title: Zaak C-192/99: Verzoek van de High Court of Justice (England and Wales), Queen's Bench Division, Crown Office, van 14 april 1999 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen The Queen en Secretary of State for the Home Department, Ex parte: Manjit Kaur

text:
7.8.1999               NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                          C 226/17
3. het Koninkrijk Spanje te verwijzen in de kosten.                    haar juridisch adviseur P. Oliver, als gemachtigde, domicilie
                                                                       gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz,
                                                                       Centre Wagner.
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                       Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
— (niet-conforme wetgeving)
                                                                       — te verklaren dat Ierland, door niet de nodige wettelijke en
     Wet 38/1995 van 12 december 1995 betreffende het                       bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen om te voldoen
     recht van toegang tot milieu-informatie (2) is niet in                 aan richtlijn 96/43/EG (1) van de Raad tot wijziging en
     overeenstemming met artikel 3, lid 2, derde streepje, voor-            codificering van richtlijn 85/73/EEG (2) om de financiering
     zover daarin wordt bepaald dat de overheid informatie kan              van de keuringen en veterinaire controles van levende
     weigeren wanneer deze betrekking heeft op zaken ten                    dieren en bepaalde dierlijke producten te garanderen
     aanzien waarvan in het verleden een vooronderzoek is                   en tot wijziging van de richtlijnen 90/675/EEG (3) en
     ingesteld.                                                             91/496/EEG (4), en/of door de Commissie daarvan niet op
                                                                            de hoogte te brengen, de krachtens deze richtlijn op hem
— Ook wordt in wet 38/1995, volgens welke de overheid                       rustende verplichtingen niet is nagekomen;
     verplicht is om „zo spoedig mogelijk en uiterlijk binnen
     twee maanden” antwoord te geven op een verzoek om                 — Ierland te verwijzen in de kosten.
     informatie, „waarbij zij de redenen van de weigering van
     het verzoek om informatie moet aangeven”, de                      Middelen en voornaamste argumenten
     stilzwijgende afwijzing als toereikend beschouwd om een
     verzoek om informatie te weigeren.
                                                                       Artikel 249 EG (ex artikel 189), bepalende dat een richtlijn
— Ten slotte zijn niet de nodige wettelijke bepalingen vastge-         verbindend is ten aanzien van het te bereiken resultaat voor
     steld waarin wordt bepaald dat milieu-informatie gratis is,       elke lidstaat waarvoor zij bestemd is, brengt voor de lidstaten
     dan wel de prijzen voor het verstrekken van deze informa-         de verplichting mee om de in de richtlijn vastgestelde omzet-
     tie worden vastgesteld, in welk geval, ter eerbiediging van       tingstermijn na te leven. Deze termijn is verstreken zonder dat
     artikel 5 van de richtlijn, de prijzen die worden bepaald,        Ierland de bepalingen heeft vastgesteld die noodzakelijk zijn
     een redelijk bedrag niet te boven mogen gaan.                     voor de omzetting van de door de Commissie bedoelde
                                                                       richtlijn.
— De Commissie is van mening, dat de Spaanse overheid in
     een concreet geval zich heeft bepaald tot een automatische        (1) Richtlijn van 26 juni 1996 (PB L 162, blz. 1).
     toepassing van een nationale wettelijke regeling inzake           (2) Richtlijn van 29 januari 1985 inzake de financiering van de
     vergoedingen, en dat deze wijze van handelen in strijd is             keuringen en sanitaire controles van vers vlees en van vlees van
     met artikel 5 van de richtlijn, aangezien de vergoeding die           pluimvee (PB L 32, blz. 14).
     moet worden betaald voordat het gevraagde document                (3) Richtlijn van 10 december 1990 tot vaststelling van de beginselen
     wordt verstrekt, een redelijk bedrag te boven gaat. De                voor de organisatie van de veterinaire controles voor producten
                                                                           uit derde landen die in de Gemeenschap worden binnengebracht
     Spaanse overheid heeft geen rekening gehouden met het                 (PB L 373, blz. 1).
     bestaan van de richtlijn en, zoals zij heeft erkend, is de        (4) Richtlijn van 15 juli 1991 tot vaststelling van de beginselen voor
     vergoeding niet vastgesteld op basis van het verstrekken              de organisatie van de veterinaire controles voor dieren uit derde
     van milieu-informatie, doch op basis van de nationale                 landen die in de Gemeenschap worden binnengebracht en tot
     wetgeving inzake de vergoeding van technische rapporten,              wijziging van de richtlijnen 89/662/EEG, 90/425/EEG en
     zonder dat rekening is gehouden met de definitie van                  90/675/EEG (PB L 268, blz. 56).
     milieu-informatie in artikel 2, sub a, van de richtlijn.
(1) PB L 158, 26 juni 1990, blz. 56.
(2) BOE 297, 13 december 1995.
                                                                       Verzoek van de High Court of Justice (England and Wales),
                                                                       Queen’s Bench Division, Crown Office, van 14 april 1999
                                                                       om een prejudiciële beslissing in het geding tussen The
                                                                       Queen en Secretary of State for the Home Department,
                                                                                Ex parte: Manjit Kaur
Beroep, op 21 mei 1999 ingesteld door Commissie van de                                           (Zaak C-192/99)
          Europese Gemeenschappen tegen Ierland
                                                                                (1999/C 226/28)
                        (Zaak C-190/99)
                                                                       De High Court of Justice (England and Wales), Queen’s Bench
                                                                       Division, Crown Office, heeft bij beschikking van 14 april
                        (1999/C 226/27)
                                                                       1999, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 25 mei
                                                                       1999, in het geding tussen The Queen en Secretary of State
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is             for the Home Department, Ex Parte: Manjit Kaur, het Hof van
op 21 mei 1999 beroep ingesteld tegen Ierland door Commis-             Justitie van de Eurpese Gemeenschappen verzocht om een
sie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door              prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
 ---pagebreak--- C 226/18             NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      7.8.1999
1. Ter bepaling of verzoekster, als een „British Overseas                 (c) dat rechtstreeks geldende rechten ontstaan waarop de
   Citizen” die (naar het recht van het Verenigd Koninkrijk)                  burgers van de Unie zich voor nationale rechters
   niet gerechtigd is het Verenigd Koninkrijk binnen te komen                 kunnen beroepen.
   of er te verblijven, een persoon is „die de nationaliteit van
   een lidstaat bezit” en dus een „burger van de Unie” is in de
   zin van artikel 8 EG-Verdrag:                                          (d) dat het van toepassing is op een aan een enkele lidstaat
                                                                              volledig interne situatie?
   1) Wat zijn de (eventuele) gevolgen naar gemeenschaps-
       recht van
       (a) de ten tijde van de toetreding tot de Europese
            Gemeenschappen en aan de Slotakte van de toetre-
            dingsconferentie gehechte verklaring van het Ver-
            enigd Koninkrijk van 1972 „betreffende de definitie
            van het woord ‘onderdanen‘” en
                                                                     Beroep, op 26 mei 1999 ingesteld door de Commissie
                                                                     van de Europese Gemeenschappen tegen het Verenigd
       (b) de verklaring van het Verenigd Koninkrijk van                  Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland
            1982 „betreffende de definitie van het woord
            ‘onderdanen‘” en
                                                                                (Zaak C-200/99)
       (c) verklaring nr. 2 bij het Verdrag betreffende de
            Europese Unie, ondertekend op 7 februari 1992,                                    (1999/C 226/29)
            dat de vraag of een persoon de nationaliteit van
            deze of gene lidstaat bezit, uitsluitend wordt gere-
            geld door verwijzing naar het nationale recht van        Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
            de betrokken staat en lidstaten, ter informatie door     op 26 mei 1999 beroep ingesteld tegen Verenigd Koninkrijk
            middel van een verklaring, kunnen aangeven welke         van Groot-Brittannië en Noord-Ierland door Commissie van de
            personen voor gemeenschapsdoeleinden als hun             Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door P. Oliver,
            onderdanen moeten worden beschouwd?                      juridisch adviseur, als gemachtigde, domicilie gekozen hebben-
                                                                     de te Luxemburg ten kantore van C. Gómez de la Cruz, lid van
                                                                     haar juridische dienst, Centre Wagner, Kirchberg.
   2) Indien en voor zover het Verenigd Koninkrijk naar
       gemeenschapsrecht niet gerechtigd is zich te beroepen
       op de sub 1 (supra) bedoelde verklaringen, wat zijn de        Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
       relevante criteria ter bepaling of een persoon de
       nationaliteit van een lidstaat bezit in de zin van
       artikel 8, wanneer er naar nationaal recht verschillende      — te verklaren dat het Verenigd Koninkrijk van Groot-
       nationaliteitscategorieën zijn waarvan alleen sommige              Brittannië en Noord-Ierland, door niet alle wettelijke en
       een recht geven die lidstaat binnen te komen en er te              bestuursrechtelijke maatregelen vast te stellen die nodig
       verblijven?                                                        zijn om te voldoen aan (i) richtlijn 95/68/EG van de
                                                                          Raad (1) tot wijziging van richtlijn 77/99/EEG (2) inzake
                                                                          gezondheidsvraagstukken op het gebied van de productie
   3) In deze context wat is het gevolg van het door                      en verkoop van vleesproducten en een aantal andere
       verzoekster aangevoerde beginsel dat de fundamentele               producten van dierlijke oorsprong, en (ii) richtlijn 96/90
       mensenrechten naar gemeenschapsrecht moeten wor-                   van de Raad (3) tot wijziging van richtlijn 92/118/EEG (4)
       den geëerbiedigd, in het bijzonder van verzoeksters                tot vaststelling van de veterinairrechtelijke en de gezond-
       beroep op artikel 3, lid 2, van het door het Verenigd              heidsvoorschriften voor het handelsverkeer en de invoer
       Koninkrijk niet bekrachtigde Vierde Protocol bij het               in de Gemeenschap van producten waarvoor ten aanzien
       Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van                van deze voorschriften geen specifieke communautaire
       de mens volgens hetwelk aan niemand het recht mag                  regelgeving geldt als bedoeld in bijlage A, hoodstuk I, van
       worden ontnomen het grondgebied te betreden van de                 richtlijn 89/662/EEG (5), en, wat ziekteverwekkers betreft,
       Staat, waarvan hij onderdaan is?                                   van richtlijn 90/425/EEG (6), de krachtens deze richtlijn
                                                                          en het Verdrag op hem rustende verplichtingen niet is
                                                                          nagekomen, en
2. Houdt artikel 8 A, lid 1, EG-Verdrag in de omstandigheden
   van de onderhavige zaak in
                                                                     — het Verenigd Koninkrijk te verwijzen in de kosten.
   (a) dat een burger van de Unie het recht wordt verleend
       de lidstaat waarvan hij onderdaan is, binnen te komen
       en er te verblijven, ook al wordt dit recht hem naar          Middelen en voornaamste argumenten
       nationaal recht ontzegd,
                                                                     Ingevolge artikel 249 EG (ex artikel 189), volgens hetwelk een
   (b) dat rechten worden verleend bovenop die welke be-             richtlijn voor elke lidstaat waarvoor zij bestemd is, verbindend
       stonden onder het EG-Verdrag vóór de wijziging ervan        is ten aanzien van het te bereiken resultaat, zijn de lidstaten
       bij het Verdrag betreffende de Europese Unie,                 verplicht de in de richtlijn gestelde termijn voor omzetting in


