title: Zaak C-520/10: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 3 mei 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het First-tier Tribunal (Tax Chamber) — Verenigd Koninkrijk) — Lebara Ltd/The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs (Fiscale bepalingen — Zesde btw-richtlijn — Artikel 2 — Diensten die onder bezwarende titel worden verricht — Telecommunicatiediensten — Voorafbetaalde telefoonkaarten met informatie die internationale telefoonoproepen mogelijk maakt — Verkoop door middel van netwerk van distributeurs)

text:
               16.6.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 174/9

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 3 mei 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het First-tier Tribunal (Tax Chamber) — Verenigd Koninkrijk) — Lebara Ltd/The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs
   (Zaak C-520/10) (1)

   (Fiscale bepalingen - Zesde btw-richtlijn - Artikel 2 - Diensten die onder bezwarende titel worden verricht - Telecommunicatiediensten - Voorafbetaalde telefoonkaarten met informatie die internationale telefoonoproepen mogelijk maakt - Verkoop door middel van netwerk van distributeurs)
   2012/C 174/11
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Lebara Ltd

      Verwerende partij: The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — First-tier Tribunal (Tax Chamber) — Uitlegging van artikel 2, lid 1, van richtlijn 77/388/EEG: Zesde richtlijn van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1) — Telefoonkaarten die door een in een lidstaat gevestigde belastingplichtige aan een in een andere lidstaat gevestigde distributeur worden verkocht en door deze distributeur worden doorverkocht aan personen die deze kaarten gebruiken om te telefoneren — Verrichting die uit verschillende bestanddelen bestaat — Voorwaarden voor toepassing van belasting over de toegevoegde waarde

      Dictum

   Artikel 2, punt 1, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, zoals gewijzigd bij richtlijn 2003/92/EG van de Raad van 7 oktober 2003, moet aldus worden uitgelegd dat een aanbieder van telefoondiensten die telecommunicatiediensten verstrekt waarbij aan een distributeur telefoonkaarten worden verkocht die alle noodzakelijke gegevens bevatten om internationale telefoonoproepen te verrichten via de door deze aanbieder ter beschikking gestelde infrastructuur, en die door de distributeur in eigen naam en voor eigen rekening worden doorverkocht aan eindgebruikers, rechtstreeks dan wel via andere belastingplichtigen, zoals groothandelaars en detailhandelaars, een telecommunicatiedienst onder bezwarende titel verricht ten behoeve van de distributeur. De betreffende aanbieder verricht daarentegen geen tweede dienst onder bezwarende titel ten behoeve van de eindgebruiker wanneer deze, na aankoop van de telefoonkaart, gebruik maakt van het recht om telefoonoproepen te verrichten met gebruikmaking van de op die kaart vermelde informatie.

      (1)  PB C 30 van 29.1.2011.


title: Zaak T-673/15: Beroep ingesteld op 19 november 2015 — Guardian Europe/Europese Unie

text:
               15.2.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 59/23

         Beroep ingesteld op 19 november 2015 — Guardian Europe/Europese Unie
   (Zaak T-673/15)
   (2016/C 059/26)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Guardian Europe Sàrl (Bertrange, Luxemburg) (vertegenwoordigers: F. Louis, lawyer, en C. O’Daly, Solicitor)

      Verwerende partijen: Europese Unie, vertegenwoordigd door de Europese Commissie en het Hof van Justitie van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               (1) gelasten dat aan verzoekster een vergoeding wordt toegekend voor de volgende schade die is veroorzaakt door het verzuim van het Gerecht om binnen een redelijke termijn uitspraak te doen: (a) kosten voor een garantie van 936 000 EUR; (b) kosten van gemiste kansen/gederfde winst van 1 671 000 EUR, en (c) immaterieel verlies van 14,8 miljoen EUR;

               —

               (2) toekennen van rente over de in punt (1) gevorderde bedragen, voor zover relevant, tegen de gemiddelde rentevoet die de Europese Centrale Bank in de relevante periode heeft toegepast voor haar basisherfinancieringstransacties, vermeerderd met twee procentpunten;

               —

               (3) gelasten dat aan verzoekster een vergoeding wordt toegekend voor de schade die is veroorzaakt door de schending van het beginsel van gelijke behandeling door de Commissie en het Gerecht, namelijk de volgende bedragen: (a) kosten voor een garantie van 1 547 000 EUR; (b) kosten van gemiste kansen/gederfde winst van 9 292 000 EUR, en (c) immaterieel verlies van 14,8 miljoen EUR;

               —

               (4) toekennen van rente over de in punt (3) gevorderde bedragen, voor zover relevant, tegen de gemiddelde rentevoet die de Europese Centrale Bank in de relevante periode heeft toegepast voor haar basisherfinancieringstransacties, vermeerderd met twee procentpunten;

               —

               (5) verweerders verwijzen in verzoeksters kosten in verband met haar verzoekschrift.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij twee middelen aan.

               1.

               Met het eerste middel stelt verzoekster dat zij jegens de Europese Unie krachtens de artikelen 268 VWEU en artikel 340, tweede alinea, VWEU aanspraak kan maken op schadevergoeding als gevolg van de schending door het Gerecht van de rechten die zij aan artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 6, lid 1, van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele rechten ontleent op het punt van een uitspraak binnen redelijke termijn. Het verzuim om binnen redelijke termijn uitspraak te doen, heeft voor verzoekster tussen 12 februari 2010 en 27 september 2012 tot drie soorten schade geleid: (1) hogere kosten voor een bankgarantie voor het bedrag van de geldboete dat verzoekster niet meteen na de vaststelling van beschikking C(2007) 5791 definitief van 28 november 2007 in zaak COMP/39165 — Vlakglas aan de Commissie heeft betaald; (2) kosten van gemiste kansen als gevolg van het feit dat de rente over het bedrag van de geldboete dat verzoekster met vertraging is terugbetaald na het arrest van het Hof van Justitie in 2014 veel lager was dan het rendement dat verzoekster had kunnen behalen indien zij dit geld in haar bedrijf zou hebben geïnvesteerd in plaats van het in 2008 aan de Commissie te betalen, en (3) immateriële schade als gevolg van het onterechte besluit om aan verzoekster in november 2007 de hoogste geldboete op te leggen en het feit dat dit, als gevolg van het verzuim van het Gerecht om de zaak binnen redelijke termijn af te doen, slechts met vertraging door het Hof van Justitie is rechtgezet in november 2014.

               2.

               Met het tweede middel stelt verzoekster dat zij jegens de Europese Unie krachtens de artikelen 268 VWEU en artikel 340, tweede alinea, VWEU aanspraak kan maken op schadevergoeding als gevolg van het feit dat de Europese Commissie en het Gerecht kennelijk het beginsel van gelijke behandeling hebben geschonden en jegens verzoekster hebben gediscrimineerd. In beschikking C(2007) 5791 definitief van 28 november 2007 in zaak COMP/39165 — Vlakglas zijn ten onrechte interne verkopen uitgesloten van de berekening van de geldboeten die aan de andere adressaten van de beschikking zijn opgelegd en ook is daarin de daaruit voortvloeiende discriminatie jegens verzoekster, een niet-geïntegreerde producent zonder interne verkopen, niet verholpen. Het Gerecht heeft de vergissing van de Commissie bekrachtigd door de beslissing over het uitsluiten van deze interne verkopen in stand te laten. Deze vergissing is pas in november 2014 door het Hof van Justitie rechtgezet, toen het de bij de beschikking opgelegde geldboete met 44,4 miljoen EUR heeft verlaagd. Deze verlaging heeft echter de schade die verzoekster tussen november 2007 en november 2014 heeft geleden niet gecompenseerd, welke schade was veroorzaakt door het feit dat haar ten onrechte een te hoge geldboete was opgelegd, waarmee werd gesuggereerd dat zij bijzondere verantwoordelijkheid voor het vlakglaskartel droeg en zij ook bijkomend financieel verlies heeft geleden. Het onrechtmatige handelen van de Commissie en het Gerecht heeft voor verzoekster tot dezelfde drie soorten schade geleid als bij het eerste middel is uiteengezet, maar dan over de langere periode van november 2007 tot november 2014.


title: Zaak C-92/05: Beschikking van de president van de Vijfde kamer van het Hof van  26 januari 2006  — Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek

text:
               1.7.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 154/13

         Beschikking van de president van de Vijfde kamer van het Hof van 26 januari 2006 — Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek
   (Zaak C-92/05) (1)

   (2006/C 154/32)

      Procestaal: Frans

   De president van de Vijfde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 82 van 2.4.2005.


title: Zaak C-174/08: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Østre Landsret (Denemarken) op 28 april 2008 — NCC Construction Danmark A/S/Skatteministeriet

text:
               5.7.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 171/25

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Østre Landsret (Denemarken) op 28 april 2008 — NCC Construction Danmark A/S/Skatteministeriet
   (Zaak C-174/08)
   (2008/C 171/37)
   Procestaal: Deens
   Verwijzende rechter
   Østre Landsret
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: NCC Construction Danmark A/S

      Verwerende partij: Skatteministeriet
   Prejudiciële vragen

               1)

               Dient het begrip „bijkomstige handelingen ter zake van onroerende goederen” van artikel 19, lid 2, tweede zin, Zesde richtlijn (1) aldus te worden uitgelegd dat het de activiteiten omvat van een btw-plichtige bouwonderneming in het kader van de opvolgende verkoop van door deze bouwonderneming voor eigen rekening en met het oog op verkoop als een volledig belastbare activiteit gebouwd onroerend goed?

               2)

               Is het voor het antwoord op de eerste vraag van belang in hoeverre de verkoopactiviteiten, op zich beschouwd, een gebruik impliceren van goederen of diensten waarover btw verschuldigd is?

               3)

               Is voldaan aan de vereisten van het beginsel van neutraliteit van het gemeenschappelijk btw-stelsel indien een bouwonderneming die overeenkomstig de wetgeving van de desbetreffende lidstaat — op de grondslag van artikel 5, lid 7, en artikel 6, lid 3, Zesde richtlijn — btw-plichtig is voor de interne leveringen in verband met de bouw van onroerend goed voor eigen rekening met het oog op verkoop, slechts recht heeft op gedeeltelijke aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde voor de algemene kosten van de onderneming, omdat de op de bouw volgende verkoop van het onroerend goed volgens de btw-wetgeving van die lidstaat is vrijgesteld van btw, overeenkomstig artikel 28, lid 3, sub b juncto bijlage F, punt 16?

