201807060171993492018/C 259/403452018CJC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL20180525282922Zaak C-345/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 25 mei 2018 door Caviro Distillerie Srl, Distillerie Bonollo SpA, Distillerie Mazzari SpA and Industria Chimica Valenzana (ICV) SpA tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 15 maart 2018 in zaak T-211/16, Caviro Distillerie e.a./Commissie
 ---documentbreak--- C2592018NL2820120180525NL0040282292Hogere voorziening ingesteld op 25 mei 2018 door Caviro Distillerie Srl, Distillerie Bonollo SpA, Distillerie Mazzari SpA and Industria Chimica Valenzana (ICV) SpA tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 15 maart 2018 in zaak T-211/16, Caviro Distillerie e.a./Commissie
   (Zaak C-345/18 P)2018/C 259/40Procestaal: Engels
      Partijen

      Rekwirantes: Caviro Distillerie Srl, Distillerie Bonollo SpA, Distillerie Mazzari SpA en Industria Chimica Valenzana (ICV) SpA (vertegenwoordiger: R. MacLean, Solicitor)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

            —

            het arrest van het Gerecht vernietigen voor zover het Gerecht bij de beoordeling van het tweede middel van rekwirantes’ verzoekschrift ten onrechte op ontoelaatbare wijze zijn eigen argumentatie in de plaats heeft gesteld van die van de Commissie;

            —

            het arrest van het Gerecht vernietigen op grond van een kennelijk onjuiste opvatting van het overgelegde bewijsmateriaal met betrekking tot de ontwikkeling en eindsituatie van het marktaandeel van de bedrijfstak van de Unie;

            —

            rekwirantes’ twee middel, aangaande gebrekkige beoordeling van het Gerecht van het marktaandeel, toewijzen, zelf uitspraak doen op dit middel en een eindvonnis wijzen;

            —

            subsidiair, de zaak terugverwijzen naar het Gerecht om op goede gronden uitspraak te doen op rekwirantes’ middel hieromtrent;

            —

            vaststellen dat het Gerecht een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt en artikel 3, leden 2 en 5, van de basisverordening (
                  1
               ) heeft geschonden door te concluderen dat de Commissie geen kennelijke beoordelingsfout had gemaakt bij het vaststellen van haar bevindingen betreffende materiële schade;

            —

            vaststellen dat het Gerecht een ontoereikende en tegenstrijdige motivering heeft gegeven; en

            —

            de Commissie verwijzen in rekwirantes’ kosten van zowel de onderhavige procedure als de procedure in eerste aanleg.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwirantes baseren zich op drie middelen. Alle drie de voor het Hof van Justitie aangevoerde middelen houden verband met het tweede middel dat werd aangedragen voor het Gerecht. De voor het Hof van Justitie aangevoerde middelen luiden samengevat als volgt:

            1.

            Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door zijn eigen redenering in de plaats te stellen van die van de Commissie bij het beoordelen van het belang van de relatieve en absolute vermindering van het marktaandeel van de bedrijfstak van de Unie, en/of heeft het aan hem voorgelegde bewijs kennelijk onjuist opgevat met betrekking tot de daling van het marktaandeel van de bedrijfstak van de Unie.

            2.

            Het Gerecht heeft een kennelijke beoordelingsfout gemaakt en artikel 3, leden 2 en 5, van de basisverordening geschonden door te concluderen dat de Commissie geen kennelijke beoordelingsfout had gemaakt bij het vaststellen van haar bevindingen betreffende materiële schade.

            3.

            Het Gerecht heeft zijn vaststelling hieromtrent gebrekkig gemotiveerd aangezien niet duidelijk is gemaakt waarom de fout van de Commissie bij de beoordeling van het marktaandeel van de bedrijfstak van de Unie niet de nietigverklaring van de bestreden regeling rechtvaardigde, zoals rekwirantes hadden verzocht. Daarnaast was de motivering van het Gerecht tegenstrijdig omdat het had vastgesteld dat de Commissie een fout had begaan bij de beoordeling van het marktaandeel van de bedrijfstak van de Unie maar haar vervolgens toch in het gelijk heeft gesteld.

      (
         1
      )	Verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad van 30 november 2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (PB 2009, L 343, blz. 51).


201807060051994002018/C 259/141902017CJC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL20180531111111Zaak C-190/17: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 31 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de Madrid — Spanje) — Lu Zheng / Ministerio de Economía y Competitividad [Prejudiciële verwijzing — Controle van liquide middelen die de Europese Unie binnen komen of verlaten — Verordening (EG) nr. 1889/2005 — Werkingssfeer — Artikel 63 VWEU — Vrij verkeer van kapitaal — Onderdaan van een derde land die aanzienlijke niet-aangegeven liquide middelen in zijn bagage vervoert — Aangifteplicht omdat dat bedrag het Spaanse grondgebied verlaat — Sancties — Evenredigheid]
 ---documentbreak--- C2592018NL1110120180531NL0014111111Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 31 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de Madrid — Spanje) — Lu Zheng / Ministerio de Economía y Competitividad
   (Zaak C-190/17) (
         1
      )
   „[Prejudiciële verwijzing — Controle van liquide middelen die de Europese Unie binnen komen of verlaten — Verordening (EG) nr. 1889/2005 — Werkingssfeer — Artikel 63 VWEU — Vrij verkeer van kapitaal — Onderdaan van een derde land die aanzienlijke niet-aangegeven liquide middelen in zijn bagage vervoert — Aangifteplicht omdat dat bedrag het Spaanse grondgebied verlaat — Sancties — Evenredigheid]”2018/C 259/14Procestaal: Spaans
      Verwijzende rechter

   Tribunal Superior de Justicia de Madrid

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Lu Zheng

      Verwerende partij: Ministerio de Economía y Competitividad

      Dictum

   De artikelen 63 en 65 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een regeling van een lidstaat als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, op grond waarvan de niet-nakoming van de verplichting tot aangifte van aanzienlijke bedragen aan liquide middelen die het grondgebied van die lidstaat binnen komen of verlaten, wordt bestraft met een geldboete die kan oplopen tot tweemaal het niet-aangegeven bedrag.
   (
         1
      )	PB C 221 van 10.7.2017.


201807060261994522018/C 259/282602018CJC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL20180416192022Zaak C-260/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Okręgowy w Warszawie (Polen) op 16 april 2018 — Kamil Dziubak, Justyna Dziubak/Raiffeisen Bank Polska S.A.
 ---documentbreak--- C2592018NL1920120180416NL0028192202Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Okręgowy w Warszawie (Polen) op 16 april 2018 — Kamil Dziubak, Justyna Dziubak/Raiffeisen Bank Polska S.A.
   (Zaak C-260/18)2018/C 259/28Procestaal: Pools
      Verwijzende rechter

   Sąd Okręgowy w Warszawie

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Kamil Dziubak, Justyna Dziubak

      Verwerende partij: Raiffeisen Bank Polska S.A.

      Prejudiciële vragen

            1)

            Mag op grond van artikel 1, lid 2, en artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (
                  1
               ) worden aangenomen dat, wanneer de vaststelling dat bepaalde contractuele bedingen inzake de wijze van nakoming (de hoogte van het te betalen bedrag) oneerlijk zijn, ertoe zou leiden dat de consument wordt benadeeld omdat de overeenkomst dan in haar geheel zou komen te vervallen, leemtes in een overeenkomst kunnen worden aangevuld niet door het oneerlijke beding te vervangen door een bepaling van regelend recht maar op basis van een bepaling van nationaal recht die voorziet in de aanvulling van de gevolgen van rechtshandelingen onder meer op grond van de beginselen van billijkheid (de goede zeden) of de gangbare praktijken?

            2)

            Moet bij de eventuele beoordeling van de gevolgen van het wegvallen van een overeenkomst voor de consument rekening worden gehouden met de omstandigheden die zich voordeden op de datum van sluiting ervan of met de omstandigheden op het tijdstip waarop het geschil tussen de partijen betreffende de rechtsgevolgen van een bepaald beding is ontstaan (het moment waarop de consument het oneerlijke karakter daarvan heeft ingeroepen), en wat is het belang van het standpunt dat in de loop van een dergelijk geschil door de consument is ingenomen?

            3)

            Mogen bedingen die volgens richtlijn 93/13/EEG als oneerlijk moeten worden aangemerkt, worden gehandhaafd indien een dergelijke oplossing op het ogenblik waarop het geschil wordt beslecht, objectief voordelig zou zijn voor de consument?

            4)

            Kan de kwalificatie van contractuele bedingen inzake de hoogte van het te betalen bedrag en de wijze van nakoming van de prestaties als oneerlijk in het licht van artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG tot een situatie leiden waarin de rechtsbetrekking zoals vormgegeven door de overeenkomst, zonder de gevolgen van de oneerlijke bedingen, afwijkt van de bedoeling van de partijen wat betreft de hoofdprestatie, en bestaat, meer in het bijzonder, de mogelijkheid om andere contractuele bedingen te blijven toepassen waarvan niet wordt aangenomen dat zij oneerlijk zijn, waarin de hoofdprestatie van de consument wordt beschreven en waarvan de door de partijen overeengekomen vorm (de opname ervan in de overeenkomst) onlosmakelijk verbonden was met het beding dat door de consument wordt bestreden?

      (
         1
      )	PB 1993, L 95, blz. 29.


201807060741994112018/C 259/552832018TC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL20180503404121Zaak T-283/18: Beroep ingesteld op 3 mei 2018 — Bernis e.a./ECB
 ---documentbreak--- C2592018NL4010120180503NL0055401412Beroep ingesteld op 3 mei 2018 — Bernis e.a./ECB
   (Zaak T-283/18)2018/C 259/55Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partijen: Ernests Bernis (Jurmala, Letland), Oļegs Fiļs (Jurmala), OF Holding SIA (Riga, Letland) en Cassandra Holding Company SIA (Jurmala) (vertegenwoordigers: O. Behrends, M. Kirchner en L. Feddern, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Centrale Bank (ECB)

      Conclusies

   De verzoekende partijen verzoeken het Gerecht:

            —

            de besluiten van de ECB van 23 februari 2018 waarbij is vastgesteld dat ABLV Bank, AS en ABLV Bank Luxembourg, SA falen of waarschijnlijk zullen falen, nietig te verklaren, en

            —

            de verwerende partij te verwijzen in de kosten

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekende partijen tien middelen aan.

            1.

            Eerste middel: de ECB heeft het criterium „de entiteit faalt of zal waarschijnlijk falen” in een aantal opzichten onjuist en gebrekkig beoordeeld ten aanzien van ABLV Bank en haar dochtermaatschappij ABLV Bank Luxembourg.

            2.

            Tweede middel: de ECB heeft het recht om te worden gehoord en andere procedurele rechten van de verzoekende partijen geschonden.

            3.

            Derde middel: de ECB heeft het recht van de verzoekende partijen op een naar behoren gemotiveerde beslissing geschonden.

            4.

            Vierde middel: de ECB heeft nagelaten alle relevante aspecten van de zaak te onderzoeken en zorgvuldig en onpartijdig te beoordelen.

            5.

            Vijfde middel: schending van het evenredigheidsbeginsel.

            6.

