title: Zaak T-430/03: Beroep, op 21 december 2003 ingesteld door Iosif Dascalu tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
21.2.2004              NL                         Publicatieblad van de Europese Unie                                           C 47/37
—     nietig te verklaren het besluit van het TABG van 4 septem-       Beroep, op 21 december 2003 ingesteld door Iosif Dascalu
      ber 2003, dat verzoeker is meegedeeld op 11 september               tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
      2003, houdende afwijzing van zijn klacht R/173/03;
—     nietig te verklaren het besluit van het TABG van 24 no-                                 (Zaak T-430/03)
      vember 2003, dat verzoeker is meegedeeld op 10 decem-
      ber 2003, houdende afwijzing van zijn klacht R/438/03;
                                                                                (2004/C 47/70)
—     verweerster te veroordelen tot betaling van een schadever-
      goeding, die voorlopig op 125 000 euro is bepaald, voor
      het onwaarschijnlijke geval dat het haar niet mogelijk zou
      zijn verzoekers loopbaan in de rang te herstellen;                                       (Procestaal: Frans)
—     verweerster te verwijzen in alle kosten.
                                                                       Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                                                                       schappen is op 21 december 2003 beroep tegen Commissie
                                                                       van de Europese Gemeenschappen ingesteld door Iosif Dascalu,
Middelen en voornaamste argumenten                                     wonende te Kraainem (België), vertegenwoordigd door
                                                                       N. Lhoëst, advocaat, wonende te Luxemburg.
Ten vervolge op de arresten van het Hof van Justitie in de
zaken C-389/98 P en C-458/98 P heeft de Commissie de                   Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
indeling van de ambtenaren die gebruik hadden gemaakt van
de rechtsmiddelen van artikel 91 van het Statuut aan een
nieuw onderzoek onderworpen voor de toepassing van ar-                 —    nietig te verklaren het besluit van het TABG van 23 de-
tikel 31, lid 2, van het Statuut. Daarop heeft de Commissie                 cember 2002 voorzover verzoeker daarbij geen extra
jegens verzoeker het omstreden besluit vastgesteld.                         salarisanciënniteit is toegekend en hij derhalve is heringe-
                                                                            deeld in de rang A 6, salaristrap 1, in plaats van in de
                                                                            rang A 6, salaristrap 3;
Ter ondersteuning van zijn beroep stelt verzoeker met betrek-
king tot de salarisanciënniteit schending van de besluiten van         —    het besluit van het TABG van 14 april 2003 nietig te
de Commissie van 6 juni 1973 en 1 september 1983                            verklaren voorzover daarbij:
inzake de criteria voor de indeling in rang en salaristrap bij
aanwerving, schending van artikel 5, lid 3, van het Statuut en
van het beginsel van gelijke behandeling en ten slotte schending            —     verzoeker bij zijn aanwerving niet is ingedeeld in de
van artikel 25, lid 2, van het Statuut en niet-nakoming van de                    rang A 6, salaristrap 3;
motiveringsplicht.
                                                                            —     verzoekers loopbaan in de rang niet is hersteld door
                                                                                hem sneller tot de rang A 5 en A 4 te bevorderen;
Hij stelt verder dat het omstreden besluit het recht op een
normale loopbaan en de artikelen 5, lid 3, en 45 van het
Statuut schendt doordat zijn loopbaan in de rang niet wordt                 —     de terugwerkende kracht van het herindelingsbesluit,
hersteld.                                                                         wat de geldelijke gevolgen ervan betreft, is beperkt
                                                                                tot 5 oktober 1995;
Ten slotte stelt hij schending van artikel 62 van het Statuut          —    verweerster te veroordelen tot betaling van een schadever-
doordat de Commissie de geldelijke gevolgen van het omstre-                 goeding, die voorlopig op 125 000 euro is bepaald, voor
den besluit in de tijd heeft beperkt tot 5 oktober 1995.                    het onwaarschijnlijke geval dat het haar niet mogelijk zou
                                                                            zijn verzoekers loopbaan in de rang te herstellen;
                                                                       —    verweerster te verwijzen in alle kosten van het geding.
 ---pagebreak--- C 47/38                NL                        Publicatieblad van de Europese Unie                                        21.2.2004
Middelen en voornaamste argumenten                                    Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
                                                                      —    nietig te verklaren het besluit van de jury van vergelijkend
Verzoeker, die bij zijn indiensttreding bij de Commissie in                onderzoek COM/TB/99 om hem voor het mondeling
september 1986 in de rang A 7, salaristrap 3, werd ingedeeld,              examen een lager cijfer toe te kennen dan nodig was om
komt op tegen het door het TABG na een nieuw onderzoek                     hem op de reservelijst te plaatsen;
van deze indeling ten vervolge op het arrest van het Hof van
Justitie in de zaak C-389/98 P, Gevaert/Commissie, genomen            —    verweerster te verwijzen in de kosten.
besluit om hem in te delen in de rang A 6, salaristrap 1, in
plaats van de in de rang A 6, salaristrap 3, om zijn latere
indeling in de rang A 5, salaristrap 2, en in de rang A 4,
salaristrap 2 te herzien en daarvoor nieuwe data te bepalen, en       Middelen en voornaamste argumenten
om de geldelijke gevolgen van deze herindeling in de tijd te
beperken tot 5 oktober 1995.
                                                                      Na het arrest van het Gerecht van 13 maart 2003 in zaak
                                                                      T-364/00, Van Weyenbergh, komt verzoeker in deze zaak,
Ter ondersteuning van zijn vorderingen stelt verzoeker dat de         dezelfde als in zaak T-161/00, op tegen het besluit van de jury
Commissie inbreuk heeft gemaakt op:                                   van vergelijkend onderzoek COM/TB/99 voor de opstelling
                                                                      van een reservelijst van adjunct-assistenten, assistenten en
                                                                      hoofdassistenten in de loopbanen B5/B4, B3/B2 en B1, om
—     de besluiten van 6 juni 1973 en 1 september 1983 door           hem niet op de reservelijst van dit vergelijkend onderzoek te
      na te laten verzoeker extra salarisanciënniteit toe te          plaatsen omdat zijn cijfer voor het mondeling examen te laag
      kennen, en artikel 5, lid 3, van het Statuut door hem           was.
      anders te behandelen dan de ambtenaren die tot dezelfde
      categorie behoren;
                                                                      Tot staving van zijn vordering voert hij schending van het
—     de artikelen 5, lid 3, en 45 van het Statuut door te            non-discriminatiebeginsel en het beginsel van goed bestuur,
      weigeren zijn loopbaan in de rang te herstellen na zijn         alsmede het bestaan van een kennelijke beoordelingsfout aan.
      indeling in de rang A 6, en de zorgplicht;
                                                                      Verzoeker maakt bezwaar tegen de door de jury gebruikte
—     artikel 62 van het Statuut door de geldelijke werking van
                                                                      methode voor de beoordeling van zijn talenkennis en stelt in
      de herindeling in de tijd te beperken.
                                                                      het bijzonder dat hij niet in staat is geweest om na te gaan of
                                                                      de tijdens het mondeling examen gestelde vragen overeen-
                                                                      komen met het niveau van het vergelijkend onderzoek B5/B4,
                                                                      B3/B2, of B1.
Beroep, op 22 december 2003 ingesteld door L. O’Bra-
daigh tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
                                                                      Beroep, op 22 december 2003 ingesteld door J. Dehon
                                                                                tegen Europees Parlement
                        (Zaak T-431/03)
                                                                                (Zaak T-432/03)
                         (2004/C 47/71)
                                                                                (2004/C 47/72)
                        (Procestaal: Frans)
                                                                                (Procestaal: Frans)
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-             Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 22 december 2003 beroep tegen Commissie                schappen is op 22 december 2003 beroep ingesteld tegen
van de Europese Gemeenschappen ingesteld door L. O’Bra-               Europees Parlement door J. Dehon, wonende te Hagen (Luxem-
daigh, wonende te Mechelen (België), vertegenwoordigd door            burg), vertegenwoordigd door S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis
S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis en E. Marchal, advocaten,          en E. Marchal, advocaten, domicilie gekozen hebbende te
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.                              Luxemburg


title: Zaak T-93/02: Beroep, op 28 maart 2002 ingesteld door Confédération Nationale du Crédit Mutuel tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
1.6.2002               NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       C 131/23
Beroep, op 28 maart 2002 ingesteld door Confédération                   Subsidiair stelt verzoekster dat zo er al sprake is van steunverle-
Nationale du Crédit Mutuel tegen Commissie van de                       ning, deze overeenkomstig artikel 15, lid 3, van verordening
                  Europese Gemeenschappen                               nr. 659/1999 (1) als bestaande steun moet worden beschouwd.
                          (Zaak T-93/02)
                                                                        De bevoegdheden van de Commissie om terugvordering te
                                                                        gelasten zijn sinds 1985 verjaard op grond van artikel 15
                         (2002/C 131/43)
                                                                        van genoemde verordening en de Commissie heeft in strijd
                                                                        gehandeld met het algemene beginsel van gemeenschapsrecht
                         (Procestaal: Frans)                            dat haar verplicht om binnen een redelijke termijn een
                                                                        beslissing te nemen. Bovendien wordt in de bestreden beschik-
                                                                        king niet aangetoond, dat er ten tijde van de invoering van het
                                                                        Livret bleu steun werd verleend, hetgeen logisch en juridisch
                                                                        gezien conditio sine qua non is om te kunnen stellen dat
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-               sprake is van een nieuwe steunmaatregel.
schappen is op 28 maart 2002 beroep ingesteld tegen de
Commissie van de Europese Gemeenschappen door Confé-
dération Nationale du Crédit Mutuel, gevestigd te Parijs,
vertegenwoordigd door A. Carnelutti, advocaat.                          Tenslotte stelt verzoekster dat de Commissie in strijd heeft
                                                                        gehandeld met artikel 14 van verordening nr. 659/1999,
                                                                        artikel 253 EG-Verdrag en het beginsel van behoorlijk bestuur,
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:                     onpartijdigheid en loyale samenwerking.
—     de beschikking van de Commissie van 15 januari 2002
      betreffende door de Franse Republiek aan Crédit Mutuel            (1) Verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999
      verleende overheidssteun, in haar geheel nietig te ver-                tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van
      klaren;                                                                artikel [88] van het EG-Verdrag (PB L 83, blz. 1).
—     subsidiair artikel 2 van deze beschikking nietig te verkla-
      ren voorzover daarin de terugvordering van de daarin
      genoemde steun wordt gelast;
—     de Commissie te verwijzen in de kosten.
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                        Beroep, op 29 maart 2002 ingesteld door Hugh Mc Bryan
                                                                            tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
Het Livret bleu is een voor het grote publiek bestemde
belastingvrije spaarvorm waarvan het belastingvoordeel recht-
streeks aan de consument ten goede komt. Verzoekster is sinds
1975 door de Franse autoriteiten als enige belast met de                                            (Zaak T-96/02)
verstrekking van dit spaarboekje. Bij de bestreden beschikking
heeft de Commissie geoordeeld dat verzoekster door de Franse
staat meer dan schadeloos is gesteld voor de kosten van het                                        (2002/C 131/44)
beheer van het Livret bleu, hetgeen onverenigbaar is met de
regels van het EG-Verdrag inzake overheidssteun.
                                                                                (Procestaal: Frans)
Verzoekster stelt dat de Commissie in strijd heeft gehandeld
met artikel 87, lid 1, EG-Verdrag door aan te nemen dat
sprake is van steunverlening. De Commissie heeft een globale
benadering gevolgd die niet gerechtvaardigd is en in het
concrete geval ook niet kan worden gerechtvaardigd, en zij
heeft staatsmiddelen onjuist gekwalificeerd. Voorts heeft zij           Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
kennelijke beoordelingsfouten begaan door te weigeren re-               schappen is op 29 maart 2002 beroep ingesteld tegen
kening te houden met de naar behoren geboekstaafde gemaakte             Commissie van de Europese Gemeenschappen door Hugh Mc
kosten en door het standpunt van de adviseur van de                     Bryan, wonende te Brussel, vertegenwoordigd door Jean-Noël
Commissie te fiatteren.                                                 Louis, advocaat, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.


