title: Zaak C-518/15: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 21 februari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour du travail de Bruxelles — België) — Stad Nijvel / Rudy Matzak (Prejudiciële verwijzing — Richtlijn 2003/88/EG — Bescherming van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers — Organisatie van de arbeidstijd — Artikel 2 — Begrippen „arbeidstijd” en „rusttijd” — Artikel 17 — Afwijkingen — Brandweer — Wachtdienst — Thuiswachtdiensten)

text:
               16.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 134/2

         Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 21 februari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour du travail de Bruxelles — België) — Stad Nijvel / Rudy Matzak
   (Zaak C-518/15) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Richtlijn 2003/88/EG - Bescherming van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers - Organisatie van de arbeidstijd - Artikel 2 - Begrippen „arbeidstijd” en „rusttijd” - Artikel 17 - Afwijkingen - Brandweer - Wachtdienst - Thuiswachtdiensten))
   (2018/C 134/02)
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Cour du travail de Bruxelles

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Stad Nijvel

      Verwerende partij: Rudy Matzak

      Dictum

               1)

               Artikel 17, lid 3, onder c), iii), van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstĳd moet aldus worden uitgelegd dat de lidstaten met betrekking tot bepaalde categorieën van door openbare brandweerdiensten aangeworven brandweerlieden niet mogen afwijken van alle verplichtingen die voortvloeien uit de bepalingen van die richtlijn, daaronder begrepen artikel 2 ervan, waarin met name de begrippen „arbeidstijd” en „rusttijd” worden gedefinieerd.

               2)

               Artikel 15 van richtlijn 2003/88 moet aldus worden uitgelegd dat het de lidstaten niet toestaat om een definitie van het begrip „arbeidstijd” te handhaven of vast te stellen die ruimer is dan de in artikel 2 van die richtlijn gegeven definitie.

               3)

               Artikel 2 van richtlijn 2003/88 moet aldus worden uitgelegd dat het de lidstaten niet verplicht om de vergoeding voor perioden van thuiswachtdienst als die welke in het hoofdgeding aan de orde zijn, vast te stellen naargelang die perioden voorafgaandelijk zijn aangemerkt als „arbeidstijd” dan wel als „rusttijd”.

               4)

               Artikel 2 van richtlijn 2003/88 moet aldus worden uitgelegd dat de thuiswachtdienst die door een werknemer wordt verricht, waarbij deze verplicht is om binnen acht minuten gehoor te geven aan oproepen van zijn werkgever, zodat zijn mogelijkheid om andere activiteiten te ondernemen zeer sterk wordt beperkt, als „arbeidstijd” moet worden aangemerkt.

      (1)  PB C 414 van 14.12.2015.


title: Zaak C-129/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court of the United Kingdom (Verenigd Koninkrijk) op 19 februari 2018 — SM / Entry Clearance Officer, UK Visa Section

text:
               16.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 134/17

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court of the United Kingdom (Verenigd Koninkrijk) op 19 februari 2018 — SM / Entry Clearance Officer, UK Visa Section
   (Zaak C-129/18)
   (2018/C 134/23)
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   Supreme Court of the United Kingdom

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: SM

      Verwerende partij: Entry Clearance Officer, UK Visa Section

      Interveniënten: Coram Children’s Legal Centre (CCLC) en Centre for Advice on Individual Rights in Europe (AIRE)

      Prejudiciële vragen

               1)

               Is een kind dat uit hoofde van „kafala” of een vergelijkbare regeling in de wetgeving van zijn of haar land van oorsprong onder de vaste wettelijke voogdij van een of meer burgers van de Unie valt, een „rechtstreekse bloedverwant in neergaande lijn” in de zin van artikel 2, punt 2, onder c), van richtlijn 2004/38 (1)?

               2)

               Kunnen andere bepalingen van die richtlijn, met name de artikelen 27 en 35 ervan, aldus worden uitgelegd dat zij die kinderen de toegang weigeren indien deze kinderen slachtoffer van uitbuiting, mishandeling of kinderhandel zijn of dreigen te worden?

               3)

               Is een lidstaat die een kind dat feitelijk geen bloedverwant in neergaande lijn van een onderdaan van de Europese Economische Ruimte (EER) is, eventueel wil erkennen als „rechtstreekse bloedverwant in neergaande lijn” in de zin van artikel 2, punt 2, onder c), gerechtigd om vóór die erkenning eerst te onderzoeken of tijdens de procedures om het kind onder het gezag of de voogdij van die EER-onderdaan te plaatsen, voldoende rekening is gehouden met het belang van dit kind?

      (1)  Richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van de richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (PB 2004, L 158, blz. 77).


title: Zaak C-16/16 P: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 20 februari 2018 — Koninkrijk België / Europese Commissie (Hogere voorziening — Consumentenbescherming — Onlinegokdiensten — Bescherming van consumenten en spelers en voorkoming van onlinegokken door minderjarigen — Aanbeveling 2014/478/EU van de Commissie — Juridisch niet-bindende handeling van de Unie — Artikel 263 VWEU)

text:
               16.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 134/3

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 20 februari 2018 — Koninkrijk België / Europese Commissie
   (Zaak C-16/16 P) (1)

   ((Hogere voorziening - Consumentenbescherming - Onlinegokdiensten - Bescherming van consumenten en spelers en voorkoming van onlinegokken door minderjarigen - Aanbeveling 2014/478/EU van de Commissie - Juridisch niet-bindende handeling van de Unie - Artikel 263 VWEU))
   (2018/C 134/03)
   Procestaal: Nederlands

      Partijen

      Rekwirant: Koninkrijk België (vertegenwoordigers: L. Van den Broeck, M. Jacobs en J. Van Holm, gemachtigden, bijgestaan door P. Vlaemminck, B. Van Vooren, R. Verbeke en J. Auwerx, advocaten)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: F. Wilman en H. Tserepa-Lacombe, gemachtigden)

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Het Koninkrijk België wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 145 van 25.04.2016.


title: Zaak C-628/16: Arrest van het Hof (Negende kamer) van 21 februari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzgericht — Duitsland) — Kreuzmayr GmbH / Finanzamt Linz (Prejudiciële verwijzing — Fiscale bepalingen — Belasting over de toegevoegde waarde (btw) — Opeenvolgende leveringen van dezelfde goederen — Plaats van de tweede levering — Informatieverstrekking aan de eerste leverancier — Btw-identificatienummer — Recht op aftrek — Gewettigd vertrouwen van de belastingplichtige in het vervuld zijn van de voorwaarden voor het recht op aftrek)

text:
               16.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 134/9

         Arrest van het Hof (Negende kamer) van 21 februari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzgericht — Duitsland) — Kreuzmayr GmbH / Finanzamt Linz
   (Zaak C-628/16) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Fiscale bepalingen - Belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Opeenvolgende leveringen van dezelfde goederen - Plaats van de tweede levering - Informatieverstrekking aan de eerste leverancier - Btw-identificatienummer - Recht op aftrek - Gewettigd vertrouwen van de belastingplichtige in het vervuld zijn van de voorwaarden voor het recht op aftrek))
   (2018/C 134/12)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesfinanzgericht

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Kreuzmayr GmbH

      Verwerende partij: Finanzamt Linz

      Dictum

               1)

               In omstandigheden als in het hoofdgeding moet artikel 32, eerste alinea, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde aldus worden uitgelegd dat het van toepassing is op de tweede van twee opeenvolgende leveringen van hetzelfde goed waarvoor slechts één intracommunautair vervoer is verricht.

               2)

               Ingeval de tweede levering van een keten van twee opeenvolgende leveringen waarvoor één enkel intracommunautair vervoer is verricht, een intracommunautaire levering vormt, moet het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen aldus worden uitgelegd dat de eindafnemer, die ten onrechte aanspraak heeft gemaakt op het recht op aftrek van de voorbelasting, de belasting over de toegevoegde waarde die aan de leverancier is betaald louter op basis van de door de tussenpersoon toegezonden facturen waarin zijn levering onjuist is gekwalificeerd, niet als voorbelasting in aftrek kan brengen.

      (1)  PB C 95 van 27.3.2017.


201806080291931362018/C 221/23342017TC22120180625NL01NLINFO_JUDICIAL20180504202011Zaak T-34/17: Arrest van het Gerecht van 4 mei 2018 — Skyleader/EUIPO — Sky International (SKYLEADER) [„Uniemerk — Procedure tot vervallenverklaring — Uniebeeldmerk SKYLEADER — Niet-inaanmerkingneming van voor de nietigheidsafdeling overgelegde bewijzen — Artikel 76, lid 2, van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 95, lid 2, van verordening (EU) 2017/1001] — Artikel 51, lid 1, onder a), van verordening nr. 207/2009 [thans artikel 58, lid 1, onder a), van verordening 2017/1001] — Regel 40, lid 5, van verordening (EG) nr. 2868/95 [thans artikel 19, lid 1, van gedelegeerde verordening (EU) 2017/1430]”]
 ---documentbreak--- C2212018NL2010120180504NL0023201201Arrest van het Gerecht van 4 mei 2018 — Skyleader/EUIPO — Sky International (SKYLEADER)
   (Zaak T-34/17) (
         1
      )
   „[„Uniemerk — Procedure tot vervallenverklaring — Uniebeeldmerk SKYLEADER — Niet-inaanmerkingneming van voor de nietigheidsafdeling overgelegde bewijzen — Artikel 76, lid 2, van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 95, lid 2, van verordening (EU) 2017/1001] — Artikel 51, lid 1, onder a), van verordening nr. 207/2009 [thans artikel 58, lid 1, onder a), van verordening 2017/1001] — Regel 40, lid 5, van verordening (EG) nr. 2868/95 [thans artikel 19, lid 1, van gedelegeerde verordening (EU) 2017/1430]”]”2018/C 221/23Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Skyleader a.s. (Ústí nad Labem, Tsjechië) (vertegenwoordiger: K. Malmstedt, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: D. Walicka, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Sky International AG (Zug, Zwitserland) (vertegenwoordiger: J. Barry, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 21 november 2016 (zaak R 805/2016-4) inzake een procedure tot vervallenverklaring tussen Sky International en Skyleader

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            Skyleader a.s. wordt verwezen in de kosten, daaronder begrepen de noodzakelijke kosten die Sky International AG heeft gemaakt in verband met de procedure voor de kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO).

      (
         1
      )	PB C 78 van 13.3.2017.


201806150541955112018/C 231/552882018TC23120180702NL01NLINFO_JUDICIAL20180504434311Zaak T-288/18: Beroep ingesteld op 4 mei 2018 — M. I. Industries/EUIPO — Natural Instinct (NATURE’S VARIETY INSTINCT)
 ---documentbreak--- C2312018NL4310120180504NL0055431431Beroep ingesteld op 4 mei 2018 — M. I. Industries/EUIPO — Natural Instinct (NATURE’S VARIETY INSTINCT)
   (Zaak T-288/18)2018/C 231/55Taal van het verzoekschrift: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: M. I. Industries, Inc. (Lincoln, Nebraska, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: M. Montañá Mora en S. Sebe Marin, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Natural Instinct Ltd (Camberley, Verenigd Koninkrijk)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager van het betrokken merk: verzoekende partij

      Betrokken merk: Uniewoordmerk NATURE’S VARIETY INSTINCT — aanvraag voor inschrijving nr. 14 290 589

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 28 februari 2018 in zaak R 1658/2017-5

      Conclusies

            —

            de bestreden beslissing vernietigen;

            —

            het EUIPO en — indien van toepassing — de opposant hoofdelijk verwijzen in alle kosten van deze procedure.