            Zesde middel: de ECB heeft het beginsel van gelijke behandeling geschonden.

            7.

            Zevende middel: de ECB heeft het eigendomsrecht en de vrijheid van ondernemerschap geschonden.

            8.

            Achtste middel: de ECB heeft het nemo auditor-beginsel geschonden.

            9.

            Negende middel: de ECB heeft haar bevoegdheden misbruikt.

            10.

            Tiende middel: schending van het recht dat ABLV Bank aan artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie ontleent, omdat er niet voor is gezorgd dat de aangelegenheden van ABLV Bank worden behandeld door de bevoegde instellingen en organen van de Unie.


201807060511993962018/C 259/415682016TC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL20180614303011Gevoegde zaken T-568/16 en T-599/16: Arrest van het Gerecht van 14 juni 2018 — Spagnolli e.a. / Commissie („Openbare dienst — Ambtenaren — Overlijden van een echtgenoot-ambtenaar — Rechthebbenden van de overleden ambtenaar — Overlevingspensioen — Wezenpensioen — Wijziging van ambt van de ambtenaar, overlevende echtgenoot — Aanpassing van het salaris — Berekeningsmethode van het overlevings- en het wezenpensioen — Artikel 81 bis van het Statuut — Kennisgeving van wijziging van pensioenrechten — Bezwarend besluit in de zin van artikel 91 van het Statuut — Artikel 85 van het Statuut — Terugvordering van het onverschuldigd betaalde — Voorwaarden — Verzoek tot vergoeding van de materiële en de immateriële schade”)
 ---documentbreak--- C2592018NL3010120180614NL0041301301Arrest van het Gerecht van 14 juni 2018 — Spagnolli e.a. / Commissie
   (Gevoegde zaken T-568/16 en T-599/16) (
         1
      )
   „(„Openbare dienst — Ambtenaren — Overlijden van een echtgenoot-ambtenaar — Rechthebbenden van de overleden ambtenaar — Overlevingspensioen — Wezenpensioen — Wijziging van ambt van de ambtenaar, overlevende echtgenoot — Aanpassing van het salaris — Berekeningsmethode van het overlevings- en het wezenpensioen — Artikel 81 bis van het Statuut — Kennisgeving van wijziging van pensioenrechten — Bezwarend besluit in de zin van artikel 91 van het Statuut — Artikel 85 van het Statuut — Terugvordering van het onverschuldigd betaalde — Voorwaarden — Verzoek tot vergoeding van de materiële en de immateriële schade”)”2018/C 259/41Procestaal: Italiaans
      Partijen

      Verzoekende partijen: Alberto Spagnolli (Parma, Italië), Francesco Spagnolli (Parma), Maria Alice Spagnolli (Parma) en Bianca Maria Elena Spagnolli (Parma) (vertegenwoordigers: C. Cortese en B. Cortese, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Gattinara en F. Simonetti, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, in zaak T-568/16 strekkende tot nietigverklaring van de kennisgeving van wijziging nr. 3 PMO/04/LM/2015/ARES van het Bureau „beheer en afwikkeling van de individuele rechten” (PMO) van de Commissie van 6 februari 2015, waarin de nieuwe bedragen worden vermeld van het aan verzoekers toegekende overlevings- en wezenpensioen, en in zaak T-599/16 tot nietigverklaring van besluit PMO/04/LM/2015/ARES/3406787 van het PMO van 17 augustus 2015 tot terugvordering van de bedragen die uit hoofde van het overlevings- en het wezenpensioen ten onrechte aan verzoekers zijn betaald alsmede tot vergoeding van de schade die verzoekers zouden hebben geleden

      Dictum

            1)

            In zaak T-568/16 wordt het beroep verworpen.

            2)

            In zaak T-599/16 wordt besluit PMO/04/LM/2015/ARES/3406787 van het Bureau „beheer en afwikkeling van de individuele rechten” (PMO) van de Commissie van 17 augustus 2015 tot terugvordering van de bedragen die uit hoofde van het overlevings- en het wezenpensioen ten onrechte aan verzoekers zijn betaald, nietig verklaard en wordt het beroep verworpen voor het overige.

            3)

            Elke partij zal in elk van die zaken haar eigen kosten dragen.

      (
         1
      )	PB C 111 van 29.3.2016 (zaak aanvankelijk ingeschreven bij het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie onder nummer F-140/15, en op 1 september 2016 overgedragen aan het Gerecht van de Europese Unie).


201807060581993892018/C 259/562992018TC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL20180516414221Zaak T-299/18: Beroep ingesteld op 16 mei 2018 — Strabag Belgium/Parlement
 ---documentbreak--- C2592018NL4110120180516NL0056411422Beroep ingesteld op 16 mei 2018 — Strabag Belgium/Parlement
   (Zaak T-299/18)2018/C 259/56Procestaal: Frans
      Partijen

      Verzoekende partij: Strabag Belgium (Antwerpen, België) (vertegenwoordigers: M. Schoups, K. Lemmens en M. Lahbib, advocaten)

      Verwerende partij: Europees Parlement

      Conclusies

            —

            het onderhavige verzoek tot nietigverklaring ontvankelijk en gegrond verklaren;

            —

            bijgevolg overgaan tot nietigverklaring van (i) het besluit van 19 april 2018 houdende bevestiging van het besluit van het Europees Parlement van 24 november 2017 om de opdracht betreffende een raamovereenkomst voor werkzaamheden door een algemene aannemer aan de gebouwen van het Europees Parlement te Brussel (oproep tot inschrijving nr. 06/D20/2017/M036) niet aan SA Strabag Belgium maar aan vijf andere inschrijvers te gunnen, en (ii) het verslag van de analyse van de inschrijvingen (addendum), dat op 26 maart 2018 is opgesteld door de beoordelingscommissie die is benoemd door de bevoegde ordonnateur;

            —

            het Europees Parlement verwijzen in alle kosten van het geding, daaronder begrepen de rechtsplegingsvergoeding.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster één middel aan, dat gebaseerd is op schending van de volgende bepalingen:

            (i)

            artikel 110, lid 5, van verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie en tot intrekking van verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 (PB 2012, L 298, blz. 1), zoals gewijzigd bij verordening (EU, Euratom) nr. 2015/1929 van het Europees Parlement en de Raad van 28 oktober 2015 (PB 2015, L 286, blz. 1), waarin is bepaald dat de Commissie bevoegd is om overeenkomstig artikel 210 gedelegeerde handelingen vast te stellen met betrekking tot de nadere bepalingen inzake de gunningscriteria, waaronder de economisch meest voordelige inschrijving;

            (ii)

            artikel 151 van gedelegeerde verordening (EU) 2015/2462 van de Commissie van 30 oktober 2015 tot wijziging van gedelegeerde verordening (EU) nr. 1268/2012 houdende uitvoeringsvoorschriften voor verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie (PB 2015, L 342, blz. 7), waarbij de voorschriften zijn vastgesteld die van toepassing zijn in geval van abnormaal lage inschrijvingen;

            (iii)

            artikel 102 van verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012, waarin het transparantiebeginsel, het evenredigheidsbeginsel, het beginsel van gelijke behandeling en het beginsel van non-discriminatie zijn erkend als algemene beginselen inzake overheidsopdrachten.

      Volgens verzoekster zijn deze voorschriften geschonden omdat in het bestreden besluit:

            (i)

            wordt vermeld dat geen enkel gegeven dat is verstrekt in de inschrijvingen of in de aanvullende inlichtingen waarom vervolgens is verzocht, de conclusie wettigt dat de inschrijving van een van de vennootschappen aan wie de opdracht is gegund, abnormaal laag is uit het oogpunt van de toepasselijke regeling, en

            (ii)

            de bovengenoemde inschrijving zonder passende motivering wordt aangewezen als de laagste regelmatige inschrijving, terwijl deze inschrijving onmiskenbaar niet de laagste regelmatige inschrijving was, abnormaal lage prijzen bevatte en na een concreter en grondiger onderzoek door het Europees Parlement onregelmatig had moeten worden verklaard en had moeten worden geweerd.


201807060501993952018/C 259/425972016TC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL20180607313111Zaak T-597/16: Arrest van het Gerecht van 7 juni 2018 — OW/EASA („Openbare dienst — Tijdelijk functionarissen — Tewerkstelling in het belang van de dienst — Overplaatsing naar een nieuwe post — Kennelijk onjuiste beoordeling — Motiveringsplicht — Recht van verdediging — Misbruik van bevoegdheid”)
 ---documentbreak--- C2592018NL3110120180607NL0042311311Arrest van het Gerecht van 7 juni 2018 — OW/EASA
   (Zaak T-597/16) (
         1
      )
   „(„Openbare dienst — Tijdelijk functionarissen — Tewerkstelling in het belang van de dienst — Overplaatsing naar een nieuwe post — Kennelijk onjuiste beoordeling — Motiveringsplicht — Recht van verdediging — Misbruik van bevoegdheid”)”2018/C 259/42Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: OW (vertegenwoordigers: S. Rodrigues en C. Bernard-Glanz, advocaten)

      Verwerende partij: Europees Agentschap voor de veiligheid van de luchtvaart (vertegenwoordigers: aanvankelijk F. Manuhutu en A. Haug, vervolgens A. Haug, gemachtigden, bijgestaan door D. Waelbroeck en A. Duron, advocaten)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van besluit 2015/155/ED van 20 juli 2015, waarbij de uitvoerend directeur van EASA verzoekster heeft tewerkgesteld in een nieuwe post

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            OW wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 296 van 16.8.2016 (zaak aanvankelijk ingeschreven bij het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie onder nummer F-27/16, en op 1 september 2016 overgedragen aan het Gerecht van de Europese Unie).


201807130362004222018/C 268/1062017CJC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL201806078922Zaak C-6/17 P: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 7 juni 2018 — ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias/Europese Commissie [Hogere voorziening — Arbitragebedingen — In het kader van het zevende kaderprogramma voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie (2007-2013) gesloten overeenkomsten Perform en Oasis — Subsidiabele kosten — Terugbetaling van de uitgekeerde bedragen — Reconventionele vordering]
 ---documentbreak--- C2682018NL820120180607NL00108292Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 7 juni 2018 — ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias/Europese Commissie
   (Zaak C-6/17 P) (
         1
      )
   „[Hogere voorziening — Arbitragebedingen — In het kader van het zevende kaderprogramma voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie (2007-2013) gesloten overeenkomsten Perform en Oasis — Subsidiabele kosten — Terugbetaling van de uitgekeerde bedragen — Reconventionele vordering]”2018/C 268/10Procestaal: Grieks
      Partijen

      Rekwirante: ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (vertegenwoordiger: S. Paliou, dikigoros)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: R. Lyal en A. Kyratsou, gemachtigden)

      Dictum

            1)

            De hogere voorziening wordt afgewezen.

