title: Zaak C-188/03: Verzoek van Arbeitsgericht Berlin van 30 april 2003 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Irmtraud Junk en advocaat Wolfgang Kühnel als curator van de failliete boedel van de firma AWO Gemeinnützige Pflegegesellschaft Südwest mbH

text:
6.9.2003              NL                         Publicatieblad van de Europese Unie                                            C 213/7
drie documenten, namelijk het rapport aan de Raadgevende              Verzoek van Arbeitsgericht Berlin van 30 april 2003 om
commissie voor aankopen en overeenkomsten (RCAO), het                 een prejudiciële beslissing in het geding tussen Irmtraud
gunstige advies van de RCAO en het in het Publikatieblad              Junk en advocaat Wolfgang Kühnel als curator van de
bekendgemaakte aankondiging van de opdracht.                          failliete boedel van de firma AWO Gemeinnützige Pfle-
                                                                                gegesellschaft Südwest mbH
                                                                                (Zaak C-188/03)
Met haar tweede middel stelt rekwirante dat de motivering van
het bestreden arrest een tegenstrijdigheid bevat, aangezien het                                (2003/C 213/12)
Gerecht de tussen de Raad en de opdrachtnemer gesloten
overeenkomst heeft gelijkgesteld met het gunningsbesluit
(punt 44), maar niettemin de brief van de Raad van 11 maart
2000 heeft onderzocht om na te gaan of het gunningsbesluit            Het Arbeitsgericht Berlin heeft bij beschikking van 30 april
afdoende was gemotiveerd (punten 56, 57 en 58). Subsidiair            2003, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 7 mei
verwijt rekwirante het Gerecht, dat het de in artikel 253 EG          2003, in het geding tussen Irmtraud Junk en advocaat
vervatte motiveringsverplichting heeft geschonden, voorzover          Wolfgang Kühnel als curator van de failliete boedel van de
het heeft geoordeeld dat de brief van de Raad van 11 maart            firma AWO Gemeinnützige Pflegegesellschaft Südwest mbH,
2000 — gelet op met name artikel 8, lid 1, van richtlijn 93/37        het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen ver-
— afdoende was gemotiveerd.                                           zocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende
                                                                      vragen:
                                                                      1.     Moet richtlijn 98/59/EG (1) van de Raad van 20 juli 1998
                                                                             betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de
Met haar derde middel stelt rekwirante dat het Gerecht de                    lidstaten inzake collectief ontslag, aldus worden uitgelegd
artikelen 18 en 30, leden 1 en 2, van richtlijn 93/37, de                    dat met het begrip „ontslag” in de zin van artikel 1, lid 1,
bepalingen van het bestek en het gelijkheids- en transparantie-              sub a, van de richtlijn de opzegging als eerste stap ter
beginsel heeft geschonden, voorzover het heeft geoordeeld dat                beëindiging van een arbeidsovereenkomst wordt bedoeld,
de kwalitatieve criteria hoofdzakelijk dienen om na te gaan of               of betekent „ontslag” de beëindiging van de arbeidsover-
elke inschrijver beschikt over de nodige bekwaamheden en                     eenkomst na het verstrijken van de opzeggingstermijn?
vaardigheden voor de uitvoering van de werken, en dat de
gunningscriteria, met name de kwalitatieve en kwantitatieve,          2.     Als met „ontslag” de opzegging wordt bedoeld, schrijft de
niet alle even zwaar wegen, hoewel dit niet blijkt uit het bestek.           richtlijn dan voor dat zowel de raadplegingsprocedure
                                                                             bedoeld in artikel 2 van de richtlijn als de kennisgevings-
                                                                             procedure bedoeld in de artikelen 3 en 4 van de richtlijn
                                                                             moeten zijn afgesloten vóór de opzeggingen worden
                                                                             aangezegd?
Met haar vierde middel verwijt rekwirante het Gerecht dat het
haar betoog verkeerd heeft begrepen voorzover het heeft
geoordeeld dat zij het oneens was met de wijze waarop de              (1 ) PB L 225, blz. 16.
Raad in diens rapport aan de RCAO de drie criteria heeft
beoordeeld waarop de offerte van STRABAG beter scoorde
dan die van de opdrachtnemer, terwijl zij de Raad enkel
verweet dat hij tijdens de procedure voor het Gerecht een
andere mening heeft verkondigd dan in dat rapport.
                                                                      Verzoek van het Finanzgericht Hamburg van 29 april
                                                                      2003 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen
Tot staving van haar vordering tot schadevergoeding, stelt            Dr. Georg Friedrich Baur junior als executeur-testamen-
rekwirante dat de Raad bij de gunning van de opdracht                 tair van de nalatenschap van Dr. Georg Friedrich Baur
onrechtmatig heeft gehandeld, wat haar niet-contractuele                                             senior
aansprakelijkheid met zich brengt. Door deze onrechtmatige
gedraging heeft de vennootschap STRABAG belangrijke schade                                     (Zaak C-194/03)
geleden; zij heeft de winst gederfd die zij met de uitvoering
van de opdracht hoopte te maken, en haar commercieel imago
en goede naam zijn erdoor geschaad. Rekwirante begroot de                                      (2003/C 213/13)
totale schade op 3 803 214 euro, hetzij 10 % van de omzet
die zij uit de opdracht had kunnen halen.
                                                                      Het Finanzgericht Hamburg heeft bij beschikking van 29 april
                                                                      2003, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 12 mei
                                                                      2003, in het geding tussen Dr. Georg Friedrich Baur junior als
                                                                      executeur-testamentair van de nalatenschap van Dr. Georg


title: Beroep, op 7 april 1997 ingesteld door L. Rappe tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Zaak T-96/97)

text:
Nr. C 166/26            NL |                 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    31 . 5 . 97
Lhoëst, advocaat te Brussel, domicilie gekozen hebbende                 — voorzover nodig nietig te verklaren het expliciete be
te Luxemburg bij Fiduciaire Myson Sàrl, rue de Cessange                      sluit van de Commissie van 27 december 1996 tot af
30 .                                                                         wijzing van zijn klacht;
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:                     — verweerster te verwijzen in de kosten van het geding.
— nietig te verklaren het besluit van de Commissie van                  Middelen en voornaamste argumenten
     21 juni 19 96 tot afwijzing van haar verzoek om de                 De middelen en voornaamste argumenten zijn dezelfde als
     toepassing te overwegen van artikel 31 , lid 2, van het            in zaak T-16/97 ( J ).
     Statuut;
                                                                        (') PB nr. C 74 van 8 . 3 . 1997, blz . 27.
— voorzover nodig nietig te verklaren het expliciete be
     sluit van de Commissie van 27 december 1996 tot af
     wijzing van haar klacht;
— verweerster te verwijzen in de kosten van het geding.
                                                                        Beroep, op 7 april 1997 ingesteld door D. Callebaut tegen
Middelen en voornaamste argumenten                                              Commissie van de Europese Gemeenschappen
De middelen en voornaamste argumenten zijn dezelfde als                                            ( Zaak T-97/97 )
in zaak T-16/97 (').                                                                                ( 97/C 166/56 )
(') PB nr. C 74 van 8 . 3 . 1997, blz . 27.                                                     (Procestaai: Frans)
                                                                        Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Ge
                                                                        meenschappen is op 7 april 1997 beroep ingesteld tegen
                                                                        Commissie van de Europese Gemeenschappen door D.
                                                                        Callebaut, wonende te Mondorf-les-Bains ( Luxemburg ),
Beroep, op 7 april 1997 ingesteld door L. Rappe tegen                   vertegenwoordigd door N. Lhoëst, advocaat te Brussel,
        Commissie van de Europese Gemeenschappen                        domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij Fiduciaire
                                                                        Myson Sari, rue de Cessange 30 .
                           ( Zaak T-96/97 )
                             ( 97/C 166/55 )                            Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
                        (Procestaai: Frans)                             — nietig te verklaren het besluit van de Commissie van
                                                                             18 juli 1996 tot afwijzing van zijn verzoek om de toe
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Ge                        passing te overwegen van artikel 31 , lid 2 , van het Sta
meenschappen is op 7 april 1997 beroep ingesteld tegen                       tuut;
Commissie van de Europese Gemeenschappen door L.
                                                                        — voorzover nodig nietig te verklaren het besluit van de
Rappe, wonende te Hoegaarden ( België ), vertegenwoor                       Commissie van 27 december 1996 houdende uitdruk
digd door N. Lhoëst, advocaat te Brussel, domicilie geko
zen hebbende te Luxemburg bij Fiduciaire Myson Sari, rue                     kelijke afwijzing van zijn klacht;
de Cessange 30 .                                                        — verweerster te verwijzen in de kosten van het geding.
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:                       Middelen en voornaamste argumenten
— nietig te verklaren het besluit van de Commissie van                  De middelen en voornaamste argumenten komen overeen
     18 juni 1996 tot afwijzing van zijn verzoek om de toe             met die in zaak T-16/97 (').
     passing te overwegen van artikel 31 , lid 2, van het Sta
     tuut ;                                                             O PB nr. C 74 van 8 . 3 . 1997, blz. 27.


title: Zaak C-133/09: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 30 september 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Fővárosi Bíróság — Republiek Hongarije) — József Uzonyi/Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve (Landbouw — Gemeenschappelijk landbouwbeleid — Steunregelingen — Verordening (EG) nr. 1782/2003 — Artikel 143 ter bis — Afzonderlijke suikerbetaling — Toekenning — Beslissing van nieuwe lidstaten — Voorwaarden — Objectieve en niet-discriminerende criteria)

text:
               20.11.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 317/9

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 30 september 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Fővárosi Bíróság — Republiek Hongarije) — József Uzonyi/Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve
   (Zaak C-133/09) (1)

   (Landbouw - Gemeenschappelijk landbouwbeleid - Steunregelingen - Verordening (EG) nr. 1782/2003 - Artikel 143 ter bis - Afzonderlijke suikerbetaling - Toekenning - Beslissing van nieuwe lidstaten - Voorwaarden - Objectieve en niet-discriminerende criteria)
   2010/C 317/16
   Procestaal: Hongaars

