title: Zaak T-541/18: Beroep ingesteld op 12 september 2018 — Changmao Biochemical Engineering / Europese Commissie

text:
               12.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 408/57

      Beroep ingesteld op 12 september 2018 — Changmao Biochemical Engineering / Europese Commissie
      (Zaak T-541/18)
      (2018/C 408/74)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd (Changzhou, China) (vertegenwoordigers: K. Adamantopoulos en P. Billiet, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

      De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

                  —

                  de bestreden verordening nietig te verklaren voor zover zij betrekking heeft op verzoekster;

                  —

                  subsidiair, de bestreden verordening in haar geheel nietig te verklaren, en

                  —

                  de Europese Commissie te verwijzen in de kosten van verzoekster.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Het onderhavige beroep strekt tot nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) 2018/921. (1)

      Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster vier middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel: de Commissie heeft de verordening ontoereikend gemotiveerd, blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en de feiten kennelijk onjuist beoordeeld door de referentielandmethode te gebruiken.

                  2.

                  Tweede middel: de Commissie heeft blijk gegeven van een kennelijk onjuiste rechtsopvatting, de feiten kennelijk onjuist beoordeeld, het beginsel van behoorlijk bestuur geschonden en haar conclusie dat de bedrijfstak van de Unie tijdens de betrokken periode kwetsbaar is gebleven voor de schadelijke gevolgen van gedumpte uitvoer van wijnsteenzuur dat van oorsprong is uit de Volksrepubliek China niet toereikend gemotiveerd, aangezien zij geen rekening heeft gehouden met de prestatie van de verreweg grootste EU-producent van wijnsteenzuur, wat in strijd is met de artikelen 11, lid 2 en 3, lid 2, van verordening (EU) 2016/1036 (2) en de artikelen 11, lid 3 en 3, lid 1, van de WTO-overeenkomst betreffende de toepassing van artikel VI van de Algemene Overeenkomst betreffende tarieven en handel („de WTO-antidumpingovereenkomst”).

                  3.

                  Derde middel: de Commissie heeft blijk gegeven van een kennelijk onjuiste rechtsopvatting en de feiten kennelijk onjuist beoordeeld door te concluderen dat de schade voor de bedrijfstak van de Unie zich waarschijnlijk opnieuw zou voordoen indien de antidumpmaatregelen van de Unie tegen wijnsteenzuur dat van oorsprong is uit de Volksrepubliek China stopgezet werden, aangezien de gebruikte methode in de eerste plaats niet gegrond is op positief bewijs maar veeleer op vrij ongefundeerde mechanische vermoedens en gissingen en in de tweede plaats het gedrag van Hangzhou Bioking, een grote producent uit de Volksrepubliek China en de grootste exporteur uit de Volksrepubliek China van wijnsteenzuur naar de EU, die sinds 20 april 2012 aan geen enkele antidumpingplicht van de Unie is onderworpen, volledig buiten beschouwing laat. Bovendien voert verzoekster aan dat het effect van klimaatveranderingen op de productie van natuurlijk wijnsteenzuur buiten beschouwing wordt gelaten, wat in strijd is met de artikelen 11, lid 2 en 3, lid 2, van verordening (EU) 2016/1036 en de artikelen 11, lid 3 en 3, lid 1, van de WTO-antidumpingovereenkomst.

                  4.

                  Vierde middel: de Commissie heeft een wezenlijk vormvoorschrift geschonden met betrekking tot de rechten van verdediging van verzoekster, wat in strijd is met de artikelen 3, lid 2, 11, lid 2, 16, lid 1, 19, leden 2 en 4, 20, leden 2 en 4, 21, lid 5, en 21, lid 7, van verordening (EU) 2016/1036 als ook de artikelen 3, lid 1, 5, lid 3, 6, lid 1, 6, lid 1, tweede alinea, 9, lid 2, 6, lid 4, 6 lid 5, eerste alinea, 6 lid 6, 6, lid 9 en 11, lid 3, van de WTO-antidumpingovereenkomst en het beginsel van behoorlijk bestuur.

         (1)  Verordening (EU) 2018/921 van de Europese Commissie van 28 juni 2018 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op wijnsteenzuur van oorsprong uit de Volksrepubliek China naar aanleiding van een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van de maatregelen op grond van artikel 11, lid 2, van verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad (PB 2018, L 164, 29.6.2018, blz. 14).

         (2)  Verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie (PB L 176, 30.6.2016, blz. 21).


title: Zaak T-572/18: Beroep ingesteld op 25 september 2018 — YS / Commissie

text:
               12.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 408/61

      Beroep ingesteld op 25 september 2018 — YS / Commissie
      (Zaak T-572/18)
      (2018/C 408/79)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: YS (vertegenwoordiger: N. de Montigny, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

      De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

                  —

                  te verklaren en vast te stellen dat het individuele besluit om haar met ingang van het schooljaar 2017/2018 niet langer de schoolkosten voor haar kinderen te vergoeden, dat op 14 november 2017 is behandeld en voor het eerst kenbaar is geworden op haar salarisafrekening van december 2017, nietig worden verklaard;

                  —

                  de verwerende partij te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vier middelen aan.

                  —

                  Eerste middel: schending van artikel 3, lid 1, van bijlage VII bij het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie en van de algemene uitvoeringsbepalingen voor de vergoeding van ziektekosten, aangezien de gewijzigde interpretatie van de verwerende partij in strijd is met de verworven rechten, de gewettigde verwachtingen, de rechtszekerheid en het beginsel van behoorlijk bestuur.

                  —

                  Tweede middel: schending van de rechten van het kind, van het recht op een gezinsleven en van het recht op onderwijs.

                  —

                  Derde middel: schending van het beginsel van gelijke behandeling en van het discriminatieverbod.

                  —

                  Vierde middel: ontbreken van een daadwerkelijk afweging van haar belangen en strijdigheid van het bestreden besluit met het evenredigheidsbeginsel.


title: Zaak T-573/18: Beroep ingesteld op 25 september 2018 — Hickies/EUIPO (Vorm van een schoenveter)

text:
               12.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 408/62

      Beroep ingesteld op 25 september 2018 — Hickies/EUIPO (Vorm van een schoenveter)
      (Zaak T-573/18)
      (2018/C 408/80)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Hickies, Inc. (New York, New York, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: I. Fowler, Solicitor en J. Schmitt, lawyer)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Betrokken merk: aanvraag voor een driedimensionaal Uniemerk (Vorm van een schoenveter) — inschrijvingsaanvraag nr. 16 952 962

         Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 28 juni 2018 in zaak R 2693/2017-5

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van de bestreden beslissing voor zover daarbij verzoeksters beroep is verworpen voor „schoenveters; plastic versierselen voor schoenen; versiersels voor schoeisel [niet van edele metalen]; kledingaccessoires, naaiartikelen en decoratieve textielartikelen; gespen voor schoenen; sluitingen voor schoenen [gespen, haken en ogen]”;

                  —

                  verwijzing van het EUIPO in de kosten.

         Aangevoerd middel

                  —

                  schending van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad


title: Zaak T-33/17: Arrest van het Gerecht van 25 september 2018 — Amicus Therapeutics UK en Amicus Therapeutics / EMA [„Toegang tot documenten — Verordening (EG) nr. 1049/2001 — Documenten in het bezit van het EMA die inlichtingen bevatten die door verzoekende partijen zijn verstrekt in het kader van het verzoek om een vergunning voor het in de handel brengen van het geneesmiddel Galafold — Besluit om een derde toegang tot een document te verlenen — Uitzondering betreffende de bescherming van de commerciële belangen — Geen algemeen vermoeden van vertrouwelijkheid”]

text:
               12.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 408/48

      Arrest van het Gerecht van 25 september 2018 — Amicus Therapeutics UK en Amicus Therapeutics / EMA
      (Zaak T-33/17) (1)

      ([„Toegang tot documenten - Verordening (EG) nr. 1049/2001 - Documenten in het bezit van het EMA die inlichtingen bevatten die door verzoekende partijen zijn verstrekt in het kader van het verzoek om een vergunning voor het in de handel brengen van het geneesmiddel Galafold - Besluit om een derde toegang tot een document te verlenen - Uitzondering betreffende de bescherming van de commerciële belangen - Geen algemeen vermoeden van vertrouwelijkheid”])
      (2018/C 408/60)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partijen: Amicus Therapeutics UK Ltd (Gerrards Cross, Verenigd Koninkrijk) en Amicus Therapeutics, Inc. (Cranbury, New Jersey, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: L. Tsang, J. Mulryne, solicitors, en F. Campbell, barrister)

         Verwerende partij: Europees Geneesmiddelenbureau (vertegenwoordigers: N. Rampal Olmedo, S. Marino, A. Spina, A. Rusanov en T. Jabłoński, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek op grond van artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van besluit ASK-22072 van de EMA van 14 december 2016 waarbij krachtens verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB 2001, L 145, blz. 43) aan een derde toegang wordt verleend tot een document dat informatie bevat die is verstrekt in het kader van een verzoek om een vergunning voor het in de handel brengen van het geneesmiddel Galafold

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Amicus Therapeutics UK Ltd en Amicus Therapeutics, Inc. worden verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 104 van 3.4.2017.


title: Zaak T-182/17: Arrest van het Gerecht van 25 september 2018 — Novartis/EUIPO — Chiesi Farmaceutici (AKANTO) [„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniewoordmerk AKANTO — Ouder Uniewoordmerk KANTOS — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”]

text:
               12.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 408/50

      Arrest van het Gerecht van 25 september 2018 — Novartis/EUIPO — Chiesi Farmaceutici (AKANTO)
      (Zaak T-182/17) (1)

      ([„Uniemerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor Uniewoordmerk AKANTO - Ouder Uniewoordmerk KANTOS - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”])
      (2018/C 408/64)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Novartis AG (Bazel, Zwitserland) (vertegenwoordiger: L. Junquera Lara, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: aanvankelijk P. Duarte Guimarães en J. Ivanauskas, vervolgens J. Ivanauskas en D. Walicka, gemachtigden)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Chiesi Farmaceutici SpA (Parma, Italië) (vertegenwoordigers: T. de Haan, P. Péters en F. Folmer, advocaten)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 9 januari 2017 (zaak R 531/2016-1) inzake een oppositieprocedure tussen Chiesi Farmaceutici en Novartis

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Novartis AG wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 161 van 22.5.2017.


title: Zaak C-562/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal d’instance de Sens (Frankrijk) op 30 augustus 2018 — X

text:
               12.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 408/42

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal d’instance de Sens (Frankrijk) op 30 augustus 2018 — X
      (Zaak C-562/18)
      (2018/C 408/55)
      Procestaal: Frans

         Verwijzende rechter

      Tribunal d’instance de Sens

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: X

         Andere partij: Procureur de la République

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Is het verenigbaar met artikel 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, uitgelegd in het licht van het VN-Verdrag inzake de rechten van personen met een handicap, enerzijds, en artikel 39, lid 2, van het Handvest anderzijds, dat het recht van een persoon om bij de Europese verkiezingen te stemmen, wordt ingetrokken omdat hij wegens zijn mentale handicap onder voogdij wordt geplaatst?

                  2)

                  Ingeval de eerste vraag bevestigend wordt geantwoord, stelt het Unierecht dan bepaalde voorwaarden aan die intrekking en, zo ja, welke?


title: Zaak C-575/18 P: Hogere voorziening, ingesteld op 13 september 2018 door de Tsjechische Republiek tegen de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 28 juni 2018 in zaak T-147/15, Tsjechische Republiek / Commissie

text:
               12.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 408/43

      Hogere voorziening, ingesteld op 13 september 2018 door de Tsjechische Republiek tegen de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 28 juni 2018 in zaak T-147/15, Tsjechische Republiek / Commissie
      (Zaak C-575/18 P)
      (2018/C 408/56)
      Procestaal: Tsjechisch

         Partijen

         Rekwirante: Tsjechische Republiek (vertegenwoordigers: M. Smolek, J. Vláčil en O. Serdula als gemachtigden)

         Andere partij in de procedure: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  de bestreden beschikking vernietigen;

                  —

                  de door de Europese Commissie opgeworpen exceptie van niet-ontvankelijkheid verwerpen;

                  —

                  de zaak terugverwijzen naar het Gerecht om uitspraak te doen over de door de Tsjechische Republiek in het verzoekschrift geformuleerde conclusies;

                  —

                  de Europese Commissie verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert rekwirante één middel aan, waarin zij stelt dat er sprake is van schending van artikel 263 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) juncto artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”).
      In de bestreden beschikking heeft het Gerecht ten onrechte geoordeeld dat het litigieuze besluit — met name in aanmerking genomen dat de Commissie niet bevoegd is om een besluit vast te stellen op het gebied van de traditionele eigen middelen — geen besluit was waartegen op grond van artikel 263 VWEU beroep kon worden ingesteld, wat volgens het Gerecht geen inbreuk maakte op het recht van de Tsjechische Republiek op effectieve rechterlijke bescherming in de zin van artikel 47 van het Handvest, omdat de Tsjechische Republiek het betwiste bedrag voorwaardelijk kon betalen, voorbehoud kon maken bij de gegrondheid van de rechtsopvatting van de Commissie en kon wachten totdat de Commissie beroep instelde krachtens artikel 258 VWEU.
      De gevolgtrekkingen van het Gerecht zijn in strijd met artikel 263 VWEU juncto artikel 47 van het Handvest, aangezien een voorwaardelijke betaling geen waarborg biedt dat het Hof van Justitie in de toekomst een beslissing ten gronde zal nemen over het geding. Dit vloeit voort uit de vaste rechtspraak van het Hof van Justitie over de discretionaire bevoegdheid van de Commissie in niet-nakomingsprocedures, uit het ontbreken van enige bepaling over het begrip „voorwaardelijke betaling” en met name uit de eerdere praktijk van de Commissie op dit gebied.


title: Zaak C-611/18 P: Hogere voorziening, ingesteld op 21 september 2018 door Pirelli & C. SpA tegen het arrest van het Gerecht (Achtste Kamer) van 12 juli 2018 in zaak T-455/14, Pirelli & C. / Commissie

text:
               12.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 408/43

      Hogere voorziening, ingesteld op 21 september 2018 door Pirelli & C. SpA tegen het arrest van het Gerecht (Achtste Kamer) van 12 juli 2018 in zaak T-455/14, Pirelli & C. / Commissie
      (Zaak C-611/18 P)
      (2018/C 408/57)
      Procestaal: Italiaans

         Partijen

         Rekwirante: Pirelli & C. SpA (vertegenwoordigers: M. Siragusa en G. Rizza, avvocati)

         Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Prysmian Cavi en Sistemi Srl

         Conclusies

      de beslissing van het Gerecht, zoals vervat in het dictum van het arrest van 12 juli 2018 in zaak T-455/14, Pirelli & C. S.p.A./Commissie, waarvan op dezelfde dag via e-Curia kennis is gegeven aan rekwirante, overeenkomstig artikel 169, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering vernietigen,
      en
      overeenkomstig artikel 170, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering het door Pirelli in eerste aanleg gevorderde mutatis mutandis toewijzen, zonder de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht, en dientengevolge:
      primair,

                  —

                  het op Pirelli betrekking hebbende deel van het Besluit (1) nietig verklaren, meer bepaald artikel 1, punt 5, onder d), artikel 2, onder g), en artikel 4 ervan, dit laatste artikel evenwel uitsluitend voor zover Pirelli is opgenomen op de lijst van adressaten van de maatregel;

            subsidiair,

                  —

                  in de uitoefening van zijn volle rechtsmacht ter zake uit hoofde van artikel 31 van verordening (EG) nr. 1/2003 (2) en 261 VWEU, een voorrecht van eerdere uitwinning aan Pirelli toestaan;

            ingeval van toewijzing van de hogere voorziening die Prysmian in voorkomend geval bij het Hof zou instellen tegen de beslissing van het Gerecht van 12 juli 2018 in zaak T-475/14:

                  —

                  het Besluit nietig verklaren dan wel artikel 2, onder g), ervan wijzigen door de hoofdelijk aan Prysmian en Pirelli opgelegde boete te verlagen;

                  —

                  de Commissie in ieder geval verwijzen in de kosten;

            mocht het Hof de beslissing van het Gerecht, zoals vervat in het dictum van het arrest dat op 12 juli 2018 in zaak T-455/14 Pirelli & C. S.p.A./Commissie is uitgesproken, niet vernietigen, niettemin in de uitoefening van zijn volle rechtsmacht uit hoofde van artikel 31 van verordening (EG) nr. 1/2003 en 261 VWEU een voorrecht van eerdere uitwinning aan Pirelli toestaan.

         Middelen en voornaamste argumenten

         Eerste middel: het Gerecht is tekortgeschoten in zijn motiveringsplicht, voor zover het heeft vastgesteld dat geen sprake was van de door rekwirante — Pirelli — gelaakte ontoereikende motivering van de afwijzing door de Commissie van haar gedetailleerde betoog dat het vermoeden van uitoefening van beslissende invloed in casu niet van toepassing was, en in verband met de ongelijke behandeling waaraan de Commissie zich schuldig heeft gemaakt door de methode van de zogenoemde „dubbele grondslag” alleen ten aanzien van Goldman Sachs toe te passen

      Het Gerecht heeft het voorwerp en de omvang van de motiveringsplicht van de Commissie onjuist vastgesteld door niet te erkennen, noch vast te stellen dat de motivering van het Besluit niet voldoet aan de door de Unierechter gestelde vereisten. Het Gerecht had het op rekwirante betrekking hebbende deel van het Besluit moeten nietig verklaren op grond dat de betrokken maatregel geen omstandige uiteenzetting van de precieze, specifieke en concrete gronden bevat die de toerekening, op grond van vermoedens, van de inbreuk aan Pirelli kunnen rechtvaardigen, ofschoon Pirelli heeft aangetoond dat de economische, organisatorische en juridische banden met Prysmian niet ertoe hebben geleid dat haar dochtervennootschap niet meer of nog slechts in beperkte mate zelfstandig kan optreden. In het bestreden arrest is daarenboven geenszins rekening gehouden met Pirelli’s betoog betreffende de ongelijke behandeling die zij heeft ondergaan, nu de Commissie ten aanzien van haar louter het vermoeden van uitoefening van beslissende invloed heeft gehanteerd, terwijl de Commissie de op een dubbele grondslag gebaseerde toerekeningsmethode had moeten toepassen, die zij wel heeft toegepast ten aanzien van Goldman Sachs, de andere moedervennootschap van Prysmian.

         Tweede middel: schending van de artikelen 48 en 49 van het Handvest, en ontoereikende en incoherente motivering van het bestreden arrest voor wat betreft de schending door de Commissie van de grondrechten van Pirelli als rechtspersoon en van het evenredigheidsbeginsel

      Het standpunt van het Gerecht, volgens welk de op vermoedens vastgestelde aansprakelijkheid van Pirelli geen schuldloze strafaansprakelijkheid voor handelingen van derden is maar een aansprakelijkheid wegens eigen onrechtmatige daad van de „onderneming”, die door Pirelli samen met haar dochtervennootschap Prysmian — de directe inbreukmaker — is gepleegd, is gebaseerd op een onrechtmatige gelijktijdige toepassing van twee beoordelingsniveaus die evenwel niet samen kunnen worden toegepast, te weten de toepassing van de mededingingsregels op ondernemingen en de bescherming van de grondrechten van de in beschuldiging gestelde rechtspersoon. Bovendien is het bestreden arrest volledig voorbijgegaan aan Pirelli’s argument dat het vermoeden van uitoefening van een beslissende invloed van tweeërlei aard is. De Commissie is bij haar Besluit namelijk uitgegaan van het vermoeden dat Pirelli niet alleen een beslissende invloed uitoefent op het commerciële beleid van Prysmian, maar ook op diens specifieke mededingingsverstorende gedragingen, zonder dat Pirelli het tegenbewijs daarvan kon leveren. Pirelli laakt dat het bestreden arrest tevens ontoereikend is gemotiveerd met betrekking tot het argument dat de Commissie geen afweging van de op het spel staande belangen — met name die in verband met het vermoeden van uitoefening van een beslissende invloed — heeft verricht, waarbij zij rekening had moeten houden met de bijzonderheden van het concrete geval en de rechten van verdediging in acht had moeten nemen, zoals vereist door de rechtspraak van het EHRM (Europees Hof voor de Rechten van de Mens). Ten slotte bestond het antwoord van het Gerecht op het door Pirelli aangevoerde middel, volgens welk de toepassing van het vermoeden van uitoefening van een beslissende invloed in het jegens haar vastgestelde Besluit niet evenredig was in de zin van artikel 5, lid 4, VEU aan de verwezenlijking van de doelstellingen — namelijk, ervoor zorgen dat de daadwerkelijke betaling van de boete beter gegarandeerd is en dat hogere geldboetes als afschrikkingsmiddel kunnen worden opgelegd –, in een verwijzing naar niet ter zake doende rechtspraak.

         Derde middel: schending van de beginselen van hoofdelijke aansprakelijkheid, van evenredigheid en van gelijke behandeling, incoherente motivering met betrekking tot de onjuiste beoordeling ten gronde van de toepassing, ten aanzien van Pirelli, van het beginsel van hoofdelijke aansprakelijkheid van Pirelli en Prysmian voor de voldoening van de geldboete, alsmede de ontoereikende motivering van het bestreden arrest voor wat betreft het niet toestaan van het voorrecht van eerdere uitwinning aan Pirelli

      Hoewel Pirelli — net als Prysmian — is veroordeeld tot betaling van het volledige bedrag van de hen bij het Besluit opgelegde boete, verschilt de positie van rekwirante fundamenteel van die van haar voormalige dochtervennootschap, die in het Besluit duidelijk is geïdentificeerd als de directe inbreukmaker. Zoals in het arrest terecht — maar wel op tegenstrijdige wijze — is erkend, is aan Pirelli een zuiver afgeleide en accessoire aansprakelijkheid toegerekend, die derhalve afhankelijk is van die van Prysmian. De Commissie had de voor de boete onredelijke en buitensporige gevolgen van haar eigen onjuiste opvatting van de prerogatieven van Pirelli als enige moedervennootschap moeten afzwakken door Pirelli niet mede hoofdelijk aansprakelijk te stellen voor de betaling van de boete, door haar slechts ten dele mede hoofdelijk aansprakelijk te stellen voor de aan Prysmian opgelegde geldboete of door ten minste het voorrecht van eerdere uitwinning aan Pirelli toe te staan. Het Gerecht heeft niet alleen geen motivering verstrekt inzake Pirelli’s grief betreffende het niet toestaan van dat voorrecht, maar heeft ook de beginselen van hoofdelijke aansprakelijkheid, van evenredigheid en van gelijke behandeling geschonden.

         Vierde middel: schending van artikel 261 VWEU en van artikel 31 van verordening (EG) nr. 1/2003 voor wat betreft de afwijzing van de vordering om het voorrecht van eerdere uitwinning toe te staan, die Pirelli in de conclusies van haar bij het Gerecht ingediende verzoekschrift heeft geformuleerd

      Volgens de aangevoerde bepalingen kan het Gerecht niet alleen het bedrag van de door de Commissie opgelegde sanctie wijzigen, maar ook de voorwaarden voor de betaling en de uitvoering van de sanctie. De in het bestreden arrest aangehaalde rechtspraak, volgens welke de sanctiebevoegdheid van de Commissie niet de mogelijkheid omvat om het respectieve aandeel van de hoofdelijke debiteuren in de boete op basis van hun onderlinge verhoudingen vast te stellen, is niet relevant voor de beoordeling van de andere vraag van Pirelli — die het Gerecht daarom in wezen heeft ontweken en die betrekking heeft op de bevoegdheid van de Commissie en van het Gerecht als instantie die instaat voor de rechterlijke toetsing van de besluiten van de Commissie — om een voorrecht van eerdere uitwinning toe te passen ten aanzien van de hoofdelijk tot voldoening van de boete gehouden enige moedervennootschap. Dit voorrecht ziet namelijk niet op de interne verhoudingen tussen de hoofdelijke debiteuren maar op de verplichting die iedere hoofdelijke debiteur afzonderlijk ten aanzien van de Commissie heeft (zogenoemde „externe verhouding”).

         (1)  Besluit C(2014) 2139 final van de Europese Commissie van 2 april 2014 (zaak AT.39610 — Stroomkabels).

         (2)  Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels en van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (PB 2003, L 1, blz. 1).


title: Zaak C-214/17: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 20 september 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof — Oostenrijk) — Alexander Mölk/Valentina Mölk („Prejudiciële verwijzing — Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken — Protocol van Den Haag inzake het recht dat van toepassing is op onderhoudsverplichtingen — Artikel 4, lid 3 — Verzoek om een onderhoudsbijdrage ingediend door de onderhoudsgerechtigde voor de bevoegde autoriteit van de staat waar de onderhoudsplichtige zijn gewone verblijfplaats heeft — In kracht van gewijsde gegane beslissing — Later verzoek ingediend door de onderhoudsplichtige voor dezelfde autoriteit met het oog op de verlaging van de vastgestelde onderhoudsbijdrage — Verschijning van de onderhoudsgerechtigde — Bepaling van het toepasselijke recht”)

text:
               12.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 408/21

      Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 20 september 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof — Oostenrijk) — Alexander Mölk/Valentina Mölk
      (Zaak C-214/17) (1)

      ((„Prejudiciële verwijzing - Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken - Protocol van Den Haag inzake het recht dat van toepassing is op onderhoudsverplichtingen - Artikel 4, lid 3 - Verzoek om een onderhoudsbijdrage ingediend door de onderhoudsgerechtigde voor de bevoegde autoriteit van de staat waar de onderhoudsplichtige zijn gewone verblijfplaats heeft - In kracht van gewijsde gegane beslissing - Later verzoek ingediend door de onderhoudsplichtige voor dezelfde autoriteit met het oog op de verlaging van de vastgestelde onderhoudsbijdrage - Verschijning van de onderhoudsgerechtigde - Bepaling van het toepasselijke recht”))
      (2018/C 408/26)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Oberster Gerichtshof

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Alexander Mölk

         Verwerende partij: Valentina Mölk

         Dictum

                  1)

                  Artikel 4, lid 3, van het Protocol van Den Haag van 23 november 2007 inzake het recht dat van toepassing is op onderhoudsverplichtingen, namens de Europese Gemeenschap goedgekeurd bij besluit 2009/941/EG van de Raad van 30 november 2009, moet aldus worden uitgelegd dat uit een situatie als in het hoofdgeding, waarin op verzoek van een schuldeiser en, uit hoofde van dat artikel 4, lid 3, volgens de lex fori die overeenkomstig deze bepaling is aangewezen, een onderhoudsbijdrage is vastgesteld bij een beslissing die in kracht van gewijsde is gegaan, niet volgt dat dit recht ook een verzoek om verlaging van die onderhoudsbijdrage beheerst dat nadien door de schuldenaar tegen de schuldeiser is ingediend bij de rechterlijke instanties van de staat waar de schuldenaar zijn gewone verblijfplaats heeft.

                  2)

                  Artikel 4, lid 3, van het Protocol van Den Haag van 23 november 2007 moet aldus worden uitgelegd dat de schuldeiser de zaak niet „aanbrengt” in de zin van dat artikel bij de bevoegde autoriteit van de staat waar de schuldenaar zijn gewone verblijfplaats heeft wanneer de schuldeiser verschijnt in de zin van artikel 5 van verordening (EG) nr. 4/2009 van de Raad van 18 december 2008 betreffende de bevoegdheid, het toepasselijke recht, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen, en de samenwerking op het gebied van onderhoudsverplichtingen, in een procedure die door de schuldenaar voor die autoriteit aanhangig is gemaakt en concludeert tot verwerping van het verzoek ten gronde.

         (1)  PB C 283 van 28.8.2017.


title: Gevoegde zaken C-325/18 en C-375/18 PPU: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 19 september 2018 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal — Ierland) — Hampshire County Council / C.E., N.E. [Prejudiciële verwijzing — Prejudiciële spoedprocedure — Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken — Bevoegdheid, erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake ouderlijke verantwoordelijkheid — Internationale ontvoering van kinderen — Verordening (EG) nr. 2201/2003 — Artikel 11 — Verzoek om terugkeer — Verdrag van ’s-Gravenhage van 25 oktober 1980 — Verzoek om uitvoerbaarverklaring — Beroep — Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Artikel 47 — Recht op een doeltreffende voorziening in rechte — Termijn voor het instellen van een rechtsmiddel — Uitvoerbaarverklaring — Tenuitvoerlegging vóór de betekening ervan]

text:
               12.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 408/32

      Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 19 september 2018 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal — Ierland) — Hampshire County Council / C.E., N.E.
      (Gevoegde zaken C-325/18 en C-375/18 PPU) (1)

      ([Prejudiciële verwijzing - Prejudiciële spoedprocedure - Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken - Bevoegdheid, erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake ouderlijke verantwoordelijkheid - Internationale ontvoering van kinderen - Verordening (EG) nr. 2201/2003 - Artikel 11 - Verzoek om terugkeer - Verdrag van ’s-Gravenhage van 25 oktober 1980 - Verzoek om uitvoerbaarverklaring - Beroep - Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Artikel 47 - Recht op een doeltreffende voorziening in rechte - Termijn voor het instellen van een rechtsmiddel - Uitvoerbaarverklaring - Tenuitvoerlegging vóór de betekening ervan])
      (2018/C 408/42)
      Procestaal: Engels

         Verwijzende rechter

      Court of Appeal

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Hampshire County Council

         Verwerende partijen: C.E., N.E.

         in tegenwoordigheid van: Child and Family Agency, Attorney General

         Dictum

                  1)

                  De algemene bepalingen van hoofdstuk III van verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1347/2000, moeten aldus worden uitgelegd dat wanneer wordt gesteld dat kinderen ongeoorloofd zijn overgebracht, de beslissing van een gerecht van de lidstaat waarin de kinderen hun gewone verblijfplaats hadden, waarbij de terugkeer van deze kinderen wordt bevolen en die volgt op een beslissing inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, overeenkomstig die algemene bepalingen uitvoerbaar kan worden verklaard in de gastlidstaat.

                  2)

                  Artikel 33, lid 1, van verordening nr. 2201/2003, gelezen in het licht van artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, moet aldus worden uitgelegd dat het zich in een situatie als die in het hoofdgeding verzet tegen de tenuitvoerlegging van een beslissing van een gerecht van een lidstaat waarbij de uithuisplaatsing en de terugkeer van kinderen worden bevolen en die in de aangezochte lidstaat uitvoerbaar is verklaard, voordat de verklaring van uitvoerbaarheid van die beslissing aan de betrokken ouders is betekend. Artikel 33, lid 5, van verordening nr. 2201/2003 moet in die zin worden uitgelegd dat de in deze bepaling gestelde termijn voor het aanwenden van een rechtsmiddel niet kan worden verlengd door de aangezochte rechter.

                  3)

                  Verordening nr. 2201/2003 moet aldus worden uitgelegd dat zij zich er in een situatie als die van het hoofdgeding niet tegen verzet dat een gerecht van een lidstaat bewarende maatregelen treft in de vorm van een bevel jegens een overheidsinstantie van een andere lidstaat waarbij het deze instantie wordt verboden om bij de gerechten van die andere lidstaat een procedure inzake de adoptie van aldaar verblijvende kinderen in te leiden of voort te zetten.

         (1)  PB C 249 van 16.7.2018

         PB C 268 van 30.7.2018.


title: Zaak T-260/16: Arrest van het Gerecht van 25 september 2018 — Koninkrijk Zweden/ Commissie („ELGF en Elfpo — Van financiering uitgesloten uitgaven — Ontkoppelde rechtstreekse steun — Controles ter plaatse — Teledetectie — Weging van risicofactoren — Door de betrokken lidstaat te nemen corrigerende maatregelen — Begroting van financiële schade — Evenredigheid”)

text:
               12.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 408/47

      Arrest van het Gerecht van 25 september 2018 — Koninkrijk Zweden/ Commissie
      (Zaak T-260/16) (1)

      ((„ELGF en Elfpo - Van financiering uitgesloten uitgaven - Ontkoppelde rechtstreekse steun - Controles ter plaatse - Teledetectie - Weging van risicofactoren - Door de betrokken lidstaat te nemen corrigerende maatregelen - Begroting van financiële schade - Evenredigheid”))
      (2018/C 408/59)
      Procestaal: Zweeds

         Partijen

         Verzoekende partij: Koninkrijk Zweden (vertegenwoordigers: aanvankelijk L. Swedenborg, A. Falk, N. Otte Widgren, C. Meyer-Seitz en U. Persson, vervolgens L. Swedenborg, A. Falk, en C. Meyer-Seitz, gemachtigden)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: D. Triantafyllou en K. Simonsson, gemachtigden)

         Interveniënt aan de zijde van verzoekende partij: Tsjechische Republiek (vertegenwoordigers: M. Smolek en J. Vláčil, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU, primair, tot nietigverklaring van uitvoeringsbesluit (EU) 2016/417 van de Commissie van 17 maart 2016 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) (PB 2016, L 75, blz. 16), voor zover het betrekking heeft op de ontkoppelde rechtstreekse steun voor het aanvraagjaar 2013 aan het Koninkrijk Zweden voor een totaalbedrag van 8 811 286,44 EUR en, subsidiair, tot verlaging van voornoemd van financiering uitgesloten bedrag aan ontkoppelde rechtstreekse steun tot 1 022 259,46 EUR.

         Dictum

                  1.

                  Uitvoeringsbesluit (EU) 2016/417 van de Commissie van 17 maart 2016 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) wordt nietig verklaard voor zover het betrekking heeft op de ontkoppelde rechtstreekse steun die voor het aanvraagjaar 2013 aan het Koninkrijk Zweden is verleend voor een totaalbedrag van 8 811 286,44 EUR.

                  1)

                  De Europese Commissie wordt verwezen in haar eigen kosten en die van het Koninkrijk Zweden.

                  2)

                  De Tsjechische Republiek zal haar eigen kosten dragen.

         (1)  PB C 305 van 22.08.2016.


title: Zaak T-570/18: Beroep ingesteld op 25 september 2018 — YQ / Commissie

text:
               12.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 408/60

      Beroep ingesteld op 25 september 2018 — YQ / Commissie
      (Zaak T-570/18)
      (2018/C 408/77)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: YQ (vertegenwoordiger: N. de Montigny, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

      De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

                  —

                  te verklaren en vast te stellen dat het individuele besluit om haar met ingang van het schooljaar 2017/2018 niet langer de schoolkosten voor haar kind te vergoeden, dat op 15 november 2017 is behandeld en voor het eerst kenbaar is geworden op haar salarisafrekening van december 2017, nietig worden verklaard;

                  —

                  de verwerende partij te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vier middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel: schending van artikel 3, lid 1, van bijlage VII bij het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie en van de algemene uitvoeringsbepalingen voor de vergoeding van ziektekosten, aangezien de gewijzigde interpretatie van de verwerende partij in strijd is met de verworven rechten, de gewettigde verwachtingen, de rechtszekerheid en het beginsel van behoorlijk bestuur.

                  2.

                  Tweede middel: schending van de rechten van het kind, van het recht op een gezinsleven en van het recht op onderwijs.

                  3.

                  Derde middel: schending van het beginsel van gelijke behandeling en van het discriminatieverbod.

                  4.

                  Vierde middel: ontbreken van een daadwerkelijk afweging van haar belangen en strijdigheid van het bestreden besluit met het evenredigheidsbeginsel.


title: Zaak T-123/17: Arrest van het Gerecht van 20 september 2018 — Exaa Abwicklungsstelle für Energieprodukte / ACER („Energie — Besluit van de raad van beroep van ACER — Afwijzing van het verzoek tot interventie — Rechtstreeks en actueel belang bij de uitkomst van het geding — Motiveringsplicht — Recht om te worden gehoord”)

text:
               12.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 408/48

      Arrest van het Gerecht van 20 september 2018 — Exaa Abwicklungsstelle für Energieprodukte / ACER
      (Zaak T-123/17) (1)

      ((„Energie - Besluit van de raad van beroep van ACER - Afwijzing van het verzoek tot interventie - Rechtstreeks en actueel belang bij de uitkomst van het geding - Motiveringsplicht - Recht om te worden gehoord”))
      (2018/C 408/61)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Exaa Abwicklungsstelle für Energieprodukte AG (Wenen, Oostenrijk) (vertegenwoordiger: B. Rajal, advocaat)

         Verwerende partij: Agentschap voor de samenwerking tussen energieregulators (ACER) (vertegenwoordigers: P. Martinet en E. Tremmel, gemachtigden)

         Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Republiek Polen (vertegenwoordiger: B. Majczyna, gemachtigde)

         Voorwerp

      Verzoek op grond van artikel 263 VWEU om het besluit van de raad van beroep van ACER van 17 februari 2017 in zaak A-001-2017 (gevoegd) tot afwijzing van het verzoek om toelating tot interventie nietig te verklaren

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Exaa Abwicklungsstelle für Energieprodukte AG draagt haar eigen kosten, en die van het agentschap voor de samenwerking tussen energieregulators (ACER), met inbegrip van de kosten van de procedure in kort geding.

                  3)

                  De Republiek Polen draagt haar eigen kosten.

         (1)  PB C 129 van 24.4.2017.


title: Zaak C-23/18 P: Hogere voorziening, ingesteld op 10 januari 2018 door Ccc Event Management GmbH tegen de beschikking van het Gerecht (Zesde Kamer) van 7 november 2017 in zaak T-363/17, Ccc Event Management GmbH / Hof van Justitie van de Europese Unie

text:
               12.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 408/35

      Hogere voorziening, ingesteld op 10 januari 2018 door Ccc Event Management GmbH tegen de beschikking van het Gerecht (Zesde Kamer) van 7 november 2017 in zaak T-363/17, Ccc Event Management GmbH / Hof van Justitie van de Europese Unie
      (Zaak C-23/18 P)
      (2018/C 408/46)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Rekwirante: Ccc Event Management GmbH (vertegenwoordiger: A. Schuster, Rechtsanwalt)

         Andere partij in de procedure: Hof van Justitie van de Europese Unie
      Bij beschikking van 13 september 2018 heeft het Hof van Justitie (Tiende kamer) de hogere voorziening afgewezen als ten dele kennelijk niet-ontvankelijk en ten dele kennelijk ongegrond, en rekwirante verwezen in haar eigen kosten.


title: Zaak C-594/16: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 13 september 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Consiglio di Stato — Italië) — Enzo Buccioni / Banca d’Italia (Prejudiciële verwijzing — Harmonisatie van de wetgevingen — Richtlijn 2013/36/EU — Artikel 53, lid 1 — Verplichting van de nationale autoriteiten voor prudentieel toezicht op kredietinstellingen om het beroepsgeheim te eerbiedigen — Kredietinstelling die op grond van een rechterlijke uitspraak moet worden geliquideerd — Openbaarmaking van vertrouwelijke gegevens in het kader van een civiele of handelsrechtelijke procedure)

text:
               12.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 408/8

      Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 13 september 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Consiglio di Stato — Italië) — Enzo Buccioni / Banca d’Italia
      (Zaak C-594/16) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Harmonisatie van de wetgevingen - Richtlijn 2013/36/EU - Artikel 53, lid 1 - Verplichting van de nationale autoriteiten voor prudentieel toezicht op kredietinstellingen om het beroepsgeheim te eerbiedigen - Kredietinstelling die op grond van een rechterlijke uitspraak moet worden geliquideerd - Openbaarmaking van vertrouwelijke gegevens in het kader van een civiele of handelsrechtelijke procedure))
      (2018/C 408/07)
      Procestaal: Italiaans

         Verwijzende rechter

      Consiglio di Stato

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Enzo Buccioni

         Verwerende partij: Banca d’Italia

         in tegenwoordigheid van: Banca Network Investimenti SpA, in liquidatie

         Dictum

      Artikel 53, lid 1, van richtlijn 2013/36/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende toegang tot het bedrijf van kredietinstellingen en het prudentieel toezicht op kredietinstellingen en beleggingsondernemingen, tot wijziging van richtlijn 2002/87/EG en tot intrekking van de richtlijnen 2006/48/EG en 2006/49/EG moet aldus worden uitgelegd dat het niet eraan in de weg staat dat de bevoegde autoriteiten van de lidstaten vertrouwelijke gegevens openbaar maken aan een persoon die daarom verzoekt om een civiele of handelsrechtelijke procedure te kunnen inleiden die ertoe strekt vermogensrechtelijke belangen te beschermen die zouden zijn geschaad doordat een kredietinstelling op grond van een rechterlijke uitspraak moet worden geliquideerd. Het verzoek om openbaarmaking moet evenwel betrekking hebben op gegevens ten aanzien waarvan de verzoeker nauwkeurige en onderling overeenstemmende aanwijzingen verschaft die aannemelijk maken dat die gegevens relevant zijn voor een civiele of handelsrechtelijke procedure, waarvan het voorwerp door de verzoeker concreet moet worden aangeduid en waarbuiten de betrokken gegevens niet kunnen worden gebruikt. De bevoegde autoriteiten en rechterlijke instanties dienen het belang van de verzoeker om over de betrokken gegevens te beschikken, in evenwicht te brengen met de belangen in verband met de handhaving van de vertrouwelijkheid van onder het beroepsgeheim vallende gegevens, alvorens elk gevraagd vertrouwelijk gegeven openbaar te maken.

         (1)  PB C 63 van 27.2.2017.


title: Zaak C-26/17 P: Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 13 september 2018 — Birkenstock Sales GmbH / Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) [Hogere voorziening — Uniemerk — Internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie — Beeldmerk dat een patroon van elkaar kruisende golvende lijnen weergeeft — Verordening (EG) nr. 207/2009 — Artikel 7, lid 1, onder b) — Absolute weigeringsgrond — Onderscheidend vermogen — Oppervlaktepatroon]

text:
               12.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 408/10

      Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 13 september 2018 — Birkenstock Sales GmbH / Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)
      (Zaak C-26/17 P) (1)

      ([Hogere voorziening - Uniemerk - Internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie - Beeldmerk dat een patroon van elkaar kruisende golvende lijnen weergeeft - Verordening (EG) nr. 207/2009 - Artikel 7, lid 1, onder b) - Absolute weigeringsgrond - Onderscheidend vermogen - Oppervlaktepatroon])
      (2018/C 408/10)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Rekwirante: Birkenstock Sales GmbH (vertegenwoordigers: C. Menebröcker en V. Töbelmann, Rechtsanwälte)

         Andere partij in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) (vertegenwoordiger: D. Walicka, gemachtigde)

         Dictum

                  1)

                  De hogere voorziening wordt afgewezen.

                  2)

                  Birkenstock Sales GmbH wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 151 van 15.5.2017.


title: Zaak T-530/18: Beroep ingesteld op 7 september 2018 — Roemenië / Commissie

text:
               12.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 408/56

      Beroep ingesteld op 7 september 2018 — Roemenië / Commissie
      (Zaak T-530/18)
      (2018/C 408/73)
      Procestaal: Roemeens

         Partijen

         Verzoekende partij: Roemenië (vertegenwoordigers: C. Canţăr, E. Gane, C. Florescu, O. Ichim, gemachtigden)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

      De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

                  —

                  uitvoeringsbesluit (EU) 2018/873 van 13 juni 2018 tot onttrekking aan financiering door de Europese Unie van bepaalde uitgaven die zijn verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) en het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) gedeeltelijk nietig te verklaren: a) voor zover het gaat om submaatregel 1a, in zijn geheel (het bedrag van 13 184 846,61 EUR voor de jaren 2015 en 2016); b) voor zover het gaat om de submaatregelen 3a, 5a, 3b, 4b, in zijn geheel (het bedrag van 45 532 000,96 EUR voor de jaren 2014, 2015 en 2016), en subisidiair, gedeeltelijk voor de periode voorafgaand aan 19 september 2015 (het bedrag van 21 315 857,50 EUR);

                  —

                  de Europese Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij twee middelen aan.

                  1.

                  Met haar eerste middel stelt zij dat de Europese Commissie misbruik heeft gemaakt van haar bevoegdheid door bedragen te onttrekken aan financiering door de Europese Unie

                              —

                              Door de in besluit 2018/873 vastgestelde correcties toe te passen, heeft de Commissie haar bevoegdheden misbruikt en gehandeld in strijd met artikel 52 van verordening 1306/2013 en het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen en het rechtszekerheidsbeginsel.

                              —

                              Het bestreden besluit is in strijd met artikel 52 van verordening 1306/2013 voor zover de Commissie, na gesprekken met de Roemeense autoriteiten te hebben gevoerd, heeft besloten om de herziening van het Nationale Plattelandsontwikkelingsprogramma 2007-2013 (NPOP) goed te keuren en de maatregelen uit het NPOP heeft aanvaard, met inbegrip van de methoden met betrekking tot betalingen betreffende submaatregelen 1a, 3a, 5a, 3b en 4b in het kader van maatregel 215 — Dierenwelzijnsbetalingen. Het besluit tot goedkeuring van de herziening van het NPOP is een juridische verbintenis en leidt ertoe dat betalingen uit de EU-begroting worden verricht.

                              —

                              De Roemeense autoriteiten hebben betalingen gedaan conform de goedkeuring van de Commissie. In dit kader is het besluit om de correcties toe te passen, onrechtmatig.

                              —

                              Roemenië is van mening dat het bestreden besluit het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen schendt, aangezien het besluit van de Commissie tot goedkeuring van de herziening van het NPOP bij de Roemeense autoriteiten en de belanghebbenden gewettigd vertrouwen heeft gewekt met betrekking tot de regelmatigheid van de door de Commissie goedgekeurde berekeningsmethoden. Dit beginsel vereist dat, óók voor de submaatregelen 3a, 5a, 3b en 4b, de Commissie de correcties toepast met ingang van 19 september 2015, zoals zij ook heeft gedaan met betrekking tot submaatregel 1a.

                              —

                              Tevens is Roemenië van mening dat de Commissie dit beginsel ook had moeten eerbiedigen met betrekking tot de betalingen die na 19 september 2015 zijn verricht, aangezien een verdere herziening van het NPOP op dat moment niet meer mogelijk was.

                              —

                              Voorts is Roemenië van mening dat het bestreden besluit inbreuk maakt op het rechtszekerheidsbeginsel doordat de Comissie een afwijkende positie inneemt met betrekking tot de regelmatigheid van de berekeningsmethoden. Met het bestreden besluit heeft de Commissie vastgesteld dat de betalingen die zijn verricht op basis van de berekeningsmethoden die zij eerder heeft goedgekeurd, onregelmatig zijn. Bovendien heeft de Commissie, ondanks dat de Roemeense autoriteiten haar om verduidelijking hebben gevraagd met betrekking tot de mogelijkheid van het corrigeren van fouten inzake de compensatiebetalingen, gelet op het feit dat een wijziging van het NPOP na 19 september 2015 niet meer kon worden doorgevoerd, met betrekking tot dit aspect geen standpunt ingenomen.

                  2.

                  Het tweede middel betreft schending van de in artikel 296, tweede alinea, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie vastgestelde motiveringsplicht

                              —

                              Roemenië is van mening dat de Commissie de in artikel 296, tweede alinea, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie vastgestelde motiveringsplicht niet is nagekomen voor zover zij, in het geval van submaatregel 1a, het volgende niet voldoende en adequaat heeft gemotiveerd: a) haar wisselende standpunt wat betreft de geconstateerde onregelmatigheden en het type toegepaste correcties; b) de verwerping van de door de Roemeense autoriteiten aangevoerde argumenten en toelichtingen wat betreft de gestelde overcompensatie; c) haar keuze om een forfaitair percentage voor de vastgestelde onregelmatigheden toe te passen in plaats van een berekend percentage.


title: Zaak C-137/17: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 26 september 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de rechtbank van eerste aanleg Antwerpen — Koninkrijk België) — Strafzaak tegen Van Gennip BVBA, Antonius Johannes Maria ten Velde, Original BVBA, Antonius Cornelius Ignatius Maria van der Schoot („Prejudiciële verwijzing — Richtlijnen 2006/123/EG, 2007/23/EG en 2013/29/EU — In de handel brengen van pyrotechnische artikelen — Vrij verkeer van pyrotechnische artikelen die in overeenstemming zijn met de eisen van deze richtlijnen — Nationale regeling die beperkingen oplegt aan de opslag en de verkoop van deze artikelen — Strafrechtelijke sancties — Regeling waarbij twee vergunningen worden vereist — Richtlijn 98/34/EG — Begrip „technisch voorschrift””)

text:
               12.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 408/17

      Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 26 september 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de rechtbank van eerste aanleg Antwerpen — Koninkrijk België) — Strafzaak tegen Van Gennip BVBA, Antonius Johannes Maria ten Velde, Original BVBA, Antonius Cornelius Ignatius Maria van der Schoot
      (Zaak C-137/17) (1)

      ((„Prejudiciële verwijzing - Richtlijnen 2006/123/EG, 2007/23/EG en 2013/29/EU - In de handel brengen van pyrotechnische artikelen - Vrij verkeer van pyrotechnische artikelen die in overeenstemming zijn met de eisen van deze richtlijnen - Nationale regeling die beperkingen oplegt aan de opslag en de verkoop van deze artikelen - Strafrechtelijke sancties - Regeling waarbij twee vergunningen worden vereist - Richtlijn 98/34/EG - Begrip „technisch voorschrift””))
      (2018/C 408/20)
      Procestaal: Nederlands

         Verwijzende rechter

      Rechtbank van eerste aanleg Antwerpen

         Partijen in het hoofdgeding

      Van Gennip BVBA,
      Antonius Johannes Maria ten Velde,
      Original BVBA,
      Antonius Cornelius Ignatius Maria van der Schoot

         Dictum

      Het beginsel van vrij verkeer van pyrotechnische artikelen zoals neergelegd in met name artikel 6, lid 2, van richtlijn 2007/23/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 mei 2007 betreffende het in de handel brengen van pyrotechnische artikelen moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling als in het hoofdgeding, die het bezit of het gebruik door en de verkoop aan consumenten van vuurwerk met meer dan 1 kilogram pyrotechnische sas verbiedt, voor zover deze regeling geschikt is om de openbare orde en de openbare veiligheid te waarborgen en niet verder gaat dan nodig is om deze fundamentele belangen te beschermen, hetgeen aan de verwijzende rechter staat om na te gaan.
      Artikel 10 van richtlijn 2006/123/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 betreffende diensten op de interne markt moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling als in het hoofdgeding, die voor de opslag van met richtlijn 2007/23 overeenstemmende en voor de kleinhandel bestemde pyrotechnische artikelen twee vergunningen vereist, te weten een federale vergunning voor springstoffen en een gewestelijke milieuvergunning, voor zover aan alle voorwaarden van artikel 10, lid 2, van deze richtlijn is voldaan, hetgeen aan de verwijzende rechter staat om na te gaan.
      Artikel 20 van richtlijn 2007/23 en artikel 1, lid 5, van richtlijn 2006/123 moeten aldus worden uitgelegd dat de lidstaten strafrechtelijke sancties kunnen vaststellen, mits deze sancties, wat betreft richtlijn 2007/23, doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn en de nationale strafrechtelijke bepalingen er, wat betreft richtlijn 2006/123, niet toe leiden dat de regels van deze richtlijn worden omzeild.

         (1)  PB C 178 van 6.6.2017.


title: Zaak C-173/17 P: Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 13 september 2018 — ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias/Europese Commissie (Hogere voorziening — Arbitragebedingen — Doc@Hand-overeenkomst gesloten in het kader van het Zesde kaderprogramma voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie (2002-2006) — Subsidiabele kosten — Besluit van de Europese Commissie — Verplichting tot terugbetaling van de uitgekeerde bedragen — Tegenvordering)

text:
               12.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 408/19

      Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 13 september 2018 — ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias/Europese Commissie
      (Zaak C-173/17 P) (1)

      ((Hogere voorziening - Arbitragebedingen - Doc@Hand-overeenkomst gesloten in het kader van het Zesde kaderprogramma voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie (2002-2006) - Subsidiabele kosten - Besluit van de Europese Commissie - Verplichting tot terugbetaling van de uitgekeerde bedragen - Tegenvordering))
      (2018/C 408/22)
      Procestaal: Grieks

         Partijen

         Rekwirante: ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (vertegenwoordiger: S. Paliou, dikigoros)

         Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: R. Lyal en A. Kyratsou, gemachtigden)

         Dictum

                  1)

                  De hogere voorziening wordt afgewezen.

                  2)

                  ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 168 van 29.5.2017


title: Zaak T-384/17: Arrest van het Gerecht van 25 september 2018 — Cyprus/EUIPO — M. J. Dairies (BBQLOUMI) [„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniebeeldmerk BBQLOUMI — Ouder woordcertificeringsmerk van het Verenigd Koninkrijk HALLOUMI — Relatieve weigeringsgrond — Geen verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”]

text:
               12.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 408/53

      Arrest van het Gerecht van 25 september 2018 — Cyprus/EUIPO — M. J. Dairies (BBQLOUMI)
      (Zaak T-384/17) (1)

      ([„Uniemerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor Uniebeeldmerk BBQLOUMI - Ouder woordcertificeringsmerk van het Verenigd Koninkrijk HALLOUMI - Relatieve weigeringsgrond - Geen verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”])
      (2018/C 408/68)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Republiek Cyprus (vertegenwoordigers: S. Malynicz, QC, V. Marsland, solicitor, en S. Baran, barrister)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: M. Rajh, D. Walicka en D. Gája, gemachtigden)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: M. J. Dairies EOOD (Sofia, Bulgarije) (vertegenwoordiger: D. Dimitrova, advocaat)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 10 april 2017 (zaak R 496/2016-4) inzake een oppositieprocedure tussen de Republiek Cyprus en M. J. Dairies

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  De Republiek Cyprus wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 269 van 14.8.2017.


title: Zaak C-510/16: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 20 september 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État — Frankrijk) — Carrefour Hypermarchés SAS e.a. / Ministre des Finances et des Comptes publics [Prejudiciële verwijzing — Staatssteun — Artikel 108, lid 3, VWEU — Verordening (EG) nr. 794/2004 — Aangemelde steunregelingen — Artikel 4 — Wijziging in bestaande steun — Aanzienlijke verhoging, in vergelijking met de bij de Europese Commissie aangemelde ramingen, van de opbrengst van belastingen ter financiering van steunregelingen — Drempel van 20 % van de oorspronkelijk voorziene middelen]

text:
               12.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 408/7

      Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 20 september 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État — Frankrijk) — Carrefour Hypermarchés SAS e.a. / Ministre des Finances et des Comptes publics
      (Zaak C-510/16) (1)

      ([Prejudiciële verwijzing - Staatssteun - Artikel 108, lid 3, VWEU - Verordening (EG) nr. 794/2004 - Aangemelde steunregelingen - Artikel 4 - Wijziging in bestaande steun - Aanzienlijke verhoging, in vergelijking met de bij de Europese Commissie aangemelde ramingen, van de opbrengst van belastingen ter financiering van steunregelingen - Drempel van 20 % van de oorspronkelijk voorziene middelen])
      (2018/C 408/05)
      Procestaal: Frans

         Verwijzende rechter

      Conseil d’État

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: Carrefour Hypermarchés SAS, Fnac Paris, Fnac Direct, Relais Fnac, Codirep, Fnac Périphérie

         Verwerende partij: Ministre des Finances et des Comptes publics

         Dictum

      Een toename van de opbrengst van belastingen ter financiering van meerdere steunregelingen die aan de hand van de bij de Commissie aangemelde ramingen zijn goedgekeurd, zoals de toename die in de hoofdgedingen aan de orde is, vormt een wijziging in bestaande steun in de zin van artikel 1, onder c), van verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel [108 VWEU], en artikel 4, lid 1, eerste volzin, van verordening (EG) nr. 794/2004 van de Commissie van 21 april 2004 tot uitvoering van verordening nr. 659/1999, gelezen in het licht van artikel 108, lid 3, VWEU, tenzij die toename niet meer beloopt dan de drempel van 20 % in artikel 4, lid 1, tweede volzin, van die laatste verordening.
      In een situatie als die in de hoofdgedingen moet die drempel aan de hand van de voor de steunregelingen in kwestie bestemde inkomsten worden beoordeeld, en niet aan de hand van de daadwerkelijk toegekende steun.

         (1)  PB C 462 van 12.12.2016.


title: Zaak C-601/17: Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 12 september 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Hamburg — Duitsland) — Dirk Harms e.a. / Vueling Airlines SA [Prejudiciële verwijzing — Luchtvervoer — Verordening (EG) nr. 261/2004 — Artikel 8, lid 1 — Terugbetaling van de prijs van een ticket bij annulering van een vlucht — Provisie geïnd door een persoon die bij de aankoop van het ticket als tussenpersoon optreedt tussen de passagier en de luchtvaartmaatschappij — Daaronder begrepen]

text:
               12.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 408/31

      Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 12 september 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Hamburg — Duitsland) — Dirk Harms e.a. / Vueling Airlines SA
      (Zaak C-601/17) (1)

      ([Prejudiciële verwijzing - Luchtvervoer - Verordening (EG) nr. 261/2004 - Artikel 8, lid 1 - Terugbetaling van de prijs van een ticket bij annulering van een vlucht - Provisie geïnd door een persoon die bij de aankoop van het ticket als tussenpersoon optreedt tussen de passagier en de luchtvaartmaatschappij - Daaronder begrepen])
      (2018/C 408/40)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Amtsgericht Hamburg

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: Dirk Harms, Ann-Kathrin Harms, Nick-Julius Harms, Tom-Lukas Harms, Lilly-Karlotta Harms, Emma-Matilda Harms

         Verwerende partij: Vueling Airlines SA

         Dictum

      Verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91, en in het bijzonder artikel 8, lid 1, onder a), ervan, moet aldus worden uitgelegd dat de ticketprijs die in aanmerking moet worden genomen bij de vaststelling van het bedrag dat de luchtvaartmaatschappij in geval van annulering van een vlucht aan een passagier dient terug te betalen, het verschil tussen het door de passagier betaalde bedrag en het door de luchtvaartmaatschappij ontvangen bedrag omvat, welk verschil overeenkomt met de provisie ontvangen door een persoon die als tussenpersoon tussen hen is opgetreden, tenzij deze provisie is vastgesteld buiten medeweten van de luchtvaartmaatschappij, hetgeen door de verwijzende rechter dient te worden nagegaan.

         (1)  PB C 22 van 22.1.2018.


title: Zaak C-287/17: Arrest van het Hof (Negende kamer) van 13 september 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Okresní soud v Českých Budějovicích — Tsjechië) — Česká pojišťovna a.s. / WCZ, spol. s r.o. (Prejudiciële verwijzing — Ondernemingsrecht — Bestrijding van betalingsachterstand bij handelstransacties — Richtlijn 2011/7/EU — Artikel 6, leden 1 en 3 — Terugbetaling van de kosten voor invordering van een schuld — Kosten voor aanmaningen wegens betalingsachterstand van de schuldenaar)

text:
               12.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 408/22

      Arrest van het Hof (Negende kamer) van 13 september 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Okresní soud v Českých Budějovicích — Tsjechië) — Česká pojišťovna a.s. / WCZ, spol. s r.o.
      (Zaak C-287/17) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Ondernemingsrecht - Bestrijding van betalingsachterstand bij handelstransacties - Richtlijn 2011/7/EU - Artikel 6, leden 1 en 3 - Terugbetaling van de kosten voor invordering van een schuld - Kosten voor aanmaningen wegens betalingsachterstand van de schuldenaar))
      (2018/C 408/27)
      Procestaal: Tsjechisch

         Verwijzende rechter

      Okresní soud v Českých Budějovicích

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Česká pojišťovna a.s.

         Verwerende partij: WCZ, spol. s r.o.

         Dictum

      Artikel 6 van richtlijn 2011/7/EU van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 2011 betreffende bestrijding van betalingsachterstand bij handelstransacties moet aldus worden uitgelegd dat de schuldeiser die vergoeding vordert van de kosten voor de aanmaningen die hij de schuldenaar heeft gestuurd wegens diens betalingsachterstand, op grond van die bepaling recht heeft op zowel het in lid 1 van dat artikel bedoelde vaste bedrag van 40 EUR als een redelijke schadeloosstelling, in de zin van lid 3 van datzelfde artikel, voor het gedeelte van die kosten dat dit vaste bedrag te boven gaat.

         (1)  PB C 269 van 14.8.2017.


title: Zaak C-310/18 PPU: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 19 september 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Spetsializiran nakazatelen sad — Bulgarije) — Strafprocedure tegen Emil Milev [Prejudiciële verwijzing — Prejudiciële spoedprocedure — Justitiële samenwerking in strafzaken — Richtlijn (EU) 2016/343 — Vermoeden van onschuld — Publieke verwijzingen naar schuld — Voorzieningen in rechte — Procedure voor de toetsing van de rechtmatigheid van een maatregel van voorlopige hechtenis]

text:
               12.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 408/32

      Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 19 september 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Spetsializiran nakazatelen sad — Bulgarije) — Strafprocedure tegen Emil Milev
      (Zaak C-310/18 PPU) (1)

      ([Prejudiciële verwijzing - Prejudiciële spoedprocedure - Justitiële samenwerking in strafzaken - Richtlijn (EU) 2016/343 - Vermoeden van onschuld - Publieke verwijzingen naar schuld - Voorzieningen in rechte - Procedure voor de toetsing van de rechtmatigheid van een maatregel van voorlopige hechtenis])
      (2018/C 408/41)
      Procestaal: Bulgaars

         Verwijzende rechter

      Spetsializiran nakazatelen sad

         Partij in de strafprocedure

      Emil Milev

         Dictum

      Artikel 3 en artikel 4, lid 1, van richtlijn (EU) 2016/343 van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 2016 betreffende de versterking van bepaalde aspecten van het vermoeden van onschuld en van het recht om in strafprocedures bij de terechtzitting aanwezig te zijn, moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet in de weg staan aan de vaststelling van voorlopige beslissingen van procedurele aard die gebaseerd zijn op verdenkingen of belastend bewijsmateriaal, zoals een beslissing van een rechterlijke instantie om een maatregel van voorlopige hechtenis te handhaven, op voorwaarde dat de gedetineerde in die beslissingen niet als schuldig wordt aangeduid. Deze richtlijn regelt daarentegen niet onder welke voorwaarden beslissingen inzake voorlopige hechtenis kunnen worden genomen.

         (1)  PB C 268 van 30.7.2018.


title: Zaak C-332/17: Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 13 september 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Riigikohus — Estland) — Starman AS / Tarbijakaitseamet („Prejudiciële verwijzing — Consumentenbescherming — Richtlijn 2011/83/EU — Artikel 21 — Consumentenovereenkomsten — Telefoongesprekken — Werkwijze van een telecomaanbieder die eruit bestaat klanten die al een overeenkomst met hem hebben afgesloten een verkort servicenummer aan te bieden waarvoor een hoger tarief geldt dan het basistarief”)

text:
               12.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 408/24

      Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 13 september 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Riigikohus — Estland) — Starman AS / Tarbijakaitseamet
      (Zaak C-332/17) (1)

      ((„Prejudiciële verwijzing - Consumentenbescherming - Richtlijn 2011/83/EU - Artikel 21 - Consumentenovereenkomsten - Telefoongesprekken - Werkwijze van een telecomaanbieder die eruit bestaat klanten die al een overeenkomst met hem hebben afgesloten een verkort servicenummer aan te bieden waarvoor een hoger tarief geldt dan het basistarief”))
      (2018/C 408/30)
      Procestaal: Ests

         Verwijzende rechter

      Riigikohus

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Starman AS

         Verwerende partij: Tarbijakaitseamet

         Dictum

      Artikel 21, eerste alinea, van richtlijn 2011/83/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2011 betreffende consumentenrechten, tot wijziging van richtlijn 93/13/EEG van de Raad en van richtlijn 1999/44/EG van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van richtlijn 85/577/EEG van de Raad en van richtlijn 97/7/EG van het Europees Parlement en de Raad, moet aldus worden uitgelegd dat het zich ertegen verzet dat, indien een handelaar aan al haar klanten een of meer verkorte telefoonnummers tegen een hoger tarief dan het basistarief heeft aangeboden, de consumenten die al een overeenkomst met deze handelaar hebben gesloten, meer dan het basistarief betalen wanneer zij inzake deze overeenkomst telefonisch contact opnemen met deze handelaar.

         (1)  PB C 256 van 07.08.2017.


title: Zaak T-668/17: Arrest van het Gerecht van 20 september 2018 — Maico Holding/EUIPO — Eico (Eico) [„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniewoordmerk Eico — Ouder Uniewoordmerk MAICO — Relatieve weigeringsgrond — Geen verwarringsgevaar — Overeenstemmende tekens — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”]

text:
               12.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 408/55

      Arrest van het Gerecht van 20 september 2018 — Maico Holding/EUIPO — Eico (Eico)
      (Zaak T-668/17) (1)

      ([„Uniemerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor Uniewoordmerk Eico - Ouder Uniewoordmerk MAICO - Relatieve weigeringsgrond - Geen verwarringsgevaar - Overeenstemmende tekens - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”])
      (2018/C 408/71)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Maico Holding GmbH (Villingen-Schwenningen, Duitsland) (vertegenwoordigers: T. Krüger en D. Deckers, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: J. Ivanauskas en D. Walicka, gemachtigden)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Eico A/S (Brønderslev, Denemarken) (vertegenwoordiger: A. Skov, advocaat)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 27 juli 2017 (zaak R 2089/2016-4) inzake een oppositieprocedure tussen Maico Holding en Eico

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Maico Holding GmbH wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 382 van 13.11.2017.


title: Gevoegde zaken C-54/17 en C-55/17: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 13 september 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Consiglio di Stato — Italië) — Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato / Wind Tre SpA, voorheen Wind Telecomunicazioni SpA (C-54/17), Vodafone Italia SpA, voorheen Vodafone Omnitel NV (C-55/17) (Prejudiciële verwijzing — Bescherming van de consument — Richtlijn 2005/29/EG — Oneerlijke handelspraktijken — Artikel 3, lid 4 — Werkingssfeer — Artikelen 5, 8 en 9 — Agressieve handelspraktijken — Bijlage I, punt 29 — Handelspraktijken die onder alle omstandigheden agressief zijn — Niet-gevraagde levering — Richtlijn 2002/21/EG — Richtlijn 2002/22/EG — Telecommunicatiediensten — Verkoop van simkaarten (Subscriber Identity Module cards, abonnee-identiteitsmodulekaarten) met bepaalde vooraf geïnstalleerde en geactiveerde diensten — Geen voorafgaande informatieverstrekking aan de consument)

text:
               12.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 408/12

      Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 13 september 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Consiglio di Stato — Italië) — Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato / Wind Tre SpA, voorheen Wind Telecomunicazioni SpA (C-54/17), Vodafone Italia SpA, voorheen Vodafone Omnitel NV (C-55/17)
      (Gevoegde zaken C-54/17 en C-55/17) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Bescherming van de consument - Richtlijn 2005/29/EG - Oneerlijke handelspraktijken - Artikel 3, lid 4 - Werkingssfeer - Artikelen 5, 8 en 9 - Agressieve handelspraktijken - Bijlage I, punt 29 - Handelspraktijken die onder alle omstandigheden agressief zijn - Niet-gevraagde levering - Richtlijn 2002/21/EG - Richtlijn 2002/22/EG - Telecommunicatiediensten - Verkoop van simkaarten (Subscriber Identity Module cards, abonnee-identiteitsmodulekaarten) met bepaalde vooraf geïnstalleerde en geactiveerde diensten - Geen voorafgaande informatieverstrekking aan de consument))
      (2018/C 408/13)
      Procestaal: Italiaans

         Verwijzende rechter

      Consiglio di Stato

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

         Verwerende partijen: Wind Tre SpA, voorheen Wind Telecomunicazioni SpA (C-54/17), Vodafone Italia SpA, voorheen Vodafone Omnitel NV (C-55/17)

         in tegenwoordigheid van: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni (C-54/17), Altroconsumo, Vito Rizzo (C-54/17), Telecom Italia SpA

         Dictum

                  1)

                  Het begrip „niet-gevraagde levering”, in de zin van punt 29 van bijlage I bij richtlijn 2005/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt en tot wijziging van richtlijn 84/450/EEG van de Raad, richtlijnen 97/7/EG, 98/27/EG en 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad en van verordening (EG) nr. 2006/2004 van het Europees Parlement en de Raad (Richtlijn oneerlijke handelspraktijken), moet aldus worden uitgelegd dat daaronder, onder voorbehoud van door de verwijzende rechter te verrichten verificaties, mede handelwijzen vallen als die in de hoofdgedingen, die erin bestaan dat een telecommunicatie-exploitant simkaarten (Subscriber Identity Module cards, abonnee-identiteitsmodulekaarten) in de handel brengt waarop vooraf bepaalde functionaliteiten, zoals internet- en voicemaildiensten, zijn geïnstalleerd en geactiveerd zonder dat de gebruiker van tevoren naar behoren over dit vooraf installeren en activeren of over de kosten van die diensten is geïnformeerd.

                  2)

                  Artikel 3, lid 4, van richtlijn 2005/29 moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling op grond waarvan een handelwijze als die welke aan de orde is in de hoofdgedingen, die een niet-gevraagde levering in de zin van punt 29 van bijlage I bij richtlijn 2005/29 vormt, moet worden getoetst aan de bepalingen van die richtlijn, zodat op grond van die regeling de nationale regelgevende instantie in de zin van richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (Kaderrichtlijn), zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/140/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009, niet bevoegd is om een dergelijke handelwijze te bestraffen.

         (1)  PB C 239 van 24.7.2017.


title: Zaak T-10/16: Arrest van het Gerecht van 25 september 2018 — GABO:mi/Commissie [„Arbitragebeding — Zesde en zevende kaderprogramma voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie (2002-2006 en 2007-2013) — Brieven waarbij terugbetaling van een deel van de toegekende subsidies wordt gevorderd — Debetnota — Verrekening van vorderingen — Aanpassing van het verzoekschrift — Ontvankelijkheid — Subsidiabiliteit van de uitgaven — Fondsen gehouden voor derden — Verplichting de kosten in de rekeningen van de contractpartij op te nemen — Overeenstemming met de boekhoudkundige regels van de staat waar de contractpartij is gevestigd — Rechtszekerheid — Gewettigd vertrouwen — Behoorlijk bestuur — Transparantie — Recht om te worden gehoord — Evenredigheid”]

text:
               12.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 408/46

      Arrest van het Gerecht van 25 september 2018 — GABO:mi/Commissie
      (Zaak T-10/16) (1)

      ([„Arbitragebeding - Zesde en zevende kaderprogramma voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie (2002-2006 en 2007-2013) - Brieven waarbij terugbetaling van een deel van de toegekende subsidies wordt gevorderd - Debetnota - Verrekening van vorderingen - Aanpassing van het verzoekschrift - Ontvankelijkheid - Subsidiabiliteit van de uitgaven - Fondsen gehouden voor derden - Verplichting de kosten in de rekeningen van de contractpartij op te nemen - Overeenstemming met de boekhoudkundige regels van de staat waar de contractpartij is gevestigd - Rechtszekerheid - Gewettigd vertrouwen - Behoorlijk bestuur - Transparantie - Recht om te worden gehoord - Evenredigheid”])
      (2018/C 408/58)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: GABO:mi Gesellschaft für Ablauforganisation:milliarium mbH & Co. KG (München, Duitsland) (vertegenwoordigers: M. Ahlhaus en C. Mayer, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk S. Delaude, S. Lejeune en M. Siekierzyńska, vervolgens S. Delaude en M. Siekierzyńska, gemachtigden)

         Voorwerp

      Ten eerste, verzoek krachtens artikel 272 VWEU strekkende tot vaststelling dat een vordering genoemd in twee informatiebrieven van 2 december 2015 en in een debetnota van 2 december 2015 ten belope van 1 770 417,29 EUR niet bestaat, en, ten tweede, verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot nietigverklaring van verrekeningsbesluiten vervat in zeven brieven van 16 en 21 december 2015, 14 januari, 26 april en 3 mei 2016 strekkende tot verrekening van de betrokken betalingen met de vermeende schuld van verzoekster, en van de genoemde debetnota en informatiebrieven.

         Dictum

                  1)

                  De vordering van de Europese Commissie jegens GABO:mi Gesellschaft für Ablauforganisation:milliarium mbH & Co. KG die wordt genoemd in debetnota nr. 3241514917 van 2 december 2015 en in de twee informatiebrieven van 2 december 2015 is ongegrond wat betreft de gedeclareerde kosten voor het algemene budget voor reizen/vergaderingen en de forfaitaire vergoedingen die daarop betrekking hebben.

                  2)

                  Het beroep wordt verworpen voor het overige.

                  3)

                  Elke partij zal haar eigen kosten dragen.

         (1)  PB C 111 van 29.3.2016.


title: Zaak C-69/17: Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 12 september 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel București — Roemenië) — Siemens Gamesa Renewable Energy România SRL, voorheen Gamesa Wind România SRL / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală — Direcţia Generală de Soluţionare a Contestaţiilor, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală — Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili [Prejudiciële verwijzing — Belastingen — Belasting over de toegevoegde waarde (btw) — Recht op aftrek — Verwervingen door een door de belastingdienst „inactief” verklaarde belastingplichtige — Weigering van het recht op aftrek — Evenredigheidsbeginsel en beginsel van neutraliteit van de btw]

text:
               12.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 408/14

      Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 12 september 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel București — Roemenië) — Siemens Gamesa Renewable Energy România SRL, voorheen Gamesa Wind România SRL / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală — Direcţia Generală de Soluţionare a Contestaţiilor, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală — Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili
      (Zaak C-69/17) (1)

      ([Prejudiciële verwijzing - Belastingen - Belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Recht op aftrek - Verwervingen door een door de belastingdienst „inactief” verklaarde belastingplichtige - Weigering van het recht op aftrek - Evenredigheidsbeginsel en beginsel van neutraliteit van de btw])
      (2018/C 408/15)
      Procestaal: Roemeens

         Verwijzende rechter

      Curtea de Apel București

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Siemens Gamesa Renewable Energy România SRL, voorheen Gamesa Wind România SRL

         Verwerende partijen: Agenţia Naţională de Administrare Fiscală — Direcţia Generală de Soluţionare a Contestaţiilor, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală — Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili

         Dictum

      Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, zoals gewijzigd bij richtlijn 2010/45/EU van de Raad van 13 juli 2010, in het bijzonder de artikelen 213, 214 en 273, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich verzet tegen een nationale regeling als in het hoofdgeding, volgens welke de belastingdienst een belastingplichtige die verwervingen heeft verricht in de periode waarin zijn identificatienummer voor de belasting over de toegevoegde waarde ongeldig was verklaard wegens niet-indiening van de belastingaangiften, het recht kan weigeren op aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde over deze verwervingen dat is uitgeoefend via aangiften in de belasting over de toegevoegde waarde die zijn gedaan — of via facturen die zijn uitgereikt — nadat zijn identificatienummer voor de belasting over de toegevoegde waarde is gereactiveerd, louter en alleen omdat deze verwervingen zijn verricht tijdens de periode van desactivering, terwijl is voldaan aan de materiële voorwaarden en geen sprake is van fraude of misbruik bij de uitoefening van het recht op aftrek.

         (1)  PB C 144 van 8.5.2017.


title: Zaak T-180/17: Arrest van het Gerecht van 25 september 2018 — EM Research Organization/EUIPO — Christoph Fischer e.a. (EM) [„Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Uniewoordmerk EM — Absolute weigeringsgrond — Beschrijvend karakter — Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EU) 2017/1001] — Voor het eerst voor het Gerecht aangedragen bewijsmateriaal”]

text:
               12.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 408/50

      Arrest van het Gerecht van 25 september 2018 — EM Research Organization/EUIPO — Christoph Fischer e.a. (EM)
      (Zaak T-180/17) (1)

      ([„Uniemerk - Nietigheidsprocedure - Uniewoordmerk EM - Absolute weigeringsgrond - Beschrijvend karakter - Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EU) 2017/1001] - Voor het eerst voor het Gerecht aangedragen bewijsmateriaal”])
      (2018/C 408/63)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: EM Research Organization, Inc. (Okinawa, Japan) (vertegenwoordigers: J. Liesegang, M. Jost en N. Lang, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: J. Ivanauskas en D. Walicka, gemachtigden)

         Andere partijen in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Christoph Fischer GmbH (Stephanskirchen, Duitsland), Ole Weinkath (Hünxe-Drevenack, Duitsland), Multikraft Produktions- und Handels GmbH (Pichl/Wels, Oostenrijk), Phytodor AG (Buochs, Zwitserland) (vertegenwoordigers: M. Kinkeldey, J. Rosenhäger, K. Lochner en M. Peters, advocaten)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 9 januari 2017 (zaak R 2442/2015-1) inzake een nietigheidsprocedure tussen Christoph Fischer, Ole Weinkath, Multikraft Produktions- und Handel en Phytodor, enerzijds, en EM Research Organization, anderzijds

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  EM Research Organization, Inc. wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 161 van 22.5.2017.


title: Zaak C-513/17: Arrest van het Hof (Zevende Kamer) van 26 september 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Amtsgericht Köln — Bondsrepubliek Duitsland) — Josef Baumgartner (Prejudiciële verwijzing — Vervoer — Wegvervoer — Verordening (EG) nr. 561/2006 — Artikel 19, lid 2, eerste alinea — Bestuursrechtelijke sanctie die voor een inbreuk die is begaan op het grondgebied van de lidstaat waar een onderneming haar zetel heeft, wordt opgelegd door de bevoegde autoriteiten van een andere lidstaat, waar die inbreuk is vastgesteld)

text:
               12.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 408/29

      Arrest van het Hof (Zevende Kamer) van 26 september 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Amtsgericht Köln — Bondsrepubliek Duitsland) — Josef Baumgartner
      (Zaak C-513/17) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Vervoer - Wegvervoer - Verordening (EG) nr. 561/2006 - Artikel 19, lid 2, eerste alinea - Bestuursrechtelijke sanctie die voor een inbreuk die is begaan op het grondgebied van de lidstaat waar een onderneming haar zetel heeft, wordt opgelegd door de bevoegde autoriteiten van een andere lidstaat, waar die inbreuk is vastgesteld))
      (2018/C 408/37)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Amtsgericht Köln

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Josef Baumgartner

         In tegenwoordigheid van: Bundesamt für Güterverkehr, Staatsanwaltschaft Köln

         Dictum

      Artikel 19, lid 2, eerste alinea, van verordening (EG) nr. 561/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot harmonisatie van bepaalde voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer, tot wijziging van verordeningen (EEG) nr. 3821/85 en (EG) nr. 2135/98 van de Raad en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 3820/85 van de Raad moet aldus worden uitgelegd dat het de bevoegde autoriteiten van een lidstaat rechtstreeks machtigt om een sanctie op te leggen aan een onderneming of aan een leidinggevende persoon daarvan wegens een op het grondgebied van die lidstaat vastgestelde inbreuk op die verordening waarvoor nog geen sanctie is opgelegd, ook al is deze inbreuk begaan op het grondgebied van een andere lidstaat, waar de onderneming haar zetel heeft.

         (1)  PB C 382 van 13.11.2017


title: Zaak C-180/17: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 26 september 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State — Nederland) — X, Y / Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie (Prejudiciële verwijzing — Gemeenschappelijk beleid inzake asiel en subsidiaire bescherming — Richtlijn 2013/32/EU — Artikel 46 — Richtlijn 2008/115/EG — Artikel 13 — Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Artikel 18, artikel 19, lid 2, en artikel 47 — Recht op een doeltreffende voorziening in rechte — Beginsel van non-refoulement — Besluit tot afwijzing van een verzoek om internationale bescherming en tot oplegging van een terugkeerverplichting — Nationale regeling die voorziet in rechtspraak in tweede aanleg — Schorsende werking van rechtswege die tot het beroep in eerste aanleg is beperkt)

text:
               12.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 408/21

      Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 26 september 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State — Nederland) — X, Y / Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
      (Zaak C-180/17) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Gemeenschappelijk beleid inzake asiel en subsidiaire bescherming - Richtlijn 2013/32/EU - Artikel 46 - Richtlijn 2008/115/EG - Artikel 13 - Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Artikel 18, artikel 19, lid 2, en artikel 47 - Recht op een doeltreffende voorziening in rechte - Beginsel van non-refoulement - Besluit tot afwijzing van een verzoek om internationale bescherming en tot oplegging van een terugkeerverplichting - Nationale regeling die voorziet in rechtspraak in tweede aanleg - Schorsende werking van rechtswege die tot het beroep in eerste aanleg is beperkt))
      (2018/C 408/25)
      Procestaal: Nederlands

         Verwijzende rechter

      Raad van State

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: X, Y

         Verwerende partij: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

         Dictum

      Artikel 46 van richtlijn 2013/32/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming en artikel 13 van richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven, gelezen in het licht van artikel 18, artikel 19, lid 2, en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale regeling die weliswaar voorziet in de mogelijkheid van hoger beroep tegen een uitspraak in eerste aanleg waarbij een besluit tot afwijzing van een verzoek om internationale bescherming en tot oplegging van een terugkeerverplichting wordt bevestigd, maar dit rechtsmiddel niet gepaard laat gaan met schorsende werking van rechtswege, ook al stelt de betrokkene dat er een ernstig risico op schending van het beginsel van non-refoulement bestaat.

         (1)  PB C 202 van 26.6.2017


title: Zaak T-238/17: Arrest van het Gerecht van 25 september 2018 — Gugler/EUIPO — Gugler France (GUGLER) [„Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Uniebeeldmerk GUGLER — Oudere nationale vennootschapsnaam Gugler France — Relatieve weigeringsgrond — Artikel 8, lid 4, van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 4, van verordening (EU) 2017/1001] — Verwarringsgevaar”]

text:
               12.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 408/52

      Arrest van het Gerecht van 25 september 2018 — Gugler/EUIPO — Gugler France (GUGLER)
      (Zaak T-238/17) (1)

      ([„Uniemerk - Nietigheidsprocedure - Uniebeeldmerk GUGLER - Oudere nationale vennootschapsnaam Gugler France - Relatieve weigeringsgrond - Artikel 8, lid 4, van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 4, van verordening (EU) 2017/1001] - Verwarringsgevaar”])
      (2018/C 408/66)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Alexander Gugler (Maxdorf, Duitsland) (vertegenwoordiger: M.-C. Simon, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: aanvankelijk P. Sipos, vervolgens A. Folliard-Monguiral, gemachtigden)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Gugler France (Besançon, Frankrijk) (vertegenwoordiger: A. Grolée, advocaat)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 31 januari 2017 (zaak R 1008/2016-1) inzake een nietigheidsprocedure tussen Gugler France en Gugler

         Dictum

                  1)

                  De beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 31 januari 2017 (zaak R 1008/2016-1) wordt vernietigd.

                  2)

                  Het EUIPO zal, naast zijn eigen kosten, de kosten dragen van Alexander Gugler.

                  3)

                  Gugler France zal haar eigen kosten dragen.

         (1)  PB C 195 van 19.06.2017.


title: Zaak C-172/17 P: Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 13 september 2018 — ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias/Europese Commissie (Hogere voorziening — Arbitragebedingen — Pocemon-overeenkomst gesloten in het kader van het Zevende kaderprogramma voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie (2007-2013) — Subsidiabele kosten — Besluit van de Europese Commissie — Verplichting tot terugbetaling van de uitgekeerde bedragen — Tegenvordering)

text:
               12.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 408/18

      Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 13 september 2018 — ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias/Europese Commissie
      (Zaak C-172/17 P) (1)

      ((Hogere voorziening - Arbitragebedingen - Pocemon-overeenkomst gesloten in het kader van het Zevende kaderprogramma voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie (2007-2013) - Subsidiabele kosten - Besluit van de Europese Commissie - Verplichting tot terugbetaling van de uitgekeerde bedragen - Tegenvordering))
      (2018/C 408/21)
      Procestaal: Grieks

         Partijen

         Rekwirante: ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (vertegenwoordiger: S. Paliou, dikigoros)

         Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: R. Lyal en A. Kyratsou, gemachtigden)

         Dictum

                  1)

                  De hogere voorziening wordt afgewezen.

                  2)

                  ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 168 van 29.5.2017