title: Zaak C-168/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Kúria (Hongarije) op 3 april 2017 — SH/TG

text:
               10.7.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 221/5

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Kúria (Hongarije) op 3 april 2017 — SH/TG
   (Zaak C-168/17)
   (2017/C 221/07)
   Procestaal: Hongaars

      Verwijzende rechter

   Kúria

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekster en verweerster in cassatie: SH

      Verweerster en eiseres tot cassatie: TG

      Interveniënte aan de zijde van verzoekster: UF

      Prejudiciële vragen

               1.

               Vallen de volgende verplichtingen die strekken tot betaling van garantiekosten en die voortvloeien uit contragarantieovereenkomsten welke onderdeel zijn van een keten van overeenkomsten en zijn gesloten ter verstrekking van een bankgarantie aan de Libyan Housing and Infrastructure Board (hierna: „HIB”) binnen de werkingssfeer van verordening (EU) nr. 204/2011 (1), dan wel eventueel van verordening (EU) nr. 2016/44 (2) wanneer:

                           1.1.

                           een in de Europese Unie gevestigde bank op grond van een contragarantieovereenkomst verplicht is garantiekosten te betalen aan een Libische bank die op de verbodslijst van bijlage III bij verordening nr. 204/2011 staat;

                           1.2.

                           een in de Europese Unie gevestigde bank op grond van een contragarantieovereenkomst verplicht is garantiekosten te betalen aan een Libische bank die niet op de verbodslijst van bijlage III bij verordening nr. 204/2011 staat, maar de bankgarantie is afgegeven aan HIB en HIB wel op die lijst staat;

                           1.3.

                           verordening nr. 204/2011, na wijziging ervan bij verordening (EU) nr. 45/2014, directe of indirecte betalingen aan Libische organisaties verbiedt;

                           1.4.

                           de verplichting tot betaling van garantiekosten voortvloeit uit een contragarantieovereenkomst welke onderdeel is van een keten van overeenkomsten en in het kader van de verhouding tussen twee in de Europese Unie gevestigde banken is gesloten ter verstrekking van een bankgarantie aan HIB;

                           1.5.

                           de hoogte van de garantiekosten na het verstrijken van de garantieperiode in een gerechtelijke procedure en na de inwerkingtreding van verordening nr. 2016/44 wordt vastgesteld?

               2.

               Voor het geval de in de punten 1.1 en 1.2 genoemde verplichting tot betaling van garantiekosten binnen de werkingssfeer van de verordening valt, is dan sprake van tegoeden die direct of indirect worden gebruikt ten behoeve van de in bijlage III bij verordening nr. 204/2011 genoemde rechtspersonen, entiteiten en lichamen, bij de garantiekosten die aan een Libische bank — die ook enige tijd op de verbodslijst van bijlage III heeft gestaan — zijn betaald ter verstrekking van een vooruitbetalingsgarantie en een uitvoeringsgarantie aan HIB?

               3.

               Moet artikel 12, lid 1, onder b), van verordening nr. 204/2011, na wijziging van die verordening bij verordening nr. 45/2014 (vraag 1.3), aldus worden uitgelegd dat de door een Libische bank gevorderde en door een in de Europese Unie gevestigde bank op grond van een contragarantieovereenkomst betaalde kosten en uitgaven direct of indirect zijn aan te merken als garantievorderingen?

               4.

               Is als een persoon of entiteit in de zin van artikel 12, lid 1, onder c), van verordening nr. 204/2011, zoals gewijzigd bij verordening nr. 45/2014, dus als een persoon of entiteit, handelend voor rekening of ten behoeve van een van de onder a) of b) van artikel 12, lid 1, van verordening nr. 204/2011 bedoelde personen, entiteiten of lichamen, aan te merken een in de Europese Unie gevestigde bank die op grond van een contragarantieovereenkomst welke onderdeel is van een keten van overeenkomsten en is gesloten ter verstrekking van een bankgarantie aan HIB, verplicht is garantiekosten te betalen aan een Libische entiteit (vraag 1.4)? Zijn de garantiekosten die deze bank vordert van een andere in de Europese Unie gevestigde bank, direct of indirect aan te merken als garantievorderingen?

               5.

               Heeft de in artikel 9 van verordening nr. 204/2011 opgenomen afwijking betrekking op alle betalingen?

               6.

               Is verordening nr. 2016/44 van toepassing op het geschil tussen partijen, aangezien de hoogte van de garantiekosten wordt vastgesteld na de inwerkingtreding van die verordening, waarbij verordening nr. 204/2011 is ingetrokken, maar waarbij in wezen sprake is van identieke bepalingen (vraag 1.5), en moet artikel 17, lid 1, onder b), van verordening nr. 2016/44 aldus worden uitgelegd dat de door een Libische bank gevorderde en door een in de Europese Unie gevestigde bank op grond van een contragarantieovereenkomst betaalde kosten en uitgaven direct of indirect zijn aan te merken als garantievorderingen? Is als een persoon of entiteit in de zin van artikel 17, lid 1, onder c), van verordening nr. 2016/44, dus als een persoon of entiteit, handelend voor rekening of ten behoeve van een van de in punt a) of punt b) van artikel 17, lid 1, van die verordening bedoelde personen, entiteiten of lichamen, aan te merken een in de Europese Unie gevestigde bank die op grond van een contragarantieovereenkomst welke onderdeel is van een keten van overeenkomsten en is gesloten ter verstrekking van een bankgarantie aan HIB, verplicht is garantiekosten te betalen aan een Libische entiteit? Zijn de garantiekosten die deze bank vordert van een andere in de Europese Unie gevestigde bank, direct of indirect aan te merken als garantievorderingen?

      (1)  Verordening van de Raad van 2 maart 2011 betreffende beperkende maatregelen in verband met de situatie in Libië (PB 2011, L 58, blz. 1).

      (2)  Verordening van de Raad van 18 januari 2016 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Libië en tot intrekking van verordening (EU) nr. 204/2011 (PB 2016, L 12, blz. 20).


title: Zaken T-195/11, T-458/11, T-448/12 en T-41/13: Arrest van het Gerecht van 18 maart 2015 — Cahier e.a./Raad en Commissie („Niet-contractuele aansprakelijkheid — Verbod voor de producenten van wijn van wijnstokken voor dubbel gebruik om zelf de hoeveelheden wijn van wijnstokken voor dubbel gebruik die zijn geproduceerd boven de hoeveelheid die normaal gesproken tot wijn wordt verwerkt, te distilleren tot eau-de-vie — Toepassing van deze wetgeving door de nationale instanties”)

text:
               4.5.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 146/34

         Arrest van het Gerecht van 18 maart 2015 — Cahier e.a./Raad en Commissie
   (Zaken T-195/11, T-458/11, T-448/12 en T-41/13) (1)

   ((„Niet-contractuele aansprakelijkheid - Verbod voor de producenten van wijn van wijnstokken voor dubbel gebruik om zelf de hoeveelheden wijn van wijnstokken voor dubbel gebruik die zijn geproduceerd boven de hoeveelheid die normaal gesproken tot wijn wordt verwerkt, te distilleren tot eau-de-vie - Toepassing van deze wetgeving door de nationale instanties”))
   (2015/C 146/45)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partijen: Jean-Marie Cahier (Montchaude, Frankrijk) en de andere partijen, van wie de namen worden vermeld in bijlage bij het arrest (vertegenwoordiger: C.-É. Gudin, advocaat)

      Verwerende partijen: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: in zaken T-195/11 en T-458/11 aanvankelijk É. Sitbon en P. Mahnič Bruni, vervolgens É. Sitbon en S. Barbagallo; in zaak T-448/12 aanvankelijk E. Karlsson en É. Sitbon, vervolgens E. Karlsson en A. Westerhof Löfflerová, en ten slotte E. Karlsson en S. Barbagallo; in zaak T-41/13 S. Barbagallo en E. Karlsson, gemachtigden) en Europese Commissie (vertegenwoordigers: in zaak T-195/11 aanvankelijk D. Bianchi, B. Schima en M. Vollkommer, vervolgens D. Bianchi en B. Schima; in zaak T-458/11 B. Schima; in zaak T-448/12 I. Galindo Martin en B. Schima; in zaak T-41/13 aanvankelijk A. Marcoulli en B. Schima, vervolgens D. Bianchi, B. Schima en A. Marcoulli, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoeken tot vergoeding van de schade die verzoekende partijen stellen te hebben geleden ten gevolge van de gerechtelijke vervolgingen en veroordelingen die in Frankrijk jegens hen zijn ingesteld respectievelijk uitgesproken omdat zij zich tijdens verschillende wijnoogstjaren niet hebben gehouden aan het verplichte distillatiemechanisme dat is ingevoerd bij artikel 28 van verordening (EG) nr. 1493/1999 van de Raad van 17 mei 1999 houdende een gemeenschappelijke ordening van de wijnmarkt (PB L 179, blz. 1), en is uitgevoerd bij verordening (EG) nr. 1623/2000 van de Commissie van 25 juli 2000 tot vaststelling van de uitvoeringsbepalingen met betrekking tot de marktmechanismen als bedoeld in verordening (EG) nr. 1493/1999 houdende een gemeenschappelijke ordening van de wijnmarkt (PB L 194, blz. 45).