      Verwijzende rechter

   Fővárosi Bíróság

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: József Uzonyi

      Verwerende partij: Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Fővárosi Bíróság — Uitlegging van artikel 143 ter bis, lid 1, van verordening (EG) nr. 1782/2003 van de Raad van 29 september 2003 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers en houdende wijziging van de verordeningen (EEG) nr. 2019/93, (EG) nr. 1452/2001, (EG) nr. 1453/2001, (EG) nr. 1454/2001, (EG) nr. 1868/94, (EG) nr. 1251/1999, (EG) nr. 1254/1999, (EG) nr. 1673/2000, (EEG) nr. 2358/71 en (EG) nr. 2529/2001 (PB L 270, blz. 1) — Verplichting voor de lidstaten om de afzonderlijke suikerbetaling op basis van objectieve en niet-discriminerende criteria te verlenen — Nationale regeling waarbij die betaling uitsluitend wordt voorbehouden aan producenten die een contract voor levering van suikerbieten rechtstreeks met een suikerfabriek hebben gesloten

      Dictum

   Artikel 143 ter bis, lid 1, van verordening (EG) nr. 1782/2003 van de Raad van 29 september 2003 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers en houdende wijziging van de verordeningen (EEG) nr. 2019/93, (EG) nr. 1452/2001, (EG) nr. 1453/2001, (EG) nr. 1454/2001, (EG) nr. 1868/94, (EG) nr. 1251/1999, (EG) nr. 1254/1999, (EG) nr. 1673/2000, (EEG) nr. 2358/71 en (EG) nr. 2529/2001, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 319/2006 van de Raad van 20 februari 2006, moet aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale regeling als die in het hoofdgeding, volgens welke een landbouwer die niet over leveringsrechten beschikt en suikerbieten aan een suikerfabrikant levert via een tussenpersoon die over deze rechten beschikt, van de afzonderlijke suikerbetaling wordt uitgesloten, terwijl deze regeling een afzonderlijke betaling toekent aan een landbouwer die over leveringsrechten beschikt en suikerbieten rechtstreeks aan een suikerfabrikant levert, alsook aan een landbouwer die niet over leveringsrechten beschikt, maar lid is van een producentenvereniging en via deze vereniging die over leveringsrechten beschikt, suikerbieten aan een suikerfabrikant levert.

      (1)  PB C 153 van 4.7.2009.


title: Zaak T-9/13: Beroep ingesteld op 8 januari 2013 — National Iranian Gas Company/Raad

text:
               16.3.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 79/23

         Beroep ingesteld op 8 januari 2013 — National Iranian Gas Company/Raad
   (Zaak T-9/13)
   2013/C 79/41
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: National Iranian Gas Company (Teheran, Iran) (vertegenwoordigers: E. Glaser en S. Perrotet, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               artikel 1, sub 8, van besluit 2012/635/GBVB van de Raad van 15 oktober 2012 nietig verklaren, voor zover daarbij artikel 20, sub c, van besluit 2010/413/GBVB is gewijzigd;

               —

               besluit 2012/635/GBVB van de Raad van 15 oktober 2012 nietig verklaren, voor zover daarbij de onderneming NIGC is geplaatst op de in bijlage II bij besluit 2010/413/GBVB bedoelde lijst van entiteiten waartegen maatregelen van bevriezing van tegoeden moeten worden vastgesteld;

               —

               uitvoeringsverordening nr. 945/2012 van de Raad van 15 oktober 2012 nietig verklaren, voor zover daarbij de onderneming NIGC is geplaatst op de in bijlage IX bij verordening nr. 267/2012 bedoelde lijst van entiteiten waartegen maatregelen van bevriezing van tegoeden moeten worden vastgesteld;

               —

               verklaren dat verordening nr. 267/2012 en besluit 2010/413/GBVB, zoals gewijzigd bij besluit 2012/35/GBVB en besluit 2012/635/GBVB, wat betreft de bepalingen ervan waarbij artikel 20, sub c, van besluit 2010/413/GBVB is ingevoerd en vervolgens gewijzigd en waarbij verzoekster op de in bijlage II bedoelde lijst is geplaatst, op de National Iranian Gas Company niet van toepassing zijn;

               —

               subsidiair, verklaren dat artikel 1, sub 8, van besluit 2012/635/GBVB van 15 oktober 2012, waar dit artikel 20, sub c, van besluit 2010/413/GBVB heeft gewijzigd, in geval dat het niet zou worden nietig verklaard, niet op de National Iranian Gas Company van toepassing is;

               —

               de Raad verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster 10 middelen aan.

               1)

               Artikel 20, lid 1, sub c, van besluit 2010/413/GBVB (1), zoals ingevoerd en gewijzigd bij besluit 2012/35/GBVB (2) en besluit 2012/635/GBVB (3), is niet van toepassing en artikel 1, sub 8, van besluit 2012/635/GBVB, dat artikel 20, lid 1, sub c, van besluit 2010/413/GBVB wijzigt, is onrechtmatig, aangezien deze besluiten zijn gebaseerd op onduidelijke en vage begrippen en in strijd zijn met het eigendomsrecht en met het evenredigheidsbeginsel.

               2)

               Onregelmatigheid in de procedure en onbevoegdheid van de Raad om alleen op te treden krachtens artikel 215 VWEU.

               3)

               Schending van de motiveringsplicht, aangezien de Raad zich heeft gebaseerd op vage en onduidelijke elementen waarvan de juistheid niet kan worden nagegaan.

               4)

               Schending van verzoeksters grondrechten, met name van haar recht op effectieve rechterlijke bescherming en haar eigendomsrecht, aangezien het bestreden besluit ontoereikend is gemotiveerd zodat verzoekster zich niet naar behoren kan verdedigen en het Gerecht het besluit niet in rechte kan toetsen. Verzoekster voert aan dat zij voor de Raad geen toegang heeft gekregen tot de stukken van haar dossier.

               5)

               Ontbreken van bewijzen tegen verzoekster, aangezien de Raad zich op loutere beweringen baseert.

               6)

               Onjuiste rechtsopvatting, aangezien de Raad uit het feit dat verzoekster een overheidsonderneming is, afleidt dat zij financiële steun aan de Iraanse regering verleende.

               7)

               Onjuiste weergave van de feiten, aangezien verzoekster geen vennootschap is die in handen van de staat is en door de staat wordt beheerd en zij geen financiële steun aan de Iraanse regering heeft verleend.

               8)

               Kennelijke beoordelingsfout en schending van het evenredigheidsbeginsel, aangezien de beperkingen van verzoeksters eigendomsrecht en van haar recht om een economische activiteit uit te oefenen niet evenredig zijn aan de nagestreefde doelstelling. Verzoekster voert aan dat de bevriezing van tegoeden niet beantwoordt aan de nagestreefde doelstelling aangezien zij niet betrokken is bij de tenuitvoerlegging van het nucleaire programma dat aan de Iraanse regering wordt toegerekend.

               9)

               Ontbreken van rechtsgrondslag voor uitvoeringsverordening nr. 945/2012 (4).

               10)

               Uitvoeringsverordening nr. 945/2012 is vastgesteld door een instelling die daarvoor niet bevoegd was en is ontoereikend gemotiveerd.

      (1)  Besluit 2010/413/GBVB van de Raad van 26 juli 2010 betreffende beperkende maatregelen tegen Iran en tot intrekking van gemeenschappelijk standpunt 2007/140/GBVB (PB L 195, blz. 39), zoals gerectificeerd.

      (2)  Besluit 2012/35/GBVB van de Raad van 23 januari 2012 houdende wijziging van besluit 2010/413/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Iran (PB L 19, blz. 22); zoals gerectificeerd.

      (3)  Besluit 2012/635/GBVB van de Raad van 15 oktober 2012 houdende wijziging van besluit 2010/413/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Iran (PB L 282, blz. 58).

      (4)  Uitvoeringsverordening (EU) nr. 945/2012 van de Raad van 15 oktober 2012 houdende uitvoering van verordening (EU) nr. 267/2012 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran (PB L 282, blz. 16).


title: Zaak C-399/05: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 18 juli 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Helleense Republiek (Niet-nakoming — Richtlijn 93/38/EEG — Overheidsopdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en telecommunicatie — Bouw en inwerkingstelling van thermo-elektrische centrale — Voorwaarden voor toelating tot aanbesteding)

text:
               8.9.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 211/5

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 18 juli 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Helleense Republiek
   (Zaak C-399/05) (1)

   (Niet-nakoming - Richtlijn 93/38/EEG - Overheidsopdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en telecommunicatie - Bouw en inwerkingstelling van thermo-elektrische centrale - Voorwaarden voor toelating tot aanbesteding)
   (2007/C 211/08)
   Procestaal: Grieks
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: M. Patakia en X. Lewis, gemachtigden)

      Verwerende partij: Helleense Republiek (vertegenwoordigers: D. Tsagkaraki en V. Christianos, gemachtigden)
   Voorwerp
   Niet-nakoming — Schending van artikel 4, lid 2, van Richtlijn 93/38/EEG van de Raad van 14 juni 1993 houdende coördinatie van de procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en telecommunicatie (PB L 199, blz. 84) — Toelating tot de aanbesteding van twee vennootschappen die niet aan de voorwaarden van de aankondiging en het bestek voldoen — Bouw en inwerkingstelling van een thermische centrale te Lavrio
   Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               De Commissie van de Europese Gemeenschappen wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 22 van 28.1.2006.