            2)

            ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 63 van 27.2.2017.


title: Zaak C-414/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 22 juni 2018 — Iccrea Banca SpA Istituto Centrale del Credito Cooperativo / Banca d’Italia

text:
               3.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 311/9

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 22 juni 2018 — Iccrea Banca SpA Istituto Centrale del Credito Cooperativo / Banca d’Italia
      (Zaak C-414/18)
      (2018/C 311/09)
      Procestaal: Italiaans

         Verwijzende rechter

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Iccrea Banca SpA Istituto Centrale del Credito Cooperativo

         Verwerende partij: Banca d’Italia

         Prejudiciële vraag

      Staat artikel 5, lid 1, inzonderheid onder a) en f), van verordening 2015/63 (1), zoals uitgelegd tegen de achtergrond van de beginselen die te vinden zijn in deze verordening en in richtlijn 2014/59 (2), verordening 2014/806 (3) en artikel 120 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en op grond van de grondbeginselen van gelijke behandeling, non-discriminatie en evenredigheid als bedoeld in artikel 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en het verbod op dubbele bijdrageheffing, voor de berekening van de bijdragen als bedoeld in artikel 103, lid 2 van richtlijn 2014/59 eraan in de weg dat de regeling betreffende passiva binnen de groep ook wordt toegepast op een „de-factogroep” of zelfs indien sprake is van verwevenheid tussen een instelling en andere banken van eenzelfde systeem? Kan de gunstige behandeling die in artikel 5 aan de stimuleringsleningen wordt voorbehouden, tegen de achtergrond van bovengenoemde beginselen daarentegen naar analogie ook worden toegepast op de schulden van een zogeheten bank „van het tweede niveau” jegens andere banken van het systeem (van de Credito Cooperativo), of moet dit kenmerk van een instelling — die in concreto fungeert als centrale instelling binnen een groep van kleine met elkaar verweven en geïntegreerde banken, ook in de betrekkingen met de ECB en met de financiële markt — op grond van de geldende regeling tot gevolg hebben dat enige correcties worden aangebracht in de door de nationale afwikkelingsautoriteit bij de communautaire organen ingediende gegevens en bij de vaststelling van de bijdragen die de instelling aan het afwikkelingsfonds verschuldigd is op grond van haar werkelijke passiva en haar concrete risicoprofiel?

         (1)  Gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 van de Commissie van 21 oktober 2014 tot aanvulling van richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad van wat de vooraf te betalen bijdragen aan afwikkelingsfinancieringsregelingen betreft (PB 2015, L 11, blz. 44).

         (2)  Richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 betreffende de totstandbrenging van een kader voor het herstel en de afwikkeling van kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van richtlijn 82/891/EEG van de Raad en richtlijnen 2001/24/EG, 2002/47/EG, 2004/25/EG, 2005/56/EG, 2007/36/EG, 2011/35/EU, 2012/30/EU en 2013/36/EU en verordeningen (EU) nr. 1093/2010 en (EU) nr. 648/2012 van het Europees Parlement en de Raad (PB 2014, L 173, blz. 190).

         (3)  Verordening (EU) nr. 806/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2014 tot vaststelling van eenvormige regels en een eenvormige procedure voor de afwikkeling van kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen in het kader van een gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme en een gemeenschappelijk afwikkelingsfonds en tot wijziging van verordening (EU) nr. 1093/2010 (PB 2014, L 225, blz. 1).


title: Zaak C-362/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Székesfehérvári Törvényszék (Hongarije) op 5 juni 2018 — Hochtief AG / Fővárosi Törvényszék

text:
               3.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 311/6

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Székesfehérvári Törvényszék (Hongarije) op 5 juni 2018 — Hochtief AG / Fővárosi Törvényszék
      (Zaak C-362/18)
      (2018/C 311/06)
      Procestaal: Hongaars

         Verwijzende rechter

      Székesfehérvári Törvényszék (rechter Székesfehérvár, Hongarije)

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Hochtief AG

         Verwerende partij: Fővárosi Törvényszék (rechter voor de agglomeratie Boedapest, Hongarije)

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Moeten de basisbeginselen en -regels van het Unierecht (in het bijzonder artikel 4, lid 3, VEU en het vereiste van een uniforme uitlegging), zoals uitgelegd door het Hof, met name in het arrest in de zaak Köbler, aldus worden uitgelegd dat de vaststelling van aansprakelijkheid van het gerecht van een lidstaat dat in laatste instantie uitspraak doet middels een vonnis dat in strijd is met het Unierecht, uitsluitend kan worden gebaseerd op nationaal recht of op de criteria die zijn vastgesteld door de nationale wetgeving? Indien deze vraag ontkennend wordt beantwoord, moeten dan de basisbeginselen en -regels van het Unierecht, met name de drie criteria die door het Hof zijn vastgelegd in het arrest Köbler om de aansprakelijkheid van de „staat” vast te stellen, aldus worden uitgelegd, dat de vraag of is voldaan aan de vereisten voor de aansprakelijkheid van de lidstaat wegens overtreding van het Unierecht door de gerechten van die staat, moet worden beoordeeld op basis van nationaal recht?

                  2)

                  Moeten de basisbeginselen en -regels van het Unierecht (in het bijzonder artikel 4, lid 3, VEU en het vereiste van een daadwerkelijke rechtsbescherming), en met name de arresten van het Hof inzake aansprakelijkheid van de lidstaat die zijn uitgesproken in, onder meer, de zaken Francovich e.a., Brasserie du pêcheur en Factortame, en Köbler, aldus worden uitgelegd dat het gezag van gewijsde van met het Unierecht strijdige beslissingen middels welke de gerechten van de lidstaat in laatste instantie uitspraak doen, de vaststelling dat de lidstaat aansprakelijk is voor schade uitsluit?

                  3)

                  Moeten de beginselen van „doeltreffendheid” en „gelijkwaardigheid” die zijn vervat in de richtlijnen 89/665/EG (1), 92/13/EG (2) en 2007/66/EG (3) en de arresten van het Hof Kühne & Heitz, Kapferer, Impresa Pizzarotti, en Transportes Urbanos y Servicios Generales aldus worden uitgelegd dat de partij zich in het kader van een herzieningsprocedure niet meer kan beroepen op de vaststellingen van het Hof in een arrest dat is gewezen naar aanleiding van een prejudiciële verwijzingsprocedure die is ingeleid door de rechter die in tweede aanleg van het hoofdgeding kennis heeft genomen, omdat die vaststellingen in het hoofdgeding niet in aanmerking zijn genomen, met name in het geval waarin het gerecht van de lidstaat dat in hoogste instantie kennisneemt van de zaak, het cassatieberoep tegen de in het hoofdgeding gegeven beslissing heeft verworpen op grond dat de partij de vaststellingen in het arrest van het Hof niet tijdig heeft aangevoerd?

                  4)

                  Moeten de in de derde vraag vermelde richtlijnen, de rechtspraak van het Hof die met name voortvloeit uit de arresten Impresa Pizzarotti (C-213/13), Kapferer (C-234/04), Kühne & Heitz (C-453/00), en Transportes Urbanos y Servicios Generales (C-118/08) — met betrekking tot de ontvankelijkheid van het verzoek tot herziening –, en de basisbeginselen die het Hof heeft vastgesteld in de zaken C-470/99, C-327/00 en C-241/06 — met betrekking tot de in het nationale recht gestelde termijnen voor beroepsprocedures inzake openbare aanbestedingen –, aldus worden uitgelegd dat de nationale rechters correct handelen wanneer zij het arrest van het Hof dat op verzoek van de rechter in tweede aanleg in het kader van de bij hem aanhangige procedure is uitgesproken of een arrest van het Hof waarvan de versie in de officiële taal van de lidstaat pas beschikbaar was ten tijde van de tweede aanleg, buiten beschouwing laten omdat de partij zich er in de procedure in tweede aanleg tardief op heeft beroepen, en wanneer zij het verzoek tot herziening dat die partij heeft ingediend onder verwijzing naar arresten van het Hof waarop zij zich had beroepen, maar die niet in overweging zijn genomen, en naar voor die arresten relevante feiten, desalniettemin niet-ontvankelijk verklaren?

                  5)

                  Moeten de in de derde vraag vermelde richtlijnen en de rechtspraak van het Hof die met name voortvloeit uit de arresten Impresa Pizzarotti (C-213/13), Kapferer (C-234/04), Kühne & Heitz (C-453/00), en Transportes Urbanos y Servicios Generales (C-118/08) aldus worden uitgelegd dat in een geval waarin de gedingpartij verwijst naar het arrest van het Hof in de zaak Kempter (C-2/06) — volgens hetwelk een partij de arresten van het Hof niet hoeft aan te voeren aangezien de rechter deze ambtshalve moet toepassen — de nationale rechters correct handelen wanneer zij op basis van de nationale procesregels en in strijd met het arrest [Kempter] arresten van het Hof buiten beschouwing laten, zodat dat feit zelfs niet wordt vermeld in de beslissing die de procedure beëindigt of in de motivering daarvan, en wanneer zij het verzoek tot herziening dat die partij heeft ingediend onder verwijzing naar arresten van het Hof waarop zij zich had beroepen, maar die niet in overweging zijn genomen, en naar voor die arresten relevante feiten, desalniettemin niet-ontvankelijk verklaren?

                  6)

                  Moet het vereiste van voldoende gekwalificeerde schending dat is neergelegd in de arresten Köbler en Traghetti del Mediterraneo, aldus worden uitgelegd dat van een dergelijke schending geen sprake is wanneer de rechter die in laatste instantie uitspraak doet een verzoek tot herziening niet-ontvankelijk verklaart en daarbij openlijk in strijd handelt met vaste rechtspraak van het Hof, die zeer gedetailleerd is aangehaald — zelfs onder verwijzing naar verschillende juridische adviezen –, zonder aan die rechtspraak te refereren en zonder zijn beslissing enigszins te motiveren in het licht van het Unierecht, en wanneer hij duidelijk evenmin de noodzaak onderzoekt of vermeldt om bij het Hof een verzoek om een prejudiciële beslissing in te dienen, ondanks het feit dat ter rechtvaardiging van deze noodzaak de relevante rechtspraak van het Hof eveneens zeer gedetailleerd is aangehaald? Moet de nationale rechter, gelet op het arrest van het Hof CILFIT (C-283/81), zijn beslissing motiveren wanneer hij in afwijking van de bindende juridische uitlegging door het Hof een verzoek tot herziening niet-ontvankelijk verklaart en zonder motivering weigert dienaangaande een verzoek om een prejudiciële beslissing in te dienen?

                  7)

                  Moeten de beginselen van daadwerkelijke rechtsbescherming en van gelijkwaardigheid, neergelegd in artikel 19 en artikel 4, lid 3, VEU, de vrijheid van vestiging en van dienstverlening, neergelegd in artikel 49 VWEU, en richtlijn 93/37/EEG van de Raad betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor de uitvoering van werken, alsook de richtlijnen 89/665/EEG, 92/13/EEG en 2007/66/EG, aldus worden uitgelegd dat zij [zich er niet tegen verzetten] dat de bevoegde autoriteiten en gerechten, duidelijk in strijd met het toepasselijke Unierecht, het ene na het andere beroep verwerpen dat verzoekster tegen de uitsluiting van haar deelneming aan een aanbestedingsprocedure heeft ingesteld, voor welke beroepen in voorkomend geval meerdere documenten moeten worden opgesteld, waarmee een aanzienlijke investering in tijd en geld is gemoeid, of moet worden deelgenomen aan hoorzittingen, en dat de relevante regelgeving, ofschoon vaststaat dat theoretisch de mogelijkheid bestaat de aansprakelijkheid vast te stellen voor in de uitoefening van de rechtsprekende functie veroorzaakte schade, verzoekster de mogelijkheid ontneemt om bij de rechter vergoeding te eisen voor de schade die is geleden als gevolg van de onwettige maatregelen?

                  8)

                  Moeten de beginselen die zijn ontwikkeld in de arresten Köbler, Traghetti del Mediterraneo en San Giorgio aldus worden uitgelegd dat geen vergoeding kan worden toegekend voor schade die is veroorzaakt door het feit dat, in strijd met de vaste rechtspraak van het Hof, het gerecht van de lidstaat dat in laatste instantie uitspraak doet de door de partij tijdig gevraagde herziening, in het kader waarvan deze vergoeding had kunnen eisen voor de veroorzaakte kosten, niet-ontvankelijk heeft verklaard?

                  9)

                  Indien een herzieningsprocedure krachtens nationaal recht ontvankelijk moet worden verklaard, gelet op een nieuwe beslissing van het grondwettelijk hof en met het oog op het herstel van de grondwettigheid, moet overeenkomstig het beginsel van gelijkwaardigheid en de inhoud van het arrest van het Hof in de zaak Transportes Urbanos y Servicios Generales (C-118/08) een herzieningsprocedure dan niet ook ontvankelijk worden verklaard in het geval dat in het hoofdgeding, op grond van de bepalingen van nationaal recht inzake procedurele termijnen, geen acht is geslagen op een vroeger arrest van het Hof in een andere zaak, een arrest van het Hof dat is uitgesproken op verzoek van de rechter in het hoofdgeding en voor die arresten relevante feiten?

         (1)  Richtlijn van de Raad van 21 december 1989 houdende de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toepassing van de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en voor de uitvoering van werken (PB 1989, L 395, blz. 33).

         (2)  Richtlijn van de Raad van 25 februari 1992 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toepassing van de communautaire voorschriften inzake de procedures voor het plaatsen van opdrachten door diensten die werkzaam zijn in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en telecommunicatie (PB 1992, L 76, blz. 14).

         (3)  Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2007 tot wijziging van de richtlijnen 89/665/EEG en 92/13/EEG van de Raad met betrekking tot de verhoging van de doeltreffendheid van de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten (PB 2007, L 335, blz. 31).


title: Zaak T-408/18: Beroep ingesteld op 3 juli 2018 — Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis / Uitvoerend Agentschap onderwijs, audiovisuele media en cultuur (EACEA)

text:
               10.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 319/18

      Beroep ingesteld op 3 juli 2018 — Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis / Uitvoerend Agentschap onderwijs, audiovisuele media en cultuur (EACEA)
      (Zaak T-408/18)
      (2018/C 319/22)
      Procestaal: Grieks

         Partijen

         Verzoekende partij: Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis (Thessaloniki, Griekenland) (vertegenwoordiger: S. Paliou, advocaat)

         Verwerende partij: Uitvoerend Agentschap onderwijs, audiovisuele media en cultuur (EACEA)

         Conclusies

                  —

                  Vaststellen dat verweerders in debetnota nr. 3241804913 van 16 april 2018 vervatte vordering dat verzoeker de voor het programma ENHSA (European Network of Heads of Schools of Architecture) ontvangen steun gedeeltelijk terugbetaalt, ongegrond is met betrekking tot het bedrag van 77 169,78 EUR en vaststellen dat dit bedrag subsidiabele kosten vormt;

                  —

                  vaststellen dat verweerders in debetnota nr. 3241804682 van 9 april 2018 vervatte vordering dat verzoeker de voor het programma ARCHI-MUNDUS ontvangen steun gedeeltelijk (28 976,83 EUR) teurgbetaalt, ongegrond is en vaststellen dat dit bedrag subsidiabele kosten vormt;

                  —

                  verweerder gelasten bovengenoemde bedragen, vermeerderd met wettelijke rente, te restitueren, en

                  —

                  het Uitvoerend Agentschap onderwijs, audiovisuele media en cultuur verwijzen in verzoekers kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Met het onderhavige beroep betwist Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis de vordering van het EACEA in debetnota nr. 3241804913 van 16 april 2018 ten bedrage van 84 955,12 EUR betreffende het programma ENHSA. Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis betwist voorts de vordering van het EACEA in debetnota nr. 3241804682 van 9 april 2018 ten bedrage van 28 976,83 EUR betreffende het programma ARCHI-MUNDUS.
      Die vorderingen zijn ingediend na de door het EACEA verrichte controle ter plaatse in de kantoren van verzoeker, waarbij het EACEA de realiteit van de kosten van de forfaitaire vergoeding voor in het kader van de programma’s ENHSA en ARCHI-MUNDUS gehouden conferenties, heeft betwist.
      In deze context vordert verzoeker dat het Gerecht van de Euroepse Unie voor beide programma’s vaststelt dat de forfaitaire vergoeding (per dag) voor de deelnemers aan de conferenties die de Griekse taal niet machtig waren, subsidiabel kosten vormt.
      Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis betoogt dat de door het bewiste EACEA kosten subsidiabel zijn, waarvoor bevestiging is te vinden in het materiaal dat door verzoeker aan het EACEA is overgelegd tijdens de controle ter plaatse en in de daaropvolgende briefwisseling.


title: Zaak T-438/17: Beschikking van het Gerecht van 11 juli 2018 — The Scotch Whisky Association / EUIPO — José Estévez (JOHN COR)

text:
               10.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 319/26

      Beschikking van het Gerecht van 11 juli 2018 — The Scotch Whisky Association / EUIPO — José Estévez (JOHN COR)
      (Zaak T-438/17) (1)

      (2018/C 319/31)
      Procestaal: Spaans
      De president van de Eerste kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

         (1)  PB C 309 van 18.9.2017.


title: Zaak T-426/18: Beroep ingesteld op 11 juli 2018 — Bizbike en Hartmobile/Commissie

text:
               24.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 341/21

      Beroep ingesteld op 11 juli 2018 — Bizbike en Hartmobile/Commissie
      (Zaak T-426/18)
      (2018/C 341/32)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partijen: Bizbike (Wielsbeke, België), Hartmobile BV (Amsterdam, Nederland) (vertegenwoordiger: R. MacLean, Solicitor)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

      Verzoeksters verzoeken het Gerecht:

                  —

                  het beroep ontvankelijk te verklaren;

                  —

                  uitvoeringsverordening (EU) 2018/671 van de Commissie van 2 mei 2018 tot onderwerping van de invoer van elektrische fietsen van oorsprong uit de Volksrepubliek China aan registratie (1) nietig te verklaren op de in het verzoekschrift uiteengezette gronden; en

                  —

                  de Europese Commissie en mogelijke interveniënten in de kosten te verwijzen.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoeksters vijf middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel: kennelijke onjuiste beoordeling feitelijk en rechtens die heeft geleid tot schending van artikel 10, lid 4, onder c), van verordening 2016/1036 (2) en meer bepaald van het vereiste om, met het oog op het verplichten tot registratie bij invoer, aan te tonen dat de importeurs in voldoende mate op de hoogte waren van dumping en van door de bedrijfstak van de Unie geleden schade.

                  2.

                  Tweede middel: schending van de rechtszekerheids- en vertrouwensbeginselen bij de toepassing van artikel 10, lid 4, onder c), van verordening 2016/1036.
                  Verzoeksters stellen dat verordening 2018/671 in strijd is met het rechtszekerheidsbeginsel doordat hun hierin vermeend besef van het gestelde bestaan van dumping en schade wordt toegeschreven en hun kennis van een feitelijke situatie wordt toegedicht voordat enige juridische maatregel was vastgesteld.
                  Verordening 2018/671 is tevens strijdig met het vertrouwensbeginsel doordat in deze verordening een uitlegging wordt gegeven aan het begrip vermeend besef, die het nuttig effect van het uitzonderlijke karakter van, en de vereisten voor, het registratieproces bij invoer ongedaan zou maken.

                  3.

                  Derde middel: kennelijke vergissing feitelijk en rechtens die heeft geleid tot schending van artikel 10, lid 4, onder d), van verordening 2016/1036 en van artikel 16, lid 4, onder d), van verordening 2016/1037 (3), doordat, ter vaststelling van schade en causaal verband met de invoer van het betrokken product, geen beoordeling is gemaakt van alle relevante bewijzen met betrekking tot de relevante economische factoren die van invloed zijn op de prestatie van de bedrijfstak van de Unie.

                  4.

                  Vierde middel: schending van verzoeksters’ rechten van verdediging door geen onmiddellijke en tijdige toegang te verlenen tot de belangrijkste klachten die waren ingediend, ten nadele van verzoeksters’ vermogen om de beweringen van klagers inzake het voldoen aan de op te leggen wettelijke vereisten voor de registratie van invoer op passende en doeltreffende wijze te weerleggen.

                  5.

                  Vijfde middel: onvoldoende motivering van de belangrijkste bevindingen in verordening 2018/671 ter rechtvaardiging van de registratie van invoer en meer bepaald ontbreken van een passende motivering waarom extra schade zou ontstaan door een voortdurende toename van invoer uit de Volksrepubliek China tegen prijzen die steeds verder zouden dalen, waarbij onvoldoende rekening is houden met de opmerkingen van verzoeksters die duiden op het tegendeel.

         (1)  Uitvoeringsverordening (EU) 2018/671 van de Commissie van 2 mei 2018 tot onderwerping van de invoer van elektrische fietsen van oorsprong uit de Volksrepubliek China aan registratie (PB L 113, 3.5.2018, blz. 4).

         (2)  Verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie (PB L 176, 30.6.2016, blz. 21).

