title: Zaak T-375/18: Beroep ingesteld op 19 juni 2018 — Gollnisch/Parlement

text:
               8.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 364/12

      Beroep ingesteld op 19 juni 2018 — Gollnisch/Parlement
      (Zaak T-375/18)
      (2018/C 364/12)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Bruno Gollnisch (Villiers-le-Mahieu, Frankrijk) (vertegenwoordiger: B. Bonnefoy-Claudet, advocaat)

         Verwerende partij: Europees Parlement

         Conclusies

                  —

                  de onregelmatigheid van het op 20 maart 2018 meegedeelde besluit van de voorzitter van de delegatie voor de betrekkingen met Japan vaststellen;

                  —

                  dit besluit nietig verklaren;

                  —

                  het impliciete besluit van de voorzitter van het Europees Parlement en dat van de secretaris-generaal van het Europees Parlement tot afwijzing van de op 2 mei 2018 bij hen ingediende bewaren gezamenlijk nietig verklaren;

                  —

                  de vastgestelde handelingen en maatregelen ten gevolge van de bovengenoemde handelingen intrekken;

                  —

                  verzoeker de som van 1 EUR toekennen als vergoeding van de immateriële schade die hij heeft geleden door zijn uitsluiting van de parlementaire reis en door de niet-toewijzing van de schadevergoeding waarop hij recht had;

                  —

                  verzoeker tevens het bedrag van 3 500 EUR toekennen voor de kosten die hij heeft gemaakt om het onderhavige beroep voor te bereiden;

                  —

                  het Europees Parlement verwijzen in alle kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker twee middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel: schending van de uitvoeringsbepalingen inzake de werkzaamheden van delegaties en de missies van leden van het Europees Parlement buiten de Europese Unie

                  2.

                  Tweede middel: schending van het recht op een doeltreffende voorziening in rechte en op behoorlijk bestuur


title: Zaak T-501/18: Beroep ingesteld op 22 augustus 2018 — Currency One/EUIPO — Cinkciarz.pl (CINKCIARZ)

text:
               8.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 364/20

      Beroep ingesteld op 22 augustus 2018 — Currency One/EUIPO — Cinkciarz.pl (CINKCIARZ)
      (Zaak T-501/18)
      (2018/C 364/21)
      Taal van het verzoekschrift: Pools

         Partijen

         Verzoekende partij: Currency One S.A. (Poznań, Polen) (vertegenwoordiger: P. Szmidt, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Cinkciarz.pl sp. z o.o. (Zielona Góra, Polen)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Houder van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

         Betrokken merk: Uniewoordmerk CINKCIARZ — Uniemerk nr. 13 678 991

         Procedure voor het EUIPO: nietigheidsprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 18 juni 2018 in zaak R 2598/2017-5

         Conclusies

      De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

                  —

                  de bestreden beslissing te vernietigen;

                  —

                  het EUIPO te verwijzen in de kosten, daaronder begrepen die van de beroepsprocedure.

         Aangevoerd middel

                  —

                  schending van artikel 59, lid 1, onder a), juncto artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


title: Zaak T-422/18: Beroep ingesteld op 6 juli 2018 — RATP/Commissie

text:
               8.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 364/14

      Beroep ingesteld op 6 juli 2018 — RATP/Commissie
      (Zaak T-422/18)
      (2018/C 364/15)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Régie autonome des transports parisiens (RATP) (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordigers: E. Morgan de Rivery, P. Delelis en C. Lavin, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  vernietiging krachtens artikel 263 VWEU van het besluit van de Commissie van 5 maart 2018, waarbij toegang is verleend tot documenten die het voorwerp uitmaken van het onder referentienummer GestDem 2017/7530 geregistreerde verzoek om toegang tot documenten op grond van verordening (EG) nr. 1049/2001 van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie;

                  —

                  in elk geval verwijzing van de Commissie in alle kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster vijf middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel: de Commissie heeft artikel 4, lid 4, van verordening nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB 2001, L 145, blz. 43), alsook artikel 5, lid 3, onder b), en artikel 5, lid 6, van de aan haar reglement van orde gehechte gedragscode van de Commissie [C(2000) 3614 (PB 2000, L 308, blz. 26)], die deel uitmaken van de afdeling inzake de bepalingen ter uitvoering van verordening nr. 1049/2001, geschonden aangezien zij de litigieuze documenten niet mocht verstrekken zonder verzoekster daarvan in kennis te stellen.

                  2.

                  Tweede middel: de Commissie heeft het in artikel 41, lid 1, van het Handvest van de grondrechten neergelegde beginsel van behoorlijk bestuur geschonden, is tekortgeschoten in de nakoming van haar zorgvuldigdheidsplicht zoals deze wordt gepreciseerd in de relevante rechtspraak, en heeft bijgevolg gehandeld in strijd met de doelstelling van verordening nr. 1049/2001, die volgens artikel 1, onder b), ervan gericht is op „de bevordering van goede administratieve praktijken met betrekking tot de toegang tot documenten”.

                  3.

                  Derde middel: de Commissie heeft artikel 4, lid 2, eerste, tweede en derde streepje, van verordening nr. 1049/2001 geschonden doordat zij heeft geweigerd de uitzonderingen toe te passen waarop verzoekster zich nochtans had beroepen. Dit middel bestaat uit drie onderdelen:

                              —

                              eerste onderdeel: de Commissie heeft artikel 4, lid 2, derde streepje, van verordening nr. 1049/2001 geschonden doordat zij doelbewust heeft geweigerd het algemene vermoeden van vertrouwelijkheid toe te passen dat gold voor de documenten;

                              —

                              tweede onderdeel: de Commissie heeft artikel 4, lid 2, tweede streepje, van verordening nr. 1049/2001 geschonden doordat zij heeft geweigerd in aanmerking te nemen dat de doorgifte van de documenten interfereerde met gerechtelijke procedures;

                              —

                              derde onderdeel: de Commissie heeft artikel 4, lid 2, eerste streepje, van verordening nr. 1049/2001, artikel 8 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens, artikel 7 van het Handvest van de grondrechten en artikel 339 VWEU geschonden doordat zij geen rekening heeft gehouden met verzoeksters commerciële, financiële en strategische belangen.

                  4.

                  Vierde middel: de Commissie heeft artikel 4, lid 1, onder b), en artikel 8 van verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2000 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de communautaire instellingen en organen en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB 2001, L 8, blz. 1) geschonden doordat zij heeft geweigerd de identiteit te verhullen van de natuurlijke persoon die de litigieuze documenten heeft opgesteld.

                  5.

                  Vijfde middel: de Commissie is in de krachtens artikel 296 VWEU op haar rustende motiveringsplicht tekortgeschoten doordat zij verzoekster noch vóór noch na de verzending van de documenten in kennis heeft gesteld van de redenen die konden verklaren waarom zij deze documenten wenste te versturen.


title: Zaak T-437/18: Beroep ingesteld op 13 juli 2018 — Tilly-Sabco/Commissie

text:
               8.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 364/15

      Beroep ingesteld op 13 juli 2018 — Tilly-Sabco/Commissie
      (Zaak T-437/18)
      (2018/C 364/16)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Tilly-Sabco (Guerlesquin, Frankrijk) (vertegenwoordigers: R. Milchior en S. Charbonnel, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  ontvankelijk verklaren van verzoeksters beroep tot schadevergoeding betreffende uitvoeringsverordening (EU) nr. 689/2013 van de Commissie van 18 juli 2013 tot vaststelling van de uitvoerrestituties in de sector vlees van pluimvee (PB 2013, L 196, blz. 13);

                  —

                  vaststellen dat de Commissie verzoekster een hoofdsom van 3 238 000 EUR is verschuldigd, die is samengesteld als volgt:

                  —

                  2 848 000 EUR als vergoeding voor de niet-ontvangen restituties betreffende de verkopen in de periode van 19 juli tot en met 31 december 2013,

                  —

                  390 000 EUR als vergoeding voor de winst die is gederfd doordat in dezelfde periode geen 3 550 ton extra is verkocht aan landen uit het Midden-Oosten;

                  —

                  de Commissie veroordelen tot betaling van een hoofdsom van 3 238 000 EUR:

                  —

                  waarop compensatoire rente wordt toegepast, te rekenen vanaf 20 september 2017 tot aan de uitspraak van het arrest dat in de onderhavige zaak zal worden gewezen, tegen het door Eurostat (bureau voor de statistiek van de Europese Unie) voor de betrokken periode in de lidstaat van vestiging van deze vennootschap vastgestelde jaarlijkse inflatiepercentage,

                  —

                  vermeerderd met vertragingsrente vanaf de uitspraak van het onderhavige arrest tot aan de volledige betaling, tegen de rentevoet die de Europese Centrale Bank (ECB) voor haar basisherfinancieringsoperaties heeft vastgesteld, vermeerderd met twee procentpunten;

                  —

                  toestaan dat verzoekster haar memorie en vorderingen aanpast indien de Commissie vóór het einde van de schriftelijke behandeling van het onderhavige beroep een uitvoeringsverordening zou vaststellen die in de plaats komt voor verordening nr. 689/2013;

                  —

                  de Commissie verwijzen in de kosten van het onderhavige beroep.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster drie middelen aan, die overeenkomen met de drie materiële voorwaarden voor een beroep tot schadevergoeding — te weten het bestaan van een schadeveroorzakend feit dat overeenkomt met de onrechtmatigheid van het verweten gedrag, schade en een oorzakelijk verband tussen het schadeveroorzakende feit en de schade — waaraan in casu cumulatief is voldaan.
      Ten eerste is verzoekster van mening dat de vaststelling door de Commissie van uitvoeringsverordening (EU) nr. 689/2013 van de Commissie van 18 juli 2013 tot vaststelling van de uitvoerrestituties in de sector vlees van pluimvee (PB 2013, L 196, blz. 13), die door het Hof van Justitie nietig is verklaard bij het arrest van 20 september 2017, Tilly-Sabco/Commissie (C-183/16 P, EU:C:2017:704), een schending van het Unierecht vormt die volstaat om een voldoende gekwalificeerde schending op te leveren.
      Ten tweede stelt verzoekster zich op het standpunt dat de Commissie zich, door op onrechtmatige wijze een handeling vast te stellen waarbij het bedrag van de restituties voor de verkoop van bevroren kippen in bepaalde landen buiten de EU wordt vastgesteld op 0 EUR, schuldig heeft gemaakt aan een voldoende gekwalificeerde schending die een schadeveroorzakend feit vormt dat haar reële en zekere schade berokkent. Volgens verzoekster bestaat deze schade erin dat zij tot 31 december 2013 geen restituties heeft ontvangen.
      Ten derde stelt de verzoekende vennootschap dat haar vordering tot vergoeding van het verlies dat zij heeft geleden door de onrechtmatige afschaffing van de restituties voor de periode van 19 juli 2013 tot en met 31 december 2013 gegrond is. Het onrechtmatige gedrag van de Commissie was dus de beslissende oorzaak van de schade die zij stelt te hebben geleden, zodat er een onmiddellijk en rechtstreeks verband bestaat tussen die onrechtmatigheid en die schade.


title: Zaak T-184/17: Arrest van het Gerecht van 13 september 2018 — Leifheit/EUIPO (Vier groene vierkanten op een weegschaal) [„Uniemerk — Aanvraag voor een Uniemerk dat bestaat uit vier groene vierkanten op een weegschaal — Absolute weigeringsgrond — Geen onderscheidend vermogen — Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”]

text:
               29.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 392/27

      Arrest van het Gerecht van 13 september 2018 — Leifheit/EUIPO (Vier groene vierkanten op een weegschaal)
      (Zaak T-184/17) (1)

      ([„Uniemerk - Aanvraag voor een Uniemerk dat bestaat uit vier groene vierkanten op een weegschaal - Absolute weigeringsgrond - Geen onderscheidend vermogen - Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”])
      (2018/C 392/33)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Leifheit AG (Nassau, Duitsland) (vertegenwoordigers: G. Hasselblatt, V. Töbelmann en P. Schneider, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: aanvankelijk V. Mensing en A. Schifko, vervolgens V. Mensing en D. Hanf, gemachtigden)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 9 januari 2017 (zaak R 1115/2016-1) inzake een aanvraag tot inschrijving als Uniemerk van een teken dat bestaat uit vier groene vierkanten op een weegschaal

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Leifheit AG wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 161 van 22.5.2017.


title: Zaak T-627/16: Arrest van het Gerecht van 13 september 2018 — Tsjechië/Commissie („ELGF — Aan financiering onttrokken uitgaven — Uitgaven verricht door de Tsjechische Republiek — Ontkoppelde rechtstreekse steun — Teledetectiecontroles — Wijnbouwsector — Randvoorwaarden — Herhaling van niet-naleving”)

text:
               29.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 392/21

      Arrest van het Gerecht van 13 september 2018 — Tsjechië/Commissie
      (Zaak T-627/16) (1)

      ((„ELGF - Aan financiering onttrokken uitgaven - Uitgaven verricht door de Tsjechische Republiek - Ontkoppelde rechtstreekse steun - Teledetectiecontroles - Wijnbouwsector - Randvoorwaarden - Herhaling van niet-naleving”))
      (2018/C 392/25)
      Procestaal: Tsjechisch

         Partijen

         Verzoekende partij: Tsjechische Republiek (vertegenwoordigers: M. Smolek, J. Pavliš en J. Vláčil, gemachtigden)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: D. Triantafyllou, Z. Malůšková en K. Walkerová, gemachtigden)

         Interveniënt aan de zijde van de verzoekende partij: Koninkrijk Zweden (vertegenwoordigers: F. Bergius, A. Falk, C. Meyer-Seitz et H. Shev, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van uitvoeringsbesluit (EU) 2016/1059 van de Commissie van 20 juni 2016 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) (PB 2016, L 173, blz. 59), voor zover daarbij de uitgaven die de Tsjechische Republiek heeft verricht in het kader van het ELGF voor een bedrag van 30 206 401,58 EUR aan financiering worden onttrokken.

         Dictum

                  1)

                  Uitvoeringsbesluit (EU) 2016/1059 van de Commissie van 20 juni 2016 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) wordt nietig verklaard voor zover daarbij de uitgaven die de Tsjechische Republiek heeft verricht in het kader van het ELGF voor de controles op de naleving van de randvoorwaarden in het begrotingsjaar 2011 voor een bedrag van 6 356 909,30 EUR aan financiering worden onttrokken.

                  2)

                  Het beroep wordt verworpen voor het overige.

                  3)

                  De Europese Commissie, de Tsjechische Republiek en het Koninkrijk Zweden dragen elk hun eigen kosten.

         (1)  PB C 392 van 24.10.2016.


title: Zaak C-488/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 25 juli 2018 — Finanzamt Kaufbeuren mit Außenstelle Füssen / Golfclub Schloss Igling e.V.

text:
               29.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 392/6

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 25 juli 2018 — Finanzamt Kaufbeuren mit Außenstelle Füssen / Golfclub Schloss Igling e.V.
      (Zaak C-488/18)
      (2018/C 392/09)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Bundesfinanzhof

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Finanzamt Kaufbeuren mit Außenstelle Füssen

         Verwerende partij: Golfclub Schloss Igling e.V.

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Heeft artikel 132, lid 1, onder m), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1), volgens hetwelk de lidstaten vrijstelling verlenen voor „sommige diensten welke nauw samenhangen met de beoefening van sport of met lichamelijke opvoeding en welke door instellingen zonder winstoogmerk worden verricht voor personen die aan sport of lichamelijke opvoeding doen”, rechtstreekse werking, zodat instellingen zonder winstoogmerk zich rechtstreeks op deze bepaling kunnen beroepen bij ontstentenis van omzetting ervan in nationaal recht?

                  2)

                  Indien op de eerste vraag bevestigend wordt geantwoord, gaat het bij een „instelling zonder winstoogmerk” in de zin van artikel 132, lid 1, onder m), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde

                              —

                              om een begrip dat autonoom overeenkomstig het Unierecht moet worden uitgelegd, of

                              —

                              zijn de lidstaten bevoegd te bepalen dat slechts sprake is van een dergelijke instelling indien is voldaan aan bepaalde voorwaarden, zoals de voorwaarden vervat in § 52 juncto § 55 van de Abgabenordnung (of de gezamenlijke § § 51 e.v. van de Abgabenordnung)?

                  3)

                  Indien dit begrip autonoom overeenkomstig het Unierecht moet worden uitgelegd, moet een instelling zonder winstoogmerk in de zin van artikel 132, lid 1, onder m), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde dan beschikken over een regeling voor het geval van ontbinding, volgens welke zij haar op dat tijdstip bestaand vermogen moet overdragen aan een andere instelling zonder winstoogmerk ter bevordering van sport en lichamelijke opvoeding?

         (1)  PB 2006, L 347, blz. 1.


title: Zaak T-523/18: Beroep ingesteld op 3 september 2018 — BGC Partners/EUIPO — Bankgirocentralen BGC (BGCPRO)

text:
               29.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 392/36

      Beroep ingesteld op 3 september 2018 — BGC Partners/EUIPO — Bankgirocentralen BGC (BGCPRO)
      (Zaak T-523/18)
      (2018/C 392/44)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: BGC Partners LP (New York, New York, Verenigde Staten) (vertegenwoordiger: P. Walsh, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Bankgirocentralen BGC AB (Stockholm, Zweden)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Aanvrager van het betrokken merk: verzoekster voor het Gerecht

         Betrokken merk: aanvraag voor Uniewoordmerk BGCPRO — inschrijvingsaanvraag nr. 9 573 965

         Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 7 juni 2018 in zaak R 2544/2014-5

         Conclusies

                  —

                  de bestreden beslissing vernietigen voor zover de kamer van beroep heeft geoordeeld dat de aanvraag moet worden afgewezen voor specifieke diensten van klasse 36;

                  —

                  het EUIPO en interveniënte verwijzen in de kosten die voor verzoekster zijn opgekomen in de onderhavige procedure;

                  —

                  de bestreden beslissing wijzigen met betrekking tot de kosten, en overeenkomstig artikel 134, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht de interveniërende partij die in het ongelijk is gesteld, verwijzen in de kosten van de procedure voor de kamer van beroep en de oppositieprocedure.

         Aangevoerde middelen

                  —

                  de kamer van beroep heeft ten onrechte geoordeeld dat het bewijs van gebruik voldoende was om normaal gebruik van het merk aan te tonen;

                  —

                  schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


title: Zaak T-61/17: Arrest van het Gerecht van 19 september 2018 — Selimovic/Parlement („Institutioneel recht — Europees Parlement — Mobbing — Besluit van de voorzitter van het Parlement waarbij een lid van het Europees Parlement de sanctie van berisping wordt opgelegd — Artikel 166 van het Reglement van orde van het Europees Parlement — Recht op behoorlijk bestuur — Recht van toegang tot het dossier — Motiveringsplicht — Rechtszekerheid — Misbruik van bevoegdheid — Niet-contractuele aansprakelijkheid”)

text:
               29.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 392/23

      Arrest van het Gerecht van 19 september 2018 — Selimovic/Parlement
      (Zaak T-61/17) (1)

      ((„Institutioneel recht - Europees Parlement - Mobbing - Besluit van de voorzitter van het Parlement waarbij een lid van het Europees Parlement de sanctie van berisping wordt opgelegd - Artikel 166 van het Reglement van orde van het Europees Parlement - Recht op behoorlijk bestuur - Recht van toegang tot het dossier - Motiveringsplicht - Rechtszekerheid - Misbruik van bevoegdheid - Niet-contractuele aansprakelijkheid”))
      (2018/C 392/27)
      Procestaal: Zweeds

         Partijen

         Verzoekende partij: Jasenko Selimovic (Hägersten, Zweden) (vertegenwoordigers: aanvankelijk B. Leidhammar, vervolgens S. Scheiman, advocaten)

         Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: O. Caisou-Rousseau, L. Tapper Brandberg en E. Taneva, gemachtigden)

         Voorwerp

      Ten eerste, verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van de besluiten van de voorzitter van het Europees Parlement van 22 november 2016 en het besluit van het bureau van het Europees Parlement van 22 december 2016 om verzoeker de sanctie van berisping op te leggen en, ten tweede, verzoek krachtens artikel 268 VWEU tot vergoeding van de schade die verzoeker zou hebben geleden.

         Dictum

                  1)

                  Het verzoek om behandeling volgens de versnelde procedure wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard.

                  2)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  3)

                  Jasenko Selimovic wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 121 van 18.4.2017.


title: Zaak T-535/18: Beroep ingesteld op 7 september 2018 — Peek & Cloppenburg/EUIPO — Peek & Cloppenburg (Peek’s)

text:
               29.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 392/39

      Beroep ingesteld op 7 september 2018 — Peek & Cloppenburg/EUIPO — Peek & Cloppenburg (Peek’s)
      (Zaak T-535/18)
      (2018/C 392/47)
      Taal van het verzoekschrift: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf (Düsseldorf, Duitsland) (vertegenwoordiger: P. Lange, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Peek & Cloppenburg KG, Hamburg (Hamburg, Duitsland)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Aanvrager van het betrokken merk: verzoekende partij

         Betrokken merk: Uniewoordmerk Peek’s — inschrijvingsaanvraag nr. 3 263 589

         Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 31 mei 2018 in zaak R 60/2007-1

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van de bestreden beslissing;

                  —

                  verwijzing van het EUIPO in de kosten.

         Aangevoerde middelen

                  —

                  schending van artikel 8, lid 4, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad juncto § 15, lid 2, van het Markengesetz;

                  —

                  schending van artikel 8, lid 4, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;

                  —

                  schending van artikel 8, lid 4, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad juncto § 15, lid 2, van het Markengesetz, wegens de vaststelling van verwarringsgevaar;

                  —

                  schending van artikel 8, lid 4, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad juncto § 15, lid 3, van het Markengesetz, wegens de vaststelling dat ongerechtvaardigd voordeel wordt gehaald uit of afbreuk wordt gedaan aan het onderscheidend vermogen of de reputatie van het merk;

                  —

                  schending van artikel 63 van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad juncto regel 20, lid 7, onder c), van verordening (EG) nr. 2868/95 van de Commissie.


title: Zaak C-498/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 27 juli 2018 — ZW / Deutsche Lufthansa AG

text:
               5.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 399/23

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 27 juli 2018 — ZW / Deutsche Lufthansa AG
      (Zaak C-498/18)
      (2018/C 399/31)
      Procestaal: Spaans

         Verwijzende rechter

      Tribunal Supremo

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: ZW

         Verwerende partij: Deutsche Lufthansa AG

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Kan de in artikel 35, lid 1, van het verdrag van Montreal neergelegde termijn van twee jaar voor [de] uitoefening van de rechtsvordering worden gestuit of geschorst?

                  2)

                  Staat artikel 35, lid 2, van het verdrag van Montreal, [volgens hetwelk] „[d]e wijze van de berekening van de termijn wordt beheerst door de wet van de rechter voor wie de vordering is aanhangig gemaakt” het standpunt toe, dat een bepaling van nationaal recht inzake de aanvangsdatum voor de berekening van de termijn voorrang kan krijgen boven de algemene bepaling van artikel 35, lid 1, volgens welke de termijn aanvangt bij de aankomst ter bestemming?


title: Gevoegde zaken C-208/17 P tot en met C-210/17 P: Beschikking van het Hof (Eerste Kamer) van 12 september 2018 — NF (C-208/17 P), NG (C-209/17 P), NM (C-210/17 P)/Europese Raad (Hogere voorziening — Artikel 181 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Verklaring EU-Turkije van de Europese Raad van 18 maart 2016 — Vordering tot nietigverklaring)

text:
               5.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 399/13

      Beschikking van het Hof (Eerste Kamer) van 12 september 2018 — NF (C-208/17 P), NG (C-209/17 P), NM (C-210/17 P)/Europese Raad
      (Gevoegde zaken C-208/17 P tot en met C-210/17 P) (1)

      ((Hogere voorziening - Artikel 181 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Verklaring EU-Turkije van de Europese Raad van 18 maart 2016 - Vordering tot nietigverklaring))
      (2018/C 399/16)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwiranten: NF (C-208/17 P), NG (C-209/17 P), NM (C-210/17 P) (vertegenwoordigers: P. O'Shea, BL, I. Whelan, BL, B. Burns, solicitor)

         Andere partij in de procedure: Europese Raad (vertegenwoordigers: S. Boelaert, M. Chavrier en J.-P. Hix, gemachtigden)
      Interveniënte aan de zijde van de verwerende partij: Helleense Republiek (vertegenwoordigers: M. Michelogiannaki en G. Karipsiadis, gemachtigden)

         Dictum

                  1.

                  De hogere voorzieningen worden kennelijk niet-ontvankelijk verklaard.

                  2.

                  NF, NG en NM worden verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 231 van 17.7.2017


title: Zaak T-538/18: Beroep ingesteld op 14 september 2018 — Dickmanns/EUIPO

text:
               5.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 399/48

      Beroep ingesteld op 14 september 2018 — Dickmanns/EUIPO
      (Zaak T-538/18)
      (2018/C 399/63)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Sigrid Dickmanns (Gran Alacant, Spanje) (vertegenwoordiger: H. Tettenborn, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Conclusies

                  —

                  het bij brief van 14 december 2017 meegedeelde besluit van het EUIPO, volgens hetwelk verzoeksters overeenkomst als tijdelijk functionaris van het EUIPO op 30 juni 2018 eindigt, nietig verklaren en, voor zover daartoe nodig, ook de bij brieven van het EUIPO van 23 november 2013 en 4 juni 2014 meegedeelde besluiten nietig verklaren;

                  —

                  het EUIPO veroordelen tot betaling aan verzoekster van een passende schadevergoeding, waarvan de hoogte aan het oordeel van het Gerecht wordt overgelaten, voor de morele en immateriële schade die zij heeft geleden als gevolg van het in de eerste conclusie bedoelde besluit van het EUIPO, en

                  —

                  het EUIPO verwijzen in de kosten

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster de volgende middelen aan.

                  1.

                  Kennelijk onjuiste beoordeling, niet-uitoefening van discretionaire bevoegdheid door het EUIPO, schending van de beginselen van non-discriminatie en gelijke behandeling, schending van het verbod van willekeur
                  Verzoekster stelt dat het EUIPO ten onrechte geen gebruik heeft gemaakt van zijn discretionaire bevoegdheid om verzoeksters overeenkomst een tweede maal te verlengen overeenkomstig artikel 2, onder f), van de regeling die van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Unie (hierna: „RAP”), of in elk geval deze bevoegdheid niet binnen een passende termijn vóór het einde van de overeenkomst heeft uitgeoefend.

                  2.

                  Schending van de richtsnoeren voor de verlenging van overeenkomsten voor bepaalde tijd van tijdelijke functionarissen (hierna: „richtsnoeren”), van het beginsel van behoorlijk bestuur, van de beginselen van non-discriminatie en gelijke behandeling en van het beginsel dat de beëindiging van een overeenkomst van een tijdelijk functionaris als bedoeld in artikel 2, onder a) of onder f), van de RAP van een gerechtvaardigde reden (een „iusta causa”) vereist, en schending van artikel 30 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”), richtlijn 1999/70/EG van de Raad (1), de raamovereenkomst (met name de artikel 1 ter en artikel 5, lid 1, ervan) en artikel 4 van IAO-Verdrag nr. 158
                  Volgens verzoekster had de „opzeggingsclausule” in haar overeenkomst niet meer mogen worden toegepast na de vaststelling van de richtsnoeren, aangezien deze sinds de invoering ervan de geldige procedure van het EUIPO voor de verlenging van overeenkomsten van tijdelijk personeel vormen en dus de toepassing van de „opzeggingsclausule” uitsluiten.
                  Verzoekster voert voorts aan dat een gerechtvaardigde reden voor beëindiging van de overeenkomst moet stroken met de begrotingsrechtelijke aard van de betrokken post.

                  3.

                  Schending van de richtsnoeren, hetgeen ook schending van een wezenlijk vormvoorschrift vormt, en van de beginselen van non-discriminatie en gelijke behandeling, van het beginsel van behoorlijk bestuur en van het beginsel van goed financieel beheer, van het recht om te worden gehoord voordat een nadelige maatregel wordt genomen [41, lid 2, onder a), van het Handvest], van de zorgplicht van het EUIPO en van de plicht van het Bureau om rekening te houden met de legitieme belangen van verzoekster, alsook een kennelijke beoordelingsfout bij de afweging van verzoeksters belangen tegen de belangen van de dienst en schending van het verbod van willekeur

                  4.

                  Schending van artikel 8, lid 1, tweede en derde zin, van de RAP en van het verbod op een keten van arbeidsverhoudingen
                  In dit verband betoogt verzoekster dat het EUIPO — klaarblijkelijk om de rechtsgevolgen van artikel 8, lid 1, derde zin, van de RAP te vermijden — met haar een keten van overeenkomsten in de zin van artikel 2, onder b), en artikel 2, onder a), van de RAP heeft gesloten, hoewel de activiteiten van verzoekster steeds ongewijzigd zijn gebleven. Verzoeksters eerste overeenkomst geldt dus voor onbepaalde tijd en zonder opzeggingsclausule.

                  5.

                  Onrechtmatige handhaving van de opzeggingsclausule in het kader van het protocol tot hernieuwde indiensttreding en schending van het gewettigd vertrouwen, van verzoeksters gewettigde belangen en van de zorgplicht door de toepassing van die clausule
                  Met haar vijfde middel stelt verzoekster dat het EUIPO de opzeggingsclausule niet meer had mogen toepassen na de lange periode sinds de ondertekening van de overeenkomst in 2005.

                  6.

                  Schending van het gewettigd vertrouwen van verzoekster, van de zorgplicht van het EUIPO jegens haar en van haar rechtmatige belangen; kennelijke beoordelingsfout bij de beoordeling van het belang van de dienst
                  Met haar zesde middel stelt verzoekster dat het besluit van het EUIPO om haar geen verlenging van haar overeenkomst aan te bieden, in strijd is met haar gewettigd vertrouwen, de zorgplicht en haar legitieme belangen. Tegelijkertijd vormt dit, gelet op verzoeksters zeer goede prestaties ook een kennelijke beoordelingsfout betreffende het belang van de dienst.

                  7.

                  Schending van de bepalingen van de beëindigingsclausule van artikel 5 van verzoeksters aanstellingsovereenkomst
                  Met het zevende middel stelt verzoekster dat het EUIPO bij de toepassing van de opzeggingsclausule ten onrechte artikel 47, onder b), ii), van de RAP heeft toegepast in plaats van artikel 47, onder c), i) van de RAP, zoals bepaald in de opzeggingsclausule, en dat de opzeggingstermijn derhalve tien maanden had moeten bedragen in plaats van de door het EUIPO vastgestelde zes maanden.

         (1)  Richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de Unice en het Ceep gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd (PB 1999, L 175, blz. 43).


title: Zaak C-472/17: Beschikking van het Hof (Eerste kamer) van 6 september 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Giudice di pace di L’Aquila — Italië) — Gabriele Di Girolamo/Ministero della Giustizia („Prejudiciële verwijzing — Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Sociale politiek — Arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd — Vrederechters — Kennelijke niet-ontvankelijkheid”)

text:
               5.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 399/13

      Beschikking van het Hof (Eerste kamer) van 6 september 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Giudice di pace di L’Aquila — Italië) — Gabriele Di Girolamo/Ministero della Giustizia
      (Zaak C-472/17) (1)

      ((„Prejudiciële verwijzing - Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Sociale politiek - Arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd - Vrederechters - Kennelijke niet-ontvankelijkheid”))
      (2018/C 399/17)
      Procestaal: Italiaans

         Verwijzende rechter

      Giudice di pace di L’Aquila (Italië)

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Gabriele Di Girolamo

         Verwerende partij: Ministero della Giustizia

         in tegenwoordigheid van: Unione Nazionale Giudici di Pace (Unagipa)

         Dictum

      Het verzoek om een prejudiciële beslissing dat is ingediend door de Giudice di pace di L’Aquila (vrederechter L’Aquila, Italië) bij beslissing van 31 juli 2017 is kennelijk niet-ontvankelijk.

         (1)  PB C 347 van 16.10.2017


title: Zaak C-587/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 19 september 2018 door CSTP Azienda della Mobilità SpA tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 11 juli 2018 in zaak T-186/15, CSTP Azienda della Mobilità / Commissie

text:
               5.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 399/26

      Hogere voorziening ingesteld op 19 september 2018 door CSTP Azienda della Mobilità SpA tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 11 juli 2018 in zaak T-186/15, CSTP Azienda della Mobilità / Commissie
      (Zaak C-587/18 P)
      (2018/C 399/35)
      Procestaal: Italiaans

         Partijen

         Rekwirante: CSTP Azienda della Mobilità SpA (vertegenwoordigers: G. Capo, L. Visone, avvocati)

         Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Asstra Associazione Trasporti

         Conclusies

      Rekwirante verzoekt het Hof:

                  —

                  het bestreden arrest te vernietigen;

                  —

                  overeenkomstig de artikelen 263 en 264 VWEU vast te stellen dat het besluit van de Europese Commissie van 19 januari 2015 in de procedure betreffende steunmaatregel SA.35842 (2014/C) (ex 2012/NN) (voor een bedrag van 4 951 838,25 EUR) volstrekt nietig is voor zover de bedragen die zijn toegekend als compensatie voor de openbaredienstverplichtingen in de zin van verordening (EEG) nr. 1191/69 (toekenning van een compensatie op grond van artikel 11 wegens de tariefplicht in de sector van het lokaal openbaar vervoer) (1), daarin worden aangemerkt als een niet-aangemelde steunmaatregel die met de interne markt onverenigbare steun vormt in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU;

                  —

                  overeenkomstig de artikelen 263 en 264 VWEU vast te stellen dat het besluit van de Europese Commissie van 19 januari 2015 in de procedure betreffende steunmaatregel SA.35842 (2014/C) (ex 2012/NN) (voor een bedrag van 4 951 838,25 EUR) volstrekt nietig is voor zover het voorziet in operationele maatregelen voor de terugvordering van de steun door de Italiaanse Staat;

                  —

                  de Commissie te verwijzen in de kosten van CSTP — Azienda della Mobilità S.p.A. — onder buitengewoon bewind gesteld.

         Middelen en voornaamste argumenten

      De hogere voorziening is gebaseerd op vijf middelen die vernietiging van het bestreden arrest rechtvaardigen:
      I.   Vergissing in het bestreden arrest voor zover de betrokken compensatie daarin is aangemerkt als „nieuwe steun”

      De compensatie is aan rekwirante toegekend na een beslissing van 2009 waarbij de Consiglio di Stato het recht daarop heeft vastgesteld op basis van verordening nr. 1191/1969, wegens openbaredienstverplichtingen op het gebied van tarieven. Die beslissing kan naar haar aard in geen geval in die zin worden uitgelegd dat daarbij een compensatiemaatregel werd ingesteld, aangezien het een zuiver declaratoire beslissing betreft.
      II.   Vergissing in het bestreden arrest voor zover daarin is geoordeeld dat niet voldaan is aan de Altmark-voorwaarden

      De kwalificatie als overheidsuitgaven van economische aard sluit de toepasselijkheid van de regels inzake staatssteun van meet af aan uit. Aangezien de compensatie een tegenprestatie is voor de uitgevoerde openbaredienstverplichtingen, kan niet worden vastgesteld dat de onderneming die aan die verplichtingen heeft voldaan, een voordeel heeft verkregen. Bij een gedetailleerde analyse van het arrest Altmark wordt duidelijk dat alle daarin uiteengezette beginselen zijn geëerbiedigd.
      III.   Vergissing in het bestreden arrest voor zover daarin is geoordeeld dat de economische maatregel onverenigbaar is met de Europese staatssteunregeling: de maatregel kan de mededinging niet verstoren

      Het Gerecht heeft er geen rekening mee gehouden dat de markt voor lokaal openbaar vervoer in Campanië in de periode die voor deze zaak van belang is (1996 — 2002) gesloten was voor concurrentie — en dat tot op vandaag is gebleven — en dat de concessies een exclusief recht deden ontstaan. Bijgevolg was geen concurrentie mogelijk, noch „voor de markt”, noch „op de markt”.
      IV.   Vergissing in het bestreden arrest voor zover daarin is geoordeeld dat het besluit van de Commissie voorrang heeft op de nationale rechterlijke beslissing; onjuiste toepassing van de procedurele waarborgen van verordening nr. 659/99 (2)
         (verordening 2015/1589 (3)
         ); onjuiste toepassing van het vertrouwensbeginsel

      Het Gerecht is eraan voorbijgegaan dat de beslissing van de nationale rechter meer dan vijf jaar vóór het besluit van de Commissie is gewezen. Bijgevolg zijn de door het Gerecht aangehaalde arresten, die geen precedenten vormen, niet relevant. Daarentegen heeft de Consiglio di Stato, wanneer hij verordening nr. 1191/69 heeft toegepast, een hem voorbehouden bevoegdheid uitgeoefend. De Commissie kan zich er in deze zaak niet op beroepen over een exclusieve beslissingsbevoegdheid te beschikken. De lange tijdspanne die is verstreken tussen de nationale beslissing, waarbij het Unierecht is toegepast, en het besluit van de Commissie, heeft gewettigd vertrouwen doen ontstaan. Het kan niet met succes worden gesteld dat de Consiglio di Stato onbekend was met de toegepaste regels, maar enkel dat de Commissie daaraan een andere uitlegging heeft gegeven.
      V.   Vergissing in het bestreden arrest voor zover daarin verordening (EG) nr. 1370/2007 (4)
         ten onrechte is toegepast met het oog op de beoordeling van de verenigbaarheid van de steun met de Unieregeling; motiveringsgebrek

      De Commissie heeft haar besluit vastgesteld op een onjuiste rechtsgrondslag, aangezien verordening nr. 1370/2007 niet van toepassing was — deze verordening is immers pas in werking getreden na de declaratoire beslissing betreffende het compensatierecht, die door de Consiglio di Stato is gewezen op basis van verordening nr. 1191/69.

         (1)  Verordening van de Raad van 26 juni 1969 betreffende het optreden van de lidstaten ten aanzien van met het begrip openbare dienst verbonden verplichtingen op het gebied van het vervoer per spoor, over de weg en over de binnenwateren (PB 1969, L 156, blz. 1).

         (2)  Verordening (EG) van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (PB 1999, L 83, blz. 1).

         (3)  Verordening (EU) van de Raad van 13 juli 2015 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (PB 2015, L 248, blz. 9).

         (4)  Verordening (EG) van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2007 betreffende het openbaar personenvervoer per spoor en over de weg en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 1191/69 van de Raad en verordening (EEG) nr. 1107/70 van de Raad (PB 2007, L 315, blz. 1).


title: Zaak T-475/18 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 27 augustus 2018 — Boyer / Wallis-et-Futuna („Kort geding — Overheidsopdrachten — Verzoek om voorlopige maatregelen — Niet-ontvankelijkheid”)

text:
               5.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 399/37

      Beschikking van de president van het Gerecht van 27 augustus 2018 — Boyer / Wallis-et-Futuna
      (Zaak T-475/18 R)
      ((„Kort geding - Overheidsopdrachten - Verzoek om voorlopige maatregelen - Niet-ontvankelijkheid”))
      (2018/C 399/50)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Boyer (Papeete, Frankrijk) (vertegenwoordiger: T. Dal Farra, advocaat)

         Verwerende partij: Territoire des îles Wallis-et-Futuna (Frankrijk)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens de artikelen 278 en 279 VWEU strekkende, ten eerste, tot opschorting van de tenuitvoerlegging van de beslissing van het Territoire des îles Wallis-et-Futuna waarbij deze laatste de inschrijving van de verzoekende partij heeft afgewezen en de opdracht voor werken betreffende de bouw van een maritieme handelskaai in Leava (Frankrijk) aan een andere inschrijver heeft toegewezen, en, ten tweede, tot opschorting van de ondertekening van de desbetreffende overeenkomst.

         Dictum

                  1)

                  Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.

                  2)

                  De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.


title: Arrest van het Hof van 14 juni 2018 in zaak E-15/17 — Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland (Niet-nakoming door een EVA-staat van op hem rustende verplichtingen — Niet-omzetting — Verordening (EU) nr. 694/2014)

text:
               15.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 414/10

      ARREST VAN HET HOF
      van 14 juni 2018
      in zaak E-15/17
      Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland

         (Niet-nakoming door een EVA-staat van op hem rustende verplichtingen — Niet-omzetting — Verordening (EU) nr. 694/2014)

      (2018/C 414/12)
      In zaak E-15/17, Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland — VERZOEK om vast te stellen dat IJsland de krachtens artikel 7 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen door de in punt 31bbd van bijlage IX bij die Overeenkomst genoemde handeling (Gedelegeerde Verordening (EU) nr. 694/2014 van de Commissie van 17 december 2013 tot aanvulling van Richtlijn 2011/61/EU van het Europees Parlement en de Raad met technische reguleringsnormen voor het vaststellen van de soorten beheerders van alternatieve beleggingsinstellingen), zoals aangepast bij Protocol 1 bij de Overeenkomst, niet in zijn interne rechtsorde op te nemen, heeft het Hof, samengesteld uit Páll Hreinsson, voorzitter, Per Christiansen en Bernd Hammermann (rechter-rapporteur), rechters, op 14 juni 2018 een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:
      Het Hof:

                  1.

                  stelt vast dat IJsland de krachtens artikel 7 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen door de in punt 31bbd van bijlage IX bij die overeenkomst genoemde handeling (Gedelegeerde Verordening (EU) 694/2014 van de Commissie van 17 december 2013 tot aanvulling van Richtlijn 2011/61/EU van het Europees Parlement en de Raad met technische reguleringsnormen voor het vaststellen van de soorten beheerders van alternatieve beleggingsinstellingen), zoals aangepast aan de Overeenkomst bij Protocol 1 daarbij, niet in zijn interne rechtsorde op te nemen.

                  2.

                  verwijst IJsland in de kosten van de procedure.


title: Zaak T-576/18: Beroep ingesteld op 25 september 2018 — Crédit agricole / ECB

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/55

      Beroep ingesteld op 25 september 2018 — Crédit agricole / ECB
      (Zaak T-576/18)
      (2018/C 436/78)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Crédit agricole SA (Montrouge, Frankrijk) (vertegenwoordigers: A. Champsaur en A. Delors, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Centrale Bank

         Conclusies

                  —

                  vernietiging krachtens de artikelen 256 en 263 VWEU van besluit ECB-SSM-2018-FRCAG-75 van de ECB van 16 juli 2018;

                  —

                  verwijzing van de ECB in alle kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij twee middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel, ontleend aan misbruik van bevoegdheid in het besluit van de ECB van 16 juli 2018, waarbij aan verzoekster een administratieve sanctie is opgelegd voor de voortdurende schending van de kernkapitaalvereisten als bedoeld in artikel 26, lid 3, van verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van verordening (EU) nr. 648/2012 (PB 2013, L 176, blz. 1) (hierna „bestreden besluit”). In dit verband voert verzoekster volgende argumenten aan:

                              —

                              primair, dat de ECB het recht verkeerd heeft toegepast bij zijn uitlegging van artikel 26, lid 3, van verordening (EU) nr. 575/2013, aangezien de instellingen geen voorafgaande toestemming van de ECB nodig hebben wanneer zij gewone aandelen indelen als tier 1-kapitaal.

                              —

                              subsidiair, dat indien het Gerecht van oordeel zou zijn dat de indeling van gewone aandelen als tier 1-kapitaal zonder voorafgaande toestemming van de ECB een inbreuk op artikel 26, lid 3, van verordening (EU) nr. 575/2013 oplevert, zij noch opzettelijk noch door nalatigheid een strafbaar feit heeft gepleegd bij de toepassing van die bepaling en dat het bestreden besluit het rechtszekerheidsbeginsel schendt.

                              —

                              uiterst subsidiair, dat indien het Gerecht van oordeel zou zijn dat van een inbreuk kan worden uitgegaan en dat een sanctie kan worden uitgesproken ten aanzien van de verzoekster, het bestreden besluit het evenredigheidsbeginssel schendt aangezien de vermeend gepleegde inbreuk niet ernstig is en verzoekster medewerking heeft verleend.

                  2.

                  Tweede middel, ontleend aan schending van verzoeksters procedurele grondrechten door de ECB, doordat hij het bestreden besluit heeft gebaseerd op grieven waarover verzoekster geen bezwaren heeft kunnen indienen.


               10.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 9/9

      Beroep tegen IJsland, ingesteld door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 9 november 2018
      (Zaak E-6/18)
      (2019/C 9/10)
      Op 9 november 2018 is bij het EVA-Hof beroep ingesteld tegen IJsland door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, vertegenwoordigd door Carsten Zatschler, Catherine Howdle en Ingibjörg Ólöf Vilhjálmsdóttir, optredend als gemachtigden van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, Belliardstraat 35, 1040 Brussel.
      De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA vraagt het EVA-Hof:

                  1.

                  te verklaren dat IJsland zijn verplichtingen uit hoofde van de in punt 1a van bijlage XX bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte genoemde handeling (Richtlijn 2014/52/EU van het Europees Parlement en de Raad van 16 april 2014 tot wijziging van Richtlijn 2011/92/EU betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten), zoals aangepast bij Protocol 1 bij en op grond van artikel 7 van de EER-overeenkomst, niet is nagekomen door de voor de omzetting van de handeling vereiste maatregelen niet binnen de gestelde termijn vast te stellen of althans niet ter kennis van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA te brengen;

                  2.

                  IJsland te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Feiten en argumenten:

                  —

                  Het verzoek betreft het feit dat IJsland op 3 april 2018 nog geen gevolg had gegeven aan een met redenen omkleed advies dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 31 januari 2018 had uitgebracht met betrekking tot het door deze staat niet-implementeren in zijn nationale rechtsorde van Richtlijn 2014/52/EU van het Europees Parlement en de Raad van 16 april 2014 tot wijziging van Richtlijn 2011/92/EU betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, als genoemd in punt 1a bijlage XX bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, zoals aangepast aan die overeenkomst bij Protocol 1 daarbij (hierna „de handeling” genoemd).

                  —

                  De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA betoogt dat IJsland zijn verplichtingen uit hoofde van de handeling en van artikel 7 van de EER-overeenkomst niet is nagekomen door niet binnen de gestelde termijn de nodige maatregelen vast te stellen om de handeling om te zetten.


title: Zaak T-494/17: Beschikking van het Gerecht van 19 november 2018 — Iccrea Banca / Commissie en GAR [„Beroep tot nietigverklaring en tot schadevergoeding — Economische en monetaire unie — Bankenunie — Gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme voor kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen (GAM) — Gemeenschappelijk afwikkelingsfonds (GAF) — Vaststelling van de vooraf te betalen bijdrage voor 2016 — Onjuiste aanduiding van de verwerende partij — Beroepstermijn — Tardiviteit — Hypothetische handelingen — Verzoek tot schadevergoeding — Nauwe band met het verzoek tot nietigverklaring — Exceptie van onwettigheid — Kennelijke niet-ontvankelijkheid”]

text:
               4.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 44/62

      Beschikking van het Gerecht van 19 november 2018 — Iccrea Banca / Commissie en GAR
      (Zaak T-494/17) (1)

      ([„Beroep tot nietigverklaring en tot schadevergoeding - Economische en monetaire unie - Bankenunie - Gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme voor kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen (GAM) - Gemeenschappelijk afwikkelingsfonds (GAF) - Vaststelling van de vooraf te betalen bijdrage voor 2016 - Onjuiste aanduiding van de verwerende partij - Beroepstermijn - Tardiviteit - Hypothetische handelingen - Verzoek tot schadevergoeding - Nauwe band met het verzoek tot nietigverklaring - Exceptie van onwettigheid - Kennelijke niet-ontvankelijkheid”])
      (2019/C 44/80)
      Procestaal: Italiaans

         Partijen

         Verzoekende partij: Iccrea Banca SpA Istituto Centrale del Credito Cooperativo (Rome, Italië) (vertegenwoordigers: P. Messina, F. Isgrò en A. Dentoni Litta, advocaten)

         Verwerende partijen: Europese Commissie (vertegenwoordigers: V. Di Bucci, A. Steiblytė en K.-Ph. Wojcik, gemachtigden), Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR) (vertegenwoordigers: G. Rumi, S. Raes, M. Merola en T. Van Dyck, advocaten)

         Voorwerp

      Primair, ten eerste een verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van het besluit van de bestuursvergadering van de GAR van 15 april 2016 betreffende de vooraf aan het gemeenschappelijk afwikkelingsfonds te betalen bijdragen voor 2016 (SRB/ES/SRF/2016/06) en van alle andere besluiten van de GAR op basis waarvan de Banca d’Italia (Italiaanse centrale bank) de nationale besluiten nr. 1249264/15 van 24 november 2015, nr. 1262091/15 van 26 november 2015, nr. 1547337/16 van 29 december 2016, nr. 333162/17 van 14 maart 2017 en nr. 334520/17 van 14 maart 2017 zou hebben vastgesteld, voor zover deze betrekking hebben op verzoekster, en ten tweede een verzoek krachtens artikel 268 VWEU tot schadevergoeding. Subsidiair, een verzoek krachtens artikel 277 VWEU.

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Iccrea Banca SpA Istituto Centrale del Credito Cooperativo wordt verwezen in haar eigen kosten alsook in de kosten van de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR) en van de Europese Commissie.

         (1)  PB C 318 van 25.9.2017


title: Zaak C-303/18 P: Beschikking van het Hof (Vierde kamer) van 28 november 2018 — Jean-Marie Le Pen / Europees Parlement (Hogere voorziening — Ontvankelijkheid — Europees Parlement — Regeling kosten en vergoedingen van de leden van het Europees Parlement — Vergoeding voor assistentie aan parlementsleden — Terugvordering van ten onrechte betaalde bedragen)

text:
               11.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 54/3

      Beschikking van het Hof (Vierde kamer) van 28 november 2018 — Jean-Marie Le Pen / Europees Parlement
      (Zaak C-303/18 P) (1)

      ((Hogere voorziening - Ontvankelijkheid - Europees Parlement - Regeling kosten en vergoedingen van de leden van het Europees Parlement - Vergoeding voor assistentie aan parlementsleden - Terugvordering van ten onrechte betaalde bedragen))
      (2019/C 54/04)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Rekwirant: Jean-Marie Le Pen (vertegenwoordiger: F. Wagner, advocaat)

         Andere partij in de procedure: Europees Parlement (vertegenwoordigers: S. Seyr en C. Burgos, gemachtigden)

         Dictum

                  1)

                  Het beroep is deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels ongegrond.

                  2)

                  Jean-Marie Le Pen wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 240 van 9.7.2018.


title: Zaak C-698/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Specializat Mureş (Roemenië) op 7 november 2018 — SC Raiffeisen Bank SA/JB

text:
               11.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 54/4

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Specializat Mureş (Roemenië) op 7 november 2018 — SC Raiffeisen Bank SA/JB
      (Zaak C-698/18)
      (2019/C 54/06)
      Procestaal: Roemeens

         Verwijzende rechter

      Tribunalul Specializat Mureş

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: SC Raiffeisen Bank SA

         Verwerende partij: JB

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Staan de bepalingen van richtlijn 93/13/EEG van de Raad betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (1), met name de twaalfde, eenentwintigste en drieëntwintigste overweging en artikel 2, onder b), artikel 6, lid 1, artikel 7, lid 2 en artikel 8 van de richtlijn, een samenstel van gerechtelijke instrumenten toe, bij toepassing van het beginsel van procedurele autonomie in combinatie met de beginselen van gelijkwaardigheid en doeltreffendheid, bestaande uit een niet voor verjaring vatbare gewone juridische vordering met als oogmerk het vaststellen van het oneerlijke karakter van sommige bedingen in consumentenovereenkomsten en een persoonlijke, vermogensrechtelijke en voor verjaring vatbare gewone juridische vordering waarmee het doel van de richtlijn wordt nagestreefd, namelijk het wegnemen van de gevolgen van alle verbintenissen die voortvloeien uit en ten uitvoer worden gelegd uit hoofde van een beding waarvan is vastgesteld dat het oneerlijk is ten opzichte van de consument?

                  2)

                  Indien de eerste vraag bevestigd wordt beantwoord: staan dezelfde bepalingen in de weg aan een uitlegging die voortvloeit uit de toepassing van het rechtszekerheidsbeginsel in civielrechtelijke rechtsverhoudingen volgens welke het moment van beëindiging van een kredietovereenkomst uit hoofde waarvan hij de hoedanigheid van consument had, het objectieve moment is waarop de consument het bestaan van een oneerlijk beding moest kennen of had moeten kennen?

         (1)  Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB 1993, L 95, blz. 29).


title: Zaak T-531/15: Arrest van het Gerecht van 6 december 2018 — Coveris Rigid France / Commissie („Mededinging — Mededingingsregelingen — Markt van verpakkingen van levensmiddelen voor de detailhandel — Besluit waarbij een inbreuk op artikel 101 VWEU wordt vastgesteld — Beginsel van persoonlijke aansprakelijkheid — Geen economische continuïteit — Gelijke behandeling”)

text:
               18.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 65/32

      Arrest van het Gerecht van 6 december 2018 — Coveris Rigid France / Commissie
      (Zaak T-531/15) (1)

      ((„Mededinging - Mededingingsregelingen - Markt van verpakkingen van levensmiddelen voor de detailhandel - Besluit waarbij een inbreuk op artikel 101 VWEU wordt vastgesteld - Beginsel van persoonlijke aansprakelijkheid - Geen economische continuïteit - Gelijke behandeling”))
      (2019/C 65/39)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Coveris Rigid France, voorheen Coveris Rigid (Auneau) France (Auneau, Frankrijk) (vertegenwoordigers: H. Meyer-Lindemann, C. Graf York von Wartenburg en L. Stammwitz, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Biolan, F. Jimeno Fernández en L. Wildpanner, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 TFEU tot nietigverklaring van besluit C(2015) 4336 final van 24 juni 2015 van de Commissie inzake een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (zaak AT.39563– Verpakkingen van levensmiddelen voor de detailhandel) voor zover deze procedure verzoekster betreft.

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Coveris Rigid France wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 406 van 7.12.2015.


title: Zaak T-539/16: Beschikking van het Gerecht van 14 december 2018 — GM e.a./Commissie („Openbare dienst — Ambtenaren — Wijziging van het Statuut — Verordening (EU, Euratom) nr. 1023/2013 — Standaardambten — Overgangsregels voor de indeling in standaardambten — Artikel 31 van bijlage XIII bij het Statuut — Assistenten in de overgangsfase — Bevordering krachtens artikel 45 van het Statuut alleen toegestaan in de loopbaan die overeenkomt met het vervulde standaardambt — Uitsluiting van ambtenaren van de rang AST 9 van de bevorderingsprocedure — Geen bezwarende handeling — Bevestigende handeling — Litispendentie — Kennelijke niet-ontvankelijkheid — Artikel 129 van het Reglement voor de procesvoering — Exceptie van niet-ontvankelijkheid — Artikel 130 van het Reglement voor de procesvoering”)

text:
               18.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 65/33

      Beschikking van het Gerecht van 14 december 2018 — GM e.a./Commissie
      (Zaak T-539/16) (1)

      ((„Openbare dienst - Ambtenaren - Wijziging van het Statuut - Verordening (EU, Euratom) nr. 1023/2013 - Standaardambten - Overgangsregels voor de indeling in standaardambten - Artikel 31 van bijlage XIII bij het Statuut - Assistenten in de overgangsfase - Bevordering krachtens artikel 45 van het Statuut alleen toegestaan in de loopbaan die overeenkomt met het vervulde standaardambt - Uitsluiting van ambtenaren van de rang AST 9 van de bevorderingsprocedure - Geen bezwarende handeling - Bevestigende handeling - Litispendentie - Kennelijke niet-ontvankelijkheid - Artikel 129 van het Reglement voor de procesvoering - Exceptie van niet-ontvankelijkheid - Artikel 130 van het Reglement voor de procesvoering”))
      (2019/C 65/41)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partijen: GM, GN, GO en GP (vertegenwoordigers: T. Bontinck en A. Guillerme, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk J. Currall en G. Gattinara, vervolgens C. Berardis-Kayser en G. Gattinara en, ten slotte, G. Berscheid en G. Gattinara, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van de besluiten van de Commissie waarbij het tot aanstelling bevoegd gezag van die instelling verzoekers heeft ingedeeld in het standaardambt „assistent in de overgangsfase” met als gevolg dat zij met ingang van 1 januari 2014 hun recht op bevordering naar een hogere rang hebben verloren

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard.

                  2)

                  De Europese Commissie zal haar eigen kosten dragen en wordt verwezen in de helft van de kosten van GM, GN, GO en GP.

                  3)

                  GM, GN, GO en GP dragen de helft van hun eigen kosten.

                  4)

                  Het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie dragen hun eigen kosten van hun respectieve verzoeken tot interventie.

         (1)  PB C 96 van 23.3.2015 (zaak aanvankelijk ingeschreven bij het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie onder nummer F-16/15, en op 1 september 2016 overgedragen aan het Gerecht van de Europese Unie).


title: Zaak T-149/16: Beschikking van het Gerecht van 30 januari 2019 — Spliethoff’s Bevrachtingskantoor/Commissie („Beroep tot nietigverklaring — Financiële bijstand in het kader van de financieringsfaciliteit voor Europese verbindingen — Sector vervoer voor de periode 2014-2020 — Aanhangigheid — Niet-ontvankelijkheid”)

text:
               18.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 103/42

      Beschikking van het Gerecht van 30 januari 2019 — Spliethoff’s Bevrachtingskantoor/Commissie
      (Zaak T-149/16) (1)

      ((„Beroep tot nietigverklaring - Financiële bijstand in het kader van de financieringsfaciliteit voor Europese verbindingen - Sector vervoer voor de periode 2014-2020 - Aanhangigheid - Niet-ontvankelijkheid”))
      (2019/C 103/57)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Spliethoff’s Bevrachtingskantoor BV (Amsterdam, Nederland) (vertegenwoordigers: aanvankelijk P. Glazener, vervolgens Y. de Vries en D. Coumans en tenslotte Y. de Vries en J. de Kok, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Hottiaux en J. Samnadda, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van uitvoeringsbesluit C(2015) 5274 final van de Commissie van 31 juli 2015 tot vaststelling van de lijst met geselecteerde voorstellen voor financiële bijstand van de EU op het gebied van de Financieringsfaciliteit voor Europese Verbindingen (CEF) — Vervoerssector na de op het meerjarig werkprogramma gebaseerde oproepen van 11 september 2014 tot het indienen van voorstellen.

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

                  2)

                  Spliethoff’s Bevrachtingskantoor BV en de Europese Commissie dragen elk hun eigen kosten.

         (1)  PB C 211 van 13.6.2016.


title: Zaak T-735/18: Beroep ingesteld op 14 december 2018 — Aquind/ACER

text:
               18.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 103/44

      Beroep ingesteld op 14 december 2018 — Aquind/ACER
      (Zaak T-735/18)
      (2019/C 103/60)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Aquind Ltd (Wallsend, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: S. Goldberg, E. White en C. Davis, solicitors)

         Verwerende partij: Agentschap voor de samenwerking tussen energieregulators (ACER)

         Conclusies

                  —

                  besluit A-001-2018 van verweerders kamer van beroep van 17 oktober 2018 en verweerders besluit 05/2018 van 19 juni 2018 dat bij het eerstgenoemde besluit is bevestigd, nietig verklaren;

                  —

                  uitspraak doen over de belangrijkste juridische punten die in het verzoekschrift zijn aangevoerd, te weten dat ten eerste verweerder en verweerders kamer van beroep ten onrechte hebben aangenomen dat verzoekster eerst een aanvraag voor een grensoverschrijdende kostentoewijzing moest indienen en een besluit daarover moest verkrijgen voordat een besluit kon worden genomen op grond van artikel 17 van verordening (EG) nr. 714/2009 van het Europees Parlement en de Raad (1) (vierde middel), en ten tweede verweerder en verweerders kamer van beroep niet in aanmerking hebben genomen dat het voor verzoekster juridisch onmogelijk was om de voorgestelde interconnector in Frankrijk te beheren zonder een vrijstelling (zesde middel);

                  —

                  over elk van de in het verzoekschrift uiteengezette middelen afzonderlijk uitspraak doen om verdere betwistingen hierover te vermijden wanneer het verzoek om vrijstelling wordt heroverwogen door verweerder;

                  —

                  verweerder verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster negen middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel: artikel 17, lid 1, van verordening nr. 714/2009 is onjuist uitgelegd doordat verweerder ervan is uitgegaan dat deze bepaling hem discretionaire bevoegdheid toekende bij de beoordeling van een verzoek om vrijstelling.
                  In het licht van de objectieve criteria van artikel 17, lid 1, van verordening nr. 714/2009 zou verweerders discretionaire bevoegdheid beperkt moeten blijven tot het onderzoek of al dan niet aan die voorwaarden is voldaan.

                  2.

                  Tweede middel: verordening nr. 714/2009 is onjuist uitgelegd doordat is uitgegaan van de opvatting dat een verzoek om vrijstelling uitsluitend zou mogen worden ingewilligd om in laatste instantie uitkomst te bieden.
                  Voor de opvatting dat een vrijstelling alleen zou mogen worden verleend om in laatste instantie uitkomst te bieden, lijkt geen grondslag te bestaan.

                  3.

                  Derde middel: de bewijslast en de bewijsvereisten voor het verlenen van een vrijstelling op grond van artikel 17, lid 1, van verordening nr. 714/2009 zijn onjuist beoordeeld.
                  Verweerder lijkt van verzoekster een probatio diabolica te verlangen.

                  4.

                  Vierde middel: de onderlinge verhouding tussen artikel 17, lid 1, van verordening nr. 714/2009 en artikel 12 van verordening (EU) nr. 347/2013 van het Europees Parlement en de Raad (2) is onjuist uitgelegd, waardoor is aangenomen dat verzoeksters interconnector in aanmerking kwam voor de procedure voor een grensoverschrijdende kostentoewijzing en er geen rekening is gehouden met de problemen die een dergelijke procedure met zich meebrengt.

                              —

                              Het kan niet juist zijn dat een vrijstelling alleen kan worden verleend nadat is aangetoond dat niet is voorzien in een reguleringsstelsel in de zin van artikel 12 van verordening nr. 347/2013. Een dergelijk stelsel zou op vrijwilligheid moeten berusten en niet van toepassing behoren te zijn wanneer een vrijstelling is verleend.

                              —

                              In verweerders benadering is mogelijk geen rekening gehouden met de risico’s die verbonden zijn aan het streven naar een gereguleerd stelsel.

                  5.

                  Vijfde middel: de weigering om bij het bepalen van de juiste uitlegging van verordening nr. 714/2009 rekening te houden met gevestigde precedenten en de keuze voor een fundamenteel andere benadering zijn in strijd met het fundamentele Unierechtelijke beginsel van rechtszekerheid en met de bescherming van gewettigd vertrouwen.

                              —

                              Verzoekster moet kunnen vertrouwen op de in de besluiten van de Commissie ontwikkelde regelgevingspraktijk en beginselen voor de beoordeling van verzoeken om vrijstelling.

                  6.

                  Zesde middel: artikel 17, lid 1, onder b), van verordening nr. 714/2009 is onjuist toegepast doordat geen rekening is gehouden met beperkingen die naar Frans recht gelden voor promotoren van elektriciteitsinterconnectoren in Frankrijk die geen RTE (Réseau de Transport d’Electricité) aanbieden.

                              —

                              Aangezien niet is aangetoond dat de Franse wettelijke beperkingen in strijd zijn met het Unierecht, hadden zij door verweerder in aanmerking moeten worden genomen bij de beoordeling of de investering zonder een vrijstelling zou plaatsvinden.

                              —

                              Op de soorten risico’s waarmee bij de beoordeling van de voorwaarde van artikel 17, lid 1, onder b), van verordening nr. 714/2009 rekening mag worden gehouden, staat geen beperking.

                  7.

                  Zevende middel: artikel 17, lid 1, onder b), van verordening nr. 714/2009 is onjuist toegepast doordat geen rekening is gehouden met de behoefte aan zekerheid met betrekking tot de inkomsten op lange termijn om de financiering van verzoeksters interconnector te kunnen waarborgen.
                  Projectrisico’s kunnen een beletsel vormen voor de toezegging van de vereiste financiering. De impact van risico’s op verzoeksters vermogen om de financiering te waarborgen had dan ook in aanmerking moeten worden genomen.

                  8.

                  Achtste middel: artikel 17, lid 1, onder b) van verordening nr. 714/2009 is onjuist toegepast doordat geen rekening is gehouden met de algemene impact van de individuele risico’s die aan verzoeksters interconnector zijn verbonden.
                  De algemene verhouding tussen risico en rendement bepaalt of een investering zal plaatsvinden. Derhalve kan niet worden volstaan met een analyse van elke soort risico afzonderlijk.

                  9.

                  Negende middel: verweerders kamer van beroep heeft verweerders besluit niet voldoende grondig onderzocht.
                  Gezien de omvang van haar bevoegdheden en het feit dat ernstige kwesties aan de orde waren, had verweerders kamer van beroep verweerders besluit grondiger moeten onderzoeken.

         (1)  Verordening (EG) nr. 714/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende de voorwaarden voor toegang tot het net voor grensoverschrijdende handel in elektriciteit en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1228/2003 (PB 2009, L 211, blz. 15).

         (2)  Verordening (EU) nr. 347/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 april 2013 betreffende richtsnoeren voor de trans-Europese energie-infrastructuur en tot intrekking van beschikking nr. 1364/2006/EG en tot wijziging van de verordeningen (EG) nr. 713/2009, (EG) nr. 714/2009 en (EG) nr. 715/2009 (PB 2013, L 115, blz. 39).


title: Zaak C-434/17: Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 13 februari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Zalaegerszegi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Hongarije) — Human Operator Zrt./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága (Prejudiciële verwijzing — Harmonisatie van de belastingwetgeving — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (btw) — Richtlijn 2006/112/EG — Aftrek van btw — Bepaling van de tot voldoening van de btw gehouden belastingplichtige — Retroactieve toepassing van een afwijkende maatregel — Rechtszekerheidsbeginsel)

text:
               8.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 131/7

      Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 13 februari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Zalaegerszegi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Hongarije) — Human Operator Zrt./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Zaak C-434/17) (1)

      (Prejudiciële verwijzing - Harmonisatie van de belastingwetgeving - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Richtlijn 2006/112/EG - Aftrek van btw - Bepaling van de tot voldoening van de btw gehouden belastingplichtige - Retroactieve toepassing van een afwijkende maatregel - Rechtszekerheidsbeginsel)
      (2019/C 131/08)
      Procestaal: Hongaars

         Verwijzende rechter

      Zalaegerszegi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Human Operator Zrt.

         Verwerende partij: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Dictum

      Het Unierecht staat in de weg aan een nationale wettelijke regeling volgens welke een maatregel die afwijkt van artikel 193 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, zoals gewijzigd bij richtlijn 2013/43/EU van de Raad van 22 juli 2013, van toepassing is voordat van de Uniehandeling waarbij die afwijking wordt toegestaan, kennis is gegeven aan de lidstaat die om de afwijking heeft verzocht, hoewel die Uniehandeling niets vermeldt over haar inwerkingtreding of over de datum waarop zij van toepassing wordt, ook al heeft die lidstaat de wens geuit dat die afwijking met terugwerkende kracht van toepassing is.

         (1)  PB C 318 van 25.9.2017.


title: Zaak C-154/18: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 14 februari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Labour Court, Ireland — Ierland) — Tomás Horgan, Claire Keegan/Minister for Education & Skills, Minister for Finance, The Minister for Public Expenditure & Reform, Ireland, Attorney General (Prejudiciële verwijzing — Gelijke behandeling in arbeid en beroep — Richtlijn 2000/78/EG — Artikel 2, lid 2, onder b) — Indirecte discriminatie op grond van leeftijd — Nieuw aangestelde leerkrachten — Aanstellingsdatum — Ongunstiger salarisschaal en lagere indeling in salaristrappen bij aanstelling dan het geval was bij al eerder in dienst getreden leerkrachten)

text:
               8.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 131/14

      Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 14 februari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Labour Court, Ireland — Ierland) — Tomás Horgan, Claire Keegan/Minister for Education & Skills, Minister for Finance, The Minister for Public Expenditure & Reform, Ireland, Attorney General
      (Zaak C-154/18) (1)

      (Prejudiciële verwijzing - Gelijke behandeling in arbeid en beroep - Richtlijn 2000/78/EG - Artikel 2, lid 2, onder b) - Indirecte discriminatie op grond van leeftijd - Nieuw aangestelde leerkrachten - Aanstellingsdatum - Ongunstiger salarisschaal en lagere indeling in salaristrappen bij aanstelling dan het geval was bij al eerder in dienst getreden leerkrachten)
      (2019/C 131/16)
      Procestaal: Engels

         Verwijzende rechter

      Labour Court, Ireland

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: Tomás Horgan, Claire Keegan

         Verwerende partijen: Minister for Education & Skills, Minister for Finance, The Minister for Public Expenditure & Reform, Ireland, Attorney General

         Dictum

      Artikel 2, lid 2, onder b), van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep, moet aldus worden uitgelegd dat er geen sprake is van indirecte leeftijdsdiscriminatie in de zin van deze bepaling in geval van een maatregel, zoals die welke aan de orde is in het hoofdgeding, op grond waarvan bij de aanstelling van nieuwe leerkrachten vanaf een bepaalde datum een ongunstiger salarisschaal en een lagere indeling in de salaristrappen wordt toegepast dan de schaal en indeling die krachtens oudere regelgeving gold voor leerkrachten die voor deze datum werden aangesteld.

         (1)  PB C 166 van 14.5.2018.


title: Zaak C-492/18 PPU: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 12 februari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank Amsterdam — Nederland) — Tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel dat is uitgevaardigd tegen TC (Prejudiciële verwijzing — Justitiële samenwerking in strafzaken — Kaderbesluit 2002/584/JBZ — Europees aanhoudingsbevel — Artikel 12 — Voortgezette hechtenis van de persoon — Artikel 17 — Termijnen voor het nemen van de beslissing over de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel — Nationale wettelijke regeling op grond waarvan de detentie 90 dagen na de aanhouding moet worden geschorst — Conforme uitlegging — Schorsing van de termijnen — Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Artikel 6 — Recht op vrijheid en veiligheid — Uiteenlopende uitleggingen van de nationale wettelijke regeling — Duidelijkheid en voorzienbaarheid)

text:
               8.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 131/16

      Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 12 februari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank Amsterdam — Nederland) — Tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel dat is uitgevaardigd tegen TC
      (Zaak C-492/18 PPU) (1)

      (Prejudiciële verwijzing - Justitiële samenwerking in strafzaken - Kaderbesluit 2002/584/JBZ - Europees aanhoudingsbevel - Artikel 12 - Voortgezette hechtenis van de persoon - Artikel 17 - Termijnen voor het nemen van de beslissing over de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel - Nationale wettelijke regeling op grond waarvan de detentie 90 dagen na de aanhouding moet worden geschorst - Conforme uitlegging - Schorsing van de termijnen - Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Artikel 6 - Recht op vrijheid en veiligheid - Uiteenlopende uitleggingen van de nationale wettelijke regeling - Duidelijkheid en voorzienbaarheid)
      (2019/C 131/19)
      Procestaal: Nederlands

         Verwijzende rechter

      Rechtbank Amsterdam

         Partij in het hoofdgeding

      TC

         Dictum

      Kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale bepaling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die voorziet in een algemene en onvoorwaardelijke verplichting om een gezochte persoon die is aangehouden op grond van een Europees aanhoudingsbevel in vrijheid te stellen na het verstrijken van een termijn van 90 dagen te rekenen vanaf zijn aanhouding, ingeval er een zeer groot vluchtgevaar bestaat dat niet door het opleggen van passende maatregelen tot aanvaardbare proporties kan worden teruggebracht.
      Artikel 6 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen nationale rechtspraak die de voortzetting van de detentie van de gezochte persoon na die termijn van 90 dagen toestaat op grond van een uitlegging van die nationale bepaling volgens welke genoemde termijn wordt geschorst wanneer de uitvoerende rechterlijke autoriteit beslist om ofwel het Hof van Justitie van de Europese Unie te verzoeken om een prejudiciële beslissing ofwel het antwoord op een verzoek van een andere uitvoerende rechterlijke autoriteit om een prejudiciële beslissing af te wachten ofwel de beslissing over de overlevering uit te stellen omdat er in de uitvaardigende lidstaat sprake zou kunnen zijn van een reëel gevaar van onmenselijke of vernederende detentieomstandigheden, voor zover met deze rechtspraak niet wordt verzekerd dat die nationale bepaling met kaderbesluit 2002/584 in overeenstemming is en die rechtspraak zodanig varieert dat de duur van de voortzetting van de detentie kan verschillen.

         (1)  PB C 381 van 22.10.2018.


title: Zaak C-571/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 11 september 2018 door Felismino Pereira tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 13 juli 2018 in zaak T-606/16, Pereira/Commissie

text:
               8.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 131/17

      Hogere voorziening ingesteld op 11 september 2018 door Felismino Pereira tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 13 juli 2018 in zaak T-606/16, Pereira/Commissie
      (Zaak C-571/18 P)
      (2019/C 131/20)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Rekwirant: Felismino Pereira (vertegenwoordiger: N. de Montigny, avocate)

         Andere partij in de procedure: Europese Commissie
      Bij beschikking van 14 februari 2019 heeft het Hof (Zevende kamer) de hogere voorziening afgewezen wegens kennelijke niet-ontvankelijkheid.


title: Zaak C-669/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 27 oktober 2018 door Adis Higiene, S.L. tegen de beschikking van het Gerecht (Vierde kamer) van 10 augustus 2018 in zaak T-309/18, Adis Higiene/EUIPO — Farecla Products (G3 Extra Plus)

text:
               8.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 131/17

      Hogere voorziening ingesteld op 27 oktober 2018 door Adis Higiene, S.L. tegen de beschikking van het Gerecht (Vierde kamer) van 10 augustus 2018 in zaak T-309/18, Adis Higiene/EUIPO — Farecla Products (G3 Extra Plus)
      (Zaak C-669/18 P)
      (2019/C 131/22)
      Procestaal: Spaans

         Partijen

         Rekwirante: Adis Higiene, S.L. (vertegenwoordiger: M. J. Sanmartín Sanmartín, abogada)

         Andere partij in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie
      Bij beschikking van 27 februari 2019 heeft het Hof (Zesde kamer) de hogere voorziening afgewezen en Adis Higiene, S.L. verwezen in haar eigen kosten.


title: Zaak C-830/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Oberverwaltungsgericht Rheinland-Pfalz (Duitsland) op 28 december 2018 — Landkreis Südliche Weinstraße/PF e.a.

text:
               8.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 131/21

      Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Oberverwaltungsgericht Rheinland-Pfalz (Duitsland) op 28 december 2018 — Landkreis Südliche Weinstraße/PF e.a.
      (Zaak C-830/18)
      (2019/C 131/26)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Oberverwaltungsgericht Rheinland-Pfalz

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoeker in hoger beroep: Landkreis Südliche Weinstraße

         Verweerders in hoger beroep: PF e.a.

         In tegenwoordigheid van: het Openbaar Ministerie

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Moet artikel 7, lid 2, van verordening (EU) nr. 492/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2011 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Unie (1) aldus worden uitgelegd dat een bepaling van nationaal recht, volgens welke nationale territoriale publiekrechtelijke lichamen (districten) alleen voor de inwoners van de overkoepelende deelstaat in leerlingenvervoer dienen te voorzien, een indirect discriminerende werking heeft, ook al staat op basis van de feitelijke vaststellingen vast dat door het woonplaatsvereiste hoofdzakelijk inwoners uit andere delen van het nationaal grondgebied van de lidstaat worden uitgesloten van de uitkering?
                  Indien vraag 1 bevestigend wordt beantwoord:

                  2)

                  Vormt de doeltreffende organisatie van het schoolwezen een dwingende reden van algemeen belang, die een indirecte discriminatie kan rechtvaardigen?

         (1)  PB 2011, L 141, blz. 1.


title: Zaken T-131/16 en T-263/16: Arrest van het Gerecht van 14 februari 2019 — België en Magnetrol International/Commissie („Staatssteun — Steunregeling die door België ten uitvoer is gelegd — Besluit waarbij de steunregeling onverenigbaar met de interne markt en onrechtmatig wordt verklaard en de terugvordering van de reeds betaalde steun wordt gelast — Voorafgaande beslissing in fiscale zaken (tax ruling) — Vrijstelling van overwinst — Fiscale autonomie van de lidstaten — Begrip steunregeling — Verdere uitvoeringsmaatregelen”)

text:
               8.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 131/39

      Arrest van het Gerecht van 14 februari 2019 — België en Magnetrol International/Commissie
      (Zaken T-131/16 en T-263/16) (1)

      („Staatssteun - Steunregeling die door België ten uitvoer is gelegd - Besluit waarbij de steunregeling onverenigbaar met de interne markt en onrechtmatig wordt verklaard en de terugvordering van de reeds betaalde steun wordt gelast - Voorafgaande beslissing in fiscale zaken (tax ruling) - Vrijstelling van overwinst - Fiscale autonomie van de lidstaten - Begrip steunregeling - Verdere uitvoeringsmaatregelen”)
      (2019/C 131/43)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij in zaak T-131/16: Koninkrijk België (vertegenwoordigers: aanvankelijk C. Pochet, M. Jacobs en J.-C. Halleux, vervolgens C. Pochet en J.-C. Halleux, gemachtigden, bijgestaan door M. Segura Catalán en M. Clayton, advocaten)

         Verzoekende partij in zaak T-263/16: Magnetrol International (Zele, België) (vertegenwoordigers: H. Gilliams en J. Bocken, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk P. J. Loewenthal en B. Stromsky, vervolgens P. J. Loewenthal en F. Tomat, gemachtigden)

         Interveniërende partij in zaak T-131/16: Ierland (vertegenwoordigers: aanvankelijk E. Creedon, G. Hodge en A. Joyce, vervolgens K. Duggan, M. Browne en M. Joyce, en ten slotte M. Joyce en J. Quaney, gemachtigden, bijgestaan door P. Gallagher, M. Collins, SC, B. Doherty en S. Kingston, barristers)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot nietigverklaring van besluit (EU) 2016/1699 van de Commissie van 11 januari 2016 betreffende de staatssteunregeling inzake vrijstelling van overwinst SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) door België ten uitvoer gelegd (PB 2016, L 260, blz. 61)

         Dictum

                  1)

                     De zaken T-131/16 en T-263/16 worden gevoegd voor het onderhavige arrest.

                  2)

                     Besluit (EU) 2016/1699 van de Commissie van 11 januari 2016 betreffende de staatssteunregeling inzake vrijstelling van overwinst SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) door België ten uitvoer gelegd, wordt nietig verklaard.

                  3)

                     De Europese Commissie draagt, naast haar eigen kosten, de kosten die zijn opgekomen voor het Koninkrijk België, daaronder begrepen de kosten van de procedure in kort geding, en voor Magnetrol International.

                  4)

                     Ierland draagt zijn eigen kosten.

         (1)  PB C 191 van 30.5.2016.


title: Zaak T-162/18: Arrest van het Gerecht van 14 februari 2019 — Beko/EUIPO — Acer (ALTUS) („Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniebeeldmerk ALTUS — Oudere nationale woordmerken ALTOS — Voor de nationale autoriteiten ingestelde procedures tot vervallenverklaring van bepaalde oudere merken — Verwarringsgevaar — Opschorting van de administratieve procedure — Regel 20, lid 7, onder c), van verordening (EG) nr. 2868/95 [thans artikel 71, lid 1, van gedelegeerde verordening (EU) 2018/625]”)

text:
               8.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 131/45

      Arrest van het Gerecht van 14 februari 2019 — Beko/EUIPO — Acer (ALTUS)
      (Zaak T-162/18) (1)

      („Uniemerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor Uniebeeldmerk ALTUS - Oudere nationale woordmerken ALTOS - Voor de nationale autoriteiten ingestelde procedures tot vervallenverklaring van bepaalde oudere merken - Verwarringsgevaar - Opschorting van de administratieve procedure - Regel 20, lid 7, onder c), van verordening (EG) nr. 2868/95 [thans artikel 71, lid 1, van gedelegeerde verordening (EU) 2018/625]”)
      (2019/C 131/51)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Beko plc (Watford, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordiger: G. Tritton, barrister)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: J. Ivanauskas en H. O’Neill, gemachtigden)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO: Acer, Inc. (Taipei, Taiwan)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 13 december 2017 (zaak R 1991/2016-5) inzake een oppositieprocedure tussen Acer en Beko

         Dictum

                  1)

                     De beslissing van de vijfde kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 13 december 2017 (zaak R 1991/2016-5) wordt vernietigd.

                  2)

                     Het EUIPO zal zijn eigen kosten dragen alsmede die van Beko plc.

         (1)  PB C 152 van 30.4.2018.


title: Zaak T-224/18 RII: Beschikking van de president van het Gerecht van 14 februari 2019 — PV/Commissie („Kort geding — Openbare dienst — Tuchtprocedure — Nulstelling van het salaris — Wijziging van omstandigheden — Niet-ontvankelijkheid — Ontbreken van nieuwe feiten”)

text:
               8.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 131/49

      Beschikking van de president van het Gerecht van 14 februari 2019 — PV/Commissie
      (Zaak T-224/18 RII)
      („Kort geding - Openbare dienst - Tuchtprocedure - Nulstelling van het salaris - Wijziging van omstandigheden - Niet-ontvankelijkheid - Ontbreken van nieuwe feiten”)
      (2019/C 131/57)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: PV (vertegenwoordiger: M. Casado García-Hirschfeld, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Berscheid, B. Mongin en R. Striani, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens de artikelen 278 en 279 VWEU, ten eerste tot schorsing van tuchtprocedure CMS 17/025, ten tweede tot nietigverklaring van het besluit om verzoekers salaris op nul te stellen

         Dictum

                  1)

                     Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.

                  2)

                     De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.


title: Zaak T-106/19: Beroep ingesteld op 20 februari 2019 — Abarca/EUIPO — Abanca Corporación Bancaria (ABARCA SEGUROS)

text:
               8.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 131/57

      Beroep ingesteld op 20 februari 2019 — Abarca/EUIPO — Abanca Corporación Bancaria (ABARCA SEGUROS)
      (Zaak T-106/19)
      (2019/C 131/66)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Abarca — Companhia de Seguros SA (Lissabon, Portugal) (vertegenwoordigers: J. Pimenta en Á. Pinho, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Abanca Corporación Bancaria, SA (Betanzos, Spanje)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Aanvrager van het betrokken merk: verzoekster voor het Gerecht

         Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk ABARCA SEGUROS in de kleuren roze, lichtblauw, lichtgroen en zwart — inschrijvingsaanvraag nr. 16 041 519

         Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 22 november 2018 in zaak R 1370/2018-2

         Conclusies

                  —

                  de bestreden beslissing in haar geheel wijzigen;

                  —

                  bijgevolg de inschrijving van Uniemerk nr. 16 041 519 in haar geheel toestaan;

                  —

                  de andere partijen verwijzen in de kosten van de onderhavige procedure, alsook in de kosten van de oppositie- en beroepsprocedure bij het EUIPO.

         Aangevoerd middel

                  —

                  schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.