title: Zaak C-242/00: Beroep, op 16 juni 2000 ingesteld door Bondsrepubliek Duitsland tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
C 247/20               NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    26.8.2000
Het Gerecht van eerste aanleg baseerde zijn zienswijze inzake          2.   verweerster in de kosten te verwijzen.
de strekking van de rechten van een klager op een onjuiste
toepassing van de rechtspraak in de zaken BAT & Reynolds,
en Matra Hachette/Commissie. Het Gerecht had meer belang               Middelen en voornaamste argumenten
moeten hechten aan de omstandigheid dat de Commissie,
nadat zij toegang tot het dossier had verleend, Kish onvoldoen-        —    Schending van artikel 87, lid 3, en van artikel 3, lid 1,
de tijd heeft gegeven om opmerkingen te maken over do-                      sub g, EG-Verdrag, van het beginsel van gelijkheid van
cumenten in het dossier, hetgeen in strijd is met de in het                 behandeling en van het evenredigheidsbeginsel:
arrest Guérin Automobiles/Commissie ontwikkelde begin-
selen. Bijgevolg heeft het Gerecht het gemeenschapsrecht
                                                                            —    In het kader van haar onderzoek naar de vraag
geschonden.
                                                                                in hoeverre steunmaatregelen voor achtergebleven
                                                                                economische regio’s op grond van de bestaande
Derde middel: onjuiste toepassing van artikel 253 EG-Verdrag,                    regionale dispariteiten ingevolge artikel 87, lid 3,
en onjuiste uitlegging in het arrest van het Gerecht van het                     sub c, EG-Verdrag mogelijk zijn, heeft de Commissie
overgelegde bewijsmateriaal.                                                     op basis van de hoogte van de inkomensniveaus,
                                                                                respectievelijk de werkloosheidcijfers, nagegaan in
                                                                                welke mate gebieden als achtergebleven zijn te
Waar het Gerecht tot de conclusie kwam dat de bestreden                          beschouwen ten opzichte van de algemene economi-
beschikking naar behoren met redenen was omkleed in de zin                       sche situatie in elke lidstaat. Voor Duitsland heeft zij
van artikel 253 (ex artikel 190) van het Verdrag, heeft het de                   uitgerekend, dat 23,41 % van de bevolking leeft
feiten zoals ter terechtzitting vastgesteld, onjuist uitgelegd.                  in gebieden waarin de economische situatie in
Volgens vaste rechtspraak is de omvang van de motiverings-                       vergelijking met de gemiddelde economische situatie
plicht een rechtsvraag die door het Hof van Justitie in hogere                   zo ongunstig is, dat steunmaatregelen in het kader
voorziening kan worden onderzocht.                                               van artikel 87, lid 3, sub c, EG-Verdrag in wezen
                                                                                gerechtvaardigd zijn. De omvang van de door Duits-
                                                                                land aangemelde gebieden die voor steun krachtens
(1) Verordening (EEG) nr. 17, eerste verordening over de toepassing              artikel 87, lid 3, sub c, EG-Verdrag in aanmerking
    van de artikelen 85 en 86 van het Verdrag (PB 1962, blz. 204).               zouden komen, komt nauwkeurig overeen met de
                                                                                door de Commissie berekende 23,4 % van de Duitse
                                                                                bevolking. Volgens de Commissie zou de omvang
                                                                                van de voor steun in aanmerking komende gebieden
                                                                                evenwel nog slechts mogen overeenkomen met
                                                                                17,6 % van de Duitse bevolking, welke verlaging
                                                                                niet naar behoren is gemotiveerd, maar ook niet kan
                                                                                worden gebaseerd op een met het gemeenschappe-
                                                                                lijk belang strijdige wijziging van de voorwaarden
Beroep, op 16 juni 2000 ingesteld door Bondsrepubliek                            waaronder het handelsverkeer plaats vindt. Met
Duitsland tegen Commissie van de Europese Gemeen-                                de betrekkelijk sterke economische situatie van
                             schappen                                            Duitsland zou evenwel reeds rekening zijn gehou-
                                                                                den, nu voor regio’s in landen met een relatief sterke
                                                                                economie in vergelijking met regio’s in landen met
                         (Zaak C-242/00)                                         een relatief zwakke economie een grotere afwijking
                                                                                van de nationale gemiddelden (werkloosheid; BBP
                                                                                per inwoner gemeten in koopkrachtstandaard) moet
                         (2000/C 247/27)
                                                                                worden aangetoond om bij de verdeelsleutel in
                                                                                aanmerking te worden genomen. De handelwijze
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                       van de Commissie heeft zelfs tot gevolg, dat bijvoor-
op 16 juni 2000 beroep ingesteld tegen Commissie van de                          beeld Ierland en Portugal regionale steun mogen
Europese Gemeenschappen door Bondsrepubliek Duitsland,                           toekennen voor gebieden waarin het inkomensni-
vertegenwoordigd door W.-D. Plessing, Ministerialrat bij                         veau duidelijk boven het nationale gemiddelde ligt,
Bondsministerie van Financiën, en R. M. Bierwagen, kantoor                       wat meebrengt dat de nationale dispariteiten nog
Kemmler Rapp Bölcke & Crosby, te Brussel.                                        groter worden.
                                                                            —    Bij de bepaling van de maximumgrenzen voor
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                                 regionale steun in de lidstaten heeft de Commissie
                                                                                vergelijkbare situaties verschillend behandeld. Dit
1.    beschikking K(2000)809 def. (1) van de Commissie van                       volgt hieruit, dat de Commissie de op basis van
      14 maart 2000 nietig te verklaren voor zover daarbij de                    een objectieve methode vastgestelde normen inzake
      aangemelde voorgenomen regionale steun van Duitsland                       maxima voor enkele lidstaten a posteriori heeft
      voor gebieden in de zin van artikel 87, lid 3, sub c, EG-                  verhoogd, doch voor andere lidstaten a posteriori
      Verdrag niet vanuit het oogpunt van de omvang die                          duidelijk heeft verlaagd. Voor de eerste categorie
      overeenkomt met 23,4 % van de Duitse bevolking, ver-                       lidstaten heeft de Commissie het dus mogelijk
      enigbaar met de gemeenschappelijke markt heeft ver-                        gemaakt extra steun toe te kennen in die mate dat
      klaard;                                                                    de objectief bestaande behoeften inzake regionaal
 ---pagebreak--- 26.8.2000                NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      C 247/21
            beleid worden overschreden. Anderzijds zouden                Verzoek van de High Court of Justice (England & Wales),
            lidstaten met de door de Commissie op basis van de           Queen’s Bench Division (Divisional Court), van 23 mei
            objectief vastgestelde regionale dispariteiten in deze       2000 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen
            lidstaten zelf geconstateerde behoeften inzake regio-        The Queen en Secretary of State for Trade and Industry,
            naal beleid geen rekening mogen houden. Deze                                 ex parte: Trades Union Congress
            „correcties” dragen er uiteraard toe bij, dat de
            omvang van de bevolking der voor steun in aanmer-                                     (Zaak C-243/00)
            king komende gebieden stijgt boven de door de
            Commissie als doel vooropgestelde 42,7 % van de
            bevolking van de Gemeenschap. Een objectieve                                          (2000/C 247/28)
            grond voor de beperking van de omvang van
            de Duitse steungebieden kan evenwel niet hierin              De High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench
            bestaan, dat de Commissie bepaalde lidstaten grotere         Division (Divisional Court), heeft bij beschikking van 23 mei
            steungebieden toekent dan ingevolge de objectieve            2000, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 19 juni
            regionale verschillen in deze lidstaten noodzakelijk         2000, in het geding tussen The Queen en Secretary of State
            is.                                                          for Trade and Industry, ex parte: Trades Union Congress, het
                                                                         Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht
                                                                         om een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
      —     Het door de Commissie vastgestelde doel, dat erin
            bestaat de omvang van de regionale steungebieden
            in de lidstaten te beperken, wordt door Duitsland            „Rust krachtens de raamovereenkomst van 14 december 1995
            niet betwist. De door de Commissie ter verwezenlij-          en de tot uitvoering daarvan vastgestelde richtlijn 96/34/EG (1)
            king van dat doel vastgestelde maatregelen zijn              (zoals uitgebreid tot het Verenigd Koninkrijk bij richtlijn
            evenwel niet noodzakelijk, en staan buiten elke              97/75/EG (2)) op de lidstaten de verplichting, om het recht op
            verhouding tot dat doel. De beperking van de                 ouderschapsverlof te verlenen voor kinderen onder de daarin
            omvang van de Duitse steungebieden is niet het               vermelde leeftijd die zijn geboren of geadopteerd vóór de
            minst ingrijpende middel dat kan worden aange-               datum waarop de richtlijn in het nationaal recht van de
            wend ter verwezenlijking van het doel van een                lidstaten is geïmplementeerd, of enkel voor kinderen die na of
            beperking van de omvang van de steungebieden                 op die datum zijn geboren of geadopteerd?”
            op communautair niveau. Zo had de Commissie
            bijvoorbeeld de „correctiemaatregelen” achterwege
                                                                         (1) Richtlijn 96/34/EG van de Raad van 3 juni 1996 betreffende de
            kunnen laten, of aldus organiseren dat de daardoor               door de UNICE, het CEEP en het EVV gesloten raamovereenkomst
            veroorzaakte stijging van de bevolking van alle                  inzake ouderschapsverlof (PB L 145 van 19.6.1996, blz. 4).
            steungebieden samen geringer waren geweest. De               (2) PB L 10 van 16.1.1998, blz. 24.
            Commissie had de „correcties” aldus kunnen uitvoe-
            ren, dat een gelijkmatige vermindering plaatsvond
            bij alle lidstaten, ook bij die welke van de „correcties”
            profiteren.
—     Schending van wezenlijke vormvoorschriften: de Com-
      missie heeft de beperking van de omvang van de Duitse
                                                                         Verzoek van Bundesgerichtshof van 11 mei 2000 om een
      steungebieden als zodanig alsmede de gevolgen van de
                                                                         prejudiciële beslissing in het geding tussen Van Doren +
      ongelijke behandeling voor de communautaire handel en
                                                                         Q. GmbH enerzijds en Lifestyle sports + sportswear
      mededinging niet met redenen omkleed.
                                                                               Handelsgesellschaft mbH en M. Orth anderzijds
      Ook de in Publicatieblad C 74 van 10 maart 1998 door de                                     (Zaak C-244/00)
      Commissie gepubliceerde „Richtsnoeren inzake regionale
      steunmaatregelen” vormen geen grondslag voor de later
                                                                                (2000/C 247/29)
      genomen beslissing van de Commissie; zelfs wanneer
      dat toch het geval ware geweest, had Duitsland de
      richtsnoeren als zodanig niet kunnen betwisten.                    Het Bundesgerichtshof heeft bij beschikking van 11 mei 2000,
                                                                         ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 19 juni 2000,
                                                                         in het geding tussen Van Doren + Q. GmbH enerzijds en
                                                                         Lifestyle sports + sportswear Handelsgesellschaft mbH en
(1) Beschikking van de Commissie van 14 maart 2000 inzake de             M. Orth anderzijds, het Hof van Justitie van de Europese
    nieuwe afbakening van de steungebieden in het kader van de           Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over
    gemeenschapsopdracht „verbetering van de regionale economi-          de navolgende vraag:
    sche structuur”in Duitsland voor de periode van 1 januari 2000
    tot 31 december 2003 — West-Duitsland en Berlijn.
                                                                         Moeten de artikelen 28 en 30 EG aldus worden uitgelegd, dat
                                                                         zij de toepassing van nationale voorschriften toestaan volgens
                                                                         welke degene die wegens de verkoop van oorspronkelijke
                                                                         waren op grond van een inbreuk op een merkrecht wordt
                                                                         aangesproken en zich op uitputting in de zin van artikel 7


title: Zaak C-147/15: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 28 juli 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato — Italië) — Città Metropolitana di Bari, voorheen Provincia di Bari/Edilizia Mastrodonato Srl (Prejudiciële verwijzing — Milieubescherming — Beheer van afvalstoffen — Richtlijn 2006/21/EG — Artikel 10, lid 2 — Opvulling van uitgegraven ruimten met niet uit de winningsindustrie afkomstig afval — Storten of nuttige toepassing van dat afval)

text:
               26.9.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 350/7

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 28 juli 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato — Italië) — Città Metropolitana di Bari, voorheen Provincia di Bari/Edilizia Mastrodonato Srl
   (Zaak C-147/15) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Milieubescherming - Beheer van afvalstoffen - Richtlijn 2006/21/EG - Artikel 10, lid 2 - Opvulling van uitgegraven ruimten met niet uit de winningsindustrie afkomstig afval - Storten of nuttige toepassing van dat afval))
   (2016/C 350/08)
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Consiglio di Stato

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Città Metropolitana di Bari, voorheen Provincia di Bari

      Verwerende partij: Edilizia Mastrodonato Srl

      Dictum

   Artikel 10, lid 2, van richtlijn 2006/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 betreffende het beheer van afval van winningsindustrieën en houdende wijziging van richtlijn 2004/35/EG moet aldus worden uitgelegd dat het niet tot gevolg heeft dat de voorschriften van richtlijn 1999/31/EG van de Raad van 26 april 1999 betreffende het storten van afvalstoffen gelden voor het opvullen van een steengroeve met niet uit de winningsindustrie afkomstig afval wanneer het bij deze handeling om nuttige toepassing van dat afval gaat, hetgeen ter beoordeling van de verwijzende rechter staat.

      (1)  PB C 205 van 22.6.2015.


title: Zaak T-208/04: Beroep, op 7 juni 2004 ingesteld door Dominique Hardy tegen Raad van de Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               25.9.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 239/25

         Beroep, op 7 juni 2004 ingesteld door Dominique Hardy tegen Raad van de Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-208/04)
   (2004/C 239/56)
   Procestaal: Frans
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 7 juni 2004 beroep ingesteld tegen Raad van de Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeenschappen door Dominique Hardy, wonende te Coudeville-plage (Frankrijk), vertegenwoordigd door J.-F. Péricaud, advocaat.
   Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:

               primair, vast te stellen dat de Europese Gemeenschap jegens Hardy aansprakelijk is, omdat zij op onrechtmatige wijze artikel 5 van het communautair douanewetboek ten nadele van de scheepsmakelaars heeft vastgesteld en vervolgens heeft toegepast;

               subsidiair, vast te stellen dat de Europese Gemeenschap jegens Hardy aansprakelijk is, omdat zij, zij het zelfs op rechtmatige wijze, artikel 5 van het communautair douanewetboek heeft vastgesteld en vervolgens heeft toegepast, en hierdoor abnormale en bijzondere schade aan verzoekster heeft berokkend;

               de Raad en de Commissie hoofdelijk te veroordelen tot betaling aan Hardy van een schadevergoeding van 60 510 euro, subsidiair, tot betaling van een schadevergoeding van 47 829 euro, in beide gevallen vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de indiening van dit verzoekschrift;

               de Raad en de Commissie hoofdelijk in de kosten te verwijzen.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoekster merkt op dat Frankrijk na de instelling van een niet-nakomingsprocedure door de Commissie tegen de Franse Staat het monopolie voor het aanbrengen van goederen bij de douane, dat in handen was van de beroepsgroep van scheepsmakelaars, waarvan verzoekster deel uitmaakt, heeft afgeschaft om de Franse wet in overeenstemming te brengen met artikel 5 van verordening nr. 2913/92. (1) Volgens verzoekster is de afschaffing van het monopolie het rechtstreekse gevolg van de toepassing van artikel 5 van verordening nr. 2913/92 en is deze afschaffing dus rechtstreeks toe te schrijven aan de Europese Gemeenschap.
   Primair stelt verzoekster dat de vaststelling van artikel 5 van verordening nr. 2913/92 een onrechtmatige handeling vormt die de aansprakelijkheid van de Gemeenschap met zich brengt.
   Om te beginnen gaat deze bepaling voorbij aan de uitzonderingsbepalingen van artikel 45 EG-Verdrag, aangezien de scheepsmakelaar, door het uitvoeren van de douanewetgeving, deelneemt aan de uitoefening van het openbaar gezag.
   Verder stelt verzoekster schending van het rechtszekerheids- en het vertrouwensbeginsel. Volgens haar ziet artikel 5 van verordening nr. 2913/92 op het begrip „douanevertegenwoordiging”, dat verschilt van de door de scheepsmakelaars daadwerkelijk verrichte activiteit van „aanbrengen van goederen bij de douane”. Een analoge uitlegging van dit artikel zou volgens verzoekster in strijd zijn met het rechtszekerheidsbeginsel. Voorts is haar gewettigd vertrouwen geschonden, omdat geen enkele overgangsmaatregel is vastgesteld en omdat de Franse scheepsmakelaars als enigen in de Gemeenschap constant van de vroegere liberaliseringsmaatregelen zijn uitgesloten.
   Door het ontbreken van overgangsmaatregelen zijn ook het gelijkheids- en het evenredigheidsbeginsel geschonden. Ten slotte is volgens verzoekster ook het recht op eerbiediging van eigendom geschonden omdat door de afschaffing van het monopolie hun vracht onoverdraagbaar wordt en aldus al zijn waarde verliest.
   Subsidiair beroept verzoekster zich op de foutloze aansprakelijkheid van de Gemeenschap, gelet op het abnormale en bijzondere karakter van de geleden schade. Volgens verzoekster is de schade abnormaal omdat het verlies van de handelswaarde van de vracht en van de winstmarge de grenzen van het normale economische risico overschrijdt, en is zij bijzonder omdat de scheepsmakelaars een duidelijk onderscheiden categorie van marktdeelnemers vormen.

      (1)  Verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB L 302, blz. 1).


title: Zaak T-475/15: Beroep ingesteld op 12 augustus 2015 — L’Oréal/BHIM — LR Health & Beauty Systems (LR)

text:
               5.10.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 328/35

         Beroep ingesteld op 12 augustus 2015 — L’Oréal/BHIM — LR Health & Beauty Systems (LR)
   (Zaak T-475/15)
   (2015/C 328/32)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: L’Oréal (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordiger: R. Dissmann, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: LR Health & Beauty Systems GmbH (Ahlen, Duitsland)

      Gegevens betreffende de procedure voor het BHIM

      Houder van het betrokken merk: verzoekende partij

      Betrokken merk: gemeenschapsbeeldmerk met de woordelementen „LR” — gemeenschapsmerk nr. 11 047 578

      Procedure voor het BHIM: nietigheidsprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 21 mei 2015 in zaak R 1143/2014-1

      Conclusies

               —

               gedeeltelijke vernietiging van de bestreden beslissing, voor zover de kamer van beroep onder punt 2 verzoeksters vordering met betrekking tot het bewijs van gebruik van de eerdere merken van interveniente afwijst op grond dat zij te laat is ingediend;

               —

               verwijzing van het BHIM in de kosten van de procedure voor het Gerecht en van de procedure voor de kamer van beroep.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 57, leden 2 en 3, van verordening nr. 207/2009, juncto regel 40 van verordening nr. 2868/95.


title: Zaak C-375/12: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 13 maart 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal administratif de Grenoble — Frankrijk) — Margaretha Bouanich/Direction départementale des finances publiques de la Drôme (Prejudiciële verwijzing  — Artikel 63 VWEU  — Vrij verkeer van kapitaal  — Artikel 49 VWEU  — Vrijheid van vestiging  — Inkomstenbelasting voor natuurlijke personen  — Regeling volgens welke directe belastingen maximaal bepaald gedeelte van inkomsten mogen bedragen  — Bilateraal belastingverdrag tot vermijding van dubbele belasting  — Heffing van belasting over dividenden die door in andere lidstaat gevestigde vennootschap zijn uitgekeerd en waarover reeds bronheffing is voldaan  — Feit dat in die andere lidstaat voldane belasting niet of slechts gedeeltelijk in aanmerking is genomen bij berekening van belastingplafond  — Artikel 65 VWEU  — Beperking  — Rechtvaardiging)

text:
               5.5.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 135/5

         Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 13 maart 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal administratif de Grenoble — Frankrijk) — Margaretha Bouanich/Direction départementale des finances publiques de la Drôme
   (Zaak C-375/12) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Artikel 63 VWEU - Vrij verkeer van kapitaal - Artikel 49 VWEU - Vrijheid van vestiging - Inkomstenbelasting voor natuurlijke personen - Regeling volgens welke directe belastingen maximaal bepaald gedeelte van inkomsten mogen bedragen - Bilateraal belastingverdrag tot vermijding van dubbele belasting - Heffing van belasting over dividenden die door in andere lidstaat gevestigde vennootschap zijn uitgekeerd en waarover reeds bronheffing is voldaan - Feit dat in die andere lidstaat voldane belasting niet of slechts gedeeltelijk in aanmerking is genomen bij berekening van belastingplafond - Artikel 65 VWEU - Beperking - Rechtvaardiging))
   2014/C 135/05
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Tribunal administratif de Grenoble

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Margaretha Bouanich

      Verwerende partij: Direction départementale des finances publiques de la Drôme

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Tribunal administratif de Grenoble — Uitlegging van de artikelen 49, 63 en 65 VWEU — Nationale regeling inzake de inkomstenbelasting voor natuurlijke personen, waarbij een bovengrens is vastgesteld voor de directe belastingen die een belastingplichtige verschuldigd is — Regeling van het zogenaamde „belastingplafond” — Bilateraal belastingverdrag — Heffing van belasting over dividenden die door in andere lidstaat gevestigde vennootschap zijn uitgekeerd en waarover reeds bronheffing is voldaan — Gedeeltelijke inaanmerkingneming van de bronbelasting bij de berekening van het belastingplafond — Rechtvaardiging van een dergelijke wettelijke regeling door de samenhang van het belastingstelsel, de evenwichtige verdeling van de heffingsbevoegdheid tussen de lidstaten of welke andere dwingende reden van algemeen belang dan ook

      Dictum

   De artikelen 49 VWEU, 63 VWEU en 65 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een wettelijke regeling van een lidstaat die bepaalt dat ingeval een inwoner van deze lidstaat als aandeelhouder van een in een andere lidstaat gevestigde vennootschap dividenden ontvangt die in beide lidstaten worden belast en de dubbele belasting wordt vermeden door in de woonstaat een belastingkrediet toe te kennen ten bedrage van de belasting die is betaald in de staat van de uitkerende vennootschap, de in de laatstbedoelde staat voldane belasting niet of slechts gedeeltelijk in aanmerking wordt genomen in het kader van een stelsel ter begrenzing van de diverse directe belastingen tot een bepaald percentage van de tijdens een jaar verworven inkomsten.

      (1)  PB C 319 van 20.10.2012.


title: Zaak C-207/07: Beroep ingesteld op 19 april 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk Spanje

text:
               23.6.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 140/15

         Beroep ingesteld op 19 april 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk Spanje
   (Zaak C-207/07)
   (2007/C 140/24)
   Procestaal: Spaans
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: H. Støvlbæk en R. Vidal Puig, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk Spanje
   Conclusies

               —

               vast te stellen dat het Koninkrijk Spanje, door bij het enige artikel, lid 1, tweede alinea, van koninklijk wetsdecreet 4/2006 van 24 februari 2006 de Veertiende Functie van de Nationale Commissie voor Energie bedoeld in de elfde aanvullende bepaling, derde deel, punt 1, van wet 34/1998 van 7 oktober 1998 betreffende de sector koolwaterstoffen, aldus te hebben gewijzigd dat voor de verwerving van sommige deelnemingen in ondernemingen die zich bezighouden met bepaalde gereglementeerde activiteiten in de energiesector, evenals voor de verwerving van de activa die nodig zijn voor de ontwikkeling van dergelijke activiteiten, de voorafgaande toestemming door de Nationale Commissie voor Energie is vereist, de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens de artikelen 56 EG en 43 EG;

               —

               het Koninkrijk Spanje te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

               1.

               Volgens de Spaanse regeling die het voorwerp van het beroep vormt is voor de volgende transacties de voorafgaande toestemming door de Nationale Commissie voor Energie vereist:

                           —

                           de verwerving door enig persoon van deelnemingen van meer dan 10 % in het kapitaal of van andere deelnemingen die een aanzienlijke invloed verlenen op een onderneming die zelf of door middel van andere ondernemingen die tot dezelfde groep behoren, bepaalde activiteiten in de energiesector ontwikkelt;

                           —

                           de verwerving van de activa die nodig zijn voor de ontwikkeling van dergelijke activiteiten.

               2.

               Volgens de Commissie is de litigieuze regeling om de volgende redenen onverenigbaar met artikel 56 EG:

                           —

                           de verwerving van deelnemingen in ondernemingen die activiteiten in de energiesector ontwikkelen of van de activa die nodig zijn voor de verwezenlijking van dergelijke activiteiten, is „kapitaalverkeer” in de zin van artikel 56 EG;

                           —

                           het vereiste van voorafgaande toestemming door de Nationale Commissie voor Energie vormt een in beginsel door artikel 56 EG verboden „beperking” van het vrije verkeer van kapitaal, en

                           —

                           bovenbedoelde beperking wordt niet gerechtvaardigd op grond van het Verdrag.

               3.

               Concreet wordt de litigieuze regeling volgens de Commissie om de volgende redenen niet gerechtvaardigd door de doelstelling de zekerheid van de energievoorziening te waarborgen:

                           —

                           de betwiste maatregel is geen adequate maatregel om de zekerheid van de energievoorziening te waarborgen, aangezien er andere middelen bestaan die daartoe geschikter zijn;

                           —

                           de betwiste maatregel is hoe dan ook onevenredig, omdat de voorafgaande toestemming niet enkel wordt vereist voor bepaalde specifieke handelingen van beheer van de onderneming waarin wordt deelgenomen of van de activa;

                           —

                           voor de bevoegdheid van de Nationale Commissie voor Energie om de toestemming te weigeren of daaraan bepaalde voorwaarden te verbinden, gelden geen objectieve en voldoende nauwkeurige criteria die vatbaar zijn voor daadwerkelijke rechterlijke toetsing.

         De Commissie is van mening dat de litigieuze regeling eveneens een met artikel 43 EG strijdige beperking van het recht van vestiging vormt, die — om de bovengenoemde redenen in verband met artikel 56 EG — evenmin wordt gerechtvaardigd door de doelstelling van zekerheid van de energievoorziening.


title: Beschikking van het Hof (Tweede kamer) van 11 december 2001 in zaak C-301/00 P: K. L. Meyer tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen ("LGO — Door EOF gefinancierd project — Beroep tot schadevergoeding — Gewettigd vertrouwen — Controleverplichting Commissie")

text:
1.6.2002                NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                                   C 131/1
                                                                            I
                                                                      (Mededelingen)
                                                        HOF VAN JUSTITIE
                                                                   HOF VAN JUSTITIE
                 BESCHIKKING VAN HET HOF                                                        BESCHIKKING VAN HET HOF
                         (Tweede kamer)                                                                    (Vierde kamer)
                     van 11 december 2001                                                            van 13 december 2001
in zaak C-301/00 P: K. L. Meyer tegen Commissie van de
                  Europese Gemeenschappen (1)                                   in zaak C-61/01 P: Francis Panichelli tegen Europees
                                                                                Parlement (1)
(„LGO — Door EOF gefinancierd project — Beroep tot
schadevergoeding — Gewettigd vertrouwen — Controlever-                          („Ambtenaren — Tijdelijk functionaris — Niet-bevordering
                      plichting Commissie”)                                     — Herwaardering van post — Opstelling beoordelingsrap-
                                                                                porten — Beëindiging overeenkomst — Kennelijk niet-
                          (2002/C 131/01)                                       ontvankelijke en kennelijk ongegronde hogere voorziening”)
                          (Procestaal: Frans)                                                             (2002/C 131/02)
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-                                (Procestaal: Frans)
                          dentie van het Hof)
                                                                                (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                                                                                dentie van het Hof)
In zaak C-301/00 P, K. L. Meyer, wonende te Uturoa (eiland
Raiatea, Frans-Polynesië), (vertegenwoordigd door J. D. Arcis,
avocat, betreffende hogere voorziening tegen het arrest van het
Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen                        In zaak C-61/01 P, Francis Panichelli, wonende te Wezembeek-
(Derde kamer) van 27 juni 2000, Meyer/Commissie (T-72/99,                       Oppem (België), vertegenwoordigd door E. Boigelot, betreffende
Jurispr. blz. II-2521), strekkende tot vernietiging van dat arrest,             hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste
andere partij bij de procedure: Commissie van de Europese                       aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede kamer) van
Gemeenschappen (gemachtigde: X. Lewis), heeft het Hof                           13 december 2001, Panichelli/Parlement (T-130/98 en
(Tweede kamer), samengesteld als volgt: N. Colneric (rappor-                    T-131/98, JurAmbt. blz. I-A-287 en II-1311), strekkende tot
teur), kamerpresident, R. Schintgen en V. Skouris, rechters;                    vernietiging van dat arrest, andere partij bij de procedure: Euro-
advocaat-generaal: A. Tizzano; griffier: R. Grass, op 11 decem-                 pees Parlement (gemachtigden: J. F. de Wachter en D. Moore),
ber 2001 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt                       heeft het Hof (Vierde kamer), samengesteld als volgt: S. von Bahr
als volgt:                                                                      (rapporteur), kamerpresident, D. A. O. Edward en A. La Pergola,
                                                                                rechters; advocaat-generaal: F. G. Jacobs; griffier: R. Grass, op
1)     De hogere voorziening wordt verworpen.                                   13 december 2001 een beschikking gegeven waarvan het dic-
                                                                                tum luidt als volgt:
2)     Karl L. Meyer wordt in de kosten verwezen.
                                                                                1)   De hogere voorziening van F. Panichelli en de incidentele hogere
( 1) PB C 273 van 23.9.2000.                                                         voorziening van het Parlement worden verworpen.
                                                                                2)   F. Panichelli en het Parlement zullen hun eigen kosten dragen.


title: Zaak C-389/16 P: Hogere voorziening ingesteld op 12 juli 2016 door BSH Hausgeräte GmbH, voorheen BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 12 mei 2016 in zaak T-749/14, Chung-Yuan Chang/EUIPO — BSH Hausgeräte (AROMA)

text:
               13.3.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 78/6

         Hogere voorziening ingesteld op 12 juli 2016 door BSH Hausgeräte GmbH, voorheen BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 12 mei 2016 in zaak T-749/14, Chung-Yuan Chang/EUIPO — BSH Hausgeräte (AROMA)
   (Zaak C-389/16 P)
   (2017/C 078/09)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: BSH Hausgeräte GmbH, voorheen BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH (vertegenwoordiger: S. Biagosch, Rechtsanwalt)

      Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO), Peter Chung-Yuan Chang
   Bij beschikking van 15 november 2016 heeft het Hof van Justitie (Zevende kamer) de hogere voorziening niet-ontvankelijk verklaard.


title: Zaak C-147/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Hovrätten för Nedre Norrland (Zweden) op 26 maart 2012 — ÖFAB, Östergötlands Fastigheter AB/1) Frank Koot 2) Evergreen Investments AB

text:
               26.5.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 151/25

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Hovrätten för Nedre Norrland (Zweden) op 26 maart 2012 — ÖFAB, Östergötlands Fastigheter AB/1) Frank Koot 2) Evergreen Investments AB
   (Zaak C-147/12)
   2012/C 151/40
   Procestaal: Zweeds

      Verwijzende rechter

   Hovrätten för Nedre Norrland

      Partijen in het hoofdgeding

   Verzoekende partij: ÖFAB, Östergötlands Fastigheter AB
   Verwerende partijen:

               1)

               Frank Koot

               2)

               Evergreen Investments AB

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moeten de artikelen 5, punt 1, en 5, punt 3, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (1) aldus worden uitgelegd dat daarin voor alle schadevorderingen een uitzondering op de hoofdregel van artikel 2 is neergelegd?

               2)

               Moet het begrip „verbintenissen uit onrechtmatige daad” in artikel 5, punt 3, van de verordening aldus worden uitgelegd dat deze bepaling toepasselijk is op een vordering van een schuldeiser tegen een bestuurslid van een onderneming, indien de vordering ertoe strekt het bestuurslid aansprakelijk te stellen voor de schulden van de onderneming, in een situatie waarin het bestuurslid niet de formele maatregelen heeft getroffen om toezicht te houden op de financiële situatie van de onderneming, maar juist de werkzaamheid van de onderneming heeft voortgezet en deze met verdere schulden heeft belast?

               3)

               Moet het begrip „verbintenissen uit onrechtmatige daad” in artikel 5, punt 3, van de verordening aldus worden uitgelegd dat deze bepaling toepasselijk is op een vordering van een schuldeiser tegen een eigenaar van een onderneming, indien de vordering ertoe strekt de eigenaar aansprakelijk te stellen voor de schulden van de onderneming, in een situatie waarin de aandeelhouder de werkzaamheid van de onderneming voortzet ook al is deze ondergekapitaliseerd en verplicht in vereffening te gaan?

               4)

               Moet het begrip „verbintenissen uit onrechtmatige daad” in artikel 5, punt 3, van de verordening aldus worden uitgelegd dat deze bepaling toepasselijk is op een vordering van een schuldeiser tegen de eigenaar van een onderneming die zich ertoe heeft verbonden de schulden van de onderneming te betalen?

               5)

               In geval van een bevestigend antwoord op de tweede vraag, moet eventuele schade worden geacht te zijn ingetreden in Nederland of in Zweden, wanneer het bestuurslid in Nederland woont en de door het bestuur niet nagekomen verplichtingen een Zweedse onderneming betreffen?

               6)

               In geval van een bevestigend antwoord op de derde en de vierde vraag, moet eventuele schade worden geacht te zijn ingetreden in Nederland of in Zweden, wanneer het bestuurslid in Nederland woont en de het een Zweedse onderneming betreft?

               7)

               Indien artikel 5, punt 1, of 5, punt 3, van de verordening in een van bovenvermelde situaties van toepassing is, is het voor de toepassing van deze bepalingen relevant of een vorderingsrecht door de oorspronkelijke schuldeiser aan een andere persoon is overgedragen?

      (1)  PB L 12, blz. 1.


title: Zaak T-22/16: Beroep ingesteld op 25 januari 2016 — Comprojecto-Projectos e Construções e.a./ECB

text:
               21.3.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 106/37

         Beroep ingesteld op 25 januari 2016 — Comprojecto-Projectos e Construções e.a./ECB
   (Zaak T-22/16)
   (2016/C 106/43)
   Procestaal: Portugees

      Partijen

      Verzoekende partijen: Comprojecto-Projectos e Construções, Lda (Lissabon, Portugal), Julião Maria Gomes de Azevedo (Lissabon), Paulo Eduardo Matos Gomes de Azevedo (Lissabon) en Isabel Maria Matos Gomes de Azevedo (Lissabon) (vertegenwoordiger: A. Ribeiro, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Centrale Bank

      Conclusies

               —

               voor recht verklaren, op grond van artikel 265 VWEU, dat de Europese Centrale Bank, door geen gevolg te geven aan de klacht die de verzoekende partijen hebben ingediend op 27 november 2015, onrechtmatig heeft nagelaten een besluit te nemen hoewel zij is uitgenodigd tot het nemen van een besluit;

               —

               subsidiair, het besluit van de Europese Centrale Bank nietig verklaren op grond van de artikelen 263 VWEU en 264 VWEU;

               —

               de Europese Centrale Bank op grond van artikel 340 VWEU en artikel 41, lid 3, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie veroordelen tot schadeloosstelling van de verzoekende partijen voor een bedrag van 4 199 780,43 EUR, vermeerderd met vertragingsrente tegen het wettelijke tarief tot aan de datum van daadwerkelijke betaling;

               —

               de Europese Centrale Bank verwijzen in de proceskosten op grond van artikel 134, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering.

      Middelen en voornaamste argumenten

               1.

               De Europese Centrale Bank heeft, uit nalatigheid en door te verzuimen een besluit te nemen, op ongegronde wijze geweigerd in te gaan op het tot haar gerichte verzoek om te handelen naar aanleiding van een klacht die de verzoekende partijen op 27 november 2015 hebben ingediend in verband met bepaalde onrechtmatige en ongegronde handelingen van de Banco de Portugal;

               2.

               Gebrek aan onpartijdigheid, transparantie, integriteit, deskundigheid, doeltreffendheid en verantwoordelijkheidszin, schending van het beginsel van gelijkheid voor de wet (schending van artikel 20 van het Handvest van de grondrechten);

               3.

               Schending van wezenlijke vormvereisten, schending van de Verdragen of de rechtsregels tot uitvoering ervan, misbruik van bevoegdheid;

               4.

               Bescherming en bevoordeling van IC Millenium/Bcp bij het gebruik van het financieel stelsel betreffende witwaspraktijken en niet-nakoming van de Unierechtelijke verplichtingen betreffende de vrijheid van kapitaalverkeer;

               5.

               Schending van artikel 11, lid 3, van richtlijn 2005/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt en tot wijziging van richtlijn 84/450/EEG van de Raad, richtlijnen 97/7/EG, 98/27/EG en 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad en van verordening (EG) nr. 2006/2004 van het Europees Parlement en de Raad („richtlijn oneerlijke handelspraktijken”).


title: Zaak F-136/14: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 7 december 2015 — Probst/Commissie (Openbare dienst — Bezoldiging — Ontheemdingstoelage — Artikel 4 van bijlage VII bij het Statuut — Voormalig parlementair medewerker — Besluit van de Commissie om voormalige parlementaire medewerkers vanaf de datum van bekendmaking van de aan het personeel gegeven informatie de ontheemdingstoelage te verlenen — Arresten houdende nietigverklaring — Nieuwe en wezenlijke feiten — Beperkte werking in de tijd — Gezag van gewijsde — Definitief geworden administratieve besluiten — Gelijke behandeling)

text:
               8.2.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 48/100

         Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 7 december 2015 — Probst/Commissie
   (Zaak F-136/14) (1)

   ((Openbare dienst - Bezoldiging - Ontheemdingstoelage - Artikel 4 van bijlage VII bij het Statuut - Voormalig parlementair medewerker - Besluit van de Commissie om voormalige parlementaire medewerkers vanaf de datum van bekendmaking van de aan het personeel gegeven informatie de ontheemdingstoelage te verlenen - Arresten houdende nietigverklaring - Nieuwe en wezenlijke feiten - Beperkte werking in de tijd - Gezag van gewijsde - Definitief geworden administratieve besluiten - Gelijke behandeling))
   (2016/C 048/115)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Norbert Probst (Genval, België) (vertegenwoordiger: D. de Abreu Caldas, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk J. Currall en T. S. Bohr, gemachtigden, vervolgens, T. S. Bohr, gemachtigde)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van het besluit van de Commissie om verzoeker met terugwerkende kracht de ontheemdingstoelage te verlenen, voor zover de terugwerkende kracht is beperkt tot 1 september 2013, daar de Commissie hem die toelage vanaf zijn aanwerving bij de Commissie op 1 juli 1999 had moeten geven

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt kennelijk ongegrond verklaard.

               2)

               Probst draagt zijn eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van de Europese Commissie.

      (1)  PB C 34 van 2.2.2015, blz. 54.


title: Zaak C-65/13: Beroep ingesteld op 7 februari 2013 — Europees Parlement/Europese Commissie

text:
               13.4.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 108/17

         Beroep ingesteld op 7 februari 2013 — Europees Parlement/Europese Commissie
   (Zaak C-65/13)
   2013/C 108/36
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: A. Tamás en J. Rodrigues, gemachtigden)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               nietig verklaren het uitvoeringsbesluit van de Commissie van 26 november 2012 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 492/2011 van het Europees Parlement en de Raad voor wat betreft de compensatie van aanbiedingen van en aanvragen om werk, en een nieuwe opzet van Eures;

               —

               de Europese Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Tot staving van zijn beroep tot nietigverklaring voert het Europees Parlement één middel aan, betreffende schending van artikel 38 van verordening (EU) nr. 492/2011 van het Europees Parlement en de Raad. (1) Met het bestreden besluit heeft de Commissie de haar door de wetgever van de Unie verleende bevoegdheden onjuist aangewend.
   Artikel 38 van voormelde verordening verleent de Commissie slechts uitvoerende bevoegdheden, waarvan de grenzen zijn vastgelegd in artikel 291 VWEU. Volgens het Parlement moet dit laatste artikel aldus worden uitgelegd dat op grond daarvan geen handelingen van algemene strekking ter aanvulling van bepaalde niet-essentiële onderdelen van de wetgevingshandeling mogen worden vastgesteld. Alleen wetgevingshandelingen of gedelegeerde handelingen in de zin van artikel 290 VWEU mogen niet-essentiële onderdelen van een basishandeling aanvullen.
   De handeling van de Commissie, een uitvoeringshandeling in de zin van artikel 291 VWEU, vult tevens enkele niet-essentiële onderdelen van verordening nr. 492/2011 aan. Het Parlement is dus van oordeel dat, zo niet-essentiële onderdelen van verordening nr. 492/2011 moeten worden aangevuld, de Commissie een wetgevingsvoorstel tot aanvulling of wijziging van de basishandeling aan de wetgever had moeten voorleggen, nu zij niet bevoegd is gedelegeerde handelingen in de zin van artikel 290 VWEU vast te stellen.

