title: Zaak C-378/07: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Monomeles Protodikeio Rethymnis (Griekenland) op 8 augustus 2007 — Kyriaki Angelidaki, Anastasia Aïvali, Aggeliki Vavouraki, Chrysi Kaparou, Manina Lioni, Evaggelia Makrygiannaki, Eleonora Nisanaki, Christiana Panagiotou, Anna Pitsidianaki, Maria Chalkiadaki en Chrysi Chalkiadaki/Nomarchiaki Aftodioikisi Rethymnis

text:
               10.11.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 269/24

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Monomeles Protodikeio Rethymnis (Griekenland) op 8 augustus 2007 — Kyriaki Angelidaki, Anastasia Aïvali, Aggeliki Vavouraki, Chrysi Kaparou, Manina Lioni, Evaggelia Makrygiannaki, Eleonora Nisanaki, Christiana Panagiotou, Anna Pitsidianaki, Maria Chalkiadaki en Chrysi Chalkiadaki/Nomarchiaki Aftodioikisi Rethymnis
   (Zaak C-378/07)
   (2007/C 269/47)
   Procestaal: Grieks
   Verwijzende rechter
   Monomeles Protodikeio Rethymnis
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Kyriaki Angelidaki, Anastasia Aïvali, Aggeliki Vavouraki, Chrysi Kaparou, Manina Lioni, Evaggelia Makrygiannaki, Eleonora Nisanaki, Christiana Panagiotou, Anna Pitsidianaki, Maria Chalkiadaki en Chrysi Chalkiadaki

      Verwerende partij: Nomarchiaki Aftodioikisi Rethymnis
   Prejudiciële vragen

               1)

               Moeten clausule 5 en clausule 8, punten 1 en 3, van de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die een integrerend onderdeel vormt van richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 (PB L 175, blz. 43), aldus worden uitgelegd dat het gemeenschapsrecht zich verzet (op grond van de toepassing van deze raamovereenkomst) tegen de vaststelling van maatregelen door een lidstaat a) wanneer in de nationale rechtsorde ten tijde van de inwerkingtreding van de richtlijn al een gelijkwaardig wettelijk voorschrift in de zin van clausule 5, punt 1, van de raamovereenkomst bestond, en b) wanneer de ter uitvoering van de raamovereenkomst vastgestelde maatregelen een verlaging inhouden van het algemene niveau van bescherming van de werknemers in de nationale rechtsorde?

               2)

               Zo ja, houdt een verlaging van het beschermingsniveau van tijdelijke werknemers in gevallen waarin er geen sprake is van meerdere opeenvolgende overeenkomsten maar slechts van een enkele arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd, waarbij de door de werknemer verrichte arbeid echter in werkelijkheid niet voorziet in tijdelijke, buitengewone of dringende behoeften van de werkgever, maar in „permanente en blijvende” behoeften, verband met de uitvoering van genoemde raamovereenkomst en de richtlijn en is een dergelijke verlaging dan toegestaan vanuit gemeenschapsrechtelijk oogpunt?

               3)

               Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord en wordt aangenomen dat in de nationale rechtsorde ten tijde van de inwerkingtreding van de richtlijn een gelijkwaardig wettelijk voorschrift in de zin van clausule 5, punt 1, van de raamovereenkomst bestond, zoals het in het hoofdgeding litigieuze artikel 8, lid 3, van wet 2112/1920, betekent dan een wettelijke maatregel, waarvan de vaststelling gemotiveerd wordt als uitvoering van de raamovereenkomst, zoals artikel 11 van presidentieel besluit 164/2004, een ontoelaatbare verlaging van het algemene niveau van bescherming van de werknemers in de nationale rechtsorde in de zin van artikel 8, punten 1 en 3, van de raamovereenkomst wanneer:

                           a)

                           de werkingssfeer van die wettelijke maatregel ter uitvoering van de raamovereenkomst slechts gevallen omvat waarin meerdere opeenvolgende arbeidsovereenkomsten of -verhoudingen voor bepaalde tijd zijn gesloten en niet op die waarin de werknemer (niet meerdere opeenvolgende maar) slechts een enkele arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd is aangegaan om te voorzien in „permanente en blijvende” behoeften van de werkgever, terwijl het al bestaande gelijkwaardige wettelijke voorschrift zich uitstrekt tot alle gevallen waarin sprake is van arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, dus ook op het geval dat de werknemer een enkele arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd is aangegaan, waarmee in werkelijkheid echter werd beoogd door de arbeid van de werknemer te voorzien in „permanente en blijvende” behoeften?

                           b)

                           wanneer de genoemde wettelijke maatregel ter uitvoering van de raamovereenkomst als waarborg ter bescherming van werknemers in tijdelijke dienst en ter voorkoming van misbruik in de zin van de raamovereenkomst betreffende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd voor de toekomst (ex nunc) rechtens als overeenkomsten voor onbepaalde tijd erkent, terwijl het al bestaande gelijkwaardige wettelijke voorschrift de arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd vanaf het moment waarop de aanvankelijke overeenkomsten zijn gesloten, (ex tunc) als overeenkomsten voor onbepaalde tijd aanmerkt?

               4)

               Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord en wordt aangenomen dat in de nationale rechtsorde een aan de inwerkingtreding van de richtlijn voorafgaand gelijkwaardig wettelijk voorschrift in de zin van clausule 5, punt 1, van de raamovereenkomst bestond, zoals het in het hoofdgeding litigieuze artikel 8, lid 3, van wet 2112/1920, betekent dan een ontoelaatbare verlaging van het algemene niveau van bescherming van de werknemers in de nationale rechtsorde in de zin van artikel 8, punten 1 en 3, van de raamovereenkomst de keuze van de Griekse wetgever bij de omzetting van genoemde richtlijn om enerzijds buiten de werkingssfeer van genoemd presidentieel besluit 164/2004 te brengen de gevallen van misbruik waarin de werknemer slechts een enkele arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd is aangegaan, die in werkelijkheid echter tot doel heeft de werknemer te werk te stellen om te voorzien in „permanente en blijvende” in plaats van tijdelijke, buitengewone of dringende, behoeften van de werkgever, en anderzijds geen vergelijkbare, effectieve en op de situatie toegesneden voorziening te treffen ter bescherming van de werknemers tegen deze specifieke vorm van misbruik, afgezien van de algemene bescherming die het algemene Griekse arbeidsrecht altijd voorziet in ieder geval waarin arbeid is verricht op basis van een ongeldige overeenkomst, ongeacht of sprake is van misbruik in de zin van de raamovereenkomst, waarbij de werknemer een vordering heeft tot betaling van zijn loon en toekenning van een ontslagvergoeding, of hij nu onder een geldige overeenkomst werkzaam was of niet, in aanmerking nemende dat

                           a)

                           de verplichting tot betaling van loon en van een ontslagvergoeding volgens het nationale recht geldt bij elke arbeidsverhouding en niet specifiek beoogt misbruik in de zin van de raamovereenkomst te voorkomen, en

                           b)

                           dat de toepassing van het al bestaande gelijkwaardige wettelijk voorschrift leidt tot de erkenning in rechte van de (enkele) arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd als overeenkomst voor onbepaalde tijd?

               5)

               Indien de vorige vragen bevestigend worden beantwoord, is de nationale rechter dan gehouden bij de uitlegging van het nationale recht conform richtlijn 1999/70/EG de bepalingen van een wettelijke maatregel die volgens de motivering ervan vastgesteld is ter uitvoering van de raamovereenkomst, maar leidt tot verlaging van het algemene niveau van bescherming van de werknemers in tijdelijke dienst in de nationale rechtsorde (zoals die van presidentieel besluit 164/2004, die stilzwijgend en indirect maar onmiskenbaar een dergelijke bescherming uitsluiten in de gevallen van misbruik waarin de werknemer slechts een enkele arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd is aangegaan, die in werkelijkheid echter tot doel heeft de werknemer te werk te stellen om te voorzien in „permanente en blijvende” in plaats van tijdelijke, buitengewone of dringende behoeften van de werkgever) buiten toepassing te laten en in plaats daarvan een ten tijde van de inwerkingtreding van de richtlijn reeds bestaand gelijkwaardig wettelijk voorschrift toe te passen, zoals artikel 8, lid 3, van wet 2112/1920?

               6)

               Indien de nationale rechter op een geschil betreffende arbeid voor bepaalde tijd een bepaling (in casu artikel 8, lid 3, van wet 2112/1920) — in beginsel — van toepassing acht die een gelijkwaardig wettelijk voorschrift in de zin van clausule 5, punt 1, van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die een integrerend onderdeel vormt van richtlijn 1999/70/EG, is en op grond waarvan zelfs één arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd die is gesloten zonder dat daar een met de aard, de soort en de kenmerken van de verrichte werkzaamheden verband houdende objectieve reden voor was, geldt als overeenkomst voor onbepaalde tijd:

                           a)

                           is dan in overeenstemming met het gemeenschapsrecht een uitlegging en toepassing van het nationale recht door de nationale rechter, volgens welke altijd sprake is van een objectieve reden voor de sluiting van arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd indien deze hun grondslag vinden in een wettelijk voorschrift inzake de aanstelling van tijdelijk personeel om tegemoet te komen aan specifieke, aanvullende maatschappelijke, buitengewone of in het algemene tijdelijke behoeften (in casu de bepalingen van wet 3250/2004, FEK A 124/7.7.2004), ook wanneer in werkelijkheid wordt voorzien in permanente en blijvende behoeften?