      Dictum

               1)

               De zaken T-195/11, T-458/11, T-448/12 en T-41/13 worden gevoegd voor het onderhavige arrest.

               2)

               De beroepen worden verworpen.

               3)

               Jean-Marie Cahier en de andere verzoekers, van wie de namen worden vermeld in bijlage bij het arrest, worden verwezen in hun eigen kosten in verband met de hoofdzaak, alsook in de kosten van de Raad van de Europese Unie en de Europese Commissie.

               4)

               Jean-Marie Cahier en de ander verzoekers in zaak T-195/11 worden verwezen in de kosten in verband met de procedure in kort geding in zaak T-195/11 R.

               5)

               De Franse Republiek zal haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 173 van 11.6.2011.


title: Zaak C-40/08: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia n° 4 de Bilbao (Spanje) op 5 februari 2008 — Asturcom Telecomunicaciones S.L./Cristina Rodrígues Nogueira

text:
               12.4.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 92/17

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia no 4 de Bilbao (Spanje) op 5 februari 2008 — Asturcom Telecomunicaciones S.L./Cristina Rodrígues Nogueira
   (Zaak C-40/08)
   (2008/C 92/31)
   Procestaal: Spaans
   Verwijzende rechter
   Juzgado de Primera Instancia Nr. 4 de Bilbao
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Asturcom Telecomunicaciones S.L.

      Verwerende partij: Cristina Rodrígues Nogueira
   Prejudiciële vraag
   Dient richtlijn 93/13/EEG (1) van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten aldus te worden uitgelegd dat de rechter die kennis neemt van een verzoek tot gedwongen tenuitvoerlegging van een in gezag van gewijsde gegaan arbitraal vonnis dat is uitgesproken zonder dat de consument is verschenen, ambtshalve de nietigheid van de arbitrageovereenkomst toetst en het arbitraal vonnis nietig verklaart wanneer hij van oordeel is dat deze arbitrageovereenkomst een voor de consument oneerlijk arbitraal beding bevat?

      (1)  PB L 95, blz. 29.


title: Zaak C-296/10: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Stuttgart (Duitsland) op 16 juni 2010 — Bianca Purrucker/Guillermo Vallés Pérez

text:
               14.8.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 221/30

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Stuttgart (Duitsland) op 16 juni 2010 — Bianca Purrucker/Guillermo Vallés Pérez
   (Zaak C-296/10)
   ()
   2010/C 221/48
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Amtsgericht Stuttgart

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Bianca Purrucker

      Verwerende partij: Guillermo Vallés Pérez

      Prejudiciële vragen

               1.

               Is het bepaalde in artikel 19, lid 2, van verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad („Brussel IIbis-verordening”) (1), van toepassing wanneer het gerecht van een lidstaat waarbij de zaak ter regeling van de ouderlijke verantwoordelijkheid door een partij het eerst wordt aangebracht, alleen wordt aangezocht ter verkrijging van voorlopige bewarende maatregelen, en het door de andere partij nadien ter zake van hetzelfde voorwerp aangezochte gerecht van een andere lidstaat voor het geven van een beslissing in de hoofdzaak wordt aangezocht?

               2.

               Moet genoemde bepaling ook worden toegepast wanneer een beslissing die in een lidstaat in een afzonderlijke procedure ter verkrijging van voorlopige bewarende maatregelen is gegeven, in een andere lidstaat niet kan worden erkend in de zin van artikel 21 van verordening nr. 2201/2003?

               3.

               Is, ingeval een zaak bij een gerecht van een lidstaat wordt aangebracht ter verkrijging van voorlopige bewarende maatregelen, dit gelijk te stellen met het aanhangig maken van de hoofdzaak in de zin van artikel 19, lid 2, van verordening nr. 2201/2003, wanneer naar nationaal procesrecht van deze Staat dit gerecht vervolgens binnen een bepaalde termijn in de hoofdzaak moet worden aangezocht om nadelige gevolgen voor de procedure te vermijden?

      (1)  Verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1347/2000 (PB L 388, blz. 1).


title: Zaak C-567/12 P: Hogere voorziening ingesteld op 29 november 2012 door Adrian Barliba tegen de beschikking van het Gerecht (Vierde kamer) van 25 september 2012 in zaak T-312/12, Barliba/Commissie

text:
               3.8.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 225/53

         Hogere voorziening ingesteld op 29 november 2012 door Adrian Barliba tegen de beschikking van het Gerecht (Vierde kamer) van 25 september 2012 in zaak T-312/12, Barliba/Commissie
   (Zaak C-567/12 P)
   2013/C 225/95
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirant: Adrian Barliba (vertegenwoordiger: R. Neagu, advocaat)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie
   Bij beschikking van 27 juni 2013 heeft het Hof van Justitie (Zevende kamer) de hogere voorziening niet-ontvankelijk verklaard.


title: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 20 november 2003 in zaak C-126/01 (verzoek van de cour administrative d'appel de Lyon om een prejudiciële beslissing): Ministre de l'Économie, des Finances et de l'Industrie tegen GEMO SA ("Staatssteun — Financiering van openbare destructiedienst door belasting op aankoop van vlees — Uitlegging van artikel 92 EG-Verdrag (thans, na wĳziging, artikel 87 EG)")

text:
C 7/4                     NL                           Publicatieblad van de Europese Unie                                                10.1.2004
in verband met de verwerking van persoonsgegevens en                              draagwijdte van de nationale wettelijke regeling tot omzetting
betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB L 281,                         van de bepalingen van richtlijn 95/46 uitbreidt tot niet onder
blz. 31), heeft het Hof, samengesteld als volgt: P. Jann,                         de werkingssfeer daarvan vallende gebieden, voorzover geen
president van de Eerste kamer, waarnemend voor de president,                      enkele andere bepaling van gemeenschapsrecht daaraan in de
C. W. A. Timmermans, C. Gulmann, J. N. Cunha Rodrigues en                         weg staat.
A. Rosas, kamerpresidenten, D. A. O. Edward (rapporteur) en
J.-P. Puissochet, F. Macken en S. von Bahr, rechters; advocaat-
generaal: A. Tizzano; griffier: H. von Holstein, adjunct-griffier,          (1) PB C 118 van 21.4.2001.
op 6 november 2003 een arrest gewezen waarvan het dictum
luidt als volgt:
1)    Het vermelden van verschillende personen op een internetpagina
      met hun naam of anderszins, bijvoorbeeld met hun telefoon-
      nummer of informatie over hun werksituatie en hun liefhebberij-                           ARREST VAN HET HOF
      en, is aan te merken als een „geheel of gedeeltelijk geautoma-
      tiseerde verwerking van persoonsgegevens” in de zin van                                          (Zesde kamer)
      artikel 3, lid 1, van richtlijn 95/46 van het Europees Parlement
      en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming
      van natuurlijke personen in verband met de verwerking van                                  van 20 november 2003
      persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die
      gegevens.                                                             in zaak C-126/01 (verzoek van de cour administrative
                                                                            d’appel de Lyon om een prejudiciële beslissing): Ministre
                                                                            de l’Économie, des Finances et de l’Industrie tegen GEMO
2)    Een dergelijke verwerking van persoonsgegevens valt onder geen                                         SA (1)
      van de uitzonderingen van artikel 3, lid 2, van richtlijn 95/46.
                                                                            („Staatssteun — Financiering van openbare destructiedienst
3)    De vermelding van het feit dat iemand zijn voet heeft bezeerd         door belasting op aankoop van vlees — Uitlegging van
      en met gedeeltelijk ziekteverlof is, is een persoonsgegeven           artikel 92 EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 87 EG)”)
      betreffende de gezondheid in de zin van artikel 8, lid 1, van
      richtlijn 95/46.                                                                                (2004/C 7/05)
4)    Van „doorgifte van gegevens naar een derde land” in de zin van                                  (Procestaal: Frans)
      artikel 25 van richtlijn 95/46 is geen sprake wanneer
      een persoon in een lidstaat persoonsgegevens plaatst op een           (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
      internetpagina die is opgeslagen bij een in dezelfde of in een                                  dentie van het Hof)
      andere lidstaat gevestigde natuurlijke of rechtspersoon bij wie
      de website is ondergebracht waarop de pagina kan worden
      geraadpleegd, en deze persoonsgegevens aldus toegankelijk
      maakt voor eenieder die een internetverbinding tot stand brengt,      In zaak C-126/01, betreffende een verzoek aan het Hof
      met inbegrip van personen die zich in derde landen bevinden.          krachtens artikel 234 EG van de Cour administrative d’appel
                                                                            de Lyon (Frankrijk), in het aldaar aanhangige geding tussen
                                                                            Ministre de l’Économie, des Finances et de l’Industrie en GEMO
5)    De bepalingen van richtlijn 95/46 bevatten als zodanig geen           SA, om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van
      beperking die in strijd is met het algemene beginsel van vrijheid     artikel 92 EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 87 EG),
      van meningsuiting of met andere in de Europese Unie geldende          heeft het Hof (Zesde kamer), samengesteld als volgt: V. Skouris,
      rechten en vrijheden die onder meer overeenkomen met artikel 10       waarnemend voor de president van de Zesde kamer,
      van het op 4 november 1950 te Rome ondertekende Europees              J. N. Cunha Rodrigues (rapporteur), R. Schintgen, F. Macken
      verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de              en N. Colneric, rechters; advocaat-generaal: F. G. Jacobs;
      fundamentele vrijheden. Het staat aan de nationale autoriteiten       griffier: H. A. Rühl, hoofdadministrateur, op 20 november
      en rechterlijke instanties die belast zijn met de toepassing van      2003 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
      de nationale regeling tot omzetting van richtlijn 95/46, een
      juist evenwicht te verzekeren tussen de betrokken rechten en
      belangen, met inbegrip van de door de communautaire rechts-           Artikel 92, lid 1, EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 87, lid 1,
      orde beschermde grondrechten.                                         EG) moet aldus worden uitgelegd dat een regeling zoals die in het
                                                                            hoofdgeding, waarbij voor de veehouders en de slachthuizen de
                                                                            ophaling en verwijdering van dierlijke kadavers en slachtafval
6)    De maatregelen van de lidstaten om de bescherming van de              kosteloos wordt verricht, als staatssteun moet worden aangemerkt.
      persoonsgegevens te waarborgen, moeten stroken met zowel de
      bepalingen van richtlijn 95/46 als haar doel dat erin bestaat
      een evenwicht tussen het vrije verkeer van de persoonsgegevens        (1) PB C 134 van 5.5.2001.
      en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer te verzekeren.
      Daarentegen verzet niets zich ertegen dat een lidstaat de


title: Zaak C-489/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice (England and Wales), Family Division (Verenigd Koninkrijk) op 4 november 2014 — A/B

text:
               26.1.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 26/10

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice (England and Wales), Family Division (Verenigd Koninkrijk) op 4 november 2014 — A/B
   (Zaak C-489/14)
   (2015/C 026/13)
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   High Court of Justice (England and Wales), Family Division

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: A

      Verwerende partij: B

      Prejudiciële vragen

               1)

               Wat moet, uit het oogpunt van artikel 19, leden 1 en 3 (1), worden verstaan onder „gevestigd” onder omstandigheden waarin:

                           a)

                           verzoekende partij in de procedure bij de gerechtelijke instantie waar de zaak voor het eerst aanhangig is gemaakt („de eerste procedure”) zo goed als geen stappen onderneemt die verder gaan dan de eerste afspraak bij de rechter en in het bijzonder geen verzoekschrift (assignation) indient binnen de termijn waarna de vordering (requête) zal vervallen, met als resultaat dat de eerste gerechtelijke procedure door tijdsverloop zonder uitspraak vervalt, conform het lokale (Franse) recht dat van toepassing is in de eerste procedure, namelijk 30 maanden na de eerste verkennende hoorzitting;

                           b)

                           de eerste procedure, zoals hierboven, zeer kort vervalt (drie dagen) nadat de vordering in de procedure die bij de tweede rechterlijke instantie aanhangig is gemaakt („de tweede procedure”), is ingediend in Engeland, met als gevolg dat geen uitspraak is gedaan in Frankrijk en geen gevaar bestaat voor onverenigbare uitspraken in de eerste en de tweede procedure; en

                           c)

                           verzoekende partij in de eerste procedure, ten gevolge van de tijdzone van het Verenigd Koninkrijk, na het vervallen van de eerste procedure, steeds de mogelijkheid zou hebben een echtscheiding aan te vragen in Frankrijk voordat verzoekende partij in onderhavige zaak een echtscheiding zou kunnen aanvragen in Engeland?

               2)

               In het bijzonder, strekt „gevestigd” ertoe dat verzoekende partij in de eerste procedure stappen moet zetten ter spoedige en zorgvuldige afwikkeling van de eerste gerechtelijke procedure teneinde het geschil op te lossen (hetzij bij een rechterlijke instantie, hetzij door onderling overleg) of staat het verzoekende partij in de eerste procedure, eenmaal verzekerd van rechtsmacht op grond van artikel 3 en artikel 19, lid 1, vrij in het geheel geen inhoudelijke stappen te zetten ter afwikkeling van de eerste, zoals hierboven beschreven procedure en is deze partij bijgevolg vrij de afwikkeling van de tweede procedure een halt toe te roepen en ervoor te zorgen dat het geschil als geheel in een impasse belandt?

      (1)  Verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1347/2000 (PB L 338, blz. 1).


title: Arrest van het Hof van 27 oktober 2015 in zaak E-10/15 — Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland (Niet-nakoming door een EER/EVA-staat van op hem rustende verplichtingen — Niet-uitvoering — Richtlijn 2009/126/EG inzake fase II-benzinedampterugwinning tijdens het bijtanken van motorvoertuigen in benzinestations)

text:
               15.12.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 467/23

         ARREST VAN HET HOF
   van 27 oktober 2015
   in zaak E-10/15
   Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland
   (Niet-nakoming door een EER/EVA-staat van op hem rustende verplichtingen — Niet-uitvoering — Richtlijn 2009/126/EG inzake fase II-benzinedampterugwinning tijdens het bijtanken van motorvoertuigen in benzinestations)
   (2016/C 467/10)
   In zaak E-10/15, Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland — VERZOEK om te verklaren dat IJsland, door het niet binnen de gestelde termijn goedkeuren van de maatregelen die nodig zijn voor de uitvoering van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 21au van hoofdstuk III van bijlage XX bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2009/126/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 inzake fase II-benzinedampterugwinning tijdens het bijtanken van motorvoertuigen in benzinestations), zoals aangepast aan de EER-overeenkomst bij Protocol nr. 1 daarbij, zijn verplichtingen uit hoofde van dat besluit en van artikel 7 van de EER-overeenkomst niet is nagekomen, heeft het Hof, samengesteld uit Carl Baudenbacher, voorzitter, Per Christiansen (rechter-rapporteur) en Páll Hreinsson, rechters, op 27 oktober 2015 een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:
   Het Hof:

               1.

               verklaart dat IJsland, door het niet binnen de gestelde termijn goedkeuren van de maatregelen die nodig zijn voor de uitvoering van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 21au van hoofdstuk III van bijlage XX bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2009/126/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 inzake fase II-benzinedampterugwinning tijdens het bijtanken van motorvoertuigen in benzinestations), zoals aangepast aan de EER-overeenkomst bij Protocol nr. 1 daarbij, zijn verplichtingen uit hoofde van dat besluit en van artikel 7 van de EER-overeenkomst niet is nagekomen.

               2.

               verwijst IJsland in de kosten van de procedure.


title: Zaak C-118/11: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen Sad Varna (Bulgarije)op 7 maart 2011 — EON ASSET MANAGEMENT OOD/Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto”

text:
               14.5.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 145/15

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen Sad Varna (Bulgarije)op 7 maart 2011 — EON ASSET MANAGEMENT OOD/Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto”
   (Zaak C-118/11)
   2011/C 145/21
   Procestaal: Bulgaars

      Verwijzende rechter

   Administrativen Sad Varna

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: EON ASSET MANAGEMENT OOD

      Verwerende partij: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto”, gr. Varna, pri Sentralno Upravlenie na Natsionalna Agentsia po Prihodite

      Prejudiciële vragen

               1)

               Hoe dient de in artikel 168 van richtlijn 2006/112 (1) vermelde voorwaarde „worden gebruikt” te worden uitgelegd, en — in het kader van de beoordeling van de oorspronkelijke totstandkoming van het recht op aftrek van voorbelasting — op welk tijdstip moet deze voorwaarde zijn vervuld: reeds in het belastingtijdvak van de aanschaf van de goederen of van de ontvangst van de diensten, of volstaat het dat zij in een toekomstig belastingtijdvak wordt vervuld?

               2)

               Is in het licht van artikelen 168 en 176 van richtlijn 2006/112 een juridische regeling zoals de nationale regeling van artikel 70, lid 1, nr. 2, van de btw-wet toegelaten die het mogelijk maakt „voor handelingen om niet of voor andere activiteiten dan de economische activiteit van de belastingplichtige bestemde” goederen en diensten van meet af aan uit het systeem van aftrek van voorbelasting uit te sluiten?

               3)

               Ingeval vraag 2 bevestigend wordt beantwoord: dient artikel 176 van richtlijn 2006/112 aldus te worden uitgelegd dat een lidstaat die gebruik wil maken van de hem verleende mogelijkheid van uitsluiting van het recht op aftrek van voorbelasting voor bepaalde goederen en diensten, en die de categorieën van uitgaven als volgt heeft gedefinieerd: de goederen of diensten zijn bestemd voor handelingen om niet of voor andere activiteiten dan de economische activiteit van de belastingplichtige, behoudens in de gevallen van artikel 70, lid 3, van de btw-wet, heeft voldaan aan de voorwaarde van bepaling van een categorie voldoende gedefinieerde goederen en diensten, dit wil zeggen deze op grond van hun aard te definiëren?

               4)

               Naargelang het antwoord op vraag 3: hoe dient de bestemming (het gebruik respectievelijk het toekomstige gebruik) van de door de belastingplichtige aangeschafte goederen of diensten in het licht van artikelen 168 en 173 van richtlijn 2006/112 te worden beoordeeld: als voorwaarde voor de oorspronkelijke totstandkoming van het recht op aftrek van voorbelasting of als grondslag voor de vaststelling van een correctie van het bedrag van de aftrek van voorbelasting?

               5)

               Indien de bestemming (het gebruik) als grondslag voor de vaststelling van een correctie van het bedrag van de aftrek van voorbelasting dient te worden beschouwd, hoe moet artikel 173 van richtlijn 2006/112 dan worden uitgelegd: voorziet het eveneens in de vaststelling van een correctie in die gevallen waarin goederen en diensten aanvankelijk voor een niet-belaste activiteit worden gebruikt of na hun aanschaf helemaal niet worden gebruikt, maar toch ter beschikking staan van de onderneming en in een [belasting]tijdvak na de aanschaf ervan voor een belastbare activiteit van de belastingplichtige worden gebruikt?

               6)

               Indien artikel 173 van richtlijn 2006/112 aldus moet worden uitgelegd dat de correctie waarin die bepaling voorziet, ook geldt voor de gevallen waarin de goederen of diensten na de aanschaf ervan aanvankelijk voor een niet-belaste activiteit worden gebruikt of helemaal niet worden gebruikt, maar daarna toch voor de belastbare activiteit van de belastingplichtige worden gebruikt, dient dan — in het licht van de beperking van artikel 70, lid 1, nr. 2, van de btw-wet en de omstandigheid dat volgens artikel 79, lid 1 en lid 2, van de btw-wet correcties slechts in die gevallen worden vastgesteld waarin goederen, waarvan het oorspronkelijke gebruik voldoet aan de voorwaarden voor een aftrek van voorbelasting, later worden bestemd voor een gebruik dat niet voldoet aan deze voorwaarden — te worden aangenomen dat de lidstaat zijn verplichting heeft vervuld het recht op aftrek van voorbelasting voor alle belastingplichtigen op een zo betrouwbare en rechtvaardig mogelijke wijze te regelen?