      (1)  Verordening (EU) nr. 492/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2011 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Unie (PB L 141, blz. 1).


title: Zaak C-40/12 P: Hogere voorziening ingesteld op 27 januari 2012 door Gascogne Sack Deutschland GmbH, voorheen Sachsa Verpackung GmbH, tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 16 november 2011 in zaak T-79/06, Sachsa Verpackung/Commissie

text:
               24.3.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 89/17

         Hogere voorziening ingesteld op 27 januari 2012 door Gascogne Sack Deutschland GmbH, voorheen Sachsa Verpackung GmbH, tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 16 november 2011 in zaak T-79/06, Sachsa Verpackung/Commissie
   (Zaak C-40/12 P)
   2012/C 89/27
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirante: Gascogne Sack Deutschland GmbH, voorheen Sachsa Verpackung GmbH (vertegenwoordigers: F. Puel en L. François-Martin, advocaten)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het arrest van het Gerecht van de Europese Unie (Vierde kamer) van 16 november 2011 in zaak T-79/06 […] vernietigen en de zaak terugverwijzen naar het Gerecht teneinde overeenkomstig de aanwijzingen van het Hof uitspraak te doen, waaronder over de financiële gevolgen voor rekwirante ten gevolge van het verstrijken van de tijd na afloop van de redelijke termijn;

               —

               het bedrag van de geldboete verlagen om rekening te houden met de financiële gevolgen voor rekwirante ten gevolge van het verstrijken van de tijd na afloop van de redelijke termijn;

               —

               de verwerende partij in de kosten in beide instanties verwijzen.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwirante voert vier middelen ter ondersteuning van haar hogere voorziening aan.
   Met haar eerste middel stelt rekwirante dat het Gerecht blijk van een onjuiste rechtsopvatting heeft gegeven door geen consequenties te trekken uit de inwerkingtreding van het Verdrag betreffende de Europese Unie op 1 december 2009, en meer bepaald artikel 6 daarvan, dat aan het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie dezelfde juridische waarde toekent als aan de Verdragen.
   Met haar tweede middel voert rekwirante aan dat het Gerecht zijn beslissing ontoereikend heeft gemotiveerd wat de toepassing van artikel 23, lid 2, van verordening (EG) nr. 1/2003 (1) en van artikel 15 van verordening nr. 17 (2) betreft.
   Met haar derde middel stelt rekwirante dat het Gerecht zijn rechterlijk toezicht niet heeft uitgeoefend en onvoldoende de motivering en de redenering van de Commissie op het punt van de weerslag van de gedragingen op de markt heeft getoetst.
   Met haar vierde middel beroept rekwirante zich subsidiair op de niet-naleving van de procedurevoorschriften door het Gerecht, aangezien dit het beginsel van de redelijke termijn zoals neergelegd in artikel 6 van het EVRM en het beginsel van de effectieve rechterlijke bescherming heeft geschonden. Dit middel brengt rekwirante ertoe om primair de vernietiging van het bestreden arrest te vorderen en subsidiair de verlaging van het bedrag van de geldboete, teneinde rekening te houden met de financiële gevolgen voor rekwirante ten gevolge van het verstrijken van de tijd na afloop van de redelijke termijn.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 [EG] en 82 [EG] (PB 2003, L 1, blz. 1).

      (2)  Verordening nr. 17 van de Raad, van 6 februari 1962, Eerste verordening over de toepassing van de artikelen [81 EG] en [82 EG] (PB 1962, 13, blz. 204).


title: Zaak C-356/06: Beschikking van de president van het Hof van 11 mei 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Oostenrijk

text:
               4.8.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 183/29

         Beschikking van de president van het Hof van 11 mei 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Oostenrijk
   (Zaak C-356/06) (1)

   (2007/C 183/52)

      Procestaal: Duits

   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 249 van 14.10.2006.


title: Verzoeken van de Pretura Circondariale di Roma - Sezione distaccata di Tivoli van 26 oktober 1994 (zaak C-135/95) en 27 februari 1995 (zaken C-140/95 en C-141/95) om een prejudiciële beslissing in de strafzaken tegen F. Segna e.a., C. Cervetti en M. Gasbarri (Zaken C-135/95, C-140/95 en C-141/95)

text:
Nr. C 159/20           1 NL |                Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 24 . 6 . 95
Verzoek van de Pretura Circondariale di Biella van 30 maart                            Doorhaling van zaak C-328/93 i 1 )
1995 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen                                         ( 95/C 159/41
                         USSL 47 en INAIL
                          ( Zaak C-134/95 )                             De president van het Hof van Justitie van de Europese
                             ( 95/C 159/39 )                            Gemeenschappen heeft bij beschikking van 7 april 1995 de
                                                                        doorhaling in het register gelast van zaak C-328/93 ( verzoek
De Pretura Circondariale di Biella heeft bij beschikking van            van het Arbeitsgericht München om een prejudiciële beslis
30 maart 1995 , ingekomen ter griffie van het Hof van                   sing ): C. Baeskow tegen Lebenshilfe für geistig Behinderte
Justitie op 25 april 1 995 , in het geding tussen USSL 47 en            e .V. , Stadt- und Landkreis München.
INAIL, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschap
pen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navol              (M PB nr . C 205 van 29 . 7 . 1993 .
gende vraag:
Is artikel 1 , lid 1 , van wet nr. 1369 van 23 oktober 1960 in
samenhang met artikel 11 , lid 1 , van wet nr . 264 van
29 oktober 1949 verenigbaar met de Gemeenschapsrechte
lijke beginselen neergelegd in de artikelen 48 , 49 , 54 en 90
van het EEG-Verdrag of zijn deze beginselen in elk geval
rechtstreeks toepasselijk, waardoor de Italiaanse regeling                             Doorhaling van zaak C-402/93 (')
buiten toepassing moet blijven ?                                                                 ( 95/C 159/42 )
                                                                        De president van het Hof van Justitie van de Europese
                                                                        Gemeenschappen heeft bij beschikking van 3 april 1995 de
                                                                        doorhaling in het register gelast van zaak C-402/93 ( verzoek
                                                                        van het Arbeitsgericht Hamburg om een prejudiciële beslis
                                                                        sing): Jutta Neumann tegen Freie und Hansestadt Ham
Verzoeken van de Pretura Circondariale di Roma — Sezione
                                                                        burg.
distaccata di Tivoli van 26 oktober 1994 ( zaak C-135/95 )
en 27 februari 1995 ( zaken C-140/95 en C-141/95 ) om een
                                                                        (M PB nr . C 286 van 22 . 10 . 1993 .
prejudiciële beslissing in de strafzaken tegen F. Segna e.a., C.
                      Cervetti en M. Gasbarri
           ( Zaken C-135 /95 , C-140/95 en C-141 /95 )
                             ( 95/C 159/40 )
De Pretura Circondariale di Roma — Sezione distaccata di
Tivoli heeft bij beschikkingen van 26 oktober 1994 ( zaak
                                                                                Doorhaling van zaak C-229/94 H
C-135/95 ) en 27 februari 1 995 ( zaken C-140/95 en
C-141/95 ), ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op                                    ( 95/C 159/43
24 april 1995 en 4 mei 1995 , in de strafzaken tegen F. Segna
e .a ., C. Cervetti en M. Gasbarri, het Hof van Justitie van de         De president van het Hof van Justitie van de Europese
Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële                    Gemeenschappen heeft bij beschikking van 5 mei 1995 de
beslissing over identieke vragen als in de zaken C- 1 12/95 ,           doorhaling in het register gelast van zaak C-229/94 ( verzoek
C- 1 1 9/95 en C-123/95 i 1 ).                                          van de High Court ( Queen's Bench Division ) om een
                                                                        prejudiciële beslissing): The Queen tegen Secretary of State
(M PB nr . C 137 van 3 . 6 . 1995 .                                     for the Home Department, ex parte : G. Adams .
                                                                        (•) PB nr. C 275 van 1 . 10 . 1995 .


title: Zaak C-356/15: Beroep ingesteld op 13 juli 2015 — Europese Commissie/Koninkrijk België

text:
               14.9.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 302/25

         Beroep ingesteld op 13 juli 2015 — Europese Commissie/Koninkrijk België
   (Zaak C-356/15)
   (2015/C 302/32)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordiger: D. Martin, gemachtigde)

      Verwerende partij: Koninkrijk België

      Conclusies

               —

               vaststellen dat het Koninkrijk België, door de artikelen 23 en 24 van de programmawet van 27 december 2012 vast te stellen, de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens de artikelen 11, 12 en 76, lid 6, van verordening (EG) nr. 883/2004 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels, artikel 5 van verordening (EG) nr. 987/2009 (2) van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening (EG) nr. 883/2004 en besluit nr. A1 van de Administratieve Commissie voor de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels (3).

               —

               het Koninkrijk België verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De Commissie is van mening dat het Koninkrijk België, door de artikelen 23 en 24 van de programmawet van 27 december 2012 vast te stellen, in strijd handelt met de artikelen 11, 12 en 76 van verordening (EG) nr. 883/2004, artikel 5 van verordening (EG) nr. 987/2009 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening (EG) nr. 883/2004 en besluit nr. A1 van de Administratieve Commissie voor de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels, doordat het niet het bindende karakter erkent van het document dat afkomstig is van de lidstaat van oorsprong van de gedetacheerde werknemer en waaruit blijkt dat hij is onderworpen aan de socialezekerheidswetgeving van die lidstaat.

      (1)  PB L 166, blz. 1.

      (2)  PB L 284, blz. 1.

      (3)  PB C 106 van 24.4.2010, blz. 1.


title: Zaak C-589/13: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgerichtshof (Oostenrijk) op 19 november 2013 — F.E. Familienprivatstiftung Eisenstadt

text:
               8.3.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 71/3

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgerichtshof (Oostenrijk) op 19 november 2013 — F.E. Familienprivatstiftung Eisenstadt
      (Zaak C-589/13)
      (2014/C 71/05)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Verwaltungsgerichtshof

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: F.E. Familienprivatstiftung Eisenstadt

         Verwerende partij: Unabhängiger Finanzsenat Außenstelle Wien

         Prejudiciële vraag

      Dient artikel 56 EG (thans artikel 63 VWEU) aldus te worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een belastingstelsel uit hoofde waarvan een Oostenrijkse Privatstiftung over kapitaalopbrengsten en inkomsten uit de verkoop van deelnemingen slechts dan belasting in de vorm van een „voorlopige belasting” ter waarborging van de binnenlandse enkelvoudige belasting is verschuldigd indien de ontvanger van uitkeringen van de Privatstiftung op grond van een belastingverdrag is vrijgesteld van de normaliter op uitkeringen geheven belasting op kapitaalopbrengsten?


title: Zaak C-494/10: Beschikking van de president van de Eerste kamer van het Hof van 7 mei 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Essen — Duitsland) — Dr. Biner Bähr als curator van Hertie GmbH/HIDD Hamburg-Bramfeld B.V. 1

text:
               7.7.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 200/10

         Beschikking van de president van de Eerste kamer van het Hof van 7 mei 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Essen — Duitsland) — Dr. Biner Bähr als curator van Hertie GmbH/HIDD Hamburg-Bramfeld B.V. 1
   (Zaak C-494/10) (1)

   2012/C 200/19
   Procestaal: Duits
   De president van de Eerste kamer van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 30 van 29.1.2011.


