title: Zaak C-198/09: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Italië) op 4 juni 2009 — IFB Stroder Srl/Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA)

text:
               26.9.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 233/2

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Italië) op 4 juni 2009 — IFB Stroder Srl/Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA)
   (Zaak C-198/09)
   2009/C 233/02
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: IFB Stroder Srl

      Verwerende partij: Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA)

      Prejudiciële vragen

               1.

               Na de bepalingen in de artikelen 2 en 3 [van richtlijn 89/105] waarbij de betrekking tussen de overheidsorganen van een lidstaat en farmaceutische ondernemingen worden gewijzigd — in de zin dat de vaststelling van de prijs van een geneesmiddel of de verhoging ervan wordt toevertrouwd aan de aanwijzingen van eerstgenoemde, maar binnen de grenzen die door de bevoegde autoriteit worden bepaald, dus op basis van overleg tussen de ondernemingen en de autoriteiten die belast zijn met de beheersing van de geneesmiddelenuitgaven — geeft artikel 4, lid 1, [van de richtlijn] een regeling voor „een prijsblokkering […] voor geneesmiddelen of bepaalde categorieën geneesmiddelen” als middel van algemene strekking dat, om van kracht te blijven, ten minste eenmaal per jaar aan de macro-economische omstandigheden in de lidstaat moet worden getoetst. De bepaling gunt de bevoegde autoriteiten daarvoor een termijn van 90 dagen. Na verstrijken van deze termijn moeten zij aankondigen welke prijsverhogingen of -verminderingen eventueel worden aangebracht. Moet het deel van deze bepaling waarin wordt verwezen naar „verminderingen [die] eventueel worden aangebracht”, aldus worden uitgelegd dat, naast het algemene middel dat wordt gevormd door de prijsblokkering van geneesmiddelen of bepaalde categorieën geneesmiddelen, ook een andere algemeen middel is voorzien, namelijk een verlaging van de prijzen van geneesmiddelen of bepaalde categorieën geneesmiddelen? Met andere woorden: moet de term „verminderingen” enkel worden opgevat als een verwijzing naar de geneesmiddelen waarvoor al een prijsblokkering geldt?

               2.

               Gegeven de mogelijkheid van een prijsverlaging als bedoeld in vraag 1: kan artikel 4, lid 1, [van richtlijn 89/105] — voor zover het de bevoegde autoriteiten van een lidstaat verplicht, in geval van een prijsblokkering, ten minste eenmaal per jaar te controleren of de macro-economische omstandigheden voortzetting van de prijsblokkering rechtvaardigen — aldus worden opgevat dat ook meerdere malen per jaar en in opeenvolgende jaren (vanaf 2002 en tot en met 2010) een beroep op deze maatregel kan worden gedaan?

               3.

               Is het vaststellen van maatregelen die verwijzen naar „geraamde” in plaats van „vastgestelde” economische waarden van de uitgaven verenigbaar met de communautaire regeling in artikel 4 [van richtlijn 89/105], gelezen in het licht van de overwegingen die ingaan op de hoofddoelstelling van de maatregelen ter beheersing van de prijzen van geneesmiddelen, namelijk „bevordering van de volksgezondheid […], door de beschikbaarheid van voldoende geneesmiddelen tegen redelijke prijzen te waarborgen” en voorkomen van „dispariteiten tussen dergelijke maatregelen [die] het intracommunautaire handelsverkeer in geneesmiddelen kunnen belemmeren of verstoren” (de vraag heeft betrekking op beide casusposities)?

               4.

               Hebben de eisen verbonden met de inachtneming van de plafonds voor de geneesmiddelenuitgaven die elke lidstaat bevoegd is vast te stellen, enkel betrekking op de geneesmiddelenuitgaven of beschikken de nationale staten over de discretionaire bevoegdheid in elk geval ook rekening te houden met de gegevens over de andere uitgaven voor de gezondheidszorg?

               5.

               Moeten de beginselen van transparantie en participatie van de ondernemingen betrokken bij een blokkering of globale verlaging van de geneesmiddelenprijzen, die uit de richtlijn kunnen worden afgeleid, aldus worden uitgelegd dat altijd en in elk geval moet worden voorzien in de mogelijkheid een uitzondering te maken op de prijsblokkering (artikel 4, lid 2, van richtlijn [89/105]) en in de concrete participatie van de aanvragende onderneming, met als gevolg dat de dienst een eventuele afwijzing moet motiveren?


title: Zaak T-100/17: Beroep ingesteld op 14 februari 2017 — BTB Holding Investments en Duferco Participations Holding/Commissie

text:
               24.4.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 129/21

         Beroep ingesteld op 14 februari 2017 — BTB Holding Investments en Duferco Participations Holding/Commissie
   (Zaak T-100/17)
   (2017/C 129/35)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partijen: BTB Holding Investments SA (Luxemburg, Luxemburg), Duferco Participations Holding SA (Luxemburg) (vertegenwoordigers: J.-F. Bellis, R. Luff en M. Favart, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het onderhavige beroep ontvankelijk en gegrond verklaren;

               —

               artikel 1, onder a), b) en d), en artikel 2 van het besluit van de Commissie van 20 januari 2016 in staatssteunzaak SA.33926 2013/C (ex 2013/NN, 2011/CP) betreffende door België aan Duferco verleende steun nietig verklaren;

               —

               verwerende partij verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoeksters drie middelen aan met betrekking tot de eerste maatregel, namelijk de overdracht door Foreign Strategic Investment Holding (FSIH) van een deelneming van 49 % in Duferco US aan Duferco Industrial Investment.

               1.

               Eerste middel: de Commissie heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en beoordelingsfouten gemaakt met betrekking tot het criterium van de particuliere marktdeelnemer in een markteconomie en de voorwaarde van het bestaan van een voordeel zoals bedoeld in artikel 107, lid 1, VWEU. Bovendien is de Commissie haar motiveringsplicht niet nagekomen. Dit middel bestaat uit twee onderdelen:

                           —

                           eerste onderdeel: de Commissie heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en zij heeft het beginsel van de particuliere marktdeelnemer in een markteconomie en de regels inzake bewijslast geschonden door de toepasselijkheid en de toepassing van het criterium van de particuliere marktdeelnemer door elkaar te halen;

                           —

                           tweede onderdeel: de Commissie heeft haar besluit ontoereikend gemotiveerd, is onzorgvuldig geweest en heeft het beginsel van behoorlijk bestuur geschonden. Verder heeft zij het beginsel van de particuliere marktdeelnemer in een markteconomie en artikel 107, lid 1, VWEU geschonden door het criterium van de particuliere marktdeelnemer in een markteconomie niet globaal te beoordelen om het bestaan van een voordeel aan te tonen.

               2.

               Tweede middel: de Commissie heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en beoordelingsfouten gemaakt door bij de beoordeling van het criterium van de particuliere marktdeelnemer in een markteconomie niet alle relevante elementen in aanmerking te nemen, niet de economische rationaliteit van de transactie te erkennen en geen rekening te houden met de wezenlijke argumenten inzake de winstgevendheid van de transactie. Aldus heeft zij inbreuk gemaakt op het beginsel van de particuliere marktdeelnemer in een markteconomie, is zij haar motiveringsplicht in de zin van artikel 296 VWEU niet nagekomen en heeft zij niet voldaan aan de voorwaarden van artikel 107, lid 1, VWEU. Dit middel bestaat uit drie onderdelen:

                           —

                           eerste onderdeel: de Commissie heeft verzuimd rekening te houden met alle relevante elementen;

                           —

                           tweede onderdeel: de Commissie heeft verzuimd de economische rationaliteit van de transactie in aanmerking te nemen;

                           —

                           derde onderdeel: de Commissie is haar motiveringsplicht niet nagekomen en heeft het beginsel van behoorlijk bestuur geschonden en het criterium van de particuliere marktdeelnemer in een markteconomie niet correct toegepast door geen rekening te houden met de winstgevendheid van de investering van FSIH.

               3.

               Derde middel: de Commissie heeft blijk gegeven van een kennelijk onjuiste rechtsopvatting en kennelijke beoordelingsfouten gemaakt, inbreuk gemaakt op de beginselen van zorgvuldigheid en behoorlijk bestuur, het criterium van de particuliere marktdeelnemer in een markteconomie niet correct toegepast en de voorwaarden met betrekking tot het bestaan van een voordeel in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU geschonden, en is haar motiveringsplicht niet nagekomen door de deelname van FSIH in Duferco US onjuist te waarderen bij de berekening van het vermeende steunelement. Dit middel bestaat uit vijf onderdelen:

                           —

                           eerste onderdeel: de Commissie heeft ten onrechte verwezen naar de eigen middelen van Duferco US;

                           —

                           tweede onderdeel: de Commissie heeft de ondernemingswaarde niet correct in aanmerking genomen door de schulden van de onderneming niet in mindering te brengen;

                           —

                           derde onderdeel: de Commissie heeft enkel rekening gehouden met de resultaten van het boekjaar 2006;

                           —

                           vierde onderdeel: de Commissie heeft een willekeurig en te groot veelvoud toegepast;

                           —

                           vijfde onderdeel: de Commissie heeft bijna het integrale verslag van KPMG van 28 mei 2014 willekeurig van de hand gewezen.

         Eén van de verzoeksters, BTB Holding Investments SA, voert voorts drie middelen aan met betrekking tot de tweede maatregel, namelijk de verkoop door FSIH van een deelneming van 25 % in Duferco Participations Holding Limited aan Bolmat Holding Limited.

               1.

               Eerste middel: de Commissie heeft blijk gegeven van een kennelijk onjuiste rechtsopvatting en kennelijke beoordelingsfouten gemaakt, inbreuk gemaakt op het beginsel van de particuliere marktdeelnemer in een markteconomie en op de regels inzake de bewijslast en de in artikel 107, lid 1, VWEU vastgestelde voorwaarde van het bestaan van een voordeel geschonden. Ook is zij de in artikel 296 VWEU vastgestelde motiveringsplicht niet nagekomen door het criterium van de particuliere marktdeelnemer in een markteconomie onjuist toe te passen;

               2.

               Tweede middel: de Commissie heeft blijk gegeven van een kennelijk onjuiste rechtsopvatting en kennelijke beoordelingsfouten gemaakt door geen rekening te houden met de wezenlijke elementen die de partijen hebben aangevoerd; aldus heeft zij inbreuk gemaakt op het beginsel van de particuliere marktdeelnemer in een markteconomie, de voorwaarden van artikel 107, lid 1, VWEU geschonden en niet voldaan aan de zorgvuldigheidsplicht en de motiveringsplicht in de zin van artikel 296 VWEU niet nakomt;

               3.

