title: Zaak C-464/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Mercantil de Gerona (Spanje) op 17 juli 2018 — ZX / Ryanair DAC

text:
               29.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 392/4

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Mercantil de Gerona (Spanje) op 17 juli 2018 — ZX / Ryanair DAC
      (Zaak C-464/18)
      (2018/C 392/07)
      Procestaal: Spaans

         Verwijzende rechter

      Juzgado de lo Mercantil de Gerona

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: ZX

         Verwerende partij: Ryanair DAC

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Vereist de in artikel 26 van verordening (EU) nr. 1215/2012 (1) opgenomen en geregelde bevoegdheidsgrond van stilzwijgende onderwerping in al zijn aspecten een autonome, voor alle lidstaten gemeenschappelijke uitlegging, die derhalve niet kan worden beperkt door de regels van de lidstaten inzake de nationale rechterlijke bevoegdheid?

                  2)

                  Is de in artikel 26 van verordening nr. 1215/2012 opgenomen en geregelde bevoegdheidsgrond van stilzwijgende onderwerping een „zuivere” regel inzake internationale rechterlijke bevoegdheid, die uitsluitend de rechtbanken van een lidstaat als bevoegd aanwijst, terwijl het procesrecht van die lidstaat moet bepalen welke concrete rechtbank territoriaal bevoegd is, of is het een regel inzake zowel de internationale als de territoriale bevoegdheid?

                  3)

                  Kan er, in het geval van een vlucht die wordt uitgevoerd door een in een andere lidstaat gevestigde luchtvaartmaatschappij, maar die vertrekt of aankomt in een lidstaat waar die maatschappij een filiaal heeft dat ondersteunende diensten voor de maatschappij verricht en via hetwelk de tickets niet zijn aangekocht, gelet op de omstandigheden van het geval, sprake zijn van een geschil betreffende de exploitatie van een filiaal, een agentschap of enige andere vestiging dat als aanknopingspunt dient voor de bevoegdheidsgrond van artikel 7, lid 5, van verordening nr. 1215/2012?

         (1)  Verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB 2012, L 351, blz. 1).


title: Zaak T-266/17: Arrest van het Gerecht van 20 september 2018 — Kwizda Holding/EUIPO — Dermapharm (UROAKUT) [„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniewoordmerk UROAKUT — Ouder nationaal en internationaal beeldmerk UroCys — Relatieve weigeringsgrond — Geen verwarringsgevaar — Bevoegdheid tot herziening — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”]

text:
               5.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 399/34

      Arrest van het Gerecht van 20 september 2018 — Kwizda Holding/EUIPO — Dermapharm (UROAKUT)
      (Zaak T-266/17) (1)

      ([„Uniemerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor Uniewoordmerk UROAKUT - Ouder nationaal en internationaal beeldmerk UroCys - Relatieve weigeringsgrond - Geen verwarringsgevaar - Bevoegdheid tot herziening - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”])
      (2018/C 399/46)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Kwizda Holding GmbH (Wenen, Oostenrijk) (vertegenwoordigers: L. Wiltschek, D. Plasser en K. Majchrzak, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: S. Hanne, gemachtigde)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Dermapharm GmbH (Wenen) (vertegenwoordigers: H. Kunz-Hallstein en R. Kunz-Hallstein, advocaten)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 7 maart 2017 (zaak R 1221/2016-4) inzake een oppositieprocedure tussen Dermapharm en Kwizda Holding

         Dictum

                  1)

                  De beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 7 maart 2017 (zaak R 1221/2016-4) wordt vernietigd.

                  2)

                  De door Dermapharm GmbH ingestelde oppositie wordt afgewezen.

                  3)

                  Het EUIPO zal zijn eigen kosten dragen alsook die van Kwizda Holding GmbH, met inbegrip van die welke zijn opgekomen in de procedure voor de kamer van beroep.

                  4)

                  Dermapharm zal haar eigen kosten dragen.

         (1)  PB C 202 van 26.6.2017.


title: Zaak T-536/18: Beroep ingesteld op 11 september 2018 — Société des produits Nestlé/EUIPO — European Food (fitness)

text:
               5.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 399/47

      Beroep ingesteld op 11 september 2018 — Société des produits Nestlé/EUIPO — European Food (fitness)
      (Zaak T-536/18)
      (2018/C 399/62)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Société des produits Nestlé SA (Vevey, Zwitserland) (vertegenwoordigers: A. Jaeger-Lenz, A. Lambrecht, C. Elkemann, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: European Food SA (Păntășești, Roemenië)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Houder van het betrokken merk: verzoeker voor het Gerecht

         Betrokken merk: Uniewoordmerk fitness — Uniemerk nr. 2 470 326

         Procedure voor het EUIPO: nietigheidsprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 6 juni 2018 in zaak R 755/2018-2

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van de bestreden beslissing;

                  —

                  verwerping van het beroep tegen de beslissing 5802 C van de nietigheidsafdeling van 18 oktober 2013;

                  —

                  verwijzing van het EUIPO in de kosten.

         Aangevoerde middel

                  —

                  schending van artikel 72, lid 6, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;

                  —

                  schending van artikel 95, lid 2, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;

                  —

                  schending van artikel 7, lid 1, onder c), in samenhang met artikel 59, lid 1, onder a) van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;

                  —

                  schending van artikel 7, lid 1, onder b), in samenhang met artikel 59, lid 1, onder a) van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


title: Arrest van het Hof van 14 juni 2018 in zaak E-16/17 — Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland (Niet-nakoming door een EVA-staat van op hem rustende verplichtingen — Niet-omzetting — Verordening (EU) nr. 231/2013)

text:
               15.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 414/11

      ARREST VAN HET HOF
      van 14 juni 2018
      in zaak E-16/17
      Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland

         (Niet-nakoming door een EVA-staat van op hem rustende verplichtingen — Niet-omzetting — Verordening (EU) nr. 231/2013)

      (2018/C 414/13)
      In zaak E-16/17, Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland — VERZOEK om vast te stellen dat IJsland de krachtens artikel 7 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen door de in punt 31bba van bijlage IX bij die Overeenkomst genoemde handeling (Gedelegeerde Verordening (EU) nr. 231/2013 van de Commissie van 19 december 2012 tot aanvulling van Richtlijn 2011/61/EU van het Europees Parlement en de Raad ten aanzien van vrijstellingen, algemene voorwaarden voor de bedrijfsuitoefening, bewaarders, hefboomfinanciering, transparantie en toezicht), zoals aangepast bij Protocol 1 bij de Overeenkomst, niet in zijn interne rechtsorde op te nemen, heeft het Hof, samengesteld uit Páll Hreinsson, voorzitter, Per Christiansen en Bernd Hammermann (rechter-rapporteur), rechters, op 14 juni 2018 een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:
      Het Hof:

                  1.

                  stelt vast dat IJsland de krachtens artikel 7 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen door de in punt 31bba van bijlage IX bij die overeenkomst genoemde handeling (Gedelegeerde Verordening (EU) nr. 231/2013 van de Commissie van 19 december 2012 tot aanvulling van Richtlijn 2011/61/EU van het Europees Parlement en de Raad ten aanzien van vrijstellingen, algemene voorwaarden voor de bedrijfsuitoefening, bewaarders, hefboomfinanciering, transparantie en toezicht), zoals aangepast aan de Overeenkomst bij Protocol 1 daarbij, niet in zijn interne rechtsorde op te nemen.

                  2.

                  verwijst IJsland in de kosten van de procedure.


title: Zaak C-603/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 24 september 2018 door Dr. K. Chrysostomides & Co. LLC e.a. tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer — uitgebreid) van 13 juli 2018 in zaak T-680/13: Dr. K. Chrysostomides & Co. LLC e.a./ Europese Raad e.a.

text:
               26.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 427/27

      Hogere voorziening ingesteld op 24 september 2018 door Dr. K. Chrysostomides & Co. LLC e.a. tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer — uitgebreid) van 13 juli 2018 in zaak T-680/13: Dr. K. Chrysostomides & Co. LLC e.a./ Europese Raad e.a.
      (Zaak C-603/18 P)
      (2018/C 427/35)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwiranten: Dr. K. Chrysostomides & Co. LLC e.a. (vertegenwoordiger: P. Tridimas, Barrister)

         Andere partijen in de procedure: Europese Raad; Europese Commissie; Europese Centrale Bank; Eurogroep, vertegenwoordigd door de Raad van de Europese Unie; Europese Unie, vertegenwoordigd door de Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van de beslissing van het Gerecht;

                  —

                  toewijzing van de door rekwiranten in de procedure voor het Gerecht geformuleerde vorderingen;

                  —

                  verwijzing van de verwerende partijen in de kosten van de hogere voorziening en de procedure voor het Gerecht.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Rekwiranten stellen dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door:

                  (a)

                  vast te stellen dat de Eurogroep niet van Cyprus heeft geëist om de maatregelen te nemen die hun verlies hebben doen lijden of dat die maatregelen niet vereist waren door een aan de EU toe te rekenen handeling;.

                  (b)

                  te oordelen dat het perscommuniqué van de ECB van 21 maart 2013 de rekwiranten geen schade heeft toegebracht;

                  (c)

                  op basis van bepaalde andere handelingen te verklaren dat de verwerende partijen niet van Cyprus hebben geëist om die schadelijke maatregelen verder ten uitvoer te leggen of om de schadelijke maatregelen vast te stellen die bij de wijzigingen van de schadelijke decreten zijn ingevoerd op 30 juli 2013;

                  (d)

                  te oordelen dat niet alle schadelijke maatregelen door besluit 2013/236 van de Raad (1) waren vereist;

                  (e)

                  geen gekwalificeerde schending vast te stellen van het eigendomsrecht, zoals dat wordt beschermd door artikel 17, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de EU en artikel 1 van protocol nr. 1 bij het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden; van het beginsel van bescherming van gewettigd vertrouwen en van het non-discriminatiebeginsel.