      (1)  Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1).


title: Zaak F-33/09: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 9 maart 2010 — Tzvetanova/Commissie (Openbare dienst — Tijdelijke functionarissen — Bezoldiging — Ontheemdingstoelage — Voorwaarden van artikel 4 van bijlage VII bij het Statuut — Regelmatige woonplaats vóór indiensttreding — Verblijf als student in standplaats gedurende referentieperiode — Stages buiten standplaats gedurende referentieperiode — Inaanmerkingneming van daadwerkelijke woonplaats)

text:
               22.5.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 134/52

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 9 maart 2010 — Tzvetanova/Commissie
   (Zaak F-33/09) (1)

   (Openbare dienst - Tijdelijke functionarissen - Bezoldiging - Ontheemdingstoelage - Voorwaarden van artikel 4 van bijlage VII bij het Statuut - Regelmatige woonplaats vóór indiensttreding - Verblijf als student in standplaats gedurende referentieperiode - Stages buiten standplaats gedurende referentieperiode - Inaanmerkingneming van daadwerkelijke woonplaats)
   2010/C 134/86
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Aglika Tzvetanova (Brussel, België) (vertegenwoordigers: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis en É. Marchal, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk D. Martin en J. Baquero Cruz, gemachtigden, vervolgens J. Currall en J. Baquero Cruz, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van het besluit van de Commissie houdende weigering om verzoekster de ontheemdingstoelage toe te kennen voorzien in artikel 4, lid 1, sub a, van bijlage VII bij het Statuut

      Dictum

               1.

               Het besluit van de Europese Commissie van 10 juli 2008 houdende weigering om Tzvetanova in het genot te stellen van de ontheemdingstoelage voorzien in artikel 4 van bijlage VII bij het Statuut wordt nietig verklaard.

               2.

               De Europese Commissie zal alle kosten dragen.

      (1)  PB C 129 van 6.6.2009, blz. 22.


title: Zaak C-218/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Ireland (Ierland) op 5 mei 2014 — Kuldip Singh, Denzel Nnjume, Khaled Aly/Minister for Justice and Equality

text:
               14.7.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 223/7

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Ireland (Ierland) op 5 mei 2014 — Kuldip Singh, Denzel Nnjume, Khaled Aly/Minister for Justice and Equality
   (Zaak C-218/14)
   2014/C 223/10
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   High Court of Ireland

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Kuldip Singh, Denzel Nnjume, Khaled Aly

      Verwerende partij: Minister for Justice and Equality

      Belanghebbende partij: The Immigrant Council of Ireland

      Prejudiciële vragen

               1)

               Behoudt de onderdaan van een derde land, in gevallen waarin het huwelijk tussen een burger van de Unie en een onderdaan van een derde land eindigt in echtscheiding die wordt verkregen na het vertrek van de burger van de Unie uit een gastlidstaat waar door de burger van de Unie EU-rechten werden uitgeoefend, en waarin de artikelen 7 en 13, lid 2, sub a, van richtlijn 2004/38/EG (1) van de Raad van toepassing zijn, daarna een verblijfsrecht in de gastlidstaat? Indien deze vraag ontkennend moet worden beantwoord: heeft de onderdaan van een derde land een verblijfsrecht in de gastlidstaat tijdens de periode voorafgaande aan de echtscheiding, maar na het vertrek van de burger van de Unie uit de gastlidstaat?

               2)

               Wordt aan de voorwaarden van artikel 7, lid 1, sub b, van richtlijn 2004/38/EG voldaan ingeval een echtgenoot die burger van de Unie is, beweert te beschikken over toereikende bestaansmiddelen als bedoeld in artikel 8, lid 4, van de richtlijn, indien deze bestaansmiddelen deels worden ingebracht door de echtgenoot met de nationaliteit van een derde land?

               3)

               Indien de tweede vraag ontkennend wordt beantwoord: hebben personen als de verzoekende partijen uit hoofde van het recht van de Unie (anders dan de richtlijn) het recht om te werken in de gastlidstaat teneinde te zorgen voor of bij te dragen aan „voldoende bestaansmiddelen” als bedoeld in artikel 7 van de richtlijn?

      (1)  Richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van de richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (PB L 158, blz. 177).


title: Zaak T-64/06: Beroep ingesteld op  23 februari 2006  — FLS Plast tegen Commissie

text:
               22.4.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 96/24

         Beroep ingesteld op 23 februari 2006 — FLS Plast tegen Commissie
   (Zaak T-64/06)
   (2006/C 96/42)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekster: FLS Plast A/S (Kopenhagen, Denemarken) (vertegenwoordigers: K. Lasok, QC, en M. Thill-Tayara, advocaat)

      Verweerster: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies van verzoekster

               —

               algeheel nietig te verklaren de artikelen 1, sub h, en 2, sub f, van de bestreden beschikking van de Commissie C(2005)4634 def. van 30 november 2005 in zaak COMP/F/38.354 — Industriezakken, voorzover zij verzoekster betreffen;

               —

               subsidiair, artikel 2, sub f, van de bestreden beschikking te wijzigen en het bedrag van de in de uitoefening van de volledige rechtsmacht van het Hof hoofdelijk aan FLSD Plast opgelegde geldboete aanzienlijk te verlagen, gedeeltelijk nietig te verklaren artikel 1, lid 1, voorzover het van toepassing is op verzoekster, en gedeeltelijk nietig te verklaren, althans passend te verlagen de bij artikel 2 aan verzoekster opgelegde geldboete;

               —

               de Commissie te verwijzen in de door FLS in verband met deze zaak gemaakte kosten en andere uitgaven.

         Middelen en voornaamste argumenten
   In de bestreden beschikking heeft de Commissie vastgesteld, dat verzoekster inbreuk op artikel 81 EG had gemaakt door deel te nemen aan een complex van overeenkomsten en onderling afgestemde feitelijke gedragingen in de sector plastic industriezakken, dat zich uitstrekte tot België, Frankrijk, Duitsland, Luxemburg, Nederland en Spanje. De inbreuk bestond in de vaststelling van prijzen en de invoering van berekeningsmodellen voor gemeenschappelijke prijzen, de verdeling van de markten en de toekenning van verkoopquota, de toewijzing van klanten, transacties en orders, de indiening van onderling afgestemde offertes met betrekking tot sommige aanbestedingen en de uitwisseling van individuele informatie. Verzoeksters inbreuk hield verband met het gedrag van een andere onderneming, Trioplast Wittenheim AS („TW”), waarvan is vastgesteld dat zij aan het betrokken kartel heeft deelgenomen. Verzoekster had aandelen in TW gehad en TW was haar 100 % dochtermaatschappij voor het grootste deel van de periode waarvoor verzoekster aansprakelijk was gesteld. Aan TW werd een geldboete opgelegd en verzoekster werd voor een gedeelte van die boete hoofdelijk aansprakelijk gesteld.
   Verzoekster betwist niet het bestaan en de duur van het kartel of de deelname van haar voormalige dochtermaatschappij, en stelt dat de Commissie een rechtsfout heeft gemaakt bij de vaststelling van de aan haar opgelegde geldboete. Verzoekster wijst erop dat het gedeelte van de geldboete waarvoor verzoekster aansprakelijk was gesteld, kennelijk onevenredig is aan de periode waarin zij aandelen in TW had.
   Verzoekster stelt verder dat de bestreden beschikking de beginselen van non-discriminatie en evenredigheid schendt, voorzover daarbij zowel verzoekster als haar eigen moedervennootschap voor TW's gedrag aansprakelijk werd gesteld, ook al besloot de Commissie de bestreden beschikking niet tot de tussenholdings te richten en heeft zij inderdaad die beschikking niet tot die vennootschappen behalve verzoekster gericht.
   Verzoekster voert ook aan dat zij zich niet bewust was van het onrechtmatige gedrag van TW, geen invloed heeft uitgeoefend op haar bestuur en geen onderdeel was van de onderneming (TW) die bij de in de bestreden beschikking genoemde inbreuken betrokken was, zodat de bestreden beschikking onrechtmatig is en nietig dient te worden verklaard.
   Subsidiair, verzoekt verzoekster het Hof in de uitoefening van zijn volledige rechtsmacht het bedrag van de geldboete te verlagen. In dit verband voert zij aan dat de aan TW opgelegde geldboete te hoog was aangezien haar beschikkingspraktijk en de ernst van de inbreuk de hoogte van het basisbedrag van de geldboete niet rechtvaardigen, dat de Commissie de duur van de inbreuk met betrekking tot TW onjuist heeft vastgesteld, en dat de Commissie niet heeft onderzocht of de aan TW en verzoekster opgelegde geldboeten voldeden aan de regel betreffende het maximum van 10 %.
   Wat de aan haar zelf opgelegde geldboete betreft, stelt verzoekster ook dat deze onevenredig hoog is, gezien het ontbreken van een afschrikkende werking, de duur en de intensiteit van de inbreuk. Voorts betoogt verzoekster dat de Commissie ten onrechte haar aansprakelijkheid niet heeft verminderd in overeenstemming met de mededeling inzake medewerking, meer in het bijzonder door de aan TW verleende 30 % vermindering niet ook toe te passen op verzoeksters eigen aansprakelijkheid en te weigeren verzoekster een vermindering toe te kennen. Ten slotte beroept verzoekster zich op het beginsel ne bis in idem en op het beginsel volgens hetwelk straffen verband moeten houden met de specifieke omstandigheden van elke verzoeker; in dit verband wijst verzoekster erop dat zij, hoewel zij slechts gedurende 35 % van de periode van TW's deelname aan het kartel de moedervennootschap van TW was, werd verplicht 85,7 % van de geldboete van TW te betalen.


title: Zaak T-98/02: Beroep, op 3 april 2002 ingesteld door Maddalena Lebedef-Caponi tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
15.6.2002               NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                         C 144/55
Beroep, op 28 maart 2002 ingesteld door Michael Hohen-                   Beroep, op 3 april 2002 ingesteld door Maddalena Le-
bichler tegen Commissie van de Europese Gemeenschap-                     bedef-Caponi tegen Commissie van de Europese Gemeen-
                                  pen                                                                  schappen
                           (Zaak T-95/02)
                                                                                (Zaak T-98/02)
                         (2002/C 144/108)
                                                                                (2002/C 144/109)
                          (Procestaal: Frans)
                                                                                (Procestaal: Frans)
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 28 maart 2002 beroep ingesteld tegen
Commissie van de Europese Gemeenschappen door Michael
Hohenbichler, wonende te Brussel, vertegenwoordigd door                  Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
Jean-Noël Louis, advocaat, domicilie gekozen hebbende te                 schappen is op 3 april 2002 beroep ingesteld tegen Commissie
Luxemburg.                                                               van de Europese Gemeenschappen door Maddalena Lebedef-
                                                                         Caponi, woonachtig te Senningerberg (Luxemburg), vertegen-
                                                                         woordigd door G. Bounéou, advocaat, domicilie gekozen
                                                                         hebbende te Luxemburg.
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
—      het besluit van de Commissie betreffende de berekening
       van de extra pensioenjaren die overeenkomstig artikel 11,         Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
       lid 2, van bijlage VIII bij het Ambtenarenstatuut in
       aanmerking moeten worden genomen, nietig te verklaren;
                                                                         —     verzoeksters beoordelingsrapport over het tijdvak 1995-
                                                                               1997 nietig te verklaren;
—      de Commissie in de kosten te verwijzen.
                                                                         —     verweerster in de kosten te verwijzen.
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                         Middelen en voornaamste argumenten
Verzoeker is ambtenaar van verweerster. Hij komt op tegen de
berekening door het TABG van de extra pensioenjaren die in
aanmerking moeten worden genomen bij de overdracht van de
vóór zijn indiensttreding bij de Gemeenschappen opgebouwde             Verzoekster, ambtenaar van de Commissie, komt op tegen de
pensioenrechten aan de communautaire pensioenregeling.                   afwijzing van haar klacht strekkende tot nietigverklaring van
                                                                         haar beoordelingsrapport over het tijdvak 1995-1997.
Tot staving van zijn vordering stelt verzoeker schending:
                                                                         Tot staving van haar beroep beroept zij zich op schending van
                                                                         artikel 1, laatste alinea, van bijlage II bij het Statuut, schending
—      van artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Ambtenaren-       van artikel 13, tweede alinea, van de kaderovereenkomst
       statuut;                                                          tussen de Commissie en de vakbonds- en beroepsorganisaties,
                                                                         alsmede schending van artikel 15, eerste en tweede alinea, van
—      van de algemene bepalingen ter uitvoering van artikel 11,         de kaderovereenkomst. Sommige beoordelingen zijn niet
       lid 2, van bijlage VIII bij het Ambtenarenstatuut;                gerechtvaardigd en het rapport bevat tevens een aantal onjuist-
                                                                         heden en omissies. Voorts is zij gedurende het tijdvak waarin
                                                                         zij deelnam aan activiteiten op het gebied van de personeelsver-
—      van het beginsel van gelijke behandeling.                         tegenwoordiging, moreel geïntimideerd.


title: Zaak T-593/15: Beroep ingesteld op 14 oktober 2015 — The Art Company B & S/BHIM — G-Star Raw (THE ART OF RAW)

text:
               14.12.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 414/36

         Beroep ingesteld op 14 oktober 2015 — The Art Company B & S/BHIM — G-Star Raw (THE ART OF RAW)
   (Zaak T-593/15)
   (2015/C 414/47)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: The Art Company B & S, SA (Quel, Spanje) (vertegenwoordigers: J. Villamor Muguerza en L. Sánchez Calderón, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: G-Star Raw CV (Amsterdam, Nederland)

      Gegevens betreffende de procedure voor het BHIM

      Aanvrager: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken merk: gemeenschapswoordmerk „THE ART OF RAW” — inschrijvingsaanvraag nr. 11 093 036

      Procedure voor het BHIM: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 9 juli 2015 in zaak R 1980/2014-1

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van het BHIM en de aanvrager van het gemeenschapsmerk (indien hij in de procedure intervenieert) in de kosten van het onderhavige beroep.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009.


title: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 3 mei 2001 in zaak C-481/98: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek ("Niet-nakoming — Zesde BTW-richtlĳn — Artikelen 12, lid 3, sub a, en 28, lid 2, sub a — Verlaagd tarief")

text:
C 200/10                NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                            14.7.2001
                    ARREST VAN HET HOF                                                          ARREST VAN HET HOF
                           (Zesde kamer)                                                               (Zesde kamer)
                                                                                van 3 mei 2001
                          van 3 mei 2001
                                                                           in zaak C-28/99 (verzoek van de Rechtbank van eerste
in zaak C-481/98: Commissie van de Europese Gemeen-                        aanleg te Gent om een prejudiciële beslissing): strafzaak
              schappen tegen Franse Republiek (1)                          tegen Jean Verdonck, Ronald Everaert en Edith De
                                                                                Baedts (1)
(„Niet-nakoming — Zesde BTW-richtlijn — Artikelen 12,
      lid 3, sub a, en 28, lid 2, sub a — Verlaagd tarief”)                („Richtlijn 89/592/EEG — Nationale regeling betreffende
                                                                           transacties van ingewijden — Bevoegdheid van lidstaten tot
                                                                           vaststelling van strengere voorschriften — Begrip nationale
                          (2001/C 200/17)                                                 bepaling van algemene toepassing”)
                                                                                (2001/C 200/18)
                          (Procestaal: Frans)
                                                                                (Procestaal: Nederlands)
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                          dentie van het Hof)                              In zaak C-28/99, betreffende een verzoek aan het Hof krach-
                                                                           tens artikel 177 EG-Verdrag (thans artikel 234 EG) van de
                                                                           Rechtbank van eerste aanleg te Gent (België), in de aldaar
In zaak C-481/98, Commissie van de Europese Gemeenschap-                   dienende strafzaak tegen Jean Verdonck, Ronald Everaert en
pen (gemachtigde: E. Traversa als gemachtigde, bijgestaan door             Edith De Baedts, om een prejudiciële beslissing over de
N. Coutrelis) tegen Franse Republiek (gemachtigden: K. Rispal-             uitlegging van artikel 6 van richtlijn 89/592/EEG van de Raad
Bellanger en S. Seam), ondersteund door Republiek Finland                  van 13 november 1989 tot coördinatie van de voorschriften
(gemachtigden: H. Rotkirch en T. Pynnä), betreffende een                   inzake transacties van ingewijden (PB L 334, blz. 30), heeft het
verzoek om vast te stellen dat de Franse Republiek, door een               Hof (Zesde kamer), samengesteld als volgt: C. Gulmann,
regeling betreffende de belasting over de toegevoegde waarde               kamerpresident, V. Skouris, J.-P. Puissochet (rapporteur),
in te stellen en te handhaven volgens welke op de voor                     R. Schintgen en F. Macken, rechters; advocaat-generaal:
vergoeding door de sociale zekerheid in aanmerking komende                 P. Léger; griffier: H. A. Rühl, hoofdadministrateur, op 3 mei
geneesmiddelen het tarief van 2,1 % wordt toegepast, terwijl               2001 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
voor de andere geneesmiddelen het verlaagde tarief van 5,5 %
geldt, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten
krachtens artikel 12 van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van               1)    Artikel 6 van richtlijn 89/592/EEG van de Raad van
de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de                       13 november 1989 tot coördinatie van de voorschriften inzake
wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeen-                        transacties van ingewijden, staat niet in de weg aan de
schappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde:                    toepassing van voorschriften van de wettelijke regeling van een
uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1), heeft het Hof (Zesde                      lidstaat die wat het verbod op het gebruik van voorwetenschap
kamer), samengesteld als volgt: C. Gulmann, kamerpresident,                      betreft strenger zijn dan die van de richtlijn, mits de draagwijdte
V. Skouris, J.-P. Puissochet, R. Schintgen en N. Colneric                        van de definitie van voorwetenschap die voor de toepassing van
(rapporteur), rechters; advocaat-generaal: J. Mischo; griffier:                  die wettelijke regeling geldt, voor alle in die regeling bedoelde
L. Hewlett, administrateur, op 3 mei 2001 een arrest gewezen                     natuurlijke of rechtspersonen gelijk is.
waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                           2)    Indien nationale voorschriften onverenigbaar zijn met artikel 6
                                                                                van richtlijn 89/592 omdat bepaalde natuurlijke of rechtsperso-
1)    Verwerpt het beroep.                                                       nen specifiek worden vrijgesteld van een strenger verbod dan
                                                                                het in de richtlijn neergelegde verbod op het gebruik vin
2)    Verwijst de Commissie van de Europese Gemeenschappen in de                 voorwetenschap, moet de nationale rechter die strengere voor-
      kosten.                                                                    schriften buiten toepassing laten ten aanzien van alle personen
                                                                                waarop zij zouden kunnen worden toegepast.
3)    Verstaat dat de Republiek Finland haar eigen kosten draagt.
(1) PB C 48 van 20.2.1999.                                                 (1) PB C 121 van 1.5.1999.


title: Zaak C-348/09: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 22 mei 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen — Duitsland) — P. I./Oberbürgermeisterin der Stadt Remscheid (Vrij verkeer van personen — Richtlijn 2004/38/EG — Artikel 28, lid 3, sub a — Besluit tot verwijdering — Strafrechtelijke veroordeling — Dwingende redenen van openbare veiligheid)

text:
               7.7.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 200/2

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 22 mei 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen — Duitsland) — P. I./Oberbürgermeisterin der Stadt Remscheid
   (Zaak C-348/09) (1)

   (Vrij verkeer van personen - Richtlijn 2004/38/EG - Artikel 28, lid 3, sub a - Besluit tot verwijdering - Strafrechtelijke veroordeling - Dwingende redenen van openbare veiligheid)
   2012/C 200/02
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: P. I.

      Verwerende partij: Oberbürgermeisterin der Stadt Remscheid

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen, Münster — Uitlegging van artikel 28, lid 3, van richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (PB L 158, blz. 77) — Besluit tot verwijdering om dwingende redenen van openbare veiligheid ten aanzien van een Europese burger die gedurende de laatste tien jaar in het gastland heeft verbleven en veroordeeld is tot een gevangenisstraf — Begrip „dwingende redenen van openbare veiligheid”

      Dictum

   Artikel 28, lid 3, sub a, van richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG, moet aldus worden uitgelegd dat de lidstaten mogen oordelen dat strafbare feiten als die welke zijn genoemd in artikel 83, lid 1, tweede alinea, VWEU een buitengewoon ernstige inbreuk vormen op een fundamenteel belang van de samenleving, die een rechtstreekse bedreiging kan vormen voor de gemoedsrust en de fysieke veiligheid van de bevolking en dus kan vallen onder het begrip „dwingende redenen van openbare veiligheid”, op grond waarvan een maatregel van verwijdering overeenkomstig artikel 28, lid 3, van richtlijn 2004/38 kan worden gerechtvaardigd, op voorwaarde dat de wijze waarop dergelijke strafbare feiten zijn gepleegd, bijzonder ernstige kenmerken vertoont. Het staat aan de verwijzende rechter om dit na te gaan aan de hand van een individueel onderzoek van het concrete geval dat bij hem aanhangig is.
   Een verwijderingsmaatregel kan alleen worden genomen wanneer het gedrag van de betrokken persoon een reële en actuele bedreiging voor een fundamenteel belang van de samenleving of van het gastland vormt. In de regel vereist deze vaststelling dat de betrokken persoon een neiging vertoont om dit gedrag in de toekomst voort te zetten. Alvorens een besluit tot verwijdering te nemen, moet het gastland de duur van het verblijf van de betrokkene op zijn grondgebied, diens leeftijd, gezondheidstoestand, gezins- en economische situatie, sociale en culturele integratie in dat land en de mate waarin hij bindingen heeft met zijn land van oorsprong, in de beschouwing betrekken.

      (1)  PB C 282 van 21.11.2009.


title: Zaak T-256/06: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 5 november 2008 — Neoperl Servisys/BHIM (HONEYCOMB) ( Gemeenschapsmerk — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk HONEYCOMB — Absolute weigeringsgrond — Beschrijvend karakter — Artikel 7, lid 1, sub c, van verordening (EG) nr. 40/94 )

text:
               20.12.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 327/22

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 5 november 2008 — Neoperl Servisys/BHIM (HONEYCOMB)
   (Zaak T-256/06) (1)

   („Gemeenschapsmerk - Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk HONEYCOMB - Absolute weigeringsgrond - Beschrijvend karakter - Artikel 7, lid 1, sub c, van verordening (EG) nr. 40/94’)
   (2008/C 327/39)
   Procestaal: Duits
   Partijen

      Verzoekende partij: Neoperl Servisys AG (Reinach, Zwitserland) (vertegenwoordiger: H. Börjes-Pestalozza, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: R. Pethke, gemachtigde)
   Voorwerp
   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 17 juli 2006 (zaak R 1388/2005-4) inzake de aanvraag tot inschrijving van het woordteken HONEYCOMB als gemeenschapsmerk
   Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Neoperl Servisys AG wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 261 van 28.10.2006.


title: Zaak C-119/12: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 22 november 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Josef Probst/mr.nexnet GmbH (Elektronische communicatie — Richtlijn 2002/58/EG — Artikel 6, leden 2 en 5 — Verwerking van persoonsgegevens — Verkeersgegevens nodig voor opmaken en innen van facturen — Inning van vorderingen door derde vennootschap — Personen handelend onder gezag van aanbieders van openbare communicatienetwerken en elektronische-communicatiediensten)

text:
               26.1.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 26/15

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 22 november 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Josef Probst/mr.nexnet GmbH
   (Zaak C-119/12) (1)

   (Elektronische communicatie - Richtlijn 2002/58/EG - Artikel 6, leden 2 en 5 - Verwerking van persoonsgegevens - Verkeersgegevens nodig voor opmaken en innen van facturen - Inning van vorderingen door derde vennootschap - Personen handelend onder gezag van aanbieders van openbare communicatienetwerken en elektronische-communicatiediensten)
   2013/C 26/26
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesgerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Josef Probst

      Verwerende partij: mr.nexnet GmbH

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Bundesgerichtshof — Uitlegging van artikel 6, leden 2 en 5, van richtlijn 2002/58/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 juli 2002 betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in de sector elektronische communicatie (richtlijn betreffende privacy en elektronische communicatie) (PB L 201, blz. 37) — Doorzending van verkeersgegevens betreffende abonnees en gebruikers, die verwerkt en opgeslagen worden door de aanbieder van een openbaar communicatienetwerk — Nationale regeling op grond waarvan dergelijke gegevens mogen worden doorgezonden aan de cessionaris van een vordering ter zake van de vergoeding voor telecommunicatiediensten, waarbij tegelijkertijd contractbepalingen zijn overeengekomen die de vertrouwelijke behandeling van de doorgezonden gegevens waarborgen, alsook de mogelijkheid voor de andere contractpartij om de eerbiediging van de bescherming van deze gegevens te controleren

      Dictum

   Artikel 6, leden 2 en 5, van richtlijn 2002/58/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 juli 2002 betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in de sector elektronische communicatie (richtlijn betreffende privacy en elektronische communicatie), moet aldus worden uitgelegd dat een aanbieder van openbare communicatienetwerken en openbaar beschikbare elektronische-communicatiediensten verkeersgegevens mag doorzenden aan de cessionaris van zijn vorderingen betreffende verstrekking van telecommunicatiediensten met het oog op de inning daarvan, en dat die cessionaris die gegevens mag verwerken op voorwaarde dat hij, in de eerste plaats, handelt onder het gezag van de dienstenaanbieder voor de verwerking van die gegevens en, in de tweede plaats, enkel de verkeersgegevens verwerkt die noodzakelijk zijn voor de inning van de gecedeerde vorderingen.
   Ongeacht de kwalificatie van de cessieovereenkomst wordt de cessionaris geacht te handelen onder het gezag van de dienstenaanbieder in de zin van artikel 6, lid 5, van richtlijn 2002/58, wanneer hij voor de verwerking van verkeersgegevens handelt in uitsluitende opdracht en onder toezicht van die aanbieder. In het bijzonder moet hun overeenkomst bepalingen bevatten die de wettige verwerking van de verkeersgegevens door de cessionaris waarborgen en de dienstenaanbieder de mogelijkheid bieden zich op elk ogenblik ervan te vergewissen dat de betrokken cessionaris die bepalingen naleeft.

      (1)  PB C 174 van 16.6.2012.


title: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 8 september 2005 in zaak C-57/05: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek (Niet-nakoming — Richtlijn 2002/46/EG — Onderlinge aanpassing van wetgevingen der lidstaten inzake voedingssupplementen — Niet-uitvoering binnen gestelde termijn)

text:
               29.10.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 271/11

      ARREST VAN HET HOF

   (Zesde kamer)
   van 8 september 2005
   in zaak C-57/05: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek (1)

   (Niet-nakoming - Richtlijn 2002/46/EG - Onderlinge aanpassing van wetgevingen der lidstaten inzake voedingssupplementen - Niet-uitvoering binnen gestelde termijn)
   (2005/C 271/21)
   Procestaal: Frans
   In zaak C-57/05, betreffende een beroep wegens niet-nakoming krachtens artikel 226 EG, ingesteld op 9 februari 2005, Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigde: J.-P. Keppenne) tegen Franse Republiek (gemachtigden: G. de Bergues, E. Belliard en R. Loosli-Surrans), heeft het Hof (Zesde kamer), samengesteld als volgt: A. Borg Barthet, kamerpresident, S. von Bahr en A. Ó Caoimh (rapporteur), rechters; advocaat-generaal: L. A. Geelhoed; griffier: R. Grass, op 8 september 2005 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om uitvoering te geven aan richtlijn 2002/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 10 juni 2002 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake voedingssupplementen, heeft de Franse Republiek niet voldaan aan de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen.

               2)

               De Franse Republiek wordt in de kosten verwezen.

      (1)  PB C 82 van 2.4.2005.


               29.3.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 72/48

         Beroep tegen het Vorstendom Liechtenstein, ingesteld door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 15 november 2006
   (Zaak E-5/06)
   (2007/C 72/23)
   Op 15 november 2006 is bij het EVA-Hof beroep ingesteld tegen het Vorstendom Liechtenstein door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, vertegenwoordigd door Niels Fenger en Arne Thorsten Andersen, optredend als gemachtigden van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, Belliardstraat 35, B-1040 Brussel.
   Verzoekster eist dat het Hof:

               1.

               verklaart dat het Vorstendom Liechtenstein, door het stellen van het vereiste van woonplaats om voor een thuiszorguitkering in aanmerking te komen, in gebreke is gebleven te voldoen aan zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 19, de leden 1 en 2, artikel 25, lid 1 en artikel 28, lid 1, van het Besluit waarnaar is verwezen in punt 1 van Bijlage VI bij de EER-Overeenkomst (Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen), zoals bij Protocol 1 aangepast aan de EER-Overeenkomst; en

               2.

               het Vorstendom Liechtenstein verwijst in de kosten van de procedure.

         Feiten en argumenten:

               —

               Het onderhavige geval betreft de Liechtensteinse Hilflosenentschädigung (thuiszorguitkering) voor wie gedurig een aanzienlijke mate van hulp van derden of ook persoonlijk toezicht behoeft bij huishoudelijke taken. De uitkering is generlei aanvulling op andere sociale uitkeringen en wordt ongeacht het inkomen verstrekt. De uitkering berust niet op eerdere premie- of bijdragebetalingen aan de Staat; ook behoeft de ontvanger niet aan een ziekte te lijden.

               —

               De wetgeving van Liechtenstein stelt de eis dat de ontvanger van de uitkering in Liechtenstein woonachtig is.

               —

               De Liechtensteinse thuiszorguitkering is opgenomen in BIJLAGE II bis bij Verordening nr. 1408/71 (zie artikel 4, lid 2 bis, onder c) en artikel 10 bis van de verordening als een bijzondere niet op premie- of bijdragebetaling berustende bijstand in contanten die als zodanig uit hoofde van de wet niet een grensoverschrijdende bijstand mag zijn.

               —

               Naar de mening van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA evenwel zou de juiste opvatting van de thuiszorguitkering een prestatie in contanten bij ziekte zijn (zie artikel 4, lid 1, van de verordening), die overeenkomstig artikel 19, de leden 1 en 2, artikel 25, lid 1 en artikel 28, lid 1, van de verordening grensoverschrijdend mag zijn.