               7)

               Naargelang het antwoord op deze vragen: moet ervan worden uitgegaan dat een overeenkomstig de Bulgaarse btw-wet geregistreerde persoon krachtens de in de btw-wet bepaalde beperkingsregeling van het recht op aftrek van voorbelasting respectievelijk de correctieregeling van het bedrag van aftrek van voorbelasting in de omstandigheden als deze van het hoofdgeding en in het licht van artikel 168 van richtlijn 2006/112, recht heeft op aftrek van voorbelasting inzake door een andere belastingplichtige aan hem geleverde goederen respectievelijk voor hem verrichte diensten in het [belasting]tijdvak waarin deze goederen hem werden geleverd respectievelijk deze diensten voor hem werden verricht en de belasting verschuldigd is geworden?

      (1)  PB L 347, blz. 1.


title: Zaak C-84/05: Beroep, op 18 februari 2005 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek

text:
               16.4.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 93/18

         Beroep, op 18 februari 2005 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek
   (Zaak C-84/05)
   (2005/C 93/32)
   Procestaal: Italiaans
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 18 februari 2005 beroep ingesteld tegen Italiaanse Republiek door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door M. Konstantinidis en door A. Aresu, lid van haar juridische dienst, als gemachtigden.
   De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert dat het het Hof behage:

               1)

               vast te stellen dat de Italiaanse Republiek, door tot op heden niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen te hebben vastgesteld die nodig zijn om richtlijn 96/61/EG van de Raad van 24 september 1996 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging (1) toe te passen op de nieuwe installaties, de krachtens artikel 21, lid 1, deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               2)

               de Italiaanse Republiek te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De termijn voor omzetting van de richtlijn in nationaal recht is op 30 oktober 1999 verstreken.

      (1)  PB L 257, van 10.10.1996, blz. 26.


title: Zaak T-274/07: Arrest van het Gerecht van 8 november 2011 — Zhejiang Harmonic Hardware Products/Raad ( „Dumping — Invoer van strijkplanken van oorsprong uit de Volksrepubliek China en Oekraïne — Status van marktgericht bedrijf — Rechten van verdediging — Aangeboden prijsverbintenis — Vertrouwelijke behandeling van identiteit van klagers” )

text:
               17.12.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 370/22

         Arrest van het Gerecht van 8 november 2011 — Zhejiang Harmonic Hardware Products/Raad
   (Zaak T-274/07) (1)

   (Dumping - Invoer van strijkplanken van oorsprong uit de Volksrepubliek China en Oekraïne - Status van marktgericht bedrijf - Rechten van verdediging - Aangeboden prijsverbintenis - Vertrouwelijke behandeling van identiteit van klagers)
   2011/C 370/34
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Zhejiang Harmonic Hardware Products Co. Ltd (Quzhou, Zhejiang, China) (vertegenwoordigers: R. MacLean, solicitor, en Y. Melin, advocaat)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: J.-P. Hix en B. Driessen, gemachtigden, bijgestaan door B. O’Connor, solicitor, en E. McGovern, barrister)

      Interveniënten aan de zijde van verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: H. van Vliet en K. Talabér-Ritz, gemachtigden), Vale Mill (Rochdale) Ltd (Rochdale, Verenigd Koninkrijk), Pirola SpA (Mapello, Italië) en Colombo New Scal SpA (Rovagnate, Italië) (vertegenwoordigers: G. Berrisch en G. Wolf, advocaten)

      Voorwerp

   Verzoek tot nietigverklaring van verordening (EG) nr. 452/2007 van de Raad van 23 april 2007 tot instelling van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige antidumpingrecht op strijkplanken van oorsprong uit de Volksrepubliek China en Oekraïne (PB L 109, blz. 12), voor zover daarbij een antidumpingrecht op de invoer van door verzoekster vervaardigde strijkplanken is ingesteld

      Dictum

               1)

               De artikelen 1 en 2 van verordening (EG) nr. 452/2007 van de Raad van 23 april 2007 tot instelling van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige antidumpingrecht op strijkplanken van oorsprong uit de Volksrepubliek China en Oekraïne, worden nietig verklaard voor zover daarbij een definitief antidumpingrecht wordt ingesteld en het voorlopige antidumpingrecht definitief wordt geïnd op door Zhejiang Harmonic Hardware Products Co. Ltd vervaardigde strijkplanken.

               2)

               De Raad van de Europese Unie draagt zijn eigen kosten alsook die van Zhejiang Harmonic Hardware Products.

               3)

               De Europese Commissie, Vall Mill (Rochdale) Ltd, Pirola SpA en Colombo New Scale SpA dragen hun eigen kosten.

      (1)  PB C 223 van 22.9.2007.


title: Zaak C-455/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 10 oktober 2012 — Karin Oertel/Finanzamt Würzburg mit Außenstelle Ochsenfurt

text:
               22.12.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 399/13

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 10 oktober 2012 — Karin Oertel/Finanzamt Würzburg mit Außenstelle Ochsenfurt
   (Zaak C-455/12)
   2012/C 399/22
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesfinanzhof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Karin Oertel

      Verwerende partij: Finanzamt Würzburg mit Außenstelle Ochsenfurt

      Prejudiciële vraag

   Verzet artikel 12, lid 3, sub a, derde alinea, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 (1), juncto bijlage H, categorie 5, bij die richtlijn zich, gelet op het neutraliteitsbeginsel, tegen een nationale regeling die bepaalt dat voor het vervoer van personen per taxi in het buurtverkeer het verlaagde btw-tarief geldt, terwijl voor het vervoer van personen met zogenaamde huurwagens in het buurtverkeer het normale tarief geldt?

      (1)  Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1), zoals gewijzigd.


title: Zaak T-157/05: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 20 juni 2006 — Deutsche Telekom/BHIM-PCS Systemtechnik (T-PCS)

text:
               12.8.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/31

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 20 juni 2006 — Deutsche Telekom/BHIM-PCS Systemtechnik (T-PCS)
   (Zaak T-157/05) (1)

   (2006/C 190/57)

      Procestaal: Duits

   De president van de Tweede kamer van het Gerecht van eerste aanleg heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 171 van 9.7.2005.


title: Zaak F-61/15: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 20 januari 2016 — Proia/Commissie [Openbare dienst — Arbeidscontractant — Bezoldiging — Ontheemdingstoeslag — Voorwaarden van artikel 4, lid 1, onder a), van bijlage VII bij het Statuut — Gewone verblijfplaats vóór de indiensttreding — Studieperiodes gevolgd door een stage en opeenvolgende arbeidsovereenkomsten in de staat van tewerkstelling — Vermeende wil van de betrokkene om het permanente centrum van zijn belangen te verplaatsen vanaf het begin van zijn studie in de staat van tewerkstelling — Geen vermeende wil]

text:
               29.2.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 78/36

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 20 januari 2016 — Proia/Commissie
   (Zaak F-61/15) (1)

   ([Openbare dienst - Arbeidscontractant - Bezoldiging - Ontheemdingstoeslag - Voorwaarden van artikel 4, lid 1, onder a), van bijlage VII bij het Statuut - Gewone verblijfplaats vóór de indiensttreding - Studieperiodes gevolgd door een stage en opeenvolgende arbeidsovereenkomsten in de staat van tewerkstelling - Vermeende wil van de betrokkene om het permanente centrum van zijn belangen te verplaatsen vanaf het begin van zijn studie in de staat van tewerkstelling - Geen vermeende wil])
   (2016/C 078/49)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Alessandro Proia (Brussel, België) (vertegenwoordigers: S. Orlandi en T. Martin, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: T. S. Bohr en F. Simonetti, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van het besluit van het Bureau beheer en afwikkeling van individuele rechten van de Commissie van 25 september 2014 houdende weigering om verzoeker de ontheemdingstoelage toe te kennen

      Dictum

               1)

               Het besluit van de Europese Commissie van 25 september 2014 houdende weigering om Proia krachtens artikel 4, lid 1, sub a), van bijlage VII bij het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie de ontheemdingstoeslag toe te kennen, wordt nietig verklaard.

               2)

               De Europese Commissie zal haar eigen kosten dragen en wordt verwezen in de kosten van Proia.

      (1)  PB C 221 van 6.7.2015, blz. 27.


title: Zaak F-69/10: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 8 september 2011 — Marcuccio/Commissie (Openbare dienst — Ambtenaren — Beroep tot schadevergoeding — Onwettigheid — Verzending van schrijven betreffende kosten van zaak aan advocaat die verzoeker in die zaak heeft vertegenwoordigd — Beroep kennelijk rechtens ongegrond — Artikel 94 van Reglement voor procesvoering)

text:
               12.5.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 138/30

         Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 8 september 2011 — Marcuccio/Commissie
   (Zaak F-69/10) (1)

   (Openbare dienst - Ambtenaren - Beroep tot schadevergoeding - Onwettigheid - Verzending van schrijven betreffende kosten van zaak aan advocaat die verzoeker in die zaak heeft vertegenwoordigd - Beroep kennelijk rechtens ongegrond - Artikel 94 van Reglement voor procesvoering)
   2012/C 138/65
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Luigi Marcuccio (Tricase, Italië) (vertegenwoordiger: G. Cipressa, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Currall en C. Berardis-Kayser, gemachtigden, A. Dal Ferro, advocaat)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van het besluit tot afwijzing van verzoekers verzoek om schadevergoeding te verkrijgen voor het feit dat de verwerende partij een brief betreffende verzoeker heeft verzonden aan een advocaat die hem in die zaak nog niet vertegenwoordigde

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt kennelijk rechtens ongegrond verklaard.

               2)

               Marcuccio zal alle kosten dragen.

               3)

               Marcuccio wordt veroordeeld tot betaling van het bedrag van 2 000 EUR aan het Gerecht.

      (1)  PB C 288 van 23.10.2010, blz. 75.


title: Zaak T-316/08: Beroep ingesteld op 12 augustus 2008 — Pescazzurra/Commissie

text:
               25.10.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 272/34

         Beroep ingesteld op 12 augustus 2008 — Pescazzurra/Commissie
   (Zaak T-316/08)
   (2008/C 272/64)
   Procestaal: Italiaans
   Partijen

      Verzoekende partij: Pescazzurra Srl (Messina, Italië) (vertegenwoordigers: A. Maiorana, A. De Matteis en A. De Francesco, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               nietig verklaren verordening (EG) nr. 530/2008 van de Commissie van 12 juni 2008 (PB L 155, blz. 9);

               —

               de verwerende partij verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De middelen en voornaamste argumenten zijn dezelfde als die welke zijn aangevoerd in zaak T-313/08, Veromar di Tudisco Alfio & Salvatore Snc/Commissie.


title: Doorhaling van zaak C-485/04

text:
               24.12.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 330/12

         Doorhaling van zaak C-485/04 (1)

   (2005/C 330/29)

      (Procestaal: Italiaans)

   De president van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking van 12 september 2005 de doorhaling in het register gelast van zaak C-485/04: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek.