title: Zaak F-41/13: Beroep ingesteld op 8 mei 2013 — ZZ e.a./EIB

text:
               20.7.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 207/60

         Beroep ingesteld op 8 mei 2013 — ZZ e.a./EIB
   (Zaak F-41/13)
   2013/C 207/104
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partijen: ZZ e.a.(vertegenwoordiger: L. Levi, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Investeringsbank

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Enerzijds, nietigverklaring van de in de salarisafrekening van februari 2013 vervatte besluiten waarbij de jaarlijkse salarisaanpassing voor 2013 is beperkt tot 1,8 %, van de informatieve nota’s die de verwerende partij verzoekers op 5 en 15 februari 2013 heeft toegezonden en van de latere salarisafrekeningen. Anderzijds, veroordeling van de instelling tot betaling van een vergoeding voor de materiële en immateriële schade die zou zijn geleden.

      Conclusies van de verzoekende partijen

               —

               nietigverklaring van het in verzoekers’ salarisafrekening van februari 2013 vervatte besluit om de jaarlijkse salarisaanpassing voor 2013 te beperken tot 1,8 % en, dientengevolge, nietigverklaring van soortgelijke besluiten die in de latere salarisafrekeningen zijn opgenomen en, voor zover nodig, nietigverklaring van twee informatieve nota’s die de verwerende partij verzoekers op 5 en 15 februari 2013 heeft toegezonden;

               —

               veroordeling van de verwerende partij tot betaling aan elke verzoeker en ter vergoeding van de materiële schade (i) van het salarissaldo overeenkomende met de toepassing van de jaarlijkse aanpassing voor 2013, dat wil zeggen een verhoging van 1,8 % voor de periode van 1 januari 2013 tot en met 31 december 2013; (ii) van het salarissaldo overeenkomende met de gevolgen van de toepassing van de jaarlijkse aanpassing van 1,8 % voor 2013 op het bedrag van de salarissen die vanaf januari 2014 zullen worden betaald; (iii) van vertragingsrente over de verschuldigde salarissaldo’s tot aan de volledige betaling van de verschuldigde bedragen, waarbij het tarief van de toe te passen vertragingsrente moet worden berekend op basis van de rentevoet die de Europese Centrale Bank voor de betrokken periode voor de basisherfinancieringstransacties heeft vastgesteld, vermeerderd met drie punten en (iv) van een vergoeding voor het verlies aan koopkracht, zodat de volledige materiële schade voor elke verzoeker voorlopig op 30 000 EUR wordt begroot;

               —

               veroordeling van de verwerende partij tot betaling aan elke verzoeker van een bedrag van 1 000 EUR ter vergoeding van de immateriële schade;

               —

               verwijzing van de EIB in de kosten van de procedure.


title: Zaak T-322/04: Beroep, op 5 augustus 2004 ingesteld door Colgate-Palmolive Company tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

text:
               23.10.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 262/49

         Beroep, op 5 augustus 2004 ingesteld door Colgate-Palmolive Company tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)
   (Zaak T-322/04)
   (2004/C 262/92)
   Taal van het verzoekschrift: Spaans
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 5 augustus 2004 beroep tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) ingesteld door Colgate-Palmolive Company, gevestigd te New York (Verenigde Staten), vertegenwoordigd door E. Armijo Chávarri en A. Castán Pérez-Gómez, advocaten.
   Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:

               —

               te vernietigen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 18 mei 2004 in zaak R 0076/2004-2, en

               —

               het BHIM te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten

               Betrokken gemeenschapsmerk:

               woordmerk „SIMPLY WHITE” – aanvraagnr. 2688315

               Waren of diensten:

               tandreinigingsmiddelen, tandpasta, mondwater (klasse 3)

               Voor de kamer van beroep bestreden beslissing:

               afwijzing van de inschrijvingsaanvraag door de onderzoeker

               Beslissing van de kamer van beroep:

               verwerping van het beroep

               Middelen:

               onjuiste uitlegging van artikel 7, lid 1, sub b en c, van verordening nr. 40/94


title: Zaak T-122/11: Beschikking van het Gerecht van 6 september 2011 — Yao N'Dré/Raad

text:
               29.10.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 319/28

         Beschikking van het Gerecht van 6 september 2011 — Yao N'Dré/Raad
   (Zaak T-122/11) (1)

   2011/C 319/60
   Procestaal: Frans
   De president van de Vijfde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 130 van 30.4.2011.