                           b)

                           is dan in overeenstemming met het gemeenschapsrecht een uitlegging en toepassing van het nationale recht door de nationale rechter, volgens welke een bepaling die de omzetting van overeenkomsten voor bepaalde tijd in overeenkomsten voor onbepaalde tijd in de openbare sector verbiedt, moet worden uitgelegd in de zin dat de omzetting van een arbeidsovereenkomst of -verhouding voor bepaalde tijd in een overeenkomst voor onbepaalde tijd in de openbare sector absoluut verboden is, ook wanneer deze ten onrechte is gesloten voor bepaalde tijd en in werkelijkheid is bedoeld om te voorzien in permanente en blijvende behoeften, waarbij de nationale rechter in een dergelijk geval niet de bevoegdheid heeft het ware karakter van de in geding zijnde arbeidsrechtelijke verhouding vast te stellen en deze te kwalificeren als overeenkomst voor onbepaalde tijd? Of moet dit verbod beperkt blijven tot arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd die werkelijk zijn aangegaan om het hoofd te bieden aan tijdelijke, onvoorziene, dringende, buitengewone of andere dergelijke behoeften, en niet tot gevallen waarin de overeenkomsten in werkelijkheid zijn gesloten om te voorzien in permanente en blijvende behoeften?


title: Zaak C-439/09: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour d’appel de Paris (Frankrijk) op 10 november 2009 — Pierre Fabre Dermo-Cosmétique SAS/Président de l’Autorité de la concurrence, Ministre de l’Économie, de l’Industrie et de l’Emploi

text:
               30.1.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 24/27

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour d’appel de Paris (Frankrijk) op 10 november 2009 — Pierre Fabre Dermo-Cosmétique SAS/Président de l’Autorité de la concurrence, Ministre de l’Économie, de l’Industrie et de l’Emploi
   (Zaak C-439/09)
   2010/C 24/49
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Cour d’appel de Paris

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Pierre Fabre Dermo-Cosmétique SAS

      Verwerende partijen: Président de l’Autorité de la concurrence, Ministre de l’Économie, de l’Industrie et de l’Emploi

      Prejudiciële vraag

   Levert het algemene en absolute verbod om de contractgoederen op Internet aan de eindgebruikers te verkopen, dat in het kader van een selectief distributienetwerk aan de erkende distributeurs wordt opgelegd, inderdaad naar zijn strekking een hardekernbeperking van de mededinging in de zin van artikel 81, lid 1, EG op die niet onder de groepsvrijstelling voorzien in verordening nr. 2790/1999 (1) valt, maar eventueel wel voor een individuele vrijstelling krachtens artikel 81, lid 3, EG in aanmerking kan komen?

      (1)  Verordening (EG) nr. 2790/1999 van de Commissie van 22 december 1999 betreffende de toepassing van artikel 81, lid 3, van het Verdrag op groepen verticale overeenkomsten en onderling afgestemde feitelijke gedragingen (PB L 336, blz. 21).


title: Zaak C-513/11: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Työtuomioistuin (Finland) op 3 oktober 2011 — Ylemmät Toimihenkilöt YTN ry/Teknologiateollisuus ry, Nokia Siemens Networks Oy

text:
               26.11.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 347/25

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Työtuomioistuin (Finland) op 3 oktober 2011 — Ylemmät Toimihenkilöt YTN ry/Teknologiateollisuus ry, Nokia Siemens Networks Oy
   (Zaak C-513/11)
   2011/C 347/36
   Procestaal: Fins

      Verwijzende rechter

   Työtuomioistuin

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Ylemmät Toimihenkilöt YTN ry

      Verwerende partijen: Teknologiateollisuus ry, Nokia Siemens Networks Oy

      Prejudiciële vraag

   Staan richtlijn 2006/54/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep en richtlijn 92/85/EEG (2) van de Raad van 19 oktober 1992 inzake de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid op het werk van werkneemsters tijdens de zwangerschap, na de bevalling en tijdens de lactatie, in de weg aan nationale cao-bepalingen of de uitlegging daarvan, volgens welke aan een werkneemster die vanuit onbetaald opvoedingsverlof met zwangerschapsverlof gaat, tijdens dat verlof niet het in de cao bepaalde loon wordt betaald?

      (1)  PB L 204, blz. 23.

      (2)  PB L 348, blz. 1.


title: Beroep, op 3 februari 1999 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Republiek Oostenrijk (Zaak C-25/99)

text:
27.3.1999             NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  C 86/11
     Gesetz über die Umweltverträglichkeitsprüfung van                  Verdrag en deze richtlijn op haar rustende verplichtin-
     12 februari 1990, in § 17 van het Fernstrassengesetz               gen niet is nagekomen;
     van 14 april 1994 en in § 8 van het Luftverkehrsgesetz
     van 17 december 1997, onder bepaalde voorwaarden
     projecten van de verplichte procedure voor de milieu-         2. verweerster in de kosten van de procedure te verwij-
     effectbeoordeling uitsluit.                                        zen.
                                                                   Middelen en voornaamste argumenten
2. De Bondsrepubliek Duitsland in de kosten te verwij-
     zen.
                                                                   De middelen en voornaamste argumenten zijn dezelfde als
                                                                   die in zaak C-20/99 (2).
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                   (1) PB L 340 van 31.12.1993, blz. 21.
                                                                   (2) Zie bladzijde 9 van dit Publicatieblad.
Volgens de onder 1 genoemde bepalingen van Duits recht
is het onder de aldaar bedoelde omstandigheden mogelijk,
dat projecten voor de aanleg van wegen en vliegvelden, die
als project in de zin van bijlage I bij de richtlijn aan de
milieueffectbeoordeling moeten worden onderworpen,
zonder vaststellingsprocedure en daardoor zonder milieu-
effectbeoordeling worden uitgevoerd. Naar Duits recht              Beroep, op 3 februari 1999 ingesteld door Commissie
kan de milieueffectbeoordeling achterwege blijven, wan-            van de Europese Gemeenschappen tegen Groothertogdom
neer geen openbare belangen op het spel staan en wanneer                                       Luxemburg
voorts de belangen van derden niet worden geraakt of met                                    (Zaak C-26/99)
de belanghebbenden een soort overeenkomst met het oog
op de uitvoering van de betrokken projecten is gesloten.                                    (1999/C 86/22)
Evenwel worden de bepalingen van Richtlijn 85/337/EEG
niet genoemd en worden de daarin gesteld voorwaarden
evenmin geeÈerbiedigd.                                             Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
                                                                   is op 3 februari 1999 beroep ingesteld tegen Groothertog-
(1) PB L 175 van 5.7.1985, blz. 40.
                                                                   dom Luxemburg door Commissie van de Europese
                                                                   Gemeenschappen, vertegenwoordigd door P. J. Kuijper,
                                                                   juridisch adviseur, en N. Yerrell, ter beschikking van de
                                                                   juridische dienst gesteld nationaal ambtenaar, als gemach-
                                                                   tigden, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij C.
                                                                   Gómez de la Cruz, lid van haar juridische dienst, Centre
                                                                   Wagner, Kirchberg.
Beroep, op 3 februari 1999 ingesteld door Commissie van
 de Europese Gemeenschappen tegen Republiek Oostenrijk             De Commissie van de Europese Gemeenschappen conclu-
                                                                   deert dat het den Hove behage:
                        (Zaak C-25/99)
                        (1999/C 86/21)
                                                                   Ð vast te stellen dat het Groothertogdom Luxemburg de
                                                                        krachtens het EG-Verdrag om hem rustende verplich-
                                                                        tingen niet is nagekomen, door niet de wettelijke en
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen                 bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen welke
is op 3 februari 1999 beroep tegen Republiek Oostenrijk                 noodzakelijk zijn om te voldoen aan Richtlijn
ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschap-                   95/30/EG van de Commissie van 30 juni 1995 tot aan-
pen, vertegenwoordigd door M. Niejahr, lid van haar juri-               passing aan de vooruitgang van de techniek van Richt-
dische dienst, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg                  lijn 90/679/EEG van de Raad betreffende de bescher-
bij C. Gómez de la Cruz, lid van haar juridische dienst,                ming van de werknemers tegen de risico's van bloot-
Centre Wagner, Kirchberg.                                               stelling aan biologische agentia op het werk (1), en/of
                                                                        door deze maatregelen niet aan de Commissie mee te
                                                                        delen;
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
                                                                   Ð het Groothertogdom te verwijzen in de kosten.
1. vast te stellen dat de Republiek Oostenrijk, door niet
     binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuurs-         Middelen en voornaamste argumenten
     rechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn
     voor het volgen van Richtlijn 93/119/EG van de Raad
     van 22 december 1993 inzake de bescherming van die-           Het bindend karakter van artikel 189, derde alinea, en
     ren bij het slachten of doden (1), de krachtens het EG-       artikel 5, eerste alinea, verplicht de lidstaten om vóór het


title: Zaak T-376/07: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 25 november 2009 — Duitsland/Commissie ( Staatssteun — Steunmaatregelen voor kleine en middelgrote ondernemingen — Beschikking waarbij verstrekken van inlichtingen inzake twee staatssteunregelingen wordt gelast — Controlebevoegdheid van de Commissie krachtens artikel 9, lid 2, vierde zin, van verordening (EG) nr. 70/2001 )

text:
               16.1.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 11/24

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 25 november 2009 — Duitsland/Commissie
   (Zaak T-376/07) (1)

   („Staatssteun - Steunmaatregelen voor kleine en middelgrote ondernemingen - Beschikking waarbij verstrekken van inlichtingen inzake twee staatssteunregelingen wordt gelast - Controlebevoegdheid van de Commissie krachtens artikel 9, lid 2, vierde zin, van verordening (EG) nr. 70/2001”)
   2010/C 11/45
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Bondsrepubliek Duitsland (vertegenwoordigers: M. Lumma, J. Möller en B. Klein, gemachtigden)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: K. Gross en B. Martenczuk, gemachtigden)

      Voorwerp

   Beroep tot nietigverklaring van beschikking C(2007) 3226 def. van de Commissie van 18 juli 2007 waarbij het verstrekken van inlichtingen is gelast over twee staatssteunregelingen die vallen onder verordening (EG) nr. 70/2001 van de Commissie, van 12 januari 2001, inzake de toepassing van de artikelen [87 EG] en [88 EG] op staatssteun voor kleine en middelgrote ondernemingen (PB L 10, blz. 33)

      Dictum

               1.

