title: Zaak T-200/06: Beroep ingesteld op 26 juli 2006 — IBERDROLA/Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               30.9.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 237/9

         Beroep ingesteld op 26 juli 2006 — IBERDROLA/Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-200/06)
   (2006/C 237/17)
   Procestaal: Spaans
   Partijen

      Verzoekster: IBERDROLA S.A. (Bilbao, Spanje) (vertegenwoordigers: J. Alfaro Aguila-Real, P. Liñán Hernández, S. Martínez Lage, H. Brokelmann en J. Ruiz Calzado, advocaten)

      Verweerster: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies van verzoekster

               —

               de bestreden beschikking nietig te verklaren;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Het onderhavige beroep is gericht tegen de beschikking van de Commissie van 25 april 2006 (zaak nr. COMP/M.4110 — E.ON/ENDESA), waarbij de concentratie door middel waarvan E.ON AG de controle over alle aandelen van ENDESA SA wil verwerven, verenigbaar met de gemeenschappelijke markt is verklaard.
   Verzoekster betoogt dat de bestreden beschikking volgens haar voorbijgaat aan het ernstige risico dat in de concurrentieverhouding tussen de voornaamste pan-Europese ondernemingen gecoördineerde effecten zullen optreden, die bij een operatie van deze omvang en met deze kenmerken, die de dominante ondernemingen in twee van de belangrijkste nationale energiemarkten raakt, dienen te worden onderzocht.
   Ter ondersteuning van haar vordering voert verzoekster aan dat verweerster:

               —

               het beginsel van behoorlijk bestuur heeft geschonden, doordat zij de werking van de betrokken markten en de invloed van de operatie daarop niet correct en ontoereikend heeft onderzocht;

               —

               blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door bij het onderzoek van de operatie uit te gaan van een statische opvatting van de markten, in strijd met de concentratieverordening en de gemeenschapsrechtspraak;

               —

               haar verplichting niet is nagekomen om bij de beoordeling van de aangemelde operatie de coherente toepassing te verzekeren van de regels betreffende de controle van concentraties en misbruik van machtsposities, door deze operatie goed te keuren zonder de herkomst te onderzoeken van de middelen die E. ON voor de verwerving van ENDESA heeft verzameld, om na te gaan of de betrokken concentratie het gevolg kon zijn van een misbruik van machtspositie;

               —

               een reeks kennelijke beoordelingsfouten heeft gemaakt en aan een aantal relevante punten is voorbijgegaan bij de vaststelling dat er geen ernstige twijfel bestaat over de verenigbaarheid van de operatie met het gemeenschapsrecht en bij het nemen van de beslissing om deze in een eerste fase goed te keuren. In dit verband beklemtoont verzoekster dat de bestreden beschikking weliswaar is vastgesteld op grond van de nieuwe concentratieverordening, die een grondigere en diepgaandere analyse vereist, maar dat zij:

                           —

                           volledig voorbijgaat aan de negatieve invloed die de operatie zal hebben op de integratie van de voornaamste nationale markten, die zal uitmonden in de totstandkoming van de gemeenschappelijke Europese markt voor gas en elektriciteit;

                           —

                           de invloed van de voorgenomen operatie op de zich ontwikkelende pan-Europese markt voor levering van elektriciteit aan multinationale ondernemingen ontoereikend heeft beoordeeld;

                           —

                           ervan uitgaat dat E. ON, ondanks haar pan-Europese ambities en economische kracht, geen belangrijke potentiële concurrent van ENDESA op de Spaanse markt van de elektriciteitsproductie en de gasdistributie was;

                           —

                           tot de conclusie komt dat de operatie niet leidt tot de versterking van een machtspositie op de Duitse markt en dat het mededingingsklimaat niet verandert door het verdwijnen van een relatieve nieuwkomer als ENDESA.

         Ten slotte stelt verzoekster schending van de motiveringsplicht.


title: Zaak C-170/15 P: Hogere voorziening ingesteld op 14 april 2015 door Enercon GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 28 januari 2015 in zaak T-655/13, Enercon GmbH/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

text:
               18.4.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 136/6

         Hogere voorziening ingesteld op 14 april 2015 door Enercon GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 28 januari 2015 in zaak T-655/13, Enercon GmbH/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)
   (Zaak C-170/15 P)
   (2016/C 136/10)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Rekwirante: Enercon GmbH (vertegenwoordiger: R. Böhm, Rechtsanwalt)

      Andere partij in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)
   Bij beschikking van 21 januari 2016 heeft het Hof van Justitie (Zesde kamer) de hogere voorziening afgewezen en beslist dat rekwirante haar eigen kosten dient te dragen.


title: Zaak C-36/16: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 11 mei 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny — Polen) — Minister Finansów/Posnania Investment SA [Prejudiciële verwijzing — Fiscale bepalingen — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde — Richtlijn 2006/112/EG — Artikel 2, lid 1, onder a) — Artikel 14, lid 1 — Belastbare handelingen — Begrip „levering van goederen onder bezwarende titel” — Overdracht van onroerend goed aan de staat of een lagere overheid ter voldoening van een belastingschuld — Daarvan uitgesloten]

text:
               24.7.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 239/10

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 11 mei 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny — Polen) — Minister Finansów/Posnania Investment SA
   (Zaak C-36/16) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Fiscale bepalingen - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde - Richtlijn 2006/112/EG - Artikel 2, lid 1, onder a) - Artikel 14, lid 1 - Belastbare handelingen - Begrip „levering van goederen onder bezwarende titel” - Overdracht van onroerend goed aan de staat of een lagere overheid ter voldoening van een belastingschuld - Daarvan uitgesloten])
   (2017/C 239/12)
   Procestaal: Pools

      Verwijzende rechter

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Minister Finansów

      Verwerende partij: Posnania Investment SA

      Dictum

   Artikel 2, lid 1, onder a), en artikel 14, lid 1, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moeten aldus worden uitgelegd dat voor de heffing van belasting over de toegevoegde waarde geen sprake is van een belastbare levering van goederen onder bezwarende titel wanneer, net als het geval is in het hoofdgeding, de eigendom van onroerend goed door een ondernemer voor de belasting over de toegevoegde waarde aan de schatkist of een lagere overheid van een lidstaat wordt overgedragen ter voldoening van een achterstallige belastingschuld.

      (1)  PB C 145 van 25.4.2016.


title: Zaak C-584/12 P: Hogere voorziening ingesteld op 13 december 2012 door El Corte Inglés, S.A. tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 27 september 2012 in zaak T-357/09, Pucci International/BHIM — El Corte Inglés (Emidio Tucci)

text:
               2.3.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 63/10

         Hogere voorziening ingesteld op 13 december 2012 door El Corte Inglés, S.A. tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 27 september 2012 in zaak T-357/09, Pucci International/BHIM — El Corte Inglés (Emidio Tucci)
   (Zaak C-584/12 P)
   2013/C 63/17
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Rekwirante: El Corte Inglés, S.A. (vertegenwoordigers: J. L. Rivas Zurdo en E. Seijo Veiguela, abogados)

      Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) en Emilio Pucci International BV

      Conclusies

               —

               het arrest van het Gerecht van 27 september 2012 in zaak T-357/09 in zijn geheel vernietigen;

               —

               het BHIM verwijzen in de kosten van El Corte Inglés, S.A.;

               —

               Emilio Pucci International BV verwijzen in de kosten van El Corte Inglés, S.A.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Opposante heeft, zoals de kamer van beroep van het BHIM heeft vastgesteld, niet aangetoond dat haar merk voor brillen is gebruikt. Bovendien heeft het Gerecht in punt 31 van zijn arrest in zaak T-39/10 (1) juist dit criterium gehanteerd, namelijk geoordeeld dat geen sprake kon zijn van normaal gebruik, gelet op het feit dat het merk enkel op of naast foto’s voorkwam. Bijgevolg had het Gerecht in zijn arrest niet mogen oordelen dat was aangetoond dat merk nr. 274991 voor brillen van klasse 9 werd gebruikt.
   Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 (2) en de rechtspraak dienaangaand vereisen dat het verwarringsgevaar globaal wordt beoordeeld, en dat daarbij rekening wordt gehouden met alle relevante factoren van het concrete geval. De tweede kamer van beroep van het BHIM is tot de slotsom gekomen dat de waren qua aard, doelstelling en gebruik verschilden, en heeft deze overweging genoegzaam gemotiveerd (punt 102 van de bestreden beslissing). Dat schoonheidsproducten en juwelen verband kunnen houden met de ruime en heterogene sector van de mode impliceert niet dat zij verband houden met of kunnen worden geacht overeen te stemmen met waren van de klassen 18, 24 en 25.
   De uitbreiding van de werking van artikel 8, lid 5, van verordening nr. 207/2009 (3) tot andere waren van de klassen 9 (brillen), 14 (juwelen, sieraden en horloges) en 16 (toiletpapier) is onvoldoende gerechtvaardigd en is gebaseerd op niet hardgemaakte vermoedens die verzoekster in zaak T-357/09 (4) heeft geopperd. Blijkens de punten 70 en 71 van het arrest zelf geldt dit temeer aangezien loutere hypotheses niet kunnen worden aanvaard en kan deze bepaling niet zonder meer op bekende merken worden toegepast, omdat de toekomstige gevaren moeten worden aangevoerd en bewezen, hetgeen verzoekster niet heeft gedaan.

      (1)  Arrest van het Gerecht van 27 december 2012, El Corte Inglés/BHIM, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie.

      (2)  Verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk (PB 1994, L 11, blz. 1).

      (3)  Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (gecodificeerde versie) (PB L 78, blz. 1).

      (4)  Arrest van het Gerecht van 27 december 2012, Pucci International/BHIM — El Corte Inglés (Emidio Tucci), nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie.


title: Zaak C-517/04: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van  8 juni 2006  (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het College van Beroep voor het bedrijfsleven — Nederland) — Visserijbedrijf D. J. Koornstra & Zn. vof/Productschap Vis (Heffing op aanvoer van garnalen met in lidstaat geregistreerde vissersvaartuigen ter financiering van garnalenzeven en garnalenkrakers in dezelfde lidstaat — Artikel 25 EG — Heffing van gelijke werking als douanerechten — Artikel 90 EG — Binnenlandse belasting)

text:
               29.7.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 178/4

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 8 juni 2006 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het College van Beroep voor het bedrijfsleven — Nederland) — Visserijbedrijf D. J. Koornstra & Zn. vof/Productschap Vis
   (Zaak C-517/04) (1)

   (Heffing op aanvoer van garnalen met in lidstaat geregistreerde vissersvaartuigen ter financiering van garnalenzeven en garnalenkrakers in dezelfde lidstaat - Artikel 25 EG - Heffing van gelijke werking als douanerechten - Artikel 90 EG - Binnenlandse belasting)
   (2006/C 178/06)
   Procestaal: Nederlands
   Verwijzende rechter
   College van Beroep voor het bedrijfsleven
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekster: Visserijbedrijf D. J. Koornstra & Zn. vof

      Verweerder: Productschap Vis
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — College van Beroep voor het bedrijfsleven — Verenigbaarheid met gemeenschapsrecht, met name met artikelen 25 EG en 90 EG, van heffing die in lidstaat wordt opgelegd aan ondernemingen wegens vervoer van garnalen met een in die lidstaat geregistreerd vaartuig — Heffing door die onderneming ook verschuldigd voor elders in Gemeenschap vervoerde garnalen — Heffing ter financiering van het zeven en kraken van garnalen in dezelfde staat — Heffing van gelijke werking — Heffing van toepassing op ondernemingen of producten?
   Dictum
   Een heffing die door een publiekrechtelijke instelling van een lidstaat volgens dezelfde criteria over de voor de binnenlandse markt bestemde binnenlandse producten en over de voor uitvoer naar andere lidstaten bestemde binnenlandse producten wordt geheven, vormt een heffing van gelijke werking als een bij de artikelen 23 EG en 25 EG verboden uitvoerrecht, indien de opbrengst van die heffing strekt ter financiering van activiteiten die enkel ten goede komen aan de voor de binnenlandse markt bestemde binnenlandse producten, en indien de voordelen die uit de bestemming van de opbrengst van die heffing voortvloeien, de op die producten drukkende last volledig compenseren. Een dergelijke heffing is daarentegen in strijd met het discriminatieverbod van artikel 90 EG, indien de uit de bestemming van de opbrengst van deze heffing voortvloeiende voordelen voor de binnenlandse producten die op de binnenlandse markt worden verwerkt of verhandeld, de daarop drukkende last slechts ten dele compenseren.