title: Zaak C-374/06: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 13 december 2007 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Finanzgericht Düsseldorf — Duitsland) — BATIG Gesellschaft für Beteiligungen mbH/Hauptzollamt Bielefeld (Prejudiciële verwijzing — Fiscale bepalingen — Harmonisatie van wetgevingen — Richtlijn 92/12/EEG — Accijnsproducten — Fiscale merktekens — Onregelmatige onttrekking aan schorsingsregeling — Diefstal — Uitslag tot verbruik in lidstaat van diefstal — Geen terugbetaling van fiscale merktekens van andere lidstaat die reeds op gestolen producten zijn aangebracht)

text:
               23.2.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 51/21

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 13 december 2007 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Finanzgericht Düsseldorf — Duitsland) — BATIG Gesellschaft für Beteiligungen mbH/Hauptzollamt Bielefeld
   (Zaak C-374/06) (1)

   (Prejudiciële verwijzing - Fiscale bepalingen - Harmonisatie van wetgevingen - Richtlijn 92/12/EEG - Accijnsproducten - Fiscale merktekens - Onregelmatige onttrekking aan schorsingsregeling - Diefstal - Uitslag tot verbruik in lidstaat van diefstal - Geen terugbetaling van fiscale merktekens van andere lidstaat die reeds op gestolen producten zijn aangebracht)
   (2008/C 51/34)
   Procestaal: Duits
   Verwijzende rechter
   Finanzgericht Düsseldorf
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: BATIG Gesellschaft für Beteiligungen mbH

      Verwerende partij: Hauptzollamt Bielefeld
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Finanzgericht Düsseldorf — Uitlegging van richtlijn 92/12/EEG van de Raad van 25 februari 1992 betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten, het voorhanden hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop (PB L 76, blz. 1) — Weigering van restitutie door een lidstaat van het bedrag betaald voor de afgifte van fiscale merktekens, aangebracht op tabaksproducten die vervolgens op onregelmatige wijze aan de schorsingsregeling zijn onttrokken in een andere lidstaat, met accijnsheffing door deze staat als gevolg — Diefstal van sigaretten
   Dictum
   Richtlijn 92/12/EEG van de Raad van 25 februari 1992 betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten, het voorhanden hebben en het verkeer daarvan en de controles daarop, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 807/2003 van de Raad van 14 april 2003 tot aanpassing aan besluit 1999/468/EG van de bepalingen betreffende de comités die de Commissie bijstaan in de uitoefening van haar uitvoeringsbevoegdheden die zijn vastgelegd in volgens de raadplegingsprocedure (unanimiteit) goedgekeurde besluiten van de Raad, verzet zich niet tegen een regeling van een lidstaat volgens welke het aankoopbedrag voor fiscale merktekens van deze lidstaat niet wordt terugbetaald wanneer deze merktekens op accijnsproducten werden aangebracht voor uitslag tot verbruik ervan in deze lidstaat, deze producten in een andere lidstaat werden gestolen waardoor de accijnzen in deze andere lidstaat moesten worden betaald, en niet is bewezen dat de gestolen producten niet zullen worden verkocht in de lidstaat van afgifte van deze merktekens.

      (1)  PB C 326 van 30.12.2006.


title: Zaak C-638/13 P: Hogere voorziening ingesteld op 4 december 2013 door Roca tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 16 september 2013 in zaak T-412/10, Roca/Commissie

text:
               22.2.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 52/29

         Hogere voorziening ingesteld op 4 december 2013 door Roca tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 16 september 2013 in zaak T-412/10, Roca/Commissie
   (Zaak C-638/13 P)
   2014/C 52/52
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Rekwirante: Roca (vertegenwoordiger: P. Vidal Martínez, abogada)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               aanvaarding van het betoog dat rekwirante in de onderhavige hogere voorziening voert;

               —

               gedeeltelijke vernietiging van het arrest van het Gerecht van 16 september 2013 in zaak T-412/10;

               —

               toewijzing van rekwirantes vorderingen en verlaging van de haar opgelegde geldboete;

               —

               verwijzing van de Commissie in rekwirantes kosten in de onderhavige procedure en in de in zaak T-412/10 gemaakte kosten voor zover het dezelfde middelen betreft.

      Middelen en voornaamste argumenten

               1)

                     Eerste middel
                  : schending van het motiveringsbeginsel, het non-discriminatiebeginsel en het gelijkheidsbeginsel wat betreft de beoordeling van de omstandigheid dat rekwirantes inbreuk minder ernstig was doordat de inbreuk betrekking had op een kleiner aantal producten, en onjuiste weergave van de in het besluit geconstateerde feiten.

               2)

                     Tweede middel
                  : onjuiste rechtsopvatting bij de toepassing van de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie en schending van het gelijkheidsbeginsel en het vertrouwensbeginsel bij de toepassing van de richtsnoeren voor de berekening van geldboeten die uit hoofde van artikel 23, lid 2, sub a, van verordening (EG) nr. 1/2003 worden opgelegd (1).

      (1)  PB 2006, C 210, blz. 2.


title: Zaak C-429/11 P: Hogere voorziening ingesteld op 18 augustus 2011 door Gosselin Group NV, voorheen Gosselin World Wide Moving NV tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 16 juni 2011 in de gevoegde zaken T-208/08 en T-209/08, Gosselin Group NV en Stichting Administratiekantoor Portielje tegen Europese Commissie

text:
               12.11.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 331/8

         Hogere voorziening ingesteld op 18 augustus 2011 door Gosselin Group NV, voorheen Gosselin World Wide Moving NV tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 16 juni 2011 in de gevoegde zaken T-208/08 en T-209/08, Gosselin Group NV en Stichting Administratiekantoor Portielje tegen Europese Commissie
   (Zaak C-429/11 P)
   2011/C 331/13
   Procestaal: Nederlands

      Partijen

      Rekwirante: Gosselin Group NV, voorheen Gosselin World Wide Moving NV (vertegenwoordigers: F. Wijckmans en H. Burez, advocaten)

      Andere partijen in de procedure: Europese Commissie en Stichting Administratiekantoor Portielje

      Conclusies

   Rekwirante verzoekt het Hof van Justitie met eerbied:

               —

               in hoofdorde, (i) het arrest (1) te vernietigen voor zover het Gerecht stelt dat de gewraakte handelingen naar hun aard de mededinging beperken, zonder dat hiertoe mededingingsbeperkende gevolgen dienen te worden aangetoond; en (ii) de beschikking (2) (zoals gewijzigd en voor zover toepasselijk op rekwirante) te vernietigen omdat die geen bewijs bevat van de mededingingsrechtelijke gevolgen van de praktijken waarvoor rekwirante aansprakelijk wordt gesteld.

               —

               in ondergeschikte orde, (i) het arrest te vernietigen voor zover het Gerecht stelt dat de Commissie zich uitzonderlijk kon baseren op de tweede alternatieve voorwaarde van punt 53 van de Richtsnoeren Beïnvloeding Tussenstaatse Handel (3) zonder de markt expliciet af te bakenen in de zin van punt 55 van deze richtsnoeren; en (ii) de beschikking (zoals gewijzigd en voor zover toepasselijk op rekwirante) te vernietigen voor zover de Commissie niet naar recht heeft aangetoond in de beschikking dat de praktijken de tussenstaatse handel merkbaar beïnvloeden.

               —

               in ondergeschikte orde, (i) het arrest te vernietigen voor zover het Gerecht stelt dat de Commissie geen rekening diende te houden met het feit dat rekwirante niet aan de schriftelijke prijsafspraken en de vergaderingen heeft deelgenomen, noch in het kader van de beoordeling van de ernst van de inbreuk, noch in het kader van de verzachtende omstandigheden; en (ii) de beschikking (zoals gewijzigd en voor zover toepasselijk op rekwirante) omwille van dezelfde reden te vernietigen.

