title: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 5 december 2002 in zaak T-114/00: Aktionsgemeinschaft Recht und Eigentum eV tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen ("Steunmaatregelen van staten — Programma voor aankoop van land- en bosbouwgrond in voormalige Duitse Democratische Republiek — Niet inleiden van formele onderzoeksprocedure van artikel 88, lid 2, EG — Steunregeling — Beroep tot nietigverklaring — Vereniging — Ontvankelĳkheid")

text:
C 44/22                  NL                            Publicatieblad van de Europese Unie                                         22.2.2003
   ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                                 door M. Pechstein, hoogleraar, tegen Commissie van de
                                                                            Europese Gemeenschappen (gemachtigden: D. Triantafyllou en
                       van 5 december 2002                                  K.-D. Borchardt), ondersteund door Bondsrepubliek Duitsland
                                                                            (gemachtigden: aanvankelijk W.-D. Plessing en T. Jürgensen,
in zaak T-70/00, Paul Edwin Hoyer tegen Commissie van                       vervolgens Plessing en M. Lumma), betreffende een verzoek
                de Europese Gemeenschappen ( 1)                             tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van
                                                                            22 december 1999 inzake ontwerp-staatssteunregeling
(„Tijdelijke functionarissen — Uitvoering van arrest van                    nr. 506/99, heeft het Gerecht (Vierde kamer — uitgebreid),
                        Gerecht — Ontslag”)                                 samengesteld als volgt: M. Vilaras, kamerpresident, V. Tiili,
                                                                            J. Pirrung, P. Mengozzi en A. W. H. Meij, rechters; griffier:
                                                                            D. Christensen, administrateur, op 5 december 2002 een arrest
                            (2003/C 44/38)
                                                                            gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
                        (Procestaal: Nederlands)
                                                                            1)     Wijst de exceptie van niet-ontvankelijkheid af.
                                                                            2)     Houdt de beslissing omtrent de kosten aan.
In zaak T-70/00, Paul Edwin Hoyer, voormalig tijdelijk func-
tionaris van de Commissie van de Europese Gemeenschappen,
wonende te Hoeilaart (België), vertegenwoordigd door G. van                 (1 ) PB C 192 van 8.7.2000.
der Wal, advocaat, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg,
tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemach-
tigden: aanvankelijk G. Valsesia en C. Van der Hauwaert, nadien
F. Clotuche-Duvieusart en M. H. M. Speyart), betreffende
betreffende een beroep tot nietigverklaring van het besluit van
de Commissie van 24 januari 2000 tot beëindiging van
verzoekers overeenkomst tot aanstelling als tijdelijk functiona-               ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
ris, heeft het Gerecht van eerste aanleg (Vierde kamer),
samengesteld als volgt: M. Vilaras, kamerpresident, V. Tiili en                                   van 10 december 2002
P. Mengozzi, rechters; griffier: J. Palacio González, hoofdad-
ministrateur, op 5 december 2002 een arrest gewezen waarvan                 in zaak T-123/00: Dr. Karl Thomae GmbH tegen Commis-
het dictum luidt als volgt:                                                            sie van de Europese Gemeenschappen ( 1)
1)     Verwerpt het beroep.                                                 („Geneesmiddelen voor menselijk gebruik — Verordening
2)     Verstaat dat elk der partijen haar eigen kosten zal dragen.          (EEG) nr. 2309/93 — Communautaire vergunning voor het
                                                                            in de handel brengen — Verordening (EG) nr. 542/95
                                                                            — Wijziging van de voorwaarden van de vergunning —
( 1) PB L 149 van 27.5.2000.                                                     Benaming en verpakkingsvorm van het geneesmiddel”)
                                                                                (2003/C 44/40)
                                                                                (Procestaal: Engels)
   ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
                       van 5 december 2002                                  In zaak T-123/00, Dr. Karl Thomae GmbH, gevestigd te
                                                                            Biberach an der Riß (Duitsland), vertegenwoordigd door
in zaak T-114/00: Aktionsgemeinschaft Recht und Eigen-                      D. Waelbroeck en D. Brinckman, advocaten, domicilie gekozen
tum eV tegen Commissie van de Europese Gemeenschap-                         hebbende te Luxemburg, ondersteund door European Federa-
                                 pen ( 1)                                   tion of Pharmaceutical Industries and Associations (EFPIA),
                                                                            gevestigd te Brussel (België), vertegenwoordigd door D. Perkins,
(„Steunmaatregelen van staten — Programma voor aankoop                      solicitor, en M. Van Kerckhove, advocaat, domicilie gekozen
                                                                            hebbende te Luxemburg, tegen Commissie van de Euro-
van land- en bosbouwgrond in voormalige Duitse Democrati-
sche Republiek — Niet inleiden van formele onderzoeksproce-                 pese Gemeenschappen (gemachtigden: R. Wainwright en
dure van artikel 88, lid 2, EG — Steunregeling — Beroep tot                 H. Støvlbæk), ondersteund door Raad van de Europese Unie
                                                                            (gemachtigden: M.-C. Giorgi en G. Houttuin), betreffende een
     nietigverklaring — Vereniging — Ontvankelijkheid”)
                                                                            verzoek tot nietigverklaring van het besluit van 1 maart 2000
                                                                            van het Europees Bureau voor de geneesmiddelenbeoordeling
                            (2003/C 44/39)                                  houdende afwijzing van de aanvraag tot wijziging van bepaalde
                                                                            voorwaarden van de vergunning voor het in de handel brengen
                           (Procestaal: Duits)                              van het geneesmiddel „Daquiran”, heeft het Gerecht (Vijfde
                                                                            kamer), samengesteld als volgt: J. D. Cooke, kamerpresident,
                                                                            R. García-Valdecasas en P. Lindh, rechters; griffier: J. Plingers,
In zaak T-114/00, Aktionsgemeinschaft Recht und Eigen-                      administrateur, op 10 december 2002 een arrest gewezen
tum eV, gevestigd te Borken (Duitsland), vertegenwoordigd                   waarvan het dictum luidt als volgt:


title: Zaak C-331/11: Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 25 april 2013 — Europese Commissie/Slowaakse Republiek (Niet-nakoming — Richtlijn 1999/31/EG — Storten van afvalstoffen — Artikel 14 — Bestaande stortplaats — Geen aanpassingsplan — Voortzetting van exploitatie)

text:
               15.6.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 171/6

         Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 25 april 2013 — Europese Commissie/Slowaakse Republiek
   (Zaak C-331/11) (1)

   (Niet-nakoming - Richtlijn 1999/31/EG - Storten van afvalstoffen - Artikel 14 - Bestaande stortplaats - Geen aanpassingsplan - Voortzetting van exploitatie)
   2013/C 171/10
   Procestaal: Slowaaks

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Marghelis en A. Tokár, gemachtigden)

      Verwerende partij: Slowaakse Republiek (vertegenwoordiger: B. Ricziová, gemachtigde)

      Voorwerp

   Niet-nakoming — Schending van artikel 14, sub a, b en c, van richtlijn 1999/31/EG van de Raad van 26 april 1999 betreffende het storten van afvalstoffen (PB L 182, blz. 1) — Voortzetting van de exploitatie van de afvalstortplaats Žilina — Považský Chlmec zonder dat er een aanpassingsplan bestond

      Dictum

               1)

               Door een vergunning voor de exploitatie van de stortplaats Žilina — Považský Chlmec te verlenen zonder dat er een aanpassingsplan bestond en zonder dat op basis van een goedgekeurd aanpassingsplan definitief was beslist over de voortzetting van de exploitatie, is de Slowaakse Republiek de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 14, sub a tot en met c, van richtlijn 1999/31/EG van de Raad van 26 april 1999 betreffende het storten van afvalstoffen.

               2)

               De Slowaakse Republiek wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 282 van 24.9.2011.


title: Zaak F-142/11: Beroep ingesteld op 27 december 2011 — ZZ/Raad

text:
               3.3.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 65/26

         Beroep ingesteld op 27 december 2011 — ZZ/Raad
   (Zaak F-142/11)
   2012/C 65/51
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: ZZ (vertegenwoordiger: M. Velardo, advocaat)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit om verzoeker niet naar de rang AD9 te bevorderen nadat hij was geslaagd voor vergelijkend onderzoek EPSO/AD/113/07 „Hoofden van een eenheid (AD9) op het gebied van de vertaling met Tsjechisch, Ests, Hongaars, Litouws, Maltees, Pools, Slowaaks en Sloveens als hoofdtaal” en verzoek om schadevergoeding

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               nietigverklaring van het besluit van 9 december 2010 en van het daaropvolgende besluit van 7 oktober 2011;

               —

               veroordeling van de Raad tot betaling van een schadevergoeding aan verzoeker;

               —

               verwijzing van de Raad in de kosten van de procedure.


title: Zaak T-450/14: Beroep ingesteld op 17 juni 2014 — Sumitomo Electric Industries en J-Power Systems/Commissie

text:
               8.9.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 303/40

         Beroep ingesteld op 17 juni 2014 — Sumitomo Electric Industries en J-Power Systems/Commissie
   (Zaak T-450/14)
   2014/C 303/48
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: Sumitomo Electric Industries Ltd (Osaka, Japan) en J-Power Systems Corp. (Tokio) (vertegenwoordigers: M. Hansen, L. Crocco, J. Ruiz Calzado en S. Völcker, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   Verzoeksters verzoeken het Gerecht:

               —

               het bestreden besluit nietig te verklaren, voor zover verzoeksters daarin aansprakelijk zijn gesteld voor één enkele complexe voortdurende inbreuk, waarbij de Europese groep en de A/R-groep (Associated members/Regular Members) waren betrokken, of subsidiair de geldboete aanzienlijk te verlagen;

               —

               subsidiair, artikel 1, lid 8, sub a tot en met c, van het bestreden besluit nietig te verklaren, voor zover verzoeksters daarin aansprakelijk zijn gesteld voor een inbreuk in de periode tussen 26 juli 2006 en 10 april 2008;

               —

               meer subsidiair, artikel 2, sub m, van het bestreden besluit nietig te verklaren en de aan verzoeksters opgelegde geldboete te verlagen, gelet op het feit dat verzoeksters’ betrokkenheid erg beperkt was in de periode tussen 26 juli 2006 en 10 april 2008;

               —

               het besluit in zijn geheel nietig te verklaren, aangezien het in doorslaggevende mate steunt op bewijs dat op onrechtmatige wijze is verkregen ten kantore van Nexans SA en Nexans France;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoeksters vier middelen aan.

               1.