      Aangevoerd middel

            —

            schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 2017/1001.


201806290731986532018/C 249/294612016TC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180531242411Zaak T-461/16: Arrest van het Gerecht van 31 mei 2018 — Kaddour/Raad („Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen tegen Syrië — Bevriezing van tegoeden — Misbruik van bevoegdheid — Beginsel van behoorlijk bestuur — Beginsel van gezag van gewijsde — Schending van artikel 266 VWEU — Kennelijk onjuiste beoordeling — Grondrechten — Evenredigheid — Beginsel van non-discriminatie”)
 ---documentbreak--- C2492018NL2410120180531NL0029241241Arrest van het Gerecht van 31 mei 2018 — Kaddour/Raad
   (Zaak T-461/16) (
         1
      )
   „(„Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen tegen Syrië — Bevriezing van tegoeden — Misbruik van bevoegdheid — Beginsel van behoorlijk bestuur — Beginsel van gezag van gewijsde — Schending van artikel 266 VWEU — Kennelijk onjuiste beoordeling — Grondrechten — Evenredigheid — Beginsel van non-discriminatie”)”2018/C 249/29Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Khaled Kaddour (Damascus, Syrië) (vertegenwoordigers: V. Davies en V. Wilkinson, solicitors, en R. Blakeley, barrister)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: aanvankelijk J. Bauerschmidt en G. Étienne, vervolgens J. Bauerschmidt en S. Kyriakopoulou, gemachtigden)

      Voorwerp

   Beroep krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van uitvoeringsbesluit (GBVB) 2016/850 van de Raad van 27 mei 2016 houdende wijziging van besluit 2013/255/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië (PB 2016, L 141, blz. 125), en van uitvoeringsverordening (EU) 2016/2014 van de Raad van 27 mei 2016 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 36/2012 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Syrië (PB 2014, L 141, blz. 30), voor zover deze handelingen verzoeker betreffen

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            Khaled Kaddour wordt verwezen in zijn eigen kosten en in die van de Raad van de Europese Unie.

      (
         1
      )	PB C 383 van 17.10.2016.


201806290741986702018/C 249/554742016TC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180529454511Zaak T-474/16: Beschikking van het Gerecht van 29 mei 2018 — Sowaer/Commissie
 ---documentbreak--- C2492018NL4510120180529NL0055451451Beschikking van het Gerecht van 29 mei 2018 — Sowaer/Commissie
   (Zaak T-474/16) (
         1
      )2018/C 249/55Procestaal: FransDe president van de Achtste kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.
   (
         1
      )	PB C 371 van 10.10.2016.


201806290081986422018/C 249/172842018CJC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180425121211Zaak C-284/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione (Italië) op 25 april 2018 — Equitalia centro SpA / Poste Italiane SpA
 ---documentbreak--- C2492018NL1210120180425NL0017121121Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione (Italië) op 25 april 2018 — Equitalia centro SpA / Poste Italiane SpA
   (Zaak C-284/18)2018/C 249/17Procestaal: Italiaans
      Verwijzende rechter

   Corte suprema di cassazione

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekster (en incidentele verweerster): Equitalia centro SpA

      Verweerster (en incidentele verzoekster): Poste Italiane SpA

      Prejudiciële vragen

            1)

            Verzetten artikel 14 VWEU (voorheen eerst artikel 7D EG, vervolgens artikel 16 EG), artikel 106, lid 2, VWEU (voorheen eerst artikel 90 EG, vervolgens artikel 86, lid 2, EG) en de kwalificatie als dienst van algemeen economisch belang (DAEB) zich tegen een regeling als die van artikel 10, lid 3, van decreto legislativo n. 504/1992 (wetsbesluit nr. 504/1992) juncto artikel 2, leden 18 tot en met 20, van legge n. 662/1996 (wet nr. 662/1996), volgens welke — ook na de privatisering van de door Poste Italiane SpA verleende postbankdiensten — aan Poste Italiane SpA een activiteit wordt en blijft voorbehouden (monopolie) betreffende het beheer van postrekeningen waarop de plaatselijke onroerendezaakbelasting wordt betaald, gelet op het feit dat de nationale regelgeving op het gebied van belastinginvordering zich aldus heeft ontwikkeld dat belastingplichtigen en ook lokale belastingkantoren in elk geval sinds 1997 via het banksysteem kunnen betalen en invorderen?

            2)

            Indien het antwoord op de eerste vraag luidt dat de instelling van een wettelijk monopolie de kenmerken van een DAEB heeft, verzetten artikel 106, lid 2, VWEU (voorheen eerst artikel 90 EG, vervolgens artikel 86, lid 2, EG) en artikel 107, lid 1, VWEU (voorheen eerst artikel 92 EG, vervolgens artikel 87 EG) — volgens de uitlegging die het Hof van Justitie aan deze bepalingen heeft gegeven met betrekking tot de criteria om een wettige maatregel (ter financiering van verplichtingen betreffende openbare diensten) te onderscheiden van onwettige staatssteun (arrest van 24 juli 2003, C-280/00, Altmark Trans GmbH en Regierungspräsidium Magdeburg/Nahverkehrsgesellschaft Altmark GmbH) — zich dan tegen een regeling als die welke volgt uit artikel 10, lid 3, van decreto legislativo n. 504/1992, artikel 2, leden 18 tot en met 20, van legge n. 662/1996, en artikel 3, lid 1, van decreto del Presidente della Repubblica n. 144/2001 (besluit nr. 144/2001 van de president van de Republiek), in onderlinge samenhang gelezen, die aan Poste Italiane SpA de bevoegdheid toekent om eenzijdig de hoogte vast te stellen van de „provisie” die de met de invordering van de gemeentelijke onroerendezaakbelasting belaste concessiehouder (gemachtigde) verschuldigd is en van toepassing is op elke handeling van beheer die op de postrekening op naam van de concessiehouder wordt verricht, gelet op het feit dat Poste Italiane SpA deze provisie bij besluit van de raad van bestuur nr. 57/1996 heeft vastgesteld op 100 ITL voor de periode van 1 april 1997 tot en met 31 mei 2001 en op 0,23 EUR voor de periode na 1 juni 2001?

            3)

            Verzetten artikel 102, lid 1, VWEU (voorheen eerst artikel 86 EG, vervolgens artikel 82, lid 1, EG), zoals uitgelegd door het Hof van Justitie (zie arresten van 13 december 1991, GB Inno BM, C-18/88; 25 juni 1998, Chemische Afvalstoffen Dusseldorp BV, C-203/96, en 17 mei 2001, TNT TRACO SpA, C-340/99), zich tegen een regeling als die welke tot stand is gebracht door artikel 2, leden 18 tot en met 20, van legge n. 662/1996, artikel 3, lid 1, van decreto del Presidente della Repubblica n. 144/2001, en artikel 10, lid 3, van decreto legislativo n. 504/1992, volgens welke de concessiehouder (gemachtigde) de „provisie” moet betalen, die door Poste Italiane SpA eenzijdig wordt vastgesteld en/of gewijzigd, en de overeenkomst betreffende de postrekening niet kan opzeggen omdat hij anders in strijd met de verplichting van artikel 10, lid 3, van decreto legislativo n. 504/1992 handelt en derhalve de verplichting tot invordering van de onroerendezaakbelasting die hij jegens het lokale belastingkantoor op zich heeft genomen, niet nakomt?


201806290781986542018/C 249/567872016TC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180531454512Zaak T-787/16: Beschikking van het Gerecht van 31 mei 2018 — QD/EUIPO
 ---documentbreak--- C2492018NL4520120180531NL0056452451Beschikking van het Gerecht van 31 mei 2018 — QD/EUIPO
   (Zaak T-787/16) (
         1
      )2018/C 249/56Procestaal: EngelsDe president van de Vierde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.
   (
         1
      )	PB C 22 van 23.1.2017.


201806290461986292018/C 249/307702016TC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180531252511Zaak T-770/16: Arrest van het Gerecht van 31 mei 2018 — Korwin-Mikke / Parlement („Institutioneel recht — Europees Parlement — Reglement van het Parlement — Gedrag dat afbreuk doet aan de waardigheid van het Parlement en aan het goede verloop van de parlementaire werkzaamheden — Tuchtmaatregelen in de vorm van verlies van het recht op de verblijfsvergoeding en tijdelijke uitsluiting van deelname aan alle werkzaamheden van het Parlement — Vrijheid van meningsuiting — Motiveringsplicht — Onjuiste rechtsopvatting”)
 ---documentbreak--- C2492018NL2510120180531NL0030251251Arrest van het Gerecht van 31 mei 2018 — Korwin-Mikke / Parlement
   (Zaak T-770/16) (
         1
      )
   „(„Institutioneel recht — Europees Parlement — Reglement van het Parlement — Gedrag dat afbreuk doet aan de waardigheid van het Parlement en aan het goede verloop van de parlementaire werkzaamheden — Tuchtmaatregelen in de vorm van verlies van het recht op de verblijfsvergoeding en tijdelijke uitsluiting van deelname aan alle werkzaamheden van het Parlement — Vrijheid van meningsuiting — Motiveringsplicht — Onjuiste rechtsopvatting”)”2018/C 249/30Procestaal: Frans
      Partijen

      Verzoekende partij: Janusz Korwin-Mikke (Józefów, Polen) (vertegenwoordigers: M. Cherchi en A. Daoût, advocaten)

      Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: S. Alonso de León en S. Seyr, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van het besluit van de voorzitter van het Parlement van 5 juli 2016 en van het besluit van het Bureau van het Parlement van 1 augustus 2016 om verzoeker de sanctie op te leggen van verlies van het recht op de verblijfsvergoeding voor een duur van tien dagen en tijdelijke uitsluiting van zijn deelname aan alle werkzaamheden van het Parlement gedurende vijf opeenvolgende dagen, en voorts verzoek krachtens artikel 268 VWEU, strekkende tot herstel van de schade die verzoeker zou hebben geleden als gevolg van de voornoemde besluiten

      Dictum

            1)

            Het besluit van het Bureau van het Europees Parlement van 1 augustus 2016 wordt nietig verklaard.

            2)

            De vordering tot schadevergoeding wordt afgewezen.

            3)

            Janusz Korwin-Mikke en het Parlement dragen elk hun eigen kosten.

      (
         1
      )	PB C 6 van 9.1.2017.