               —

               in ondergeschikte orde, (i) het arrest te vernietigen in zover het een aandeel van 17 % van de relevante verkopen hanteert zonder alle relevante 30 omstandigheden in overweging te nemen, hierbij zich onder meer beroepend op een minimumgrens van 15 % en (ii) de beschikking (zoals gewijzigd en voor zover toepasselijk op rekwirante) omwille van dezelfde reden te vernietigen.

               —

               in ondergeschikte orde, (i) het arrest te vernietigen voor zover dit stelt dat de deelname van rekwirante tussen 31 januari 1992 tot 30 oktober 1993 niet is verjaard; (ii) de beschikking (zoals gewijzigd en voor zover toepasselijk op rekwirante) te vernietigen voor zover het de boete opgelegd aan rekwirante berekent op basis van de deelname van rekwirante tussen 31 januari 1992 tot 30 oktober 1993; en (iii) derhalve de boete overeenkomstig te reduceren.

               —

               De Europese Commissie in de kosten te verwijzen conform artikel 69, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter onderbouwing van haar vordering stelt Gosselin Group NV dat het Gerecht het Unierecht heeft geschonden doordat het Gerecht de door hem vastgestelde feiten (schaduwbestekken en commissies) juridisch foutief heeft gekwalificeerd als prijsafspraken en marktverdelingspraktijken, minstens dat het arrest in dat kader is behept met een motiveringsgebrek.
   Subsidiari stelt Gosselin Group NV dat het Gerecht:

               —

               bij de beoordeling van de merkbare beïnvloeding door de bewuste praktijken van de handel tussen lidstaten, de regel heeft geschonden dat de Commissie haar eigen richtsnoeren moet naleven;

               —

               bij de beoordeling van de verzachtende omstandigheden in het kader van de boeteberekening het principe dat de aansprakelijkheid een persoonlijk karakter heeft, alsook de regel dat de Commissie haar eigen richtsnoeren moet naleven, heeft geschonden.

               —

               bij het vaststellen van het basisbedrag van de boete, de motiveringsplicht, het principe dat de aansprakelijkheid een persoonlijk karakter heeft, alsook de regel dat de Commissie haar eigen richtsnoeren moet naleven, heeft geschonden. Het eerste onderdeel stelt dat het Gerecht ten onrechte oordeelde dat de Commissie zich kon beroepen op punt 23 van de Boeterichtsnoeren. (4) Het tweede onderdeel stelt dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te stellen dat er een minimumpercentage bestaat van 15 % van de waarde van de verkopen dat per definitie het laagste startpunt is voor een boete voor ernstige mededingingsbeperkingen. Het derde onderdeel stelt dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te stellen dat 17 % gelijk of bijna gelijk is aan 15 % en hieruit te concluderen dat alle relevante omstandigheden niet in acht moeten worden genomen;

               —

               artikel 25 van verordening nr. 1/2003 (5) heeft geschonden door te oordelen dat de deelname van Gosselin Group NV aan de bewuste praktijken gedurende de periode van 31 november 1992 tot 30 oktober 1993 niet is verjaard.

      (1)  Arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 16 juni 2011 in de gevoegde zaken T-208/08 en T-209/08, Gosselin Group NV en Stichting Administratiekantoor Portielje tegen Europese Commissie (hierna: „arrest”).

      (2)  Beschikking C(2008) 926 def. van de Commissie van 11 maart 2008 betreffende een procedure op grond van artikel 81 [EG] en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (zaak COMP/38.543 — Internationale verhuisdiensten) (hierna: „beschikking”).

      (3)  Richtsnoeren betreffende het begrip „beïnvloeding van de handel” in de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (PB 2004, C 101, blz. 81).

      (4)  Richtsnoeren voor de berekening van geldboeten die uit hoofde van artikel 23, lid 2, onder a), van verordening (EG) nr. 1/2003 worden opgelegd (PB 2006, C 210, blz. 2).

      (5)  Verordening (EG) nr. 1/2003 van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (PB 2003, L 1, blz. 1).


title: Zaak C-478/04: Beroep, op 16 november 2004 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek

text:
               5.2.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 31/6

         Beroep, op 16 november 2004 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek
   (Zaak C-478/04)
   (2005/C 31/13)
   Procestaal: Italiaans
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 16 november 2004 beroep ingesteld tegen Italiaanse Republiek door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door M. Konstantinidis en G. Bambara als gemachtigden.
   Verzoekster concludeert dat het het Hof behage:

               —

               vast te stellen dat de Italiaanse Republiek:

                           a)

                           door niet de nodige maatregelen te nemen om ervoor te zorgen dat de nuttige toepassing of de verwijdering van de op de stortplaats te Cà di Capri (Verona) gestorte gevaarlijke afvalstoffen plaatsvindt zonder gevaar voor de gezondheid van de mens en zonder dat procédés of methoden worden aangewend die nadelige gevolgen voor het milieu kunnen hebben,

                           b)

                           door niet de nodige maatregelen te nemen om ervoor te zorgen dat de houder van de op bovengenoemde stortplaats gestorte gevaarlijke afvalstoffen deze afgeeft aan een particuliere of openbare ophaler of een onderneming die de in bijlage II A of II B bij de richtlijn bedoelde handelingen verricht, of zelf zorg draagt voor de nuttige toepassing of de verwijdering van de afvalstoffen in overeenstemming met de bepalingen van deze richtlijn,

                           c)

                           door niet de nodige maatregelen te nemen om met betrekking tot die stortplaats ervoor te zorgen dat op de plaats waar gevaarlijke afvalstoffen worden gestort, deze afvalstoffen worden geregistreerd en geïdentificeerd en dat de verschillende categorieën afvalstoffen van elkaar gescheiden worden gehouden en gevaarlijke afvalstoffen gescheiden worden gehouden van niet-gevaarlijke afvalstoffen,

                     de krachtens de artikelen 4 en 8 van richtlijn 75/442/EEG (1) betreffende afvalstoffen, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156/EG (2), en artikel 2, leden 1 en 2, van richtlijn 91/689/EEG betreffende gevaarlijke afvalstoffen op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               de Italiaanse Republiek te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De Commissie betoogt dat om de in haar vorderingen uiteenzette redenen de Italiaanse Republiek met betrekking tot de stortplaats te Cà di Capri (Verona) de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens richtlijn 75/442/EEG, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156/EG, en krachtens richtlijn 91/689/EEG.

      (1)  PB L 194 van 25.7.1975, blz. 39.

      (2)  PB L 78 van 26.3.1991, blz. 32.


title: Zaak T-449/15: Beroep ingesteld op 30 juli 2015 — Satkirit Holdings/BHIM — Advanced Mailing Solutions (luvo)

text:
               28.9.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 320/44

         Beroep ingesteld op 30 juli 2015 — Satkirit Holdings/BHIM — Advanced Mailing Solutions (luvo)
   (Zaak T-449/15)
   (2015/C 320/61)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Satkirit Holdings Ltd (Douglas, Eiland Man) (vertegenwoordiger: M. Vanhegan, QC)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Advanced Mailing Solutions Ltd (East Kilbride, Verenigd Koninkrijk)

      Gegevens betreffende de procedure voor het BHIM

      Verzoekende partij: verzoekende partij

      Betrokken merk: gemeenschapswoordmerk „luvo” — inschrijvingsaanvraag nr. 11 244 324

      Procedure voor het BHIM: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 21 mei 2015 in zaak R 877/2014-2

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               afwijzing van de oppositie van AMS;

               —

               verwijzing van het BHIM in de kosten van verzoekende partij voor de kamer van beroep en het Gerecht.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009.


title: Zaak C-90/15 P: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 16 februari 2017 — Hansen & Rosenthal KG, H&R Wax Company Vertrieb GmbH/Europese Commissie [Hogere voorziening — Mededinging — Mededingingsregelingen — Europese markt van paraffinewas en Duitse markt van „slack wax” — Vaststelling van de prijzen en verdeling van de markten — Bewijs van de inbreuk — Toetsingsbevoegdheid met volledige rechtsmacht — Onjuiste opvatting van het bewijs — Motiveringsplicht — Verordening (EG) nr. 1/2003 — Artikel 23, lid 2 — Berekening van de geldboete — Legaliteitsbeginsel — Richtsnoeren voor de berekening van de geldboeten van 2006 — Evenredigheidsbeginsel]

text:
               10.4.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/4

         Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 16 februari 2017 — Hansen & Rosenthal KG, H&R Wax Company Vertrieb GmbH/Europese Commissie
   (Zaak C-90/15 P) (1)

   ([Hogere voorziening - Mededinging - Mededingingsregelingen - Europese markt van paraffinewas en Duitse markt van „slack wax” - Vaststelling van de prijzen en verdeling van de markten - Bewijs van de inbreuk - Toetsingsbevoegdheid met volledige rechtsmacht - Onjuiste opvatting van het bewijs - Motiveringsplicht - Verordening (EG) nr. 1/2003 - Artikel 23, lid 2 - Berekening van de geldboete - Legaliteitsbeginsel - Richtsnoeren voor de berekening van de geldboeten van 2006 - Evenredigheidsbeginsel])
   (2017/C 112/05)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Rekwiranten: Hansen & Rosenthal KG, H&R Wax Company Vertrieb GmbH (vertegenwoordigers: J. Schulte, M. Dallmann en K. Künstner, Rechtsanwälte)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: R. Sauer, C. Vollrath en L. Wildpanner, gemachtigden, bijgestaan door A. Böhlke, Rechtsanwalt)

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Hansen & Rosenthal KG en H&R Wax Company Vertrieb GmbH worden verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 146 van 4.5.2015.


title: Zaak C-184/11: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 13 mei 2014 — Europese Commissie/Koninkrijk Spanje (Niet-nakoming — Arrest van Hof waarbij niet-nakoming is vastgesteld — Niet-uitvoering — Artikel 260 VWEU — Staatssteun — Terugvordering — Onrechtmatige en met interne markt onverenigbare steunregeling — Individuele steun in kader van die regeling — Financiële sanctie)

text:
               7.7.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 212/2

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 13 mei 2014 — Europese Commissie/Koninkrijk Spanje
   (Zaak C-184/11) (1)

   ((Niet-nakoming - Arrest van Hof waarbij niet-nakoming is vastgesteld - Niet-uitvoering - Artikel 260 VWEU - Staatssteun - Terugvordering - Onrechtmatige en met interne markt onverenigbare steunregeling - Individuele steun in kader van die regeling - Financiële sanctie))
   2014/C 212/02
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: C. Urraca Caviedes en B. Stromsky, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: N. Díaz Abad, gemachtigde)

      Voorwerp

   Niet-nakoming — Artikel 260 VWEU — Niet-uitvoering van het arrest van het Hof van 14 december 2006 in de gevoegde zaken C-485/03–C-490/03, Commissie/Spanje (Jurispr. blz. I-11887) — Verzoek tot oplegging van dwangsom

      Dictum

               1)

               Door op de einddatum van de termijn die is gesteld in het met redenen omkleed advies dat de Europese Commissie op 26 juni 2008 heeft uitgebracht, niet alle maatregelen te hebben genomen die nodig zijn ter uitvoering van het arrest Commissie/Spanje (C-485/03–C-490/03, EU:C:2006:777), is het Koninkrijk Spanje de krachtens artikel 260, lid 1, VWEU op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.

               2)

               Het Koninkrijk Spanje wordt veroordeeld tot betaling aan de Europese Commissie op de rekening „Eigen middelen van de Europese Unie” van een forfaitaire som van 30 miljoen EUR.

               3)

               Het Koninkrijk Spanje wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 186 van 25.6.2011.


title: Zaak C-219/11: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 11 mei 2011 — BrainProducts GmbH/Bio Semi V.O.F. e.a.

text:
               6.8.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 232/15

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 11 mei 2011 — BrainProducts GmbH/Bio Semi V.O.F. e.a.
   (Zaak C-219/11)
   2011/C 232/24
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesgerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: BrainProducts GmbH

      Verwerende partijen: Bio Semi V.O.F., Antonius Pieter Kuiper, Robert Jan Gerard Honsbeek, Alexander Coenraad Metting van Rijn

      Prejudiciële vraag

   Is een artikel dat door de fabrikant is bestemd om bij de mens te worden aangewend voor het onderzoek van een fysiologisch proces, slechts een medisch hulpmiddel in de zin van artikel 1, lid 2, sub a, derde streepje, van richtlijn 93/42/EEG (1) indien het op een medisch doel is gericht?

      (1)  Richtlijn 93/42/EEG van de Raad van 14 juni 1993 betreffende medische hulpmiddelen (PB L 169, blz. 1), zoals laatstelijk gewijzigd bij richtlijn 2007/47/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 september 2007 (PB L 247, blz. 21).


title: Verzoek van het Landskrona Tingsrätt van 6 augustus 1997 om een prejudiciële beslissing in de aldaar dienende strafzaak tegen A. Kortas (Zaak C-319/97)

text:
   18 . 10 . 97           NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   C 318/ 13
  Verzoek van het Landskrona Tingsratt van 6 augustus                     1 . Kan een volgens artikel 100 A van het EG-Verdrag tot
   1997 om een prejudiciële beslissing in de aldaar dienende                   stand gekomen richtlijn rechtstreekse werking hebben ?
                      strafzaak tegen A. Kortas
                                                                          2 . Zo ja, kan een dergelijke richtlijn dan ook recht
                           ( Zaak C-319/97)                                    streekse werking hebben, wanneer de staat een kennis
                              ( 97/C 318/24 )                                  geving als bedoeld in artikel 100 A, lid 4, van het EG
                                                                               Verdrag heeft doen uitgaan ?
                                                                          3 . Bij een bevestigend antwoord op vraag 2, welke
  Het Landskrona Tingsratt heeft bij beschikking van                           invloed heeft deze kennisgeving van de lidstaat dan
  6 augustus 1997, ingekomen ter griffie van het Hof van                       voor de vraag van de rechtstreekse werking gedurende
  Justitie op 16 september 1997, in de aldaar dienende straf                  de volgende perioden :
  zaak tegen A. Kortas, het Hof van Justitie van de Europese                   a ) tussen kennisgeving en antwoord ?
  Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing
  over de navolgende vragen:                                                   b ) na het antwoord ?
                                                      GERECHT VAN EERSTE AANLEG
  ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                               4 . Verwijst verzoekster in de kosten.
                       van 18 september 1997
                                                                          H PB C 318 van 26 . 10 . 1996 , en
  in de gevoegde zaken T-121/96 en T-151/96: Mutual Aid                       PB C 40 van 8 . 2 . 1997 .
  Administration Services NV (MAAS ) tegen Commissie van
                 de Europese Gemeenschappen (')
  (Acties inzake gratis levering van landbouwproducten
  bestemd voor de bevolking van Georgië, Armenië, Azer
  beidzjan, Kirgizië en Tadzjikistan — Verplichting voor
               opdrachtnemer om dispatch te betalen)                                 BESCHIKKING VAN HET GERECHT
                             ( 97/C 318/25 )                                                  VAN EERSTE AANLEG
                                                                                van 4 juli 1997
                      (Procestaai: Nederlands)                           in zaak T-93/94 ( 92 ), M. Becker tegen Rekenkamer van
                                                                                de Europese Gemeenschappen ( l )
  In de gevoegde zaken T-121 /96 en 151/96, Mutual Aid                                         (Begroting van kosten)
  Administration Services NV ( MAAS ), gevestigd te Antwer                                          ( 97/C 318/26 )
  pen ( België ), vertegenwoordigd door J. Tritsmans en K.
{ Maenhout, advocaten te Antwerpen, domicilie gekozen
  hebbende te Luxemburg ten kantore van R. Faltz, advo                                           (Procestaai: Duits)
  caat aldaar, rue Heinrich Heine 6 , tegen Commissie van de
  Europese Gemeenschappen ( gemachtigden: B. Vila Costa
  en H. van Vliet), betreffende een beroep tot nietigverkla             In zaak%T-93/94 ( 92 ), M. Becker, ambtenaar bij de Reken
  ring van besluiten van de Commissie waarbij verzoekster                kamer van de Europese Gemeenschappen, wonende te
  wordt verplicht een dispatch te betalen, heeft het Gerecht             Luxemburg, vertegenwoordigd door R. Nathan, advocaat
  van eerste aanleg (Vierde Kamer), samengèsteld als volgt:              te Luxemburg, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg
  K. Lenaerts, kamerpresident, R Lindh en J. D. Cooke,                   ter zijnen kantore, rue de Glacis 18 , tegen Rekenkamer
  rechters; griffier: A. Mair, administrateur, op 18 september           van de Europese Gemeenschappen ( gemachtigden: J.-M.
  1997 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als                   Stenier, J. Inghelram en R Giusta ), betreffende een verzoek
  volgt:                                                                 tot begroting van de kosten naar aanleiding van het arrest
                                                                         van het Gerecht van 6 maart 1996 in zaak T-93/94, Bec
                                                                         ker, Jurisprudentie 1996, blz. 11-141 , heeft het Gerecht
  1 . Voegt de zaken T-121 /96 en T-151 /96 voor het arrest.             ( Eerste Kamer ) samengesteld als volgt: A. Saggio, presi
                                                                         dent, V. Tiili en R. M. Moura Ramos, rechters; griffier: H.
                                                                        Jung, op 4 juli 1997 een beschikking gegeven waarvan het
  2 . Verklaart het beroep in zaak T-121 /96 niet-ontvanke              dictum luidt als volgt:
       lijk .
                                                                         Het totale bedrag van de invorderbare kosten tot op de
  3 . Verwerpt het beroep in zaak T-151 /96.                             datum van deze beschikking, met inbegrip van de reeds