         (3)  Verordening (EU) 2016/1037 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende bescherming tegen invoer met subsidiëring uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie (PB L 176, 30.6.2016, blz. 55)


title: Zaak C-427/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 26 juni 2018 door de Europese Dienst voor extern optreden tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 13 april 2018 in zaak T-119/17, Alba Aguilera/EDEO

text:
               24.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 341/6

      Hogere voorziening ingesteld op 26 juni 2018 door de Europese Dienst voor extern optreden tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 13 april 2018 in zaak T-119/17, Alba Aguilera/EDEO
      (Zaak C-427/18 P)
      (2018/C 341/07)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Rekwirant: Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) (vertegenwoordigers: S. Marquardt en R. Spac, gemachtigden, M. Troncoso Ferrer, abogado, F.-M. Hislaire, avocat, S. Moya Izquierdo, abogada)

         Andere partijen in de procedure: Ruben Alba Aguilera, Simone Barenghi, Massimo Bonannini, Antonio Capone, Stéphanie Carette, Alejo Carrasco Garcia, Francisco Carreras Sequeros, Carl Daspect, Nathalie Devos, Jean-Baptiste Fauvel, Paula Cristina Fernandes, Stephan Fox, Birgitte Hagelund, Chantal Hebberecht, Karin Kaup-Laponin, Terhi Lehtinen, Sandrine Marot, David Mogollon, Clara Molera Gui, Daniele Morbin, Charlotte Onraet, Augusto Piccagli, Gary Quince, Pierre-Luc Vanhaeverbeke, Tamara Vleminckx, Birgit Vleugels, Robert Wade, Luca Zampetti

         Conclusies

                  —

                  de hogere voorziening ontvankelijk en gegrond verklaren;

                  —

                  dientengevolge het arrest van het Gerecht van 13 april 2018 in zaak T-119/17 vernietigen;

                  —

                  de vorderingen in eerste aanleg van het EDEO toewijzen, en

                  —

                  de andere partijen verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Eerste middel van de hogere voorziening: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging van artikel 1 van bijlage X bij het Statuut van de ambtenaren. Volgens het Gerecht legt deze bepaling een verplichting op om overeenkomstig artikel 110 van het Statuut algemene uitvoeringsbepalingen (AUB) vast te stellen die zou gelden voor de volledige bijlage X bij het Statuut, en met name voor artikel 10 erbij (punten 30 en 31 van het bestreden arrest). In bijlage X heeft de wetgever echter alleen in artikel 3 uitdrukkelijk de verplichting geformuleerd om AUB vast te stellen. In andere bepalingen, zoals artikel 2, tweede alinea, artikel 5, lid 2, artikel 8, eerste alinea, of de artikelen 10 en 21, heeft die wetgever alleen vastgesteld dat het TABG „voorwaarden” of de „wijze van toepassing” vaststelt.
      Tweede middel van de hogere voorziening: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging van artikel 10 van bijlage X, aangezien dit een bepaling zou zijn die dermate onduidelijk en onnauwkeurig is dat zij niet zonder willekeur kan worden toegepast, waardoor het noodzakelijk is AUB vast te stellen (punten 28 en 29 van het bestreden arrest). Verzoeker is van mening dat artikel 10 van bijlage X een voldoende gedetailleerd rechtskader biedt waarmee de discretionaire bevoegdheid van het TABG nauwkeurig wordt afgebakend.


title: Zaak C-436/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 2 juli 2018 door Shanxi Taigang Stainless Steel Co. Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 23 april 2018 in zaak T-675/15, Shanxi Taigang Stainless Steel/Europese Commissie

text:
               24.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 341/7

      Hogere voorziening ingesteld op 2 juli 2018 door Shanxi Taigang Stainless Steel Co. Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 23 april 2018 in zaak T-675/15, Shanxi Taigang Stainless Steel/Europese Commissie
      (Zaak C-436/18 P)
      (2018/C 341/08)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirante: Shanxi Taigang Stainless Steel Co. Ltd (vertegenwoordigers: E. Vermulst, J. Cornelis, advocaten)

         Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Eurofer, Association Européenne de l'Acier, ASBL

         Conclusies

                  —

                  het arrest van het Gerecht van 23 april 2018 in zaak T-675/15, Shanxi Taigang Stainless Steel Co. Ltd./Europese Commissie vernietigen;

                  —

                  uitvoeringsverordening (EU) 2015/1429 (1) van de Commissie van 26 augustus 2015 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op koudgewalste platte producten van roestvrij staal van oorsprong uit de Volksrepubliek China en Taiwan nietig verklaren, en

                  —

                  de Europese Commissie verwijzen in de kosten van zowel de onderhavige procedure als van de procedure voor het Gerecht in zaak T-675/15.

            Subsidiair,

                  —

                  de zaak terugverwijzen naar het Gerecht; en

                  —

                  de beslissing omtrent de kosten aanhouden.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van de hogere voorziening voert rekwirante twee middelen aan.
      Ten eerste heeft het bestreden arrest de tweede zin van de tweede alinea van artikel 2, lid 7, onder a), van verordening (EG) nr. 1225/2009 (2) van de Raad van 30 november 2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap rechtens onjuist uitgelegd, door hierin een voorwaarde voor de selectie van het referentieland te lezen die niet voortvloeit uit de tekst van deze bepaling.
      Ten tweede heeft het bestreden arrest artikel 2, lid 7, onder a), van verordening (EG) nr. 1225/2009 geschonden, door te oordelen dat krachtens die bepaling correcties van de normale waarde in beginsel niet mogelijk zijn.

         (1)  PB 2015, L 224, blz. 10.

         (2)  PB 2009, L 343, blz. 51.


title: Zaak C-517/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d'État (Frankrijk) op 6 augustus 2018 — Fédération des fabricants de cigares / Premier ministre, Ministre des Solidarités et de la Santé

text:
               8.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 364/9

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d'État (Frankrijk) op 6 augustus 2018 — Fédération des fabricants de cigares / Premier ministre, Ministre des Solidarités et de la Santé
      (Zaak C-517/18)
      (2018/C 364/09)
      Procestaal: Frans

         Verwijzende rechter

      Conseil d'État

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Fédération des fabricants de cigares

         Verwerende partijen: Premier ministre, Ministre des Solidarités et de la Santé

         Andere partij: Société nationale d’exploitation industrielle des tabacs et allumettes (SEITA)

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Moeten de leden 1 en 3 van artikel 13 van richtlijn 2014/40/EU van het Europees Parlement en de Raad van 3 april 2014 (1) aldus worden uitgelegd dat op verpakkingseenheden, buitenverpakking en tabaksproducten geen merknamen mogen worden gebruikt die naar bepaalde eigenschappen verwijzen, ongeacht de bekendheid van de merknaam in kwestie?

                  2)

                  Al naargelang van de uitlegging die moet worden gegeven aan de leden 1 en 3 van artikel 13 van de richtlijn, zijn die bepalingen, voor zover zij van toepassing zijn op namen en merken, in overeenstemming met het eigendomsrecht, de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid van ondernemerschap en de beginselen van evenredigheid en rechtszekerheid?

                  3)

                  Indien de vorige vraag bevestigend moet worden beantwoord, eerbiedigen de leden 1 en 3 van artikel 13 van de richtlijn, in samenhang gelezen met lid 2 van artikel 24 van dezelfde richtlijn, het eigendomsrecht, de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid van ondernemerschap en het evenredigheidsbeginsel?

         (1)  Richtlijn 2014/40/EU van het Europees Parlement en de Raad van 3 april 2014 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake de productie, de presentatie en de verkoop van tabaks- en aanverwante producten en tot intrekking van richtlijn 2001/37/EG (PB L 127, blz. 1).


title: Zaak C-501/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Sofia-grad (Bulgarije) op 30 juli 2018 — BT / Balgarska narodna banka

text:
               8.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 364/4

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Sofia-grad (Bulgarije) op 30 juli 2018 — BT / Balgarska narodna banka
      (Zaak C-501/18)
      (2018/C 364/05)
      Procestaal: Bulgaars

         Verwijzende rechter

      Administrativen sad Sofia-grad

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: BT

         Verwerende partij: Balgarska narodna banka

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Volgt uit de Unierechtelijke beginselen van gelijkwaardigheid en doeltreffendheid dat een nationale rechter een beroep ambtshalve moet aanmerken als een beroep dat is ingesteld op grond van niet-nakoming door een lidstaat van een verplichting ingevolge artikel 4, lid 3, VEU wanneer het beroep betrekking heeft op de niet-contractuele aansprakelijkheid van de lidstaat voor schade die voortvloeit uit schending van het Unierecht en is veroorzaakt door een autoriteit van een lidstaat, en

                              —

                              artikel 4, lid 3, VEU niet uitdrukkelijk als rechtsgrondslag in het verzoekschrift is genoemd maar uit de motivering van het beroep blijkt dat schadeloosstelling wordt gevorderd wegens schending van Unierechtelijke bepalingen;

                              —

                              de vordering tot schadeloosstelling gebaseerd is op een nationale regeling inzake de aansprakelijkheid van de staat voor schade die is ontstaan bij de uitoefening van bestuurlijke taken en risicoaansprakelijkheid betreft die ontstaat onder de volgende voorwaarden: onrechtmatigheid van een rechtshandeling; handelen en nalaten van een autoriteit of ambtenaar bij of in verband met de uitoefening van een bestuurlijke taak; ontstane schade van materiële of immateriële aard; rechtstreeks en onmiddellijk oorzakelijk verband tussen de schade en de onrechtmatige handeling van de autoriteit;

                              —

                              de rechter volgens het nationale recht van de lidstaat ambtshalve verplicht is om aan de hand van de feiten die ten grondslag liggen aan een beroep tot aansprakelijkheidsstelling van de staat voor de taak die is uitgevoerd door de gerechtelijke autoriteiten te bepalen wat de rechtsgrondslag is van het beroep?

                  2)

                  Volgt uit overweging 27 van verordening (EU) nr. 1093/2010 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 tot oprichting van een Europese toezichthoudende autoriteit (Europese Bankautoriteit) dat, in omstandigheden als die van het hoofdgeding, de op grond van artikel 17, lid 3, van deze verordening gegeven aanbeveling waarin is vastgesteld dat sprake is van schending van het Unierecht door de centrale bank van een lidstaat in verband met de uitbetalingstermijnen van de gegarandeerde deposito’s aan de deposanten bij de desbetreffende kredietinstelling:

                              —

                              de deposanten bij deze kredietinstelling het recht verleent om deze aanbeveling voor een nationale rechter in te roepen ter motivering van een beroep tot vergoeding van de schade die voortvloeit uit diezelfde schending van het Unierecht, gelet op de uitdrukkelijke bevoegdheid van de Europese Bankautoriteit tot vaststelling van schendingen van het Unierecht en op het feit dat de aanbeveling niet tot de deposanten is gericht en ook niet kan zijn, en geen rechtstreekse rechtsgevolgen voor hen in het leven roept;

                              —

                              geldig is in het licht van het vereiste dat de geschonden bepaling moet voorzien in duidelijke en onvoorwaardelijke verplichtingen, in aanmerking genomen dat artikel 1, punt 3, onder i), van richtlijn 94/19/EG (2) inzake de depositogarantiestelsels, uitgelegd in samenhang met de twaalfde en de dertiende overweging van deze richtlijn, niet alle elementen bevat die noodzakelijk zijn om een duidelijke en onvoorwaardelijke verplichting voor de lidstaten te scheppen en de deposanten geen rechtstreekse rechten verleent, en gelet op het feit dat deze richtlijn slechts voorziet in een minimumharmonisatie en geen aanwijzingen bevat op basis waarvan moet worden vastgesteld dat deposito’s onbeschikbaar zijn, en het feit dat de aanbeveling niet is onderbouwd met andere duidelijke en onvoorwaardelijke Unierechtelijke bepalingen met betrekking tot deze aanwijzingen, zoals de beoordeling van het gebrek aan liquide middelen en het ontbreken van uitzicht op uitbetaling op korte termijn, en een bestaande verplichting tot oplegging van vroegtijdige-interventiemaatregelen en tot voortzetting van de bedrijfsactiviteiten van de kredietinstelling;

                              —

                              gelet op het voorwerp, namelijk de depositogarantie, en de bevoegdheid van de Europese Bankautoriteit om op grond van artikel 26, lid 2, van verordening (EU) nr. 1093/2010 aanbevelingen over het depositogarantiestelsel te geven, moet worden opgevolgd door de nationale centrale bank die niet bij het nationale depositogarantiestelsel is betrokken en geen bevoegde autoriteit is krachtens artikel 4, punt 2, onder iii), van deze verordening?

                  3)

                  Volgt uit de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 12 oktober 2004, Paul e.a. (C-222/02, EU:C:2004:606, punten 38, 39, 43 en 49-51), 5 maart 1996, Brasserie du Pêcheur en Factortame (C-46/93 en C-48/93, EU:C:1996:79, punten 42 en 51), 15 juni 2000 (Dorsch Consult/Raad en Commissie (C-237/98 P, EU:C:2000:321, punt 19), en 2 december 1971, Zuckerfabrik Schöppenstedt/Raad (5/71, EU:C:1971:116, punt 11), en uit de huidige stand van het voor het hoofdgeding relevante Unierecht, dat:

                              A)

                              het bepaalde in richtlijn 94/19, en in het bijzonder artikel 7, lid 6, ervan, deposanten het recht verleent om schadeloosstelling te vorderen van een lidstaat wegens gebrekkig toezicht op de kredietinstelling die hun deposito’s beheert, en is dit recht beperkt tot het gegarandeerde depositobedrag of moet het begrip „schadeloosstelling” in deze bepaling ruim worden uitgelegd?

                              B)

                              de door de centrale bank van een lidstaat bevolen prudentiële maatregelen ter sanering van een kredietinstelling als die in het hoofdgeding, waaronder de opschorting van betalingen, zoals in het bijzonder voorzien in artikel 2, zevende streepje, van richtlijn 2001/24/EG (3), neerkomen op een ongerechtvaardigde en onevenredige inbreuk op het eigendomsrecht van de deposanten die leidt tot niet-contractuele aansprakelijkheid voor schade wegens schending van het Unierecht, terwijl het recht van de betrokken lidstaat, volgens artikel 116, lid 5, van de wet op de kredietinstellingen alsmede artikel 4, lid 2, punt 1, en artikel 94, lid 1, punt 4, van de wet inzake insolventie van banken erin voorziet dat tijdens de looptijd van de maatregelen contractuele rente wordt berekend en dat de vorderingen die het gegarandeerde depositobedrag overstijgen in de algemene insolventieprocedure kunnen worden gehonoreerd, en hierover rente kan worden uitgekeerd?

                              C)

                              de in het nationale recht van een lidstaat vastgestelde voorwaarden voor de niet-contractuele aansprakelijkheid voor schade die is veroorzaakt door het handelen en nalaten bij de uitoefening van de toezichtbevoegdheden door de centrale bank van een lidstaat die binnen de werkingssfeer van artikel 65, lid 1, onder b), VWEU vallen, niet in strijd mogen zijn met de krachtens het Unierecht geldende voorwaarden en beginselen met betrekking tot deze aansprakelijkheid, en meer concreet met: het beginsel dat de vordering tot schadeloosstelling autonoom is ten opzichte van de vordering tot nietigverklaring en de vastgestelde ontoelaatbaarheid van een voorwaarde naar nationaal recht volgens welke een rechtshandeling of het nalaten ervan, waarvoor schadeloosstelling wordt gevorderd, voordien nietig moet zijn verklaard; de ontoelaatbaarheid van een voorwaarde naar nationaal recht inzake begane fouten of vergissingen door autoriteiten of ambtenaren uit hoofde waarvan schadeloosstelling wordt gevorderd; de voorwaarde voor het instellen van vorderingen tot schadeloosstelling voor materiële schade, dat de verzoeker op het tijdstip van instelling van het beroep een reële en zekere schade moet hebben geleden?

                              D)

                              op grond van het Unierechtelijke beginsel van de autonomie van de vordering tot schadeloosstelling ten opzichte van de vordering tot nietigverklaring, het vereiste van de onrechtmatigheid van de betreffende overheidshandeling moet zijn vervuld, welk vereiste strookt met het vereiste volgens het nationale recht van de lidstaat, dat de rechtshandeling of het nalaten ervan, waarop de schadevordering is gebaseerd, namelijk de saneringsmaatregelen ten aanzien van een kredietinstelling, nietig moeten worden verklaard, gelet op de omstandigheden van het hoofdgeding alsmede op het feit:

                                          —

                                          dat deze maatregelen niet zijn gericht tot verzoekster, deposante bij een kredietinstelling, en dat zij volgens het nationale recht en de nationale rechtspraak niet gerechtigd is om nietigverklaring te vorderen van de afzonderlijke besluiten waarbij deze maatregelen werden bevolen en die definitief zijn geworden;

                                          —

                                          dat het Unierecht, en in dit verband meer bepaald richtlijn 2001/24/EG, de lidstaten geen uitdrukkelijke verplichting oplegt om alle schuldeisers het recht te verlenen tot betwisting van de toezichtmaatregelen teneinde de rechtsgeldigheid van deze maatregelen te laten vaststellen;

                                          —

                                          dat het recht van een lidstaat niet voorziet in een niet-contractuele aansprakelijkheid voor schade die voortvloeit uit een rechtmatige handeling van autoriteiten of ambtenaren?

                              E)

                              in het geval van een uitlegging volgens welke het vereiste van onrechtmatigheid van de betrokken overheidshandeling in de omstandigheden van het hoofgeding geen toepassing vindt op de vorderingen die deposante bij een kredietinstelling heeft ingesteld met het oog op vergoeding van schade die voortvloeit uit het handelen en nalaten van de centrale bank van een lidstaat, en in het bijzonder op de vorderingen tot betaling van rente over niet binnen de gestelde termijn uitbetaalde gegarandeerde deposito’s, alsmede over de deposito’s die het gegarandeerde depositobedrag overstijgen, die als schadeloosstelling wordt gevorderd wegens schending van de artikelen 63 tot en met 65 en artikel 120 VWEU, artikel 3 VEU en artikel 17 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, de door het Hof van Justitie van de Europese Unie vastgestelde voorwaarden van toepassing zijn voor niet-contractuele aansprakelijkheid voor schade:

                                          —

                                          die voortvloeit uit een rechtmatige overheidshandeling, en meer in het bijzonder de drie cumulatieve voorwaarden, namelijk het bestaan van een reële schade, een oorzakelijk verband tussen deze schade en de betrokken handeling en een abnormale en bijzondere schade, in het bijzonder bij vorderingen tot betaling van rente over niet binnen de gestelde termijn uitbetaalde gegarandeerde deposito’s, of;

                                          —

                                          op het gebied van het economisch beleid, meer in het bijzonder de voorwaarde [dat alleen sprake kan zijn van aansprakelijkheid] „wanneer sprake is van een voldoende gekwalificeerde schending van een ter bescherming van particulieren gegeven hogere rechtsregel”, vooral in het geval van een beroep van een deposant tot uitbetaling van de deposito’s die het gegarandeerde depositobedrag overstijgen, die als schade worden aangevoerd en waarop de procedure uit het nationale recht van toepassing is, gelet op de ruime beoordelingsmarge waarover de lidstaten beschikken krachtens artikel 65, lid 1, onder b), VWEU en de maatregelen overeenkomstig richtlijn 2001/24, wanneer de omstandigheden betreffende de kredietinstelling en degene die schadeloosstelling vordert verband houden met slechts één lidstaat, maar op alle deposanten dezelfde bepalingen en het grondwettelijke beginsel van gelijkheid voor de wet van toepassing zijn?

                  4)

                  Volgt uit de uitlegging van artikel 10, lid 1 junctis artikel 1, punt 3, onder i), en artikel 7, lid 6, van richtlijn 94/19/EG, alsmede uit de rechtsoverwegingen in het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 21 december 2016, Vervloet e.a. (C-76/15, EU:C:2016:975, punten 82-84), dat de werkingssfeer van de bepalingen van de richtlijn zich uitstrekt tot deposanten:

                              —

                              wier deposito’s gedurende het tijdvak tussen de opschorting van de betalingen door de kredietinstelling en de intrekking van haar vergunning voor het verrichten van bankactiviteiten niet op grond van overeenkomsten en wettelijke bepalingen terugbetaalbaar waren en de betrokken deposant niet kenbaar heeft gemaakt dat hij de terugbetaling verlangt;

                              —

                              die hebben ingestemd met een beding dat voorziet in de uitbetaling van het gegarandeerde depositobedrag volgens de nationaalrechtelijk vastgestelde procedure van een lidstaat, meer bepaald ook na de intrekking van de vergunning van de kredietinstelling die de deposito’s beheert, en aan deze voorwaarde is voldaan, en;

                              —

                              wanneer het voornoemde beding van de deposito-overeenkomst volgens het recht van de lidstaat kracht van wet heeft tussen partijen?

            Volgt uit de bepalingen van deze richtlijn of uit andere Unierechtelijke bepalingen dat de nationale rechter geen rekening mag houden met een dergelijk beding in een deposito-overeenkomst, en de vordering van een deposant tot betaling van rente wegens de laattijdige uitbetaling van het gegarandeerde depositobedrag krachtens deze overeenkomst niet mag toetsen onder toepassing van de voorwaarden voor niet-contractuele aansprakelijkheid voor schade die voortvloeit uit schending van het Unierecht en aan artikel 7, lid 6, van richtlijn 94/19?

         (1)  Verordening (EU) nr. 1093/2010 van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 tot oprichting van een Europese toezichthoudende autoriteit (Europese Bankautoriteit), tot wijziging van besluit nr. 716/2009/EG en tot intrekking van besluit 2009/78/EG van de Commissie (PB 2010, L 331, blz. 12).

         (2)  Richtlijn 94/19/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 1994 inzake de depositogarantiestelsels (PB 1994, L 135, blz. 5).

         (3)  Richtlijn 2001/24/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 april 2001 betreffende de sanering en de liquidatie van kredietinstellingen (PB 2001, L 125, blz. 15).


title: Zaak T-401/18: Beroep ingesteld op 3 juli 2018 — SFIE-PE/Parlement

text:
               8.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 364/13

      Beroep ingesteld op 3 juli 2018 — SFIE-PE/Parlement
      (Zaak T-401/18)
      (2018/C 364/13)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Syndicat des fonctionnaires internationaux et européens — Section du Parlement européen (SFIE-PE) (Brussel, België) (vertegenwoordiger: L. Levi, advocaat)

         Verwerende partij: Europees Parlement

         Conclusies

                  —

                  het onderhavige beroep ontvankelijk en gegrond verklaren;

                  —

                  en bijgevolg:

                              —

                              het besluit van 2 juli 2018 betreffende het verzoek om tolken voor 3 juli 2018 alsook toekomstige besluiten betreffende het verzoek om tolken voor 4, 5, 10 en 11 juli 2018 nietig verklaren;

                              —

                              verweerder veroordelen tot vergoeding van de immateriële schade die ex aequo et bono wordt begroot op 10 000 EUR;

                              —

                              verweerder verwijzen in alle kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker drie middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel: schending van het recht op collectieve actie en van het recht op informatie en raadpleging — zoals deze rechten neergelegd zijn in de artikelen 28 en 27 van het Handvest van de grondrechten en in richtlijn 2002/14/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 2002 tot vaststelling van een algemeen kader betreffende de informatie en de raadpleging van de werknemers in de Europese Gemeenschap — Gezamenlĳke verklaring van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie over de vertegenwoordiging van de werknemers (PB 2002, L 80, blz. 29) en zowel gepreciseerd als ten uitvoer gelegd zijn door de kaderovereenkomst van 12 juli 1990 tussen het Europees Parlement en de vak- of beroepsorganisaties van het personeel van de instelling — alsook schending van het in artikel 41 van het Handvest neergelegde recht op behoorlijk bestuur

                  2.

                  Tweede middel: onbevoegdheid van degene die de handeling heeft vastgesteld en schending van het rechtszekerheidsbeginsel

                  3.

                  Derde middel: schending van het in artikel 47 van het Handvest bedoelde recht op een doeltreffende voorziening in rechte


title: Zaak C-505/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 30 juli 2018 — COPEBI SCA / Etablissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer)

text:
               8.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 364/7

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 30 juli 2018 — COPEBI SCA / Etablissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer)
      (Zaak C-505/18)
      (2018/C 364/06)
      Procestaal: Frans

         Verwijzende rechter

      Conseil d’État

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: COPEBI SCA

         Verwerende partij: Etablissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer)

         Andere partij: Ministre de l’Agriculture et de l’Alimentation

         Prejudiciële vraag

      Moet beschikking 2009/402/EG van de Europese Commissie van 28 januari 2009 betreffende de in Frankrijk ten uitvoer gelegde noodplannen („plans de campagne”) in de groente- en fruitsector [C 29/05 (ex NN 57/05) (1)] aldus worden uitgelegd dat zij ziet op de steun die het office national interprofessionnel des fruits, des légumes et de l’horticulture (ONIFLHOR) (nationaal interprofessioneel bureau voor groenten, fruit en tuinbouw) heeft uitgekeerd aan het comité économique agricole du bigarreau d’industrie (CEBI) (economisch comité voor de knapkersindustrie) en die de producentengroeperingen-leden van dit comité hebben toegekend aan de industriële knapkersproducenten, hoewel het CEBI niet behoort tot de acht economische landbouwcomités die in punt 15 van de beschikking worden opgesomd en hoewel de betrokken steun, anders dan het in de punten 24 tot en met 28 van die beschikking beschreven financieringsmechanisme, enkel met ONIFLHOR-subsidies werd gefinancierd en niet tevens met vrijwillige bijdragen van de producenten (zogenaamde „beroepsbijdragen”)?

         (1)  PB L 127, blz. 11.


title: Zaak T-459/18: Beroep ingesteld op 31 juli 2018 — Lotte/EUIPO — Générale Biscuit-Glico France (PEPERO original)

text:
               8.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 364/17

      Beroep ingesteld op 31 juli 2018 — Lotte/EUIPO — Générale Biscuit-Glico France (PEPERO original)
      (Zaak T-459/18)
      (2018/C 364/17)
      Taal van het verzoekschrift: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Lotte Corp. (Seoul, Zuid-Korea) (vertegenwoordiger: G. Ringeisen, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Générale Biscuit-Glico France (Clamart, Frankrijk)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Houder van het betrokken merk: verzoekende partij voor het Gerecht

         Betrokken merk: Uniebeeldmerk PEPERO original, met de kleuren rood, bruin, geel, wit

         Procedure voor het EUIPO: nietigheidsprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 11 mei 2018 in zaak R 913/2017-1

         Conclusies

                  —

                  het onderhavige beroep ontvankelijk verklaren;

                  —

                  de bestreden beslissing nietig verklaren voor zover daarbij Uniemerk nr. 7 413 651 van de vennootschap LOTTE nietig is verklaard en zij is veroordeeld tot terugbetaling van de kosten en taksen van de vennootschap Générale Biscuit-Glico France;

                  —

                  het EUIPO en de vennootschap Générale Biscuit-Glico France veroordelen tot terugbetaling aan de vennootschap LOTTE van de kosten van beroepsmatige vertegenwoordiging in iedere procedure;

                  —

                  het EUIPO en de vennootschap Générale Biscuit-Glico France verwijzen in de kosten.

         Aangevoerde middelen

                  —

                  schending van artikel 64 van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;

                  —

                  schending van artikel 60, lid 1, onder a), gelezen in samenhang met artikel 8, lid 5, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;

                  —

                  schending van artikel 94 van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


title: Zaak C-508/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court (Ierland) op 6 augustus 2018 — Minister for Justice and Equality/OG

text:
               8.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 364/8

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court (Ierland) op 6 augustus 2018 — Minister for Justice and Equality/OG
      (Zaak C-508/18)
      (2018/C 364/07)
      Procestaal: Engels

         Verwijzende rechter

      Supreme Court

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Minister for Justice and Equality

         Verwerende partij: OG

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Moet de onafhankelijkheid van een officier van justitie ten opzichte van de uitvoerende macht worden vastgesteld volgens zijn positie in de toepasselijke nationale rechtsorde? Indien dat niet het geval is, wat zijn dan de criteria aan de hand waarvan die onafhankelijkheid ten opzichte van de uitvoerende macht moet worden vastgesteld?

                  2)

                  Is een officier van justitie die volgens het nationaal recht rechtstreeks of indirect kan worden aangestuurd door of instructies kan ontvangen van het ministerie van Justitie, voldoende onafhankelijk van de uitvoerende macht teneinde te kunnen kwalificeren als rechterlijke autoriteit in de zin van artikel 6, lid 1, van het kaderbesluit (1)?

                  3)

                  Indien dat het geval is, moet de officier van justitie dan tevens functioneel onafhankelijk zijn ten opzichte van de uitvoerende macht en wat zijn dan de criteria aan de hand waarvan die functionele onafhankelijkheid moet worden vastgesteld?

                  4)

                  Kwalificeert een officier van justitie die onafhankelijk is ten opzichte van de uitvoerende macht, als „rechterlijke autoriteit” in de zin van artikel 6, lid 1, van het kaderbesluit, indien zijn taken niet verder gaan dan onderzoeken opstarten en voeren en ervoor zorgen dat deze objectief en rechtsgeldig verlopen, verdachten in staat van beschuldiging stellen, rechterlijke beslissingen ten uitvoer leggen en personen wegens strafbare feiten vervolgen, en hij geen nationale aanhoudingsbevelen uitvaardigt en geen rechterlijke taken mag uitoefenen?

                  5)

                  Kwalificeert de officier van justitie Lübeck als rechterlijke autoriteit in de zin van artikel 6, lid 1, van het kaderbesluit van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten?

         (1)  2002/584/JBZ: Kaderbesluit van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten — Verklaringen van sommige lidstaten bij de aanneming van het kaderbesluit (PB 2002, L 190, blz. 1).


title: Zaak T-646/16 P: Arrest van het Gerecht van 19 juli 2018 — Simpson / Raad („Hogere voorziening — Openbare dienst — Ambtenaren — Plaatsing in een hogere rang — Indeling in rang — Besluit om de betrokkene na het slagen voor een algemeen vergelijkend onderzoek van de rang AD 9 niet de rang AD 9 te verlenen — Verwerping van het beroep in eerste aanleg na terugverwijzing door het Gerecht — Samenstelling van de rechtsprekende formatie die de beschikking in eerste aanleg heeft gegeven — Procedure voor de benoeming van een rechter bij het Gerecht voor ambtenarenzaken — Gerecht bij wet ingesteld — Beginsel van de bevoegde rechter”)

text:
               8.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 364/11

      Arrest van het Gerecht van 19 juli 2018 — Simpson / Raad
      (Zaak T-646/16 P) (1)

      ((„Hogere voorziening - Openbare dienst - Ambtenaren - Plaatsing in een hogere rang - Indeling in rang - Besluit om de betrokkene na het slagen voor een algemeen vergelijkend onderzoek van de rang AD 9 niet de rang AD 9 te verlenen - Verwerping van het beroep in eerste aanleg na terugverwijzing door het Gerecht - Samenstelling van de rechtsprekende formatie die de beschikking in eerste aanleg heeft gegeven - Procedure voor de benoeming van een rechter bij het Gerecht voor ambtenarenzaken - Gerecht bij wet ingesteld - Beginsel van de bevoegde rechter”))
      (2018/C 364/10)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirant: Erik Simpson (Brussel, België) (vertegenwoordiger: M. Velardo, advocaat)

         Andere partij in de procedure: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: M. Bauer en E. Rebasti, gemachtigden)

         Voorwerp

      Hogere voorziening tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Tweede kamer) van 24 juni 2016, Simpson/Raad (F-142/11 RENV, EU:F:2016:136), en strekkende tot vernietiging van deze beschikking

         Dictum

                  1)

                  De beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Tweede kamer) van 24 juni 2016, Simpson/Raad (F-142/11 RENV), wordt vernietigd.

                  2)

                  De zaak wordt verwezen naar een andere kamer van het Gerecht dan die welke uitspraak heeft gedaan over deze hogere voorziening.

                  3)

                  De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

         (1)  PB C 419 van 14.11.2016.


title: Zaak T-402/18: Beroep ingesteld op 3 juli 2018 — Aquino e.a. / Parlement

text:
               8.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 364/14

      Beroep ingesteld op 3 juli 2018 — Aquino e.a. / Parlement
      (Zaak T-402/18)
      (2018/C 364/14)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partijen: Roberto Aquino (Brussel, België) en 30 andere verzoekers (vertegenwoordiger: L. Levi, advocaat)

         Verwerende partij: Europees Parlement

         Conclusies

      De verzoekende partijen verzoeken het Gerecht:

                  —

                  het beroep ontvankelijk en gegrond te verklaren;

                  —

                  dientengevolge:

                              —

                              het besluit van 2 juli 2018 tot het oproepen van tolken voor 3 juli 2018 en de toekomstige besluiten tot het oproepen van tolken voor 4, 5, 10 en 11 juli 2018 nietig te verklaren;

                              —

                              de verwerende partij te veroordelen tot vergoeding van de immateriële schade welke ex aequo et bono op 1 000 EUR per verzoeker wordt geraamd;

                              —

                              de verwerende partij te verwijzen in alle kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter onderbouwing van het beroep voeren verzoekers drie middelen aan, die in wezen dezelfde of soortgelijk zijn aan die welke in het kader van zaak T-401/18, SFIE-PE/Parlement zijn aangevoerd.


title: Zaak T-693/16 P: Arrest van het Gerecht van 19 juli 2018 — HG / Commissie („Hogere voorziening — Openbare dienst — Ambtenaren — Tewerkstelling in een derde land — Door de administratie ter beschikking gestelde woning — Tuchtmaatregel — Verwerping van het beroep in eerste aanleg — Samenstelling van de rechtsprekende formatie die het arrest in eerste aanleg heeft gewezen — Procedure voor de benoeming van een rechter bij het Gerecht voor ambtenarenzaken — Gerecht bij wet ingesteld — Beginsel van de bevoegde rechter”)

text:
               8.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 364/11

      Arrest van het Gerecht van 19 juli 2018 — HG / Commissie
      (Zaak T-693/16 P) (1)

      ((„Hogere voorziening - Openbare dienst - Ambtenaren - Tewerkstelling in een derde land - Door de administratie ter beschikking gestelde woning - Tuchtmaatregel - Verwerping van het beroep in eerste aanleg - Samenstelling van de rechtsprekende formatie die het arrest in eerste aanleg heeft gewezen - Procedure voor de benoeming van een rechter bij het Gerecht voor ambtenarenzaken - Gerecht bij wet ingesteld - Beginsel van de bevoegde rechter”))
      (2018/C 364/11)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Rekwirant: HG (vertegenwoordiger: L. Levi, advocaat)

         Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk G. Berscheid en C. Berardis-Kayser, vervolgens G. Berscheid en T. Bohr, gemachtigden, bijgestaan door A. Dal Ferro, advocaat)

         Voorwerp

      Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Tweede kamer) van 19 juli 2016, HG/Commissie (F-149/15, EU:F:2016:155), en strekkende tot vernietiging van dat arrest

         Dictum

                  1)

                  Het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Tweede kamer) van 19 juli 2016, HG/Commissie (F-149/15), wordt vernietigd.

                  2)

                  De zaak wordt verwezen naar een andere kamer van het Gerecht dan die welke zich over deze hogere voorziening heeft uitgesproken.

                  3)

                  De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

         (1)  PB C 441 van 28.11.2016.


title: Zaak C-509/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court (Ierland) op 6 augustus 2018 — Minister for Justice and Equality/PF

text:
               8.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 364/8

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court (Ierland) op 6 augustus 2018 — Minister for Justice and Equality/PF
      (Zaak C-509/18)
      (2018/C 364/08)
      Procestaal: Engels

         Verwijzende rechter

      Supreme Court

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Minister for Justice and Equality

         Verwerende partij: PF

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Zijn de criteria aan de hand waarvan kan worden vastgesteld of een als uitvaardigende rechterlijke autoriteit in de zin van artikel 6, lid 1, [van het kaderbesluit (1)] aangeduide officier van justitie een rechterlijke autoriteit is volgens de autonome betekenis van dat begrip in artikel 6, lid 1, van het kaderbesluit van 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten, dat (1) de officier van justitie onafhankelijk optreedt ten opzichte van de uitvoerende macht en (2) in zijn eigen rechtsorde wordt geacht deel te nemen aan de rechtsbedeling?

                  2)

                  Indien dat niet het geval is, wat zijn dan de criteria aan de hand waarvan een nationale rechter dient vast te stellen of een als uitvaardigende rechterlijke autoriteit in de zin van artikel 6, lid 1, van het kaderbesluit aangeduide officier van justitie een rechterlijke autoriteit is in de zin van dat artikel?

                  3)

                  Indien de criteria vereisen dat een officier van justitie deelneemt aan de rechtsbedeling, dient dat dan te worden vastgesteld volgens de status die hij heeft in zijn eigen rechtsorde of veeleer aan de hand van bepaalde objectieve maatstaven? In laatstgenoemd geval, wat zijn dan die objectieve maatstaven?

                  4)

                  Is de officier van justitie van de Republiek Litouwen een rechterlijke autoriteit volgens de autonome betekenis van dat begrip in artikel 6, lid 1, van het kaderbesluit van 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten?

         (1)  Kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten — Verklaringen van sommige lidstaten bij de aanneming van het kaderbesluit (PB 2002, L 190, blz. 1).


title: Zaak T-470/18: Beroep ingesteld op 31 juli 2018 — Telenet / Commissie

text:
               8.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 364/17

      Beroep ingesteld op 31 juli 2018 — Telenet / Commissie
      (Zaak T-470/18)
      (2018/C 364/18)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Telenet (Mechelen, België) (vertegenwoordigers: Y. Desmedt en E. Monard, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  het bestreden besluit in zijn geheel nietig verklaren; en

                  —

                  de Commissie veroordelen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Dit beroep is gericht tegen besluit C(2018) 3410 final van de Commissie van 25 mei 2018 dat is vastgesteld in overeenstemming met artikel 7, lid 3, van richtlijn 2002/21/EC (1) en betrekking heeft op zaken BE/2018/2073: levering van lokale toegang voor grootgebruikers op een vaste locatie in België, BE/2018/2074: levering van centrale toegang voor grootgebruikers op een vaste locatie voor massaproducten in België en BE/2018/2075: televisie-omroepdiensten op grootgebruikersniveau in België.
      Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster drie middelen aan.

                  1.

                  Het eerste middel is eraan ontleend dat de Commissie artikel 7, lid 4, van richtlijn 2002/21/EG heeft geschonden en misbruik heeft gemaakt van haar beoordelingsvrijheid door geen Fase II-onderzoek te openen.

                              —

                              In dit verband voert verzoekster aan dat de Commissie de marktdefinitie van de Belgische nationale regelgevende instantie op meerdere punten in twijfel trok.

                              —

                              Verzoekster voert voorts aan dat de Commissie in overeenstemming met artikel 7, lid 4, van richtlijn 2002/21/EG een Fase II-onderzoek moet openen indien zij ernstige twijfels heeft over een voorgestelde regelgevende maatregel.

                  2.

                  Het tweede middel is eraan ontleend dat de Commissie geen motivering heeft gegeven voor haar conclusie dat de gekozen marktdefinitie er niet toe noopt andere regelgeving vast te stellen.

                              —

                              In dit verband stelt verzoekster dat de Commissie het recht verkeerd heeft toegepast doordat de Commissie van mening was dat zij geen Fase II-onderzoek hoefde te openen omdat met de marktdefinitie die zij passender achtte vermoedelijk dezelfde regelgeving zou worden vastgesteld als in de ontwerpmaatregel was voorgesteld. De juiste marktdefinitie zou de rechtspositie van verzoekster noodzakelijkerwijs hebben gewijzigd.

                  3.

                  Het derde middel is eraan ontleend dat de Commissie de procedurele waarborgen van richtlijn 2002/21/EG niet in acht heeft genomen.

                              —

                              In dit verband voert verzoekster aan dat de ontwerpmaatregel die de Belgische nationale regelgevende instantie aan de Commissie heeft overgelegd een marktdefinitie bevatte waarover de op grond van de artikelen 6 en 16, lid 6, van richtlijn 2002/21/EG vereiste openbare raadpleging niet had plaatsgevonden.
                              Verzoekster voert voorts aan dat de Commissie procedurele vereisten heeft geschonden door haar mening te geven over een voorstel waarover geen openbare raadpleging had plaatsgevonden.

         (1)  Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (Kaderrichtlijn) (PB 2002 L 108, blz. 33).


title: Zaak C-428/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Spanje) op 28 juni 2018 — Jörg Paul Konrad Fritz Bode / Instituto Nacional de la Seguridad Social en Tesorería General de la Seguridad Social

text:
               8.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 364/2

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Spanje) op 28 juni 2018 — Jörg Paul Konrad Fritz Bode / Instituto Nacional de la Seguridad Social en Tesorería General de la Seguridad Social
      (Zaak C-428/18)
      (2018/C 364/02)
      Procestaal: Spaans

         Verwijzende rechter

      Tribunal Superior de Justicia de Galicia

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Jörg Paul Konrad Fritz Bode

         Verwerende partijen: Instituto Nacional de la Seguridad Social en Tesorería General de la Seguridad Social

         Prejudiciële vraag

      Moet artikel 48 VWEU aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling die als voorwaarde voor toegang tot een pensioenuitkering uit hoofde van vervroegde uittreding stelt dat het bedrag van het te ontvangen pensioen hoger is dan het minimumpensioen dat de belanghebbende op grond van diezelfde nationale wetgeving zou ontvangen, waarbij „te ontvangen pensioen” wordt uitgelegd als het daadwerkelijke, uitsluitend ten laste van de bevoegde lidstaat (in casu Spanje) komende pensioen, zonder inaanmerkingneming van eventuele daadwerkelijk ontvangen pensioenen uit hoofde van een andere uitkering van dezelfde aard ten laste van een of meerdere andere lidstaten?


title: Zaak T-471/18: Beroep ingesteld op 2 augustus 2018 — WV / EDEO

text:
               8.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 364/18

      Beroep ingesteld op 2 augustus 2018 — WV / EDEO
      (Zaak T-471/18)
      (2018/C 364/19)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: WV (vertegenwoordiger: É. Boigelot, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Dienst voor extern optreden (EDEO)

         Conclusies

      De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

                  —

                  nietig te verklaren het besluit van [vertrouwelijk] (1) van 27 november 2017 met referentie „eeas.ba.hr.3(2017)6459331” om gedurende 72 kalenderdagen een inhouding op haar salaris te verrichten;

                  —

                  voor zover nodig, nietig te verklaren het uitdrukkelijke besluit van 2 mei 2018 („eeas.ba.hr.3/ED/ld(2018)2309062”) tot afwijzing van de door haar op 3 januari 2018 ingediende klacht;

                  —

                  te beslissen dat de bedragen die na die nietigverklaring aan haar moeten worden terugbetaald worden vermeerderd met een vertragingsrente van 5 % per jaar of met elke andere rentevoet die het Gerecht zal vaststellen, berekend op de dag van de daadwerkelijke terugbetaling en op basis van de datum van de verschillende inhoudingen;

                  —

                  de verwerende partij overeenkomstig artikel 134 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van de Europese Unie te verwijzen in alle kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij een middel aan, ontleend aan schending van de artikelen 1 sexies, lid 2, 12, 12 bis, 21, 25, 26, 55 en 60 van het Ambtenarenstatuut, niet-nakoming van de zorgplicht, schending van het beginsel van behoorlijk bestuur alsmede schending van de artikelen 1 en 2 van bijlage IX bij het Statuut en van verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2000 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de communautaire instellingen en organen en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB 2001, L 8, blz. 1). Zij beroept zich voorts op schending van met name de artikelen 41, 47 en 52 van het Handvest van de grondrechten, van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens en van de rechten van verdediging, schending van artikel 296 VWEU, misbruik van recht en van procedure, kennelijke schending van het beginsel van het gewettigd vertrouwen en van een eerlijk proces. Ten slotte beroept zij zich op schending van het beginsel dat de administratie alleen een besluit mag vaststellen op basis van wettelijk toegestane gronden, dat wil zeggen relevante gronden die feitelijk of juridisch gezien geen kennelijke beoordelingsfouten bevatten, schending van de beginselen van evenredigheid, hoor en wederhoor en rechtszekerheid alsmede schending van het beginsel van verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB 2001, L 145, blz. 43).

         (1)  Vertrouwelijke gegevens weggelaten.


title: Zaak T-482/18: Beroep ingesteld op 10 augustus 2018 — XF / Commissie

text:
               8.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 364/19

      Beroep ingesteld op 10 augustus 2018 — XF / Commissie
      (Zaak T-482/18)
      (2018/C 364/20)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: XF (vertegenwoordiger: J.-N. Louis, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

      De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

                  —

                  nietig te verklaren het besluit van 2 oktober 2017 om haar bij haar verhuizing en indiensttreding bij het hoofdkantoor van EDEO de inrichtingsvergoeding te weigeren;

                  —

                  de Commissie te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij een middel aan, namelijk schending van artikel 20 van het Ambtenarenstatuut en van artikel 5 van bijlage VII erbij.