      (1)  PB C 69 van 19.3.2005.


title: Zaak C-621/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation (Frankrijk) op 23 november 2015 — W e.a./Sanofi Pasteur MSD SNC, Caisse primaire d’assurance maladie des Hauts-de-Seine, Caisse Carpimko

text:
               8.2.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 48/18

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation (Frankrijk) op 23 november 2015 — W e.a./Sanofi Pasteur MSD SNC, Caisse primaire d’assurance maladie des Hauts-de-Seine, Caisse Carpimko
   (Zaak C-621/15)
   (2016/C 048/25)
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Cour de cassation

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: W e.a.

      Verwerende partijen: Sanofi Pasteur MSD SNC, Caisse primaire d’assurance maladie des Hauts-de-Seine, Caisse Carpimko

      Prejudiciële vragen

               1)

               Staat artikel 4 van richtlijn 85/374/EEG van de Raad van 25 juli 1985 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake de aansprakelijkheid voor producten met gebreken (1), op het vlak van aansprakelijkheid van farmaceutische laboratoria voor de door hen geproduceerde vaccins, in de weg aan een bewijsmiddel volgens hetwelk de rechter ten gronde bij het uitoefenen van zijn soevereine beoordelingsbevoegdheid kan oordelen dat de feitelijke elementen waarop verzoeker zich beroept, ernstige, precieze en overeenstemmende vermoedens vormen, die het gebrek van het vaccin en het bestaan van een oorzakelijk verband daarvan met de ziekte kunnen bewijzen, ook al is op basis van medisch onderzoek geen verband tussen de vaccinatie en het optreden van de ziekte vastgesteld?

               2)

               Indien vraag 1 ontkennend wordt beantwoord: staat het voornoemde artikel 4 van richtlijn 85/374 in de weg aan een stelsel van vermoedens, volgens hetwelk het bestaan van een oorzakelijk verband tussen het aan een vaccin toegeschreven gebrek en de door de gelaedeerde geleden schade steeds bewezen zou worden geacht wanneer sprake is van bepaalde aanwijzingen van causaliteit?

               3)

               Indien vraag 1 bevestigend wordt beantwoord: moet het voornoemde artikel 4 van richtlijn 85/374 aldus worden uitgelegd dat het bewijs — dat de gelaedeerde moet leveren — dat een oorzakelijk verband bestaat tussen het aan het vaccin toegeschreven gebrek en de door hem geleden schade, alleen kan worden geacht te zijn geleverd wanneer dit verband wetenschappelijk is vastgesteld?

      (1)  PB L 210, blz. 29.


title: Zaak C-225/13: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 9 april 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State — België) — Stad Ottignies-Louvain-la-Neuve, Michel Tillieut, Willy Gregoire en Marc Lacroix/Waals Gewest (Prejudiciële verwijzing — Milieu — Afvalstoffen — Richtlijn 75/442/EEG — Artikel 7, lid 1 — Beheersplan — Locaties en installaties geschikt voor verwijdering van afvalstoffen — Begrip „afvalbeheersplan”  — Richtlijn 1999/31/EG — Artikelen 8 en 14 — Stortplaatsen waarvoor vergunning is verleend of die op tijdstip van omzetting van deze richtlijn reeds in gebruik zijn)

text:
               10.6.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 175/13

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 9 april 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State — België) — Stad Ottignies-Louvain-la-Neuve, Michel Tillieut, Willy Gregoire en Marc Lacroix/Waals Gewest
   (Zaak C-225/13) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Milieu - Afvalstoffen - Richtlijn 75/442/EEG - Artikel 7, lid 1 - Beheersplan - Locaties en installaties geschikt voor verwijdering van afvalstoffen - Begrip „afvalbeheersplan” - Richtlijn 1999/31/EG - Artikelen 8 en 14 - Stortplaatsen waarvoor vergunning is verleend of die op tijdstip van omzetting van deze richtlijn reeds in gebruik zijn))
   2014/C 175/15
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Raad van State

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Stad Ottignies-Louvain-la-Neuve, Michel Tillieut, Willy Gregoire en Marc Lacroix

      Verwerende partij: Waals Gewest

      in tegenwoordigheid van: Shanks SA

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Raad van State — Uitlegging van artikel 7 van richtlijn 75/442/EEG van de Raad van 15 juli 1975 betreffende afvalstoffen (PB L 194, blz. 39) en artikel 2, sub a, van richtlijn 2001/42/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2001 betreffende de beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma’s (PB L 197, blz. 30) — Verwijdering van afvalstoffen — Begrip „afvalbeheersplan” — Nationale regeling die bepaalt dat er geen centra voor technische ingraving mogen komen buiten de in dat afvalbeheersplan genoemde locaties — Afwijkende regel op grond waarvan vergunningen die vóór de inwerkingtreding van het afvalbeheersplan aan centra voor technische ingraving zijn verleend, na de inwerkingtreding daarvan kunnen worden verlengd — Begrip „plan en programma”

      Dictum

   Artikel 7, lid 1, van richtlijn 75/442/EEG van de Raad van 15 juli 1975 betreffende afvalstoffen, zoals gewijzigd bij beschikking 96/350/EG van de Commissie van 24 mei 1996, moet aldus worden uitgelegd dat niet als een afvalbeheersplan in de zin van deze bepaling, zoals gewijzigd bij beschikking 96/350, kan worden aangemerkt een nationale wettelijke bepaling als die in het hoofdgeding, waarin, in afwijking van de regel dat geen centra voor technische ingraving kunnen worden vergund buiten de locaties die worden genoemd in het krachtens dit artikel vereiste afvalbeheersplan, is vastgelegd dat centra voor technische ingraving die vóór de inwerkingtreding van dat plan zijn vergund, na de inwerkingtreding nieuwe vergunningen kunnen krijgen voor dezelfde percelen.
   Artikel 8 van richtlijn 1999/31/EG van de Raad van 26 april 1999 betreffende het storten van afvalstoffen, zoals gewijzigd bij richtlijn 2011/97/EU van de Raad van 5 december 2011, verzet zich evenwel niet tegen een dergelijke nationale wettelijke bepaling, die haar rechtsgrondslag kan vinden in artikel 14 van die richtlijn en van toepassing kan zijn op stortplaatsen waarvoor een vergunning is verleend of stortplaatsen die op de datum van omzetting van de richtlijn reeds in gebruik zijn, mits is voldaan aan de andere in artikel 14 genoemde voorwaarden, hetgeen ter beoordeling staat van de verwijzende rechter.

      (1)  PB C 207 van 20.7.2013.


title: Zaak F-137/14: Beroep ingesteld op 8 december 2014 — ZZ/Commissie

text:
               2.2.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 34/54

         Beroep ingesteld op 8 december 2014 — ZZ/Commissie
   (Zaak F-137/14)
   (2015/C 034/67)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: ZZ (vertegenwoordiger: H. Tettenborn, advocaat)

      Verwerende partij: Commissie

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit van de Europese Dienst voor extern optreden van 29 januari 2014 om de met verzoeker voor onbepaalde tijd bestaande arbeidsverhouding te beëindigen en verzoek om vergoeding van verzoekers materiële en immateriële schade

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               nietigverklaring van het bij brief van EDEO van 29 januari 2014 aan verzoeker meegedeelde besluit om de met hem bestaande arbeidsverhouding met toepassing van een opzegtermijn van 7 maanden op 31 augustus 2014 om middernacht te beëindigen;

               —

               veroordeling van EDEO tot betaling aan verzoeker van een passend, aan het oordeel van het Gerecht overgelaten bedrag ter vergoeding van de materiële en immateriële schade die hij als gevolg van bovengenoemd besluit van EDEO heeft geleden;

               —

               veroordeling van EDEO tot vergoeding van alle door verzoeker geleden materiële schade, met name door over te gaan tot betaling van alle achterstallige salarissen en tot vergoeding van alle kosten die verzoeker door het onrechtmatig gedrag van EDEO heeft gemaakt (met aftrek van de ontvangen werkloosheidstoelagen respectievelijk de door de inzet van zijn werkkracht gerealiseerde inkomsten);
               subsidiair, voor het geval dat verzoeker om feitelijke of juridische redenen niet zijn functie terug kan krijgen of tegen de vroegere voorwaarden door EDEO tewerk kan worden gesteld, veroordeling van EDEO tot vergoeding van de materiële schade die verzoeker heeft geleden als gevolg van het feit dat zijn werk op onregelmatige wijze is beëindigd, door over te gaan tot betaling van een bedrag bestaande in het verschil tussen de inkomsten die hij daadwerkelijk kan verwachten en de inkomsten die hij zou hebben genoten indien zijn overeenkomst niet was beëindigd, rekening houdend met de pensioenuitkeringen en andere aanspraken;

               —

               verwijzing van EDEO in de kosten.


title: Zaak F-79/15: Beroep ingesteld op 26 mei 2015 — ZZ/ECB

text:
               24.8.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 279/57

         Beroep ingesteld op 26 mei 2015 — ZZ/ECB
   (Zaak F-79/15)
   (2015/C 279/73)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: ZZ (vertegenwoordiger: S. Pappas, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Centrale Bank

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit van de Europese Centrale Bank tot afsluiting van de procedure inzake de erkenning van de beroepsmatige oorzaak van verzoeksters ziekte en verzoek om vergoeding van de materiële en immateriële schade die zij zou hebben geleden

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               nietigverklaring van het bestreden besluit;

               —

               veroordeling van de Europese Centrale Bank tot betaling van een vergoeding van 30  000 EUR voor de materiële en immateriële schade die zij heeft geleden;

               —

               verwijzing van de Europese Centrale Bank in de kosten van de procedure.


title: Zaak C-63/06: Verzoek van het Lietuvos Vyriausiasis Administracinis Teismas van  20 december 2005  om een prejudiciële beslissing in het geding tussen UAB Profisa en Lietuvos Respublikos Finansų Ministerija

text:
               8.4.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 86/14

         Verzoek van het Lietuvos Vyriausiasis Administracinis Teismas van 20 december 2005 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen UAB Profisa en Lietuvos Respublikos Finansų Ministerija
   (Zaak C-63/06)
   (2006/C 86/26)
   Procestaal: Litouws
   Het Lietuvos Vyriausiasis Administracinis Teismas (Litouwen) heeft bij beschikking van 20 december 2005, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 3 februari 2006, in het geding tussen UAB Profisa en Lietuvos Respublikos Finansų Ministerija, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
   Moet artikel 27, lid 1, sub f, van richtlijn 92/83/EEG (1) van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op alcohol en alcoholhoudende dranken, gelet op de verschillen tussen de diverse taalversies, aldus worden uitgelegd dat de lidstaten vrijstelling van accijns moeten verlenen voor in het douanegebied van de Gemeenschap ingevoerde ethylalcohol die vervat is in chocoladeproducten die bestemd zijn voor rechtstreeks verbruik, wanneer het alcoholgehalte niet meer bedraagt dan 8,5 liter per 100 kilogram chocoladeproducten?

      (1)  PB L 316, blz. 21.


title: Gevoegde zaken C-145/06 en C-146/06: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 5 juli 2007 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione tributaria di secondo grado di Trento — Italië) — Fendt Italiana Srl/Agenzia Dogane — Ufficio Dogane di Trento (Richtlijn 2003/96/EG — Communautaire regeling voor belasting van energieproducten en elektriciteit — Werkingssfeer van richtlijn — Minerale oliën — Smeerolie gebruikt voor andere doeleinden dan als motor- of verwarmingsbrandstof — Daarvan uitgesloten — Intrekking van richtlijn 92/81/EEG — Nationale belastingregeling)

text:
               25.8.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 199/11

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 5 juli 2007 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione tributaria di secondo grado di Trento — Italië) — Fendt Italiana Srl/Agenzia Dogane — Ufficio Dogane di Trento
   (Gevoegde zaken C-145/06 en C-146/06) (1)

   (Richtlijn 2003/96/EG - Communautaire regeling voor belasting van energieproducten en elektriciteit - Werkingssfeer van richtlijn - Minerale oliën - Smeerolie gebruikt voor andere doeleinden dan als motor- of verwarmingsbrandstof - Daarvan uitgesloten - Intrekking van richtlijn 92/81/EEG - Nationale belastingregeling)
   (2007/C 199/17)
   Procestaal: Italiaans
   Verwijzende rechter
   Commissione tributaria di secondo grado di Trento
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Fendt Italiana Srl

      Verwerende partij: Agenzia Dogane — Ufficio Dogane di Trento
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Commissione tributaria di secondo grado di Trento — Uitlegging van richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit (PB L 283, blz. 51) — Verenigbaarheid van een nationale wet waarbij een belasting wordt geheven op smeerolie bestemd voor ander gebruik dan als brandstof voor verwarming of als motorbrandstof
   Dictum
   Richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit, zoals gewijzigd bij richtlijn 2004/75/EG van de Raad van 29 april 2004, moet aldus worden uitgelegd dat zij niet in de weg staat aan een nationale wettelijke regeling als die welke in de hoofdgedingen aan de orde is, die voorziet in de heffing van een verbruiksbelasting op smeerolie wanneer deze niet is bestemd voor gebruik, wordt aangeboden voor verkoop of wordt gebruikt als motorbrandstof of als brandstof voor verwarming.

      (1)  PB C 143 van 17.6.2006.


title: Zaak T-38/06: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 11 september 2008 — Italië/Commissie

text:
               22.11.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/62

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 11 september 2008 — Italië/Commissie
   (Zaak T-38/06) (1)

   (2008/C 301/110)

      Procestaal: Italiaans

   De president van de Tweede kamer van het Gerecht van eerste aanleg heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 74 van 25.3.2006.


title: Zaak T-358/11: Beroep ingesteld op 27 juni 2011 — Italië/Commissie

text:
               27.8.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 252/44

         Beroep ingesteld op 27 juni 2011 — Italië/Commissie
   (Zaak T-358/11)
   2011/C 252/96
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Italiaanse Republiek (vertegenwoordiger: P. Marchini, avvocato dello Stato)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De Italiaanse Republiek verzoekt het Gerecht:

               —

               de volgende handelingen nietig te verklaren: uitvoeringsbesluit C(2011) 2517 van de Europese Commissie van 15 april 2011 houdende onttrekking aan financiering door de Europese Unie van bepaalde uitgaven die Italië in het kader van het EOGFL, afdeling Garantie, heeft verricht ter zake van de maatregel Openbare opslag — suiker in de begrotingsjaren 2006 (forfaitaire rectificatie van 10 % voor een bedrag van 171 418,00 EUR), 2007 (forfaitaire rectificatie van 10 % voor een bedrag van 182 006,00 EUR), 2008 (forfaitaire rectificatie van 10 % voor een bedrag van 111 062,00 EUR), 2009 (forfaitaire rectificatie van 10 % voor een bedrag van 34 547,00 EUR) wegens „35 % toename van de opslagkosten” en in het begrotingsjaar 2006 (forfaitaire rectificatie van 5 % voor een bedrag van 781 044,00 EUR) wegens „Te late voorraadcontroles”, zoals vermeld in de in artikel 1 van dat besluit genoemde bijlage omdat deze uitgaven niet overeenkomstig de EU-voorschriften zijn verricht; brief nr. ARES (2011) 2287 van Europese Commissie, directoraat-generaal Landbouw en plattelandsontwikkeling, directoraat J — Audit van de landbouwuitgaven, van 3 januari 2001 en punt 2 van de bijlage bij die brief waarin de eindmotivering wordt gegeven voor het definitieve standpunt ten vervolge op het verslag van het Bemiddelingsorgaan in zaak 10/IT/435, als handeling waarop het besluit is gebaseerd; brief nr. ARES (2010) 57525 van Europese Commissie, directoraat-generaal Landbouw en plattelandsontwikkeling, directoraat J — Audit van de landbouwuitgaven, van 3 februari 2010 en de bijlage bij die brief waarin de gronden voor de onttrekking aan financiering worden gegeven, als handeling waarop het besluit is gebaseerd;

               —

               incidenteel: de exceptie van ongeldigheid van verordening (EG) nr. 915/2006 te aanvaarden.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij zeven middelen aan.
   Eerste middel, ontleend aan schending van wezenlijke vormvoorschriften (artikel 2[96] V[W]EU oud artikel 253 VEG) in de vorm van ontoereikend onderzoek ter zake van de financiële rectificatie voor „35 % toename van de opslagkosten in de begrotingsjaren 2006, 2007, 2008, 2009”
   Volgens de Italiaanse regering heeft de Commissie geen passend onderzoek verricht van de door het AGEA [Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura, interventiebureau] aangedragen bewijzen die aantonen dat het genoemde marktonderzoek is verricht en dat de stijging van de prijzen voor de huur van de silo’s eigenlijk te wijten is aan de moeilijke situatie op de markt van de huur van opslagplaatsen voor suiker vanaf 2005.
   Tweede middel, ontleend aan schending van wezenlijke vormvoorschriften (artikel 2[96] V[W]EU oud artikel 253 VEG) in de vorm van ontoereikende motivering ter zake van de financiële rectificatie voor „35 % toename van de opslagkosten in de begrotingsjaren 2006, 2007, 2008, 2009”
   De Commissie heeft niet aangegeven om welke redenen de verklaringen van de functionarissen van het AGEA en het door een van de grootste opslagbedrijven toegepaste tarief niet zijn beschouwd als documenten die het bewijs kunnen leveren van de door de suikermaatschappijen algemeen toegepaste prijsverhoging die tot 50 % kon gaan.
   Derde middel, ontleend aan schending en onjuiste uitlegging van artikel 8 van en bijlage I bij verordening (EG) nr. 884/2006 en van artikel 4 van verordening (EG) nr. 2148/1996 zoals gewijzigd bij de bijlage bij verordening (EG) nr. 915/2006 van de Commissie, alsmede schending van het rechtszekerheidsbeginsel, het beginsel van de terugwerkende kracht van de bepalingen en het vertrouwensbeginsel ter zake van de forfaitaire financiële rectificatie met 5 % voor „Te late voorraadcontroles” voor het begrotingsjaar 2006
   De Italiaanse regering is van mening dat de Commissie inbreuk heeft gemaakt op de overgangsregeling van punt A/II/5 van bijlage I bij verordening nr. 884/2006. Omdat het AGEA reeds dergelijke controles had verricht in het kader van de interne controle op basis van de nationale regels en dit aan de diensten van de Commissie had aangetoond door overlegging van alle registers van intake en exit van goederen en van de processen-verbaal naar aanleiding van de missie van mei 2007, had de overgangsregeling aldus moeten worden toegepast dat dit niet ten nadele komt van de Italiaanse staat, die wegens objectieve organisatorische moeilijkheden bij de coördinatie met Agecontrol kon worden geacht toestemming te hebben gekregen om alleen het syntheseverslag van februari 2007 over te leggen. De Italiaanse regering stelt schending van het rechtszekerheidsbeginsel, van het beginsel van niet-terugwerkende kracht van de normen, van het vertrouwensbeginsel en van het evenredigheidsbeginsel, op grond dat het onmiddellijk van toepassing verklaren van een verplichting om een inventaris op te stellen van verrichtingen die reeds lange tijd voor de inwerkingtreding van genoemde verordeningen, op 23 en 24 juni 2006 (inzonderheid de bijlage bij verordening nr. 915/2006), en korte tijd voor het boekhoudkundig afsluiten van het begrotingsjaar (30 september 2006) hebben plaatsgevonden, in strijd is met die beginselen.
   Vierde middel, ontleend aan schending van wezenlijke vormvoorschriften (artikel 2[96] V[W]EU oud artikel 253 VEG) in de vorm van ontoereikende motivering ter zake van de forfaitaire financiële rectificatie met 5 % voor „Te late voorraadcontroles” voor het begrotingsjaar 2006
   Volgens de Italiaanse regering heeft de Commissie niet passend aangegeven waarom zij het voorstel van het Bemiddelingsorgaan niet heeft gevolgd. Dit had voorgesteld de bij verordening (EG) nr. 915/2006 ingevoerde nieuwe regel betreffende de uiterste datum voor het opstellen van de inventaris alleen toe te passen op de suikerbewegingen vanaf de inwerkingtreding van die verordening en niet met terugwerkende kracht op de suikerbewegingen in het hele begrotingsjaar 2006, zodat de financiële rectificatie betrekking zou hebben gehad op met een minder lange periode van vertraging (ongeveer 8 maanden).
   Vijfde middel, ontleend aan de exceptie van ongeldigheid van verordening (EG) nr. 915/2006
   De Italiaanse regering voert aan dat die verordening ongeldig is voor zover daarbij de verplichting wordt opgelegd om in de loop van het begrotingsjaar 2006 ongeveer 3 maanden voor het begin van de nieuwe termijn voor het opstellen van een inventaris, een inventaris te maken van wat er aan het einde van het begrotingsjaar 2004-2005 (30 september 2005) nog in voorraad was, van wat er aan het begin van het begrotingsjaar 2005-2006 (1 oktober 2005) in voorraad was, en van wat er aan het einde van het begrotingsjaar 2005-2006 (30 september 2006) in voorraad is. Volgens verzoekster is het in strijd met de algemene beginselen van het gemeenschapsrecht om bij wege van verordening gedragingen betreffende reeds voltooide feiten uit het verleden op te leggen en het achterwege laten daarvan te bestraffen door middel van de procedure van financiële rectificatie.
   Zesde middel, ontleend aan schending van wezenlijke vormvoorschriften in de vorm van ontoereikende motivering en ontoereikend bewijs (artikel 2[96] V[W]EU oud artikel 253 VEG)
   Volgens de Italiaanse regering verdraait de Commissie de feiten waar zij een financiële rectificatie toepast op grond van het onjuiste uitgangspunt van DG AGRI dat het AGEA de intake en de exit van suiker niet heeft gecontroleerd en dat „ongeveer 127 000 ton suiker (zonder officiële verificatie van het gewicht) is behandeld”. Verder stelt de Italiaanse regering ook dat er geen bewijzen zijn ter zake van het feit „er geen jaarlijkse controle van de inventarissen is verricht […] naar aanleiding van de opslagverrichtingen” en ter zake van het feit dat „ongeveer 127 000 ton suiker (zonder verificatie of officiële weging) is behandeld” tussen 30 september 2006 (datum waarop de inventaris had moeten zijn opgesteld) en februari 2007. Gelet op de door het AGEA aangeboden en aan de diensten van de Commissie overgelegde bewijsstukken, te weten de boekhouding waaruit de omvang van de suikerbewegingen en van de voorraad per opslag blijkt, kunnen de diensten van de Commissie immers niet het omgekeerde beweren zonder daarvan het bewijs te leveren.
   Zevende middel, ontleend aan schending van wezenlijke vormvoorschriften in de vorm van ontoereikende motivering en ontoereikend bewijs (artikel 2[96] V[W]EU oud artikel 253 VEG) ter zake van het gestelde gevaar van schade voor het Fonds
   Volgens de Italiaanse regering is het besluit ontoereikend gemotiveerd omdat daarin wordt voorbijgegaan aan het nuttig effect van de controles die het AGEA in elk geval heeft verricht op de intake en de exit van opslagsuiker en op de hoeveelheid die er elke maand was opgeslagen.