      (1)  PB C 31 van 5.2.2005.


title: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 5 december 2002 in zaak T-209/99, Paul Edwin Hoyer tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen ("Tĳdelĳke functionarissen — Uitvoering van arrest van Gerecht — Beroep tot schadevergoeding — Ontvankelĳkheid")

text:
22.2.2003                NL                            Publicatieblad van de Europese Unie                                                C 44/21
                                                        GERECHT VAN EERSTE AANLEG
   ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                                    ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
                       van 5 december 2002                                                         van 5 december 2002
in zaak T-119/99: Paul Edwin Hoyer tegen Commissie van
                                                                            in zaak T-209/99, Paul Edwin Hoyer tegen Commissie van
                de Europese Gemeenschappen ( 1)
                                                                                de Europese Gemeenschappen ( 1)
(„Tijdelijke functionarissen — Uitvoering van arrest van
Gerecht — Heropening van intern vergelijkend onderzoek                      („Tijdelijke functionarissen — Uitvoering van arrest van
COM/LA/2/89 — Niet-inschrijving op lijst van geschikte                      Gerecht — Beroep tot schadevergoeding — Ontvankelijk-
                             kandidaten”)                                                                     heid”)
                           (2003/C 44/36)                                                               (2003/C 44/37)
                        (Procestaal: Nederlands)                                                    (Procestaal: Nederlands)
In zaak T-119/99, Paul Edwin Hoyer, voormalig tijdelijk
functionaris van de Commissie van de Europese Gemeenschap-                  In zaak T-209/99, Paul Edwin Hoyer, voormalig tijdelijk
pen, wonende te Hoeilaart (België), vertegenwoordigd door                   functionaris van de Commissie van de Europese Gemeenschap-
G. van der Wal, advocaat, domicilie gekozen hebbende te                     pen, wonende te Hoeilaart (België), vertegenwoordigd door
Luxemburg, tegen Commissie van de Europese Gemeenschap-                     G. van der Wal, advocaat, domicilie gekozen hebbende te
pen (gemachtigden: aanvankelijk G. Valsesia en C. Van der                   Luxemburg, tegen Commissie van de Europese Gemeenschap-
Hauwaart, nadien F. Clotuche-Duvieusart en H. M. H. Speyart),               pen (gemachtigden: aanvankelijk G. Valsesia en C. Van der
betreffende een beroep tot nietigverklaring van vergelijkend                Hauwaert, nadien F. Clotuche-Duvieusart en H. M. H. Speyart),
onderzoek COM/LA/2/89 van de Commissie, althans van het                     betreffende een verzoek om vergoeding van de materiële en
besluit van de jury van het vergelijkend onderzoek om                       immateriële schade die verzoeker zou hebben geleden naar
verzoeker niet op de lijst van geschikte kandidaten van dat                 aanleiding van de arresten van het Gerecht van 17 maart 1994,
vergelijkend onderzoek te plaatsen, van welk besluit verzoeker              Hoyer/Commissie (T-43/91, JurAmbt. blz. I-A-91 en II-297,
in kennis is gesteld bij brief van 15 februari 1999, heeft het              en T-51/91, JurAmbt. blz. I-A-103 en II-341), heeft het
Gerecht van eerste aanleg (Vierde kamer), samengesteld als                  Gerecht van eerste aanleg (Vierde kamer), samengesteld als
volgt: M. Vilaras, kamerpresident, V. Tiili en P. Mengozzi,                 volgt: M. Vilaras, kamerpresident, en V. Tiili en P. Mengozzi,
rechters; griffier: J. Palacio González, hoofdadministrateur, op            rechters; griffier: J. Palacio González, hoofdadministrateur een
5 december 2002 een arrest gewezen waarvan het dictum                       arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
luidt als volgt:
                                                                            1)     Verwerpt het beroep niet-ontvankelijk.
1)     Verwerpt het beroep.
                                                                            2)     Verstaat dat elk der partijen haar eigen kosten zal dragen.
2)     Verstaat dat elk der partijen haar eigen kosten zal dragen.
                                                                            (1 ) PB L 352 van 4.12.1999.
( 1) PB C 226 van 7.8.1999.


title: Zaak C-435/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tartu Halduskohus (Estland) op 18 juli 2017 — Argo Kalda Mardi talu/Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet (PRIA)

text:
               9.10.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 338/9

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tartu Halduskohus (Estland) op 18 juli 2017 — Argo Kalda Mardi talu/Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet (PRIA)
   (Zaak C-435/17)
   (2017/C 338/09)
   Procestaal: Ests

      Verwijzende rechter

   Tartu Halduskohus

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Argo Kalda Mardi talu

      Verwerende partij: Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet (PRIA)

      Prejudiciële vragen

               1)

               Is de eis tot behoud van steengraven, die een lidstaat oplegt aan diegene die om een enkele areaalbetaling alsmede een betaling voor klimaat- en milieuvriendelijke landbouwpraktijken verzoekt, en waarvan niet-nakoming leidt tot toepassing van de in artikel 39 van de gedelegeerde verordening nr. 640/2014 (1) van de Commissie vastgestelde administratieve sanctie van een verlaging van de betalingen met drie procent, in overeenstemming met artikel 93, lid 1, en artikel 94 van verordening nr. 1306/2013 (2) van het Europees Parlement en de Raad alsook met de in bijlage II daarvan vastgestelde minimumnormen?

               2)

               Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord, dient degene die om een enkele areaalbetaling alsmede een betaling voor klimaat en milieuvriendelijke landbouwpraktijken verzoekt zich — om te voorkomen dat een administratieve sanctie wordt toegepast — overeenkomstig artikel 72, lid 1, onder a), artikel 91, leden 1 en 2, artikel 93, lid 1, en artikel 94 van verordening nr. 1306/2013 van het Europees Parlement en de Raad, alsook artikel 4, lid 1, onder b), c) en e), van verordening nr. 1307/2013 (3) van het Europees Parlement en de Raad te houden aan de eisen met betrekking tot de goede landbouw- en milieuconditie in heel zijn landbouwbedrijf, of slechts op de landbouwgrond waarvoor concreet om een betaling wordt verzocht?

      (1)  Gedelegeerde verordening (EU) nr. 640/2014 van de Commissie van 11 maart 2014 tot aanvulling van verordening (EU) nr. 1306/2013 van het Europees Parlement en de Raad wat betreft het geïntegreerd beheers- en controlesysteem en de voorwaarden voor weigering of intrekking van betalingen en voor administratieve sancties in het kader van rechtstreekse betalingen, plattelandsontwikkelingsbijstand en de randvoorwaarden (PB 2014, L 181, blz. 48).

      (2)  Verordening (EU) nr. 1306/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 inzake de financiering, het beheer en de monitoring van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot intrekking van verordeningen (EEG) nr. 352/78, (EG) nr. 165/94, (EG) nr. 2799/98, (EG) nr. 814/2000, (EG) nr. 1290/2005 en (EG) nr. 485/2008 van de Raad (PB 2013, L 347, blz. 549).

      (3)  Verordening (EU) nr. 1307/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 tot vaststelling van voorschriften voor rechtstreekse betalingen aan landbouwers in het kader van de steunregelingen van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot intrekking van verordening (EG) nr. 637/2008 van de Raad en verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad (PB 2013, L 347, blz. 608).


title: Verzoek van het Gerechtshof te 's-Hertogenbosch van 30 december 1994 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen F. C. Terhoeve en Inspecteur der Belastingdienst Particulieren/Ondernemingen buitenland (Zaak C-18/95)