               De Commissie heeft niet aangetoond dat sprake was van één enkele complexe voortdurende inbreuk, waarbij Aziatische en Europese producenten afgesproken hadden om geen activiteiten te ontplooien op elkaars „thuismarkt” en tevens om projecten binnen de Europese Economische Ruimte (EER) te verdelen onder Europese bedrijven.

               2.

               De Commissie heeft feitelijke en juridische vergissingen begaan bij de toepassing van artikel 101 VWEU, voor zover in het bestreden besluit niet rechtens genoegzaam is aangetoond dat verzoeksters aan de inbreuk hebben deelgenomen tijdens de gehele duur ervan.

               3.

               De Commissie heeft blijk gegeven van onjuiste rechtsopvattingen en heeft beoordelingsfouten gemaakt bij de berekening van de aan verzoeksters opgelegde geldboete, aangezien de opgelegde geldboete de ernst van de inbreuk en verzoeksters’ erg beperkte rol tijdens een belangrijk gedeelte van de duur ervan niet correct weerspiegelt.

               4.

               De Commissie heeft wezenlijke vormvoorschriften en de rechten van de verdediging geschonden, doordat zij zich in het bestreden besluit in doorslaggevende mate heeft gebaseerd op bewijs dat zij tijdens inspecties ten kantore van Nexans onrechtmatig in beslag genomen had.


title: Zaak C-430/99: Verzoek van de Raad van State van 4 november 1999 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Sea-Land Service Inc. en Inspecteur van de Belastingdienst Douane, district Rotterdam

text:
22.1.2000              NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       C 20/15
Verzoek van het College van Beroep voor het bedrijfsle-                    b. Zo neen, is dit anders indien voor de aan de deelnemers
ven van 27 oktober 1999 om een prejudiciële beslissing                         aan de regeling bewezen diensten een vergoeding
in het geding tussen H. van den Bor B.V. en Voedselvoor-                       wordt gevraagd?
                 zienings in- en verkoopbureau
                        (Zaak C-428/99)                                    c. Dient vraag 1(b) anders te worden beantwoord, indien
                                                                               deze vergoeding wordt geheven van verkeersdeel-
                         (2000/C 20/30)                                        nemers die verplicht deelnemen aan de regeling, maar
                                                                               niet van de overige gebruikers ervan, zoals de binnen-
Het College van Beroep voor het bedrijfsleven heeft bij                        vaart of zeeschepen met een lengte van minder dan
uitspraak van 27 oktober 1999, ingekomen ter griffie van het                   41 meter?
Hof van Justitie op 8 november 1999, in de zaak de Kamer
van H. van den Bor B.V. en Voedselvoorzienings in- en
verkoopbureau, het Hof van Justitie van de Europese Gemeen-            2. a. Indien een regeling als het VBS met de daaraan
schappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de                       verbonden tariefplicht een belemmering van het vrije
navolgende vragen:                                                             dienstenverkeer oplevert, valt deze belemmering dan
                                                                               onder de in artikel 56 (thans: artikel 46) van het
1. Had de Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij                      E.G.-Verdrag voorziene uitzondering voor bepalingen
    de bevoegdheid om vooruitlopend op de communautaire                        die uit hoofde van de openbare veiligheid gerechtvaar-
    regeling terzake, een nationale regeling te treffen die het                digd zijn?
    mogelijk maakte vergoeding te betalen van de door een
    belanghebbende als gevolg van het doden van Britse
    kalveren geleden schade, zoals is geschied bij de besluiten            b. Is voor het antwoord op de hiervoor onder (a) gestelde
    van voornoemde minister van 3 april 1996?                                  vraag van belang of het tarief hoger is dan de werkelijke
                                                                               kostprijs van de specifieke dienst die aan het individuele
2. Indien vraag 1 ontkennend moet worden beantwoord,                           schip wordt bewezen?
    staat dan het communautaire recht in de weg aan honore-
    ring van het door een beschikking op grond van voormelde
    nationale regeling gewekte vertrouwen dat een bepaalde             3. Indien een regeling als het VBS met de daaraan verbonden
    vergoeding zal worden uitbetaald — een vertrouwen dat                  tariefplicht een belemmering van het vrije dienstenverkeer
    indien uitsluitend nationaal recht van toepassing zou zijn,            oplevert en deze belemmering niet uit hoofde van artikel
    als gerechtvaardigd moet worden aangemerkt?                            56 (thans: artikel 46) E.G.-Verdrag wordt gerechtvaardigd,
                                                                           kan die belemmering dan gerechtvaardigd zijn, hetzij
3. Indien vraag 1 bevestigend wordt beantwoord, staat dan
                                                                           omdat zij slechts een „verkoop-modaliteit” behelst in de
    het communautaire recht en inzonderheid Vo. 717/96
                                                                           zin van het Keck en Mithouard-arrest en daarbij geen
    eraan in de weg dat de vergoeding aan appellante wordt                 sprake is van discriminatie, hetzij omdat zij voldoet aan de
    vastgesteld overeenkomstig voormelde nationale regeling?
                                                                           maatstaven die daarvoor door het Hof in andere arresten,
                                                                           met name in het arrest Gebhard, zijn ontwikkeld?
                                                                       4. a. Dient een regeling van een lidstaat als het VBS te
                                                                               worden beschouwd als een steunmaatregel in de zin
Verzoek van de Raad van State van 4 november 1999 om                           van artikel 92 (thans: artikel 87), eerste lid, van het
een prejudiciële beslissing in het geding tussen Sea-Land                      E.G.-Verdrag in zoverre als zij bepaalde categorieën
Service Inc. en Inspecteur van de Belastingdienst Douane,                      deelnemers, met name de binnenvaart, vrijstelt van de
                       district Rotterdam                                      verplichting het tarief te betalen?
                        (Zaak C-430/99)
                                                                           b. Zo ja, valt deze steunmaatregel dan onder het verbod
                                                                               van die bepaling?
                         (2000/C 20/31)
De Raad van State heeft bij uitspraak van 4 november 1999,                 c. Indien ook vraag 4 (b) bevestigend wordt beantwoord,
ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 8 november                   heeft de kwalificatie van uit hoofde van het gemeen-
1999, in de zaak Sea-Land Service Inc. en Inspecteur van de                    schapsrecht verboden steunmaatregel dan, behalve
Belastingdienst Douane, district Rotterdam, het Hof van Justitie               voor de vrijgestelde deelnemers, naar gemeenschaps-
van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudicië-                     recht tevens gevolgen voor de vergoeding die de
le beslissing over de navolgende vragen:                                       verplichte deelnemers zijn gehouden te voldoen?
1. a. Vormt een regeling als het VBS, voorzover zij voorziet
         in verplichte deelname aan verkeersbegeleiding, een
         belemmering van het vrije verkeer van diensten als
         bedoeld in Verordening (E.E.G.) nr. 4055/86 juncto
         artikel 59 (thans: artikel 49) van het E.G.-Verdrag?


title: Zaak C-487/03: Beroep, op 19 november 2003 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrĳk Spanje

text:
24.1.2004              NL                          Publicatieblad van de Europese Unie                                           C 21/19
Beroep, op 19 november 2003 ingesteld door Commissie                    Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk
                               Spanje                                   —     vast te stellen dat het Koninkrijk Spanje, door niet binnen
                                                                              de gestelde termijn alle noodzakelijke maatregelen te
                         (Zaak C-486/03)                                      nemen om te voldoen aan de artikelen 2 en 3 van de
                                                                              beschikking van de Commissie van 11 juli 2001 inzake
                                                                              de steunregeling die door Spanje ten behoeve van de
                          (2004/C 21/34)                                      ondernemingen in Vizcaya in de vorm van een belasting-
                                                                              krediet van 45 % van de investeringen ten uitvoer is
                                                                              gelegd [kennisgeving geschied onder nummer C(2001)
                                                                              1765], of althans de Commissie hiervan niet in kennis te
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                    stellen overeenkomstig artikel 4, de krachtens deze
op 19 november 2003 beroep ingesteld tegen Koninkrijk                         beschikking op hem rustende verplichtingen niet is
Spanje door Commissie van de Europese Gemeenschappen,                         nagekomen;
vertegenwoordigd door D. José Luis Buendía Sierra, lid van haar
juridische dienst, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
                                                                        —     het Koninkrijk Spanje in de kosten te verwijzen.
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
—     vast te stellen dat het Koninkrijk Spanje, door niet binnen       Middelen en voornaamste argumenten
      de gestelde termijn alle noodzakelijke maatregelen te
      nemen om te voldoen aan de artikelen 2 en 3 van de
      beschikking van de Commissie van 11 juli 2001 inzake              De middelen en voornaamste argumenten zijn dezelfde als in
      de steunregeling die door Spanje ten behoeve van de               zaak C-485/03.
      ondernemingen in Guipúzcoa in de vorm van een
      belastingkrediet van 45 % van de investeringen ten
      uitvoer is gelegd [kennisgeving geschied onder nummer
      C(2001) 1764], of althans de Commissie hiervan niet in
      kennis te stellen overeenkomstig artikel 4, de krachtens
      deze beschikking op hem rustende verplichtingen niet is
      nagekomen;
                                                                        Beroep, op 19 november 2003 ingesteld door Commissie
—     het Koninkrijk Spanje in de kosten te verwijzen.
                                                                        van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk
                                                                                Spanje
Middelen en voornaamste argumenten                                                               (Zaak C-488/03)
De middelen en voornaamste argumenten zijn dezelfde als in                                        (2004/C 21/36)
zaak C-485/03.
                                                                        Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                        op 19 november 2003 beroep ingesteld tegen Koninkrijk
                                                                        Spanje door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
                                                                        vertegenwoordigd door D. José Luis Buendía Sierra, lid van haar
Beroep, op 19 november 2003 ingesteld door Commissie                    juridische dienst, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk
                               Spanje
                                                                        Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
                         (Zaak C-487/03)
                                                                        —     vast te stellen dat het Koninkrijk Spanje, door niet binnen
                                                                              de gestelde termijn alle noodzakelijke maatregelen te
                          (2004/C 21/35)                                      nemen om te voldoen aan de artikelen 2 en 3 van
                                                                              de beschikking van de Commissie van 11 juli 2001
                                                                              betreffende de door Spanje ten uitvoer gelegde steunrege-
                                                                              ling ten gunste van bepaalde recentelijk opgerichte onder-
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                    nemingen in Álava [kennisgeving geschied onder num-
op 19 november 2003 beroep ingesteld tegen Koninkrijk                         mer C(2001) 1760], of althans de Commissie hiervan
Spanje door Commissie van de Europese Gemeenschappen,                         niet in kennis te stellen overeenkomstig artikel 4, de
vertegenwoordigd door D. José Luis Buendía Sierra, lid van haar               krachtens deze beschikking op hem rustende verplichtin-
juridische dienst, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.                   gen niet is nagekomen;


title: Zaak T-151/00: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van  14 december 2005  — Laboratoire du Bain tegen Raad en Commissie ( Niet-contractuele aansprakelijkheid van Gemeenschap — Onverenigbaarheid van gemeenschapsregeling voor invoer van bananen met regels van Wereldhandelsorganisatie (WTO) — Instelling door Verenigde Staten van Amerika van vergeldingsmaatregelen in vorm van aanvullend douanerecht op invoer uit Gemeenschap op grond van machtiging van WTO — Uitspraak van Orgaan voor Geschillenbeslechting van WTO — Rechtsgevolgen — Aansprakelijkheid van Gemeenschap zonder onrechtmatig gedrag van haar organen — Oorzakelijk verband — Abnormale en bijzondere schade )

text:
               25.2.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 48/22

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 14 december 2005 — Laboratoire du Bain tegen Raad en Commissie
   (Zaak T-151/00) (1)

   („Niet-contractuele aansprakelijkheid van Gemeenschap - Onverenigbaarheid van gemeenschapsregeling voor invoer van bananen met regels van Wereldhandelsorganisatie (WTO) - Instelling door Verenigde Staten van Amerika van vergeldingsmaatregelen in vorm van aanvullend douanerecht op invoer uit Gemeenschap op grond van machtiging van WTO - Uitspraak van Orgaan voor Geschillenbeslechting van WTO - Rechtsgevolgen - Aansprakelijkheid van Gemeenschap zonder onrechtmatig gedrag van haar organen - Oorzakelijk verband - Abnormale en bijzondere schade”)
   (2006/C 48/41)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekster: Le Laboratoire du Bain (Nontron, Frankrijk) (vertegenwoordigers: C. Lazarus, F. Prunet en L. Van den Hende, advocaten)

      Verweerders: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: J. Huber en F. Ruggeri Laderchi als gemachtigden) en Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: aanvankelijk L. Gussetti, V. di Bucci, C. Brown, E. Righini en M. De Pauw, vervolgens P. Kuijper, L. Gussetti, V. Di Bucci, C. Brown en E. Righini, als gemachtigden)

      Interveniënt aan de zijde van verweerders: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordigers: aanvankelijk R. Silva de Lapuerta, vervolgens E. Braquehais Conesa, als gemachtigden)
   Voorwerp van de zaak
   Beroep tot vergoeding van de schade die het gevolg zou zijn van de heffing door de Verenigde Staten van Amerika van een aanvullend douanerecht over de invoer van verzoeksters bruisende badpreparaten, waarvoor het Orgaan voor Geschillenbeslechting van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) machtiging heeft verleend naar aanleiding van de vaststelling dat de gemeenschapsregeling voor de invoer van bananen onverenigbaar is met de aan de Overeenkomst tot oprichting van de WTO gehechte akkoorden en memoranda
   Dictum van het arrest

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Verzoekster wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van de Raad en de Commissie.

               3)

               Het Koninkrijk Spanje draagt zijn eigen kosten.

      (1)  PB C 247 van 26.8.2000.


title: Zaak T-240/14 P: Hogere voorziening ingesteld op 22 april 2014 door Jean-Pierre Bodson e.a. tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 12 februari 2014 in zaak F-73/12, Bodson e.a./EIB

text:
               14.7.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 223/17

         Hogere voorziening ingesteld op 22 april 2014 door Jean-Pierre Bodson e.a. tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 12 februari 2014 in zaak F-73/12, Bodson e.a./EIB
   (Zaak T-240/14 P)
   2014/C 223/22
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirerende partijen: Jean-Pierre Bodson (Luxemburg, Luxemburg); Dalila Bundy (Cosnes-et-Romain, Frankrijk); Didier Dulieu (Roussy-le-Village, Frankrijk); Marie-Christel Heger (Nospelt, Luxemburg); Evangelos Kourgias (Senningerberg, Luxemburg); Manuel Sutil (Luxemburg); Patrick Vanhoudt (Gonderange, Luxemburg) en Henry von Blumenthal (Bergem, Luxemburg) (vertegenwoordiger: L. Levi, advocaat)

      Andere partij in de procedure: Europese Investeringsbank

      Conclusies

   De rekwirerende partijen verzoeken het Gerecht:

               —

               het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie van 12 februari 2014 in zaak F-73/12 te vernietigen;

               —

               dientengevolge, de in eerste aanleg door rekwiranten geformuleerde vorderingen toe te wijzen en, derhalve,

                           —

                           nietig te verklaren de besluiten om op rekwiranten toe te passen het besluit van de raad van bestuur van de EIB van 13 december 2011 tot vaststelling van een salarisprogressie die beperkt is tot 2,8 % en het besluit van het directiecomité van de EIB van 14 februari 2012 waarbij een schema van verdienste is gedefinieerd dat een salarisverlies van 1 % inhoudt, welke besluiten zijn vervat in de salarisafrekeningen van april 2012, alsmede, in dezelfde mate, alle besluiten die in de latere salarisafrekeningen zijn vervat;

                           —

                           derhalve

                                       —

                                       de verwerende partij te veroordelen tot betaling van het uit bovenvermelde besluiten van de raad van bestuur van de EIB van 13 december 2011 en van het directiecomité van de EIB van 14 februari 2012 voortvloeiende verschil in bezoldiging in vergelijking met de toepassing van de vroegere salarisregeling; dit verschil in bezoldiging moet worden vermeerderd met vertragingsrente vanaf 12 april 2012 en, vervolgens, vanaf de 12e van elke maand tot aan de volledige vereffening, waarbij het rentepercentage moet worden vastgesteld op het niveau van het percentage van de ECB, vermeerderd met 3 punten;

                                       —

                                       de verwerende partij te veroordelen tot betaling van een vergoeding voor de schade die is geleden wegens het verlies aan koopkracht, welke schade ex aequo et bono en voorlopig moet worden vastgesteld op 1,5 % van de maandelijkse bezoldiging van elke rekwirant;

                           —

                           de EIB te verwijzen in alle kosten;

               —

               de verwerende partij te verwijzen in alle kosten van de twee procedures.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van de hogere voorziening voeren de rekwirerende partijen vier middelen aan.

               1.

               Eerste middel, ontleend aan miskenning van het verschil tussen de contractuele en de statutaire arbeidsverhouding, schending van de fundamentele voorwaarden van de arbeidsverhouding en van de juridische kwalificatie van het protocolakkoord.

               2.

               Tweede middel, ontleend aan een tegenstrijdigheid in het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken en een verkeerde opvatting van het dossier.

               3.

               Derde middel, ontleend aan schending van de beginselen van rechtszekerheid, non-retroactiviteit en voorzienbaarheid alsmede aan een verkeerde opvatting van het dossier.

               4.

               Vierde middel, ontleend aan niet-nakoming van de verplichting tot controle van een kennelijke beoordelingsfout en van de motiveringsplicht.


title: Zaak T-296/09: Arrest van het Gerecht van 24 november 2011 — EFIM/Commissie ( „Mededinging — Mededingingsregeling — Misbruik van machtspositie — Markten voor inktpatronen — Beschikking tot afwijzing van klacht — Geen communautair belang” )

text:
               14.1.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 13/11

         Arrest van het Gerecht van 24 november 2011 — EFIM/Commissie
   (Zaak T-296/09) (1)

   (Mededinging - Mededingingsregeling - Misbruik van machtspositie - Markten voor inktpatronen - Beschikking tot afwijzing van klacht - Geen communautair belang)
   2012/C 13/21
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: European Federation of Ink and Ink Cartridge Manufacturers (EFIM) (Keulen, Duitsland) (vertegenwoordiger: D. Ehle, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Antoniadis en A. Biolan, gemachtigden, bijgestaan door W. Berg, advocaat)

      Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Lexmark International Technology SA (Meyrin, Zwitserland) (vertegenwoordigers: R. Snelders, advocaat, en G. Eclair-Heath, solicitor)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van beschikking C(2009) 4125 van de Commissie van 20 mei 2009 tot afwijzing van klacht COMP/C-3/39.391 betreffende de gestelde schending van de artikelen 81 EG en 82 EG door de ondernemingen Hewlett-Packard, Lexmark, Canon en Epson op de markten voor inktpatronen

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Federation of Ink and Ink Cartridge Manufacturers (EFIM) draagt haar eigen kosten en deze van de Europese Commissie.

               3)

               Lexmark International Technology SA draagt haar eigen kosten.

      (1)  PB C 256 van 24.10.2009.


title: Zaak C-139/16: Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 6 juli 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Burgos — Spanje) — Juan Moreno Marín, María Almudena Benavente Cárdaba, Rodrigo Moreno Benavente/Abadía Retuerta, SA [Prejudiciële verwijzing — Merken — Richtlijn 2008/95/EG — Artikel 3, lid 1, onder c) — Nationaal woordmerk La Milla de Oro — Gronden voor weigering van inschrijving of nietigheid — Tekens die de geografische herkomst aanduiden]

text:
               28.8.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 283/5

         Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 6 juli 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Burgos — Spanje) — Juan Moreno Marín, María Almudena Benavente Cárdaba, Rodrigo Moreno Benavente/Abadía Retuerta, SA
   (Zaak C-139/16) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Merken - Richtlijn 2008/95/EG - Artikel 3, lid 1, onder c) - Nationaal woordmerk La Milla de Oro - Gronden voor weigering van inschrijving of nietigheid - Tekens die de geografische herkomst aanduiden])
   (2017/C 283/07)
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Audiencia Provincial de Burgos

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Juan Moreno Marín, María Almudena Benavente Cárdaba, Rodrigo Moreno Benavente

      Verwerende partij: Abadía Retuerta, SA

      Dictum

               1)

               Een teken als „la Milla de Oro”, dat verwijst naar de kenmerkende eigenschap van een waar of dienst erin bestaande dat die waar of dienst, met een hoge waarde en kwaliteit, in overvloed op eenzelfde plaats kan worden aangetroffen, kan geen aanduiding van een geografische herkomst zijn, aangezien dat teken vergezeld moet gaan van een naam die een geografische plaats aanduidt opdat de fysieke plaats waarmee een sterke concentratie van een waar of dienst van hoge waarde en kwaliteit wordt geassocieerd, kan worden geïdentificeerd.