            Rekwiranten voeren aan dat de schadelijke maatregelen niet voldoen aan het vereiste dat beperkingen van het eigendomsrecht bij wet moeten zijn voorzien of aan het evenredigheidsvereiste. Volgens de rekwiranten hebben de gedragingen van de verwerende partijen een gewettigd vertrouwen gewekt dat er geen bail-inmaatregelen zouden worden genomen die aanleiding zouden geven tot „haircuts” van hun activa. Zij menen dat de depositiehouders en/of aandeelhouders van de bank van Cyprus en Laiki zijn gediscrimineerd, met name ten opzichte van depositiehouders respectievelijk aandeelhouders van banken in andere lidstaten van de eurozone die financiële bijstand hebben gekregen, vergelijkbaar met diegene die aan Cyprus was toegekend.

         (1)  Besluit 2013/236/EU van de Raad van 25 april 2013 gericht tot Cyprus inzake specifieke maatregelen om de financiële stabiliteit en de duurzame groei te herstellen (PB 2013, L 141, blz. 32).


title: Zaak T-555/18: Beroep ingesteld op 18 september 2018 — Medrobotics/EUIPO (See More. Reach More. Treat More.)

text:
               26.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 427/90

      Beroep ingesteld op 18 september 2018 — Medrobotics/EUIPO (See More. Reach More. Treat More.)
      (Zaak T-555/18)
      (2018/C 427/118)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Medrobotics Corp. (Raynham, Massachusetts, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: B. Bittner en U. Heinrich, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Betrokken merk: aanvraag voor Uniewoordmerk See More. Reach More. Treat More. — inschrijvingsaanvraag nr. 17 205 055

         Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 18 juli 2018 in zaak R 463/2018-2

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van de bestreden beslissing;

                  —

                  verwijzing van het EUIPO in de kosten.

         Aangevoerd middel

                  —

                  schending van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad


title: Zaak T-12/17: Arrest van het Gerecht van 27 september 2018 — Mellifera/Commissie („Consumentenbescherming — Uitvoeringsverordening (EU) 2016/1056 — Uitvoeringsverordening tot verlenging van de goedkeuringsperiode van de werkzame stof glyfosaat — Verordening (EG) nr. 1367/2006 — Verzoek tot interne herziening — Artikel 2, lid 1, onder g), en artikel 10, lid 1, van verordening nr. 1367/2006 — Maatregel van individuele strekking — Verdrag van Aarhus”)

text:
               26.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 427/48

      Arrest van het Gerecht van 27 september 2018 — Mellifera/Commissie
      (Zaak T-12/17) (1)

      („Consumentenbescherming - Uitvoeringsverordening (EU) 2016/1056 - Uitvoeringsverordening tot verlenging van de goedkeuringsperiode van de werkzame stof glyfosaat - Verordening (EG) nr. 1367/2006 - Verzoek tot interne herziening - Artikel 2, lid 1, onder g), en artikel 10, lid 1, van verordening nr. 1367/2006 - Maatregel van individuele strekking - Verdrag van Aarhus”)
      (2018/C 427/61)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Mellifera eV, Vereinigung für wesensgemäße Bienenhaltung (Rosenfeld, Duitsland) (vertegenwoordiger: A. Willand, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Gattinara en C. Hermes, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek op grond van artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van besluit Ares (2016) 6306335 van de Commissie van 8 november 2016 houdende afwijzing van het verzoek tot interne herziening, op grond van artikel 10 van verordening (EG) nr. 1367/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 6 september 2006 betreffende de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden op de communautaire instellingen en organen (PB 2006, L 264, blz. 13), van uitvoeringsverordening (EU) 2016/1056 van de Commissie van 29 juni 2016 tot wijziging van uitvoeringsverordening (EU) nr. 540/2011 wat betreft de verlenging van de goedkeuringsperiode van de werkzame stof glyfosaat (PB 2016, L 173, blz. 52)

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Mellifera eV, Vereinigung für wesensgemäße Bienenhaltung wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van de Europese Commissie.

         (1)  PB C 63 van 27.02.2017.


title: Zaak T-17/17: Arrest van het Gerecht van 4 oktober 2018 — Constantinescu/Parlement („Openbare dienst — Ambtenaren — Schoolbezoek — Toelating tot een kinderdagverblijf — Besluit tot plaatsing van een kind in een ander kinderdagverblijf dan waar het voorheen was ingeschreven — Onjuiste aanduiding van de verwerende partij in het verzoekschrift — Niet-ontvankelijkheid — Aansprakelijkheid”)

text:
               26.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 427/49

      Arrest van het Gerecht van 4 oktober 2018 — Constantinescu/Parlement
      (Zaak T-17/17) (1)

      („Openbare dienst - Ambtenaren - Schoolbezoek - Toelating tot een kinderdagverblijf - Besluit tot plaatsing van een kind in een ander kinderdagverblijf dan waar het voorheen was ingeschreven - Onjuiste aanduiding van de verwerende partij in het verzoekschrift - Niet-ontvankelijkheid - Aansprakelijkheid”)
      (2018/C 427/62)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Radu Constantinescu (Kreuzweiler, Duitsland) (vertegenwoordigers: S. Rodrigues en A. Blot, advocaten)

         Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: E. Taneva en L. Deneys, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, strekkende ten eerste tot nietigverklaring van het besluit van het Bureau infrastructuur en logistiek Luxemburg tot inschrijving van verzoekers kind in het kinderdagverblijf van Europese school Luxemburg II — Bertrange-Mamer en, bijgevolg, tot weigering van toelating tot het kinderdagverblijf van Europese school Luxemburg I — Kirchberg, en van het besluit van het Europees Parlement van 7 oktober 2016 tot afwijzing van verzoekers klacht, en ten tweede tot vergoeding van de materiële en immateriële schade die hij zou hebben geleden.

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Het Europees Parlement wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 70 van 6.3.2017.


title: Zaak T-561/18: Beroep ingesteld op 20 september 2018 — x / Europese Commissie

text:
               26.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 427/90

      Beroep ingesteld op 20 september 2018 — x / Europese Commissie
      (Zaak T-561/18)
      (2018/C 427/119)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partijen: ITD, Brancheorganisation for den danske vejgodstransport A/S (Padborg, Koninkrijk Denemarken) en Danske Fragtmænd A/S (Åbyhøj, Denemarken) (vertegenwoordiger: L. Sandberg-Mørch, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  nietigverklaring van besluit C(2018) 3169 final van de Comissie van 28 mei 2018 betreffende steunmaatregel SA.47707 (2018/N) –Door de Staat ten gunste van PostNord verleende compensatie voor het verstrekken van universele postdiensten — Denemarken; (1)

                  —

                  verwijzing van de Commissie in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoekende partijen één enkel middel aan, waarmee wordt gesteld dat de Commissie heeft nagelaten de formele onderzoeksprocedure van artikel 108, lid 2, VWEU in te leiden, ondanks de ernstige moeilijkheden die de beoordeling van de betrokken maatregelen oplevert. Dit middel berust op twee reeksen argumenten die zowel verband houden met de duur en de omstandigheden van de vooronderzoeksprocedure als met de inhoud van het bestreden besluit.

                  —

                  Wat de inhoud van het bestreden besluit betreft, stellen de verzoekende partijen meer in het bijzonder dat: (i) de compensatie voor de universeledienstverplichtingen onverenigbaar is met de interne markt; (ii) de staatsgaranties geen bestaande steun vormen; (iii) de btw-vrijstelling aan de Staat toerekenbaar is; (iv) de verkeerde toerekening van de kosten de overdracht van staatsmiddelen omvat en aan de Staat toerekenbaar is; en dat (v) de kapitaalinjectie van 23 februari 2017 toerekenbaar is aan de Staat en een economisch voordeel verleent aan Post Danmark.

         (1)  PB 2018, C 360, blz. 3.


title: Zaak C-470/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Hof van Cassatie (België) op 19 juli 2018 — JM tegen Belgische Staat

text:
               26.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 427/5

      Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Hof van Cassatie (België) op 19 juli 2018 — JM tegen Belgische Staat
      (Zaak C-470/18)
      (2018/C 427/08)
      Procestaal: Nederlands

         Verwijzende rechter

      Hof van Cassatie

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoeker: JM

         Verweerder: Belgische Staat

         Prejudiciële vraag

      Dient artikel 47 van het Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie aldus te worden uitgelegd dat het, in zaken van belasting over de toegevoegde waarde, zich in alle omstandigheden verzet tegen de aanwending van bewijselementen die werden verkregen met miskenning van het recht op eerbiediging van het privéleven zoals gewaarborgd door artikel 7 van het Handvest, dan wel of het ruimte laat voor een nationale regeling waarbij door de rechter die moet oordelen of een dergelijk bewijselement kan worden aangewend als grondslag voor een btw-heffing, een afweging zoals […] onder randnummer 4 van [het] arrest omschreven dient te worden gemaakt.


title: Zaak T-565/18: Beroep ingesteld op 24 september 2018 — P. Krücken Organic / Commissie

text:
               26.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 427/91

      Beroep ingesteld op 24 september 2018 — P. Krücken Organic / Commissie
      (Zaak T-565/18)
      (2018/C 427/120)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: P. Krücken Organic GmbH (Mannheim, Duitsland) (vertegenwoordiger: H. Schmidt, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  verweerster veroordelen tot betaling aan verzoekster van het bedrag van 216 749,02 EUR, vermeerderd met vertragingsrente tegen een rentevoet van 8 procentpunten per jaar boven de basisrentevoet van de Europese Centrale Bank, vanaf de dag van kennisgeving van het beroep;

                  —

                  verweerster veroordelen om verzoekster toegang te verlenen tot elk document dat tot stand is gekomen in het kader van de door ECOCERT SA uitgevoerde controle inzake biologische producten bij Erenhot Jinguyuan Grain and Oil Co. Ltd., 2051 Youyi Road North, Erenhot City, Xilingol League, autonome regio Binnen-Mongolië, Volksrepubliek China, met name de inspectieverslagen en de bijbehorende evaluatiebrieven uit de jaren 2016, 2017 en 2018, die verband houden met vaststellingen, beoordelingen en beslissingen van ECOCERT SA, welke de basis vormden voor de afgifte van het in bijlage V bij verordening (EG) nr. 1[2]35/2008 bedoelde controlecertificaat nr. 22904CN1700w13 van 19 september 2017 dat betrekking had op 490 960 kg biologisch geproduceerde sesamperskoek en voor de daaropvolgende intrekking van dit controlecertificaat door ECOCERT SA;

                  —

                  verweerster verplichten om,
                  de controleorganen voor biologische producten die zij in derde landen belast met taken in het kader van het controlesysteem van de Europese Unie voor de biologische landbouw, te verplichten om de importeur bedoeld in vak 11 van het controlecertificaat van bijlage V bij verordening (EG) nr. 1235/20[0]8 van de Commissie (1), en met name verzoekster, in kennis te stellen van hun beslissingen om de aan de betrokken importeur, en met name aan verzoekster, afgegeven controlecertificaten te annuleren, in te trekken of ongeldig te verklaren, en om diens bezwaren in ontvangst te nemen en daarover een beslissing te nemen, alsook
                  de door haar in derde landen gemachtigde controleorganen voor biologische producten ertoe aan te sporen om aan de importeur, en met name aan verzoekster, de documenten van de controleprocedure inzake biologische producten, waarop deze beslissingen zijn gebaseerd, ter beschikking te stellen, in het bijzonder de inspectieverslagen en de evaluatiebrieven, waarbij gedeelten waarvoor derden aanspraak kunnen maken op bescherming van persoonsgegevens onleesbaar worden gemaakt.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Tot staving van haar beroep voert verzoekster onder meer aan dat de Commissie haar verplichting niet is nagekomen om door passende maatregelen toezicht te houden op de werkzaamheden van ECOCERT SA, een in China voor gelijkwaardigheidsdoeleinden erkend controleorgaan voor biologische producten, en aldus te garanderen dat dit controleorgaan de voorwaarden van verordening (EG) nr. 834/2007 van de Raad (2) naar behoren in acht neemt.

         (1)  Verordening (EG) nr. 1235/2008 van de Commissie van 8 december 2008 houdende bepalingen ter uitvoering van verordening (EG) nr. 834/2007 van de Raad wat de regeling voor de invoer van biologische producten uit derde landen betreft (PB 2008, L 334, blz. 25).

         (2)  Verordening (EG) nr. 834/2007 van de Raad van 28 juni 2007 inzake de biologische productie en etikettering van biologische producten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 2092/91 (PB 2007, L 189, blz. 1).


title: Zaak T-24/17: Arrest van het Gerecht van 10 oktober 2018 — LA Superquimica/EUIPO — D-Tack (D-TACK) („Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniewoordmerk D-TACK — Ouder nationaal woordmerk TACK — Bewijs van normaal gebruik van het oudere merk — Gebruik in een andere vorm — Afwijzing van de oppositie — Artikel 15, lid 1, tweede alinea, onder a), en artikel 42, leden 2 en 3, van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 18, lid 1, tweede alinea, onder a), en artikel 47, leden 2 en 3, van verordening (EU) 2017/1001] — Regel 20, lid 1, van verordening (EG) nr. 2868/1995 [thans artikel 8, leden 1 en 7, van gedelegeerde verordening (EU) 2018/625]”)

text:
               26.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 427/50

      Arrest van het Gerecht van 10 oktober 2018 — LA Superquimica/EUIPO — D-Tack (D-TACK)
      (Zaak T-24/17) (1)

      („Uniemerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor Uniewoordmerk D-TACK - Ouder nationaal woordmerk TACK - Bewijs van normaal gebruik van het oudere merk - Gebruik in een andere vorm - Afwijzing van de oppositie - Artikel 15, lid 1, tweede alinea, onder a), en artikel 42, leden 2 en 3, van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 18, lid 1, tweede alinea, onder a), en artikel 47, leden 2 en 3, van verordening (EU) 2017/1001] - Regel 20, lid 1, van verordening (EG) nr. 2868/1995 [thans artikel 8, leden 1 en 7, van gedelegeerde verordening (EU) 2018/625]”)
      (2018/C 427/63)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: LA Superquimica, SA (Barcelona, Spanje) (vertegenwoordiger: A. Canela Giménez, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) (vertegenwoordiger: D. Gája, gemachtigde)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO: D-Tack GmbH (Hüttlingen, Duitsland)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 15 november 2016 (zaak R 1983/2015-4) inzake een oppositieprocedure tussen LA Superquimica en D-Tack

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  LA Superquimica, SA wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 86 van 20.3.2017.


title: Zaak T-568/18: Beroep ingesteld op 24 september 2018 — Local-e-motion / EUIPO — Volkswagen (WE)

text:
               26.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 427/92

      Beroep ingesteld op 24 september 2018 — Local-e-motion / EUIPO — Volkswagen (WE)
      (Zaak T-568/18)
      (2018/C 427/121)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Local-e-motion GmbH (Dorsten, Duitsland) (vertegenwoordiger: D. Sprenger, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Volkswagen AG (Wolfsburg, Duitsland)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Aanvrager van het betrokken merk: verzoekende partij

         Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk WE met de kleuraanduiding zwart, rood en grijs — inschrijvingsaanvraag nr. 15 225 675

         Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 12 juli 2018 in zaak R 128/2018-4

         Conclusies

                  —

                  de bestreden beslissing aldus wijzigen dat de oppositie wordt afgewezen;

                  —

                  verwijzing van het EUIPO in de kosten.

         Aangevoerd middel

                  —

                  schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


title: Zaak T-664/17: Beschikking van het Gerecht van 18 september 2018 — eSlovensko/Commissie („Beroep tot nietigverklaring — Subsidies — Vaststelling van onregelmatigheden — Besluit van de Commissie waarbij een bestuurlijke sanctie wordt opgelegd — Uitsluiting van deelname aan aanbestedingsprocedures en procedures voor de toekenning van uit de algemene begroting van de Unie gefinancierde subsidies gedurende twee jaar — Opname in het systeem voor vroegtijdige opsporing en uitsluiting — Betwisting — Artikel 76, onder d), van het Reglement voor de procesvoering — Niet-inachtneming van vormvoorschriften — Niet-ontvankelijkheid”)

text:
               26.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 427/71

      Beschikking van het Gerecht van 18 september 2018 — eSlovensko/Commissie
      (Zaak T-664/17) (1)

      („Beroep tot nietigverklaring - Subsidies - Vaststelling van onregelmatigheden - Besluit van de Commissie waarbij een bestuurlijke sanctie wordt opgelegd - Uitsluiting van deelname aan aanbestedingsprocedures en procedures voor de toekenning van uit de algemene begroting van de Unie gefinancierde subsidies gedurende twee jaar - Opname in het systeem voor vroegtijdige opsporing en uitsluiting - Betwisting - Artikel 76, onder d), van het Reglement voor de procesvoering - Niet-inachtneming van vormvoorschriften - Niet-ontvankelijkheid”)
      (2018/C 427/94)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: eSlovensko (Lučenec, Slowakije) (vertegenwoordiger: B. Fridrich, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: F. Dintilhac en L. Flynn, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 21 juni 2017 waarbij verzoekster de bestuurlijke sanctie is opgelegd dat zij gedurende 24 maanden wordt uitgesloten van deelname aan aanbestedingsprocedures en procedures voor de toekenning van subsidies uit de algemene begroting van de Europese Unie en dientengevolge wordt opgenomen in het systeem voor vroegtijdige opsporing en uitsluiting als voorzien in artikel 108, lid 1, van verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie en tot intrekking van verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad (PB 2012, L 298, blz. 1)

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

                  2)

                  eSlovensko draagt haar eigen kosten alsmede die van de Europese Commissie.

         (1)  PB C 424 van 11.12.2017.


title: Zaak C-191/17: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 4 oktober 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Oberste Gerichtshof — Oostenrijk) — Bundeskammer für Arbeiter und Angestellte / ING-DiBa Direktbank Austria Niederlassung der ING-DiBa AG („Richtlijn 2007/64/EG — Betalingsdiensten in de interne markt — Begrip „betaalrekening” — Eventuele toepasselijkheid op een spaarrekening waarop respectievelijk waarvan de gebruiker geld kan storten of opnemen via een op zijn naam geopende rekening-courant”)

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/10

      Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 4 oktober 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Oberste Gerichtshof — Oostenrijk) — Bundeskammer für Arbeiter und Angestellte / ING-DiBa Direktbank Austria Niederlassung der ING-DiBa AG
      (Zaak C-191/17) (1)

      ((„Richtlijn 2007/64/EG - Betalingsdiensten in de interne markt - Begrip „betaalrekening” - Eventuele toepasselijkheid op een spaarrekening waarop respectievelijk waarvan de gebruiker geld kan storten of opnemen via een op zijn naam geopende rekening-courant”))
      (2018/C 436/10)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Oberster Gerichtshof

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Bundeskammer für Arbeiter und Angestellte

         Verwerende partij: ING-DiBa Direktbank Austria Niederlassung der ING-DiBa AG

         Dictum

      Artikel 4, punt 14, van richtlijn 2007/64/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 november 2007 betreffende betalingsdiensten in de interne markt tot wijziging van de richtlijnen 97/7/EG, 2002/65/EG, 2005/60/EG en 2006/48/EG, en tot intrekking van richtlijn 97/5/EG moet aldus worden uitgelegd dat een spaarrekening waarbij de mogelijkheid wordt geboden dadelijk over de gestorte bedragen te beschikken en waarop respectievelijk waarvan uitsluitend geld gestort en opgenomen kan worden via een rekening-courant, niet onder het begrip „betaalrekening” valt.

         (1)  PB C 239 van 24.7.2017.


title: Zaak C-305/17: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 6 december 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Okresný súd Bratislava — Slowakije) — FENS spol. s r.o./Slovenská republika — Úrad pre reguláciu sieťových odvetví (Prejudiciële verwijzing — Vrij verkeer van goederen — Douanerechten — Heffingen van gelijke werking — Heffing over het transport van elektriciteit die op het nationale grondgebied is geproduceerd en voor de uitvoer is bestemd — Verenigbaarheid van een dergelijke regeling met het beginsel van vrij verkeer van goederen)

text:
               4.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 44/2

      Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 6 december 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Okresný súd Bratislava — Slowakije) — FENS spol. s r.o./Slovenská republika — Úrad pre reguláciu sieťových odvetví
      (Zaak C-305/17) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Vrij verkeer van goederen - Douanerechten - Heffingen van gelijke werking - Heffing over het transport van elektriciteit die op het nationale grondgebied is geproduceerd en voor de uitvoer is bestemd - Verenigbaarheid van een dergelijke regeling met het beginsel van vrij verkeer van goederen))
      (2019/C 44/02)
      Procestaal: Slowaaks

         Verwijzende rechter

      Okresný súd Bratislava

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: FENS spol. s r.o.

         Verwerende partij: Slovenská republika — Úrad pre reguláciu sieťových odvetví

         Dictum

      De artikelen 28 en 30 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een regeling van een lidstaat die voorziet in een geldelijke last zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die alleen dan naar een andere lidstaat of naar een derde land uitgevoerde elektriciteit treft wanneer die elektriciteit op het nationale grondgebied is geproduceerd.

         (1)  PB C 269 van 14.8.2017.


title: Zaak C-378/17: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 4 december 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court — Ierland) — The Minister for Justice and Equality, The Commissioner of the Garda Síochána / Workplace Relations Commission (Prejudiciële verwijzing — Gelijke behandeling in arbeid — Richtlijn 2000/78/EG — Verbod van discriminatie op grond van leeftijd — Aanwerving van politieagenten — Nationaal orgaan dat bij wet is ingesteld om het Unierecht op een specifiek gebied te handhaven — Bevoegdheid om met het Unierecht strijdige nationale wetgeving buiten toepassing te laten — Voorrang van het Unierecht)

text:
               4.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 44/3

      Arrest van het Hof (Grote kamer) van 4 december 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court — Ierland) — The Minister for Justice and Equality, The Commissioner of the Garda Síochána / Workplace Relations Commission
      (Zaak C-378/17) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Gelijke behandeling in arbeid - Richtlijn 2000/78/EG - Verbod van discriminatie op grond van leeftijd - Aanwerving van politieagenten - Nationaal orgaan dat bij wet is ingesteld om het Unierecht op een specifiek gebied te handhaven - Bevoegdheid om met het Unierecht strijdige nationale wetgeving buiten toepassing te laten - Voorrang van het Unierecht))
      (2019/C 44/03)
      Procestaal: Engels

         Verwijzende rechter

      Supreme Court

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: The Minister for Justice and Equality, The Commissioner of the Garda Síochána

         Verwerende partij: Workplace Relations Commission

         Dictum

      Het Unierecht, en in het bijzonder het beginsel van voorrang van het Unierecht, moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling als aan de orde in het hoofdgeding, volgens welke een nationaal orgaan dat bij wet is ingesteld om de handhaving van het Unierecht op een specifiek gebied te waarborgen, niet bevoegd is om een bepaling van nationaal recht die in strijd is met het Unierecht buiten toepassing te laten.

         (1)  PB C 283 van 28.8.2018.


title: Zaak C-480/17: Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 6 december 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Köln — Duitsland) — Frank Montag / Finanzamt Köln-Mitte (Prejudiciële verwijzing — Vrijheid van vestiging — Directe belastingen — Inkomstenbelasting — Aftrekbaarheid van bijdragen aan een pensioeninstelling voor vrije beroepen en een particuliere pensioenverzekering — Uitsluiting van niet-ingezetenen)

text:
               4.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 44/3

      Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 6 december 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Köln — Duitsland) — Frank Montag / Finanzamt Köln-Mitte
      (Zaak C-480/17) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Vrijheid van vestiging - Directe belastingen - Inkomstenbelasting - Aftrekbaarheid van bijdragen aan een pensioeninstelling voor vrije beroepen en een particuliere pensioenverzekering - Uitsluiting van niet-ingezetenen))
      (2019/C 44/04)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Finanzgericht Köln

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Frank Montag

         Verwerende partij: Finanzamt Köln-Mitte

         Dictum

      Artikel 49 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een regeling van een lidstaat, zoals de in het hoofdgeding aan de orde zijnde regeling, op grond waarvan het een niet-ingezeten belastingplichtige die in die lidstaat is onderworpen aan de inkomstenbelasting uit hoofde van een beperkte belastingplicht, niet is toegestaan om het bedrag van de verplichte bijdragen aan een pensioeninstelling voor vrije beroepen af te trekken van de belastinggrondslag van de inkomstenbelasting in verhouding tot het gedeelte van de inkomsten dat in die lidstaat belastbaar is, wanneer deze bijdragen in rechtstreeks verband staan met de activiteit die deze inkomsten heeft gegenereerd, terwijl een ingezeten belastingplichtige die onderworpen is aan de inkomstenbelasting uit hoofde van een onbeperkte belastingplicht, dergelijke bijdragen wel kan aftrekken van de belastinggrondslag van de inkomstenbelasting binnen de in het nationale recht vastgelegde grenzen.
      Artikel 49 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een regeling van een lidstaat, zoals de in het hoofdgeding aan de orde zijnde regeling, op grond waarvan het een niet-ingezeten belastingplichtige die in die lidstaat is onderworpen aan de inkomstenbelasting uit hoofde van een beperkte belastingplicht, niet is toegestaan om het bedrag van aanvullende bijdragen aan een pensioeninstelling voor vrije beroepen en van bijdragen in het kader van een particuliere pensioenverzekering af te trekken van de belastinggrondslag van de inkomstenbelasting, terwijl een ingezeten belastingplichtige die onderworpen is aan de inkomstenbelasting uit hoofde van een onbeperkte belastingplicht, dergelijke bijdragen wel kan aftrekken van de belastinggrondslag van de inkomstenbelasting binnen de in het nationale recht vastgelegde grenzen.

         (1)  PB C 382 van 13.11.2017.


title: Zaak C-629/17: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 6 december 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Supremo Tribunal de Justiça — Portugal) — J. Portugal Ramos Vinhos SA / Adega Cooperativa de Borba CRL (Prejudiciële verwijzing — Intellectuele eigendom — Merkenrecht — Richtlijn 2008/95/EG — Artikel 3, lid 1, onder c) — Nietigheidsgronden — Woordmerk dat uitsluitend is samengesteld uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van waren of diensten — Andere kenmerken van waren of diensten — Installatie voor de productie van waren — Woordmerk dat is samengesteld uit een teken dat wijnproducten aanduidt en uit een geografische benaming die een woordelement vormt van de handelsnaam van de merkhouder)

text:
               4.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 44/4

      Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 6 december 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Supremo Tribunal de Justiça — Portugal) — J. Portugal Ramos Vinhos SA / Adega Cooperativa de Borba CRL
      (Zaak C-629/17) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Intellectuele eigendom - Merkenrecht - Richtlijn 2008/95/EG - Artikel 3, lid 1, onder c) - Nietigheidsgronden - Woordmerk dat uitsluitend is samengesteld uit tekens of aanduidingen die kunnen dienen tot aanduiding van de kenmerken van waren of diensten - Andere kenmerken van waren of diensten - Installatie voor de productie van waren - Woordmerk dat is samengesteld uit een teken dat wijnproducten aanduidt en uit een geografische benaming die een woordelement vormt van de handelsnaam van de merkhouder))
      (2019/C 44/05)
      Procestaal: Portugees

         Verwijzende rechter

      Supremo Tribunal de Justiça

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: J. Portugal Ramos Vinhos SA

         Verwerende partij: Adega Cooperativa de Borba CRL

         Dictum

      Artikel 3, lid 1, onder c), van richtlijn 2008/95/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten moet aldus worden uitgelegd dat de inschrijving van een merk dat bestaat in een woordteken, zoals het woordteken dat aan de orde is in het hoofdgeding, waarmee wijnproducten worden aangeduid en waarin een geografische naam voorkomt, moet worden geweigerd op grond dat dit teken met name een term omvat die in het algemeen wordt gebruikt om de installaties en lokalen aan te duiden waarin dergelijke waren worden vervaardigd, en die tevens een van de woordelementen is van de handelsnaam van de rechtspersoon die de inschrijving van dat merk wenst te verkrijgen.

         (1)  PB C 32 van 29.1.2018.


title: Zaak C-672/17: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 6 december 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) — Portugal) — Tratave — Tratamento de Águas Residuais do Ave SA / Autoridade Tributária e Aduaneira (Prejudiciële verwijzing — Belasting over de toegevoegde waarde (btw) — Maatstaf van heffing — Verlaging — Beginsel van fiscale neutraliteit)

text:
               4.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 44/5

      Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 6 december 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) — Portugal) — Tratave — Tratamento de Águas Residuais do Ave SA / Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Zaak C-672/17) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Maatstaf van heffing - Verlaging - Beginsel van fiscale neutraliteit))
      (2019/C 44/06)
      Procestaal: Portugees

         Verwijzende rechter

      Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD)

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Tratave — Tratamento de Águas Residuais do Ave SA

         Verwerende partij: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Dictum

      Het neutraliteitsbeginsel alsmede de artikelen 90 en 273 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale regeling als die in het hoofdgeding, volgens welke een belastingplichtige de maatstaf van heffing voor de belasting over de toegevoegde waarde (btw) in geval van niet-betaling niet kan verlagen zolang hij niet vooraf zijn voornemen om de btw geheel of gedeeltelijk te annuleren heeft meegedeeld aan de afnemer van het goed of de ontvanger van de dienst, indien deze een belastingplichtige is, met het oog op herziening van de aftrek van het btw-bedrag die laatstbedoelde belastingplichtige heeft kunnen toepassen.

         (1)  PB C 52 van 12.2.2018.


title: Zaak C-675/17: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 6 december 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato — Italië) — Ministero della Salute/Hannes Preindl (Prejudiciële verwijzing — Erkenning van beroepskwalificaties — Richtlijn 2005/36/EG — Erkenning van na gedeeltelijk overlappende opleidingsperioden verkregen opleidingstitels — Verificatiebevoegdheden van de ontvangende lidstaat)

text:
               4.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 44/5

      Arrest van het Hof (Derde kamer) van 6 december 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato — Italië) — Ministero della Salute/Hannes Preindl
      (Zaak C-675/17) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Erkenning van beroepskwalificaties - Richtlijn 2005/36/EG - Erkenning van na gedeeltelijk overlappende opleidingsperioden verkregen opleidingstitels - Verificatiebevoegdheden van de ontvangende lidstaat))
      (2019/C 44/07)
      Procestaal: Italiaans

         Verwijzende rechter

      Consiglio di Stato

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Ministero della Salute

         Verwerende partij: Hannes Preindl

         Dictum

                  1)

                  De artikelen 21, 22 en 24 van richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties moeten aldus worden uitgelegd dat zij een lidstaat waarvan de wetgeving een voltijdopleiding verplicht stelt en verbiedt om gelijktijdig voor twee studies te zijn ingeschreven, verplichten tot automatische erkenning van in die richtlijn genoemde opleidingstitels die in een andere lidstaat na deels overlappende studies zijn afgegeven.

                  2)

                  Artikel 21 en artikel 22, onder a), van richtlijn 2005/36 moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzetten dat de ontvangende lidstaat verifieert of is voldaan aan de voorwaarde dat deeltijdopleidingen qua totale duur, niveau en kwaliteit niet onderdoen voor doorlopende voltijdopleidingen.

         (1)  PB C 52 van 12.2.2018.


title: Zaak C-92/18: Beroep ingesteld op 7 februari 2018 — Franse Republiek / Europees Parlement

text:
               4.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 44/6

      Beroep ingesteld op 7 februari 2018 — Franse Republiek / Europees Parlement
      (Zaak C-92/18)
      (2019/C 44/08)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Franse Republiek (vertegenwoordigers: F. Alabrune, D. Colas, E. de Moustier, B. Fodda, gemachtigden)

         Verwerende partij: Europees Parlement

         Conclusies

                  —

                  nietig verklaren de agenda van de plenaire vergadering van het Europees Parlement van woensdag 29 november 2017 (document P8_OJ (2017)11-29), voor zover de debatten over het gemeenschappelijk ontwerp van algemene begroting van de Europese Unie voor het begrotingsjaar 2018 daarop vermeld staan, de agenda van de vergadering van donderdag 30 november 2017 (document P8_OJ (2017)11-30), voor zover een stemming gevolgd door stemverklaringen over het gemeenschappelijk ontwerp van algemene begroting daarop vermeld staat, de wetgevingsresolutie van het Europees Parlement van 30 november 2017 over het gemeenschappelijk ontwerp van algemene begroting (document P8_TA(2017)0458, P8_TA-PROV(2017)0458 in zijn voorlopige versie), evenals de handeling waarbij de voorzitter van het Europees Parlement, overeenkomstig de procedure van artikel 314, lid 9, VWEU, heeft geconstateerd dat de algemene begroting van de Unie voor het begrotingsjaar 2018 definitief was vastgesteld;

                  —

                  de gevolgen handhaven van de handeling van de voorzitter van het Europees Parlement waarbij hij heeft geconstateerd dat de algemene begroting van de Unie voor het begrotingsjaar 2018 definitief was vastgesteld, totdat die begroting definitief zal worden vastgesteld door een met de Verdragen strokende handeling, binnen een redelijke termijn vanaf de datum van uitspraak van het arrest;

                  —

                  het Europees Parlement verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Met haar beroep vordert de Franse regering nietigverklaring van vier handelingen die het Europees Parlement in het kader van de uitoefening van zijn begrotingsbevoegdheden heeft vastgesteld tijdens de aanvullende plenaire vergadering op 29 en 30 november 2017 te Brussel.
      Bij de eerste en de tweede handeling waarvan de Franse regering nietigverklaring vordert, gaat het om de agenda’s van de vergaderingen van woensdag 29 en donderdag 30 november 2017, voor zover daarop respectievelijk vermeld staan de debatten in plenaire vergadering over het gemeenschappelijk ontwerp van algemene begroting voor het begrotingsjaar 2018 en een stemming gevolgd door stemverklaringen over dat gemeenschappelijk ontwerp van algemene begroting.
      De derde bestreden handeling is de wetgevingsresolutie van het Europees Parlement van 30 november 2017 over het gemeenschappelijk ontwerp van algemene begroting.
      Tot slot vordert de Franse regering nietigverklaring van de handeling waarbij de voorzitter van het Europees Parlement overeenkomstig artikel 314, lid 9, VWEU, heeft geconstateerd dat de algemene begroting voor het begrotingsjaar 2018 definitief was vastgesteld. Zoals onder meer blijkt uit de notulen van de vergadering van het Europees Parlement van 30 november 2017, betreft het hier de verklaring van de voorzitter van het Europees Parlement en vervolgens de ondertekening door deze laatste van de algemene begroting, in aansluiting op de stemming over de wetgevingsresolutie over het gemeenschappelijk ontwerp van algemene begroting.
      Met haar enige middel geeft de Franse regering te kennen dat de vier bestreden handelingen nietig moeten worden verklaard wegens strijd met protocol nr. 6 gehecht aan het VEU en het VWEU en met protocol nr. 3 gehecht aan het EGA-Verdrag, betreffende de plaats van de zetels van de instellingen, van bepaalde instanties, organen, organisaties en diensten van de Europese Unie.
      Zowel volgens de protocollen betreffende de plaats van de zetels van de instellingen als volgens de rechtspraak van het Hof kan het Europees Parlement de begrotingsbevoegdheden die artikel 314 VWEU hem verleent namelijk niet uitoefenen tijdens de aanvullende plenaire vergaderingen die plaatsvinden te Brussel, maar dient het deze uit te oefenen tijdens de periodes van de gewone plenaire vergaderingen die te Straatsburg worden gehouden.
      Voor zover de rechtmatigheid van de bestreden handeling van de voorzitter van het Europees Parlement echter niet wordt bestreden op grond van de strekking of de inhoud van de handeling, maar uitsluitend op grond dat de handeling tot stand had moeten komen tijdens een periode van gewone plenaire vergaderingen te Straatsburg, rechtvaardigen volgens de Franse regering de noodzaak om de continuïteit van de Europese openbare dienst te waarborgen, en zwaarwegende redenen van rechtszekerheid dat de rechtsgevolgen van de handeling gehandhaafd blijven tot de totstandkoming van een nieuwe handeling die strookt met de Verdragen.


title: Zaak C-412/18P P: Hogere voorziening ingesteld op 22 juni 2018 door Anthony Andrew King tegen de beschikking van het Gerecht (Derde kamer) van 10 april 2018 in zaak T-810/17, King/Commissie

text:
               4.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 44/7

      Hogere voorziening ingesteld op 22 juni 2018 door Anthony Andrew King tegen de beschikking van het Gerecht (Derde kamer) van 10 april 2018 in zaak T-810/17, King/Commissie
      (Zaak C-412/18P P)
      (2019/C 44/09)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirant: Anthony Andrew King (vertegenwoordiger: P. McKenna, Solicitor)

         Andere partij in de procedure: Europese Commissie
      Bij beschikking van 22 november 2018 heeft het Hof van Justitie (Zevende kamer) de hogere voorziening niet-ontvankelijk verklaard.


title: Zaak C-558/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Okręgowy w Łodzi (Polen) op 3 september 2018 — Miasto Łowicz / Skarb Państwa — Wojewoda Łódzki

text:
               4.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 44/8

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Okręgowy w Łodzi (Polen) op 3 september 2018 — Miasto Łowicz / Skarb Państwa — Wojewoda Łódzki
      (Zaak C-558/18)
      (2019/C 44/11)
      Procestaal: Pools

         Verwijzende rechter

      Sąd Okręgowy w Łodzi

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Miasto Łowicz

         Verwerende partij: Skarb Państwa — Wojewoda Łódzki

         Prejudiciële vraag

      Dient artikel 19, lid 1, tweede alinea, van het Verdrag betreffende de Europese Unie aldus te worden uitgelegd dat de daaruit voortvloeiende verplichting van de lidstaten om te voorzien in de nodige rechtsmiddelen om daadwerkelijke rechtsbescherming op de onder het recht van de Unie vallende gebieden te verzekeren in de weg staat aan bepalingen die het risico van afbreuk aan de waarborg van een onafhankelijke tuchtprocedure tegen rechters in Polen aanzienlijk verhogen door:

                  1)

                  politieke beïnvloeding van het verloop van tuchtprocedures,

                  2)

                  het ontstaan van een risico dat de tuchtregeling wordt gebruikt met het oog op politieke controle over de inhoud van rechterlijke beslissingen en

                  3)

                  de mogelijkheid om in het kader van tuchtprocedures tegen rechters gebruik te maken van door middel van strafbare feiten verkregen bewijsmateriaal?


title: Zaak C-563/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Okręgowy w Warszawie (Polen) op 5 september 2018 — Strafzaak tegen VX, WW en XV

text:
               4.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 44/9

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Okręgowy w Warszawie (Polen) op 5 september 2018 — Strafzaak tegen VX, WW en XV
      (Zaak C-563/18)
      (2019/C 44/12)
      Procestaal: Pools

         Verwijzende rechter

      Sąd Okręgowy w Warszawie

         Partijen in de strafzaak

      VX, WW en XV

         Prejudiciële vraag

      Dient artikel 19, lid 1, tweede alinea, van het Verdrag betreffende de Europese Unie aldus te worden uitgelegd dat de daaruit voortvloeiende verplichting om te voorzien in de nodige rechtsmiddelen om daadwerkelijke rechtsbescherming op de onder het recht van de Unie vallende gebieden te verzekeren, in de weg staat aan bepalingen die de waarborgen van een onafhankelijke tuchtprocedure tegen rechters in Polen teniet doen, omdat er sprake is van politieke beïnvloeding van het verloop van tuchtprocedures, en van het ontstaan van een risico dat de tuchtregeling wordt gebruikt om politieke controle over de inhoud van rechterlijke beslissingen te houden?


title: Zaak C-585/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Najwyższy (Polen) op 20 september 2018 — A. K./Krajowa Rada Sądownictwa

text:
               4.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 44/9

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Najwyższy (Polen) op 20 september 2018 — A. K./Krajowa Rada Sądownictwa
      (Zaak C-585/18)
      (2019/C 44/13)
      Procestaal: Pools

         Verwijzende rechter

      Sąd Najwyższy

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: A. K.

         Verwerende partij: Krajowa Rada Sądownictwa

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Moet artikel 267, derde alinea, VWEU junctis de artikelen 19, lid 1, en artikel 2 VEU en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat de nieuwe kamer bij de rechterlijke instantie van een lidstaat die in laatste instantie uitspraak doet, die bevoegd is om kennis te nemen van het beroep van een nationale rechter en die uitsluitend moet zijn samengesteld uit rechters die zijn geselecteerd door een nationaal orgaan dat belast is met het waarborgen van de onafhankelijkheid van de rechterlijke instanties (Krajowa Rada Sądownictwa), maar wegens de wijze waarop dat orgaan is samengesteld en functioneert niet van de wetgevende en de uitvoerende macht onafhankelijk is, een onafhankelijk gerecht in de zin van het Unierecht is?

                  2)

                  Ingeval de eerste prejudiciële vraag ontkennend wordt beantwoord: moet artikel 267, derde alinea, VWEU junctis de artikelen 19, lid 1, en artikel 2 VEU en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat een onbevoegde kamer van een rechterlijke instantie van een lidstaat die in laatste instantie uitspraak doet, die voldoet aan de vereisten van het Unierecht voor een rechterlijke instantie en waarbij een beroep is ingesteld in een Unierechtelijk geschil, de bepalingen van nationaal recht buiten toepassing moet laten die haar ter zake onbevoegd verklaren?


title: Zaak C-624/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Najwyższy (Polen) op 3 oktober 2018 — CP/Sąd Najwyższy

text:
               4.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 44/10

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Najwyższy (Polen) op 3 oktober 2018 — CP/Sąd Najwyższy
      (Zaak C-624/18)
      (2019/C 44/14)
      Procestaal: Pools

         Verwijzende rechter

      Sąd Najwyższy

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: CP

         Verwerende partij: Sąd Najwyższy

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Moet artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie juncto artikel 9, lid 1, van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (1) aldus worden uitgelegd dat een rechterlijke instantie van een lidstaat die in laatste instantie uitspraak doet, wanneer daarbij een vordering wordt ingesteld wegens schending van het verbod van discriminatie op grond van leeftijd ten aanzien van een rechter van deze rechterlijke instantie en tevens wordt verzocht om bewarende maatregelen — met het oog op de waarborging van de aan het Unierecht ontleende rechten door vaststelling van een in het nationale recht voorziene voorlopige maatregel — moet weigeren nationale bepalingen toe te passen die de bevoegdheid in de zaak waarin het beroep in rechte is ingesteld, voorbehouden aan een organisatorische eenheid van deze instantie die niet actief is omdat daarin geen rechters zijn benoemd?

                  2)

                  Ingeval rechters worden benoemd bij de organisatorische eenheid die krachtens nationaal recht voor de beslissing op de ingestelde vordering bevoegd is: moet artikel 267, derde alinea, VWEU junctis de artikelen 19, lid 1, en artikel 2 VEU en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat een nieuwe kamer van een rechterlijke instantie van een lidstaat die in laatste instantie uitspraak doet, die bevoegd is om kennis te nemen van het beroep van een nationale rechter in eerste een tweede aanleg en die uitsluitend moet zijn samengesteld uit rechters die zijn geselecteerd door een nationaal orgaan dat belast is met het waarborgen van de onafhankelijkheid van de rechterlijke instanties (Krajowa Rada Sądownictwa), maar wegens de wijze waarop dat orgaan is samengesteld en functioneert niet van de wetgevende en de uitvoerende macht onafhankelijk is, een onafhankelijk gerecht in de zin van het Unierecht is?

                  3)

                  Ingeval de tweede prejudiciële vraag ontkennend wordt beantwoord: moet artikel 267, derde alinea, VWEU junctis de artikelen 19, lid 1, en artikel 2 VEU en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat een onbevoegde kamer van een rechterlijke instantie van een lidstaat die in laatste instantie uitspraak doet, die voldoet aan de vereisten van het Unierecht voor een rechterlijke instantie en waarbij een beroep is ingesteld in een Unierechtelijk geschil, de bepalingen van nationaal recht buiten toepassing moet laten die haar ter zake onbevoegd verklaren?

         (1)  PB 2002, L 303, blz. 16.


title: Zaak C-625/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Najwyższy (Polen) op 3 oktober 2018 — DO/Sąd Najwyższy

text:
               4.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 44/10

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Najwyższy (Polen) op 3 oktober 2018 — DO/Sąd Najwyższy
      (Zaak C-625/18)
      (2019/C 44/15)
      Procestaal: Pools

         Verwijzende rechter

      Sąd Najwyższy

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: DO

         Verwerende partij: Sąd Najwyższy

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Moet artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie juncto artikel 9, lid 1, van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (1) aldus worden uitgelegd dat een rechterlijke instantie van een lidstaat die in laatste instantie uitspraak doet, wanneer daarbij een vordering wordt ingesteld wegens schending van het verbod van discriminatie op grond van leeftijd ten aanzien van een rechter van deze rechterlijke instantie en tevens wordt verzocht om bewarende maatregelen — met het oog op de waarborging van de aan het Unierecht ontleende rechten door vaststelling van een in het nationale recht voorziene voorlopige maatregel — moet weigeren nationale bepalingen toe te passen die de bevoegdheid in de zaak waarin het beroep in rechte is ingesteld, voorbehouden aan een organisatorische eenheid van deze instantie die niet actief is omdat daarin geen rechters zijn benoemd?

                  2)

                  Ingeval rechters worden benoemd bij de organisatorische eenheid die krachtens nationaal recht voor de beslissing op de ingestelde vordering bevoegd is: moet artikel 267, derde alinea, VWEU junctis de artikelen 19, lid 1, en artikel 2 VEU en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat een nieuwe kamer van een rechterlijke instantie van een lidstaat die in laatste instantie uitspraak doet, die bevoegd is om kennis te nemen van het beroep van een nationale rechter in eerste een tweede aanleg en die uitsluitend moet zijn samengesteld uit rechters die zijn geselecteerd door een nationaal orgaan dat belast is met het waarborgen van de onafhankelijkheid van de rechterlijke instanties (Krajowa Rada Sądownictwa), maar wegens de wijze waarop dat orgaan is samengesteld en functioneert niet van de wetgevende en de uitvoerende macht onafhankelijk is, een onafhankelijk gerecht in de zin van het Unierecht is?

                  3)

                  Ingeval de tweede prejudiciële vraag ontkennend wordt beantwoord: moet artikel 267, derde alinea, VWEU junctis de artikelen 19, lid 1, en artikel 2 VEU en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat een onbevoegde kamer van een rechterlijke instantie van een lidstaat die in laatste instantie uitspraak doet, die voldoet aan de vereisten van het Unierecht voor een rechterlijke instantie en waarbij een beroep is ingesteld in een Unierechtelijk geschil, de bepalingen van nationaal recht buiten toepassing moet laten die haar ter zake onbevoegd verklaren?

         (1)  PB 2000, L 303, blz. 16.


title: Zaak C-653/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny (Polen) op 17 november 2018 — Unitel Sp. z o.o. w Warszawie / Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie

text:
               4.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 44/11

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny (Polen) op 17 november 2018 — Unitel Sp. z o.o. w Warszawie / Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
      (Zaak C-653/18)
      (2019/C 44/16)
      Procestaal: Pools

         Verwijzende rechter

      Naczelny Sąd Administracyjny

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Unitel Sp. z o.o. w Warszawie

         Verwerende partij: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Moet — in het licht van artikel 146, lid 1, onder a) en b), en artikel 131 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) en van de beginselen van de belasting van het verbruik, neutraliteit en evenredigheid — de juiste nationale praktijk erin bestaan dat er een belastingvrijstelling met recht op aftrek van voorbelasting (in Polen het nultarief) wordt toegepast telkens wanneer cumulatief is voldaan aan de volgende twee voorwaarden:

                              a)

                              er zijn goederen uitgevoerd naar een niet-geïdentificeerde afnemer die gevestigd is buiten de Europese Unie, en

                              b)

                              er zijn duidelijke bewijzen dat de goederen het grondgebied van de Unie hebben verlaten, zonder dat deze omstandigheid wordt betwist?

                  2)

                  Verzetten de bepalingen van artikel 146, lid 1, onder a) en b), en artikel 131 van richtlijn 2006/112/EG en de beginselen van de belasting van het verbruik, neutraliteit en evenredigheid zich tegen een nationale praktijk volgens welke er geen sprake is van een levering van goederen indien deze ontegenzeglijk zijn uitgevoerd naar een plaats buiten de Europese Unie maar de nationale belastingautoriteiten na de uitvoer in de loop van een procedure hebben vastgesteld dat de daadwerkelijke ontvanger niet overeenstemt met de ontvanger die vermeld staat op de factuur die door de belastingplichtige voor de betrokken levering is uitgereikt en de goederen zijn geleverd aan een andere partij die door de autoriteiten niet kon worden geïdentificeerd, met als gevolg dat zij weigeren om een dergelijke vrijstelling met recht op aftrek van voorbelasting (in Polen het nultarief) op deze handeling toe te passen?

                  3)

                  Moet — in het licht van artikel 146, lid 1, onder a) en b), en artikel 131 van richtlijn 2006/112/EG en van de beginselen van verbruiksbelasting, neutraliteit en evenredigheid — de juiste nationale praktijk erin bestaan dat op een goederenlevering het nationale tarief wordt toegepast indien er duidelijk bewijs bestaat voor het feit dat de goederen het grondgebied van de Europese Unie hebben verlaten maar de autoriteiten van mening zijn dat, aangezien de afnemer niet kon worden geïdentificeerd, er geen levering van goederen heeft plaatsgevonden, of moet in dit geval worden aangenomen dat er helemaal geen belastbare handeling heeft plaatsgevonden en dat de belastingplichtige in overeenstemming met artikel 168 van richtlijn 2006/112/EG geen recht heeft op aftrek van de voorbelasting over de verwerving van de uitgevoerde goederen?

         (1)  PB 2006, L 347, blz. 1.


title: Zaak C-668/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Najwyższy (Polen) op 26 oktober 2018 — BP/UNIPARST

text:
               4.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 44/12

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Najwyższy (Polen) op 26 oktober 2018 — BP/UNIPARST
      (Zaak C-668/18)
      (2019/C 44/17)
      Procestaal: Pools

         Verwijzende rechter

      Sąd Najwyższy

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: BP

         Verwerende partij: UNIPARST sarl met statutaire zetel te Nyon

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Moeten artikel 19, lid 1, tweede volzin, VEU, artikel 4, lid 3, derde volzin, VEU, artikel 2 VEU, artikel 267, derde alinea, VWEU en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, in onderlinge samenhang gelezen, aldus worden uitgelegd dat er sprake is van schending van het beginsel van onafzetbaarheid van de rechters, dat deel uitmaakt van het beginsel van effectieve rechterlijke bescherming en van het beginsel van de rechtsstaat, wanneer de nationale wetgever de pensioenleeftijd van de rechters van de rechterlijke instantie van een lidstaat die in laatste instantie uitspraak doet, verlaagt (bijvoorbeeld van 70 naar 65 jaar) en de nieuwe, lagere pensioenleeftijd toepast op de rechters in dienst zonder de uiteindelijke beslissing tot gebruikmaking van de lagere pensioenleeftijd aan de betrokken rechter over te laten?

                  2)

                  Moeten artikel 19, lid 1, tweede volzin, VEU, artikel 4, lid 3, derde volzin, VEU, artikel 2 VEU, artikel 267, derde alinea, VWEU en artikel 47 van het Handvest, in onderlinge samenhang gelezen, aldus worden uitgelegd dat er sprake is van schending van het beginsel van de rechtsstaat en van de onafhankelijkheid die is vereist ter waarborging van een effectieve rechterlijke bescherming in zaken waarin het Unierecht aan de orde is, wanneer de nationale wetgever, in strijd met het beginsel van onafzetbaarheid van de rechters, de gebruikelijke leeftijd tot welke een rechter van de rechterlijke instantie van een lidstaat die in laatste instantie uitspraak doet, zijn functie mag uitoefenen, verlaagt van 70 naar 65 jaar en de mogelijkheid om het ambt van rechter te blijven bekleden laat afhangen van de discretionaire goedkeuring door een orgaan van de uitvoerende macht?

                  3)

                  Moeten artikel 2 en artikel 6, lid 1, van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (1), in onderlinge samenhang gelezen, aldus worden uitgelegd dat er sprake is van discriminatie op grond van leeftijd indien de pensioenleeftijd van de rechters van de rechterlijke instantie van een lidstaat die in laatste instantie uitspraak doet, wordt verlaagd en voor een rechter in dienst van deze rechterlijke instantie die de nieuwe, lagere pensioenleeftijd heeft bereikt, de mogelijkheid om het ambt van rechter te blijven bekleden afhankelijk wordt gesteld van de goedkeuring door een orgaan van de uitvoerende macht?

                  4)

                  Moeten de artikelen 2, 9 en 11 van richtlijn 2000/78 en de artikelen 21 en 47 van het Handvest, in onderlinge samenhang gelezen, aldus worden uitgelegd dat in het geval van discriminatie op grond van leeftijd van de rechters van de rechterlijke instantie van een lidstaat die in laatste instantie uitspraak doet, erin bestaande dat de pensioenleeftijd van deze rechters wordt verlaagd van de huidige leeftijd van 70 jaar naar 65 jaar, deze rechterlijke instantie bij de behandeling van een zaak in een rechtsprekende formatie waarin een rechter zetelt die door de gevolgen van deze discriminerende nationale bepalingen wordt getroffen en niet te kennen heeft gegeven gebruik te willen maken van de nieuwe pensioenleeftijd, verplicht is om bij de beslechting van de prealabele kwestie van de rechtsprekende formatie de nationale bepalingen die in strijd zijn met richtlijn 2000/78 en artikel 21 van het Handvest buiten toepassing te laten en de behandeling van de zaak voort te zetten onder deelneming van deze rechter indien dit de enige doeltreffende manier is om de effectieve rechterlijke bescherming van de rechten die deze rechter aan het Unierecht ontleent, te waarborgen?

         (1)  PB 2000, L 303, blz. 16.


title: Zaak C-684/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curte de Apel Bucureşti (Roemenië) op 6 november 2018 — World Comm Trading Gfz SRL/Agenţia Naţională de Administrare Fiscală (ANAF), Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Ploieşti

text:
               4.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 44/13

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curte de Apel Bucureşti (Roemenië) op 6 november 2018 — World Comm Trading Gfz SRL/Agenţia Naţională de Administrare Fiscală (ANAF), Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Ploieşti
      (Zaak C-684/18)
      (2019/C 44/18)
      Procestaal: Roemeens

         Verwijzende rechter

      Curtea de Apel Bucureşti

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: World Comm Trading Gfz SRL

         Verwerende partijen: Agenţia Naţională de Administrare Fiscală (ANAF), Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Ploieşti

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Verzetten artikel 90 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) en het beginsel van de neutraliteit van de btw zich tegen een nationale regeling (of tegen een administratieve praktijk die stoelt op een onduidelijke regeling) die aan een onderneming het recht ontzegt op btw-aftrek evenredig met de discount verleend voor binnenlandse leveringen van goederen op grond dat de fiscale factuur die is uitgereikt door de intracommunautaire leverancier (in de hoedanigheid van vertegenwoordiger van een economische groep) de totale discount toont die is toegekend zowel voor de intracommunautaire goederen als voor de binnenlandse goederen die zijn geleverd op basis van het hetzelfde kadercontract maar zijn geregistreerd als verwervingen uit de referentielidstaat (van een lid van de groep met een ander btw-nummer dan op de discountfactuur staat vermeld)?

                  2)

                  Indien de voorgaande vraag ontkennend wordt beantwoord: verzet het evenredigheidsbeginsel zich ertegen dat de afnemer het recht wordt ontzegd op btw-aftrek evenredig aan de waarde van de totale door de intracommunautaire leverancier toegekende discount indien de plaatselijke leverancier (lid van dezelfde groep) zijn economische activiteiten heeft beëindigd en de maatstaf voor heffing over zijn leveringen niet meer kan verlagen door het uitreiken van een factuur met zijn eigen btw-nummer, met het oog op de terugvordering van het de te veel geïnde btw?

         (1)  PB 2006, L 347, blz. 1.


title: Zaak C-709/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Špecializovaný trestný súd (Slowakije) op 14 november 2018 — Strafzaak tegen UL en VM

text:
               4.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 44/14

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Špecializovaný trestný súd (Slowakije) op 14 november 2018 — Strafzaak tegen UL en VM
      (Zaak C-709/18)
      (2019/C 44/19)
      Procestaal: Slowaaks

         Verwijzende rechter

      Špecializovaný trestný súd

         Partijen in de strafzaak

      UL en VM

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Wordt het beginsel van het vermoeden van onschuld, dat is neergelegd in de artikelen 3 en 4 van richtlijn (EU) 2016/343 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 2016 betreffende de versterking van bepaalde aspecten van het vermoeden van onschuld en van het recht om in strafprocedures bij de terechtzitting aanwezig te zijn, gelezen in samenhang met overweging 16 van deze richtlijn, in een strafprocedure geëerbiedigd, wanneer een medeverdachte, in het kader van één enkele procedure, op basis van de tenlastelegging en na de opening van de terechtzitting, voor de rechter ontkent te hebben deelgenomen aan het feit of de feiten die hem ten laste worden gelegd door te verklaren onschuldig te zijn, de rechter vervolgens bij een beschikking die geen beschrijving van het feit, de juridische kwalificatie daarvan noch een rechterlijke beoordeling bevat, beslist om de verklaring van een andere medeverdachte dat hij het feit of enkele van de in de tenlastelegging vermelde feiten heeft gepleegd, te aanvaarden en aldus afziet van de bewijsvoering ten aanzien van diens schuld, en de rechter daarop, na het onderzoek van de bewijzen tijdens de terechtzitting, in één vonnis uitspraak doet over de tenlastelegging?

                              1.1

                              Houdt de beslissing van de rechter om de schuldbekentenis van een van de verdachten te aanvaarden in dat de andere verdachte die ontkent schuldig te zijn, wordt geacht schuldig te zijn voordat door het onderzoek van de bewijsmiddelen diens schuld is aangetoond? Is die handelwijze van de rechter in overeenstemming met artikel 48 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie?

                  2)

                  Is de handelwijze van een rechter in één enkele procedure met betrekking tot een tenlastelegging jegens verschillende verdachten in overeenstemming met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, waarin het recht op een eerlijk proces en het recht van eenieder op een eerlijke behandeling van zijn zaak door een onafhankelijk en onpartijdig gerecht zijn verankerd, indien de wettelijk bevoegde rechter bij een beschikking die geen beschrijving van het feit, de juridische kwalificatie daarvan noch een rechterlijke beoordeling bevat, eerst beslist om de schuldbekentenis te aanvaarden van de verdachten die door die bekentenis afstand hebben gedaan van het recht op een contradictoir onderzoek van de bewijzen, en diezelfde rechter vervolgens, na het onderzoek van de bewijsmiddelen ter terechtzitting, op basis van de voorgedragen tenlastelegging ten aanzien van alle verdachten ten gronde uitspraak doet?

                              2.1

                              Doet de beslissing om de schuldbekentenis te aanvaarden gegronde twijfel rijzen over de onpartijdigheid van de rechter die ook de verklaring van de medeverdachte heeft aanvaard, en vormt de eventuele uitsluiting van die rechter van de strafprocedure een passende maatregel ter waarborging van het beginsel van vermoeden van onschuld als bedoeld in artikel 4, lid 2, van richtlijn 2016/343 van het Europees Parlement en de Raad?

                  3)

                  Worden het gelijkheidsbeginsel en het beginsel van de rechtsstaat als bedoeld in artikel 2 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, ondertekend te Maastricht op 7 februari 1992, zoals gewijzigd bij het Verdrag van Lissabon, ondertekend te Lissabon op 13 december 2007, het in artikel 9 van dit verdrag vervatte beginsel van gelijkheid van de burgers ten overstaan van de rechter en het algemene beginsel van de Unie volgens hetwelk eenieder recht heeft op een eerlijke behandeling van zijn zaak, in de zin van artikel 6, lid 3, van dat verdrag, geëerbiedigd in het geval waarin een nationale rechterlijke instantie, waarvan de beslissingen niet voor beroep vatbaar zijn, een uitspraak doet die in strijd is met de op uniformiteit gerichte rechtsopvatting die die nationale rechterlijke instantie heeft aangenomen op grond van haar mandaat uit hoofde van de nationale wettelijke bepaling ter uniformisering van de uitlegging van de wetten en andere algemeen toepasselijke wettelijke bepalingen, aangezien dit noodzakelijk is om tegenstrijdigheden in de rechtspraak uit de weg te ruimen en wegens de omstandigheid dat een kamer van de Najvyšší súd Slovenskej republiky (hoogste rechterlijke instantie van de Slowaakse Republiek) was afgeweken van de in een beslissing van een andere kamer van de Najvyšší súd Slovenskej republiky vervatte rechtsopvatting?

         (1)  PB 2016, L 65, blz. 1.


title: Zaak C-725/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Grondwettelijk Hof (België) op 22 november 2018 — Anton van Zantbeek VOF, andere partij: Ministerraad

text:
               4.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 44/15

      Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Grondwettelijk Hof (België) op 22 november 2018 — Anton van Zantbeek VOF, andere partij: Ministerraad
      (Zaak C-725/18)
      (2019/C 44/20)
      Procestaal: Nederlands

         Verwijzende rechter

      Grondwettelijk Hof

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekster: Anton van Zantbeek VOF

         Andere partij: Ministerraad

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Dienen artikel 56 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en artikel 36 van de Overeenkomst van 2 mei 1992 betreffende de Europese Economische Ruimte aldus te worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling waarbij een taks op de beursverrichtingen wordt ingevoerd, zoals bedoeld in de artikelen 120 en 1262 van het Belgisch Wetboek diverse rechten en taksen, en die tot gevolg heeft dat de Belgische ordergever schuldenaar wordt van die taks wanneer de tussenpersoon van beroep in het buitenland is gevestigd?

                  2)

                  Dienen artikel 63 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en artikel 40 van de Overeenkomst van 2 mei 1992 betreffende de Europese Economische Ruimte aldus te worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling waarbij een taks op de beursverrichtingen wordt ingevoerd, zoals bedoeld in de artikelen 120 en 1262 van het Belgisch Wetboek diverse rechten en taksen, en die tot gevolg heeft dat de Belgische ordergever schuldenaar wordt van die taks wanneer de tussenpersoon van beroep in het buitenland is gevestigd?

                  3)

                  Zou het Grondwettelijk Hof, indien het op grond van het antwoord verstrekt op de eerste of de tweede prejudiciële vraag tot de conclusie zou komen dat de bestreden artikelen één of meer van de uit de in die vragen vermelde bepalingen voortvloeiende verplichtingen schendt, de gevolgen van de artikelen 120 en 1262 van het Belgisch Wetboek diverse rechten en taksen tijdelijk kunnen handhaven teneinde rechtsonzekerheid te voorkomen en de wetgever in staat te stellen ze in overeenstemming te brengen met die verplichtingen?


title: Zaak C-735/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Justice de paix de Charleroi III (België) op 26 november 2018 — IZ / Ryanair DAC

text:
               4.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 44/16

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Justice de paix de Charleroi III (België) op 26 november 2018 — IZ / Ryanair DAC
      (Zaak C-735/18)
      (2019/C 44/21)
      Procestaal: Frans

         Verwijzende rechter

      Justice de paix de Charleroi III

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: IZ

         Verwerende partij: Ryanair DAC

         Prejudiciële vragen

      [Het] verzoek om een prejudiciële beslissing met betrekking tot de uitlegging van artikel 5, lid 3, van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (1) luidt als volgt:

                  —

                  Moet artikel 5, lid 3, van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 aldus worden uitgelegd dat een gebeurtenis als aan de orde in het onderhavige geding, te weten de staking van de luchtverkeersleiders op het grondgebied dat een vliegtuig moet overvliegen vanuit een luchthaven buiten het door de staking getroffen grondgebied, met als bestemming een luchthaven buiten het door de staking getroffen grondgebied, moet worden beschouwd als een gebeurtenis die inherent is aan de normale uitoefening van de activiteit van de luchtvaartmaatschappij en dientengevolge niet kan worden aangemerkt als „buitengewone omstandigheid” op basis waarvan de luchtvaartmaatschappij wordt vrijgesteld van haar verplichting om de passagiers te compenseren in geval van annulering van een vlucht die door dit vliegtuig wordt uitgevoerd[?]

                  —

                  In het geval dat de gebeurtenis als aan de orde in het onderhavige geding, te weten de staking van de luchtverkeersleiders op het grondgebied dat een vliegtuig moet overvliegen vanuit een luchthaven buiten het door de staking getroffen grondgebied, met als bestemming een luchthaven buiten het door de staking getroffen grondgebied, moet worden beschouwd als een „buitengewone omstandigheid”, moet daaruit dan worden afgeleid dat het voor de luchtvaartmaatschappij om een „buitengewone omstandigheid” gaat die niet had kunnen worden voorkomen, zelf niet als alle redelijke maatregelen waren getroffen?

                  —

                  Moet worden aangenomen dat het feit dat de staking is aangekondigd, tot gevolg heeft dat de gebeurtenis als aan de orde in het onderhavige geding, te weten de staking van de luchtverkeersleiders op het grondgebied dat een vliegtuig moet overvliegen vanuit een luchthaven buiten het door de staking getroffen grondgebied, met als bestemming een luchthaven buiten het door de staking getroffen grondgebied, niet valt onder het begrip „buitengewone omstandigheden” in de zin van artikel 5, lid 3, van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91?

                  —

                  Moet, gelet op overweging 15 van verordening (EG) nr. 261/2004, worden aangenomen dat de gebeurtenis als aan de orde in het onderhavige geding, te weten de staking van de luchtverkeersleiders op het grondgebied dat een vliegtuig moet overvliegen vanuit een luchthaven buiten het door de staking getroffen grondgebied, met als bestemming een luchthaven buiten het door de staking getroffen grondgebied, voor de luchtvaartmaatschappij een buitengewone omstandigheid vormde, die niet had kunnen worden voorkomen en op grond waarvan zij, als redelijke maatregel om verdere annuleringen te kunnen vermijden, mocht beslissen de betrokken vlucht te annuleren om een situatie te vermijden waarin haar crews niet meer in staat zouden zijn om op de dag van de staking andere vluchten uit te voeren, waardoor zij voor de hele luchtvaartmaatschappij en alle passagiers de storingen en ongemakken als gevolg van de staking tot een minimum kon beperken?

         (1)  PB L 46, blz. 1.