title: Zaak C-461/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 13 juli 2018 door Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer — uitgebreid) van 3 mei 2018 in zaak T-431/12, Distillerie Bonollo e.a./Raad van de Europese Unie

text:
               24.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 341/8

      Hogere voorziening ingesteld op 13 juli 2018 door Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer — uitgebreid) van 3 mei 2018 in zaak T-431/12, Distillerie Bonollo e.a./Raad van de Europese Unie
      (Zaak C-461/18 P)
      (2018/C 341/10)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirante: Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd (vertegenwoordigers: K. Adamantopoulos, P. Billiet, advocaten)

         Andere partijen in de procedure: Distillerie Bonollo SpA, Industria Chimica Valenzana (ICV) SpA, Distillerie Mazzari SpA, Caviro Distillerie Srl, Comercial Química Sarasa, SL, Raad van de Europese Unie, Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 3 mei 2018 in zaak T-431/12 in zijn geheel vernietigen;

                  —

                  verzoekende partijen voor het Gerecht verwijzen in de kosten die voor rekwirante voortvloeien uit deze hogere voorziening, alsmede in de kosten in verband met de procedure voor het Gerecht in zaak T-431/12.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van de hogere voorziening voert rekwirante één middel aan, waarin zij stelt dat het recht in het bestreden arrest kennelijk onjuist wordt toegepast doordat daarin wordt geoordeeld dat artikel 11, lid 9, van verordening (EG) nr. 1225/2009 (1) van de Raad van 30 november 2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (hierna: „basisverordening”), op grond waarvan uitvoeringsverordening (EU) nr. 626/2012 (2) is vastgesteld, niet toestaat dat de instellingen van de Europese Unie zich bij een gedeeltelijk tussentijds nieuw onderzoek voor de berekening van de dumpingmarge baseren op de normale waarde van het betrokken product terwijl zij zich daarvoor tijdens het oorspronkelijke antidumpingonderzoek hebben gebaseerd op de daadwerkelijk gehanteerde binnenlandse verkoopprijzen.

                  1.

                  Ten eerste betoogt rekwirante dat de vaststelling van de normale waarde door berekening geen andere methode is dan de vaststelling van de normale waarde op basis van de daadwerkelijk gehanteerde binnenlandse verkoopprijzen, daar beide methoden ernaar streven zo goed mogelijk de normale waarde vast te stellen rekening houdend met de specifieke kenmerken van elk geval en met het feit dat de gegevens over de kosten en de prijzen in de loop van de tijd veranderen. In artikel 2, lid 1, en artikel 2, lid 6, van de basisverordening worden immers verschillende omstandigheden genoemd waarin het gerechtvaardigd is om in het individuele geval voor de berekening van de dumpingmarge uit te gaan van de berekende normale waarde en niet van de daadwerkelijk gehanteerde binnenlandse verkoopprijzen. Een beperking van de beoordelingsbevoegdheid van de instellingen van de Europese Unie om bij een gedeeltelijk nieuw onderzoek de normale waarde vast te stellen door berekening wanneer zij zich daarvoor bij eerdere onderzoeken hebben gebaseerd op de daadwerkelijk gehanteerde binnenlandse verkoopprijzen, ontneemt de instellingen van de Europese Unie de mogelijkheid om gebruik te maken van de verschillende alternatieven waarin artikel 2 van de basisverordening voorziet. Aangezien er aanzienlijke kostenverschillen bestaan tussen natuurlijk en synthetisch geproduceerd wijnsteenzuur, weerspiegelt de berekening van de vergelijkbare normale waarde in Argentinië in verordening nr. 626/2012 het best het feit dat de Argentijnse referentieproducent wijnsteenzuur produceerde op basis van de natuurlijke methode, die aanzienlijk duurder is dan de door rekwirante toegepaste synthetische methode.

                  2.

                  Ten tweede voert rekwirante ter ondersteuning van het middel aan dat uit het oorspronkelijke antidumpingonderzoek is gebleken dat er twee categorieën van exporteurs zijn: enerzijds medewerkende exporteurs zoals rekwirante aan wie een behandeling als marktgerichte onderneming („BMO”) werd toegestaan op grond van artikel 2, lid 7, onder b), van de basisverordening, en anderzijds niet-medewerkende producenten aan wie geen BMO werd toegestaan en ten aanzien van wie de instellingen van de Europese Unie de „best beschikbare informatie”-methode toepassen als bedoeld in artikel 18 van de basisverordening. Bij het gedeeltelijke tussentijdse nieuwe onderzoek dat heeft geleid tot de vaststelling van verordening nr. 626/2012, hebben de instellingen van de Europese Unie de medewerkende producenten zoals rekwirante een BMO geweigerd en is hun normale waarde overeenkomstig artikel 2, lid 7, onder a), van de basisverordening vastgesteld met Argentinië als door de Commissie gekozen referentieland. Van deze categorie van exporteurs was in het oorspronkelijke onderzoek geen sprake. Zelfs indien artikel 11, lid 9, van de basisverordening aldus zou moeten worden uitgelegd dat de instellingen van de Europese Unie zich bij een gedeeltelijk tussentijds nieuw onderzoek niet mogen baseren op de berekende normale waarden in plaats van op de daadwerkelijk gehanteerde binnenlandse verkoopprijzen, quod non, staat dit derhalve nog niet eraan in de weg dat de instellingen van de Europese Unie de berekende normale waarde gebruiken voor een nieuwe categorie van exporteurs die voor het eerst in beeld zijn gekomen bij het gedeeltelijke tussentijdse onderzoek, te weten medewerkende exporteurs aan wie geen BMO is toegestaan.

                  3.

                  Ten slotte zijn verschillende vaststellingen uit het bestreden arrest in strijd met vaste besluitvormingspraktijk van de Europese Unie en van de Wereldhandelsorganisatie inzake de vaststelling van de normale waarde, alsook met de waarborg van eerlijke prijsvergelijkingen en met de eerbiediging van de rechten van verdediging van de exporteurs.

         (1)  PB 2009, L 343, blz. 51.

         (2)  Uitvoeringsverordening (EU) nr. 626/2012 van de Raad van 26 juni 2012 tot wijziging van uitvoeringsverordening (EU) nr. 349/2012 van de Raad tot instelling van een definitief antidumpingrecht op wijnsteenzuur van oorsprong uit de Volksrepubliek China (PB 2012, L 182, blz. 1).


title: Zaak C-618/17: Beschikking van de president van het Hof van 22 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal d’Instance de Limoges — Frankrijk) — BNP Paribas Personal Finance SA/Roger Ducloux en Marie Josée Ducloux

text:
               24.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 341/11

      Beschikking van de president van het Hof van 22 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal d’Instance de Limoges — Frankrijk) — BNP Paribas Personal Finance SA/Roger Ducloux en Marie Josée Ducloux
      (Zaak C-618/17) (1)

      (2018/C 341/17)
      Procestaal: Frans
      De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

         (1)  PB C 22 van 22.1.2018.


title: Zaak C-439/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Spanje) op 2 augustus 2018 — OH / Agencia Estatal de la Administración Tributaria

text:
               15.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 373/5

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Spanje) op 2 augustus 2018 — OH / Agencia Estatal de la Administración Tributaria
      (Zaak C-439/18)
      (2018/C 373/05)
      Procestaal: Spaans

         Verwijzende rechter

      Tribunal Superior de Justicia de Galicia

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: OH

         Verwerende partij: Agencia Estatal de la Administración Tributaria

         Prejudiciële vraag

      Staan clausule 4, leden 1 en 2, van de Europese raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid — richtlijn 97/81/EG van de Raad van 15 december 1997 (1), en artikel 2, lid 1, onder b), en artikel 14, lid 1, van richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep (herschikking) (2) in de weg aan een bepaling in een collectieve overeenkomst en aan een werkgeverspraktijk op grond waarvan, met het oog op het toekennen van toelagen en promotie, bij de berekening van de anciënniteit van een vrouwelijke deeltijdwerker van wie de werkdagen op jaarbasis verticaal zijn verdeeld, enkel rekening wordt gehouden met de tijd waarin werkzaamheden worden verricht?

         (1)  Richtlijn 97/81/EG van de Raad van 15 december 1997 betreffende de door de Unice, het CEEP en het EVV gesloten raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid (PB 1998, L 14, blz. 9).

         (2)  Richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep (PB 2006, L 204, blz. 23).


title: Zaak T-502/18: Beroep ingesteld op 22 augustus 2018 — Pharmadom/EUIPO — IRF (MediWell)

text:
               15.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 373/15

      Beroep ingesteld op 22 augustus 2018 — Pharmadom/EUIPO — IRF (MediWell)
      (Zaak T-502/18)
      (2018/C 373/17)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Pharmadom (Boulogne-Billancourt, Frankrijk) (vertegenwoordiger: M-P. Dauquaire, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: IRF s. r. o. (Bratislava, Slowakije)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Aanvrager van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

         Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk MediWell — inschrijvingsaanvraag nr. 15 078 645

         Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 8 juni 2018 in zaak R 6/2018-5

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van de bestreden beslissing;

                  —

                  vernietiging van de beslissing van de oppositieafdeling;

                  —

                  afwijzing van de merkaanvraag;

                  —

                  verwijzing van het EUIPO in de kosten.

         Aangevoerd middel

                  —

                  schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


title: Zaak C-480/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Augstākā tiesa (Letland) op 23 juli 2018 — AS „PrivatBank”

text:
               22.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 381/5

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Augstākā tiesa (Letland) op 23 juli 2018 — AS „PrivatBank”
      (Zaak C-480/18)
      (2018/C 381/07)
      Procestaal: Lets

         Verwijzende rechter

      Augstākā tiesa

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: AS „PrivatBank”

         Andere partij in de procedure: Finanšu un kapitāla tirgus komisija

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Is een nationale regeling volgens welke de Commissie [voor financiële en kapitaalmarkten van Letland] bevoegd is om klachten van betalingsdienstgebruikers te onderzoeken, ook als die betrekking hebben op betalingsdiensten die niet zijn uitgevoerd in euro of in de valuta van een lidstaat, en bijgevolg om inbreuken op de wet [inzake betalingsdiensten en elektronisch geld] vast te stellen en sancties op te leggen, verenigbaar met artikel 2, lid 2, van […] richtlijn [2007/64/EG] (1)?

                  2)

                  Moeten artikel 20, leden 1 en 5, en artikel 21, lid 2, van de richtlijn aldus worden uitgelegd dat zij in de mogelijkheid voorzien dat de bevoegde autoriteit eveneens toezicht uitoefent en sancties oplegt met betrekking tot betalingsdiensten die niet zijn uitgevoerd in euro of in de valuta van een lidstaat buiten de eurozone?

