title: Zaak C-291/03: Verzoek van het Manchester Tribunal Centre van 30 juni 2003 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen MyTravel plc en Commissioners of Customs and Excise

text:
6.9.2003                 NL                         Publicatieblad van de Europese Unie                                            C 213/17
Verzoekster concludeert dat het het Hof behage:                                 den punten naderhand worden goedgekeurd, op het
                                                                                tijdstip van het verzoek tot goedkeuring van de aangehou-
nietig te verklaren, althans te wijzigen, beschikking                           den punten blijkt dat het project een aanzienlijk milieu-
C(2003)1539 def. van de Commissie houdende onttrekking                          effect kan hebben, met name gezien zijn aard, omvang of
aan communautaire financiering van bepaalde uitgaven die de                     ligging (artikel 2, lid 1, van de richtlijn)?
lidstaten voor het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor
de Landbouw (EOGFL), afdeling Garantie, hebben verricht,                 3)     Mag, wanneer:
voor het gedeelte dat de financiële correcties ten laste van de
Helleense Republiek betreft op het gebied van de landbouwpro-
ducten in de begrotingsjaren 2000-2001.                                         a)    het nationale recht inzake ruimtelijke ordening
                                                                                voorziet in het verlenen van een vergunning op
                                                                                basis van contourplannen in een vroeg stadium van
                                                                                het planologisch proces en bepaalt dat de bevoegde
Middelen en voornaamste argumenten                                                    instantie in dat stadium moet nagaan of een milieu-
                                                                                effectbeoordeling overeenkomstig de richtlijn is ver-
—     onjuiste uitlegging van bepalingen                                              eist, en
—     verkeerde beoordeling van de feitelijke omstandigheden                    b)    de bevoegde instantie op dat moment beslist dat een
                                                                                milieu-effectbeoordeling niet noodzakelijk is en een
—     ontoereikende motivering                                                        vergunning op basis van contourplannen verleent
                                                                                onder de voorwaarde dat een aantal aangehouden
—     onjuiste uitlegging en uitvoering van artikel 5, lid 2, sub c,                  punten later worden goedgekeurd, en
      van verordening (EEG) nr. 729/70, gelezen in samenhang
      met document nr. VI/5330/97                                               c)    tegen deze beslissing bij de nationale rechterlijke
                                                                                instanties kan worden opgekomen,
—     onjuiste uitlegging en uitvoering van de artikelen 6 en 7
      van verordening nr. 3508/92.                                              het nationale recht een bevoegde instantie overeenkom-
                                                                                stig de richtlijn verbieden om te eisen dat een milieu-
                                                                                effectbeoordeling wordt gemaakt in een later stadium van
                                                                                het planologisch proces?
                                                                         (1 ) Richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende
                                                                              de milieu-effectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere
Verzoek van het House of Lords van 30 juni 2003 om een
                                                                              projecten (PB L 175 van 5.7.1985, blz. 40).
prejudiciële beslissing in het geding tussen Regina en
 London Borough of Bromley, ex parte Diane Barker (FC)
                          (Zaak C-290/03)
                          (2003/C 213/29)
                                                                         Verzoek van het Manchester Tribunal Centre van 30 juni
Het House of Lords heeft bij beschikking van 30 juni 2003,               2003 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen
ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 3 juli 2003,            MyTravel plc en Commissioners of Customs and Excise
in het geding tussen Regina en London Borough of Bromley,
ex parte Diane Barker (FC), het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over                                         (Zaak C-291/03)
de navolgende vragen:
1)    Staat het uitsluitend aan de nationale rechterlijke instan-                                   (2003/C 213/30)
      ties, oordelend op basis van het nationale recht, om uit te
      maken wanneer er sprake is van een „besluit van de
      bevoegde instantie of instanties waardoor de opdrachtge-
      ver het recht verkrijgt om het project uit te voeren”
      [artikel 1, lid 2, van richtlijn 85/337/EEG ( 1)]?                 Het Manchester Tribunal Centre heeft bij beschikking van
                                                                         30 juni 2003, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie
2)    Verplicht de richtlijn tot het maken van een milieu-               op 4 juli 2003, in het geding tussen MyTravel plc en
      effectbeoordeling wanneer, nadat een vergunning op                 Commissioners of Customs and Excise, het Hof van Justitie van
      basis van contourplannen zonder milieu-effectbeoorde-              de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
      ling werd verleend onder de voorwaarde dat de aangehou-            beslissing over de navolgende vragen:
 ---pagebreak--- C 213/18              NL                         Publicatieblad van de Europese Unie                                           6.9.2003
Tegen de achtergrond van de uitlegging van artikel 26 van de          verkoop heeft gehaald in het betrokken boekjaar dan wel (b)
Zesde BTW-richtlijn ( 1) en van het arrest van 22 oktober 1998        van de gemiddelde opbrengst die de touroperator uit de „seat-
van het Hof van Justitie, Madgett en Baldwin, (C-308/96 en            only” verkoop in het betrokken boekjaar heeft gehaald?
C-94/97, Jurispr. blz. I-6229):
                                                                      (1 ) Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977
I.   Mag een touroperator die zijn BTW over een boekjaar                   betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten
     heeft voldaan volgens de methode van de werkelijke                    inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting
     kosten, welke de enige methode is volgens de nationale                over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145 van
     regeling waarbij de richtlijn is omgezet, naderhand zijn              13.6.1977, blz. 1).
     BTW-schuld herberekenen gedeeltelijk overeenkomstig
     de in punt 46 van dat arrest beschreven marktwaardeme-
     thode, en zo ja, onder welke omstandigheden?
     (1) Mag een dergelijke touroperator in het bijzonder de
          marktwaarde selectief hanteren met betrekking tot
          verschillende boekjaren, en zo ja, onder welke
          omstandigheden?
                                                                      Beroep, op 4 juli 2003 ingesteld door Commissie van de
                                                                          Europese Gemeenschappen tegen Republiek Finland
     (2) Indien de touroperator sommige van de eigen
          prestaties die onderdeel van zijn pakketten vormen
          op niet-pakketbasis aan het publiek verkoopt (in                                     (Zaak C-292/03)
          casu vluchten), doch andere eigen prestaties in
          enkele van zijn pakketreizen niet op niet-pakketbasis                                (2003/C 213/31)
          verkoopt (in casu cruises en kampeerplaatsen), mag
          hij dan:
          (a)   de marktwaardemethode hanteren met betrek-            Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                king tot deze pakketten (het overgrote meren-         op 4 juli 2003 beroep tegen Republiek Finland ingesteld door
                deel) wanneer hij de waarde van al zijn eigen         Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoor-
                prestaties (in casu vluchten) op basis van zijn       digd door M. Konstantinidis en P. Aalto, domicilie gekozen
                verkoop aan het publiek op niet-pakketbasis           hebbende te Luxemburg.
                kan bepalen;
          (b)   in de gevallen waarin het pakket eigen presta-        De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert
                ties omvat die de touroperator niet op niet-          dat het den Hove behage:
                pakketbasis aan het publiek verkoopt (in casu
                kampeerplaatsen en cruises), mag de tourope-          1)     krachtens artikel 226 EG vast te stellen dat de Republiek
                rator dan de marktwaardemethode hanteren                     Finland, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke
                om de waarde te bepalen van die eigen presta-                bepalingen vast te stellen die nodig zijn voor het volgen
                ties die hij aan het publiek verkoopt (in casu               van richtlijn 2000/53/EG van het Europees Parlement en
                vluchten) indien het niet mogelijk was de                    de Raad van 18 september 2000 betreffende autowrak-
                marktwaarde voor andere onderdelen van het                   ken (1), of althans door deze bepalingen niet aan de
                pakket te bepalen?                                           Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op
                                                                             haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;
     (3) Moet het hanteren van de combinatie van methoden
          (a) eenvoudiger, (b) aanmerkelijk eenvoudiger, dan          2)     de Republiek Finland te verwijzen in de kosten.
          wel (c) niet aanmerkelijk ingewikkelder zijn?
     (4) Moet de marktwaardemethode tot dezelfde of zeer
          soortgelijke BTW-heffing leiden als de op de kosten         Middelen en voornaamste argumenten
          gebaseerde methode?
                                                                      De termijn voor uitvoering van de richtlijn is verstreken op
                                                                      21 april 2002.
Is het in de omstandigheden van het onderhavige geval
mogelijk om dat gedeelte van de eigen prestaties te identificeren
dat betrekking heeft op vluchten die als onderdeel van een            (1 ) PB L 269, blz. 34.
pakketvakantie worden verkocht door uit te gaan (a) van de
gemiddelde kosten van een plaats op een vlucht, vermeerderd
met de gemiddelde marge die een touroperator op „seat-only”


title: Zaak T-432/12: Beroep ingesteld op 26 september 2012 — VTZ e.a./Raad

text:
               24.11.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 366/38

         Beroep ingesteld op 26 september 2012 — VTZ e.a./Raad
   (Zaak T-432/12)
   2012/C 366/77
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: Volžskij trubnyi zavod OAO (VTZ OAO) (Volzhsky, Rusland); Taganrogskij metallurgičeskij zavod OAO (Tagmet OAO) (Taganrog, Rusland); Sinarskij trubnyj zavod OAO (SinTZ OAO) (Kamensk-Uralsky, Rusland); en Severskij trubnyj zavod OAO (STZ OAO) (Polevskoy, Rusland) (vertegenwoordigers: J.-F. Bellis, F. Di Gianni, G. Coppo en C. Van Hemelrijck, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               uitvoeringsverordening (EU) nr. 585/2012 van de Raad van 26 juni 2012 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op bepaalde naadloze buizen en pijpen, van ijzer of van staal, van oorsprong uit Rusland en Oekraïne, naar aanleiding van een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van de maatregelen op grond van artikel 11, lid 2, van verordening (EG) nr. 1225/2009, en tot beëindiging van de procedure van het nieuwe onderzoek in verband met het vervallen van de maatregelen die van toepassing zijn op de invoer van bepaalde naadloze buizen en pijpen, van ijzer of van staal, van oorsprong uit Kroatië (PB L 174, blz. 5), nietig verklaren voor zover zij de verzoekende partijen betreft, en

               —

               de verwerende partij verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekende partijen vier middelen aan:

               1)

               de Raad heeft de feiten kennelijk onjuist beoordeeld, artikel 3, lid 4, van verordening (EG) nr. 1225/2009 (1) (hierna: „basisverordening”) geschonden en inbreuk gemaakt op het beginsel van gelijke behandeling door de invoer uit Rusland en Oekraïne cumulatief te beoordelen;

               2)

               de Raad heeft het beginsel van gelijke behandeling geschonden en de feiten kennelijk onjuist beoordeeld, en bijgevolg inbreuk gemaakt op artikel 11, lid 2, van de basisverordening voor zover hij tot de conclusie is gekomen dat bij intrekking van de maatregelen waarschijnlijk opnieuw schade zou optreden;

               3)

               de Raad heeft de artikelen 9, lid 4, en 21 van de basisverordening alsook het beginsel van gelijke behandeling geschonden voor zover hij bij de analyse van het belang van de Unie een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt, en

               4)

               de Raad heeft het beginsel van behoorlijk bestuur en verzoeksters' rechten van verweer geschonden door niet in te gaan op de argumenten die zij tijdens het onderzoek hebben aangevoerd en hen niet in kennis te stellen van essentiële feiten en overwegingen in verband met de zaak. Hij is zijn motiveringsplicht niet nagekomen en heeft inbreuk gemaakt op het beginsel van behoorlijk bestuur en verzoeksters' rechten van verweer voor zover hij de lidstaten inlichtingen over de zaak heeft verschaft vooraleer verzoeksters' opmerkingen te hebben ontvangen en het advies van het raadgevend comité inzake antidumping heeft ingewonnen vooraleer verzoeksters te hebben gehoord.