title: Hogere voorziening, op 22 november 1995 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen het arrest, op 18 september 1995 in zaak T-548/93 tussen Ladbroke Racing Ltd en de Commissie van de Europese Gemeenschappen, ondersteund door de Franse Republiek, gewezen door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Eerste kamer - uitgebreid) (Zaak C-359/95 P)

text:
Nr . C 31 / 10             NL                       Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   3 . 2 . 96
 Requirante concludeert dat het den Hove behage :                              door de Franse Republiek, gewezen door het Gerecht van
                                                                               eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen ( Eerste
 1 . het arrest van het Gerecht van 13 september 1995 in de                    kamer — uitgebreid ).
       gevoegde zaken T-244/93 en T-486/93 ('), TWD Tex
       tilwerke Deggendorf/Commissie te vernietigen ;                          Requirante concludeert dat het den Hove behage:
2 . nietig te verklaren artikel 2 van Beschikking 91 /391 /                    — het arrest van het Gerecht van eerste aanleg ( Eerste
       EEG van de Commissie van 26 maart 1991 betreffende                          kamer — uitgebreid ) van 18 september 1995 in zaak
       steun van de Duitse regering aan de onderneming                             T-548/93 ( Ladbroke Racing Limited/Commissie van de
       Deggendorf GmbH ( PB 1991 , L 215 , blz . 16 ) en van                       Europese Gemeenschappen ), voorzover daarin de in de
       artikel 2 van Beschikking 92/330/EEG van de Commis                         brief van 29 juli 1993 vervatte beschikking van de
       sie van 18 december 1991 betreffende een steunmaat                         Commissie, waarbij de klacht van Ladbroke Racing
       regel van de Bondsrepubliek Duitsland ten behoeve van                       Limited wordt afgewezen ( IV/33.374 ), nietig wordt
       Textilwerke Deggendorf GmbH ;                                               verklaard, te vernietigen;
                                                                              — het beroep krachtens artikel 173 te verwerpen;
3 . de Commissie in de kosten te verwijzen .
                                                                              — verzoekster te verwijzen in de kosten van beide instan
Middelen en voornaamste argumenten                                                 ties .
Schending van het Gemeenschapsrecht: requirante hand                          Middelen en voornaamste argumenten
haaft haar stellingen ( 2 ) en klaagt voorts , dat het Gerecht de
bestreden beschikkingen ten onrechte aldus heeft uitgelegd,                    De Commissie betoogt dat het arrest van het Gerecht van
dat de Commissie de nieuwe steunmaatregelen onverenig                         eerste aanleg gevitiëerd is wegens schending van het recht en
baar met de gemeenschappelijke markt acht zolang de oude                       moet worden vernietigd . In de eerste plaats wordt in het
steun niet is terugbetaald . Het Gerecht mocht geen acht                       arrest het recht geschonden, doordat als algemeen beginsel
slaan op de letter en de systematiek , maar uitsluitend op de                 wordt geformuleerd dat de Commissie een wettelijke
considerans van de Commissiebeschikkingen; de conside                         regeling waarin verplichtingen worden opgelegd , die voor
rans is evenwelk ondergeschikt aan het dispositief van een                     dien in particuliere overeenkomsten waren vervat, op haar
handeling. Overigens is de herinterpretatie van de artike                    verenigbaarheid met het Verdrag moet onderzoeken, voor
len 1 van de beschikkingen reeds hierom onjuist, omdat                        zij de toepasselijkheid van de artikelen 85 en 86 op deze
enkel de artikelen 2 zijn aangevochten .                                       overeenkomsten onderzoekt. In de tweede plaats wordt in
                                                                               het arrest voorbijgegaan aan het feit dat de Commissie ,
                                                                              ongeacht of de Franse wettelijke regeling verenigbaar is met
(') PB nr . C 286 van 28 . 10 . 1995 , blz . 8 .                               het Verdrag, heeft vastgesteld dat geen inbreuk werd
( 2 ) PB nr . C 212 van 14 . 8 . 1991 , blz . 10 , voor de uit zaak C-161 /91
      geresulteerde zaak T-244/93 , en PB nr . C 167 van 4 . 7.
                                                                              gemaakt op de artikelen 85 en 86 van het Verdrag. De
                                                                               Commissie had dus voldoende redenen om verzoeksters
      1992 , blz . 8 , voor de uit zaak C-220/92 geresulteerde zaak
      T-486 /93 .                                                             klacht betreffende de gestelde inbreuk op de artikelen 85 en
                                                                               86 door de ondernemingen af te wijzen, zonder te behoeven
                                                                              te bepalen of de Franse wettelijke regeling onverenigbaar
                                                                              was met het Verdrag. In de derde plaats is het arrest niet
                                                                              toereikend gemotiveerd .
                                                                               (') PB nr . C 286 van 28 . 10 . 1995 , blz . 12 .
Hogere voorziening, op 22 november 1995 ingesteld door
Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen het
arrest, op 18 september 1995 in zaak T-548/93 { ] ) tussen
Ladbroke Racing Ltd en de Commissie van de Europese
Gemeenschappen, ondersteund door de Franse Republiek,                         Verzoek van het Tribunale di Salerno van 12 oktober 1995
gewezen door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese                     om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Somal
          Gemeenschappen ( Eerste kamer — uitgebreid )                         fruit SpA en Camar SpA, enerzijds, en Ministerie van
                          ( Zaak C-359/95 P)                                   Financiën en- Ministerie van Buitenlandse handel, ander
                                ( 96/C 31 / 19 )                                                               zijds.
                                                                                ( Zaak C-369/95 )
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                                                ( 96/C 31 /20
op 22 november 1995 hogere voorziening ingesteld door
Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen                            Het Tribunale di Salerno heeft bij beschikking van 12 ok
woordigd door F. E. Gonzalez-Diaz en R. Lyal, leden van                        tober 1995 , ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
haar juridische dienst, als gemachtigden, domicilie gekozen                    28 november 1995 , in het geding tussen Somalfruit SpA en
hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz, Centre                          Camar SpA, enerzijds, en Ministerie van Financiën en
Wagner, Kirchberg, tegen het arrest, op 18 september 1995                      Ministerie van Buitenlandse handel, anderzijds, het Hof van
in zaak T-548/93 tussen Ladbroke Racing Ltd en de                             Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een
Commissie van de Europese Gemeenschappen, ondersteund                          prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:


title: Hogere voorziening, op 6 juli 1998 ingesteld door Dorsch Consult Ingenieurgesellschaft mbH tegen het arrest, op 28 april 1998 in zaak T-184/95 tussen Dorsch Consult Ingenieurgesellschaft mbH enerzijds en Raad van de Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeenschappen anderzijds gewezen door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede Kamer) (Zaak C-237/98 P)