201806290151986772018/C 249/182862018CJC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180309131311Zaak C-286/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 9 maart 2018 — Agrenergy Srl / Ministero dello Sviluppo Economico
 ---documentbreak--- C2492018NL1310120180309NL0018131131Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 9 maart 2018 — Agrenergy Srl / Ministero dello Sviluppo Economico
   (Zaak C-286/18)2018/C 249/18Procestaal: Italiaans
      Verwijzende rechter

   Consiglio di Stato

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij in hoger beroep: Agrenergy Srl

      Verwerende partij in hoger beroep: Ministero dello Sviluppo Economico

      Prejudiciële vraag

   Moet artikel 3, lid 3, onder a), van richtlijn 2009/28/EG (
         1
      ) — mede gelet op het beginsel van de bescherming van het gewettigd vertrouwen en het geheel van regelingen die op grond van de richtlijn zijn ingevoerd ter bevordering van het opwekken van energie uit hernieuwbare bronnen — aldus worden uitgelegd dat het met het Unierecht onverenigbaar is dat de Italiaanse regering in nationale wetgeving de mogelijkheid heeft gekregen om de hoogte van de eerder vastgestelde bedragen van de stimuleringsmaatregelen bij opeenvolgende uitvoeringsbesluiten te verlagen of zelfs tot nul terug te brengen.
   (
         1
      )	Richtlijn 2009/28/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 ter bevordering van het gebruik van energie uit hernieuwbare bronnen en houdende wijziging en intrekking van richtlijn 2001/77/EG en richtlijn 2003/30/EG (PB L 140, blz. 16).


201806290581986302018/C 249/318032016TC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180606252622Zaak T-803/16: Arrest van het Gerecht van 6 juni 2018 — Glaxo Group/EUIPO — Celon Pharma (SALMEX) [„Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Uniebeeldmerk SALMEX — Ouder driedimensionaal nationaal merk — Bevoegdheid van de kamer van beroep om ambtshalve het normaal gebruik van het oudere merk te onderzoeken — Artikel 64, lid 1, en artikel 76, lid 1, van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 71, lid 1, en artikel 95, lid 1, van verordening (EU) 2017/1001]”]
 ---documentbreak--- C2492018NL2520120180606NL0031252262Arrest van het Gerecht van 6 juni 2018 — Glaxo Group/EUIPO — Celon Pharma (SALMEX)
   (Zaak T-803/16) (
         1
      )
   „[„Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Uniebeeldmerk SALMEX — Ouder driedimensionaal nationaal merk — Bevoegdheid van de kamer van beroep om ambtshalve het normaal gebruik van het oudere merk te onderzoeken — Artikel 64, lid 1, en artikel 76, lid 1, van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 71, lid 1, en artikel 95, lid 1, van verordening (EU) 2017/1001]”]”2018/C 249/31Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Glaxo Group Ltd (Brentford, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: S. Baran, T. St Quintin, S. Wickenden, barristers, E. Morris en R. Jacob, solicitors)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: D. Hanf, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Celon Pharma SA (Łomianki, Polen) (vertegenwoordiger: M. Krasiński, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 31 augustus 2016 (zaak R 2108/2015-4) inzake een nietigheidsprocedure tussen Glaxo Group en Celon Pharma

      Dictum

            1)

            De beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 31 augustus 2016 (zaak R 2108/2015-4) wordt vernietigd.

            2)

            Het EUIPO wordt verwezen in zijn eigen kosten alsmede in de kosten die Glaxo Group Ltd in de loop van de procedure voor het Gerecht heeft gemaakt.

            3)

            Celon Pharma SA draagt haar eigen kosten van de procedure voor het Gerecht.

      (
         1
      )	PB C 22 van 23.1.2017.


201806290261986482018/C 249/062232018CJC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL201803273423Zaak C-223/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 27 maart 2018 door Deichmann SE tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 17 januari 2018 in zaak T-68/16, Deichmann SE/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie
 ---documentbreak--- C2492018NL330120180327NL00063342Hogere voorziening ingesteld op 27 maart 2018 door Deichmann SE tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 17 januari 2018 in zaak T-68/16, Deichmann SE/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie
   (Zaak C-223/18 P)2018/C 249/06Procestaal: Engels
      Partijen

      Rekwirante: Deichmann SE (vertegenwoordiger: C. Onken, Rechtsanwältin)

      Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie; Munich, SL

      Conclusies

            —

            vernietiging van het arrest van het Gerecht van 17 januari 2018 in zaak T-68/17;

            —

            vernietiging van de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 4 december 2015 in zaak R 2345/2014-4;

            —

            subsidiair, terugverwijzing van de zaak naar het Gerecht;

            —

            verwijzing van verweerder en interveniënte in de kosten van zowel de procedure in eerste aanleg als de procedure in hogere voorziening.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwirante voert aan dat het bestreden arrest artikel 51, lid 1, onder a), en artikel 15, lid 1, van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 58, lid 1, onder a), en artikel 18, lid 1, van verordening (EU) 2017/1001 (
         1
      ) van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2017 inzake het Uniemerk) op verschillende punten schendt. In het bijzonder heeft het Gerecht de betekenis van de term „het merk” in artikel 51, lid 1, onder a), en artikel 15, lid 1, van verordening nr. 207/2009 niet correct vastgesteld.

            (1)

            Ten eerste heeft het Gerecht het belang en de rechtsgevolgen van de bepaling van het betrokken soort merk onjuist beoordeeld. Het is er ten onrechte van uitgegaan dat het niet uitmaakte of het litigieuze merk een beeldmerk of een positiemerk was. In feite heeft het onderscheid tussen verschillende soorten merken echter een aanzienlijke invloed op het voorwerp ervan en op de manier waarop deze worden gebruikt. Het gebruik van het litigieuze merk als beeldmerk zou aanmerkelijk verschillen van de manier waarop het zou worden gebruikt mocht het een positiemerk zijn.

            (2)

            Ten tweede heeft het Gerecht het voorwerp van het litigieuze merk niet correct bepaald, maar het litigieuze merk als een positiemerk beschouwd en behandeld. Het litigieuze merk is een beeldmerk, aangezien het als beeldmerk is aangevraagd en ingeschreven, en er geen beschrijving of verklaring van afstand die iets anders suggereerde is toegevoegd. Louter het gebruik van stippellijnen maakt van een beeldmerk geen positiemerk.

            (3)

            Bijgevolg is het Gerecht er ten onrechte van uitgegaan dat Munich S.L. het normale gebruik van haar merk had aangetoond door het bewijs van de verkoop van schoenen waarop op de zijkant twee gekruiste strepen waren aangebracht. Dit soort gebruik kon alleen als gebruik van een positiemerk gelden, maar niet als gebruik van een beeldmerk zoals het litigieuze merk.

      (
         1
      )	PB 2017, L 154, blz. 1.


201806290711986402018/C 249/584432017TC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180530454514Zaak T-443/17: Beschikking van het Gerecht van 30 mei 2018 — António Conde & Companhia/Commissie
 ---documentbreak--- C2492018NL4540120180530NL0058454451Beschikking van het Gerecht van 30 mei 2018 — António Conde & Companhia/Commissie
   (Zaak T-443/17) (
         1
      )2018/C 249/58Procestaal: EngelsDe president van de Eerste kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.
   (
         1
      )	PB C 293 van 4.9.2017.


201807060221994442018/C 259/043702016CJC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL201805304411Zaak C-370/16: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 30 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Tribunale di Novara — Italië) — Bruno Dell’Acqua / Eurocom Srl, Regione Lombardia (Prejudiciële verwijzing — Voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie — Protocol nr. 7 — Artikel 1 — Al dan niet noodzakelijk zijn van voorafgaande toestemming van het Hof — Structuurfondsen — Financiële bijstand van de Europese Unie — Procedure om bij een nationale autoriteit beslag te leggen met betrekking tot bedragen die voortvloeien uit die bijstand)
 ---documentbreak--- C2592018NL410120180530NL00044141Arrest van het Hof (Derde kamer) van 30 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Tribunale di Novara — Italië) — Bruno Dell’Acqua / Eurocom Srl, Regione Lombardia
   (Zaak C-370/16) (
         1
      )
   „(Prejudiciële verwijzing — Voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie — Protocol nr. 7 — Artikel 1 — Al dan niet noodzakelijk zijn van voorafgaande toestemming van het Hof — Structuurfondsen — Financiële bijstand van de Europese Unie — Procedure om bij een nationale autoriteit beslag te leggen met betrekking tot bedragen die voortvloeien uit die bijstand)”2018/C 259/04Procestaal: Italiaans
      Verwijzende rechter

   Tribunale di Novara

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Bruno Dell’Acqua

      Verwerende partijen: Eurocom Srl, Regione Lombardia

      in tegenwoordigheid van: Renato Quattrocchi, Antonella Pozzoli, Loris Lucini, Diego Chierici, Nicoletta Malaraggia, Elio Zonca, Sonia Fusi, Danilo Cattaneo, Alberto Terraneo, Luigi Luzzi

      Dictum

   Artikel 1, laatste volzin, van Protocol nr. 7 betreffende voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie moet aldus worden uitgelegd dat de voorafgaande toestemming van het Hof niet is vereist wanneer een derde een procedure inleidt om op een schuldvordering beslag te leggen bij een instantie van een lidstaat die een met die schuldvordering corresponderende schuld heeft jegens degene die schuldenaar is van de derde en begunstigde is van middelen die worden toegekend voor de uitvoering van projecten die worden medegefinancierd door het Europees Sociaal Fonds.
   (
         1
      )	PB C 383 van 17.10.2016.


201807060691994322018/C 259/504562017TC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL20180608363611Zaak T-456/17: Beschikking van het Gerecht van 8 juni 2018 — Lupu/EUIPO — Dzhihangir (Djili soy original DS) („Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniebeeldmerk Djili soy original DS — Ouder nationaal woordmerk DJILI — Relatieve weigeringsgrond — Beroep dat ten dele kennelijk niet-ontvankelijk en ten dele kennelijk rechtens ongegrond is”)
 ---documentbreak--- C2592018NL3610120180608NL0050361361Beschikking van het Gerecht van 8 juni 2018 — Lupu/EUIPO — Dzhihangir (Djili soy original DS)
   (Zaak T-456/17) (
         1
      )
   „(„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniebeeldmerk Djili soy original DS — Ouder nationaal woordmerk DJILI — Relatieve weigeringsgrond — Beroep dat ten dele kennelijk niet-ontvankelijk en ten dele kennelijk rechtens ongegrond is”)”2018/C 259/50Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Victor Lupu (Boekarest, Roemenië) (vertegenwoordiger: P. Acsinte, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: D. Gája, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Ibryam Dzhihangir (Silistra, Bulgarije) (vertegenwoordiger: C-R. Romiţan, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 3 mei 2017 (zaak R 516/2011-5) inzake een oppositieprocedure tussen Victor Lupu en Ibryam Dzhihangir

      Dictum

            1)

            De exceptie van niet-ontvankelijkheid wordt gevoegd met de zaak ten gronde.

            2)

            Het beroep wordt verworpen.

            3)

            Victor Lupu wordt verwezen in zijn eigen kosten alsmede in de kosten van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO).

            4)

            Ibryam Dzhihangir draagt zijn eigen kosten.

      (
         1
      )	PB C 309 van 18.9.2017.


201807060351994072018/C 259/053822016CJC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL201805315511Zaak C-382/16: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 31 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Rheinland-Pfalz — Duitsland) — Hornbach-Baumarkt-AG / Finanzamt Landau (Prejudiciële verwijzing — Vrijheid van vestiging — Vennootschapsbelasting — Regeling van een lidstaat — Vaststelling van het belastbaar inkomen van de vennootschappen — Voordeel dat door een ingezeten vennootschap kosteloos is verleend aan een niet-ingezeten vennootschap waarmee zij zich in een situatie van wederzijdse afhankelijkheid bevindt — Correctie van de belastbare inkomsten van de ingezeten vennootschap — Geen correctie van de belastbare inkomsten in het geval van een identiek voordeel dat door een ingezeten vennootschap is verleend aan een andere ingezeten vennootschap waarmee zij zich in een dergelijke situatie bevindt — Beperking van de vrijheid van vestiging — Rechtvaardiging)
 ---documentbreak--- C2592018NL510120180531NL00055151Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 31 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Rheinland-Pfalz — Duitsland) — Hornbach-Baumarkt-AG / Finanzamt Landau
   (Zaak C-382/16) (
         1
      )
   „(Prejudiciële verwijzing — Vrijheid van vestiging — Vennootschapsbelasting — Regeling van een lidstaat — Vaststelling van het belastbaar inkomen van de vennootschappen — Voordeel dat door een ingezeten vennootschap kosteloos is verleend aan een niet-ingezeten vennootschap waarmee zij zich in een situatie van wederzijdse afhankelijkheid bevindt — Correctie van de belastbare inkomsten van de ingezeten vennootschap — Geen correctie van de belastbare inkomsten in het geval van een identiek voordeel dat door een ingezeten vennootschap is verleend aan een andere ingezeten vennootschap waarmee zij zich in een dergelijke situatie bevindt — Beperking van de vrijheid van vestiging — Rechtvaardiging)”2018/C 259/05Procestaal: Duits
      Verwijzende rechter

   Finanzgericht Rheinland-Pfalz

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Hornbach-Baumarkt-AG

      Verwerende partij: Finanzamt Landau

      Dictum

   Artikel 43 EG (thans artikel 49 VWEU) juncto artikel 48 EG (thans artikel 54 VWEU) moet aldus worden uitgelegd dat het in beginsel niet in de weg staat aan een nationale regeling als in het hoofdgeding, volgens welke de inkomsten van een in een lidstaat gevestigde vennootschap die aan een in een andere lidstaat gevestigde vennootschap waarmee zij zich in een situatie van wederzijdse afhankelijkheid bevindt, voordelen heeft verleend onder voorwaarden die afwijken van de voorwaarden die van elkaar onafhankelijke derden zouden zijn overeengekomen onder dezelfde of vergelijkbare omstandigheden, moeten worden berekend zoals zij zouden zijn verkregen indien de tussen dergelijke derden overeengekomen voorwaarden van toepassing waren geweest, en gecorrigeerd, ofschoon er geen correctie van het belastbare inkomen plaatsvindt wanneer die voordelen door een ingezeten vennootschap zijn verleend aan een andere ingezeten vennootschap waarmee zij zich in een situatie van wederzijdse afhankelijkheid bevindt. Het staat echter aan de nationale rechter om na te gaan of de in het hoofdgeding aan de orde zijnde regeling de ingezeten belastingplichtige de mogelijkheid biedt om aan te tonen dat de voorwaarden zijn overeengekomen om commerciële redenen die voortvloeien uit zijn aandeelhoudersband met de niet-ingezeten vennootschap.
   (
         1
      )	PB C 343 van 19.9.2016.


201807060271993522018/C 259/23732018CJC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL20180202171711Zaak C-73/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 2 februari 2018 door Cotécnica, S.C.C.L. tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 20 november 2017 in zaak T-465/16, Cotécnica/EUIPO — Visán Industrias Zootécnicas (Cotecnica OPTIMA)
 ---documentbreak--- C2592018NL1710120180202NL0023171171Hogere voorziening ingesteld op 2 februari 2018 door Cotécnica, S.C.C.L. tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 20 november 2017 in zaak T-465/16, Cotécnica/EUIPO — Visán Industrias Zootécnicas (Cotecnica OPTIMA)
   (Zaak C-73/18 P)2018/C 259/23Procestaal: Spaans
      Partijen

      Rekwirante: Cotécnica, S.C.C.L. (vertegenwoordigers: J. C. Erdozain López, J. Galán López en L. Montoya Terán, abogados)

      Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie en Visán Industrias Zootécnicas
   Bij beschikking van 7 juni 2018 heeft het Hof van Justitie (Zevende kamer) de hogere voorziening afgewezen als kennelijk ongegrond en beslist dat Cotécnica, S.C.C.L. haar eigen kosten draagt.


201807060041993992018/C 259/372932018CJC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL20180426262722Zaak C-293/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Spanje) op 26 april 2018 — Sindicato Nacional de CCOO de Galicia / Unión General de Trabajadores de Galicia (UGT), Universidad de Santiago de Compostela, Confederación Intersindical Gallega
 ---documentbreak--- C2592018NL2620120180426NL0037262272Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Spanje) op 26 april 2018 — Sindicato Nacional de CCOO de Galicia / Unión General de Trabajadores de Galicia (UGT), Universidad de Santiago de Compostela, Confederación Intersindical Gallega
   (Zaak C-293/18)2018/C 259/37Procestaal: Spaans
      Verwijzende rechter

   Tribunal Superior de Justicia de Galicia

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Sindicato Nacional de CCOO de Galicia

      Verwerende partijen: Unión General de Trabajadores de Galicia (UGT), Universidad de Santiago de Compostela, Confederación Intersindical Gallega

      Prejudiciële vragen

            1)

            Moet worden aangenomen dat werknemers die zijn aangesteld overeenkomstig artikel 20 van Ley 14/20[1]1[,] de 1 de junio[,] de la Ciencia, [la] Tecnología y la Innovación (wet 14/20[1]1 van 1 juni 2011 inzake wetenschap, technologie en innovatie) binnen de werkingssfeer vallen van de door het EVV, de UNICE en het CE[E]P gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die aan de wieg stond van richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 (
                  1
               )?

            2)

            Moet de vergoeding bij beëindiging van arbeidsovereenkomsten worden beschouwd als een arbeidsvoorwaarde in de zin van [clausule] 4 van de raamovereenkomst?

            3)

            Indien het antwoord op beide voorgaande vragen bevestigend luidt, moet de beëindiging van de arbeidsovereenkomst van werknemers die zijn aangesteld overeenkomstig Ley 14/20[1]1[,] de 1 de junio[,] de la Ciencia, [la] Tecnología y la Innovación dan worden gezien als vergelijkbaar met de beëindiging van arbeidsovereenkomsten voor onbepaalde tijd om objectieve redenen op grond van artikel 52 van het werknemersstatuut?

            4)

            Indien het antwoord op bovenstaande vraag bevestigend is, bestaat er dan enige rechtsgrond voor de verschillen?

      (
         1
      )	Richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd (PB 1999, L 175, blz. 43).


201807060151993632018/C 259/241402018CJC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL20180222171822Zaak C-140/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesverwaltungsgericht Steiermark (Oostenrijk) op 22 februari 2018 — Humbert Jörg Köfler e.a.
 ---documentbreak--- C2592018NL1720120180222NL0024172182Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesverwaltungsgericht Steiermark (Oostenrijk) op 22 februari 2018 — Humbert Jörg Köfler e.a.
   (Zaak C-140/18)2018/C 259/24Procestaal: Duits
      Verwijzende rechter

   Landesverwaltungsgericht Steiermark

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Humbert Jörg Köfler, Wolfgang Leitner, Joachim Schönbeck, Wolfgang Semper

      Verwerende partij: Bezirkshauptmannschaft Murtal

      Interveniërende partij: Finanzpolizei

      Prejudiciële vragen

            1)

            Moeten artikel 56 VWEU alsmede richtlijn 96/71/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 1996 betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers met het oog op het verrichten van diensten (
                  1
               ) en richtlijn 2014/67/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 inzake de handhaving van richtlijn 96/71/EG (
                  2
               ) aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale norm die bij inbreuken op formele verplichtingen in het kader van grensoverschrijdende tewerkstelling, zoals het niet ter beschikking stellen van de loondocumenten door de uitlener aan de ontvangende werkgever, voorziet in zeer hoge geldboeten, in het bijzonder in hoge minimumstraffen, die cumulatief per betrokken werknemer worden opgelegd?

            2)

            Indien de eerste vraag niet bevestigend wordt beantwoord:
            Moeten artikel 56 VWEU alsmede richtlijn 96/71/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 1996 betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers met het oog op het verrichten van diensten en richtlijn 2014/67/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 inzake de handhaving van richtlijn 96/71/EG aldus worden uitgelegd dat zij eraan in de weg staan dat cumulatieve geldboeten zonder absolute bovengrens worden opgelegd bij inbreuken op formele verplichtingen in het kader van grensoverschrijdende tewerkstelling?

            3)

            Indien de eerste en tweede vraag ontkennend worden beantwoord:

            4)

            Moet artikel 49, lid 3, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale bepaling die voor op nalatigheid berustende delicten voorziet in geldboeten zonder maximum en vervangende hechtenis van meerdere jaren?

      (
         1
      )	PB 1997, L 18, blz. 1.
   (
         2
      )	PB 2014, L 159, blz. 11.


201807060081993462018/C 259/064262016CJC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL201805295622Zaak C-426/16: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 29 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel — België) — Liga van Moskeeën en Islamitische Organisaties Provincie Antwerpen, VZW e.a. / Vlaams Gewest [Prejudiciële verwijzing — Bescherming van het dierenwelzijn bij het doden — Speciale slachtmethoden die vereist zijn voor religieuze riten — Islamitisch Offerfeest — Verordening (EG) nr. 1099/2009 — Artikel 2, onder k) — Artikel 4, lid 4 — Verplichting om ritueel te slachten in een slachthuis dat aan de eisen van verordening (EG) nr. 853/2004 voldoet — Geldigheid — Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Artikel 10 — Vrijheid van godsdienst — Artikel 13 VWEU — Eerbiediging van nationale gebruiken inzake religieuze riten]
 ---documentbreak--- C2592018NL520120180529NL00065262Arrest van het Hof (Grote kamer) van 29 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel — België) — Liga van Moskeeën en Islamitische Organisaties Provincie Antwerpen, VZW e.a. / Vlaams Gewest
   (Zaak C-426/16) (
         1
      )
   „[Prejudiciële verwijzing — Bescherming van het dierenwelzijn bij het doden — Speciale slachtmethoden die vereist zijn voor religieuze riten — Islamitisch Offerfeest — Verordening (EG) nr. 1099/2009 — Artikel 2, onder k) — Artikel 4, lid 4 — Verplichting om ritueel te slachten in een slachthuis dat aan de eisen van verordening (EG) nr. 853/2004 voldoet — Geldigheid — Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Artikel 10 — Vrijheid van godsdienst — Artikel 13 VWEU — Eerbiediging van nationale gebruiken inzake religieuze riten]”2018/C 259/06Procestaal: Nederlands
      Verwijzende rechter

   Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Liga van Moskeeën en Islamitische Organisaties Provincie Antwerpen, VZW, Unie van Moskeeën en Islamitische Verenigingen van Limburg, VZW, Unie van Moskeeën en Islamitische Verenigingen Oost-Vlaanderen, VZW, Unie der Moskeeën en Islamitische Verenigingen van West-Vlaanderen, VZW, Unie der Moskeeën en Islamitische Verenigingen van Vlaams-Brabant, VZW, Association Internationale Diyanet de Belgique, IVZW, lslamitische Federatie van België, VZW, Rassemblement des Musulmans de Belgique, VZW, Erkan Konak, Chaibi El Hassan

      Verwerende partij: Vlaams Gewest

      in tegenwoordigheid van: Global Action in the Interest of Animals (GAIA) VZW

      Dictum

   Bij het onderzoek van de prejudiciële vraag is niet gebleken van feiten of omstandigheden die de geldigheid van artikel 4, lid 4, gelezen in samenhang met artikel 2, onder k), van verordening (EG) nr. 1099/2009 van de Raad van 24 september 2009 inzake de bescherming van dieren bij het doden kunnen aantasten in het licht van artikel 10 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 13 VWEU.
   (
         1
      )	PB C 383 van 17.10.2016.


