title: Zaak T-472/15 P: Arrest van het Gerecht van 1 maart 2017 — EDEO/Gross („Hogere voorziening — Openbare dienst — Ambtenaren — Bevordering — Bevorderingsronde 2013 — Niet-plaatsing op de lijst van bevorderde ambtenaren — Geen onjuiste rechtsopvatting”)

text:
               18.4.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 121/26

         Arrest van het Gerecht van 1 maart 2017 — EDEO/Gross
   (Zaak T-472/15 P) (1)

   ((„Hogere voorziening - Openbare dienst - Ambtenaren - Bevordering - Bevorderingsronde 2013 - Niet-plaatsing op de lijst van bevorderde ambtenaren - Geen onjuiste rechtsopvatting”))
   (2017/C 121/37)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirant: Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) (vertegenwoordigers: aanvankelijk S. Marquardt en M. Silva, vervolgens S. Marquardt, gemachtigden, bijgestaan door M. Troncoso Ferrer, S. Moya Izquierdo en F.-M. Hislaire, advocaten)

      Andere partij in de procedure: Philipp Oliver Gross (Brussel, België (vertegenwoordigers: J.-N. Louis en N. de Montigny, advocaten)

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Derde kamer) van 3 juni 2015, Gross/EDEO (F-78/14, EU:F:2015:52), en strekkende tot vernietiging van dat arrest

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               De Europese Dienst voor extern optreden (EDEO) zal zijn eigen kosten dragen en wordt verwezen in de kosten die Philipp Oliver Gross in het kader van deze procedure heeft gemaakt.

      (1)  PB C 346 van 19.10.205.


title: Zaak T-130/14 P: Hogere voorziening ingesteld op 24 februari 2014 door de Raad van de Europese Unie tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 12 december 2013 in zaak F-142/11, Simpson/Raad

text:
               5.5.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 135/53

         Hogere voorziening ingesteld op 24 februari 2014 door de Raad van de Europese Unie tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 12 december 2013 in zaak F-142/11, Simpson/Raad
   (Zaak T-130/14 P)
   2014/C 135/68
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: M. Bauer en A. Bisch, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure: Erik Simpson (Brussel, België)

      Conclusies

   De rekwirerende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Eerste kamer) van 12 december 2013 in zaak F-142/11, Erik Simpson/Raad, te vernietigen, voor zover daarbij nietig wordt verklaard het besluit van de Raad van de Europese Unie van 9 december 2010 en wordt geoordeeld dat de Raad van de Europese Unie zijn eigen kosten en de kosten van Simpson dient te dragen;

               —

               de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht voor ambtenarenzaken;

               —

               verzoeker in eerste aanleg te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van de hogere voorziening voert de rekwirerende partij één middel aan, ontleend aan het feit dat het oordeel van het Gerecht voor ambtenarenzaken dat het bestreden besluit onwettig is op grond van een niet-nakoming van de motiveringsplicht, op een verkeerde opvatting van het bewijsmateriaal berust, zodat dit oordeel niet in stand kan blijven.


title: Zaak C-53/01: Verzoek van het Bundesgerichtshof van 23 november 2000 om een prejudiciële beslissing in de Rechtsbeschwerde-procedure van Linde AG

text:
C 150/8                 NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      19.5.2001
1)    Door aan in een andere lidstaat dan de Franse Republiek            Verzoek van het Bundesgerichtshof van 23 november
      gevestigde belastingplichtigen die hoofdaannemer zijn in een       2000 om een prejudiciële beslissing in de Rechtsbe-
      overeenkomst inzake een complexe dienst op het gebied van               schwerde-procedure van Winward Industries Inc.
      afvalverwijdering, teruggaaf van de aan de Franse Staat betaalde
      belasting over de toegevoegde waarde te weigeren wanneer                                      (Zaak C-54/01)
      die belastingplichtigen een deel van de onder een dergelijke
      overeenkomst vallende werkzaamheden aan een in Frankrijk
      gevestigde onderaannemer hebben uitbesteed, is de Franse                                     (2001/C 150/15)
      Republiek de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten
      krachtens de Achtste richtlijn (79/1072/EEG) van de Raad           Het Bundesgerichtshof heeft bij beschikking van 23 november
      van 6 december 1979 betreffende de harmonisatie van de             2000, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
      wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Regeling         8 februari 2001, in de Rechtsbeschwerde-procedure van
      voor de teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde      Winward Industries Inc., het Hof van Justitie van de Europese
      aan niet in het binnenland gevestigde belastingplichtigen, in      Gemeenschappen de navolgende prejudiciële vragen gesteld
      het bijzonder artikel 2 daarvan.                                   over de uitlegging van artikel 3, lid 1, sub b, c en e, van de
                                                                         Eerste richtlijn 89/104/EEG van de Raad van 21 december
2)    Het beroep wordt verworpen voor het overige.
                                                                         1988 (1) betreffende de aanpassing van het merkenrecht der
3)    De Franse Republiek wordt in de kosten verwezen.                   lidstaten (PB L 40, blz. 1):
                                                                         1.    Moet het onderscheidend vermogen in de zin van ar-
(1) PB C 55 van 20.2.1998.                                                     tikel 3, lid 1, sub b, van voormelde richtlijn voor
                                                                               driedimensionale merken die bestaan uit de vorm van de
                                                                               waar, volgens strengere criteria worden beoordeeld dan
                                                                               voor andere soorten merken?
                                                                         2.    Heeft artikel 3, lid 1, sub c, van de richtlijn bij de
Verzoek van het Bundesgerichtshof van 23 november                              beoordeling van driedimensionale merken die bestaan uit
2000 om een prejudiciële beslissing in de Rechtsbe-                            de vorm van de waar, een eigen rol te vervullen naast
               schwerde-procedure van Linde AG                                 artikel 3, lid 1, sub e? Zo ja, dient dan bij de beoordeling
                                                                               van artikel 3, lid 1, sub c, of sub e, rekening te worden
                           (Zaak C-53/01)                                      gehouden met het belang van de markt bij de vrije
                                                                               beschikbaarheid van de productvorm, zodat inschrijving
                          (2001/C 150/14)                                      van dergelijke merken in elk geval in beginsel uitgesloten
                                                                               is en over het algemeen slechts mogelijk is voor merken
Het Bundesgerichtshof heeft bij beschikking van 23 november                    die voldoen aan de voorwaarden van artikel 3, lid 3,
2000, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op                        eerste zin, van de richtlijn?
8 februari 2001, in de Rechtsbeschwerde-procedure van Linde
AG, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen de
navolgende prejudiciële vragen gesteld over de uitlegging van            (1) PB L 40, 1989, blz. 1.
artikel 3, lid 1, sub b, c en e, van de Eerste richtlijn 89/104/EEG
van de Raad van 21 december 1988 (1) betreffende de aanpas-
sing van het merkenrecht der lidstaten (PB L 40, blz. 1):
1.    Moet het onderscheidend vermogen in de zin van ar-
      tikel 3, lid 1, sub b, van voormelde richtlijn voor
      driedimensionale merken die bestaan uit de vorm van de
      waar, volgens strengere criteria worden beoordeeld dan             Verzoek van het Bundesgerichtshof van 23 november
      voor andere soorten merken?                                        2000 om een prejudiciële beslissing in de Rechtsbe-
                                                                                schwerde-procedure van Rado Uhren AG
2.    Heeft artikel 3, lid 1, sub c, van de richtlijn bij de
      beoordeling van driedimensionale merken die bestaan uit
      de vorm van de waar, een eigen rol te vervullen naast                                         (Zaak C-55/01)
      artikel 3, lid 1, sub e? Zo ja, dient dan bij de beoordeling
      van artikel 3, lid 1, sub c, of sub e, rekening te worden                                    (2001/C 150/16)
      gehouden met het belang van de markt bij de vrije
      beschikbaarheid van de productvorm, zodat inschrijving
                                                                         Het Bundesgerichtshof heeft bij beschikking van 23 november
      van dergelijke merken in elk geval in beginsel uitgesloten
                                                                         2000, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
      is en over het algemeen slechts mogelijk is voor merken
                                                                         8 februari 2001, in de Rechtsbeschwerde-procedure van
      die voldoen aan de voorwaarden van artikel 3, lid 3,
                                                                         Rado Uhren AG, het Hof van Justitie van de Europese
      eerste zin, van de richtlijn?
                                                                         Gemeenschappen de navolgende prejudiciële vragen gesteld
                                                                         over de uitlegging van artikel 3, lid 1, sub b, c en e, van de
(1) PB L 40, 1989, blz. 1.                                               Eerste richtlijn 89/104/EEG van de Raad van 21 december
                                                                         1988 (1) betreffende de aanpassing van het merkenrecht der
                                                                         lidstaten (PB L 40, blz. 1):


title: Zaak T-404/08: Beroep ingesteld op 20 september 2008 — Fluorsid en Minmet/Commissie

text:
               22.11.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/52

         Beroep ingesteld op 20 september 2008 — Fluorsid en Minmet/Commissie
   (Zaak T-404/08)
   (2008/C 301/88)
   Procestaal: Italiaans
   Partijen

      Verzoekende partijen: Fluorsid SpA (Assemini, Italië) en Minmet Co. (Lausanne, Zwitserland) (vertegenwoordigers: L. Vasques en F. Perego, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               nietigverklaring van beschikking C(2008) 3043 van de Commissie van de Europese Gemeenschappen van 25 juni 2008 in een procedure op grond van artikel 81 EG en artikel 53 EER-Overeenkomst, zaak COMP/39/180 — aluminiumfluoride, die overeenkomstig artikel 44, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg respectievelijk op 11 en 9 juli 2008 aan Fluorsid en Minmet is betekend, dan wel, subsidiair, verlaging van de krachtens de beschikking aan Minmet en Fluorsid opgelegde geldboete

         Middelen en voornaamste argumenten
   Met het onderhavige beroep komen de vennootschappen Fluorsid en Minmet op tegen de beschikking waarbij de Commissie van de Europese Gemeenschappen schending van artikel 81, lid 1, EG en artikel 53, lid 1, EER-Overeenkomst heeft vastgesteld en Fluorsid en Minmet bijgevolg gezamenlijk en hoofdelijk heeft veroordeeld tot betaling van 1 600 000 (één miljoen zeshonderdduizend) EUR omdat zij artikel 81 EG ernstig zouden hebben geschonden.
   Ter onderbouwing van hun vorderingen stellen verzoeksters:

               —

               ontbreken van bewijs van mogelijke schade in de EER en van een inbreuk op de bepalingen van artikel 81 EG. Verzoeksters benadrukken in dit verband dat het ondenkbaar is dat vier kleine ondernemingen, waarvan één in 2000 in de EER zelfs niet heeft gefactureerd, in hun eentje, zij het ook slechts abstract, een prijs kunnen opleggen aan grote aluminiumproducenten (ook wel „smelter” genoemd) in een markt waarin de prijs wordt bepaald door het aanbod en niet door de vraag;

               —

               niet-nakoming van de motiveringsplicht met betrekking tot het bewijs van de onrechtmatige gedraging, zulks in strijd met artikel 253 EG en artikel 2 van verordening nr. 1/2003, doordat de Commissie de bestreden inbreuk tersluiks heeft gewijzigd teneinde haar bewijslast te verlichten. Op dit punt betogen verzoeksters dat de Commissie bewijs heeft kunnen vinden dat tussen concurrenten informatie werd uitgewisseld, maar niet dat er afspraken met een beperkend oogmerk werden gemaakt. Die herkwalificatie van de onrechtmatige gedraging speelde in het voordeel van de Commissie, die zich — ten onrechte volgens verzoeksters — heeft kunnen beroepen op de per se rule-mechanismen waarin is voorzien in het kader van de hard core restrictions, zodat de op haar rustende bewijslast werd verlicht en zij eraan kon voorbijgaan dat de gestelde onrechtmatige gedraging geen weerslag op de markt had gehad;

               —

               schending van artikel 27 van verordening nr. 1/2003 en van de rechten van de verdediging alsmede van de artikelen 253 EG en 173 EG, voor zover de Commissie in de Statements of objections (mededeling van punten van bezwaar; hierna: „SO”) geen melding maakt van de leniency (medewerking) van Fluorsid, onderzoek heeft verricht en na de SO stukken aan het dossier heeft toegevoegd, en verzoeksters in de eindbeschikking een andere onrechtmatige gedraging heeft verweten dan in de SO (eerst een voortdurende inbreuk; vervolgens een onrechtmatige gedraging gedurende zes maanden).

         Verzoeksters betogen voorts:

               —

               in de eindbeschikking worden ten bewijze van Minmets betrokkenheid een aantal belastende documenten aangevoerd die in de SO volstrekt niet zijn vermeld;

               —

               hoewel de Commissie in strijd met de rechten van de verdediging in de SO absoluut geen rekening heeft gehouden met de medewerking van Fluorsid, heeft zij daarna zowel een document inzake de door verzoeksters verleende medewerking als een na de SO overgelegde bijlage bij het document inzake medewerking in het dossier opgenomen. Zodoende heeft de Commissie i) onzekerheid gecreëerd over de medewerking, waardoor in strijd met de voorschriften in punt 29 van de mededeling van de Commissie betreffende immuniteit tegen geldboeten afbreuk is gedaan aan de termijnen en aan de inhoud van verzoeksters rechten van verdediging; ii) na de SO verder onderzoek verricht, waarbij zij stukken aan het dossier is blijven toevoegen, waarmee zij ten nadele van alle partijen bij het geding fundamentele procesvoorschriften heeft geschonden;

               —

               de Commissie heeft de geografische markt van aluminiumfluoride tegenstrijdig en zonder passende motivering afgebakend en de waarde van de markt op volstrekt onlogische wijze berekend.


title: Zaak C-481/11 P: Hogere voorziening ingesteld op 21 september 2011 door Alcide Djédjé tegen de beschikking van het Gerecht (Vijfde kamer) van 13 juli 2011 in zaak T-351/11, Djédjé/Raad

text:
               7.1.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 6/5

         Hogere voorziening ingesteld op 21 september 2011 door Alcide Djédjé tegen de beschikking van het Gerecht (Vijfde kamer) van 13 juli 2011 in zaak T-351/11, Djédjé/Raad
   (Zaak C-481/11 P)
   2012/C 6/06
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirant: Laurent Gbagbo (vertegenwoordigers: L. Bourthoumieux, J. Vergès, R. Dumas en M. Ceccaldi, advocaten)

      Andere partij in de procedure: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               de hogere voorziening van Alcide Djédjé ontvankelijk verklaren;

               —

               beschikking T-351/11 van 13 juli 2011 waarbij het beroep niet-ontvankelijk is verklaard, nietig verklaren;

               —

               het beroep van rekwirant terugverwijzen naar het Gerecht voor een nieuw onderzoek van zijn conclusies;

               —

               de Raad van de Europese Unie overeenkomstig de artikelen 69 en 73 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter onderbouwing van zijn hogere voorziening voert rekwirant de volgende middelen aan:

               —

               Overmacht door de oorlogstoestand die de procestermijn schorste. De gebeurtenissen waarmee rekwirant sinds november 2010 in Ivoorkust is geconfronteerd, vormen een geval van overmacht in de zin van artikel 45 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie, aangezien de verjaringstermijnen van de handelingen die door de Raad jegens hem waren vastgesteld, door de oorlogssituatie zijn geschorst.

               —

               Deze overmacht, wegens de staat van oorlog, belette rekwirant de vrije uitoefening van zijn recht van beroep tegen handelingen die kennelijk schending van zijn grondrechten opleveren.

               —

               De fundamentele rechten en vrijheden hebben voorrang boven het beginsel van rechtszekerheid. Door de vordering van rekwirant op grond van het beginsel van rechtszekerheid niet-ontvankelijk te verklaren, heeft het Gerecht afbreuk gedaan aan het fundamentele recht van toegang tot een gerecht en tevens de rechten van de verdediging geschonden. Aldus is rekwirant zijn recht ontzegd om door een bevoegde rechterlijke instantie te worden gehoord.

               —

               Niet-tegenwerpbaarheid van de termijn van afstand en de beroepstermijn in geval van oorlog. De termijn van afstand en de beroepstermijn kunnen niet worden tegengeworpen aan een adressaat die verblijft in een staat die duidelijk in oorlog is. Dergelijke termijnen gelden enkel in vredestijd en op het Europese continent. Rekwirant bevindt zich evenwel in een ander continent en de strikte toepassing van artikel 102 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht op de onderhavige zaak is dan ook ontegenzeggelijk in strijd met artikel 6, lid 1, van het Europese Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden en met artikel 263 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie.

               —

               Voorrang rechtens van artikel 263 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie. Artikel 102 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht ontneemt elk nuttig effect aan de verplichting van kennisgeving zoals deze in het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie is vastgesteld. Artikel 263 bepaalt dat het beroep moet worden ingesteld binnen twee maanden te rekenen vanaf de dag van kennisgeving van de handeling of vanaf de dag van de bekendmaking ervan, dan wel vanaf de dag waarop de belanghebbende van de handeling kennis heeft gekregen. Artikel 102 van het Reglement voor de procesvoering gaat voorbij aan deze verplichting tot kennisgeving en neemt niet de dag in aanmerking waarop verzoeker daadwerkelijk kennis van de handeling heeft gekregen, waardoor het de letter en de geest van artikel 263 van artikel VWEU beperkt. Aldus doet artikel 102 afbreuk aan de rechten waarin het Verdrag voorziet en die ook worden beschermd door het Verdrag, dat een hogere rechtskracht heeft en bindend is voor de instellingen die de Europese Unie vormen. Aangezien rekwirant — in strijd met artikel 263, lid 5, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie — geen kennis van de bestreden handelingen is gegeven, kon de beroepstermijn dan ook pas ingaan vanaf het tijdstip waarop hij kennis van de jegens hem vastgestelde handelingen heeft gekregen.

               —

               Zware schending van de fundamentele rechten en vrijheden. Het rechtszekerheidsbeginsel zoals het door het Gerecht is toegepast, zou ernstig afbreuk doen aan de rechtszekerheid in haar geheel, aangezien de justitiabelen die buiten de Europese Unie verblijven in een land dat in staat van oorlog is, dan sancties kunnen worden opgelegd waartegen zij niet naar behoren in rechte kunnen opkomen, daar zij geen kennis van die sancties hebben.

               —

               Subsidiair vordert rekwirant nietigverklaring van de door de Raad jegens hem vastgestelde handelingen wegens de ernst van de schending van de fundamentele rechten en vrijheden. Voor zover de bestreden handelingen schending opleveren van de door de verschillende internationale verdragen beschermde fundamentele vrijheden, dient het Hof deze handelingen nietig te verklaren, aangezien de onrechtmatigheid van deze handelingen tegen de gestelde Europese rechtsorde indruist, alsook op grond van het feit dat hem geen beroepstermijn kan worden tegengeworpen, gelet op de zwaarte van de schending van de beschermde fundamentele rechten en vrijheden.


title: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 13 april 2000 in zaak C-274/98: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrĳk Spanje (Niet-nakoming — Richtlĳn 91/676/EEG)

text:
24.6.2000               NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     C 176/3
                    ARREST VAN HET HOF                                     Hogere voorziening, op 16 februari 2000 ingesteld door
                                                                           Unión de Pequeños Agricultores tegen de beschikking, op
                                                                           23 november 1999 in zaak T-173/98 tussen Unión de
                           (Zesde kamer)                                   Pequeños Agricultores en de Raad van de Europese
                                                                           Gemeenschappen gewezen door het Gerecht van eerste
                                                                                aanleg (Derde kamer)
                        van 13 april 2000
                                                                                (Zaak C-50/00 P)
in zaak C-274/98: Commissie van de Europese Gemeen-
             schappen tegen Koninkrijk Spanje (1)                                                   (2000/C 176/05)
           (Niet-nakoming — Richtlijn 91/676/EEG)                          Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                           op 16 februari 2000 hogere voorziening ingesteld door Unión
                                                                           de Pequeños Agricultores, vertegenwoordigd door J. Lesma
                          (2000/C 176/04)                                  Bartret en J. Jiménez Laiglesia Oñate, domicilie gekozen heb-
                                                                           bende te Luxemburg bij C. Llaser Moyan, rue Wenkelhiel 22,
                                                                           L-5680 Dalheim, tegen de beschikking, op 23 november 1999
                                                                           in zaak T-173/98 tussen Unión de Pequeños Agricultores en
                                                                           de Raad van de Europese Gemeenschappen gewezen door het
                         (Procestaal: Spaans)
                                                                           Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen
                                                                           (Derde kamer).
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru- Rekwirante concludeert dat het den Hove behage:
                          dentie van het Hof)
                                                                           1. De beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van
In zaak C-274/98, Commissie van de Europese Gemeenschap-                       23 november 1999 in zaak T-173/98 te vernietigen;
pen (gemachtigden: E. Gippini Fournier en F. de Sousa Fialho)
tegen Koninkrijk Spanje (gemachtigde: M. López-Monı́s Gal-                2. Overeenkomstig artikel 54 van ’s Hofs Statuut-EG het door
lego), betreffende een verzoek om vast te stellen dat het                      rekwirante op 20 oktober 1998 ingestelde beroep in de
Koninkrijk Spanje, door niet de in artikel 5 van richtlijn                     hoofdzaak ontvankelijk te verklaren en de zaak voor
91/676/EEG van de Raad van 12 december 1991 inzake de                          afdoening naar het Gerecht van eerste aanleg te verwijzen.
bescherming van water tegen verontreiniging door nitraten uit
agrarische bronnen (PB L 375, blz. 1, rectificatie van de
Spaanse versie in PB 1993, L 92, blz. 1) bedoelde actiepro-
gramma’s op te stellen, de krachtens het EG-Verdrag op hem                 Middelen en voornaamste argumenten
rustende verplichtingen niet is nagekomen, heeft het Hof
(Zesde kamer), samengesteld als volgt: J. C. Moitinho de Almei-
da, kamerpresident, R. Schintgen, G. Hirsch, V. Skouris en                 Onregelmatigheden in de procedure en schending van het
F. Macken (rapporteur), rechters; advocaat-generaal: G. Cos-               gemeenschapsrecht:
mas; griffier: R. Grass, op 13 april 2000 een arrest gewezen
waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                           — In de beschikking wordt rekwirantes argument betreffende
                                                                               het fundamentele recht op een doeltreffende rechtsbescher-
1) Door niet de actieprogramma’s bedoeld in artikel 5 van richtlijn            ming onjuist begrepen en uitgelegd. De schending van dit
     91/676/EEG van de Raad van 12 december 1991 inzake de                     fundamentele recht van rekwirante die het gevolg zou zijn
     bescherming van water tegen verontreiniging door nitraten uit             van de niet-ontvankelijkheid van haar beroep en het „niet-
     agrarische bronnen, op te stellen, is het Koninkrijk Spanje de            bestaan” van een interne beroepsweg was niet gerechtvaar-
     krachtens die richtlijn op hem rustende verplichtingen niet               digd, aangezien in dit concrete geval door de niet-ontvan-
     nagekomen.                                                                kelijkverklaring niet wordt voldaan aan het vereiste van
                                                                               „doeltreffendheid” dat op grond van het door haar gestelde
                                                                               recht vereist is.
2) Het Koninkrijk Spanje wordt verwezen in de kosten.
                                                                           — Ontoereikende motivering van de beschikking betreffende
                                                                               het door rekwirante met betrekking tot haar fundamenteel
(1) PB C 278 van 5.9.1998.                                                     recht op een doeltreffende rechtsbescherming gestelde, en
                                                                               opnieuw onjuist begrip van rekwirantes betoog.
                                                                           — Tegenstrijdige motivering van de beschikking met betrek-
                                                                               king tot het beginsel van de toegang tot de rechter.


title: Zaak C-57/06 P: Hogere voorziening, op  2 februari 2006  ingesteld door Elisabetta Righini tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Vijfde kamer) van  15 november 2005  in zaak T-145/04, Elisabetta Righini tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               25.3.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 74/11

         Hogere voorziening, op 2 februari 2006 ingesteld door Elisabetta Righini tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Vijfde kamer) van 15 november 2005 in zaak T-145/04, Elisabetta Righini tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak C-57/06 P)
   (2006/C 74/20)
   Procestaal: Frans
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 2 februari 2006 hogere voorziening ingesteld door Elisabetta Righini, vertegenwoordigd door E. Boigelot, advocaat, tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Vijfde kamer) van 15 november 2005 in zaak T-145/04, Elisabetta Righini tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen.
   Rekwirante concludeert dat het den Hove behage:

               1.

               de hogere voorziening ontvankelijk en gegrond te verklaren en, bijgevolg,

               2.

               het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen van 15 november 2005 in zaak T-145/04, Righini/Commissie, te vernietigen,

               3.

               de zaak zelf af te doen en, rechtdoende op haar oorspronkelijke beroep in zaak T-145/04,

                           —

                           nietig te verklaren de besluiten van de Commissie om haar bij haar indiensttreding, hetzij als tijdelijk functionaris hetzij als ambtenaar op proef, in te delen in de rang A*8/3 (voorheen A7/3), welke besluiten op 27 mei 2003 en 30 juni 2003 te harer kennis zijn gebracht;

                           —

                           nietig te verklaren het uitdrukkelijke besluit van 21 januari 2004, dat te harer kennis is gebracht op 23 januari daaraanvolgend, houdende afwijzing van haar klacht, die op 14 augustus 2003 is geregistreerd onder nummer R/485/03;

                           —

                           verweerster in elk geval in de kosten te verwijzen.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De middelen van de hogere voorziening betreffen, overeenkomstig artikel 58 van het Statuut van het Hof van Justitie, schending van het gemeenschapsrecht en onregelmatigheden in de procedure voor het Gerecht waardoor aan de belangen van de verzoekende partij afbreuk is gedaan.
   Rekwirante komt op tegen het arrest voorzover daarbij het middel wordt verworpen inzake schending van artikel 31, lid 2, van het Statuut, van het besluit van 1983 en van de richtsnoeren voor de administratie, en inzake kennelijke onjuiste beoordeling, en voorzover het op dat punt mank gaat aan onjuiste rechtsopvattingen, onjuiste en tegenstrijdige motivering alsmede verdraaiing van de bewijselementen uit het dossier.


title: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 17 maart 2005 in zaak C-91/03: Koninkrijk Spanje tegen Raad van de Europese Unie (Instandhouding en exploitatie van visbestanden — Verordening (EG) nr. 2371/2002)

text:
               28.5.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 132/4

      ARREST VAN HET HOF

   (Tweede kamer)
   van 17 maart 2005
   in zaak C-91/03: Koninkrijk Spanje tegen Raad van de Europese Unie (1)

   (Instandhouding en exploitatie van visbestanden - Verordening (EG) nr. 2371/2002)
   (2005/C 132/07)
   Procestaal: Spaans
   In zaak C-91/03, betreffende een beroep tot nietigverklaring krachtens artikel 230 EG, ingesteld op 28 februari 2003, Koninkrijk Spanje (gemachtigde: N. Díaz Abad) tegen Raad van de Europese Unie (gemachtigden: J. Carbery, F. Florindo Gijón en M. Balta) ondersteund door Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: T. van Rijn en S. Pardo Quintillàn) en Franse Republiek (gemachtigden: de Bergues en A. Colomb), heeft het Hof (Tweede kamer), samengesteld als volgt: C. W. A. Timmermans, kamerpresident, C. Gulmann, R. Schintgen, P. Kūris (rapporteur), en J. Klučka, rechters; advocaat-generaal: A. Tizzano; griffier: K. Sztranc, administrateur, op 17 maart 2005 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Het Koninkrijk Spanje wordt verwezen in zijn eigen kosten en in die van de Raad van de Europese Unie.

               3)

               De Franse Republiek en de Commissie van de Europese Gemeenschappen dragen hun eigen kosten.

      (1)  PB C 135 van 7. 6. 2003.


title: Zaak C-150/99: Verzoek van Svea hovrätt van 26 maart 1999 om een prejudiciële beslissing in het geding Staten tegen Stockholm Lindöpark Aktiebolag en Stockholm Lindöpark Aktiebolag tegen Staten

text:
3.7.1999                 NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      C 188/21
3) Indien vraag 2 bevestigend wordt beantwoord: heeft                  Beroep, op 23 april 1999 ingesteld door Commissie van
      het vrije kapitaalverkeer ingevolge artikel 73 B, lid 1,                 de Europese Gemeenschappen tegen Ierland
      EG-Verdrag een accessoir karakter ten opzichte van de
      andere vrijheden van het Verdrag (bijv. de vrijheid van
      vestiging en het vrij verrichten van diensten), zodat een                                (Zaak C-151/99)
      EU-onderdaan die onroerend goed wil verwerven in een
      andere staat dan die waarvan hij de nationaliteit bezit, en                              (1999/C 188/47)
      daarvoor niet enige andere vrijheid van het Verdrag
      kan inroepen, zich ook niet kan beroepen op het vrije
      kapitaalverkeer?                                                 Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                       op 23 april 1999 beroep tegen Ierland ingesteld door Commis-
                                                                       sie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door
(1) PB L 180, blz. 26.                                                 haar juridisch adviseur F. Benyon als gemachtigde, domicilie
(2) PB L 178, blz. 5.                                                  gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz,
                                                                       Centre Wagner, Kirchberg.
                                                                       Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
                                                                       1) vast te stellen dat Ierland, door niet de wettelijke en
                                                                            bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn
Verzoek van Svea hovrätt van 26 maart 1999 om een                           voor het volgen van richtlijn 95/18/EG van de Raad van
prejudiciële beslissing in het geding Staten tegen                          19 juni 1995 betreffende de verlening van vergunningen
Stockholm Lindöpark Aktiebolag en Stockholm Lindö-                          aan spoorwegondernemingen (1), of door de maatregelen
                   park Aktiebolag tegen Staten                             niet ter kennis te brengen, de krachtens die richtlijn op
                                                                            hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;
                          (Zaak C-150/99)
                                                                       2) Ierland in de kosten van de procedure te verwijzen.
                          (1999/C 188/46)
Svea hovrätt heeft bij beschikking van 26 maart 1999,                  Middelen en voornaamste argumenten
ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 23 april
1999, in het geding Staten tegen Stockholm Lindöpark
Aktiebolag en Stockholm Lindöpark Aktiebolag tegen Staten,             Ingevolge artikel 189 EG-Verdrag, volgens hetwelk een richtlijn
het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen ver-               verbindend is ten aanzien van het te bereiken resultaat voor
zocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende                elke lidstaat waarvoor zij is bestemd, zijn de lidstaten verplicht
vragen:                                                                de in de richtlijnen gestelde omzettingstermijnen in acht te
                                                                       nemen. Ofschoon die termijn op 27 juni 1997 is verstreken,
1. Staan de artikelen 13 A, lid 1, sub m, en 13 B, sub b,              heeft Ierland de nodige bepalingen ter uitvoering van de in de
      van de Zesde BTW-richtlijn (1) in de weg aan nationale           conclusies van de Commissie genoemde richtlijn nog steeds
      bepalingen die een algemene vrijstelling van belasting           niet vastgesteld.
      inhouden voor de terbeschikkingstelling van installaties
      voor sportbeoefening, zoals neergelegd in hoofdstuk 3,
      § 2, lid 2, van Mervärdesskattelagen (1994:200), in de           (1) PB L 143 van 27.6.1995, blz. 70.
      vóór 1 januari 1997 geldende versie?
2. Kent artikel 13, junctis de artikelen 2, 6 en 17 van de
      Zesde BTW-richtlijn particulieren rechten toe, waarop zij
      zich voor de nationale rechter kunnen beroepen tegenover
      de lidstaten?
3. Indien deze twee vragen bevestigend worden beantwoord:
                                                                       Beroep, op 23 april 1999 ingesteld door Commissie van
      Leveren de uitvoering en de toepassing van de vrijstelling               de Europese Gemeenschappen tegen Ierland
      van hoofdstuk 3, § 2, lid 2, van Mervärdesskattelagen
      (1994:200) een voldoende ernstige (gekwalificeerde)
      schending van het gemeenschapsrecht op, waarvoor een                                     (Zaak C-152/99)
      lidstaat aansprakelijk kan worden gesteld?
                                                                                (1999/C 188/48)
( 1) Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977
     betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten
     inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
     over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145,         op 23 april 1999 beroep tegen Ierland ingesteld door Commis-
     blz. 1).                                                          sie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door
                                                                       haar juridisch adviseur F. Benyon als gemachtigde, domicilie
                                                                       gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz,
                                                                       Centre Wagner, Kirchberg.


title: Zaken C-138/01 en C-139/01: Verzoek van het Oberste Gerichtshof van de Republiek Oostenrĳk bĳ beschikkingen van 28 februari 2001 en 14 februari 2001 in de geschillen van Christa Neukomm tegen Österreichische Rundfunk, en Josef Lauermann tegen Österreichische Rundfunk, om een prejudiciële beslissing

text:
16.6.2001              NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      C 173/25
           bij opsporing, winning, behandeling en opslag van          Verzoek van het Employment Tribunal (Leeds) van 12 ja-
           delfstoffen, enkel op gemeenschapsrechtelijke bepa-        nuari 2001 om een prejudiciële beslissing in het geding
           lingen, of kunnen ook nationale wettelijke regelin-        tussen 1) P. Breckon 2) M. Barrett en Secretary of State
           gen, zoals verschillende bepalingen van de Finse                                   for Employment
           mijnbouwwet en van het afvalstoffenbesluit, „andere
           voorschriften” zijn in de zin van de afvalstoffenricht-
           lijn?                                                                              (Zaak C-137/01)
      b)   Indien ook nationale wettelijke regelingen „andere                                 (2001/C 173/42)
           voorschriften” zijn, gaat het dan enkel om regelingen
           die reeds bestonden bij de inwerkingtreding van
           afvalstoffenrichtlijn 91/156/EEG, of ook om pas            Het Employment Tribunal heeft bij beschikking van 12 januari
           later vastgestelde nationale wettelijke regelingen?        2001, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
                                                                      27 maart 2001, in het geding tussen 1) P. Breckon 2) M. Barrett
                                                                      en Secretary of State for Employment, het Hof van Justitie van
      c)   Indien ook nationale wettelijke regelingen „andere
                                                                      de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
           voorschriften” zijn, moeten deze nationale wettelijke
                                                                      beslissing over de navolgende vraag:
           regelingen dan op grond van de fundamentele
           gemeenschapsbepalingen met betrekking tot milieu-
           bescherming of de beginselen van de afvalstoffen-          „Wordt volledig voldaan aan de vereisten van richtlijn (EEG)
           richtlijn aan bepaalde eisen inzake het niveau van         nr. 80/987 (1) door een nationale wettelijke regeling welke
           milieubescherming voldoen om de afvalstoffenricht-         tot gevolg kan hebben dat een vordering tot betaling van
           lijn buiten toepassing te kunnen laten? Om welke           vakantiegeld jegens het Waarborgfonds kan worden afgewezen
           eisen kan het gaan?                                        op grond van een onvoorziene vertraging in de insolventver-
                                                                      klaring van de werkgever, welke door de werkgever is veroor-
                                                                      zaakt?”
(1) PB L 194, blz. 39.
(2) PB L 78, blz. 32.
                                                                      (1) Richtlijn 80/987/EEG van de Raad van 20 oktober 1980 betreffen-
                                                                          de de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten
                                                                          inzake de bescherming van de werknemers bij insolventie van de
                                                                          werkgever (PB L 283, 28.10.1980, blz. 23).
Verzoek van het Tribunale di Bologna van 20 februari
2001 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen
          „Facchini Orsini” en Kone Ascensori SpA
                        (Zaak C-129/01)                               Verzoek van het Oberste Gerichtshof van de Republiek
                                                                      Oostenrijk bij beschikkingen van 28 februari 2001 en 14
                        (2001/C 173/41)                               februari 2001 in de geschillen van Christa Neukomm
                                                                      tegen Österreichische Rundfunk, en Josef Lauermann
                                                                      tegen Österreichische Rundfunk, om een prejudiciële
Het Tribunale di Bologna SpA heeft bij beschikking van                                            beslissing
20 februari 2001, ingekomen ter griffie van het Hof van
Justitie op 21 maart 2001, in het geding tussen „Facchini
Orsini” en Kone Ascensori SpA, het Hof van Justitie van de                             (Zaken C-138/01 en C-139/01)
Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
beslissing over de navolgende vraag:                                                          (2001/C 173/43)
„Is de vereniging van appartementseigenaars als bedoeld in de
artikelen 1117-1139 van het Italiaanse Burgerlijk wetboek,            Bij beschikkingen van 28 februari 2001 en 14 februari 2001,
waarvan de afzonderlijke leden natuurlijke personen zijn              ingekomen ter griffie van het Hof op 27 maart 2001, verzoekt
of voor buiten hun bedrijfs- of beroepsactiviteit vallende            het Oberste Gerichtshof van de Republiek Oostenrijk het Hof
doeleinden handelen, aan te merken als consument in de zin            van Justitie van de Europese Gemeenschappen in de geschillen
van richtlijn 93/13/EEG (1) van de Raad van 5 april 1993              van Christa Neukomm tegen Österreichische Rundfunk, en
betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkom-             Josef Lauermann tegen Österreichische Rundfunk, om een
sten, gepubliceerd in PB L 95?”                                       prejudiciële beslissing over de volgende vragen:
                                                                      1.    Moeten de bepalingen van het gemeenschapsrecht, in het
(1) PB L 95 van 21.4.1993, blz. 29.                                         bijzonder de bepalingen betreffende de bescherming van
                                                                            persoonsgegevens (artikelen 1, 2, 6, 7 en 22 van richtlijn
                                                                            95/46/EG (1), gelezen in samenhang met artikel 6 [voor-
                                                                            heen artikel F] EG en artikel 8 van het Europees Verdrag
 ---pagebreak--- C 173/26               NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     16.6.2001
      voor de rechten van de mens), aldus worden uitgelegd,                b)    in geval van ondernemingen die in „moeilijkheden”
      dat zij in de weg staan aan een nationale regeling die een                 verkeren, niet de overgang van het personeel en
      publiekrechtelijke omroeporganisatie als rechtssubject                     van de uit arbeidsovereenkomst of -verhouding
      verplicht tot mededeling, en een overheidsorgaan tot                       voortvloeiende vorderingen van de vervreemder op
      verzameling en overlegging van inkomensgegevens met                        de verkrijger voorschrijven,
      het oog op openbaarmaking van de naam en het inkomen
      van de werknemers van een publiekrechtelijke omroepor-               de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten
      ganisatie?                                                           krachtens richtlijn 77/187/EEG van de Raad van 14 fe-
                                                                           bruari 1977 inzake de onderlinge aanpassing van de
                                                                           wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de
2.    Zo ja, zijn deze bepalingen, die in de weg staan aan een             rechten van de werknemers bij overgang van onderne-
      nationale regeling met de geschetste inhoud, rechtstreeks            mingen, vestigingen of onderdelen daarvan (1), en in het
      toepasselijk in dier voege dat de tot bekendmaking                   bijzonder de artikelen 3 en 4 van die richtlijn.
      verplichte instelling zich erop kan beroepen om de
      toepassing van daarmee strijdige nationale bepalingen te       —     de Italiaanse Republiek te verwijzen in de kosten.
      voorkomen, en aan werknemers wier gegevens openbaar
      gemaakt zouden worden, een nationale wettelijke ver-
      plichting niet kan worden tegengeworpen?                       Middelen en voornaamste argumenten
                                                                     In artikel 47, leden 5 en 6, van wet nr. 428/90 wordt de
(1) PB L 281, blz. 31.                                               regeling van richtlijn 77/187 buiten toepassing verklaard
                                                                     indien de volgende omstandigheden zich voordoen:
                                                                     a)    de onderneming bevindt zich in een van de volgende
                                                                           situaties:
                                                                           —     onderneming of productie eenheid die door het
                                                                                Comitato Interministeriale per la Politica Industriale
                                                                                (CIPI) is aangemerkt als in moeilijkheden verkerende
                                                                                onderneming in de zin van wet nr. 675/77;
Beroep, op 29 maart 2001 ingesteld door Commissie van                      —     onderneming die in staat van faillissement is ver-
de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek                            klaard;
                                                                           —     onderneming ten aanzien waarvan een gehomolo-
                        (Zaak C-145/01)                                          geerd surséance-akkoord houdende cessie van goe-
                                                                                deren tot stand is gekomen;
                         (2001/C 173/44)                                   —     onderneming waarvan gedwongen administratieve
                                                                                liquidatie is aangekondigd;
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                 —     onderneming die onder bijzonder bewind is ge-
op 29 maart 2001 beroep ingesteld tegen Italiaanse Republiek                     plaatst;
door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-
woordigd door A. Aresu als gemachtigde.                              b)    er is een overeenkomst gesloten tussen vertegenwoordi-
                                                                           gers van de werknemers en de ondernemer tot wijziging
                                                                           van de arbeidsvoorwaarden of tot gedeeltelijke hand-
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                           having van het personeelsbestand.
                                                                     De Commissie is van oordeel dat failliet verklaarde en onder
—     vast te stellen dat de Italiaanse Republiek, door hand-        gedwongen administratief bewind geplaatste ondernemingen
      having van de bepalingen van artikel 47, leden 5 en 6,         wettig aan de toepassing van richtlijn 77/187 zijn onttrokken.
      van wet nr. 428 van 29 december 1990, voorzover die            Daarentegen zijn de afwijkingen in geval van surséance,
      bepalingen:                                                    bijzonder bewind en kwalificatie als in moeilijkheden verkeren-
                                                                     de onderneming duidelijk in strijd met het gemeenschapsrecht
      a)   de mogelijkheid bieden om de automatische over-           en met de rechtspraak van het Hof.
           gang van alle arbeidsovereenkomsten en -verhoudin-
           gen van de vervreemder op de verkrijger buiten            Wat betreft de ondernemingen ten aanzien waarvan een
           toepassing te laten voor ondernemingen ten aanzien        gehomologeerd surséance-akkoord houdende cessie van goe-
           waarvan een gehomologeerd surséance-akkoord               deren tot stand is gekomen en ondernemingen die onder
           houdende cessie van goederen tot stand is gekomen         bijzonder bewind zijn geplaatst, staat richtlijn 77/187 niet toe,
           en voor ondernemingen die onder bijzonder bewind          dat zij aan de volle werking van haar bepalingen worden
           zijn geplaatst, waarbij die ondernemingen zelf hun        onttrokken, het tegengestelde standpunt van de Italiaanse
           activiteiten na de overgang voortzetten;                  autoriteiten ten spijt.


title: Zaak T-283/04: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 17 januari 2007 — Georgia-Pacific/BHIM (Wafelmotief) ( Gemeenschapsmerk — Driedimensionaal merk — Wafelmotief — Weigering van inschrijving — Onderscheidend vermogen — Artikel 7, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94 )

text:
               10.3.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 56/26

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 17 januari 2007 — Georgia-Pacific/BHIM (Wafelmotief)
   (Zaak T-283/04) (1)

   („Gemeenschapsmerk - Driedimensionaal merk - Wafelmotief - Weigering van inschrijving - Onderscheidend vermogen - Artikel 7, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94”)
   (2007/C 56/51)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Georgia-Pacific Sàrl (vertegenwoordiger: R. Delorey, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: A. Rassat, gemachtigde)
   Voorwerp
   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 11 mei 2004 (zaak R 493/2003-1) inzake de inschrijving van een driedimensionaal merk in de vorm van een wafelmotief.
   Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Verzoekster, Georgia-Pacific Sàrl, wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 262 van 23.10.2004.


title: Beschikking van het Hof (Vierde kamer) van 7 december 2004 in zaak C-521/03 P: Internationaler Hilfsfonds eV tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Hogere voorziening — Ontvankelijkheid van beroep — Verval van recht — Artikel 230, vijfde alinea, EG — Louter bevestigende beschikking — Kwalificatie)

text:
               30.4.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 106/11

      BESCHIKKING VAN HET HOF

   (Vierde kamer)
   van 7 december 2004
   in zaak C-521/03 P: Internationaler Hilfsfonds eV tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)

   (Hogere voorziening - Ontvankelijkheid van beroep - Verval van recht - Artikel 230, vijfde alinea, EG - Louter bevestigende beschikking - Kwalificatie)
   (2005/C 106/21)
   Procestaal: Engels
   In zaak C-521/03 P, betreffende een hogere voorziening krachtens artikel 56 van het Statuut van het Hof van Justitie, ingesteld op 15 december 2003, Internationaler Hilfsfonds eV, (advocaat: H. Kaltenecker), andere partij in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: M. Wilderspin en S. Fries), heeft het Hof (Vierde kamer), samengesteld als volgt: J. N. Cunha Rodrigues, waarnemend voor de president van de Vierde kamer, N. Colneric en K. Schiemann (rapporteur), rechters; advocaat-generaal: L. A. Geelhoed; griffier: R. Grass, op 7 december 2004 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:

               1.

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2.

               Rekwirante wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 59 van 06.03.2004.


title: Zaak T-474/07: Beroep ingesteld op 21 december 2007 — Commissie/CAE Consulting

text:
               29.3.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 79/28

         Beroep ingesteld op 21 december 2007 — Commissie/CAE Consulting
   (Zaak T-474/07)
   (2008/C 79/56)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: A.-M. Rouchaud-Joët, S. Lejeune, gemachtigden, en O. Prost, advocaat)

      Verwerende partij: CAE Consulting GmbH (Sexau, Duitsland)
   Conclusies

               —

               vast te stellen dat de vordering van de Commissie ontvankelijk en gegrond is;

               —

               de verwerende partij te veroordelen tot betaling aan de Commissie van 25 574 EUR als hoofdsom, vermeerderd met 10 189,31 EUR vertragingsrente voor de periode tot en met 31 december 2007 en met 3,67 EUR vertragingsrente per dag vertraging vanaf 1 januari 2008 tot op het ogenblik van volledige voldoening, en deze vertragingsrente te kapitaliseren vanaf 31 mei 2001;

               —

               de verwerende partij te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoekster vordert verweerster te veroordelen tot terugbetaling van het saldo van het voorschot dat de Gemeenschap haar heeft betaald, vermeerderd met vertragingsrente, op grond dat verweerster geen uitvoering heeft gegeven aan het onderdeel van de subsidieovereenkomst („Cost reimbursement contract”) EP nr. 26 970 die in het kader van het Vierde Europese strategische programma voor onderzoek en ontwikkeling op het gebied van de informatietechnologie (ESPRIT) (1994-1998) was gesloten met het consortium waarvan zij deel uitmaakte en betrekking had op het project „Neutral Archiving of EDA Data (ARCHIVE)”.


title: Zaak T-125/13: Beroep ingesteld op 4 maart 2013 — Italië/Commissie

text:
               20.4.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 114/44

         Beroep ingesteld op 4 maart 2013 — Italië/Commissie
   (Zaak T-125/13)
   2013/C 114/67
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Italiaanse Republiek (vertegenwoordigers: G. Palmieri en S. Fiorentino, avvocati dello stato)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               besluit C(2012) 9448 final van de Commissie van 19 december 2012, betekend op 20 december, over de verhoging van het kapitaal door de vennootschap SEA SpA ten gunste van SEA Handeling SpA, nietig te verklaren;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   In de onderhavige zaak keert de verzoekende Staat zich tegen het besluit van de Europese Commissie waarbij deze heeft verklaard dat de maatregelen die SEA SpA, exploitant van de luchthavens Milaan Malpensa en Milaan Linate, heeft genomen ten gunste van haar dochtermaatschappij SEA Handling SpA, die belast is met de grondafhandelingsdiensten op deze luchthavens, staatssteun vormen die onverenigbaar is met de interne markt. Deze maatregelen bestaan in wezen in herhaalde inbreng van kapitaal om exploitatieverliezen te compenseren.
   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vier middelen aan.

               1)

               Eerste middel: schending van de beginselen van behoorlijk bestuur en rechtszekerheid.

                           —

                           Verzoekster stelt in dit verband dat het bestreden besluit in strijd met de beginselen van behoorlijk bestuur en rechtszekerheid is vastgesteld. Bovendien is daardoor bij de adressaten het gewettigde vertrouwen gewekt dat de maatregelen rechtmatig zijn, zowel wegens de buitensporige duur van de gehele procedure, en met name van het voorafgaande onderzoek, als wegens de bevreemdende vaststellingen en opstelling van de Commissie in de loop van de procedure.

               2)

               Tweede middel: schending van wezenlijke vormvoorschriften, namelijk schending van het recht te worden gehoord en ontoereikend onderzoek.

                           —

                           Verzoekster stelt dat het bestreden besluit in strijd met het recht om te worden gehoord en met het recht van verweer van partijen is vastgesteld, aangezien het voorwerp van het onderzoek van de Commissie is uitgebreid tot een periode waarop het besluit om de formele onderzoeksprocedure in te leiden, geen betrekking had.

               3)

               Derde middel: schending van de artikelen 107 en 108, lid 3, VWEU, en onjuiste reconstructie van de feiten, alsook motiveringsgebrek met betrekking tot de toerekenbaarheid van de omstreden maatregelen aan de overheid.

                           —

                           Voor de verzoekende regering worden de omstreden maatregelen in het bestreden besluit ten onrechte aan de overheid toegerekend, en ontbreken hoe dan ook adequaat bewijsmateriaal en een toereikende motivering.

               4)

               Vierde middel: schending van de artikelen 107 en 108, lid 3, VWEU, en onjuiste reconstructie van de feiten, alsook motiveringsgebrek met betrekking tot de toerekenbaarheid van de omstreden maatregelen aan de overheid.

                           —

                           Verzoekster stelt in dit verband dat in het bestreden besluit ten onrechte wordt geoordeeld dat het optreden van SEA niet in overeenstemming was met de maatstaf van een behoedzame marktdeelnemer in een markteconomie en daarin hoe dan ook adequaat bewijsmateriaal en een toereikende motivering ontbreken.


title: Doorhaling van zaak T-430/93

text:
11 . 11 . 9S           NL                    Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                              Nr . C 299/ 19
Verzoeker stelt, dat de weigering van de Raad een schending                             Doorhaling van zaak T- 112/92 ( l )
van het fundamentele beginsel van toegang tot de documen                                           ( 95/C 299/33 )
ten van de instellingen van de Europese Unie, van het
beginsel van bescherming van gewettigde verwachtingen en                                        (Procestaai: Engels)
van de artikelen 4 , lid 1 , en 4 , lid 2 , van Besluit 93/731 /EG
van de Raad oplevert, voor zover de in die bepalingen                   De president van de Vierde kamer van het Gerecht van eerste
neergelegde weigeringscriteria daarbij verkeerd zijn toege             aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschik
past . Voorts is verzoeker van mening, dat weigering van de             king van 1 1 juli 1995 de doorhaling in het register gelast van
Raad nietig moet worden verklaard omdat zij niet met                    zaak T-l 12/92 : J. Cooney tegen Commissie van de Europese
redenen is omkleed .
                                                                        Gemeenschappen .
                                                                        (') PB nr . C 34 van 6 . 2 . 1993 .
 ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
                     van 28 september 1995                                               Doorhaling van zaak T-425/93 (*)
in zaak T-95 /94 : Chambre syndicale nationale des entre                                            ( 95/C 299/34 )
prises de transport de fonds et valeurs ( Sytraval ) en Brink's
France SARL tegen Commissie van de Europese Gemeen                                             (Procestaai: Engels)
                            schappen ( 1 )
(Steunmaatregelen — Klacht van concurrent — Nict                       De president van de Eerste kamer ( uitgebreid ) van het
opening van onderzoeksprocedure — Rechten van de                        Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschap
          verdediging — Beroep tot nietigverklaring)                    pen heeft bij beschikking van 9 augustus 1 995 de doorhaling
                          ( 95/C 299/32 )                               in het register gelast van zaak T-425/93 : D. Wilcox tegen
                                                                        Raad van de Europese Unie en Commissie van de Europese
                       (Procestaai: Frans)
                                                                        Gemeenschappen .
                                                                        (') PB nr . C 238 van 2 . 9 . 1993 .
In zaak T-95/94, Chambre syndicale nationale des entre
prises de transport de fonds et valeurs ( Systraval ) en Brink's
France SARL, vertegenwoordigd door J. M. Payre, advocaat
te Parijs , domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten
kantore van A. May, advocaat aldaar, Grand Rue 31 , tegen                                Doorhaling van zaak T-430/93 ( )
 Commissie van de Europese Gemeenschappen ( gemachtig
 den : M. Nolin en B. Smulders ), ondersteund door Franse                                             ( 95/C 299/35 )
 Republiek, (gemachtigden: C. de Salins en J.-M. Belorgey),
 betreffende een beroep tot nietigverklaring van de beschik                                     (Procestaai: Frans)
 king van de Commissie van 31 december 1993 , houdende
 afwijzing van het verzoek van verzoeksters dat de Commis              De president van de Eerste Kamer ( uitgebreid ) van het
 sie vaststelt dat de Franse Republiek , door steun te verlenen          Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschap
 aan Sécuripost SA, inbreuk heeft gemaakt op de artikelen 92            pen heeft bij beschikking van 11 augustus 1995 de
 en 93 van het Verdrag, heeft het Gerecht (Vierde kamer -                doorhaling in het register gelast van zaak T-430/93 : J.
 uitgebreid ), samengesteld als volgt: K. Lenaerts, kamerpre           Trelhu tegen Raad van de Europese Unie en Commissie van
 sident, R. Schintgen, C. Briët, R. Garcfa-Valdecasas en P.              de Europese Gemeenschappen .
 Lindh, rechters ; griffier : H. Jung, op 28 september 1995 een
 arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:                      I 1 ) PB nr . C 54 van 25 . 5 . 1993 .
 1 . Verklaart nietig de beschikking van de Commissie van
      31 december 1 993 , houdende afwijzing van het verzoek
      van verzoeksters dat de Commissie vaststelt dat de
      Franse Republiek, door steun te verlenen aan Sécuripost                           Doorhaling van de gevoegde zaken
      SA , inbreuk heeft gemaakt op de artikelen 92 en 93 van                            T-436/93 tot en met T-441 /93 (M
      het Verdrag.                                                                                ( 95/C 299/36 )
 2 . Verwijst de Commissie in haar eigen kosten, alsmede in                                      (Procestaai: Engels)
      de kosten van verzoeksters.
                                                                          De president van de Eerste Kamer ( uitgebreid) van het
  3 . Verstaat dat de Franse Republiek haar eigen kosten zal              Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschap
      dragen .                                                            pen heeft bij beschikking van 12 juli 1995 de doorhaling in
                                                                          het register gelast van de gevoegde zaken T-436/93 tot en
  (') PB nr . C 103 van 11 . 4 . 1994 .                                   met T-441 /93 : British Petroleum Company plc, Barclays
                                                                          Bank plc, Hanson plc, Lucas Industries Public Limited
                                                                          Company, Mars UK Limited, Mars G.B. Limited, Intercon


title: Zaak C-417/06 P: Hogere voorziening ingesteld op 12 oktober 2006 door Italiaanse Republiek tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vierde kamer) in zaak T-225/04, Italiaanse Republiek/Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               16.12.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 310/7

         Hogere voorziening ingesteld op 12 oktober 2006 door Italiaanse Republiek tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vierde kamer) in zaak T-225/04, Italiaanse Republiek/Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak C-417/06 P)
   (2006/C 310/13)
   Procestaal:Italiaans.
   Partijen

      Rekwirante: Italiaanse Republiek (vertegenwoordigers: I. M. Braguglia, gemachtigde, bijgestaan door D. Del Gaizo, avvocato dello Stato)

      Andere partij in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               Vernietiging van het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vierde kamer) van 13 juli 2006 in zaak T-225/04, houdende ongegrondverklaring van het door de Italiaanse Republiek ingestelde beroep tegen beschikking C(2003)3971 def. van de Commissie van 26 november 2003, waarbij een indicatieve verdeling tussen de lidstaten is vastgesteld van de vastleggingskredieten in het kader van de communautaire initiatieven voor de periode 1994-1999;

               —

               gehele toewijzing van het in eerste aanleg gevorderde in de zin van artikel 113 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen van 19 juni 1991, zoals gewijzigd, leidend tot nietigverklaring van de beschikking van de Commissie;

               —

               verwijzing van de Commissie in de kosten in beide instanties.

         Middelen en voornaamste argumenten

               1.

               Schending van het recht wegens het hanteren van een onjuiste rechtsgrondslag, tegenstrijdigheid en verkeerde toepassing van voorschriften, alsmede een ontoereikende motivering met betrekking tot het eerste onderdeel van het eerste middel voor het Gerecht (punten 70, 71, 72, 73, 75, 76 en 77 van het arrest).

               2.

               Schending van het recht wegens een ontoereikende en innerlijk tegenstrijdige motivering met betrekking tot het tweede onderdeel van het eerste middel voor het Gerecht (punten 91, 92, 93, 94 en 95 van het arrest).

               3.

               Schending van het recht wegens het ontbreken van een rechtsgrondslag, een ontoereikende en innerlijk tegenstrijdige motivering, met betrekking tot het eerste onderdeel van het tweede middel voor het Gerecht (punten 110-123 van het arrest).

               4.

               Schending van het recht wegens een ontoereikende en innerlijk tegenstrijdige motivering met betrekking tot het tweede, derde en vierde onderdeel van het tweede middel voor het Gerecht (punten 147, 148, 149, 151, 153, 154 en 155 van het arrest).


title: Zaak T-24/17: Beroep ingesteld op 17 januari 2017 — LA Superquimica/EUIPO — D-Tack (D-TACK)

text:
               20.3.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 86/30

         Beroep ingesteld op 17 januari 2017 — LA Superquimica/EUIPO — D-Tack (D-TACK)
   (Zaak T-24/17)
   (2017/C 086/39)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: LA Superquimica, SA (Barcelona, Spanje) (vertegenwoordiger: A. Canela Giménez, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: D-Tack GmbH (Hüttlingen, Duitsland)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken merk: Uniewoordmerk „D-TACK” — inschrijvingsaanvraag nr. 9 650 847

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 15 november 2016 in zaak R 1983/2015-4

      Conclusies

               —

               vernietiging van de beslissing van het EUIPO van 15 november 2016;

               —

               verwijzing van het EUIPO en andere partijen die het onderhavige verzoek betwisten, in de proceskosten.

      Aangevoerde middelen

               —

               De kamer van beroep heeft verzuimd rekening te houden met de door verzoekster overgelegde uittreksels van Sitadex betreffende de Spaanse merken nrs. 2515958, 2516679, 2542249, 2591412 en 2668711;

               —

               De kamer van beroep heeft verzuimd het door verzoekster overgelegde bewijs van gebruik in overweging te nemen.


title: Zaak C-523/15 P: Hogere voorziening ingesteld op 15 juli 2015 door Westfälische Drahtindustrie GmbH e.a. tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 30 september 2015 in zaak T-393/10, Westfälische Drahtindustrie GmbH e.a./Europese Commissie

text:
               23.11.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 389/21

         Hogere voorziening ingesteld op 15 juli 2015 door Westfälische Drahtindustrie GmbH e.a. tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 30 september 2015 in zaak T-393/10, Westfälische Drahtindustrie GmbH e.a./Europese Commissie
   (Zaak C-523/15 P)
   (2015/C 389/23)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Rekwiranten: Westfälische Drahtindustrie GmbH, Westfälische Drahtindustrie Verwaltungsgesellschaft mbH & Co. KG, Pampus Industriebeteiligungen GmbH & Co. KG (vertegenwoordiger: C. Stadler, Rechtsanwalt)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

               1.

               het bestreden arrest vernietigen voor zover het voor rekwiranten bezwarend is;

               2.

               subsidiair, het bestreden arrest geheel vernietigen en artikel 2, punt 8, van besluit C(2010) 4387 definitief van de Commissie van 30 juni 2010 inzake een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (zaak COMP/38344 — Spanstaal), zoals gewijzigd bij besluit C(2010) 6676 definitief van de Commissie van 30 september 2010 en bij besluit C(2011) 2269 definitief van de Commissie van 4 april 2011, alsmede de brief van de directeur-generaal van het directoraat-generaal Concurrentie van 14 februari 2011, nietig verklaren voor zover rekwiranten daardoor zijn geraakt;
               subsidiair, de in artikel 2, punt 8, van het genoemde besluit van de Commissie aan rekwiranten opgelegde geldboete verlagen,

               3.

               subsidiair ten opzichte van de vorderingen in de punten 1 en 2, de zaak voor verdere afdoening terugverwijzen naar het Gerecht,

               4.

               verweerster in het geding in eerste aanleg verwijzen in alle kosten in verband met dit rechstgeschil.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De hogere voorziening is gericht tegen het arrest van de Zesde kamer van het Gerecht van de Europese Unie van 15 juli 2015.
   Westfälische Drahtindustrie GmbH, Westfälische Drahtindustrie Verwaltungsgesellschaft mbH & Co. KG en Pampus Industriebeteiligungen GmbH & Co. KG voeren ter ondersteuning van hun hogere voorziening de volgende middelen aan:
   Ten eerste handelt het Gerecht in strijd met artikel 261 VWEU en artikel 31 van verordening nr. 1/2003 (1), het stelsel van bevoegdheidsverdeling en het institutionele evenwicht alsmede het gebod van effectieve rechterlijke bescherming, nu het Gerecht de grenzen van zijn volledige rechtsmacht miskent en inhoudelijk niet het litigieuze besluit van de Commissie toetst, maar een eigen, onafhankelijke boetebeslissing heeft genomen. Hiermee treedt het Gerecht in de plaats van het bestuur en ontneemt het rekwiranten de mogelijkheid om tegen een onjuiste feitenvaststelling op te komen, aangezien de tegen beslissingen van het Gerecht openstaande rechtsmiddelen beperkt zijn tot rechtsvragen.
   Ten tweede is het bestreden arrest in strijd met artikel 261 VWEU en artikel 31 van verordening nr. 1/2003 voor zover het Gerecht het voor de beoordeling van de feitelijke en juridische situatie relevante tijdstip miskent en in het kader van de — zoals hiervoor uiteengezet bovendien onjuiste — uitoefening van zijn volledige rechtsmacht uitgaat van de juridische en feitelijke situatie ten tijde van zijn uitspraak, althans omstandigheden die zich in de jaren 2011 tot en met 2013 en dus na het litigieuze besluit van de Commissie hebben voorgedaan. De door het Gerecht genoemde, „in deze zin” op te vatten arresten bieden geen steun voor zijn oordeel. Veeleer wordt uit de rechtspraak van de Europese rechters duidelijk dat met aanvullende gegevens uitsluitend ten gunste van de betrokken ondernemingen rekening mag worden gehouden, en ook enkel indien deze gegevens ten tijde van het besluit van de Commissie reeds voorhanden waren.
   Ten derde handelt het Gerecht als gevolg van schending van het evenredigheidsbeginsel en het beginsel van gelijke behandeling in strijd met de grondrechten van rekwiranten. Doordat het Gerecht het in verband met punt 35 van de boeterichtsnoeren geformuleerde beginsel veronachtzaamt inhoudend dat ondernemingen die zijn aangewezen op betaling van de geldboete in termijnen, deze boete in de regel binnen 3-5 jaar moeten kunnen voldoen, legt het rekwiranten een onevenredige geldboete op, die zij hooguit over een extreem lange periode kunnen afbetalen. In het kader van zijn analyse van het beginsel van gelijke behandeling in relatie tot de toepassing van de in verband met punt 35 van de boeterichtsnoeren ontwikkelde beginselen alsmede wat betreft het relevante tijdstip miskent het Gerecht bovendien dat het om vergelijkbare situaties gaat.
   Ten slotte handelt het Gerecht met het bestreden arrest in strijd met het fundamentele procedurele recht van rekwiranten op effectieve rechterlijke bescherming, doordat het Gerecht zich bij de uitoefening van zijn volledige rechtsmacht beperkt tot de door de Commissie verrichte berekening van de geldboete en de door partijen aangedragen feiten. Dit beantwoordt niet aan de volledige en onbeperkte toetsing door een onpartijdige instantie die in het kader van effectieve rechterlijke bescherming tegen boetebesluiten van de Commissie is vereist.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag; PB L 1, blz. 1.


title: Zaak T-566/11: Beroep ingesteld op 31 oktober 2011 — Viejo Valle/BHIM — Etablissements Coquet (Geribbeld koffieservies)

text:
               4.2.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/26

         Beroep ingesteld op 31 oktober 2011 — Viejo Valle/BHIM — Etablissements Coquet (Geribbeld koffieservies)
   (Zaak T-566/11)
   2012/C 32/55
   Taal van het verzoekschrift: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Viejo Valle, SA (L'Olleria, Spanje) (vertegenwoordiger: I. Temiño Ceniceros, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Etablissements Coquet SA (Saint Léonard de Noblat, Frankrijk)

      Conclusies

   Verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               het onderhavige beroep en de bijlagen daarbij ontvankelijk te verklaren;

               —

               de beslissing van de derde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 29 juli 2011 in zaak R 1054/2010-3 te vernietigen;

               —

               de verwerende partij in de kosten te verwijzen.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Ingeschreven model waarvan nietigverklaring wordt gevorderd: tekening nr. 384.912-0001, die versierd serviesgoed voorstelt; een koffiekopje met bordje.

      Houder van het gemeenschapsmodel: verzoekster.

      Partij die nietigverklaring van het gemeenschapsmodel vordert: Etablissements Coquet SA

      Motivering van de vordering tot nietigverklaring: schending van artikel 25, lid 1, sub f, van verordening (EG) nr. 6/2002, aangezien in het gemeenschapsmodel zonder toestemming gebruik wordt gemaakt van een werk dat in een lidstaat auteursrechtelijk is beschermd.

      Beslissing van de nietigheidsafdeling: toewijzing van de vordering tot nietigverklaring.

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep.

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 25, lid 1, sub f, van verordening (EG) nr. 6/2002 en van artikel 28, lid 1, sub b-iii, van verordening (EG) nr. 2245/2002, aangezien de verwerende partij onvoldoende bewijs heeft geleverd van het beschermde werk waarop het verzoek tot nietigverklaring is gebaseerd, van haar houderschap en van het voorwerp ervan.


title: Arrest van het Hof (Vĳfde kamer) van 4 december 2003 in zaak C-92/02 (verzoek van de Arbeidsrechtbank van het Arrondissement Tongeren om een prejudiciële beslissing): Nina Kristiansen tegen Rĳksdienst voor Arbeidsvoorziening ("Sociale zekerheid — Nationale regeling inzake werkloosheidsuitkeringen volgens welke deze niet kunnen worden gecumuleerd met bepaalde inkomsten — Werkloosheidsuitkering van voormalige tĳdelĳk functionarissen van Europese Gemeenschappen — Vrĳ verkeer van werknemers — Nationale regeling inzake werkloosheidsverzekering — Kwalificatie van postdoctorale activiteit — Activiteit van stagiair-beursstudent — Andere kwalificatie in andere lidstaten van EER — Discriminatie")

text:
C 21/6                   NL                            Publicatieblad van de Europese Unie                                           24.1.2004
de Luxembourg (Luxemburg), in het aldaar aanhangige geding                                      ARREST VAN HET HOF
tussen Zita Modes Sàrl en Administration de l’enregistrement
et des domaines, om een prejudiciële beslissing over de
uitlegging van artikel 5, lid 8, van de Zesde richtlijn (77/                                           (Vijfde kamer)
388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de
harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzet-                                       van 4 december 2003
belasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de
toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1), in
de versie van richtlijn 95/7/EG van de Raad van 10 april 1995               in zaak C-92/02 (verzoek van de Arbeidsrechtbank van
tot wijziging van richtlijn 77/388/EEG en tot invoering van                 het Arrondissement Tongeren om een prejudiciële beslis-
nieuwe vereenvoudigingsmaatregelen op het gebied van de                     sing): Nina Kristiansen tegen Rijksdienst voor Arbeids-
belasting over de toegevoegde waarde — werkingssfeer en                                                voorziening (1)
praktische regeling voor de toepassing van bepaalde vrijstellin-
gen (PB L 102, blz. 18), heeft het Hof (Vijfde kamer),
samengesteld als volgt: P. Jann, waarnemend voor de president               („Sociale zekerheid — Nationale regeling inzake werkloos-
van de Vijfde kamer, D. A. O. Edward en S. von Bahr                         heidsuitkeringen volgens welke deze niet kunnen worden
(rapporteur), rechters; advocaat-generaal: F. G. Jacobs; griffier:          gecumuleerd met bepaalde inkomsten — Werkloosheidsuit-
R. Grass, op 27 november 2003 een arrest gewezen waarvan                    kering van voormalige tijdelijk functionarissen van Europese
het dictum luidt als volgt:                                                 Gemeenschappen — Vrij verkeer van werknemers — Natio-
                                                                            nale regeling inzake werkloosheidsverzekering — Kwalifica-
                                                                            tie van postdoctorale activiteit — Activiteit van stagiair-
1)    Artikel 5, lid 8, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de
                                                                            beursstudent — Andere kwalificatie in andere lidstaten van
      Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de
                                                                                EER — Discriminatie”)
      wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeen-
      schappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde:
      uniforme grondslag, in de versie van richtlijn 95/7/EG van de                                    (2004/C 21/11)
      Raad van 10 april 1995 tot wijziging van richtlijn 77/388/
      EEG en tot invoering van nieuwe vereenvoudigingsmaatregelen
      op het gebied van de belasting over de toegevoegde waarde —                                  (Procestaal: Nederlands)
      werkingssfeer en praktische regeling voor de toepassing van
      bepaalde vrijstellingen, moet aldus worden uitgelegd dat,
      wanneer een lidstaat gebruik maakt van de in de eerste zin van
      dit lid geboden mogelijkheid om uit te gaan van het beginsel          In zaak C-92/02, betreffende een verzoek aan het Hof krach-
      dat voor de toepassing van de belasting over de toegevoegde           tens artikel 234 EG van de Arbeidsrechtbank te Tongeren
      waarde bij de overdracht van een algemeenheid van goederen            (België), in het aldaar aanhangige geding tussen Nina
      geen levering van goederen plaatsvindt, dit niet-leveringsbeginsel    Kristiansen en Rijksdienst voor Arbeidsvoorziening, om een
      — behoudens een eventueel gebruik van de mogelijkheid om de           prejudiciële beslissing over de uitlegging van verordening
      toepassing ervan te beperken in de omstandigheden bedoeld in          (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende
      de tweede zin van hetzelfde lid — geldt voor elke overdracht          de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werk-
      van een handelszaak of van een autonoom gedeelte van een              nemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich
      onderneming met lichamelijke en eventueel ook onlichamelijke          binnen de Gemeenschap verplaatsen, in de bij verordening
      zaken, welke tezamen een onderneming of een bedrijfsonderdeel         (EG) nr. 118/97 van de Raad van 2 december 1996 (PB
      vormen waarmee een autonome economische activiteit kan                1997, L 28, blz. 1) gewijzigde en bijgewerkte versie, en van
      worden uitgeoefend. Bij een dergelijke overdracht moet de             verordening (EEG) nr. 1612/68 van de Raad van 15 oktober
      verkrijger evenwel de bedoeling hebben om de aldus overgedra-         1968 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de
      gen handelszaak of bedrijfsonderdeel te exploiteren, en niet om       Gemeenschap (PB L 257, blz. 2), heeft het Hof (Vijfde kamer),
      de betrokken activiteit onmiddellijk zonder meer te vereffenen en     samengesteld als volgt: C. W. A. Timmermans, waarnemend
      in voorkomend geval de voorraden te verkopen.                         voor de president van de Vijfde kamer, D. A. O. Edward en
                                                                            A. La Pergola (rapporteur), rechters; advocaat-generaal: S. Al-
2)    Wanneer een lidstaat gebruik heeft gemaakt van de in artikel 5,       ber; griffier: R. Grass, op 4 december 2003 een arrest gewezen
      lid 8, eerste zin, van de Zesde richtlijn (77/388), in de versie      waarvan het dictum luidt als volgt:
      van richtlijn 95/7, geboden mogelijkheid om uit te gaan van
      het beginsel dat voor de toepassing van de belasting over de
      toegevoegde waarde bij de overdracht van een algemeenheid van         1)    Uit artikel 28 bis, lid 1, tweede alinea, van de Regeling welke
      goederen geen levering van goederen plaatsvindt, verzet deze                van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese
      bepaling zich ertegen dat de lidstaat dit niet-leveringsbeginsel            Gemeenschappen vloeit voort dat de communautaire regeling
      beperkt tot de overgang van een algemeenheid van goederen                   inzake werkloosheidsuitkeringen een aanvullend karakter heeft
      waarbij de verkrijger een vestigingsvergunning heeft voor de                ten opzichte van de regelingen van de lidstaten. Daaraan mag
      economische activiteit die met deze algemeenheid kan worden                 geen afbreuk worden gedaan bij de toepassing van de regeling
      uitgeoefend.                                                                inzake werkloosheidsuitkeringen van een lidstaat, en met name
                                                                                van een in die regeling vervatte anticumulatiebepaling, op een
                                                                                voormalig tijdelijk functionaris die in de betrokken lidstaat
(1) PB C 44 van 16.2.2002.                                                        woont en in aanmerking komt voor werkloosheidsuitkeringen
                                                                                op grond van de Regeling welke van toepassing is op de andere
                                                                                personeelsleden van de Europese Gemeenschappen.
 ---pagebreak--- 24.1.2004                NL                             Publicatieblad van de Europese Unie                                                   C 21/7
2)     Het non-discriminatiebeginsel van artikel 7, lid 4, van verorde-      blz. 1) en het Verdrag van 29 november 1996 inzake de
       ning (EEG) nr. 1612/68 van de Raad van 15 oktober                     toetreding van de Republiek Oostenrijk, de Republiek Finland
       1968 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de           en het Koninkrijk Zweden (PB 1997, C 15, blz. 1), heeft het
       Gemeenschap, staat niet eraan in de weg dat iemand die een            Hof, samengesteld als volgt: V. Skouris, president, P. Jann,
       postdoctorale functie uitoefent, zoals die welke in het hoofdge-      C. W. A. Timmermans, C. Gulmann, J. N. Cunha Rodrigues en
       ding aan de orde is, in een lidstaat wordt aangemerkt als een         A. Rosas, kamerpresidenten, D. A. O. Edward, A. La Pergola,
       stagiair-beursstudent, die geen toegang heeft tot de nationale        J.-P. Puissochet, R. Schintgen (rapporteur), F. Macken en
       regeling inzake werkloosheidsverzekering, zelfs al wordt een          N. Colneric, en S. von Bahr, rechters; advocaat-generaal:
       persoon die een identieke functie uitoefent, in andere lidstaten      P. Léger; griffier: M.-F. Contet, hoofdadministrateur, op 9 de-
       aangemerkt als iemand die een beroepsactiviteit uitoefent die         cember 2003 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als
       onder de regeling inzake werkloosheidsverzekering valt.               volgt:
(1) PB C 118 van 18.5.2002.
                                                                             1)    Een nationale rechter kan, zelfs indien hij zich baseert op
                                                                                stellingen van een partij in het hoofdgeding waarvan hij de
                                                                                juistheid nog niet heeft onderzocht, krachtens het protocol van
                                                                                3 juni 1971 betreffende de uitlegging door het Hof van Justitie
                                                                                van het Verdrag van 27 september 1968 betreffende de
                                                                                rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen
                     ARREST VAN HET HOF                                            in burgerlijke en handelszaken, zoals gewijzigd bij het Verdrag
                                                                                van 9 oktober 1978 inzake de toetreding van het Koninkrijk
                                                                                Denemarken, Ierland en het Verenigd Koninkrijk van Groot-
                       van 9 december 2003                                         Brittannië en Noord-Ierland, het Verdrag van 25 oktober 1982
                                                                                inzake de toetreding van de Helleense Republiek, het Verdrag
in zaak C-116/02 (verzoek van het Oberlandesgericht                                van 26 mei 1989 inzake de toetreding van het Koninkrijk
Innsbruck om een prejudiciële beslissing): Erich Gasser                            Spanje en de Portugese Republiek en het Verdrag van 29 novem-
                    GmbH tegen MISAT Srl (1)                                       ber 1996 inzake de toetreding van de Republiek Oostenrijk, de
                                                                                Republiek Finland en het Koninkrijk Zweden, aan het Hof een
                                                                                verzoek om uitlegging van dat verdrag voorleggen, wanneer hij,
(„Executieverdrag — Artikel 21 — Aanhangigheid —                                   gelet op de bijzonderheden van de zaak, van mening is dat een
Artikel 17 — Forumkeuzebeding — Verplichting om uit-                               prejudiciële beslissing nodig is om vonnis te kunnen wijzen en
spraak aan te houden voor laatst aangezochte rechter die in                        dat de door hem aan het Hof gestelde prejudiciële vragen
forumkeuzebeding is aangewezen — Buitengewoon lange                                relevant zijn. De nationale rechter dient het Hof evenwel in
duur van gerechtelijke procedures in staat van eerst aange-                        kennis te stellen van de feitelijke en juridische gegevens op basis
                 zochte gerecht — Geen invloed”)                                   waarvan het Hof een nuttige uitlegging van dit verdrag kan
                                                                                geven, en aan te geven waarom hij van mening is dat een
                            (2004/C 21/12)                                         antwoord op zijn vragen nodig is voor de beslechting van het
                                                                                geschil.
                           (Procestaal: Duits)
                                                                             2)    Artikel 21 van het verdrag van 27 september 1968 moet aldus
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-         worden uitgelegd, dat de laatst aangezochte rechter wiens
                          dentie van het Hof)                                      bevoegdheid krachtens een forumkeuzebeding geldend is ge-
                                                                                maakt, niettemin de zaak moet aanhouden totdat de eerst
                                                                                aangezochte rechter zich onbevoegd heeft verklaard.
In zaak C-116/02, betreffende een verzoek aan het Hof
krachtens het Protocol van 3 juni 1971 betreffende de
uitlegging door het Hof van Justitie van het Verdrag van                     3)    Artikel 21 van het verdrag van 27 september 1968 moet aldus
27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid                          worden uitgelegd, dat daarvan niet kan worden afgeweken
en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en                         wanneer de gerechtelijke procedures in de verdragsluitende staat
handelszaken, van het Oberlandesgericht Innsbruck (Oosten-                         waar het eerst aangezochte gerecht is gevestigd, in het algemeen
rijk), in het aldaar aanhangig geding tussen Erich Gasser GmbH                     buitengewoon lang duren.
en MISAT Srl, om een prejudiciële beslissing over de uitlegging
van artikel 21 van het reeds aangehaalde verdrag van 27 sep-
tember 1968 (PB 1972, L 299, blz. 32), zoals gewijzigd bij het
Verdrag van 9 oktober 1978 inzake de toetreding van het
Koninkrijk Denemarken, Ierland en het Verenigd Koninkrijk                    (1) PB C 144 van 15.6.2002.
van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (PB L 304, blz. 1, en
gewijzigde tekst, blz. 77), het Verdrag van 25 oktober 1982
inzake de toetreding van de Helleense Republiek (PB L 388,
blz. 1), het Verdrag van 26 mei 1989 inzake de toetreding van
het Koninkrijk Spanje en de Portugese Republiek (PB L 285,


title: Zaak C-168/11: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 6 april 2011 — Manfred Beker en Christa Beker/Finanzamt Heilbronn

text:
               16.7.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 211/10

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 6 april 2011 — Manfred Beker en Christa Beker/Finanzamt Heilbronn
   (Zaak C-168/11)
   2011/C 211/18
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesfinanzhof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Manfred Beker en Christa Beker

      Verwerende partij: Finanzamt Heilbronn

      Prejudiciële vraag

   Staat artikel 56 EG in de weg aan de regeling van een lidstaat, op grond waarvan — in overeenstemming met bilaterale verdragen ter voorkoming van dubbele belasting — in het geval van onbeperkt belastingplichtigen van wie de buitenlandse inkomsten in de staat waaruit zij afkomstig zijn, worden onderworpen aan een met de binnenlandse inkomstenbelasting overeenstemmende belasting, de buitenlandse belasting aldus met de binnenlandse inkomstenbelasting op de inkomsten uit die staat wordt verrekend, dat de binnenlandse inkomstenbelasting die resulteert uit de oplegging van de aanslag op het belastbare inkomen — met inbegrip van de buitenlandse inkomsten —, wordt opgesplitst volgens de verhouding tussen deze buitenlandse inkomsten en de som van de inkomsten, en dus zonder rekening te houden met bijzondere uitgaven en buitengewone lasten als kosten in de privésfeer of kosten ingevolge de persoonlijke of gezinssituatie?