title: Zaak T-278/01: Beroep, op 26 oktober 2001 ingesteld door E. den Hamer tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
C 3/48                NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      5.1.2002
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:                      —     verweerster te veroordelen tot een schadevergoeding ten
                                                                             bedrage van 25 000 euro wegens immateriële schade;
—     nietig te verklaren, het besluit van de Commissie van
      14 december 2000 om verzoeker de in artikel 86, lid 2,           —     verweerster in alle kosten van het geding te verwijzen.
      sub f, van het Statuut bedoelde tuchtmaatregel op te
      leggen, te weten tuchtrechtelijk ontslag zonder verminde-
      ring of intrekking van het recht op ouderdomspensioen;           Middelen en voornaamste argumenten
—     verweerster te verwijzen in de kosten.                           Tot staving van zijn beroep voert verzoeker schending van
                                                                       artikel 43 van het Statuut en van de algemene bepalingen ter
                                                                       uitvoering van dit artikel aan. Verzoeker beroept zich boven-
                                                                       dien op de talrijke vergissingen en tegenstrijdigheden in het
Middelen en voornaamste argumenten                                     beoordelingsrapport, het ontbreken van een motivering en
                                                                       schending van de rechten van de verdediging.
Tot staving van zijn beroep voert verzoeker schending van
artikel 87 van het Statuut en van artikel 7 van bijlage IX bij het
Statuut aan. Zijns inziens is hij niet op wettige wijze gehoord
tijdens de tuchtprocedure die tot de betrokken sanctie heeft
geleid. Voorts beroept hij zich op schending van de motive-            Beroep, op 5 november 2001 ingesteld door Giorgio
ringsplicht, een kennelijke beoordelingsfout en schending van          Lebedef tegen Commissie van de Europese Gemeenschap-
het evenredigheidsbeginsel.                                                                            pen
                                                                                (Zaak T-279/01)
                                                                                (2002/C 3/84)
                                                                                (Procestaal: Frans)
Beroep, op 26 oktober 2001 ingesteld door E. den Hamer
    tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
                                                                       Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                                                                       schappen is op 5 november 2001 beroep tegen Commissie
                        (Zaak T-278/01)                                van de Europese Gemeenschappen ingesteld door Giorgio
                                                                       Lebedef, wonende te Sennigerberg (Luxemburg), vertegen-
                         (2002/C 3/83)                                 woordigd door G. Bounéou, advocaat, domicilie gekozen
                                                                       hebbende te Luxemburg.
                        (Procestaal: Frans)
                                                                       Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
                                                                       —     ten dele nietig te verklaren besluit nr. 3019 van het tot
                                                                             aanstelling bevoegd gezag (TABG) van 13 november
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-                    2000, dat verzoeker op 17 november 2000 heeft ontvan-
schappen is op 26 oktober 2001 beroep ingesteld tegen                        gen, meer bepaald voorzover hem daarbij een bedrag van
Commissie van de Europese Gemeenschappen door E. den                         25 000 BEF is toegekend ter vergoeding van de morele
Hamer, wonende te Mechelen (België), vertegenwoordigd door                   schade die hij heeft geleden door de vertraging bij
N. Lhoëst, advocaat, domicilie gekozen hebbende te Luxem-                    de vaststelling van zijn beoordelingsrapporten over de
burg.                                                                        perioden 1.7.1995-30.6.1997 en 1.7.1997-30.6.1999;
                                                                       —     verzoeker een bedrag van 300 000 BEF toe te kennen ter
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:                            vergoeding van de morele schade die hij heeft geleden
                                                                             door de vertraging bij de definitieve vaststelling van zijn
                                                                             beoordelingsrapport over de periode 1.7.1995-
—     nietig te verklaren het besluit van de Commissie van
                                                                             30.6.1997;
      6 december 2000 houdende definitieve vaststelling van
      verzoekers beoordelingsrapport over de periode 1995-             —     verzoeker een bedrag van 100 000 BEF toe te kennen ter
      1997;                                                                  vergoeding van de morele schade die hij heeft geleden
                                                                             door de vertraging bij de definitieve vaststelling van zijn
—     nietig te verklaren het stilzwijgende besluit van de                   beoordelingsrapport over de periode 1.7.1997-
      Commissie om zijn twee beoordelingsrapporten over de                   30.6.1999;
      periode 1995-1997 niet in verzoekers personeelsdossier
      op te nemen;                                                     —     verweerster te verwijzen in alle kosten van het geding.


title: Zaak T-306/10: Arrest van het Gerecht van 21 maart 2014 — Yusef/Commissie [ „Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid  — Beperkende maatregelen ten aanzien van personen en entiteiten die banden hebben met Osama bin Laden, Al Qaida-netwerk en Taliban  — Verordening (EG) nr. 881/2002  — Bevriezing van tegoeden en economische middelen van persoon ten gevolge van zijn plaatsing op door orgaan van Verenigde Naties opgestelde lijst  — Sanctiecomité  — Daaropvolgende opname in bijlage I bij verordening nr. 881/2002  — Weigering van Commissie deze opname teniet te doen  — Beroep wegens nalaten  — Grondrechten  — Recht om te worden gehoord, recht op effectieve rechterlijke controle en recht op eerbiediging van eigendom” ]

text:
               12.5.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 142/31

         Arrest van het Gerecht van 21 maart 2014 — Yusef/Commissie
   (Zaak T-306/10) (1)

   ([„Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - Beperkende maatregelen ten aanzien van personen en entiteiten die banden hebben met Osama bin Laden, Al Qaida-netwerk en Taliban - Verordening (EG) nr. 881/2002 - Bevriezing van tegoeden en economische middelen van persoon ten gevolge van zijn plaatsing op door orgaan van Verenigde Naties opgestelde lijst - Sanctiecomité - Daaropvolgende opname in bijlage I bij verordening nr. 881/2002 - Weigering van Commissie deze opname teniet te doen - Beroep wegens nalaten - Grondrechten - Recht om te worden gehoord, recht op effectieve rechterlijke controle en recht op eerbiediging van eigendom”])
   2014/C 142/39
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Hani El Sayyed Elsebai Yusef (Londen, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: aanvankelijk E. Grieves, barrister, en H. Miller, solicitor, vervolgens E. Grieves, H. Miller, P. Moser, QC, en R. Graham, solicitor)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: E. Paasivirta, M. Konstantinidis en T. Scharf, gemachtigden)

      Interveniënten aan de zijde van verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: aanvankelijk E. Finnegan en R. Szostak, vervolgens E. Finnegan, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek om overeenkomstig artikel 265 VWEU vast te stellen dat de Commissie onrechtmatig heeft verzuimd over te gaan tot de intrekking van verordening (EG) nr. 1629/2005 van de Commissie van 5 oktober 2005 tot 54e wijziging van verordening (EG) nr. 881/2002 van de Raad tot vaststelling van bepaalde specifieke beperkende maatregelen tegen sommige personen en entiteiten die banden hebben met Osama bin Laden, het Al Qaida-netwerk en de Taliban, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 467/2001 van de Raad (PB L 260, blz. 9), voor zover deze handeling verzoeker betreft

      Dictum

               1)

               Door te verzuimen de proceduregebreken en de materiële onregelmatigheden in verband met de bevriezing van de tegoeden van Hani El Sayyed Elsebai Yusef te verhelpen, is de Europese Commissie de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens het VWEU en verordening (EG) nr. 881/2002 van de Raad van 27 mei 2002 tot vaststelling van bepaalde specifieke beperkende maatregelen tegen sommige personen en entiteiten die banden hebben met Osama bin Laden, het Al Qaida-netwerk en de Taliban, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 467/2001 van de Raad.

               2)

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               3)

               De Commissie draagt haar eigen kosten en die van Yusef, alsmede de bedragen die ter zake van de rechtsbijstand zijn voorgeschoten door de kas van het Gerecht.

               4)

               De Raad van de Europese Unie draagt zijn eigen kosten.

      (1)  PB C 260 van 25.9.2010.


title: Zaak C-351/04: Verzoek van de High Court of Justice (England and Wales), Chancery Division van 22 juli 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Ikea Wholesale Ltd en Commissioners of Customs and Excise

text:
               23.10.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 262/18

         Verzoek van de High Court of Justice (England and Wales), Chancery Division van 22 juli 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Ikea Wholesale Ltd en Commissioners of Customs and Excise
   (Zaak C-351/04)
   (2004/C 262/31)
   De High Court of Justice (England and Wales), Chancery Division, heeft bij beschikking van 22 juli 2004, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 16 augustus 2004, in het geding tussen Ikea Wholesale Ltd en Commissioners of Customs and Excise, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:

               i)

               Is verordening (EG) nr. 2398/97 van de Raad van 28 november 1997 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op de invoer van katoenachtig beddenlinnen van oorsprong uit Egypte, India en Pakistan (1) (PB L 332, blz. 1), gelet op de beslissing van het Panel van het Orgaan voor Geschillenbeslechting van de Wereldhandelsorganisatie in zijn rapport van 30 oktober 2000, punt 7.2, sub g en h, WT/DS1412/R, en van de Beroepsinstantie van het Orgaan voor Geschillenbeslechting van de Wereldhandelsorganisatie in haar beslissing van 1 maart 2002, punten 86 en 87, WT/DS1141/AB/R, geheel of gedeeltelijk onverenigbaar met het gemeenschapsrecht doordat in die verordening:

                           a)

                           bij de berekening van de verkoopkosten en de algemene en administratieve kosten een verkeerde methode is gehanteerd, die in strijd is met artikel 2, lid 6, sub a, van verordening (EG) nr. 384/96 van 22 december 1995 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (2), zoals gewijzigd, en artikel 2.2.2, sub ii, van de antidumpingovereenkomst;

                           b)

                           een verkeerde methode, namelijk de nulmethode, is gehanteerd voor de vaststelling van het bestaan van dumpingmarges bij de vergelijking van de normale waarde met de exportprijs, hetgeen in strijd is met artikel 2, lid 11, van verordening nr. 384/96 en artikel 2.4.2 van de antidumpingovereenkomst; en/of

                           c)

                           niet alle relevante schadefactoren zijn onderzocht die van invloed zijn op de toestand van de bedrijfstak van de Gemeenschap, en de schade aan de bedrijfstak van de Gemeenschap verkeerd is vastgesteld doordat is afgegaan op gegevens afkomstig van bedrijven buiten de bedrijfstak van de Gemeenschap, hetgeen in strijd is met artikel 3, lid 5, van verordening nr. 384/96 en artikel 3.4 van de antidumpingovereenkomst?

               ii)

               Is of zijn

                           a)

                           verordening (EG) nr. 1644/2001 van de Raad tot wijziging van verordening (EG) nr. 2398/97 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op de invoer van katoenachtig beddenlinnen van oorsprong uit Egypte, India en Pakistan en tot schorsing van de toepassing van die verordening op dit product uit India (3);

                           b)

                           verordening (EG) nr. 160/2002 van de Raad tot wijziging van verordening (EG) nr. 2398/97 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op de invoer van katoenachtig beddenlinnen van oorsprong uit Egypte, India en Pakistan en tot beëindiging van de procedure ten aanzien van dit product uit Pakistan (4); en/of

                           c)

                           verordening (EG) nr. 696/2002 van de Raad tot bevestiging van het definitieve antidumpingrecht dat bij verordening (EG) nr. 2398/97 werd ingesteld op katoenachtig beddenlinnen uit India, zoals gewijzigd en geschorst bij verordening (EG) nr. 1644/2001 (5) van de Raad;

                     onverenigbaar met het gemeenschapsrecht (met inbegrip van de artikelen 1, 7, lid 1, en 9, lid 4, van verordening nr. 384/96, gelezen in het licht van de antidumpingovereenkomst), voorzover i) zij zijn vastgesteld op basis van een herbeoordeling van informatie die was verkregen in het oorspronkelijke onderzoektijdvak, uit welke herbeoordeling is gebleken dat in het oorspronkelijke onderzoektijdvak geen dan wel in mindere mate van dumping sprake was; maar ii) in bovengenoemde verordeningen niet is voorzien in terugbetaling van bedragen die reeds betaald waren ingevolge verordening nr. 2398/97?

               iii)

               Zijn de verordeningen nrs. 1644/2001, 160/2002 en 696/2002 voorts onverenigbaar met de artikelen 7, lid 2, en 9, lid 4, van verordening nr. 384/96 en met het evenredigheidsbeginsel, doordat zij een antidumpingrecht mogelijk maken tot een bedrag dat, voor de periode voorafgaand aan hun inwerkingtreding, niet strikt evenredig is met de mate van dumping of de schade die het antidumpingrecht beoogt te compenseren?

               iv)

               Luidt het antwoord op bovenstaande vragen met betrekking tot uitvoer uit India anders dan voor Pakistan, gelet op:

                           a)

                           de procedures voor het Orgaan voor Geschillenbeslechting van de Wereldhandelsorganisatie; en/of

                           b)

                           de bevindingen van de Commissie zoals neergelegd in de verordeningen nrs. 1644/2001, 160/2002 en 696/2002?

               v)

               Gelet op de antwoorden op bovenstaande vragen:

                           a)

                           moet een nationale douaneautoriteit de antidumpingrechten die zij ingevolge verordening nr. 2398/97 heeft geïnd, geheel of gedeeltelijk terugbetalen; en

                           b)

                           zo ja, aan wie en onder welke voorwaarden?

      (1)  PB L 332, 4.12.1997, blz. 1.

      (2)  PB L 56, 6.3.1996, blz. 1.

      (3)  PB L 219, 14.8.2001, blz. 1.

      (4)  PB L 26, 30.1.2002, blz. 1.