               —

               De juiste opvatting van de uitkering is doorslaggevend om te kunnen weten of het Vorstendom Liechtenstein verplicht is aanvragers in aanmerking te laten komen die buiten Liechtenstein woonachtig zijn maar wel anderszins voldoen aan de relevante criteria van de verordening.


title: Zaak T-208/17: Beroep ingesteld op 5 april 2017 — Senetic/EUIPO — HP Hewlett Packard Group (HP)

text:
               29.5.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 168/31

         Beroep ingesteld op 5 april 2017 — Senetic/EUIPO — HP Hewlett Packard Group (HP)
   (Zaak T-208/17)
   (2017/C 168/41)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Senetic S.A. (Katowice, Polen) (vertegenwoordiger: M. Krekora, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: HP Hewlett Packard Group LLC (Houston, Texas, Verenigde Staten)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Houder van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken merk: Uniebeeldmerk met de letters „HP” — Uniemerk nr. 52 449

      Procedure voor het EUIPO: nietigheidsprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 1 februari 2017 in zaak R 1002/2016-5

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van interveniënte en het EUIPO in de kosten van de procedure voor het Gerecht.

      Aangevoerde middelen

               —

               schending van artikel 52, lid 1, onder a), juncto artikel 7 van verordening nr. 207/2009;

               —

               schending van artikel 52, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009.


title: Zaak T-673/13: Beroep ingesteld op 9 december 2013 — European Coalition to End Animal Experiments/ECHA

text:
               14.4.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/36

         Beroep ingesteld op 9 december 2013 — European Coalition to End Animal Experiments/ECHA
   (Zaak T-673/13)
   2014/C 112/48
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: European Coalition to End Animal Experiments (Londen, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordiger: D. Thomas, Solicitor)

      Verwerende partij: Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA)

      Conclusies

               —

               Het besluit van de kamer van beroep van het Europees Agentschap voor chemische stoffen van 10 oktober 2013 in zaak A-004/2012 met betrekking tot sectie 8.7.2 van bijlage X bij verordening (EG) nr. 1907/2006 (1) (onderzoek naar ontwikkelingstoxiciteit bij een tweede soort), voor zover het betrekking heeft op een prenataal ontwikkelingsonderzoek bij een tweede soort, nietig verklaren;

               —

               de zaak terugverwijzen naar het ECHA, met de opdracht te onderzoeken of het op basis van de uitkomst van de eerste test en alle andere beschikbare relevante gegevens nodig is om een prenataal ontwikkelingsonderzoek uit te voeren op de stof van registrant.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vier middelen aan.

               1.

               Eerste middel: de kamer van beroep heeft ten onrechte geoordeeld dat het cumulatiebeginsel in de bijlagen van de REACH-verordening inzake testen betekent dat voor de hoeveelheidsklasse van bijlage X bij verordening (EG) nr. 1907/2006 zonder meer een tweede soort vereist is. Ter ondersteuning van dit middel betoogt verzoekster het volgende:

                           —

                           De redenering van de kamer van beroep is onlogisch. Testvereisten worden niet noodzakelijkerwijs strenger naargelang een bijlage voor een hogere hoeveelheidsklasse aan de orde is: het cumulatiebeginsel is vaak niet relevant voor bepaalde omslagpunten, en evenmin voor ontwikkelingstoxiciteit.

                           —

                           Kolom 1 van sectie 8.7.2 van bijlage X vereist uitdrukkelijk een onderzoek bij één soort, en niet bij twee soorten — net zoals kolom 1 van sectie 8.7.2. van bijlage IX.

                           —

                           De redenering van de kamer van beroep houdt geen rekening met de duidelijke bewoordingen van kolom 2 van sectie 8.7.2 van bijlage IX, waarin vermeld staat dat voor een hoeveelheidsklasse van bijlage IX of bijlage X een onderzoek bij een tweede soort afhankelijk is van de uitkomst van de test bij de eerste soort en van alle andere beschikbare relevante gegevens: het gaat niet om een automatisme.

                           —

                           De conclusie van de kamer van beroep houdt vanuit beleidsmatig oogpunt geen steek: volgens haar had de REACH-wetgever de bedoeling om de noodzaak van een onderzoek bij een tweede soort voor een lagere hoeveelheidsklasse (bijlage IX) te laten afhangen van een wetenschappelijke beoordeling, terwijl wetenschap bij een hogere hoeveelheidsklasse (bijlage X) geen rol speelt.

               2.

               Tweede middel: de kamer van beroep heeft onterecht geoordeeld dat de wetgever het vereiste van bijlage X — een ontwikkelingstoxiciteitsonderzoek bij een tweede soort als standaardvereiste — tevens heeft laten gelden voor bijlage IX. Ter ondersteuning van dit middel betoogt verzoekster als volgt:

                           —

                           De redenering is gebaseerd op een onjuist uitgangspunt: kolom 1 van sectie 8.7.2 van bijlage X houdt geen standaardvereiste in om onderzoek uit te voeren bij een tweede soort (zie eerste middel). Bijgevolg kan een dergelijk vereiste niet gelden voor bijlage IX (zelfs indien dit in andere opzichten de juiste benadering zou zijn).

               3.

               Derde middel: de kamer van beroep heeft ten onrechte geoordeeld dat het vereiste in kolom 2 van sectie 8.7.2 van bijlage IX (inzake de beoordeling van de noodzaak van een onderzoek bij een tweede soort) niet geldt voor bijlage X. Ter ondersteuning van dit middel voert verzoekster het volgende aan:

                           —

                           Dit is precies wat uitdrukkelijk in kolom 2 van sectie 8.7.2 van bijlage IX met de woorden [„of de volgende hoeveelheidsklasse”] staat vermeld. De twee bijlagen volgen dezelfde benadering.

               4.

               Vierde middel: de kamer van beroep heeft ten onrechte geoordeeld dat de noodzaak van een onderzoek bij een tweede soort voor een hoeveelheidsklasse van bijlage X alleen kan wegvallen als kolom 2 van sectie 8.7 van bijlage X of bijlage XI wordt aangepast. Ter ondersteuning van dit middel stelt verzoekster het volgende:

                           —

                           Een aanpassing in kolom 2 van bijlage X of in bijlage XI is alleen relevant als er in kolom 1 sprake is van een vereiste om onderzoek te voeren. Kolom 1 van sectie 8.7.2 van bijlage X verplicht alleen om een onderzoek naar de ontwikkelingstoxiciteit uit te voeren bij een tweede soort wanneer het op basis van de beoordeling van het onderzoek bij één soort en van ander beschikbaar bewijs noodzakelijk blijkt om een onderzoek uit te voeren bij een tweede soort (zie hierboven).

      (1)  Verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (REACH), tot oprichting van een Europees Agentschap voor chemische stoffen, houdende wijziging van richtlijn 1999/45/EG en houdende intrekking van verordening (EEG) nr. 793/93 van de Raad en verordening (EG) nr. 1488/94 van de Commissie alsmede richtlijn 76/769/EEG van de Raad en de richtlijnen 91/155/EEG, 93/67/EEG, 93/105/EG en 2000/21/EG van de Commissie (PB L 396, blz. 1).


title: Zaak C-486/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Gerechtshof te ’s-Hertogenbosch (Nederland) op 31 oktober 2012 — X, andere partij: Heffingsambtenaar van de gemeente Z

text:
               26.1.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 26/24

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Gerechtshof te ’s-Hertogenbosch (Nederland) op 31 oktober 2012 — X, andere partij: Heffingsambtenaar van de gemeente Z
   (Zaak C-486/12)
   2013/C 26/45
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Gerechtshof te ’s-Hertogenbosch

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoeker: X

      Andere partij: Heffingsambtenaar van de gemeente Z

      Prejudiciële vragen

               1)

               Wordt voldaan aan de in artikel 12, aanhef, onderdeel a, aanhef, tweede gedachtestreepje, van de richtlijn (1) bedoelde verstrekking van de gegevens, die zijn verwerkt, door het verlenen van inzage (op de voet van artikel 79, lid 2, van de Wet GBA [Wet gemeentelijke basisadministratie persoonsgegevens])?

               2)

               Staat artikel 12, aanhef, onderdeel a, aanhef, van de richtlijn in de weg aan de heffing van leges ter zake van de verstrekking van persoonsgegevens, die zijn verwerkt, door middel van een afschrift uit de GBA?

               3)

               Zo vraag 2) ontkennend moet worden beantwoord: Is de heffing van onderhavige leges bovenmatig als bedoeld in artikel 12, aanhef, onderdeel a, aanhef, van de richtlijn?

      (1)  Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB L 281, blz. 31).


title: Zaak T-644/11 P: Arrest van het Gerecht van 4 juli 2014 — Kimman/Commissie ( „Hogere voorziening — Incidentele hogere voorziening — Openbare dienst — Ambtenaren — Beoordeling — Beoordelingsrapport — Beoordelingsjaar 2009 — Regel van overeenstemming tussen verzoekschrift en klacht — Artikel 91, lid 2, van het Ambtenarenstatuut — Advies van ad-hocgroep — Verkeerde opvatting — Motiveringsplicht — Kennelijk onjuiste beoordeling” )

text:
               25.8.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 282/26

         Arrest van het Gerecht van 4 juli 2014 — Kimman/Commissie
   (Zaak T-644/11 P) (1)

   ((„Hogere voorziening - Incidentele hogere voorziening - Openbare dienst - Ambtenaren - Beoordeling - Beoordelingsrapport - Beoordelingsjaar 2009 - Regel van overeenstemming tussen verzoekschrift en klacht - Artikel 91, lid 2, van het Ambtenarenstatuut - Advies van ad-hocgroep - Verkeerde opvatting - Motiveringsplicht - Kennelijk onjuiste beoordeling”))
   2014/C 282/33
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirant: Eugène Emile Marie Kimman (Overijse, België) (vertegenwoordigers: L. Levi en M. Vandenbussche, advocaten)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: C. Berardis-Kayser en G. Berscheid, gemachtigden)

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Tweede kamer) van 29 september 2011, Kimman/Commissie (F-74/10, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie), en strekkende tot vernietiging van dat arrest

      Dictum

               1)

               Het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Tweede kamer) van 29 september 2011, Kimman/Commissie (F-74/10), wordt vernietigd, ten eerste voor zover ontvankelijk worden verklaard het tweede middel, de eerste zes onderdelen van het derde middel en het vierde middel, met uitzondering van de grief dat geen rekening is gehouden met het werk dat rekwirant in het belang van de instelling heeft verricht, welke rekwirant heeft aangevoerd in het kader van de procedure in eerste aanleg, alsmede, ten tweede, voor zover de Commissie daarbij, naast haar eigen kosten, wordt verwezen in een vierde van de kosten die rekwirant in het kader van die procedure heeft gemaakt.

               2)

               De principale hogere voorziening wordt afgewezen.

               3)

               Het door Kimman bij het Gerecht voor ambtenarenzaken ingestelde beroep wordt verworpen.

               4)

               Kimman wordt verwezen in alle kosten van de procedure in eerste aanleg en in die van de principale hogere voorziening.

               5)

               Elke partij draagt de eigen kosten die in het kader van de incidentele hogere voorziening zijn gemaakt.

      (1)  PB C 65 van 3.3.2012.


title: Zaak C-84/09: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Regeringsrätten (Zweden) op 26 februari 2009 — X/Skatteverket

text:
               18.4.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 90/19

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Regeringsrätten (Zweden) op 26 februari 2009 — X/Skatteverket
   (Zaak C-84/09)
   2009/C 90/30
   Procestaal: Zweeds

      Verwijzende rechter

   Regeringsrätten

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: X

      Verwerende partij: Skatteverket

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moeten de artikelen 138 en 20 van de richtlijn van de Raad betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1), aldus worden uitgelegd dat een levering slechts van belasting is vrijgesteld en er slechts sprake is van een intracommunautaire verwerving, indien het vervoer uit het grondgebied van de lidstaat van oorsprong binnen een bepaalde tijd aanvangt?

               2)

               Moeten voormelde artikelen aldus worden uitgelegd dat een levering slechts van belasting is vrijgesteld en er slechts sprake is van een intracommunautaire verwerving, indien het vervoer in de lidstaat van bestemming binnen een bepaalde tijd is voltooid?

               3)

               Is het voor de beantwoording van de eerste en de tweede vraag van belang indien het gaat om de verwerving van een nieuw vervoermiddel en de persoon die het vervoermiddel verwerft een particulier is die het vervoermiddel uiteindelijk in een bepaalde lidstaat wil gebruiken?

               4)

               Op welk moment moet in geval van een intracommunautaire verwerving worden bepaald of sprake is van een nieuw vervoermiddel in de zin van artikel 2, lid 2, sub b, van richtlijn [2006/112]?

      (1)  Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 (PB L 347, blz. 1).


title: Zaak T-197/09: Beroep ingesteld op 20 mei 2009 — Slovenië/Commissie

text:
               1.8.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 180/54

         Beroep ingesteld op 20 mei 2009 — Slovenië/Commissie
   (Zaak T-197/09)
   2009/C 180/101
   Procestaal: Sloveens

      Partijen

      Verzoekende partij: Republiek Slovenië (vertegenwoordiger: Ž. Cilenšek Bončina, landsadvocaat)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen

      Conclusies

               —

               nietig verklaren beschikking C (2009) 1945 van de Commissie van 19 maart 2009 (1) houdende onttrekking aan communautaire financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten voor het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL), afdeling Garantie, of voor het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) hebben verricht, voor zover daarbij bepaalde door Slovenië gedane uitgaven aan communautaire financiering zijn onttrokken;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten van de procedure;

               —

               de Commissie veroordelen tot vergoeding van de kosten van de Republiek Slovenië in de onderhavige procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Bij de bestreden beschikking heeft de Commissie voor de boekjaren 2005 en 2006, wegens wezenlijke controlegebreken en onregelmatigheden in de procedure en in de controlemiddelen, een aantal uitgaven van de Republiek Slovenië aan communautaire financiering onttrokken bij wege van een forfaitaire financiële correctie van 5 % voor de onmiddellijke betalingen waarvoor zij zich heeft gebaseerd op de door haar diensten in maart 2005 in de betrokken lidstaat verrichte verificatie van de nationale controle.
   In haar beroepschrift stelt verzoekster met name dat de Commissie:

               —

               ten gevolge van een verkeerde vaststelling van de feiten artikel 15 van verordening (EG) nr. 2419/2001 van de Commissie (2) respectievelijk artikel 23 van verordening (EG) nr. 796/2004 van de Commissie (3) verkeerd heeft toegepast door die verificatie te laat te verrichten; zij heeft voor die verificatie een atypische regio gekozen en daar de verificatie verricht met betrekking tot overduidelijk kleine velden; bij die verificatie heeft de Commissie geen rekening gehouden met de internationale standaard 530 en het gebruik van de door verzoekster gehanteerde maatstaf ten onrechte gelaakt;

               —

               het verbod van ongelijke behandeling van de lidstaten heeft geschonden door de verificatie van de nationale controle in de andere lidstaten op een bredere basis en dus aan de hand van een representatiever staal te verrichten;

               —

               een maatregel, namelijk de financiële correctie van 5 %, heeft toegepast die, gezien de toegekende hulpmiddelen, kennelijk overdreven is gelet op de ernst en de omvang van de vastgestelde schending;

               —

               in strijd met het beginsel van goede trouw en goed bestuur heeft gehandeld doordat haar diensten niet zijn opgekomen tegen de richtsnoeren die in de toepassing van de betrokken maatstaf voorzagen, en tot in de herfst van 2005 hebben nagelaten verzoeksters aandacht te vestigen op dat punt.

      (1)  PB L 75 van 21.3.2009, blz. 15.

      (2)  Verordening (EG) nr. 2419/2001 van de Commissie van 11 december 2001 houdende uitvoeringsbepalingen inzake het bij verordening (EEG) nr. 3508/92 van de Raad ingestelde geïntegreerde beheers- en controlesysteem voor bepaalde communautaire steunregelingen (PB L 327, van 12 december 2001, blz. 11).

      (3)  Verordening (EG) nr. 796/2004 van de Commissie van 21 april 2004 houdende uitvoeringsbepalingen inzake de randvoorwaarden, de modulatie en het geïntegreerd beheers- en controlesysteem waarin is voorzien bij verordening (EG) nr. 1782/2003 van de Raad tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers (PB L 18, van 30 april 2004, blz. 18).


title: Zaak F-94/07: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 24 september 2009 — Rebizant, Vlandas en Vocino/Commissie (Openbare dienst — Ambtenaren — Bevordering — Bevorderingsronde 2006 — Vermenigvuldigingsfactor — Artikel 6, lid 2, van Statuut — Artikel 9 van bijlage XIII bij het Statuut — Bevorderingsdrempel)

text:
               30.1.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 24/71

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 24 september 2009 — Rebizant, Vlandas en Vocino/Commissie
   (Zaak F-94/07) (1)

   (Openbare dienst - Ambtenaren - Bevordering - Bevorderingsronde 2006 - Vermenigvuldigingsfactor - Artikel 6, lid 2, van Statuut - Artikel 9 van bijlage XIII bij het Statuut - Bevorderingsdrempel)
   2010/C 24/129
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partijen: Jean Rebizant (Karlsruhe, Duitsland), Georges Vlandas (Brussel, België) en Vinceno Vocino (Varese, Italië) (vertegenwoordigers: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis en É. Marchal, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: C. Berardis-Kayser en G. Berscheid, gemachtigden)

      Voorwerp

   Enerzijds, nietigverklaring van het besluit om verzoekers in het kader van de bevorderingsronde 2006 niet tot de rang AD 13 te bevorderen en, anderzijds, vaststelling van onwettigheid van het besluit houdende vaststelling van de drempels voor bevordering voor ambtenaren die onder de begroting „Onderzoek” en de begroting „Gemeenschappelijk Centrum voor Onderzoek” vallen

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Elke partij zal haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 283 van 24.11.2007, blz. 45.


title: Zaak T-457/07: Arrest van het Gerecht van 12 december 2012 — Evropaïki Dynamiki/EFSA ( „Overheidsopdrachten — Aanbestedingsprocedure — Diensten betreffende advies/bijstand op IT-gebied — Afwijzing van offerte en besluit waarbij opdracht aan andere inschrijver is gegund — Ontvankelijkheid — Motiveringsplicht — Selectiecriteria — Gunningscriteria — Eerbiediging van gunningscriteria in bestek — Kennelijke beoordelingsfout” )

text:
               2.2.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/15

         Arrest van het Gerecht van 12 december 2012 — Evropaïki Dynamiki/EFSA
   (Zaak T-457/07) (1)

   (Overheidsopdrachten - Aanbestedingsprocedure - Diensten betreffende advies/bijstand op IT-gebied - Afwijzing van offerte en besluit waarbij opdracht aan andere inschrijver is gegund - Ontvankelijkheid - Motiveringsplicht - Selectiecriteria - Gunningscriteria - Eerbiediging van gunningscriteria in bestek - Kennelijke beoordelingsfout)
   2013/C 32/20
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Athene, Griekenland) (vertegenwoordiger: N. Korogiannakis, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA) (vertegenwoordigers: aanvankelijk A. Cuvillier, vervolgens S. Gabbi en D. Detken, en ten slotte M. Detken, gemachtigden, bijgestaan door J. Stuyck en A. M. Vandromme, advocaten)

      Voorwerp

   Vordering tot nietigverklaring van het besluit van de EFSA van 1 oktober 2007, waarbij de door verzoekster in het kader van aanbestedingsprocedure EFSA/IT/2007/14 inzake advies/bijstand op IT-gebied (PB 2007, S 97-118626) ingediende offerte is afgewezen en de opdracht aan een andere inschrijver is gegund

      Dictum

               1)

               Het besluit van de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA) waarbij de door Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE in het kader van aanbestedingsprocedure EFSA/IT/2007/14 inzake advies/bijstand op IT-gebied (PB 2007, S 97-118626) ingediende offerte is afgewezen en de opdracht aan een andere inschrijver is gegund, wordt nietig verklaard.

               2)

               EFSA wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 51 van 23.2.2008.


title: Zaak T-488/04: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 19 mei 2006 — Falcon Sporting Goods/BHIM (BIN LADIN) ( Gemeenschapsmerk — Weigering van inschrijving — Intrekking van aanvraag tot inschrijving — Afdoening zonder beslissing )

text:
               12.8.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/21

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 19 mei 2006 — Falcon Sporting Goods/BHIM (BIN LADIN)
   (Zaak T-488/04) (1)

   („Gemeenschapsmerk - Weigering van inschrijving - Intrekking van aanvraag tot inschrijving - Afdoening zonder beslissing”)
   (2006/C 190/38)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekster: Falcon Sporting Goods AG (Zug, Zwitserland) (vertegenwoordiger: J. Weigell, advocaat)

      Verweerder: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: A. Folliard-Monguiral, gemachtigde)
   Voorwerp
   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 29 september 2004 (zaak R 177/2004-2) betreffende de weigering van inschrijving van het woordmerk „BIN LADIN”
   Dictum

               1)

               Op het beroep behoeft niet te worden beslist.

               2)

               Verzoekster wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 57 van 5.3.2005.


title: Zaak C-64/03: Beroep, op 14 februari 2003 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek Duitsland

text:
C 101/20                NL                          Publicatieblad van de Europese Unie                                           26.4.2003
Beroep, op 14 februari 2003 ingesteld door Commissie                            —    de artikelen 14 tot en met 16: Er zijn geen bepalin-
van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek                                  gen over de toegang tot het systeem. De verwijzing
                             Duitsland                                               naar mededingingsrechtelijke verboden kan niet
                                                                                volstaan, aangezien deze verboden geen regeling
                                                                                inzake de toegang inhouden;
                          (Zaak C-64/03)
                                                                                —    de artikelen 12 en 13: In de wettelijke regeling
                                                                                inzake aardgas ontbreken specifieke regels inzake
                         (2003/C 101/33)                                             het voeren van een gescheiden boekhouding door
                                                                                geïntegreerde aardgasbedrijven;
                                                                         —      Gebrekkig omgezet zijn:
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                      —    artikel 2: In een gemeenschapshandeling vervatte
op 14 februari 2003 beroep tegen Bondsrepubliek Duitsland                            definities moeten, voorzover zij — zoals hier —
ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen,                             nodig zijn voor de correcte toepassing van de
vertegenwoordigd door J. Grunwald, juridisch adviseur van de                         gemeenschapsbepalingen door de nationale autori-
                                                                                teiten, correct in nationaal recht worden omgezet;
Commissie van de Europese Gemeenschappen, en H. Støvlbæk,
lid van de juridische dienst van de Commissie van de Europese
Gemeenschappen, domicilie gekozen hebbende bij Carlos                           —    de artikelen 7, lid 2, en 10, lid 2: De nationale
Gómez de la Cruz, lid van de juridische dienst van de Europese                       algemene mededingingsregels gelden slechts voor
Commissie, Centre Wagner C 254, Kirchberg, Luxemburg.                                ondernemingen met een machtspositie, en zorgen
                                                                                dus niet voor een volledige omzetting van het
                                                                                discriminatieverbod;
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                                —    artikel 15, lid 1, juncto artikel 17, lid 1: Anders dan
                                                                                voor de elektriciteitssector schrijft het Duitse recht
                                                                                geen motiveringsplicht voor in geval van weigering
1.    vast te stellen dat de Bondsrepubliek Duitsland, door niet
                                                                                van toegang tot het systeem;
      de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te
      stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 98/30/
      EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 juni                      —    artikel 18: Criteria voor de bepaling van in aanmer-
      1998 betreffende gemeenschappelijke regels voor de                             king komende afnemers zijn niet bekendgemaakt en
      interne markt voor aardgas (1), de krachtens artikel 29                        evenmin aan de Commissie meegedeeld;
      van deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is
      nagekomen.                                                                —    artikel 21, lid 2: De in deze bepaling bedoelde
                                                                                instantie voor geschillenbeslechting is niet aange-
                                                                                wezen.
2.    de Bondsrepubliek Duitsland te verwijzen in de kosten.
                                                                         (1 ) PB L 204 van 21.7.1998, blz. 1.
Middelen en voornaamste argumenten
Hoewel de omzettingstermijn op 10 augustus 2000 is afge-
lopen, heeft de Bondsrepubliek Duitsland een aantal bepalin-
gen nog steeds helemaal niet of gebrekkig omgezet.                       Beroep, op 19 februari 2003 ingesteld door Koninkrijk
                                                                         Spanje tegen Commissie van de Europese Gemeenschap-
                                                                                pen
—     Niet omgezet zijn:
                                                                                (Zaak C-73/03)
      —     artikel 5 juncto artikel 7, lid 3, en artikel 10, lid 3:
            Er zijn kennelijk geen „technische voorschriften met
            de minimumeisen inzake het technisch ontwerp en                                        (2003/C 101/34)
            de exploitatie” voor de „aansluiting op het systeem
            [...] van LNG-installaties, opslaginstallaties, andere
            transmissie- en distributienetten en directe leidin-
            gen” die kunnen worden meegedeeld en op technisch            Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
            gebied kunnen worden gecontroleerd. In elk geval             op 19 februari 2003 beroep ingesteld tegen Commissie van de
            zijn dergelijke technische voorschriften niet aan de         Europese Gemeenschappen door Koninkrijk Spanje, vertegen-
            Commissie meegedeeld en heeft zij hiervan geen               woordigd door Santiago Ortiz Vaamonde, Abogado del Estado,
            kennis;                                                      domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.


title: Zaak C-267/14 P: Hogere voorziening ingesteld op 30 mei 2014 door Buzzi Unicem SpA tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 14 maart 2014 in zaak T-297/11, Buzzi Unicem SpA/Europese Commissie

text:
               25.8.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 282/20

         Hogere voorziening ingesteld op 30 mei 2014 door Buzzi Unicem SpA tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 14 maart 2014 in zaak T-297/11, Buzzi Unicem SpA/Europese Commissie
   (Zaak C-267/14 P)
   2014/C 282/26
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Rekwirante: Buzzi Unicem SpA (vertegenwoordigers: C. Osti, A. Prastaro en A. Sodano, avvocati)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               de litigieuze beschikking in haar geheel nietig verklaren omdat zij niet dan wel ontoereikend is gemotiveerd en daardoor het recht van verweer van de onderneming alsmede het beginsel van behoorlijk bestuur zijn geschonden;

               —

               de litigieuze beschikking in haar geheel nietig verklaren wegens bevoegdheidsoverschrijding en misbruik van bevoegdheid met als gevolg een omkering van de bewijslast;

               —

               de litigieuze beschikking geheel of gedeeltelijk nietig verklaren wegens overschrijding van de bij artikel 18 [van verordening nr. 1/2003] aan de Commissie verleende bevoegdheden, wegens schending van evenredigheidsbeginsel en het beginsel van behoorlijk bestuur, wegens het ontbreken van een voorafgaande contradictoire procedure in strijd met de Best Practices van de Commissie;

               —

               het bestreden arrest vernietigen voor zover daarbij Buzzi Unicem is verwezen in de kosten van de zaak in eerste aanleg;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten van de onderhavige hogere voorziening en die in verband met zaak T-297/11.

      Middelen en voornaamste argumenten

               A.

               Eerste middel — onjuiste rechtsopvatting, geen dan wel ontoereikende motivering met betrekking tot de argumenten dat de rechten van verweer en het beginsel van behoorlijk bestuur zijn geschonden
               Met het eerste middel betoogt Buzzi Unicem dat het bestreden arrest blijk geeft van een onjuiste rechtsopvatting en dat het niet dan wel ontoereikend is gemotiveerd voor zover daarin tot de slotsom wordt gekomen dat de algemene verwijzing in het besluit tot inleiding van de procedure naar vermoedelijke inbreuken een toereikende grond is voor het verzoek om inlichtingen overeenkomstig artikel 18, lid 3, waardoor is voldaan aan de „minimale mate aan duidelijkheid” die deze bepaling vereist met betrekking tot voorwerp en het doel van het verzoek.

               B.

               Tweede middel — kennelijk onjuiste beoordeling en onjuiste rechtsopvatting met betrekking tot het argument dat de Commissie haar bevoegdheid heeft overschreden en misbruikt en met betrekking tot de daaruit voortvloeiende omkering van de bewijslast
               Met het tweede middel betoogt Buzzi Unicem dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste beoordeling en een onjuiste rechtsopvatting daar het het middel heeft afgewezen betreffende misbruik van bevoegdheid door de Commissie wegens het gebruik van het verzoek om inlichtingen overeenkomstig artikel 18 van verordening nr. 1/2003 (1) hoewel er geen aanwijzingen bestonden voor een schending, voor zover het Gerecht heeft uiteengezet dat Buzzi Unicem geen uitdrukkelijk en gemotiveerd verzoek had gedaan op grond waarvan had kunnen worden onderzocht of er voldoende aanwijzingen bestonden en voor zover het de betwiste omkering van de bewijslast zonder enige motivering heeft afgewezen.

               C.

               Derde middel — Onjuistheid betreffende de feiten en het recht, incoherentie van de motivering met betrekking tot de aangevoerde bevoegdheidsoverschrijding gelet op artikel 18 van verordening nr. 1/2003
               Met het derde middel voert Buzzi Unicem aan dat de beginselen betreffende de plichten van de ondernemingen tot samenwerking verkeerd zijn toegepast, daar ervan is uitgegaan dat de Commissie de ondernemingen mocht verplichten te antwoorden op niet louter feitelijke vragen, op verzoeken om inlichtingen waarvan de Commissie wist dat de onderneming daarover niet beschikte en om bijkomende informatie die de Commissie zelf had kunnen verkrijgen.

               D.

               Vierde middel — Onjuiste rechtsopvatting en motiveringsgebrek met betrekking tot de argumenten inzake schending van het evenredigheidsbeginsel en bevoegdheidsoverschrijding met betrekking tot artikel 18
               Met het vierde middel betoogt rekwirante dat het bestreden arrest blijk geeft van een motiveringsgebrek en een onjuiste rechtsopvatting in verband met de schending van het evenredigheidsbeginsel en de daaruit voortvloeiende bovenmatige last voor partijen als gevolg van de verzoeken om inlichtingen, de herhaling en herformulering ervan, het voorstel tot nieuwe variabelen en verzoeken, de weigering om de te verstrekken inlichtingen te beperken en de keuze om middels een beschikking ook om reeds eerder verstrekte inlichtingen te verzoeken.

               E.