title: Verzoek van het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk) van 4 november 1997 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Landesgrundverkehrsreferent der Tiroler Landesregierung en 1. H. Kappes en 2. E. Neuner (Zaak C-395/97)

text:
C 26/2               NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     24.1.98
              BESCHIKKING VAN HET HOF                              Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
                       (Tweede Kamer)
                    van 16 oktober 1997                            Ð vast te stellen dat de Helleense Republiek, door niet
                                                                        ter vermindering van de verontreiniging van de wate-
in zaak C-140/96 P: K. Dimitriadis tegen Rekenkamer van                 ren door de 99 gevaarlijke stoffen van de eerste alinea
              de Europese Gemeenschappen (1)                            van lijst II van de bijlage bij Richtlijn 76/464/EEG van
                                                                        de Raad van 4 mei 1976 betreffende de verontreiniging
(Hogere voorziening kennelijk niet-ontvankelijk en kenne-
                                                                        veroorzaakt door bepaalde gevaarlijke stoffen die in
                        lijk ongegrond)
                                                                        het aquatisch milieu van de Gemeenschap worden
                          (98/C 26/02)                                  geloosd (1) programma's met kwaliteitsdoelstellingen
                                                                        en termijnen voor de tenuitvoerlegging ervan op te
                                                                        stellen, en door om die reden de in de wateren ver-
                     (Procestaal: Grieks)                               richte lozingen die bedoelde stoffen kunnen bevatten,
                                                                        niet te onderwerpen aan een voorafgaande vergunning
                                                                        van de autoriteit, waarin, op grond van in de program-
 (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in          ma's vastgestelde kwaliteitsdoelstellingen, de emissie-
               de Jurisprudentie van het Hof)                           normen worden bepaald, de krachtens het Verdrag en
                                                                        artikel 7 van die richtlijn op haar rustende verplichtin-
                                                                        gen niet is nagekomen;
In zaak C-140/96 P, K. Dimitriadis, gewezen ambtenaar
van de Rekenkamer van de Europese Gemeenschappen,
wonende te Luxemburg, vertegenwoordigd door M. Papa-               Ð de Helleense Republiek in de kosten te verwijzen.
zissis, advocaat te Thessaloniki, domicilie gekozen heb-
bende bij requirant, Boulevard Grande-Duchesse Charlotte
4 A, betreffende hogere voorziening tegen het op 28 febru-         Middelen en voornaamste argumenten
ari 1996 door het Gerecht van eerste aanleg van de Euro-
pese Gemeenschappen (Derde Kamer) in zaak T-294/94                 Overeenkomstig artikel 189, derde alinea, van het Verdrag
gewezen arrest (Dimitriadis, JurAmbt. 1996, blz. I-A-51            tot oprichting van de Europese Gemeenschap zijn richtlij-
en blz. II-151), en strekkende tot vernietiging van dat            nen verbindend ten aanzien van het te bereiken resultaat
arrest; andere partij bij de procedure: Rekenkamer van de          voor elke lidstaat waarvoor zij bestemd zijn. Overeenkom-
Europese Gemeenschappen (gemachtigden: J.-M. Stenier,              stig artikel 5, eerste alinea, van het Verdrag treffen de lid-
C. Komninos en P. Giusta), heeft het Hof (Tweede Kamer),           staten alle algemene of bijzondere maatregelen welke
samengesteld als volgt: R. Schintgen, kamerpresident; G. F.        geschikt zijn om de nakoming van de uit dat Verdrag of
Mancini (rapporteur) en G. Hirsch, rechters; advocaat-             uit handelingen van de instellingen van de Gemeenschap
generaal: C. O. Lenz; griffier: R. Grass, op 16 oktober            voortvloeiende verplichtingen te verzekeren.
1997 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt
als volgt:
                                                                   Ingevolge artikel 7 van de richtlijn moest de Helleense
                                                                   Republiek programma's ter vermindering van de verontrei-
1. De hogere voorziening wordt afgewezen.                          niging van de wateren door de in de richtlijn bedoelde
                                                                   stoffen hebben opgesteld, maar tot nog toe zijn aan de
                                                                   Commissie geen dergelijke programma's meegedeeld.
2. Requirant wordt in de kosten verwezen.
                                                                   (1) PB L 129 van 18.5.1976, blz. 23.
(1) PB C 210 van 20.7.1996.
                                                                   Verzoek van het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk) van
Beroep, op 10 november 1997 ingesteld door Commissie               4 november 1997 om een prejudicieÈle beslissing in het
van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Repu-               geding tussen Landesgrundverkehrsreferent der Tiroler
                              bliek                                      Landesregierung en 1. H. Kappes en 2. E. Neuner
                      (Zaak C-384/97)                                                     (Zaak C-395/97)
                          (98/C 26/03)                                                       (98/C 26/04)
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen            Het Oberste Gerichtshof heeft bij beschikking van
is op 10 november 1997 beroep ingesteld tegen Helleense            4 november 1997, ingekomen ter griffie van het Hof van
Republiek door Commissie van de Europese Gemeen-                   Justitie op 25 november 1997, in het geding tussen Lan-
schappen, vertegenwoordigd door M. Kondou-Durande,                 desgrundverkehrsreferent der Tiroler Landesregierung en
lid van haar juridische dienst, domicilie gekozen hebbende         1. H. Kappes en 2. E. Neuner, het Hof van Justitie van de
te Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz, lid van de juridi-           Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudicieÈle
sche dienst van de Commissie, Centre Wagner, Kirchberg.            beslissing over de navolgende vraag:
 ---pagebreak--- 24.1.98               NL               Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    C 26/3
Moet artikel 70 van de Akte betreffende de toetredings-           der dat de Italiaanse Republiek de nodige bepalingen heeft
voorwaarden voor de Republiek Oostenrijk, de Republiek            vastgesteld ter omzetting van de in de conclusies van de
Finland en het Koninkrijk Zweden en de aanpassing van             Commissie bedoelde richtlijn.
de Verdragen waarop de Europese Unie is gegrond
(TA) (1), dat bepaalt dat de Republiek Oostenrijk in afwij-       (1) PB L 243 van 11.10.1995, blz. 16.
king van de verplichtingen op grond van de Verdragen
waarop de Europese Unie is gegrond, haar bestaande wet-
geving inzake tweede woningen gedurende vijf jaar na de
toetreding (1 januari 1995) mag handhaven, aldus worden
uitgelegd, dat de overgangsbepalingen van § 40, leden 2
en 5, van het op 1 oktober 1996 in werking getreden Tiro-
ler Grundverkehrsgesetz 1996 (Landesgesetzblatt für Tirol         Beroep, op 25 november 1997 ingesteld door Commissie
Nr. 61/1996) onder het begrip ¹bestaande wetgevingº val-          van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Repu-
len, of moeten deze bepalingen als nieuwe wetgeving wor-                                        bliek
den aangemerkt, wanneer de bepalingen van eerdere ver-                                    (Zaak C-397/97)
sies van het Tiroler Grundverkehrsgesetz ingevolge uitspra-
ken van het Oostenrijkse Verfassungsgerichtshof op het                                      (98/C 26/06)
onderhavige geval niet konden worden toegepast?
                                                                  Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
(1) PB C 241 van 29.8.1994, blz. 1.
                                                                  is op 25 november 1997 beroep ingesteld tegen Italiaanse
                                                                  Republiek door Commissie van de Europese Gemeen-
                                                                  schappen, vertegenwoordigd door F. Ruggeri Laderchi en
                                                                  G. Berscheid, leden van haar juridische dienst, als gemach-
                                                                  tigden, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij C.
                                                                  Gómez de la Cruz, Centre Wagner, Kirchberg.
Beroep, op 25 november 1997 ingesteld door Commissie
van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Repu-
                             bliek                                Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
                       (Zaak C-396/97)
                                                                  Ð te verklaren dat de Italiaanse Republiek, door niet de
                         (98/C 26/05)                                  nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen
                                                                       vast te stellen om te voldoen aan Richtlijn 93/120/EG
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen                van de Raad van 22 december 1993 houdende wijzi-
is op 25 november 1997 beroep ingesteld tegen Italiaanse               ging van Richtlijn 90/539/EEG tot vaststelling van
Republiek door Commissie van de Europese Gemeen-                       veterinairrechtelijke voorschriften voor het intracom-
schappen, vertegenwoordigd door F. Ruggeri Laderchi en                 munautaire handelsverkeer en de invoer uit derde lan-
G. Berscheid, leden van haar juridische dienst, als gemach-            den van pluimvee en broedeieren (1), of althans door
tigden, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij C.                 deze bepalingen niet ter kennis te brengen, de krach-
Gómez de la Cruz, Centre Wagner, Kirchberg.                            tens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet
                                                                       is nagekomen;
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
                                                                  Ð vast te stellen dat de Italiaanse Republiek, door niet de
                                                                       nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen
Ð te verklaren dat de Italiaanse Republiek, door niet de
                                                                       vast te stellen om te voldoen aan Richtlijn 93/121/EG
     nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen
                                                                       van de Raad van 22 december 1993 houdende wijzi-
     vast te stellen om te voldoen aan Richtlijn 95/25/EG
                                                                       ging van Richtlijn 91/494/EEG tot vaststelling van
     van de Raad van 22 juni 1995 tot wijziging van Richt-
                                                                       veterinairrechtelijke voorschriften voor het intracom-
     lijn 64/432/EEG inzake veterinairrechtelijke vraagstuk-
                                                                       munautaire handelsverkeer en de invoer uit derde lan-
     ken op het gebied van het intracommunautaire han-
                                                                       den van vers vlees van pluimvee (2), of althans deze
     delsverkeer in runderen en varkens (1), of althans door
                                                                       bepalingen niet ter kennis te brengen, de krachtens de
     deze bepalingen niet ter kennis te brengen, de krach-
                                                                       richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nage-
     tens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet
                                                                       komen;
     is nagekomen;
Ð de Italiaanse Republiek te verwijzen in de kosten.              Ð de Italiaanse Republiek te verwijzen in de kosten.
Middelen en voornaamste argumenten                                Middelen en voornaamste argumenten
Artikel 189 van het EG-Verdrag, bepalende dat een richt-          Artikel 189 van het EG-Verdrag, bepalende dat een richt-
lijn verbindend is ten aanzien van het te bereiken resultaat      lijn verbindend is ten aanzien van het te bereiken resultaat
voor de lidstaat waarvoor zij bestemd is, brengt voor de          voor de lidstaat waarvoor zij bestemd is, brengt voor de
lidstaten de verplichting mee om zich te houden aan de            lidstaten de verplichting mee om zich te houden aan de
door de richtlijnen vastgestelde omzettingstermijnen. In          door de richtlijnen vastgestelde omzettingstermijnen. In
casu is deze termijn verstreken op 31 december 1995, zon-         casu is deze termijn verstreken op 1 januari 1995, zonder