                  3)

                  Is de bevoegde autoriteit, met het oog op de in de artikelen 20 en 21 van de richtlijn vermelde taken van toezicht of de in de artikelen 80 tot en met 82 ervan opgenomen klachtenprocedures, bevoegd om geschillen tussen de betaler en de betalingsdienstaanbieder te beslechten die voortvloeien uit de rechtsbetrekkingen waarvan sprake is in artikel 75 van de richtlijn, waarbij zij bepaalt wie aansprakelijk is voor de niet-uitgevoerde of gebrekkig uitgevoerde transactie?

                  4)

                  Moet de bevoegde autoriteit bij de uitoefening van de in de artikelen 20 en 21 van de richtlijn bedoelde taken van toezicht of in het kader van de in de artikelen 80 tot en met 82 ervan opgenomen klachtenprocedures rekening houden met het arbitrale vonnis waarbij een geschil tussen de betalingsdienstaanbieder en de betalingsdienstgebruiker is beslecht?

         (1)  Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 13 november 2007 betreffende betalingsdiensten in de interne markt tot wijziging van de richtlijnen 97/7/EG, 2002/65/EG, 2005/60/EG en 2006/48/EG, en tot intrekking van richtlijn 97/5/EG (PB 2007, L 319, blz. 1).


title: Zaak C-496/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Törvényszék (Hongarije) op 30 juli 2018 — HUNGEOD Közlekedésfejlesztési, Földmérési, Út- és Vasúttervezési Kft. e.a. / Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság

text:
               22.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 381/9

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Törvényszék (Hongarije) op 30 juli 2018 — HUNGEOD Közlekedésfejlesztési, Földmérési, Út- és Vasúttervezési Kft. e.a. / Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság
      (Zaak C-496/18)
      (2018/C 381/11)
      Procestaal: Hongaars

         Verwijzende rechter

      Fővárosi Törvényszék

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: HUNGEOD Közlekedésfejlesztési, Földmérési, Út- és Vasúttervezési Kft., SIXENSE Soldata, Budapesti Közlekedési Zrt.

         Verwerende partij: Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság

         Andere partij: Közbeszerzési Hatóság Elnöke

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Moeten artikel 41, lid 1, en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, de overwegingen 2, 25, 27 en 36 van richtlijn 2007/66/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2007 tot wijziging van de richtlijnen 89/665/EEG en 92/13/EEG van de Raad met betrekking tot de verhoging van de doeltreffendheid van de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten, artikel 1, leden 1 en 3, van richtlijn 92/13/EEG (2) van de Raad van 25 februari 1992 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toepassing van de communautaire voorschriften inzake de procedures voor het plaatsen van opdrachten door diensten die werkzaam zijn in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en telecommunicatie en, in samenhang daarmee, het in het Unierecht verankerde algemene beginsel van rechtszekerheid, alsook de eis dat tegen besluiten van aanbestedende diensten snelle en doeltreffende beroepsprocedures ter beschikking staan, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een wettelijke regeling van een lidstaat die aan de daarbij in het leven geroepen (toezichthoudende) autoriteit, met betrekking tot vóór de inwerkingtreding daarvan gegunde overheidsopdrachten, de algemene bevoegdheid verleent om na het verstrijken van de op straffe van verval van recht voorgeschreven beroepstermijnen van de relevante vroegere nationale regeling en binnen de termijn die in de nieuwe regeling is vastgelegd, een onderzoek in te stellen naar een bepaalde inbreuk op het gebied van openbare aanbesteding die is gepleegd vóór de inwerkingtreding van de nieuwe regeling en daarover ten gronde uitspraak te doen, en naar aanleiding van dat onderzoek vast te stellen dat die inbreuk is gepleegd, een sanctie op te leggen en aan de onverbindendheid van de overeenkomst alle passende rechtsgevolgen te verbinden?

                  2)

                  Zijn de in de eerste vraag genoemde wettelijke bepalingen en beginselen alleen van toepassing op de daadwerkelijke uitoefening van het — subjectieve — recht van belanghebbenden bij een openbare aanbesteding om beroep in te stellen, of ook op de bevoegdheid om een beroepsprocedure in te leiden en te voeren waarover een krachtens het nationale recht van een lidstaat in het leven geroepen (toezichthoudende) autoriteit beschikt, die ter bescherming van het algemeen belang inbreuken op het gebied van openbare aanbestedingen ambtshalve kan opsporen en onderzoeken?

                  3)

                  Volgt uit artikel 99, leden 1 en 2, van richtlijn 2014/25/EU (3) van het Europees Parlement en de Raad betreffende het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en postdiensten en houdende intrekking van richtlijn 2004/17/EG (4) dat aan nationale (toezichthoudende) autoriteiten die krachtens het recht van een lidstaat ter bescherming van het algemeen belang bevoegd zijn om inbreuken op het gebied van openbare aanbestedingen ambtshalve op te sporen en te onderzoeken, bij een nieuwe regeling de algemene bevoegdheid kan worden verleend om — ter behartiging van de financiële belangen van de Unie op het gebied van openbare aanbestedingen — onderzoek in te stellen en een beroepsprocedure te starten in verband met inbreuken die zijn gepleegd vóór de inwerkingtreding van die nieuwe regeling, ofschoon de op grond van de vroegere regeling op straffe van verval van recht voorgeschreven termijnen al zijn verstreken?

                  4)

                  Is het voor de beoordeling van de verenigbaarheid met het Unierecht van de in de eerste en de derde vraag omschreven onderzoeksbevoegdheid van de (toezichthoudende) autoriteiten — gelet op de in de eerste vraag genoemde bepalingen en beginselen — relevant wegens welke juridische, wettelijke, technische of organisatorische tekortkomingen of andere beletselen een inbreuk op het gebied van openbare aanbestedingen ten tijde van het plegen ervan niet is onderzocht?

                  5)

                  Moeten artikel 41, lid 1, en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, de overwegingen 2, 25, 27 en 36 van richtlijn 2007/66/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2007 tot wijziging van de richtlijnen 89/665/EEG en 92/13/EEG van de Raad met betrekking tot de verhoging van de doeltreffendheid van de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten, artikel 1, leden 1 en 3, van richtlijn 92/13/EEG van de Raad van 25 februari 1992 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toepassing van de communautaire voorschriften inzake de procedures voor het plaatsen van opdrachten door diensten die werkzaam zijn in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en telecommunicatie en, in samenhang daarmee, het in het Unierecht verankerde algemene beginsel van rechtszekerheid, de eis dat tegen besluiten van aanbestedende diensten snelle en doeltreffende beroepsprocedures ter beschikking staan en het evenredigheidsbeginsel aldus worden uitgelegd dat ook als in het licht van die beginselen de in de eerste tot en met de vierde vraag omschreven bevoegdheid kan worden verleend aan (toezichthoudende) autoriteiten die krachtens het nationale recht ter bescherming van het algemeen belang bevoegd zijn om inbreuken op het gebied van openbare aanbestedingen ambtshalve op te sporen en te onderzoeken, de nationale rechter de redelijkheid en de evenredigheid van de tijd die verstreken is tussen het plegen van de inbreuk, het verstrijken van de op straffe op verval van recht voorgeschreven beroepstermijn zoals die vroeger gold en het instellen van het onderzoek naar de inbreuk, bij zijn beoordeling kan betrekken en op basis daarvan de rechtsgevolgen kan bepalen van de onverbindendheid van het bestreden besluit of andere in het recht van de lidstaat vastgestelde gevolgen?

         (1)  PB 2007, L 335, blz. 31.

         (2)  PB 1992, L 76, blz. 14.

         (3)  Richtlijn van 26 februari 2014 (PB 2014, L 94, blz. 65).

         (4)  Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 houdende coördinatie van de procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en postdiensten (PB 2004, L 134, blz. 1).


title: Zaak C-489/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Budapest Környéki Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Hongarije) op 26 juli 2018 — Farmland Kft./Földművelésügyi Miniszter

text:
               22.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 381/6

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Budapest Környéki Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Hongarije) op 26 juli 2018 — Farmland Kft./Földművelésügyi Miniszter
      (Zaak C-489/18)
      (2018/C 381/08)
      Procestaal: Hongaars

         Verwijzende rechter

      Budapest Környéki Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Farmland Kft.

         Verwerende partij: Földművelésügyi Miniszter

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Verdraagt de regeling die is neergelegd in (i) 22/2010. (III.16.) FVM rendelet (besluit nr. 22/2010 van de minister van Landbouw en Plattelandsontwikkeling van 16 maart 2010), (ii) 34/2010. (IV.9.) FVM rendelet (besluit nr. 34/2010 van de minister van Landbouw en Plattelandsontwikkeling van 9 april 2010), (iii) 25/2011. (IV.7.) VM rendelet (besluit nr. 25/2011 van de minister van Plattelandsontwikkeling van 7 april 2011), en (iv) 22/2011. (III.25.) VM rendelet (besluit nr. 22/2011 van de minister van Plattelandsontwikkeling van 25 maart 2011) en op grond waarvan de steunaanvraag van een landbouwer uitsluitend aan de hand van een aantal naar nationaal recht voorgeschreven criteria met betrekking tot de zogenoemde rechtmatige grondgebruiker en derhalve vanwege het ontbreken van een zogenoemde grondgebruikverklaring wordt afgewezen, ook al voldoet de Unielandbouwer aan de overige ten aanzien van steunaanvragen geldende criteria en kan hij aantonen dat de opgegeven grond te zijner beschikking staat, dus dat hij die grond beheert en in gebruik heeft, zich met het Unierecht?

                  2)

                  Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord, moet het nationale betaalorgaan krachtens het Unierecht bij de beoordeling van de steunaanvraag rekening houden met ander bewijs waaruit blijkt dat de opgegeven grond, zoals artikel 124 van verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad (1) voorschrijft, „ter beschikking van de landbouwer” is?

                  3)

                  Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord, welke juridische gevolgen heeft vanuit Unierechtelijk perspectief de „verklaring van de landbouwer dat hij kennis heeft genomen van de voorwaarden die voor de betrokken steunregelingen gelden” als bedoeld in artikel 12, lid 1, onder e), van verordening (EG) nr. 1122/2009 van de Commissie (2), met andere woorden hoe moet bij een verzamelaanvraag de genoemde verklaring worden uitgelegd en beoordeeld wanneer er sprake is van bijzondere beperkende bepalingen van een lidstaat, zoals de bepaling die ziet op de criteria met betrekking tot de rechtmatige grondgebruiker?

                  4)

                  Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord, welke juridische gevolgen heeft vanuit Unierechtelijk perspectief een door een lidstaat opgelegde verplichting tot afgifte van een verklaring dat de criteria met betrekking tot de rechtmatige grondgebruiker in acht zijn genomen of dat is voldaan aan de administratieve voorschriften die aan de desbetreffende bijzondere beperkende bepaling van de lidstaat zijn verbonden, met andere woorden hoe moet bij een verzamelaanvraag die verplichting worden uitgelegd en beoordeeld?

         (1)  Verordening van 19 januari 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening aan landbouwers in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers, tot wijziging van verordeningen (EG) nr. 1290/2005, (EG) nr. 247/2006, (EG) nr. 378/2007 en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1782/2003 (PB 2009, L 30, blz. 16).

         (2)  Verordening van 30 november 2009 tot vaststelling van bepalingen ter uitvoering van verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad wat betreft de randvoorwaarden, de modulatie en het geïntegreerd beheers- en controlesysteem in het kader van de bij die verordening ingestelde regelingen inzake rechtstreekse steunverlening aan landbouwers en ter uitvoering van verordening (EG) nr. 1234/2007 van de Raad wat betreft de randvoorwaarden in het kader van de steunregeling voor de wijnsector (PB 2009, L 316, blz. 65).


title: Zaak C-497/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Törvényszék (Hongarije) op 30 juli 2018 — Budapesti Közlekedési Zrt. / Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság

text:
               22.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 381/10

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Törvényszék (Hongarije) op 30 juli 2018 — Budapesti Közlekedési Zrt. / Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság
      (Zaak C-497/18)
      (2018/C 381/12)
      Procestaal: Hongaars

         Verwijzende rechter

      Fővárosi Törvényszék

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Budapesti Közlekedési Zrt.

         Verwerende partij: Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság

         Andere partij: Közbeszerzési Hatóság Elnöke

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Moeten artikel 41, lid 1, en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, de overwegingen 2, 25, 27 en 36 van richtlijn 2007/66/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2007 tot wijziging van de richtlijnen 89/665/EEG en 92/13/EEG van de Raad met betrekking tot de verhoging van de doeltreffendheid van de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten, artikel 1, leden 1 en 3, van richtlijn 89/665/EEG (2) van de Raad van 21 december 1989 houdende de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toepassing van de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en voor de uitvoering van werken en, in samenhang daarmee, het in het Unierecht verankerde algemene beginsel van rechtszekerheid, alsook de eis dat tegen besluiten van aanbestedende diensten snelle en doeltreffende beroepsprocedures ter beschikking staan, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een wettelijke regeling van een lidstaat die aan de daarbij in het leven geroepen (toezichthoudende) autoriteit, met betrekking tot vóór de inwerkingtreding daarvan gegunde overheidsopdrachten, de algemene bevoegdheid verleent om na het verstrijken van de op straffe van verval van recht voorgeschreven beroepstermijnen van de relevante vroegere nationale regeling en binnen de termijn die in de nieuwe regeling is vastgelegd, een onderzoek in te stellen naar een bepaalde inbreuk op het gebied van openbare aanbesteding die is gepleegd vóór de inwerkingtreding van de nieuwe regeling, en naar aanleiding van dat onderzoek vast te stellen dat die inbreuk is gepleegd, een sanctie op te leggen en aan de onverbindendheid van de aanbestedingsovereenkomst alle passende rechtsgevolgen te verbinden?

                  2)

                  Zijn de in de eerste vraag genoemde wettelijke bepalingen en beginselen alleen van toepassing op de daadwerkelijke uitoefening van het — subjectieve — recht van belanghebbenden bij een openbare aanbesteding om beroep in te stellen, of ook op de bevoegdheid om een beroepsprocedure in te leiden en te voeren waarover een krachtens het nationale recht van een lidstaat in het leven geroepen (toezichthoudende) autoriteit beschikt, die ter bescherming van het algemeen belang inbreuken op het gebied van openbare aanbestedingen ambtshalve kan opsporen en onderzoeken?

                  3)

                  Volgt uit artikel 83, leden 1 en 2, van richtlijn 2014/24/EU (3) van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van overheidsopdrachten en tot intrekking van richtlijn 2004/18/EG (4) dat aan nationale (toezichthoudende) autoriteiten die krachtens het recht van een lidstaat ter bescherming van het algemeen belang bevoegd zijn om inbreuken op het gebied van openbare aanbestedingen ambtshalve op te sporen en te onderzoeken, bij een nieuwe regeling de algemene bevoegdheid kan worden verleend om — ter behartiging van de financiële belangen van de Unie op het gebied van openbare aanbestedingen — onderzoek in te stellen en een beroepsprocedure te starten in verband met inbreuken die zijn gepleegd vóór de inwerkingtreding van die nieuwe regeling, ofschoon de op grond van de vroegere regeling op straffe van verval van recht voorgeschreven termijnen al zijn verstreken?

                  4)

                  Is het voor de beoordeling van de verenigbaarheid met het Unierecht van de in de eerste en de derde vraag omschreven onderzoeksbevoegdheid van de (toezichthoudende) autoriteiten — gelet op de in de eerste vraag genoemde bepalingen en beginselen — relevant wegens welke juridische, wettelijke, technische of organisatorische tekortkomingen of andere beletselen een inbreuk op het gebied van openbare aanbestedingen ten tijde van het plegen ervan niet is onderzocht?

                  5)

                  Moeten artikel 41, lid 1, en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, de overwegingen 2, 25, 27 en 36 van richtlijn 2007/66/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2007 tot wijziging van de richtlijnen 89/665/EEG en 92/13/EEG van de Raad met betrekking tot de verhoging van de doeltreffendheid van de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten, artikel 1, leden 1 en 3, van richtlijn 89/665/EEG van de Raad van 21 december 1989 houdende de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toepassing van de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en voor de uitvoering van werken en, in samenhang daarmee, het in het Unierecht verankerde algemene beginsel van rechtszekerheid, de eis dat tegen besluiten van aanbestedende diensten snelle en doeltreffende beroepsprocedures ter beschikking staan en het evenredigheidsbeginsel aldus worden uitgelegd dat ook als in het licht van die beginselen de in de eerste tot en met de vierde vraag omschreven bevoegdheid kan worden verleend aan (toezichthoudende) autoriteiten die krachtens het nationale recht ter bescherming van het algemeen belang bevoegd zijn om inbreuken op het gebied van openbare aanbestedingen ambtshalve op te sporen en te onderzoeken, de nationale rechter de redelijkheid en de evenredigheid van de tijd die verstreken is tussen het plegen van de inbreuk, het verstrijken van de op straffe op verval van recht voorgeschreven beroepstermijn zoals die vroeger gold en het instellen van het onderzoek naar de inbreuk, bij zijn beoordeling kan betrekken en op basis daarvan de rechtsgevolgen kan bepalen van de onverbindendheid van het bestreden besluit of andere in het recht van de lidstaat vastgestelde gevolgen?

         (1)  PB 2007, L 335, blz. 31.

         (2)  PB 1989, L 395, blz. 33.

         (3)  PB 2014, L 94, blz. 65.

         (4)  Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten (PB 2004, L 134, blz. 114).


title: Zaak C-499/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 27 juli 2018 door Bayer CropScience AG tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer — uitgebreid) van 17 mei 2018 in zaak T-429/13, Bayer CropScience AG / Europese Commissie

text:
               22.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 381/12

      Hogere voorziening ingesteld op 27 juli 2018 door Bayer CropScience AG tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer — uitgebreid) van 17 mei 2018 in zaak T-429/13, Bayer CropScience AG / Europese Commissie
      (Zaak C-499/18 P)
      (2018/C 381/13)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirante: Bayer CropScience AG (vertegenwoordigers: K. Nordlander, advokat, C. Zimmermann, avocat, A. Robert, advocate, M. Zdzieborska, Solicitor)

         Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Association générale des producteurs de maïs et autres céréales cultivées de la sous-famille des panicoïdées (AGPM), The National Farmers’ Union (NFU), European Crop Protection Association (ECPA), Rapool-Ring GmbH Qualitätsraps deutscher Züchter, European Seed Association (ESA), Agricultural Industries Confederation Ltd, Koninkrijk Zweden, Union nationale de l'apiculture française (UNAF), Deutscher Berufs- und Erwerbsimkerbund eV, Österreichischer Erwerbsimkerbund, Pesticide Action Network Europe (PAN Europe), Bee Life European Beekeeping Coordination (Bee Life), Buglife — The Invertebrate Conservation Trust, Stichting Greenpeace Council

         Conclusies

                  —

                  het arrest van het Gerecht in zaak T-429/13 vernietigen;

                  —

                  het in eerste aanleg ingestelde beroep toewijzen en verordening nr. 485/2013 (1), nietig verklaren voor zover zij betrekking heeft op rekwirante;

                  —

                  verweerster verwijzen in de kosten van rekwirante alsook in haar eigen kosten van zowel de procedure in eerste aanleg als die in hogere voorziening.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Rekwirante stelt dat het Gerecht blijk heeft gegeven van de volgende onjuiste rechtsopvattingen:
      Eerste middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat een toename van de mate van zekerheid van eerdere kennis kan worden aangemerkt als „nieuwe” wetenschappelijke kennis in de zin van artikel 21, lid 1, van verordening nr. 1107/2009 (2).
      Tweede middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging van artikel 21, lid 3, van verordening nr. 1107/2009 door te oordelen dat de EFSA haar risicobeoordeling niet moest baseren op de ten tijde van de herziening van toepassing zijnde officiële richtsnoeren.
      Derde middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de toepassing van artikel 21, lid 3, van verordening nr. 1107/2009.
      Vierde middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door geen — voor de toepassing van voorzorgsmaatregelen vereist — aanvaardbaar niveau van wetenschappelijke zekerheid met betrekking tot de verwezenlijking van het vermeende risico vast te stellen.
      Vijfde middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door geen toepassing te maken van de normen voor een grondige en nauwkeurige risicobeoordeling, welke moet worden uitgevoerd vóór de vaststelling van voorzorgsmaatregelen.
      Zesde middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door een onjuiste afbakening van de effectbeoordeling en door niet-naleving van de vereisten van de effectbeoordeling, welke moet worden uitgevoerd vóór de vaststelling van voorzorgsmaatregelen.

         (1)  Uitvoeringsverordening (EU) nr. 485/2013 van de Commissie van 24 mei 2013 tot wijziging van uitvoeringsverordening (EU) nr. 540/2011, wat de voorwaarden voor goedkeuring van de werkzame stoffen clothianidin, thiamethoxam en imidacloprid betreft, en houdende een verbod op het gebruik en de verkoop van zaden die zijn behandeld met gewasbeschermingsmiddelen die deze werkzame stoffen bevatten (PB 2013, L 139, blz. 12).

         (2)  Verordening (EG) nr. 1107/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen en tot intrekking van de richtlijnen 79/117/EEG en 91/414/EEG van de Raad (PB 2009, L 309, blz. 1).


title: Zaak C-500/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunalul Specializat Cluj (Roemenië) op 30 juli 2018 — AU/Reliantco Investments LTD, Reliantco Investments LTD Limassol Sucursala Bucureşti

text:
               22.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 381/13

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunalul Specializat Cluj (Roemenië) op 30 juli 2018 — AU/Reliantco Investments LTD, Reliantco Investments LTD Limassol Sucursala Bucureşti
      (Zaak C-500/18)
      (2018/C 381/14)
      Procestaal: Roemeens

         Verwijzende rechter

      Tribunalul Specializat Cluj

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: AU

         Verwerende partijen: Reliantco Investments LTD, Reliantco Investments LTD Limassol Sucursala Bucureşti

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Kan/moet de nationale rechter bij de uitlegging van het begrip „niet-professionele belegger” als bedoeld in artikel 4, lid 1, punt 12, van richtlijn 2004/39/[EG] (1) dezelfde uitleggingscriteria hanteren als die welke gelden voor het begrip consument in de zin van artikel 2, onder b), van richtlijn 93/13/EEG (2)?

                  2)

                  Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord, onder welke voorwaarden kan een „niet-professionele belegger” als bedoeld in richtlijn 2004/[39/EG] zich dan in een procedure als in het hoofdgeding beroepen op de hoedanigheid van consument?

                  3)

                  Meer bepaald, vormen de verrichting door een „niet-professionele belegger” als bedoeld in richtlijn 2004/[39/EG] van een groot aantal transacties in een relatief kort tijdbestek en de investering van grote geldbedragen in financiële instrumenten zoals gedefinieerd in artikel 4, [lid 1,] punt 17, van richtlijn 2004/39/[EG], relevante criteria voor de beoordeling of een „niet-professionele belegger” kan worden aangemerkt als consument in de zin van deze richtlijn?

                  4)

                  Kan en/of moet de nationale rechter bij de vaststelling van zijn bevoegdheid, aangezien hij dient vast te stellen of, naargelang het geval, artikel 17, lid 1, onder c), dan wel artikel 7, punt 2, van verordening (EU) nr. 1215/2012 (3) van toepassing is, de door de verzoeker aangevoerde materiële rechtsgrond — uitsluitend niet-contractuele aansprakelijkheid — in aanmerking nemen als rechtsmiddel tegen het overeenkomen van beweerdelijk oneerlijke bedingen als bedoeld in richtlijn 93/13/EEG, met als gevolg dat de toepasselijke materiële wet wordt vastgesteld overeenkomstig verordening (EG) nr. 864/2007 (Rome II) (4), of maakt de omstandigheid dat de verzoeker eventueel als consument kan worden aangemerkt de materiële rechtsgrond van zijn vordering irrelevant?

         (1)  Richtlijn 2004/39/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende markten voor financiële instrumenten, tot wijziging van de Richtlijnen 85/611/EEG en 93/6/EEG van de Raad en van Richtlijn 2000/12/EG van het Europees Parlement en de Raad en houdende intrekking van Richtlijn 93/22/EEG van de Raad (PB 2004, L 145, blz. 1).

         (2)  Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB 1993, L 95, blz. 29).

         (3)  Verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB 2012, L 351, blz. 1).

         (4)  Verordening (EG) nr. 864/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 11 juli 2007 betreffende het recht dat van toepassing is op niet-contractuele verbintenissen (Rome II) (PB 2007, L 199, blz. 40).


title: Zaak C-503/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 26 juli 2018 door Inge Barnett tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 16 mei 2018 in zaak T-23/17, Barnett / Europees Economisch en Sociaal Comité (EESC)

text:
               22.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 381/14

      Hogere voorziening ingesteld op 26 juli 2018 door Inge Barnett tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 16 mei 2018 in zaak T-23/17, Barnett / Europees Economisch en Sociaal Comité (EESC)
      (Zaak C-503/18 P)
      (2018/C 381/15)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Rekwirante: Inge Barnett (vertegenwoordigers: S.Orlandi, T.Martin, advocaten)

         Andere partij in de procedure: Europees Economisch en Sociaal Comité (EESC)

         Conclusies

      Rekwirante verzoekt het Hof:
      primair:

                  —

                  het arrest van het Gerecht van 16 mei 2018, Barnett/EESC, T-23/17, EU:T:2018:271, te vernietigen;

                  —

                  het besluit van het EESC van 21 maart 2016, vastgesteld ter uitvoering van het arrest van 22 september 2015, Barnett/EESC, F-20/14, EU:F:2015:107, nietig te verklaren;

                  —

                  het EESC te verwijzen in de kosten;

            subsidiair:

                  —

                  het arrest van het Gerecht van 16 mei 2018, Barnett/EESC, T-23/17, EU:T:2018:271, te vernietigen;

                  —

                  het besluit van het EESC van 21 maart 2016, vastgesteld ter uitvoering van het arrest van 22 september 2015, Barnett/EESC, F-20/14, EU:F:2015/107, nietig te verklaren;

                  —

                  het EESC te veroordelen tot betaling aan rekwirante van het bedrag van 207 994,14 EUR ter vergoeding van haar materiële schade, vermeerderd met vertragingsrente vanaf de datum van opeisbaarheid van de verschuldigde bedragen, tegen de rentevoet die de ECB heeft vastgesteld voor de basisherfinancieringstransacties, vermeerderd met 3,5 punten, alsmede van een bedrag van 25 000 EUR voor de door haar geleden immateriële schade;

                  —

                  het EESC te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Volgens rekwirante heeft het Gerecht blijk gegeven van verschillende onjuiste rechtsopvattingen door te oordelen dat het EESC zich ter uitvoering van het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (GVA) ertoe mocht beperken rekwirantes aanmelding opnieuw te onderzoeken in het licht van een vermeend dienstbelang dat drie jaar na het eerste besluit tot afwijzing van haar aanmelding zou zijn bepaald en waar partijen tot en met 21 maart 2016 geen kennis van zouden hebben gehad. Dit vermeende dienstbelang, waardoor rekwirante niet op de lijst van begunstigden staat omdat zij onmisbaar zou zijn voor de goede werking van de dienst, houdt geen verband met de toepasselijke algemene uitvoeringsbepalingen (AUB) van het EESC. Bovendien werd dit vermeende dienstbelang ingeroepen zonder de paritaire commissie te raadplegen. Dit paritaire orgaan had in 2013 nochtans aangegeven dat indien een van de twee personen die in aanmerking kwamen voor de maatregel zich zou terugtrekken, zou worden voorgesteld om dit voordeel aan rekwirante toe te kennen, daarbij rekening houdend met het dienstbelang.
      Ook betoogt rekwirante dat het Gerecht is voorbijgegaan aan het gezag van gewijsde van het arrest van het GVA.
      Tot slot geeft het bestreden arrest volgens rekwirante blijk van een onjuiste rechtsopvatting doordat het Gerecht heeft geoordeeld dat het EESC, ondanks de intrekking van de voor de vaststelling van het bestreden besluit noodzakelijke rechtsgrond, bevoegd was gebleven om ter beantwoording van rekwirantes aanmelding een besluit vast te stellen. Bij de afdoening van dit middel heeft het Gerecht overigens het ter ondersteuning van de door rekwirante opgeworpen exceptie van onbevoegdheid ontwikkelde betoog onjuist opgevat.


title: Zaak C-525/18 P: Hogere voorziening, ingesteld op 9 augustus 2018 door Marion Le Pen tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 19 juni 2018 in zaak T-86/17, Le Pen / Europees Parlement

text:
               22.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 381/15

      Hogere voorziening, ingesteld op 9 augustus 2018 door Marion Le Pen tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 19 juni 2018 in zaak T-86/17, Le Pen / Europees Parlement
      (Zaak C-525/18 P)
      (2018/C 381/16)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Rekwirante: Marion Le Pen (vertegenwoordiger: R. Bosselut, advocaat)

         Andere partijen in de procedure: Europees Parlement, Raad van de Europese Unie

         Conclusies

                  —

                  het arrest van de Zesde kamer van het Gerecht van 19 juni 2018 in zaak T-86/17 vernietigen;

            en bijgevolg:

                  —

                  het besluit van de secretaris-generaal van het Parlement van 5 december 2016, dat is vastgesteld ter uitvoering van artikel 68 van het gewijzigde besluit 2009/C 159/01 van het Bureau van het Europees Parlement van 19 mei en 9 juli 2008„houdende de uitvoeringsbepalingen van het Statuut van de leden van het Europees Parlement”, waarbij een vordering is vastgesteld ten belope van 298 497,87 EUR, nietig verklaren;

                  —

                  de op 6 december 2016 ter kennis gebrachte debetnota nr. 2016-1560 waarbij rekwirante ervan op de hoogte is gesteld dat te haren aanzien een vordering is vastgesteld ten gevolge van het besluit van de secretaris-generaal van 5 december 2016 op grond waarvan overeenkomstig artikel 68 van de uitvoeringsbepalingen van het Statuut en de artikelen 78, 79 en 80 van het Financieel Reglement bedragen worden teruggevorderd die ten onrechte zijn betaald in het kader van de assistentie aan de parlementsleden, nietig verklaren;

                  —

                  uitspraak doen over het bedrag dat rechtens aan rekwirante dient te worden toegekend als vergoeding van haar immateriële schade ten gevolge van de ongegronde beschuldigingen vóór enige afsluiting van het onderzoek, de schade die aan haar imago is toegebracht en de aanzienlijke problemen die zij in haar privé- en politieke leven heeft ondervonden door het bestreden besluit;

                  —

                  uitspraak doen over het bedrag dat rechtens aan rekwirante dient te worden toegekend uit hoofde van de proceskosten;

                  —

                  het Parlement verwijzen in alle kosten;

                  —

                  alvorens recht te doen, het Parlement verzoeken om overlegging van het administratieve dossier van CG, het overzicht van de aankomst- en vertrektijden van CG bij de zetel van het Parlement in Straatsburg en Brussel, de anonieme brief die heeft geleid tot het instellen van de litigieuze procedure en het dossier van OLAF over rekwirante en haar assistente.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Eerste middel: schending van het Unierecht door het Gerecht, onjuiste rechtsopvattingen en schending van wezenlijke vormvoorschriften. Rekwirante heeft de indiening van nieuwe bewijsstukken in de loop van het geding wegens nieuwe feiten volledig gemotiveerd. Deze stukken vormen een uitbreiding van de stukken die bij de secretaris-generaal van het Parlement waren ingediend. Het Gerecht beschikte over volledige rechtsmacht, zodat het verplicht was met deze stukken rekening te houden om te beoordelen of er al dan niet sprake was van werkzaamheden van een parlementair assistent en dus of de terugvordering van bedragen die ten onrechte zouden zijn betaald, al dan niet gegrond was. Bovendien berustten sommige van die bewijzen bij het Parlement, maar waren zij voor rekwirante verheimelijkt.
      Tweede middel: schending van de rechten van de verdediging en van wezenlijke vormvoorschriften door het Gerecht. Het feit dat rekwirante niet is gehoord door de secretaris-generaal van het Parlement en dat geen kennis is gegeven van het dossier, schendt rekwirantes rechten van verdediging, het recht om persoonlijk te worden gehoord voordat enig besluit — zelfs van administratieve aard — wordt vastgesteld, de beginselen van „equality of arms” en van procedurele billijkheid, het recht op een onpartijdige rechter en het verbod op rechtsweigering, die voortvloeien uit de uitvoeringsbepalingen van het Statuut, de bepalingen van het Handvest van de grondrechten van de Unie, artikel 6 van het EVRM en de algemene rechtsbeginselen. Het Gerecht heeft evenmin vastgesteld dat het besluit van de secretaris-generaal ontoereikend was gemotiveerd.
      Derde middel: schending van het Unierecht door het Gerecht, onjuiste rechtsopvattingen en onjuiste kwalificatie van de juridische aard van de feiten, onjuiste opvatting van de feiten en de bewijsmiddelen, discriminerende aard en fumus persecutionis, alsook schending van het vertrouwensbeginsel en het legaliteitsbeginsel.
      Vierde middel: misbruik van bevoegdheid, daar in het bestreden arrest het door de secretaris-generaal van het Parlement vertoonde gedrag, dat in werkelijkheid en uiteindelijk tot doel had rekwirante en haar partij schade toe te brengen, wordt onderschreven.


title: Zaak T-525/18: Beroep ingesteld op 4 september 2018 — ENGIE Global LNG Holding e.a. / Commissie

text:
               5.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 399/44

      Beroep ingesteld op 4 september 2018 — ENGIE Global LNG Holding e.a. / Commissie
      (Zaak T-525/18)
      (2018/C 399/59)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partijen: ENGIE Global LNG Holding Sàrl (Luxemburg, Luxemburg), Engie Invest International SA (Luxemburg), ENGIE (Courbevoie, Frankrijk) (vertegenwoordigers: B. Le Bret, M. Struys, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  het onderhavige beroep ontvankelijk en gegrond verklaren;

                  —

                  primair, het bestreden besluit nietig verklaren;

                  —

                  subsidiair, artikel 2 daarvan nietig verklaren voor zover daarbij terugvordering van de steun is gelast;

                  —

                  de Commissie in de kosten verwijzen.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van het beroep tegen het besluit van de Commissie van 20 juni 2018 betreffende steunmaatregel SA.44888 (2016/C) (ex 2016/NN) door Luxemburg ten uitvoer gelegd ten gunste van ENGIE, voeren de verzoekende partijen negen middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel, ontleend aan een onjuiste toepassing van het recht door de Commissie bij de toepassing van het eerste criterium van het begrip staatssteun met betrekking tot het bestaan van een maatregel van de staat.

                  2.

                  Tweede middel, ontleend aan schending door de Commissie van het begrip voordeel, doordat ze de begrippen voordeel en selectiviteit verwart, uitgaat van het bestaan van een economisch voordeel op grond van een gecombineerd effect van maatregelen die afzonderlijk in overeenstemming zijn met het gemene recht, en dat effect beoordeelt op basis van een onjuiste opvatting van de feiten evenals op basis van meerdere onjuiste toepassingen van het recht en beoordelingsfouten.

                  3.

                  Derde middel, ontleend aan een onjuiste toepassing van het recht en beoordelingsfouten die de Commissie heeft begaan bij de omschrijving van de twee beurtelings geselecteerde referentiekaders (algemeen en eng) om aan te tonen dat er sprake is van een discriminerende afwijking ten gunste van, ten eerste, holdingvennootschappen en, ten tweede, de ENGIE groep.

                  4.

                  Vierde middel, ontleend aan een onjuiste toepassing van het recht en beoordelingsfouten die de Commissie heeft begaan bij de beoordeling van het bestaan van afwijkingen, en aan een discriminerende behandeling ten gunste van, ten eerste, holdingvennootschappen en, ten tweede, de ENGIE groep.

                  5.

                  Vijfde middel, ontleend aan een onjuiste toepassing van het recht en beoordelingsfouten die de Commissie heeft begaan bij de kwalificatie van een selectief voordeel dat voortvloeit uit de niet-toepassing van de Luxemburgse regel inzake rechtsmisbruik.

                  6.

                  Zesde middel, ontleend aan een onjuiste toepassing van het recht door de Commissie bij de kwalificatie van de betrokken maatregelen als individuele steun.

                  7.

                  Zevende middel, ontleend aan schending door de Commissie van de bevoegdheidsverdeling tussen de lidstaten en de Unie, en misbruik van de bevoegdheid die haar is verleend uit hoofde van staatssteun om in te grijpen in de algemene maatregelen van nationaal beleid inzake directe belastingen.

                  8.

                  Achtste middel, ontleend aan schending door de Commissie van de procedurele rechten van verzoekers en haar niet-nakoming van motiveringsplicht krachtens artikel 296 VWEU.

                  9.

                  Negende middel, ontleend aan het subsidiair aangevoerde middel inzake schending van artikel 16 van verordening (EU) 2015/1589 van de Raad van 13 juli 2015 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (PB 2015, L 248, blz. 9), voor zover de Commissie in strijd met de algemene beginselen van het Unierecht de terugvordering van de betreffende vermeende steun heeft gelast.


title: Zaak T-574/18: Beroep ingesteld op 28 september 2018 — Agrochem-Maks / Commissie

text:
               26.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 427/93

      Beroep ingesteld op 28 september 2018 — Agrochem-Maks / Commissie
      (Zaak T-574/18)
      (2018/C 427/122)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Agrochem-Maks d.o.o. (Zagreb, Kroatië) (vertegenwoordiger: S. Pappas, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  uitvoeringsverordening (EU) 2018/1019 (1) van de Commissie nietig verklaren;

                  —

                  verweerster verwijzen in haar eigen kosten en in die van verzoekster in de onderhavige procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vier middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel: schending van de plicht van de betrokken diensten om een motivering te verstrekken volgens artikel 41, lid 2, onder c) van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

                  2.

                  Tweede middel: schending van artikel 6, onder f), van verordening (EG) nr. 1107/2009 dan wel van punt 2.2. van bijlage II bij deze verordening (2) alsook van het evenredigheidsbeginsel, met betrekking tot de vermeende ontbrekende gegevens inzake de werkzame stof waarvoor om goedkeuring wordt verzocht.

                  3.

                  Derde middel: onjuiste toepassing van het voorzorgsbeginsel met betrekking tot de genoemde vermeende ontbrekende gegevens en vragen die niet konden worden afgerond met het oog op de risicobeoordeling.

                  4.

                  Vierde middel: schending van artikel 4 van verordening (EG) nr. 1107/2009 met betrekking tot de identificatie van een hoog risico voor aquatische organismen.

         (1)  Uitvoeringsverordening (EU) 2018/1019 van de Commissie van 18 juli 2018 tot niet-verlenging van de goedkeuring van de werkzame stof oxasulfuron overeenkomstig verordening (EG) nr. 1107/2009 van het Europees Parlement en de Raad betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen, en tot wijziging van uitvoeringsverordening (EU) nr. 540/2011 van de Commissie (PB 2018, L 183, blz. 14).

         (2)  Verordening (EG) nr. 1107/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen en tot intrekking van de richtlijnen 79/117/EEG en 91/414/EEG van de Raad (PB 2009, L 309, blz. 1).


title: Gevoegde zaken C-569/16 en 570/16: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 6 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht — Duitsland) — Stadt Wuppertal / Maria Elisabeth Bauer (C-569/16), Volker Willmeroth, als eigenaar van TWI Technische Wartung und Instandsetzung Volker Willmeroth eK / Martina Broßonn (C-570/16) (Prejudiciële verwijzing — Sociale politiek — Organisatie van de arbeidstijd — Richtlijn 2003/88/EG — Artikel 7 — Recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon — Dienstverband dat eindigt door het overlijden van de werknemer — Nationale regeling die eraan in de weg staat dat aan de rechtsopvolgers van de werknemer een financiële vergoeding wordt betaald voor de door die werknemer niet-opgenomen jaarlijkse vakantie met behoud van loon — Verplichting tot conforme uitlegging van het nationale recht — Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Artikel 31, lid 2 — Inroepbaarheid in een geschil tussen particulieren)

text:
               14.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 16/2

      Arrest van het Hof (Grote kamer) van 6 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht — Duitsland) — Stadt Wuppertal / Maria Elisabeth Bauer (C-569/16), Volker Willmeroth, als eigenaar van TWI Technische Wartung und Instandsetzung Volker Willmeroth eK / Martina Broßonn (C-570/16)
      (Gevoegde zaken C-569/16 en 570/16) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Sociale politiek - Organisatie van de arbeidstijd - Richtlijn 2003/88/EG - Artikel 7 - Recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon - Dienstverband dat eindigt door het overlijden van de werknemer - Nationale regeling die eraan in de weg staat dat aan de rechtsopvolgers van de werknemer een financiële vergoeding wordt betaald voor de door die werknemer niet-opgenomen jaarlijkse vakantie met behoud van loon - Verplichting tot conforme uitlegging van het nationale recht - Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Artikel 31, lid 2 - Inroepbaarheid in een geschil tussen particulieren))
      (2019/C 16/02)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Bundesarbeitsgericht

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: Stadt Wuppertal (C-569/16), Volker Willmeroth, als eigenaar van TWI Technische Wartung und Instandsetzung Volker Willmeroth eK (C-570/16)

         Verwerende partijen: Maria Elisabeth Bauer (C-569/16), Martina Broßonn (C-570/16)

         Dictum

                  1)

                  Artikel 7 van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd en artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie moeten aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regeling als die in de hoofdgedingen volgens welke, in geval van beëindiging van het dienstverband door het overlijden van de werknemer, het krachtens die bepalingen verworven recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon die de werknemer vóór zijn overlijden niet heeft opgenomen, vervalt, zonder dat er een recht op een financiële vergoeding voor die vakantie kan ontstaan dat via erfopvolging kan overgaan op de rechtsopvolgers van de werknemer.

                  2)

                  Ingeval een nationale regeling als die in de hoofdgedingen niet in overeenstemming met artikel 7 van richtlijn 2003/88 en artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten kan worden uitgelegd, moet de nationale rechter aan wie een geschil tussen de rechtsopvolger van een overleden werknemer en de vroegere werkgever van die werknemer is voorgelegd, die nationale regeling buiten toepassing laten en erop toezien dat die rechtsopvolger van de betrokken werkgever een financiële vergoeding verkrijgt voor de jaarlijkse vakantie met behoud van loon die op grond van die bepalingen is verworven maar die door de werknemer niet werd opgenomen vóór zijn overlijden. Deze verplichting vloeit voor de nationale rechter voort uit artikel 7 van richtlijn 2003/88 en artikel 31, lid 2, van het Handvest wanneer het gaat om een geding tussen een dergelijke rechtsopvolger en een werkgever die een openbare autoriteit is, en uit artikel 31, lid 2, van het Handvest wanneer het gaat om een geding waarin de rechtsopvolger opkomt tegen een werkgever die de hoedanigheid van particulier heeft.

         (1)  PB C 53 van 20.2.2017.


title: Zaak C-592/17: Arrest van het Hof (Negende kamer) van 15 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Vestre Landsret — Denemarken) — Skatteministeriet / Baby Dan A/S [Prejudiciële verwijzing — Gemeenschappelijk douanetarief — Gecombineerde nomenclatuur — Tariefindeling — Tariefposten en postonderverdelingen 4421, 7326, 7318 15 90, 7318 19 00 en 9403 90 10 — Artikel dat speciaal is ontworpen voor de bevestiging van veiligheidshekken ter bescherming van kinderen — Dumping — Geldigheid van verordening (EG) nr. 91/2009 — Invoer van bepaalde soorten ijzeren of stalen bevestigingsmiddelen uit China — Antidumpingovereenkomst van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) — Verordening (EG) nr. 384/96 — Artikel 3, lid 2, en artikel 4, lid 1 — Omschrijving van bedrijfstak van de Gemeenschap]

text:
               14.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 16/24

      Arrest van het Hof (Negende kamer) van 15 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Vestre Landsret — Denemarken) — Skatteministeriet / Baby Dan A/S
      (Zaak C-592/17) (1)

      ([Prejudiciële verwijzing - Gemeenschappelijk douanetarief - Gecombineerde nomenclatuur - Tariefindeling - Tariefposten en postonderverdelingen 4421, 7326, 7318 15 90, 7318 19 00 en 9403 90 10 - Artikel dat speciaal is ontworpen voor de bevestiging van veiligheidshekken ter bescherming van kinderen - Dumping - Geldigheid van verordening (EG) nr. 91/2009 - Invoer van bepaalde soorten ijzeren of stalen bevestigingsmiddelen uit China - Antidumpingovereenkomst van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) - Verordening (EG) nr. 384/96 - Artikel 3, lid 2, en artikel 4, lid 1 - Omschrijving van bedrijfstak van de Gemeenschap])
      (2019/C 16/30)
      Procestaal: Deens

         Verwijzende rechter

      Vestre Landsret

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Skatteministeriet

         Verwerende partij: Baby Dan A/S

         Dictum

                  1)

                  De gecombineerde nomenclatuur, opgenomen in bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals achtereenvolgens gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1214/2007 van de Commissie van 20 september 2007 en verordening (EG) nr. 1031/2008 van de Commissie van 19 september 2008, moet aldus worden uitgelegd dat een artikel als in het hoofdgeding, waarmee afneembare veiligheidshekken voor kinderen aan een muur of kozijn kunnen worden bevestigd, geen onderdeel van deze hekken vormt en onder postonderverdeling 7318 15 90 van de gecombineerde nomenclatuur moet worden ingedeeld.

                  2)

                  Uit het onderzoek van de vierde prejudiciële vraag is niet gebleken van feiten of omstandigheden die de geldigheid kunnen aantasten van verordening (EG) nr. 91/2009 van de Raad van 26 januari 2009 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op bepaalde soorten ijzeren of stalen bevestigingsmiddelen van oorsprong uit de Volksrepubliek China.

         (1)  PB C 424 van 11.12.2017.


title: Zaak T-793/14: Arrest van het Gerecht van 15 november 2018 — Tempus Energy en Tempus Energy Technology / Commissie („Staatssteun — Capaciteitsmarkt van het Verenigd Koninkrijk — Steunregeling — Artikel 108, leden 2 en 3, VWEU — Begrip, twijfel’ in de zin van artikel 4, lid 3 of 4, van verordening (EG) nr. 659/1999 — Richtsnoeren staatssteun ten behoeve van milieubescherming en energie 2014-2020 — Besluit van geen bezwaar — Geen inleiding van de formele onderzoeksprocedure — Procedurele rechten van belanghebbenden”)

text:
               14.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 16/35

      Arrest van het Gerecht van 15 november 2018 — Tempus Energy en Tempus Energy Technology / Commissie
      (Zaak T-793/14) (1)

      ((„Staatssteun - Capaciteitsmarkt van het Verenigd Koninkrijk - Steunregeling - Artikel 108, leden 2 en 3, VWEU - Begrip, twijfel’ in de zin van artikel 4, lid 3 of 4, van verordening (EG) nr. 659/1999 - Richtsnoeren staatssteun ten behoeve van milieubescherming en energie 2014-2020 - Besluit van geen bezwaar - Geen inleiding van de formele onderzoeksprocedure - Procedurele rechten van belanghebbenden”))
      (2019/C 16/43)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partijen: Tempus Energy Ltd (Worcester, Verenigd Koninkrijk) en Tempus Energy Technology Ltd (Cheltenham, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: aanvankelijk J. Derenne, J. Blockx, C. Ziegler en M. Kinsella, vervolgens J. Derenne, J. Blockx en C. Ziegler en tenslotte J. Derenne en C. Ziegler, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: É. Gippini Fournier, R. Sauer, K. Herrmann en P. Němečková, gemachtigden)

         Interveniënt aan de zijde van verwerende partij: Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (vertegenwoordigers: aanvankelijk C. Brodie en L. Christie, gemachtigden, bijgestaan door G. Facenna, QC, vervolgens S. Simmons, M. Holt, C. Brodie, en S. Brandon, gemachtigden, bijgestaan door G. Facenna, QC, vervolgens M. Holt, C. Brodie, en S. Brandon en D. Robertson, gemachtigden, bijgestaan door G. Facenna, QC, en tenslotte S. Brandon, gemachtigde)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van besluit C(2014) 5083 final van de Commissie van 23 juli 2014 om geen bezwaar te maken tegen de steunregeling met betrekking tot de capaciteitsmarkt van het Verenigd Koninkrijk op grond van het argument dat deze regeling krachtens artikel 107, lid 3, onder c), VWEU verenigbaar is met de interne markt (Staatssteun 2014/N-2) (PB 2014, C 348, blz. 5).

         Dictum

                  1)

                  Besluit C(2014) 5083 final van de Commissie van 23 juli 2014 om geen bezwaar te maken tegen de steunregeling met betrekking tot de capaciteitsmarkt van het Verenigd Koninkrijk op grond van het argument dat deze regeling krachtens artikel 107, lid 3, onder c), VWEU verenigbaar is met de interne markt (Staatssteun 2014/N-2), wordt nietig verklaard.

                  2)

                  De Europese Commissie wordt verwezen in haar eigen kosten en die van Tempus Energy Ltd en Tempus Energy Technology Ltd.

                  3)

                  Het Verenigd Koninkrijk draagt zijn eigen kosten.

         (1)  PB C 81 van 9.3.2015.


title: Zaak C-648/17: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 15 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door l’Augstākā tiesa — Letland) — „BTA Baltic Insurance Company” AS, voorheen „Balcia Insurance” SE / „Baltijas Apdrošināšanas Nams” AS (Prejudiciële verwijzing — Verplichte verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven — Richtlijn 72/166/EEG — Artikel 3, lid 1 — Begrip ‚deelneming aan het verkeer van voertuigen’ — Ongeval met twee op een parkeerterrein gestalde voertuigen — Materiële schade aan een voertuig veroorzaakt door een passagier van het voertuig ernaast die het portier ervan opent)

text:
               14.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 16/25

      Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 15 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door l’Augstākā tiesa — Letland) — „BTA Baltic Insurance Company” AS, voorheen „Balcia Insurance” SE / „Baltijas Apdrošināšanas Nams” AS
      (Zaak C-648/17) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Verplichte verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven - Richtlijn 72/166/EEG - Artikel 3, lid 1 - Begrip ‚deelneming aan het verkeer van voertuigen’ - Ongeval met twee op een parkeerterrein gestalde voertuigen - Materiële schade aan een voertuig veroorzaakt door een passagier van het voertuig ernaast die het portier ervan opent))
      (2019/C 16/31)
      Procestaal: Lets

         Verwijzende rechter

      Augstākā tiesa

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij:„BTA Baltic Insurance Company” AS, voorheen „Balcia Insurance” SE

         Verwerende partij:„Baltijas Apdrošināšanas Nams” AS

         Dictum

      Artikel 3, lid 1, van richtlijn 72/166/EEG van de Raad van 24 april 1972 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid moet aldus worden uitgelegd dat het in die bepaling gebezigde begrip „deelneming aan het verkeer van voertuigen” mede ziet op een situatie waarin de passagier van een op een parkeerterrein gestald voertuig bij het openen van het portier van dat voertuig, het ernaast geparkeerde voertuig heeft geraakt en beschadigd.

         (1)  PB C 72 van 26.02.2018.


title: Gevoegde zaken C-622/16 P tot en met 624/16 P: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 6 november 2018 — Scuola Elementare Maria Montessori Srl / Europese Commissie, Italiaanse Republiek (C-622/16 P), Europese Commissie / Scuola Elementare Maria Montessori Srl, Italiaanse Republiek (C-623/16 P), Europese Commissie / Pietro Ferracci, Italiaanse Republiek (C-624/16 P) (Hogere voorziening — Staatssteun — Besluit waarbij is vastgesteld dat het terugvorderen van met de interne markt onverenigbare staatssteun onmogelijk is — Besluit waarbij is vastgesteld dat geen sprake is van staatssteun — Beroepen tot nietigverklaring ingesteld door concurrenten van de begunstigden van staatssteun — Ontvankelijkheid — Regelgevingshandeling die geen uitvoeringsmaatregelen met zich meebrengt — Rechtstreekse geraaktheid — Begrip „volstrekte onmogelijkheid” om met de interne markt onverenigbare staatssteun terug te vorderen — Begrip „staatssteun” — Begrippen „onderneming” en „economische activiteit”)

text:
               14.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 16/4

      Arrest van het Hof (Grote kamer) van 6 november 2018 — Scuola Elementare Maria Montessori Srl / Europese Commissie, Italiaanse Republiek (C-622/16 P), Europese Commissie / Scuola Elementare Maria Montessori Srl, Italiaanse Republiek (C-623/16 P), Europese Commissie / Pietro Ferracci, Italiaanse Republiek (C-624/16 P)
      (Gevoegde zaken C-622/16 P tot en met 624/16 P) (1)

      ((Hogere voorziening - Staatssteun - Besluit waarbij is vastgesteld dat het terugvorderen van met de interne markt onverenigbare staatssteun onmogelijk is - Besluit waarbij is vastgesteld dat geen sprake is van staatssteun - Beroepen tot nietigverklaring ingesteld door concurrenten van de begunstigden van staatssteun - Ontvankelijkheid - Regelgevingshandeling die geen uitvoeringsmaatregelen met zich meebrengt - Rechtstreekse geraaktheid - Begrip „volstrekte onmogelijkheid” om met de interne markt onverenigbare staatssteun terug te vorderen - Begrip „staatssteun” - Begrippen „onderneming” en „economische activiteit”))
      (2019/C 16/04)
      Procestaal: Italiaans

         Partijen

      (C-622/16 P)

         Rekwirante: Scuola Elementare Maria Montessori Srl (vertegenwoordigers: E. Gambaro en F. Mazzocchi, avvocati)

         Andere partijen in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: D. Grespan, P. Stancanelli en F. Tomat, gemachtigden), Italiaanse Republiek (vertegenwoordigers: G. Palmieri, gemachtigde, bijgestaan door G. De Bellis en S. Fiorentino, avvocati dello Stato)
      (C-623/16 P)

         Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: D. Grespan, P. Stancanelli en F. Tomat, gemachtigden)

         Andere partijen in de procedure: Scuola Elementare Maria Montessori Srl (vertegenwoordigers: E. Gambaro en F. Mazzocchi, avvocati), Italiaanse Republiek (vertegenwoordigers: G. Palmieri, gemachtigde, bijgestaan door G. De Bellis en S. Fiorentino, avvocati dello Stato)
      (C-624/16 P)

         Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: D. Grespan, P. Stancanelli en F. Tomat, gemachtigden)

         Andere partijen in de procedure: Pietro Ferracci, Italiaanse Republiek (vertegenwoordigers: G. Palmieri, gemachtigde, bijgestaan door G. De Bellis en S. Fiorentino, avvocati dello Stato)

         Dictum

                  1)

                  Het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 15 september 2016, Scuola Elementare Maria Montessori/Commissie (T-220/13, niet gepubliceerd, EU:T:2016:484), wordt vernietigd in zoverre daarbij is verworpen het door Scuola Elementare Maria Montessori Srl ingestelde beroep tot nietigverklaring van besluit 2013/284/EU van de Commissie van 19 december 2012 betreffende steunmaatregel SA.20829 [C 26/2010, ex NN 43/2010 (ex CP 71/2006)] Regeling betreffende de door Italië ten uitvoer gelegde vrijstelling van de onroerendezaakbelasting ICI voor bij niet-commerciële organisaties ten behoeve van specifieke doeleinden in gebruik zijnde onroerende zaken, voor zover de Europese Commissie niet de terugvordering heeft gelast van de onrechtmatige steun die was verleend op grond van de vrijstelling van de Imposta comunale sugli immobili (gemeentelijke onroerendezaakbelasting).