      (1)  Verordening van de Raad van 30 november 2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (PB L 343, blz. 51), zoals nadien gewijzigd.


title: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 12 mei 2005 in zaak C-112/03 (verzoek van de Cour d'appel de Grenoble om een prejudiciële beslissing): Société financière et industrielle du Peloux tegen Axa Belgium e.a. (Executieverdrag — Bevoegdheid inzake verzekeringsovereenkomsten — Forumkeuzebeding tussen verzekeringnemer en verzekeraar met woonplaats in zelfde verdragsluitende staat — Tegenwerpbaarheid van forumkeuzebeding aan verzekerde die dit beding niet heeft goedgekeurd — Verzekerde met woonplaats in andere verdragsluitende staat)

text:
               23.7.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/4

      ARREST VAN HET HOF

   (Tweede kamer)
   van 12 mei 2005
   in zaak C-112/03 (verzoek van de Cour d'appel de Grenoble om een prejudiciële beslissing): Société financière et industrielle du Peloux tegen Axa Belgium e.a. (1)

   (Executieverdrag - Bevoegdheid inzake verzekeringsovereenkomsten - Forumkeuzebeding tussen verzekeringnemer en verzekeraar met woonplaats in zelfde verdragsluitende staat - Tegenwerpbaarheid van forumkeuzebeding aan verzekerde die dit beding niet heeft goedgekeurd - Verzekerde met woonplaats in andere verdragsluitende staat)
   (2005/C 182/08)
   Procestaal: Frans
   In zaak C-112/03, betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens het Protocol van 3 juni 1971 betreffende de uitlegging door het Hof van Justitie van het Verdrag van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, ingediend door de Cour d'appel de Grenoble (Frankrijk) bij beslissing van 20 februari 2003, ingekomen bij het Hof op 13 maart 2003, in de procedure Société financière et industrielle du Peloux tegen Axa Belgium e.a., Gerling Konzern Belgique SA, Établissements Bernard Laiterie du Chatelard, Calland Réalisations SARL, Joseph Calland, Maurice Picard, Abeille Assurances Cie, Mutuelles du Mans SA, SMABTP, Axa Corporate Solutions Assurance SA, Zurich International France SA, heeft het Hof (Tweede kamer), samengesteld als volgt: C. W. A. Timmermans, kamerpresident, R. Silva de Lapuerta, J. Makarczyk, P. Kūris en J. Klučka (rapporteur), rechters; advocaat-generaal: A. Tizzano; griffier: K. Sztranc, administrateur, op 12 mei 2005 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
   Een forumkeuzebeding dat is overeengekomen conform artikel 12, punt 3, van het Verdrag van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, zoals gewijzigd bij het Verdrag van 9 oktober 1978 inzake de toetreding van het Koninkrijk Denemarken, Ierland en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, het Verdrag van 25 oktober 1982 inzake de toetreding van de Helleense Republiek, het Verdrag van 26 mei 1989 inzake de toetreding van het Koninkrijk Spanje en de Portugese Republiek en het Verdrag van 29 november 1996 inzake de toetreding van de Republiek Oostenrijk, de Republiek Finland en het Koninkrijk Zweden, kan niet worden tegengeworpen aan de verzekerde die de begunstigde is van de betrokken overeenkomst, die dat beding niet uitdrukkelijk heeft aanvaard en die zijn woonplaats heeft in een andere verdragsluitende staat dan de verzekeringnemer en de verzekeraar.

      (1)  PB C 112 van 10.5.2003.


title: Zaak T-5/02: Beroep, op 15 januari 2002 ingesteld door Tetra Laval BV tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen.

text:
16.3.2002             NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      C 68/19
Beroep, op 15 januari 2002 ingesteld door Tetra Laval BV                —    een hefboomeffect van de fusie, ervan uitgaande dat dit
   tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen.                           kan worden aangetoond, zou in geen geval tot gevolg
                                                                             hebben dat de markt voor concurrenten wordt afgesloten;
                          (Zaak T-5/02)
                                                                        —    de Commissie maakt zich ten onrechte zorgen over de
                                                                             mogelijkheid dat Tetra Laval, als gevolg van de fusie, „haar
                         (2002/C 68/33)                                      huidige machtspositie op de markt van kartonverpakking
                                                                             zou versterken door het uitschakelen van een bron van
                        (Procestaal: Engels)                                 aanzienlijke concurrentie”, aangezien zij geen rekening
                                                                             houdt met de aanwezigheid van belangrijke concurrenten
                                                                             op de markt van kartonverpakkingen en het feit dat Sidel
                                                                             geen machtspositie heeft, evenmin als met de verwachte
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-                    dynamische ontwikkeling van PET;
schappen is op 15 januari 2002 beroep ingesteld tegen de
Commissie van de Europese Gemeenschappen door Tetra                     —    de Commissie heeft niet aangetoond dat de fusie zou
Laval BV, vertegenwoordigd door A. Vandencasteele en                         kunnen leiden tot een versterking van een machtspositie
D. Waelbroeck van Liederkerke Siméon Wessing Houthoff, en                    als gevolg van de „toekomstige machtspositie op twee
A. Weitbrecht en S. Völcker van Wilmer Cutler & Pickering,                   verwante markten” van de gefuseerde eenheid;
Brussel (België).
                                                                        —    de Commissie heeft geen rekening gehouden met alter-
                                                                             natieve verpakkingsmaterialen als high density poly-
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:                          ethylene (HDPE) flessen, glazen en blikjes; en
—     op verzoeksters beroep uitspraak te doen volgens een
      versnelde procedure;                                              —    de Commissie heeft niet aangetoond, waarom de door
                                                                             verzoekster voorgestelde maatregelen (het afstand doen
                                                                             van haar stretch blow moulding (SBM) machines en de
—     het onderhavige verzoek ontvankelijk en gegrond te
                                                                             PET preform activiteiten, waardoor Sidel voor een periode
      verklaren;
                                                                             van tien jaar volgende op de goedkeuringsbeschikking
                                                                             van de Commissie gescheiden blijft van de ondernemin-
—     de bestreden beschikking in haar geheel nietig te verk-                gen van Tetra Pak, en het verlenen van toestemming door
      laren;                                                                 Sidels SBM onderneming voor verkoop aan klanten
                                                                             die zich met het verpakken van gevoelige producten
—     de Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure.               bezighouden en voor verkoop aan converters) haar
                                                                             bezorgdheid niet heeft weggenomen.
Middelen en voornaamste argumenten
Verzoekster, een vennootschap naar Nederlands recht, betwist
de beschikking van de Commissie, waarbij een concentratie
onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt is verklaard
(zaak nr. COMP/M.2416 Tetra Laval/Sidel). Deze concentratie             Beroep, op 22 januari 2002 ingesteld door adidas Inter-
beoogt de fusie van twee ondernemingen, te weten verzoekster,           national B.V., Coöperatieve Centrale Raiffeisen-Boeren-
die voornamelijk werkzaam is op het gebied van de kartonver-            leenbank B.A. (Rabobank Nederland), DSM Finance B.V.,
pakking, en een andere onderneming, Sidel, voornamelijk                 DTG Finance B.V., Heineken N.V., ING Verzekeringen
werkzaam op het gebied van PET (polyester) verpakkings-                 N.V., Koninklijke Ahold N.V., Landis Group International
machines. Daar geen van de ondernemingen, aldus verzoekster,            B.V., Unilever N.V. en Wolters Kluwer N.V. tegen de
werkzaam is op de markt van de andere onderneming,                            Commissie van de Europese Gemeenschappen
veroorzaakt de voorgenomen fusie geen horizontale proble-
men. Evenmin zou de voorgenomen fusie problemen van
                                                                                (Zaak 9/02)
verticale aard doen rijzen. Er zou dus slechts sprake zijn van
een potentiële versterkende werking.
                                                                                (2002/C 68/34)
Tot staving van haar argumenten voert verzoekster aan:
                                                                                (Procestaal: Nederlands)
—     de Commissie heeft geen volledige toegang tot het dossier
      verleend;
—     het is niet aangetoond dat Tetra Laval als gevolg van de          Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
      fusie haar positie door middel van een „hefboomeffect”            schappen is op 21 januari 2002 beroep ingesteld tegen de
      van de kartonmarkt naar de markt van PET verpakkings-             Commissie van de Europese Gemeenschappen door adidas
      machines zal kunnen overhevelen;                                  International B.V., gevestigd te Amsterdam, door Coöperatieve


title: Zaak T-584/08: Beroep ingesteld op 30 december 2008 — Cantiere Navale De Poli/Commissie

text:
               7.3.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 55/44

         Beroep ingesteld op 30 december 2008 — Cantiere Navale De Poli/Commissie
   (Zaak T-584/08)
   (2009/C 55/79)
   Procestaal: Italiaans
   Partijen

      Verzoekende partij: Cantiere Navale De Poli SpA (vertegenwoordigers: A. Abate en R. Longanesi Cattani, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               de beschikking van de Europese Commissie van 21 oktober 2008 over de door Italië voorgenomen staatssteun nr. C 20/2008 (ex nr. 62/2008) nietig verklaren;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten van de procedure, de vergoedingen en de honoraria.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Bij verordening (EG) nr. 1177/2002 van de Raad van 27 juni 2002 (PB L 172, blz. 1), die is gebaseerd op artikel 87, lid 3, sub e, EG, is een tijdelijke beschermingsmaatregel voor de scheepsbouw ingevoerd om de door de anti-concurrentiële praktijken van de Koreaanse werven gewijzigde marktvoorwaarden te herstellen. De oorspronkelijk op 31 maart 2004 gestelde vervaldatum van de verordening is vervolgens met een jaar verlengd, zodat de werven in de Gemeenschap tot en met 31 maart 2005 (de nieuwe vervaldatum van de verordening) verdere overeenkomsten over de bouw van bepaalde typen vrachtschepen konden afsluiten. Ter ondersteuning van deze overeenkomsten voorziet de verordening in steun ter hoogte van 6 % van de contractwaarde. De verzoekende partij heeft vijf overeenkomsten voor de bouw van chemicaliëntankers gesloten.
   Italië heeft ter financiering van al deze overeenkomsten van 2002 tot 2005 twee financieringen van elk 10 miljoen EUR aangemeld. De eerste hiervan heeft de Commissie bij beschikking van 19 mei 2004 goedgekeurd; voor de tweede financiering heeft zij bij de bestreden beschikking echter goedkeuring geweigerd. De Commissie voert in dit verband aan dat de aanvullende financiering „nieuwe steun” in de zin van artikel 4 van verordening (EG) nr. 794/2004 van de Commissie van 21 april 2004 (PB L 140, blz. 1) vormt, aangezien zij het oorspronkelijke steunbedrag met 20 % te boven gaat. Voorts betoogt de Commissie dat de aanvullende financiering onverenigbaar is met de gemeenschappelijke markt omdat de aanmelding heeft plaatsgevonden na 31 maart 2005, de vervaldatum van verordening nr. 1177/2002.
   De verzoekende partij voert aan dat de Italiaanse regering feitelijk tot en met 31 maart 2005 niet de financiering van overeenkomsten kon voorbereiden waarvan zij geen kennis kon hebben omdat de ondernemingen deze tot en met de laatste dag waarop de verordening van toepassing was (31 maart 2005), konden sluiten.
   Om deze redenen voert de verzoekende partij met haar beroep tegen de beschikking met name de volgende middelen aan:

               —

               schending van verordening nr. 1177/2002 gelet op de door de wetgever in het kader van artikel 87, lid 3, sub e, nagestreefde specifieke doelen;

               —

               schending van artikel 4, lid 2, sub a, van verordening nr. 794/2004 van de Commissie met betrekking tot de kwalificering van de aanvullende financiering ter hoogte van 10 miljoen EUR als „nieuwe steun”;

               —

               irrelevantie van de aanbeveling van het bemiddelingsorgaan van de WHO van 20 juni 2005 voor de in het kader van verordening nr. 1177/2002 rechtmatig gesloten scheepsbouwovereenkomsten;

               —

               motiveringsgebrek met betrekking tot het beweerdelijk ontbreken van een rechtsbasis voor de goedkeuring van de aanvullende financiering;

               —

               schending van de beginselen van behoorlijk bestuur, van hoor en wederhoor, van de rechten van verdediging, van gelijke behandeling, van subsidiariteit en van evenredigheid.


title: Zaak C-450/09: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 31 maart 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Niedersächsische Finanzgericht — Duitsland) — Ulrich Schröder/Finanzamt Hameln (Vrij verkeer van kapitaal — Directe belastingen — Belasting over inkomsten uit verhuur van onroerende goederen — Aftrekbaarheid van aan ouder wegens voorschot op erfdeel betaalde uitkeringen — Voorwaarde van onbeperkte belastingplicht in betrokken lidstaat)

text:
               21.5.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/7

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 31 maart 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Niedersächsische Finanzgericht — Duitsland) — Ulrich Schröder/Finanzamt Hameln
   (Zaak C-450/09) (1)

   (Vrij verkeer van kapitaal - Directe belastingen - Belasting over inkomsten uit verhuur van onroerende goederen - Aftrekbaarheid van aan ouder wegens voorschot op erfdeel betaalde uitkeringen - Voorwaarde van onbeperkte belastingplicht in betrokken lidstaat)
   2011/C 152/11
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Niedersächsisches Finanzgericht

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Ulrich Schröder

      Verwerende partij: Finanzamt Hameln

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Niedersächsisches Finanzgericht — Uitlegging van de artikelen 12 EG en 56 EG — Belasting over inkomsten uit verhuur en verpachting van onroerend goed — Regeling van lidstaat volgens welke alleen in die staat onbeperkt belastingplichtigen uitkeringen die in het kader van een overdracht bij leven aan de voormalige eigenaar van dat goed worden betaald, in aftrek kunnen brengen

      Dictum

   Artikel 63 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een regeling van een lidstaat volgens welke een ingezeten belastingplichtige de uitkeringen die hij heeft betaald aan een ouder die hem op het grondgebied van deze staat gelegen onroerende goederen heeft overgedragen, kan aftrekken van de huurinkomsten uit deze goederen, terwijl deze aftrek niet mogelijk is voor een niet-ingezeten belastingplichtige, voor zover de verbintenis tot betaling van deze uitkeringen voortvloeit uit de overdracht van deze goederen.

      (1)  PB C 37 van 13.02.2010.


title: Zaak C-129/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Szolnoki Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Hongarije) op 1 maart 2016 — Túrkevei Tejtermelő Kft./Országos Környezetvédelmi és Természetvédelmi Főfelügyelőség

text:
               13.6.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 211/25

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Szolnoki Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Hongarije) op 1 maart 2016 — Túrkevei Tejtermelő Kft./Országos Környezetvédelmi és Természetvédelmi Főfelügyelőség
      (Zaak C-129/16)
      (2016/C 211/32)
      Procestaal: Hongaars

         Verwijzende rechter

      Szolnoki Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Túrkevei Tejtermelő Kft.

         Verwerende partij: Országos Környezetvédelmi és Természetvédelmi Főfelügyelőség

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Verzetten artikel 191 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en richtlijn 2004/35/EG (1) zich tegen een nationale regeling die verder gaat dan het beginsel dat de vervuiler betaalt en de met milieubescherming belaste overheidsinstantie toestaat om de eigenaar specifiek aansprakelijk te stellen voor de milieuschade, zonder tevoren ten gronde te hoeven nagaan of er een oorzakelijk verband bestaat tussen het gedrag van die persoon (handelsvennootschap) en de verontreiniging?

                  2)

                  Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord en het, gelet op de luchtverontreiniging, niet noodzakelijk is om de milieuschade te herstellen, kan het dan gerechtvaardigd zijn om een geldboete ter bescherming van de luchtkwaliteit op te leggen op grond van een strengere regeling van een lidstaat als bedoeld in artikel 16 van richtlijn 2004/35 en artikel 193 VWEU of kan die strengere regeling in geen geval ten gevolge hebben dat een geldboete die uitsluitend van punitieve aard is, wordt opgelegd aan een eigenaar die niet verantwoordelijk is voor de verontreiniging?

         (1)  Richtlijn 2004/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende milieuaansprakelijkheid met betrekking tot het voorkomen en herstellen van milieuschade (PB L 143, blz. 56).


title: Zaak T-122/02: Beroep, op 17 april 2002 ingesteld door Mitsubishi HiTec Paper Bielefeld GmbH tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
13.7.2002             NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     C 169/35
Beroep, op 17 april 2002 ingesteld door Royal Philips                        behoorlijk bestuur, door de zaak ten aanzien van het
Electronics N.V. tegen Commissie van de Europese Ge-                         effect van de overname op de Franse markt aan de Franse
                         meenschappen                                        autoriteiten voor te leggen, in plaats van de zaak volledig
                                                                             in eigen hand te houden.
                       (Zaak T-119/02)
                                                                       (1) PB 1990 L 257, blz. 13.
                        (2002/C 169/62)                                (2) Nog niet gepubliceerd in het Publicatieblad.
                       (Procestaal: Engels)
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 17 april 2002 beroep ingesteld tegen de
Commissie van de Europese Gemeenschappen door Royal                    Beroep, op 17 april 2002 ingesteld door Mitsubishi HiTec
Philips Electronics N.V., vertegenwoordigd door E. H. Pijnacker        Paper Bielefeld GmbH tegen Commissie van de Europese
Hordijk en N. Cronstedt van het kantoor De Brauw Blackstone                                    Gemeenschappen
Westbroek, ’s-Gravenhage (Nederland).
                                                                                (Zaak T-122/02)
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
                                                                                (2002/C 169/63)
—     de goedkeuringsbeschikking          en   de     verwijzings-
      beschikking nietig te verklaren;
                                                                                (Procestaal: Engels)
—     de Commissie te verwijzen in de kosten.
                                                                       Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                                                                       schappen is op 17 april 2002 beroep ingesteld tegen Commis-
Middelen en voornaamste argumenten                                     sie van de Europese Gemeenschappen door Mitsubishi HiTec
                                                                       Paper Bielefeld GmbH, vertegenwoordigd door A. W. J. Kmie-
                                                                       cik en I. Van Bael van het advocatenkantoor Van Bael & Bellis
Verzoekster, een Nederlandse vennootschap die actief is in             te Brussel (België).
de sectoren verlichting, consumentenelektronica, elektrische
huishoudelijke apparaten, componenten, halfgeleiders en me-
dische systemen, verzoekt de nietigverklaring van twee be-             Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
schikkingen van de Commissie van 8 januari 2002 in zaak
COMP/M.2621 — SEB/Moulinex, inzake de overname door                    —     artikel 1 van de beschikking nietig te verklaren voorzover
SEB Group van de divisie kleine elektrische apparatuur van                   daarin is gesteld dat verzoekster betrokken was bij een
SA Moulinex ingevolge respectievelijk artikel 9, lid 3 (de                   inbreuk vóór 1 januari 1993;
verwijzingsbeschikking), en artikel 6, leden 1, sub b, en 2 (de
goedkeuringsbeschikking), van verordening nr. 4064/89 van
de Raad van 21 december 1989 betreffende de controle op                —     het bedrag van de aan verzoekster opgelegde geldboete te
concentraties van ondernemingen. (1) Deze fusie is ook aan de                verlagen;
orde in zaak T-114/02, Babyliss/Commissie. (2)
                                                                       —     de Commissie te verwijzen in de kosten.
Tot staving van haar vordering voert verzoekster aan dat:
—     de Commissie in strijd heeft gehandeld met artikel 6,            Middelen en voornaamste argumenten
      leden 1, sub c, en 2, en artikel 9, lid 3, van verordening
      nr. 4064/89 en een kennelijke fout heeft begaan bij de
      beoordeling van de relevante feiten van de zaak doordat          Verzoekster komt op tegen een gedeelte van de beschikking
      zij de aangemelde concentratie in de eerste fase van haar        van de Commissie van 20 december 2001 in zaak COMP/E-1/
      onderzoek heeft goedgekeurd, waarbij zij de door SEB             36.212 — zelfkopiërend papier, waarin de Commissie vaststel-
      voorgestelde verplichtingen heeft aanvaard.                      de dat verzoekster in strijd met artikel 81, lid 1, EG en
                                                                       artikel 53, lid 1, EER-Overeenkomst van januari 1992 tot
—     de Commissie in strijd heeft gehandeld met artikel 6,            september 1995 heeft deelgenomen aan een reeks afspraken en
      leden 1, sub c, en 2, en artikel 9, lid 3, van verordening       onderling afgestemde gedragingen in de sector zelfkopiërend
      nr. 4064/89, artikel 253 EG en de beginselen van                 papier, en verzoekster een geldboete heeft opgelegd.
 ---pagebreak--- C 169/36               NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       13.7.2002
Volgens verzoekster heeft de Commissie niet het bewijs                        lijk lagere rentevoet vast te stellen dan de daarin vastgestel-
geleverd van verzoeksters betrokkenheid bij een inbreuk vóór                de rentevoet van 6,77%; en
januari 1993. Verzoekster stelt dat niet is aangetoond dat zij
in 1992 deelnam aan algemene kartelbijeenkomsten of aan
nationale of regionale kartelbijeenkomsten. Het vereiste bewijs         —     de Commissie te verwijzen in de kosten.
is niet geleverd, zodat de geldboete moet worden verlaagd.
Verzoekster stelt voorts, dat de opgelegde geldboete oneven-            Middelen en voornaamste argumenten
redig is uit het oogpunt van haar omzet op de betrokken
markt, en dat de toepassing door de Commissie van de ten
tijde van de feiten geldende mededeling betreffende het niet
opleggen of verminderen van geldboeten in zaken betreffende             In de bestreden beschikking stelde de Commissie vast, dat
mededingingsregelingen (1) in strijd is met het vertrouwens-            verzoekster en tien andere producenten van zelfkopiërend
beginsel en het gelijkheidsbeginsel.                                    papier in strijd met artikel 81, lid 1, EG en artikel 53,
                                                                        lid 1, EER-Overeenkomst hadden deelgenomen aan een reeks
                                                                        afspraken en onderling afgestemde gedragingen waarbij prijs-
                                                                        stijgingen waren vastgesteld, verkoopquota waren toegewezen
(1) PB C 207 van 18/07/1996, blz. 4.                                    en marktaandelen waren verdeeld, en een mechanisme was
                                                                        ingesteld om toe te zien op de uitvoering van de mededingings-
                                                                        beperkende overeenkomsten.
                                                                        Verzoekster erkent dat zij artikel 81, lid 1, EG heeft geschon-
                                                                        den, en dat wegens deze inbreuk een boete kan worden
                                                                        opgelegd. Zij betwist evenwel de ernst van de inbreuk waaraan
                                                                        zij zich volgens de beschikking schuldig zou hebben gemaakt.
Beroep, op 16 april 2002 ingesteld door Carrs Paper Ltd.
    tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
                                                                        Verzoekster stelt, dat de beschikking niet naar behoren met
                                                                        redenen is omkleed, en dat de Commissie met betrekking tot de
                         (Zaak T-123/02)                                ernst van verzoeksters inbreuk een kennelijke beoordelingsfout
                                                                        heeft gemaakt. Verzoekster stelt, dat zij zich er niet van bewust
                                                                        was dat de inbreuk waarbij zij was betrokken, verder reikte
                         (2002/C 169/64)                                dan het Verenigd Koninkrijk en Ierland, en dat de conclusies
                                                                        van de beschikking op dit punt geen steun vinden in toereikend
                                                                        bewijsmateriaal en niet naar behoren met redenen zijn om-
                        (Procestaal: Engels)                            kleed. Wat de ernst van de haar verweten inbreuk betreft, stelt
                                                                        verzoekster eveneens, dat de commerciële druk die door de
                                                                        leider van het kartel op haar werd uitgeoefend, een verzachten-
                                                                        de omstandigheid vormt.
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 16 april 2002 beroep ingesteld tegen Commis-
sie van de Europese Gemeenschappen door Carrs Paper Ltd.,               Bovendien, aldus verzoekster, is het boetebedrag in ieder geval
vertegenwoordigd door J. Grayston en A. Bywater, advocaten              onevenredig, en moet het aanzienlijk worden verlaagd. Haar
van het kantoor Eversheds te Brussel (België).                          deelneming aan het kartel was marginaal, wegens haar me-
                                                                        dewerking met de Commissie heeft zij aanspraak op een
                                                                        verlaging van meer dan 10% van de opgelegde geldboete, en
                                                                        bovendien rechtvaardigt de toestand van de markt voor
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:                     zelfkopiërend papier ten tijde van de feiten een verlaging van
                                                                        de geldboete, die overigens onevenredig is uit het oogpunt van
                                                                        verzoeksters mogelijkheden om een geldboete te betalen.
—     een aanzienlijk lager boetebedrag vast te stellen dan de
      boete van 1,57 miljoen euro die verzoekster is opgelegd
      bij artikel 3 van beschikking C(2001)4573 def. corr. van
      de Commissie van 20 december 2001 betreffende een                 Tenslotte stelt verzoekster, dat artikel 3, lid 3, van de beschik-
      procedure op grond van artikel 81 EG en artikel 53 EER-           king nietig moet worden verklaard, omdat niet is gepreciseerd
      Overeenkomst (zaak COMP/E-1/36.212 — zelfkopiërend                waarom de moratoire rente op 6,77% is vastgesteld, wat 3,5%
      papier);                                                          meer is dan de ECB-basisrente.
—     artikel 3, lid 3, van de beschikking nietig te verklaren
      voorzover zij verzoekster betreft, subsidiair, een aanzien-


title: Zaak C-268/16 P: Hogere voorziening ingesteld op 11 maart 2016 door Binca Seafoods GmbH tegen de beschikking van het Gerecht (Vierde kamer) van 13 mei 2016 in zaak T-94/15, Binca Seafoods GmbH/Europese Commissie

text:
               1.8.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 279/16

         Hogere voorziening ingesteld op 11 maart 2016 door Binca Seafoods GmbH tegen de beschikking van het Gerecht (Vierde kamer) van 13 mei 2016 in zaak T-94/15, Binca Seafoods GmbH/Europese Commissie
   (Zaak C-268/16 P)
   (2016/C 279/22)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Rekwirante: Binca Seafoods GmbH (vertegenwoordiger: H. Schmidt, Rechtsanwalt)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

   Rekwirante verzoekt

               1.

               de beschikking van het Gerecht van 11 maart 2016 in zaak T-94/15 te vernietigen, en

               2.

               uitvoeringsverordening (EU) nr. 1358/2014 van de Commissie van 18 december 2014 houdende wijziging van verordening (EG) nr. 889/2008 tot vaststelling van bepalingen ter uitvoering van verordening (EG) nr. 834/2007 van de Raad, wat betreft de herkomst van biologische aquacultuurdieren, aquacultuurhouderijpraktijken, voeder voor biologische aquacultuurdieren en voor gebruik in de biologische aquacultuur toegestane producten en stoffen (1), nietig te verklaren.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwirante verzoekt om de beschikking van het Gerecht van 11 maart 2016 in zaak T-94/15, waarbij haar verzoek tot nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) nr. 1358/2014 van de Commissie van 18 december 2014 houdende wijziging van verordening (EG) nr. 889/2008 tot vaststelling van bepalingen ter uitvoering van verordening (EG) nr. 834/2007 van de Raad, wat betreft de herkomst van biologische aquacultuurdieren, aquacultuurhouderijpraktijken, voeder voor biologische aquacultuurdieren en voor gebruik in de biologische aquacultuur toegestane producten en stoffen, niet-ontvankelijk is verklaard, te vernietigen en deze verordening dienovereenkomstig nietig te verklaren.
   Rekwirante betoogt dat haar door titel VI, artikel 47, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie gewaarborgde justitiële grondrechten zijn geschonden. Haar beroep tot nietigverklaring is ten gronde toegelaten door het primaire recht van de Unie. Het grondrecht van artikel 47, eerste volzin, is erop gericht dat doeltreffend gebruik kan worden gemaakt van ten gronde toegelaten rechtsmiddelen. De beschikking van het Gerecht maakt inbreuk op rekwirantes recht op een doeltreffende voorziening in rechte in die zin dat haar geen effectieve rechtsbescherming wordt verleend in de zin van artikel 47, eerste volzin, van het Handvest.
   Voorts stelt rekwirante dat haar in artikel 47, tweede volzin, neergelegde grondrecht is geschonden, aangezien inbreuk is gemaakt op haar door artikel 21 gewaarborgde grondrecht op non-discriminatie en haar in artikel 16 verankerde grondrecht op vrijheid van ondernemerschap, zonder dat haar beroep als een effectief rechtsmiddel is behandeld. Het Gerecht heeft het doel van haar beroep, concurrentiebescherming te verkrijgen, ten onrechte als een ander doel uitgelegd, namelijk als het doel, zelf een verlenging van de overgangsperiode te verkrijgen, wat echter niet het doel van rekwirantes verzoek tot nietigverklaring is.
   Rekwirante komt op tegen het feit dat zij als leverancier van pangasius-aquacultuurproducten uit Vietnam wordt gediscrimineerd ten opzichte van leveranciers van dierlijke aquacultuurproducten — met name uit de Europese Unie — waarvoor de overgangsregeling door de bestreden verordening is verlengd tot na het einde van 2015, terwijl die voor pangasius is verstreken.
   Zij betoogt dat haar concurrenten door deze willekeurige bevoordeling hun producten met de vermelding „Bio” kunnen aanbieden, terwijl haar dit recht wordt ontzegd. Hoewel haar concurrenten evenmin volledig voldoen aan de voorwaarden van het recht van de Europese Unie inzake biologische producten, mogen zij toch de vermelding „Bio” gebruiken, waardoor zij een oneerlijk concurrentievoordeel genieten, dat door niets wordt gerechtvaardigd. Zij wenst gelijk te worden behandeld door de wetgever van de Unie.
   Zij betoogt dat het algemene gelijkheidsbeginsel van artikel 20 van het Handvest van de grondrechten is geschonden en dat zij is gediscrimineerd in de zin van artikel 21. Voorts is zij van mening dat inbreuk is gemaakt op haar in artikel 16 van het Handvest van de grondrechten neergelegde recht op vrij ondernemerschap.

      (1)  PB. L 365, blz. 97.


title: Zaak C-576/11: Beroep ingesteld op 18 november 2011 — Europese Commissie/Groothertogdom Luxemburg

text:
               11.2.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 39/9

         Beroep ingesteld op 18 november 2011 — Europese Commissie/Groothertogdom Luxemburg
   (Zaak C-576/11)
   2012/C 39/16
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: O. Beynet en B. Simon, gemachtigden)

      Verwerende partij: Groothertogdom Luxemburg

      Conclusies

               —

               vaststellen dat het Groothertogdom Luxemburg, door niet alle maatregelen te treffen die nodig zijn om uitvoering te geven aan het arrest van het Hof van Justitie van 23 november 2006 in zaak C-452/05, de krachtens artikel 260, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               het Groothertogdom Luxemburg gelasten om aan de Commissie de voorgestelde dwangsom te betalen van 11 340 EUR per dag vertraging bij de uitvoering van het arrest van 23 november 2006 in zaak C-452/05 vanaf de datum van de uitspraak van het arrest in de onderhavige zaak tot de datum waarop het arrest in zaak C-452/05 zal zijn uitgevoerd;

               —

               het Groothertogdom Luxemburg gelasten om aan de Commissie het forfaitaire dagelijkse bedrag te betalen van 1 248 EUR vanaf de datum van de uitspraak van het arrest van 23 november 2006 in zaak C-452/05 tot de datum van de uitspraak van het arrest in de onderhavige zaak of tot de datum waarop het arrest in zaak C-452/05 zal zijn uitgevoerd, indien deze datum eerder valt, en

               —

               het Groothertogdom Luxemburg verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Tot staving van haar beroep stelt de Commissie dat Luxemburg, zoals blijkt uit onderzoek van de door de Luxemburgse autoriteiten verstrekte gegevens, bijna vijf jaar na de uitspraak van het arrest van het Hof dit arrest tot dusver niet volledig heeft uitgevoerd. Luxemburg heeft immers noch aan artikel 5, lid 4, noch aan artikel 5, lid 2, voldaan. Zes zuiveringsinstallaties voor agglomeraties met meer dan 10 000 inwonerequivalenten in Luxemburg voldoen immers nog steeds niet aan de voorschriften van richtlijn 91/271/EEG (1).

      (1)  Richtlijn van de Raad van 21 mei 1991 inzake de behandeling van stedelijk afvalwater (PB L 135, blz. 40).


title: Zaak C-296/09: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Hof van Cassatie van België op 29 juli 2009 — Vlaamse Gemeenschap tegen M. Baesen

text:
               7.11.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 267/31

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Hof van Cassatie van België op 29 juli 2009 — Vlaamse Gemeenschap tegen M. Baesen
   (Zaak C-296/09)
   2009/C 267/57
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Hof van Cassatie van België

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoeker: Vlaamse Gewest

      Verweerder: M. Baesen

      Prejudiciële vraag

               1)

               Dient voor de toepassing van artikel 13, lid 2, d), van verordening (EEG) nr. 1408/71 (1) het begrip „ambtenaren en met hen gelijkgestelden” uitgelegd te worden op basis van het nationale stelsel van sociale zekerheid waarbij de betrokkene is aangesloten?

               2)

               Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, dient dan de betrokkene die krachtens een arbeidsovereenkomst tewerkgesteld is door een werkgever uit de publieke sector en volgens het nationale stelsel voor bepaalde takken van sociale zekerheid als bedoeld in artikel 4, lid 1, van de verordening onder de toepassing valt van de socialezekerheidsregeling voor werknemers, terwijl hij voor de takken van sociale zekerheid als bedoeld in artikel 4, lid 1, e), van de verordening onder de toepassing valt van een bijzondere regeling voor ambtenaren, als een met ambtenaar gelijkgestelde te worden beschouwd in de zin van artikel 3, lid 2, d), van de verordening nr. 1408/71?

      (1)  Verordening van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PB L 149, blz. 2).


title: Zaak T-487/11: Arrest van het Gerecht van 12 december 2014 — Banco Privado Português en Massa Insolvente do Banco Privado Português/Commissie [ „Staatssteun — Financiële sector — Staatsgarantie ter dekking van een banklening — Steun die bedoeld is om een ernstige verstoring in de economie van een lidstaat op te heffen — Artikel 107, lid 3, onder b), VWEU — Besluit waarbij de steun onverenigbaar wordt verklaard met de interne markt — Richtsnoeren inzake reddings- en herstructureringssteun aan ondernemingen in moeilijkheden — Conformiteit met de mededelingen van de Commissie inzake steun aan de financiële sector in de context van de financiële crisis — Gewettigd vertrouwen — Motiveringsplicht” ]

text:
               9.2.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 46/43

         Arrest van het Gerecht van 12 december 2014 — Banco Privado Português en Massa Insolvente do Banco Privado Português/Commissie
   (Zaak T-487/11) (1)

   ([„Staatssteun - Financiële sector - Staatsgarantie ter dekking van een banklening - Steun die bedoeld is om een ernstige verstoring in de economie van een lidstaat op te heffen - Artikel 107, lid 3, onder b), VWEU - Besluit waarbij de steun onverenigbaar wordt verklaard met de interne markt - Richtsnoeren inzake reddings- en herstructureringssteun aan ondernemingen in moeilijkheden - Conformiteit met de mededelingen van de Commissie inzake steun aan de financiële sector in de context van de financiële crisis - Gewettigd vertrouwen - Motiveringsplicht”])
   (2015/C 046/52)
   Procestaal: Portugees

      Partijen

      Verzoekende partijen: Banco Privado Português, SA (Lissabon, Portugal) en Massa Insolvente do Banco Privado Português, SA (Lissabon) (vertegenwoordigers: C. Fernández Vicién, F. Pereira Coutinho, M. Esperança Pina, T. Mafalda Santos, R. Leandro Vasconcelos en A. Kéri, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: L. Flynn en M. Afonso, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van besluit 2011/346/EU van de Commissie van 20 juli 2010 betreffende de staatssteun C 33/09 [ex NN 57/09 (ex CP 191/09)] die door Portugal is toegekend in de vorm van een staatsgarantie voor BPP (PB 2011, L 159, blz. 95)

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Banco Privado Português, SA en Massa Insolvente do Banco Privado Português, SA worden verwezen in hun eigen kosten en in die van de Europese Commissie.

      (1)  PB C 340 van 19.11.2011.


title: Beschikking van het Hof van 12 oktober 2000 in zaak C-278/00 R: Helleense Republiek tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen ("Kort geding — Opschorting van tenuitvoerlegging — Staatssteun")

text:
C 79/10                 NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      10.3.2001
                BESCHIKKING VAN HET HOF                                    kassen, 5) Verband der Angestellten-Krankenkassen e.V.,
                                                                           6) AEV — Arbeiter-Ersatzkassen-Verban e.V., 7) Seekranken-
                      van 12 oktober 2000                                  kasse, 8) Bundesknappschaft, in het geding geroepen: 1) Bun-
                                                                           desrepublik Deutschland, 2) Bundesausschuss der Ärzte und
in zaak C-278/00 R: Helleense Republiek tegen Commissie                    Krankenkassen, het Hof van Justitie van de Europese Gemeen-
            van de Europese Gemeenschappen (1)                             schappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de
                                                                           navolgende vragen:
(„Kort geding — Opschorting van tenuitvoerlegging —
                            Staatssteun”)                                  1.    Moeten de wettelijke ziektekostenverzekeringsorganen of
                                                                                hun verbonden, die onder overheidstoezicht staan, bij
                                                                                de gemeenschappelijke vaststelling van uniforme vaste
                           (2001/C 79/18)
                                                                                bedragen voor geneesmiddelen, tot welker hoogte de
                                                                                vergoedingsplicht van de organen jegens de verzekerden
                          (Procestaal: Grieks)                                   is beperkt, worden beschouwd als ondernemingen of
                                                                                ondernemersverenigingen in de zin van artikel 81 e.v.
                                                                                EG?
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                          dentie van het Hof)                              2.    Bij een bevestigend antwoord op de eerste vraag: moeten
                                                                                de vaststellingen van vaste bedragen van de sub 1
In zaak C-278/00 R, Helleense Republiek (gemachtigden:                           genoemde aard worden beschouwd als mededingings-
I. Chalkias en C. Tsiavou) tegen Commissie van de Europese                       beperkende overeenkomsten in de zin van artikel 81,
Gemeenschappen (gemachtigden: J. Flett en D. Triantafyllou),                     lid 1, EG?
betreffende een verzoek tot opschorting van de tenuitvoerleg-
ging, primair, van beschikking E(2000) 686 def. van de                     3.    Staan de artikelen 81 en 86 EG in de weg aan een
Commissie van 1 maart 2000 betreffende de steunregeling die                      wettelijke regeling die de socialezekerheidsorganen of
Griekenland in de jaren 1992 en 1994 heeft ingesteld om de                       hun verbonden de bevoegdheid verleent, vaste bedragen
schulden van de landbouwcoöperatie te regelen, waaronder                         voor geneesmiddelen van de sub 1 genoemde aard vast te
steun voor de reorganisatie van de zuivelcoöperatie AGNO, of,                    stellen?
subsidiair, artikel 2 van voornoemde beschikking, heeft de
president van het Hof op 12 oktober 2000 een beschikking
gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:
1)    Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.
2)    De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.                   Beroep, op 13 december 2000 ingesteld door Commissie
                                                                           van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Repu-
                                                                                bliek
(1) PB C 259 van 9.9.2000.
                                                                                (Zaak C-455/00)
                                                                                (2001/C 79/20)
                                                                           Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
Verzoek van het Landessozialgericht Nordrhein-Westfa-                      op 13 december 2000 beroep ingesteld tegen Italiaanse
len van 28 september 2000 om een prejudiciële beslissing                   Republiek door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
in het geding tussen Merz + Co. GmbH & Co en 1) AOK-                       vertegenwoordigd door A. Aresu, lid van haar juridische dienst,
Bundesverband, 2) Bundesverband der Betriebskranken-                       als gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg
kassen, 3) IKK-Bundesverband, 4) Bundesverband der                         bij C. Gómez de la Cruz, Centre Wagner, Kirchberg.
landwirtschaftlichen Krankenkassen, 5) Verband der An-
gestellten-Krankenkassen e.V., 6) AEV — Arbeiter-Ersatz-
kassen-Verband e.V., 7) Seekrankenkasse, 8) Bundes-                        Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
knappschaft, in het geding geroepen: 1) Bundesrepublik                     —     vast te stellen dat de Italiaanse Republiek niet heeft
Deutschland, 2) Bundesausschuss der Ärzte und Kranken-                          voldaan aan de verplichtingen die op haar rusten ingevol-
                                kassen                                           ge artikel 9, leden 1 tot en met 3, van richtlijn
                                                                                90/270/EEG (1) van de Raad van 29 mei 1990 betreffende
                          (Zaak C-428/00)                                        de minimumvoorschriften inzake veiligheid en gezond-
                                                                                heid met betrekking tot het werken met beeldschermap-
                           (2001/C 79/19)                                        paratuur (Vijfde bijzondere richtlijn in de zin van ar-
                                                                                tikel 16, lid 1, van richtlijn 89/391/EEG (2)), door:
Het Landessozialgericht Nordrhein-Westfalen heeft bij beschik-
king van 28 september 2000, ingekomen ter griffie van het                        a)    niet te waarborgen dat werknemers die beeldscherm-
Hof van Justitie op 20 november 2000, in het geding                                    apparatuur gebruiken in de zin van artikel 2, sub c,
tussen Merz + Co. GmbH & Co en 1) AOK-Bundesverband,                                   van voormelde richtlijn, een periodiek onderzoek
2) Bundesverband der Betriebskrankenkassen, 3) IKK-Bundes-                             van de ogen en van het gezichtsvermogen onder-
verband, 4) Bundesverband der landwirtschaftlichen Kranken-                            gaan;


title: Zaak F-54/13: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 18 september 2014 — CV/EESC (Openbare dienst — Beroep tot schadevergoeding — Administratieve onderzoeken — Tuchtprocedure — Psychisch geweld)

text:
               24.11.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 421/52

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 18 september 2014 — CV/EESC
   (Zaak F-54/13) (1)

   ((Openbare dienst - Beroep tot schadevergoeding - Administratieve onderzoeken - Tuchtprocedure - Psychisch geweld))
   2014/C 421/72
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: CV (vertegenwoordigers: T. Bontinck en A. Guillerme, advocaten)

      Verwerende partij: Europees Economisch en Sociaal Comité (vertegenwoordigers: aanvankelijk M. Arsène en L. Camarena Januzec, gemachtigden, F.-M. Hislaire en M. Troncoso Ferrer, advocaten, vervolgens M. Pascua Mateo en L. Camarena Januzec, gemachtigden, F.-M. Hislaire en M. Troncoso Ferrer, advocaten)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van het besluit van het EESC houdende afwijzing van een door verzoeker op basis van artikel 90, lid 1, van het Statuut ingediend verzoek om vergoeding van de schade die hij heeft geleden als gevolg van de vermeende verbetenheid of zelfs geweld door de administratie

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Elke partij zal haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 207 van 20.7.2013, blz. 64.


title: Zaak C-122/11: Beroep ingesteld op 8 maart 2011 — Europese Commissie/Koninkrijk België

text:
               28.5.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 160/12

         Beroep ingesteld op 8 maart 2011 — Europese Commissie/Koninkrijk België
   (Zaak C-122/11)
   2011/C 160/13
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: V. Kreuschitz en G. Rozet, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk België

      Conclusies

               —

               vaststellen dat, door slechts vanaf 1 augustus 2004 een einde te hebben gesteld aan de verblijfsvoorwaarde die een beletsel vormde voor de indexering van pensioenen van Europese burgers en van burgers van de EER die niet verbleven in een land dat een wederkerigheidsovereenkomst met België had gesloten en door geen einde te hebben gesteld aan de discriminatie die dezen hebben geleden aangezien hen gedurende heel de periode voorafgaand aan 1 augustus 2004 een deel van hun pensioen werd ontzegd, het Koninkrijk België de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens de artikelen 4 en 7 van verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels (1), en krachtens de artikelen 18 en 45 VWEU waarin het verbod van discriminatie op grond van nationaliteit is neergelegd;

               —

               het Koninkrijk België verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De Commissie voert aan dat de nationale regeling een discriminatie doet ontstaan tussen eigen staatsburgers en staatsburgers van andere lidstaten aangezien zij slechts aan deze laatsten een voorwaarde van verblijf op het grondgebied van een van de lidstaten of van een land dat met België een wederkerigheidsovereenkomst heeft gesloten, oplegt ten einde in aanmerking te komen voor de indexering van hun pensioen voor de periode voorafgaand aan 1 augustus 2004.
   De Commissie voert bovendien aan dat bovenvermelde verordening (EG) nr. 883/2004 niet langer voorziet in de voorwaarde van verblijf op het grondgebied van een lidstaat om zich te kunnen beroepen op het beginsel van gelijke behandeling. De personen op wie deze verordening van toepassing is, kunnen dus om de toepassing van dit beginsel verzoeken, zelfs indien zij in een derde staat verblijven. Een staat mag dus indexeringen van pensioenen niet aan zijn eigen staatsburgers voorbehouden, maar moet deze tevens verlenen aan gepensioneerden die in een derde staat verblijven.
   Ten slotte kunnen de redenen die de Belgische autoriteiten aanvoeren ter rechtvaardiging van de onmogelijkheid om de gewijzigde wetgeving met terugwerkende kracht toe te passen, met name het gewettigd vertrouwen, de praktische moeilijkheden en de financiële gevolgen, niet worden aanvaard.

      (1)  PB L 166, blz. 1, rectificatie PB L 200, blz. 1.


title: Zaak C-4/09 P: Hogere voorziening ingesteld op 8 januari 2009 door Gerasimos Potamianos tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Zevende kamer) van 15 oktober 2008 in zaak T-160/04, Potamianos/Commissie

text:
               4.4.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/11

         Hogere voorziening ingesteld op 8 januari 2009 door Gerasimos Potamianos tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Zevende kamer) van 15 oktober 2008 in zaak T-160/04, Potamianos/Commissie
   (Zaak C-4/09 P)
   (2009/C 82/21)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Rekwirant: Gerasimos Potamianos (vertegenwoordigers: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis en E. Marchal, advocaten)

      Andere partij bij de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               volledige vernietiging van het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Zevende kamer) van 15 oktober 2008 in zaak T-160/04 (Potamianos/Commissie), waarbij het Gerecht heeft verworpen het beroep dat rekwirant op 26 april 2004 had ingesteld tegen het besluit van het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag (TAVAOBG) om zijn overeenkomst van tijdelijk functionaris niet te verlengen;

               —

               nietigverklaring van het besluit van het TAVAOBG om zijn overeenkomst van tijdelijk functionaris niet te verlengen;

               —

               verwijzing van de verwerende partij in de kosten van de beide procedures.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Tot staving van zijn hogere voorziening voert rekwirant vier grieven aan.
   Met de eerste grief stelt hij dat de uitlegging van het Gerecht dat de niet-verlenging van zijn overeenkomst van tijdelijk functionaris gebaseerd was op met het dienstbelang verband houdende redenen, onjuist is. Rekwirants hiërarchieke meerderen hebben immers meermaals om de verlenging van zijn overeenkomst gevraagd. Uit objectieve, relevante en overeenstemmende aanwijzingen blijkt juist dat de toepassing van de anti-cumulatieregel op grond waarvan de aanstellingsduur van een tijdelijk functionaris op maximaal zes jaar wordt gesteld, de enige basis vormde voor het besluit om zijn overeenkomst niet te verlengen.
   Met zijn tweede grief stelt rekwirant dat het Gerecht van een onjuiste rechtsopvatting is uitgegaan door te oordelen dat hij niet had gesolliciteerd naar het betrokken ambt, terwijl hij tijdig om de verlenging van zijn overeenkomst had gevraagd en zijn verzoek een aantal malen had herhaald, zelfs na de bekendmaking van de kennisgeving van vacature.
   Met zijn derde grief stelt rekwirant dat het Gerecht van een onjuiste rechtsopvatting is uitgegaan door te oordelen dat het TAVAOBG geen misbruik van bevoegdheid had gemaakt. Er werd immers gebruik gemaakt van tijdelijke functionarissen teneinde het aantal vacante ambten binnen de Commissie te verminderen en, met name, tegemoet te komen aan het tekort aan geslaagde kandidaten voor vergelijkende onderzoeken.
   Aan laatstgenoemd doel is evenwel geen afbreuk gedaan door de weigering om na toepassing van de anti-cumulatieregel rekwirants overeenkomst te verlengen, aangezien zijn ambt bekend is gemaakt vóór de bekendmaking van de lijsten van vergelijkende onderzoeken. Bovendien is een andere tijdelijke functionaris voor lange tijd in dat ambt aangesteld, terwijl de overeenkomsten van alle andere tijdelijke functionarissen die voor korte tijd in hetzelfde directoraat waren aangesteld automatisch zijn verlengd, zonder voorafgaande bekendmaking van hun ambten.
   Ten slotte is het gelijkheidsbeginsel geschonden, aangezien de overeenkomst van alle andere tijdelijke functionarissen die zich in een vergelijkbare situatie bevonden, met uitzondering van hun anciënniteit, is verlengd zonder dat hun ambten bekend zijn gemaakt, in tegenstelling tot de procedure die in zijn geval is gevolgd. In deze context is de bewijslast tijdens de procedure voor het Gerecht ten onrechte omgekeerd, aangezien de verwerende partij — en niet rekwirant — diende aan te tonen dat zij de zelf uitgevaardigde regels in acht heeft genomen.


title: Zaak T-389/14: Beschikking van het Gerecht van 11 november 2015 — salesforce.com/BHIM (MARKETINGCLOUD)

text:
               25.1.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 27/76

         Beschikking van het Gerecht van 11 november 2015 — salesforce.com/BHIM (MARKETINGCLOUD)
   (Zaak T-389/14) (1)

   (2016/C 027/97)
   Procestaal: Engels
   De president van de Tweede kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 329 van 22.9.2014.


title: Zaak T-86/12: Beschikking van het Gerecht van 12 december 2012 — Robert Group/BHIM — Hardford Sweden (Pierre Robert)

text:
               2.2.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/27

         Beschikking van het Gerecht van 12 december 2012 — Robert Group/BHIM — Hardford Sweden (Pierre Robert)
   (Zaak T-86/12) (1)

   2013/C 32/47
   Procestaal: Engels
   De president van de Vijfde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 118 van 21.4.2012.


title: Zaak T-79/06: Beroep ingesteld op  23 februari 2006  — Sachsa Verpackung tegen Commissie

text:
               22.4.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 96/32

         Beroep ingesteld op 23 februari 2006 — Sachsa Verpackung tegen Commissie
   (Zaak T-79/06)
   (2006/C 96/52)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekster: Sachsa Verpackung GmbH (Wieda, Duitsland) (vertegenwoordigers: F. Puel en L. François-Martin, advocaten)

      Verweerster: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies van verzoekster

               —

               de artikelen 1, sub k, 2, sub i, en 4, punt 21, van de beschikking nietig te verklaren;

               —

               subsidiair, artikel 2, sub i, van de beschikking te herzien en het bedrag van de geldboete te verlagen;

               —

               de Commissie te verwijzen in alle kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Met het onderhavige beroep vordert verzoekster gedeeltelijke nietigverklaring van de beschikking van de Commissie C(2005)4634 def van 30 november 2005 inzake een procedure op grond van artikel 81 EG (zaak COMP/F/38.354 — Industriezakken), waarbij de Commissie heeft beslist dat de ondernemingen waartoe de beschikking is gericht, waaronder verzoekster, inbreuk hebben gemaakt op artikel81 EG door deel te nemen aan overeenkomsten en onderling afgestemde feitelijke gedragingen in de sector industriezakken, die zich uitstrekten tot België, Nederland, Luxemburg, Duitsland, Frankrijk en Spanje. In het gedeelte van de beschikking dat verzoekster betreft, heeft de Commissie vastgesteld dat verzoekster aan één enkele voortdurende inbreuk heeft deelgenomen, en haar een geldboete opgelegd.
   Tot staving van haar eerste conclusie, die primair is ingediend, beroept verzoekster zich op drie middelen.
   Met het eerste middel verwijt zij de Commissie dat deze de mate van verzoeksters betrokkenheid bij het kartel kennelijk onjuist heeft beoordeeld door aan te nemen dat verzoekster actief aan de bepaling van algemene quota, aan een verdeling van de klanten en aan de prijsvaststelling had deelgenomen.
   Het tweede middel is ontleend aan een motiveringsgebrek, voorzover de Commissie verzoeksters deelneming aan een subgroep Duitsland binnen het kartel niet rechtens genoegzaam heeft gemotiveerd.
   Met haar middel stelt verzoekster dat de Commissie artikel 23, lid 2, van verordening (EG) nr. 1/2003 (1) en artikel 15, lid 2, van verordening nr. 17/62 (2) heeft geschonden, voorzover de Commissie zich volgens verzoekster ten onrechte op het standpunt heeft gesteld dat zij geen zelfstandige onderneming was, en eveneens ten onrechte heeft beslist dat Groupe Gascogne, haar moedermaatschappij, hoofdelijk aansprakelijk moest worden geacht voor de betaling van de geldboete. Zij stelt ook dat de Commissie een fout heeft gemaakt bij de bepaling van het gedeelte van de geldboete dat aan haar is toe te rekenen voor de periode van haar deelneming aan de inbreuk, dat bijgevolg meer dan het maximum van10 % van haar omzet bedroeg.
   Tot staving van haar subsidiair aangevoerde conclusie stelt verzoekster dat de Commissie het bedrag van de opgelegde geldboete niet correct heeft beoordeeld, en dat zij het evenredigheidsbeginsel heeft geschonden door de zwaarte en de duur van de inbreuk onjuist te beoordelen en door geen rekening te houden met het bestaan van verzachtende omstandigheden alsmede verzoeksters medewerking uit hoofde van de mededeling inzake medewerking. (3)

      (1)  Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (PB L 1, blz. 1).

      (2)  EEG Raad: Verordening nr. 17: Eerste verordening over de toepassing van de artikelen 85 en 86 van het Verdrag (PB nr. 13, van 21 februari 1962, blz. 204).

      (3)  Mededeling van de Commissie betreffende immuniteit tegen geldboeten en vermindering van geldboeten in kartelzaken (PB 2002, C 45, blz. 3).


title: Zaak C-177/09: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State (België) op 15 mei 2009 — Le Poumon vert de la Hulpe ASBL, Jacques Solvay de la Hulpe, Marie-Noëlle Solvay, Jean-Marie Solvay de la Hulpe, Alix Walsh/Waalse Gewest

text:
               1.8.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 180/30

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State (België) op 15 mei 2009 — Le Poumon vert de la Hulpe ASBL, Jacques Solvay de la Hulpe, Marie-Noëlle Solvay, Jean-Marie Solvay de la Hulpe, Alix Walsh/Waalse Gewest
   (Zaak C-177/09)
   2009/C 180/51
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Raad van State

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Le Poumon vert de la Hulpe ASBL, Jacques Solvay de la Hulpe, Marie-Noëlle Solvay, Jean-Marie Solvay de la Hulpe, Alix Walsh

      Verwerende partij: Waalse Gewest Région wallonne

      Prejudiciële vragen

               1)

               Kan artikel 1, lid 5, van richtlijn 85/337/EEG betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten (1), aldus worden uitgelegd dat het van de werkingssfeer van deze richtlijn uitsluit een wettelijke regeling, zoals het decreet van het Waalse Gewest van 17 juli 2008 betreffende enkele vergunningen waarvoor er dringende redenen van algemeen belang bestaan, die louter bepaalt dat er „dringende redenen van algemeen belang zijn aangetoond” voor de toekenning van stedenbouwkundige vergunningen, milieuvergunningen en globale vergunningen voor de handelingen en werken die zij opsomt, en die vergunningen waarvan wordt vastgesteld dat er daarvoor „dringende redenen van algemeen belang zijn aangetoond”, „ratificeert”?

               2)

                           a)

                           Verzetten de artikelen 1, 5, 6, 7, 8 en 10 bis van richtlijn 85/337/EEG, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/11/EG (2) en richtlijn 2003/35/EG (3), zich tegen een wettelijke regeling waarbij het recht om een aan een milieueffectbeoordeling onderworpen project te verwezenlijken, wordt toegekend bij wege van een wetgevende handeling die niet vatbaar is voor beroep bij een rechterlijke instantie of een ander bij wet ingesteld onafhankelijk en onpartijdig orgaan om de materiële en formele rechtmatigheid te bestrijden van de beslissing die het recht verleent om het project te verwezenlijken?

                           b)

                           Moet artikel 9 van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden, gesloten op 25 juni 1998 en door de Europese Gemeenschap goedgekeurd bij besluit nr. 2005/370/EG van de Raad van 17 februari 2005 (4), aldus worden uitgelegd dat het de lidstaten de verplichting oplegt, in de mogelijkheid te voorzien dat beroep kan worden ingesteld bij een rechterlijke instantie of een ander bij wet ingesteld onafhankelijk en onpartijdig orgaan om de materiële en formele rechtmatigheid van elk onder de bepalingen van artikel 6 vallend besluit, handelen of nalaten te bestrijden aangaande zowel de materiële als de procedureregels voor de toekenning van vergunningen voor projecten die aan een milieueffectbeoordeling zijn onderworpen?

                           c)

                           Moet artikel 10 bis van richtlijn 85/337/EEG, zoals gewijzigd bij richtlijn 2003/35/EG, tegen de achtergrond van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden, gesloten op 25 juni 1998 en door de Europese Gemeenschap goedgekeurd bij besluit nr. 2005/370/EG van de Raad van 17 februari 2005, aldus worden uitgelegd dat het de lidstaten de verplichting oplegt, in de mogelijkheid te voorzien dat beroep kan worden ingesteld bij een rechterlijke instantie of een ander bij wet ingesteld onafhankelijk en onpartijdig orgaan om de materiële en formele rechtmatigheid van elk besluit, handelen of nalaten te bestrijden aangaande zowel de materiële als de procedureregels voor de toekenning van vergunningen voor projecten die aan een milieueffectbeoordeling zijn onderworpen?

      (1)  Richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten (PB L 175, blz. 40).

      (2)  Richtlijn 97/11/EG van de Raad van 3 maart 1997 tot wijziging van richtlijn 85/337/EEG betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten (PB L 73, blz. 5).

      (3)  Richtlijn 2003/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 mei 2003 tot voorziening in inspraak van het publiek in de opstelling van bepaalde plannen en programma’s betreffende het milieu en, met betrekking tot inspraak van het publiek en toegang tot de rechter, tot wijziging van de richtlijnen 85/337/EEG en 96/61/EG van de Raad — Verklaring van de Commissie (PB L 156, blz. 17).

      (4)  Besluit 2005/370/EG van de Raad van 17 februari 2005 betreffende het sluiten, namens de Europese Gemeenschap, van het Verdrag betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden (PB L 124, blz. 1).


title: Zaak C-1/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de A Coruña (Spanje) op 4 januari 2016 — Abanca Corporación Bancaria, S.A./María Isabel Vázquez Rosende

text:
               14.3.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 98/22

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de A Coruña (Spanje) op 4 januari 2016 — Abanca Corporación Bancaria, S.A./María Isabel Vázquez Rosende
   (Zaak C-1/16)
   (2016/C 098/29)
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Audiencia Provincial de A Coruña

      Partijen in het hoofdgeding

      Appellante: Abanca Corporación Bancaria, S.A.

      Geïntimeerde: María Isabel Vázquez Rosende

      Prejudiciële vragen

               1)

               Kunnen de artikelen 6 en 7 van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april [1993] betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (1) aldus worden uitgelegd dat de terugbetalingsverplichting voortvloeiend uit de nietigverklaring wegens oneerlijkheid van een bodemrentebeding in een leningovereenkomst niet terugwerkt tot de datum van sluiting van de overeenkomst, maar tot een latere datum?

               2)

               Is de goede trouw van de belanghebbende kringen, die als voorwaarde geldt voor beperking van de terugwerkende kracht van de nietigverklaring wegens oneerlijkheid van een beding, een autonoom Unierechtelijk begrip dat door alle lidstaten uniform dient te worden uitgelegd?

               3)

               Indien het antwoord op de vorige vraag ja is, aan welke criteria moet worden voldaan om te bepalen dat er sprake is van goede trouw van de belanghebbende kringen?

               4)

               Is het in elk geval verenigbaar met de artikelen 6 en 7 van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april [1993] dat de goede trouw van de belanghebbende kringen aldus wordt uitgelegd dat er sprake kan zijn van goede trouw bij het gedrag van de verkoper, dat bij de totstandkoming van de overeenkomst heeft geleid tot het gebrek aan transparantie dat bepalend is geweest voor de oneerlijkheid van het beding?

               5)

               Is het verenigbaar met de artikelen 6 en 7 van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april [1993] dat de goede trouw van de belanghebbende kringen aldus wordt uitgelegd dat de goede trouw van de verkoper in abstracto kan worden beoordeeld, of moet die goede trouw specifiek worden beoordeeld in het licht van het gedrag van de verkoper bij het sluiten van de overeenkomst?

               6)

               Is het gevaar van ernstige verstoringen, dat als voorwaarde geldt voor beperking van de terugwerkende kracht [van de nietigverklaring] van een oneerlijk beding, een autonoom Unierechtelijk begrip dat door alle lidstaten uniform dient te worden uitgelegd?

               7)

               Indien het antwoord op de vorige vraag ja is, aan welke criteria moet dan worden voldaan?

               8)

               Is het in elk geval verenigbaar met de artikelen 6 en 7 van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april [1993] dat het gevaar van ernstige verstoringen uitsluitend wordt beoordeeld als het gevaar dat zich voor de verkoper kan voordoen, of moet ook rekening worden gehouden met de schade die de consumenten kunnen lijden door de niet volledige terugbetaling van de bedragen die op grond van het bodemrentebeding zijn voldaan?

               9)

               Moet het gevaar van ernstige verstoringen van het economisch bestel wanneer een consument een individuele vordering instelt, overeenkomstig de artikelen 6 en 7 van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april [1993] uitsluitend worden beoordeeld in het licht van de economische weerslag van die specifieke vordering, dan wel in het licht van de economische gevolgen die het instellen van een individuele vordering door een groot aantal consumenten zou hebben?

      (1)  PB L 95, blz. 29.


title: Zaak T-200/14: Arrest van het Gerecht van 14 april 2016 — Ben Ali/Raad („Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Restrictieve maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten vanwege de situatie in Tunesië — Bevriezing van tegoeden — Rechtsgrondslag — Plaatsing van verzoekers naam op de lijst op nieuwe gronden nadat een eerdere bevriezing van tegoeden nietig was verklaard — Motiveringsplicht — Eigendomsrecht — Evenredigheid — Materiële fout — Rechten van de verdediging — Recht op een doeltreffende bescherming in rechte — Machtsmisbruik — Recht op leven — Recht op eerbiediging van het gezinsleven — Niet-contractuele aansprakelijkheid”)

text:
               30.5.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 191/23

         Arrest van het Gerecht van 14 april 2016 — Ben Ali/Raad
   (Zaak T-200/14) (1)

   ((„Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - Restrictieve maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten vanwege de situatie in Tunesië - Bevriezing van tegoeden - Rechtsgrondslag - Plaatsing van verzoekers naam op de lijst op nieuwe gronden nadat een eerdere bevriezing van tegoeden nietig was verklaard - Motiveringsplicht - Eigendomsrecht - Evenredigheid - Materiële fout - Rechten van de verdediging - Recht op een doeltreffende bescherming in rechte - Machtsmisbruik - Recht op leven - Recht op eerbiediging van het gezinsleven - Niet-contractuele aansprakelijkheid”))
   (2016/C 191/29)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Mehdi Ben Tijani Ben Haj Hamda Ben Haj Hassen Ben Ali (Saint-Étienne-du-Rouvray, Frankrijk) (vertegenwoordiger: A. de Saint Remy, advocaat)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: G. Étienne en A. de Elera-San Miguel Hurtado, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek tot nietigverklaring van besluit 2014/49/GBVB van de Raad van 30 januari 2014 tot wijziging van besluit 2011/72/GBVB betreffende restrictieve maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten vanwege de situatie in Tunesië (PB L 28, blz. 38) en van uitvoeringsverordening (EU) nr. 81/2014 van de Raad van 30 januari 2014 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 101/2011 betreffende restrictieve maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten in verband met de situatie in Tunesië (PB L 28, blz. 2), voor zover deze handelingen verzoekende partij betreffen, en voorts verzoek tot schadevergoeding

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Mehdi Ben Tijani Ben Haj Hamda Ben Haj Hassen Ben Ali zal zijn eigen kosten dragen en die van de Raad van de Europese Unie.

      (1)  PB C 202 van 30.6.2014.


title: Zaak F-2/14: Beroep ingesteld op 9 januari 2014 — ZZ en ZZ/Rekenkamer

text:
               1.3.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 61/22

         Beroep ingesteld op 9 januari 2014 — ZZ en ZZ/Rekenkamer
   (Zaak F-2/14)
   2014/C 61/39
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partijen: ZZ en ZZ (vertegenwoordigers: D. de Abreu Caldas en J.-N. Louis, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Rekenkamer

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit van de Rekenkamer om niet te onderzoeken welk gevolg moest worden gegeven aan de klacht die verzoekers tegen twee van hun collega’s hebben ingediend naar aanleiding van hun gezamenlijke lasterlijke verklaring en ervan uit te gaan dat het niet nodig was om de maatregelen te treffen die krachtens de op haar rustende bijstandsplicht geboden waren

      Conclusies van de verzoekende partijen

               —

               nietigverklaring van het besluit van de Rekenkamer van 13 december 2012 om verzoekers’ verzoek uit hoofde van artikel 24 in verband met twee van hun collega’s zonder gevolg af te sluiten;

               —

               veroordeling van de Rekenkamer om verzoekers het voorlopige bedrag van 1 EUR te betalen ter vergoeding van hun immateriële schade die op 100 000 EUR wordt begroot;

               —

               verwijzing van de Rekenkamer in de kosten van de procedure.


title: Zaak C-575/10: Beroep ingesteld op 9 december 2010 — Europese Commissie/Republiek Hongarije

text:
               5.3.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 72/6

         Beroep ingesteld op 9 december 2010 — Europese Commissie/Republiek Hongarije
   (Zaak C-575/10)
   2011/C 72/09
   Procestaal: Hongaars

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: D. Kukovec en A. Sipos, gemachtigden)

      Verwerende partij: Republiek Hongarije

      Conclusies

               —

               vaststellen dat de Republiek Hongarije de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 47, lid 2, en 48, lid 3, van richtlijn 2004/18/EG (1) en artikel 54, leden 5 en 6, van richtlijn 2004/17/EG (2), doordat zij niet heeft gewaarborgd dat ondernemers die deelnemen aan procedures voor overheidsopdrachten zich in voorkomend geval kunnen beroepen op de draagkracht van andere ondernemingen, ongeacht de juridische aard van hun banden met die ondernemingen;

               —

               de Republiek Hongarije verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Zowel richtlijn 2004/17 als richtlijn 2004/18 biedt inschrijvers op procedures voor overheidsopdrachten de mogelijkheid om zich, ten bewijze dat zij geschikt zijn en aan de selectiecriteria voldoen, te beroepen op de draagkracht van andere ondernemingen, ongeacht de juridische aard van hun banden met die ondernemingen.
   Volgens de Commissie is de Hongaarse wettelijke regeling die in het kader van bepaalde geschiktheidscriteria de inschrijvers het gebruik van de middelen van andere ondernemingen die niet rechtstreeks betrokken zijn bij de uitvoering van de opdracht, enkel toestaat wanneer zij in die ondernemingen een meerderheidsdeelneming hebben, die hen in staat stelt er invloed op uit te oefenen, niet in overeenstemming met de desbetreffende bepalingen van de voornoemde richtlijnen. Aldus stelt de bestreden nationale wettelijke regeling in het geval van ondernemingen die niet als onderaannemers bij de uitvoering van de opdracht betrokken zijn, een extra voorwaarde aan de inschrijver om zich tijdens de aanbestedingsprocedure op de draagkracht van dergelijke ondernemingen te kunnen beroepen.
   De bepalingen van de richtlijnen zijn eenduidig: zij verlangen niet dat de ondernemingen die de middelen verschaffen rechtstreeks betrokken zijn bij de uitvoering van de opdracht, wél dat de nationale wettelijke regeling de mogelijkheid waarborgt om zich op de middelen van dergelijke ondernemingen te beroepen, ongeacht de juridische aard van de tussen de inschrijver en die ondernemingen bestaande banden. De enige voorwaarde is, dat de inschrijver ten behoeve van de aanbestedende diensten kan aantonen dat hij werkelijk over de voor de uitvoering van de opdracht noodzakelijke middelen kan beschikken.
   De Hongaarse wettelijke regeling waartegen het beroep is gericht beperkt echter in dit opzicht de mogelijkheden van de inschrijvers, die in de praktijk geen andere keuze hebben dan de ondernemingen die de voormelde middelen verschaffen, als onderaannemers bij de uitvoering van de opdracht te betrekken, tenzij zij van meet af aan een meerderheidsdeelneming in die ondernemingen hebben, zodat zij er invloed op kunnen uitoefenen.
   De aangevochten nationale wettelijke regeling kan niet worden gerechtvaardigd door het doel, praktijken ter omzeiling van de regels inzake overheidsopdrachten tegen te gaan, omdat een bepaling die strijdt met het recht van de Unie inzake overheidsopdrachten en de uit de richtlijnen voortvloeiende procedurele rechten en plichten onevenredig beperkt, niet met een beroep op dat doel kan worden gerechtvaardigd. De lidstaten hebben weliswaar de mogelijkheid om binnen de door de richtlijnen gestelde grenzen te bepalen in welke vorm de inschrijvers het bewijs moeten leveren dat zij werkelijk over de middelen van andere ondernemingen kunnen beschikken, maar mogen daarbij geen onderscheid op grond van de juridische aard van de banden met die ondernemingen invoeren.
   De Commissie wijst de stelling van de Republiek Hongarije af, dat een onderneming die niet bij de uitvoering van de opdracht betrokken is, niet kan aantonen dat zij voldoet aan de minimumselectiecriteria inhoudende dat zij op het ogenblik waarop de opdracht wordt uitgevoerd de noodzakelijke middelen beschikbaar moet kunnen stellen. De Commissie benadrukt dienaangaande dat artikel 48, lid 3, van richtlijn 2004/18/EG uitdrukkelijk bepaalt dat de inschrijver de beschikbaarheid van de middelen van andere ondernemingen kan aantonen „door overlegging van de verbintenis van deze entiteiten om de ondernemer de nodige middelen ter beschikking te stellen”. Hieruit volgt dat een onderneming die haar middelen beschikbaar stelt, het bewijs dat zij de op het ogenblik van de uitvoering van de opdracht beschikbaar te stellen middelen bezit, kan leveren zonder dat zij bij die uitvoering rechtstreeks betrokken moet zijn.
   Ten slotte kan de bestreden nationale wettelijke regeling discriminerend zijn voor buitenlandse inschrijvers. De betrokken Hongaarse wettelijke regeling mag dan voor alle inschrijvers gelden, feitelijk beperkt zij met name voor buitenlandse inschrijvers de mogelijkheden om aan aanbestedingen deel te nemen, aangezien die in het algemeen op de plaats van uitvoering van de opdracht niet over alle daartoe noodzakelijke middelen beschikken, zodat zij in procedures voor overheidsopdrachten vaker dan Hongaarse inschrijvers een beroep moeten doen op de draagkracht van lokale ondernemingen waarmee zij geen banden hebben.

      (1)  Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten (PB L 134, blz. 114).

      (2)  Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 houdende coördinatie van de procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en postdiensten (PB L 134, blz. 1).