text:
5.9.98                 NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  C 278/19
Verzoek van Arbetsdomstolen van 2 juli 1998 om een                  5. Is het voor het antwoord op de vierde vraag van
prejudicieÈle beslissing in het geding tussen Jämställd-                 belang, dat de vroedvrouwen wel, maar het lid van de
 hetsombudsmannen L. Svenaeus en Örebro läns landsting                   technische dienst niet in ploegendienst werken, die vol-
                                                                         gens de CAO recht geeft op arbeidstijdverkorting?
                       (Zaak C-236/98)
                         (98/C 278/32)                              (1) PB L 45 van 19.2.1975, blz. 19.
Arbetsdomstolen heeft bij beschikking van 2 juli 1998,
ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 6 juli
1998, in het geding tussen Jämställdhetsombudsmannen L.
Svenaeus en Örebro läns landsting, het Hof van Justitie
                                                                    Hogere voorziening, op 6 juli 1998 ingesteld door Dorsch
van de Europese Gemeenschappen verzocht om een preju-
                                                                    Consult Ingenieurgesellschaft mbH tegen het arrest, op
dicieÈle beslissing over de navolgende vragen:
                                                                    28 april 1998 in zaak T-184/95 tussen Dorsch Consult
                                                                    Ingenieurgesellschaft mbH enerzijds en Raad van de Euro-
                                                                    pese Unie en Commissie van de Europese Gemeenschap-
1. Maakt overeenkomstig artikel 119 van het EG-Verdrag              pen anderzijds gewezen door het Gerecht van eerste aanleg
     en Richtlijn 75/117/EEG van de Raad (1) betreffende                 van de Europese Gemeenschappen (Tweede Kamer)
     het nader tot elkaar brengen van de wetgevingen der
     lidstaten inzake de toepassing van het beginsel van                                  (Zaak C-237/98 P)
     gelijke beloning voor mannelijke en vrouwelijke werk-                                   (98/C 278/33)
     nemers, de vergoeding wegens ongeregelde werktijden
     deel uit van de grondslag voor loonvergelijking wan-
     neer loondiscriminatie wordt gesteld? Is het van               Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
     belang, dat de vergoeding wegens ongeregelde werktij-          is op 6 juli 1998 hogere voorziening ingesteld door Dorsch
     den per maand varieert afhankelijk van het werk-               Consult Ingenieurgesellschaft mbH, vertegenwoordigd
     schema?                                                        door Professor Dr. K. M. Meessen, domicilie gekozen heb-
                                                                    bende te Luxemburg ten kantore van P. Kinsch, advocaat
                                                                    aldaar, boulevard de la Petrusse 100, tegen het arrest, op
2. Is het voor het antwoord op de eerste vraag van                  28 april 1998 in zaak T-184/95 tussen Dorsch Consult
     belang, dat de vroedvrouwen geregeld moeten werken             Ingenieurgesellschaft mbH enerzijds en Raad van de Euro-
     op tijden die recht geven op de vergoeding wegens              pese Unie en Commissie van de Europese Gemeenschap-
     ongeregelde werktijden, terwijl het lid van de techni-         pen anderzijds gewezen door het Gerecht van eerste aanleg
     sche dienst niet geregeld op die tijden werkt?                 van de Europese Gemeenschappen (Tweede Kamer).
3. Is de omstandigheid dat de vergoeding wegens ongere-             Rekwirante concludeert dat het den Hove behage:
     gelde werktijden naar nationaal recht deel uitmaakt
     van het basisloon voor de vaststelling van pensioenen,
                                                                    Ð het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van
     ziekengeld, schadevergoeding en andere aan het loon
                                                                         28 april 1998 (zaak T-184/95 (1)) te vernietigen;
     gekoppelde vergoedingen, van belang voor de beslis-
     sing over de vraag, of de vergoeding wegens ongere-
     gelde werktijden deel uitmaakt van de grondslag voor           Ð het beroep gegrond te verklaren;
     loonvergelijking wanneer loondiscriminatie wordt
     gesteld?
                                                                    Ð subsidiair, de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht
                                                                         van eerste aanleg;
4. Moet ingevolge artikel 119 van het EG-Verdrag en
     Richtlijn 75/117/EEG betreffende het nader tot elkaar
     brengen van de wetgevingen der lidstaten inzake de             Ð geïntimeerden te verwijzen in de kosten.
     toepassing van het beginsel van gelijke beloning voor
     mannelijke en vrouwelijke werknemers, bij de loonver-
                                                                    Middelen en voornaamste argumenten
     gelijking rekening worden gehouden met arbeidstijd-
     verkorting, dat wil zeggen het verschil in normale
     arbeidsduur wegens dagdienst en continuarbeid in drie          (ReeÈle en zekere schade)
     ploegendiensten, wanneer loondiscriminatie wordt
     gesteld? Zo ja, is het van belang dat de kortere
     arbeidsduur bij continuarbeid in drie ploegendiensten          Ð De rechtsopvatting van het Gerecht, dat de vastge-
     volgens de CAO voltijdarbeid is? Indien aan de                      stelde feiten niet als ¹reeÈle en zekereº schade kunnen
     arbeidstijdverkorting een bepaalde tegenwaarde wordt                worden aangemerkt, is rechtens onjuist. Bij een juiste
     toegekend, maakt die tegenwaarde dan deel uit van                   kwalificatie moet op grond van de in het arrest en in
     het vaste maandloon in geld of is die tegenwaarde een               het proces-verbaal van de terechtzitting vastgestelde
     bijzondere vergoeding die in de loonvergelijking moet               feiten worden geconcludeerd, dat een dergelijke schade
     worden inbegrepen?                                                  bestaat.
 ---pagebreak--- C 278/20            NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     5.9.98
Ð Voormelde rechtsopvatting van het Gerecht berust uit-               ver heeft nagelaten zijn discretionaire bevoegdheid bij
   sluitend op overwegingen die ofwel niet relevant zijn,             de vaststelling van de hoogte van de schadeloosstelling
   zelf onjuiste rechtsopvattingen zijn, of de uit het arrest         uit te oefenen.
   en de stukken blijkende casuspositie in strijd met het
   recht verdraaien.                                             (1) PB C 184 van 13.6.1998, blz. 9.
Ð (Subsidiair) het Gerecht heeft niet geprobeerd, de door
   hemzelf vastgestelde onzekerheden betreffende de feite-
   lijke situatie op te helderen, aangezien het het door
   verzoekster in eerste aanleg aangevoerde relevante
   bewijsmateriaal niet heeft aangenomen, niet heeft
   onderzocht en ten dele zelfs niet heeft vermeld.              Beroep, op 7 juli 1998 ingesteld door Commissie van de
                                                                      Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek
                                                                                (Zaak C-239/98)
(Rechtstreeks en voorzienbaar causaal verband)
                                                                                (98/C 278/34)
Ð De rechtsopvatting van het Gerecht, dat de vastge-
   stelde feiten niet als een ¹rechtstreeks (en voorzien-
   baar) causaal verband tussen de gestelde schade en de         Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
   vaststelling van Verordening (EEG) nr. 2340/90º kun-          is op 7 juli 1998 beroep tegen Franse Republiek ingesteld
   nen worden aangemerkt, is rechtens onjuist. Bij een           door Commissie van de Europese Gemeenschappen, verte-
   juiste kwalificatie moet op basis van de door het             genwoordigd door haar juridisch adviseur C. Tufvesson en
   Gerecht vastgestelde feiten tot een dergelijk causaal         door B. Mongin, lid van haar juridische dienst, als
   verband worden geconcludeerd.                                 gemachtigden, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg
                                                                 bij C. Gómez de la Cruz, Centre Wagner, Kirchberg.
Ð De voor de voornoemde rechtsopvatting door het
   Gerecht aangevoerde gronden zijn niet relevant, berus-        De Commissie van de Europese Gemeenschappen conclu-
   ten op onjuiste rechtsopvattingen of mogen wegens             deert dat het den Hove behage:
   een rechtens onjuiste vaststelling van de feiten niet
   worden gebruikt.
                                                                 Ð vast te stellen dat de Franse Republiek, door niet de
                                                                      wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te
Ð (Subsidiair) het Gerecht heeft niet geprobeerd, de door             stellen (en in werking te doen treden) en mee te delen
   hemzelf vastgestelde onzekerheden betreffende de feite-            die nodig zijn voor het volledig volgen van Richtlijn
   lijke situatie op te helderen, aangezien het het door              92/49/EEG van de Raad van 18 juni 1992 tot coördi-
   verzoekster in eerste aanleg aangevoerde relevante                 natie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalin-
   bewijsmateriaal niet heeft aangenomen, niet heeft                  gen betreffende het directe verzekeringsbedrijf, met uit-
   onderzocht en ten dele zelfs niet heeft vermeld.                   zondering van de levensverzekeringsbranche, en hou-
                                                                      dende wijziging van de Richtlijnen 73/239/EEG en 88/
                                                                      357/EEG (derde richtlijn ¹schadeverzekeringº) (1) en
(Abnormale schade van bijzondere aard)
                                                                      Richtlijn 92/96/EEG van de Raad van 10 november
                                                                      1992 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrech-
Ð Bij juiste kwalificatie moet uit de door het Gerecht                telijke bepalingen betreffende het directe levensverze-
   vastgestelde feiten worden geconcludeerd, dat er                   keringsbedrijf en tot wijziging van de Richtlijnen 79/
   sprake is van een abnormale schade van bijzondere                  267/EEG en 90/619/EEG (derde richtlijn ¹levensverze-
   aard.                                                              keringenº) (2), en met name door die richtlijnen niet
                                                                      om te zetten voor de ¹mutuellesº in de zin van de
                                                                      ¹code de la mutualiteÂº, de krachtens het EG-Verdrag
(De subsidiaire vordering tot vergoeding van de schade ten            en die richtlijnen op haar rustende verplichtingen niet
gevolge van onrechtmatig handelen)                                    is nagekomen;
Ð De rechtsopvatting van het Gerecht, dat de in het
   beroep geldend gemaakte vordering al niet op het sub-         Ð de Franse Republiek in de kosten van de procedure te
   sidiaire argument van verzoekster in eerste aanleg                 verwijzen.
   betreffende de hoogte van de schade kan worden geba-
   seerd, omdat zij geen recht op schadeloosstelling uit         Middelen en voornaamste argumenten
   hoofde van rechtmatig handelen heeft, berust op een
   dwaling rechtens. Verzoekster in eerste aanleg, die niet
   een subsidiaire vordering heeft ingesteld, doch volgens       Frankrijk heeft de Richtlijnen 92/49/EEG en 92/96/EEG
   de stukken enkel een subsidiair argument voor haar            onvolledig omgezet omdat die omzetting niet geldt voor
   vordering heeft aangevoerd, heeft in tegenstelling tot        onder de ¹code de la mutualiteÂº vallende ¹mutuellesº in
   het oordeel van het Gerecht fundamenteel recht op             de zin van de gewijzigde artikelen 8 van de Richtlijnen 73/
   schadeloosstelling uit hoofde van rechtmatig handelen         239/EEG (3) en 79/267/EEG (4) van de Raad. De enkele
   en kan derhalve in casu aanspraak op volledige scha-          mededeling van een nog niet goedgekeurd wetsontwerp
   devergoeding maken, omdat de Gemeenschapswetge-               waarover nog met de betrokken marktdeelnemers wordt


title: Zaak T-516/08: Beschikking van het Gerecht van 24 maart 2010 — Eriksen/Commissie ( „Beroep tot schadevergoeding — Gevolgen van nucleair ongeval in Thule (Groenland) voor volksgezondheid — Richtlijn 96/29/Euratom — Verzuim van Commissie om maatregelen te treffen tegen lidstaat — Beroep kennelijk ongegrond” )

text:
               22.5.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 134/34

         Beschikking van het Gerecht van 24 maart 2010 — Eriksen/Commissie
   (Zaak T-516/08) (1)

   („Beroep tot schadevergoeding - Gevolgen van nucleair ongeval in Thule (Groenland) voor volksgezondheid - Richtlijn 96/29/Euratom - Verzuim van Commissie om maatregelen te treffen tegen lidstaat - Beroep kennelijk ongegrond”)
   2010/C 134/58
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Heinz Helmuth Eriksen (Ebeltoft, Denemarken) (vertegenwoordiger: I. Anderson, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: E. White en M. Patakia, gemachtigden)

      Voorwerp

   Beroep strekkende tot vergoeding van de schade die is geleden door het gestelde verzuim van de Commissie om de maatregelen te treffen die nodig zijn om het Koninkrijk Denemarken te dwingen de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen om te voldoen aan richtlijn 96/29/Euratom van de Raad van 13 mei 1996 tot vaststelling van de basisnormen voor de bescherming van de gezondheid der bevolking en der werkers tegen de aan ioniserende straling verbonden gevaren (PB L 159, blz. 1), en die bepalingen toe te passen op werknemers die betrokken waren bij het nucleaire ongeval in Thule (Groenland)

      Dictum

               1.

               Het beroep wordt verworpen.

               2.

               Heinz Helmuth Eriksen wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 44 van 21.2.2009.


title: Zaak C-207/04: Verzoek van de Commissione tributaria provinciale di Novara van 26 april 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Paolo Vergani en Agenzia delle Entrate, Ufficio locale di Arona

text:
               10.7.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 179/6

         Verzoek van de Commissione tributaria provinciale di Novara van 26 april 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Paolo Vergani en Agenzia delle Entrate, Ufficio locale di Arona
   (Zaak C-207/04)
   (2004/C 179/13)
   De Commissione tributaria provinciale di Novara heeft bij beschikking van 26 april 2004, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 10 mei 2004, in het geding tussen Paolo Vergani en Agenzia delle Entrate, Ufficio locale di Arona, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:

      „Vormt artikel 17, lid 4 bis, van DPR nr. 917/86, dat in gelijke omstandigheden het voordeel van de halvering van het percentage op basis waarvan de belastingheffing op de vertrekpremie en de betalingen bij de beëindiging van de arbeidsverhouding wordt berekend, toekent aan vrouwelijke werknemers van meer dan 50 jaar en aan mannelijke werknemers van meer dan 55 jaar, een schending van artikel 141 EG (voorheen artikel 119 EG-Verdrag) en richtlijn nr. 76/207/EEG (1), is het met deze bepalingen in strijd of creëert het op gelijk welke wijze door die bepalingen verboden omstandigheden waarin mannen en vrouwen verschillend worden behandeld?”

      (1)  PB L 39 van 14.02.1976, blz. 40.


title: Zaak C-201/05: Beschikking van het Hof (Vierde kamer) van 23 april 2008 [verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice (Chancery Division) — Verenigd Koninkrijk] — The Test Claimants in the CFC and Dividend Group Litigation/Commissioners of Inland Revenue (Artikel 104, lid 3, eerste alinea, van het Reglement voor de procesvoering — Vrijheid van vestiging — Vrij verkeer van kapitaal — Directe belastingen — Vennootschapsbelasting — Dividenden op aandelen uitgekeerd door niet-ingezeten vennootschap aan ingezeten vennootschap — Regeling van gecontroleerde buitenlandse vennootschappen (GBV's) — Situatie betreffende derde land — Kwalificatie van vorderingen ingesteld tegen belastingdienst — Aansprakelijkheid van lidstaat voor schending van gemeenschapsrecht)

text:
               15.8.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 209/13

         Beschikking van het Hof (Vierde kamer) van 23 april 2008 [verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice (Chancery Division) — Verenigd Koninkrijk] — The Test Claimants in the CFC and Dividend Group Litigation/Commissioners of Inland Revenue
   (Zaak C-201/05) (1)

   (Artikel 104, lid 3, eerste alinea, van het Reglement voor de procesvoering - Vrijheid van vestiging - Vrij verkeer van kapitaal - Directe belastingen - Vennootschapsbelasting - Dividenden op aandelen uitgekeerd door niet-ingezeten vennootschap aan ingezeten vennootschap - Regeling van gecontroleerde buitenlandse vennootschappen (GBV's) - Situatie betreffende derde land - Kwalificatie van vorderingen ingesteld tegen belastingdienst - Aansprakelijkheid van lidstaat voor schending van gemeenschapsrecht)
   (2008/C 209/18)
   Procestaal: Engels
   Verwijzende rechter
   High Court of Justice (Chancery Division)
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: The Test Claimants in the CFC and Dividend Group Litigation

      Verwerende partij: Commissioners of Inland Revenue
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — High Court of Justice (Chancery Division) — Uitlegging van de artikelen 43 EG, 49 EG en 56 EG — Nationale belastingwet — Vennootschapsbelasting — Vrijstelling — Aan op nationaal grondgebied gevestigde vennootschap door andere vennootschappen uitgekeerde dividenden — Verschillende situaties naargelang het land waar andere vennootschappen zijn gevestigd
   Dictum

               1)

               Artikel 43 EG moet aldus worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan een wettelijke regeling van een lidstaat volgens welke dividenden die een ingezeten vennootschap ontvangt van een andere ingezeten vennootschap zijn vrijgesteld van vennootschapsbelasting, terwijl dividenden die een ingezeten vennootschap ontvangt van een niet-ingezeten vennootschap waarin de ingezeten vennootschap een deelneming heeft waardoor zij een zodanige invloed op de besluiten van die niet-ingezeten vennootschap heeft dat zij de activiteiten ervan kan bepalen, aan die belasting worden onderworpen, waarbij een belastingkrediet wordt verleend voor de belasting die de uitkerende vennootschap daadwerkelijk heeft betaald in haar lidstaat van vestiging, op voorwaarde dat het belastingtarief voor buitenlandse dividenden niet hoger is dan het tarief voor binnenlandse dividenden en het belastingkrediet ten minste gelijk is aan het bedrag dat is betaald in de lidstaat van de uitkerende vennootschap, tot beloop van het bedrag van de belasting in de lidstaat van de ontvangende vennootschap.
               Artikel 56 EG moet aldus worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan een wettelijke regeling van een lidstaat volgens welke dividenden die een ingezeten vennootschap ontvangt van een andere ingezeten vennootschap zijn vrijgesteld van vennootschapsbelasting, terwijl dividenden die een ingezeten vennootschap ontvangt van een niet-ingezeten vennootschap waarin zij minstens 10 % van de stemrechten bezit, aan die belasting worden onderworpen, waarbij een belastingkrediet wordt verleend voor de belasting die de uitkerende vennootschap daadwerkelijk heeft betaald in haar lidstaat van vestiging, op voorwaarde dat het belastingtarief voor buitenlandse dividenden niet hoger is dan het tarief voor binnenlandse dividenden en het belastingkrediet ten minste gelijk is aan het bedrag dat is betaald in de lidstaat van de uitkerende vennootschap, tot beloop van het bedrag van de belasting in de lidstaat van de ontvangende vennootschap.
               Artikel 56 EG moet voorts aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een wettelijke regeling van een lidstaat volgens welke dividenden die een ingezeten vennootschap ontvangt van een andere ingezeten vennootschap zijn vrijgesteld van vennootschapsbelasting, terwijl dividenden die een ingezeten vennootschap ontvangt van een niet-ingezeten vennootschap waarin zij minder dan 10 % van de stemrechten bezit, aan die belasting worden onderworpen, zonder dat deze een belastingkrediet wordt verleend voor de belasting die de uitkerende vennootschap daadwerkelijk heeft betaald in haar lidstaat van vestiging.

               2)

               Artikel 56 EG moet aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan de wettelijke regeling van een lidstaat volgens welke bepaalde dividenden die ingezeten verzekeringsmaatschappijen ontvangen van ingezeten vennootschappen kunnen worden vrijgesteld van vennootschapsbelasting, terwijl die vrijstelling is uitgesloten voor soortgelijke dividenden die zij van niet-ingezeten vennootschappen ontvangen, voor zover dit tot een minder gunstige behandeling van laatstgenoemde dividenden leidt.

               3)

               De artikelen 43 EG en 48 EG moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen de opneming in de belastinggrondslag van een in een lidstaat gevestigde vennootschap van door een gecontroleerde buitenlandse vennootschap in een andere lidstaat gemaakte winst wanneer deze winst daar lager wordt belast dan in eerstgenoemde lidstaat, tenzij een dergelijke opneming gebeurt in geval van een volstrekt kunstmatige constructie, opgezet om de normaliter verschuldigde nationale belasting te ontwijken.
               Een dergelijke belastingmaatregel moet bijgevolg buiten toepassing worden gelaten wanneer uit objectieve en door derden controleerbare elementen blijkt dat ondanks het bestaan van fiscale beweegredenen de betrokken gecontroleerde buitenlandse vennootschap daadwerkelijk in de lidstaat van ontvangst is gevestigd en er daadwerkelijk economische activiteiten uitoefent.
               De artikelen 43 EG en 48 EG moeten echter aldus worden uitgelegd dat zij niet in de weg staan aan een belastingregeling van een lidstaat die bepaalde nalevingsvereisten stelt wanneer de ingezeten vennootschap wil worden vrijgesteld van belasting die over de winst van die gecontroleerde vennootschap in haar staat van vestiging reeds is betaald, voor zover die vereisten beogen na te gaan of de gecontroleerde buitenlandse vennootschap een reële vestiging is die daadwerkelijk activiteiten uitoefent, zonder dat dit buitensporige administratieve moeite meebrengt.

               4)

               De artikelen 56 EG tot en met 58 EG moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet in de weg staan aan de wettelijke regeling van een lidstaat die een belastingvoordeel uit hoofde van de vennootschapsbelasting verleent voor bepaalde dividenden die ingezeten vennootschappen van andere ingezeten vennootschappen ontvangen, maar dat voordeel uitsluit voor dividenden ontvangen van in een derde land gevestigde vennootschappen, met name wanneer voor dat voordeel voorwaarden gelden waarvan de naleving door de bevoegde autoriteiten van deze lidstaat enkel kan worden gecontroleerd middels het verkrijgen van inlichtingen van het derde land waarin de uitkerende vennootschap is gevestigd.

               5)

               Bij gebreke van een gemeenschapsregeling is het een aangelegenheid van het nationale recht van elke lidstaat om de bevoegde rechter aan te wijzen en de procesregels te geven voor rechtsvorderingen ter bescherming van de rechten die de justitiabelen aan het gemeenschapsrecht ontlenen, waaronder de kwalificatie van vorderingen die de benadeelde personen hebben ingesteld bij de nationale rechterlijke instanties. Deze moeten echter garanderen dat de justitiabelen over een doeltreffend rechtsmiddel beschikken om terugbetaling te kunnen verkrijgen van de ten onrechte geheven belasting en van de aan die lidstaat betaalde of door hem ingehouden bedragen die rechtstreeks met die belasting verband houden. Wat andere schade betreft die een persoon eventueel heeft geleden wegens een aan een lidstaat toe te rekenen schending van het gemeenschapsrecht, moet deze lidstaat de aan particulieren berokkende schade vergoeden onder de voorwaarden genoemd in punt 51 van het arrest van 5 maart 1996, Brasserie du pêcheur en Factortame (C-46/93 en C-48/93), zonder dat zulks uitsluit dat de staat naar nationaal recht onder minder beperkende voorwaarden aansprakelijk kan zijn.
               Wanneer blijkt dat de wettelijke regeling van een lidstaat een door artikel 43 EG verboden beperking van de vrijheid van vestiging of een door artikel 56 EG verboden beperking van het vrije verkeer van kapitaal vormt, kan de verwijzende rechter, teneinde de voor vergoeding in aanmerking komende schade te bepalen, nagaan of de benadeelde personen zich redelijke inspanningen hebben getroost om die schade te voorkomen of de omvang ervan te beperken en, meer in het bijzonder, of zij tijdig alle hun ter beschikking staande beroepsmogelijkheden hebben aangewend. Teneinde te voorkomen dat de uitoefening van de rechten die de particulieren aan de artikelen 43 EG en 56 EG ontlenen, onmogelijk of uiterst moeilijk wordt gemaakt, kan de verwijzende rechter bepalen of de toepassing van deze wettelijke regeling, in voorkomend geval in samenhang met de relevante bepalingen van de belastingverdragen, hoe dan ook tot afwijzing van de aanspraken van verzoeksters in het hoofdgeding bij de belastingdienst van de betrokken lidstaat zou hebben geleid.

      (1)  PB C 182 van 23.7.2005.


title: Zaak C-145/14: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 16 juli 2015 — Europese Commissie/Republiek Bulgarije (Niet-nakoming — Milieu — Richtlijn 1999/31/EG — Artikel 14 — Storten van afval — Ongevaarlijke afvalstoffen — Non-conformiteit van bestaande stortplaatsen)

text:
               21.9.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 311/11

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 16 juli 2015 — Europese Commissie/Republiek Bulgarije
   (Zaak C-145/14) (1)

   ((Niet-nakoming - Milieu - Richtlijn 1999/31/EG - Artikel 14 - Storten van afval - Ongevaarlijke afvalstoffen - Non-conformiteit van bestaande stortplaatsen))
   (2015/C 311/11)
   Procestaal: Bulgaars

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: S. Petrova en E. Sanfrutos Cano, gemachtigden)

      Verwerende partij: Republiek Bulgarije (vertegenwoordigers: E. Petranova en D. Drambozova, gemachtigden)

      Dictum

               1)

               De Republiek Bulgarije is, door niet de nodige maatregelen te nemen zodat de op zijn grondgebied bestaande stortplaatsen voor ongevaarlijke afvalstoffen vanaf 16 juli 2009 slechts voortwerken voor zover zij voldoen aan de vereisten van richtlijn 1999/31/EG van de Raad van 26 april 1999 betreffende het storten van afvalstoffen, de krachtens artikel 14, onder a) tot en met c), van deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.