                  2)

                  De hogere voorziening in zaak C-622/16 P wordt afgewezen voor het overige.

                  3)

                  Besluit 2013/284 wordt nietig verklaard voor zover de Europese Commissie niet de terugvordering heeft gelast van de onrechtmatige steun die was verleend op grond van de vrijstelling van de Imposta comunale sugli immobili (gemeentelijke onroerendezaakbelasting).

                  4)

                  De hogere voorzieningen in de zaken C-623/16 P en C-624/16 P worden afgewezen.

                  5)

                  Scuola Elementare Maria Montessori Srl draagt de helft van haar eigen kosten in het kader van de hogere voorziening in zaak C-622/16 P en twee derde van de kosten van de Europese Commissie en van haar eigen kosten in verband met het beroep voor het Gerecht van de Europese Unie in zaak T-220/13.

                  6)

                  De Europese Commissie draagt, wat haar eigen kosten betreft, een derde van de kosten in verband met het beroep voor het Gerecht van de Europese Unie in zaak T-220/13, alsook de kosten in verband met de hogere voorzieningen in de zaken C-622/16 P tot en met C-624/16 P, en, wat de kosten van Scuola Elementare Maria Montessori Srl betreft, een derde van de kosten in verband met het beroep voor het Gerecht van de Europese Unie in zaak T-220/13, de helft van de kosten in verband met de hogere voorziening in zaak C-622/16 P, en de kosten in zaak C-623/16 P.

                  7)

                  De Italiaanse Republiek draagt haar eigen kosten in de zaken C-622/16 P tot en met C-624/16 P.

         (1)  PB C 38 van 6.2.2017.


title: Zaak C-534/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 15 augustus 2018 door Xabier Uribe-Etxebarría Jiménez tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 29 mei 2018 in zaak T-577/15, Xabier Uribe-Etxebarría Jiménez/EUIPO — Núcleo de comunicaciones y control, S.L.

text:
               14.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 16/27

      Hogere voorziening ingesteld op 15 augustus 2018 door Xabier Uribe-Etxebarría Jiménez tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 29 mei 2018 in zaak T-577/15, Xabier Uribe-Etxebarría Jiménez/EUIPO — Núcleo de comunicaciones y control, S.L.
      (Zaak C-534/18 P)
      (2019/C 16/34)
      Procestaal: Spaans

         Partijen

         Rekwirant: Xabier Uribe-Etxebarría Jiménez (vertegenwoordiger: M. Esteve Sanz, abogada)

         Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie en Núcleo de comunicaciones y control, S.L.

         Conclusies

                  —

                  het bestreden arrest vernietigen voor zover daarbij het eerste middel van het beroep van rekwirant voor het Gerecht is afgewezen en voor zover daarbij het derde middel van dat beroep gedeeltelijk is afgewezen.

                  —

                  de conclusies die voortvloeien uit het eerste middel van het beroep voor het Gerecht en, subsidiair, die welke voortvloeien uit het derde middel van dat beroep toewijzen.

                  —

                  EUIPO en interveniënte verwijzen in de kosten van de procedure voor het Gerecht en in het kader van de onderhavige hogere voorziening.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Het
            eerste middel
          in hogere voorziening, dat is verdeeld in zes onderdelen, is gericht tegen de motivering van het bestreden arrest op grond waarvan het Gerecht, na te hebben vastgesteld dat de kamer van beroep van EUIPO het recht had om de door rekwirant tijdig bij hem ingediende aanvullende memorie buiten beschouwing te laten, het eerste middel van het bij het Gerecht ingestelde beroep, ontleend aan schending van de artikelen 63, lid 1, 64, lid 1, en 76, lid 1, van verordening (EG) nr. 207/2009 (1) door de beslissing van de kamer van beroep van EUIPO, heeft verworpen.
      Met het eerste onderdeel stelt rekwirant schending van artikel 36 van het Statuut van het Hof van Justitie en van artikel 81 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, doordat het Gerecht niet heeft voldaan aan de motiveringsplicht, aangezien het in het bestreden arrest geen uitspraak heeft gedaan over het door rekwirant ter terechtzitting aangevoerde argument dat de door het EUIPO in zijn memorie van antwoord aangevoerde argumentatie niet-ontvankelijk is.
      Het tweede onderdeel is ontleend aan (i) schending van artikel 36 van het Statuut van het Hof van Justitie en van artikel 81 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, doordat niet is voldaan aan de verplichting om ambtshalve vast te stellen dat de litigieuze beslissing geen motivering bevat met betrekking tot de redenen waarom geen rekening is gehouden met het verzoek van rekwirant om het aan de nietigheidsafdeling van het EUIPO overgelegde bewijs van gebruik opnieuw te analyseren; (ii) schending van de rechten van de verdediging van rekwirant, voor zover in het bestreden arrest de in de memorie van antwoord van het EUIPO aangevoerde nieuwe motivering is aanvaard en niet amtshalve is vastgesteld dat de beslissing van de kamer van beroep een motiveringsgebrek bevat; (iii) onjuiste opvatting van de feiten, aangezien in het bestreden arrest is geoordeeld dat de kamer van beroep het recht had om de door rekwirant ingediende memorie buiten beschouwing te laten, ook al heeft de kamer van beroep deze niet buiten beschouwing gelaten.
      Met het derde onderdeel beroept rekwirant zich op een onjuiste opvatting van de feiten en, meer bepaald, van de argumenten in de (oorspronkelijke en aanvullende) middelen die rekwirant voor de kamer van beroep van EUIPO heeft aangevoerd.
      Met het vierde onderdeel stelt rekwirant dat het bestreden arrest de artikelen 63, lid 1, 64, lid 1, 76, lid 1, en 57, lid 2, van verordening (EG) nr. 207/2009 schendt, aangezien het Gerecht deze artikelen onjuist heeft uitgelegd door de beslissing van de kamer van beroep van het EUIPO om geen uitspraak te doen op een verzoek van rekwirant dat bij de kamer van beroep is besproken, te bevestigen.
      Het vijfde onderdeel is ontleend aan schending van artikel 64 van verordening (EG) nr. 207/2009, doordat in het bestreden arrest is geoordeeld dat, wanneer de vraag van het normaal gebruik niet uitdrukkelijk aan de kamer van beroep is voorgelegd, geen rechtsvraag vormt die door de kamer van beroep noodzakelijkerwijs moet worden onderzocht om uitspraak te doen over het aan hem voorgelegde geschil.
      Met het zesde onderdeel stelt rekwirant schending van de artikelen 60 en 64 van verordening (EG) nr. 207/2009 en regel 49, lid 1, van verordening nr. 2868/95 (2) doordat het Gerecht op de onderhavige zaak de rechtspraak heeft toegepast inzake deze twee artikelen, die de ontvankelijkheid van beroepen voor de kamer van beroep van het EUIPO regelen, terwijl het beroep in de onderhavige zaak door de kamer van beroep niet niet-ontvankelijk is verklaard, en, indien dat wel het geval zou zijn geweest, die verklaring in strijd zou zijn geweest met deze twee artikelen, aangezien de door rekwirant ingediende memories niet niet-ontvankelijk waren.
      Het
            tweede middel
          in hogere voorziening is gericht tegen de motivering in het bestreden arrest op grond waarvan het derde middel van het bij het Gerecht ingestelde beroep, dat stelt dat de beslissing van de kamer van beroep van het EUIPO in strijd is met artikel 8 van verordening (EG) nr. 207/2009, gedeeltelijk is afgewezen. Het middel bestaat uit twee onderdelen.
      Het eerste onderdeel stelt dat artikel 36 van het Statuut van het Hof van Justitie en artikel 81 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht zijn geschonden doordat het bestreden arrest geen motivering bevat met betrekking tot de betekenis die moet worden toegekend aan de vaststellingen in de beslissingen van de nietigheidsafdeling en de kamer van beroep van het EUIPO betreffende de waren waarvoor het oudere merk werd geacht te zijn aangevraagd. Voorts wordt gesteld dat bovengenoemde vaststellingen onjuist zijn opgevat, aangezien de betekenis die in het bestreden arrest aan deze vaststellingen wordt toegekend in tegenspraak is met de vaststellingen in die beslissingen, met de argumenten van de partijen en met het bewijsmateriaal in de procedure.
      Het tweede onderdeel is ontleend aan schending van artikel 8 van verordening (EG) nr. 207/2009, voor zover in het bestreden arrest is vastgesteld dat de diensten van klasse 42 van het litigieuze onderzochte merk en de waren waarvoor het oudere merk werd geacht te zijn ingeschreven, soortgelijk zijn.

         (1)  Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Uniemerk (PB 2009, L 78, blz. 1).

         (2)  Verordening (EG) nr. 2868/95 van de Commissie van 13 december 1995 tot uitvoering van verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad inzake het Gemeenschapsmerk (PB 1995, L 303, blz. 1).


title: Zaak C-342/17: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 14 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per il Veneto — Italië) — Memoria Srl, Antonia Dall'Antonia / Comune di Padova (Prejudiciële verwijzing — Beperkingen van de vrijheid van vestiging — Bevoegdheid van het Hof — Ontvankelijkheid van het verzoek om een prejudiciële beslissing — Zuiver interne situatie — Nationale regelgeving die elke winstgevende activiteit in verband met de bewaring van asbussen verbiedt — Evenredigheidstoets — Coherentie van de nationale regelgeving)

text:
               14.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 16/18

      Arrest van het Hof (Derde kamer) van 14 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per il Veneto — Italië) — Memoria Srl, Antonia Dall'Antonia / Comune di Padova
      (Zaak C-342/17) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Beperkingen van de vrijheid van vestiging - Bevoegdheid van het Hof - Ontvankelijkheid van het verzoek om een prejudiciële beslissing - Zuiver interne situatie - Nationale regelgeving die elke winstgevende activiteit in verband met de bewaring van asbussen verbiedt - Evenredigheidstoets - Coherentie van de nationale regelgeving))
      (2019/C 16/21)
      Procestaal: Italiaans

         Verwijzende rechter

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Veneto

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: Memoria Srl, Antonia Dall'Antonia

         Verwerende partij: Comune di Padova

         In tegenwoordigheid van: Alessandra Calore

         Dictum

      Artikel 49 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan nationale regelgeving als in het hoofdgeding, die zelfs niettegenstaande de uitdrukkelijke wens van de overledene verbiedt dat de ontvanger van een asbus een derde verzoekt deze te bewaren, die hem verplicht om de asbus in zijn woning te bewaren tenzij hij een gemeentelijke begraafplaats daarmee belast, en die voorts elke activiteit verbiedt die met winstoogmerk wordt verricht en — zelfs niet-uitsluitend — de bewaring van asbussen op ongeacht welke grond en voor ongeacht welke tijdsduur tot voorwerp heeft.

         (1)  PB C 309 van 18.09.2017.


title: Zaak T-636/18: Beroep ingesteld op 23 oktober 2018 — Tokai erftcarbon / Commissie

text:
               14.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 16/48

      Beroep ingesteld op 23 oktober 2018 — Tokai erftcarbon / Commissie
      (Zaak T-636/18)
      (2019/C 16/59)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Tokai erftcarbon GmbH (Grevenbroich, Duitsland) (vertegenwoordigers: K. Van Maldegem, M. Grunchard, R. Crespi en S. Saez Moreno, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  het beroep ontvankelijk en gegrond verklaren;

                  —

                  verzoeksters schade die zij door toedoen van verweerster heeft geleden, vergoeden;

                  —

                  verweerster veroordelen tot betaling van de schade die verzoekster heeft geleden als rechtstreeks gevolg van de vaststelling van verordening (EU) nr. 944/2013 van de Commissie van 2 oktober 2013 tot wijziging van verordening (EG) nr. 1272/2008 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de indeling, etikettering en verpakking van stoffen en mengsels, met het oog op de aanpassing aan de technische en wetenschappelijke vooruitgang (PB 2013 L 261, blz. 5), voor zover daarbij pek, koolteer, hoge temperatuur wordt ingedeeld als Aquatic acute 1 (H400) en Aquatic Chronic 1 (H410), welke schade wordt geraamd op een totaalbedrag van 66 237,74 EUR, of elk ander bedrag zoals vastgesteld door verzoekster in loop van de procedure of door het Hof;

                  —

                  subsidiair, bij tussenarrest beslissen dat verweerster gehouden is om de geleden schade te vergoeden en partijen gelasten binnen een redelijke termijn na het arrest het tussen partijen overeengekomen bedrag van de schadevergoeding aan het Hof over te leggen of, bij gebreke van de overeenkomst, partijen gelasten binnen dezelfde termijn hun opmerkingen met gedetailleerde cijfers ter ondersteuning over te leggen;

                  —

                  verweerster veroordelen tot betaling aan verzoekster van compenserende rente tegen het wanbetalingspercentage vanaf de datum van de geleden schade (dat wil zeggen dan wel vanaf de datum van inwerkingtreding van de onwettige classificatie dan wel vanaf de datum waarop de schade zich heeft voorgedaan);

                  —

                  verweerster veroordelen tot betaling van een achterstandsrente van 8 %, of een ander door het Hof te bepalen passend percentage, berekend over het te betalen bedrag vanaf de datum van het arrest tot de feitelijke betaling; en

                  —

                  verweerster verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster één middel aan, waarbij zij stelt schade te hebben geleden die door verweerster is veroorzaakt door de vaststelling en inwerkingtreding van verordening (EU) nr. 944/2013 van de Commissie (1), waarbij de stof pek, koolteer, hoge temperatuur is ingedeeld als Aquatic Acute 1 (H400) en Aquatic Chronic 1 (H410) stof. Op 22 november 2017 heeft het Hof van Justitie de hogere voorziening verworpen die de Europese Commissie had ingesteld tegen de beslissing van het Gerecht tot gedeeltelijke nietigverklaring van verordening nr. 944/2013 voor zover de stof pek, koolteer, hoge temperatuur daarbij als gevolg van een kennelijke beoordelingsfout is ingedeeld als Aquatic Acute 1 (H400) en Aquatic Chronic 1 (H410) stof. Verzoekster heeft kosten gemaakt bij de uitvoering van de onwettige indeling. Verweerster is overeenkomstig artikelen 268 en 340 VWEU aansprakelijk voor die kosten, aangezien het gedrag van verweerster onwettig is omdat het een voldoende gekwalificeerde schending van het recht oplevert, de veroorzaakte schade reëel en zeker is en er een rechtstreeks causaal verband bestaat tussen het gedrag en de gestelde schade.

         (1)  Verordening (EU) nr. 944/2013 van de Commissie van 2 oktober 2013 tot wijziging van verordening (EG) nr. 1272/2008 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de indeling, etikettering en verpakking van stoffen en mengsels, met het oog op de aanpassing aan de technische en wetenschappelijke vooruitgang (PB L 261, blz. 5).


title: Zaak C-18/17: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 14 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgerichtshof — Oostenrijk) — Danieli & C. Officine Meccaniche SpA, e.a. / Regionale Geschäftsstelle Leoben des Arbeitsmarktservice (Prejudiciële verwijzing — Toetreding van nieuwe lidstaten — Republiek Kroatië — Overgangsmaatregelen — Vrij verrichten van diensten — Richtlijn 96/71/EG — Terbeschikkingstelling van werknemers — Terbeschikkingstelling van Kroatische staatsburgers en derdelanders in Oostenrijk via een in Italië gevestigde onderneming)

text:
               14.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 16/6

      Arrest van het Hof (Derde kamer) van 14 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgerichtshof — Oostenrijk) — Danieli & C. Officine Meccaniche SpA, e.a. / Regionale Geschäftsstelle Leoben des Arbeitsmarktservice
      (Zaak C-18/17) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Toetreding van nieuwe lidstaten - Republiek Kroatië - Overgangsmaatregelen - Vrij verrichten van diensten - Richtlijn 96/71/EG - Terbeschikkingstelling van werknemers - Terbeschikkingstelling van Kroatische staatsburgers en derdelanders in Oostenrijk via een in Italië gevestigde onderneming))
      (2019/C 16/06)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Verwaltungsgerichtshof

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: Danieli & C. Officine Meccaniche SpA, Dragan Panic, Ivan Arnautov, Jakov Mandic, Miroslav Brnjac, Nicolai Dorassevitch, Alen Mihovic

         Verwerende partij: Regionale Geschäftsstelle Leoben des Arbeitsmarktservice

         Dictum

                  1)

                  De artikelen 56 en 57 VWEU en bijlage V, hoofdstuk 2, punt 2, bij de Akte betreffende de voorwaarden voor de toetreding van de Republiek Kroatië en de aanpassing van het Verdrag betreffende de Europese Unie, het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, dienen aldus te worden uitgelegd dat een lidstaat het recht heeft om de terbeschikkingstelling van Kroatische werknemers die in dienst zijn van een in Kroatië gevestigde vennootschap te beperken door een werkvergunning te verlangen, wanneer deze terbeschikkingstelling zodanig plaatsvindt dat die werknemers naar een in een andere lidstaat gevestigde onderneming worden overgeplaatst in de zin van artikel 1, lid 3, onder c), van richtlijn 96/71/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 1996 betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers met het oog op het verrichten van diensten, en die terbeschikkingstelling strekt tot de verrichting door die laatste onderneming van een dienst in eerstgenoemde lidstaat.

                  2)

                  De artikelen 56 en 57 VWEU dienen aldus te worden uitgelegd dat een lidstaat niet het recht heeft om te verlangen dat derdelanders die ter beschikking zijn gesteld van een in een andere lidstaat gevestigde onderneming door een tevens in die andere lidstaat gevestigde onderneming met het oog op de verrichting van een dienst in eerstgenoemde lidstaat, over een werkvergunning beschikken.

         (1)  PB C 144 van 8.5.2017.


title: Zaak C-568/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 11 september 2018 door Rogesa Roheisengesellschaft Saar mbH tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 11 juli 2018 in zaak T-643/13, Rogesa Roheisengesellschaft Saar mbH / Commissie

text:
               14.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 16/29

      Hogere voorziening ingesteld op 11 september 2018 door Rogesa Roheisengesellschaft Saar mbH tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 11 juli 2018 in zaak T-643/13, Rogesa Roheisengesellschaft Saar mbH / Commissie
      (Zaak C-568/18 P)
      (2019/C 16/36)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Rekwirante: Rogesa Roheisengesellschaft Saar mbH (vertegenwoordigers: S. Altenschmidt, D. Jacob, Rechtsanwälte)

         Andere partij in de procedure: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  het arrest van het Gerecht van 11 juli 2018 in zaak T-476/12 vernietigen;

                  —

                  het besluit van de Commissie van 15 september 2013 met kenmerk GestDem 2013/1504 nietig verklaren;

                  —

                  subsidiair, het arrest van het Gerecht vernietigen en de zaak naar het Gerecht terugverwijzen.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Rekwirante voert de volgende middelen aan:

                  1.

                  Het Gerecht heeft de vereisten van verordening (EG) nr. 1367/2006 (1) voor de weigering van vrije toegang tot milieu-informatie onjuist beoordeeld. Het heeft de weigeringsgrond in artikel 4, lid 2, eerste streepje, van verordening (EG) nr. 1049/2001 (2), gelezen in samenhang met artikel 6, lid 1, van verordening (EG) nr. 1367/2006 te ruim uitgelegd in het licht van de bepalingen van het Verdrag van Aarhus. Het Gerecht gaat er ten onrechte van uit dat de informatie over de CO2-efficiëntie van een industriële installatie commercieel gevoelige informatie is.

                  2.

                  Het Gerecht heeft in strijd met artikel 6, lid 1, van verordening (EG) nr. 1367/2006 en artikel 4, lid 2, van verordening (EG) nr. 1049/2001 het bestaan van milieu-informatie over emissies niet erkend.

                  3.

                  Het Gerecht heeft bovendien onvoldoende rekening gehouden met het door rekwirante aangevoerde hoger openbaar belang van toegang tot de betrokken milieu-informatie.

         (1)  Verordening (EG) nr. 1367/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 6 september 2006 betreffende de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden op de communautaire instellingen en organen, PB 2006, L 264, blz. 13.

         (2)  Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB 2001, L 145, blz. 43.