               Derde middel: de Commissie heeft blijk gegeven van een kennelijk onjuiste rechtsopvatting en kennelijke beoordelingsfouten gemaakt bij de berekening van het vermeende steunelement, en aldus het beginsel van behoorlijk bestuur, het beginsel van een investeerder in een markteconomie en de artikelen 107, lid 1, en 296 VWEU geschonden.

         Een van de verzoeksters, BTB Holding Investments SA, voert voorts twee middelen aan met betrekking tot de vierde maatregel, namelijk de lening ten gunste van Ultima Partners Limited.

               1.

               Eerste middel: de Commissie heeft de feiten kennelijk onjuist beoordeeld en blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de comparatieve benadering te verwerpen, wat in strijd is met het beginsel van de particuliere marktdeelnemer in een markteconomie, met artikel 107, lid 1, VWEU wat het bestaan van een voordeel betreft, met de motiveringsplicht en met de algemene beginselen van bescherming van het gewettigd vertrouwen en behoorlijk bestuur.

               2.

               Tweede middel: de Commissie heeft de feiten kennelijk onjuist beoordeeld en blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de vaststelling van de referentievoeten, waardoor het criterium van de particuliere marktdeelnemer in een markteconomie onjuist is toegepast en de voorwaarde van het bestaan van een voordeel in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU is geschonden. Dit middel bestaat uit twee onderdelen:

                           —

                           eerste onderdeel: de Commissie heeft ten onrechte een BB-notering toegekend aan Ultima Partners Limited, wat in strijd is met het algemeen beginsel van behoorlijk bestuur; bovendien is zij op dit punt haar motiveringsplicht in de zin van artikel 296 VWEU niet nagekomen;

                           —

                           tweede onderdeel: de Commissie heeft kennelijke beoordelingsfouten gemaakt bij de kwalificatie van de aan FSIH verleende zekerheden, wat in strijd is met de algemene beginselen van behoorlijk bestuur en bescherming van het gewettigd vertrouwen; bovendien is zij op dit punt haar motiveringsplicht in de zin van artikel 296 VWEU niet nagekomen.


title: Zaak T-699/16 P: Arrest van het Gerecht van 19 juli 2017 — Parlement/Meyrl („Hogere voorziening — Openbare dienst — Tijdelijk functionarissen — Nietigverklaring van het bestreden besluit in eerste aanleg — Ontslag — Recht om te worden gehoord — Beginsel van behoorlijk bestuur — Zorgplicht — Kennelijke beoordelingsfout — Misbruik van bevoegdheid”)

text:
               28.8.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 283/47

         Arrest van het Gerecht van 19 juli 2017 — Parlement/Meyrl
   (Zaak T-699/16 P) (1)

   ((„Hogere voorziening - Openbare dienst - Tijdelijk functionarissen - Nietigverklaring van het bestreden besluit in eerste aanleg - Ontslag - Recht om te worden gehoord - Beginsel van behoorlijk bestuur - Zorgplicht - Kennelijke beoordelingsfout - Misbruik van bevoegdheid”))
   (2017/C 283/72)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirant: Europees Parlement (vertegenwoordigers: V. Montebello-Demogeot en M. Dean, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure: Sonja Meyrl (Brussel, België) (vertegenwoordiger: M. Casado García-Hirschfeld, advocaat)

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Derde kamer) van 19 juli 2016, Meyrl/Parlement (F-147/15, EU:F:2016:157), en strekkende tot vernietiging van dat arrest

      Dictum

               1)

               Het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Derde kamer) van 19 juli 2016, Meyrl/Parlement (F-147/15), wordt vernietigd.

               2)

               Het beroep dat Sonja Meyrl bij het Gerecht voor ambtenarenzaken in zaak F-147/15 heeft ingesteld wordt verworpen.

               3)

               Elke partij zal de eigen kosten van de procedure in hogere voorziening dragen.

               4)

               Sonja Meyrl wordt verwezen in de kosten van de procedure in eerste aanleg, daaronder begrepen die van het Europees Parlement.

      (1)  PB C 454 van 5.12.2016.


title: Zaak C-130/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Verenigd Koninkrijk) op 13 maart 2015 — Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs/National Exhibition Centre Limited

text:
               8.6.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/2

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Verenigd Koninkrijk) op 13 maart 2015 — Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs/National Exhibition Centre Limited
   (Zaak C-130/15)
   (2015/C 190/02)
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

      Verwerende partij: National Exhibition Centre Limited

      Prejudiciële vragen

               1)

               Wat zijn, voor de btw-vrijstelling in artikel 13B, onder d), punt 3, van de Zesde richtlijn (richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag) (1) zoals uitgelegd door het Hof van Justitie in het arrest Sparekassernes Datacenter/Skatteministeriet, C-2/95 (EU:C: 1997:278), de relevante beginselen die moeten worden toegepast bij de bepaling of een dienst „leid[t] tot een overmaking van geld en [...] dus juridische en financiële wijzigingen meebreng[t]” in de zin van punt 66 van dat arrest? In het bijzonder:

                           1.1.

                           Is de vrijstelling van toepassing op een dienst zoals die in de onderhavige zaak door de belastingplichtige wordt verricht, waarbij de belastingplichtige geen rekeningen onder zijn controle debiteert of crediteert, maar die, wanneer een overmaking van geld plaatsvindt, oorzakelijk is voor de overmaking, die door een onafhankelijke financiële instelling wordt verricht?

                           1.2.

                           In het geval van betaling per krediet of debetkaart, maakt het voor het antwoord op vraag 1.1 verschil of de dienstverrichter autorisatiecodes zelf rechtstreeks van de bank van de kaarthouder dan wel via zijn merchant acquirer verkrijgt?

                           1.3.

                           Op basis van welke factoren moet worden onderscheiden tussen (a) een dienst die bestaat in het verstrekken van financiële informatie zonder welke geen betaling zou plaatsvinden maar die niet onder de vrijstelling valt (zoals in het arrest Nordea Pankki Suomi Oyj, C-350/10, (EU:C:2011:532), en (b) een gegevensverwerkingsdienst die de functie van overmaking van geld vervult en die volgens het Hof van Justitie derhalve binnen de werkingssfeer van de vrijstelling kan vallen (zoals in punt 66 van het arrest SDC)?

               2)

               Wat zijn de relevante beginselen die moeten worden toegepast om te bepalen of een dienst zoals die in de onderhavige zaak door de belastingplichtige wordt verricht, al dan niet onder de werkingssfeer van de uitzondering voor de „invordering van schuldvorderingen” in artikel 13B, onder d), punt 3, van de Zesde richtlijn? Inzonderheid, als een dienst waarbij betalingen worden verricht via een bepaalde methode (zoals een debet of kredietkaart) volgens de beginselen van het arrest Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs/AXA UK plc, C-175/09 (EU:C:2010:646) zou bestaan in de „invordering van schuldvorderingen” wanneer deze dienst wordt verleend aan degene aan wie de betaling verschuldigd is (de ontvanger), bestaat die dienst dan ook in de „invordering van schuldvorderingen” wanneer de dienst wordt verleend aan degene die de betaling verschuldigd is (de betaler)? Meer in het bijzonder, is er in de omstandigheden van de voorliggende zaak überhaupt sprake van „invordering” van een „schuldvordering”?

      (1)  PB L 145, blz. 1.


title: Zaak C-121/02: Beroep, op 4 april 2002 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Groothertogdom Luxemburg

text:
C 131/10               NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      1.6.2002
      de Commissie van 27 februari 1998 houdende wijziging             Beroep, op 5 april 2002 ingesteld door Commissie van
      van richtlijn 91/271/EEG van de Raad ten aanzien van             de Europese Gemeenschappen tegen Groothertogdom
      enkele in bijlage I vastgestelde voorschriften (2);                                          Luxemburg
—     de Helleense Republiek in de kosten te verwijzen.                                         (Zaak C-120/02)
                                                                                (2002/C 131/18)
Middelen en voornaamste argumenten
De juiste toepassing van artikel 3, lid 1, van de richtlijn vereist    Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
het bestaan van een opvangsysteem voor stedelijk afvalwater            op 5 april 2002 beroep ingesteld tegen het Groothertogdom
dat wordt geloosd in ontvangende wateren die worden be-                Luxemburg door de Commissie van de Europese Gemeen-
schouwd als „kwetsbare gebieden” in de zin van artikel 5, lid 1,       schappen, vertegenwoordigd door G. Valero Jordana en J. Adda
van de richtlijn. Ook vereist de juiste toepassing van artikel 5,      als gemachtigden, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
lid 2, een verdergaande secundaire behandeling van het
stedelijk afvalwater dat in opvangsystemen terechtkomt vóór
lozing in „kwetsbare gebieden” in de zin van artikel 5, lid 1,         Verzoekster concludeert dat het het Hof behaagt:
van de richtlijn, en wel uiterlijk op 31 december 1998 voor
agglomeraties met meer dan 10 000 inwonerequivalenten.                 —     vast te stellen dat het Groothertogdom Luxemburg, door
                                                                             niet alle wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast
                                                                             te stellen die nodig zijn om volledig te voldoen aan
De golf van Elefsina is bij besluit nr. 19661/1982 van                       richtlijn 98/83/EG van de Raad van 3 november 1998
het Ministerie van Milieubeheer, Ruimtelijke ordening en                     betreffende de kwaliteit van voor menselijke consumptie
Openbare werken van 2 augustus 1999 tot „kwetsbaar gebied”                   bestemd water (1), althans door de Commissie daarvan
uitgeroepen. Er wordt niet betwist, dat het totale aantal                    niet volledig op de hoogte te hebben gesteld, de krachtens
inwoners van het gebied van Thriasio Pedio meer dan                          deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is
10 000 bedraagt. Ook staat het vast, dat het afvalwater van                  nagekomen;
dat gebied wordt geloosd in de golf van Elefsina, die in 1999
tot „kwetsbaar gebied” is uitgeroepen.                                 —     het Groothertogdom Luxemburg te verwijzen in de
                                                                             kosten.
Bijgevolg waren de Griekse autoriteiten krachtens artikel 3,
lid 1, van de richtlijn verplicht ervoor te zorgen, dat er uiterlijk
op 31 december 1998 een opvangsysteem voor het stedelijk               Middelen en voornaamste argumenten
afvalwater van dat gebied beschikbaar was. Zoals echter blijkt
uit de brief van de permanente vertegenwoordiging van
Griekenland bij de Europese Unie van 8 oktober 2001, is er             De termijn voor omzetting is op 25 december 2000 verstreken,
tot op heden geen dergelijk systeem beschikbaar.                       zonder dat het Groothertogdom Luxemburg de nodige maatre-
                                                                       gelen heeft getroffen.
Artikel 5, lid 2, van de richtlijn houdt voor de lidstaten de
verplichting in om uiterlijk op 31 december 1998 het stedelijk         (1) PB L 330 van 5 december 1998, blz. 32.
afvalwater van agglomeraties met meer dan 10 000 inwoner-
equivalenten, dat in opvangsystemen terechtkomt vóór het in
kwetsbare gebieden wordt geloosd, te onderwerpen aan een
verdergaande secundaire behandeling.
Er wordt niet betwist, dat het stedelijk afvalwater van het
gebied van Thriasio Pedio, in strijd met artikel 5, lid 2, van de      Beroep, op 4 april 2002 ingesteld door Commissie van
richtlijn, tot op heden zonder behandeling wordt geloosd in            de Europese Gemeenschappen tegen Groothertogdom
een gebied dat op 2 augustus 1999 door het Ministerie van                                          Luxemburg
Milieubeheer, Ruimtelijke ordening en Openbare werken tot
„kwetsbaar gebied” is uitgeroepen.                                                              (Zaak C-121/02)
Het ontbreken van een systeem voor de behandeling van het                                       (2002/C 131/19)
stedelijk afvalwater van het gebied van Thriasio Pedio, wordt
door de Griekse autoriteiten niet betwist.
                                                                       Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
(1) PB L 135 van 30.5.1991, blz. 40.                                   op 4 april 2002 beroep ingesteld tegen het Groothertogdom
(2) PB L 67 van 7.3.1998, blz. 29.                                     Luxemburg door de Commissie van de Europese Gemeen-
                                                                       schappen, vertegenwoordigd door M. Huttunen en H. van Lier
                                                                       als gemachtigden, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
 ---pagebreak--- 1.6.2002               NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      C 131/11
Verzoekster concludeert dat het het Hof behaagt:                        Beroep, op 5 april 2002 ingesteld door Commissie van de
                                                                            Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk België
a)    vast te stellen dat het Groothertogdom Luxemburg, door                                     (Zaak C-122/02)
      niet de maatregelen te nemen die nodig zijn ter uitvoering
      van het arrest van het Hof van 16 december 1999,
      Commissie/Luxemburg (1), de krachtens artikel 228, lid 1,                                  (2002/C 131/20)
      EG-Verdrag op hem rustende verplichtingen niet is nage-
      komen;
                                                                        Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
b)    het Groothertogdom te veroordelen tot betaling, aan de            op 5 april 2002 beroep tegen het Koninkrijk België ingesteld
      Commissie, van een dwangsom van 9 000 Euro per dag                door de Commissie van de Europese Gemeenschappen, verte-
      voor elke dag, te rekenen vanaf de betekening van het             genwoordigd door G. Valero Jordana en J. Ada als gemachtig-
      arrest waarin de niet-nakoming in deze zaak wordt                 den, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
      vastgesteld, waaraan het niet zal voldoen aan bovenver-
      melde verplichtingen;
                                                                        Verzoekster concludeert dat het het Hof behage:
c)    het Groothertogdom Luxemburg te verwijzen in de                   —     vast te stellen dat het Koninkrijk België de verplichtingen
      kosten van het geding.                                                  niet is nagekomen die op hem rusten krachtens richtlijn
                                                                              98/83/EG van de Raad van 3 november 1998 betreffende
                                                                              de kwaliteit van voor menselijke consumptie bestemd
                                                                              water (1), doordat het nog niet alle wettelijke en bestuurs-
                                                                              rechtelijk maatregelen heeft getroffen die nodig zijn om
                                                                              volledig te voldoen aan deze richtlijn, althans doordat het
                                                                              de Commissie daarvan niet volledig in kennis heeft
Middelen en voornaamste argumenten                                            gesteld;
                                                                        —     het Koninkrijk België te verwijzen in de kosten.
Artikel 228 EG noemt weliswaar niet de termijn waarbinnen
de lidstaat aan zijn verplichtingen moet voldoen, doch dit
neemt niet weg dat onmiddellijk moet worden begonnen met                Middelen en voornaamste argumenten
de uitvoering van het arrest en dat dit zo snel mogelijk tot
resultaat moet leiden. In casu had het Groothertogdom reeds
geruime tijd alle bepalingen en maatregelen moeten treffen die          De termijn voor de omzetting van de richtlijn in nationaal
nodig zijn om zijn wetgeving in overeenstemming te brengen              recht is verstreken op 25 december 2000 zonder dat het
met het arrest van het Hof; op het moment waarop het met                Koninkrijk België de nodige maatregelen heeft getroffen.
redenen omkleed advies van de Commissie werd uitgebracht,
was reeds meer dan een jaar verstreken sinds het arrest van het
Hof.                                                                    (1) PB L 330, 5 december 1998, blz. 32.
De Commissie acht een dwangsom van 9 000 Euro per dag
passend, gelet op de ernst en de duur van de inbreuk alsmede
op de noodzaak om een doeltreffende sanctie op te leggen. Zij
heeft het bedrag van de aan het Hof te noemen dwangsom                  Beroep, op 8 april 2002 ingesteld door Commissie van de
berekend met behulp van de berekeningswijze zoals vermeld                   Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek
in haar mededeling van 8 januari 1997 (2). Zij heeft een
vermenigvuldigingscoëfficiënt van 10 toegepast om rekening
te houden met de ernst van de inbreuk, en een van 1.8 voor                                       (Zaak C-129/02)
de duur ervan.
                                                                                (2002/C 131/21)
(1) Arrest in zaak C-138/99, PB C 63 van 4.3.2000, blz. 8.
(2) Publicatieblad C 63 van 28.2.1997, blz. 2.                          Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                        op 8 april 2002 beroep tegen de Franse Republiek ingesteld
                                                                        door de Commissie van de Europese Gemeenschappen, verte-
                                                                        genwoordigd door G. Valero Jordana en J. Ada als gemachtig-
                                                                        den, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.


title: Beroep, op 16 april 1997 ingesteld door E. Kimman tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Zaak T-116/97)

text:
Nr. C 212/28         NL                  Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  12 . 7 . 97
Middelen en voornaamste argumenten                                  Middelen en voornaamste argumenten
Verzoekster assembleert rijwielen in Frankrijk onder haar           De middelen en voornaamste argumenten komen overeen
eigen merk „ Starway", alsmede onder dat van de afnemers            met die in zaak T-16/97 ( M.
in wier opdracht zij rijwielen fabriceert.
                                                                    (') PB nr. C 74 van 8 . 3 . 1997, blz. 27.
Onderhavig beroep strekt tot nietigverklaring van artikel 2
van Verordening ( EG ) nr. 71 /97 van de Raad tot uitbrei
ding van het definitieve antidumpingrecht, ingesteld bij
Verordening (EEG ) nr. 2474/93 voor rijwielen van oor
sprong uit de Volksrepubliek China op de invoer van
bepaalde onderdelen van rijwielen uit de Volksrepubliek             Beroep, op 16 april 1997 ingesteld door E. Kimman tegen
China , voor zover het van toepassing is op de door ver                    Commissie van de Europese Gemeenschappen
zoekster verrichte importen .
                                                                                ( Zaak T-l 16/97)
Verzoekster is van mening dat de Raad de bepalingen van                                          ( 97/C 212/56
artikel 13 van Verordening ( EG ) nr. 384/96 heeft geschon
den, voor zover hij het voor de invoer van rijwielen gel                                   (Procestaai: Frans)
dende antidumpingrecht heeft uitgebreid tot de invoer van
rijwielonderdelen, terwijl niet was voldaan aan de voor            Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
waarden van artikel 13 , lid 2, in het bijzonder aan het            Gemeenschappen is op 16 april 1997 beroep ingesteld
bepaalde onder 2 . Ten onrechte heeft de Raad geconclu             tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door
deerd, dat de door verzoekster tijdens de onderzoekperi            E. Kimman, wonende te Riga ( Letland ), vertegenwoordigd
ode ingevoerde rijwielonderdelen van oorsprong uit China            door N. Lhoëst, advocaat te Brussel, domicilie gekozen
60 % of meer van de totale waarde van de onderdelen van             hebbende te Luxemburg bij Fiduciaire Myson SARL, rue
het geassembleerde product uitmaakten .                             de Cessange 30 .
Bovendien stelt verzoekster, dat de bestreden verordening           Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage :
in strijd met artikel 190 van het EG-Verdrag niet toerei
kend is gemotiveerd, voorzover de redenen die zijn aange           — nietig te verklaren het besluit van de Commissie van
voerd ter rechtvaardiging van de uitbreiding van het anti               20 juni 1996 tot afwijzing van zijn verzoek om de toe
dumpingrecht tot de door verzoekster ingevoerde rijwiel                 passing te overwegen van artikel 31 , lid 2, van het Sta
onderdelen geen enkel logisch verband hebben met de                      tuut,
conclusie die zij worden geacht te staven.
                                                                    — voorzover nodig nietig te verklaren het besluit van de
                                                                         Commissie van 27 december 1996 houdende uitdruk
                                                                         kelijke afwijzing van zijn klacht,
                                                                    — verweerster te verwijzen in de kosten van het geding.
Beroep, op 16 april 1997 ingesteld door E. De Bruyne
    tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen                  Middelen en voornaamste argumenten
                       ( Zaak T-l 15/97)
                         ( 97/C 212/55 )                            De middelen en voornaamste argumenten komen overeen
                                                                    met die in zaak T-16/97 ( M.
                      (Procestaai: Frans)
                                                                    (') PB nr. C 74 van 8 . 3 . 1997, blz. 27.
 Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
 Gemeenschappen is op 16 april 1997 beroep ingesteld
tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door
 E. De Bruyne, wonende te Brussel, vertegenwoordigt door
N. Lhoëst, advocaat te Brussel, domicilie gekozen heb
 bende te Luxemburg bij Fiduciaire Myson SARL, rue de               Beroep, op 22 april 1997 ingesteld door L. Bösche tegen
 Cessange 30 .                                                                          het Europees Parlement
                                                                                ( Zaak T-128/97)
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
                                                                                ( 97/C 212/57)
— nietig te verklaren het besluit van de Commissie van
     20 juni 1996 tot afwijzing van haar verzoek om de                                       (Procestaai: Frans)
     toepassing te overwegen van artikel 31 , lid 2, van het
     Statuut,                                                       Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
                                                                     Gemeenschappen is op 22 april 1997 beroep ingesteld
 — voorzover nodig nietig te verklaren het besluit van de           tegen het Europees Parlement door L. Bösche, wonende te
     Commissie van 27 december 1996 houdende uitdruk                Luxemburg, vertegenwoordigd door J.-N. Louis, T. Dema
     kelijke afwijzing van haar klacht,                              seure en A. Tornel, advocaten te Brussel, domicilie geko
                                                                     zen hebbende te Luxemburg bij Fiduciaire Myson SARL,
 — verweerster te verwijzen in de kosten van het geding.             rue de Cessange 30 .


title: Beroep, op 30 juli 1997 ingesteld door R. Kooyman tegen Europees Parlement (Zaak T-223/97)

text:
C 318/26               NL I                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                18 . 10 . 97
— subsidiair, te verklaren dat verzoekster recht heeft op               Met de vaststelling van het bestreden besluit zou het tot
     kwijtschelding van de litigieuze rechten;                          aanstelling bevoegd gezag toekenningscriteria hebben toe
                                                                        gepast die onduidelijk blijven én waarvan de rechtsgrond
                                                                        slag niet is gepreciseerd . Hiermee heeft het bovendien ook
— de Commissie te verwijzen in de kosten.                               artikel 25 van het Statuut geschonden .
Middelen en voornaamste argumenten
De middelen en voornaamste argumenten komen overeen
met die in zaak T-216/97 (').
                                                                        Beroep, op 30 juli 1997 ingesteld door A. Steffens tegen
(') Zie bladzijde 24 van dit Publicatieblad.                            Raad van Europese Unie en Commissie van de Europese
                                                                                Gemeenschappen
                                                                                ( Zaak T-222/97 )
                                                                                ( 97IC 318/52 )
                                                                                (Procestaai: Duits)
Beroep, op 25 juli 1997 ingesteld door A. Brems tegen
                  Raad van de Europese Unie
                                                                        Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
                        ( Zaak T-219/97)                                Gemeenschappen is op 30 juli 1997 beroep tegen Raad
                          { 97IC 318/51 )                               van de Europese Unie en Commissie van de Europese
                                                                        Gemeenschappen ingesteld door A. Steffens, te Aschen
                                                                        dorf/Moor ( Bondsrepubliek Duitsland), vertegenwoordigd
                       (Procestaai: Frans)                              door B. J. Remmers, advocaat te Papenburg ( Bondsrepu
                                                                        bliek Duitsland), domicilie gekozen hebbende te Luxem
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese                       burg ten kantore van Turk en Prum , advocaten aldaar,
                                                                        avenue Guillaume 13 A.
Gemeenschappen is op 25 juli 1997 beroep ingesteld tegen
Raad van de Europese Unie door A. Brems, wonende te
Relegem ( België ), vertegenwoordigd door J.-N. Louis, T.               Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage :
Demaseure en A. Tornel, advocaten te Brussel, domicilie
gekozen hebbende te Luxemburg bij Fiduciaire Myson
SARL, rue de Cessange 30 .                                              — verweerders te veroordelen tot betaling aan verzoeker
                                                                            van een bedrag van 69 503,40 DM met rente vanaf
                                                                            1 oktober 1993 .
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
                                                                        Middelen en voornaamste argumenten
— nietig te verklaren de besluiten van de Raad waarbij is
     geweigerd verzoekster haar volledig ziekteverlof van
     24 mei tot 8 juni 1996 toe te kennen ;                             De middelen en voornaamste argumenten komen overeen
                                                                        met die van de andere melkquotazaken.
— verweerder in de kosten te verwijzen.
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                        Beroep, op 30 juli 1997 ingesteld door R. Kooyman tegen
Het beroep betreft de regelmatigheid van de weigering om                                     Europees Parlement
verzoekster ziekteverlof toe te kennen voor haar volledige
afwezigheid van 24 mei tot 8 juni 1996 .                                                       ( Zaak T-223/97 )
                                                                                97/C 318/53 )
Volgens verzoekster is de weigering door het tot aanstel
ling bevoegd gezag om haar voor de volledige duur van                                     (Procestaai: Nederlands)
haar afwezigheid ziekteverlof toe te kennen, in strijd met
de beginselen van artikel 59 van het Statuut, zoals gepreci
seerd door de rechtspraak van het Hof en van het Gerecht.               Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
                                                                        Gemeenschappen is op 30 juli 1997 beroep ingesteld tegen
                                                                        Europees Parlement door R. Kooyman, freelance tolk,
De conclusie van de hoofden van administratie van 1 febru              wonende te Zürich ( Zwitserland ), vertegenwoordigd door
ari 1996 betreffende de toekenning van het tweede deel                  G. van der Wal, lid van de Orde van Advocaten bij de
van het bijzonder verlof voor een kuur in een badplaats, is             Hoge Raad der Nederlanden, Barents & Krans Advocaten
onregelmatig omdat zij leidt tot een beperking van de                   Notarissen, Brussel, domicilie gekozen hebbende te Lu
strekking van artikel 59 van het Statuut, welke bepaling                xemburg ten kantore van A. May, advocaat aldaar, Grand
duidelijk is en geen precisering behoeft.                               rue 31 .
 ---pagebreak--- 18 . 10. 97         1 NL 1             Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 C 318/27
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:                     betalen, is onrechtmatig nu er geen enkele geldige
                                                                      rechtsgrondslag bestaat voor de heffing van commu
— de beslissing vervat in verweerders brief van 30 april              nautaire belasting, waardoor de plicht vaststaat tot
     1997, waarbij het verzoek tot terugbetaling van de               terugbetaling van hetgeen onverschuldigd werd
     communautaire belasting die verzoeker heeft betaald              betaald. Verweerder heeft immers in strijd gehandeld
     sinds 1989, wordt geweigerd, nietig althans ongeldig             met het Gemeenschapsrecht, met name het Protocol
                                                                      betreffende de voorrechten en immuniteiten en daar
     te verklaren;
                                                                      aan uitvoering gevende regelgeving alsmede artikel 212
                                                                      van het EG-Verdrag, door te beslissen dat hij op de
— voor recht te verklaren, dat er voor toepassing van de              inkomsten van voor hem werkzame freelance tolken
     communautaire belasting in geval van verzoeker, die              zoals verzoeker, communautaire belasting inhoudt;
     voor verweerder werkt als freelance tolk, geen enkele
     geldige rechtsgrondslag bestaat en dat de inhouding op
     zijn inkomsten van communautaire belasting ongeldig          3 . de beslissing in welke vorm ook, waarin door het Par
     en onrechtmatig is;                                              lement is neergelegd dat hij de freelance tolken aan
                                                                      communautaire belasting zou onderwerpen, is ongeldig
                                                                      bij gebreke van een geldige rechtsgrondslag. Voorzover
— voorzover nodig, de beslissing van het Europees Parle              een dergelijke beslissing de grondslag zou zijn voor de
     ment inhoudende de onderwerping van de inkomsten                 onderwerping van de inkomsten van verzoeker aan
     van de freelance tolken aan de communautaire belas
                                                                      communautaire belasting en voor de weigering tot
     ting en artikel 8 van de Overeenkomst met de AIIC                terugbetaling aan verzoeker, vraagt deze dat het
     ongeldig te verklaren;                                           Gerecht die beslissing ongeldig verklaart, althans dat
                                                                      daarop jegens verzoeker geen beroep kan worden
— terugbetaling te bevelen van de communautaire belas                gedaan ( exceptie van onwettigheid, artikel 184 EG
     ting die door verzoeker betaald werd sinds 1 januari             Verdrag );
     1989, vermeerderd met de interest aan een intrestvoet
     van 8 % of de daartoe geldende wettelijke intrestvoet;
                                                                  4. artikel 8 van de Overeenkomst met de AIIC, dat inte
                                                                      graal deel uitmaakt van de overeenkomsten die verzoe
— verweerder te veroordelen tot betaling van de kosten .              ker met verweerder sluit, is nietig althans ongeldig, zo
                                                                      niet moet het Gerecht verklaren dat daarop jegens ver
Middelen en voornaamste argumenten                                    zoeker geen beroep kan worden gedaan, nu elke
                                                                      rechtsgrondslag daarvoor ontbreekt;
Het onderhavige beroep betreft de onderwerping aan com
munautaire belasting van de inkomsten van freelance tol          5 . artikel 8 en de procedure voor terugbetaling in
ken voor hun werk voor de Gemeenschapsinstellingen, in                artikel 8 § 3 , van de Overeenkomst met de AIIC, inge
het onderhavige geval meer bepaald de werkzaamheden                   voerd vanaf 1994, zijn tevens in strijd met het evenre
die verzoeker voor het Europees Parlement verricht.                   digheidsbeginsel en het gelijkheidsbeginsel .
Als ingezetene van Zwitserland is verzoeker, die de Neder
landse nationaliteit bezit, met betrekking tot al zijn inkom
sten aan de Zwitserse inkomstenbelasting onderworpen.
Sinds 1984 wordt op zijn inkomsten als freelance tolk van
het Europees Parlement communautaire belasting ingehou           Beroep, op 29 juli 1997 ingesteld door I. Martinez
den, met als gevolg dat deze inkomsten aan dubbele belas         del Peral Cagigal tegen Commissie van de Europese
ting zijn onderworpen.                                                                   Gemeenschappen
                                                                                ( Zaak T-224/97)
De beslissing van verweerder vervat in de brief van 30 april
1997, houdende weigering om verzoekers recht op terug                                      ( 97/C 318/54 )
betaling van de communautaire belasting sinds 1989 te
erkennen en waarin tevens de toepassing van de commu                                   (Procestaai: Spaans)
nautaire belasting voor de toekomst werd gehandhaafd,
moet worden vernietigd althans ongeldig verklaard om de
volgende redenen:                                                 Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
                                                                  Gemeenschappen is op 29 juli 1997 beroep ingesteld tegen
                                                                  Commissie van de Europese Gemeenschappen door I.
1 . het beroep van verweerder op Verordening ( EEG )              Martinez del Peral Cagigal , wonende te Brussel, vertegen
     nr. 260/68 van de Raad alsmede het Protocol betref
                                                                  woordigd door D. A. Creus Carreras en D. A. Subirachs
     fende de voorrechten en immuniteiten faalt, aangezien        Amigó, advocaten te Barcelona, domicilie gekozen heb
     verzoeker geen ambtenaar of ander personeelslid van          bende te 1040 Brussel, Oudergemselaan 78 .
     de Gemeenschap is en dus een verwijzing daarnaar
     niet kan dienen als grondslag om terugbetaling te wei
     geren ;                                                      Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
2. de weigering van verweerder om de door verzoeker               1 . nietig te verklaren het afwijzend besluit van de Com
     sinds 1989 betaalde communautaire belasting terug te             missie op haar verzoek om herindeling in salaristrap;


title: Beschikking van het Hof (Derde kamer) van 27 september 2004 in zaak C-470/02 P, Europese Radio Unie (ERU) tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Hogere voorziening — Mededinging — Overeenkomsten — Gezamenlijke verwerving van televisierechten voor internationale sportevenementen — Toegang van derden tot deze rechten — Artikel 81, lid 3, EG — Kennelijk ongegronde hogere voorziening)

text:
               18.12.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 314/2

      BESCHIKKING VAN HET HOF

   (Derde kamer)
   van 27 september 2004
   in zaak C-470/02 P, Europese Radio Unie (ERU) tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)

   (Hogere voorziening - Mededinging - Overeenkomsten - Gezamenlijke verwerving van televisierechten voor internationale sportevenementen - Toegang van derden tot deze rechten - Artikel 81, lid 3, EG - Kennelijk ongegronde hogere voorziening)
   (2004/C 314/04)
   Procestaal: Frans
   In zaak C-470/02 P, Europese Radio Unie (ERU), gevestigd te Grand-Saconnex (Zwitserland), (advocaten: D. Waelbroeck en M. Johnsson), betreffende hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede kamer — uitgebreid) van 8 oktober 2002, M6 e.a./Commissie (T-185/00, T-216/00 en T-300/00), strekkende tot vernietiging van dit arrest, andere partijen bij de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen, Métropole télévision SA (M6), gevestigd te Neuilly-sur-Seine (Frankrijk), (advocaten: P. Dian en J.-C. André), Antena 3 de Televisión, SA, gevestigd te Madrid (Spanje), (advocaten: S. Muñoz Machado en M. López-Contreras González), Gestevisión Telecinco SA, gevestigd te Madrid (Spanje), (advocaten: S. Muñoz Machado en M. López-Contreras Gonzalez), Sociedade Independente de Comunicação SA (SIC), gevestigd te Linda-a-Velha (Portugal), (advocaten: C. Botelho Moniz en E. Maia Cadete), Radiotelevisión Española (RTVE), Deutsches SportFernsehen GmbH (DSF), gevestigd te Ismaning (Duitsland), (advocaat: K. Metzlaff) en Reti Televisive Italiane Spa (RTI), gevestigd te Rome (Italië), (advocaten: G. Amorelli en D. Ciano), heeft het Hof van Justitie (Derde kamer), samengesteld als volgt: A. Rosas (rapporteur), kamerpresident, J.-P. Puissochet, A. Borg Barthet, J. Malenovský, U. Lõhmus, rechters, advocaat-generaal: F. G. Jacobs, griffier: R. Grass, op 27 september 2004 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               De Europese Radio Unie (ERU) wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 55 van 8.3.2003.


               3.9.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 208/6

         Beroep tegen het Vorstendom Liechtenstein, ingesteld door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 22 juni 2009
   (Zaak E-7/09)
   2009/C 208/06
   Op 22 juni 2009 is bij het EVA-Hof beroep ingesteld tegen het Vorstendom Liechtenstein door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, vertegenwoordigd door Bjørnar Alterskjær en Ólafur Jóhannes Einarsson, optredend als gemachtigden van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, Belliardstraat 35, 1040 Brussel, BELGIË.
   De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA vraagt het EVA-Hof vast te stellen dat:

               1.

               door het niet binnen de gestelde termijn goedkeuren of kennis geven aan de Autoriteit van de maatregelen die nodig zijn voor de omzetting in nationaal recht van het besluit waarnaar is verwezen in punt 10e van bijlage XXII bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2005/56/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 oktober 2005 betreffende grensoverschrijdende fusies van kapitaalvennootschappen), aangepast bij protocol 1 daarbij, het Vorstendom Liechtenstein zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 19 van dat besluit en van artikel 7 EER niet is nagekomen,
               alsmede

               2.

               het Vorstendom Liechtenstein wordt verwezen in de kosten van de procedure.

      Feiten en argumenten:

               —

               De zaak betreft de niet-omzetting van een richtlijn betreffende grensoverschrijdende fusies van kapitaalvennootschappen;

               —

               De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA voert aan dat het Vorstendom Liechtenstein geen aanwijzing heeft gegeven van het feit dat het de richtlijn heeft omgezet in Liechtensteins recht;

               —

               De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA voert aan dat het Vorstendom Liechtenstein niet heeft betwist dat het de richtlijn niet heeft omgezet.


title: Zaak T-690/16 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 30 mei 2017 — Enrico Colombo en Corinti Giacomo/Commissie („Kort geding — Overheidsopdrachten — Verzoek om voorlopige maatregelen — Geen spoedeisendheid”)

text:
               31.7.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 249/28

         Beschikking van de president van het Gerecht van 30 mei 2017 — Enrico Colombo en Corinti Giacomo/Commissie
   (Zaak T-690/16 R)
   ((„Kort geding - Overheidsopdrachten - Verzoek om voorlopige maatregelen - Geen spoedeisendheid”))
   (2017/C 249/43)
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partijen: Enrico Colombo SpA (Sesto Calende, Italië) en Corinti Giacomo (Ispra, Italië) (vertegenwoordigers: R. Colombo en G. Turri, advocaten)

      Verwerende partijen: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Rosa Plaza, S. Delaude en L. Di Paolo, gemachtigden) en Carmet Sas di Fietta Graziella & C.

      Voorwerp

   Verzoek krachtens de artikelen 278 en 279 VWEU tot het treffen van voorlopige maatregelen strekkende tot opschorting van de tenuitvoerlegging van de handelingen van de Commissie waarbij de inschrijving van verzoeksters in het kader van aanbesteding JRC/IPR/2016/C.4/0002/OC is afgewezen, en, in wezen, opschorting van de overeenkomst tussen de Commissie en de begunstigde van die aanbesteding

      Dictum

               1)

               Er behoeft geen uitspraak meer te worden gedaan over het verzoek in kort geding voor zover het is gericht tegen Carmet Sas di Fietta Graziella & C.

               2)

               Het verzoek in kort geding wordt afgewezen voor het overige.

               3)

               De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.


title: Zaak C-364/07: Beschikking van het Hof (Derde kamer) van 12 juni 2008 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Monomeles Protodikeio Kerkyras — Griekenland) — Spyridon Vassilakis, Theodoros Gkisdakis, Petros Grammenos, Nikolaos Grammenos, Theodosios Grammenos, Maria Karavassili, Eleftherios Kontomaris, Spyridon Komninos, Theofilos Mesimeris, Spyridon Monastiriotis, Spyridon Moumouris, Nektaria Mexa, Nikolaos Pappas, Christos Vlachos, Alexandros Grasselis, Stamatios Kourtelesis, Konstantinos Poulimenos, Savvas Sideropoulos, Alexandros Dellis, Michail Zervas, Ignatios Koskieris, Dimitiros Daikos, Christos Dranos/Dimos Kerkyras (Artikel 104, lid 3, eerste alinea, van het Reglement voor de procesvoering — Sociale politiek — Richtlijn 1999/70/EG — Raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd — Opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd in de openbare sector — Begrippen opeenvolgende overeenkomsten en objectieve redenen die een vernieuwing van dergelijke overeenkomsten rechtvaardigen — Maatregelen ter voorkoming van misbruik — Sancties — Beslechting op nationaal niveau van geschillen en klachten — Draagwijdte van de verplichting tot conforme uitlegging)

text:
               13.9.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 236/5

         Beschikking van het Hof (Derde kamer) van 12 juni 2008 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Monomeles Protodikeio Kerkyras — Griekenland) — Spyridon Vassilakis, Theodoros Gkisdakis, Petros Grammenos, Nikolaos Grammenos, Theodosios Grammenos, Maria Karavassili, Eleftherios Kontomaris, Spyridon Komninos, Theofilos Mesimeris, Spyridon Monastiriotis, Spyridon Moumouris, Nektaria Mexa, Nikolaos Pappas, Christos Vlachos, Alexandros Grasselis, Stamatios Kourtelesis, Konstantinos Poulimenos, Savvas Sideropoulos, Alexandros Dellis, Michail Zervas, Ignatios Koskieris, Dimitiros Daikos, Christos Dranos/Dimos Kerkyras
   (Zaak C-364/07) (1)

   (Artikel 104, lid 3, eerste alinea, van het Reglement voor de procesvoering - Sociale politiek - Richtlijn 1999/70/EG - Raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd - Opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd in de openbare sector - Begrippen „opeenvolgende overeenkomsten’ en „objectieve redenen’ die een vernieuwing van dergelijke overeenkomsten rechtvaardigen - Maatregelen ter voorkoming van misbruik - Sancties - Beslechting op nationaal niveau van geschillen en klachten - Draagwijdte van de verplichting tot conforme uitlegging)
   (2008/C 236/08)
   Procestaal: Grieks
   Verwijzende rechter
   Monomeles Protodikeio Kerkyras
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Spyridon Vassilakis, Theodoros Gkisdakis, Petros Grammenos, Nikolaos Grammenos, Theodosios Grammenos, Maria Karavassili, Eleftherios Kontomaris, Spyridon Komninos, Theofilos Mesimeris, Spyridon Monastiriotis, Spyridon Moumouris, Nektaria Mexa, Nikolaos Pappas, Christos Vlachos, Alexandros Grasselis, Stamatios Kourtelesis, Konstantinos Poulimenos, Savvas Sideropoulos, Alexandros Dellis, Michail Zervas, Ignatios Koskieris, Dimitiros Daikos, Christos Dranos

      Verwerende partij: Dimos Kerkyras
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Monomeles Protodikeio Kerkyras — Uitlegging van de punten 1 en 2 van clausule 5 van de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd (PB L 175, blz. 43) — Met de overheid gesloten arbeidsovereenkomsten — Begrip objectieve redenen voor de herhaalde vernieuwing van opeenvolgende overeenkomsten voor bepaalde tijd — Begrip opeenvolgende overeenkomsten
   Dictum

               1)

               Wanneer een richtlijn te laat in de rechtsorde van de betrokken lidstaat is omgezet en de relevante bepalingen ervan geen rechtstreekse werking hebben, moeten de nationale rechterlijke instanties vanaf het verstrijken van de omzettingstermijn het interne recht zoveel mogelijk in het licht van de bewoordingen en het doel van de betrokken richtlijn uitleggen, teneinde de daarmee beoogde resultaten te bereiken, waarbij zij de voorkeur geven aan een uitlegging van de nationale voorschriften die zoveel mogelijk in overeenstemming is met dat doel, om aldus te komen tot een uitlegging die verenigbaar is met de bepalingen van die richtlijn.

               2)

               Clausule 5, punt 1, sub a, van de raamovereenkomst van 18 maart 1999 inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich verzet tegen het gebruik van opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, wanneer dit gebruik zijn rechtvaardiging alleen vindt in het feit dat een algemene wettelijke of bestuursrechtelijke bepaling van een lidstaat daarin voorziet. Het begrip „objectieve redenen” in de zin van die clausule vereist integendeel dat het in de nationale regeling bedoelde gebruik van dit specifieke type arbeidsverhoudingen, zijn rechtvaardiging vindt in concrete elementen die met name verband houden met de betrokken activiteit en de uitoefeningsvoorwaarden ervan.

               3)

               Clausule 5 van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd moet aldus worden uitgelegd dat zij zich in beginsel niet verzet tegen een nationale regeling als die waarop de derde prejudiciële vraag betrekking heeft, krachtens welke arbeidsovereenkomsten of -verhoudingen voor bepaalde tijd alleen als „opeenvolgend” in de zin van die clausule kunnen worden beschouwd, wanneer de tussenliggende tijd minder dan drie maanden bedraagt.

               4)

               In omstandigheden als die in het hoofdgeding, moet de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd aldus worden uitgelegd dat zij, voor zover de interne rechtsorde van de betrokken lidstaat voor de betrokken sector niet lijkt te voorzien in andere effectieve maatregelen ter voorkoming, en in voorkomend geval ter bestraffing, van het misbruik van opeenvolgende overeenkomsten voor bepaalde tijd, in de weg staat aan de toepassing van een regel van nationaal recht die alleen voor de openbare sector geldt en voorziet in een absoluut verbod van omzetting in een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd van opeenvolgende overeenkomsten voor bepaalde tijd die, aangezien zij bedoeld waren om „permanente en blijvende behoeften” van de werkgever te dekken, moeten worden geacht een misbruik op te leveren. Het staat evenwel aan de verwijzende rechter, overeenkomstig de op hem rustende verplichting tot conforme uitlegging, na te gaan of zijn interne rechtorde niet in dergelijke andere effectieve maatregelen voorziet.

               5)

               Het beginsel van het nuttig effect van het gemeenschapsrecht en de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor onbepaalde duur verzetten zich in beginsel niet tegen een nationale bepaling volgens welke een onafhankelijk bestuursorgaan bevoegd is voor de eventuele herkwalificatie van overeenkomsten voor bepaalde tijd in overeenkomsten voor onbepaalde tijd. Het staat evenwel aan de verwijzende rechter, te zorgen voor de waarborging van het recht op een effectieve rechterlijke bescherming, onder eerbiediging van de beginselen van doeltreffendheid en van gelijkwaardigheid.

      (1)  PB C 247 van 20.10.2007.


title: Zaak T-416/05 R: Beschikking van de president van het Gerecht van eerste aanleg van 26 juni 2006 — Olympiakes Aerogrammes/Commissie ( Kort geding — Verzoek om opschorting van tenuitvoerlegging — Staatssteun — Spoedeisendheid )

text:
               16.9.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 224/46

         Beschikking van de president van het Gerecht van eerste aanleg van 26 juni 2006 — Olympiakes Aerogrammes/Commissie
   (Zaak T-416/05 R)
   („Kort geding - Verzoek om opschorting van tenuitvoerlegging - Staatssteun - Spoedeisendheid”)
   (2006/C 224/98)
   Procestaal: Grieks
   Partijen

      Verzoekster: Olympiakes Aerogrammes AE (Kallithea, Griekenland) (vertegenwoordiger: V. Christianos, advocaat)

      Verweerster: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: D. Triantafyllou en T. Scharf, gemachtigden)
   Voorwerp van de zaak
   Verzoek om opschorting van de tenuitvoerlegging van artikel 2 juncto artikel 1, lid 1, van de beschikking van de Commissie inzake staatssteun C 11/2004 (ex NN 4/2003) — Olympiaki Aeroporia — Herstructurering en privatisering, van 14 september 2005.
   Dictum van de beschikking

               1)

               Het beroep in kort geding wordt verworpen.

               2)

               De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.


title: Zaak T-267/05: Beroep, op 8 juli 2005 ingesteld door Elisabeth De Smedt tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               17.9.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 229/29

         Beroep, op 8 juli 2005 ingesteld door Elisabeth De Smedt tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-267/05)
   (2005/C 229/63)
   Procestaal: Frans
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 8 juli 2005 beroep ingesteld tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door Elisabeth De Smedt, wonende te Wezembeek-Oppem (België), vertegenwoordigd door L. Vogel, advocaat.
   Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:

               —

               nietig te verklaren het besluit van het tot het aangaan van overeenkomsten bevoegde gezag (TAVOBG) van 21 maart 2005 houdende afwijzing van het verzoek dat zij had geformuleerd — en dat als klacht was geherkwalificeerd — tegen het besluit tot vaststelling van haar indeling en bezoldiging als arbeidscontractant overeenkomstig de op 23 augustus 2004 ondertekende overeenkomst;

               —

               voor zoveel nodig, nietig te verklaren het aanvankelijke besluit tot vaststelling van haar indeling en bezoldiging als arbeidscontractant overeenkomstig de op 23 augustus 2004 ondertekende overeenkomst;

               —

               verweerster te veroordelen tot betaling van een schadevergoeding van 25 000 EUR, onder uitdrukkelijk voorbehoud van vermeerdering, vermindering of nadere precisering in de loop van het geding;

               —

               verweerster te verwijzen in de kosten van het geding.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De middelen en voornaamste argumenten zijn dezelfde als die in zaak T-253/05, Fernandez Tunon/Commissie.


title: Zaak T-356/13 P: Beschikking van het Gerecht van 14 juli 2014 — Lebedef/Commissie ( „Hogere voorziening — Openbare dienst — Ambtenaren — Tuchtprocedure — Tuchtmaatregel — Terugzetting in rang — Hogere voorziening deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk ongegrond” )

text:
               15.9.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 315/61

         Beschikking van het Gerecht van 14 juli 2014 — Lebedef/Commissie
   (Zaak T-356/13 P) (1)

   ((„Hogere voorziening - Openbare dienst - Ambtenaren - Tuchtprocedure - Tuchtmaatregel - Terugzetting in rang - Hogere voorziening deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk ongegrond”))
   2014/C 315/102
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirant: Giorgio Lebedef (Senningerberg, Luxemburg) (vertegenwoordiger: F. Frabetti, advocaat)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Baquero Cruz en G. Berscheid, gemachtigden, bijgestaan door B. Wägenbaur, advocaat)

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Eerste kamer) van 24 april 2013, Lebedef/Commissie (F-56/11, JurAmbt, EU:F:2013:49), en strekkende tot vernietiging van dat arrest

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Lebedef draagt zijn eigen kosten alsmede de kosten die de Europese Commissie in het kader van deze procedure heeft gemaakt.

      (1)  PB C 298 van 12.10.2013.


title: Zaak C-348/02: Beroep, op 28 september 2002 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek

text:
23.11.2002               NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                           C 289/15
omdat het systeem veeleer aanmoedigt tot een minnelijke                    Middelen en voornaamste argumenten
regeling van geringe ongevallen.
                                                                           Deze zijn identiek aan die van zaak C-346/02 (2).
( 1) Richtlijn 92/49/EEG van de Raad van 18 juni 1992 tot coördinatie
     van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende       (1 ) Richtlijn 92/49/EEG van de Raad van 18 juni 1992 tot coördinatie
     het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensver-        van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende
     zekeringsbranche, en houdende wijziging van de richtlijnen 73/             het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensver-
     239/EEG en 88/357/EEG (derde richtlijn schadeverzekering) (PB              zekeringsbranche, en houdende wijziging van de richtlijnen 73/
     L 228, blz. 1).                                                            239/EEG en 88/357/EEG (derde richtlijn schadeverzekering) (PB
                                                                                L 228, blz. 1).
                                                                           (2 ) Zie bladzijde 14 van dit Publicatieblad.
                                                                           Beroep, op 28 september 2002 ingesteld door Commissie
                                                                           van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Repu-
Beroep, op 30 september 2002 ingesteld door de Commis-                                                       bliek
sie van de Europese Gemeenschappen tegen de Franse
                              Republiek                                                               (Zaak C-348/02)
                                                                                (2002/C 289/25)
                           (Zaak C-347/02)
                           (2002/C 289/24)                                 Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                           op 28 september 2002 beroep ingesteld tegen Italiaanse
                                                                           Republiek door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
                                                                           vertegenwoordigd door G. Valero Jordana en R. Amorosi als
                                                                           gemachtigden.
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
op 30 september 2002 beroep tegen de Franse Republiek                      Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
ingesteld door de Commissie van de Europese Gemeenschap-
pen, vertegenwoordigd door Ch. Tufvesson en J.-F. Pasquier                 —      vast te stellen dat de Italiaanse Republiek, door niet de
als gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg,                         wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen
                                                                                die noodzakelijk zijn om uitvoering te geven aan richtlijn
                                                                                1999/13/EG ( 1) van de Raad van 11 maart 1999 inzake
                                                                                de beperking van de emissie van vluchtige organische
De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert                           stoffen ten gevolge van het gebruik van organische
dat het den Hove behage:                                                          oplosmiddelen bij bepaalde werkzaamheden en in instal-
                                                                                laties, niet heeft voldaan aan de krachtens artikel 15 van
                                                                                die richtlijn op haar rustende verplichtingen;
—      vast te stellen dat de Franse Republiek, door in strijd met
       het in de artikelen 6, lid 3, 29 en 39 van richtlijn 92/49/         —      de Italiaanse Republiek in de kosten te verwijzen.
       EEG (1) neergelegde beginsel van de vrijheid van tarieven
       en van de opheffing van voorgaande of systematische
       controle van tarieven en overeenkomsten een bonus-
       malussysteem in te voeren en in stand te houden dat                 Middelen en voornaamste argumenten
       automatische en dwingende gevolgen heeft voor de
       tarieven, die van toepassing zijn op alle motorrijtuigen-
       verzekeringen die op Frans grondgebied zijn gesloten,               Ingevolge artikel 249 EG, bepalende dat richtlijnen verbindend
       zonder dat daarbij een onderscheid wordt gemaakt tussen             zijn ten aanzien van het te bereiken resultaat voor de lidstaten
       verzekeringsmaatschappijen die hun zetel in Frankrijk               waarvoor zij bestemd zijn, dienen de lidstaten de in richtlijnen
       hebben en verzekeringsmaatschappijen die aldaar hun                 gestelde omzettingstermijnen in acht te nemen. In casu is die
       werkzaamheden uitoefenen door bijkantoren en in het                 termijn verstreken op 1 april 2001 zonder dat de Italiaanse
       kader van dienstverrichting, de krachtens deze richtlijn            Republiek de noodzakelijke maatregelen heeft getroffen.
       op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;
                                                                           (1 ) PB L 85 van 29.3.1999, blz. 1.
—      de Franse Republiek te verwijzen in de kosten van de
       procedure.


title: Zaak T-256/04: Beroep, op 28 juni 2004 ingesteld door Mundipharma AG tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

text:
               28.8.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 217/35

         Beroep, op 28 juni 2004 ingesteld door Mundipharma AG tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)
   (Zaak T-256/04)
   (2004/C 217/63)
   Procestaal: te bepalen overeenkomstig artikel 131, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering — Taal van het verzoekschrift: Duits
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 28 juni 2004 beroep tegen het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) ingesteld door Mundipharma AG, gevestigd te Bazel (Zwitserland), vertegenwoordigd door F. Nielsen, advocaat.
   Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Altana Pharma AG, gevestigd te Konstanz (Duitsland).
   Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:

               —

               de beslissing van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt van 19 april 2004 (in beroepsprocedure R 1004/2002-2) te vernietigen;

               —

               het Bureau te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten

               Aanvrager van het gemeenschapsmerk:

               ALTANA Pharma AG

               Betrokken gemeenschapsmerk:

               woordmerk „RESPICUR” voor waren van klasse 5 (therapeutische middelen voor de luchtwegen) – Aanvraagnr. 949 156

               Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure:

               verzoekster

               Oppositiemerk of -teken:

               Duits woordmerk „RESPICORT” voor waren van klasse 5 (farmaceutische producten, hygiënische producten; pleisters)

               Beslissing van de oppositieafdeling:

               afwijzing van de oppositie

               Beslissing van de kamer van beroep:

               vernietiging van de beslissing van de oppositieafdeling en afwijzing van de oppositie

               Middelen:

               schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94


title: Zaak C-184/08: Beroep ingesteld op 29 april 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Groothertogdom Luxemburg

text:
               21.6.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 158/14

         Beroep ingesteld op 29 april 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Groothertogdom Luxemburg
   (Zaak C-184/08)
   (2008/C 158/22)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: P. Oliver en J.-B. Laignelot, gemachtigden)

      Verwerende partij: Groothertogdom Luxemburg
   Conclusies

               —

               vast te stellen dat het Groothertogdom Luxemburg, door niet de sancties vast te stellen bedoeld in artikel 18 van verordening (EG) nr. 648/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende detergentia (1), althans door de Commissie daar niet van in kennis te stellen, de krachtens artikel 18, leden 1 en 2, van deze verordening op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               het Groothertogdom Luxemburg te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Naar luid van artikel 18 van verordening nr. 648/2004 stellen de lidstaten uiterlijk op 8 oktober 2005 afschrikkende, doeltreffende en evenredige sancties vast die van toepassing zijn op het niet-naleven van de bepalingen van deze verordening, en stellen zij de Commissie daarvan onverwijld in kennis. Ten tijde van de instelling van het onderhavige beroep had verweerder nog steeds geen sancties vastgesteld als bedoeld in voormeld artikel, althans had hij deze niet aan de Commissie meegedeeld.

      (1)  PB L 104, blz. 1.


title: Beschikking van het Hof (Vijfde kamer) van 9 maart 2004 in zaak C-159/03 P, Jan Pflugradt tegen Europese Centrale Bank (Hogere voorziening — Personeel van ECB — Opproefstellingsbrief — Voorbereidende handeling — Handeling die niet bezwarend is — Niet-ontvankelijkheid)

text:
               30.4.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 106/17

      BESCHIKKING VAN HET HOF

   (Vijfde kamer)
   van 9 maart 2004
   in zaak C-159/03 P, Jan Pflugradt tegen Europese Centrale Bank (1)

   (Hogere voorziening - Personeel van ECB - Opproefstellingsbrief - Voorbereidende handeling - Handeling die niet bezwarend is - Niet-ontvankelijkheid)
   (2004/C 106/30)
   Procestaal: Duits
   In zaak C-159/03 P, Jan Pflugradt, personeelslid van de Europese Centrale Bank, wonende te Frankfurt-am-Main (Duitsland), vertegenwoordigd door N. Pflüger, advocaat, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, betreffende hogere voorziening tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Vijfde kamer) van 11 februari 2003, Pflugradt /ECB (T-83/02, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie), strekkende tot vernietiging van deze beschikking, andere partij bij de procedure: Europese Centrale Bank (gemachtigden: T. Gilliams en N. Urban, bijgestaan door B. Wägenbaur, advocaat), domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, heeft het Hof (Vijfde kamer), samengesteld als volgt: C. Gulmann, kamerpresident, A. La Pergola en R. Silva de Lapuerta, rechters, advocaat-generaal: P. Léger, griffier: R. Grass, op 9 maart 2004 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               J. Pflugradt wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 135 van 7.6.2003.


title: Zaak T-271/06: Beroep ingesteld op 2 oktober 2006 — Microsoft/Commissie

text:
               2.12.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 294/56

         Beroep ingesteld op 2 oktober 2006 — Microsoft/Commissie
   (Zaak T-271/06)
   (2006/C 294/115)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: Microsoft Inc (Seattle, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: J.-F. Bellis, G. Berrisch, advocaten, I. S. Forrester, QC, en D. W. Hull, Solicitor)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               nietig te verklaren beschikking C (2006) 3143 def. van de Commissie van 12 juli 2006 houdende vaststelling van het definitieve bedrag van de dwangsom die aan Microsoft Corporation werd opgelegd bij beschikking C (2005) 4420 def., waarbij laatstgenoemde beschikking wordt gewijzigd wat het bedrag betreft;

               —

               subsidiair, de opgelegde dwangsom nietig te verklaren of te verminderen; en

               —

               de verwerende partij te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Bij beschikking van 10 november 2005, vastgesteld krachtens artikel 24, lid 1, van verordening nr. 1/2003 (hierna: „beschikking krachtens artikel 24, lid 1”), legde de Commissie een dwangsom op voor het geval dat verzoekster niet zou voldoen aan haar verplichting om overeenkomstig beschikking C (2004) 900 def. van 24 maart 2004 (hierna: „beschikking van 2004”) compatibiliteitsinformatie te verstrekken. Bij de bestreden beschikking C (2006) 3143 van 12 juli 2006 werd het definitieve bedrag van de dwangsom voor de periode van 16 december 2005 tot en met 20 juni 2006 vastgesteld op 280, 5 miljoen EUR.
   Met haar beroep vordert verzoekster nietigverklaring van de bestreden beschikking op de volgende gronden:
   In de eerste plaats heeft de Commissie niet voldaan aan haar plicht duidelijke informatie en nauwkeurige instructies te verstrekken met betrekking tot wat volgens haar is vereist voor de naleving van de beschikking van 2004. Volgens verzoekster had zij deze informatie en instructies nodig met het oog op de vaststelling van de maatregelen die van haar werden verwacht om de verplichting tot verstrekking van compatibiliteitsinformatie na te komen. Dienaangaande stelt verzoekster verder dat de Commissie heeft nagelaten de pertinente instructies op te nemen in de beschikking van 2004 en de beschikking krachtens artikel 24, lid 1, zowel vóór de vaststelling van laatstgenoemde als verschillende maanden daarna.
   Verder heeft de Commissie niet afdoende aangetoond dat verzoekster niet aan de krachtens de beschikking van 2004 op haar rustende verplichting tot verstrekking van compatibiliteitsinformatie heeft voldaan. Met name zou de Commissie geen door voldoende nauwkeurige en coherente bewijzen geschraagde duidelijke en overtuigende argumenten hebben aangevoerd ten betoge dat (1) de technische documentatie die verzoekster op 15 december 2005 ter beschikking heeft gesteld, niet aan de vereisten van de beschikking van 2004 voldeed, en (2) geen van de stappen die verzoekster daarna, tussen 16 december 2005 en juni 2006, heeft ondernomen, toereikend waren om de naleving van de beschikking te verzekeren. Meer in het bijzonder heeft de Commissie volgens verzoekster bijgevolg het haar overgelegde bewijsmateriaal niet objectief beoordeeld, en heeft zij bij de beoordeling van de technische documentatie de verkeerde norm toegepast.
   Ten derde heeft de Commissie heeft haar het recht ontzegd om vóór de vaststelling van de bestreden beschikking te worden gehoord, daar de referentieperiode voor het opleggen van de dwangsom van 16 december 2005 tot en met 20 juni 2006 heeft geduurd, terwijl de mededeling van punten van bezwaar haar op 21 december 2005 is toegezonden, en geen enkele dag van de referentieperiode dekt.
   Ten vierde heeft de Commissie heeft de rechten van de verdediging geschonden door haar geen volledige inzage te verlenen in het dossier, daaronder begrepen de correspondentie tussen de Commissie en haar deskundigen.
   Ten slotte is het bedrag van de dwangsom overdreven hoog en onevenredig, daar de Commissie geen rekening heeft gehouden met de complexiteit van de na te komen verplichting, en de ernstige inspanningen die verzoekster te goeder trouw heeft gedaan om aan de eerdere beschikkingen van de Commissie te voldoen, volledig buiten beschouwing heeft gelaten.


title: Zaak C-38/13: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy w Białymstoku (Polen) op 25 januari 2013 — Małgorzata Nierodzik/Samodzielny Publiczny Psychiatryczny Zakład Opieki Zdrowotnej im. dr Stanisława Deresza w Choroszczy

text:
               18.5.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 141/9

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy w Białymstoku (Polen) op 25 januari 2013 — Małgorzata Nierodzik/Samodzielny Publiczny Psychiatryczny Zakład Opieki Zdrowotnej im. dr Stanisława Deresza w Choroszczy
   (Zaak C-38/13)
   2013/C 141/15
   Procestaal: Pools

      Verwijzende rechter

   Sąd Rejonowy w Białymstoku

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Małgorzata Nierodzik

      Verwerende partij: Samodzielny Publiczny Psychiatryczny Zakład Opieki Zdrowotnej im. dr Stanisława Deresza w Choroszczy

      Prejudiciële vraag

      „Moeten artikel 1 van richtlijn 1999/70/EG (1) van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, clausule 1 van de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG, clausule 4 van de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG en het algemene gemeenschapsrechtelijke verbod om op grond van de aard van de arbeidsovereenkomst te discrimineren, aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regeling die voor arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd met een looptijd van meer dan zes maanden in andere (vanuit het oogpunt van de werknemers die arbeid verrichten op basis van een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd minder voordelige) beginselen voor de bepaling van de opzegtermijn voorziet dan voor arbeidsovereenkomsten voor onbepaalde tijd en staan zij concreet in de weg aan een nationale regeling (artikel 33 van de wet van 26 juni 1974, Arbeidswetboek) die voor arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd met een looptijd van meer dan zes maanden voorziet in een vaste opzegtermijn van twee weken, ongeacht de anciënniteit van de werknemer, terwijl de opzegtermijn voor arbeidsovereenkomsten voor onbepaalde tijd door de anciënniteit wordt bepaald en kan variëren van twee weken tot drie maanden (artikel 36, § 1, Arbeidswetboek)?”

      (1)  PB L 175, blz. 43.


title: Zaak C-153/11: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 22 maart 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad — Varna — Bulgarije) — Klub OOD/Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” — Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite (Btw — Richtlijn 2006/112/EG — Artikel 168 — Recht op aftrek — Ontstaan van recht op aftrek — Recht van vennootschap op aftrek van voorbelasting over aankoop van investeringsgoed dat nog niet voor bedrijfsactiviteiten van deze vennootschap in gebruik is genomen)

text:
               5.5.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 133/9

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 22 maart 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad — Varna — Bulgarije) — Klub OOD/Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” — Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite
   (Zaak C-153/11) (1)

   (Btw - Richtlijn 2006/112/EG - Artikel 168 - Recht op aftrek - Ontstaan van recht op aftrek - Recht van vennootschap op aftrek van voorbelasting over aankoop van investeringsgoed dat nog niet voor bedrijfsactiviteiten van deze vennootschap in gebruik is genomen)
   2012/C 133/16
   Procestaal: Bulgaars

      Verwijzende rechter

   Administrativen sad — Varna

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Klub OOD

      Verwerende partij: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” — Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Administrativen sad — Varna — Uitlegging van artikel 168, sub a, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1) — Aftrek van door de belastingplichtige voldane btw voor aan hem geleverde goederen voor zover zij worden gebruikt voor belaste handelingen — Recht van een vennootschap, waarvan de belangrijkste activiteit bestaat in de verhuur van een onroerend goed waarvan zij eigenaar is, op aftrek van de betaalde voorbelasting over de aankoop van een ander onroerend goed dat nog niet wordt gebruikt voor de onderneming van deze vennootschap

      Dictum

   Artikel 168, sub a, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van de belasting over de toegevoegde waarde dient aldus te worden uitgelegd dat een als zodanig handelende belastingplichtige die een investeringsgoed heeft aangeschaft en voor zijn bedrijfsvermogen heeft bestemd, recht heeft op aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde over de aanschaf van dit goed tijdens het belastbare tijdvak waarin de belasting verschuldigd is geworden, ongeacht de omstandigheid dat dit goed niet onmiddellijk voor bedrijfsdoeleinden wordt gebruikt. Het is de taak van de nationale rechter om na te gaan of de belastingplichtige het investeringsgoed ten behoeve van zijn economische activiteit heeft aangeschaft en om in voorkomend geval te oordelen of sprake is van fraude.

      (1)  PB C 186 van 25.6.2011.


title: Zaak T-192/10: Beroep ingesteld op 26 april 2010 — Ferracci/Commissie

text:
               3.7.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 179/45

         Beroep ingesteld op 26 april 2010 — Ferracci/Commissie
   (Zaak T-192/10)
   2010/C 179/79
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Pietro Ferracci (San Cesareo, Italië) (vertegenwoordiger: A. Nucara, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het bij brief van 15 februari 2010 meegedeelde besluit van de Commissie tot afwijzing van verzoekers klachten nietig verklaren;

               —

               verwerende partij verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Het onderhavige beroep is gericht tegen het bij brief van 15 februari 2010 meegedeelde besluit van de Commissie tot afwijzing van verzoekers klacht.
   Die klacht betreft de vrijstelling van de gemeentelijke belasting op onroerende zaken waarin is voorzien bij artikel 7, lid 1, sub i, van decreto legge nr. 504/1992, die volgens artikel 7, lid 2 bis, van decreto legge nr. 203/2005, zoals omgezet in wet, van toepassing is op de in voornoemd sub i vermelde activiteiten, ongeacht het eventuele commerciële karakter ervan. Volgens verzoeker wordt met die bepaling staatssteun verleend aan kerkelijke inrichtingen en aan algemeen nut beogende non-profitorganisaties, voor zover deze commerciële of in ieder geval economische activiteiten in de zin van de communautaire rechtspraak uitoefenen.
   Tot staving van zijn vorderingen voert verzoeker twee middelen aan:

               In de eerste plaats maakt het bestreden besluit inbreuk op artikel 108, lid 3, VWEU, aangezien het die bepaling onjuist toepast en uitlegt. Verweerster heeft op basis van verzoekers klacht van 14 juni 2006 immers een zeer lange eerste onderzoeksfase ingeleid, die werd gekenmerkt door veelvuldige schriftelijke contacten met verzoeker en door aan de nationale autoriteiten gerichte verzoeken om inlichtingen, en uiteindelijk resulteerde in het bestreden besluit, volgens hetwelk er geen enkele twijfel bestond dat er bij de kwestieuze maatregelen geen sprake was van staatssteun in de zin van artikel 107 VWEU.

               Volgens verzoeker zijn er duidelijke aanwijzingen dat het eerste onderzoek zo buitengewoon lang heeft geduurd omdat verweerster niet in staat was de door de klacht opgeworpen vragen te beantwoorden, en had zij daarom ten minste een grondig onderzoek moeten verrichten middels de formele onderzoeksprocedure van artikel 108, lid 2, VWEU.

               Bovendien kan uit een grondige lezing van het met het onderhavige beroep bestreden besluit worden afgeleid, dat verweerster twijfel koesterde, of er bij de betwiste maatregelen sprake was van staatssteun, maar uiteindelijk heeft besloten om de bezwaren af te wijzen zonder de formele onderzoeksprocedure in te leiden. Daardoor heeft zij het belang geschaad dat verzoeker had bij de indiening van opmerkingen over eventuele door de Italiaanse autoriteiten bij de Commissie ingediende verklaringen in het kader van de formele onderzoeksprocedure van artikel 108 VWEU, en bij het noodzakelijke onderzoek van de verenigbaarheid dat de Commissie dient te verrichten in het kader van de beoordeling van de intensiteit van de verstoringen van de mededinging als gevolg van de aan het licht gebrachte fiscale voorkeurbehandeling.

               In de tweede plaats moet het bestreden besluit nietig worden verklaard wegens de gebrekkige motivering ervan, wat in strijd is met artikel 296 VWEU (voorheen artikel 253 EG).


title: Zaak T-26/13: Beroep ingesteld op 18 januari 2013 — dm-drogerie markt/BHIM — Semtee (CALDEA)

text:
               23.3.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 86/20

         Beroep ingesteld op 18 januari 2013 — dm-drogerie markt/BHIM — Semtee (CALDEA)
   (Zaak T-26/13)
   2013/C 86/33
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: dm-drogerie markt GmbH & Co. KG (Karlsruhe, Duitsland) (vertegenwoordigers: O. Bludovsky en B. Beinert, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Semtee (Escaldes Engornay, Andorra)

      Conclusies

               —

               de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 10 oktober 2012 (beroep in oppositieprocedure nr. R 2432/2011-1) vernietigen en aldus herzien dat de gemeenschapsmerkaanvraag wordt afgewezen;

               —

               subsidiair, de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 10 oktober 2012 (beroep in oppositieprocedure nr. R 2432/2011-1) vernietigen en de zaak terugverwijzen naar het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt;

               —

               subsidiair, de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 10 oktober 2012 (beroep in oppositieprocedure nr. R 2432/2011-1) vernietigen.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „CALDEA” voor waren en diensten van de klassen 3, 35, 37, 42, 44 en 45 — gemeenschapsmerkaanvraag nr. 9 264 433

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: verzoekster

      Oppositiemerk of -teken: internationale inschrijving nr. 894 004 met werking onder meer in de Europese Unie voor waren van de klassen 3, 5 en 8

      Beslissing van de oppositieafdeling: afwijzing van de oppositie in haar geheel

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, en lid 5, van verordening nr. 207/2009 van de Raad


title: Zaak C-17/12: Beschikking van de president van het Hof van 13 februari 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Supremo Tribunal Administrativo — Portugal) — TVI Televisão Independente SA/Fazenda Pública

text:
               16.6.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 184/21

         Beschikking van de president van het Hof van 13 februari 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Supremo Tribunal Administrativo — Portugal) — TVI Televisão Independente SA/Fazenda Pública
   (Zaak C-17/12) (1)

   2014/C 184/25
   Procestaal: Portugees
   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 98 van 31.3.2012.