title: Zaak C-249/15: Arrest van het Hof (Negende kamer) van 18 januari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Østre Landsret — Denemarken) — Wind 1014 GmbH, Kurt Daell / Skatteministeriet (Prejudiciële verwijzing — Artikel 56 VWEU — Vrij verrichten van diensten — Beperkingen — Motorvoertuig dat door een ingezetene van een lidstaat wordt geleased bij een in een andere lidstaat gevestigde leasemaatschappij — Berekening van de registratiebelasting naar rato van de duur van het gebruik van het voertuig — Vereiste van een aan de ingebruikname voorafgaande goedkeuring vanwege de nationale belastingautoriteiten — Rechtvaardiging — Voorkoming van de omzeiling van de belastingregels en van een toepassing ervan die frauduleus is of misbruik oplevert — Bescherming van de fiscale bevoegdheid van de Staat — Evenredigheid)

text:
               5.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 83/2

         Arrest van het Hof (Negende kamer) van 18 januari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Østre Landsret — Denemarken) — Wind 1014 GmbH, Kurt Daell / Skatteministeriet
   (Zaak C-249/15) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Artikel 56 VWEU - Vrij verrichten van diensten - Beperkingen - Motorvoertuig dat door een ingezetene van een lidstaat wordt geleased bij een in een andere lidstaat gevestigde leasemaatschappij - Berekening van de registratiebelasting naar rato van de duur van het gebruik van het voertuig - Vereiste van een aan de ingebruikname voorafgaande goedkeuring vanwege de nationale belastingautoriteiten - Rechtvaardiging - Voorkoming van de omzeiling van de belastingregels en van een toepassing ervan die frauduleus is of misbruik oplevert - Bescherming van de fiscale bevoegdheid van de Staat - Evenredigheid))
   (2018/C 083/02)
   Procestaal: Deens

      Verwijzende rechter

   Østre Landsret

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Wind 1014 GmbH, Kurt Daell

      Verwerende partij: Skatteministeriet

      Dictum

   Artikel 56 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een regeling en een administratieve praktijk van een lidstaat, zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde zijn, volgens welke

               —

               de ingebruikname van een voertuig dat door een ingezetene van deze lidstaat bij een in een andere lidstaat gevestigde leasemaatschappij wordt geleased om tijdelijk te worden gebruikt in eerstgenoemde lidstaat, met als voorwaarde dat registratiebelasting wordt betaald die wordt berekend naar rato van de duur van dit gebruik, afhankelijk wordt gesteld van een voorafgaande goedkeuring van deze betaling door de belastingautoriteiten van eerstgenoemde lidstaat, zonder welke goedkeuring dat voertuig in beginsel niet in gebruik kan worden genomen op het grondgebied van deze lidstaat, en

               —

               de mogelijkheid om een dergelijk voertuig in eerstgenoemde lidstaat onmiddellijk in gebruik te nemen hangende de behandeling van het verzoek van de belastingplichtige om toe te staan dat voor dat voertuig registratiebelasting wordt betaald die wordt berekend naar rato van de duur van het gebruik ervan in eerstgenoemde lidstaat, afhankelijk wordt gesteld van de vooruitbetaling van het volledige bedrag van de registratiebelasting, onder voorbehoud van de terugbetaling van de door de belastingplichtige te veel betaalde belasting, vermeerderd met rente, indien — en op het tijdstip waarop — de genoemde belastingautoriteiten hem daadwerkelijk toestaan proportionele registratiebelasting te betalen.

      (1)  PB C 245 van 27.07.2015.


title: Zaak T-250/17: Arrest van het Gerecht van 23 januari 2018 — avanti/EUIPO (avanti) [„Uniemerk — Aanvraag voor Uniebeeldmerk avanti — Absolute weigeringsgrond — Geen onderscheidend vermogen — Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”]

text:
               5.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 83/21

         Arrest van het Gerecht van 23 januari 2018 — avanti/EUIPO (avanti)
   (Zaak T-250/17) (1)

   ([„Uniemerk - Aanvraag voor Uniebeeldmerk avanti - Absolute weigeringsgrond - Geen onderscheidend vermogen - Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”])
   (2018/C 083/32)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: avanti GmbH (Hamburg, Duitsland) (vertegenwoordiger: M. Bahmann, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: A. Schifko, gemachtigde)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 14 februari 2017 (zaak R 801/2016-5) inzake een aanvraag tot inschrijving van het beeldteken avanti als Uniemerk

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               avanti GmbH wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 195 van 19.6.2017.


title: Zaak C-536/17 P: Hogere voorziening ingesteld op 11 september 2017 door Josel, SL tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 28 juni 2017 in zaak T-333/15, Josel/EUIPO — Nationale-Nederlanden Nederland

text:
               5.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 83/10

         Hogere voorziening ingesteld op 11 september 2017 door Josel, SL tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 28 juni 2017 in zaak T-333/15, Josel/EUIPO — Nationale-Nederlanden Nederland
   (Zaak C-536/17 P)
   (2018/C 083/14)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Josel, SL (vertegenwoordiger: J. Güell Serra, abogado)

      Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie, Nationale-Nederlanden Nederland BV
   Bij beschikking van 17 januari 2018 heeft het Hof van Justitie (Negende kamer) de hogere voorziening niet-ontvankelijk verklaard.


title: Zaak C-724/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Korkein oikeus (Finland) op 22 december 2017 — Vantaan kaupunki / Skanska Industrial Solutions Oy, NCC Industry Oy, Asfaltmix Oy

text:
               5.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 83/14

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Korkein oikeus (Finland) op 22 december 2017 — Vantaan kaupunki / Skanska Industrial Solutions Oy, NCC Industry Oy, Asfaltmix Oy
   (Zaak C-724/17)
   (2018/C 083/21)
   Procestaal: Fins

      Verwijzende rechter

   Korkein oikeus

      Partijen in het hoofdgeding

      Rekwirante: Vantaan kaupunki

      Verwerende partijen: Skanska Industrial Solutions Oy, NCC Industry Oy, Asfaltmix Oy

      Prejudiciële vragen

               1)

               Dient de vraag wie aansprakelijk is voor vergoeding van schade veroorzaakt door een gedraging die inbreuk maakt op artikel 101 VWEU, te worden beantwoord door rechtstreekse toepassing van dit artikel of aan de hand van de nationale regels?

               2)

               Voor zover de schadeplichtigen rechtstreeks aan de hand van artikel 101 VWEU worden bepaald: zijn diegenen die onder het in deze bepaling genoemde begrip „onderneming” vallen, aansprakelijk voor vergoeding? Zijn op de bepaling van de schadeplichtigen dezelfde beginselen van toepassing als die welke het Hof in geldboetezaken heeft toegepast voor de bepaling van de in dat geval aansprakelijke personen en op grond waarvan aansprakelijkheid inzonderheid op de omstandigheid dat de betrokkene deel uitmaakt van dezelfde economische entiteit, of op economische continuïteit, kan berusten?

               3)

               Voor zover de schadeplichtigen aan de hand van de nationale regels van de lidstaat worden bepaald: wordt het doeltreffendheidsvereiste van het Unierecht geschonden door een nationale regeling op grond waarvan een vennootschap die na verkrijging van alle aandelen van een vennootschap welke betrokken is bij een met artikel 101 VWEU strijdige mededingingsregeling, de betrokken vennootschap heeft beëindigd en haar bedrijfsactiviteiten heeft voortgezet, niet aansprakelijk is voor vergoeding van de schade die werd veroorzaakt door een de mededinging beperkende gedraging van de beëindigde vennootschap, ondanks het feit dat de verkrijging van een vergoeding van de beëindigde vennootschap in de praktijk onmogelijk of uiterst moeilijk zal zijn? Verzet het doeltreffendheidsvereiste zich ertegen dat het nationale recht van een lidstaat in die zin wordt uitgelegd dat als voorwaarde voor aansprakelijkheid voor schade wordt gesteld dat een omvorming van een onderneming zoals beschreven op onrechtmatige of kunstmatige wijze met het doel de verplichting tot schadevergoeding wegens inbreuk op de mededingingsregels te omzeilen of overigens op oneerlijke wijze heeft plaatsgevonden, of op zijn minst dat de vennootschap bij de uitvoering van de omzetting kennis had of had moeten hebben van de inbreuk op de mededingingsregels?


title: Zaak T-15/18: Beroep ingesteld op 17 januari 2018 — OCU / ECB

text:
               5.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 83/22

         Beroep ingesteld op 17 januari 2018 — OCU / ECB
   (Zaak T-15/18)
   (2018/C 083/33)
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Organización de Consumidores y Usuarios (OCU) (Madrid, Spanje) (vertegenwoordigers: E. Martínez Martínez en C. López-Mélida de Ramón, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Centrale Bank

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               het bestreden besluit nietig te verklaren;

               —

               de ECB te gelasten de opgevraagde documenten in de integrale versie of in de vertrouwelijke versie beschikbaar te stellen, en

               —

               de ECB te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Dit beroep strekt tot nietigverklaring van besluit LS/MD/17/428 van 17 november 2017 waarbij het „confirmatieve verzoek om toegang tot documenten van de ECB”, dat verzoekster op 14 september 2017 had geformuleerd, is afgewezen, en tot het verkrijgen, in plaats daarvan, van een bevel tot onverwijlde mededeling van de opgevraagde documenten betreffende de liquidatie van Banco Popular Español SA.
   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster één enkel middel aan, namelijk schending van het in artikel 41, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie neergelegde grondrecht op behoorlijk bestuur, in casu in de vorm van het recht op toegang tot documenten met het oog op de rechtmatige uitoefening van het recht van verweer.


title: Zaak C-270/16: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 18 januari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social n° 1 de Cuenca — Spanje) — Carlos Enrique Ruiz Conejero / Ferroser Servicios Auxiliares SA, Ministerio Fiscal [Prejudiciële verwijzing — Sociale politiek — Richtlijn 2000/78/EG — Gelijke behandeling in arbeid en beroep — Artikel 2, lid 2, onder b), i) — Verbod van discriminatie op grond van handicap — Nationale wetgeving op grond waarvan een werknemer onder bepaalde voorwaarden mag worden ontslagen wegens periodieke, zelfs gerechtvaardigde, afwezigheid op het werk — Afwezigheid van de werknemer wegens ziekten die toe te schrijven zijn aan zijn handicap — Verschil in behandeling op grond van handicap — Indirecte discriminatie — Rechtvaardiging — Bestrijding van absenteïsme op het werk — Passend karakter — Evenredigheid]

text:
               5.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 83/3

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 18 januari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social no 1 de Cuenca — Spanje) — Carlos Enrique Ruiz Conejero / Ferroser Servicios Auxiliares SA, Ministerio Fiscal
   (Zaak C-270/16) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Sociale politiek - Richtlijn 2000/78/EG - Gelijke behandeling in arbeid en beroep - Artikel 2, lid 2, onder b), i) - Verbod van discriminatie op grond van handicap - Nationale wetgeving op grond waarvan een werknemer onder bepaalde voorwaarden mag worden ontslagen wegens periodieke, zelfs gerechtvaardigde, afwezigheid op het werk - Afwezigheid van de werknemer wegens ziekten die toe te schrijven zijn aan zijn handicap - Verschil in behandeling op grond van handicap - Indirecte discriminatie - Rechtvaardiging - Bestrijding van absenteïsme op het werk - Passend karakter - Evenredigheid])
   (2018/C 083/03)
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Juzgado de lo Social no 1 de Cuenca

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Carlos Enrique Ruiz Conejero

      Verwerende partijen: Ferroser Servicios Auxiliares SA, Ministerio Fiscal

      Dictum

   Artikel 2, lid 2, onder b), i), van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep, moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale wettelijke bepaling op grond waarvan een werkgever een werknemer kan ontslaan wegens periodieke — zelfs gerechtvaardigde — afwezigheden op zijn werk, wanneer die afwezigheden worden veroorzaakt door ziekten die toe te schrijven zijn aan de handicap van de werknemer, behalve indien die regeling het legitieme doel nastreeft om absenteïsme te bestrijden en niet verder gaat dan noodzakelijk is om dit doel te bereiken, hetgeen ter beoordeling van de verwijzende rechter staat.

      (1)  PB C 279 van 1.8.2016.


title: Zaak T-16/18: Beroep ingesteld op 17 januari 2018 — Activos e Inversiones Monterroso/GAR

text:
               5.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 83/22

         Beroep ingesteld op 17 januari 2018 — Activos e Inversiones Monterroso/GAR
   (Zaak T-16/18)
   (2018/C 083/34)
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Activos e Inversiones Monterroso, S.L. (Pantoja, Spanje) (vertegenwoordiger: S. Rodríguez Bajón, advocaat)

      Verwerende partij: Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               het besluit van de GAR van 8 november 2017 nietig te verklaren;

               —

               haar toegang te verlenen tot het dossier zoals uiteengezet in het verzoekschrift.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Tot staving van haar beroep voert de verzoekende partij vijf middelen aan:

               1.

               In zijn besluit van 8 november 2017 heeft de GAR het algemene recht van toegang tot documenten waarom elke burger van de Europese Unie kan verzoeken duidelijk verward met het meer concrete recht van toegang tot het dossier, dat alleen kan worden uitgeoefend door de belanghebbenden in de procedure waarop dat dossier betrekking heeft. De GAR stelt echter ten onrechte dat op basis van beide rechten de lijst van documenten waartoe verzoekster toegang kan krijgen, dezelfde is.
               Het recht van toegang tot het dossier onderscheidt zich duidelijk van het recht van toegang tot documenten. Het eerste is een van de rechten die deel uitmaken van het „recht op behoorlijk bestuur”, dat is neergelegd in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, terwijl het tweede recht een autonoom recht is dat veel algemener van aard is en verband houdt met het beginsel van publieke transparantie.

               2.

               Dit verschil tussen deze twee rechten brengt mee dat zij gericht zijn tot verschillende personen en een verschillende reikwijdte hebben, zodat het recht van toegang tot het dossier alleen kan worden ingeroepen door degenen die bij de procedure in kwestie betrokken zijn, terwijl het recht van toegang tot documenten aan iedere burger van de Europese Unie wordt verleend voor documenten die bij de instellingen van de Unie berusten.

               3.

               De verschillende reikwijdte van deze rechten impliceert noodzakelijkerwijs dat ook de reeks uitzonderingen die op elk van deze rechten van toepassing zijn, verschillend is. Aldus wordt, terwijl een van de uitzonderingen op het recht van toegang tot documenten is dat de „commerciële belangen” van de betrokken ondernemingen daardoor niet worden geschaad, het recht van toegang tot het dossier beperkt door het feit dat de uitoefening ervan geen afbreuk doet aan de „bedrijfsgeheimen” van de bij de procedure betrokken ondernemingen. In die zin is gerechtvaardigd wat het onderscheid is tussen „commercieel belang”, een ongetwijfeld ruim begrip, en „bedrijfsgeheim”, een veel restrictiever begrip dat verwijst naar alle kennis die specifiek is voor een bepaald bedrijf en die bekend is bij een zeer specifieke kring van personen en waarvan de openbaarmaking gevolgen kan hebben voor dat bedrijf. In dit verband moet het bestaan van bedrijfsgeheimen worden afgewogen tegen de andere betrokken belangen, zoals het recht van verdediging

               4.

               De vertrouwelijkheid, een van de andere uitzonderingen op het recht van toegang tot het dossier, moet eveneens worden aangetoond en kent een reeks beperkingen waarmee in die zin rekening moet worden gehouden dat een beroep op de vertrouwelijkheid niet volstaat om automatisch het recht van toegang tot het dossier te weigeren, zodat de toepassing van die uitzondering moet worden gemotiveerd, hetgeen in casu niet het geval is.

               5.

               Bij de beslissing over het onderhavige geval komt het vooral aan op de toepassing van artikel 41, lid 2, onder b), van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en bijgevolg moet de GAR in het kader van de toepassing van verordening nr. 806/2014 artikel 90, lid 4, en niet artikel 90, lid 1, toepassen.


title: Zaak C-363/16: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 17 januari 2018 — Europese Commissie / Helleense Republiek [Niet-nakoming — Staatssteun — Steun die onrechtmatig en met de interne markt onverenigbaar is verklaard — Verplichting tot terugvordering — Artikel 108, lid 2, tweede alinea, VWEU — Verordening (EG) nr. 659/1999 — Artikel 14, lid 3 — Failliet verklaarde begunstigde onderneming — Insolventieprocedures — Opnemen van de schuldvorderingen in de lijst van crediteuren — Stopzetten van de activiteiten — Schorsing van de faillissementsprocedure om de mogelijkheid van het opnieuw opstarten van de activiteiten te onderzoeken — Informatieplicht — Niet-naleving]

text:
               5.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 83/3

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 17 januari 2018 — Europese Commissie / Helleense Republiek
   (Zaak C-363/16) (1)

   ([Niet-nakoming - Staatssteun - Steun die onrechtmatig en met de interne markt onverenigbaar is verklaard - Verplichting tot terugvordering - Artikel 108, lid 2, tweede alinea, VWEU - Verordening (EG) nr. 659/1999 - Artikel 14, lid 3 - Failliet verklaarde begunstigde onderneming - Insolventieprocedures - Opnemen van de schuldvorderingen in de lijst van crediteuren - Stopzetten van de activiteiten - Schorsing van de faillissementsprocedure om de mogelijkheid van het opnieuw opstarten van de activiteiten te onderzoeken - Informatieplicht - Niet-naleving])
   (2018/C 083/04)
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Bouchagiar en B. Stromsky, gemachtigden)

      Verwerende partij: Helleense Republiek (vertegenwoordigers: K. Boskovits en V. Karra, gemachtigden)

      Dictum

               1)

               Door niet binnen de gestelde termijnen alle maatregelen te hebben genomen die noodzakelijk waren voor de uitvoering van besluit 2012/541/EU van de Commissie van 22 februari 2012 betreffende steunmaatregel SA.26534 (C 27/10, ex NN 6/09) die Griekenland heeft verleend aan United Textiles SA, en de Commissie onvoldoende te hebben ingelicht over de voor de uitvoering van dat besluit genomen maatregelen, is de Helleense Republiek de krachtens de artikelen 2 tot en met 4 van dat besluit en het VWEU op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.

               2)

               De Helleense Republiek wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 305 van 22.8.2016.


title: Zaak C-676/16: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 17 januari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nejvyšší správní soud — Tsjechië) — CORPORATE COMPANIES s.r.o. / Ministerstvo financí ČR [Prejudiciële verwijzing — Voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld en de financiering van terrorisme — Richtlijn 2005/60/EG — Werkingssfeer — Artikel 2, lid 1, punt 3, onder c), en artikel 3, punt 7, onder a) — Maatschappelijk doel van een onderneming bestaande in de verkoop van handelsvennootschappen die in het vennootschapsregister zijn ingeschreven en uitsluitend met het oog op verkoop zijn opgericht — Verkoop via de overdracht van de deelneming van de onderneming in de vooraf opgerichte vennootschap]

text:
               5.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 83/5

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 17 januari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nejvyšší správní soud — Tsjechië) — CORPORATE COMPANIES s.r.o. / Ministerstvo financí ČR
   (Zaak C-676/16) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld en de financiering van terrorisme - Richtlijn 2005/60/EG - Werkingssfeer - Artikel 2, lid 1, punt 3, onder c), en artikel 3, punt 7, onder a) - Maatschappelijk doel van een onderneming bestaande in de verkoop van handelsvennootschappen die in het vennootschapsregister zijn ingeschreven en uitsluitend met het oog op verkoop zijn opgericht - Verkoop via de overdracht van de deelneming van de onderneming in de vooraf opgerichte vennootschap])
   (2018/C 083/06)
   Procestaal: Tsjechisch

      Verwijzende rechter

   Nejvyšší správní soud

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: CORPORATE COMPANIES s.r.o.

      Verwerende partij: Ministerstvo financí ČR

      Dictum

   Artikel 2, lid 1, punt 3, onder c), van richtlijn 2005/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 oktober 2005 tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld en de financiering van terrorisme, gelezen in samenhang met artikel 3, punt 7, onder a), van deze richtlijn, moet aldus worden uitgelegd dat deze bepalingen van toepassing zijn op een persoon als die in het hoofdgeding, wiens handelsactiviteit bestaat in de verkoop van vennootschappen die hijzelf heeft opgericht, zonder dat zijn mogelijke cliënten vooraf daarom hebben verzocht, met het oog op verkoop aan deze cliënten, via de overdracht van zijn aandelen in het kapitaal van de vennootschap die wordt verkocht.

      (1)  PB C 86 van 20.3.2017.


title: Zaak C-45/17: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 18 januari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État — Frankrijk) — Frédéric Jahin / Ministre de l’Économie et des Finances, Ministre des Affaires sociales et de la Santé [Prejudiciële verwijzing — Vrij verkeer van kapitaal — Artikelen 63 en 65 VWEU — Verordening (EG) nr. 883/2004 — Artikel 11 — Heffingen over inkomsten uit kapitaal als bijdrage aan de financiering van de sociale zekerheid van een lidstaat — Vrijstelling voor burgers van de Europese Unie die zijn aangesloten bij een socialezekerheidsstelsel van een andere lidstaat — Natuurlijke personen die zijn aangesloten bij een socialezekerheidsstelsel van een derde land — Verschil in behandeling — Beperking — Rechtvaardiging]

text:
               5.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 83/5

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 18 januari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État — Frankrijk) — Frédéric Jahin / Ministre de l’Économie et des Finances, Ministre des Affaires sociales et de la Santé
   (Zaak C-45/17) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Vrij verkeer van kapitaal - Artikelen 63 en 65 VWEU - Verordening (EG) nr. 883/2004 - Artikel 11 - Heffingen over inkomsten uit kapitaal als bijdrage aan de financiering van de sociale zekerheid van een lidstaat - Vrijstelling voor burgers van de Europese Unie die zijn aangesloten bij een socialezekerheidsstelsel van een andere lidstaat - Natuurlijke personen die zijn aangesloten bij een socialezekerheidsstelsel van een derde land - Verschil in behandeling - Beperking - Rechtvaardiging])
   (2018/C 083/07)
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Conseil d’État

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Frédéric Jahin

      Verwerende partijen: Ministre de l’Économie et des Finances, Ministre des Affaires sociales et de la Santé

      Dictum

   De artikelen 63 en 65 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen de wetgeving van een lidstaat als die in het hoofdgeding, volgens welke een staatsburger van die lidstaat die woont in een derde land dat geen lidstaat van de Europese Economische Ruimte (EER) en niet de Zwitserse Bondsstaat is en aldaar is aangesloten bij een stelsel van sociale zekerheid, in die lidstaat wordt onderworpen aan heffingen over inkomsten uit kapitaal als bijdrage aan het door die lidstaat ingevoerde socialezekerheidsstelsel, terwijl een Unieburger die onder een socialezekerheidsstelsel van een andere lidstaat valt, daarvan wordt vrijgesteld wegens het beginsel dat slechts één wetgeving van toepassing is inzake sociale zekerheid, zoals vastgelegd in artikel 11 van verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels.

      (1)  PB C 121 van 18.4.2017.


title: Zaak T-35/17: Arrest van het Gerecht van 31 januari 2018 — Weber-Stephen Products/EUIPO (iGrill) [„Uniemerk — Internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie — Woordmerk iGrill — Absolute weigeringsgrond — Beschrijvend karakter — Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EU) 2017/1001]”]

text:
               12.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 94/24

         Arrest van het Gerecht van 31 januari 2018 — Weber-Stephen Products/EUIPO (iGrill)
   (Zaak T-35/17) (1)

   ([„Uniemerk - Internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie - Woordmerk iGrill - Absolute weigeringsgrond - Beschrijvend karakter - Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EU) 2017/1001]”])
   (2018/C 094/31)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Weber-Stephen Products LLC (Palatine, Illinois, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: R. Niebel en A. Jauch, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: M. Rajh, gemachtigde)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 4 november 2016 (zaak R 538/2016-2) inzake de internationale inschrijving, met aanduiding van de Europese Unie, van het woordmerk iGrill

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Weber-Stephen Products LLC wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 70 van 6.3.2017.


title: Zaak C-553/17 P: Hogere voorziening ingesteld op 21 september 2017 door Windfinder R & L Co. KG tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 20 juli 2017 in zaak T-395/16, Windfinder R & L Co. KG/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

text:
               12.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 94/2

         Hogere voorziening ingesteld op 21 september 2017 door Windfinder R & L Co. KG tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 20 juli 2017 in zaak T-395/16, Windfinder R & L Co. KG/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie
   (Zaak C-553/17 P)
   (2018/C 094/02)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Rekwirante: Windfinder R & L Co. KG (vertegenwoordiger: B. Schneider, Rechtsanwalt)

      Andere partij in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie
   Het Hof van Justitie van de Europese Unie (Tiende kamer) heeft de hogere voorziening bij beschikking van 24 januari 2018 afgewezen en beslist dat rekwirante haar eigen kosten zal dragen.


title: Zaak T-69/17: Arrest van het Gerecht van 24 januari 2018 — Constantin Film Produktion/EUIPO (Fack Ju Göhte) [„Uniemerk — Aanvraag voor Uniewoordmerk Fack Ju Göhte — Absolute weigeringsgrond — Merk in strijd met openbare orde of goede zeden — Artikel 7, lid 1, onder f), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder f), van verordening (EU) 2017/1001]”]

text:
               12.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 94/24

         Arrest van het Gerecht van 24 januari 2018 — Constantin Film Produktion/EUIPO (Fack Ju Göhte)
   (Zaak T-69/17) (1)

   ([„Uniemerk - Aanvraag voor Uniewoordmerk Fack Ju Göhte - Absolute weigeringsgrond - Merk in strijd met openbare orde of goede zeden - Artikel 7, lid 1, onder f), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder f), van verordening (EU) 2017/1001]”])
   (2018/C 094/32)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Constantin Film Produktion GmbH (München, Duitsland) (vertegenwoordigers: E. Saarmann en P. Baronikians, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: M. Fischer en D. Walicka, gemachtigden)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 1 december 2016 (zaak R 2205/2015-5) inzake een aanvraag tot inschrijving van het woordteken Fack Ju Göhte als Uniemerk

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Constantin Film Produktion GmbH wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 104 van 3.4.2017.


title: Zaak T-44/16: Arrest van het Gerecht van 31 januari 2018 — Novartis/EUIPO — SK Chemicals (Afbeelding van een patch) [„Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Uniebeeldmerk dat een patch afbeeldt — Absolute weigeringsgrond — Teken dat uitsluitend bestaat in de vorm van de waar die noodzakelijk is om een technische uitkomst te verkrijgen — Artikel 7, lid 1, onder e), ii), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder e), ii), van verordening (EU) 2017/1001]”]

text:
               12.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 94/17

         Arrest van het Gerecht van 31 januari 2018 — Novartis/EUIPO — SK Chemicals (Afbeelding van een patch)
   (Zaak T-44/16) (1)

   ([„Uniemerk - Nietigheidsprocedure - Uniebeeldmerk dat een patch afbeeldt - Absolute weigeringsgrond - Teken dat uitsluitend bestaat in de vorm van de waar die noodzakelijk is om een technische uitkomst te verkrijgen - Artikel 7, lid 1, onder e), ii), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder e), ii), van verordening (EU) 2017/1001]”])
   (2018/C 094/21)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Novartis AG (Bazel, Zwitserland) (vertegenwoordigers: aanvankelijk M. R. Douglas, vervolgens A. Nordemann-Schiffel, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: H. Kunz, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: SK Chemicals GmbH (Eschborn, Duitsland) (vertegenwoordigers: R. Dissmann, J. Bogatz en C. Lindenthal, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 27 november 2015 (zaak R 2342/2014-5) inzake een nietigheidsprocedure tussen SK Chemicals en Novartis

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Novartis AG wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 111 van 29.3.2016.


title: Zaak T-18/18: Beroep ingesteld op 17 januari 2018 — Lillelam/EUIPO — Pfaff (LITTLE LAMB)

text:
               12.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 94/31

         Beroep ingesteld op 17 januari 2018 — Lillelam/EUIPO — Pfaff (LITTLE LAMB)
   (Zaak T-18/18)
   (2018/C 094/41)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Lillelam A/S (Oslo, Noorwegen) (vertegenwoordiger: N. Köster, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Nick Pfaff (Ammanford, Verenigd Koninkrijk)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Houder van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken merk: Uniewoordmerk „LITTLE LAMB” — Uniemerk nr. 8 121 675

      Procedure voor het EUIPO: procedure tot vervallenverklaring

      Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 7 november 2017 in zaak R 536/2017-2

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               vervallenverklaring van Uniemerk nr. 8 121 675 „LITTLE LAMB”, minstens voor „Kledingstukken” en „Accessoires voor kledingstukken”

               —

               verwijzing van het EUIPO in de kosten van de procedure.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 58, lid 1, onder a), en artikel 18, lid 1, van verordening 2017/1001.


title: Zaak C-706/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Lietuvos vyriausiojo administracinio teismas (Litouwen) op 18 december 2017 — „Achema” AB, „Orlen Lietuva” AB, „Lifosa” AB / Valstybinė kainų ir energetikos kontrolės komisija (VKEKK)

text:
               12.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 94/8

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Lietuvos vyriausiojo administracinio teismas (Litouwen) op 18 december 2017 — „Achema” AB, „Orlen Lietuva” AB, „Lifosa” AB / Valstybinė kainų ir energetikos kontrolės komisija (VKEKK)
   (Zaak C-706/17)
   (2018/C 094/11)
   Procestaal: Litouws

      Verwijzende rechter

   Lietuvos vyriausiojo administracinio teismas

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen:„Achema” AB, „Orlen Lietuva” AB, „Lifosa” AB

      Verwerende partij: Valstybinė kainų ir energetikos kontrolės komisija (VKEKK)

      Prejudiciële vraag

   Moet het wetgevingskader voor het verrichten van diensten van algemeen belang (DAB’s) in de elektriciteitssector en de financiering daarvan (compensatie) (DAB-regeling) — zoals vastgelegd in de Litouwse wet inzake elektriciteit, in de Litouwse wet inzake energie uit hernieuwbare bronnen, in de Litouwse wet inzake de integratie van het elektriciteitssysteem in Europese elektriciteitssystemen, in de Litouwse wet ter uitvoering van de wet tot wijziging en aanvulling van de artikelen 2, 11, 13, 14, 16, 20 en 21 van de wet inzake energie uit hernieuwbare bronnen en in de wettelijke uitvoeringsmaatregelen daarbij, waaronder de procedure voor het verrichten van diensten van algemeen belang in de elektriciteitssector, zoals goedgekeurd bij resolutie nr. 916 van de regering van de Republiek Litouwen van 18 juli 2012, de procedure voor het beheer van gelden voor diensten van algemeen belang in de elektriciteitssector, zoals goedgekeurd bij resolutie nr. 1157 van de regering van de Republiek Litouwen van 19 september 2012, enz. — zoals van kracht in 2014, of een deel daarvan, worden beschouwd als staatssteun (een steunregeling) in de zin van artikel 107, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, met inbegrip van de volgende vragen:

               —

               Moet artikel 107, lid 1, VWEU in omstandigheden zoals in onderhavige zaak aldus worden uitgelegd dat DAB-gelden zijn aan te merken als staatsmiddelen?

               —

               Moet artikel 107, lid 1, VWEU aldus worden uitgelegd dat een geval waarin netwerkexploitanten (ondernemingen) worden verplicht om elektriciteit tegen een vaste prijs (tarief) af te nemen bij elektriciteitsproducenten en/of de elektriciteit te balanceren, en de door netwerkexploitanten geleden verliezen ten gevolge van die verplichting worden vergoed uit gelden die mogelijk zijn aan te merken als staatsmiddelen, niet is aan te merken als steunverlening aan elektriciteitsproducenten met staatsmiddelen?

               —

               Moet artikel 107, lid 1, VWEU aldus worden uitgelegd dat de volgende vormen van steun in omstandigheden zoals in onderhavige zaak zijn aan te merken als selectieve steun en/of steun die het handelsverkeer tussen lidstaten ongunstig kan beïnvloeden: steun aan een onderneming die een project van strategisch belang ten uitvoer legt, zoals NordBalt; steun aan ondernemingen die zich toeleggen op het waarborgen van de elektriciteitsvoorziening gedurende een bepaalde periode; steun als vergoeding voor verliezen die ten gevolge van de marktsituatie daadwerkelijk door personen worden geleden, zoals de ontwikkelaars van fotovoltaïsche installaties om wie het hier gaat, doordat de Staat weigert zijn verbintenissen na te komen (op grond van wijzigingen in nationale regelgeving); steun aan ondernemingen (netwerkexploitanten) als vergoeding voor reële verliezen die zij hebben geleden door te voldoen aan de verplichting om elektriciteit tegen een vast tarief af te nemen bij elektriciteitsproducenten die diensten van algemeen belang verrichten en om de elektriciteit te balanceren?

               —

               Moet artikel 107, lid 1, VWEU, zoals toegepast in samenhang met artikel 106, lid 2, VWEU, aldus worden uitgelegd dat de desbetreffende DAB-regeling (of een deel daarvan) in omstandigheden zoals in onderhavige zaakmoet worden geacht te voldoen aan de criteria in de punten 88 tot en met 93 van het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 24 juli 2003 in Altmark Trans en Regierungspräsidium Magdeburg (C-280/00)?

               —

               Moet artikel 107, lid 1, VWEU aldus worden uitgelegd dat in omstandigheden zoals in onderhavige zaak van de DAB-regeling (of een deel daarvan) moet worden aangenomen dat zij de mededinging vervalst of dreigt te vervalsen?


title: Zaak C-653/17 P: Hogere voorziening ingesteld op 21 november 2017 door VM Vermögens-Management GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 7 september 2017 in zaak T-374/15, VM Vermögens-Management GmbH /Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

text:
               12.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 94/3

         Hogere voorziening ingesteld op 21 november 2017 door VM Vermögens-Management GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 7 september 2017 in zaak T-374/15, VM Vermögens-Management GmbH /Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)
   (Zaak C-653/17 P)
   (2018/C 094/04)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Rekwirante: VM Vermögens-Management GmbH (vertegenwoordigers: T. Dolde en P. Homann, Rechtsanwälte)

      Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie, DAT Vermögensmanagement GmbH

      Conclusies

               —

               vernietiging van het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 7 september 2017 in zaak T-374/15;

               —

               terugverwijzing van de zaak naar het Gerecht van de Europese Unie.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Met het eerste middel in hogere voorziening wordt opgekomen tegen schending van artikel 65, lid 2, van verordening nr. 207/2009 (1), gelezen in samenhang met het recht om te worden gehoord overeenkomstig artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”) en het recht op eigendom overeenkomstig artikel 17 van het Handvest. De reden daarvoor is dat het Gerecht geen rekening heeft gehouden met de terugwerkende kracht van de wijziging van de lijst van diensten voor het Uniemerk „Vermögensmanufaktur” als gevolg van een verklaring op grond van artikel 28, lid 8, van verordening nr. 207/2009 en de litigieuze beslissing het Uniemerk ook voor de toegevoegde diensten nietig verklaart, zonder dat in dat opzicht is onderzocht of het Uniemerk kan worden ingeschreven. Het Gerecht had de vorderingen van rekwirante tot wijziging van de litigieuze beslissing daarom niet niet-ontvankelijk mogen verklaren.
   Met het tweede middel in hogere voorziening wordt opgekomen tegen schending van artikel 36 van het Statuut van het Hof van Justitie, omdat het Gerecht rekwirantes vorderingen tot wijziging van de litigieuze beslissing in hun geheel niet-ontvankelijk verklaart, zonder zich inhoudelijk uit te spreken over de terugwerkende kracht van de wijziging van de lijst van diensten voor het Uniemerk „Vermögensmanufaktur” als gevolg van een verklaring op grond van artikel 28, lid 8, van verordening nr. 207/2009.
   Met het derde middel in hogere voorziening wordt opgekomen tegen schending van artikel 7, lid 1, onder c), van verordening nr. 207/2009, omdat de vaststellingen van het Gerecht over het beschrijvende karakter berusten op een verkeerd uitgangspunt over de perceptie van de aanduiding „Vermögensmanufaktur” door het relevante publiek, en tussen het Uniemerk en de bedoelde diensten geen voldoende rechtstreeks en concreet verband bestaat, op basis waarvan het Uniemerk als beschrijvend kan worden beschouwd.
   Met het vierde middel in hogere voorziening wordt opgekomen tegen schending van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009, omdat het Gerecht het ontbreken van onderscheidend vermogen van het Uniemerk alleen motiveert met het feit dat „Vermögensmanufaktur” door het relevante publiek wordt opgevat als een lovende uitspraak en een verkoopsbevorderende boodschap, zonder uiteen te zetten waarom het Uniemerk tegelijk niet ook als herkomstaanduiding met onderscheidend vermogen kan dienen.
   Met het vijfde middel in hogere voorziening wordt opgekomen tegen schending van artikel 75, tweede volzin, van verordening nr. 207/2009, omdat het Gerecht een schending van het recht om te worden gehoord verwerpt, alleen op grond dat met de in de procedure voor het EUIPO niet tijdig overgelegde bijlagen geen rekening is gehouden bij de beoordeling door de kamer van beroep en dat de litigieuze beslissing niet daarop is gebaseerd, terwijl uit de stukken duidelijk blijkt dat de kamer van beroep haar motivering letterlijk uit deze bewijzen heeft overgenomen en rekwirante op geen enkel moment de gelegenheid heeft gekregen om over deze bewijzen een standpunt in te nemen.
   Met het zesde middel in hogere voorziening wordt opgekomen tegen schending van artikel 76, lid 2, van verordening nr. 207/2009, omdat de litigieuze beslissing is gebaseerd op bewijzen die in eerste aanleg voor het EUIPO niet tijdig waren overgelegd, zodat de kamer van beroep deze ook als tardief had moeten beschouwen. Het Gerecht is in het bestreden arrest in dat opzicht tot de onjuiste conclusie gekomen dat de kamer van beroep met deze bewijzen geen rekening had gehouden en dat deze voor de litigieuze beslissing niet doorslaggevend waren geweest.

      (1)  Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Uniemerk (PB L 78, blz. 1).


title: Zaak C-707/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rayonen sad Svilengrad (Bulgarije) op 19 december 2017 — Strafzaak tegen Daniela Pinzaru en Robert-Andrei Cirstinoiu

text:
               12.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 94/10

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rayonen sad Svilengrad (Bulgarije) op 19 december 2017 — Strafzaak tegen Daniela Pinzaru en Robert-Andrei Cirstinoiu
   (Zaak C-707/17)
   (2018/C 094/12)
   Procestaal: Bulgaars

      Verwijzende rechter

   Rayonen sad Svilengrad

      Partijen in het hoofdgeding

   Daniela Pinzaru, Robert-Andrei Cirstinoiu

      Prejudiciële vragen

               1.1.

               Moeten artikel 65, lid 3, VWEU en artikel 9, lid 1, van verordening (EG) nr. 1889/2005 van het Europees Parlement en de Raad van 26 oktober 2005 betreffende de controle van liquide middelen die de Gemeenschap binnenkomen of verlaten, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale wettelijke regeling die voorziet in sancties ingeval de in artikel 3 van de verordening bedoelde aangifteplicht niet wordt nagekomen, welke sancties qua aard en omvang overeenstemmen met die welke zijn bepaald in artikel 251 van het Nakazatelen kodeks (strafwetboek) (NK) van de Republiek Bulgarije, dat in lid 1 voorziet in een alternatieve gevangenisstraf van maximaal zes jaar die, zelfs bij een eerste inbreuk, niet voorwaardelijk hoeft te worden opgeschort, of een geldboete van tweemaal de waarde van het voorwerp van het misdrijf, en in lid 2, cumulatief met de ene of de andere straf, in de confiscatie door de staat van alle niet-aangegeven liquide middelen zonder dat de herkomst en het beoogde gebruik ervan hoeven te worden nagegaan, aangezien het daarbij gaat om een samenvoeging van sancties die, in strijd met het in artikel 49, lid 3, van het Handvest neergelegde beginsel van evenredigheid van de straf aan het strafbare feit, verder gaan dan wat voor de doelstellingen van de verordening noodzakelijk is en die een verkapte beperking van het vrije kapitaalverkeer vormen?

               1.2.

               Moeten de voornoemde Unieregels, te weten artikel 65, lid 3, VWEU, de artikelen 3 en 9, lid 1, van verordening nr. 1889/2005 en artikel 49, lid 3 van het Handvest, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale wettelijke regeling, met name artikel 251, lid 2, NK, die in geval van schending van de in artikel 3 van verordening nr. 1889/2005 bedoelde aangifteplicht, bovenop de voorgeschreven strafsancties voorziet in confiscatie door de staat van het volledige niet-aangegeven bedrag ongeacht de herkomst en het beoogde gebruik ervan?

               1.3.

               Moet artikel 17, lid 1, van het Handvest aldus worden uitgelegd dat een nationale confiscatiemaatregel als artikel 251, lid 2, NK, die de loutere niet-naleving van de aangifteplicht bestraft, geen blijk geeft van de evenredigheid die is vereist tussen het algemeen belang en de in artikel 17 van het Handvest opgelegde verplichting tot bescherming van de eigendom?


title: Zaak T-715/16: Beschikking van het Gerecht van 16 januari 2018 — Pebagua / Commissie [„Beroep tot nietigverklaring — Milieu — Bescherming tegen invasieve uitheemse soorten — Preventie en beheersing van de introductie en verspreiding van invasieve uitheemse soorten — Verordening (EU) nr. 1143/2014 — Uitvoeringsverordening (EU) 2016/1141 — Opstelling van een lijst van voor de Unie zorgwekkende invasieve uitheemse soorten — Opname van de soort Procambarus clarkii — Geen individuele geraaktheid — Regelgevingshandeling die uitvoeringsmaatregelen met zich meebrengt — Kennelijke niet-ontvankelijkheid”]

text:
               12.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 94/25

         Beschikking van het Gerecht van 16 januari 2018 — Pebagua / Commissie
   (Zaak T-715/16) (1)

   ([„Beroep tot nietigverklaring - Milieu - Bescherming tegen invasieve uitheemse soorten - Preventie en beheersing van de introductie en verspreiding van invasieve uitheemse soorten - Verordening (EU) nr. 1143/2014 - Uitvoeringsverordening (EU) 2016/1141 - Opstelling van een lijst van voor de Unie zorgwekkende invasieve uitheemse soorten - Opname van de soort Procambarus clarkii - Geen individuele geraaktheid - Regelgevingshandeling die uitvoeringsmaatregelen met zich meebrengt - Kennelijke niet-ontvankelijkheid”])
   (2018/C 094/33)
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Asociación de la pesca y acuicultura del entorno de Doñana y del Bajo Guadalquívir (Pebagua) (Isla Mayor, Spanje) (vertegenwoordiger: A. Uceda Sosa, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: C. Hermes en E. Sanfrutos Cano, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) 2016/1141 van de Commissie van 13 juli 2016 tot vaststelling van een lijst van voor de Unie zorgwekkende invasieve uitheemse soorten krachtens verordening (EU) nr. 1143/2014 van het Europees Parlement en de Raad (PB 2016, L 189, blz. 4).

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Asociación de la pesca y acuicultura del entorno de Doñana y del Bajo Guadalquívir (Pebagua) wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 441 van 28.11.2016.


title: Zaak C-708/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rayonen sad Asenovgrad (Bulgarije) op 19 december 2017 — EVN Bulgaria Toplofiskatsia EAD / Nikolina Stefanova Dimitrova

text:
               12.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 94/10

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rayonen sad Asenovgrad (Bulgarije) op 19 december 2017 — EVN Bulgaria Toplofiskatsia EAD / Nikolina Stefanova Dimitrova
   (Zaak C-708/17)
   (2018/C 094/13)
   Procestaal: Bulgaars

      Verwijzende rechter

   Rayonen sad Asenovgrad

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: EVN Bulgaria Toplofiskatsia EAD

      Verwerende partij: Nikolina Stefanova Dimitrova

      Prejudiciële vragen

               1)

               Staat artikel 13, [lid] 2, van richtlijn 2006/32/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2006 in de weg aan de mogelijkheid voor het stadsverwarmingsbedrijf om de vergoeding voor verbruikte warmte-energie, aangeleverd door de installatie van een gebouw in mede-eigendom die op stadsverwarming is aangesloten, in rekening te brengen naar verhouding van de verwarmbare volumes van de koopwoningen volgens de plattegrond van het gebouw, zonder daarbij rekening te houden met de daadwerkelijke hoeveelheid afgegeven warmte-energie in de individuele koopwoningen?

               2)

               Is een nationale regeling die consumenten die als woningeigenaars in een gebouw aan regels van mede-eigendom onderworpen zijn, ertoe verplicht om de vergoeding voor de niet afgenomen maar door de — op stadsverwarming aangesloten — installatie van het gebouw aangeleverde warmte-energie te betalen, wanneer zij van de benutting van warmte-energie zijn afgestapt door de verwarmingstoestellen in hun woning buiten gebruik te stellen of de verwarmingstoestellen op hun verzoek door werknemers van het stadsverwarmingsbedrijf technisch onklaar te laten maken zodat ze geen warmte meer afgeven, verenigbaar met artikel 27 van richtlijn 2011/83/EU (2)?

               3)

               Kan een dergelijke nationale regeling worden aangemerkt als een oneerlijke handelspraktijk in de zin van richtlijn 2005/29/EG (3) van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt en tot wijziging van richtlijn 84/450/EEG van de Raad, richtlijnen 97/7/EG, 98/27/EG en 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad en van verordening (EG) nr. 2006/2004 van het Europees Parlement en de Raad?

      (1)  Richtlijn 2006/32/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2006 betreffende energie-efficiëntie bij het eindgebruik en energiediensten en houdende intrekking van richtlijn 93/76/EEG van de Raad (Voor de EER relevante tekst) (PB 2006, L 114, blz. 64).

      (2)  Richtlijn 2011/83/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2011 betreffende consumentenrechten, tot wijziging van richtlijn 93/13/EEG van de Raad en van richtlijn 1999/44/EG van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van richtlijn 85/577/EEG van de Raad en van richtlijn 97/7/EG van het Europees Parlement en de Raad (Voor de EER relevante tekst) (PB 2011, L 304, blz. 64).

      (3)  Richtlijn 2005/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt en tot wijziging van richtlijn 84/450/EEG van de Raad, richtlijnen 97/7/EG, 98/27/EG en 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad en van verordening (EG) nr. 2006/2004 van het Europees Parlement en de Raad (richtlijn oneerlijke handelspraktijken) (Voor de EER relevante tekst) (PB 2005, L 149, blz. 22).


title: Zaak C-654/17 P: Hogere voorziening ingesteld op 22 november 2017 door Bayerische Motoren Werke AG tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 12 september 2017 in zaak T-671/14, Bayerische Motoren Werke AG / Europese Commissie

text:
               12.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 94/4

         Hogere voorziening ingesteld op 22 november 2017 door Bayerische Motoren Werke AG tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 12 september 2017 in zaak T-671/14, Bayerische Motoren Werke AG / Europese Commissie
   (Zaak C-654/17 P)
   (2018/C 094/05)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Rekwirante: Bayerische Motoren Werke AG (vertegenwoordigers: M. Rosenthal, G. Drauz en M. Schütte, Rechtsanwälte)

      Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Freistaat Sachsen

      Conclusies

               1.

               het arrest van het Gerecht van de Europese Unie (Vijfde kamer) van 12 september 2017 in zaak T-671/14 vernietigen;

               2.

               het besluit van de Commissie van 9 juli 2014 in zaak SA.32009 (2011/C) waartegen het beroep in eerste aanleg was gericht, overeenkomstig artikel 263, lid 4, VWEU nietig verklaren voor zover daarin wordt vastgesteld dat van de aangevraagde steun ter hoogte van 45 257 273 EUR het deel dat boven het bedrag van 17 miljoen EUR uitkomt (namelijk 28 257 273 EUR) onverenigbaar is met de interne markt; indien en voor zover het Hof meent niet in staat te zijn om de zaak dienaangaande zelf af te doen, wordt subsidiair verzocht om terugverwijzing naar het Gerecht van de Europese Unie;

               3.

               subsidiair: het bestreden besluit van de Commissie van 9 juli 2014 in zaak SA.32009 (2011/C) overeenkomstig artikel 263, lid 4, VWEU nietig verklaren in zoverre daarbij elke aan rekwirantes investeringsproject verleende steun die krachtens artikel 6, lid 2, van de algemene groepsvrijstellingsverordening, in de versie van 6 augustus 2008, van aanmelding is vrijgesteld, wordt verboden en onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard voor zover die steun meer bedraagt dan 17 miljoen EUR.

               4.

               de Commissie overeenkomstig artikel 138, lid 1 juncto 184, leden 1 en 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwirante voert de volgende middelen aan:

               1.

                  Eerste middel: schending van artikel 107, lid 3, VWEU

               Het arrest is in strijd met artikel 107, lid 3, VWEU, aangezien het Gerecht bij een juiste toetsing van het bestreden besluit tot het oordeel had moeten komen dat dit besluit schending opleverde van artikel 107, lid 3, onder c), VWEU doordat daarin niet afzonderlijk werd nagegaan of en in hoeverre de toekenning van de steun mededingingsverstorend werkte.
               In het bestreden arrest wordt miskend dat de Commissie zich er bij haar beoordeling niet toe had mogen beperken louter vast te stellen hoe hoog op de benadeelde locatie de ex ante geschatte meerkosten van het project waren en voor elke steun die hoger was — geheel zonder rekening te houden met de concrete marktpositie van de Commissie — niet had mogen „vermoeden” dat deze mededingingsverstorend was.

               2.

                  Tweede middel: schending van artikel 288 VWEU, artikelen 3 en 13, lid 1, van de algemene groepsvrijstellingsverordening van 2008, alsook van het discriminatieverbod

               Het arrest is in strijd met artikel 288 VWEU en de artikelen 3 en 13, lid 1, van de algemene groepsvrijstellingsverordening (AGVO 2008), aangezien het Gerecht bij een juiste rechtsopvatting de Commissie niet bevoegd had mogen verklaren steunmaatregelen opnieuw te toetsen en deze in een besluit onverenigbaar met de markt te verklaren, aangezien deze maatregelen tot aan het drempelbedrag van artikel 6, lid 2, AGVO 2008 al op grond van hoger, secundair Unierecht materieel met de interne markt verenigbaar waren verklaard.
               Het bestreden arrest heeft bovendien tot gevolg dat rekwirante door het verbod om bovenop het bedrag van 17 miljoen EUR tot maximaal het drempelbedrag van de AGVO 2008 steun te ontvangen, in vergelijking met haar concurrenten gediscrimineerd wordt. Iedere concurrent — zelfs als die een machtspositie op de markt inneemt — had immers in vergelijkbare omstandigheden voor een vergelijkbaar grote investering tot aan het drempelbedrag ongeveer evenveel steun uit het Duitse Investitionszulagengesetz (wet op de investeringstoelagen; InvZulG) kunnen krijgen.


title: Zaak C-725/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sofiyski rayonen sad (Bulgarije) op 27 december 2017 — Toplofikatsia Sofia EAD / Mitko Simeonov Dimitrov

text:
               12.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 94/11

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sofiyski rayonen sad (Bulgarije) op 27 december 2017 — Toplofikatsia Sofia EAD / Mitko Simeonov Dimitrov
   (Zaak C-725/17)
   (2018/C 094/14)
   Procestaal: Bulgaars

      Verwijzende rechter

   Sofiyski rayonen sad

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Toplofikatsia Sofia EAD

      Verwerende partij: Mitko Simeonov Dimitrov

      Prejudiciële vragen

               1)

               De richtlijn (1) sluit de rechtsbepalingen van het traditionele verbintenissenrecht over het sluiten van overeenkomsten van haar werkingssfeer uit; sluit zij echter ook de regeling van deze hoogst ongebruikelijke, bij wet vastgestelde structuur voor het ontstaan van contractuele betrekkingen van haar werkingssfeer uit?

               2)

               Voor zover de richtlijn een eigen regeling in dit geval niet uitsluit; gaat het dan om een overeenkomst in de zin van artikel 5 van de richtlijn of om iets anders? Wanneer het een overeenkomst is of wanneer het geen overeenkomst is: vindt de richtlijn in het onderhavige geval toepassing?

               3)

               Valt dit type van de facto overeenkomsten binnen de werkingssfeer van de richtlijn onafhankelijk van het tijdstip waarop zij zijn ontstaan, of vindt de richtlijn enkel toepassing op nieuw verworven woningen of — strikter nog — enkel op nieuwbouwwoningen (d.w.z. installaties waarvan de gebruikers om aansluiting op het stadsverwarmingsnet verzoeken)?

               4)

               Voor zover de richtlijn toepassing vindt: maakt de nationale regeling inbreuk op artikel 5, lid 1, onder f), juncto lid 2, die voorzien in het recht respectievelijk de principiële mogelijkheid om de rechtsbetrekking te beëindigen?

               5)

               Voor zover een overeenkomst moet worden gesloten: is hiervoor een vorm voorgeschreven en welke inhoudelijke reikwijdte moet de informatie hebben die de consument (hier: de individuele woningeigenaar en niet de gemeenschap van mede-eigenaars) ter beschikking moet worden gesteld? Heeft de ontstentenis van tijdige en toegankelijk gemaakte informatie invloed op het ontstaan van de rechtsbetrekking?

               6)

               Is een uitdrukkelijk verzoek, d.w.z. een formele wilsuiting van de consument noodzakelijk om partij bij een dergelijke rechtsbetrekking te worden?

               7)

               Wanneer er, al dan niet formeel, een overeenkomst werd gesloten, maakt de verwarming van de gemeenschappelijke ruimten van het gebouw (in het bijzonder het trappenhuis) ook deel uit van het voorwerp van de overeenkomst en heeft de consument de dienstverstrekking met betrekking tot dit deel van het gebouw besteld, wanneer daartoe geen uitdrukkelijk verzoek van hemzelf of zelfs van de volledige gemeenschap van mede-eigenaars voorligt (bijvoorbeeld, wanneer de radiatoren werden verwijderd, waarvan meestal zal moeten worden uitgegaan — de experts vermelden namelijk geen radiatoren in de gemeenschappelijke ruimten van het gebouw)?

               8)

               Is het van belang (of maakt het een verschil uit) voor de eigenaar, in diens hoedanigheid van consument die om verwarming van de gemeenschappelijke ruimten heeft verzocht, wanneer de levering van warmte in zijn koopwoning is stopgezet?

      (1)  Richtlijn 2011/83/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2011 betreffende consumentenrechten, tot wijziging van richtlijn 93/13/EEG van de Raad en van richtlijn 1999/44/EG van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van richtlijn 85/577/EEG van de Raad en van richtlijn 97/7/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB 2011, L 304, blz. 64).


title: Zaak C-677/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Centrale Raad van Beroep (Nederland) op 4 december 2017 — M. Çoban tegen Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

text:
               12.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 94/5

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Centrale Raad van Beroep (Nederland) op 4 december 2017 — M. Çoban tegen Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen
   (Zaak C-677/17)
   (2018/C 094/06)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Centrale Raad van Beroep

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoeker: M. Çoban

      Verweerder: Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

      Prejudiciële vraag

   Moet artikel 6, eerste lid, van besluit 3/80 (1) met inachtneming van artikel 59 van het Aanvullend Protocol aldus worden uitgelegd, dat het zich verzet tegen een wettelijke regeling van een lidstaat zoals artikel 4a van de [Toeslagenwet], op grond waarvan een toegekende aanvullende prestatie wordt ingetrokken als de begunstigde naar Turkije verhuist, ook indien deze begunstigde het grondgebied van de lidstaat op eigen initiatief heeft verlaten? Is daarbij van belang dat de betrokkene op het moment van vertrek niet langer een verblijfsrecht heeft op grond van het associatierecht, maar wel beschikt over een EU-verblijfsvergunning voor langdurig ingezetenen? Is daarbij van belang dat de betrokkene op grond van nationale regelgeving binnen één jaar na vertrek de mogelijkheid heeft om terug te keren om zo de toeslag te herkrijgen, en dat die mogelijkheid verder bestaat zo lang als hij beschikt over de EU-verblijfsvergunning voor langdurig ingezetenen?

      (1)  Besluit nr. 3/80 van de Associatieraad van 19 september 1980 betreffende de toepassing van de sociale zekerheidsregelingen van de Lid-Staten der Europese Gemeenschappen op Turkse werknemers en hun gezinsleden (PB 1983, C 110, blz. 60).


title: Zaak T-91/16: Arrest van het Gerecht van 25 januari 2018 — Italië / Commissie („ESF — Operationeel programma dat onder doelstelling nr. 1 voor de regio Sicilië valt — Vermindering van de aanvankelijk toegekende financiële bijstand — Methode van berekening door extrapolatie — Evenredigheid — Artikel 39, leden 2 en 3, van verordening (EG) nr. 1260/1999 — Motiveringsplicht”)

text:
               12.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 94/18

         Arrest van het Gerecht van 25 januari 2018 — Italië / Commissie
   (Zaak T-91/16) (1)

   ((„ESF - Operationeel programma dat onder doelstelling nr. 1 voor de regio Sicilië valt - Vermindering van de aanvankelijk toegekende financiële bijstand - Methode van berekening door extrapolatie - Evenredigheid - Artikel 39, leden 2 en 3, van verordening (EG) nr. 1260/1999 - Motiveringsplicht”))
   (2018/C 094/22)
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Italiaanse Republiek (vertegenwoordigers: G. Palmieri, gemachtigde, bijgestaan door P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Arenas en F. Tomat, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van besluit C(2015)9413 van de Commissie van 17 december 2015 betreffende de vermindering van de bijstand van het Europees Sociaal Fonds (ESF) voor het operationeel programma voor de regio Sicilië, in het kader van het communautaire bestek voor structurele bijstandsverlening in de Italiaanse regio’s die onder doelstelling nr. 1 (CCI 1999IT 161PO011) vallen.

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               De Italiaanse Republiek wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 136 van 18.4.2016.


title: Zaak C-679/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Hof van beroep te Antwerpen (België) op 4 december 2017 — Vlaams Gewest, vertegenwoordigd door de Vlaamse regering in de persoon van de Vlaamse Minister van Begroting, Financiën en Energie en Vlaams Gewest, vertegenwoordigd door de Vlaamse regering in de persoon van de Vlaamse Minister van Omgeving, Natuur en Landbouw tegen Johannes Huijbrechts

text:
               12.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 94/6

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Hof van beroep te Antwerpen (België) op 4 december 2017 — Vlaams Gewest, vertegenwoordigd door de Vlaamse regering in de persoon van de Vlaamse Minister van Begroting, Financiën en Energie en Vlaams Gewest, vertegenwoordigd door de Vlaamse regering in de persoon van de Vlaamse Minister van Omgeving, Natuur en Landbouw tegen Johannes Huijbrechts
   (Zaak C-679/17)
   (2018/C 094/07)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Hof van beroep te Antwerpen

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekers: Vlaams Gewest, vertegenwoordigd door de Vlaamse regering in de persoon van de Vlaamse Minister van Begroting, Financiën en Energie en Vlaams Gewest, vertegenwoordigd door de Vlaamse regering in de persoon van de Vlaamse Minister van Omgeving, Natuur en Landbouw

      Verweerder: Johannes Huijbrechts

      Prejudiciële vragen

               1)

               Vormt een situatie waarbij een erfgenaam een in het buitenland gelegen bosgebied erft, dat op duurzame wijze wordt beheerd, en dat niet van successierechten is vrijgesteld op grond van artikel 55 quater VI. W.Succ. (nu artikel 2.7.6.0.3 VI.C.Fisc.), en dit terwijl een erfgenaam die een in het binnenland gelegen bosgebied erft, dat op duurzame wijze wordt beheerd en dat wel van successierechten op grond van artikel 55 quater VI.W.Succ. (nu artikel 2.7.6.0.3 VI.C.Fisc.) wordt vrijgesteld, een inbreuk op het vrij verkeer van kapitaal zoals bepaald door artikel 63 van het Verdrag betreffende de Werking van de Europese Unie?

               2)

               Vormt het belang van het Vlaamse bosareaal, zoals aan de orde in de zin van art. 55 quater VI.W.Succ. (nu artikel 2.7.6.0.3 VI.C.Fisc.), een dwingende reden van algemeen belang, die een regeling rechtvaardigt, waarin de toepassing van vrijstelling van successierechten wordt beperkt tot de in Vlaanderen gelegen bosgebieden die op duurzame wijze worden beheerd?


title: Zaak T-762/16: Beschikking van het Gerecht van 15 januari 2018 — ArcelorMittal Belval & Differdange en ThyssenKrupp Steel Europe / ECHA („Toegang tot documenten — Verordening (EG) nr. 1049/2001 — Bij het ECHA berustende documenten — Verzoek betreffende de documenten en de identiteit van een oorspronkelijke indiener van een verzoek om toegang tot informatie van een registrant van stoffen op grond van verordening (EG) nr. 1907/2006 — Gedeeltelijke weigering van toegang — Intrekking van het besluit tot afwijzing van toegang — Afdoening zonder beslissing”)

text:
               12.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 94/26

         Beschikking van het Gerecht van 15 januari 2018 — ArcelorMittal Belval & Differdange en ThyssenKrupp Steel Europe / ECHA
   (Zaak T-762/16) (1)

   ((„Toegang tot documenten - Verordening (EG) nr. 1049/2001 - Bij het ECHA berustende documenten - Verzoek betreffende de documenten en de identiteit van een oorspronkelijke indiener van een verzoek om toegang tot informatie van een registrant van stoffen op grond van verordening (EG) nr. 1907/2006 - Gedeeltelijke weigering van toegang - Intrekking van het besluit tot afwijzing van toegang - Afdoening zonder beslissing”))
   (2018/C 094/34)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: ArcelorMittal Belval & Differdange SA (Esch-sur-Alzette, Luxemburg) en ThyssenKrupp Steel Europe AG (Duisburg, Duitsland) (vertegenwoordigers: H. Scheidmann en M. Kottmann, advocaten)

      Verwerende partij: Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA) (vertegenwoordigers: aanvankelijk M. Heikkilä, C. Buchanan en E. Maurage, vervolgens M. Heikkilä, C. Buchanan en M. Broere, gemachtigden, bijgestaan door G. Gilmore, barrister)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot nietigverklaring van besluit ATD/52/2016 van het ECHA van 26 september 2016, dat op 28 september 2016 aan de verzoeksters ter kennis werd gebracht, waarbij gedeeltelijk toegang werd verleend tot opgevraagde documenten betreffende een eerder verzoek tot toegang tot documenten bij het ECHA.

      Dictum

               1)

               Op het beroep behoeft niet meer te worden beslist.

               2)

               Op het verzoek tot interventie van het Europees Geneesmiddelenbureau (EMA) behoeft niet meer te worden beslist.

               3)

               Het Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA) zal zijn eigen kosten alsmede die van ArcelorMittal Belval & Differdange SA en ThyssenKrupp Steel Europe AG dragen.

               4)

               Het EMA zal zijn eigen kosten in verband met het verzoek tot interventie dragen.

      (1)  PB C 14 van 16.1.2017.


title: Zaak T-28/18: Beroep ingesteld op 22 januari 2018 — Marriott Worldwide/EUIPO — AC Milan (AC MILAN)

text:
               12.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 94/33

         Beroep ingesteld op 22 januari 2018 — Marriott Worldwide/EUIPO — AC Milan (AC MILAN)
   (Zaak T-28/18)
   (2018/C 094/44)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Marriott Worldwide Corp. (Bethesda, Maryland, Verenigde Staten) (vertegenwoordiger: A. Reid, solicitor)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: AC Milan SpA (Milaan, Italië)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Houder van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken merk: internationale inschrijving waarin de Europese Unie wordt aangewezen, van het beeldmerk met de woordelementen „AC MILAN” — internationale inschrijving nr. 1 182 615 waarin de Europese Unie wordt aangewezen

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 16 november 2017 in zaak R 356/2017-2

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing en afwijzing van de Uniemerkaanvraag voor de litigieuze diensten; en

               —

               verwijzing van het EUIPO in verzoeksters kosten voor het onderhavige beroep.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening 2017/1001.


title: Zaak T-157/17: Beschikking van het Gerecht van 22 januari 2018 — Cristalfarma/EUIPO — Novartis (ILLUMINA) („Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniewoordmerk ILLUMINA — Herroeping van de bestreden beslissing — Geding zonder voorwerp geraakt — Afdoening zonder beslissing”)

text:
               12.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 94/26

         Beschikking van het Gerecht van 22 januari 2018 — Cristalfarma/EUIPO — Novartis (ILLUMINA)
   (Zaak T-157/17) (1)

   ((„Uniemerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor Uniewoordmerk ILLUMINA - Herroeping van de bestreden beslissing - Geding zonder voorwerp geraakt - Afdoening zonder beslissing”))
   (2018/C 094/35)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Cristalfarma Srl (Milaan, Italië) (vertegenwoordiger: R. Almaraz Palmero, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: M. King en D. Gája, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO: Novartis AG (Bazel, Zwitserland)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 11 januari 2017 (zaak R 1187/2016-4) inzake een oppositieprocedure tussen Novartis en Cristalfarma

      Dictum

               1)

               Het door Cristalfarma Srl ingediende verzoek tot schorsing van de behandeling wordt afgewezen.

               2)

               Op het beroep behoeft niet meer te worden beslist.

               3)

               Het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) wordt verwezen in zijn eigen kosten alsmede in de kosten van Cristalfarma.

               4)

               Novartis AG zal haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 129 van 24.4.2017.


title: Zaak C-687/17 P: Hogere voorziening ingesteld op 7 december 2017 door Aanbestedingskalender BV, Negometrix BV, CTM Solution BV, Stillpoint Applications BV, Huisinga Beheer BV tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 28 september 2017 in zaak T-138/15, Aanbestedingskalender BV e.a. / Europese Commissie

text:
               12.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 94/7

         Hogere voorziening ingesteld op 7 december 2017 door Aanbestedingskalender BV, Negometrix BV, CTM Solution BV, Stillpoint Applications BV, Huisinga Beheer BV tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 28 september 2017 in zaak T-138/15, Aanbestedingskalender BV e.a. / Europese Commissie
   (Zaak C-687/17 P)
   (2018/C 094/08)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirantes: Aanbestedingskalender BV, Negometrix BV, CTM Solution BV, Stillpoint Applications BV, Huisinga Beheer BV (vertegenwoordigers: C. T. Dekker en L. Fiorilli, advocaten)

      Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Koninkrijk der Nederlanden, Slowaakse Republiek

      Conclusies

               —

               het bestreden arrest geheel of gedeeltelijk vernietigen, voor zover daarbij het door rekwirante in zaak T-138/15 ingestelde beroep is verworpen, en dientengevolge:

               —

               de litigieuze beschikking geheel of gedeeltelijk nietig verklaren, en/of

               —

               subsidiair, het bestreden arrest geheel of gedeeltelijk vernietigen voor zover daarbij het door rekwirantes in zaak T-138/15 ingestelde beroep is verworpen en de zaak terugverwijzen naar het Gerecht voor een uitspraak ten gronde in het licht van de aanwijzingen die het Hof het zal geven.

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten in eerste aanleg en in hogere voorziening.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwirantes betogen dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, de relevante feiten onjuist heeft beoordeeld en geen juiste en consistente motivering heeft gegeven door te oordelen en vast te stellen dat verzoeksters enig middel moest worden afgewezen en het beroep bijgevolg in zijn geheel moest worden verworpen omdat de Commissie het recht had vast te stellen dat de door TenderNed verrichte activiteiten niet economisch van aard waren en dat de in casu aan de orde zijnde maatregel geen staatssteun inhield in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU.
   Rekwirantes betogen dat de economische of niet-economische aard van de activiteiten van TenderNed, met name diens aanbestedingsmodule, niet als facetten van één enkele activiteit kan worden beschouwd en dat de aanbestedingsmodule van TenderNed moet worden beschouwd als economisch van aard en scheidbaar van het overheidsgezag. Rekwirantes betogen dat het Gerecht de rechtspraak van het Hof betreffende het criterium of een activiteit al dan niet economisch van aard is, niet in acht heeft genomen.


title: Zaak T-30/18: Beroep ingesteld op 23 januari 2018 — Yado/EUIPO — Dvectis CZ (Kussens voor stoelen)

text:
               12.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 94/34

         Beroep ingesteld op 23 januari 2018 — Yado/EUIPO — Dvectis CZ (Kussens voor stoelen)
   (Zaak T-30/18)
   (2018/C 094/45)
   Taal van het verzoekschrift: Slowaaks

      Partijen

      Verzoekende partij: Yado s.r.o. (Handlová, Slowakije) (vertegenwoordiger: D. Futej, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Dvectis CZ s.r.o. (Brno, Tsjechië)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Houder van het betrokken model: verzoekende partij

      Betrokken model: Uniemodel nr. 2 371 591-0001

      Bestreden beslissing: beslissing van de derde kamer van beroep van het EUIPO van 14 november 2017 in zaak R 1017/2017-3

      Conclusies

               —

               de bestreden beslissing vernietigen voor zover het beroep daarbij niet-ontvankelijk wordt verklaard;

               —

               het EUIPO gelasten het beroep te behandelen en daarop uitspraak te doen;

               —

               het EUIPO verwijzen in verzoeksters kosten voor de onderhavige procedure.

      Aangevoerde middelen

               —

               onjuiste rechtsopvatting in de zin van artikel 57 van verordening nr. 6/2002 en artikel 65 verordening nr. 2245/2002;

               —

               schending van het grondrecht van verzoekende partij om te worden gehoord;

               —

               schending van artikel 7 van verordening nr. 6/2002.


title: Zaak C-689/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht München I (Duitsland) op 8 december 2017 — Conti 11. Container Schiffahrts-GmbH & Co. KG MS „MSC Flaminia” / Land Niedersachsen

text:
               12.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 94/7

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht München I (Duitsland) op 8 december 2017 — Conti 11. Container Schiffahrts-GmbH & Co. KG MS „MSC Flaminia” / Land Niedersachsen
   (Zaak C-689/17)
   (2018/C 094/09)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Landgericht München I

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Conti 11. Container Schiffahrts-GmbH & Co. KG MS „MSC Flaminia”

      Verwerende partij: Land Niedersachsen

      Prejudiciële vraag

   Kunnen ten gevolge van averij ontstaan schroot en het met slib en ladingresiduen vervuilde bluswater aan boord van een schip worden aangemerkt als „afvalstoffen die aan boord van voertuigen, treinen, vliegtuigen en schepen zijn ontstaan” in de zin van artikel 1, lid 3, onder b), van verordening (EG) nr. 1013/2006 (1)?

      (1)  Verordening (EG) nr. 1013/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2006 betreffende de overbrenging van afvalstoffen (PB 2006, L 190, blz. 1).


title: Zaak T-113/16: Arrest van het Gerecht van 30 januari 2018 — Arctic Cat/EUIPO — Slazengers (Afbeelding van een naar rechts springende roofkat) [„Uniemerk — Oppositieprocedure — Internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie — Beeldmerk dat een naar rechts springende roofkat afbeeldt — Ouder Uniebeeldmerk dat een naar links springende roofkat afbeeldt — Relatieve weigeringsgrond — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”]

text:
               12.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 94/18

         Arrest van het Gerecht van 30 januari 2018 — Arctic Cat/EUIPO — Slazengers (Afbeelding van een naar rechts springende roofkat)
   (Zaak T-113/16) (1)

   ([„Uniemerk - Oppositieprocedure - Internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie - Beeldmerk dat een naar rechts springende roofkat afbeeldt - Ouder Uniebeeldmerk dat een naar links springende roofkat afbeeldt - Relatieve weigeringsgrond - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”])
   (2018/C 094/23)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Arctic Cat, Inc. (Thief River Falls, Minnesota, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: M. Hartmann en S. Fröhlich, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: J. Ivanauskas, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO: Slazengers Ltd (Burnham, Verenigd Koninkrijk)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 11 januari 2016 (zaak R 2953/2014-5) inzake een oppositieprocedure tussen Slazengers en Arctic Cat

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Arctic Cat, Inc. wordt verwezen in haar eigen kosten alsmede in de kosten van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO).

      (1)  PB C 175 van 17.5.2016.


title: Zaak T-178/17: Beschikking van het Gerecht van 18 januari 2018 — W&O medical esthetics/EUIPO — Fidia farmaceutici (HYALSTYLE) [„Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Uniewoordmerk HYALSTYLE — Kwade trouw — Artikel 52, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 59, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] — Verzoek om getuigen te horen — Artikel 75 van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 94, lid 1, van verordening 2017/1001) — Beroep dat ten dele kennelijk niet-ontvankelijk en ten dele kennelijk rechtens ongegrond is”]

text:
               12.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 94/27

         Beschikking van het Gerecht van 18 januari 2018 — W&O medical esthetics/EUIPO — Fidia farmaceutici (HYALSTYLE)
   (Zaak T-178/17) (1)

   ([„Uniemerk - Nietigheidsprocedure - Uniewoordmerk HYALSTYLE - Kwade trouw - Artikel 52, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 59, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] - Verzoek om getuigen te horen - Artikel 75 van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 94, lid 1, van verordening 2017/1001) - Beroep dat ten dele kennelijk niet-ontvankelijk en ten dele kennelijk rechtens ongegrond is”])
   (2018/C 094/36)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: W&O medical esthetics GmbH (Oberursel, Duitsland) (vertegenwoordiger: A. Finkentey, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: A. Söder, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Fidia farmaceutici SpA (Abano Terme, Italië) (vertegenwoordigers: R. Kunz-Hallstein en H. Kunz-Hallstein, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 17 januari 2017 (zaak R 872/2016-1) inzake een nietigheidsprocedure tussen W&O medical esthetics en Fidia farmaceutici

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               W&O medical esthetics GmbH wordt verwezen in haar eigen kosten alsook in de kosten van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) en van Fidia farmaceutici SpA.

      (1)  PB C 144 van 8.5.2017.


title: Zaak C-11/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 5 januari 2018 door Oleksandr Viktorovych Klymenko tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 8 november 2017 in zaak T-245/15, Klymenko / Raad

text:
               12.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 94/12

         Hogere voorziening ingesteld op 5 januari 2018 door Oleksandr Viktorovych Klymenko tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 8 november 2017 in zaak T-245/15, Klymenko / Raad
   (Zaak C-11/18 P)
   (2018/C 094/15)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirant: Oleksandr Viktorovych Klymenko (vertegenwoordiger: M. Phelippeau, advocaat)

      Andere partij in de procedure: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

   Rekwirant verzoekt het Hof het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 8 november 2017 in zaak T-245/15 te vernietigen.
   Rekwirant verzoekt het Hof het in de procedure voor het Gerecht gevorderde toe te wijzen, namelijk:

               —

               besluit (GBVB) 2015/364 van de Raad van 5 maart 2015 (1) en uitvoeringsverordening (EU) 2015/357 van de Raad van 5 maart 2015 (2) nietig te verklaren;

               —

               besluit (GBVB) 2016/318 van de Raad van 4 maart 2016 (3) en uitvoeringsverordening (EU) 2016/311 van de Raad van 4 maart 2016 (4) nietig te verklaren;

               —

               besluit (GBVB) 2017/381 van de Raad van 3 maart 2017 (5) en uitvoeringsverordening (EU) 2017/374 van de Raad van 3 maart 2017 (6) nietig te verklaren,

         voor zover deze maatregelen rekwirant betreffen, en de Raad van de Europese Unie te verwijzen in de kosten van de hogere voorziening alsook van het verzoek tot nietigverklaring in de memorie houdende aanpassing.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn hogere voorziening voert rekwirant drie middelen aan.

      Ten eerste stelt hij dat het Gerecht ten onrechte heeft geoordeeld dat de Raad van de Europese Unie de concrete en specifieke redenen heeft verstrekt waarom het gerechtvaardigd was hem beperkende maatregelen op te leggen, en dat het Gerecht het bureau van de procureur-generaal van Oekraïne ten onrechte als een „hoge rechterlijke instantie” heeft aangemerkt.

      Ten tweede stelt rekwirant dat het Gerecht ten onrechte heeft vastgesteld dat het in de betrokken handelingen neergelegde plaatsingscriterium beantwoordde aan de doelstellingen van het gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid.

      Ten derde betoogt hij dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de beperkende maatregel geen schending opleverde van het recht op eigendom.

      (1)  Besluit (GBVB) 2015/364 van de Raad van 5 maart 2015 tot wijziging van besluit 2014/119/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne (PB 2015, L 62, blz. 25).

      (2)  Uitvoeringsverordening (EU) 2015/357 van de Raad van 5 maart 2015 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 208/2014 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne (PB 2015, L 62, blz. 1).

      (3)  Besluit (GBVB) 2016/318 van de Raad van 4 maart 2016 tot wijziging van besluit 2014/119/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne (PB 2016, L 60, blz. 76).

      (4)  Uitvoeringsverordening (EU) 2016/311 van de Raad van 4 maart 2016 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 208/2014 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne (PB 2016, L 60, blz. 1).

      (5)  Besluit (GBVB) 2017/381 van de Raad van 3 maart 2017 tot wijziging van besluit 2014/119/GBVB van de Raad betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne (PB 2017, L 58, blz. 34).

      (6)  Uitvoeringsverordening (EU) 2017/374 van de Raad van 3 maart 2017 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 208/2014 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne (PB 2017, L 58, blz. 1).


title: Zaak T-46/18: Beroep ingesteld op 30 januari 2018 — Gemeente Milaan / Raad

text:
               12.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 94/35

         Beroep ingesteld op 30 januari 2018 — Gemeente Milaan / Raad
   (Zaak T-46/18)
   (2018/C 094/46)
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Comune di Milano (Milaan, Italië) (vertegenwoordigers: F. Sciaudone en M. Condinanzi, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               overeenkomstig artikel 263 VWEU het besluit van de Raad dat is vastgesteld in de marge van de 3579e bijeenkomst van de Raad Algemene Zaken van 20 november 2017 betreffende de selectie van de nieuwe vestigingsplaats van het Europees Geneesmiddelenbureau („EMA”), dat openbaar is gemaakt via een perscommuniqué dat de samenvatting ervan bevat [Outcome of the Council Meeting (3579th Council meeting)], het perscommuniqué zelf, Presse 65, provisional version, nietig verklaren, voor zover in dat besluit is vastgesteld dat de nieuwe vestigingsplaats van het Europees Geneesmiddelenbureau Amsterdam is, en

               —

               de Raad verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij drie middelen aan.

               1.

               Eerste middel: misbruik van bevoegdheid

                           —

                           In dit verband wordt aangevoerd dat de door de Raad gevolgde selectieprocedure tot doel had op basis van vooraf vastgelegde selectiecriteria te bepalen welk het beste aanbod was voor de hervestiging van het EMA. De nieuwe vestigingsplaats van het EMA bepalen door loting en zonder enig onderzoek te verrichten, is daartegen in strijd met het doel, dat bij de vaststelling van de procedureregels is vastgesteld, te weten het beste aanbod te kiezen aan de hand van een transparant besluitvormingsproces op basis van technische beoordelingen en vooraf vastgelegde specifieke criteria, aangezien op die manier niet kon worden vastgesteld dat de twee kandidaturen van Milaan en Amsterdam niet gelijkwaardig waren.

               2.

               Tweede middel: schending van de beginselen van behoorlijk bestuur en transparantie

                           —

                           In dit verband wordt aangevoerd dat het bestreden besluit onrechtmatig is aangezien het is vastgesteld na een besluitvormingsproces waarbij: i) vormvoorschriften en regels ontbreken om de noodzakelijke transparantie te waarborgen, en ii) voor de betrokken beoordeling relevante gegevens niet in aanmerking zijn genomen.

               3.

               Derde middel: schending van het besluit van de Raad van 1 november 2009 houdende vaststelling van zijn reglement van orde en van de procedureregels van 31 oktober 2017

                           —

                           In dit verband wordt aangevoerd dat ook de wijze waarop de stemming is verlopen en het besluit van 20 november 2017 is vastgesteld, wegens schending van specifieke voorschriften die de Raad had moeten naleven, grond opleveren voor de onrechtmatigheid van dat besluit.


title: Zaak T-784/17 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 18 januari 2018 — Strabag Belgium / Europees Parlement („Kort geding — Overheidsopdrachten voor werken — Verzoek om voorlopige maatregelen — Wachttermijn — Abnormaal lage inschrijving — Fumus boni juris — Spoedeisendheid — Belangenafweging”)

text:
               12.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 94/28

         Beschikking van de president van het Gerecht van 18 januari 2018 — Strabag Belgium / Europees Parlement
   (Zaak T-784/17 R)
   ((„Kort geding - Overheidsopdrachten voor werken - Verzoek om voorlopige maatregelen - Wachttermijn - Abnormaal lage inschrijving - Fumus boni juris - Spoedeisendheid - Belangenafweging”))
   (2018/C 094/37)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Strabag Belgium (Antwerpen, België) (vertegenwoordigers: M. Schoups, K. Lemmens en M. Lahbib, advocaten)

      Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: Z. Nagy en B. Simon, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens de artikelen 278 en 279 VWEU ertoe strekkende, ten eerste, de uitvoering op te schorten van het besluit van het Europees Parlement van 24 november 2017 houdende afwijzing van verzoeksters inschrijving en gunning aan vijf inschrijvers van de opdracht voor een raamovereenkomst voor werkzaamheden door een algemene aannemer aan de gebouwen van het Parlement te Brussel (België) (oproep tot inschrijving 06/D 20/2017/M036) en, ten tweede, het Europees Parlement te gelasten verschillende documenten over te leggen.

      Dictum

               1)

               De uitvoering van het besluit van het Europees Parlement van 24 november 2017 houdende afwijzing van de inschrijving van Strabag Belgium en gunning aan vijf inschrijvers van de opdracht voor een raamovereenkomst voor werkzaamheden door een algemene aannemer aan de gebouwen van het Parlement te Brussel (België) (oproep tot inschrijving 06/D 20/2017/M036), wordt opgeschort.

               2)

               Het verzoek wordt afgewezen voor het overige.

               3)

               De beschikking van 6 december 2017, Strabag Belgium/Parlement (T-784/17 R), wordt ingetrokken.

               4)

               De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.


title: Zaak C-21/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Svea hovrätt (Zweden) op 11 januari 2018 — Textilis Ltd, Ozgur Keskin / Svenskt Tenn Aktiebolag

text:
               12.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 94/13

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Svea hovrätt (Zweden) op 11 januari 2018 — Textilis Ltd, Ozgur Keskin / Svenskt Tenn Aktiebolag
   (Zaak C-21/18)
   (2018/C 094/16)
   Procestaal: Zweeds

      Verwijzende rechter

   Svea hovrätt

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Textilis Ltd, Ozgur Keskin

      Verwerende partij: Svenskt Tenn Aktiebolag

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet artikel 4 van verordening (EU) 2015/2424 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2015 tot wijziging van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad inzake het gemeenschapsmerk, aldus worden uitgelegd dat artikel 7, lid 1, onder e), iii), in de nieuwe formulering van toepassing is op een gerechtelijke beoordeling van de nietigheid [overeenkomstig artikel 52, lid 1, onder a), van verordening nr. 207/2009] die plaatsvindt nadat de wijziging in werking is getreden, namelijk na 23 maart 2016, zelfs als de procedure een nietigverklaring betreft en die procedure is gestart vóór die datum en derhalve betrekking heeft op een merk dat vóór die datum is ingeschreven?

               2)

               Moet artikel 7, lid 1, onder e), iii), van verordening nr. 207/2009, in de toepasselijke versie, aldus worden uitgelegd dat een teken dat bestaat uit de tweedimensionale weergave van een tweedimensionale waar, binnen de werkingssfeer valt, bijvoorbeeld een met het betrokken teken gedecoreerde stof?

               3)

               Indien vraag 2 bevestigend wordt beantwoord, volgens welke criteria moeten de woorden „tekens die uitsluitend bestaan uit de vorm die (of een ander kenmerk dat) een wezenlijke waarde aan de waren geeft” in artikel 7, lid 1, onder e), iii), van verordening nr. 207/2009 dan worden uitgelegd in een situatie waarin de inschrijving een breed palet aan warenklassen en waren omvat en waarin het teken op verschillende manieren op de waren kan worden aangebracht? Moet de beoordeling worden gemaakt aan de hand van meer objectieve/algemene criteria, bijvoorbeeld uitgaande van hoe het merk eruitziet en hoe het kan worden aangebracht op verschillende soorten waren, dat wil zeggen, zonder rekening te houden met de manier waarop de merkhouder het teken de facto mogelijk heeft aangebracht of voornemens is aan te brengen op verschillende waren?

      (1)  PB 2015, L 341, blz. 21.