title: Zaak C-601/14: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 11 oktober 2016 — Europese Commissie/Italiaanse Republiek (Niet-nakoming — Richtlijn 2004/80/EG — Artikel 12, lid 2 — Nationale schadeloosstellingsregelingen voor slachtoffers van opzettelijke geweldmisdrijven ter waarborging van een billijke en passende schadeloosstelling — Nationale regeling die niet geldt voor alle op het nationaal grondgebied gepleegde opzettelijke geweldmisdrijven)

text:
               12.12.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 462/2

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 11 oktober 2016 — Europese Commissie/Italiaanse Republiek
   (Zaak C-601/14) (1)

   ((Niet-nakoming - Richtlijn 2004/80/EG - Artikel 12, lid 2 - Nationale schadeloosstellingsregelingen voor slachtoffers van opzettelijke geweldmisdrijven ter waarborging van een billijke en passende schadeloosstelling - Nationale regeling die niet geldt voor alle op het nationaal grondgebied gepleegde opzettelijke geweldmisdrijven))
   (2016/C 462/02)
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: E. Traversa en F. Moro, gemachtigden)

      Verwerende partij: Italiaanse Republiek (vertegenwoordigers: G. Palmieri, gemachtigde, bijgestaan door G. Palatiello en E. De Bonis, avvocati dello Stato)

      Interveniënte aan de zijde van verzoekende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: E. Moro, M. Chavrier en K. Pleśniak, gemachtigden)

      Dictum

               1)

               Door niet alle noodzakelijke maatregelen te nemen ter waarborging, in grensoverschrijdende situaties, van een schadeloosstellingsregeling voor slachtoffers van alle op haar grondgebied gepleegde opzettelijke geweldmisdrijven, is de Italiaanse Republiek de verplichting niet nagekomen die op haar rust krachtens artikel 12, lid 2, van richtlijn 2004/80/EG van de Raad van 29 april 2004 betreffende de schadeloosstelling van slachtoffers van misdrijven.

               2)

               De Italiaanse Republiek draagt haar eigen kosten en de kosten van de Europese Commissie.

               3)

               De Raad van de Europese Unie draagt zijn eigen kosten.

      (1)  PB C 89 van 16.3.2015.


title: Verzoek van de High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division, Chancery Division, van 2 oktober 1998 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen 1. Hoechst Aktiengesellschaft en 2. Hoechst UK Ltd en 1. Inland Revenue Commissioners en 2. H. M. Attorney General (Zaak C-410/98) (1999/C 1/20)

text:
4.1.1999               NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  C 1/11
Verzoek van de High Court of Justice (England & Wales),                Zijn de specifieke bevoegdheidsregels in verzekeringszaken
Queen's Bench Division, Chancery Division, van 2 oktober               van de artikelen 7 en volgende van het Executieverdrag
1998 om een prejudicieÈle beslissing in het geding tussen              van toepassing op herverzekering?
1. Hoechst Aktiengesellschaft en 2. Hoechst UK Ltd en
1. Inland Revenue Commissioners en 2. H. M. Attorney
                              General
                        (Zaak C-410/98)
                          (1999/C 1/20)
                                                                       Hogere voorziening, op 23 november 1998 ingesteld door
                                                                       Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen het
De High Court of Justice (England & Wales), Queen's                    arrest, op 17 september 1998 in zaak T-50/96 tussen Pri-
Bench Division, Chancery Division heeft bij beschikking                mex Produkte Import-Export GmbH & Co. KG, Geb.
van 2 oktober 1998, ingekomen ter griffie van het Hof                  Kruse GmbH, Interporc Im- und Export GmbH, alsmede
van Justitie op 17 november 1998, in het geding tussen                 het Verenigd Koninkrijk van Groot-BrittannieÈ en Noord-
1. Hoechst Aktiengesellschaft en 2. Hoechst UK Ltd en                  Ierland en de Commissie van de Europese Gemeenschap-
1. Inland Revenue Commissioners en 2. H. M. Attorney                   pen gewezen door het Gerecht van eerste aanleg van de
General, het Hof van Justitie van de Europese Gemeen-                           Europese Gemeenschappen (Eerste Kamer)
schappen verzocht om een prejudicieÈle beslissing over vra-
gen die identiek zijn aan die in zaak C-397/98 (1), Metall-                                 (Zaak C-417/98 P)
gesellschaft Ltd e.a. tegen Commissioners of Inland Reve-                                      (1999/C 1/22)
nue en HM Attorney General.
(1) Zie bladzijde 7 van dit Publicatieblad.
                                                                       Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
                                                                       is op 23 november 1998 hogere voorziening ingesteld door
                                                                       Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-
                                                                       woordigd door J. L. Dewost, directeur-generaal van de
                                                                       juridische dienst van de Commissie, en G. zur Hausen,
                                                                       juridisch adviseur, domicilie gekozen hebbende te Luxem-
Verzoek van       de Cour d'appel de Versailles (Twaalfde              burg bij C. Gómez de la Cruz, lid van haar juridische
kamer) van 5      november 1998 om een prejudicieÈle beslis-           dienst, Centre Wagner, Kirchberg, tegen het arrest, op
sing in het        geding tussen Group Josi Reinsurance                17 september 1998 in zaak T-50/96 tussen Primex Pro-
Company SA        en Universal General Insurance Company               dukte Import-Export GmbH & Co. KG, Geb. Kruse
                             ¹UGICº                                    GmbH, Interporc Im- und Export GmbH alsmede het Ver-
                        (Zaak C-412/98)                                enigd Koninkrijk van Groot-BrittannieÈ en Noord-Ierland
                                                                       en de Commissie van de Europese Gemeenschappen gewe-
                          (1999/C 1/21)                                zen door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
                                                                       Gemeenschappen (Eerste Kamer).
De Cour d'appel de Versailles (Twaalfde kamer) heeft bij
arrest van 5 november 1998, ingekomen ter griffie van het              Rekwirante concludeert dat het den Hove behage:
Hof van Justitie op 19 november 1998, in het geding tus-
sen Group Josi Reinsurance Company SA en Universal                     Ð Het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van
General Insurance Company ¹UGICº, het Hof van Justitie                      17 september 1998 in zaak T-50/96 te vernietigen.
van de Europese Gemeenschappen verzocht om een preju-
dicieÈle beslissing over de navolgende vragen:
                                                                       Ð Het beroep te verwerpen.
Is het Verdrag van Brussel van 27 september 1968 betref-
fende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging              Ð Verzoeksters te verwijzen in de kosten.
van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, behalve
op ¹intracommunautaire geschillenº ook van toepassing                  Middelen en voornaamste argumenten
op ¹geschillen die een band hebben met de Gemeen-
schapº? Kan met name een in een verdragsluitende staat                 De middelen en voornaamste argumenten komen overeen
gevestigde verweerder de specifieke bevoegdheidsregels                 met die in zaak C-163/98 P (1).
van dit verdrag inroepen tegen een verzoeker met woon-
plaats in Canada?                                                      (1) PB C 258 van 15.8.1998, blz. 14.


title: Zaak T-496/14: Beroep ingesteld op 26 juni 2014 — Berry Investments/Raad

text:
               1.9.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 292/53

         Beroep ingesteld op 26 juni 2014 — Berry Investments/Raad
   (Zaak T-496/14)
   2014/C 292/65
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Verzoekende partij: Berry Investments, Inc. (Monrovia, Liberia) (vertegenwoordigers: B. Christianos en S. Paliou, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               verweerder veroordelen tot betaling aan verzoekster van een bedrag van 4 36  357,19 EUR als vergoeding van de schade die haar door de onrechtmatige handelingen van verweerder is toegebracht, vermeerderd met de rente vanaf de datum waarop haar deposito's haar onrechtmatig zijn ontnomen (29 maart 2013) tot aan de uitspraak van het arrest in de onderhavige zaak en met de vertragingsrente vanaf de uitspraak van het arrest in de onderhavige zaak tot aan volledige voldoening;

               —

               subsidiair, verweerder veroordelen tot betaling aan verzoekster van een bedrag gelijk aan 4/5 van het hierboven genoemde bedrag, te weten 3 49  085,75 EUR als vergoeding van de schade die haar door de onrechtmatige handelingen van verweerder is toegebracht, vermeerderd met de rente vanaf de datum waarop haar deposito's haar onrechtmatig zijn ontnomen (29 maart 2013) tot aan de uitspraak van het arrest in de onderhavige zaak en met de vertragingsrente vanaf de uitspraak van het arrest in de onderhavige zaak tot aan volledige voldoening;

               —

               meer subsidiair, het bedrag vaststellen dat verweerder aan verzoekster moet betalen als vergoeding van de schade die haar door de onrechtmatige handelingen van verweerder is toegebracht;

               —

               verweerder veroordelen tot betaling aan verzoekster van een bedrag van 50  000 EUR als vergoeding van de immateriële schade die haar is toegebracht door de schending van het beginsel van gelijke behandeling;

               —

               verweerder veroordelen tot betaling aan verzoekster van een bedrag van 50  000 EUR als vergoeding van de immateriële schade die haar is toegebracht door de schending van het recht op effectieve rechterlijke bescherming, en

               —

               verweerder verwijzen in de proceskosten van verzoekster.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Met het onderhavige beroep verzoekt verzoekster het Gerecht van de Europese Unie, dat bevoegd is krachtens artikel 268 VWEU, verweerder krachtens artikel 340, tweede alinea, VWEU te veroordelen tot vergoeding van de schade die zij heeft geleden door het onrechtmatige optreden van verweerder.
   Verzoekster stelt dat deze schade is ontstaan doordat verweerder de grenzen van zijn bevoegdheden heeft overschreden en, in strijd met het afgeleid recht en de algemene beginselen van het recht van de Unie, heeft opgelegd en dientengevolge heeft veroorzaakt dat de deposito's die verzoekster aanhield bij Cyprus Popular Bank Public Co Ltd, werden verlaagd, althans daartoe heeft bijgedragen.
   Verzoekster stelt inzonderheid dat verweerder de volgende grondrechten en algemene beginselen van het recht van de Unie heeft geschonden:

               —

               ten eerste, het eigendomsrecht;

               —

               ten tweede, het beginsel van gelijke behandeling, en

               —

               ten derde, het recht van verzoekster op rechterlijke bescherming en het rechtzekerheidsbeginsel.

               —

               Verzoekster stelt dat is voldaan aan de voorwaarden voor schadevergoeding op grond van niet-contractuele aansprakelijkheid van verweerder, zoals geformuleerd in de rechtspraak.


title: Arrest van het Hof van 22 november 2012 in zaak E-17/11 — Aresbank SA tegen Landsbankinn hf., Fjármálaeftirlitið (de Financiële Toezichthoudende Autoriteit) en de IJslandse Staat (Richtlijn 94/19/EG — Richtlijn 2000/12/EG — Richtlijn 2006/48/EG — Ontvankelijkheid — Nationale wetgeving waarbij bepalingen van het EER-recht worden aangenomen om zuiver interne situaties te regelen — Begrip deposito — Interbancaire leningen — Wederzijdse erkenning van een vergunning tot het uitoefenen van de werkzaamheden van een kredietinstelling — Toepasselijkheid van de besluiten van het Gemengd Comité van de EER)

text:
               14.3.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 75/13

         ARREST VAN HET HOF
   van 22 november 2012
   in zaak E-17/11
   Aresbank SA tegen Landsbankinn hf., Fjármálaeftirlitið (de Financiële Toezichthoudende Autoriteit) en de IJslandse Staat
   (Richtlijn 94/19/EG — Richtlijn 2000/12/EG — Richtlijn 2006/48/EG — Ontvankelijkheid — Nationale wetgeving waarbij bepalingen van het EER-recht worden aangenomen om zuiver interne situaties te regelen — Begrip deposito — Interbancaire leningen — Wederzijdse erkenning van een vergunning tot het uitoefenen van de werkzaamheden van een kredietinstelling — Toepasselijkheid van de besluiten van het Gemengd Comité van de EER)
   2013/C 75/07
   In zaak E-17/11 Aresbank SA tegen Landsbankinn hf., Fjármálaeftirlitið (de Financiële Toezichthoudende Autoriteit) en de IJslandse Staat — VERZOEK aan het Hof overeenkomstig artikel 34 van de Overeenkomst tussen de EVA-Staten betreffende de oprichting van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie, ingediend door Hæstiréttur Íslands (Hooggerechtshof van IJsland), betreffende de uitlegging van de term deposito in artikel 1, lid 1, van Richtlijn 94/19/EG inzake de depositogarantiestelsels, heeft het Hof, samengesteld uit Carl Baudenbacher, voorzitter, Per Christiansen (rechter-rapporteur) en Páll Hreinsson, rechters, op 22 november 2012 een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:

               1.

               Artikel 1, lid 1, van Richtlijn 94/19/EG inzake de depositogarantiestelsels moet in die zin worden uitgelegd dat fondsen die een kredietverstrekkende kredietinstelling verstrekt aan een kredietnemende kredietinstelling, en die op een vooraf vastgestelde datum moeten worden terugbetaald, samen met een speciaal hiervoor overeengekomen rente, moeten worden beschouwd als een deposito in de zin van die bepaling. Dit geldt ook wanneer de fondsen niet op een speciale rekening op naam van de kredietverstrekkende kredietinstelling worden geplaatst, de kredietnemende kredietinstelling geen speciale documenten ter registratie van de ontvangst van de fondsen heeft opgesteld noch premies met betrekking tot de fondsen heeft betaald aan het Garantiefonds voor inleggers en beleggers, en de fondsen niet als een deposito in de boekhouding van de kredietnemende kredietinstelling zijn ingeschreven.
               Dergelijke fondsen die op grond van een leningovereenkomst door de ene kredietinstelling aan de andere zijn verstrekt, vormen echter geen deposito’s die zijn gedekt door de garantiestelsels waarin Richtlijn 94/19/EG voorziet. Dergelijke fondsen komen dus niet in aanmerking voor terugbetaling op grond van die richtlijn. Er kan derhalve een onderscheid worden gemaakt tussen een functionele definitie van in aanmerking komende deposito’s op grond van Richtlijn 94/19/EG, die gebaseerd is op artikel 1, lid 1, gelezen in het licht van artikel 2, en een technische definitie, die ook deposito’s omvat die niet gedekt zijn door de garantiestelsels waarin Richtlijn 94/19/EG voorziet en dus niet in aanmerking komen voor terugbetaling. Het is aan de nationale rechter om na te gaan of er in dit geval op grond van het nationale recht een technische of een functionele definitie van deposito moet worden toegepast;

               2.

               Om te bepalen of een lening tussen twee kredietinstellingen in de EER een deposito is in de zin van artikel 1, lid 1, van Richtlijn 94/19/EG, is het niet van belang of de staat waarin de kredietverstrekkende bank is gevestigd, gebruik heeft gemaakt van de mogelijkheid in artikel 7, lid 2, van Richtlijn 94/19/EG om deposito's van financiële instellingen uit te sluiten van het depositogarantiestelsel;

               3.

               Wanneer een kredietinstelling die fondsen verstrekt op de interbankenmarkt, houder is van een vergunning om deposito's van het publiek te aanvaarden, is het voor de kwalificatie van een interbancaire lening door deze instelling aan een andere kredietinstelling als deposito in de zin van artikel 1, lid 1, van Richtlijn 94/19/EG, niet van belang dat zij dergelijke deposito’s niet aanvaardt, maar haar operaties financiert door middel van bijdragen van haar eigenaar en door de uitgifte van financiële instrumenten en naderhand dat geld uitleent op de interbankenmarkt, tenzij de vergunning van de instelling tot het uitoefenen van de werkzaamheden van een kredietinstelling door de bevoegde autoriteit is ingetrokken.


title: Zaak T-346/14: Beroep ingesteld op 14 mei 2014 — Yanukovych/Raad

text:
               4.8.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 253/37

         Beroep ingesteld op 14 mei 2014 — Yanukovych/Raad
   (Zaak T-346/14)
   2014/C 253/52
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Viktor Fedorovych Yanukovych (Kiev, Oekraïne) (vertegenwoordiger: T. Beazley, QC)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               besluit 2014/119/GBVB van de Raad van 5 maart 2014 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne (PB L 66, blz. 26), zoals gewijzigd bij besluit 2014/216/GBVB van de Raad van 14 april 2014 (PB L 111, blz. 91) en verordening (EU) nr. 208/2014 van de Raad van 5 maart 2014 (PB L 66, blz. 1) betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne, zoals gewijzigd bij verordening (EU) nr. 381/2014 van de Raad van 14 april 2014 (PB L 111, blz. 33), nietig verklaren voor zover zij verzoeker betreffen; en

               —

               verweerder verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Tot staving van zijn beroep voert verzoeker zeven middelen aan.

               1.

               Eerste middel: voor de vaststelling van het besluit en de verordening ontbrak het de Raad van de Europese Unie (hierna: „Raad”) aan een passende rechtsgrondslag. Tot staving van dit middel worden onder meer de volgende argumenten aangevoerd: (a) het besluit voldeed niet aan de voorwaarden waaronder de Raad een beroep kon doen op artikel 29 VEU. Met name (i) kon de Raad aan de door hem uitdrukkelijk aangevoerde doelstellingen (consolidering van de rechtsstaat en naleving van de mensenrechten in Oekraïne) in werkelijkheid niet langer vasthouden, waarop hij redenen heeft aangevoerd voor de plaatsing op de lijst (in verband met een vermeende verduistering van Oekraïense overheidsmiddelen en de illegale overbrenging daarvan buiten Oekraïne, hetgeen verzoeker ontkent) die niet met de aangevoerde of met een van de andere relevante doelstellingen van artikel 21 VEU overeenstemden. (ii) Het besluit en de verordening zijn strijdig met andere relevante doelstellingen van artikel 21, daar zij de „consolidering en ondersteuning van de democratie [...] [en van] de beginselen van het internationaal recht” niet tot stand hebben gebracht, in het bijzonder door ten onrechte en in strijd met het Oekraïense en het internationale recht te beweren, en op basis daarvan te handelen, dat de rechtmatig democratisch verkozen president van Oekraïne, verzoeker, een „voormalige president” was, en door steun te verlenen aan de zogenaamde „interim president en regering”, die niet rechtmatig en democratisch zijn verkozen, en die de beperkte macht waarover zij met onderbrekingen beschikken, hebben verworven via onrechtmatig geweld, in strijd met de rechtsstaat, de democratische beginselen en het internationale recht. (b) Aan de voorwaarden om een beroep te doen op artikel 215 VWEU was niet voldaan, daar er geen geldig besluit was vastgesteld overeenkomstig hoofdstuk 2 van titel V VEU. (c) Artikel 215 VWEU kon niet tegen verzoeker worden aangevoerd daar er geen voldoende verband was.

               2.

               Tweede middel: de Raad heeft haar bevoegdheden misbruikt. De werkelijke doelstelling van de Raad bij zijn uitvoering van het besluit (en dus van de verordening) was in wezen in de gunst te komen bij het zogenaamde „interim regime” van Oekraïne, zodat Oekraïne verder nauwere banden met de EU zou aanknopen (nauwere banden die door de democratisch verkozen president van Oekraïne en diens regering waren afgewezen), en niet de beweegredenen die woordelijk in het besluit en de verordening zijn aangevoerd.

               3.

               Derde middel: de Raad heeft zijn motiveringsplicht niet nageleefd. De motivering in het besluit en de verordening voor de plaatsing van verzoeker op de lijst is (naast onjuist) formalistisch, niet passend en onvoldoende precies.

               4.

               Vierde middel: verzoeker voldeed destijds niet aan de vastgestelde criteria voor de plaatsing van een persoon op de lijst. De Raad heeft onder meer verzuimd relevante informatie te verstrekken, maar voor zover verzoeker weet, (a) werd hij op dat ogenblik niet door een gerechtelijke instantie of door een ander relevant orgaan verantwoordelijk gehouden voor de verduistering van Oekraïense overheidsmiddelen of de illegale overbrenging daarvan en (b) was hij op dat ogenblik niet een persoon tegen wie in Oekraïne een strafprocedure loopt voor misdrijven in verband met de verduistering van Oekraïense overheidsmiddelen en de illegale overbrenging daarvan buiten Oekraïne.

               5.

               Vijfde middel: de Raad heeft kennelijke beoordelingsfouten gemaakt door de bestreden maatregelen op verzoeker toe te passen. De Raad had onder meer geen, en in ieder geval geen „concreet” bewijs dat de aantijgingen tegen verzoeker „materieel juist” waren, en heeft zich ten onrechte gebaseerd op beweringen van het ongewettigde, zogenaamde „interim regime”, dat erop uit was zich de macht toe te eigenen en een duidelijke drijfveer had dergelijke beweringen voor onoorbare doelstellingen te maken.

               6.

               Zesde middel: het recht van verdediging van verzoeker is geschonden en/of hem is effectieve rechterlijke bescherming ontzegd. De Raad heeft onder meer verzuimd om verzoeker een volledige motivering te verschaffen, waaronder het tegen hem aangevoerde bewijs, en om hem precieze informatie en elementen te verschaffen die beweerdelijk de bevriezing van zijn tegoeden rechtvaardigen, en hij diende zijn vordering binnen een onredelijk kort tijdsbestek in te stellen.

               7.

               Zevende middel: het recht op eigendom van verzoeker, gewaarborgd door artikel 17, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, is geschonden, onder meer doordat de beperkende maatregelen deze rechten onrechtmatig en onevenredig beperken.


title: Zaak T-198/12 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 15 mei 2013 — Duitsland/Commissie ( „Kort geding — Grenswaarden voor antimoon, arsenicum, barium, lood en kwik in speelgoed — Weigering door Commissie om door Duitse autoriteiten meegedeelde nationale bepalingen tot handhaving van deze grenswaarden integraal goed te keuren — Verzoek om voorlopige maatregelen — Ontvankelijkheid — Spoedeisendheid — Fumus boni juris — Afweging van belangen” )

text:
               29.6.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 189/23

         Beschikking van de president van het Gerecht van 15 mei 2013 — Duitsland/Commissie
   (Zaak T-198/12 R)
   (Kort geding - Grenswaarden voor antimoon, arsenicum, barium, lood en kwik in speelgoed - Weigering door Commissie om door Duitse autoriteiten meegedeelde nationale bepalingen tot handhaving van deze grenswaarden integraal goed te keuren - Verzoek om voorlopige maatregelen - Ontvankelijkheid - Spoedeisendheid - Fumus boni juris - Afweging van belangen)
   2013/C 189/48
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Bondsrepubliek Duitsland (vertegenwoordigers: T. Henze en A. Wiedmann, gemachtigden)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: M. Patakia en G. Wilms, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek strekkende tot de voorlopige goedkeuring van de handhaving van de door de Duitse autoriteiten meegedeelde nationale bepalingen houdende grenswaarden voor antimoon, arsenicum, barium, lood en kwik in speelgoed tot aan de beslissing ten gronde van het Gerecht.

      Dictum

               1.

               De Europese Commissie zal de handhaving van de door de Bondsrepubliek Duitsland meegedeelde nationale maatregelen houdende grenswaarden voor antimoon, arsenicum, barium, lood en kwik in speelgoed goedkeuren tot aan de uitspraak van het Gerecht in de hoofdzaak.

               2.

               Het verzoek in kort geding wordt afgewezen voor het overige.

               3.

               De beslissing over de kosten wordt aangehouden.


title: Beschikking van het Gerecht van Eerste Aanleg van 9 februari 2004 in zaak T-120/03, Synopharm GmbH & Co. KG tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) (Gemeenschapsmerk — Oppositie — Intrekking van oppositie — Afdoening zonder beslissing)

text:
               30.4.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 106/64

      BESCHIKKING VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG

   van 9 februari 2004
   in zaak T-120/03, Synopharm GmbH & Co. KG tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Oppositie - Intrekking van oppositie - Afdoening zonder beslissing)
   (2004/C 106/131)
   Procestaal: Duits
   In zaak T-120/03, Synopharm GmbH & Co. KG, vertegenwoordigd door G. Hodapp, advocaat, tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) (gemachtigden: G. Schneider en U. Pfleghar); andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen): Pentafarma – Sociedade Técnico-Medicinal Lda, vertegenwoordigd door J. Pereira da Cruz, advocaat, betreffende een beroep tot vernietiging van de beslissing van de derde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 15 januari 2003 (zaak R 44/2002-3) in een oppositieprocedure tussen Synopharm GmbH & Co. KG en Pentafarma – Sociedade Técnico-Medicinal Lda, heeft het Gerecht (Tweede kamer), samengesteld als volgt: J. Pirrung, kamerpresident, A. W. H. Meij en N. J. Forwood, rechters; griffier: H. Jung, op 9 februari 2004 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Op het beroep behoeft niet te worden beslist.

               2)

               Verzoekster en interveniënte zullen ieder de eigen kosten alsmede ieder de helft van de kosten van verweerder dragen.

      (1)  PB C 171 van 19.7.03.


title: Zaak T-242/12: Beroep ingesteld op 4 juni 2012 — SNCF/Commissie

text:
               8.9.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 273/11

         Beroep ingesteld op 4 juni 2012 — SNCF/Commissie
   (Zaak T-242/12)
   2012/C 273/19
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Société nationale des chemins de fer français (SNCF) (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordigers: P. Beurier, O. Billard en V. Landes, avocats)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               het bestreden besluit in zijn geheel nietig verklaren;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten van de instantie.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De verzoekende partij vordert de nietigverklaring van besluit C(2012) 1616 final van de Commissie van 9 maart 2012 waarbij steun die door de Franse Republiek ten gunste van Sernam SCS (1) ten uitvoer is gelegd, onder meer door herkapitalisatie, verlening van garanties en afstand van schuldvorderingen op Serman door de verzoekende partij, met de interne markt onverenigbaar is verklaard.
   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij zes middelen aan.

               1)

               Eerste middel, ontleend aan schending van de rechten van verdediging van de verzoekende partij, doordat de Commissie in het bestreden besluit een standpunt heeft ingenomen dat niet voorkwam in de beslissing tot inleiding van de procedure, waardoor zij verzoekster niet in staat heeft gesteld om op dienstige wijze haar zienswijze ten aanzien van de relevantie van dit standpunt kenbaar te maken.

               2)

               Tweede middel, ontleend aan schending van het beginsel van bescherming van gewettigd vertrouwen, doordat de „Sernam 2”-beschikking (2) bij de verzoekende partij het gewettigd vertrouwen heeft gewekt dat de overdracht van de activa van Sernam in één enkele operatie rechtmatig was.

               3)

               Derde middel, ontleend aan schending van de zorgvuldigheidsplicht en het rechtszekerheidsbeginsel, doordat de Commissie bijna zeven jaar na de overdracht, in één enkele operatie, van de activa van Sernam een besluit heeft vastgesteld.

               4)

               Vierde middel, ontleend aan schendingen van het recht en de feiten, doordat de Commissie de voorwaarde in artikel 3, lid 2, van de „Sernam 2”-beschikking niet heeft geëerbiedigd. Dit middel is opgebouwd rond zes onderdelen, die eraan zijn ontleend dat de Commissie de volgende onjuiste overwegingen heeft gemaakt:

                           —

                           dat de overdracht, in één enkele operatie, van de activa van Sernam niet heeft plaatsgevonden op 30 juni 2005;

                           —

                           dat dit geen verkoop betrof;

                           —

                           dat het geheel (activa en passiva) van Sernam SA is overgegaan;

                           —

                           dat deze niet beperkt was tot de activa van Sernam SA, maar dat een verhoging met 59 miljoen EUR heeft plaatsgevonden;

                           —

                           dat deze niet heeft plaatsgevonden volgens een transparante en open procedure;

                           —

                           dat het doel van een verkoop van activa niet is geëerbiedigd.

               5)

               Vijfde middel, ontleend aan een schending van het recht, doordat de Commissie ervan uit is gegaan dat de verplichting om de steun van 41 miljoen EUR terug te vorderen, is overgedragen op Financière Sernam en haar dochterondernemingen, terwijl Financière Sernam niet kan worden geacht een voordeel te hebben ontvangen, daar waar zij de marktprijs voor de overdracht, in één enkele operatie, van de activa van Sernam heeft betaald.

               6)

               Zesde middel, ontleend aan een motiveringsgebrek en schendingen van de feiten en het recht, doordat de Commissie ervan uit is gegaan dat het protocol van overeenstemming betreffende de overdracht, in één enkele operatie, van de activa van Sernam staatssteun vormde, terwijl de prijs die voor de acquisitie is betaald een marktprijs is die uit een open, transparante, onvoorwaardelijke en niet-discriminatoire aanbesteding is geresulteerd en aanzienlijk lager is dan de liquidatiekosten die de verzoekende partij zou hebben moeten dragen in geval van gerechtelijke liquidatie van Sernam.

      (1)  Staatssteun nr. C 37/2008 — Frankrijk — Uitvoering van de „Sernam 2”-beschikking — SA.12522.

      (2)  Beschikking 2006/367/EG van de Commissie van 20 oktober 2004 betreffende de staatssteunmaatregel die door Frankrijk gedeeltelijk ten uitvoer is gelegd ten gunste van de onderneming „Sernam” [Kennisgeving geschied onder nummer C(2004) 3940] (PB 2006, L 140, blz. 1).


title: Zaak C-356/02: Verzoek van de Arbeidsrechtbank te Nĳvel (Afdeling Nĳvel — Tweede kamer) van 24 september 2002 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Anne Hennecart en de Rĳksdienst voor Arbeidsvoorziening

text:
23.11.2002             NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    C 289/17
Beroep, op 2 oktober 2002 ingesteld door Commissie van                 Verzoek van de Arbeidsrechtbank te Nijvel (Afdeling
de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Republiek                   Nijvel — Tweede kamer) van 24 september 2002 om
                                                                       een prejudiciële beslissing in het geding tussen Anne
                                                                         Hennecart en de Rijksdienst voor Arbeidsvoorziening
                         (Zaak C-352/02)
                                                                                (Zaak C-356/02)
                         (2002/C 289/28)                                                       (2002/C 289/29)
                                                                       De Arbeidsrechtbank te Nijvel (Afdeling Nijvel — Tweede
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is             kamer) heeft bij beschikking van 24 september 2002, ingeko-
op 2 oktober 2002 beroep ingesteld tegen Helleense Republiek           men ter griffie van het Hof van Justitie op 3 oktober 2002, in
door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-               het geding tussen Anne Hennecart en de Rijksdienst voor
woordigd door M. Konstantinidi, lid van haar juridische dienst.        Arbeidsvoorziening, het Hof van Justitie van de Europese
                                                                       Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over
                                                                       de navolgende vraag:
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                       „Verzet het gemeenschapsrecht — en meer in het bijzonder de
                                                                       principes van de artikelen 18 en 19 EG inzake het burgerschap
                                                                       van de Unie en het vrije verkeer van de burgers — zich ertegen,
—      vast te stellen dat de Helleense Republiek, door niet de        dat de toekenning en het behoud van het recht op een
       wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen    socialezekerheidsprestatie die een lidstaat toekent zonder ver-
       die nodig zijn om uitvoering te geven aan richtlijn 2000/       plichting voor de gerechtigde om beschikbaar te blijven op de
       14/EG van het Europees Parlement en de Raad van 8 mei           arbeidsmarkt van die staat, afhankelijk wordt gesteld van de
       2000 inzake de harmonisatie van de wetgevingen der              voorwaarde dat de betrokkene zijn verblijfplaats of woonplaats
       lidstaten betreffende de geluidsemissie in het milieu           op het grondgebied van deze staat heeft?”
       door materieel voor gebruik buitenshuis ( 1), en door die
       bepalingen in ieder geval niet aan de Commissie mee te
       delen, de krachtens deze richtlijn op haar rustende
       verplichtingen niet is nagekomen;
—      de Helleense Republiek in de kosten te verwijzen.
                                                                       Verzoek van de Supremo Tribunal Administrativo,
                                                                       2a. Secção, van 3 juli 2002 om een prejudiciële beslissing in
                                                                       het geding tussen Fazenda Pública en Sonae Distribuição,
                                                                                SGPS, S.A
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                                (Zaak C-357/02)
Het verbindende karakter van de artikelen 249, derde alinea,                                   (2002/C 289/30)
en 10 EG brengt voor de lidstaten de verplichting mee, vóór
het verstrijken van de gestelde termijn de nodige maatregelen
te treffen om de richtlijnen in nationaal recht om te zetten, en
de Commissie onverwijld van die maatregelen in kennis te
stellen. Die termijn is op 3 juli 2001 verstreken, zonder dat de       De Supremo Tribunal Administrativo, 2ª. Secção, heeft bij
Helleense Republiek de Commissie van de maatregelen tot                beschikking van 3 juli 2002, ingekomen ter griffie van het Hof
omzetting van de betrokken richtlijn in nationaal recht in             van Justitie op 3 oktober 2002, in het geding tussen Fazenda
kennis heeft gesteld.                                                  Pública en Sonae Distribuição, SGPS, S.A, het Hof van
                                                                       Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een
                                                                       prejudiciële beslissing over de volgende vraag:
( 1) PB L 162 van 3.7.2000, blz. 1.                                    Zijn de bepalingen van de punten 1 en 2 van Portaria nr. 904/
                                                                       95 van 18 juli 1995 en van artikel 408, lid 1, van de Código
                                                                       do Mercado de Valores Mobiliários, goedgekeurd bij DL 142-
                                                                       A/91 van 10 april, in de in december 1995 en januari 1996
                                                                       ten tijde van de feiten geldende versie, voorzover daarbij ten


title: Zaak C-555/13: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Arbitral (Portugal) op 28 oktober 2013 — Merck Canada Inc./Accord Healthcare Limited e.a.

text:
               18.1.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 15/9

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Arbitral (Portugal) op 28 oktober 2013 — Merck Canada Inc./Accord Healthcare Limited e.a.
   (Zaak C-555/13)
   2014/C 15/11
   Procestaal: Portugees

      Verwijzende rechter

   Tribunal Arbitral

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Merck Canada Inc.

      Verwerende partijen: Accord Healthcare Limited, Alter SA, Labochem Ltd, Synthon BV, Ranbaxy Portugal — Comércio e Desenvolvimento de Produtos Farmacêuticos, Unipessoal Lda

      Prejudiciële vraag

   Kan artikel 13 van verordening (EG) nr. 469/2009 (1) aldus worden uitgelegd dat, krachtens een aanvullend beschermingscertificaat voor geneesmiddelen, de duur van het uitsluitende recht op het gebruik van een door een octrooi beschermde uitvinding meer dan vijftien jaar kan bedragen vanaf de eerste vergunning voor het in de handel brengen binnen de Gemeenschap van het betrokken geneesmiddel (zonder dat rekening wordt gehouden met de in artikel 13, lid 3, bedoelde verlenging)?

      (1)  Verordening (EG) nr. 469/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 betreffende het aanvullende beschermingscertificaat voor geneesmiddelen (Gecodificeerde versie) (PB L 152, blz. 1).


title: Zaak C-463/14: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 3 september 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad — Varna — Bulgarije) — Asparuhovo Lake Investment Company LTD/Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite (Prejudiciële verwijzing — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde — Richtlijn 2006/112/EG — Artikelen 24, lid 1, 25, onder b), 62, lid 2, 63 en 64, lid 1 — Begrip „verrichten van diensten” — Abonnementsovereenkomsten voor het verrichten van adviesdiensten — Belastbaar feit — Noodzaak van bewijs dat de diensten daadwerkelijk zijn verricht — Verschuldigdheid van de belasting)

text:
               26.10.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 354/11

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 3 september 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad — Varna — Bulgarije) — Asparuhovo Lake Investment Company LTD/Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite
   (Zaak C-463/14) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde - Richtlijn 2006/112/EG - Artikelen 24, lid 1, 25, onder b), 62, lid 2, 63 en 64, lid 1 - Begrip „verrichten van diensten” - Abonnementsovereenkomsten voor het verrichten van adviesdiensten - Belastbaar feit - Noodzaak van bewijs dat de diensten daadwerkelijk zijn verricht - Verschuldigdheid van de belasting))
   (2015/C 354/13)
   Procestaal: Bulgaars

      Verwijzende rechter

   Administrativen sad — Varna

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Asparuhovo Lake Investment Company OOD

      Verwerende partij: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite

      Dictum

               1)

               Artikel 24, lid 1, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, moet aldus worden uitgelegd dat het begrip „dienst” zich eveneens uitstrekt tot abonnementsovereenkomsten voor de verstrekking van adviesdiensten aan een onderneming, met name op juridisch, commercieel en financieel gebied, in het kader waarvan de dienstverrichter zich ter beschikking heeft gesteld van de opdrachtgever tijdens de duur van de overeenkomst.

               2)

               Met betrekking tot abonnementscontracten voor adviesdiensten zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde zijn, moeten de artikelen 62, lid 2, 63 en 64, lid 1, van richtlijn 2006/112 aldus moeten worden uitgelegd dat het belastbare feit zich voordoet en de belasting verschuldigd wordt, wanneer de periode afloopt waarvoor de betaling was overeengekomen, ongeacht of en hoe vaak de opdrachtgever gebruik heeft gemaakt van de diensten van de dienstverrichter.

      (1)  PB C 439 van 08.12.2014.


title: Zaak C-519/12: Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 17 oktober 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Kúria — Hongarije) — OTP Bank Nyilvánosan Működő Részvénytársaság/Hochtief Solution AG (Rechterlijke bevoegdheid, erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken — Verordening (EG) nr. 44/2001 — Bijzondere bevoegdheden — Artikel 5, punt 1, sub a — Begrip „verbintenissen uit overeenkomst” )

text:
               14.12.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 367/20

         Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 17 oktober 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Kúria — Hongarije) — OTP Bank Nyilvánosan Működő Részvénytársaság/Hochtief Solution AG
   (Zaak C-519/12) (1)

   (Rechterlijke bevoegdheid, erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken - Verordening (EG) nr. 44/2001 - Bijzondere bevoegdheden - Artikel 5, punt 1, sub a - Begrip „verbintenissen uit overeenkomst”)
   2013/C 367/34
   Procestaal: Hongaars

      Verwijzende rechter

   Kúria

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: OTP Bank Nyilvánosan Működő Részvénytársaság

      Verwerende partij: Hochtief Solution AG

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Kúria — Uitlegging van artikel 5, punt 1, sub a, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB L 12, blz. 1) — Bevoegdheid van de rechter van een lidstaat ten aanzien van verbintenissen uit overeenkomst — Vordering van een schuldeiser op grond van een kredietovereenkomst tegen een vennootschap met een zeggenschapsdeelneming in de schuldplichtige vennootschap die partij is bij de overeenkomst op grond van de specifieke nationale regels inzake de aansprakelijkheid van deze eerste vennootschap

      Dictum

   Als een „verbintenis uit overeenkomst” in de zin van artikel 5, punt 1, sub a, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken kan niet worden aangemerkt een geschil als dat in het hoofdgeding, waarin een persoon op grond van de nationale wettelijke regeling aansprakelijk is voor de schulden van een door hem gecontroleerde vennootschap, aangezien die persoon de uit de overname van die vennootschap voortvloeiende verplichting tot mededeling niet is nagekomen.

      (1)  PB C 46 van 16.2.2013.


title: Verzoek van het Gerechtshof te Amsterdam van 7 juni 1995 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen ARO Lease BV en Inspecteur der Belastingdienst Grote Ondernemingen te Amsterdam (Zaak C-190/95)

text:
Nr . C 208/ 14        NL                       Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 12 . 8 . 95
    digers van de Duitse structuurcrisisgemeenschap . Onge               Verzoek van de Landskrona Tingsratt ( Zweden ) om een
    acht de vraag of het structuurcrisiskartel als zodanig                  prejudiciële beslissing in de strafzaak tegen H. Franzén
    voorwerp van de boetebeschikking was, heeft het                                              ( Zaak C-189/95 )
    structuurcrisiskartel op vele plaatsen in de beschikking
    van de Commissie een rol gespeeld en ook het arrest van                                         ( 95/C 208/27)
    het Gerecht beslissend beïnvloed .
                                                                          De Landskrona Tingsratt heeft bij beschikking van 14 juni
— Schending van artikel 85 , lid 1 , van het EEG-Verdrag: bij
                                                                          1995 , ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
    de subsumptie van de vastgestelde feiten onder dit artikel            16 juni 1995, in de strafzaak tegen H. Franzén, het Hof van
    heeft het Gerecht ernstige fouten gemaakt. In het
                                                                          Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een
    bijzonder heeft het herhaaldelijk relevante aspecten
                                                                          prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:
    buiten beschouwing gelaten . Dit geldt voor de marktaf
    bakening, de beweerde afspraken tussen verzoekster en
    Tréfilunion, de beweerde quota - en prijsafspraken met                1 . Is een bij de wet ingesteld monopolie zoals de System
    de Benelux-producenten betreffende de Duitse markt en                     bolag verenigbaar met artikel 30 van het EEG
    de beweerde quota - en prijsafspraken betreffende de                      Verdrag ?
    Benelux-markt. Het arrest gaat volledig voorbij aan
    verzoeksters betoog tijdens de mondelinge behandeling                 2 . Druist een bij de wet ingesteld monopolie zoals de
    alsmede aan verzoeksters antwoorden op de schriftelijke                   Systembolag in tegen artikel 37 van het EEG-Verdrag
    vragen van het Gerecht . Het Gerecht heeft eveneens de                    en, zo ja , moet het monopolie worden opgeheven of kan
    voorwaarden van Groepsvrijstellingsverordening nr . 67/                   het worden aangepast ?
    67 miskend .
                                                                          3 . Indien een monopolie zoals de Systembolag moet
— Schending van artikel 15 van Verordening nr. 17: op                         worden geacht in strijd te zijn met artikel 37, is er dan
    basis van een verkeerde uitleg van het recht neemt het                    geen aanpassingsperiode , of had de Systembolag moeten
    Gerecht aan , dat de strafverminderende en de strafver
                                                                              zijn opgeheven dan wel had het monopolie op 1 januari
    zwarende omstandigheden bij de bepaling van de                             1995 moeten zijn aangepast ?
    geldboete niet individueel behoeven te worden afgewo
    gen . Eveneens in strijd met het recht zijn de overwegin
    gen van het Gerecht betreffende de beoordeling van het
     bestaan van het geoorloofde structuurcrisiskartel . Ver
    der houdt het Gerecht er geen rekening mee , dat
    verzoekster zich in elk geval op een onverwijtbare
    dwaling inzake het verbod mocht beroepen . Bovendien
    heeft het Gerecht het evenredigheidsbeginsel verkeerd                 Verzoek van het Gerechtshof te Amsterdam van 7 juni 1995
    toegepast .                                                           om een prejudiciële beslissing in het geding tussen ARO
                                                                          Lease BV en Inspecteur der Belastingdienst Grote Onder
(') PB nr . C 137 van 3 . 6 . 1995 .                                                         nemingen te Amsterdam
(-) PB nr . L 260 van 6 . 9 . 1989 , blz . 1 .                                                   ( Zaak C-190/95 )
                                                                                ( 95/C 208/28 )
                                                                          Het Gerechtshof te Amsterdam heeft bij beschikking van
Verzoeken van de Pretura Circondariale di Roma — Sezioni
                                                                          7 juni 1995 , ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie
distaccate di Castelnuovo del Porto en di Tivoli —, gedaan                op 19 juni 1995 , in het geding tussen ARO Lease BV en
bij beschikkingen van 18 februari 1995 ( C-186/95 ) en                    Inspecteur der Belastingdienst Grote Ondernemingen te
27 februari 1995 ( C-187/95 ), om een prejudiciële beslissing             Amsterdam, het Hof van Justitie van de Europese Gemeen
in de aldaar dienende strafzaken tegen L. Iommi e.a. en                   schappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de
                   A. Deodati en A. Luchini
                                                                          navolgende vraag:
                ( Zaak C-186/95 en C-187/95 )
                          ( 95/C 208 /26 )                                Moet artikel 9, eerste lid , van de Zesde Richtlijn 77/
                                                                          388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de
De Pretura Circondariale di Roma — Sezioni distaccate di                  harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake
Castelnuovo del Porto en di Tivoli — heeft bij beschikkin                omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting
gen van 18 februari 1995 ( C-l 86/95 ) en 27 februari 1995                over de toegevoegde waarde : uniforme grondslag, aldus
( C-187/95 ), ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie              worden uitgelegd dat een belastingplichtige die in Neder
van de Europese Gemeenschappen op 15 juni 1995 , in de                    land is gevestigd en als zodanig aan derden circa 6 800
aldaar dienende strafzaken tegen L. Iommi e.a . en A.                     personenauto's ter beschikking stelt op basis van overeen
Deodati en A. Luchini , het Hof van Justitie dezelfde                     komsten van operational lease , waarvan er circa 800 zijn
prejudiciële vragen gesteld als in de zaken C-135/95 ,                    gekocht en ter beschikking gesteld in België, waar ARO niet
C-l 40/95 en C-141 /95 (').                                               over een kantoor beschikt, laatstbedoelde diensten verricht
                                                                          vanuit een in België gevestigde vaste inrichting ?
(') PB nr . C 159 van 24 . 6 . 1995 .


title: Zaak C-348/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgerichtshof (Oostenrijk) op 10 juli 2015 — Stad Wiener Neustadt

text:
               3.11.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 363/19

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgerichtshof (Oostenrijk) op 10 juli 2015 — Stad Wiener Neustadt
   (Zaak C-348/15)
   (2015/C 363/23)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Verwaltungsgerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Stad Wiener Neustadt

      Interveniërende partij: A.S.A. Abfall Service AG

      Verwerende partij: Niederösterreichische Landesregierung

      Prejudiciële vraag

   Verzet het Unierecht, in het bijzonder richtlijn 2011/92/EU (1) van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten (PB L 26 van 28 januari 2012), en met name artikel 1, lid 4, daarvan, respectievelijk richtlijn 85/337/EEG (2) van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten (PB L 175 van 5 juli 1985), en met name artikel 1, lid 5, daarvan, zich tegen een nationale bepaling uit hoofde waarvan MEB-plichtige projecten waarvoor geen vergunning is verstrekt uit hoofde van het nationale Umweltverträglichkeitsprüfungsgesetz van 2000 (UVP-G 2000), maar die alleen maar beschikken over uit hoofde van een aantal specifieke sectorale wetten (bijvoorbeeld de wet inzake afvalbeheer) afgegeven vergunningen die op 19 augustus 2009 (datum van de inwerkingtreding van de wet tot wijziging van het UVP-G 2000) niet meer nietig konden worden verklaard, aangezien een in het nationale recht (§ 3, lid 6, UVP-G 2000) vastgelegde termijn van drie jaar was verstreken, worden beschouwd als goedgekeurd volgens het UVP-G 2000, of beantwoordt een dergelijke regeling aan de in het Unierecht verankerde beginselen van rechtszekerheid en vertrouwensbescherming?

      (1)  PB L 26 van 28.1.2012, blz. 1.

      (2)  PB L 175, blz. 40.


title: Zaak C-111/14: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 23 april 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Varhoven administrativen sad — Bulgarije) — GST — Sarviz AG Germania/Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Plovdiv pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite (Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde — Richtlijn 2006/112/EG — Beginsel van fiscale neutraliteit — Tot voldoening van de btw gehouden persoon — Onjuiste berekening van de btw door de ontvanger — Onderwerping van de dienstverrichter aan de btw — Weigering van de teruggaaf van de btw aan de dienstverrichter)

text:
               22.6.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 205/10

         Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 23 april 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Varhoven administrativen sad — Bulgarije) — GST — Sarviz AG Germania/Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Plovdiv pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite
   (Zaak C-111/14) (1)

   ((Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde - Richtlijn 2006/112/EG - Beginsel van fiscale neutraliteit - Tot voldoening van de btw gehouden persoon - Onjuiste berekening van de btw door de ontvanger - Onderwerping van de dienstverrichter aan de btw - Weigering van de teruggaaf van de btw aan de dienstverrichter))
   (2015/C 205/13)
   Procestaal: Bulgaars

      Verwijzende rechter

   Varhoven administrativen sad

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: GST — Sarviz AG Germania

      Verwerende partij: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Plovdiv pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite

      Dictum

               1)

               Artikel 193 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, zoals gewijzigd bij richtlijn 2010/88/EU van de Raad van 7 december 2010, moet aldus worden uitgelegd dat de belasting over de toegevoegde waarde uitsluitend verschuldigd is door de belastingplichtige die een dienst verricht, wanneer die dienst is verricht vanuit een vaste inrichting in de lidstaat waar die belasting verschuldigd is.

               2)

               Artikel 194 van richtlijn 2006/112, zoals gewijzigd bij richtlijn 2010/88, moet aldus worden uitgelegd dat de belastingdienst van een lidstaat de ontvanger van diensten die vanuit een vaste inrichting van de dienstverrichter zijn verricht, niet als de tot voldoening van de belasting over de toegevoegde waarde gehouden persoon kan aanmerken wanneer zowel de verrichter als de ontvanger van die diensten op het grondgebied van eenzelfde lidstaat is gevestigd, ook al heeft die ontvanger die belasting reeds voldaan op basis van de onjuiste veronderstelling dat de dienstverrichter niet over een vaste inrichting in die staat beschikte.

               3)

               Het beginsel van neutraliteit van de belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale bepaling op grond waarvan de belastingdienst de dienstverrichter de teruggaaf van de door hem betaalde belasting over de toegevoegde waarde kan weigeren terwijl de ontvanger van die diensten, die deze belasting over die diensten eveneens heeft betaald, het recht op aftrek van die belasting is ontzegd op grond dat hij niet over het overeenkomstige belastingdocument beschikte, en belastingdocumenten volgens het nationale recht niet meer mogen worden aangepast wanneer een definitieve navorderingsaanslag is vastgesteld.

      (1)  PB C 142 van 12.5.2014.


title: Doorhaling van zaak T-253/01

text:
C 171/42                NL                          Publicatieblad van de Europese Unie                                      19.7.2003
175 miljoen euro, waarvan de intekening volledig door                                   Doorhaling van zaak T-253/01 (1)
Telefónica werd gegarandeerd. Ten slotte hebben partijen zich
ertoe verplicht, dat de schuld van beiden vóór de concentratie                                   (2003/C 171/70)
niet hoger is dan 425 respectievelijk 705 miljoen euro, met
een maximum van 1 130 miljoen euro.                                                              (Procestaal: Engels)
                                                                         De president van de Vierde kamer van het Gerecht van eerste
                                                                         aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking
Tot staving van hun conclusies stellen verzoeksters dat de
                                                                         van 30 april 2003 de doorhaling in het register gelast van zaak
bestreden beschikkingen kennelijke beoordelingsfouten bevat-
                                                                         T-253/01: UPS Europe NV/SA tegen Commissie van de
ten met betrekking tot de gelaakte feiten. Ook zou de                    Europese Gemeenschappen.
Commissie nalatig zijn geweest, daar zij de feiten niet volledig
heeft onderzocht. Verder schendt verweersters beoordeling het
gelijkheidbeginsel, voorzover wordt afgeweken van het in                 (1 ) PB C 31 van 2.2.2002.
andere beschikkingen gehanteerde criterium, waarin zij zich
op het standpunt stelde dat een nieuwe aanmelding moest
worden verricht.
                                                                                Doorhaling van zaak T-24/03 ( 1)
                                                                                (2003/C 171/71)
Ten slotte verwijten verzoeksters de Commissie misbruik van
bevoegdheid.                                                                                (Procestaal: Italiaans)
                                                                         De president van de Eerste kamer van het Gerecht van eerste
( 1) Zaken T-346/02, Cableuropa e. a./Commissie (PB C 19 van             aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking
     25.1.2003, blz. 40) en T-347/02, Aunacable e. a./Commissie (PB
                                                                         van 30 april 2003 de doorhaling in het register gelast van zaak
     C 19 van 25.1.2003, blz. 40).
                                                                         T-24/03: Antonio Aresu tegen Commissie van de Europese
                                                                         Gemeenschappen.
                                                                         (1 ) PB C 70 van 22.3.2003.


title: Zaak T-354/06: Beroep ingesteld op 4 december 2006 — BAM NBM Wegenbouw en HBG Civiel/Commissie

text:
               27.1.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 20/22

         Beroep ingesteld op 4 december 2006 — BAM NBM Wegenbouw en HBG Civiel/Commissie
   (Zaak T-354/06)
   (2007/C 20/33)
   Procestaal: Nederlands
   Partijen

      Verzoekende partijen: BAM NBM Wegenbouw BV en HBG Civiel BV (vertegenwoordigd door: M.B.W. Biesheuvel en J.K. de Pree, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies van verzoekende partijen

               —

               Nietigverklaring van de beschikking van de Commissie van 13 september 2006 betreffende een procedure op grond van artikel 81 EG (Zaak nr. COMP/38.456 — Bitumen — NL — C(2006) 4090 def.), althans voor zover hierbij wordt vastgesteld dat BAM NBM en HBG Civiel inbreuk hebben gepleegd op artikel 81 EG, voor zover BAM NMB en HBG Civiel hiervoor geldboeten worden opgelegd, voor zover BAM NBM en HBG Civiel worden aangemaand een einde te maken aan deze inbreuk en zich in de toekomst te onthouden van elke in artikel 1 bedoelde handeling of gedraging, alsmede van elke handeling of gedraging die hetzelfde of een soortgelijk doel of gevolg heeft, en voor zover deze beschikking aan BAM NBM en HBG Civiel is geadresseerd;

               —

               de Commissie te veroordelen in de kosten van het geding.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoekster vecht de beschikking aan van de Commissie van 13 september 2006 inzake een procedure op grond van artikel 81 EG (zaak nr. COMP/38.456 — Bitumen — NL) waarbij verzoekster een geldboete werd opgelegd wegens inbreuk op artikel 81 EG.
   Ter ondersteuning van hun verzoekschrift roepen verzoeksters vooreerst in dat de beschikking in strijd is met artikel 81 EG en met de artikelen 7 en 23, lid 2, van Verordening 1/2003; alsmede met het motiveringsbeginsel van artikel 253 EG. Volgens verzoeksters heeft de Commissie de feiten onjuist vastgesteld en geïnterpreteerd en is er onvoldoende bewijs voor de vaststelling dat verzoeksters inbreuk hebben gepleegd op artikel 81 EG.
   Subsidiair betogen verzoeksters dat artikel 2 van de beschikking in strijd is met artikel 23, lid 3, van Verordening 1/2003 en de boetrichtsnoeren (1) Volgens verzoeksters is de zwaarte van de beweerde inbreuk onjuist beoordeeld. Hierdoor zou de inbreuk ten onrechte als zeer zwaar zijn gekwalificeerd en zou de opgelegde boete disproportioneel zijn.
   Ten slotte zou de beschikking aangenomen zijn met schending van wezenlijke vormvoorschriften, onder meer omdat de Commissie verzoeksters geen inzage heeft gegeven tot de antwoorden op de punten van bezwaar van de oliemaatschappijen en de andere wegenbouwers, terwijl verzoeksters daar wel om hebben verzocht.

      (1)  Richtsnoeren voor de berekening van geldboeten die uit hoofde van artikel 15, lid 2, van Verordening nr. 17, respectievelijk artikel 65, lid 5, van het EGKS-Verdrag worden opgelegd (PB 1998 C 9, blz. 3)


title: Zaak T-247/04: Beroep, op 17 juni 2004 ingesteld door Asociación de Exportadores Españoles de Productos Farmacéuticos („ASEPROFAR”) en Española de Desarrollo e Impulso Farmacéutico SA („EDIFA”) tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               28.8.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 217/32

         Beroep, op 17 juni 2004 ingesteld door Asociación de Exportadores Españoles de Productos Farmacéuticos („ASEPROFAR”) en Española de Desarrollo e Impulso Farmacéutico SA („EDIFA”) tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-247/04)
   (2004/C 217/57)
   Procestaal: Spaans
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 17 juni 2004 beroep ingesteld tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door Asociación de Exportadores Españoles de Productos Farmacéuticos („ASEPROFAR”) en Española de Desarrollo e Impulso Farmacéutico SA („EDIFA”), gevestigd te Madrid, vertegenwoordigd door Luis Ortiz Blanco.
   Verzoeksters concluderen dat het het Gerecht behage:

               —

               nietig te verklaren de beschikking van de Commissie vervat in de brieven van 2 april, 6 mei en 10 mei 2004, waarbij de onder de nummers P/2002/4609 en 2003/5119 (voorzover het gaat om de toepasselijkheid van artikel 29 EG) ingeschreven klachten worden afgewezen op grond dat Real Decreto 725/2003 van 13 juni 2003 niet in strijd is met artikel 29 EG en ook niet met artikel 10 EG juncto artikel 29 EG;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Met het onderhavige beroep wordt nietigverklaring gevorderd van de beschikking vervat in de brieven van de Commissie van 2 april, 6 mei en 10 mei 2004, waarbij de door verzoeksters ingediende klachten (P/2002/4609 en 2003/5119) worden afgewezen op grond van de vaststelling van Real Decreto 725/2003 van 13 juni 2003 houdende nadere uitwerking van bepaalde aspecten van artikel 100, 2 van Ley 25/1990 inzake de verkoop van geneesmiddelen.
   Dit Real Decreto verplicht de groothandelaren die farmaceutische producten verspreiden, om de gezondheidsdienst mee te delen hoeveel geneesmiddelen aan apotheken of aan andere groothandelaren zijn geleverd. Die informatie wordt naderhand door die overheidsdienst aan de farmaceutische laboratoria verstrekt. Volgens verzoeksters kunnen de farmaceutische laboratoria aldus doeltreffend maatregelen vaststellen om de uitvoer naar andere landen van de Gemeenschap door de groothandelaren/exporteurs te blokkeren, daar zij weten welke groothandelaren geneesmiddelen exporteren, welke farmaceutische producten worden uitgevoerd en in welke hoeveelheden.
   Op die grond is volgens verzoeksters voornoemd Real Decreto in strijd met artikel 29 EG of met artikel 10 EG, juncto artikel 29 EG.


title: Zaak C-33/02: Beroep, op 6 februari 2002 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Republiek Oostenrĳk

text:
6.4.2002              NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                         C 84/51
Verzoek van de Unabhängige Verwaltungssenat Salzburg                  —     de Italiaanse Republiek in de kosten te verwijzen.
van 16 januari 2002 om een prejudiciële beslissing in
het geding tussen enerzijds Dr. Roman Moser, en de
Bürgermeister der Landeshauptstadt Salzburg en de
Grundverkehrsbeauftragte van het Land Salzburg, ander-                Middelen en voornaamste argumenten
                             zijds
                        (Zaak C-15/02)                                De Commissie stelt dat richtlijn 98/59 van toepassing is op
                                                                      collectief ontslag door alle „werkgevers”, dat wil zeggen alle
                                                                      natuurlijke of rechtspersonen die een arbeidsverhouding in
                        (2002/C 84/89)
                                                                      het leven hebben geroepen, ook wanneer zij daarmee geen
                                                                      winstoogmerk nastreven. De Italiaanse omzettingsbepalingen,
                                                                      met name wet 223/91, die de toepassing van de waarborgen
                                                                      voor de werknemers beperkt tot „ondernemingen” en daarvan
De Unabhängige Verwaltungssenat Salzburg heeft bij beschik-
                                                                      ten onrechte alle werkgevers uitsluit die met hun activiteit geen
king van 16 januari 2002, ingekomen ter griffie van het Hof
                                                                      winstoogmerk nastreven, zijn derhalve onverenigbaar met
van Justitie op 22 januari 2002, in het geding tussen enerzijds
                                                                      deze richtlijn.
Dr. Roman Moser, en de Bürgermeister der Landeshauptstadt
Salzburg en de Grundverkehrsbeauftragte van het Land Salz-
burg, anderzijds, het Hof van Justitie van de Europese Gemeen-
schappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de              (1) PB L 225, van 12.08.1998, blz. 16.
navolgende vraag:
„Moeten artikel 56 en volgende EG aldus worden uitgelegd,
dat zij in de weg staan aan de toepassing van §§ 12, 36 en 43
van het Salzburger Grundverkehrsgesetz 1997 in de versie
LGBl nr. 11/1999, krachtens welke hij die in het Bundesland
Salzburg een perceel bouwgrond wenst te verwerven, daartoe
                                                                      Beroep, op 6 februari 2002 ingesteld door Commissie van
een kennisgevings- en goedkeuringsprocedure moet volgen,
                                                                      de Europese Gemeenschappen tegen Republiek Oosten-
waardoor in casu een door het gemeenschapsrecht gegaran-
                                                                                rijk
deerde fundamentele vrijheid van de rechtsverkrijger is ge-
schonden?”
                                                                                (Zaak C-33/02)
                                                                                (2002/C 84/91)
Beroep, op 5 februari 2002 ingesteld door Commissie van               Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek                 op 6 februari 2002 beroep ingesteld tegen de Republiek
                                                                      Oostenrijk door de Commissie van de Europese Gemeenschap-
                        (Zaak C-32/02)                                pen, vertegenwoordigd door J. C. Schieferer, lid van haar
                                                                      juridische dienst, domicilie gekozen hebbende bij L. Escobar
                                                                      Guerrero, lid van de juridische dienst van de Commissie,
                        (2002/C 84/90)                                Centre Wagner, Luxemburg-Kirchberg.
                                                                      Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
op 5 februari 2002 beroep ingesteld tegen Italiaanse Republiek
door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-              —     vast te stellen dat de Republiek Oostenrijk haar verplich-
woordigd door Antonio Aresu als gemachtigde.                                tingen krachtens de artikelen 3, leden 3 en 4, 7, leden 1
                                                                            en 2, 11, lid 3, en 13, lid 1, juncto artikel 2, punt 3, van
                                                                            richtlijn 94/67/EG van de Raad van 16 december 1994
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                            betreffende de verbranding van gevaarlijke afvalstoffen (1)
                                                                            niet is nagekomen doordat zij
—    vast te stellen dat de Italiaanse Republiek, door niet de
     bepalingen vast te stellen met betrekking tot de werk-                 1.    de regeling van het 40 %-aandeel aan vrijgekomen
     gevers die in het kader van hun activiteit geen winstoog-                    totale warmte bij bijstoken in artikel 3, lid 3, van de
     merk nastreven, de verplichtingen niet is nagekomen die                      richtlijn betreffende „de totale warmte die op dat
     op haar rusten krachtens richtlijn 98/59/EG (1) van de                       moment vrijkomt” in § 3, punt 3.2 en 3.3 BMwA-
     Raad van 20 juli 1998 betreffende de aanpassing van de                       Verordnung niet juist in nationaal recht heeft om-
     wetgevingen van de lidstaten inzake collectief ontslag;                      gezet,
 ---pagebreak--- C 84/52                NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      6.4.2002
     2.    in afwijking van het vereiste in artikel 3, lid 4,                 berekeningen zal worden voldaan aan artikel 7 dat de
           van de richtlijn betreffende de vaststelling van                   emissiegrenswaarden in verbrandingsgas bevat, bepaalt
           verbindende emissiegrenswaarden in bepaalde geval-                 de Oostenrijkse regeling dat voor bepaalde bijstokende
           len volgens § 8, lid 3, BMwA-Verordnung ook de                     verbrandingsinstallaties voor individuele gevaarlijke stof-
           vaststelling van onverbindende emissierichtwaarden                 fen de emissierichtwaarden door de autoriteiten afzonder-
           toestaat,                                                          lijk moeten worden vastgesteld.
                                                                        —     inbreuk is gemaakt op artikel 7, leden 1 en 2, van
     3.    voor cementproductieinstallaties volgens § 15, lid 1,              de richtlijn (geen vaststelling van de grenswaarde in
           BMwA-Verordnung in strijd met artikel 7, leden 1                   verbrandingsgas voor zware metalen, dioxine en furanen
           en 2, van de richtlijn geen emissiegrenswaarden in                 bij cementproductieinstallaties):
           verbrandingsgas voor zware metalen, dioxine en
           furanen heeft vastgesteld,                                         In strijd met artikel 7, leden 1 en 2, van de richtlijn heeft
                                                                              de Republiek Oostenrijk voor cementproductieinstallaties
                                                                              waarin afvalstoffen worden bijgestookt, geen emissie-
     4.    de criteria voor naleving van emissiegrenswaarden                  grenswaarden in verbrandingsgas voor zware metalen,
           in § 10, lid 5, punt 2, BMwA-Verordnung in                         dioxine en furanen vastgesteld.
           afwijking van artikel 11, lid 3, van de richtlijn heeft
           vastgesteld, en                                              —     inbreuk is gemaakt op artikel 11, lid 3, eerste streepje,
                                                                              van de richtlijn (naleveringscriteria voor grenswaarden):
     5.    door de vaststelling van overgangsregels in § 19,                  In strijd met artikel 11, lid 3, eerste streepje, van de
           lid 1, BMUJF-Verordnung en in § 16, lid 2, BMwA-                   richtlijn, dat bepaalt wanneer een emissiegrenswaarde
           Verordnung in strijd met artikel 13, lid 1, juncto                 geldt als nageleefd, wordt in de Oostenrijkse regeling
           artikel 2, punt 3, van de richtlijn de toepassing ervan            bepaald, dat enkel sprake is van overschrijdingen van de
           voor de periode tussen 31 december 1996 en                         emissiegrenswaarde, wanneer meer dan 3 % van de
           1 februari 1999 op bestaande installaties heeft                    halfuurgemiddelden de emissiegrenswaarde met meer dan
           uitgesloten.                                                       20 % overschrijden. De overschrijdingsgrens van meer
                                                                              dan 20 % staat echter niet in de richtlijn.
—    de Republiek Oostenrijk te verwijzen in de kosten.                 —     inbreuk is gemaakt op artikel 13, lid 1, juncto artikel 18,
                                                                              lid 1, van de richtlijn (inwerkingtreding van de overgangs-
                                                                              bepaling voor bestaande installaties):
                                                                              In strijd met de richtlijn behandelt Oostenrijk de instal-
Middelen en voornaamste argumenten                                            laties die tussen 31 december 1996 en de dag van
                                                                              de omzetting van de richtlijn (1 februari 1999) een
                                                                              vergunning hebben gekregen als „bestaande installaties”.
De Commissie is van mening, dat de in Oostenrijk geldende                     Verbrandingsinstallaties die in Oostenrijk tussen 31 de-
bepalingen niet volledig overeenstemmen met de voorschriften                  cember 1996 en 1 februari 1999 een vergunning hebben
van richtlijn 94/67/EG, omdat:                                                gekregen, vielen als gevolg daarvan naar Oostenrijks recht
                                                                              onder de overgangstermijn tot 30 juni 2000, terwijl
—    inbreuk is gemaakt op artikel 3, lid 3, van de richtlijn                 dergelijke installaties volgens de richtlijn reeds vanaf de
     (40 %-aandeel aan vrijgekomen totale warmte bij bij-                     vergunningverlening volledig onder de richtlijn moesten
     stoken):                                                                 vallen.
     In strijd met de in artikel 3, lid 3, vastgestelde bepaling        (1) PB 1994, L 365, blz. 34.
     waarin het gaat om een uit verbranding van gevaarlijke
     afvalstoffen vrijgekomen warmte van maximaal 40 % van
     de totale warmte „die op dat moment vrijkomt”, opent de
     in Oostenrijk geldende regeling de mogelijkheid om
     gedurende langere bedrijfsperioden (bijvoorbeeld enige
     dagen of zelfs enige weken) installaties te exploiteren            Verzoek om een prejudiciële beslissing van thet Tribunale
     waarbij meer dan 40 % van de totale door de brandstof              Ordinario di Roma — Sezione Lavoro Quarta — bij
     geleverde warmte — onder bepaalde omstandigheden                   beschikking van 24 januari 2002 in het geschil tussen
     alles — uit de verbranding van gevaarlijke afvalstoffen            Sante Pasquini en I.N.P.S. (Istituto Nazionale di Preveden-
     vrijkomt (gekeken wordt naar een kwartaalgemiddelde).                                           za Soziale)
—    inbreuk is gemaakt op artikel 3, lid 4, tweede streepje,                                     (Zaak C-34/02)
     van de richtlijn (vaststelling van emissierichtwaarden):
                                                                                (2002/C 84/92)
     In strijd met artikel 3, lid 4, tweede streepje, van de
     richtlijn, dat bepaalt dat de vergunning voor bijstoken
     slechts wordt verleend, indien in de aanvraag wordt                Bij beschikking van 24 januari 2002, ingekomen ter griffie van
     aangetoond, dat volgens de in bijlage II beschreven                het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen op


title: Arrest van het Hof van 26 juli 2016 in zaak E-28/15 — Yankuba Jabbi tegen de Noorse regering, vertegenwoordigd door de Commissie van beroep voor vreemdelingenzaken (Richtlijn 2004/38/EG — Verblijfsrecht — Afgeleide rechten voor onderdanen van derde landen)

text:
               23.3.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 90/8

         ARREST VAN HET HOF
   van 26 juli 2016
   in zaak E-28/15
   Yankuba Jabbi tegen de Noorse regering, vertegenwoordigd door de Commissie van beroep voor vreemdelingenzaken
   (Richtlijn 2004/38/EG — Verblijfsrecht — Afgeleide rechten voor onderdanen van derde landen)
   (2017/C 90/09)
   In zaak E-28/15, Yankuba Jabbi tegen de Noorse regering, vertegenwoordigd door de Commissie van Beroep voor Vreemdelingenzaken — VERZOEK aan het Hof krachtens artikel 34 van de overeenkomst tussen de EVA-staten betreffende de oprichting van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie, ingediend door Oslo tingrett (districtsrechtbank van Oslo) over de uitlegging van artikel 7, lid 1, onder b), juncto artikel 7, lid 2, van Richtlijn 2004/38/EG betreffende het recht van de burgers van de Unie en hun gezinsleden op vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten, heeft het Hof, samengesteld uit Carl Baudenbacher, voorzitter, Per Christiansen en Páll Hreinsson (rechter-rapporteur), rechters, op 26 juli 2016 een arrest gewezen, waarvan het dictum luidt als volgt:
   Wanneer een EER-onderdaan, overeenkomstig artikel 7, lid 1, onder b), en artikel 7, lid 2, van Richtlijn 2004/38/EG, een gezinsleven heeft opgebouwd of bestendigd met een onderdaan van een derde land tijdens een daadwerkelijk verblijf in een andere EER-lidstaat dan die waarvan hij onderdaan is, zijn de bepalingen van die richtlijn van overeenkomstige toepassing wanneer die EER-onderdaan met het familielid terugkeert naar zijn land van herkomst.


title: Zaak F-54/06: Beroep ingesteld op  10 mei 2006  — Davis e.a. tegen Raad

text:
               1.7.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 154/28

         Beroep ingesteld op 10 mei 2006 — Davis e.a. tegen Raad
   (Zaak F-54/06)
   (2006/C 154/64)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekers: John Davis (Bolton, Verenigd Koninkrijk), Svend Mikkelsen (Sabro, Denemarken), Dorrit Pedersen (Kopenhagen, Denemarken) en Margareta Strandberg (Axminster, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis en E. Marchal, advocaten)

      Verweerder: Raad van de Europese Unie
   Conclusies van verzoekers

               —

               nietigverklaring van de besluiten van de Raad tot vaststelling van de pensioenrechten van verzoekers, voorzover geen correctiecoëfficiënt wordt toegepast op het deel van hun pensioenrechten dat is verworven na 30 april 2004, en de correctiecoëfficiënt die wordt toegepast op het deel van hun pensioenrechten dat vóór 30 april 2004 is verworven, verschilt van die welke wordt toegepast op de bezoldiging van ambtenaren die in het Verenigd Koninkrijk of in Denemarken werken;

               —

               de Raad van de Europese Unie te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoekers, gewezen ambtenaren van de Europese gemeenschappen met verblijfplaats in het Verenigd Koninkrijk of in Denemarken, zijn vóór de inwerkingtreding van het nieuwe Statuut met pensioen gegaan.
   Zij beroepen zich op de onwettigheid van artikel 82 van het Statuut, van de artikelen 1, lid 3, en 3, lid 5, van bijlage XI bij het Statuut en van artikel 20 van bijlage XIII bij het Statuut, die op 1 mei 2004 in werking zijn getreden.
   Zij stellen tevens schending van het beginsel van gelijke behandeling en van non-discriminatie omdat ambtenaren die na 1 mei 2004 met pensioen zijn gegaan, ingevolge bovengenoemde bepalingen niet de garantie hebben dat hun koopkracht gelijk blijft ongeacht hun verblijfplaats. Evenmin hebben zij, bij gelijke bezoldiging, dezelfde koopkracht als hun collega's die nog werken, aangezien de op hun pensioen toegepaste correctiecoëfficiënt wordt berekend op basis van het land, terwijl de correctiecoëfficiënt die wordt toegepast op de bezoldiging van hun nog werkende collega's wordt berekend op basis van de hoofdstad.
   Verder betogen verzoekers dat hun verworven rechten en het vertrouwensbeginsel zijn geschonden aangezien zij erop mochten vertrouwen dat hun pensioenrechten zouden worden berekend overeenkomstig de regels die op het ogenblik van hun indiensttreding en gedurende bijna hun gehele loopbaan golden.
   Ten slotte stellen zij schending van het beginsel van vrij verkeer en vrije vestiging van werknemers omdat door de afschaffing van de op het totaalbedrag van hun pensioen toepasselijke correctiecoëfficiënt, hun vrijheid om het centrum van hun belangen te kiezen niet langer gewaarborgd is, aangezien deze keuze in voorkomend geval wordt afgestraft met een vermindering van hun koopkracht ten opzichte van die van hun collega's die verblijven op plaatsen waar de levenskosten minder hoog zijn.


title: Zaak T-233/11: Beroep ingesteld op 28 april 2011 — Helleense Republiek/Commissie

text:
               9.7.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 204/24

         Beroep ingesteld op 28 april 2011 — Helleense Republiek/Commissie
   (Zaak T-233/11)
   2011/C 204/45
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Verzoekende partij: Helleense Republiek (vertegenwoordigers: B. Asimakopoulos, G. Kanellopoulos, A. Iosifidou en P. Mylonopoulos)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               het bestreden besluit nietig te verklaren;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Met dit beroep vordert verzoekster nietigverklaring van besluit C(2011) 1006 def. van de Europese Commissie van 23 februari 2011 betreffende de steunregeling C-48/2008 (ex NN 61/2008) van Griekenland ten behoeve van Ellinikos Chrysos AE.
   Verzoekster voert de volgende middelen aan.
   Verzoekster stelt in de eerste plaats dat verweerster de verdragsbepalingen (artikelen 107, lid 1, en 108, lid 2, VWEU, voorheen artikelen 87, lid 1, en 88, lid 2, EG) heeft geschonden nu zij deze onjuist heeft uitgelegd en toegepast ten gevolge van een fout inzake de samenloop en de beoordeling van de feitelijke omstandigheden met betrekking tot het begrip staatsteun.
   Ter staving van het eerste onderdeel van dit middel, aangaande steunmaatregel nr. 1 (verkoop van de Cassandra-mijn tegen een prijs die lager ligt dan de marktwaarde), stelt zij: a) onjuiste beoordeling van het bestaan van de steun, ten gevolge van een kennelijke fout met betrekking tot de hoedanigheid van de Staat als loutere tussenpersoon en het niet aanwenden van staatsmiddelen bij de overdracht in kwestie; b) (subsidiair) onjuiste beoordeling met betrekking tot de toepassing van het criterium van de particuliere investeerder; c) (meer subsidiair) onjuiste beoordeling van de verlening van de steun, wegens de kennelijk onjuiste berekening van de waarde van de mijn, het terrein en de ertslagen en van de gestelde daadwerkelijke exploitatie van de mijn ten tijde van de verkoop; d) (meer subsidiair) onjuiste beoordeling van de vervalsing van de mededinging en de ongunstige beïnvloeding van het handelsverkeer tussen de lidstaten.
   Ter staving van het tweede onderdeel van het eerste middel, aangaande steunmaatregel nr. 2 (vrijstelling van overdrachtsbelasting), stelt zij onjuiste beoordeling van de steun en van de vervalsing van de mededinging en de ongunstige beïnvloeding van het handelsverkeer tussen de lidstaten.
   Met het tweede middel stelt verzoekster schending van artikel 14, lid 1, tweede zin, van verordening (EG) nr. 659/1999 (1) nu zij in strijd met het evenredigheidsbeginsel, het beginsel van loyale samenwerking, het rechtszekerheidsbeginsel en het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen de terugvordering van de steun heeft gelast.
   Ter staving van dit middel stelt zij dat verweerster in het licht van die beginselen een fout heeft gemaakt bij de afweging van het gevaar voor vervalsing van de mededinging en het voordeel bij de verdere exploitatie van de mijn in kwestie.
   Ten slotte stelt verzoekster met haar derde middel dat verweerster de motiveringsplicht (artikel 296 VWEU, voorheen artikel 253 EG) heeft geschonden wat het bestaan van de steun en de verenigbaarheid ervan met de interne markt betreft.
   Ter staving van het middel stelt zij dat verweerster niet heeft uiteengezet waarom de prijs van de verkoop van de Cassandra-mijn, die duidelijk met particuliere middelen is betaald, rechtstreeks of indirect verlies van staatsmiddelen oplevert waarvoor de Staat verantwoordelijk is, noch waarom volgens haar in dit geval overdrachtsbelasting zou moeten worden betaald voor zowel de mijn als het terrein, en niet voor de mijn alleen. Verder heeft zij bij de berekening van de waarde van de mijn, het terrein en de ertslagen niet aangetoond dat steun is verleend, nu zij zich ten dele heeft gebaseerd op het verslag van Behre Dolbear en ten dele op haar eigen arbitraire redenering, die met betrekking tot de negatieve waarde van de gesloten mijn trouwens tegenstrijdig is.

      (1)  Verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag