title: Zaak C-30/13: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Sofia-grad (Bulgarije) op 21 januari 2013 — Global Trans Lodzhistik OOD/Nachalnik na Mitnitsa Stolichna

text:
               13.4.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 108/16

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Sofia-grad (Bulgarije) op 21 januari 2013 — Global Trans Lodzhistik OOD/Nachalnik na Mitnitsa Stolichna
   (Zaak C-30/13)
   2013/C 108/33
   Procestaal: Bulgaars

      Verwijzende rechter

   Administrativen sad Sofia-grad

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Global Trans Lodzhistik OOD

      Verwerende partij: Nachalnik na Mitnitsa Stolichna

      Prejudiciële vragen

               1)

               Staat artikel 243, lid 1, van verordening (EEG) nr. 2913/92 (1) van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek, wanneer het wordt uitgelegd in samenhang met artikel 245 van deze verordening en de beginselen van het recht op verdediging en het kracht van gewijsde, een nationale regeling zoals die van de artikelen 220 en 211a van de Zakon za mitnitsite (Bulgaarse douanewet) toe, op basis waarvan beroep kan worden ingesteld tegen meer dan een beslissing van een douaneautoriteit waarbij een extra douaneschuld wordt vastgesteld om deze later in te vorderen, ook wanneer in de omstandigheden van het hoofdgeding een definitieve beslissing in de zin van artikel 181 bis, lid 2, van verordening (EEG) nr. 2454/93 (2) van de Commissie van 2 juli 1993 houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van verordening nr. 2913/92, zou kunnen worden genomen om deze douaneschuld vast te stellen?

               2)

               Moet artikel 243, lid 2, van verordening nr. 2913/92 over het recht om beroep in te stellen aldus worden uitgelegd dat het niet bepaalt dat een definitieve beslissing in de zin van artikel 181 bis, lid 2, van verordening nr. 2454/93 eerst administratief moet worden bestreden alvorens beroep in rechte kan worden ingesteld?

               3)

               Moet artikel 181 bis, lid 2, van verordening nr. 2454/93 in de omstandigheden van het hoofdgeding aldus worden uitgelegd dat wanneer de in deze bepaling neergelegde procedure niet is gevolgd wat het recht om te worden gehoord en het recht om bezwaar te maken betreft, de beslissing van de douaneautoriteit die in strijd met deze voorschriften is genomen, geen definitieve beslissing in de zin van deze bepaling is, maar slechts een onderdeel van de procedure aan het einde waarvan de definitieve beslissing wordt vastgesteld? Indien dat niet het geval is, moet deze bepaling in de omstandigheden van het hoofdgeding aldus worden uitgelegd dat rechtstreeks rechterlijk toezicht kan worden uitgeoefend op de beslissing die met voormelde proceduregebreken is vastgesteld en de rechter uitspraak ten gronde moet doen over het tegen deze beslissing ingestelde beroep?

               4)

               Moet artikel 181 bis, lid 2, van verordening nr. 2454/93 in de omstandigheden van het hoofdgeding en gelet op het legaliteitsbeginsel aldus worden uitgelegd dat wanneer de in deze bepaling neergelegde procedure niet is gevolgd wat het recht om te worden gehoord en het recht om bezwaar te maken betreft, de beslissing van de douaneautoriteit die in strijd met deze voorschriften is genomen, nietig is omdat een wezenlijke procedurefout is gemaakt, die gelijkstaat met een schending van een wezenlijk vormvoorschrift, waarvan de niet-naleving ongeacht de concrete gevolgen van de schending tot nietigheid van de rechtshandeling leidt, zodat de rechter uitspraak moet doen over een daartegen ingesteld beroep zonder dat hij de zaak kan terugverwijzen naar de bestuursinstantie om de procedure rechtmatig te beëindigen?

      (1)  BP L 302, blz. 1.

      (2)  PB L 253, blz. 1.


title: Zaak F-86/11: Beroep ingesteld op 8 september 2011 — ZZ/Comité van de Regio’s

text:
               19.11.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 340/42

         Beroep ingesteld op 8 september 2011 — ZZ/Comité van de Regio’s
   (Zaak F-86/11)
   2011/C 340/89
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: ZZ (vertegenwoordiger: L. Levi, advocaat)

      Verwerende partij: Comité van de Regio’s

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit houdende weigering om te erkennen dat verzoekers invaliditeit door het beroep is veroorzaakt in de zin van artikel 78, lid 5, van het Statuut

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               het besluit van het bureau van het Comité van de Regio’s van 10 september 2010 nietig verklaren, voor zover daarbij met bevestiging van de conclusies van de invaliditeitscommissie is geweigerd om te erkennen dat verzoekers invaliditeit door het beroep is veroorzaakt in de zin van artikel 78, lid 5, van het Statuut;

               —

               voor zover nodig, het besluit van het Comité van de Regio’s van 20 mei 2011, waarvan kennis is gegeven op 1 juni 2011, tot afwijzing van verzoekers klacht nietig verklaren;

               —

               het Comité van de Regio’s veroordelen tot betaling van een vergoeding van 10 000 EUR voor de immateriële schade;

               —

               het Comité van de Regio’s veroordelen tot betaling van alle kosten die verzoeker in verband met de invaliditeitsprocedure en vanaf de inleiding daarvan heeft gemaakt, daaronder begrepen de kosten verband houdende met de klacht;

               —

               het Comité van de Regio’s verwijzen in de kosten.


title: Zaak C-678/11: Beroep ingesteld op 22 december 2011 — Europese Commissie/Koninkrijk Spanje

text:
               10.3.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 73/20

         Beroep ingesteld op 22 december 2011 — Europese Commissie/Koninkrijk Spanje
   (Zaak C-678/11)
   2012/C 73/35
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: W. Roels en F. Jimeno Fernández, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk Spanje

      Conclusies

               —

               vaststellen dat het Koninkrijk Spanje de krachtens artikel 56 VWEU (oud artikel 49 EG) en artikel 36 EER-Overeenkomst op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen door de vaststelling en de handhaving van artikel 46, sub c, van de Texto Refundido de la Ley de Regulación de los Planes y Fondos de Pensiones (herziene tekst van de wet betreffende de pensioenregelingen en -fondsen), artikel 86 van het Real Decreto Legislativo 6/2004, de 29 de octubre, por el que se aprueba el texto refundido de la Ley de ordenación y supervisión de los seguros privados (koninklijk wetsbesluit nr. 6/2004 van 29 oktober 2004 tot vaststelling van de herziene tekst van de wet op de ordening van en het toezicht op particuliere verzekeringen), artikel 10 van het Real Decreto Legislativo 5/2004 por el que se aprueba el texto refundido de la ley del Impuesto sobre la renta de los no residentes (koninklijk wetsbesluit nr. 5/2004 tot vaststelling van de herziene tekst van de wet betreffende de inkomstenbelasting van niet-ingezetenen), en artikel 47 van de Ley 58/2003, de 17 de diciembre, General Tributaria (algemene belastingwet nr. 58/2003 van 17 december 2003), op grond waarvan buitenlandse pensioenfondsen uit andere lidstaten die in Spanje bedrijfspensioenregelingen aanbieden, en verzekeringsmaatschappijen die in het kader van het vrij verrichten van diensten in Spanje actief zijn, onder meer een in Spanje wonende of gevestigde fiscaal vertegenwoordiger moeten aanwijzen;

               —

               het Koninkrijk Spanje verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

               1)

               Op grond van de betrokken bepalingen van de Spaanse belastingwetgeving moeten buitenlandse belastingplichtigen een in Spanje wonende of gevestigde fiscaal vertegenwoordiger aanwijzen. Concreet geldt deze verplichting voor buitenlandse pensioenfondsen uit andere lidstaten die in Spanje bedrijfspensioenregelingen aanbieden, en voor verzekeringsmaatschappijen die in het kader van het vrij verrichten van diensten in Spanje actief zijn.

               2)

               Volgens de Commissie vormt de verplichting om een in Spanje wonende of gevestigde fiscaal vertegenwoordiger aan te wijzen in de genoemde gevallen een belemmering van het vrij verrichten van diensten, aangezien sprake is van een extra last voor de genoemde ondernemingen en natuurlijke personen omdat zij verplicht zijn een beroep te doen op een vertegenwoordiger. Daarnaast is er ook een belemmering van het vrij verrichten van diensten voor personen en bedrijven uit andere lidstaten dan Spanje die hun diensten als fiscaal vertegenwoordiger willen aanbieden aan ondernemingen of natuurlijke personen die in Spanje actief zijn.

               3)

               De betrokken bepalingen zijn in strijd met artikel 56 VWEU (oud artikel 49 EG) en artikel 36 EER-Overeenkomst.


title: Zaak T-391/08: Arrest van het Gerecht van 15 maart 2012 — Ellinika Nafpigeia/Commissie ( „Staatssteun — Scheepsbouw — Steun door Griekse autoriteiten aan scheepswerf verleend — Beschikking waarbij staatssteun onverenigbaar met gemeenschappelijke markt wordt verklaard en terugvordering ervan wordt gelast — Misbruik van steun” )

text:
               28.4.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 126/12

         Arrest van het Gerecht van 15 maart 2012 — Ellinika Nafpigeia/Commissie
   (Zaak T-391/08) (1)

   (Staatssteun - Scheepsbouw - Steun door Griekse autoriteiten aan scheepswerf verleend - Beschikking waarbij staatssteun onverenigbaar met gemeenschappelijke markt wordt verklaard en terugvordering ervan wordt gelast - Misbruik van steun)
   2012/C 126/24
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Verzoekende partij: Ellinika Nafpigeia AE (Skaramanga, Griekenland) (vertegenwoordigers: I. Drosos, K. Loukopoulos, A. Chiotellis, C. Panagoulea, P. Tzioumas, A. Balla, V. Voutsakis en X. Gkousta, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: C. Urraca Caviedes en M. Konstantinidis, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek tot nietigverklaring van artikel 1, lid 2, de artikelen 2, 3, 5, en 6, artikel 8, lid 2, en de artikelen 9, 11 tot en met 16, 18 en 19 van beschikking 2009/610/EG van de Commissie van 2 juli 2008 betreffende de maatregelen C 16/04 (ex NN 29/04, CP 71/02 en CP 133/05) die door Griekenland ten behoeve van Hellenic Shipyards ten uitvoer zijn gelegd (PB 2009, L 225, blz. 104)

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Ellinika Nafpigeia AE wordt verwezen in haar eigen kosten alsook in die van de Europese Commissie.

      (1)  PB C 327 van 20.12.2008.


title: Zaak T-77/13: Beroep ingesteld op 31 januari 2013 — Laboratoires Polive/BHIM — Arbora & Ausonia (DODIE)

text:
               13.4.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 108/31

         Beroep ingesteld op 31 januari 2013 — Laboratoires Polive/BHIM — Arbora & Ausonia (DODIE)
   (Zaak T-77/13)
   2013/C 108/78
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Laboratoires Polive (Levallois Perret, Frankrijk) (vertegenwoordiger: A. Sion, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Arbora & Ausonia, SL (Barcelona, Spanje)

      Conclusies

               —

               de bestreden beslissing van de tweede kamer van beroep, waarbij de beslissing van de oppositieafdeling is vernietigd, vernietigen;

               —

               de oppositie in haar geheel afwijzen; en

               —

               het BHIM verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „DODIE” voor waren van de klassen 3, 5 en 10 — gemeenschapsmerkaanvraag nr. 5 665 104

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Oppositiemerk of -teken: communautaire en nationale beeld- en woordmerken die het woordelement „DODIS”, „DODIES” of „DODOT” bevatten voor waren en diensten van de klassen 3, 5, 10, 12, 16, 18, 20, 21, 24, 25, 28, 35 en 44

      Beslissing van de oppositieafdeling: afwijzing van de oppositie in haar geheel

      Beslissing van de kamer van beroep: gedeeltelijke toewijzing van het beroep en vernietiging van de bestreden beslissing voor bepaalde waren van de klassen 3, 5 en 10

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009 van de Raad


title: Zaak C-365/14: Beschikking van de president van het Hof van 12 september 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Rüsselsheim — Duitsland) — Brunhilde Liebler, Helmut Liebler/Condor Flugdienst GmbH

text:
               1.12.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 431/17

         Beschikking van de president van het Hof van 12 september 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Rüsselsheim — Duitsland) — Brunhilde Liebler, Helmut Liebler/Condor Flugdienst GmbH
   (Zaak C-365/14) (1)

   (2014/C 431/30)
   Procestaal: Duits
   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 329 van 22.9.2014.


title: Zaak T-343/04: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 3 mei 2007 — Tsarnavas/Commissie ( Ambtenaren — Beoordelingsrapport — Invaliditeit — Beroep tot nietigverklaring — Procesbelang — Beroep tot schadevergoeding — Niet-ontvankelijkheid )

text:
               23.6.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 140/21

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 3 mei 2007 — Tsarnavas/Commissie
   (Zaak T-343/04) (1)

   („Ambtenaren - Beoordelingsrapport - Invaliditeit - Beroep tot nietigverklaring - Procesbelang - Beroep tot schadevergoeding - Niet-ontvankelijkheid’)
   (2007/C 140/34)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Vassilios Tsarnavas (Volos, Griekenland) (vertegenwoordigers: N. Lhoëst en B. d'Orléans, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: C. Berardis-Kayser en D. Martin, gemachtigden)
   Voorwerp
   Vordering tot, enerzijds, nietigverklaring van het besluit van de beoordelaar in beroep van 4 augustus 2003 houdende opstelling van verzoekers definitieve beoordelingsrapport over de periode van 1 juli 1997 tot en met 30 juni 1999 en, anderzijds, tot vergoeding van de immateriële schade die verzoeker heeft geleden als gevolg van de te late opstelling van zijn beoordelingsrapport en het psychisch geweld dat hem zou zijn aangedaan
   Dictum

               1)

               Het besluit van de beoordelaar in beroep van 4 augustus 2003 houden opstelling van verzoekers definitieve beoordelingsrapport over de periode van 1 juli 1997 tot en met 30 juni 1999, wordt nietig verklaard.

               2)

               Het beroep wordt voor het overige verworpen.

               3)

               De Commissie zal haar eigen kosten dragen en de helft van verzoekers kosten.

      (1)  PB C 262 van 23.10.2004.


title: Zaak T-418/13: Beschikking van het Gerecht van 21 januari 2015 — Richter + Frenzel/BHIM — Ferdinand Richter (Richter+Frenzel) ( „Gemeenschapsmerk — Oppositie — Intrekking van de oppositie — Afdoening zonder beslissing” )

text:
               16.3.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 89/25

         Beschikking van het Gerecht van 21 januari 2015 — Richter + Frenzel/BHIM — Ferdinand Richter (Richter+Frenzel)
   (Zaak T-418/13) (1)

   ((„Gemeenschapsmerk - Oppositie - Intrekking van de oppositie - Afdoening zonder beslissing”))
   (2015/C 089/30)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Richter + Frenzel GmbH + Co. KG (Würzburg, Duitsland) (vertegenwoordiger: D. Altenburg, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordigers: aanvankelijk A. Pohlmann, vervolgens D. Botis, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: Ferdinand Richter GmbH (Pasching, Oostenrijk) (vertegenwoordiger: M. Grötschl, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 12 maart 2013 (zaak R 2001/2011-4) inzake een oppositieprocedure tussen Ferdinand Richter GmbH en Richter + Frenzel GmbH + Co. KG

      Dictum

               1)

               Op het beroep behoeft niet meer te worden beslist.

               2)

               Verzoekster en interveniënte worden verwezen in hun eigen kosten alsook elk in de helft van de kosten van verweerder.

      (1)  PB C 325 van 9.11.2013.


title: Zaak T-143/07: Beschikking van het Gerecht van 14 december 2009 — UMG Recordings/BHIM — Osman (MOTOWN)

text:
               13.2.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 37/48

         Beschikking van het Gerecht van 14 december 2009 — UMG Recordings/BHIM — Osman (MOTOWN)
   (Zaak T-143/07) (1)

   2010/C 37/73

      Procestaal: Engels

   De president van de Derde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 140 van 23.6.2007.


title: Zaak C-523/13: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundessozialgerichts (Duitsland) op 3 oktober 2013 — Walter Larcher/Deutsche Rentenversicherung Bayern Süd

text:
               25.1.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 24/2

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundessozialgerichts (Duitsland) op 3 oktober 2013 — Walter Larcher/Deutsche Rentenversicherung Bayern Süd
   (Zaak C-523/13)
   2014/C 24/02
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundessozialgericht

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Walter Larcher

      Verwerende partij: Deutsche Rentenversicherung Bayern Süd

      Prejudiciële vragen

               1)

               Verzet het in artikel 39, lid 2, EG (thans artikel 45, lid 2, VWEU) en artikel 3, lid 1, van verordening (EEG) nr. 1408/71 (1) verankerde beginsel van gelijke behandeling zich tegen een nationale bepaling volgens welke het recht op ouderdomspensioen na deeltijdarbeid voor oudere werknemers slechts ontstaat indien die deeltijdarbeid is verricht volgens de wetgeving van die lidstaat, maar niet indien deze is verricht volgens de wetgeving van een andere lidstaat?

               2)

               Zo ja, welke eisen brengt het voornoemde beginsel van gelijke behandeling mee op het vlak van de gelijkstelling van de volgens de wetgeving van een andere lidstaat verrichte deeltijdarbeid voor oudere werknemers als voorwaarde voor het recht op een nationaal ouderdomspensioen?

                           a)

                           Dienen de voorwaarden die met betrekking tot deeltijdarbeid voor oudere werknemers gelden, met elkaar te worden vergeleken?

                           b)

                           Zo ja, volstaat het dat de deeltijdarbeid voor oudere werknemers wat werking en structuur betreft in beide lidstaten in wezen op dezelfde wijze is geregeld?

                           c)

                           Of moeten de voorwaarden voor deeltijdarbeid voor oudere werknemers in beide lidstaten op identieke wijze zijn geregeld?

      (1)  Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de sociale zekerheidsregelingen op loontrekkende en hun gezinnen, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PB L 149, blz. 2).


title: Zaak C-222/14: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 16 juli 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Symvoulio tis Epikrateias — Griekenland) — Konstantinos Maïstrellis/Ypourgos Dikaiosynis, Diafaneias kai Anthropinon Dikaiomaton [Prejudiciële verwijzing — Sociale politiek — Richtlijn 96/34/EG — Raamovereenkomst inzake ouderschapsverlof — Clausule 2, punt 1 — Individueel recht op ouderschapsverlof bij de geboorte van een kind — Nationale regeling op grond waarvan het recht op dat verlof wordt ontzegd aan ambtenaren van wie de echtgenote niet werkt — Richtlijn 2006/54/EG — Gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep — Artikelen 2, lid 1, onder a), en 14, lid 1, onder c) — Arbeidsvoorwaarden — Directe discriminatie]

text:
               14.9.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 302/10

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 16 juli 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Symvoulio tis Epikrateias — Griekenland) — Konstantinos Maïstrellis/Ypourgos Dikaiosynis, Diafaneias kai Anthropinon Dikaiomaton
   (Zaak C-222/14) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Sociale politiek - Richtlijn 96/34/EG - Raamovereenkomst inzake ouderschapsverlof - Clausule 2, punt 1 - Individueel recht op ouderschapsverlof bij de geboorte van een kind - Nationale regeling op grond waarvan het recht op dat verlof wordt ontzegd aan ambtenaren van wie de echtgenote niet werkt - Richtlijn 2006/54/EG - Gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep - Artikelen 2, lid 1, onder a), en 14, lid 1, onder c) - Arbeidsvoorwaarden - Directe discriminatie])
   (2015/C 302/12)
   Procestaal: Grieks

      Verwijzende rechter

   Symvoulio tis Epikrateias

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Konstantinos Maïstrellis

      Verwerende partij: Ypourgos Dikaiosynis, Diafaneias kai Anthropinon Dikaiomaton

      Dictum

   De bepalingen van richtlijn 96/34/EG van de Raad van 3 juni 1996 betreffende de door de UNICE, het CEEP en het EVV gesloten raamovereenkomst inzake ouderschapsverlof, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/75/EG van de Raad van 15 december 1997, en richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling op grond waarvan het recht op ouderschapsverlof wordt ontzegd aan een ambtenaar van wie de echtgenote niet werkt of geen beroep uitoefent, tenzij laatstgenoemde wegens een ernstige aandoening of ernstig letsel geacht wordt niet in staat te zijn om het kind naar behoren op te voeden.

      (1)  PB C 235 van 21.7.2014.


title: Zaak T-14/05: Beroep, op 12 januari 2005 ingesteld door Italiaanse Republiek tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               19.3.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 69/25

         Beroep, op 12 januari 2005 ingesteld door Italiaanse Republiek tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-14/05)
   (2005/C 69/44)
   Procestaal: Italiaans
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 12 januari 2005 beroep ingesteld tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door de Italiaanse Republiek, vertegenwoordigd door D. Del Gaizo, Avvocato dello Stato.
   Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:

               —

               de bestreden verordening nietig te verklaren;

               —

               de Commissie in de kosten te verwijzen.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Het onderhavige beroep is gericht tegen verordening (EG) nr. 1809/2004 van de Commissie van 18 oktober 2004, tot wijziging van verordening (EG) nr. 2848/98 wat betreft de uitvoeringsbepalingen voor het quotaopkoopprogramma in de sector ruwe tabak (PB L 318 van 19 oktober 2004, blz. 18). Bij die verordening is aan artikel 36, lid 1, van verordening (EG) nr. 2848/98 een alinea toegevoegd volgens welke producenten van wie de quota voor het oogstjaar 2004 opgekocht zijn, in 2005 recht hebben op een bedrag dat gelijk is aan 40 % van de premie, welk bedrag uiterlijk op 31 mei 2005 wordt uitbetaald.
   Volgens de Italiaanse regering is de bestreden verordening onrechtmatig wegens schending van verordening (EEG) nr. 2075/92 (1) van de Raad (inzonderheid artikel 14 bis), schending van wezenlijke vormvoorschriften en misbruik van bevoegdheid.
   Inzonderheid de vaststelling van een opkoopprijs voor de voor het begrotingsjaar 2004 opgekochte quota, die bovendien bijzonder hoog, identiek en ongedifferentieerd is voor alle producenten en voor alle kwaliteiten tabak en die in nagenoeg één keer wordt betaald, moet in strijd worden geacht met artikel 14 bis van verordening nr. 2075/92 van de Raad, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1636/98.
   De Italiaanse regering betoogt voorts dat de betwiste vaststelling van de opkoopprijs niet gerechtvaardigd kan worden geacht op de gronden vermeld in de derde overweging van verordening nr. 1809/2004, die luidt als volgt: „Met betrekking tot de opkoop voor het oogstjaar 2004 moet een opkoopprijs worden vastgesteld die overeenstemt met het minimumniveau van de steun die de landbouwer kan ontvangen in het kader van de regeling voor rechtstreekse betalingen die is vastgesteld bij verordening (EG) nr. 1782/2003 van de Raad van 29 september 2003 […] Bovendien moet, in het licht van de tenuitvoerlegging van de bedrijfstoeslagregeling, de periode voor de betaling van de opkoopprijs tot een minimum worden beperkt”. Dienaangaande wordt opgemerkt, dat de bepalingen van verordening nr. 2075/92 niet zijn ingetrokken voor het betrokken jaar (noch voor 2005), en dat de Commissie derhalve de opkoopprijs niet kan vaststellen op een geheel andere rechtsgrondslag en met geheel andere doeleinden dan die op grond waarvan krachtens verordening nr. 2075/92 de getroffen maatregelen gerechtvaardigd waren.
   De Italiaanse regering wijst voorts op het gebrek aan motivering van de bestreden handeling, zowel wat betreft de vaststelling van een ongedifferentieerde opkoopprijs voor alle producenten en zonder onderscheid op grond van de variëteiten, als met betrekking tot de vaststelling van de prijs op een bedrag gelijk aan 40 % van de premie, en op de tegenstrijdigheid tussen het bepaalde in artikel 1 van de bestreden verordening, de rechtvaardigingen in de derde overweging en de in de tweede overweging uiteengezette motivering.

      (1)  Verordening (EEG) nr. 2075/92 van de Raad van 30 juni 1992 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector ruwe tabak (PB L 215 van 30 juli 1992, blz. 70).


title: Gevoegde zaken T-440/03, T-121/04, T-171/04, T-208/04, T-365/04 en T-484/04: Arrest van het Gerecht van 18 december 2009 — Arizmendi e.a./Raad en Commissie ( Niet-contractuele aansprakelijkheid — Douane-unie — Niet-nakomingsprocedure — Met redenen omkleed advies — Afschaffing in Franse wetgeving van monopolie van scheepsmakelaars — Voldoende gekwalificeerde schending — Oorzakelijk verband )

text:
               13.2.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 37/32

         Arrest van het Gerecht van 18 december 2009 — Arizmendi e.a./Raad en Commissie
   (Gevoegde zaken T-440/03, T-121/04, T-171/04, T-208/04, T-365/04 en T-484/04) (1)

   („Niet-contractuele aansprakelijkheid - Douane-unie - Niet-nakomingsprocedure - Met redenen omkleed advies - Afschaffing in Franse wetgeving van monopolie van scheepsmakelaars - Voldoende gekwalificeerde schending - Oorzakelijk verband”)
   2010/C 37/40
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partijen: Jean Arizmendi (Bayonne, Frankrijk) en de 60 andere verzoekers waarvan de namen in bijlage bij het arrest worden vermeld (vertegenwoordigers: in zaak T-440/03, J.-F. Péricaud, P. Péricaud en M. Tournois en, in de zaken T-121/04, T-171/04, T-208/04, T-365/04 en T-484/04, J.-F. Péricaud en M. Tournois, advocaten)

      Verwerende partijen: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: aanvankelijk J.-P. Jacqué en M. Giorgi Fort, vervolgens F. Florindo Gijón en M. Balta, gemachtigden) en Europese Commissie (vertegenwoordigers: X. Lewis en, in zaak T-121/04, X. Lewis en B. Stromsky, gemachtigden)

      Interveniënte aan de zijde van verzoekende partijen in zaak T-440/03: Chambre nationale des courtiers maritimes de France (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordiger: J.-F. Péricaud, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep krachtens de artikelen 235 EG en 288, tweede alinea, EG, strekkende tot veroordeling van de Commissie tot vergoeding van de schade die voortvloeit uit de afschaffing van het monopolie van de Franse scheepsmakelaars

      Dictum

               1.

               De beroepen worden verworpen.

               2.

               Jean Arizmendi en de 60 andere verzoekers waarvan de namen in de bijlage worden vermeld, dragen hun eigen kosten en die van de Raad van de Europese Unie en de Europese Commissie.

               3.

               De Chambre nationale des courtiers maritimes de France draagt haar eigen kosten.

               4.

               De Raad en de Commissie dragen de eigen kosten die zij door de interventie van de Chambre nationale des courtiers maritimes de France hebben moeten maken.

      (1)  PB C 59 van 6.3.2004.


title: Zaak T-19/12: Beroep ingesteld op 10 januari 2012 — Fabryka Łożysk Tocznych-Kraśnik/BHIM — Impexmetal (KFŁT KRAŚNIK)

text:
               14.4.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 109/16

         Beroep ingesteld op 10 januari 2012 — Fabryka Łożysk Tocznych-Kraśnik/BHIM — Impexmetal (KFŁT KRAŚNIK)
   (Zaak T-19/12)
   2012/C 109/36
   Taal van het verzoekschrift: Pools

      Partijen

      Verzoekende partij: Fabryka Łożysk Tocznych-Kraśnik S.A. (Kraśnik, Polen) (vertegenwoordiger: J. Sieklucki, adwokat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Impexmetal S.A. (Warschau, Polen)

      Conclusies

               —

               vernietiging van de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 27 oktober 2011 (zaak R 2475/2010-1) inzake de afwijzing van de aanvraag tot inschrijving van het gemeenschapsmerk KFŁT KRAŚNIK voor waren van klasse 7 — machines en werktuigmachines; wentellagers en onderdelen hiervan (kogeltjes, cilindertjes); tonlagers en grootformaatlagers;

               —

               verwijzing van het BHIM en Impexmetal SA in de kosten, daaronder begrepen de kosten die verzoekster zijn opgekomen in de procedure voor de kamer van beroep en voor de oppositieafdeling van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen).

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Betrokken gemeenschapsmerk: beeldmerk met het woordelement KFŁT KRAŚNIK voor de volgende waren van klasse 7: machines en werktuigmachines; wentellagers en onderdelen hiervan (kogeltjes, cilindertjes); tonlagers en grootformaatlagers

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Oppositiemerk of -teken: gemeenschapsmerken nrs. CTM-3415437 en CTM-3415379 voor waren van klasse 7 en nationale (Poolse) merken nrs. PL-4550, PL-45826 en PL-112347 voor waren van klasse 7

      Beslissing van de oppositieafdeling: toewijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009 (1) in zoverre is vastgesteld dat de merken overeenstemmen en verwarringsgevaar bestaat, en schending van artikel 8, lid 3, van verordening nr. 207/2009

      (1)  Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 78, blz. 1).


title: Zaak T-30/15: Arrest van het Gerecht van 19 februari 2016 — Infinite Cycle Works/BHIM — Chance Good Ent. (INFINITY) [„Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk INFINITY — Ouder gemeenschapswoordmerk INFINI — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009”]

text:
               29.3.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 111/23

         Arrest van het Gerecht van 19 februari 2016 — Infinite Cycle Works/BHIM — Chance Good Ent. (INFINITY)
   (Zaak T-30/15) (1)

   ([„Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk INFINITY - Ouder gemeenschapswoordmerk INFINI - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009”])
   (2016/C 111/27)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Infinite Cycle Works Ltd (Delta, Canada) (vertegenwoordigers: E. Manresa Medina en J.M. Manresa Medina, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: M. Rajh, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniënte voor het Gerecht: Chance Good Ent. Co., Ltd (Changhua, Taiwan) (vertegenwoordigers: P. Rath en W. Festl-Wietek, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 30 oktober 2014 (zaak R 2308/2013-2) inzake een oppositieprocedure tussen Chance Good Ent. Co., Ltd en Infinite Cycle Works Ltd

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Infinite Cycle Works Ltd wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 89 van 16.3.2015.


title: Zaak C-258/06: Beschikking van de president van het Hof van 22 november 2006 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk Spanje

text:
               30.12.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 331/26

         Beschikking van de president van het Hof van 22 november 2006 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk Spanje
   (Zaak C-258/06) (1)

   (2006/C 331/58)

      Procestaal: Spaans

   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 178 van 29.7.2006.


title: Zaak C-383/08: Beroep ingesteld op 25 augustus 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Italiaanse Republiek

text:
               22.11.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/16

         Beroep ingesteld op 25 augustus 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Italiaanse Republiek
   (Zaak C-383/08)
   (2008/C 301/30)
   Procestaal: Italiaans
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordiger: L. Pignataro, gemachtigde)

      Verwerende partij: Italiaanse Republiek
   Conclusies

               —

               vaststelling dat de Italiaanse Republiek, door de aanneming van de bepalingen van de ministeriële beschikking van 26 augustus 2005, zoals laatstelijk gewijzigd bij beschikking van 17 december 2007, waarbij voor in artikel 3, lid 1, van die beschikking genoemd vlees van pluimvee vermelding van het land van oorsprong verplicht wordt gesteld, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 3, lid 1, sub 8, en artikel 18, lid 2, van richtlijn 2000/13/EG (1) betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgeving der lidstaten inzake de etikettering en presentatie van levensmiddelen alsmede inzake de daarvoor gemaakte reclame, gelezen in samenhang met artikel 5, lid 3, sub e, en artikel 5, lid 4, van verordening (EEG) nr. 1906/90 (2) tot vaststelling van handelsnormen voor vlees van pluimvee tot 30 juni 2008, en vanaf 1 juli 2008 artikel 5, lid 4, sub e, en artikel 5, lid 5, van verordening (EG) nr. 543/2008 van de Commissie (3);

               —

               verwijzing van de Italiaanse Republiek in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De Commissie is van mening dat de verplichting die is neergelegd in de ministeriële beschikking van 26 augustus 2005, zoals laatstelijk gewijzigd bij beschikking van 17 december 2007, om voor uit derde landen ingevoerd vlees van pluimvee het land van oorsprong te vermelden, in strijd is met artikel 3, lid 1, sub 8, en artikel 18, lid 2, van richtlijn 2000/13, gelezen in samenhang met artikel 5, lid 3, sub e, en artikel 5, lid 4, van verordening nr. 1906/90 tot 30 juni 2008, en vanaf 1 juli 2008 artikel 5, lid 4, sub e, en artikel 5, lid 5, van verordening nr. 543/2008. Deze verplichting is volgens de Italiaanse regering ingevoerd, nadat zich in derde landen gevallen van besmetting met vogelgriep hadden voorgedaan, als maatregel om de traceerbaarheid van vlees te garanderen.
   De Commissie houdt staande dat genoemde verplichting in strijd is met artikel 3, lid 1, sub 8, van richtlijn 2000/13. Daarin wordt immers duidelijk bepaald dat voor levensmiddelen in het algemeen de plaats van oorsprong of herkomst alleen dan op het etiket moet worden vermeld wanneer de consument, wanneer dit niet werd vermeld, ten onrechte zou kunnen menen dat het product een bepaalde oorsprong of herkomst heeft. De gemeenschapswetgever is dus niet van mening dat de vermelding van de oorsprong voor de consument in algemene en absolute zin noodzakelijk is, maar alleen wanneer hij door het weglaten daarvan zou kunnen worden misleid.
   De Italiaanse regering dient aan te tonen dat de in de in geding zijnde beschikking neergelegde verplichting om de oorsprong van uit andere lidstaten afkomstig pluimvee te vermelden, voor pluimveevlees werkelijk belangrijk is en dat het ontbreken daarvan een risico van vergissing door de consument meebrengt. In werkelijkheid, zo stelt de Commissie, heeft de Italiaanse regering niets aangevoerd waarmee kan worden aangetoond dat de Italiaanse consument aangaande de oorsprong of de herkomst van pluimveevlees zal worden misleid wanneer er geen oorsprong is vermeld.
   De omstandigheid verband houdend met de vogelgriepcrisis verklaart niet om welke redenen het ontbreken van de oorsprongsvermelding de consument zou kunnen misleiden en hem doen geloven dat het pluimveevlees van bepaalde oorsprong is. Het enkele feit dat de gemiddelde consument belang hecht aan de oorsprong van het product, betekent niet dat hij, wanneer dienaangaande niets wordt vermeld, wordt misleid ten aanzien van de werkelijke oorsprong van het product. Dit zou immers veronderstellen dat de consument automatisch een bepaalde oorsprong aan pluimveevlees verbindt, hetgeen echter niet door de Italiaanse regering is aangetoond. Voorts moet erop worden gewezen dat vraagstukken van dierengezondheid niet kunnen worden beoordeeld door de consument, die niet beschikt over de noodzakelijke kennis om het risico te kunnen beoordelen op basis van de oorsprongsvermelding.
   Voorts worden eerdergenoemde bepalingen van de beschikking niet gerechtvaardigd om redenen van volksgezondheid in de zin van artikel 18, lid 2, van de richtlijn, waarop de Italiaanse regering zich ter rechtvaardiging van de bijkomende etiketteringsverplichting heeft beroepen. De Gemeenschap heeft immers in het kader van de vogelgriepbestrijding een breed scala aan veterinaire bepalingen aangenomen om te garanderen dat nu en in de toekomst alleen veilig pluimveevlees de Gemeenschap kan binnenkomen en in de handel worden gebracht.
   Het argument van de Italiaanse regering dat bovengenoemde communautaire maatregelen niet de traceerbaarheid garanderen, is volgens de Commissie niet relevant, daar de genoemde communautaire maatregelen juist zijn bedoeld om te voorkomen dat vlees uit derde landen waar vogelgriep is aangetroffen, de Gemeenschap binnenkomt. Die maatregelen sorteren dus effect in een eerder stadium dan de verkoop, waarop de Italiaanse maatregel is gericht, juist doordat zij tot doel hebben, te voorkomen dat vlees uit derde landen waar zich een geval van vogelgriep heeft voorgedaan, in de Gemeenschap kan worden ingevoerd. Anderzijds heeft de Gemeenschap tevens maatregelen genomen die garant staan voor het isoleren van gevallen van vogelgriep die zich eventueel hebben voorgedaan binnen de Gemeenschap, om elk risico van besmetting te voorkomen. Binnen de Gemeenschap is vervolgens een serie maatregelen getroffen ter voorkoming van de overbrenging van het virus van wilde vogels op pluimvee in streken waar besmette vogels zijn aangetroffen en om eventuele epidemische verschijnselen bij pluimvee in te dammen.
   De Italiaanse regering beroept zich voorts op verordening nr. 1760/2000 (4), waarin een stelsel van traceerbaarheid van rundvlees is ingevoerd met een verplichting tot oorsprongsetikettering, om de bij de in geding zijnde beschikking ingevoerde verplichting te rechtvaardigen.
   De Commissie betoogt echter dat deze maatregel, anders dan de onderhavige beschikking, een communautaire maatregel is en geen nationale en dus eenzijdige bepaling die belemmerend werkt voor de handel tussen de lidstaten. Voorts is de effectiviteit van de bij verordening nr. 1790/2000 ingevoerde maatregel niet uitsluitend gebaseerd op een stelsel waarbij enkel de oorsprong van het product wordt vermeld, zoals in de Italiaanse regeling voor pluimveevlees, maar op een combinatie van een aantal factoren, waaronder de identificatie en registratie van dieren.
   Wat betreft het argument van de Italiaanse regering dat de maatregel wordt gerechtvaardigd doordat deze is ingegeven door het voorzorgsbeginsel, daar de Commissie niet zou hebben aangetoond dat er geen wetenschappelijke onzekerheid bestaat ten aanzien van de wijze van overbrenging van het virus op de mens, merkt de Commissie conform vaste rechtspraak van de gemeenschapsrechters op dat de wetenschappelijke gegevens waarop de Italiaanse regering zich in het antwoord op het met redenen omkleed advies beroept, niet aantonen dat er werkelijk onzekerheid bestaat over de wijze van overbrenging van het virus op de mens. Op basis van de rechtspraak van de gemeenschapsrechters is het immers aan de Italiaanse autoriteiten om de wetenschappelijke onzekerheid aan te tonen die rechtvaardigt dat nationale maatregelen worden genomen op grond van het voorzorgsbeginsel, en niet aan de Commissie om aan te tonen dat er geen wetenschappelijke onzekerheid bestaat, zoals de Italiaanse regering in het antwoord op het met redenen omkleed advies lijkt te suggereren.
   Gesteld al dat de Italiaanse regering, met betrekking tot het beperkte geval van overbrenging van het virus van besmet pluimvee op huisdieren in het algemeen en op katten in het bijzonder, zou hebben aangetoond dat er reële wetenschappelijke onzekerheid bestaat op basis van de documenten van de WHO en de voedselautoriteit waarop zij zich in het antwoord op het met redenen omkleed advies beroept, houdt de Commissie niettemin staande dat de ter rechtvaardiging van de in geding zijnde beschikking gekozen toepassing van het voorzorgsbeginsel excessief is en dus niet in verhouding staat tot het doel van bescherming van de gezondheid van dieren, gezien het feit dat in communautair verband een aantal maatregelen zijn getroffen met hetzelfde doel.
   Ten slotte stellen artikel 5, lid 3, sub e, en artikel 5, lid 4, van verordening nr. 1906/90 tot vaststelling van handelsnormen voor vlees van pluimvee tot 30 juni 2008, en vanaf 1 juli 2008 artikel 5, lid 4, sub e, en artikel 5, lid 5, van verordening nr. 543/2008 van de Commissie, de vermelding van de oorsprong van pluimveevlees alleen verplicht met betrekking tot pluimvee afkomstig uit derde landen. De Italiaanse regering heeft op dit punt geen tegenargumenten naar voren gebracht.

      (1)  PB L 109, blz. 29.

      (2)  PB L 173, blz. 1.

      (3)  PB L 157, blz. 46.

      (4)  Verordening (EG) nr. 1760/2000 van het Europees Parlement en de Raad van 17 juli 2000 tot vaststelling van een identificatie- en registratieregeling voor runderen en inzake de etikettering van rundvlees en rundvleesproducten en tot intrekking van verordening (EG) nr. 820/97 van de Raad (PB L 204, blz. 1).


title: ARREST VAN HET HOF (Zesde Kamer) van 6 maart 1997 in zaak C-167/95 (verzoek van het Gerechtshof te 's-Hertogenbosch om een prejudiciële beslissing): Maatschap M.J.M. Linthorst, K.G.P. Pouwels en J. Scheres c.s. tegen Inspecteur der Belastingdienst/Ondernemingen te Roermond (Zesde BTW-richtlijn - Artikel 9 - Dienstverrichting van dierenartsen)

text:
5 . 4 . 97          I NL |                 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  Nr. C 108/9
Een in een echtscheidingsprocedure gegeven beslissing                 Artikel 9 van Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad
waarin betaling van een eenmalig bedrag alsmede eigen                van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wet
domsoverdracht van bepaalde goederen van een echtge                  gevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeen
noot aan zijn ex-echtgenoot wordt gelast, moet worden ge             schappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde
acht betrekking te hebben op onderhoudsverplichtingen en              waarde: uniforme grondslag, moet aldus worden uitgelegd,
dus binnen de werkingssfeer te vallen van het Verdrag van             dat als plaats van de diensten die hoofdzakelijk en ge
27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid             woonlijk door dierenartsen worden verricht, wordt aange
en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en            merkt de plaats waar de dienstverrichter de zetel van zijn
handelszaken, zoals gewijzigd bij het Verdrag van 9 okto             bedrijfsuitoefening of een vaste inrichting heeft gevestigd
ber 1978 inzake de toetreding van het Koninkrijk Dene                van waaruit hij de diensten verricht, of bij gebreke van
marken, Ierland en het Verenigd Koninkrijk van Groot                 een dergelijke zetel of vaste inrichting, zijn woonplaats of
Brittannië en Noord-Ierland en bij het Verdrag van 25 ok             zijn gebruikelijke verblijfplaats.
tober 1 982 inzake de toetreding van de Helleense Repu
bliek, wanneer zij tot doel heeft het onderhoud van die ex           (') PB nr. C 208 van 12 . 8 . 1995 .
echtgenoot te verzekeren. Het feit dat de rechter van her
komst in het kader van zijn beslissing geen rekening heeft
gehouden met de huwelijkse voorwaarden, is in dit ver
band irrelevant.
(M PB nr. C 208 van 12 . 8 . 1995 .                                   Beroep, op 4 februari 1997 ingesteld door Bondsrepubliek
                                                                      Duitsland tegen Commissie van de Europese Gemeen
                                                                                schappen
                                                                                ( Zaak C-44/97)
                                                                                ( 97/C 108/ 16 )
                 ARREST VAN HET HOF
                                                                      Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
                         (Zesde Kamer)                                is op 4 februari 1997 beroep ingesteld tegen Commissie
                                                                      van de Europese Gemeenschappen door Bondsrepubliek
                      van 6 maart 1997                                Duitsland, vertegenwoordigd door Ministerialrat Dr. E.
                                                                      Röder en Oberregierungsrat B. Kloke van het Bondsminis
in zaak C-167/95 (verzoek van het Gerechtshof te 's-Her              terie van Economische Zaken .
togenbosch om een prejudiciële beslissing ): Maatschap
M.J.M. Linthorst, K.G.P. Pouwels en J. Scheres c.s. tegen
Inspecteur der Belastingdienst/Ondernemingen te Roer                 Verzoekster concludeert dat het den Hove behage :
                              mond (')
(Zesde BTW-richtlijn — Artikel 9 — Dienstverrichting                  — beschikking C(96 ) 3274 def. (') van de Commissie van
                       van dierenartsen)                                   20 november 1996 tot wijziging van Beschikking 96/
                                                                           311/EG ( 2 ) betreffende de goedkeuring van de reke
                          ( 97/C 108/ 15 )                                 ningen die de lidstaten voor het begrotingsjaar 1992
                                                                           hebben ingediend in verband met door het Europees
                                                                           Oriëntatie-   en    Garantiefonds      voor de  landbouw
                   (Procestaai: Nederlands)                                ( EOGFL ), afdeling Garantie, gefinancierde uitgaven
                                                                           alsook voor bepaalde uitgaven voor het begrotingsjaar
                                                                           1993 nietig te verklaren, voorzover volgens artikel 2
                                                                           een bedrag van 19 591 000 DM voor de openbare op
In zaak C-167/95 , betreffende een verzoek aan het Hof                     slag van rundvlees niet door het EOGFL wordt ver
krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van het Ge                       goed, doch ten laste van de Bondsrepubliek Duitsland
rechtshof te 's-Hertogenbosch, in het aldaar aanhangig ge                 wordt gebracht;
ding tussen Maatschap M.J.M. Linthorst, K.G.P. Pouwels
en J. Scheres c.s ., enerzijds, en Inspecteur der Belasting
dienst/Ondernemingen te Roermond, anderzijds, om een                  — verweerster in de kosten te verwijzen.
prejudiciële beslissing over de uitlegging van artikel 9 van
Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei                     Middelen en voornaamste argumenten
1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der
lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stel
sel van belasting over de toegevoegde waarde : uniforme               De Commissie heeft als kritiek aangevoerd, dat door de
grondslag ( PB nr. L 145 van 13 . 6 . 1977, blz . 1 ), heeft het      Duitse autoriteiten bij de inslag, de opslag en de uitslag
Hof ( Zesde Kamer ), samengesteld als volgt: G.F. Mancini ,           van interventierundvlees geen adequate en behoorlijke con
kamerpresident, J.L. Murray, C.N. Kakouris ( rapporteur),             trole is verricht en in het bijzonder dat niet is aangetoond
P.J.G. Kapteyn en G. Hirsch, rechters; advocaat-generaal :            dat alle inslagcontroles door het personeel van BALM zijn
N. Fennelly; griffier: L. Hewlett, administrateur, op                 verricht. De inventariscontrole zou niet in overeenstem
6 maart 1997 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt              ming met de artikelen 3 en 4 van Verordening ( EEG )
als volgt:                                                            nr. 618/90 zijn uitgevoerd . De Commissie heeft evenwel


title: Beschikking van het Gerecht van Eerste Aanleg van 2 juni 2005 in zaak T-326/03, Hippocrate Vounakis tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Ambtenaren — Bevordering — Artikel 90, lid 2, Statuut — Voorafgaande administratieve klacht — Termijn — Van openbare orde — Niet-ontvankelijkheid)

text:
               20.8.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 205/22

      BESCHIKKING VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG

   van 2 juni 2005
   in zaak T-326/03, Hippocrate Vounakis tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)

   (Ambtenaren - Bevordering - Artikel 90, lid 2, Statuut - Voorafgaande administratieve klacht - Termijn - Van openbare orde - Niet-ontvankelijkheid)
   (2005/C 205/39)
   Procestaal: Frans
   In zaak T-326/03, Hippocrate Vounakis, ambtenaar van de Commissie van de Europese Gemeenschappen, woonachtig te Wezembeek-Oppem (België), vertegenwoordigd door J.-N. Louis, E. Marchal, A. Coolen en S. Orlandi, advocaten, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: C. Berardis-Kayser en G. Berscheid, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg), betreffende een verzoek om nietigverklaring van het besluit van de Commissie om verzoeker niet tot de rang A4 te bevorderen in het kader van de beoordelingsronde 2002, heeft het Gerecht (Derde kamer), samengesteld als volgt: M. Jaeger, kamerpresident, V. Tiili en O. Czúcz, rechters; griffier: H. Jung, op 2 juni 2005 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               Elk der partijen zal haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 289 van 29.11.2003.


title: Zaak T-562/17: Beroep ingesteld op 17 augustus 2017 — dm-drogerie markt/EUIPO — Albea Services (ALBÉA)

text:
               9.10.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 338/18

         Beroep ingesteld op 17 augustus 2017 — dm-drogerie markt/EUIPO — Albea Services (ALBÉA)
   (Zaak T-562/17)
   (2017/C 338/20)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: dm-drogerie markt Verwaltungs-GmbH (Karlsruhe, Duitsland) (vertegenwoordigers: O. Bludovsky en C. Mellein, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Albea Services (Gennevilliers, Frankrijk)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken merk: internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie van het beeldmerk met het woordelement „ALBÉA” — internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie nr. 1 210 553

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de Eerste kamer van beroep van het EUIPO van 25 mei 2017 in zaak R 1870/2016-1

      Conclusies

               —

               vernietiging van de beslissing van 25 mei 2017 van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie in zaak R 1870/2016-1 en correctieve schrapping van verzoeksters merk;
               subsidiair

               —

               vernietiging van de beslissing van 25 mei 2017 van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie in zaak R 1870/2016-1 en terugverwijzing van de zaak naar het EUIPO;
               subsidiair

               —

               vernietiging van de beslissing van 25 mei 2017 van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie in zaak R 1870/2016-1.

      Aangevoerd(e) middel(en)

               —

               schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009.


title: Zaak C-548/09 P: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 16 november 2011 — Bank Melli Iran/Raad van de Europese Unie, Franse Republiek, Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, Europese Commissie (Hogere voorziening — Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen tegen Islamitische Republiek Iran ter voorkoming van nucleaire proliferatie — Bevriezing van tegoeden van bank — Geen kennisgeving van besluit — Rechtsgrondslag — Rechten van verdediging)

text:
               28.1.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/6

      Arrest van het Hof (Grote kamer) van 16 november 2011 — Bank Melli Iran/Raad van de Europese Unie, Franse Republiek, Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, Europese Commissie
      (Zaak C-548/09 P) (1)

      (Hogere voorziening - Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - Beperkende maatregelen tegen Islamitische Republiek Iran ter voorkoming van nucleaire proliferatie - Bevriezing van tegoeden van bank - Geen kennisgeving van besluit - Rechtsgrondslag - Rechten van verdediging)
      (2012/C 25/09)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Rekwirante: Bank Melli Iran (vertegenwoordiger: L. Defalque, advocaat)

         Andere partijen in de procedure: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: M. Bishop en R. Szostak, gemachtigden), Franse Republiek (vertegenwoordigers: E. Belliard, G. de Bergues, L. Butel en E. Ranaivoson, gemachtigden), Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (vertegenwoordigers: S. Hathaway, gemachtigde, D. Beard, barrister), Europese Commissie (vertegenwoordigers: S. Boelaert en M. Konstantinidis, gemachtigden)

         Voorwerp

      Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Tweede kamer) van 14 oktober 2009, Bank Melli/Raad (T-390/08), waarbij is verworpen rekwirantes beroep tot nietigverklaring van punt 4 van tabel B van de bijlage bij besluit 2008/475/EG van de Raad van 23 juni 2008 houdende uitvoering van artikel 7, lid 2, van verordening (EG) nr. 423/2007 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran (PB L 163, blz. 29), voor zover het Bank Melli Iran en haar filialen betreft — Geen individuele betekening van dat besluit — Schending van wezenlijke vormvoorschriften — Geen rechtsgrondslag voor het tegen rekwirante genomen besluit tot bevriezing van tegoeden — Niet-eerbiediging van de rechten van de verdediging en van het beginsel van effectieve rechterlijke bescherming — Schending van het evenredigheidsbeginsel en van het eigendomsrecht

         Dictum

                  1)

                  De hogere voorziening wordt afgewezen.

                  2)

                  Bank Melli Iran wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 80 van 27.3.2010.


title: Zaak C-179/05: Beroep, op 21 april 2005 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek

text:
               25.6.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 155/8

         Beroep, op 21 april 2005 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek
   (Zaak C-179/05)
   (2005/C 155/16)
   Procestaal: Frans
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 21 april 2005 beroep ingesteld tegen Franse Republiek door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door M. Nolin als gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
   De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert dat het het Hof behage:

               1.

               vast te stellen dat de Franse Republiek, door de Commissie niet de in de artikelen 18, lid 1, en 19 decies, eerste en derde streepje, van verordening nr. 2847/93 (1) bedoelde gegevens te hebben meegedeeld, de krachtens deze verordening op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               2.

               de Franse Republiek te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

               —

               De Franse autoriteiten hebben voor de jaren 1999 en 2000 de in artikel 18, lid 1, van verordening nr. 2847/93 bedoelde gegevens nog altijd niet meegedeeld. Verder zijn voor de jaren daarna die gegevens met vertraging meegedeeld.

               —

               De Franse autoriteiten hebben voor de jaren 1999, 2000, 2001 en 2002 de in artikel 19 decies van verordening nr. 2847/93 bedoelde gegevens niet meegedeeld. Voor de jaren daarna zijn die gegevens evenmin meegedeeld.

      (1)  Verordening (EEG) nr. 2847/93 van de Raad van 12 oktober 1993 tot invoering van een controleregeling voor het gemeenschappelijk visserijbeleid (PB L 261 van 20 oktober 1993, blz. 1).


title: Zaak C-204/11 P: Hogere voorziening ingesteld op 27 april 2011 door de Fédération Internationale de Football Association (FIFA) tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 17 februari 2011 in zaak T-385/07, Fédération Internationale de Football Association (FIFA)/Europese Commissie

text:
               6.8.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 232/12

         Hogere voorziening ingesteld op 27 april 2011 door de Fédération Internationale de Football Association (FIFA) tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 17 februari 2011 in zaak T-385/07, Fédération Internationale de Football Association (FIFA)/Europese Commissie
   (Zaak C-204/11 P)
   2011/C 232/21
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Fédération Internationale de Football Association Internationale (FIFA) (vertegenwoordigers: A. Barav en D. Reymond, avocats)

      Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Koninkrijk België, Bondsrepubliek Duitsland en Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland

      Conclusies

   Rekwirante concludeert dat het het Hof behage:

               —

               het arrest van het Gerecht van 17 februari 2011 in zaak T-385/07 te bevestigen wat ontvankelijkheid betreft;

               —

               het arrest van het Gerecht van 17 februari 2011 in zaak T-385/07 ten gronde te vernietigen voor zover daarbij de opneming van de „gewone wedstrijden” van de FIFA World CupTM in de Belgische lijst van evenementen „van aanzienlijk belang voor de samenleving” in de zin van de richtlijn wordt goedgekeurd;

               —

               de zaak af te doen krachtens artikel 61 van het Statuut van het Hof van Justitie;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten van de FIFA betreffende de procedure in eerste aanleg en de onderhavige hogere voorziening.

      Middelen en voornaamste argumenten

   1)   Onjuiste rechtsopvatting, schending van artikel 36 van het Statuut van het Hof van Justitie, schending van artikel 3 bis, lid 2, van richtlijn 89/552/EEG
       (1), zoals gewijzigd bij richtlijn 97/36/EG
       (2), en van het Unierecht, en onjuiste toepassing van artikel 296 VWEU (overschrijding van de grenzen van de rechterlijke toetsing, tegenstrijdige motivering, niet in het bestreden besluit gegeven motivering van de kwalificatie van de FIFA World CupTM waaraan onjuiste juridische conclusies zijn verbonden, en omkering van de bewijslast)
   Het Gerecht heeft volgens rekwirante het Unierecht geschonden door ter ondersteuning van de vaststelling dat de Commissie de FIFA World CupTM terecht heeft aangemerkt als een evenement dat „een geheel vormt” voor de toepassing van richtlijn 89/552, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/36, gebruik te maken van een niet in het besluit van de Commissie (3) gegeven motivering, door een onsamenhangende en tegenstrijdige motivering te geven, door te oordelen dat de lidstaten geen specifieke motivering voor de opneming van de gehele FIFA World CupTM in hun lijst van evenementen van aanzienlijk belang hoeven te geven en door de bewijslast om te keren.
   2)   Onjuiste rechtsopvatting, schending van artikel 3 bis, lid 1, van richtlijn 89/552, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/36, onjuiste toepassing van artikel 296 VWEU en schending van artikel 36 van het Statuut van het Hof van Justitie (onjuiste kwalificatie van de FIFA World CupTM, overschrijding van de grenzen van de rechterlijke toetsing, niet in het bestreden besluit vermelde overwegingen, verkeerde beoordeling van de feiten betreffende de „gewone wedstrijden” waaraan onjuiste juridische conclusies zijn verbonden, vaststelling dat de in het bestreden besluit gegeven motivering toereikend is en verzuim om in te gaan op aangevoerde argumenten)
   Het Gerecht heeft volgens rekwirante het Unierecht geschonden door te oordelen dat de Commissie op goede gronden heeft vastgesteld en toereikend heeft gemotiveerd dat de gehele FIFA World CupTM een evenement van aanzienlijk belang voor de Belgische samenleving in de zin van richtlijn 89/552, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/36, is. In het bijzonder heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en aan de feiten onjuiste juridische conclusies verbonden door de niet-onderbouwde vaststelling van de Commissie te bevestigen dat de gehele FIFA World CupTM„een bijzondere algemene weerklank binnen België” heeft, traditioneel op de kosteloze televisie wordt uitgezonden en hoge kijkcijfers haalt.
   3)   Onjuiste rechtsopvatting, schending van het VWEU, schending van artikel 3 bis, leden 1 en 2, van richtlijn 89/552, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/36, onjuiste toepassing van artikel 296 VWEU en schending van artikel 36 van het Statuut van het Hof van Justitie (miskenning van de omvang van de rechterlijke toetsing, vaststelling dat de Commissie terecht van mening was en toereikend heeft gemotiveerd dat de aangemelde Belgische maatregelen verenigbaar zijn met het Unierecht en dat de daaruit voortvloeiende beperkingen evenredig zijn, en miskenning van de omvang van het recht op informatie en van het publieke belang van ruime toegang tot op televisie uitgezonden evenementen van aanzienlijk belang voor de samenleving)

      Dit middel bevat twee onderdelen.

   Eerste onderdeel: rekwirante stelt dat het Gerecht het Unierecht heeft geschonden door te oordelen dat de Commissie op goede gronden heeft vastgesteld dat de aangemelde Belgische maatregelen verenigbaar zijn met het Unierecht, ofschoon in het bestreden besluit niet is ingegaan op de beperkingen van de vrijheid van vestiging. Het Gerecht heeft het Unierecht tevens geschonden door te oordelen dat de beperkingen van de vrijheid van vestiging evenredig zijn en dat de Commissie op goede gronden heeft vastgesteld en toereikend heeft gemotiveerd dat de beperkingen van het vrij verrichten van diensten evenredig zijn.
   Tweede onderdeel: rekwirante betoogt dat het Gerecht het Unierecht heeft geschonden door te oordelen dat de Commissie op goede gronden heeft vastgesteld dat de aangemelde Belgische maatregelen verenigbaar zijn met het Unierecht, ofschoon in het bestreden besluit niet is ingegaan op de beperkingen van het eigendomsrecht van de FIFA. Het Gerecht heeft het Unierecht tevens geschonden door te oordelen dat de beperkingen van het eigendomsrecht van de FIFA evenredig zijn.

      (1)  Richtlijn van de Raad van 3 oktober 1989 betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake de uitoefening van televisieomroepactiviteiten (PB L 298, blz. 23).

      (2)  Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 30 juni 1997 tot wijziging van richtlijn 89/552/EEG van de Raad betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake de uitoefening van televisieomroepactiviteiten (PB L 202, blz. 60).

      (3)  Besluit van de Commissie (2007/479/EG) van 25 juni 2007 inzake de verenigbaarheid met de gemeenschapswetgeving van maatregelen die door België zijn genomen overeenkomstig artikel 3 bis, lid 1, van richtlijn 89/552/EEG van de Raad betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake de uitoefening van televisieomroepactiviteiten (PB L 180, blz. 24).


title: Doorhaling van zaak C-349/02

text:
               11.9.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 228/34

         Doorhaling van zaak C-349/02 (1)

   (2004/C 228/73)
   De president van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking van 3 mei 2004 de doorhaling in het register gelast van zaak C-349/02: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek.

      (1)  PB C 289 van 23.11.2002.


title: Doorhaling van zaak C-273/02

text:
               11.6.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 143/29

         Doorhaling van zaak C-273/02 (1)

   (2005/C 143/46)

      (Procestaal: Frans)

   De president van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking van 16 december 2004 de doorhaling in het register gelast van zaak C-273/02: Europees Parlement tegen Raad van de Europese Unie, ondersteund door Ierland, Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland en Groothertogdom Luxemburg.

      (1)  PB C 219 van 14.9.2002.


title: Zaak T-519/16: Arrest van het Gerecht van 17 mei 2017 — Piessevaux/Raad („Openbare dienst — Ambtenaren — Pensioenen — Overdracht van pensioenrechten aan de pensioenregeling van de Unie — Voorstel voor extra pensioenjaren — Artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut — Nieuwe algemene uitvoeringsbepalingen — Gelijke behandeling — Verworven rechten — Gewettigd vertrouwen”)

text:
               17.7.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 231/22

         Arrest van het Gerecht van 17 mei 2017 — Piessevaux/Raad
   (Zaak T-519/16) (1)

   ((„Openbare dienst - Ambtenaren - Pensioenen - Overdracht van pensioenrechten aan de pensioenregeling van de Unie - Voorstel voor extra pensioenjaren - Artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut - Nieuwe algemene uitvoeringsbepalingen - Gelijke behandeling - Verworven rechten - Gewettigd vertrouwen”))
   (2017/C 231/27)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Vincent Piessevaux (Brussel, België) (vertegenwoordigers: aanvankelijk D. de Abreu Caldas en J.-N. Louis, vervolgens J.-N. Louis, en tenslotte L. Ponteville, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: M. Bauer en E. Rebasti, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van het besluit van de Raad van 7 oktober 2013 tot definitieve vaststelling van de pensioenrechten die verzoeker in de pensioenregeling van de Europese Unie heeft verworven, na de overdracht van de rechten die hij vóór zijn indiensttreding bij de Unie bij nationale pensioenregelingen had verworven

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Vincent Piessevaux wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 421 van 24.11.2014 (zaak aanvankelijk ingeschreven bij het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie onder nummer F-91/14, en op 1 september 2016 overgedragen aan het Gerecht van de Europese Unie).


title: Zaak T-297/04: Beroep, op 22 juli 2004 ingesteld door Cristóbal Gallego Martínez, Benito García Burgos y Antonio Parras Rosa tegen Raad van de Europese Unie

text:
               9.10.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 251/27

         Beroep, op 22 juli 2004 ingesteld door Cristóbal Gallego Martínez, Benito García Burgos y Antonio Parras Rosa tegen Raad van de Europese Unie
   (Zaak T-297/04)
   (2004/C 251/50)
   Procestaal: Spaans
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 22 juli 2004 beroep ingesteld tegen Raad van de Europese Unie door Cristóbal Gallego Martínez, Benito García Burgos y Antonio Parras Rosa, wonende te Jaén (Spanje), vertegenwoordigd door José Francisco Vázquez Medina, advocaat te Jaén.
   Verzoekers concluderen dat het het Gerecht behage:

               —

               de nietigheid — ipso iure — van artikel 1, punt 7, van verordening (EG) nr. 864/2004 van de Raad vast te stellen;

               —

               de beslissing omtrent de kosten aan te houden.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De middelen en voornaamste argumenten zijn dezelfde als die in zaak T-295/04.


title: Zaak T-98/06: Beroep ingesteld op  28 maart 2006  — Fédération nationale du Crédit agricole tegen Commissie

text:
               3.6.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 131/44

         Beroep ingesteld op 28 maart 2006 — Fédération nationale du Crédit agricole tegen Commissie
   (Zaak T-98/06)
   (2006/C 131/83)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekster: Fédération nationale du Crédit agricole (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordigers: N. Lenoir en P.-A. Jeanneney, advocaten)

      Verweerster: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies van verzoekster

               —

               nietig te verklaren de beschikking van de Commissie van 21 december 2005 in zaak N 531/2005 Frankrijk — Maatregelen in verband met het oprichten en functioneren van Banque Postale;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Op 26 januari 2005 hebben de Franse autoriteiten de Commissie medegedeeld dat zij hadden besloten de bank- en verzekeringsactiviteiten van La Poste onder te brengen bij een dochteronderneming (Banque Postale) die aanvankelijk voor 100 % in handen is van La Poste. Op 21 juli 2005 heeft verzoekster in het onderhavige beroep bij de Commissie een formele klacht ingediend op grond van artikel 20, lid 2, van verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (thans artikel 88 EG) (1), waarin zij aanvoerde dat de aan Banque Postale toegekende staatssteun onverenigbaar was met de gemeenschappelijke markt en zij de Commissie verzocht om een formele onderzoeksprocedure in te leiden.
   Bij beschikking van 21 december 2005 heeft de Commissie vastgesteld dat de onderbrenging van de financiële diensten van La Poste in een dochteronderneming geen economisch voordeel verschaft aan Banque Postale en dat de maatregelen in verband met het oprichten en functioneren ervan geen staatssteun vormt in de zin van artikel 87, lid 1, EG. Dit is de bestreden beschikking.
   Tot staving van haar beroep voert verzoekster vier middelen aan, waarvan het eerste is ontleend aan schending van de formele wettigheid, namelijk schending van verordening nr. 695/1999, aangezien de Commissie zou hebben besloten een aantal maatregelen later te onderzoeken, en schending van artikel 88, lid 2, EG, aangezien zij zou hebben geweigerd de formele onderzoeksprocedure in te leiden.
   Met haar tweede middel voert verzoekster aan dat de Commissie, met haar vaststelling dat de maatregelen in verband met het oprichten en functioneren van Banque Postale geen staatssteun vormden, onder meer de in de klacht aan het licht gebrachte economische voordelen onjuist heeft beoordeeld, zodat zij inbreuk heeft gemaakt op de artikelen 87 EG en 88 EG.
   Met haar derde middel verwijt verzoekster de Commissie dat de bestreden beschikking is aangetast door vormgebreken, aangezien daarin niet is gemotiveerd waarom zij de wezenlijke grieven in verzoeksters klacht niet heeft behandeld, de motieven tegenstrijdig zijn en een aantal specifieke punten van de beschikking ontoereikend zijn gemotiveerd.
   Met haar vierde middel voert verzoekster aan dat de Commissie de artikelen 43 EG, 82 EG en 86 EG, zou hebben geschonden, aangezien zij in haar beschikking de inbreuken op de vrijheid van vestiging en op de vrije mededinging, welke het resultaat zijn van de maatregelen in verband met het uit het Livret A voortvloeiende voorwerp van de staatssteun, niet zou hebben beoordeeld.

      (1)  PB L 83, blz. 1.


title: Zaak T-495/17: Beroep ingesteld op 26 juli 2017 — Sedes Holding/EUIPO (gratis)

text:
               25.9.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 318/24

         Beroep ingesteld op 26 juli 2017 — Sedes Holding/EUIPO (gratis)
   (Zaak T-495/17)
   (2017/C 318/30)
   Procestaal: Nederlands

      Partijen

      Verzoekende partij: Sedes Holding AŞ (Istanboel, Turkije) (vertegenwoordigers: K. Ongena en C. Du Jardin, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Betrokken merk: Uniebeeldmerk met het woordelement „gratis” — aanvraag om een Uniemerk nr. 15 950 637

      Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 30 mei 2017 in zaak R 507/2017-2

      Conclusies

               —

               in toepassing van artikel 68 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, de in onderhavig verzoekschrift behandelde zaak en het beroep tegen de beslissing van het EUIPO in de zaak R 506/2017-2 wegens verknochtheid te voegen voor de mondelinge behandeling;

               —

               het beroep uiteengezet in het verzoekschrift ontvankelijk en gegrond te verklaren, en bijgevolg,

                           —

                           in hoofdorde, de bestreden beslissing te vernietigen en het EUIPO te bevelen de Uniemerkaanvraag nr 15 950 637 voor het beeldmerk GRATIS in te schrijven in het merkenregister voor alle in deze inschrijving opgeëiste waren;

                           —

                           in ondergeschikte orde, de bestreden beslissing te vernietigen en het EUIPO te bevelen de Uniemerkaanvraag nr. 15 950 637 voor het beeldmerk GRATIS in te schrijven in het merkenregister voor „parfumerieën, cosmetische producten, geuren en deodoranten voor persoonlijk gebruik”;

               —

               het EUIPO te veroordelen tot de kosten.

      Aangevoerd(e) middel(en)

               —

               schending van artikel 7 lid 1 onder b) en artikel 7 lid 2 verordening nr. 207/2009;

               —

               schending van de algemene beginselen van het Unierecht.


title: Zaak C-581/11 P: Hogere voorziening ingesteld op 22 november 2011 door Muhamad Mugraby tegen de beschikking van het Gerecht (Derde kamer) van 6 september 2011 in zaak T-292/09, Muhamad Mugraby/Raad van de Europese Unie, Europese Commissie

text:
               28.1.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/37

      Hogere voorziening ingesteld op 22 november 2011 door Muhamad Mugraby tegen de beschikking van het Gerecht (Derde kamer) van 6 september 2011 in zaak T-292/09, Muhamad Mugraby/Raad van de Europese Unie, Europese Commissie
      (Zaak C-581/11 P)
      (2012/C 25/72)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirant: Muhamad Mugraby (vertegenwoordiger: S. Delhaye, advocaat)

         Andere partijen in de procedure: Raad van de Europese Unie, Europese Commissie

         Conclusies

      Rekwirant concludeert dat het het Hof behage:

                  1)

                  vast te stellen dat de Commissie niet is ingegaan op:

                              i)

                              rekwirants verzoek om bij de Raad een aanbeveling in te dienen inzake de opschorting van de bijstand van de Gemeenschap voor Libanon, zoals in artikel 28 van verordening (EG) nr. 1638/2006 (1) uiteengezet, aangezien dergelijke maatregelen krachtens deze verordening zowel noodzakelijk als mogelijk zijn;

                              ii)

                              rekwirants verzoek om als de instelling die rechtstreeks verantwoordelijk is voor de uitvoering van de diverse bijstandsprogramma’s van de Unie voor Libanon, de uitvoering van deze programma’s op te schorten zolang er geen oplossing is voor de voortdurende grondrechtenschendingen die Libanon begaat, meer in het bijzonder van rekwirants grondrechten;

                  2)

                  vast te stellen dat de Raad, als onderdeel van de Associatieraad EU-Libanon, niet is ingegaan op rekwirants verzoek om de Commissie uit te nodigen aan de Raad aan te bevelen om krachtens de Associatie-overeenkomst (2) tussen Libanon en de Gemeenschap specifieke en doeltreffende maatregelen inzake bijstand van de Unie aan Libanon te nemen, teneinde aan de verplichtingen van partijen krachtens deze overeenkomst te voldoen;

                  3)

                  vast te stellen dat de EU, de Commissie, als hoeder van de verdragen en als de instelling die rechtstreeks verantwoordelijk is voor de uitvoering van de diverse bijstandsprogramma’s van de Unie voor Libanon, alsook de Raad, als onderdeel van de Associatieraad EU-Libanon, niet-contractueel aansprakelijk zijn voor de schade die rekwirant heeft geleden omdat zij er sinds december 2002 nog steeds niet in zijn geslaagd om de beschikbare middelen en instrumenten op doeltreffende wijze aan te wenden teneinde de naleving van de mensenrechtenclausule in de Associatie-overeenkomst daadwerkelijk af te dwingen.

                  4)

                  de Commissie te gelasten om, gedeeltelijk als vergoeding in natura, aan de Raad voor te stellen de Associatie-overeenkomst tussen de EU en Libanon op te schorten, zolang Libanon er niet in slaagt om ten aanzien van rekwirant artikel 2 van de Associatie-overeenkomst na te leven;

                  5)

                  de Commissie te gelasten de uitvoering van de huidige bijstandsprogramma’s (die door de Commissie worden uitgevoerd en/of geleid) te beperken tot de programma’s die specifiek zijn gericht op de bevordering van de grondrechten en die geen financiële steun aan de Libanese autoriteiten inhouden, zolang Libanon er niet in slaagt om ten aanzien van rekwirant artikel 2 van de Associatie-overeenkomst na te leven;

                  6)

                  de Raad te gelasten om de Commissie uit te nodigen een aanbeveling te doen, zoals bedoeld in punt 4 hierboven, en om via de instellingen van de Associatieraad hetzelfde doel na te streven;

                  7)

                  de EU, de Raad en de Commissie, verweerders in eerste aanleg, te verplichten tot vergoeding van rekwirants materiële en morele schade, ten belope van een ex aequo et bono vast te stellen bedrag dat niet minder dan 5 000 000 EUR bedraagt, en tot vergoeding van de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Rekwirant betoogt dat de bestreden beschikking moet worden vernietigd om de volgende redenen:

                  Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting:

                              —

                              door het beroep niet-ontvankelijk te verklaren, hoewel er geen gronden voor niet-ontvankelijkheid bestaan;

                              —

                              door rekwirants recht om alle verweerders te noemen, te schenden;

                              —

                              door rekwirants rechten van verdediging te schenden, doordat het de door rekwirant aangevoerde argumenten terzijde heeft geschoven;

                              —

                              door niet op alle vorderingen van rekwirant uitspraak te doen;

                              —

                              door geen rekening te houden met het Unierecht en de internationaalrechtelijke verplichtingen van de Unie, en door de beschikking te baseren op verordeningen van een der instellingen van de Unie.

                  Rekwirant betoogt eveneens dat het Gerecht de Associatie-overeenkomst tussen de EU en Libanon onjuist heeft uitgelegd, en dat er geen rechtsgrond bestond voor zijn uitlegging van de „ruime beoordelingsbevoegdheid” en zijn vaststelling dat het niet bevoegd was om aan de Raad van de Europese Unie en aan de Europese Commissie bevelen te geven.

                  Als gevolg hiervan betoogt rekwirant dat het Gerecht zich schuldig heeft gemaakt aan rechtsweigering.

         (1)  Verordening (EG) nr. 1638/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 2006 houdende algemene bepalingen tot invoering van een Europees nabuurschaps- en partnerschapsinstrument (PB L 310, blz. 1).

         (2)  Interimovereenkomst betreffende de handel en aanverwante zaken tussen de Europese Gemeenschap, enerzijds, en de Republiek Libanon, anderzijds (PB 2002 L 262, blz. 2).


title: Zaak T-501/10: Beroep ingesteld op 22 oktober 2010 — TI Media Broadcasting en TI Media/Commissie

text:
               18.12.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 346/53

         Beroep ingesteld op 22 oktober 2010 — TI Media Broadcasting en TI Media/Commissie
   (Zaak T-501/10)
   ()
   2010/C 346/104
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partijen: Telecom Italia Media Broadcasting Srl (TI Media Broadcasting) (Rome, Italië), Telecom Italia Media SpA (TI Media) (Rome, Italië) (vertegenwoordigers: B. Caravita di Toritto, L. Sabelli, F. Pace, en A. d’Urbano, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               de bestreden beschikking onrechtmatig en nietig verklaren voor zover SKY daarbij is toegestaan deel te nemen aan de digital dividend-aanbesteding;

               —

               subsidiair, de Commissie gelasten i) te verklaren voor welk perceel SKY zich mag inschrijven; ii) het vijfjarige verbod op het gebruik van de frequenties voor betaaltelevisie uit te breiden tot de frequenties die worden verworven middels overeenkomsten met bestaande of nieuwe operatoren;

               —

               verwerende partij verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De verzoekende vennootschappen in de onderhavige zaak verzoeken om nietigverklaring van de beschikking C(2010) 4976 van de Commissie van 20 juli 2010 (hierna: „beschikking”) betreffende de wijziging van clausule 9.1 van de toezeggingen die zijn opgenomen in bijlage bij de beschikking van 2 april 2003 (zaak COMP/M.2876) waarbij de Commissie de door de oprichting van „SKY Italia” (hierna: „SKY”) tot stand gebrachte concentratie verenigbaar heeft verklaard met de gemeenschappelijke markt en de EER-overeenkomst.
   In dat verband wordt gepreciseerd dat SKY op grond van die clausule verplicht was om bepaalde analoge en digitale frequenties vrij te geven en om zich tot 31 december 2011 te onthouden van activiteiten op het digitale terrestrische platform als netwerkexploitant of contentprovider. Bij de bestreden beschikking heeft de Commissie het verzoek van SKY ingewilligd door haar toe te staan deel te nemen aan de aanbestedingsprocedure voor de gunning van de digital dividend-opdracht door de indiening van een offerte voor de toewijzing van één multiplex waarmee gedurende een periode van vijf jaar na de vaststelling van die beschikking onversleutelde programma's dienden te worden uitgezonden.
   Ter ondersteuning van hun vorderingen voeren verzoeksters de volgende middelen aan: schending van de artikelen 2, 6 en 8, lid 2, van verordening (EG) nr. 139/2004 van de Raad van 20 januari 2004 betreffende de controle op concentraties van ondernemingen (1), schending van punt 74 van de mededeling van de Commissie betreffende op grond van verordening (EG) nr. 139/2004 van de Raad en verordening (EG) nr. 802/2004 van de Commissie aanvaardbare corrigerende maatregelen (2), schending van clausule 14.1 van de toezeggingen die zijn opgenomen in de bijlage bij het besluit van 2 april 2003 (zaak COMP/M.2876), en schending van artikel 102 VWEU.
   In concreto was er bij de vaststelling van de bestreden beschikking sprake van misbruik van bevoegdheid, en vertoont deze beschikking motiveringsgebreken voor zover daarbij, door de inwilliging van een verzoek dat de objectieve werkingssfeer van de in bijlage bij de beschikking van 2003 (zaak COMP/M.2876) opgenomen clausule 9.1 te buiten gaat, wordt toegestaan dat SKY deelneemt aan de openbare aanbesteding voor de gunning van de digital dividend-opdracht.
   Verzoeksters betogen voorts dat verweerster, door de schending van wezenlijke vormvoorschriften en de onjuiste voorstelling van de feiten, ten onrechte heeft vastgesteld dat er sprake is van de uitzonderlijke omstandigheden die de wijziging van de aanvankelijk aan SKY opgelegde verplichtingen kunnen rechtvaardigen. In het bijzonder heeft de Commissie op basis van de anomalieën die de betrokken mededingingscontext kenmerken, TI Media gelijkgesteld met de gevestigde exploitanten RAI en Mediaset, hoewel TI Media nooit was aangemeld als een onderneming met een machtspositie. Bij de onderbouwing van dit obiter dictum betreffende de vermeende machtspositie („strong position”) van TI Media op de markt is de Commissie uitgegaan van een onjuiste interpretatie van besluit 544/07/CONS, waarbij zij volledig voorbijging aan de resultaten van de markttest (market test).
   Ten slotte stellen verzoeksters dat de beschikking onrechtmatig is wegens ontoereikend onderzoek en motiveringsgebreken voor zover zij met betrekking tot de vaststelling van de criteria voor de gunning van de opdracht is gebaseerd op een misleidende en onjuiste voorstelling van de inhoud van de besluiten 181/09/CONS en 427/09/CONS. Anders dan de Commissie heeft gesteld, zijn in deze laatste besluiten immers de gunningscriteria voor de frequentiepercelen (A, B en eventueel C) vastgesteld zonder dat daarbij de nationale exploitanten in categorieën werden ingedeeld en bovenal zonder dat TI Media daarbij als een verticaal geïntegreerde operator werd aangemerkt.

      (1)  PB L 24, blz. 1.

      (2)  PB C 267 van 22.10.2008, blz. 1.


title: Doorhaling van zaak T-100/99

text:
C 112/48             NL                         Publicatieblad van de Europese Unie                                       10.5.2003
Middelen en voornaamste argumenten                                          beoordelaar geen enkele verklaring heeft gegeven voor de
                                                                            herroeping van de positieve beoordeling van verzoeker
Tot staving van zijn beroep voert verzoeker twee middelen                   door de eerste beoordelaar.
aan:
—    Schending van de plicht tot terughoudendheid, van de
     beginselen van goed beheer en behoorlijk bestuur evenals
     van de beginselen van onafhankelijkheid en onpartijdig-
     heid. Volgens verzoeker is het bestreden beoordelingsrap-                      Doorhaling van zaak T-100/99 (1)
     port opgesteld door het hoofd van een eenheid van wie
     verzoeker de aanstelling heeft aangevochten voor het                                    (2003/C 112/89)
     Gerecht. Volgens verzoeker had deze beoordelaar zich in
     deze omstandigheden moeten onthouden.                                                 (Procestaal: Nederlands)
—    Schending van de motiveringsplicht, van de rechten van
     de verdediging en van artikel 26 van het Ambtenaren-            De president van de Tweede kamer van het Gerecht van eerste
     statuut, alsook een kennelijke beoordelingsfout. In het         aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking
     kader van dit middel stelt verzoeker dat het bestreden          van 25 februari 2003 de doorhaling in het register gelast van
     rapport is opgesteld op basis van verklaringen van              zaak T-100/99: Campina Melkunie B.V. tegen Commissie van
     anonieme personen, die dit rapport niet hebben onderte-         de Europese Gemeenschappen.
     kend, dat de beoordelaars niet de door verzoeker voorge-
     stelde personen hebben geraadpleegd en dat de tweede            (1 ) PB C 246 van 28.8.1999.


title: Zaak C-539/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Employment Tribunal (Verenigd Koninkrijk) op 26 november 2012 — ZJR Lock/British Gas Trading Limited & Others

text:
               16.2.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 46/13

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Employment Tribunal (Verenigd Koninkrijk) op 26 november 2012 — ZJR Lock/British Gas Trading Limited & Others
   (Zaak C-539/12)
   2013/C 46/25
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   Employment Tribunal

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: ZJR Lock

      Verwerende partijen: British Gas Trading Limited en anderen

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet artikel 7 van richtlijn 93/104/EG (1), zoals gewijzigd bij richtlijn 2003/88/EG (2), aldus worden uitgelegd dat wanneer:

                           i)

                           het jaarloon van een werknemer bestaat uit een basisloon en een contractueel bedongen recht op provisie;

                           ii)

                           de provisie wordt betaald op basis van de verkopen die de werkgever heeft gerealiseerd en de overeenkomsten die bij heeft gesloten door bemiddeling van de werknemer;

                           iii)

                           de provisie achteraf wordt betaald en de in een bepaald referentietijdvak ontvangen provisie varieert naargelang de waarde van de gerealiseerde verkopen en gesloten overeenkomsten en het tijdstip van die verkopen;

                           iv)

                           de werknemer tijdens jaarlijkse vakantieperiodes geen arbeid verricht die hem recht op deze provisie zou geven en die voor deze periodes dus geen provisie doet ontstaan;

                           v)

                           de werknemer voor de betalingsperiode die een jaarlijkse vakantieperiode omvat, recht heeft op het basisloon en verder provisie zal ontvangen voor eerder ontstane aanspraken op provisie; en

                           vi)

                           zijn gemiddelde inkomsten uit provisie over het jaar lager zijn dan het geval zou zijn geweest indien hij geen vakantie had genomen aangezien de werknemer tijdens de vakantie geen arbeid heeft verricht die hem recht geeft op provisie,

                     deze bepaling verlangt dat de lidstaten maatregelen nemen om te verzekeren dat deze werknemer tijdens de jaarlijkse vakantieperiodes naast zijn basisloon een vergoeding ontvangt op basis van de provisie die hij tijdens die periode had kunnen verdienen indien hij geen vakantie had genomen?

               2)

               Welke beginselen zijn bepalend voor het antwoord op vraag 1.1?

               3)

               Bij een bevestigend antwoord op vraag 1.1: welke beginselen (indien er zijn) dienen de lidstaten te hanteren bij de berekening van het bedrag dat aan de werknemer moet worden betaald op basis van de provisie die hij zou hebben verdiend of had kunnen verdienen indien hij geen jaarlijkse vakantie had genomen?

      (1)  Richtlijn 93/104/EG van de Raad van 23 november 1993 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd, PB L 307, blz. 18.

      (2)  Richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd, PB L 299, blz. 9.


title: Zaak C-616/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione (Italië) op 28 november 2016 — Presidenza del Consiglio dei Ministri e.a./Nello Grassi e.a.

text:
               27.2.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 63/15

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione (Italië) op 28 november 2016 — Presidenza del Consiglio dei Ministri e.a./Nello Grassi e.a.
   (Zaak C-616/16)
   (2017/C 063/22)
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Corte suprema di cassazione

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Presidenza del Consiglio dei Ministri, Gianni Pantuso, Angelo Tralongo, Maria Michela D’Alessandro

      Verwerende partijen en incidentele verzoekers: Nello Grassi, Carmela Amato, Università degli Studi di Palermo, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero della Salute, Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet richtlijn 82/76/EEG (1) (waarbij de richtlijnen 75/362/EEG (2) en 75/363/EEG (3) zijn gewijzigd) aldus worden uitgelegd dat ook die opleidingen tot medisch specialist, zowel voltijds als deeltijds, binnen de werkingssfeer ervan vallen die al waren begonnen op en zijn voortgezet na 31 december 1982, de termijn die de lidstaten in artikel 16 van richtlijn 82/76/EEG was gesteld om de maatregelen te treffen die nodig waren om aan die richtlijn te voldoen?
               Indien de vraag onder a) bevestigend wordt beantwoord:

               2)

               Moet de bijlage die bij artikel 13 van richtlijn 82/76/EEG (waarbij de richtlijnen 75/362/EEG en 75/363/EEG zijn gewijzigd) aan de coördinatierichtlijn 75/363/EEG is gehecht, aldus worden uitgelegd dat het ontstaan van een verplichting van adequate beloning voor medisch specialisten in opleiding die hun opleiding al vóór 31 december 1982 waren begonnen, ervan afhangt of is voldaan aan de verplichting van reorganisatie, althans toetsing van de verenigbaarheid ervan met de bepalingen van deze richtlijnen?

               3)

               Is er een verplichting ontstaan om medici die een opleiding tot specialist hebben gevolgd die op 1 januari 1983 al was begonnen maar op die datum nog niet was afgerond, een adequate vergoeding te betalen voor de gehele duur van de opleiding of enkel voor het tijdvak na 31 december 1982, en eventueel onder welke voorwaarden?

      (1)  Richtlijn 82/76/EEG van de Raad van 26 januari 1982 tot wijziging van richtlijn 75/362/EEG inzake de onderlinge erkenning van de diploma’s, certificaten en andere titels van de arts, tevens houdende maatregelen tot vergemakkelijking van de daadwerkelijke uitoefening van het recht van vestiging en vrij verrichten van diensten, alsmede van richtlijn 75/363/EEG inzake de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de werkzaamheden van de arts (PB L 43, blz. 21).

      (2)  Richtlijn 75/362/EEG van de Raad van 16 juni 1975 inzake de onderlinge erkenning van de diploma’s certificaten en andere titels van de arts, tevens houdende maatregelen tot vergemakkelijking van de daadwerkelijke uitoefening van het recht van vestiging en vrij verrichten van diensten (PB L 167, blz. 1).

      (3)  Richtlijn 75/363/EEG van de Raad van 16 juni 1975 inzake de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de werkzaamheden van de arts(PB L 167, blz. 14).