               Het beroep wordt verworpen.

               2.

               De Bondsrepubliek Duitsland wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 297 van 8.12.2007.


title: Zaak T-86/03: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van  21 maart 2006  — Holcim (Frankrijk) tegen Commissie

text:
               20.5.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 121/18

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 21 maart 2006 — Holcim (Frankrijk) tegen Commissie
   (Zaak T-86/03) (1)

   (2006/C 121/34)

      Procestaal: Frans

   De president van de Tweede kamer van het Gerecht van eerste aanleg heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 112 van 10.5.2003.


title: Zaak T-741/14: Beroep ingesteld op 27 oktober 2014 — Hersill/BHIM — KCI Licensing (VACUP)

text:
               15.12.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 448/37

         Beroep ingesteld op 27 oktober 2014 — Hersill/BHIM — KCI Licensing (VACUP)
   (Zaak T-741/14)
   (2014/C 448/46)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Hersill, SL (Móstoles, Spanje) (vertegenwoordiger: M. Aznar Alonso, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: KCI Licensing, Inc. (San Antonio, Verenigde Staten)

      Gegevens betreffende de procedure voor het BHIM

      Aanvrager van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken merk: gemeenschapsmerkaanvraag nr. 9 9 43  499

      Procedure voor het BHIM: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 14 augustus 2014 in zaak R 1520/2013-2

      Conclusies

               —

               het beroep gegrond verklaren en de bestreden beslissing vernietigen;

               —

               het BHIM en de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep verwijzen in de kosten indien zij partij bij de onderhavige procedure zijn.

      Aangevoerde middelen

               —

               schending van artikel 42, lid 2, van verordening nr. 207/2009 en van regel 22, lid 3, van verordening nr. 2868/95;

               —

               schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009.


title: Zaak C-55/12: Beroep ingesteld op 2 februari 2012 — Europese Commissie/Ierland

text:
               24.3.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 89/18

         Beroep ingesteld op 2 februari 2012 — Europese Commissie/Ierland
   (Zaak C-55/12)
   2012/C 89/28
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: R. Lyal en W. Mölls, gemachtigden)

      Verwerende partij: Ierland

      Conclusies

               —

               vaststellen dat Ierland, door vrijstelling van accijnsrechten te verlenen voor door gehandicapte personen gebruikte brandstof voor motorvoertuigen zonder de bij richtlijn 2003/96/EG (1) vastgelegde minimumbelastingniveaus in acht te nemen, de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               Ierland verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De Commissie stelt dat Ierland, door de vrijstelling van accijnsrechten op door gehandicapte personen gebruikte motorbrandstoffen te handhaven, de krachtens de richtlijn op hem rustende verplichtingen niet nakomt.

      (1)  Richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit (PB L 283, blz. 51).


title: Zaak C-96/03: Verzoek van het College van Beroep voor het bedrĳfsleven van 7 januari 2003 om een prejudiciële beslissing in de zaak A. Tempelman tegen de Directeur van de Rĳksdienst voor de keuring van Vee en Vlees

text:
C 146/14                 NL                          Publicatieblad van de Europese Unie                                        21.6.2003
             meer subsidiair de Gemeenschap te veroordelen tot            Middelen en voornaamste argumenten
             betaling van de door het Hof van Justitie in goede
             justitie te bepalen schadevergoeding, vermeerderd            —      Onjuiste uitvoering van artikel 5 van de richtlijn: in de
             met een rente van 8 % per jaar vanaf de datum van                   wet waarbij artikel 5 van richtlijn 93/13/EEG in het
             het Inleidende verzoekschrift in eerste instantie tot               Spaanse recht is opgenomen, is verzuimd om te bepalen
             de datum van algehele betaling;                                     dat de voor de consument gunstigste interpretatie niet
                                                                                van toepassing is in het kader van de in artikel 7, lid 2
3.     verweerster te veroordelen in de kosten van beide instan-                 van de richtlijn bedoelde procedures (verbodsacties).
       ties overeenkomstig artikel 69 lid 2 Reglement van                        Aldus ontstaat een situatie waarin de consument het
       Procesvoering.                                                            risico loopt dat de uitleggingsregel tegen zijn belangen
                                                                                ingaat doordat het onmogelijk is om onduidelijke bedin-
                                                                                gen die volgens een „normale” uitlegging oneerlijk zijn via
                                                                                een verbodsactie uit overeenkomsten met consumenten
Middelen en voornaamste argumenten                                               worden verwijderd.
                                                                          —      Onjuiste uitvoering van artikel 6, lid 2 van de richtlijn:
De middelen en voornaamste argumenten zijn analoog aan die                       door te verwijzen naar het bepaalde in „artikel 5 van het
in zaak C-41/03 P, met dien verstande dat het verordening                        Verdrag van Rome van 1980 inzake het recht dat van
2081/2000/EG betreft.                                                            toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst” wordt
                                                                                in het Spaanse recht aan de door de richtlijn aan
                                                                                consumenten verleende bescherming een dubbele beper-
( 1) Verordening (EG) nr. 2081/2000 van de Commissie van 29 sep-                 king opgelegd. De richtlijn voorziet in bescherming
     tember 2000 over het verdere gebruik van beschermende maatre-               van alle consumenten in alle overeenkomsten met een
     gelen aangaande de invoer van producten uit de suikersector van             verkoper, terwijl de Spaanse wet in die bescherming
     oorsprong uit de overzeese landen en gebieden (PB L 246, blz. 64).          voorziet enkel voor bepaalde typen overeenkomsten en
                                                                                enkel wanneer aan bepaalde voorwaarden is voldaan, een
                                                                                door de richtlijn verboden beperking.
                                                                          (1 ) PB L 95 van 21.4.1993, blz. 29.
Beroep, op 17 februari 2003 ingesteld door Commissie
van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk
                                Spanje
                           (Zaak C-70/03)
                                                                          Verzoek van het College van Beroep voor het bedrijfsle-
                          (2003/C 146/23)                                 ven van 7 januari 2003 om een prejudiciële beslissing
                                                                          in de zaak A. Tempelman tegen de Directeur van de
                                                                                Rijksdienst voor de keuring van Vee en Vlees
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
op 17 februari 2003 beroep ingesteld tegen Koninkrijk                                               (Zaak C-96/03)
Spanje door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
vertegenwoordigd door I. Martínez del Peral en M. França,
                                                                                (2003/C 146/24)
leden van haar juridische dienst, domicilie gekozen hebbende
te Luxemburg.
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                          Het College van Beroep voor het bedrijfsleven heeft bij
                                                                          uitspraak van 7 januari 2003, ingekomen ter griffie van het
1.     vast te stellen dat het Koninkrijk Spanje door de artike-          Hof van Justitie op 4 maart 2003, in de zaak A. Tempelman
       len 5 en 6, lid 2 van richtlijn 93/13/EEG (1) van de Raad          tegen de Directeur van de Rijksdienst voor de keuring van Vee
       van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in                en Vlees, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
       consumentenovereenkomsten niet volledig in nationaal               verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende
       recht om te zetten, de krachtens het Verdrag en deze               vragen:
       richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nage-
       komen;                                                             1.     Kan een lidstaat aan het gemeenschapsrecht de bevoegd-
                                                                                heid ontlenen te besluiten tot doding van dieren die
2.     het Koninkrijk Spanje te verwijzen in de kosten.                          verdacht zijn van besmetting met het mkz-virus?
 ---pagebreak--- 21.6.2003              NL                         Publicatieblad van de Europese Unie                                         C 146/15
2.     Biedt Richtlijn 85/511/EEG (1), zoals gewijzigd door            Beroep, op 28 februari 2003 ingesteld door Commissie
       Richtlijn 90/423/EEG (2), lidstaten ruimte voor het (doen)      van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek
       treffen van aanvullende nationale maatregelen ter bestrij-                                  Duitsland
       ding van mkz?
3.     Welke grenzen stelt het gemeenschapsrecht aan een                                         (Zaak C-98/03)
       lidstaat ten aanzien van het treffen van aanvullende
       nationale maatregelen, anders dan die welke zijn voorzien
       in Richtlijn 85/511/EEG, zoals gewijzigd door Richtlijn                                  (2003/C 146/26)
       90/423/EEG?
( 1) PB 1985, L 315, blz. 11.
( 2) PB 1990, L 224, blz. 13.                                          Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                       op 28 februari 2003 beroep ingesteld tegen Bondsrepubliek
                                                                       Duitsland door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
                                                                       vertegenwoordigd door U. Wölker, juridisch adviseur van de
                                                                       Commissie, als gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te
                                                                       Luxemburg bij L. Escobar Guerrero, lid van haar juridische
                                                                       dienst, Centre Wagner, Kirchberg.
Verzoek van het College van Beroep voor het bedrijfsle-
ven van 7 januari 2003 om een prejudiciële beslissing in               Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
de zaak de heer en mevrouw T.H.J.M. van Schaijk tegen
de Directeur van de Rijksdienst voor de keuring van Vee
                              en Vlees                                 1.   vast te stellen dat de Bondsrepubliek Duitsland niet
                                                                            heeft voldaan aan de verplichtingen die op haar rusten
                                                                            krachtens de artikelen 6, leden 3 en 4, 12, 13 en 16 van
                           (Zaak C-97/03)                                   richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake
                                                                            de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde
                                                                            flora en fauna (1), door
                          (2003/C 146/25)
                                                                            —     voor bepaalde projecten buiten speciale bescher-
                                                                                mingszones als bedoeld in artikel 4, lid 1, van de
                                                                                richtlijn, waarvoor krachtens artikel 6, leden 3 en 4,
Het College van Beroep voor het bedrijfsleven heeft bij
uitspraak van 7 januari 2003, ingekomen ter griffie van het                       van de richtlijn een effectbeoordeling vereist is,
                                                                                een dergelijke beoordeling niet voor te schrijven,
Hof van Justitie op 4 maart 2003, in de zaak de heer en
                                                                                ongeacht of de projecten significante gevolgen kun-
mevrouw T.H.J.M. van Schaijk tegen de Directeur van de
                                                                                nen hebben voor een speciale beschermingszone;
Rijksdienst voor de keuring van Vee en Vlees, het Hof van
Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een
prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:                          —     emissies in een speciale beschermingszone toe te
                                                                                laten, ongeacht of deze significante gevolgen kunnen
1.     Kan een lidstaat aan het gemeenschapsrecht de bevoegd-                     hebben voor deze zone;
       heid ontlenen te besluiten tot doding van dieren die
       verdacht zijn van besmetting met het mkz-virus?                      —     sommige onopzettelijke verstoringen van bescherm-
                                                                                de dieren uit te sluiten van de werkingssfeer van de
2.     Biedt Richtlijn 85/511/EEG (1), zoals gewijzigd door                       voorschriften inzake bescherming van de soorten;
       Richtlijn 90/423/EEG (2), lidstaten ruimte voor het (doen)
       treffen van aanvullende nationale maatregelen ter bestrij-
       ding van mkz?                                                        —     ten aanzien van bepaalde activiteiten die met de
                                                                                zonebescherming verenigbaar moeten zijn, niet te
                                                                                garanderen dat slechts afwijkingen worden toege-
3.     Welke grenzen stelt het gemeenschapsrecht aan een                          staan in de uitzonderingsgevallen van artikel 16 van
       lidstaat ten aanzien van het treffen van aanvullende                       de richtlijn;
       nationale maatregelen, anders dan die welke zijn voorzien
       in Richtlijn 85/511/EEG, zoals gewijzigd door Richtlijn
       90/423/EEG?                                                          —     het gebruik van plantenbeschermingsmiddelen te
                                                                                regelen op een wijze die onvoldoende rekening
                                                                                houdt met de bescherming van de soorten;
( 1) PB 1985, L 315, blz. 11.
( 2) PB 1990, L 224, blz. 13.
                                                                            —     voorschriften inzake de visvangst niet aan te melden
                                                                                en/of daarin geen toereikend vangstverbod op te
                                                                                nemen;


title: Zaak T-271/03: Beroep, op 30 juli 2003 ingesteld door Deutsche Telekom AG tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
1.11.2003            NL                           Publicatieblad van de Europese Unie                                       C 264/29
Middelen en voornaamste argumenten                                      Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
Aanvrager van het ge-         verzoekster                               —    de beschikking van verweerster van 21 mei 2003,
meenschapsmerk:                                                              bekendgemaakt onder dossiernummer C(2003) 1536
                                                                             def., nietig te verklaren;
Betrokken        gemeen-      beeldmerk „GLOVE” voor waren
schapsmerk:                   en diensten van de klassen 25, 35         —    subsidiair, de door verweerster in artikel 3 van de
                              en 41 — aanvraagnr. 464016                     beschikking vastgestelde geldboete tot een door het
                                                                             Gerecht te bepalen bedrag te verlagen;
Houder van het oppo-          RCN-Companhia de importaçao e
sitiemerk of -teken in de     esportaçao de Texteis, Lda.
                                                                        —    verweerster in alle kosten te verwijzen.
oppositieprocedure:
Oppositiemerk of -te-         Spaans (nr. 1.629.840) en inter-
ken:                          nationaal (nr. 651.424) beeld-
                              merk „GLOIBE” en Portugees                Middelen en voornaamste argumenten
                              (nr. 310.796)        en Spaans
                              (nr. 1.981.850) woordmerk
                              „GLOBE” voor waren van klas-
                              se 25 (kledingstukken, schoeisel          In de bestreden beschikking heeft de Commissie vastgesteld,
                              en riemen)                                dat verzoekster artikel 82, sub a, Eg, heeft geschonden door
                                                                        voor de toegang tot haar telecommunicatienet van haar
Beslissing oppositieafde-     weigering van inschrijving voor           concurrenten en haar eindafnemers onredelijke maandelijkse
ling:                         waren        van     klasse     25        en eenmalige vergoedingen te vragen en daardoor de mededin-
                              (kledingstukken, schoeisel en rie-        ging op de markt voor de toegang tot dat net te verstoren. De
                              men), aanvaarding voor de overi-          aan verzoekster opgelegde geldboete bedraagt 12,6 mil-
                              ge diensten van de klassen 35             joen EUR.
                              en 41
Beslissing kamer van be-      verwerping van het beroep                 Volgens verzoekster heeft de Commissie artikel 82 EG ge-
roep:                                                                   schonden. Zij kan verzoekster geen misbruik verwijten, daar
                                                                        de hoogte van de litigieuze vergoedingen bij gebreke aan
Middelen:                     onjuiste toepassing van artikel 8,        beïnvloeding van de mededinging niet onredelijk is. Anders
                              lid 1, van verordening (EG) nr. 40/       dan de Commissie meent, is voor de vaststelling dat de door
                              94 (geen verwarringsgevaar, geen          verzoekster gevraagde vergoedingen misbruik opleveren, het
                              associatiegevaar en zwakke gelijk-        bewijs van een kloof tussen de kosten en de prijs volgens de
                              soortigheid van de waren).                door haar toegepaste methode ongeschikt en ontoereikend. De
                                                                        analyse door de Commissie van de kosten-prijs-verhouding
                                                                        berust op een onjuiste methode en van verstoring van de
                                                                        mededinging is geen sprake.
                                                                        Verzoekster betoogt voorts dat de Commissie door de vaststel-
                                                                        ling van de bestreden beschikking misbruik van bevoegdheid
Beroep, op 30 juli 2003 ingesteld door Deutsche Telekom                 heeft gemaakt. De Commissie miskent de door het gemeen-
 AG tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen                      schapsrecht aan de Duitse autoriteiten op het gebied van
                                                                        telecommunicatie en posterijen voorbehouden bevoegdheid
                                                                        en wil de regulering van de vergoedingen door deze autoriteiten
                       (Zaak T-271/03)                                  corrigeren. Om dezelfde reden is de beschikking voorts
                                                                        onevenredig. Zij onderwerpt de vergoedingen voor de toegang
                                                                        tot verzoeksters net aan een dubbele regulering en maakt
                       (2003/C 264/51)
                                                                        daarmee inbreuk op de rechtszekerheid die de gemeenschaps-
                                                                        rechtelijke bevoegdheidsverdeling voor vergoedingen in de
                       (Procestaal: Duits)                              telecommunicatiesector dient te scheppen.
                                                                        Tenslotte heeft verweerster, door verzoekster een geldboete
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-               op te leggen, wezenlijke vormvoorschriften geschonden en
schappen is op 30 juli 2003 beroep ingesteld tegen Commissie            artikel 15, lid 2, van verordening nr. 17/62 miskend.
van de Europese Gemeenschappen door Deutsche Telekom
AG, gevestigd te Bonn (Duitsland), vertegenwoordigd door
K. Quack, U. Quack en S. Ohlhoff, advocaten.


title: ARREST VAN HET HOF (Vijfde Kamer) van 29 mei 1997 in zaak C-153/96 P: J. R. de Rijk tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Hogere voorziening - Ambtenaar - Aanvullende ziektekostenverzekering voor in derde land tewerkgestelde ambtenaren - Voorwaarden voor vergoeding van ziektekosten)

text:
Nr. C 228/2              NL                  Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  26 . 7 . 97
de uitlegging van artikel 2, leden 1 en 2, van Richtlijn 89/            zen arrest tussen De Rijk en Commissie (JurAmbt. 1996,
552/EEG van de Raad van 3 oktober 1989 betreffende de                   blz . 11-365 ), strekkende tot vernietiging van dit arrest,
coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke              andere partij bij de procedure : Commissie van de Europese
bepalingen in de lidstaten inzake de uitoefening van televi            Gemeenschappen (gemachtigde: J. Currall ), heeft het Hof
sieomroepactiviteiten ( PB nr. L 298 van 17. 10 . 1989,                 (Vijfde Kamer), samengesteld als volgt: J. C. Moitino de
blz. 23 ), heeft het Hof ( Zesde Kamer), samengesteld als               Almeida ( rapporteur ), kamerpresident, C. Gulmann,
volgt: G. F. Mancini, kamerpresident, J. L. Murray, C. N.               D. A. O. Edward, J.-P. Puissochet en M. Wathelet, rech
Kakouris, P. J. G. Kapteyn (rapporteur) en H. Ragnemalm ,               ters; advocaat-generaal : P. Léger; griffier: H. A. Rühl,
rechters; advocaat-generaal: C. O. Lenz; griffier: D. Lou              hoofdadministrateur, op 29 mei 1997 een arrest gewezen
terman-Hubeau, hoofdadministrateur, op 29 mei 1997 een                  waarvan het dictum luidt als volgt:
arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                        1 . Wijst de hogere voorziening af.
1 . Artikel 2, lid 1 , van Richtlijn 89/552/EEG van de
     Raad van 3 oktober 1989, betreffende de coördinatie
     van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalin            2 . Verwijst requirant in de kosten.
     gen in de lidstaten inzake de uitoefening van televisie
     omroepactiviteiten, moet aldus worden uitgelegd, dat               (') PB nr. C 197 van 6 . 7. 1996 .
     een televisieomroeporganisatie onder de bevoegdheid
     valt van de lidstaat waar zij is gevestigd. De oorsprong
     van de door de televisieomroeporganisatie uitgezonden
     programma 's of de overeenstemming ervan met de
     artikelen 4 en 5 van de richtlijn is irrelevant bij de
     vaststelling van de lidstaat onder de bevoegdheid waar
     van een dergelijke omroeporganisatie valt ingevolge                                   ARREST VAN HET HOF
     artikel 2 , lid 1 .
                                                                                ( Zesde Kamer)
2 . Artikel 2, lid 2, van Richtlijn 89/552/EEG moet aldus                                        van 5 juni 1997
     worden uitgelegd, dat een lidstaat zich niet kan verzet           in zaak C-285/95 (verzoek van het Oberverwaltungs
     ten tegen de doorgifte op zijn grondgebied van uitzen             gericht Berlin om een prejudiciële beslissing): S. Kol tegen
     dingen van een televisieomroeporganisatie die onder                                          Land Berlin (')
     de bevoegdheid van een andere lidstaat valt, wanneer
     deze uitzendingen niet in overeenstemming zijn met de              (Associatieovereenkomst EEG-Turkije — Besluit van Asso
     eisen van de artikelen 4 en 5 van deze richtlijn.                  ciatieraad — Vrij verkeer van werknemers — Legale
                                                                        arbeid — Tijdvakken van arbeid vervuld op basis van een
(') PB nr. C 64 van 2 . 3 . 1996 .                                                 frauduleus verkregen verblijfsvergunning)
                                                                                ( 97/C 228/04 )
                                                                                (Procestaai: Duits)
                    ARREST VAN HET HOF
                                                                         (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in
                            (Vijfde Kamer)                                              de Jurisprudentie van het Hof)
                          van 29 mei 1997
in zaak C-153/96 P: J. R. de Rijk tegen Commissie van de                In zaak C-285/95 , betreffende een verzoek aan het Hof
                  Europese Gemeenschappen (')                           krachtens artikel 177 EG-Verdrag van het Oberverwal
                                                                        tungsgericht Berlin, in het aldaar aanhangig geding tussen
(Hogere voorziening — Ambtenaar — Aanvullende ziekte                   S. Kol en Land Berlin, om een prejudiciële beslissing over
kostenverzekering voor in derde land tewerkgestelde                     de uitlegging van de artikelen 6, lid 1 , en 14, lid 1 , van
ambtenaren — Voorwaarden voor vergoeding van ziekte                    Besluit nr. 1 /80 van 19 september 1980 betreffende de om>
                                 kosten)                                wikkeling van de Associatie, vastgesteld door de Associa
                             ( 97/C 228/03 )                            tieraad die is ingesteld bij de Associatieovereenkomst tus
                                                                        sen de Europese Economische Gemeenschap en Turkije,
                                                                        heeft het Hof ( Zesde Kamer), samengesteld als volgt: G. F.
                         (Procestaal: Frans)
                                                                        Mancini, kamerpresident, C. N. Kakouris, G. Hirsch, H.
                                                                        Ragnemalm en R. Schintgen ( rapporteur), rechters, advo
 (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in          caat-generaal: M. B. Elmer; griffier: D. Louterman
                  de Jurisprudentie van het Hof)                        Hubeau, hoofdadministrateur, op 5 juni 1997 een arrest
                                                                        gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
In zaak C-153/96 P, J. R. de Rijk ( advocaat: N. Lhoëst ),
betreffende hogere voorziening tegen het op 7 maart 1996                Artikel 6, lid 1 , van Besluit nr. 1 /80 van 19 september
door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese                       1980 betreffende de ontwikkeling van de Associatie, vast
Gemeenschappen (Vijfde Kamer) in zaak T-362/94 gewe                    gesteld door de Asssociatieraad die is ingesteld bij de over


title: Zaak T-676/13: Arrest van het Gerecht van 4 februari 2016 — Italian International Film/EACEA [„Programma ter ondersteuning van de Europese audiovisuele sector (MEDIA 2007) — Maatregelen ter ondersteuning van de transnationale distributie van Europese films — Oproep tot het indienen van voorstellen in het kader van het „selectieve” stelsel 2013 — Handeling van het EACEA waarmee verzoekster ervan in kennis wordt gesteld dat haar aanvraag voor de film „Only God Forgives” is afgewezen — Handeling van het EACEA waarmee de afwijzing wordt bevestigd onder aanvoering van nieuwe gronden — Bevoegdheid — Verdeling van taken tussen de Commissie en het EACEA — Gebonden bevoegdheid — Beroep tot nietigverklaring — Handeling waartegen kan worden opgekomen — Ontvankelijkheid — Motiveringsplicht — Vaste richtsnoeren 2012-2013 — Overeenkomst inzake materiële of fysieke distributie — Geen voorafgaande mededeling aan het EACEA — Niet-subsidiabele aanvraag”]

text:
               21.3.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 106/30

         Arrest van het Gerecht van 4 februari 2016 — Italian International Film/EACEA
   (Zaak T-676/13) (1)

   ([„Programma ter ondersteuning van de Europese audiovisuele sector (MEDIA 2007) - Maatregelen ter ondersteuning van de transnationale distributie van Europese films - Oproep tot het indienen van voorstellen in het kader van het „selectieve” stelsel 2013 - Handeling van het EACEA waarmee verzoekster ervan in kennis wordt gesteld dat haar aanvraag voor de film „Only God Forgives” is afgewezen - Handeling van het EACEA waarmee de afwijzing wordt bevestigd onder aanvoering van nieuwe gronden - Bevoegdheid - Verdeling van taken tussen de Commissie en het EACEA - Gebonden bevoegdheid - Beroep tot nietigverklaring - Handeling waartegen kan worden opgekomen - Ontvankelijkheid - Motiveringsplicht - Vaste richtsnoeren 2012-2013 - Overeenkomst inzake materiële of fysieke distributie - Geen voorafgaande mededeling aan het EACEA - Niet-subsidiabele aanvraag”])
   (2016/C 106/33)
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Italian International Film Srl (Rome, Italië) (vertegenwoordigers: A. Fratini, B. Bettelli en M. Bottino, advocaten)

      Verwerende partij: Uitvoerend Agentschap onderwijs, audiovisuele media en cultuur (EACEA) (vertegenwoordigers: H. Monet en D. Homann, gemachtigden, bijgestaan door D. Fosselard en A. Duron, advocaten)

      Voorwerp

   Verzoek tot nietigverklaring van het besluit houdende afwijzing van de aanvraag van verzoekster om toekenning van subsidie voor de film „Only God Forgives”, ingediend in het kader van de oproep tot het indienen van voorstellen EACEA/21/12 MEDIA 2007 — Steun voor de transnationale distributie van Europese films — het „selectieve” programma 2013 (PB 2012, C 300, blz. 5), bekendgemaakt overeenkomstig besluit nr. 1718/2006/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 november 2006 betreffende de uitvoering van een programma ter ondersteuning van de Europese audiovisuele sector (MEDIA 2007) (PB L 327, blz. 12), vastgesteld voor de periode van 1 januari 2007 tot en met 31 december 2013

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Italian International Film Srl en het Uitvoerend Agentschap onderwijs, audiovisuele media en cultuur (EACEA) dragen elk hun eigen kosten.

      (1)  PB C 45 van 15.2.2014.


title: Zaak T-33/16: Beroep ingesteld op 26 januari 2016 — TestBioTech/Commissie

text:
               18.4.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 136/36

         Beroep ingesteld op 26 januari 2016 — TestBioTech/Commissie
   (Zaak T-33/16)
   (2016/C 136/51)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: TestBioTech eV (München, Duitsland) (vertegenwoordigers: K. Smith, QC, J. Stevenson, Barrister, R. Stein, Solicitor)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het beroep ontvankelijk en gegrond verklaren;

               —

               het besluit van de Commissie van 16 november 2015 tot afwijzing van het door verzoekster ingediende verzoek tot interne herziening van de uitvoeringsbesluiten (EU) 2015/686 (1), (EU) 2015/696 (2) en (EU) 2015/698 (3) van de Commissie van 24 april 2015 waarbij op grond van verordening (EG) nr. 1829/2003 (4) (hierna: „verordening nr. 1829/2003”) aan Monsanto of Pioneer drie vergunningen worden verleend voor het in de handel brengen van hun genetisch gemodificeerde soja MON 87769, MON 87705 en/of 305423, nietig verklaren;

               —

               verweerster verwijzen in verzoeksters kosten, en

               —

               alle andere dienstig geachte maatregelen gelasten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster twee middelen aan.

               1.

               Eerste middel: door te concluderen dat het verzoek tot interne herziening grotendeels aangelegenheden betreft die niet binnen de werkingssfeer van de Aarhus-verordening (5) vallen, heeft de Commissie artikel 10, lid 1, junctis artikel 2, onder f) en g), en de overwegingen 11 en 18 tot en met 21 van die verordening, geschonden.

                           —

                           Een niet-gouvernementele organisatie die aan de gestelde criteria voldoet, is gerechtigd een verzoek tot interne herziening in te dienen van een administratieve handeling met betrekking tot het milieurecht. Verordening nr. 1829/2003 maakt deel uit van het milieurecht. Bijgevolg is de organisatie gerechtigd een verzoek in te dienen tot herziening van om het even welke administratieve handeling met betrekking tot dat recht, met inbegrip van een vergunning voor het in de handel brengen.

                           —

                           Rekening houdend met de bewoordingen, het voorwerp en het doel van het Verdrag van 25 juni 1998 betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties (VN-ECE) (hierna: „verdrag van Aarhus”) en de Aarhus-verordening, en ook met de toepassingsgids met betrekking tot het verdrag van Aarhus, is er geen grond voor de conclusie van de Commissie dat zij besluiten, die op grond van verordening nr. 1829/2003 zijn genomen, kan opdelen als gedeeltelijk binnen en gedeeltelijk buiten de werkingssfeer van de Aarhus-verordening vallend.

                           —

                           Genetisch gemodificeerde organismen maken deel uit van het milieu. Het argument van de Commissie dat de gevolgen van een dergelijk organisme op de menselijke gezondheid geen milieuaangelegenheid is en bijgevolg niet binnen de werkingssfeer van de Aarhus-verordening valt, deugt in wezen niet.

               2.

               Tweede middel: door niet vóór 16 november 2015 te antwoorden op het op 29 mei 2015 ingediende verzoek tot interne herziening, heeft de Commissie artikel 10, lid 3, van de Aarhus-verordening geschonden.

                           —

                           De Commissie heeft het bestreden besluit op 16 november 2015 vastgesteld, ongeveer 24 weken nadat het verzoek tot interne herziening was ingediend. De Commissie is er niet in geslaagd een afdoende verklaring te verschaffen voor de niet-naleving van de normale verplichting volgens welke een antwoord binnen de 12 weken moet worden gegeven, en in ieder geval is zij de uiterste termijn van 18 weken om te antwoorden niet nagekomen.

      (1)  Uitvoeringsbesluit (EU) 2015/686 van de Commissie tot verlening van een vergunning voor het in de handel brengen van producten die geheel of gedeeltelijk bestaan uit of zijn geproduceerd met de genetisch gemodificeerde soja MON 87769 (MON-87769-7) overeenkomstig verordening (EG) nr. 1829/2003 (PB L 112, blz. 16).

      (2)  Uitvoeringsbesluit (EU) 2015/696 van de Commissie tot verlening van een vergunning voor het in de handel brengen van producten die geheel of gedeeltelijk bestaan uit of zijn geproduceerd met genetisch gemodificeerde soja MON 87705 (MON-877Ø5-6) overeenkomstig verordening (EG) nr. 1829/2003 (PB L 112, blz. 60).

      (3)  Uitvoeringsbesluit (EU) 2015/698 van de Commissie tot verlening van een vergunning voor het in de handel brengen van producten die geheel of gedeeltelijk bestaan uit of zijn geproduceerd met genetisch gemodificeerde soja 305423 (DP-3Ø5423-1) overeenkomstig verordening (EG) nr. 1829/2003 (PB L 112, blz. 71).

      (4)  Verordening (EG) nr. 1829/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 22 september 2003 inzake genetisch gemodificeerde levensmiddelen en diervoeders (PB L 268, blz. 1).

      (5)  Verordening (EG) nr. 1367/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 6 september 2006 betreffende de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden op de communautaire instellingen en organen (PB L 264, blz. 13).


               7.3.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 66/28

         Beroep tegen het Vorstendom Liechtenstein, ingesteld door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 4 december 2012
   (Zaak E-14/12)
   2013/C 66/08
   Op 4 december 2012 is bij het EVA-Hof beroep ingesteld tegen het Vorstendom Liechtenstein door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, vertegenwoordigd door Xavier Lewis, Clémence Perrin en Catherine Howdle, optredend als gemachtigden, Belliardstraat 35, 1040 Brussel, Belgium.
   De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA vraagt het EVA-Hof het volgende vast te stellen:

               1.

               Het Vorstendom Liechtenstein („Liechtenstein”) komt de krachtens artikel 31 en artikel 36 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte op hem rustende verplichtingen niet na, wanneer het een wetgeving handhaaft die erin voorziet dat personen die in Liechtenstein wonen en verantwoordelijk zijn voor een uitzendbureau, een garantie moeten stellen van 50 000 Zwitserse frank, terwijl personen die dezelfde functie uitoefenen maar buiten Liechtenstein wonen, en bureaus die grensoverschrijdend uitzenddiensten willen verrichten, een garantie moeten stellen van 100 000 Zwitserse frank.

               2.

               Het Vorstendom Liechtenstein wordt verwezen in de kosten van de procedure.

      Feiten en argumenten:

               —

               De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA betoogt dat Liechtenstein geen gevolg heeft gegeven aan het met redenen omkleed advies van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van 25 januari 2012 in verband met de niet-nakoming van zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 31 en artikel 36 van de EER-Overeenkomst op het gebied van uitzendarbeid en uitzenddiensten.

               —

               De betrokken maatregelen van Liechtenstein zijn de artikelen 25 en 26 van Verordnung vom 11. Juli 2000 zum Gesetz über die Arbeitsvermittlung und den Personalverleih (verordening van 11 juli 2000 betreffende uitzendarbeid en uitzenddiensten).
               De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA betoogt dat de Liechtensteinse nationale wetgeving met deze maatregelen personen die in dat land wonen en verantwoordelijk zijn voor een uitzendbureau, verplicht een garantie van 50 000 Zwitserse frank te stellen. In dezelfde wetgeving is voor personen die dezelfde functie uitoefenen en buiten Liechtenstein wonen, de verplichting opgenomen een garantie van 100 000 Zwitserse frank te stellen wanneer zij uitzenddiensten verrichten. Ook uitzendbureaus die buiten Liechtenstein gevestigd zijn en grensoverschrijdend diensten willen verrichten, moeten een garantie van 100 000 Zwitserse frank stellen.

               —

               De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA betoogt dat Liechtenstein zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 31 en artikel 36 van de EER-Overeenkomst niet nakomt, wanneer het deze wetgeving in de huidige versie handhaaft.


title: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 27 februari 2002 in zaak T-106/00: Streamserve Inc. tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen, modellen) (BHIM) ("Gemeenschapsmerk — Woord STREAMSERVE — Absolute weigeringsgronden — Artikel 7, lid 1, sub b, en c, van verordening (EG) nr. 40/94 — Eerdere inschrĳvingen op nationaal niveau — Beginsel van non-discriminatie")

text:
15.6.2002                NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                        C 144/41
3)     Verwijst verweerder in de kosten.                                     ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
(1) PB C 122 van 29.4.2000.                                                                       van 27 februari 2002
                                                                           in zaak T-106/00: Streamserve Inc. tegen Bureau voor
                                                                           harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekenin-
                                                                                gen, modellen) (BHIM) (1)
                                                                           („Gemeenschapsmerk — Woord STREAMSERVE — Abso-
                                                                           lute weigeringsgronden — Artikel 7, lid 1, sub b, en c, van
   ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                                verordening (EG) nr. 40/94 — Eerdere inschrijvingen op
                                                                               nationaal niveau — Beginsel van non-discriminatie”)
                        van 27 februari 2002
                                                                                (2002/C 144/87)
in zaak T-79/00: Rewe Zentral AG tegen Bureau voor
harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekenin-                                               (Procestaal: Engels)
                     gen, modellen) (BHIM) (1)
(„Gemeenschapsmerk — Woord LITE — Eerbiediging van
de rechten van de verdediging — Middel dat faalt —
Absolute weigeringsgrond — Artikel 7, lid 1, sub b, van                    In zaak T-106/00, Streamserve Inc., gevestigd te Raleigh,
                   verordening (EG) nr. 40/94”)                            North-Carolina (Verenigde Staten van Amerika), vertegen-
                                                                           woordigd door M. Nedstrand, advocaat, tegen Bureau voor
                                                                           harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en
                           (2002/C 144/86)                                 modellen) (BHIM) (gemachtigden: A. di Carlo en G. Humph-
                                                                           reys), betreffende een beroep tegen de beslissing van de tweede
                                                                           kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen
                           (Procestaal: Duits)                             de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van
                                                                           28 februari 2000 (zaak R 423/1999-2) inzake de inschrijving
                                                                           van het woord STREAMSERVE als gemeenschapsmerk, heeft
                                                                           het Gerecht (Vierde kamer), samengesteld als volgt: P. Mengoz-
                                                                           zi, kamerpresident, V. Tiili en R. M. Moura Ramos, rechters;
In zaak T-79/00, Rewe Zentral AG, gevestigd te Keulen                      griffier: D. Christensen, administrateur, op 27 maart 2002 een
(Duitsland), vertegenwoordigd door M. Kinkeldey, advocaat,                 arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt
(merken, tekeningen, modellen) (BHIM) (gemachtigden: aan-
vankelijk V. Melgar en P. von Kapff, vervolgens Melgar en
G. Schneider), betreffende een beroep tegen de beslissing van              1)    Vernietigt de beslissing van de tweede kamer van beroep van
de derde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie                       het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken,
binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)                         tekeningen en modellen) van 28 februari 2000 (zaak R 423/
van 27 januari 2000 (zaak R 275/1999-3), betreffende de                          1999-2) voor de waren van de categorieën „handboeken” en
inschrijving van het woord LITE als gemeenschapsmerk,                            „publicaties”.
heeft het Gerecht (Vierde kamer), samengesteld als volgt:
P. Mengozzi, kamerpresident, V. Tiili en R. M. Moura Ramos,
rechters; griffier: D. Christensen, administrateur, op 27 februari         2)    Verwerpt het beroep voor het overige.
2002 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                           3)    Verstaat dat verzoekster haar eigen kosten en tweederde van de
1)     Verwerpt het beroep.                                                      kosten van verweerder zal dragen. Verweerder zal eenderde van
                                                                                zijn eigen kosten dragen.
2)     Verstaat, dat elke partij haar eigen kosten zal dragen.
                                                                           (1) PB C 176 van 24.6.2000.
( 1) PB C 163 van 10.6.2000.