               2)

               Artikel 3, lid 1, onder c), van richtlijn 2008/95/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten, moet aldus worden uitgelegd dat een teken als „la Milla d’Oro”, dat verwijst naar de kenmerkende eigenschap van waren of diensten erin bestaande dat die waren of diensten, met een hoge waarde en kwaliteit, op eenzelfde plaats in overvloed kunnen worden aangetroffen, kan vallen buiten de kenmerkende eigenschappen waarvan het gebruik als merk een grond voor nietigheid in de zin van die bepaling zou vormen.

      (1)  PB C 200 van 6.6.2016.


title: Zaak T-477/10: Arrest van het Gerecht van 30 november 2011 — SE-Blusen Stenau/BHIM — Sport Eybl & Sports Experts (SE© SPORTS EQUIPMENT) ( „Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk SE© SPORTS EQUIPMENT — Ouder nationaal woordmerk SE So Easy — Relatieve weigeringsgrond — Overeenstemmende tekens — Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009” )

text:
               28.1.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/49

      Arrest van het Gerecht van 30 november 2011 — SE-Blusen Stenau/BHIM — Sport Eybl & Sports Experts (SE© SPORTS EQUIPMENT)
      (Zaak T-477/10) (1)

      (Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk SE© SPORTS EQUIPMENT - Ouder nationaal woordmerk SE So Easy - Relatieve weigeringsgrond - Overeenstemmende tekens - Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009)
      (2012/C 25/95)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: SE-Blusen Stenau GmbH (Gronau, Duitsland) (vertegenwoordiger: O. Bischof, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: A. Pohlmann. gemachtigde)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: Sport Eybl & Sports Experts GmbH (Wels, Oostenrijk) (vertegenwoordigers: M. Pachinger en S. Fürst, advocaten)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 22 juli 2010 (zaak R 1393/2009-1) inzake een oppositieprocedure tussen SE-Blusen Stenau GmbH en Sport Eybl & Sports Experts GmbH

         Dictum

                  1)

                  De beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) van 22 juli 2010 (zaak R 1393/2009-1) wordt vernietigd.

                  2)

                  Het BHIM wordt verwezen in zijn eigen kosten en in die van SE-Blusen Stenau GmbH.

                  3)

                  Sport Eybl & Sports Experts GmbH zal haar eigen kosten dragen.

         (1)  PB C 346 van 18.12.2010.


title: Zaak C-10/08: Beroep ingesteld op 9 januari 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Finland

text:
               29.3.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 79/16

         Beroep ingesteld op 9 januari 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Finland
   (Zaak C-10/08)
   (2008/C 79/29)
   Procestaal: Fins
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: I. Koskinen en D. Triantafyllou, gemachtigden)

      Verwerende partij: Republiek Finland
   Conclusies

               —

               vast te stellen dat de Republiek Finland niet heeft voldaan aan de krachtens artikel 90 EG op haar rustende verplichtingen door § 5 van de autoverolaki (motorrijtuigenbelastingwet) en § 102, lid 1, punt 4, van de arvonlisäverolaki (wet op de belasting over de toegevoegde waarde) te handhaven, waarmee zij bij de motorrijtuigenbelasting voor voertuigen jonger dan 3 maanden dezelfde fiscale waarde hanteert als voor nieuwe voertuigen en voor voertuigen jonger dan 6 maanden een schaal hanteert volgens welke de waarde van het voertuig per maand met 0,8 % afneemt wanneer is vastgesteld dat zich op de Finse markt geen soortgelijke voertuigen bevinden, en evenmin aan de verplichtingen op grond van artikel 17, leden 1 en 2, van de Zesde btw-richtlijn 77/388/EEG van de Raad (1), in de nieuwe versie van de artikelen 167 en 168 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad (2), omdat Finland overeenkomstig § 5 van de autoverolaki de aftrek van de belasting van de over de verkoop te betalen btw toestaat;

               —

               de Republiek Finland te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Aangezien de importeur van voertuigen in Finland btw-plichtig is, moet hij overeenkomstig § 5 van de autoverolaki over de motorrijtuigenbelasting btw afdragen aan de douaneautoriteiten, maar aangezien hij volgens § 102, lid 1, punt 4, van de arvonlisäverolaki het overeenkomstige bedrag van de over de verkoop te betalen btw kan aftrekken, blijft in de waarde van het voertuig geen btw over de motorrijtuigenbelasting meer over. De afgetrokken btw over de motorrijtuigenbelasting wordt niet van de consument geheven. Wanneer een particulier een voertuig voor het eerst in Finland registreert, moet hij ook btw over de motorrijtuigenbelasting aan de douaneautoriteiten betalen, maar kan hij die niet aftrekken. Dit stelsel, dat onderscheid maakt tussen de verkoop in verband met een belastbare economische activiteit van een btw-plichtige op verschillende handelsniveaus en de verwervingen door de eindverbruikers in andere lidstaten, betekent dat de btw over de motorrijtuigenbelasting die wordt geheven over een voertuig dat door een particulier in een andere lidstaat is aangeschaft en daarna voor het eerst in Finland wordt geregistreerd, waarschijnlijk hoger zal zijn dan de resterende btw over de motorrijtuigenbelasting over de waarde van een zelfde, reeds in Finland geregistreerd tweedehands voertuig, wanneer de motorrijtuigenbelastingplichtige ook btw-plichtig is geweest en het voertuig in verband met een belastbare economische activiteit is verkocht, aangezien in laatstgenoemd geval in de waarde van het voertuig — wegens de volledige aftrek ervan — geen btw over de motorrijtuigenbelasting is begrepen, is in strijd met artikel 90 EG.
   In het arrest Siilin (C-101/00) heeft het Hof vastgesteld dat de btw over de motorrijtuigenbelasting geen btw in de zin van de Zesde btw-richtlijn is. Het op de Finse btw-wet gebaseerde recht om de btw over de motorrijtuigenbelasting voor belastbare economische activiteiten af te trekken van de btw, is in strijd met de Zesde btw-richtlijn 77/388/EEG, volgens welke enkel btw van de btw mag worden afgetrokken.
   Volgens de Finse motorrijtuigenbelastingwet treedt er geen waardevermindering op bij voertuigen die minder dan 3 maanden in gebruik zijn, maar worden zij als nieuwe voertuigen belast. Er is sprake van onmiddellijke waardevermindering wanneer de voertuigen worden verkocht of in gebruik worden genomen. Dat voertuigen die minder dan 3 maanden in gebruik zijn, voor dezelfde waarde worden belast als nieuwe voertuigen, druist in tegen artikel 90 EG. In strijd met artikel 90 EG is ook de regeling van de motorrijtuigenbelastingwet dat voor voertuigen die tussen de 3 en de 6 maanden in gebruik zijn een schaal wordt toegepast volgens welke de waarde van het voertuig per maand met 0,8 % afneemt wanneer is vastgesteld dat zich op de Finse markt geen soortgelijke voertuigen bevinden, omdat met deze schaal voor lineaire waardevermindering per maand met 0,8 % niet kan worden gewaarborgd dat het bedrag van de geheven belasting in geen geval hoger is dan het bedrag van de residuele belasting die is begrepen in de waarde van dezelfde, reeds in Finland geregistreerde voertuigen.

      (1)  Zesde Richtlijn van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1).

      (2)  PB L 347, blz. 1.


title: Zaak C-210/15 P: Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 7 juli 2016 — Republiek Polen/Europese Commissie [Hogere voorziening — EOGFL en Elfpo — Van Uniefinanciering uitgesloten uitgaven — Verordeningen (EG) nrs. 1257/1999 en 1698/2005 — Vervroegde uittreding van landbouwers — Definitieve stopzetting van elke commerciële agrarische activiteit]

text:
               12.9.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 335/20

         Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 7 juli 2016 — Republiek Polen/Europese Commissie
   (Zaak C-210/15 P) (1)

   ([Hogere voorziening - EOGFL en Elfpo - Van Uniefinanciering uitgesloten uitgaven - Verordeningen (EG) nrs. 1257/1999 en 1698/2005 - Vervroegde uittreding van landbouwers - Definitieve stopzetting van elke commerciële agrarische activiteit])
   (2016/C 335/26)
   Procestaal: Pools

      Partijen

      Rekwirante: Republiek Polen (vertegenwoordiger: B. Majczyna, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Szmytkowska en D. Triantafyllou, gemachtigden)

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               De Republiek Polen wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 236 van 20.7.2015.


title: Zaak C-41/02: Beroep, op 14 februari 2002 ingesteld door de Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen het Koninkrĳk der Nederlanden