               Vijfde middel — Onjuiste rechtsopvatting en motiveringsgebrek met betrekking tot de schending van de Best practices van de Commissie en de schending van het beginsel van behoorlijk bestuur
               Met het vijfde middel betoogt Buzzi Unicem dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting daar het heeft geoordeeld dat de Best Practices van de Commissie voor haar niet bindend zijn wanneer zij nadat zij heeft besloten ondernemingen te verzoeken hun standpunt te geven op een ontwerpbeschikking overeenkomstig artikel 18, lid 3, vervolgens helemaal geen rekening houdt met de ontvangen standpunten en de tekst van de definitieve beschikking aanzienlijk wijzigt. Tevens is er sprake van een motiveringsgebrek met betrekking tot de schending van het beginsel van behoorlijk bestuur door de Commissie wegens de wijze waarop zij de bevoegdheid tot het verzoeken om inlichtingen heeft uitgeoefend.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (Voor de EER relevante tekst) (PB L 1, blz. 1).


title: Zaak C-79/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Alba Iulia (Roemenië) op 14 februari 2012 — SC Mora IPR SRL/Direcția Generală a Finanțelor Publice Sibiu en Direcția Județeană pentru Accize și Operațiuni Vamale Sibiu

text:
               28.4.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 126/6

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Alba Iulia (Roemenië) op 14 februari 2012 — SC Mora IPR SRL/Direcția Generală a Finanțelor Publice Sibiu en Direcția Județeană pentru Accize și Operațiuni Vamale Sibiu
   (Zaak C-79/12)
   2012/C 126/11
   Procestaal: Roemeens

      Verwijzende rechter

   Curtea de Apel Alba Iulia

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: SC Mora IPR SRL

      Verwerende partijen: Direcția Generală a Finanțelor Publice Sibiu en Direcția Județeană pentru Accize și Operațiuni Vamale Sibiu

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet artikel 211 van richtlijn 2006/112/EG (1) aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan de invoering van een aanvullende voorwaarde (zoals het in een bepaalde periode verkrijgen van een certificaat van uitstel van betaling onder de bij decreet van de minister van Economische zaken en Financiën vastgestelde voorwaarden) naast de voorwaarde dat de belastingplichtigen die toestemming hebben gekregen om de over de invoer verschuldigde btw niet aan de douaneautoriteiten te betalen, die btw in de btw-aangifte vermelden?

               2)

               Moeten de artikelen 26, lid 2, 28, 30 en 107, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan herhaalde ingrepen door de wetgever zoals die bedoeld in de punten 1 en 2, van voorlopig wetbesluit nr. 22 van 28 maart 2007, of in punt 69 van voorlopig wetsbesluit nr. 106 van 4 oktober 2007, waarbij de bepalingen van artikel 157, lid 4, van het Belastingwetboek aldus zijn gewijzigd dat slechts aan bepaalde btw-plichtigen (die de invoer na 15 april 2007 hebben verricht of worden geacht te hebben verricht en een certificaat van uitstel van betaling hebben gekregen) onder al degenen die zich in dezelfde situatie bevinden (omdat zij in het bezit zijn van in de periode vóór de toetreding tijdelijk ingevoerde goederen), toestemming wordt gegeven om de btw niet aan de douane te betalen?

      (1)  Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1).


title: Zaak F-81/14: Beroep ingesteld op 14 augustus 2014 — ZZ/Comité van de Regio’s

text:
               3.11.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 388/32

         Beroep ingesteld op 14 augustus 2014 — ZZ/Comité van de Regio’s
   (Zaak F-81/14)
   2014/C 388/41
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: ZZ (vertegenwoordigers: J.-N. Louis, D. de Abreu Caldas en R. Metz, advocaten)

      Verwerende partij: Comité van de Regio’s

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit om verzoekster in het kader van de bevorderingsronde 2013 van het Comité van de Regio’s niet naar de volgende rang (AD 13) te bevorderen

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               nietigverklaring van het besluit om verzoekster in het kader van de bevorderingsronde 2013 van het Comité van de Regio’s niet naar de rang AD 13 te bevorderen;

               —

               verwijzing van het Comité van de Regio’s in de kosten van de procedure.


title: Doorhaling van zaak C-313/95

text:
Nr. C 252/24          NL                   Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    16 . 8 . 97
               Doorhaling van zaak C-3 13/95 (')                      de doorhaling in het register gelast van zaak C-16/96 ( ver
                          ( 97/C 252/49 )                             zoek van het Bundessozialgericht om een prejudiciële
                                                                      beslissing ): K. Mille-Wilsmann tegen Land Nordrhein
                                                                      Westfalen .
De President van de Zesde Kamer van het Hof van Justitie
van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking                  (') PB nr. C 64 van 2 . 3 . 1996 .
van 18 april 1997 de doorhaling in het register gelast van
zaak C-313/95 : Commissie van de Europese Gemeen
schappen tegen Italiaanse Republiek .
(') PB nr. C 315 van 25 . 11 . 1995 .
                                                                                Doorhaling van zaak C-245/96 (')
                                                                                ( 97/C 252/51 )
                                                                      De President van het Hof van Justitie van de Europese
               Doorhaling van zaak C-16/96 ( ] )                      Gemeenschappen heeft bij beschikking van 15 mei 1997
                                                                      de doorhaling in het register gelast van zaak C-245/96 :
                          ( 97/C 252/50 )                             Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Itali
                                                                      aanse Republiek.
De President van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 14 april 1997                O PB nr. C 269 van 14 . 9 . 1996 .
                                                   GERECHT VAN EERSTE AANLEG
ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                              économique Pari mutuel urbain, gevestigd te Parijs, Pari
                        van 12 juni 1997                              mutuel international SA, gevestigd te Parijs, vertegenwoor
                                                                      digd door B. Chain en J. Depondt, advocaten te Parijs,
in zaak T-504/93 : Tiercé Ladbroke NV tegen Commissie                 domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore
             van de Europese Gemeenschappen ( l )                     van V. Gillen, advocaat aldaar, rue Aldringen 13 , betref
(Beroep tot nietigverklaring — Afwijzing van klacht —                 fende een beroep tot nietigverklaring van de beschikking
Artikel 86 — Relevante markt — Collectieve machtsposi                van de Commissie van 24 juni 1993 houdende afwijzing
                                                                      van de klacht van Tiercé Ladbroke NV van 9 oktober
tie — Weigering zendlicentie te verlenen — Artikel 85,
lid 1 — Beding dat doorgeven van beelden of geluid ver               1990 ( IV/33 . 699 ) tegen de belangrijkste „ sociétés de cour
                                biedt)                                ses " in Frankrijk, Pari mutuel urbain en Pari mutuel inter
                                                                      national betreffende een inbreuk op de artikelen 85 en 86
                           ( 97/C 252/52 )                            van het EEG-Verdrag en tot een bevel aan de Commissie
                                                                      dat zij die klacht onverwijld aan een nieuw onderzoek
                       (Procestaai: Engels)                           onderwerpt, heeft het Gerecht van eerste aanleg ( Tweede
                                                                      Kamer), samengesteld als volgt: B. Vesterdorf, kamerpresi
                                                                      dent, C. W. Bellamy en A. Kalogeropoulos, rechters; grif
In zaak T-504/93 , Tiercé Ladbroke NV, gevestigd te Brus             fier : H. Jung, op 12 juni 1997 een arrest gewezen waarvan
sel, vertegenwoordigd door J. Lever, QC, C. Vajda, Barri             het dictum luidt als volgt:
ster van de balie van Engeland en Wales, en S. Kon, Solici
tor te Londen, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg
                                                                      1 . Verklaart nietig de beschikking van de Commissie, ver
ten kantore van Winandy en Err, advocaten aldaar, Avenue
                                                                            vat in haar brief van 24 juni 1993 tot afwijzing van
Gaston Diderich 60 tegen Commissie van de Europese
                                                                            verzoeksters klacht van 9 oktober 1990 (IV/33 . 699),
Gemeenschappen (gemachtigden : J. Curall en E E. Gonza
                                                                            voorzover daarin wordt gesteld, dat de weigering van
lez Diaz ), ondersteund door Société d'encouragement et                     de sociétés de courses om haar een licentie voor het
des steeple-chases de France, gevestigd te Boulogne-Billan
                                                                            uitzenden van Franse paardenrennen in België te verle
court ( Frankrijk ), Société d'encouragement a l'élevage du
                                                                            nen, zoals aan verzoekster ter kennis gebracht bij brief
cheval francais, gevestigd te Parijs, Société sportive
                                                                            van Pari mutuel urbain van 8 augustus 1990, een nor
d'encouragement, gevestigd te Parijs, Société de sport de
                                                                            male consequentie was van het feit dat noch Pari
France, gevestigd te Boulogne-Billancourt, Société des                      mutuel urbain noch de sociétés de courses wedden
courses de la Cöte d'Azur, gevestigd te Cagnes-sur-Mer
                                                                            schappen aanvaarden op de Belgische markt voor wed
( Frankrijk ), Société des courses du pays d'Auge, gevestigd
                                                                            denschappen, en derhalve niet het onderwerp kon zijn
te Deauville ( Frankrijk ), Société des courses de Com                     van een overeenkomst tussen de sociétés de courses in
piègne, gevestigd te Compiègne ( Frankrijk ), Société des                   de zin van artikel 85, lid 1 , van het Verdrag.
courses de Dieppe, gevestigd te Rouxmesnil-Bouteilles
( Frankrijk ), Société des courses de Fontainebleau, geves
tigd te Fontainebleau ( Frankrijk ), Groupement d'intérêt             2 . Verwerpt het beroep voor het overige.


title: Zaak C-321/07: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Mannheim (Duitsland) op 12 juli 2007 — Strafzaak tegen Karl Schwarz

text:
               24.11.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 283/6

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Mannheim (Duitsland) op 12 juli 2007 — Strafzaak tegen Karl Schwarz
   (Zaak C-321/07)
   (2007/C 283/09)
   Procestaal: Duits
   Verwijzende rechter
   Landgericht Mannheim
   Partijen in het hoofdgeding
   Karl Schwarz
   Prejudiciële vragen

               1)

               Is het — in strijd met artikel 7, lid 5, van richtlijn 91/439/EEG (1) — naar gemeenschapsrecht mogelijk dat een burger van de EU houder is van een geldig binnenlands rijbewijs en van een tweede rijbewijs uit een andere lidstaat, die beide zijn verkregen vóór de toetreding tot de EU van laatstbedoelde staat en, zo ja,

               2)

               heeft de intrekking wegens dronkenschap — die plaatsvond vóór de inwerkingtreding van de rijbewijswet — van het recentere, binnenlandse, rijbewijs tot gevolg dat ook de geldigheid van het eerste, buitenlandse, rijbewijs na de toetreding van die staat in de eerstbedoelde staat niet langer moet worden erkend, zelfs indien in de eerstbedoelde staat de binnenlandse verbodstermijn inmiddels is afgelopen?

      (1)  Richtlijn van de Raad van 29 juli 1991 betreffende het rijbewijs (PB L 237, blz. 1).