text:
Nr. C 74/4           [_NL                   Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    25 . 3 . 95
Vraag 5                                                                    b) Indien de vraag onder a ) bevestigend moet worden
                                                                                beantwoord, gaat het hier dan om een weerlegbaar
Moet bij de uitlegging van artikel 13 , deel B, onder d),                       of een onweerlegbaar vermoeden ?
punten 3 tot en met 5 , betekenis worden toegekend aan de
omstandigheid, dat de belastingplichtige die verzoekt om                   c ) Indien sprake is van een weerlegbaar vermoeden,
BTW-vrijstelling voor handelingen in de zin van deze                            worden de mogelijkheden tot weerlegging daarvan
bepaling, die handelingen uitvoert voor rekening van de                         dan enkel beheerst door het nationale procesrecht,
financiële instelling in welker naam de dienst wordt ver                       in het bijzonder de regels van bewijsrecht van de
richt ?
                                                                                betrokken Lid-Staat, of stelt ook het Gemeenschaps
                                                                                recht hieraan eisen ?
Vraag 6
Is het na de reorganisatie van verzoeker voor de toepassing                d) Indien het Gemeenschapsrecht eisen stelt aan de
van artikel 13 , deel B, onder d ), punten 3 tot en met 5 , van                 weerlegging van dit vermoeden, welke betekenis
belang, dat de betrokken diensten thans worden verricht                         komt dan in de onderhavige zaak toe aan de
door een naamloze vennootschap, die ze levert aan de                            volgende omstandigheden:
aangesloten financiële instellingen ?
                                                                               — de verwerende overheidsinstantie heeft gesteld
In dit verband zij opgemerkt, dat de genoemde diensten                              dat de — veel ruimere — categorie van in het
door de naamloze vennootschap in rekening worden                                    buitenland wonende belastingplichtigen voor
gebracht aan verzoeker, die ze op zijn beurt in rekening                            bijna de helft uit eigen onderdanen bestaat,
brengt aan de aangesloten financiële instellingen.                                  zonder de gegevens waarop deze stelling berust
                                                                                in het geding te brengen ?
(*) PB nr. L 145 van 13 . 6 . 1977, blz. 1 .
(2) Hoofdzakelijk elektronische gegevensverwerking voor de leden               — de belanghebbende die zich op indirecte discri
    van Sparkassernes Datacenter en andere financiële instellin                    minatie naar nationaliteit heeft beroepen heeft
    gen .                                                                           de juistheid van de zojuist genoemde stelling van
                                                                                de overheid niet weersproken; en de verwerende
                                                                                overheidsinstantie is aanzienlijk beter dan de
                                                                                belanghebbende in staat gegevens te verzamelen
                                                                                die het genoemde vermoeden eventueel zouden
Verzoek van het Gerechtshof te 's-Hertogenbosch van                                 kunnen weerleggen ?
30 december 1994 om een prejudiciële beslissing in het
geding tussen F. C. Terhoeve en Inspecteur der Belasting
       dienst Particulieren/Ondernemingen buitenland                   3 . Bestaat er een regel van Gemeenschapsrecht die zich,
                                                                           ongeacht de vraag of er sprake is van (indirecte )
                         (Zaak C- 18/95 )                                  discriminatie naar nationaliteit, ertegen verzet dat een
                           (95/C 74/06 )                                   Lid-Staat een werknemer die in een kalenderjaar zijn
                                                                           woonplaats verlegt vanuit die Lid-Staat naar een andere
Het Gerechtshof te 's-Hertogenbosch heeft bij beschikking                  Lid-Staat, of andersom, in het jaar van migratie zwaar
van 30 december 1994, ingekomen ter griffie van het Hof                    der aanslaat in de premieheffing volksverzekeringen dan
van Justitie op 23 januari 1995 , in het geding tussen F. C.               een werknemer die, onder overigens dezelfde omstan
Terhoeve en Inspecteur der Belastingdienst Particulieren/                  digheden, gedurende dat gehele jaar zijn woonplaats in
Ondernemingen buitenland, het Hof van Justitie van de                      één Lid-Staat behoudt ?
Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
beslissing over de navolgende vragen:
                                                                       4. Indien een zwaardere premieheffing zoals bedoeld in de
1 . Zijn de voorschriften van Gemeenschapsrecht over het                   vorige vraag in beginsel in strijd komt met artikel 7 of
     vrije verkeer van werknemers van toepassing op iemand                 artikel 48 , lid 2, van het EEG-Verdrag dan wel met enige
     die de nationaliteit van een Lid-Staat bezit, in de loop              andere regel van Gemeenschapsrecht, kan deze maatre
    van het jaar zijn woonplaats vanuit een andere Lid-Staat               gel dan gerechtvaardigd worden door een of meer van de
    verlegt naar de Lid-Staat waarvan hij onderdaan is, en                 volgende omstandigheden, al dan niet in onderlinge
     die in dit jaar achtereenvolgens in elk van deze Lid                 samenhang bezien:
     Staten werkzaamheden in loondienst verricht, terwijl er
    geen sprake van is dat hij zijn inkomen in dat jaar                    — de maatregel vloeit voort uit een wettelijke regeling
    grotendeels in één van beide Lid-Staten heeft verwor                      die de heffing van inkomstenbelasting en premie
    ven ?                                                                      volksverzekeringen ter vereenvoudiging van de hef
                                                                               fing in vergaande mate, zij het niet volledig, wil laten
2. a ) Vloeit uit de regels van Gemeenschapsrecht, en in                       samenvallen;
          het bijzonder uit de artikelen 7 en 48, lid 2, van het
          EEG-Verdrag en artikel 7, lid 2, van Verordening                 — oplossingen die, met behoud van deze samenhang,
          (EEG) nr. 1612/68 , voort dat bij dë toepassing van                  de bedoelde zwaardere premieheffing tegengaan,
          een wettelijke regeling die emigranten en immigran                  leiden tot uitvoeringstechnische problemen of tot de
          ten bij de premieheffing voor sociale verzekeringen                  mogelijkheid van overcompensatie;
          benadeelt, moet worden uitgegaan van het vermoe
          den dat die benadeling in hoofdzaak onderdanen                   — in sommige gevallen, zij het niet in dit geval, is de
          van andere Staten treft ?                                            gezamenlijke druk van inkomstenbelasting en pre
 ---pagebreak--- 25 . 3 . 95            | NL                 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                               Nr. C 74/5
           mie volksverzekeringen voor immigranten en emi             — haar vordering alsnog toe te wijzen en
           granten in het jaar van migratie lager dan voor
           personen die onder overigens gelijke omstandighe               1 . de Commissie te veroordelen tot betaling van
           den het gehele jaar dezelfde woonplaats houden ?                    4 389 498,40 ecu;
                                                                               met rente ad 8% vanaf 6 juli 1992;
5 . a ) Indien een zwaardere premieheffing zoals bedoeld in
          vraag 3 , in strijd is met artikel 7 of artikel 48 , lid 2,          de Commissie in de kosten te verwijzen.
          van het EEG-Verdrag dan wel met enige andere regel
          van Gemeenschapsrecht, moet dan bij de beoordeling               2. subsidiair,
          of in een concreet geval inderdaad sprake is van een
          zwaardere heffing alleen rekening worden gehouden                    de Commissie te veroordelen tot betaling van
          met arbeidsinkomsten, of ook met andere inkomsten                    2 504 280,07 ecu, samengesteld uit:
          van de betrokkene zoals opbrengsten van onroerend
          goed ?                                                               a ) 148 192,09 ecu ter zake van onjuist afgehan
                                                                                delde facturen,
      b ) Indien andere inkomsten dan de arbeidsbeloning
          buiten beschouwing dienen te blijven, hoe moet dan                   b ) het niet-betwiste saldo ad 483 830,65 ecu van
          worden berekend of en in hoeverre de premieheffing                       openstaande facturen,
          over het arbeidsinkomen tot een nadeel voor de
                                                                               c) 1 922 258 ecu ter zake van kosten in verband
          betrokken migrerende werknemer leidt ?
                                                                                met de opzegging van de overeenkomst;
6 . a ) Indien er in het onderhavige geval sprake mocht zijn                   met rente ad 8% vanaf 6 juli 1992,
          van een inbreuk op enige regel van Gemeenschaps
          recht, is de nationale rechter dan gehouden deze                     en veroordeling van de Commissie in de kosten.
          inbreuk teniet te doen, ook al vergt dat een keuze uit
          verschillende alternatieven die stuk voor stuk voor- en
          nadelen hebben ?                                             Middelen en voornaamste argumenten
      b) Indien de nationale rechter in dit geval inderdaad een        Het eerste petitumonderdeel — niet-betaling van bepaalde
          inbreuk op het Gemeenschapsrecht ongedaan maakt,             facturen
          geeft het Gemeenschapsrecht dan aanwijzingen
          omtrent de keuze die hij daartoe moet maken uit
          verschillende denkbare oplossingen ?                         Het oordeel van het Gerecht, dat de gemachtigde van de
                                                                       Commissie mocht weigeren om bepaalde facturen te viseren
                                                                       waarin prijsverhogingen voor bepaalde materialen waren
                                                                       verwerkt en een hogere eenheidsprijs voor de funderingslaag
                                                                       van de toegangswegen voor de bruggen die volgens de
                                                                       overeenkomst moesten worden gebouwd, berust op een
                                                                       onjuiste uitlegging van de feiten, als gevolg waarvan het
Hogere voorziening, op 26 januari 1995 ingesteld door San              recht onjuist is toegepast.
Marco Impex Italiana SRL tegen het arrest, op 16 november
1994 in zaak T-45 1 /93 tussen haar en de Commissie van de
Europese Gemeenschappen gewezen door het Gerecht van                   Het Gerecht heeft de voorwaarden van de overeenkomst
eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Vijfde                   voor de bouw van de Juba- en Shebellibruggen onjuist
                                 Kamer)                                toegepast door te oordelen, dat requirante niet contractueel
                          ( Zaak C-19/95 P)                            verplicht was om de instructies van Consulint, waaraan de
                             ( 95/C 74/07)                             Somalische Regering het toezicht op de uitvoering van het
                                                                       werk had opgedragen, stipt op te volgen.
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
op 26 januari 1995 hogere voorziening ingesteld door San               De Commissie heeft de contractuele voorwaarden onjuist
Marco Impex Italiana SRL, vertegenwoordigd door L.                     toegepast bij de afhandeling van de facturen en had door het
Defalque, advocaat te Brussel, domicilie gekozen hebbende              Gerecht ter zake aansprakelijk moeten worden gehouden.
te Luxemburg bij A. Schmitt, advocaat aldaar, Avenue
Guillaume 62, tegen het arrest, op 16 november 1994 in
zaak T-45 1 /93 tussen haar en de Commissie van de                     Requirantes gewettigd vertrouwen is geschonden:
Europese Gemeenschappen gewezen door het Gerecht van
eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Vijfde                   a ) door de weigering van de gemachtigde om de facturen te
Kamer ).                                                                   viseren, en door de weigering van de gemachtigde en de
                                                                           Commissie om geviseerde facturen te voldoen;
Requirante concludeert dat het den Hove behage:
                                                                       b) door de weigering van de Commissie om addendum
— het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van                         nr. 1 te ondertekenen, dat zij had opgesteld na haar
      16 november 1994 (zaak T-45 1/93 ) te vernietigen;                   besluit om aanvullende middelen te verstrekken, en


title: Beschikking van het Hof (Eerste kamer) van 1 april 2004 in zaak C-156/03 P, Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Les Laboratoires Servier SA (Richtlijnen 65/65/EEG en 75/319/EEG — Geneesmiddelen voor menselijk gebruik — Dexfenfluramine en fenfluramine — Intrekking van vergunning voor het in de handel brengen — Bevoegdheid van Commissie — Voorwaarden voor intrekking — Hogere voorziening kennlijk ongegrond)

text:
               30.4.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 118/29

      BESCHIKKING VAN HET HOF

   (Eerste kamer)
   van 1 april 2004
   in zaak C-156/03 P, Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Les Laboratoires Servier SA (1)

   (Richtlijnen 65/65/EEG en 75/319/EEG - Geneesmiddelen voor menselijk gebruik - Dexfenfluramine en fenfluramine - Intrekking van vergunning voor het in de handel brengen - Bevoegdheid van Commissie - Voorwaarden voor intrekking - Hogere voorziening kennlijk ongegrond)
   (2004/C 118/53)
   Procestaal: Engels
   In zaak C-156/03 P, Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: R. B. Wainwright en H. Støvlbæk), betreffende hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede kamer-uitgebreid) van 28 januari 2003, Laboratoires Servier/Commissie (T-147/00, Jurispr. blz. II-85), strekkende tot vernietiging van dit arrest, andere partij bij de procedure: Les Laboratoires Servier SA, gevestigd te Neuilly-sur-Seine (Frankrijk), (advocaten: I. S. Forrester, QC, en J. Killick, barrister), heeft het Hof (Eerste kamer), samengesteld als volgt: P. Jann (rapporteur), kamerpresident, A. Rosas, A. La Pergola, R. Silva de Lapuerta en K. Lenaerts, rechters, advocaat-generaal: J. Kokott, griffier: R. Grass, op 1 april 2004 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:

               1.

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2.

               De Commissie van de Europese Gemeenschappen wordt verwezen in de kosten van deze instantie en van de procedure in kort geding.

      (1)  PB C 146 van 21.6.2003.


title: Zaak C-230/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Frankfurt am Main (Duitsland) op 25 april 2016 – Coty Germany GmbH/Parfümerie Akzente GmbH

text:
               18.7.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 260/21

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Frankfurt am Main (Duitsland) op 25 april 2016 – Coty Germany GmbH/Parfümerie Akzente GmbH
   (Zaak C-230/16)
   (2016/C 260/26)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Oberlandesgericht Frankfurt am Main

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Coty Germany GmbH

      Verwerende partij: Parfümerie Akzente GmbH

      Prejudiciële vragen

               1)

               Kunnen selectievedistributiestelsels voor de verkoop van luxe en prestigieuze artikelen die primair tot doel hebben het „luxe-imago” van de artikelen in stand te houden, worden beschouwd als een mededingingsfactor die verenigbaar is met artikel 101, lid 1, VWEU?

               2)

               Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord:
               Kan een algemeen verbod voor leden van een selectief distributiestelsel die actief zijn op detailhandelniveau om bij onlineverkoop naar buiten toe kenbaar derde ondernemingen in te schakelen, ongeacht of in het concrete geval de legitieme kwaliteitseisen van de producent worden geschonden, worden beschouwd als mededingingsfactor die verenigbaar is met artikel 101, lid 1, VWEU?

               3)

               Dient artikel 4, onder b), van verordening (EU) nr. 330/2010 (1) aldus te worden uitgelegd dat een verbod voor leden van een selectief distributiestelsel die actief zijn op detailhandelniveau om bij onlineverkoop naar buiten toe kenbaar derde ondernemingen in te schakelen, moet worden beschouwd als beperking naar strekking van de klantenkring van de detailhandelaar?

               4)

               Dient artikel 4, onder c), van verordening (EU) nr. 330/2010 aldus te worden uitgelegd dat een verbod voor leden van een selectief distributiestelsel die actief zijn op detailhandelniveau om bij onlineverkoop naar buiten toe kenbaar derde ondernemingen in te schakelen, moet worden beschouwd als beperking naar strekking van de passieve verkoop aan de eindgebruiker?

      (1)  Verordening (EU) nr. 330/2010 van de Commissie van 20 april 2010 betreffende de toepassing van artikel 101, lid 3, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie op groepen verticale overeenkomsten en onderling afgestemde feitelijke gedragingen (PB L 102, blz. 1).


title: Zaak C-83/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Administrativen sad Sofia-grad (Bulgarije) op 12 februari 2016 — „Heta Asset Resolution Bulgaria” OOD/Nachalnik na Mitnitsa Stolichna

text:
               18.4.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 136/19

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Administrativen sad Sofia-grad (Bulgarije) op 12 februari 2016 — „Heta Asset Resolution Bulgaria” OOD/Nachalnik na Mitnitsa Stolichna
   (Zaak C-83/16)
   (2016/C 136/25)
   Procestaal: Bulgaars

      Verwijzende rechter

   Administrativen sad Sofia-grad

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij:„Heta Asset Resolution Bulgaria” OOD

      Verwerende partij: Nachalnik na Mitnitsa Stolichna

      Prejudiciële vragen

               1.

               Dienen de artikelen 161, lid 5, en 210, lid 3, van verordening (EEG) nr. 2913/92 (1) van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek aldus te worden uitgelegd dat een in het douanegebied van de Gemeenschap gevestigde persoon die partij is bij een overeenkomst over de verkoop van goederen aan een in een derde land gevestigde persoon, moet worden aangemerkt als iemand die goederen uit dit douanegebied uitvoert, wanneer deze overeenkomst de reden vormt om de betreffende goederen onder de in deze verordening bedoelde regeling uitvoer te plaatsen?

               2.

               Dienen de artikelen 161, lid 1, en 210, lid 1, van verordening (EEG) nr. 2913/92 aldus te worden uitgelegd dat er onder omstandigheden als die van het hoofdgeding sprake is van uitvoer en een douaneschuld bij uitvoer ontstaat ter zake van een schip (een jacht) waarvan de vlaggenstaat een lidstaat is, enkel op grond van een overeenkomst over de verkoop van dit schip aan een in een derde land gevestigde persoon en de uitschrijving ervan uit de scheepsregisters van die lidstaat?

               3.

               Dient artikel 795, lid 1, derde alinea, onder b), van verordening (EEG) nr. 2454 (2)[/93] [van de Commissie] van 2 juli 1993 houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad tot vaststelling van het communautair douanewetboek aldus te worden uitgelegd dat –onder omstandigheden als die van het hoofdgeding — bij de uitvoer van een schip (een jacht) waarvan de vlaggenstaat een lidstaat is, de overeenkomst over de verkoop van dit schip aan een in een derde land gevestigde persoon en de uitschrijving ervan uit de scheepsregisters van die lidstaat voldoende bewijsmateriaal vormen in de zin van deze bepaling?

               4.

               Vloeit uit artikel 795, lid 1, derde alinea, onder b), en vierde alinea, [juncto] artikel 796 sexies, lid 1, onder b), van verordening (EEG) nr. 2454/93 voort dat de beoordeling door de ter zake bevoegde douaneautoriteit of voldoende bewijs als bedoeld in artikel 796 quinquies bis van deze verordening voorhanden is, onder de omstandigheden van het hoofdgeding bindend is en niet onderworpen is aan enige controle door de douaneautoriteit die bevoegd is voor de aanvaarding achteraf van een douaneaangifte in de zin van eerstgenoemde bepaling?

      (1)  PB L 302, blz. 1.

      (2)  PB L 253, blz. 1.


title: Zaak C-599/11 P: Beschikking van het Hof (Vijfde kamer) van 28 juni 2012 — TofuTown.com GmbH, Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (Hogere voorziening — Artikel 119 van Reglement voor de procesvoering — Gemeenschapsmerk — Aanvraag om inschrijving van woordmerk „TOFUKING” — Oppositie van houder van merk Curry King — Verordening (EG) nr. 207/2009 — Artikel 8, lid 1, sub b — Verwarringsgevaar — Mate van overeenstemming)

text:
               6.10.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 303/6

         Beschikking van het Hof (Vijfde kamer) van 28 juni 2012 — TofuTown.com GmbH, Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)
   (Zaak C-599/11 P) (1)

   (Hogere voorziening - Artikel 119 van Reglement voor de procesvoering - Gemeenschapsmerk - Aanvraag om inschrijving van woordmerk „TOFUKING” - Oppositie van houder van merk Curry King - Verordening (EG) nr. 207/2009 - Artikel 8, lid 1, sub b - Verwarringsgevaar - Mate van overeenstemming)
   2012/C 303/12
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: TofuTown.com GmbH (vertegenwoordigers: B. Krause, Rechtsanwältin)

      Andere partijen in de procedure: Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG (vertegenwoordiger: S. Russlies, Rechtsanwalt), Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: G. Schneider, gemachtigde)

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 20 september 2011, Meica/BHIM — TofuTown.com (TOFUKING) (T-99/10), waarbij het Gerecht heeft vernietigd de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 7 januari 2010 (zaak R 63/2009-4) inzake een oppositieprocedure tussen Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG en TofuTown.com GmbH — Verwarringsgevaar

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               TofuTown.com GmbH draagt, naast haar eigen kosten, ook de kosten van Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG

               3)

               Het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) zal zijn eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 133 van 5.5.2012.


title: Zaak C-193/05: Beroep, op 29 april 2005 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Groothertogdom Luxemburg

text:
               25.6.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 155/10

         Beroep, op 29 april 2005 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Groothertogdom Luxemburg
   (Zaak C-193/05)
   (2005/C 155/19)
   Procestaal: Frans
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 29 april 2005 beroep ingesteld tegen Groothertogdom Luxemburg door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door D. Maidani en H. Støvlbæk als gemachtigden, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
   De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert dat het het Hof behage:

               1.

               vast te stellen dat het Groothertogdom Luxemburg, door voor de vestiging onder de oorspronkelijke beroepstitel voorwaarden inzake talenkennis, een verbod om als domicilieadres te fungeren en de verplichting om elk jaar de door de lidstaat van herkomst afgegeven verklaring over te leggen, te handhaven, niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op hem rusten krachtens richtlijn 98/5/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 1998 ter vergemakkelijking van de permanente uitoefening van het beroep van advocaat in een andere lidstaat dan die waar de beroepskwalificatie is verworven (1), in het bijzonder de artikelen 2, 3 en 5 ervan;

               2.

               het Groothertogdom Luxemburg te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De invoering van een taaltoets als voorafgaande voorwaarde voor de inschrijving van de Europese advocaat op de lijst van de orde van advocaten druist in tegen de algemene doelstelling van de richtlijn, te weten de vergemakkelijking van de permanente uitoefening van het beroep van advocaat in een andere lidstaat dan die waar de beroepskwalificatie is verworven, en schendt met name artikel 3, lid 2, van de richtlijn, volgens hetwelk de lidstaat van ontvangst uitsluitend „op vertoon van de verklaring van inschrijving bij de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst” moet overgaan tot inschrijving van de advocaat.
   Het verbod om als domicilieadres te fungeren is in strijd met artikel 5, lid 1, volgens hetwelk de Europese advocaat „dezelfde werkzaamheden uit[oefent] als de onder de relevante beroepstitel van de lidstaat van ontvangst werkzame advocaat”.
   In haar antwoord op het met redenen omkleed advies verklaart de Luxemburgse regering nota te hebben genomen van het argument van de Commissie dat de voorwaarde van jaarlijkse overlegging van de verklaring van inschrijving bij de bevoegde autoriteit van de lidstaat van herkomst een administratieve last vormt die geen rechtvaardiging vindt in de bepalingen van de richtlijn.
   De Commissie stelt echter vast dat thans die voorwaarde, die om de in het met redenen omkleed advies gegeven redenen in strijd is met de richtlijn, nog steeds deel uitmaakt van de wet van 13 november 2002 houdende omzetting in Luxemburgs recht van richtlijn 98/5.

      (1)  PB L 77 van 14 maart 1998, blz. 36.