201807060181993502018/C 259/251462018CJC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL20180223181811Zaak C-146/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesverwaltungsgericht Steiermark (Oostenrijk) op 23 februari 2018 — Humbert Jörg Köfler
 ---documentbreak--- C2592018NL1810120180223NL0025181181Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesverwaltungsgericht Steiermark (Oostenrijk) op 23 februari 2018 — Humbert Jörg Köfler
   (Zaak C-146/18)2018/C 259/25Procestaal: Duits
      Verwijzende rechter

   Landesverwaltungsgericht Steiermark

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Humbert Jörg Köfler

      Verwerende partij: Bezirkshauptmannschaft Murtal

      Interveniërende partij: Finanzpolizei

      Prejudiciële vraag

   Moeten de artikelen 47 en 49 van het Handvest van de grondrechten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale bepaling die dwingend voorziet in een bijdrage in de proceskosten voor de beroepsprocedure van 20 % van de opgelegde straf?


201807060381994052018/C 259/074832016CJC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL201805316721Zaak C-483/16: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 31 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Törvényszék — Hongarije) — Zsolt Sziber / ERSTE Bank Hungary Zrt. (Prejudiciële verwijzing — Consumentenbescherming — Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten — Richtlijn 93/13/EEG — Artikel 7, lid 1 — In vreemde valuta luidende leningsovereenkomsten — Nationale wetgeving tot invoering van specifieke procedurele vereisten voor het aanvechten van die bedingen — Gelijkwaardigheidsbeginsel — Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Artikel 47 — Recht op effectieve rechterlijke bescherming)
 ---documentbreak--- C2592018NL610120180531NL00076172Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 31 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Törvényszék — Hongarije) — Zsolt Sziber / ERSTE Bank Hungary Zrt.
   (Zaak C-483/16) (
         1
      )
   „(Prejudiciële verwijzing — Consumentenbescherming — Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten — Richtlijn 93/13/EEG — Artikel 7, lid 1 — In vreemde valuta luidende leningsovereenkomsten — Nationale wetgeving tot invoering van specifieke procedurele vereisten voor het aanvechten van die bedingen — Gelijkwaardigheidsbeginsel — Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Artikel 47 — Recht op effectieve rechterlijke bescherming)”2018/C 259/07Procestaal: Hongaars
      Verwijzende rechter

   Fővárosi Törvényszék

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Zsolt Sziber

      Verwerende partij: ERSTE Bank Hungary Zrt.

      in tegenwoordigheid van: Mónika Szeder

      Dictum

            1)

            Artikel 7 van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten moet aldus worden uitgelegd dat het zich in beginsel niet verzet tegen een nationale wettelijke regeling waarin specifieke procedurele vereisten, zoals die welke aan de orde zijn in het hoofdgeding, worden gesteld aan vorderingen van consumenten die in vreemde valuta luidende leningsovereenkomsten zijn aangegaan die voorzien in een spread tussen de voor de uitbetaling van de lening gehanteerde wisselkoers en de voor de terugbetaling ervan gehanteerde wisselkoers en/of een mogelijkheid tot eenzijdige wijziging op basis waarvan de kredietverstrekker de rente, de kosten en de vergoedingen kan verhogen, mits de vaststelling dat de bedingen in een dergelijke overeenkomst oneerlijk zijn, ertoe kan leiden dat de consument wordt hersteld in de toestand waarin hij zich rechtens en feitelijk zou hebben bevonden zonder die oneerlijke bedingen.

            2)

            Richtlijn 93/13 moet aldus worden uitgelegd dat deze ook van toepassing is op situaties waarin het grensoverschrijdende element ontbreekt.

      (
         1
      )	PB C 419 van 14.11.2016.


201807060631994542018/C 259/663382018TC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL20180531495021Zaak T-338/18: Beroep ingesteld op 31 mei 2018 — Saleh Thabet/Raad
 ---documentbreak--- C2592018NL4910120180531NL0066491502Beroep ingesteld op 31 mei 2018 — Saleh Thabet/Raad
   (Zaak T-338/18)2018/C 259/66Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Suzanne Saleh Thabet (Caïro, Egypte) (vertegenwoordigers: B. Kennelly QC, J. Pobjoy, Barrister, G. Martin en C. Enderby Smith, Solicitors)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

            —

            besluit (GBVB) 2018/466 van de Raad van 21 maart 2018 tot wijziging van besluit 2011/172/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen vanwege de situatie in Egypte, en uitvoeringsverordening (EU) 2018/465 van de Raad van 21 maart 2018 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 270/2011 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in verband met de situatie in Egypte nietig verklaren, voor zover zij betrekking hebben op verzoekster;

            —

            vaststellen dat artikel 1, lid 1, van besluit 2011/172/GBVB van de Raad van 21 maart 2011 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen vanwege de situatie in Egypte, en artikel 2, lid 1, van verordening (EU) nr. 270/2011 van de Raad van 21 maart 2011 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in verband met de situatie in Egypte niet van toepassing zijn, voor zover zij betrekking hebben op verzoekster;

            —

            de Raad verwijzen in verzoeksters kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster drie middelen aan.

            1.

            Eerste middel: de Raad heeft beoordelingsfouten gemaakt door vast te stellen dat was voldaan aan het criterium voor plaatsing van verzoekster op een lijst, vastgelegd in artikel 1, lid 1, van het besluit en artikel 2, lid 1, van de verordening.

            2.

            Tweede middel: artikel 1, lid 1, van het besluit en artikel 2, lid 1, van de verordening zijn onwettig omdat zij (a) geen geldige rechtsgrondslag hebben en/of (b) het evenredigheidsbeginsel schenden.

            3.

            Derde middel: de Raad heeft verzoeksters rechten uit hoofde van artikel 6 VEU, gelezen in samenhang met de artikelen 2 en 3 VEU, en de artikelen 47 en 48 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie geschonden door aan te nemen dat de gerechtelijke procedures in Egypte de fundamentele mensenrechten eerbiedigen.


201807060341994042018/C 259/085172016CJC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL201805307711Zaak C-517/16: Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 30 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Apelacyjny w Gdańsku — Polen) — Stefan Czerwiński/Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gdańsku (Prejudiciële verwijzing — Sociale zekerheid van migrerende werknemers — Coördinatie van de socialezekerheidsstelsels — Verordening (EG) nr. 883/2004 — Materiële werkingssfeer — Artikel 3 — Verklaring van de lidstaten overeenkomstig artikel 9 — Brugpensioen — Kwalificatie — Wettelijke stelsels voor vervroegde uittreding — Uitsluiting van de regel van samentelling van de tijdvakken uit hoofde van artikel 66)
 ---documentbreak--- C2592018NL710120180530NL00087171Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 30 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Apelacyjny w Gdańsku — Polen) — Stefan Czerwiński/Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gdańsku
   (Zaak C-517/16) (
         1
      )
   „(Prejudiciële verwijzing — Sociale zekerheid van migrerende werknemers — Coördinatie van de socialezekerheidsstelsels — Verordening (EG) nr. 883/2004 — Materiële werkingssfeer — Artikel 3 — Verklaring van de lidstaten overeenkomstig artikel 9 — Brugpensioen — Kwalificatie — Wettelijke stelsels voor vervroegde uittreding — Uitsluiting van de regel van samentelling van de tijdvakken uit hoofde van artikel 66)”2018/C 259/08Procestaal: Pools
      Verwijzende rechter

   Sąd Apelacyjny w Gdańsku

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Stefan Czerwiński

      Verwerende partij: Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gdańsku

      Dictum

            1)

            De classificatie van een uitkering onder een van de in artikel 3 van verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels genoemde takken van sociale zekerheid door de bevoegde nationale autoriteit in de verklaring van een lidstaat krachtens artikel 9, lid 1, van deze verordening is niet definitief. Een uitkering kan door de betrokken nationale rechterlijke instantie autonoom en op basis van de constitutieve elementen ervan worden gekwalificeerd. In voorkomend geval kan aan het Hof een prejudiciële vraag worden gesteld.

            2)

            Een uitkering als aan de orde in het hoofdgeding moet worden beschouwd als een uitkering bij ouderdom in de zin van artikel 3, lid 1, onder d), van verordening nr. 883/2004.

      (
         1
      )	PB C 22 van 23.1.2017.


201807060721993312018/C 259/516082017TC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL20180606363722Zaak T-608/17: Beschikking van het Gerecht van 6 juni 2018 — Grupo Bimbo/EUIPO — DF World of Spices (TAKIS FUEGO) („Uniemerk — Oppositieprocedure — Intrekking van de inschrijvingsaanvraag — Afdoening zonder beslissing”)
 ---documentbreak--- C2592018NL3620120180606NL0051362372Beschikking van het Gerecht van 6 juni 2018 — Grupo Bimbo/EUIPO — DF World of Spices (TAKIS FUEGO)
   (Zaak T-608/17) (
         1
      )
   „(„Uniemerk — Oppositieprocedure — Intrekking van de inschrijvingsaanvraag — Afdoening zonder beslissing”)”2018/C 259/51Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Grupo Bimbo, SAB de CV (Mexico, Mexico) (vertegenwoordiger: N. A. Fernández Fernández-Pacheco, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: V. Ruzek, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: DF World of Spices GmbH (Dissen, Duitsland) (vertegenwoordiger: A. Ebert-Weidenfeller, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 4 juli 2017 (zaak R 2300/2016-4) inzake een oppositieprocedure tussen DF World of Spices GmbH en Grupo Bimbo, SAB de CV

      Dictum

            1)

            Op het beroep behoeft niet meer te worden beslist.

            2)

            Grupo Bimbo, SAB de CV wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 369 van 30.10.2017.


201807060751994162018/C 259/673492018TC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL20180605505011Zaak T-349/18: Beroep ingesteld op 5 juni 2018 — Hauzenberger/EUIPO (TurboPerformance)
 ---documentbreak--- C2592018NL5010120180605NL0067501501Beroep ingesteld op 5 juni 2018 — Hauzenberger/EUIPO (TurboPerformance)
   (Zaak T-349/18)2018/C 259/67Taal van het verzoekschrift: Duits
      Partijen

      Verzoekende partij: Andreas Hauzenberger (Sinzing, Duitsland) (vertegenwoordiger: B. Bittner, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Betrokken merk: Uniebeeldmerk met het woordbestanddeel „TurboPerformance” — inschrijvingsaanvraag nr. 16 053 431

      Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 5 april 2018 in zaak R 2206/2017-4

      Conclusies

            —

            vernietiging van de bestreden beslissing;

            —

            verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerde middelen

            —

            schending van artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


201807060391994092018/C 259/095262016CJC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL201805317822Zaak C-526/16: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 31 mei 2018 — Europese Commissie/Republiek Polen (Niet-nakoming — Richtlijn 2011/92/EG — Milieueffectbeoordeling van prospectie- of exploratieboringen van schaliegas — Diepboring — Selectiecriteria — Vaststelling van drempelwaarden)
 ---documentbreak--- C2592018NL720120180531NL00097282Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 31 mei 2018 — Europese Commissie/Republiek Polen
   (Zaak C-526/16) (
         1
      )
   „(Niet-nakoming — Richtlijn 2011/92/EG — Milieueffectbeoordeling van prospectie- of exploratieboringen van schaliegas — Diepboring — Selectiecriteria — Vaststelling van drempelwaarden)”2018/C 259/09Procestaal: Pools
      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: M. Owsiany-Hornung, D. Milanowska en C. Zadra, gemachtigden)

      Verwerende partij: Republiek Polen (vertegenwoordigers: B. Majczyna, D. Krawczyk, M. Orion Jędrysek, H. Schwarz en K. Majcher, gemachtigden)

      Dictum

            1)

            Door projecten die bestaan in de prospectie en exploratie van schaliegas met behulp van boringen op een diepte tot en met 5000 m (met uitzondering van boringen in wateronttrekkingszones, gebieden met beschermde binnenwateren, zones waarin natuurbeschermingsmaatregelen gelden, zoals nationale parken, natuurreservaten, landschapsparken, „Natura 2000”-zones en de buitenste beschermingsranden van deze natuurbeschermingszones) uit te sluiten van de verificatie of een milieueffectbeoordeling noodzakelijk is, is de Republiek Polen de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 2, lid 1, juncto artikel 4, leden 2 en 3, alsmede de bijlagen II en III bij richtlijn 2011/92/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten.

            2)

            De Republiek Polen wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van de Europese Commissie.

      (
         1
      )	PB C 14 van 16.1.2017.


201807060461994202018/C 259/522802018TC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL20180503373821Zaak T-280/18: Beroep ingesteld op 3 mei 2018 — ABLV Bank/GAR
 ---documentbreak--- C2592018NL3710120180503NL0052371382Beroep ingesteld op 3 mei 2018 — ABLV Bank/GAR
   (Zaak T-280/18)2018/C 259/52Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: ABLV Bank AS (Riga, Letland) (vertegenwoordigers: O. Behrends, M. Kirchner en L. Feddern, advocaten)

      Verwerende partij: Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR)

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

            —

            de besluiten van de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR) van 23 februari 2018 betreffende de verzoekende partij en haar dochtermaatschappij ABLV Bank Luxembourg, SA nietig te verklaren, en

            —

            de verwerende partij te verwijzen in de kosten

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij dertien middelen aan.

            1.

            Eerste middel: de GAR was niet bevoegd om een beslissing betreffende liquidatie te nemen.

            2.

            Tweede middel: de GAR heeft de rechten van de verzoekende partij geschonden door de aankondiging van een formele beslissing om geen afwikkelingsmaatregelen vast te stellen.

            3.

            Derde middel: de GAR heeft de rechten van de verzoekende partij geschonden door zijn onjuiste beoordeling overeenkomstig artikel 18, lid 1, onder b), van verordening nr. 806/2014 (
                  1
               ).

            4.

            Vierde middel: de GAR heeft de rechten van de verzoekende partij geschonden door zijn onjuiste beoordeling overeenkomstig artikel 18, lid 1, onder a), van verordening nr. 806/2014.

            5.

            Vijfde middel: de GAR heeft het recht om te worden gehoord en andere procedurele rechten van de verzoekende partij geschonden.

            6.

            Zesde middel: de GAR heeft het recht van de verzoekende partij op een naar behoren gemotiveerde beslissing geschonden.

            7.

            Zevende middel: de GAR heeft nagelaten alle relevante aspecten van de zaak te onderzoeken en zorgvuldig en onpartijdig te beoordelen.

            8.

            Achtste middel: de GAR heeft het evenredigheidsbeginsel geschonden.

            9.

            Negende middel: de GAR heeft het beginsel van gelijke behandeling geschonden.

            10.

            Tiende middel: de GAR heeft het eigendomsrecht en de vrijheid van ondernemerschap van de verzoekende partij geschonden.

            11.

            Elfde middel: de GAR heeft het nemo auditor-beginsel geschonden.

            12.

            Twaalfde middel: de GAR heeft zijn bevoegdheden misbruikt.

            13.

            Dertiende middel: de GAR heeft het recht dat de verzoekende partij ontleent aan artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie geschonden door er niet voor te zorgen dat haar aangelegenheden worden behandeld door de bevoegde instellingen en organen van de Unie.

      (
         1
      )	Verordening (EU) nr. 806/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2014 tot vaststelling van eenvormige regels en een eenvormige procedure voor de afwikkeling van kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen in het kader van een gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme en een gemeenschappelijk afwikkelingsfonds en tot wijziging van verordening (EU) nr. 1093/2010 (PB 2014, L 225, blz. 1).


201807060621993562018/C 259/683502018TC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL20180605505122Zaak T-350/18: Beroep ingesteld op 5 juni 2018 — Euronet Consulting/Commissie
 ---documentbreak--- C2592018NL5020120180605NL0068502512Beroep ingesteld op 5 juni 2018 — Euronet Consulting/Commissie
   (Zaak T-350/18)2018/C 259/68Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Euronet Consulting EEIG (Brussel, België) (vertegenwoordigers: P. Peeters en R. van Cleemput, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

            —

            nietigverklaring van verweersters besluit van onbekende datum, dat bij brief van 26 maart 2018 ter kennis is gebracht van verzoekster, en waarbij haar inschrijving voor perceel 2 van aanbestedingsprocedure EuropeAid/138778/DH/SER/Multi — Raamovereenkomst voor de tenuitvoerlegging van buitenlandse hulp 2018 (FWC SIEA 2018) is afgewezen, en de opdracht is gegund aan tien andere inschrijvers;

            —

            verwijzing van verweerster in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster vier middelen aan.

            1.

            Eerste middel: één juridische groep was tweemaal vertegenwoordigd in één perceel.

            2.

            Tweede middel: één rechtspersoon trad tweemaal op als leider van een consortium en een derde maal als lid van een consortium.

            3.

            Derde middel: één juridische groep was in meer dan twee percelen vertegenwoordigd.

            4.

            Vierde middel: één juridische groep trad op als leider in meer dan twee percelen.


201807060071993362018/C 259/105422016CJC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL201805318921Zaak C-542/16: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 31 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Högsta domstol — Zweden) — Länsförsäkringar Sak Försäkringsaktiebolag, / Dödsboet efter Ingvar Mattsson, Jan-Erik Strobel e.a. / Länsförsäkringar Sak Försäkringsaktiebolag (Prejudiciële verwijzing — Richtlijn 2002/92/EG — Werkingssfeer — Begrip „verzekeringsbemiddeling” — Richtlijn 2004/39/EG — Werkingssfeer — Begrip „beleggingsadvies” — Advies dat bij verzekeringsbemiddeling wordt verstrekt en dat betrekking heeft op de belegging van een kapitaal in het kader van een kapitaalverzekering — Kwalificatie van de activiteit van een verzekeringstussenpersoon wanneer deze niet het voornemen heeft om daadwerkelijk een verzekeringsovereenkomst te sluiten)
 ---documentbreak--- C2592018NL810120180531NL00108192Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 31 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Högsta domstol — Zweden) — Länsförsäkringar Sak Försäkringsaktiebolag, / Dödsboet efter Ingvar Mattsson, Jan-Erik Strobel e.a. / Länsförsäkringar Sak Försäkringsaktiebolag
   (Zaak C-542/16) (
         1
      )
   „(Prejudiciële verwijzing — Richtlijn 2002/92/EG — Werkingssfeer — Begrip „verzekeringsbemiddeling” — Richtlijn 2004/39/EG — Werkingssfeer — Begrip „beleggingsadvies” — Advies dat bij verzekeringsbemiddeling wordt verstrekt en dat betrekking heeft op de belegging van een kapitaal in het kader van een kapitaalverzekering — Kwalificatie van de activiteit van een verzekeringstussenpersoon wanneer deze niet het voornemen heeft om daadwerkelijk een verzekeringsovereenkomst te sluiten)”2018/C 259/10Procestaal: Zweeds
      Verwijzende rechter

   Högsta domstolen

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Länsförsäkringar Sak Försäkringsaktiebolag, Jan-Erik Strobel, Mona Strobel, Margareta Nilsson, Per Nilsson, Kent Danås, Dödsboet efter Tommy Jönsson, Stefan Pramryd, Stefan Ingemansson, Lars Persson, Magnus Persson, Anne-Charlotte Wickström, Peter Nilsson, Ingela Landau, Thomas Landau, Britt-Inger Ruth Romare, Gertrud Andersson, Eva Andersson, Rolf Andersson, Lisa Bergström, Bo Sörensson, Christina Sörensson, Kaj Wirenkook, Lena Bergquist Johansson, Agneta Danås, Hans Eriksson, Christina Forsberg, Christina Danielsson, Per-Olof Danielsson, Ann-Christin Jönsson, Åke Jönsson, Stefan Lindgren, Daniel Röme, Ulla Nilsson, Dödsboet efter Leif Göran Erik Nilsson

      Verwerende partijen: Dödsboet efter Ingvar Mattsson, Länsförsäkringar Sak Försäkringsaktiebolag

      Dictum

            1)

            Artikel 2, punt 3, van richtlijn 2002/92/EG van het Europees Parlement en de Raad van 9 december 2002 betreffende verzekeringsbemiddeling moet aldus worden uitgelegd dat de realisatie van voorbereidend werk tot het sluiten van een verzekeringsovereenkomst onder het begrip „verzekeringsbemiddeling” valt, ook al heeft de betrokken verzekeringstussenpersoon niet het voornemen om daadwerkelijk een verzekeringsovereenkomst te sluiten.

            2)

            Financieel advies dat in verband met de belegging van een kapitaal wordt verstrekt in het kader van verzekeringsbemiddeling met het oog op de sluiting van een kapitaalverzekeringsovereenkomst, valt binnen de werkingssfeer van richtlijn 2002/92 en niet binnen de werkingssfeer van richtlijn 2004/39/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende markten voor financiële instrumenten, tot wijziging van de richtlijnen 85/611/EEG en 93/6/EEG van de Raad en van richtlijn 2000/12/EG van het Europees Parlement en de Raad en houdende intrekking van richtlijn 93/22/EEG van de Raad.

      (
         1
      )	PB C 14 van 16.1.2017.


201807060591994152018/C 259/693532018TC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL20180528515221Zaak T-353/18: Beroep ingesteld op 28 mei 2018 — Promeco/EUIPO — Aerts (vaatwerk)
 ---documentbreak--- C2592018NL5110120180528NL0069511522Beroep ingesteld op 28 mei 2018 — Promeco/EUIPO — Aerts (vaatwerk)
   (Zaak T-353/18)2018/C 259/69Taal van het verzoekschrift: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Promeco NV (Kortrijk, België) (vertegenwoordigers: H. Hartwig en A. von Mühlendahl, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Aerts NV (Geel, België)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Houder van het betrokken model: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken model: Uniemodel nr. 218 193-0010

      Bestreden beslissing: beslissing van de grote kamer van beroep van het EUIPO van 16 februari 2018 in zaak R 459/2016-G

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

            —

            de bestreden beslissing te vernietigen;

            —

            het beroep van Aerts NV tegen de beslissing van de nietigheidsafdeling van het EUIPO van 8 januari 2016 in zaak ICD 9842 te verwerpen;

            —

            het EUIPO te verwijzen in de kosten van de procedure, daaronder begrepen de kosten die voor verzoekster zijn opgekomen voor de grote kamer van beroep;

            —

            indien Aerts NV intervenieert in deze zaak, laatstgenoemde te verwijzen in de kosten van de procedure, daaronder begrepen de kosten die voor verzoekster zijn opgekomen voor de grote kamer van beroep.

      Aangevoerd middel

            —

            schending van artikel 25, lid 1, juncto artikel 6 van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad.


201807060111993612018/C 259/261482018CJC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL20180223181812Zaak C-148/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesverwaltungsgericht Steiermark (Oostenrijk) op 23 februari 2018 — Humbert Jörg Köfler e.a.
 ---documentbreak--- C2592018NL1820120180223NL0026182181Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesverwaltungsgericht Steiermark (Oostenrijk) op 23 februari 2018 — Humbert Jörg Köfler e.a.
   (Zaak C-148/18)2018/C 259/26Procestaal: Duits
      Verwijzende rechter

   Landesverwaltungsgericht Steiermark

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Humbert Jörg Köfler, Wolfgang Leitner, Joachim Schönbeck, Wolfgang Semper

      Verwerende partij: Bezirkshauptmannschaft Murtal

      Interveniërende partij: Finanzpolizei

      Prejudiciële vraag

   Moet artikel 49, lid 3, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale bepaling die voor op nalatigheid berustende delicten voorziet in geldboeten zonder maximum, in het bijzonder hoge minimumstraffen, en vervangende hechtenis van meerdere jaren?


201807060361993922018/C 259/116332016CJC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL201805319911Zaak C-633/16: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 31 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sø- og Handelsret — Denemarken) — Ernst & Young P/S / Konkurrencerådet [Prejudiciële verwijzing — Controle op concentraties van ondernemingen — Verordening (EG) nr. 139/2004 — Artikel 7, lid 1 — Totstandbrenging van een concentratie voordat deze is aangemeld bij de Europese Commissie en verenigbaar is verklaard met de interne markt — Verbod — Reikwijdte — Begrip „concentratie” — Beëindiging van een samenwerkingsovereenkomst met een derde door één van de bij de concentratie betrokken ondernemingen]
 ---documentbreak--- C2592018NL910120180531NL00119191Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 31 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sø- og Handelsret — Denemarken) — Ernst & Young P/S / Konkurrencerådet
   (Zaak C-633/16) (
         1
      )
   „[Prejudiciële verwijzing — Controle op concentraties van ondernemingen — Verordening (EG) nr. 139/2004 — Artikel 7, lid 1 — Totstandbrenging van een concentratie voordat deze is aangemeld bij de Europese Commissie en verenigbaar is verklaard met de interne markt — Verbod — Reikwijdte — Begrip „concentratie” — Beëindiging van een samenwerkingsovereenkomst met een derde door één van de bij de concentratie betrokken ondernemingen]”2018/C 259/11Procestaal: Deens
      Verwijzende rechter

   Sø- og Handelsret

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Ernst & Young P/S

      Verwerende partij: Konkurrenceråd

      Dictum

   Artikel 7, lid 1, van verordening (EG) nr. 139/2004 van de Raad van 20 januari 2004 betreffende de controle op concentraties van ondernemingen (de „EG-concentratieverordening”) dient aldus te worden uitgelegd dat een concentratie slechts tot stand komt na een transactie die geheel of gedeeltelijk, feitelijk dan wel rechtens bijdraagt aan een zeggenschapswijziging bij de doelonderneming. De beëindiging van een samenwerkingsovereenkomst kan in omstandigheden zoals die in het hoofdgeding, waarbij het aan de verwijzende rechterlijke instantie staat om deze omstandigheden te toetsen, niet worden geacht de totstandbrenging van een concentratie tot gevolg te hebben en dit ongeacht de vraag of deze beëindiging markteffecten teweeg heeft gebracht.
   (
         1
      )	PB C 46 van 13.2.2017.


201807060251993662018/C 259/382952018CJC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL20180430272711Zaak C-295/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal da Relação do Porto (Portugal) op 30 april 2018 — Mediterranean Shipping Company (Portugal) — Agentes de Navegação, S.A./Banco Comercial Português, S.A. en Caixa Geral de Depósitos, S.A.
 ---documentbreak--- C2592018NL2710120180430NL0038271271Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal da Relação do Porto (Portugal) op 30 april 2018 — Mediterranean Shipping Company (Portugal) — Agentes de Navegação, S.A./Banco Comercial Português, S.A. en Caixa Geral de Depósitos, S.A.
   (Zaak C-295/18)2018/C 259/38Procestaal: Portugees
      Verwijzende rechter

   Tribunal da Relação do Porto

      Partijen in het hoofdgeding

      Appellante: Mediterranean Shipping Company (Portugal) — Agentes de Navegação, S.A.

      Geïntimeerden: Banco Comercial Português, S.A. en Caixa Geral de Depósitos, S.A.

      Prejudiciële vragen

            1)

            Moet artikel 2 van richtlijn 2007/64/EG (
                  1
               ) aldus worden uitgelegd dat de uitvoering van een door een derde partij verstrekte opdracht tot het verrichten van automatische afschrijvingen van een rekening waarvan zij niet de houder is en waarvan de houder met de betreffende kredietinstelling noch een overeenkomst betreffende een eenmalige betalingstransactie, noch een raamovereenkomst voor betaaldiensten heeft gesloten, valt binnen de in dit artikel gedefinieerde werkingssfeer van die richtlijn?

            2)

            Kan, in geval van een bevestigend antwoord op de eerste vraag, de rekeninghouder in die omstandigheden worden aangemerkt als een betalingsdienstgebruiker in de zin van artikel 58 van die richtlijn?

      (
         1
      )	Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 13 november 2007 betreffende betalingsdiensten in de interne markt, tot wijziging van de richtlijnen 97/7/EG, 2002/65/EG, 2005/60/EG en 2006/48/EG, en tot intrekking van richtlijn 97/5/EG (PB 2007, L 319, blz. 1).


201807060141993622018/C 259/126472016CJC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL2018053191022Zaak C-647/16: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 31 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal administratif de Lille — Frankrijk) — Adil Hassan / Préfet du Pas-de-Calais [Prejudiciële verwijzing — Verordening (EU) nr. 604/2013 — Vaststelling van de lidstaat die verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat in een lidstaat is ingediend door een onderdaan van een derde land — Over- en terugnameprocedures — Artikel 26, lid 1 — Vaststelling en kennisgeving van het overdrachtsbesluit voordat de aangezochte lidstaat het verzoek tot terugname heeft aanvaard]
 ---documentbreak--- C2592018NL920120180531NL001292102Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 31 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal administratif de Lille — Frankrijk) — Adil Hassan / Préfet du Pas-de-Calais
   (Zaak C-647/16) (
         1
      )
   „[Prejudiciële verwijzing — Verordening (EU) nr. 604/2013 — Vaststelling van de lidstaat die verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat in een lidstaat is ingediend door een onderdaan van een derde land — Over- en terugnameprocedures — Artikel 26, lid 1 — Vaststelling en kennisgeving van het overdrachtsbesluit voordat de aangezochte lidstaat het verzoek tot terugname heeft aanvaard]”2018/C 259/12Procestaal: Frans
      Verwijzende rechter

   Tribunal administratif de Lille

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Adil Hassan

      Verwerende partij: Préfet du Pas-de-Calais

      Dictum

   Artikel 26, lid 1, van verordening (EU) nr. 604/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land of een staatloze bij een van de lidstaten wordt ingediend, moet aldus worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat de lidstaat die bij een andere lidstaat die hij beschouwt als verantwoordelijk voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming overeenkomstig de in deze verordening vastgestelde criteria een verzoek heeft ingediend tot overname of terugname van een persoon als bedoeld in artikel 18, lid 1, van die verordening, een overdrachtsbesluit vaststelt en die persoon daarvan in kennis stelt voordat de aangezochte lidstaat expliciet of impliciet met dat verzoek heeft ingestemd.
   (
         1
      )	PB C 70 van 6.3.2017.


201807060531993882018/C 259/532812018TC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL20180503383921Zaak T-281/18: Beroep ingesteld op 3 mei 2018 — ABLV Bank/ECB
 ---documentbreak--- C2592018NL3810120180503NL0053381392Beroep ingesteld op 3 mei 2018 — ABLV Bank/ECB
   (Zaak T-281/18)2018/C 259/53Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: ABLV Bank AS (Riga, Letland) (vertegenwoordigers: O. Behrends, M. Kirchner en L. Feddern, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Centrale Bank (ECB)

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

            —

            de besluiten van de Europese Centrale Bank (ECB) van 23 februari 2018 waarbij is vastgesteld dat de verzoekende partij en ABLV Bank Luxembourg, SA falen of waarschijnlijk zullen falen, nietig te verklaren, en

            —

            de verwerende partij te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij tien middelen aan.

            1.

            Eerste middel: de ECB heeft het criterium „de entiteit faalt of zal waarschijnlijk falen” in een aantal opzichten onjuist en gebrekkig beoordeeld ten aanzien van de verzoekende partij en haar dochtermaatschappij ABLV Bank Luxembourg.

            2.

            Tweede middel: de ECB heeft het recht om te worden gehoord en andere procedurele rechten van de verzoekende partij geschonden.

            3.

            Derde middel: de ECB heeft het recht van de verzoekende partij op een naar behoren gemotiveerde beslissing geschonden.

            4.

            Vierde middel: de ECB heeft nagelaten alle relevante aspecten van de zaak te onderzoeken en zorgvuldig en onpartijdig te beoordelen.

            5.

            Vijfde middel: schending van het evenredigheidsbeginsel.

            6.

            Zesde middel: de ECB heeft het beginsel van gelijke behandeling geschonden.

            7.

            Zevende middel: de ECB heeft het eigendomsrecht en de vrijheid van ondernemerschap geschonden.

            8.

            Achtste middel: de ECB heeft het nemo auditor-beginsel geschonden.

            9.

            Negende middel: de ECB heeft haar bevoegdheden misbruikt.

            10.

            Tiende middel: schending van het recht dat de verzoekende partij aan artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie ontleent, omdat er niet voor is gezorgd dat de aangelegenheden van de verzoekende partij worden behandeld door de bevoegde instellingen en organen van de Unie.


201807060131994342018/C 259/393212018CJC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL20180509282811Zaak C-321/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State (België) op 9 mei 2018 — Terre wallonne ASBL/Région wallonne
 ---documentbreak--- C2592018NL2810120180509NL0039281281Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State (België) op 9 mei 2018 — Terre wallonne ASBL/Région wallonne
   (Zaak C-321/18)2018/C 259/39Procestaal: Frans
      Verwijzende rechter

   Raad van State

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Terre wallonne ASBL

      Verwerende partij: Région wallonne

      Prejudiciële vragen

            1)

            Vormt het besluit waarmee een orgaan van een lidstaat, overeenkomstig richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna (
                  1
               ), de instandhoudingsdoelstellingen voor het Natura 2000-netwerk vaststelt, een plan of programma in de zin van richtlijn 2001/42/EG betreffende de beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma’s (
                  2
               ), en inzonderheid in de zin van artikel 3, lid 2, onder a), of in de zin van artikel 3, lid 4, van die richtlijn?

            2)

            Dient, ingeval die vraag bevestigend wordt beantwoord, een dergelijk besluit overeenkomstig richtlijn 2001/42/EG aan een milieueffectbeoordeling te worden onderworpen, ofschoon volgens richtlijn 92/43/EEG, op grond waarvan het besluit is genomen, geen dergelijke beoordeling is vereist?

      (
         1
      )	PB L 206, blz. 7.
   (
         2
      )	Richtlijn 2001/42/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2001 betreffende de beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma’s (PB L 197, blz. 30).


201807060211994402018/C 259/272142018CJC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL20180326191911Zaak C-214/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy w Sopocie (Polen) op 26 maart 2018 — H.W.
 ---documentbreak--- C2592018NL1910120180326NL0027191191Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy w Sopocie (Polen) op 26 maart 2018 — H.W.
   (Zaak C-214/18)2018/C 259/27Procestaal: Pools
      Verwijzende rechter

   Sąd Rejonowy w Sopocie

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: H.W.

      Andere partijen: PSM „K” w G., Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Sopocie Aleksandra Treder

      Prejudiciële vragen

            1)

            Is in het licht van het stelsel van de belasting over de toegevoegde waarde, zoals vastgesteld in richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (
                  1
               ), in het bijzonder artikel 1, artikel 2, lid 1, onder a) en c), en artikel 73 juncto artikel 78, eerste alinea, onder a), alsook van het daaruit voortvloeiende en tot de algemene beginselen van het Unierecht behorende neutraliteitsbeginsel van de belasting over de toegevoegde waarde — gelet op de bewoordingen van artikel 29a, lid 1 en lid 6, punt 1, van de wet inzake de belasting over goederen en diensten van 11 maart 2004 (geconsolideerde versie, Dz. U. 2017, volgnr. 1221, zoals gewijzigd) juncto artikel 49, lid 1, artikel 35 en artikel 63, lid 4, van de wet inzake gerechtsdeurwaarders en tenuitvoerlegging van 29 augustus 1997 (geconsolideerde versie, Dz. U. 2017, volgnr. 1277, zoals gewijzigd) — het oordeel verdedigbaar dat de door gerechtsdeurwaarders in rekening gebrachte tenuitvoerleggingskosten de belasting over de toegevoegde waarde omvatten?
            Indien deze vraag bevestigend wordt beantwoord:

            2)

            Is in het licht van het — tot de algemene beginselen van het Unierecht behorende — evenredigheidsbeginsel het oordeel verdedigbaar dat gerechtsdeurwaarders, die in het kader van hun tenuitvoerleggingsmaatregelen aan btw onderworpen zijn, daadwerkelijk over de juridische middelen beschikken om hun fiscale verplichtingen naar behoren na te komen, wanneer wordt aangenomen dat de — op grond van de wet inzake gerechtsdeurwaarders en tenuitvoerlegging — in rekening gebrachte tenuitvoerleggingskosten de belasting over de toegevoegde waarde omvatten?

      (
         1
      )	PB 2006, L 347, blz. 1.


201807060121993482018/C 259/136602016CJC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL20180531101121Gevoegde zaken C-660/16 en 661/16: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 31 mei 2018 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof — Duitsland) — Finanzamt Dachau / Achim Kollroß (C-660/16), Finanzamt Göppingen / Erich Wirtl (C-661/16) [Prejudiciële verwijzing — Fiscale bepalingen — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (btw) — Richtlijn 2006/112/EG — Levering van goederen — Artikel 65 — Artikel 167 — Vooruitbetaling voor de aankoop van een goed waarvan de levering vervolgens uitblijft — Strafrechtelijke veroordeling van de wettelijke vertegenwoordigers van de leverancier wegens oplichting — Insolventie van de leverancier — Aftrek van de voorbelasting — Voorwaarden — Artikelen 185 en 186 — Herziening door de nationale belastingautoriteit — Voorwaarden]
 ---documentbreak--- C2592018NL1010120180531NL0013101112Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 31 mei 2018 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof — Duitsland) — Finanzamt Dachau / Achim Kollroß (C-660/16), Finanzamt Göppingen / Erich Wirtl (C-661/16)
   (Gevoegde zaken C-660/16 en 661/16) (
         1
      )
   „[Prejudiciële verwijzing — Fiscale bepalingen — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (btw) — Richtlijn 2006/112/EG — Levering van goederen — Artikel 65 — Artikel 167 — Vooruitbetaling voor de aankoop van een goed waarvan de levering vervolgens uitblijft — Strafrechtelijke veroordeling van de wettelijke vertegenwoordigers van de leverancier wegens oplichting — Insolventie van de leverancier — Aftrek van de voorbelasting — Voorwaarden — Artikelen 185 en 186 — Herziening door de nationale belastingautoriteit — Voorwaarden]”2018/C 259/13Procestaal: Duits
      Verwijzende rechter

   Bundesfinanzhof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Finanzamt Dachau (C-660/16), Finanzamt Göppingen (C-661/16)

      Verwerende partijen: Achim Kollroß (C-660/16), Erich Wirtl (C-661/16)

      Dictum

            1)

            De artikelen 65 en 167 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moeten aldus worden uitgelegd dat, in omstandigheden als aan de orde in de hoofdgedingen, het recht op aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde over een vooruitbetaling niet kan worden ontzegd aan de potentiële koper van de betrokken goederen, wanneer deze vooruitbetaling is gedaan en werd ontvangen en ten tijde van die vooruitbetaling mocht worden aangenomen dat die koper bekend was met alle relevante elementen van de toekomstige levering, zodat de levering van die goederen zeker leek. Een dergelijk recht zal evenwel aan die koper kunnen worden ontzegd indien op basis van objectieve gegevens vaststaat dat hij ten tijde van de vooruitbetaling wist of redelijkerwijs moest weten dat die levering onzeker was.

            2)

            De artikelen 185 en 186 van richtlijn 2006/112 moeten aldus worden uitgelegd dat zij, in omstandigheden als die aan de orde in de hoofdgedingen, niet in de weg staan aan een nationale wettelijke regeling of een nationale praktijk, die voor herziening van de belasting over de toegevoegde waarde over een vooruitbetaling met het oog op de levering van een goed de voorwaarde stelt dat die vooruitbetaling door de leverancier wordt terugbetaald.

      (
         1
      )	PB C 86 van 20.3.2017.


201807060651994562018/C 259/542822018TC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL20180503394021Zaak T-282/18: Beroep ingesteld op 3 mei 2018 — Bernis e.a./GAR
 ---documentbreak--- C2592018NL3910120180503NL0054391402Beroep ingesteld op 3 mei 2018 — Bernis e.a./GAR
   (Zaak T-282/18)2018/C 259/54Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partijen: Ernests Bernis (Jurmala, Letland), Oļegs Fiļs (Jurmala), OF Holding SIA (Riga, Letland) en Cassandra Holding Company SIA (Jurmala) (vertegenwoordigers: O. Behrends, M. Kirchner en L. Feddern, advocaten)

      Verwerende partij: Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR)

      Conclusies

   De verzoekende partijen verzoeken het Gerecht:

            —

            de besluiten van de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR) van 23 februari 2018 betreffende ABLV Bank, AS en ABLV Bank Luxembourg, SA nietig te verklaren, en

            —

            de verwerende partij te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekende partijen dertien middelen aan.

            1.

            Eerste middel: de GAR was niet bevoegd om een beslissing betreffende liquidatie te nemen.

            2.

            Tweede middel: de GAR heeft de rechten van de verzoekende partijen geschonden door de aankondiging van een formele beslissing om geen afwikkelingsmaatregelen vast te stellen.

            3.

            Derde middel: de GAR heeft de rechten van de verzoekende partijen geschonden door zijn onjuiste beoordeling overeenkomstig artikel 18, lid 1, onder b), van verordening nr. 806/2014 (
                  1
               ).

            4.

            Vierde middel: de GAR heeft de rechten van de verzoekende partijen geschonden door zijn onjuiste beoordeling overeenkomstig artikel 18, lid 1, onder a), van verordening nr. 806/2014.

            5.

            Vijfde middel: de GAR heeft het recht om te worden gehoord en andere procedurele rechten van de verzoekende partijen geschonden.

            6.

            Zesde middel: de GAR heeft het recht van de verzoekende partijen op een naar behoren gemotiveerde beslissing geschonden.

            7.

            Zevende middel: de GAR heeft nagelaten alle relevante aspecten van de zaak te onderzoeken en zorgvuldig en onpartijdig te beoordelen.

            8.

            Achtste middel: de GAR heeft het evenredigheidsbeginsel geschonden.

            9.

            Negende middel: de GAR heeft het beginsel van gelijke behandeling geschonden.

            10.

            Tiende middel: de GAR heeft het eigendomsrecht en de vrijheid van ondernemerschap van de verzoekende partijen geschonden.

            11.

            Elfde middel: de GAR heeft het nemo auditor-beginsel geschonden.

            12.

            Twaalfde middel: de GAR heeft zijn bevoegdheden misbruikt.

            13.

            Dertiende middel: de GAR heeft de rechten die de verzoekende partijen ontlenen aan artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie geschonden door er niet voor te zorgen dat de aangelegenheden van ABLV Bank SA worden behandeld door de bevoegde instellingen en organen van de Unie.

      (
         1
      )	Verordening (EU) nr. 806/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2014 tot vaststelling van eenvormige regels en een eenvormige procedure voor de afwikkeling van kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen in het kader van een gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme en een gemeenschappelijk afwikkelingsfonds en tot wijziging van verordening (EU) nr. 1093/2010 (PB 2014, L 225, blz. 1).