               2)

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               3)

               De Europese Commissie en de Republiek Bulgarije dragen hun eigen kosten.

      (1)  PB C 159 van 26.5.2014.


title: Zaak T-409/07: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 23 september 2009 — Cohausz/BHIM — Izquierdo Faces (acopat) ( Gemeenschapsmerk — Nietigheidsprocedure — Gemeenschapsbeeldmerk acopat — Oudere nationale woordmerken COPAT — Relatieve weigeringsgrond — Geen normaal gebruik van oudere merken — Artikel 56, leden 2 en 3, van verordening (EG) nr. 40/94 [thans artikel 57, leden 2 en 3, van verordening (EG) nr. 207/2009] )

text:
               7.11.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 267/61

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 23 september 2009 — Cohausz/BHIM — Izquierdo Faces (acopat)
   (Zaak T-409/07) (1)

   („Gemeenschapsmerk - Nietigheidsprocedure - Gemeenschapsbeeldmerk acopat - Oudere nationale woordmerken COPAT - Relatieve weigeringsgrond - Geen normaal gebruik van oudere merken - Artikel 56, leden 2 en 3, van verordening (EG) nr. 40/94 [thans artikel 57, leden 2 en 3, van verordening (EG) nr. 207/2009]”)
   2009/C 267/107
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Helge B. Cohausz (Düsseldorf, Duitsland) (vertegenwoordigers: aanvankelijk I. Friedhoff, vervolgens S. von Petersdorff-Campen en H. Timmann, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: D. Botis, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: José Izquierdo Faces (Bilbao, Spanje) (vertegenwoordiger: H. Bock, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 6 september 2007 (zaak R 289/2006-1) inzake een nietigheidsprocedure tussen Helge B. Cohausz en José Izquierdo Faces

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Helge B. Cohausz wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 8 van 12.1.2008.


title: Gevoegde zaken C-402/05 P en C-415/05 P: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 3 september 2008 — Yassin Abdullah Kadi, Al Barakaat International Foundation/Raad van de Europese Unie, Commissie van de Europese Gemeenschappen, Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (GBVB) — Specifieke beperkende maatregelen tegen personen en entiteiten die banden hebben met Usama bin Laden, Al-Qa'ida-netwerk en Taliban — Verenigde Naties — Veiligheidsraad — Krachtens hoofdstuk VII van het Handvest van de Verenigde Naties vastgestelde resoluties — Uitvoering in Gemeenschap — Gemeenschappelijk standpunt 2002/402/GBVB — Verordening (EG) nr. 881/2002 — Maatregelen tegen personen en entiteiten die zijn opgenomen in door orgaan van Verenigde Naties opgestelde lijst — Bevriezing van tegoeden en economische middelen — Comité van Veiligheidsraad, ingesteld bij paragraaf 6 van resolutie 1267 (1999) van de Veiligheidsraad (sanctiecomité) — Opname van deze personen en entiteiten in bijlage I bij verordening (EG) nr. 881/2002 — Beroep tot nietigverklaring — Bevoegdheid van Gemeenschap — Gecombineerde rechtsgrondslag gevormd door artikelen 60 EG, 301 EG en 308 EG — Grondrechten — Recht op eerbiediging van eigendom, recht om te worden gehoord en recht op effectieve rechterlijke controle)

text:
               8.11.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 285/2

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 3 september 2008 — Yassin Abdullah Kadi, Al Barakaat International Foundation/Raad van de Europese Unie, Commissie van de Europese Gemeenschappen, Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland
   (Gevoegde zaken C-402/05 P en C-415/05 P) (1)

   (Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (GBVB) - Specifieke beperkende maatregelen tegen personen en entiteiten die banden hebben met Usama bin Laden, Al-Qa'ida-netwerk en Taliban - Verenigde Naties - Veiligheidsraad - Krachtens hoofdstuk VII van het Handvest van de Verenigde Naties vastgestelde resoluties - Uitvoering in Gemeenschap - Gemeenschappelijk standpunt 2002/402/GBVB - Verordening (EG) nr. 881/2002 - Maatregelen tegen personen en entiteiten die zijn opgenomen in door orgaan van Verenigde Naties opgestelde lijst - Bevriezing van tegoeden en economische middelen - Comité van Veiligheidsraad, ingesteld bij paragraaf 6 van resolutie 1267 (1999) van de Veiligheidsraad (sanctiecomité) - Opname van deze personen en entiteiten in bijlage I bij verordening (EG) nr. 881/2002 - Beroep tot nietigverklaring - Bevoegdheid van Gemeenschap - Gecombineerde rechtsgrondslag gevormd door artikelen 60 EG, 301 EG en 308 EG - Grondrechten - Recht op eerbiediging van eigendom, recht om te worden gehoord en recht op effectieve rechterlijke controle)
   (2008/C 285/03)
   Procestalen: Engels en Zweeds
   Partijen

      Rekwiranten: Yassin Abdullah Kadi (vertegenwoordigers: I. Brownlie, D. Anderson QC, P. Saini, barrister, G. Martin, solicitor), Al Barakaat International Foundation (vertegenwoordigers: L. Silbersky en T. Olsson, advokater)

      Andere partijen in de procedure: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: M. Bishop, E. Finnegan en E. Karlsson, gemachtigden), Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: C. Brown, J. Enegren en P.J. Kuijper, gemachtigden), Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (vertegenwoordigers: R. Caudwell, E. Jenkinson, S. Behzadi-Spencer, gemachtigden en C. Greenwood QC, A. Dashwood, barrister)

      Interveniënten aan de zijde van de Raad van de Europese Unie: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: J. Rodríguez Cárcamo, gemachtigde), Franse Republiek (vertegenwoordigers: G. de Bergues, E. Belliard en S. Gasri, gemachtigden), Koninkrijk der Nederlanden (vertegenwoordigers: H. G. Sevenster en M. de Mol, gemachtigden)

      Interveniënte aan de zijde van de Commissie van de Europese Gemeenschappen: Franse Republiek (vertegenwoordigers: G. de Bergues, E. Belliard en S. Gasri, gemachtigden)
   Voorwerp
   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Tweede kamer — uitgebreid) van 21 september 2005, Kadi/Raad en Commissie (T-315/01), waarbij het Gerecht heeft vastgesteld a) dat niet behoeft te worden beslist op het beroep van rekwirant tot nietigverklaring van verordening (EG) nr. 2062/2001 van de Commissie van 19 oktober 2001 houdende de derde wijziging van verordening (EG) nr. 467/2001 van de Raad tot instelling van een verbod op de uitvoer van bepaalde goederen en diensten naar Afghanistan, tot versterking van het verbod op vluchten en de bevriezing van tegoeden en andere financiële middelen ten aanzien van de Taliban van Afghanistan, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 337/2000 (PB L 277, blz. 25), voor zover rekwirant daarbij wordt toegevoegd aan de lijst van personen en entiteiten wier tegoeden ingevolge voormelde verordening moeten worden bevroren, en b) dat wordt verworpen het verzoek van rekwirant tot nietigverklaring van verordening (EG) nr. 881/2002 van de Raad van 27 mei 2002 tot vaststelling van bepaalde specifieke beperkende maatregelen tegen sommige personen en entiteiten die banden hebben met Usama bin Laden, het Al-Qa'ida-netwerk en de Taliban, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 467/2001 (PB L 139, blz. 9), voor zover die handelingen betrekking hebben op hem
   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Tweede kamer — uitgebreid) van 21 september 2005, Yusuf en Al Barakaat International Foundation/Raad en Commissie (T-306/01), houdende verwerping van het beroep tot nietigverklaring van verordening (EG) nr. 881/2002 van de Raad van 27 mei 2002 tot vaststelling van bepaalde specifieke beperkende maatregelen tegen sommige personen en entiteiten die banden hebben met Usama bin Laden, het Al-Qa'ida-netwerk en de Taliban, en tot intrekking van verordening nr. 467/2001
   Dictum

               1)

               De arresten van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen van 21 september 2005, Kadi/Raad en Commissie (T-315/01) en Yusuf en Al Barakaat International Foundation/Raad en Commissie (T-306/01), worden vernietigd.

               2)

               Verordening (EG) nr. 881/2002 van de Raad van 27 mei 2002 tot vaststelling van bepaalde specifieke beperkende maatregelen tegen sommige personen en entiteiten die banden hebben met Usama bin Laden, het Al-Qa'ida-netwerk en de Taliban, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 467/2001 van de Raad tot instelling van een verbod op de uitvoer van bepaalde goederen en diensten naar Afghanistan, tot versterking van het verbod op vluchten en verlenging van de bevriezing van tegoeden en andere financiële middelen ten aanzien van de Taliban van Afghanistan, wordt nietig verklaard voor zover zij betrekking heeft op Kadi en Al Barakaat International Foundation.

               3)

               De gevolgen van verordening nr. 881/2002, voor zover deze betrekking heeft op Kadi en Al Barakaat International Foundation, worden gehandhaafd gedurende een periode van maximaal drie maanden, te rekenen vanaf de datum van de uitspraak van het onderhavige arrest.

               4)

               De Raad van de Europese Unie en de Commissie van de Europese Gemeenschappen zullen elk hun eigen kosten dragen, alsook de helft van de kosten die Kadi en Al Barakaat International Foundation zowel in eerste aanleg als in het kader van de onderhavige hogere voorzieningen hebben gedragen.

               5)

               Het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland zal zijn eigen kosten in verband met de procedure in eerste aanleg en de onderhavige hogere voorzieningen dragen.

               6)

               Het Koninkrijk Spanje, de Franse Republiek en het Koninkrijk der Nederlanden zullen hun eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 36 van 11.2.2006.

      PB C 48 van 25.2.2006.


title: Zaak T-306/14: Beroep ingesteld op 30 april 2014 — Polymer-Chemie/Commissie

text:
               14.7.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 223/55

         Beroep ingesteld op 30 april 2014 — Polymer-Chemie/Commissie
   (Zaak T-306/14)
   2014/C 223/57
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Polymer-Chemie GmbH (Sobernheim, Duitsland) (vertegenwoordigers: D. Greinacher, J. Martin en B. Scholtka, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               het besluit van de Commissie tot inleiding van de formele onderzoeksprocedure met betrekking tot steun voor de opwekking van elektriciteit uit hernieuwbare bronnen en mijngas op grond van het Gesetz für den Vorrang erneuerbarer Energien (wet inzake prioriteit voor hernieuwbare energie; hierna: „EEG”) en de verlaagde EEG-heffing voor energie-intensieve ondernemingen tegen de Bondsrepubliek Duitsland — Steunmaatregel SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN) van 18 december 2013, bekendgemaakt in het Publicatieblad van de EU van 7 februari 2014, C 37, blz. 73, krachtens artikel 263, lid 1, VWEU nietig te verklaren voor zover de Commissie daarin de bijzondere vereffeningsregeling in § § 40 en 41 EEG als staatssteun in de zin van artikel 107 VWEU aanmerkt;

               —

               de Commissie krachtens artikel 87, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering te gelasten om de noodzakelijk kosten te vergoeden.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij drie middelen aan.

               1.

               Eerste middel: schending van artikel 107 VWEU
               Verzoekster betoogt dat de Commissie ten onrechte de steun voor hernieuwbare energie door middel van een heffingssysteem en een bijzondere vereffeningsregeling ter verlaging van de EEG-heffing als steunmaatregel heeft aangemerkt, zodat zij de formele onderzoeksprocedure niet had mogen inleiden.

                           —

                           Verzoekster voert in dat verband aan de Commissie bij haar voorlopig onderzoek van de vraag of de bijzondere vereffeningsregeling steun vormde, een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt, aangezien de bijzondere vereffeningsregeling als uitzonderingsregeling in het kader van de EEG-heffing geen voordeel oplevert dat grootverbruikers van stroom niet onder normale marktomstandigheden hadden kunnen verkrijgen.

                           —

                           Verzoekster stelt voorts dat geen sprake is van staatsmiddelen. Aangezien reeds de inkomsten uit de EEG-heffing geen staatsmiddelen zijn, kan ook bij de uitzonderingsregeling voor energie-intensieve ondernemingen geen sprake zijn van staatsmiddelen.

                           —

                           Verzoekster voert daarnaast aan dat de bijzondere vereffeningsregeling ook de mededinging niet vervalst. Zij leidt hoogstens tot herstel van de concurrentievoorwaarden zonder de EEG-heffing.

               2.

               Tweede middel: schending van het vertrouwensbeginsel
               Verzoekster betoogt dat de Commissie met de vaststelling van het besluit ook het vertrouwensbeginsel heeft geschonden. De Duitse regeling ter bevordering van hernieuwbare energie is reeds uitvoerig onderzocht in het kader van een staatsteunprocedure. Aan het einde daarvan, in 2002, is de Commissie tot de slotsom gekomen dat daarmee geen overdracht van staatsmiddelen was gemoeid. Aangezien de EEG 2012 op dat punt niet wezenlijk is veranderd ten opzichte van de toenmalige rechtstoestand, hadden de marktdeelnemers niet hoeven te rekenen met een nieuw onderzoek, maar hadden zij erop mogen vertrouwen dat de regeling in stand zou blijven.

               3.

               Derde middel: misbruik van bevoegdheid
               Tot slot is verzoekster van mening dat de Commissie misbruik heeft gemaakt van de haar krachtens de artikelen 107 VWEU en 108 VWEU verleende bevoegdheid. De Commissie streeft met de inleiding van de onderzoeksprocedure hoofdzakelijk als doel na om de bevordering van hernieuwbare energie volledig te harmoniseren. Deze fundamentele doelstelling is ook te zien in de nieuwe ontwerprichtsnoeren voor milieu- en energiesteun, waarin de Commissie voor het eerst gedetailleerde regels voor de bevordering van hernieuwbare energie vaststelt. Om tot harmonisatie te komen, moet de Commissie echter de procedure voor de onderlinge aanpassing van wetgeving overeenkomstig de artikelen 116 VWEU en 117 VWEU volgen.


title: Zaak C-129/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht des Landes Sachsen-Anhalt (Duitsland) op 8 maart 2012 — Magdeburger Mühlenwerke GmbH/Finanzamt Magdeburg

text:
               16.6.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 174/15

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht des Landes Sachsen-Anhalt (Duitsland) op 8 maart 2012 — Magdeburger Mühlenwerke GmbH/Finanzamt Magdeburg
   (Zaak C-129/12)
   2012/C 174/23
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Finanzgericht des Landes Sachsen-Anhalt

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Magdeburger Mühlenwerke GmbH

      Verwerende partij: Finanzamt Magdeburg

      Prejudiciële vraag

   Heeft beschikking C(1998) 1712 van de Commissie van 20 mei 1998 (1) de Duitse wetgever een uitvoeringsmarge gelaten bij de formulering van § 2, tweede zin, punt 4, van het Investitionszulagengesetz (InvZulG 1996), zoals gewijzigd bij het Steuerentlastungsgesetz 1999 van 19 december 1998, op grond waarvan een regeling mag worden vastgesteld die voorziet in steun voor eronder vallende investeringen waarvoor de bindende investeringsbeslissing is genomen vóór het verstrijken van de termijn voor de uitvoering van de beschikking van de Commissie of vóór de bekendmaking van de geplande maatregelen in het Bundessteuerblatt (BStBl), maar de levering van het investeringsgoed en de vaststelling en uitbetaling van de premie daarna plaatsvinden?

      (1)  Beschikking 1999/183/EG van de Commissie betreffende mogelijke staatssteun van Duitsland voor de verwerking en de afzet van landbouwproducten in Duitsland op grond van bestaande regionale steunregelingen (PB L 60, blz. 61).


title: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 23 november 1999 in zaak T-173/98, Unión de Pequeños Agricultores tegen Raad van de Europese Unie ("Kennelĳke niet-ontvankelĳkheid")

text:
C 79/26                NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       18.3.2000
(gemachtigde: J. Currall), betreffende een beroep tot nietigver-                     BESCHIKKING VAN HET GERECHT
klaring van het besluit van de Commissie van 10 oktober 1997                                VAN EERSTE AANLEG
waarbij verzoeker wegens niet-nakoming van zijn statutaire
verplichtingen bij wijze van tuchtmaatregel is teruggezet van                               van 23 november 1999
de rang D 1, salaristrap 8, in de rang D 2, salaristrap 8, heeft
het Gerecht (Vijfde kamer), samengesteld als volgt: R. Garcı́a-         in zaak T-173/98, Unión de Pequeños Agricultores tegen
Valdecasas, president, P. Lindh en J. D. Cooke, rechters; griffier:                      Raad van de Europese Unie (1)
H. Jung, op 24 november 1999 een beschikking gegeven
waarvan het dictum luidt als volgt:                                                    („Kennelijke niet-ontvankelijkheid”)
1) Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.                                                  (2000/C 79/58)
2) Elk der partijen zal de eigen kosten dragen.                                                 (Procestaal: Spaans)
(1) PB C 312 van 10.10.1998
                                                                        In zaak T-173/98, Unión de Pequeños Agricultores, gevestigd
                                                                        te Madrid, vertegenwoordigd door J. Ledesma Bartret en J. Ji-
                                                                        ménez Laiglesia y de Oñate, advocaten te Madrid, domicilie
                                                                        gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Llasser Moyano, Rue
                                                                        Wenkelhiel 22, Dalheim, tegen Raad van de Europese Unie
                                                                        (gemachtigden: I. Dı́ez Parra en A. Tanca), betreffende een
                                                                        verzoek om gedeeltelijke nietigverklaring van verordening (EG)
                                                                        nr. 1638/98 van de Raad van 20 juli 1998 tot wijziging van
            BESCHIKKING VAN HET GERECHT                                 verordening nr. 136/66/EEG houdende de totstandbrenging
                    VAN EERSTE AANLEG                                   van een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector
                                                                        oliën en vetten (PB L 210, blz. 32), heeft het Gerecht (Derde
                                                                        kamer), samengesteld als volgt: K. Lenaerts, kamerpresident,
                     van 8 december 1999                                J. Azizi en M. Jaeger, rechters; griffier: H. Jung, op 23 november
                                                                        1999 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt
in zaak T-161/98: H. de Compte tegen Europees Parle-                    als volgt:
                              ment (1)
                                                                        1) Het beroep wordt als kennelijk niet-ontvankelijk verworpen.
(Ambtenaren — Nietigverklaring van tuchtmaatregel —                     2) Verzoekster zal haar eigen kosten dragen, alsmede de kosten van
Beroep dat kennelijk niet-ontvankelijk is — Beroep dat                       de Raad.
               kennelijk rechtens ongegrond is)
                                                                        3) De Diputación Provincial de Jaén, de Junta de Comunidades de
                          (2000/C 79/57)                                     Castilla-La Mancha, de Consejo de Gobierno de la Comunidad
                                                                             Autónoma de Andalucı́a en de Commissie zullen hun eigen
                                                                             kosten dragen.
                         (Procestaal: Frans)
                                                                        (1) PB C 71 van 13.3.99.
In zaak T-161/98, H. de Compte, voormalig ambtenaar
van het Europees Parlement, wonende te Longeville-lès-Metz
(Frankrijk), vertegenwoordigd door H. Ferretti, advocaat te
Thionville, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten
kantore van A. Lutgen, advocaat aldaar, Rue J.-P. Brasseur 1,                        BESCHIKKING VAN HET GERECHT
tegen Europees Parlement (gemachtigden: M. Peter, Y. Pantalis                               VAN EERSTE AANLEG
en D. Waelbroeck), betreffende een beroep tot nietigverklaring
van het besluit van de voorzitter van het Europees Parlement                                 van 8 december 1999
van 18 januari 1988 waarbij verzoeker bij wijze van tucht-
maatregel is teruggezet van de rang A 3, salaristrap 8, in de           in de zaak T-79/99, Euro-Lex European Law Expertise
rang A 7, salaristrap 6, heeft het Gerecht (Vierde kamer),              GmbH tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne
samengesteld als volgt: V. Tiili, president, R. M. Moura-Ramos                   markt (merken, tekeningen en modellen) (1)
en P. Mengozzi, rechters; griffier: H. Jung, op 8 december 1999
een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:             (Gemeenschapsmerk — Vertegenwoordiging door advocaat
                                                                        die directeur van verzoekende vennootschap is — Niet-ont-
1) Het beroep wordt verworpen.                                                                     vankelijkheid)
2) Elk der partijen zal de eigen kosten dragen.                                                   (2000/C 79/59)
(1) PB C 378 van 5.12.1998.                                                                      (Procestaal: Duits)
                                                                        In zaak T-79/99, Euro-Lex European Law Expertise GmbH,
                                                                        gevestigd te Emmerich (Duitsland), vertegenwoordigd door


title: Zaak C-471/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Wien (Oostenrijk) op 15 oktober 2014 — Seattle Genetics Inc.

text:
               22.12.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 462/16

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Wien (Oostenrijk) op 15 oktober 2014 — Seattle Genetics Inc.
   (Zaak C-471/14)
   (2014/C 462/26)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Oberlandesgericht Wien

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Seattle Genetics Inc.

      Verwerende partij: Österreichisches Patentamt

      Prejudiciële vragen

               1)

               Wordt de datum van de eerste vergunning voor het in de handel brengen in de Gemeenschap als bedoeld in artikel 13, lid 1, van verordening (EG) nr. 469/2009 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 betreffende het aanvullende beschermingscertificaat voor geneesmiddelen, door het gemeenschapsrecht bepaald of verwijst deze regeling naar de datum waarop de vergunning volgens het recht van de respectieve lidstaat van kracht wordt?

               2)

               Indien het Hof van Justitie van de Europese Unie bevestigt dat de in de eerste vraag bedoelde datum door het gemeenschapsrecht wordt bepaald, welke datum moet dan in aanmerking worden genomen: die waarop de vergunning is afgegeven of die waarop de kennisgeving heeft plaatsgevonden?

      (1)  PB L 152, blz. 1.