text:
C 109/26                NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    4.5.2002
1.   Kan bij beweringen over het vitaminegehalte gesproken                     produkten of gerestaureerde eet- of drinkwaren in de zin
     worden van een gemiddelde waarde in de zin van                            van voornoemd Besluit Toevoegen micro-voedingsstoffen
     artikel 1, lid 4, sub k, van richtlijn 90/496/EEG van de                  aan levensmiddelen, niet in Nederland op de markt
     Raad van 24 september 1990 inzake de voedingswaarde-                      gebracht kunnen worden, tenzij de betrokken toevoeging
     etikettering van levensmiddelen, wanneer het bij de                       geen gevaar kan opleveren voor de volksgezondheid
     aangegeven waarde, die berust op een analyse van het                      en tevens voorziet in een werkelijke voedingskundige
     levensmiddel door de fabrikant in de zin van artikel 6,                   behoefte, heeft verzuimd de verplichtingen na te komen
     lid 8, sub a, van deze richtlijn, gaat om de waarde die het               die op hem rusten krachtens de artikelen 30 en 36 van
     product aan het einde van de minimum-houdbaarheids-                       het EG-verdrag;
     duur heeft?
2.   Laat de vaststelling van de gemiddelde waarde volgens
     artikel 6, lid 8, van richtlijn 90/496/EEG de keuze met
     betrekking tot het referentietijdstip en de bandbreedte             2.    het Koninkrijk der Nederlanden wordt verwezen in de
     van toegestane afwijkingen vrij?                                          kosten van dit geding.
3.   Moet richtlijn 90/496/EEG, voorzover zij beweringen
     inzake de voedingswaarde betreffende het vitaminegehal-
     te bevat, niet worden toegepast, omdat deze richtlijn
     a)    gelet op de vaststelling van de gemiddelde waarde
           (artikel 1, lid 4, sub k, van de richtlijn) respectievelijk
           de berekening ervan (artikel 6, lid 8, van de richtlijn)
           enerzijds, en op het ontbreken van referentietijdstip-
           pen en het ontbreken van bandbreedten voor afwij-             Middelen en voornaamste argumenten
           kingen anderzijds te onbepaald is, dan wel
     b)    getoetst aan het ermee beoogde doel onevenredige
           bepalingen bevat?
                                                                         Het omstreden stelsel heeft betrekking op levensmiddelen
                                                                         ten algemene en wordt dus niet betrokken door richtlijn
                                                                         89/389/EEG (1). De door dit stelsel verboden stoffen zijn
Beroep, op 14 februari 2002 ingesteld door de Commissie                  ook niet aan te merken als technische bepaalde additieven
van de Europese Gemeenschappen tegen het Koninkrijk                      (richtlijnen 89/107/EEG, 94/36/EG en 95/2/EG) (2). De hier
                         der Nederlanden                                 aan de orde gestelde materie moet derhalve enkel worden
                                                                         beoordeeld in het licht van de artikelen 30 en 36 van het EG-
                           (Zaak C-41/02)                                verdrag, zoals die golden ten tijde van het verstrijken van de
                                                                         laatste termijn, die was opgenomen in de in de onderhavige
                          (2002/C 109/43)                                inbreukprocedures uitgebrachte met redenen omklede advie-
                                                                         zen (21 februari 1999).
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
op 14 februari 2002 beroep ingesteld tegen het Koninkrijk der
Nederlanden door de Commissie van de Europese Gemeen-
schappen, vertegenwoordigd door H. van Lier en
H. M. H. Speyart, als gemachtigden.
                                                                         Het omstreden stelsel, waarin een verbod op sommige verrijkte
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage; te verstaan             eet- en drinkwaren geldt, tenzij men een vrijstelling krijgt van
dat:                                                                     de Minister van VWS, vormt klaarblijkelijk een krachtens
                                                                         artikel 30 van het EG-verdrag verboden maatregel van gelijke
1.   Het Koninkrijk der Nederlanden, door in eerste instantie            werking. Het hanteren van het „voorzien in een werkelijke
     artikel 10, lid 1, van het Besluit Bereiding en behandeling         voedingskundige behoefte” als zelfstandig criterium naast het
     van levensmiddelen, en later tevens de artikelen 2,                 „geen gevaar opleveren voor de volksgezondheid” houdt een
     lid 1, en 5 van het Besluit Toevoegen van micro-                    schending in van het stelsel van de artikelen 30 en 36 van
     voedingsstoffen aan levensmiddelen, in zijn wetgeving op            het EG-Verdrag nu dit ertoe leidt dat een aanvrager wordt
     te nemen en te handhaven, alsmede door een bepaalde                 opgezadeld met een onevenredige bewijslast ten opzichte van
     ontheffingspraktijk te hanteren, waarbij in voorkomend              het eventuele gevaar voor de volksgezondheid, hetgeen in de
     geval geen rekening wordt gehouden met het vervangend               praktijk tot gevolg heeft dat de hier aan de orde zijnde
     karakter van sommige verrijkte eet- of drinkwaren, met              ontheffingen nooit worden verleend. Bovendien bestendigt het
     als gevolg dat in een andere lidstaat rechtmatig bereide en         systematisch gehanteerde vereiste van het bestaan van een
     in het verkeer gebrachte, met vitamine A (in de vorm van            werkelijk voedingskundig behoefte bestaande nationale voe-
     retinoYden), vitamine D, foliumzuur, seleen, koper of               dingspatronen, hetgeen reeds op zich een verkapte en daardoor
     zink verrijkte eet- en drinkwaren, niet zijnde substitutie-         ongeoorloofde belemmering van het vrije verkeer van goederen
 ---pagebreak--- 4.5.2002                NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       C 109/27
oplevert. Het Nederlandse beleid houdt ook niet rekening met             Verzoek van het Landesgericht Stuttgart van 11 februari
het vervangend karakter van sommige eet- en drinkwaren                   2002 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen
(zoals met name met vitamine D verrijkte ontbijtgranen).                 Landesbausparkasse Baden-Württemberg en Elisabeth
                                                                                Huttenlocher
                                                                                (Zaak C-43/02)
(1) Richtlijn 89/398 van de Raad betreffende de onderlinge aanpas-
    sing van de wetgevingen der lid-staten inzake levensmiddelen
    bestemd voor bijzondere voeding (PB 1989 L 186, p. 27, zoals                                  (2002/C 109/45)
    gewijzigd).
(2) Richtlijn 89/107/EEG van de Raad betreffende de onderlinge
    aanpassing van de wetgevingen der Lid-Staten inzake levensmid-
    delenadditieven die in voor menselijke voeding bestemde waren        Het Landesgericht Stuttgart heeft bij beschikking van 11 fe-
    mogen worden gebruikt (PB 1989 L 40, p. 27, zoals gewijzigd),        bruari 2002, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
    Richtlijn 95/2/EG van het Europees Parlement en van de Raad
    betreffende levensmiddelenadditieven met uitzondering van kleur-
                                                                         15 februari 2002, in het geding tussen Landesbausparkasse
    stoffen en zoetstoffen, (PB 1995 L 61, p. 1, zoals gewijzigd) en     Baden-Württemberg en Elisabeth Huttenlocher, het Hof van
    Richtlijn 94/36/EG van het Europees Parlement en van de Raad         Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een
    inzake kleurstoffen die in levensmiddelen mogen worden gebruikt      prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
    (PB 1994 L 237, p. 13).
                                                                         Moet artikel 2, tweede streepje, van richtlijn 85/577/EEG (1)
                                                                         aldus worden uitgelegd dat ook een naaste verwant (in
                                                                         casu: ongehuwd partner), „namens of voor rekening van een
                                                                         handelaar optreedt” wanneer hij zelf als verbruiker een lening
                                                                         aangaat bij een handelaar, de handelaar de lening afhankelijk
                                                                         maakt van een zekerheid (in casu: aanvaarding van hoofdelijke
                                                                         aansprakelijkheid), hem daarvoor het vereiste formulier ter
                                                                         beschikking stelt en de leningnemer zijn naaste verwant het
                                                                         formulier in de gemeenschappelijke woning ter ondertekening
                                                                         voorlegt?
                                                                         (1) PB L 372 van 31.12.1985, blz. 31.
Verzoek van de Ålands förvaltningsdomstol van 5 fe-
bruari 2002 om een prejudiciële beslissing in het door
         Diana Elisabeth Lindman ingestelde beroep
                           (Zaak C-42/02)
                                                                         Verzoek van de Vantaan käräjäoikeus van 1 februari
                                                                         2002 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen
                                                                                Fixtures Marketing Ltd. en Oy Veikkaus Ab
                          (2002/C 109/44)
                                                                                (Zaak C-46/02)
                                                                                (2002/C 109/46)
De Ålands förvaltningsdomstol heeft bij beschikking van
5 februari 2002, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie          De Vantaan käräjäoikeus heeft bij beschikking van 1 februari
op 15 februari 2002, in het door Diana Elisabeth Lindman                 2002, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
ingestelde beroep het Hof van Justitie van de Europese                   18 februari 2002, in het geding tussen Fixtures Marketing Ltd.
Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over              en Oy Veikkaus Ab, het Hof van Justitie van de Europese
de navolgende vraag:                                                     Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over
                                                                         de navolgende vragen:
Verzet artikel 49 EG zich ertegen dat een lidstaat bepalingen            1)    Kan de in artikel 7, lid 1, van richtlijn 96/9/EG (1) gestelde
toepast, volgens welke het prijzengeld uit loterijen die in andere             voorwaarde dat de investeringen gericht moeten zijn
lidstaten zijn georganiseerd, voor de inkomstenbelasting tot                   op het vervaardigen van een databank, aldus worden
het belastbaar inkomen van de winnaar wordt gerekend, terwijl                  uitgelegd, dat in de onderhavige zaak met de in lid 1
het prijzengeld uit loterijen die in de betrokken lidstaat zijn                genoemde verkrijging en de daarop gerichte investering
georganiseerd, vrij is van inkomstenbelasting.                                 wordt bedoeld de investering die gericht is op de vaststel-
                                                                               ling van de tijdstippen van de wedstrijden en de clubs die
                                                                               tegen elkaar spelen? Maken investeringen die niet relevant
                                                                               zijn bij de beoordeling van de criteria voor bescherming,
                                                                               deel uit van de samenstelling van het competitieschema?


title: Zaak T-343/12: Beroep ingesteld op 30 juli 2012 — Grupo T Diffusión/BHIM — ABR Producción Contemporánea (Lampen)

text:
               22.9.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 287/38

         Beroep ingesteld op 30 juli 2012 — Grupo T Diffusión/BHIM — ABR Producción Contemporánea (Lampen)
   (Zaak T-343/12)
   2012/C 287/69
   Taal van het verzoekschrift: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Grupo T Diffusión, SA (El Prat de Llobregat, Spanje) (vertegenwoordiger: A. Lasala Grimalt, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij voor de kamer van beroep: ABR Producción Contemporánea, SL (Barcelona, Spanje)

      Conclusies

   de beslissing van de derde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 1 juni 2012 in zaak R 1622/2010-3 inzake de procedure tot nietigverklaring van gemeenschapsmodel nr. 000 42 7448-0001 vernietigen en verklaren dat dit model volledige uitwerking heeft en geldig is, en Grupo T Diffusión, SA daarbij vrijstellen van betaling van de kosten van ABR en van het BHIM.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Ingeschreven gemeenschapsmodel waarvan nietigverklaring wordt gevorderd: model van een lamp — ingeschreven gemeenschapsmodel nr. 000 42 7448-0001

      Houder van het gemeenschapsmodel: verzoekster

      Partij die nietigverklaring van het gemeenschapsmodel vordert: ABR Producción Contemporánea, SL

      Motivering van de vordering tot nietigverklaring: ouder model van een staande lamp „Cypress”

      Beslissing van de nietigheidsafdeling: toewijzing van de vordering tot nietigverklaring

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van de artikelen 6 en 7 van verordening (EG) nr. 6/2002


title: Zaak T-197/07: Beroep ingesteld op 5 juni 2007 — Grupa Ożarów/Commissie

text:
               21.7.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 170/38

         Beroep ingesteld op 5 juni 2007 — Grupa Ożarów/Commissie
   (Zaak T-197/07)
   (2007/C 170/73)
   Procestaal: Pools
   Partijen

      Verzoekende partij: Grupa Ożarów SA (vertegenwoordigers: P. K. Rosiak, juridisch adviseur, en F. Puel, advocaat)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               de beschikking van de Commissie van 26 maart 2007 betreffende het nationale plan voor de toewijzing van broeikasgasemissierechten, dat Polen heeft aangemeld overeenkomstig richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad, nietig te verklaren;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoekster vordert nietigverklaring van beschikking C(2007) 1295 def. van de Commissie van 26 maart 2007 betreffende het nationale plan voor de toewijzing van broeikasgasemissierechten, dat Polen heeft aangemeld overeenkomstig richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad (1). Volgens deze beschikking waren een aantal elementen van het op 30 juni 2006 bij de Commissie aangemelde Poolse nationale plan voor de toewijzing van CO2-emissierechten voor de periode 2008-2012 niet verenigbaar met artikel 9, leden 1 en 3, artikel 10 en artikel 13, lid 2, van richtlijn 2003/87/EG alsmede met de criteria van bijlage III daarbij. In de bestreden beschikking wordt de bovengrens van CO2-emissie in de periode 2008-2012 met 26,7 % verlaagd ten opzichte van de bovengrens die Polen in het bij de Commissie aangemelde nationale plan voor de toewijzing van emissierechten had voorgesteld.
   De middelen en voornaamste argumenten komen overeen met die in zaak T-195/07.

      (1)  Richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 2003 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap en tot wijziging van richtlijn 96/61/EG van de Raad (PB L 275, blz. 32).


title: Zaak T-352/07: Beroep ingesteld op 14 september 2007 — Commissie/Rednap

text:
               10.11.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 269/62

         Beroep ingesteld op 14 september 2007 — Commissie/Rednap
   (Zaak T-352/07)
   (2007/C 269/113)
   Procestaal: Zweeds
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: D. Triantafyllou en J. Enegren, gemachtigden)

      Verwerende partij: Rednap (Malmö, Zweden)
   Conclusies

               —

               verweerster te veroordelen tot betaling van 516 329,63 EUR (vijfhonderdzestienduizend driehonderdnegenentwintig EUR en drieënzestig cent), namelijk 334 375,49 EUR als hoofdsom en 181 954,14 EUR vertragingsrente over de periode vanaf de laatste betaaldag van de hoofdsom overeenkomstig de respectieve debetnota's tot en met 31 juli 2007;

               —

               verweerster te veroordelen tot betaling vanaf 1 augustus 2007 tot en met de dag dat de schuld volledig is afgelost, wat de schuld uit overeenkomst DE 3010 (DE) „RISE” betreft, van vertragingrente ten belope van 72,04 EUR (tweeënzeventig EUR en vier cent) per dag en, wat overeenkomst HC 4007 (HC) „HEALTHLINE” betreft, van vertragingrente ten belope van 37,89 EUR (zevenendertig EUR en negenentachtig cent) per dag;

               —

               verweerster te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoekster verzoekt in de onderhavige zaak, die is gebaseerd op een arbitragebeding, verweerster te veroordelen tot terugbetaling van het door de Commissie aan verweerster te veel betaalde voor de uitvoering van overeenkomsten nrs. DE 3010 (DE) „RISE” en HC 4007 (HC) „HEALTHLINE” betreffende een informatieproject, die de Commissie met verweerster als lid van een consortium had gesloten.
   Na controle van verweersters kostendeclaraties voor de overeenkomsten kwam de Commissie tot de conclusie dat verweerster het voor de uitvoering van het project betaalde bedrag niet volledig had gebruikt. Verzoekster heeft herhaaldelijk verzocht om betaling van het uitstaande bedrag dat hier aan de orde is.


title: Zaak C-103/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 27 februari 2017 — Messer France SAS, rechtopvolgster van Praxair/Premier ministre, Commission de régulation de l’énergie, Ministre de l’économie et des finances, Ministre de l’environnement, de l’énergie et de la mer

text:
               22.5.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/10

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 27 februari 2017 — Messer France SAS, rechtopvolgster van Praxair/Premier ministre, Commission de régulation de l’énergie, Ministre de l’économie et des finances, Ministre de l’environnement, de l’énergie et de la mer
   (Zaak C-103/17)
   (2017/C 161/13)
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Conseil d’État

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Messer France SAS, rechtopvolgster van Praxair

      Verwerende partijen: Premier ministre, Commission de régulation de l’énergie, Ministre de l’économie et des finances, Ministre de l’environnement, de l’énergie et de la mer

      Prejudiciële vragen

               1)

               Wanneer een lidstaat, na de inwerkingtreding van richtlijn 2003/96/EG van 27 oktober 2003 (1), in eerste instantie geen maatregel heeft getroffen ter invoering van accijns op het elektriciteitsverbruik, maar een eerder ingevoerde indirecte belasting op dat verbruik, alsmede lokale belastingen heeft gehandhaafd:

                           —

                           moet de verenigbaarheid van de betrokken belasting met de richtlijnen 92/12/EEG van 25 februari 1992 (2) en van 27 oktober 2003 worden getoetst aan de voorwaarden die in artikel 3, lid 2, van richtlijn 92/12 worden gesteld aan het bestaan van „nog een andere indirecte belasting”, te weten het nastreven van een of meerdere specifieke doeleinden en de naleving van bepaalde voor de accijns en de belasting over de toegevoegde waarde geldende belastingvoorschriften?

                           —

                           of is het handhaven van „nog een andere indirecte belasting” alleen mogelijk wanneer er sprake is van een geharmoniseerde accijns, en kan in dat geval de betrokken heffing tenminste als een dergelijke accijns worden beschouwd, die dan ook in het licht van alle in deze richtlijnen neergelegde harmonisatiebepalingen moet worden getoetst op verenigbaarheid met deze twee richtlijnen?

               2)

               Moet een op het elektriciteitsverbruik gebaseerde bijdrage, waarvan de opbrengst wordt besteed aan zowel de financiering van de uitgaven in verband met de opwekking van elektriciteit uit duurzame bron en uit warmtekrachtkoppeling als aan de invoering van geografisch gelijke tarieven en een verlaging van de elektriciteitsprijs voor huishoudens in behoeftige omstandigheden, voor de toepassing van het bepaalde in artikel 3, lid 2, van richtlijn 92/12, dat opnieuw is opgenomen in artikel 1, lid 2, van de richtlijn van16 december 2008 (3), worden geacht specifieke doeleinden na te streven?

               3)

               Mogen, voor het geval alleen bepaalde nagestreefde doeleinden als specifiek in de zin van deze bepalingen worden aangemerkt, de belastingplichtigen desondanks aanspraak maken op de volledige terugbetaling van de litigieuze bijdrage dan wel enkel op een gedeeltelijke terugbetaling overeenkomstig de verhouding tussen het deel van de uitgaven dat geen specifieke doeleinden nastreeft en de totale door de bijdrage gefinancierde uitgaven?

               4)

               Moet, voor het geval dat op grond van het antwoord op de vorige vragen de regeling van de bijdrage aan de openbare dienst van elektriciteitsvoorziening geheel of gedeeltelijk onverenigbaar is met de in het Unierecht neergelegde regels voor belasting van elektriciteit, artikel 18, lid 10, tweede alinea, van richtlijn 2003/96 aldus worden uitgelegd dat met betrekking tot de in het Unierecht neergelegde regels voor belasting van elektriciteit, de naleving van de in deze richtlijn neergelegde minimumbelastingniveau’s tot 1 januari 2009 de enige voor Frankrijk geldende verplichting is?

      (1)  Richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit (PB L 283, blz. 51).

      (2)  Richtlijn 92/12/EEG van de Raad van 25 februari 1992 betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten, het voorhanden hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop (PB L 76, blz. 1).

      (3)  Richtlijn 2008/118/EG van de Raad van 16 december 2008 houdende een algemene regeling inzake accijns en houdende intrekking van richtlijn 92/12/EEG (PB L 9, blz. 12).


title: Zaak T-245/12: Arrest van het Gerecht van 12 november 2013 — Gamesa Eólica/BHIM — Enercon (Uitvloeiende groentinten) ( „Gemeenschapsmerk — Nietigheidsprocedure — Absolute weigeringsgrond — Aanvraag voor gemeenschapsmerk dat bestaat in uitvloeiende groentinten — Onderscheidend vermogen — Artikel 7, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009 — Kwade trouw — Artikel 52, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009 — Artikel 62 van verordening nr. 207/2009” )

text:
               21.12.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 377/13

         Arrest van het Gerecht van 12 november 2013 — Gamesa Eólica/BHIM — Enercon (Uitvloeiende groentinten)
   (Zaak T-245/12) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Nietigheidsprocedure - Absolute weigeringsgrond - Aanvraag voor gemeenschapsmerk dat bestaat in uitvloeiende groentinten - Onderscheidend vermogen - Artikel 7, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009 - Kwade trouw - Artikel 52, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009 - Artikel 62 van verordening nr. 207/2009)
   2013/C 377/31
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Gamesa Eólica, SL (Sarriguren, Spanje) (vertegenwoordigers: E. Armijo Chávarri en A. Sanz Cerralbo, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: A. Folliard-Monguiral, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM: Enercon GmbH (Aurich, Duitsland)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 1 maart 2012 (zaak R 260/2011-1) inzake een nietigheidsprocedure tussen Gamesa Eólica SL en Enercon GmbH

      Dictum

               1)

               De beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) van 1 maart 2012 (zaak R 260/2011-1) wordt vernietigd.

               2)

               Het BHIM draagt zijn eigen kosten en die van Gamesa Eólica, SL.

      (1)  PB C 243 van 11.8.2012.


title: Zaak C-164/01 P: Hogere voorziening, op 13 april 2001 ingesteld door G. van den Berg tegen het arrest op 31 januari 2001 in de zaak T-143/97 tussen enerzĳds G. van den Berg, en anderzĳds 1. de Raad van de Europese Unie, en 2. de Commissie van de Europese Gemeenschappen, gewezen door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Vierde kamer)

text:
11.8.2001              NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     C 227/7
      die intentie werd geuit. Wel is frappant dat het Hof belang      eerste aanleg (Vierde kamer), in de zaak T-73/94, tussen
      hecht aan het feit dat de betrokken vier producenten in          enerzijds B.M.J.B. Beusmans, vertegenwoordigd door E.H. Pijn-
      1989, na toewijzing van een voorlopige referentiehoe-            acker Hordijk, advocaat, en anderzijds 1. de Raad van de
      veelheid, de melkproductie onmiddellijk hebben hervat.           Europese Unie, vertegenwoordigd door A.M. Colaerf, en 2. de
      Die omstandigheid speelt in de afwegingen van het                Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoor-
      Gerecht in het arrest a quo nu juist in het geheel geen rol.     digd door Th. van Rijn.
      Voor het overige geldt dat het Hof in zijn tussenarrest in       Verzoeker concludeert dat het den Hove behage:
      Mulder II in het geheel niet ingaat op de specifieke
      problematiek van de 83-ers.                                      —     Het arrest van het Gerecht van eerste aanleg op 31 januari
                                                                             2001 in zaak T-73/94 (1) te vernietigen;
—     Het Gerecht heeft een onjuiste bewij slastverdeling toege-
      past, althans Bouma een rechtens onaanvaardbare bewij-           —     de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht van eerste
      slast opgelegd: Vóór de inwerkingtreding van verordening             aanleg;
      857/84 kon een SLOM-producent in de situatie van
                                                                       —     de Raad en de Commissie te veroordelen in de kosten van
      Bouma niet vermoeden dat aan de niet-hervatting van
                                                                             het geding in beide instanties.
      zijn productie voor 1 april 1984 de consequentie zou
      worden verbonden dat hij zijn recht op een referentiehoe-
      veelheid — respectievelijk op vervangende schadevergoe-
      ding — definitief en volledig zou kunnen verspelen. Het          Middelen en voornaamste argumenten
      opleggen van een bewijslast om aan te tonen „dat hij
      voornemens was die productie na afloop van zijn niet-            De middelen en voornaamste argumenten zijn analoog aan die
      leveringsverplichting te hervatten en dat hij hiertoe            in zaak C-162/01 P.
      als gevolg van de inwerkingtreding van verordening
      nr. 857/84 niet in staat was”, impliceert dat Bouma
      met terugwerkende kracht wordt geconfronteerd met de             (1) PB 1994, C 90, blz. 25.
      gevolgen van de inwerkingtreding van die verordening.
      Van een Gemeenschapsonderdaan in de positie van
      Bouma kan in redelijkheid niet gevergd worden dat hij 17
      tot 18 jaar na dato nog kan beschikken over schriftelijke
      bewijsmiddelen met betrekking tot zijn bedrijfsvoering in
      het verre verleden. Dit klemt temeer omdat in geen enkel
      eerder arrest van Hof of Gerecht bewijs op de door het           Hogere voorziening, op 13 april 2001 ingesteld door
      Gerecht thans cruciaal geachte punten zelfs. maar relevant       G. van den Berg tegen het arrest op 31 januari 2001 in de
      is geacht.                                                       zaak T-143/97 tussen enerzijds G. van den Berg, en
                                                                       anderzijds 1. de Raad van de Europese Unie, en 2. de
—     Het Gerecht heeft de relevante feiten op een zodanig             Commissie van de Europese Gemeenschappen, gewezen
      onjuiste en verkleurde wijze weergegeven en beoordeeld,          door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
      dat het arrest strijdig moet worden geacht met het                             Gemeenschappen (Vierde kamer)
      motiveringsbeginsel en het objectiviteitsbeginsel.
                                                                                (Zaak C-164/01 P)
(1) PB 1993, C 334, blz. 17.
(2) Arrest van 11 december 1990, zaak C-189/89.
(3) PB 1984, L 148, blz. 13.                                                                    (2001/C 227/11)
                                                                       Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                       op 13 april 2001 hogere voorziening ingesteld tegen het
                                                                       arrest, op 31 januari 2001 gewezen door het Gerecht van
                                                                       eerste aanleg (Vierde kamer), in de zaak T-143/97, tussen
                                                                       enerzijds G. van den Berg, vertegenwoordigd door E.H. Pijnac-
Hogere voorziening, op 13 april 2001 ingesteld door                    ker Hordijk, advocaat, en anderzijds 1. de Raad van de
B.M.J.B. Beusmans tegen het arrest op 31 januari 2001 in               Europese Unie, vertegenwoordigd door A.M. Colaert, en 2. de
de zaak T-73/94 tussen enerzijds B.M.J.B. Beusmans, en                 Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoor-
anderzijds 1. de Raad van de Europese Unie, en 2. de                   digd door Th. van Rijn.
Commissie van de Europese Gemeenschappen, gewezen
door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese                     Verzoeker concludeert dat het den Hove behage:
               Gemeenschappen (Vierde kamer)
                                                                       —     Het arrest van het Gerecht van eerste aanleg op 31 januari
                       (Zaak C-163/01 P)                                     2001 in zaak T-143/97 (1) te vernietigen;
                                                                       —     de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht van eerste
                         (2001/C 227/10)
                                                                             aanleg ter verdere afdoening van het door verzoeker op
                                                                             29 april 1997 bij het Gerecht ingestelde beroep;
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
op 13 april 2001 hogere voorziening ingesteld tegen het                —     de Raad en de Commissie te veroordelen in de kosten van
arrest, op 31 januari 2001 gewezen door het Gerecht van                      het geding in beide instanties.
 ---pagebreak--- C 227/8               NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    11.8.2001
Middelen en voornaamste argumenten                                                het kader van Verordening 2187/93 (2) een
                                                                                schikkingsvoorstel is gedaan, geen verjaring in aan-
                                                                                merking is genomen;
—   Schending van artikel 288 EG, van het vertrouwensbegin-
    sel en het motiveringsbeginsel, alsmede onjuiste uitleg                 —     dat de Commissie in ná 1993 gevoerde
    van het causaliteitsvereiste, doordat het Gerecht heeft                       schikkingsonderhandelingen met SLOM-producen-
    geoordeeld dat de door Van den Berg na 13 mei 1986                            ten die aanvankelijk niet binnen de termen vielen
    geleden schade niet aan de Gemeenschap dient te worden                        van Verordening 2187/93, maar ten aanzien van
    toegeschreven: Het Gerecht heeft de strekking van het                         wie de aansprakelijkheid later alsnog werd erkend,
    vertrouwensbeginsel miskend en dit jegens Van den Berg                        ook geen beroep op verjaring heeft gedaan wanneer
    manifest onjuist toegepast. Het gaat erom dat Van den                         de betreffende SLOM-producent figureerde op de
    Berg, waar deze welbewust in 1985-1986 de nodige                              bewuste lijst, en zulks ongeacht of de betrokken
    stappen heeft genomen om — had hij over een „normaal”                         producent al dan niet tussentijds een beroep ex
    quotum beschikt — zijn bedrijf met behoud van het                             artikel 215 EG-Verdrag bij het Gerecht had inge-
    quotum te verplaatsen, het gerechtvaardigd vertrouwen                         diend;
    had dat hij niet vanwege het enkele feit dat hij een SLOM-              —     dat de Commissie in de zaak T-179/96, Antonissen,
    producent was anders zou worden behandeld dan de                              het aanvankelijk gedane beroep op verjaring bij
    vergelijkbare „normale” producent. Van den Berg mocht                         dupliek heeft ingetrokken, nadat zij met de brief van
    er voorts ten tijde van zijn bedrijfsverplaatsing op vertrou-                 31 maart 1989 was geconfronteerd.
    wen dat hij nadien, in 1989, niet met terugwerkende
    kracht anders zou worden behandeld dan „normale”                  —     Schending van het gelijkheidsbeginsel, het rechtszeker-
    producenten.                                                            heidsbeginsel, het vertrouwensbeginsel en het motive-
                                                                            ringsbeginsel doordat het Gerecht heeft geoordeeld dat
                                                                            de vordering van Van den Berg volledig is verjaard: Het
    Voorts heeft het Gerecht de werkelijke strekking van het                Gerecht gaat voorbij aan (i) de discrepantie tussen de
    arrest Herbrink op ernstige wijze miskend. Waar met een                 tekst van de Mededeling van 5 augustus 1992 en de tekst
    doorbreking van het uitgangspunt van de grondgebon-                     van artikel 43 van het Statuut en (ii) de uitleg en
    denheid van het melkquotasysteem een vertrekkende                       toepassing die door de Commissie in de praktijk aan die
    pachter zijn quotum moet kunnen meenemen naar zijn                      Mededeling is gegeven in de verhouding tot de SLOM-
    nieuwe bedrijf, dient een SLOM-pachter zijn melkquotum                  producenten namens wie de brief van 31 maart 1989 is
    op dezelfde voet naar een nieuw bedrijf te kunnen                       verzonden.
    meenemen.
                                                                      (1) PB 1997, C 199, blz. 37.
—   Schending van het gelijkheidsbeginsel, het rechtszeker-           (2) PB 1993, L 196, blz. 6.
    heidsbeginsel, het vertrouwensbeginsel en het motiverin-
    gsbeginsel, doordat het Gerecht voor de beoordeling van
    het verjaringsvraagstuk essentiële feiten heeft genegeerd,
    dan wel manifest verkeerd in het arrest heeft weergegeven,
    alsmede doordat het Gerecht verzuimd heeft vast te
    stellen dat de Commissie afstand heeft gedaan van de
    mogelijkheid zich jegens bepaalde SLOM-producenten —
    onder wie Van den Berg — op verjaring te beroepen:
    namens de SLOM-producenten is duidelijk gemaakt dat               Beroep, op 9 mei 2001 ingesteld door het Koninkrijk
    de instellingen geen beroep op verjaring toekwam, omdat           der Nederlanden tegen de Commissie van de Europese
    het er bij de Instellingen geen misverstand over heeft                                   Gemeenschappen
    kunnen bestaan dat de zaak Mulder II bedoeld was als
    proefprocedure voor de totale groep SLOM-producenten.
    Er kan geen enkele twijfel over bestaan dat de Mededeling                                  (Zaak C-197/01)
    van 5 augustus 1992 bewust ruimer is geformuleerd dan
    de tekst van artikel 43 van het Statuut; blijkens de                                       (2001/C 227/12)
    bewoordingen van de Mededeling is zonneklaar dat de
    Gemeenschap zichzelf het recht heeft ontnomen om zich
    te beroepen op verjaring over perioden vóór 5 augustus          Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
    1992 jegens iedere melkproducent die zich vóór die              op 9 mei 2001 beroep ingesteld tegen de Commissie van de
    datum tot een van de Instellingen had gewend, ongeacht            Europese Gemeenschappen door het Koninkrijk der Nederlan-
    wanneer zulks had plaatsgevonden.                                 den, vertegenwoordigd door H.G. van Sevenster en C.A.H.M.
                                                                      ten Dam, als gemachtigden.
    Het Gerecht heeft verzuimd enige vaststaande feiten te            Verzoeker concludeert dat het den Hove behage:
    vermelden in het arrest a quo, en met name
                                                                      1.    Verordening (EG) nr. 396/2001 (1) van de Commissie van
                                                                            27 februari 2001 tot verlenging van de toepassing van de
    —     dat ten aanzien van alle SLOM-producenten die op                  vrijwaringsmaatregelen ten aanzien van de invoer uit de
          de lijst van 31 maart 1989 figureerden, aan wie in                landen en gebieden overzee, van producten van de


title: Zaak T-388/12: Arrest van het Gerecht van 16 oktober 2013 — Singer/BHIM — Cordia Magyarország (CORDIO) ( „Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk CORDIO — Ouder gemeenschapswoordmerk CORDIA — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009” )

text:
               15.2.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 45/29

         Arrest van het Gerecht van 16 oktober 2013 — Singer/BHIM — Cordia Magyarország (CORDIO)
   (Zaak T-388/12) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk CORDIO - Ouder gemeenschapswoordmerk CORDIA - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009)
   2014/C 45/46
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Daniela Singer (Obertrubach, Duitsland) (vertegenwoordiger: B. Korom, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: A. Schifko, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: Cordia Magyarország Ingatlanforgalmazó Zrt (Boedapest, Hongarije) (vertegenwoordiger: A. Nagy, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 10 juli 2012 (zaak R 1842/2011-2) inzake een oppositieprocedure tussen Cordia Magyarország Ingatlanforgalmazó Zrt en Daniela Singer

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Daniela Singer zal naast haar eigen kosten, de kosten van het BHIM dragen.

               3)

               Cordia Magyarország Ingatlanforgalmazó Zrt zal haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 331 van 27.10.2012.


title: Zaak C-10/06 P: Hogere voorziening, op  9 januari 2006  ingesteld door Rafael De Bustamente Tello tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Eerste kamer) van  25 oktober 2005  in zaak T-368/03, Rafael De Bustamente Tello tegen Raad van de Europese Unie

text:
               11.3.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 60/28

         Hogere voorziening, op 9 januari 2006 ingesteld door Rafael De Bustamente Tello tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Eerste kamer) van 25 oktober 2005 in zaak T-368/03, Rafael De Bustamente Tello tegen Raad van de Europese Unie
   (Zaak C-10/06 P)
   (2006/C 60/52)
   Procestaal: Spaans
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 9 januari 2006 hogere voorziening ingesteld door Rafael De Bustamente Tello, vertegenwoordigd door R. García-Gallardo Gil-Fournier, D. Dominguez Pérez en A. Sayagués Torres, abogados, tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Eerste kamer) van 25 oktober 2005 in zaak T-368/03, Rafael De Bustamente Tello tegen Raad van de Europese Unie.
   Rekwirant concludeert dat het den Hove behage:

               1)

               de onderhavige hogere voorziening ontvankelijk te verklaren;

               2)

               het arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 25 oktober 2005 te vernietigen;

               3)

               de Raad te verwijzen in de kosten van de procedures voor het Hof van Justitie en het Gerecht.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De onderhavige hogere voorziening berust op één enkel middel: schending door het Gerecht van het gemeenschapsrecht in de punten 24 tot en met 45 van het bestreden arrest. Meer in het bijzonder is rekwirant van mening dat het Gerecht het begrip „diensten, verricht voor een andere staat” in artikel 4, lid 1, sub a, tweede alinea, van Bijlage VII bij het Statuut onjuist heeft uitgelegd.


title: Zaak C-660/13: Beroep ingesteld op 13 december 2013 — Raad van de Europese Unie/Europese Commissie

text:
               15.2.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 45/26

         Beroep ingesteld op 13 december 2013 — Raad van de Europese Unie/Europese Commissie
   (Zaak C-660/13)
   2014/C 45/43
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: A. De Elera, E. Finnegan en P. Mahnič Bruni, gemachtigden)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               besluit C(2013) 6355 def. van de Commissie van 3 oktober 2013 betreffende de ondertekening van het addendum bij het memorandum van overeenstemming betreffende een bijdrage van Zwitserland nietig verklaren;

               —

               verklaren dat de gevolgen van het besluit worden gehandhaafd tot de vervanging ervan; en

               —

               verwerende partij verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

               1)

               Met zijn beroep heeft de Raad op grond van artikel 263 VWEU verzocht om nietigverklaring van besluit C(2013) 6355 def. van de Commissie van 3 oktober 2013 betreffende de ondertekening van het addendum bij het memorandum van overeenstemming betreffende een bijdrage van Zwitserland (1) („bestreden besluit”).

               2)

               Het bestreden besluit, waarbij de Commissie twee van haar leden heeft gemachtigd om voormeld memorandum te ondertekenen zonder voorafgaande toestemming door de Raad, is volgens de Raad onrechtmatig omdat het inbreuk maakt op in de Verdagen neergelegde fundamentele beginselen van Unierecht. Het beroep tot nietigverklaring is meer in het bijzonder gebaseerd op twee middelen:

                           1)

                           het besluit van de Commissie schendt het in artikel 13, lid 2, VEU neergelegde beginsel van verdeling van bevoegdheden en dus het beginsel van het institutionele evenwicht;

                           2)

                           de handelwijze van de Commissie die heeft geleid tot de vaststelling van het besluit en de ondertekening van het addendum, schendt het in artikel 13, lid 2, VEU neergelegde beginsel van loyale samenwerking.

               3)

               Wat het eerste middel betreft, heeft de Commissie, doordat zij het addendum bij het memorandum van overeenstemming, namens de Unie en zonder voorafgaande toestemming door de Raad, alleen heeft ondertekend, gehandeld in strijd met het in artikel 13, lid 2, VEU neergelegde beginsel van verdeling van bevoegdheden, aangezien zij zich de bevoegdheid heeft toegeëigend om te beslissen over het beleid van de Unie, welke bevoegdheid ingevolge artikel 16 VEU aan de Raad toekomt, en dus inbreuk heeft gemaakt op het beginsel van het institutionele evenwicht.

               4)

               Wat het tweede middel betreft, is de Raad van mening dat de handelwijze van de Commissie het beginsel van loyale samenwerking op vier punten heeft geschonden: 1) door bewust inbreuk te maken op de bevoegdheden die op grond van artikel 16 VEU aan de Raad toekomen, en bijgevolg te handelen in strijd met het beginsel van verdeling van bevoegdheden van artikel 13, lid 2, VEU en dus met het beginsel van het institutionele evenwicht; 2) door bewust en eenzijdig voorbij te gaan aan de rol van de lidstaten op dat gebied, wat in strijd is met het beginsel van bevoegdheidstoebedeling van artikel 4, lid 1, VEU; 3) door opzettelijk aldus te handelen dat de inspanningen van de Raad om de door de Commissie gecreëerde situatie recht te zetten, geen resultaat hadden, en 4) door bewust te handelen op een wijze die het beginsel van eenheid in de externe vertegenwoordiging van de Unie in het gedrang heeft gebracht.

      (1)  Document van de Commissie C(2013) 6355 def. van 3 oktober 2013.


title: Gevoegde zaken C-78/08 tot en met C-80/08: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 8 september 2011 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione — Italië) — Ministero dell’Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate/Paint Graphos Soc. coop. arl (C-78/08), Adige Carni Soc. coop. arl, in liquidatie/Agenzia delle Entrate, Ministero dell’Economia e delle Finanze (C-79/08), en Ministero delle Finanze/Michele Franchetto (C-80/08) (Prejudiciële verwijzing — Ontvankelijkheid — Staatssteun — Aan coöperatieve vennootschappen toegekende belastingvoordelen — Kwalificatie als staatssteun in de zin van artikel 87 EG — Verenigbaarheid met gemeenschappelijke markt — Voorwaarden)

text:
               22.10.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 311/6

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 8 september 2011 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione — Italië) — Ministero dell’Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate/Paint Graphos Soc. coop. arl (C-78/08), Adige Carni Soc. coop. arl, in liquidatie/Agenzia delle Entrate, Ministero dell’Economia e delle Finanze (C-79/08), en Ministero delle Finanze/Michele Franchetto (C-80/08)
   (Gevoegde zaken C-78/08 tot en met C-80/08) (1)

   (Prejudiciële verwijzing - Ontvankelijkheid - Staatssteun - Aan coöperatieve vennootschappen toegekende belastingvoordelen - Kwalificatie als staatssteun in de zin van artikel 87 EG - Verenigbaarheid met gemeenschappelijke markt - Voorwaarden)
   2011/C 311/06
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Corte suprema di cassazione

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Ministero dell’Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate (C-78/08), Adige Carni Soc. coop. arl, in liquidatie (C-79/08), Ministero delle Finanze (C-80/08)

      Verwerende partijen: Paint Graphos scarl, Agenzia delle Entrate, Ministero dell’Economia e delle Finanze (C-79/08), Michele Franchetto (C-80/08)

      Voorwerp

   Verzoeken om een prejudiciële beslissing — Corte suprema di cassazione — Uitlegging van de artikelen 81 EG, 87 EG en 88 EG, verordening (EG) nr. 1435/2003 van de Raad van 22 juli 2003 betreffende het statuut voor een Europese Coöperatieve Vennootschap (SCE) (PB L 207, blz. 1), en richtlijn 2003/72/EG van de Raad van 22 juli 2003 tot aanvulling van het statuut van een Europese coöperatieve vennootschap met betrekking tot de rol van de werknemers (PB L 207, blz. 25) — Begrip steunmaatregelen van de staten — Italiaanse wet waarbij belastingvoordelen worden toegekend aan landbouw-, productie- en werkcoöperaties

      Dictum

   Belastingvrijstellingen zoals die aan de orde in de hoofdgedingen, die worden toegekend aan productie- en arbeidscoöperaties krachtens een nationale regeling als die in artikel 11 van decreet nr. 601 van de president van de Republiek van 29 september 1973 inzake de regeling van belastingvoordelen, in de versie die gold van 1984 tot en met 1993, leveren slechts een „steunmaatregel” in de zin van artikel 87, lid 1, EG op voor zover aan alle voorwaarden voor toepassing van die bepaling is voldaan. In een situatie als die welke aanleiding heeft gegeven tot de gedingen die bij de verwijzende rechter aanhangig zijn, staat het aan hem om in het bijzonder na te gaan of de betrokken belastingvrijstellingen selectief zijn en of zij gerechtvaardigd worden door de aard of de algemene opzet van het nationale belastingstelsel waarvan zij onderdeel uitmaken, door met name te bepalen of de coöperatieve vennootschappen in de hoofdgedingen zich feitelijk in een vergelijkbare situatie bevinden als andere marktdeelnemers die zijn opgericht in de vorm van juridische entiteiten met een winstoogmerk en, indien dit inderdaad het geval is, of de gunstigere fiscale behandeling die aan genoemde coöperatieve vennootschappen is voorbehouden, inherent is aan de wezenlijke beginselen van het stelsel van belastingheffing dat in de betrokken lidstaat van toepassing is en voorts in overeenstemming is met de beginselen van coherentie en evenredigheid.

      (1)  PB C 116 van 9.5.2008.