title: Zaak T-87/12: Beroep ingesteld op 23 februari 2012 — Duff Beer/BHIM — Twentieth Century Fox Film (Duff)

text:
               14.4.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 109/32

         Beroep ingesteld op 23 februari 2012 — Duff Beer/BHIM — Twentieth Century Fox Film (Duff)
   (Zaak T-87/12)
   2012/C 109/64
   Taal van het verzoekschrift: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Duff Beer UG (Eschwege, Duitsland) (vertegenwoordiger: N. Schindler, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

      Andere partij voor de kamer van beroep: Twentieth Century Fox Film Corporation (Los Angeles, Verenigde Staten)

      Conclusies

               —

               de beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) van 12 december 2011 (zaak R 0456/2011-4) en de beslissing van de oppositieafdeling van het BHIM van 14 januari 2011 (nr. B 1 603 771) vernietigen;

               —

               het BHIM verwijzen in zijn eigen kosten en in de kosten van verzoekster;

               —

               subsidiair, de behandeling van de zaak schorsen totdat definitieve beslissingen zijn genomen over de bij het BHIM aanhangige vordering tot vervallenverklaring van gemeenschapsmerk nr. 001341130 (referentienummer 000005227 C) en over de arresten waarbij de Rechtbank van Koophandel te Brussel dit gemeenschapsmerk nietig heeft verklaard (referentienummers 2009/6122 en 2009/6129).

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Betrokken gemeenschapsmerk: beeldmerk in de kleuren zwart, wit en rood „Duff” voor waren en diensten van de klassen 32, 35 en 41 (aanvraag nr. 8 351 091)

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: Twentieth Century Fox Film Corporation

      Oppositiemerk of -teken: beeldmerk „Duff BEER” (gemeenschapsmerk nr. 1 341 130) voor waren van klasse 32

      Beslissing van de oppositieafdeling: gedeeltelijke toewijzing van de oppositie, voor waren en diensten van de klassen 32 en 35

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 2, sub b, van verordening nr. 207/2009, aangezien tussen de conflicterende merken geen gevaar voor verwarring bestaat, en schending van regel 20, lid 7, sub c, juncto regel 50, lid 1, van verordening nr. 2868/95, doordat de beoordelingsbevoegdheid onjuist is uitgeoefend ter zake van verzoeksters vordering tot schorsing van de procedure voor de kamer van beroep.


title: Zaak T-24/11: Arrest van het Gerecht van 6 september 2013 — Bank Refah Kargaran/Raad ( „Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen ten aanzien van Iran ter voorkoming van nucleaire proliferatie — Bevriezing van tegoeden — Motiveringsplicht — Rechten van verdediging — Recht op effectieve rechterlijke bescherming” )

text:
               19.10.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 304/14

         Arrest van het Gerecht van 6 september 2013 — Bank Refah Kargaran/Raad
   (Zaak T-24/11) (1)

   (Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - Beperkende maatregelen ten aanzien van Iran ter voorkoming van nucleaire proliferatie - Bevriezing van tegoeden - Motiveringsplicht - Rechten van verdediging - Recht op effectieve rechterlijke bescherming)
   2013/C 304/24
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Bank Refah Kargaran (Teheran, Iran) (vertegenwoordiger: J.-M. Thouvenin, advocaat)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: M. Bishop en R. Liudvinaviciute-Cordeiro, gemachtigden)

      Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk F. Erlbacher en M. Konstantinidis, vervolgens A. Bordes en M. Konstantinidis, gemachtigden)

      Voorwerp

   Ten eerste, een verzoek om vast te stellen dat besluit 2010/413/GBVB van de Raad van 26 juli 2010 betreffende beperkende maatregelen tegen Iran en tot intrekking van gemeenschappelijk standpunt 2007/140/GBVB (PB L 195, blz. 39) niet op verzoekster van toepassing is, ten tweede, een verzoek tot nietigverklaring van verordening (EU) nr. 961/2010 van de Raad van 25 oktober 2010 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran en tot intrekking van verordening (EG) nr. 423/2007 (PB L 281, blz. 1), verordening (EU) nr. 267/2012 van de Raad van 23 maart 2012 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran en tot intrekking van verordening nr. 961/2010 (PB L 88, blz. 1), en verordening (EU) nr. 1263/2012 van de Raad van 21 december 2012 tot wijziging van verordening nr. 267/2012 (PB L 356, blz. 34), alsmede van alle latere verordeningen tot aanvulling of vervanging van die verordeningen, tot het eindarrest, voor zover deze handelingen verzoekster betreffen, ten derde, een verzoek tot nietigverklaring van besluit 2010/644/GBVB van de Raad van 25 oktober 2010 tot wijziging van besluit 2010/413 (PB L 281, blz. 81), besluit 2011/783/GBVB van de Raad van 1 december 2011 houdende wijziging van besluit 2010/413 (PB L 319, blz. 71), uitvoeringsverordening (EU) nr. 1245/2011 van de Raad van 1 december 2011 houdende uitvoering van verordening nr. 961/2010 (PB L 319, blz. 11), en besluit 2012/829/GBVB van de Raad van 21 december 2012 houdende wijziging van besluit 2010/413 (PB L 356, blz. 71), alsmede van alle latere handelingen die bedoelde handelingen, tot het eindarrest, aanvullen of vervangen, voor zover die handelingen verzoekster betreffen, en ten vierde, een verzoek tot nietigverklaring van de in de brieven van 28 oktober 2010 en 5 december 2011 vervatte besluiten

      Dictum

               1)

               Worden nietig verklaard, voor zover zij Bank Refah Kargaran betreffen:

                           —

                           bijlage II bij besluit 2010/413/GBVB van de Raad van 26 juli 2010 betreffende beperkende maatregelen tegen Iran en tot intrekking van gemeenschappelijk standpunt 2007/140/GBVB, zoals gewijzigd bij besluit 2010/644/GVBV van de Raad van 25 oktober 2010, vervolgens bij besluit 2011/783/GBVB van de Raad van 1 december 2011;

                           —

                           besluit 2010/644;

                           —

                           bijlage VIII bij verordening (EU) nr. 961/2010 van de Raad van 25 oktober 2010 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran en tot intrekking van verordening (EG) nr. 423/2007, zoals gewijzigd bij uitvoeringsverordening (EU) nr. 1245/2011 van de Raad van 1 december 2011 houdende uitvoering van verordening nr. 961/2010;

                           —

                           besluit 2011/783;

                           —

                           uitvoeringsverordening nr. 1245/2011;

                           —

                           bijlage IX bij verordening (EU) nr. 267/2012 van de Raad van 23 maart 2012 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran en tot intrekking van verordening nr. 961/2010.

               2)

               De gevolgen van bijlage II bij besluit 2010/413, zoals gewijzigd bij besluit 2010/644 en vervolgens bij besluit 2011/783, ten aanzien van Bank Refah Kargaran worden gehandhaafd totdat de nietigverklaring van bijlage IX bij verordening nr. 267/2012, voor zover zij Bank Refah Kargaran betreft, effect sorteert.

               3)

               Op het verzoek strekkende tot de vaststelling dat besluit 2010/413 niet op Bank Refah Kargaran van toepassing is, behoeft niet meer te worden beslist.

               4)

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               5)

               De Raad van de Europese Unie zal zijn eigen kosten dragen en die van Bank Refah Kargaran.

               6)

               De Europese Commissie zal haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 80 van 12.3.2011.


title: Arrest van het Hof van 13 januari 2004 in zaak C-440/00 (verzoek van het Bundesarbeitsgericht om een prejudiciële beslissing): Gesamtbetriebsrat der Kühne & Nagel AG & Co. KG tegen Kühne & Nagel AG & Co. KG ("Sociale politiek — Artikelen 4 en 11 van richtlĳn 94/45/EG — Europese ondernemingsraad — Informatie en raadpleging van werknemers in ondernemingen met communautaire dimensie — Concern waarvan hoofdbestuur niet in lidstaat is gevestigd")

text:
21.2.2004               NL                              Publicatieblad van de Europese Unie                                                       C 47/1
                                                                            I
                                                                      (Mededelingen)
                                                        HOF VAN JUSTITIE
                                                                   HOF VAN JUSTITIE
                     ARREST VAN HET HOF                                               brengen in de Gemeenschap” in artikel 19, lid 1, van
                                                                                verordening nr. 1768/92 alleen op de eerste vergunning die
                           (Zesde kamer)                                              wordt geëist door de bepalingen ter zake van geneesmiddelen in
                                                                                de zin van richtlijn 65/65/EEG van de Raad van 26 januari
                      van 11 december 2003                                            1965 betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuurs-
                                                                                rechtelijke bepalingen inzake farmaceutische specialiteiten, en
in zaak C-127/00 (verzoek van het Bundesgerichtshof om                                die is afgegeven in een willekeurige lidstaat, en dus niet op de
een prejudiciële beslissing): Hässle AB tegen Ratiopharm                              vergunningen die door de regelingen inzake de vaststelling van
                              GmbH (1)                                                de prijs en de vergoeding van geneesmiddelen worden geëist.
(Verordening (EEG) nr. 1768/92 — Geneesmiddelen —                               3.    Een aanvullend beschermingscertificaat dat in strijd met ar-
Aanvullend beschermingscertificaat — Artikelen 15 en 19                               tikel 19 van verordening nr. 1768/92 is afgegeven terwijl een
— Geldigheid van artikel 19 — Begrip, „eerste vergunning                              eerste vergunning voor het in de handel brengen in de Gemeen-
voor in handel brengen in Gemeenschap” — Rechtsgevolgen                               schap was verkregen vóór de in die bepaling genoemde referentie-
van niet-inachtneming van in artikel 19 genoemde referentie-                          datum, is nietig ingevolge artikel 15 van die verordening.
                                datum)
                           (2004/C 47/01)                                       (1) PB C 163 van 10.6.2002.
                          (Procestaal: Duits)
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                          dentie van het Hof)
                                                                                ARREST VAN HET HOF
In zaak C-127/00, betreffende een verzoek aan het Hof
krachtens artikel 234 EG van het Bundesgerichtshof (Duits-                                               van 13 januari 2004
land), in het aldaar aanhangige geding tussen Hässle AB en
Ratiopharm GmbH, om een prejudiciële beslissing over de                         in zaak C-440/00 (verzoek van het Bundesarbeitsgericht
uitlegging van de artikelen 15 en 19 van verordening (EEG)                      om een prejudiciële beslissing): Gesamtbetriebsrat der
nr. 1768/92 van de Raad van 18 juni 1992 betreffende de                         Kühne & Nagel AG & Co. KG tegen Kühne & Nagel AG
invoering van een aanvullend beschermingscertificaat voor                                                    & Co. KG (1)
geneesmiddelen (PB L 182, blz. 1), heeft het Hof (Zesde kamer),                 („Sociale politiek — Artikelen 4 en 11 van richtlijn 94/
samengesteld als volgt: V. Skouris, waarnemend voor de                          45/EG — Europese ondernemingsraad — Informatie en
president van de Zesde kamer, C. Gulmann, J. N. Cunha                           raadpleging van werknemers in ondernemingen met commu-
Rodrigues, R. Schintgen en F. Macken (rapporteur), rechters;                    nautaire dimensie — Concern waarvan hoofdbestuur niet in
advocaat-generaal: C. Stix-Hackl; griffier: D. Louterman-Hu-                                            lidstaat is gevestigd”)
beau, afdelingshoofd, op 11 december 2003 een arrest gewe-
zen waarvan het dictum luidt als volgt:                                                                     (2004/C 47/02)
1.    Bij onderzoek van de tweede vraag is niet gebleken van feiten of                                     (Procestaal: Duits)
      omstandigheden die de geldigheid van artikel 19 van verorde-
      ning (EEG) nr. 1768/92 van de Raad van 18 juni 1992                       (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
      betreffende de invoering van een aanvullend beschermingscertifi-                                     dentie van het Hof)
      caat voor geneesmiddelen kunnen aantasten.
2.    Met betrekking tot geneesmiddelen voor gebruik door de mens               In zaak C-440/00, betreffende een verzoek aan het
      doelt het begrip „eerste vergunning voor het [...] in de handel           Hof krachtens artikel 234 EG van het Bundesarbeitsgericht
 ---pagebreak--- C 47/2                     NL                            Publicatieblad van de Europese Unie                                            21.2.2004
(Duitsland), in het aldaar aanhangig geding tussen Gesamtbe-                  2.    De uit de artikelen 4, lid 1, en 11, lid 1, van richtlijn 94/45
triebsrat der Kühne & Nagel AG & Co. KG en Kühne & Nagel                            voortvloeiende verplichting geldt ook voor de informatie over
AG & Co. KG, om een prejudiciële beslissing over de uitlegging                      het totale aantal werknemers, de verdeling daarvan over de
van de artikelen 4 en 11 van richtlijn 94/45/EG van de Raad                         verschillende lidstaten, de vestigingen van de onderneming en
van 22 september 1994 inzake de instelling van een Europese                         de ondernemingen van het concern, en over de structuur van de
ondernemingsraad of van een procedure in ondernemingen of                           onderneming en de ondernemingen van het concern, alsook de
concerns met een communautaire dimensie ter informatie en                           namen en adressen van de werknemersvertegenwoordigers die
raadpleging van de werknemers (PB L 254, blz. 64), heeft het                        betrokken zouden kunnen worden bij de samenstelling van een
Hof, samengesteld als volgt: V. Skouris, president, P. Jann en                      bijzondere onderhandelingsgroep in de zin van artikel 5 van de
J. N. Cunha Rodrigues, kamerpresidenten, A. La Pergola, J.-                         richtlijn of de instelling van een Europese ondernemingsraad,
P. Puissochet, R. Schintgen, F. Macken (rapporteur), N. Colneric                    wanneer die informatie absoluut noodzakelijk is voor het openen
en S. von Bahr, rechters; advocaat-generaal: A. Tizzano; griffier:                  van de onderhandelingen voor de oprichting van een dergelijke
M.-F. Contet, hoofdadministrateur, op 13 januari 2004 een                           ondernemingsraad.
arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                              (1) PB C 45 van 10.2.2001.
1.    De artikelen 4, lid 1, en 11, lid 1, van richtlijn 94/45/EG van
      de Raad van 22 september 1994 inzake de instelling van
      een Europese ondernemingsraad of van een procedure in
      ondernemingen of concerns met een communautaire dimensie
      ter informatie en raadpleging van de werknemers, moeten in die
      zin worden uitgelegd dat:
                                                                                ARREST VAN HET HOF
                                                                                van 13 januari 2004
      —      wanneer in een situatie als die in het hoofdgeding het
             hoofdbestuur van een concern van ondernemingen met een
             communautaire dimensie zich niet in een lidstaat bevindt,        in zaak C-453/00 (verzoek van het College van Beroep
             de verantwoordelijkheid van dit bestuur om aan de                voor het bedrijfsleven om een prejudiciële beslissing):
             werknemersvertegenwoordigers de informatie te verschaf-          Kühne & Heitz NV tegen Productschap voor Pluimvee en
             fen die noodzakelijk is voor de opening van onderhandelin-                                      Eieren (1)
             gen tot instelling van een Europese ondernemingsraad, bij
             het fictieve hoofdbestuur in de zin van artikel 4, lid 2,
             tweede alinea, van de richtlijn ligt;                            („Pluimveevlees — Restituties bij uitvoer — Achterwege
                                                                              laten van prejudiciële verwijzing — Definitief geworden
                                                                              besluit van bestuursorgaan — Gevolgen van na dat besluit
                                                                              gewezen prejudicieel arrest van het Hof — Rechtszekerheid
                                                                              — Voorrang van gemeenschapsrecht — Beginsel van samen-
      —      wanneer hoofdbestuur bepaalde informatie voor de oprich-
                                                                                werking — Artikel 10 EG”)
             ting van een Europese ondernemingsraad niet ter beschik-
             king stelt aan het fictieve hoofdbestuur, dit laatste
             verplicht is, teneinde zijn informatieverplichting jegens die                               (2004/C 47/03)
             vertegenwoordigers te kunnen nakomen, bij de andere in
             de lidstaten gelegen ondernemingen van het concern de
             informatie die noodzakelijk is voor de opening van                                       (Procestaal: Nederlands)
             onderhandelingen tot instelling van een dergelijke onder-
             nemingsraad op te vragen, en het het recht heeft om van
             deze die informatie te ontvangen;
                                                                              In zaak C-453/00, betreffende een verzoek aan het Hof
                                                                              krachtens artikel 234 EG van het College van Beroep voor het
                                                                              bedrijfsleven (Nederland), in het aldaar aanhangig geding
      —      de besturen van de andere in de lidstaten gelegen                tussen Kühne & Heitz NV en Productschap voor Pluimvee en
             ondernemingen van het concern verplicht zijn om het              Eieren, om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van
             fictieve hoofdbestuur in de zin van artikel 4, lid 2,            het gemeenschapsrecht, inzonderheid het in artikel 10 EG
             tweede alinea, van de richtlijn de informatie waarover zij       verankerde beginsel van samenwerking, heeft het Hof, samen-
             beschikken of kunnen beschikken, te verschaffen;                 gesteld als volgt: V. Skouris, president, P. Jann, C. W. A. Tim-
                                                                              mermans, C. Gulmann en J. N. Cunha Rodrigues, kamerpre-
                                                                              sidenten, A. La Pergola, J.-P. Puissochet, R. Schintgen, F. Mac-
                                                                              ken, N. Colneric (rapporteur) en S. von Bahr, rechters; ad-
      —      de betrokken lidstaten ervoor instaan dat deze besturen die      vocaat-generaal: P. Léger; griffier: L. Hewlett, hoofdad-
             informatie aan het fictieve hoofdbestuur in de zin van           ministrateur, op 13 januari 2004 een arrest gewezen waarvan
             artikel 4, lid 2, tweede alinea, van de richtlijn verschaffen.   het dictum luidt als volgt: