzoeker gevraagde toegang tot een brief van het directoraat-generaal „Concurrentie” aan de Duitse Bondsregering betreffende staatssteun voor de financiering van de openbare omroepinstellingen in Duitsland
   Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               F. Weber wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 95 van 28.4.2007.


title: Zaak T-297/05: Beroep ingesteld op 29 juli 2005 — IPK International — World Tourism Marketing Consultants/Commissie

text:
               15.10.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 257/13

         Beroep ingesteld op 29 juli 2005 — IPK International — World Tourism Marketing Consultants/Commissie
   (Zaak T-297/05)
   (2005/C 257/26)
   Procestaal: Duits
   Partijen

      Verzoekende partij(en): IPK International — World Tourism Marketing Consultants GmbH (München, Duitsland) [vertegenwoordiger(s): H.-J. Prieß, advocaat, M. Niestedt, advocaat, en C. Pitschas, advocaat]

      Verwerende partij(en): Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies van verzoeker(s)/verzoekster(s)

               —

               nietig te verklaren de beschikking van de Commissie van 13 mei 2005 (ENTR/01/Audit/RVDZ/ss D(2005) 11382) tot intrekking van de toekenning van een subsidie van 530 000 ECU aan verzoekster in het kader van het ECODATA-project van 4 augustus 1992 (003977/XXIII/A3 — S92/DG/ENV8/LD/kz);

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De Commissie kende verzoekster op 4 augustus 1992 een subsidie van 530 000 ECU toe voor de oprichting van een gegevensbank voor ecologisch toerisme in Europa. De betrokken beschikking is door verweerster ingetrokken bij de bestreden beschikking van 13 mei 2005.
   Verzoekster stelt dat de bestreden beschikking onwettig is. In de motivering van haar beroep stelt verzoekster dat niet is voldaan aan de voorwaarden voor een intrekkingsbeschikking, daar de door de Commissie ter rechtvaardiging van haar beschikking aangevoerde gronden feitelijk onjuist zijn en de intrekking van de toekenning van de subsidie bovendien wegens verjaring onmogelijk is geworden. Verder stelt verzoekster dat de bestreden beschikking indruist tegen het beginsel van behoorlijk bestuur en de motiveringsplicht van artikel 253 EG. Ten slotte stelt verzoekster schending van het verbod om nietig verklaarde beschikkingen te bevestigen.


title: Zaak T-446/15: Beroep ingesteld op 3 augustus 2015 — Indecopi/BHIM — Synergy Group (PISCO)

text:
               28.9.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 320/42

         Beroep ingesteld op 3 augustus 2015 — Indecopi/BHIM — Synergy Group (PISCO)
   (Zaak T-446/15)
   (2015/C 320/59)
   Taal van het verzoekschrift: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Instituto Nacional de Defensa de la Competencia y de la Protección de la Propiedad Intelectual (Indecopi) (San Borja, Peru) (vertegenwoordigers: M. A. Pomares Caballero en A. Pomares Caballero, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Synergy Group sp. z o.o. (Wrocław, Polen)

      Gegevens betreffende de procedure voor het BHIM

      Aanvrager van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken merk: gemeenschapsbeeldmerk met woordelement „PISCO” — inschrijvingsaanvraag nr. 1016 7674

      Procedure voor het BHIM: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 3 juni 2015 in zaak R 1291/2014-4

      Conclusies

               —

               De bestreden beslissing wijzigen en vaststellen dat in casu is voldaan aan de voorwaarden voor de toepassing van de relatieve weigeringsgrond van artikel 8, lid 4, van verordening nr. 207/2009 of, subsidiair, die beslissing vernietigen, en

               —

               het BHIM verwijzen in zijn eigen kosten alsook in die van verweerder.

      Aangevoerde middelen

               —

               schending van artikel 23 verordening nr. 110/2008;

               —

               schending van artikel 8, lid 4, van verordening nr. 207/2009.


title: Zaak T-183/07 R: Beschikking van de president van het Gerecht van eerste aanleg van 9 november 2007 — Polen/Commissie ( Kort geding — Richtlijn 2003/87/EG — Regeling voor handel in broeikasgasemissierechten — Nationaal plan voor toewijzing van emissierechten voor Polen voor periode 2008-2012 — Afwijzing door Commissie — Verzoek om opschorting van tenuitvoerlegging — Geen spoedeisendheid )

text:
               12.1.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 8/16

         Beschikking van de president van het Gerecht van eerste aanleg van 9 november 2007 — Polen/Commissie
   (Zaak T-183/07 R) (1)

   („Kort geding - Richtlijn 2003/87/EG - Regeling voor handel in broeikasgasemissierechten - Nationaal plan voor toewijzing van emissierechten voor Polen voor periode 2008-2012 - Afwijzing door Commissie - Verzoek om opschorting van tenuitvoerlegging - Geen spoedeisendheid’)
   (2008/C 8/30)
   Procestaal: Pools
   Partijen

      Verzoekende partij: Republiek Polen (vertegenwoordiger: T. Nowakowski, gemachtigde)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: U. Wölker en K. Herrmann, gemachtigden)
   Voorwerp
   Verzoek om opschorting van de tenuitvoerlegging van beschikking C(2007) 1295 def. van de Commissie van 26 maart 2007 betreffende het nationale plan voor de toewijzing van broeikasgasemissierechten dat de Republiek Polen voor de periode van 2008 tot en met 2012 heeft aangemeld overeenkomstig richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 2003 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap en tot wijziging van richtlijn 96/61/EG van de Raad (PB L 275, blz. 32)
   Dictum

               1)

               Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.

               2)

               De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

      (1)  PB C 155 van 7.7.2007.


title: Zaak F-119/10: Beroep ingesteld op 15 november 2010 — Di Tullio/Commissie

text:
               29.1.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 30/66

         Beroep ingesteld op 15 november 2010 — Di Tullio/Commissie
   (Zaak F-119/10)
   ()
   2011/C 30/132
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Roberto Di Tullio (Rovigo, Italië) (vertegenwoordigers: E. Boigelot en S. Woog, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit van de diensten van het OLAF houdende weigering om verzoeker verlof wegens militaire dienst te geven op grond van artikel 18 RAP

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               nietigverklaring van het besluit van 21 april 2010 van de diensten van het OLAF houdende weigering om verzoeker verlof wegens militaire dienst te geven, ondanks de oproep van de Guardia di Finanza van 24 februari 2010;

               —

               nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 10 september 2010 houdende afwijzing van verzoekers klacht, ten dele om andere redenen dan die welke in het bestreden besluit van 27 april 2010 zijn aangevoerd;

               —

               dientengevolge, verlening van verlof wegens militaire dienst aan verzoeker van 1 juli 2010 tot en met 30 juni 2012;

               —

               verwijzing van de Europese Commissie in de kosten.


title: Zaak C-97/01: Beroep, op 27 februari 2001 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Groothertogdom Luxemburg

text:
C 108/12                NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    7.4.2001
„Moeten de artikelen 3 A en 3 B van het Verdrag van Rome,               Verzoek van het Tribunal de grande instance de Paris
de eerste overweging van de considerans van richtlijn 92/12             (31ste kamer) van 19 februari 2001 om een prejudiciële
van 25 februari 1992 betreffende de algemene regeling voor                beslissing in de strafzaak tegen J. Greenham en L. Abel
accijnsproducten (1) en artikel 3, lid 2, van deze richtlijn,
alsmede de zesde en de achtste overweging van de considerans
van richtlijn 92/81 van 19 oktober 1982 betreffende de                                           (Zaak C-95/01)
harmonisatie van de structuur van de accijns op minerale
oliën (2), aldus worden uitgelegd, dat de Franse Republiek de
teruggaaf van de door een handelaar in aardolieproducten                                        (2001/C 108/19)
betaalde accijns op minerale oliën (TIPP) niet mag weigeren
wanneer een van zijn afnemers hem niet heeft betaald?”
                                                                        Het Tribunal de grande instance de Paris (31ste kamer) heeft
(1) Richtlijn 92/12/EEG van de Raad van 25 februari 1992 betreffende    bij beschikking van 19 februari 2001, ingekomen ter griffie
    de algemene regeling voor accijnsproducten, het voorhanden          van het Hof van Justitie op 27 februari 2001, in de strafzaak
    hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop (PB L 76       tegen J. Greenham en L. Abel, het Hof van Justitie van de
    van 23.03.1992, blz. 1).
(2) Richtlijn 92/81/EEG van de Raad van 19 oktober 1982 betreffende     Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
    de harmonisatie van de structuur van de accijns op minerale oliën   beslissing over de navolgende vraag:
    (PB L 316 van 31.10.1992, blz. 12).
                                                                        Moeten de artikelen 28 en 30 van het Verdrag aldus worden
                                                                        uitgelegd, dat zij er aan in de weg staan, dat een lidstaat het
                                                                        vrije verkeer en de verhandeling van een voedingssupplement
                                                                        verbiedt, dat in een andere lidstaat wettig wordt verkocht?
Verzoek van de Cour de cassation — handels-, financiële
en economische kamer — van 13 februari 2001 om een
prejudiciële beslissing in het geding tussen de vennoot-
schap met beperkte aansprakelijkheid Borie Manoux en
de directeur van het Institut national de la propriété
                         industrielle (INPI)
                           (Zaak C-81/01)
                          (2001/C 108/18)
                                                                        Beroep, op 27 februari 2001 ingesteld door Commissie
De Cour de cassation — handels-, financiële en economische              van de Europese Gemeenschappen tegen Groothertog-
kamer — heeft bij beschikking van 13 februari 2001, ingeko-                                     dom Luxemburg
men ter griffie van het Hof van Justitie op 16 februari
2001, in het geding tussen de vennootschap met beperkte
aansprakelijkheid Borie Manoux en de directeur van het Institut                                  (Zaak C-97/01)
national de la propriété industrielle (INPI), het Hof van
Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een
prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:                                               (2001/C 108/20)
„Moet artikel 40 van verordening nr. 2392/89 (1) aldus worden
uitgelegd, dat het zich verzet tegen de inschrijving als merk —         Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
voor de in de verordening bedoelde producten — van een                  op 27 februari 2001 beroep ingesteld tegen Groothertogdom
geografische vermelding waarvan het gebruik niet is geregeld            Luxemburg door Commissie van de Europese Gemeenschap-
bij artikel 11 van deze verordening, zelfs wanneer de inschrij-         pen, vertegenwoordigd door S. Rating en F. Siredey-Garnier,
ving van een dergelijk merk de consument niet kan misleiden             als gemachtigden, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
over de herkomst van de wijn en geen enkele verwarring
schept met een geregistreerde geografische benaming, maar
die inschrijving wel zou kunnen doen veronderstellen, dat de            Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
betrokken geografische vermelding, die de streek aanduidt
waarin deze wijn daadwerkelijk is voortgebracht, doch die
andere oorsprongsbenamingen dekt, beschermd is?”                        —     vast te stellen dat het Groothertogdom Luxemburg zijn
                                                                              verplichtingen niet is nagekomen door niet in de praktijk
                                                                              de omzetting te verzekeren van artikel 4 quinquies
(1) Verordening (EEG) nr. 2392/89 van de Raad van 24 juli 1989 tot            van richtlijn 90/388/EEG (1), zoals gewijzigd bij richtlijn
    vaststelling van de algemene voorschriften voor de omschrijving
    en de aanbiedingsvorm van wijn en druivemos: (PB L 232 van                96/19/EG (2), en
    9 augustus 1989, blz. 13).
                                                                        —     het Groothertogdom Luxemburg te verwijzen in de
                                                                              kosten.
 ---pagebreak--- 7.4.2001              NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                         C 108/13
Middelen en voornaamste argumenten                                    tenuitvoerlegging van de liberaliseringsregels, en schendt zij
                                                                      aldus voormelde bepaling, in het voordeel van de exploitant
De Commissie verwijt het Groothertogdom dat het geen enkele           die van oudsher dergelijke diensten aanbiedt.
garantie geeft inzake het niet-discriminatoire karakter van de
doorgangsrechten, welk ontbreken van garantie voortvloeit uit         (1) Richtlijn 90/388/EEG van de Commissie van 28 juni 1990
de omstandigheid dat de bepalingen van de Luxemburgse wet                 betreffende de mededinging op de markten voor telecommunica-
van 27 maart 1997 inzake telecommunicatie niet naar behoren               tiediensten (PB L 129 van 24.7.1990, blz. 10).
worden toegepast, dan wel uit de omstandigheid dat in de              (2) Richtlijn 96/19/EG van de Commissie van 13 maart 1996 tot
                                                                          wijziging van richtlijn 90/388/EEG met betrekking tot de invoe-
Luxemburgse rechtsorde extra maatregelen noodzakelijk zijn                ring van volledige mededinging op de markten voor telecommu-
ter verzekering van de daadwerkelijke omzetting van ar-                   nicatie (PB L 74 van 22.3.1996, blz. 13).
tikel 4 quinquies van de richtlijn.
De voorschriften die gelden voor de goedkeuringsprocedure
als bedoeld in artikel 35, lid 1, van de wet zijn onnauwkeurig,
en zijn meer in het bijzonder niet afgestemd op de klassieke
vergunningsprocedures voor de openbare wegen. De regering             Verzoek van de Conseil d’Etat français, afdeling recht-
heeft dergelijke voorschriften nog steeds niet vastgesteld of         spraak, verenigde vergadering van de eerste en de tweede
gepubliceerd, en bij ontbreken van dergelijke voorschriften,          onderafdeling, van 29 december 2000 om een prejudiciële
hebben de diverse overheidsdiensten die bevoegd zijn inzake           beslissing in het geding tussen Minister van Binnenlandse
de toekenning van doorgangsrechten op het openbaar domein,                             zaken en Aitor Oteiza Olazabal
dergelijke rechten nog steeds niet toegekend aan de nieuwe
exploitanten, hoewel voormelde wet daarin uitdrukkelijk voor-                                   (Zaak C-100/01)
ziet.
                                                                                (2001/C 108/21)
Wat de doorgangsrechten langs het autowegennet betreft,
verwijzen de Luxemburgse autoriteiten naar de moeilijkheden           De Conseil d’Etat français, afdeling rechtspraak, verenigde
die voortvloeien uit de wetgeving betreffende de aanleg van           vergadering van de eerste en de tweede onderafdeling, heeft bij
hoofdwegen, hoewel volgens de inlichtingen waarover de                beschikking van 29 december 2000, ingekomen ter griffie van
Commissie beschikt, sedert de inwerkingtreding van deze               het Hof van Justitie op 28 februari 2001, in het geding tussen
wetgeving langs de autowegen werken aan de gang zijn voor             Minister van Binnenlandse zaken en Aitor Oteiza Olazabal, het
het plaatsen van electriciteits- en transmissiekabels.                Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht
                                                                      om een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
Volgens de Commissie is aan klagende partij Coditel niet
meegedeeld waarom haar verzoeken om toekenning van                    „Verzetten de artikelen 6, 8 A en 48 EG-Verdrag (thans de
doorgangsrechten door de diverse organisaties of overheids-           artikelen 12, 18 en 39 EG), het in het gemeenschapsrecht
diensten zijn afgewezen. Met name is in de afwijzende                 toepasselijke evenredigheidsbeginsel en de bepalingen van
beschikking geen melding gemaakt van de toepasselijke essen-          afgeleid recht die zijn vastgesteld ter uitvoering van het
tiële vereisten als bedoeld in artikel 4 quinquies van richtlijn      Verdrag, met name richtlijn 64/221/EEG van 25 februari
90/388, zoals gewijzigd, die grond kunnen opleveren voor een          1964 (1), zich ertegen dat een lidstaat ten aanzien van een
afwijzing.                                                            onder de verdragsbepalingen vallende onderdaan van een
                                                                      andere lidstaat een administratieve maatregel vaststelt waarbij
                                                                      onder toezicht van de rechter het verblijf van die persoon op
Volgens de inlichtingen waarover de Commissie beschikt, zijn
                                                                      een deel van het nationale grondgebied wordt beperkt wanneer
nog aan geen enkele nieuwe netexploitant doorgangsrechten
                                                                      redenen van openbare orde in de weg staan aan zijn verblijf
op het openbaar domein toegekend voor de aansluiting op
                                                                      op de rest van het grondgebied, of is in een dergelijk geval een
plaatselijke of grensoverschrijdende netten met het oog op de
                                                                      overeenkomstig het nationale recht vastgestelde maatregel
exploitatie van telecommunicatiediensten in concurrentie met
                                                                      waarbij hem het verblijf op het grondgebied geheel wordt
EPT die van oudsher dergelijke diensten aanbiedt.
                                                                      ontzegd, de enige maatregel tot beperking van het verblijf die
                                                                      tegen hem kan worden getroffen?”
Door niet alle maatregelen te nemen die nodig zijn om de
daadwerkelijke en niet-discriminatoire uitoefening van het
                                                                      (1) Richtlijn 64/221/EEG van de Raad van 25 februari 1964 voor de
recht van doorgang te verzekeren, en door aldus af te wijken              coördinatie van de voor vreemdelingen geldende bijzondere
van artikel 4 quinquies van richtlijn 90/388/EEG, zoals                   maatregelen ten aanzien van verplaatsing en verblijf, die gerecht-
gewijzigd bij richtlijn 96/19/EG, kent het Groothertogdom                 vaardigd zijn uit hoofde van de openbare orde, de openbare
Luxemburg zichzelf minstens een extra termijn toe bij de                  veiligheid en de volksgezondheid (PB 56 van 4.4.1964, blz. 850).


title: Zaak C-437/03: Beroep, op 17 oktober 2003 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Republiek Oostenrĳk

text:
C 304/16               NL                          Publicatieblad van de Europese Unie                                          13.12.2003
      —     indien de goederen niet legaal op de markt kunnen           Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
            gebracht worden omdat het over gestolen waren en/
            of smokkelwaar gaat?                                        1.     vast te stellen dat de Republiek Oostenrijk, door Oosten-
                                                                               rijkse „dentisten” in de §§ 6 en 4, lid 3, van het
2.    Is het antwoord op de eerste vraag verschillend indien het               Dentistengesetz („dentistenwet”) de mogelijkheid te bie-
      gaat om accijnsproducten en meer in het bijzonder                        den, onder de titel „Zahnarzt” (tandarts) of „Zahnarzt
      tabaksfabrikaten?                                                        (Dentist)” [tandarts (dentist)] hun werkzaamheden uit te
                                                                               oefenen en gebruik te maken van de uitzonderingsrege-
                                                                               ling van artikel 19b van richtlijn 78/686/EEG (1), hoewel
3.    Indien geen accijns wordt geheven op accijnsproducten,                   „dentisten” niet voldoen aan het minimumvereiste van
      is het in dergelijk geval verenigbaar met de bepalingen                  artikel 1 van richtlijn 78/687/EEG (2) om onder de
      van de Zesde BTW-richtlijn BTW te heffen?                                regelingen van richtlijn 78/686/EEG en 78/687/EEG te
                                                                               vallen, de krachtens de artikelen 1 en 19 b van richtlijn
4.    Mogen lidstaten de categorieën van aan BTW onderwor-                     78/686/EEG en artikel 1 van richtlijn 78/687/EEG op
      pen handelingen aanvullen indien zij een notificatie in de               haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;
      zin van artikel 27, lid 2 of artikel 27, lid 5 van de Zesde
      BTW-richtlijn indienen om op nationaal vlak BTW te                2.     vast te stellen dat de Republiek Oostenrijk, door krachtens
      willen eisen ingeval van diefstal van accijnsproducten uit               §§ 17 en 23 van het Ärztegesetz de Oostenrijkse „Fachärz-
      een belastingentrepot, of is artikel 2 van de Zesde BTW-                 te für Zahn-, Mund- und Kieferheilkunde” (specialisten in
      richtlijn uitputtend?                                                    de tand-, mond- en kaakheelkunde), in strijd met ar-
                                                                               tikel 19b van richtlijn 78/686/EEG te blijven toestaan
                                                                               hun werkzaamheden onder de titel „Facharzt für Zahn-
5.    Ingeval van een notificatie in de zin van artikel 27, lid 5
                                                                               Mund- und Kieferheilkunde” uit te oefenen terwijl deze
      van de Zesde BTW-richtlijn, die slechts betrekking heeft
                                                                               specialisten niet met tandartsen worden gelijkgesteld in
      op de voorafbetaling van BTW door fiscale bandjes,
                                                                               die zin dat specialisten in de tand- mond- en kaakgenees-
      is een lidstaat bevoegd de categorieën van aan BTW
                                                                               kunde bevoegd zijn, hun werkzaamheden uit te oefenen
      onderworpen handeling aan te vullen, bijvoorbeeld de
                                                                               onder dezelfde voorwaarden als de houders van de in
      betaling van BTW te eisen als accijnsproducten uit een
                                                                               bijlage A („Zahnärzte”) bedoelde diploma’s, certificaten of
      belastingentrepot gestolen worden?
                                                                               andere titels, de krachtens de artikelen 1 en 19 b van
                                                                               richtlijn 78/686/EEG op haar rustende verplichtingen
                                                                               niet is nagekomen.
(1) Zesde richtlijn van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de
    harmonisatie van de wetgevingen der Lidstaten inzake omzet-
    belasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de         3.     de Republiek Oostenrijk te verwijzen in de kosten.
    toegevoegde waarde; uniforme grondslag (77/388/EEG). JO
    L 145, van 13 juni 1977, p. 1.
                                                                        Middelen en voornaamste argumenten
                                                                        1. „ D e n t i s t e n ”
                                                                        Volgens de Commissie wordt er in de Oostenrijkse regeling
Beroep, op 17 oktober 2003 ingesteld door Commissie                     een nieuwe categorie van tandartsen gevormd die niet in de
van de Europese Gemeenschappen tegen Republiek Oos-                     richtlijn voorkomt. Hoewel Oostenrijk erkent dat deze situatie
                              tenrijk                                   in strijd is met het gemeenschapsrecht, handhaaft het deze en
                                                                        blijft het „dentisten” toestaan, onder de beroepstitel „Zahnarzt”
                                                                        of „Zahnarzt (Dentist)” hun werkzaamheden uit te oefenen, en
                         (Zaak C-437/03)                                staat het de Dentistenkammer (orde van „dentisten”) toe om
                                                                        de in artikel 19b van richtlijn 78/686/EEG bedoelde verklaring
                                                                        af te geven.
                         (2003/C 304/24)
                                                                        2. S p e c i a l i s t e n i n d e t a n d - , m o n d - e n k a a k -
                                                                              heelkunde
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op
17 oktober 2003 beroep ingesteld tegen Republiek Oostenrijk
door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-                De Oostenrijkse regeling maakt een onderscheid tussen ener-
woordigd door C. Schmidt, C. Tufvesson en A. Manville,                  zijds „Ärzte” (artsen), waartoe de „Zahnarzt” behoort, en
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.                                anderzijds „Fachärzte” (specialisten), waartoe de „Facharzt für
 ---pagebreak--- 13.12.2003               NL                          Publicatieblad van de Europese Unie                                           C 304/17
Zahn- Mund- und Kieferheilkunde” behoort. Personen uit                          niet de ingevolge artikel 18, eerste lid, van Richtlijn 79/
ander lidstaten die onder richtlijn 78/686/EEG vallen, worden                   409/EEG vereiste maatregelen heeft genomen om aan de
in Oostenrijk benadeeld omdat zij daar de titel van „Zahnarzt”                  Richtlijn te voldoen, onderscheidenlijk niet de ingevolge
moeten voeren, terwijl zij in rechtstreekse concurrentie met de                 artikel 23, eerste lid, van Richtlijn 92/43/EEG vereiste
„Fachärzte für Zahn- Mund- und Kieferheilkunde” staan.                          maatregelen heeft genomen om uiterlijk aan de Richtlijn
Bovendien moeten de onderdanen van andere lidstaten die                         te voldoen;
in Oostenrijk verblijven, op een eenduidige titel kunnen
vertrouwen; anders ontstaat er onzekerheid, die alle patiënten            —     vast te stellen dat artikel 13, vierde lid, van de Natuurbe-
uit de Gemeenschap kan schaden. Aangezien de „Facharzt für                      schermingswet in strijd is met artikel 6, vierde lid, van
Zahn- Mund- und Kieferheilkunde” op grond van de betwiste                       Richtlijn 92/43/EEG;
wet als „Facharzt” wordt beschouwd en de „Zahnarzt” als
„Arzt”, is het volgens de Commissie duidelijk dat de onder
                                                                          —     het Koninkrijk der Nederlanden ter veroordelen tot de
artikel 19b van richtlijn 78/686/EEG vallende specialist zijn
                                                                                kosten van het geding.
werkzaamheden niet onder dezelfde voorwaarden uitoefent als
de „Zahnarzt”.
(1) Richtlijn van de Raad van 25 juli 1978 (PB L 233, 24.8.1978,
    blz. 1).
                                                                          Middelen en voornaamste argumenten
(2) Richtlijn van de Raad van 25 juli 1978 (PB L 233, 24.8.1978,
    blz. 10).
                                                                          Hoewel de Commissie zich in beginsel kan verenigen met de
                                                                          maatregel die Nederland heeft voorgesteld om aan de door de
                                                                          Commissie in de ingebrekestelling geconstateerde tekort-
                                                                          komingen tegemoet te komen, moet de Commissie vaststellen
                                                                          dat Nederland op dit moment nog in gebreke is aangezien de
Beroep, op 15 oktober 2003 ingesteld door de Commissie                    voorgestelde maatregelen nog niet zijn vastgesteld of in
van de Europese Gemeenschappen tegen het Koninkrijk                       werking getreden.
                          der Nederlanden
                           (Zaak C-441/03)                                (1) JO L 103, van 25 april 1979, p. 1.
                                                                          (2) JO L 206, van 22 juli 1992, p. 7.
                           (2003/C 304/25)
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
op 15 oktober 2003 beroep ingesteld tegen het Koninkrijk der
Nederlanden door de Commissie van de Europese Gemeen-
schappen, vertegenwoordigd door M. van Beek, als gemach-
tigde.
                                                                          Verzoek van de Hoge Raad der Nederlanden, van 17 ok-
                                                                          tober 2003 om een prejudiciële beslissing in het geding
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                          tussen Götz Leffler en de vennootschap naar Duits recht
                                                                                Berlin Chemie AG
—     vast te stellen dat het Koninkrijk der Nederlanden, door
      niet binnen de gestelde termijnen de nodige wettelijke en
      bestuursrechtelijke bepalingen in werking te doen treden                                     (Zaak C-443/03)
      om:
      —      te voldoen aan de verplichtingen die voor het                                         (2003/C 304/26)
             Koninkrijk der Nederlanden voortvloeien uit ar-
             tikel 4, eerste en tweede lid, van de Richtlijn van de
             Raad van 2 april 1979 inzake het behoud van de
             vogelstand (79/409/EEG) (1), of in elk geval de
                                                                          De Hoge Raad der Nederlanden, heeft bij het vonnis van
             Commissie niet van deze bepalingen in kennis te
                                                                          17 oktober 2003, ingekomen ter griffie van het Hof van
             stellen, en
                                                                          Justitie op 20 oktober 2003, in het geding tussen Götz Leffler
      —      te voldoen aan de verplichtingen die voor het                en de vennootschap naar Duits recht Berlin Chemie AG, het
             Koninkrijk der Nederlanden voortvloeien uit ar-              Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht
             tikel 6, eerste lid, in samenhang met de artikelen 2,        om een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:
             tweede lid, en 1, onder a, e en i, alsmede de artikelen
             6, tweede, derde en vierde lid, 7, 11, 14, eerste en         1.    Dient art. 8 lid 1 (1) van de Verordening aldus te worden
             tweede lid, en 15, van Richtlijn 92/43/EEC van                     uitgelegd dat in geval van weigering van de geadresseerde
             21 mei 1992 inzake de instandhouding van de                        om het stuk in ontvangst te nemen op de grond dat niet
             natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna (2), of            aan het taalvoorschrift van genoemde bepaling is voldaan,
             in elk geval de Commissie niet van deze bepalingen                 de mogelijkheid voor de verzender bestaat om het
             in kennis te stellen,                                              verzuim te herstellen?


title: Zaak C-413/01: Verzoek van het Verwaltungsgerichtshof van 13 september 2001 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Franca Ninni-Orasche en Bundesminister voor wetenschap, verkeer en kunst

text:
6.4.2002                NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     C 84/35
Verzoek van het Verwaltungsgerichtshof van 13 septem-                           2.2.1. pas kort na de beëindiging van dit dienstver-
ber 2001 om een prejudiciële beslissing in het geding                                  band in zijn lidstaat van herkomst een diploma
tussen Franca Ninni-Orasche en Bundesminister voor                                     heeft behaald dat hem toegang verleent tot
                 wetenschap, verkeer en kunst                                          een universitaire studie in de lidstaat van
                                                                                ontvangst, en/of
                         (Zaak C-413/01)
                                                                                2.2.2. onmiddellijk na de beëindiging van dit dienst-
                          (2002/C 84/58)                                               verband tot de aanvang van zijn studie heeft
                                                                                gepoogd om een nieuwe dienstbetrekking te
                                                                                vinden?
Het Verwaltungsgerichtshof heeft bij beschikking van 13 sep-
tember 2001, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
17 oktober 2001, in het geding tussen Franca Ninni-Orasche             Is het voor het antwoord op deze vraag van belang, of de
en Bundesminister voor wetenschap, verkeer en kunst, het Hof           nieuwe dienstbetrekking die de betrokkene probeert te vinden,
van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om                materieel een soort voortzetting van de beëindigde dienstbet-
een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:                 rekking van korte duur op vergelijkbaar (lager) niveau betreft,
                                                                       dan wel een dienstbetrekking die correspondeert met het
                                                                       hogere diploma dat hij inmiddels heeft behaald?
1.1.     Kan een EU-burger op grond van een bij voorbaat in
         de tijd beperkt dienstverband van korte duur (in casu
         twee en een halve maand) in een lidstaat waarvan hij
         niet de nationaliteit bezit, als werknemer in de zin van
         artikel 48 EG-Verdrag (thans artikel 39 EG) worden
         aangemerkt?
1.2.     Is het in dat geval voor de beoordeling of de betrokke-
         ne de hoedanigheid van werknemer in de hierboven
         vermelde zin bezit, van belang dat hij:
                                                                       Verzoek van het Tribunal Supremo, Sala de lo Contencio-
                                                                       so-Administrativo, Sección: Tercera, van 3 oktober 2001
         1.2.1.     pas enkele jaren na zijn aankomst in de            om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Socie-
                    lidstaat van ontvangst deze werkzaamheden          dad Cooperativa General Agropecuaria (ACOR) en Ad-
                    is gaan verrichten,                                ministración General del Estado, Azucareras Reunidas de
                                                                               Jaén S.A. en Azucarera Ebro Agrı́colas S.A.
         1.2.2.     pas kort na de beëindiging van zijn dienstver-
                    band van korte duur in zijn lidstaat van
                    herkomst een diploma heeft behaald dat hem                                (Zaak C-416/01)
                    toegang verleent tot een universitaire studie
                    in de lidstaat van ontvangst,
                                                                                (2002/C 84/59)
         1.2.3.     in de periode na de beëindiging van het
                    dienstverband van korte duur tot de aanvang
                    van zijn studie heeft gepoogd om een nieuwe
                    dienstbetrekking te vinden?                        Het Tribunal Supremo, Sala de lo Contencioso-Administrativo,
                                                                       Sección: Tercera, heeft bij beschikking van 3 oktober 2001,
                                                                       ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 22 oktober
2.     In geval de betrokkene de hoedanigheid van (migrerend)          2001, in het geding tussen Sociedad Cooperativa General
       werknemer bezit, als bedoeld sub 1:                             Agropecuaria (ACOR) en Administración General del Estado,
                                                                       Azucareras Reunidas de Jaén S.A. en Azucarera Ebro Agrı́colas
                                                                       S.A., het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
2.1.    Is bij beëindiging van een dienstverband dat bij voor-         verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende
        baat van beperkte duur was, door het verstrijken van           vragen:
        de termijn sprake van vrijwillige beëindiging?
2.2.    Zo ja, is in dat geval voor de beoordeling van de              Indien de autoriteiten van een lidstaat bij de uitoefening van
        vrijwilligheid of onvrijwilligheid van de beëindiging          het administratief toezicht op een fusie van ondernemingen,
        van het dienstverband — als zodanig of in combinatie           om redenen van bescherming van de mededinging een herver-
        met de andere hier genoemde feiten — van belang dat            deling van de productiequota van suiker onder de op het
        hij:                                                           grondgebied gevestigde ondernemingen noodzakelijk achten,


title: Zaak T-420/17: Beroep ingesteld op 10 juli 2017 — Portigon/GAR

text:
               21.8.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 277/56

         Beroep ingesteld op 10 juli 2017 — Portigon/GAR
   (Zaak T-420/17)
   (2017/C 277/81)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Portigon AG (Düsseldorf, Duitsland) (vertegenwoordigers: D. Bliesener en V. Jungkind, Rechtsanwälte)

      Verwerende partij: Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR)

      Conclusies

               —

               verweerders besluit van 11 april 2017 betreffende de berekening van de vooraf te betalen bijdrage aan het gemeenschappelijk afwikkelingsfonds voor 2017 (referentienummer: SRB/ES/SRF/2017/05) nietig verklaren voor zover het verzoekster betreft;

               —

               verweerder verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster zeven middelen aan.

               1.

               Eerste middel: verweerder heeft artikel 70, lid 2, eerste tot en met derde alinea, van verordening (EU) nr. 806/2014 (1), junctis artikel 8, lid 1, onder b), van uitvoeringsverordening (EU) 2015/81 (2), juncto artikel 103, lid 7, van richtlijn 2014/59/EU (3) geschonden.

                           —

                           Verweerder heeft verzoekster ten onrechte onderworpen aan de verplichting tot bijdrage aan het Fonds, aangezien verordening (EU) nr. 806/2014 en richtlijn 2014/59/EU niet voorzien in een bijdrageplicht voor instellingen die in afwikkeling zijn. Artikel 114 VWEU verzet zich ertegen dat bijdragen worden geheven van instellingen die hun bedrijfsactiviteiten afwikkelen, zoals verzoekster. De voorwaarden voor de vaststelling van maatregelen krachtens artikel 114, lid 1, VWEU zijn met betrekking tot verzoekster niet vervuld. Ook artikel 114, lid 2, VWEU verzet zich tegen de heffing van de bijdrage.

                           —

                           Verweerder heeft verzoekster ten onrechte onderworpen aan de verplichting tot bijdrage aan het Fonds, aangezien de instelling niet blootstaat aan risico’s, de afwikkeling ervan krachtens verordening (EU) nr. 806/2014 uitgesloten is en de instelling niet van belang is voor de stabiliteit van het financiële stelsel. De onderwerping van verzoekster aan de bijdrageplicht is in strijd met artikel 103, lid 7, onder a), d), en g), van richtlijn 2014/59/EU.

                           —

                           Verzoekster sluit sinds begin 2012 geen nieuwe transacties meer af en wordt op grond van een steunbesluit van de Europese Commissie afgewikkeld. Het merendeel van de resterende verbintenissen houdt zij als trustee voor een andere juridische entiteit, die de risico’s en de voordelen van dit bedrijf heeft overgenomen.

                           —

                           Gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 (4) is in strijd met artikel 114 VWEU alsook met artikel 103, lid 7, van richtlijn 2014/59/EU, als essentiële bepaling voor de bijdrageberekening (artikel 290, lid 1, tweede volzin, VWEU). Verder had aan verweerder niet de bevoegdheid mogen worden overgedragen om aanvullende risicoindicatoren vast te stellen (artikel 290, lid 1, VWEU).

               2.

               Tweede middel: verweerder heeft de artikelen 16 en 20 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”) geschonden. Gelet op het feit dat verzoekster zich ten opzichte van andere bijdrageplichtige kredietinstellingen in een specifieke situatie bevond, is het besluit in strijd met het algemene gelijkheidsbeginsel. Bovendien levert het besluit een onevenredig zware inbreuk op verzoeksters ondernemingsvrijheid op.

               3.

               Derde middel (subsidiair): verweerder heeft artikel 70, lid 2, van verordening (EU) nr. 806/2014, juncto artikel 103, lid 7, van richtlijn 2014/59/EU geschonden, aangezien hij bij de berekening van de hoogte van de bijdrage de risicoloze trustactiviteiten op verzoeksters balans ten onrechte niet heeft uitgesloten van de verbintenissen die relevant zijn voor de berekening van de bijdrage.

               4.

               Vierde middel (subsidiair): verweerder heeft artikel 70, lid 6, van verordening (EU) nr. 806/2014, juncto artikel 5, leden 3 en 4, van gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 geschonden door bij de berekening van verzoeksters bijdrage de derivatencontracten ten onrechte op brutobasis in aanmerking te nemen.

               5.

               Vijfde middel (subsidiair): verweerder heeft artikel 70, lid 6, van verordening (EU) nr. 806/2014, juncto artikel 6, lid 8, onder a), van gedelegeerde verordening (EU) 2015/63, geschonden, aangezien hij verzoekster bij de berekening van haar bijdrage ten onrechte heeft aangemerkt als een instelling die werd geherstructureerd, terwijl voor de in artikel 6, lid 5, onder c), van gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 bedoelde risicoindicator de minimumwaarde had moeten worden aangenomen.

               6.

               Zesde middel: verweerder heeft artikel 41, lid 1 en lid 2, onder a), van het Handvest geschonden, aangezien hij heeft nagelaten verzoekster te horen.

               7.

               Zevende middel: verweerder heeft artikel 41, lid 1 en lid 2, onder c), van het Handvest geschonden, aangezien hij zijn besluit ontoereikend heeft gemotiveerd.

      (1)  Verordening (EU) nr. 806/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2014 tot vaststelling van eenvormige regels en een eenvormige procedure voor de afwikkeling van kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen in het kader van een gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme en een gemeenschappelijk afwikkelingsfonds en tot wijziging van verordening (EU) nr. 1093/2010 (PB 2014, L 225, blz. 1).

      (2)  Uitvoeringsverordening (EU) 2015/81 van de Raad van 19 december 2014 tot vaststelling van eenvormige voorwaarden voor de toepassing van verordening (EU) nr. 806/2014 van het Europees Parlement en de Raad wat vooraf te betalen bijdragen aan het gemeenschappelijk afwikkelingsfonds betreft (PB 2015, L 15, blz. 1).

      (3)  Richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 betreffende de totstandbrenging van een kader voor het herstel en de afwikkeling van kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van richtlijn 82/891/EEG van de Raad en de richtlijnen 2001/24/EG, 2002/47/EG, 2004/25/EG, 2005/56/EG, 2007/36/EG, 2011/35/EU, 2012/30/EU en 2013/36/EU en de verordeningen (EU) nr. 1093/2010 en (EU) nr. 648/2012, van het Europees Parlement en de Raad (PB 2014, L 173, blz. 190).

      (4)  Gedelegeerde Verordening (EU) 2015/63 van de Commissie van 21 oktober 2014 tot aanvulling van richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad van wat de vooraf te betalen bijdragen aan afwikkelingsfinancieringsregelingen betreft (PB 2015, L 11, blz. 44).


title: Zaak T-473/04: Beroep, op 6 december 2004 ingesteld door Cristina Asturias Cuerno tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               19.2.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 45/26

         Beroep, op 6 december 2004 ingesteld door Cristina Asturias Cuerno tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-473/04)
   (2005/C 45/58)
   Procestaal: Spaans
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 6 december 2004 beroep ingesteld tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door Cristina Asturias Cuerno, wonende te Brussel, vertegenwoordigd door Ramon García-Gallardo en Alicia Sayagués Torres.
   Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:

               1.

               nietig te verklaren de beschikking van de Commissie van 26 augustus 2004 tot afwijzing van verzoeksters klacht van 27 april 2004;

               2.

               haar aanspraak op ontvangst van de ontheemdingstoelage en van de andere daarmee verbonden toelagen te erkennen;

               3.

               verweerster te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoekster in de onderhavige procedure komt op tegen de beschikking van de Commissie om de aanspraak op ontvangst van de ontheemdingstoelage af te wijzen.
   Tot staving van haar vordering voert verzoekster de volgende middelen aan:

               —

               onjuiste rechtsopvatting en onjuiste beoordeling van de feiten, daar de bestreden beschikking niet erkent dat verzoeksters werkzaamheden als parlementair assistent van een lid van het Europees Parlement met het oog op de in het Statuut voorziene uitzondering op de referentieperiode als diensten voor een internationale organisatie moeten worden beschouwd.

               —

               Kennelijke onjuiste beoordeling van de feiten, met name van verzoeksters persoonlijke situatie, bij de onjuiste bepaling en berekening van haar referentieperiode in Brussel, daar die periode slechts vier jaar en elf maanden besloeg.

               —

               Schending van het discriminatieverbod. In dit verband wordt gesteld dat het feit dat de door een parlementaire assistent verrichte diensten niet worden aangemerkt als diensten ten behoeve van een internationale organisatie, in strijd is met de praktijk van de andere gemeenschapsinstellingen. De Commissie heeft ook het gelijkheidsbeginsel geschonden, voorzover verzoeksters werkzaamheden voor de Europese Hypothecaire Federatie niet zijn erkend als diensten ten behoeve van een internationale organisatie, terwijl de Commissie dat in het verleden wel heeft gedaan.


title: Zaak C-47/04: Beroep, op 6 februari 2004 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek

text:
C 71/16                NL                         Publicatieblad van de Europese Unie                                       20.3.2004
Beroep, op 30 januari 2004 ingesteld door de Commissie                 Verzoek van het tribunal administratief de Dijon, Eerste
van de Europese Gemeenschappen tegen het Koninkrijk                    kamer (Frankrijk), van 30 december 2003, om een preju-
                         der Nederlanden                               diciële beslissing in het geding tussen Laboratoires Four-
                                                                       nier SA en Direction des vérifications nationales et
                                                                                internationales
                          (Zaak C-38/04)
                                                                                (Zaak C-39/04)
                          (2004/C 71/26)
                                                                                (2004/C 71/27)
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is             Het Tribunal administratif de Dijon Eerste kamer, heeft bij
op 30 januari 2003 beroep ingesteld tegen het Koninkrijk der           beschikking van 30 december 2003, ingekomen ter griffie van
Nederlanden door de Commissie van de Europese Gemeen-                  het Hof van Justitie op 2 februari 2004, in het geding
schappen, vertegenwoordigd door Michel van Beek, als ge-               tussen Laboratoires Fournier SA en Direction des vérifications
machtigde.                                                             nationales et internationales, het Hof van Justitie van de
                                                                       Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële be-
                                                                       slissing over de navolgende vragen:
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
                                                                       —     Druisen de bepalingen van artikel 244 quater, B, van de
                                                                             code général des impôts (algemeen belastingwetboek) en
1.    vast te stellen dat het Koninkrijk der Nederlanden,                    artikel 49 septies, H, van bijlage III van deze code,
      door niet de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke                  inzoverre zij het voordeel van het belastingkrediet voor
      maatregelen te treffen om te voldoen aan Richtlijn 1999/               onderzoek voorbehouden aan in Frankrijk verricht onder-
      45/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van                    zoek, in tegen het bepaalde in artikel 49 van het Verdrag
      31 mei 1999 betreffende de onderlinge aanpassing van                   van 25 maart 1957 tot oprichting van de Europese
      de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de                 Economische Gemeenschap?
      lidstaten inzake de indeling, de verpakking en het kenmer-
      ken van gevaarlijke preparaten en Richtlijn 2001/60/             —     [...] in geval van een bevestigend antwoord op deze vraag,
      EG (2) van de Commissie van 7 augustus 2001 tot                        [...] geldt ten aanzien van de in die bepalingen gestelde
      aanpassing van de vooruitgang van de techniek van                      voorwaarde dat het onderzoek in Frankrijk wordt ver-
      Richtlijn 1999/45/EG van het Europees Parlement en                     richt, het beginsel van de samenhang van de vennoot-
      de Raad betreffende de onderlinge aanpassing van de                    schapsbelasting, en mag bijgevolg van het bepaalde in
      wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lid-               artikel 49 van dit Verdrag worden afgeweken?
      staten inzake de indeling, de verpakking en het kenmer-
      ken van gevaarlijke preparaten, of althans deze de Com-
      missie niet mede te delen, de krachtens deze richtlijn op
      hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;
2.    Het Koninkrijk der Nederlanden in de kosten te verwijzen.
                                                                       Beroep, op 6 februari 2004 ingesteld door Commissie van
                                                                         de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                                (Zaak C-47/04)
De termijn voor de omzetting van de richtlijnen 1999/45/EG
                                                                                (2004/C 71/28)
en 2001/60/EG is op 30 juli 2002 verstreken.
(1) PB L 200, van 30 juli 1999, blz. 1.
(2) PB L 226 van 22 augustus 2001, blz. 5.                             Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                       op 6 februari 2004 beroep ingesteld tegen Franse Republiek
                                                                       door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-
                                                                       woordigd door A. Bordes en F. Simonetti als gemachtigden,
                                                                       domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
 ---pagebreak--- 20.3.2004              NL                        Publicatieblad van de Europese Unie                                            C 71/17
De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert               Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
dat het het Hof behage:
                                                                      —     primair, vast te stellen dat de Portugese Republiek, door
1.    vast te stellen dat de Franse Republiek de verplichtingen             niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast
      niet is nagekomen die op haar rusten krachtens                        te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2000/
                                                                            76/EG van het Europees Parlement en de Raad van
      —     richtlijn 1999/45/EG van het Europees Parlement                 4 december 2000 betreffende de verbranding van afval (1),
            en de Raad van 31 mei 1999 betreffende de                       niet heeft voldaan aan de krachtens artikel 21, lid 1, van
            onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuurs-            deze richtlijn op haar rustende verplichting;
            rechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake de
            indeling, de verpakking en het kenmerken van              —     subsidiair, vast te stellen dat de Portugese Republiek, door
            gevaarlijke preparaten (1), en                                  de Commissie niet onmiddellijk van dergelijke bepalingen
                                                                            in kennis te stellen, niet heeft voldaan aan de krachtens
      —     richtlijn 2001/60/EG van de Commissie van 7 au-                 artikel 21, lid 1, van richtlijn 2000/76/EG op haar
            gustus 2001 tot aanpassing aan de vooruitgang                   rustende verplichting;
            van de techniek van richtlijn 1999/45/EG van het
            Europees Parlement en de Raad betreffende de              —     de Portugese Republiek in de kosten te verwijzen.
            onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuurs-
            rechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake de
            indeling, de verpakking en het kenmerken van
            gevaarlijke preparaten (2),                               Middelen en voornaamste argumenten
      doordat zij niet de wettelijke en bestuursrechtelijke
      bepalingen heeft vastgesteld die nodig zijn om aan die          De termijn voor de omzetting van de richtlijn is verstreken op
      richtlijnen te voldoen, of die bepalingen althans niet aan      28 december 2002.
      de Commissie heeft meegedeeld;
                                                                      (1) PB L 332 van 28.12.2000, blz. 91.
2.    de Franse Republiek te verwijzen in de kosten.
Middelen en voornaamste argumenten
De termijn voor omzetting van beide richtlijnen is op 30 juli         Beroep, op 9 februari 2004 ingesteld door Commissie van
2002 verstreken.                                                      de Europese Gemeenschappen tegen Portugese Republiek
(1) PB L 200, blz. 1.                                                                           (Zaak C-50/04)
(2) PB L 226, blz. 5.
                                                                                (2004/C 71/30)
                                                                      Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                      op 9 februari 2004 beroep ingesteld tegen Portugese Republiek
                                                                      door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-
Beroep, op 6 februari 2004 ingesteld door Commissie van               woordigd door E. Traversa en G. Braga da Cruz als gemachtig-
de Europese Gemeenschappen tegen Portugese Republiek                  den, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
                         (Zaak C-48/04)
                                                                      Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
                          (2004/C 71/29)                              —     vast te stellen dat de Portugese Republiek, door ar-
                                                                            tikel 508, lid 1, van de Código Civil Português (Portugees
                                                                            Burgerlijk Wetboek) te handhaven, niet heeft voldaan aan
                                                                            de verplichtingen die op haar rusten krachtens artikel 1,
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                  lid 2, van richtlijn 84/5/EEG van 30 december 1983
op 6 februari 2004 beroep ingesteld tegen Portugese Republiek               inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der
door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-                    lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke
woordigd door A. Caeiros en M. Konstantinidis als gemachtig-                aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer
den, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.                               van motorrijtuigen aanleiding kan geven (1);


title: Zaak C-388/04: Verzoek van de High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court), van 24 augustus 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen The Queen, op verzoek van South Western Fish Producers' Organisation Ltd e.a. en Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs

text:
               20.11.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 284/9

         Verzoek van de High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court), van 24 augustus 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen The Queen, op verzoek van South Western Fish Producers' Organisation Ltd e.a. en Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs
   (Zaak C-388/04)
   (2004/C 284/18)
   De High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) heeft bij beschikking van 24 augustus 2004, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 10 september 2004, in het geding tussen The Queen, op verzoek van South Western Fish Producers' Organisation Limited en anderen en Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:
   „Zijn artikel 12 van verordening (EG) nr. 2287/2003 (1) van de Raad (PB L 344, blz. 1) en punt 6 van bijlage V daarbij, voorzover van toepassing op vaartuigen die vistuig van de in punt 4, sub b, van deze bijlage bedoelde categorie aan boord hebben, ongeldig met betrekking tot in het oostelijke deel van het Kanaal opererende boomkortrawlers met „kettingmatten”, omdat deze bepalingen:

               (a)

               in strijd zijn met de artikelen 33 en 34 EG,

               (b)

               onevenredig zijn,

               (c)

               in strijd zijn met het beginsel van gelijke behandeling, en/of

               (d)

               verzoeksters recht schenden om vrij van onnodige dwang een inkomen te verwerven?”

      (1)  Van 19 december 2003 tot vaststelling, voor 2004, van de vangstmogelijkheden voor sommige visbestanden en groepen visbestanden welke in de wateren van de Gemeenschap en, voor vaartuigen van de Gemeenschap, in andere wateren met vangstbeperkingen van toepassing zijn, en tot vaststelling van de bij de visserij in acht te nemen voorschriften PB L 344 van 31.12.2003, blz. 1.


title: Zaak C-599/13: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 18 december 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State — Nederland) — Somalische Vereniging Amsterdam en Omgeving (Somvao)/Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie [Prejudiciële verwijzing — Bescherming van de financiële belangen van de Europese Unie — Verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 — Artikel 4 — Algemene begroting van de Unie — Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 — Artikel 53 ter, lid 2 — Beschikking 2004/904/EG — Europees Vluchtelingenfonds voor de periode 2005-2010 — Artikel 25, lid 2 — Rechtsgrondslag van de verplichting tot terugvordering van subsidies in geval van een onregelmatigheid]

text:
               23.2.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 65/15

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 18 december 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State — Nederland) — Somalische Vereniging Amsterdam en Omgeving (Somvao)/Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
   (Zaak C-599/13) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Bescherming van de financiële belangen van de Europese Unie - Verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 - Artikel 4 - Algemene begroting van de Unie - Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 - Artikel 53 ter, lid 2 - Beschikking 2004/904/EG - Europees Vluchtelingenfonds voor de periode 2005-2010 - Artikel 25, lid 2 - Rechtsgrondslag van de verplichting tot terugvordering van subsidies in geval van een onregelmatigheid])
   (2015/C 065/20)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Raad van State

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Somalische Vereniging Amsterdam en Omgeving (Somvao)

      Verwerende partij: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

      Dictum

   Artikel 53 ter, lid 2, initio en sub c, van verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen, zoals gewijzigd bij verordening (EG, Euratom) nr. 1995/2006 van de Raad van 13 december 2006, moet aldus worden uitgelegd dat bij gebreke van rechtsgrondslag naar intern recht deze bepaling een rechtsgrondslag biedt voor een besluit van de nationale autoriteiten tot wijziging, ten nadele van de ontvanger, van het bedrag van een uit het Europees Vluchtelingenfonds verstrekte subsidie, in het kader van het gedeelde beheer onder de Europese Commissie en de lidstaten, en tot terugvordering lastens de ontvanger van een deel van deze subsidie. Het is de taak van de verwijzende rechter om te oordelen of, rekening houdend met het gedrag van zowel de subsidieontvanger als de nationale overheid, het rechtszekerheids- en het vertrouwensbeginsel, in hun Unierechtelijke opvatting, zijn geëerbiedigd ten aanzien van het verzoek tot terugbetaling.

      (1)  PB C 24 van 25.1.2014.


title: Zaak T-133/12: Beroep ingesteld op 26 maart 2012 — Ben Ali/Raad

text:
               9.6.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 165/25

         Beroep ingesteld op 26 maart 2012 — Ben Ali/Raad
   (Zaak T-133/12)
   2012/C 165/43
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Mehdi Ben Tijani Ben Haj Hamda Ben Haj Hassen Ben Ali (Saint-Étienne-du-Rouvray, Frankrijk) (vertegenwoordiger: A. de Saint Remy, advocaat)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               een maatregel tot organisatie van de procesgang in de zin van artikel 64 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht treffen, ertoe strekkende dat de Commissie „alle documenten betreffende de vaststelling” van de bestreden verordening overlegt;

               —

               de bestreden verordening nietig verklaren voor zover zij verzoeker betreft;

               —

               de Raad van de Europese Unie veroordelen om aan verzoeker een totaalbedrag van 50 000 EUR te betalen als vergoeding voor zijn schade, uit welke oorzaak ook;

               —

               de Raad van de Europese Unie veroordelen om aan verzoeker een bedrag van 7 500 EUR te betalen voor de kosten van zijn verdediging in het kader van de onderhavige vordering, bovenop de krachtens artikel 91 van het Reglement voor de procesvoering uit hoofde van kosten van verdediging invorderbare kosten;

               —

               de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Met zijn beroep vordert verzoeker, enerzijds, nietigverklaring van besluit 2012/50/GBVB van de Raad van 27 januari 2012 tot wijziging van besluit 2011/72/GBVB betreffende restrictieve maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten vanwege de situatie in Tunesië (1) en, anderzijds, vergoeding voor de schade die verzoeker stelt te hebben geleden.
   Tot staving van het beroep voert verzoeker zeven middelen aan die in wezen overeenkomen met die welke zijn aangevoerd in zaak T-301/11, Ben Ali/Raad. (2)

      (1)  PB L 27, blz. 11.

      (2)  PB 2011, C 226, blz. 29.


title: Zaak T-138/12: Beroep ingesteld op 26 maart 2012 — Geipel/BHIM — Reeh (BEST BODY NUTRITION)

text:
               2.6.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 157/10

         Beroep ingesteld op 26 maart 2012 — Geipel/BHIM — Reeh (BEST BODY NUTRITION)
   (Zaak T-138/12)
   2012/C 157/18
   Taal van het verzoekschrift: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Yves Geipel (Auerbach, Duitsland) (vertegenwoordiger: J. Sachs, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Jörg Reeh (Buxtehude, Duitsland)

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               de bestreden beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 12 januari 2012 te vernietigen en de oppositie van 24 juli 2009 af te wijzen;

               —

               het BHIM te verwijzen in de kosten van de procedure met inbegrip van de kosten die zijn gemaakt in de procedure voor de kamer van beroep.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoeker

      Betrokken gemeenschapsmerk: beeldmerk „BEST BODY NUTRITION” (internationale inschrijving nr. W 982 101, waarin de Europese Unie wordt aangewezen) voor waren van de klassen 25, 28, 29, 30 en 32

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: Jörg Reeh

      Oppositiemerk of -teken: gemeenschapswoordmerk nr. 4 020 161„BEST4BODY” voor waren van de klasse 25

      Beslissing van de oppositieafdeling: toewijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: er is geen gevaar voor verwarring tussen de conflicterende merken


title: Zaak T-349/07 R: Beschikking van de president van het Gerecht van eerste aanleg van 11 december 2007 — FMC Chemicals e.a./Commissie ( Kort geding — Richtlijn 91/414/EEG — Verzoek om opschorting van tenuitvoerlegging — Ontvankelijkheid — Geen spoedeisendheid )

text:
               9.2.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 37/23

         Beschikking van de president van het Gerecht van eerste aanleg van 11 december 2007 — FMC Chemicals e.a./Commissie
   (Zaak T-349/07 R)
   („Kort geding - Richtlijn 91/414/EEG - Verzoek om opschorting van tenuitvoerlegging - Ontvankelijkheid - Geen spoedeisendheid’)
   (2008/C 37/35)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekende partijen: FMC Chemical SPRL (Brussel, België), Satec Handelsgesellschaft mbH (Elmshorn, Duitsland), Belchim Crop Protection NV (Londerzeel, België), FMC Foret SA (Sant Cugat de Valles, Spanje), F&N Agro Slovensko spol. s.r.o. (Bratislava, Slowakije), F&N Agro Ceská republika s.r.o. (Praag, Republiek Tsjechië), F&N Agro Polska sp. z o.o. (Warschau, Polen) en FMC Corp. (Philadelphia, Pennsylvania, Verenigde Staten van Amerika) (vertegenwoordigers: C. Mereu en K. Van Maldegem, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: L. Parpala en B. Doherty, gemachtigden)
   Voorwerp
   Verzoek om opschorting van tenuitvoerlegging van beschikking 2007/415/EG van de Commissie van 13 juni 2007 betreffende de niet-opneming van carbosulfan in bijlage I bij richtlijn 91/414/EEG van de Raad en de intrekking van de toelatingen voor gewasbeschermingsmiddelen die deze stof bevatten (PB L 156, blz. 28), tot de uitspraak van het arrest in de hoofdzaak
   Dictum

               1)

               Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.

               2)

               De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.


title: Zaak T-441/07: Beschikking van het Gerecht van 5 oktober 2010 — Ryanair/Commissie

text:
               4.12.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 328/57

         Beschikking van het Gerecht van 5 oktober 2010 — Ryanair/Commissie
   (Zaak T-441/07) (1)

   ()
   2010/C 328/89
   Procestaal: Engels
   De president van de Vijfde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 37 van 9.2.2008.


title: Zaak T-215/99: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 5 september 2006 — Autoservice Fermans Exclusive/Commissie

text:
               28.10.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 261/30

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 5 september 2006 — Autoservice Fermans Exclusive/Commissie
   (Zaak T-215/99) (1)

   (2006/C 261/57)

      Procestaal: Nederlands

   De president van de Tweede kamer (uitgebreid) van het Gerecht van eerste aanleg heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 6 van 8.1.2000.


title: Zaak T-440/07: Beroep ingesteld op 5 december 2007 — Huta Buczek/Commissie

text:
               26.1.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 22/50

         Beroep ingesteld op 5 december 2007 — Huta Buczek/Commissie
   (Zaak T-440/07)
   (2008/C 22/95)
   Procestaal: Pools
   Partijen

      Verzoekende partij: Huta Buczek sp. z o.o. (Sosnowiec, Polen) (vertegenwoordiger: D. Szlachetko-Reiter, juridisch adviseur)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               nietigverklaring van de artikelen 1 en 3, leden 1 en 3, van de beschikking van de Commissie van 23 oktober 2007 inzake staatssteun C 23/06 (ex NN 35/06), die Polen aan de staalproducent Grupa Technologie Buczek heeft verleend;

               —

               subsidiair, nietigverklaring van de artikelen 1, 3, leden 1 en 3, van de beschikking van de Commissie van 23 oktober 2007 inzake staatssteun C 23/06 (ex NN 35/06), die Polen aan de staalproducent Grupa Technologie Buczek heeft verleend, voor zover de Commissie de terugvordering van de vennootschap Huta Buczek sp. z o.o. gelast;

               —

               nietigverklaring van de artikelen 4 en 5 van de beschikking van de Commissie van 23 oktober 2007 inzake staatssteun C 23/06 (ex NN 35/06), die Polen aan de staalproducent Grupa Technologie Buczek heeft verleend, voor zover deze de terugvordering van Huta Buczek sp. z o.o. betreffen;

               —

               verwijzing van de verwerende partij in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoekster baseert haar beroep op de volgende middelen:

               —

               schending van artikel 88, lid 2, EG en artikel 87, lid 1, EG, door volgens verzoekster ten onrechte aan te nemen dat het bestaan van betalingsachterstand van de vennootschap Technologie Buczek S.A. jegens publiekrechtelijke lichamen met de gemeenschappelijke markt onverenigbare steun vormt. Verzoekster stelt dat die bewering van de Commissie berust op de onjuiste veronderstelling dat de publiekrechtelijke lichamen van de tenuitvoerlegging jegens Technologie Buczek S.A. hadden afgezien. Schending van artikel 88, lid 2, EG en artikel 87, lid 1, EG, zou ook blijken uit het feit dat de Poolse staat werd gelast de met de gemeenschappelijke markt onverenigbaar verklaarde steun terug te vorderen, hoewel Polen noch aan Technologie Buczek S.A. noch aan de Grupa Technologie Buczek steun ter hoogte van het in de beschikking vastgestelde bedrag heeft verleend, en uit het feit dat het bedrag van de terug te betalen steun zonder rechtsgrond of economische rechtvaardiging willekeurig is bepaald. Verzoekster voert ook aan dat als schending van artikel 88, lid 2, EG en artikel 87, lid 1, EG is aan te merken het feit dat de Poolse staat werd gelast de steun van Huta Buczek sp. z o.o. terug te vorderen, hoewel geen grond bestaat voor de veronderstelling dat die vennootschap de feitelijke begunstigde zou kunnen zijn van de steun die aan Technologie Buczek S.A. is verleend, en hoewel die steun niet aan haar is verleend, en dat is erkend dat de feitelijke begunstigden van de gestelde steun uitsluitend de vennootschappen Huta Buczek sp. z o.o. en Buczek Automotive sp. z o.o. waren, hoewel zij enkel een deel van de vermogensbestanddelen van de vennootschap Technologie Buczek S.A. benutten.

               —

               schending van het beginsel van behoorlijk bestuur als bedoeld in artikel 253 EG en artikel 41 van het Handvest van de grondrechten door een ontoereikende motivering van de beschikking, waardoor verzoekster de redenen voor de vaststelling van de beschikking zou kunnen kennen, en waardoor dus een voor verzoekster in wezen onbegrijpelijke beschikking is gegeven, en door de onjuiste en ontoereikende vaststelling van de voor de zaak relevante feiten.

               —

               schending van artikel 5, derde alinea, EG en van het daaruit voortvloeiende evenredigheidsbeginsel door de vennootschap Huta Buczek sp. z o.o. te verplichten tot terugbetaling van de steun, hoewel die handeling volgens verzoekster niet passend of noodzakelijk is om de doelstellingen van het Verdrag te verwezenlijken, waarbij deze met name niet wordt gerechtvaardigd door de noodzaak om met de gemeenschappelijke markt onverenigbare steun in te trekken.

               —

               schending van het rechtszekerheidsbeginsel door de contractpartij van een persoon die een betalingsachterstand jegens de overheid heeft, te verplichten tot terugbetaling van steun, die hij nooit heeft ontvangen en die hij nooit heeft benut; door op een volgens verzoekster willekeurige wijze te bepalen in welke mate personen binnen de Grupa Technologie Buczek S.A. van de gestelde verleende steun zouden hebben geprofiteerd; schending van het eigendomsrecht door de staat te verplichten een deel van de steun terug te vorderen van degene die nooit enige steun heeft ontvangen en die ook niet de feitelijke begunstigde daarvan is; misbruik van bevoegdheid door een beschikking te geven voor een ander doel dan de intrekking van met de gemeenschappelijke markt onverenigbare steun.


title: Zaak C-500/13: Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 5 juni 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny — Polen) — Gmina Międzyzdroje/Minister Finansów (Prejudiciële verwijzing — Btw — Richtlijn 2006/112/EG — Aftrek van voorbelasting — Investeringsgoederen — Onroerende goederen — Herziening van aftrek — Nationale regeling waarin herzieningsperiode van tien jaar is neergelegd)

text:
               11.8.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 261/10

         Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 5 juni 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny — Polen) — Gmina Międzyzdroje/Minister Finansów
   (Zaak C-500/13) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Btw - Richtlijn 2006/112/EG - Aftrek van voorbelasting - Investeringsgoederen - Onroerende goederen - Herziening van aftrek - Nationale regeling waarin herzieningsperiode van tien jaar is neergelegd))
   2014/C 261/16
   Procestaal: Pools

      Verwijzende rechter

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Gmina Międzyzdroje

      Verwerende partij: Minister Finansów

      Dictum

   De artikelen 167, 187 en 189 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde en het neutraliteitsbeginsel moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen nationale bepalingen zoals die in het hoofdgeding, waarbij voor gevallen waar een onroerend investeringsgoed eerst wordt bestemd voor gebruik waarvoor geen recht op aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde bestaat, en daarna voor gebruik waarvoor dat recht wel bestaat, een herzieningsperiode van tien jaar is vastgesteld, te rekenen vanaf de ingebruikneming van dat goed, en een herziening in één keer, in één belastingjaar, dus wordt uitgesloten.

      (1)  PB C 367 van 14.12.2013.


title: Zaak C-670/15: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 26 juli 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht — Duitsland) — procedure ingeleid door Jan Šalplachta (Prejudiciële verwijzing — Ruimte van vrijheid, veiligheid en recht — Toegang tot de rechter bij grensoverschrijdende geschillen — Richtlijn 2003/8/EG — Gemeenschappelijke minimumvoorschriften betreffende rechtsbijstand bij die geschillen — Werkingssfeer — Regeling van een lidstaat die bepaalt dat de kosten voor de vertaling van de voor de behandeling van een verzoek om rechtsbijstand vereiste begeleidende stukken niet kunnen worden terugbetaald)

text:
               18.9.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 309/6

         Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 26 juli 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht — Duitsland) — procedure ingeleid door Jan Šalplachta
   (Zaak C-670/15) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Ruimte van vrijheid, veiligheid en recht - Toegang tot de rechter bij grensoverschrijdende geschillen - Richtlijn 2003/8/EG - Gemeenschappelijke minimumvoorschriften betreffende rechtsbijstand bij die geschillen - Werkingssfeer - Regeling van een lidstaat die bepaalt dat de kosten voor de vertaling van de voor de behandeling van een verzoek om rechtsbijstand vereiste begeleidende stukken niet kunnen worden terugbetaald))
   (2017/C 309/07)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesarbeitsgericht

      Partijen in het hoofdgeding

      Jan Šalplachta

      Dictum

   De artikelen 3, 8 en 12 van richtlijn 2003/8/EG van de Raad van 27 januari 2003 tot verbetering van de toegang tot de rechter bij grensoverschrijdende geschillen, door middel van gemeenschappelijke minimumvoorschriften betreffende rechtsbijstand bij die geschillen, in onderlinge samenhang gelezen, moeten aldus worden uitgelegd dat de rechtsbijstand die wordt toegekend door de lidstaat waar de zaak wordt behandeld, waarin een natuurlijke persoon met woonplaats of gewone verblijfplaats in een andere lidstaat een verzoek om rechtsbijstand heeft ingediend in het kader van een grensoverschrijdend geschil, ook de kosten omvat die deze persoon heeft voorgeschoten voor de vertaling van de voor de behandeling van dat verzoek vereiste begeleidende stukken.

      (1)  PB C 90 van 7.3.2016.


title: Zaak C-72/09: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de Cassation (Frankrijk) op 18 februari 2009 — Etablissements Rimbaud SA / Directeur général des impôts, Directeur des services fiscaux d’Aix-en-Provence

text:
               1.5.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 102/12

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de Cassation (Frankrijk) op 18 februari 2009 — Etablissements Rimbaud SA / Directeur général des impôts, Directeur des services fiscaux d’Aix-en-Provence
   (Zaak C-72/09)
   2009/C 102/18
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Cour de Cassation

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Etablissements Rimbaud SA

      Verwerende partij: Directeur général des impôts, Directeur des services fiscaux d’Aix-en-Provence

      Prejudiciële vraag

   Verzet artikel 40 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte zich tegen een wettelijke regeling als die vervat in de artikelen 990 D en volgende van de Code général des impôts, in de toentertijd van toepassing zijnde versie, volgens welke vennootschappen met zetel in Frankrijk worden vrijgesteld van de belasting van 3 % over de marktwaarde van in Frankrijk gelegen onroerende zaken terwijl deze vrijstelling, voor vennootschappen met zetel in een land van de Europese Economische Ruimte dat geen lid van de Europese Unie is, afhankelijk is van het bestaan van een tussen Frankrijk en deze staat gesloten overeenkomst inzake administratieve bijstand ter bestrijding van belastingfraude en -ontwijking of van de voorwaarde dat als gevolg van de toepassing van een verdrag met een clausule van non-discriminatie op grond van nationaliteit, deze rechtspersonen geen hogere belasting mag worden opgelegd dan die waaraan in Frankrijk gevestigde vennootschappen zijn onderworpen?


title: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van  24 november 2005  in zaak C-136/04 (verzoek van het Bundesfinanzhof om een prejudiciële beslissing): Deutsches Milch-Kontor GmbH tegen Hauptzollamt Hamburg-Jonas (Uitvoerrestituties — Verordeningen (EEG) nrs. 804/68, 1706/89 en 3445/89 — Kaas bestemd voor verwerking in derde land)

text:
               11.2.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 36/10

      ARREST VAN HET HOF

   (Vijfde kamer)
   van 24 november 2005
   in zaak C-136/04 (verzoek van het Bundesfinanzhof om een prejudiciële beslissing): Deutsches Milch-Kontor GmbH tegen Hauptzollamt Hamburg-Jonas (1)

   (Uitvoerrestituties - Verordeningen (EEG) nrs. 804/68, 1706/89 en 3445/89 - Kaas bestemd voor verwerking in derde land)
   (2006/C 36/17)
   Procestaal: Duits
   In zaak C-136/04, betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 234 EG, ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) bij beslissing van 3 februari 2004, ingekomen bij het Hof op 15 maart 2004, in de procedure Deutsches Milch-Kontor GmbH tegen Hauptzollamt Hamburg-Jonas, heeft het Hof (Vijfde kamer), samengesteld als volgt: J. Makarczyk, kamerpresident, R. Schintgen en R. Silva de Lapuerta (rapporteur), rechters; advocaat-generaal: M. Poiares Maduro; griffier: B. Fülöp, administrateur, op 24 november 2005 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
   In 1990 uitgevoerde kaas die naar zijn aard voor verwerking in een derde land is bestemd, komt voor een uitvoerrestitutie op grond van artikel 17, lid 1, van verordening (EEG) nr. 804/68 van de Raad van 27 juni 1968 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector melk en zuivelproducten in aanmerking op voorwaarde dat hij, gelet op de soort en de aard ervan, wordt ingedeeld onder een van de in de bijlage bij verordening (EEG) nr. 1706/89 van de Commissie van 15 juni 1989 tot vaststelling van de restituties bij uitvoer in de sector melk en zuivelproducten opgenomen productcodes, zoals deze zijn gedefinieerd in de landbouwproductennomenclatuur voor de uitvoerrestituties die als bijlage bij verordening (EEG) nr. 3445/89 van de Commissie van 15 november 1989 tot vaststelling van de volledige versie van de met ingang van 1 januari 1990 geldende landbouwproductennomenclatuur voor de uitvoerrestituties is gevoegd.

      (1)  PB C 118 van 30.4.2004.


title: Zaak C-498/13: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 5 februari 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Symvoulio tis Epikrateias — Griekenland) — Agrooikosystimata EPE/Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon, Ypourgos Agrotikis Anaptyxis kai Trofimon, Perifereia Thessalias (Perifereaki Enotita Magnisias) [Prejudiciële verwijzing — Landbouw — Gemeenschappelijk landbouwbeleid — Verordening (EEG) nr. 2078/92 — Landbouwproductiemethoden die verenigbaar zijn met de eisen inzake milieubescherming en betreffende natuurbeheer — Het op lange termijn voor milieubeschermingsdoeleinden uit productie nemen van landbouwgrond — Steun voor milieumaatregelen in de landbouw, die wordt verleend aan agrarische bedrijfshoofden en wordt medegefinancierd door de Europese Unie — Hoedanigheid van begunstigde van dergelijke steun]

text:
               30.3.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 107/9

      Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 5 februari 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Symvoulio tis Epikrateias — Griekenland) — Agrooikosystimata EPE/Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon, Ypourgos Agrotikis Anaptyxis kai Trofimon, Perifereia Thessalias (Perifereaki Enotita Magnisias)
      (Zaak C-498/13) (1)

      ([Prejudiciële verwijzing - Landbouw - Gemeenschappelijk landbouwbeleid - Verordening (EEG) nr. 2078/92 - Landbouwproductiemethoden die verenigbaar zijn met de eisen inzake milieubescherming en betreffende natuurbeheer - Het op lange termijn voor milieubeschermingsdoeleinden uit productie nemen van landbouwgrond - Steun voor milieumaatregelen in de landbouw, die wordt verleend aan agrarische bedrijfshoofden en wordt medegefinancierd door de Europese Unie - Hoedanigheid van begunstigde van dergelijke steun])
      (2015/C 107/11)
      Procestaal: Grieks

         Verwijzende rechter

      Symvoulio tis Epikrateias

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Agrooikosystimata EPE

         Verwerende partijen: Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon, Ypourgos Agrotikis Anaptyxis kai Trofimon, Perifereia Thessalias (Perifereaki Enotita Magnisias)

         Dictum

      Verordening (EEG) nr. 2078/92 van de Raad van 30 juni 1992 betreffende landbouwproductiemethoden die verenigbaar zijn met de eisen inzake milieubescherming, en betreffende natuurbeheer, moet aldus worden uitgelegd dat alleen personen die voorheen over een landbouwproductie beschikten, in aanmerking kwamen voor het in artikel 2, lid 1, onder f), van deze verordening bedoelde programma voor het op lange termijn uit productie nemen van landbouwgrond.

         (1)  PB C 344 van 23.11.2013.