      (5)  PB L 109, 25.4.2002, blz. 1.


title: Beroep, op 20 mei 1995 ingesteld door G. Cordiale tegen Europees Parlement (Zaak T-123/95)

text:
Nr . C 229/20          NL                 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    2 . 9 . 95
— Tweevoudige schending van artikel 25 , tweede alinea,                  ding wegens muntonwaarding en interessen; en het
    van het Statuut, bepalende dat elk besluit dat ten aanzien           Parlement te veroordelen tot een ( in de loop van de
    van een ambtenaar wordt genomen, schriftelijk te zijner              procedure nader te bepalen) vergoeding wegens psychi
    kennis moet worden gebracht, en dat ieder nadelig                    sche, morele en materiële schade, te vermeerderen met
    besluit met redenen dient te zijn omkleed . Aangezien de             interessen naar billijkheid;
    feiten onomstotelijk vaststaan en ook door de Commis
    sie worden erkend, is bovengenoemde bepaling in                  — Het Europees Parlement ( Europese Liberale en Demo
    tweeërlei opzichten geschonden: het besluit is niet                  cratische Fractie ) te verwijzen in de kosten van de
    schriftelijk meegedeeld in de vorm van een formele                   onderhavige procedure, alsmede in de kosten en erelo
    maatregel, en zeker niet in de vorm van een met redenen              nen van de verdediging.
    omkleed besluit.
                                                                     Middelen en voornaamste argumenten:
— Klaarblijkelijke ongerechtigheid : ofschoon de admini
    stratie over een ruime discretionaire bevoegdheid
                                                                     Verzoeker, voormalig tijdelijk functionaris bij de Europese
    beschikt bij de toebedeling of onttrekking van bepaalde
                                                                     Liberale en Democratische Fractie, komt op tegen het besluit
    werkzaamheden, is die bevoegdheid niet onbeperkt. Zij
    moet worden uitgeoefend in het dienstbelang, zoveel              van het Europees Parlement houdende beëindiging van zijn
    mogelijk rekening houden met de belangen van de                  overeenkomst voor onbepaalde duur ten gevolge van een
                                                                     besluit van het Bureau van voormelde Fractie, dat was
     ambtenaar en de rechtsvoorschriften en rechtsbeginselen
     eerbiedigen. In casu heeft verzoeker gedurende de jaren         ingegeven dóór de resultaten die de betrokken politieke
    waarin hij als CEO Project Manager werkzaam was,                 fractie bij de verkiezingen van 1994 had behaald .
     lofprijzingen en vleiende beoordelingen ontvangen. In
     die omstandigheden is de houding van zijn hiërarchieke          Volgens de brief waarbij verzoeker het bestreden besluit is
     meerderen op zijn minst tegenstrijdig. Verzoeker herin         meegedeeld, zou de reden voor zijn ontslag zijn, dat de
     nert er voorts aan, dat hij niet met andere werkzaam           betrokken Fractie na de verkiezingen minder parlementsle
     heden is belast, maar dat hij eenvoudig zonder nauw            den telt. Daarnaast zou het wegens de eveneens gewijzigde
     keurige functie aan zijn lot is overgelaten. Hoe dan ook is     interne samenstelling ervan nodig zijn geweest, het secreta
     de ontheffing van verzoeker uit zijn functie een klaar         riaat ervan „ op geografische basis " aan te passen.
     blijkelijk onbillijk, op ongegronde redenen genomen
     besluit .                                                       Verzoeker betoogt om te beginnen, dat het bestreden besluit
                                                                     niet gemotiveerd is .
                                                                     Voorts stelt hij , dat de interne procedure van voorafgaande
                                                                     verzoening, neergelegd in artikel 1 1 van het reglement van
                                                                     het Bureau van verweerder, dat van toepassing is „ in elke
                                                                     procedure tot beëindiging van een overeenkomst met een
Beroep, op 20 mei 1995 ingesteld door G. Cordiale tegen              tijdelijk functionaris ", niet is nageleefd. Volgens bedoelde
                       Europees Parlement                            procedure diende het Parlement het personeelscomité op
                                                                     voorhand op de hoogte te stellen van het nakende ontslag
                         ( Zaak T-123/95 )                           van verzoeker, dit teneinde het personeelscomité in staat te
                        . ( 95/C 229/46 )                            stellen, verzoeker te horen en bij het bevoegde tot aanstelling
                                                                      bevoegde gezag tussenbeide te komen.
                      (Procestaai: Italiaans)
                                                                     Ten slotte is verzoeker van mening, dat het bestreden besluit
                                                                      op een kennelijke vergissing en op misbruik van bevoegd
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen             heid berust, daar overwegingen van geografische aard
schappen is op 20 mei 1995 beroep ingesteld tegen Europees            helemaal geen rol mogen spelen. In dat verband merkt hij
Parlement door G. Cordiale, wonende te Messina ( Sicilië ),           op, dat de Europese Liberale en Democratische Fractie
vertegenwoordigd door A. Panuccio, advocaat bij de balie              weliswaar één parlementslid minder telt dan vóór de
van Reggio Calabria, domicilie gekozen hebbende te                    verkiezingen van 1994 , doch dat het aantal Italiaanse
Luxemburg bij Fiduciaire Myson Sari, Rue Glesener 1 .                 parlementsleden na die verkiezingen van drie tot zeven is
                                                                      gestegen. Na de verkiezingen is binnen de Europese Liberale
                                                                      en Democratische Fractie immers de volgende situatie
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage :
                                                                      ontstaan : Frankrijk, met één parlementslid, heeft vier
                                                                      functionarissen, en Duitsland, dat geen enkel parlementslid
— onwettig te verklaren het besluit houdende beëindiging              heeft, twee; Italië daarentegen, met zeven in plaats van drie
      van de overeenkomst voor onbepaalde duur tussen                 parlementsleden, zou nog slechts twee in plaats van drie
      verzoeker en het Europees Parlement ( Europese Liberale         functionarissen hebben, zijnde een vermindering met een
      en Democratische Fractie ); derhalve dat besluit nietig te      derde .
      verklaren en de wederindienstneming van verzoeker te
      gelasten; het Parlement ( Europese Liberale en Democra         Bijgevolg is geen evenwicht, maar integendeel een oneven
      tische Fractie ) te veroordelen tot betaling van alle           wicht tot stand gebracht.
      salarissen en vergoedingen vanaf het tijdstip waarop het
      besluit in werking is getreden, tot de datum van zijn
      wederindienstneming, te vermeerderen met een vergoe


title: Zaak C-564/14 P: Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 13 september 2016 — Raffinerie Heide GmbH/Europese Commissie (Hogere voorziening — Milieu — Richtlijn 2003/87/EG — Artikel 10 bis — Regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten — Overgangsregeling voor de geharmoniseerde kosteloze toewijzing van emissierechten vanaf 2013 — Besluit 2011/278/EU — Door de Bondsrepubliek Duitsland ingediende nationale uitvoeringsmaatregelen — Weigering van opname van bepaalde installaties op de lijsten van installaties die kosteloos toegewezen emissierechten ontvangen — Hardheidsclausule — Uitvoeringsbevoegdheden van de Commissie)

text:
               5.12.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 454/7

      Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 13 september 2016 — Raffinerie Heide GmbH/Europese Commissie
      (Zaak C-564/14 P) (1)

      ((Hogere voorziening - Milieu - Richtlijn 2003/87/EG - Artikel 10 bis - Regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten - Overgangsregeling voor de geharmoniseerde kosteloze toewijzing van emissierechten vanaf 2013 - Besluit 2011/278/EU - Door de Bondsrepubliek Duitsland ingediende nationale uitvoeringsmaatregelen - Weigering van opname van bepaalde installaties op de lijsten van installaties die kosteloos toegewezen emissierechten ontvangen - Hardheidsclausule - Uitvoeringsbevoegdheden van de Commissie))
      (2016/C 454/14)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Rekwirante: Raffinerie Heide GmbH (vertegenwoordigers: U. Karpenstein en C. Eckart, Rechtsanwälte)

         Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: C. Hermes, E. White en K. Herrmann, gemachtigden)

         Dictum

                  1)

                  De hogere voorziening wordt afgewezen.

                  2)

                  Raffinerie Heide GmbH wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van de Europese Commissie.

         (1)  PB C 34 van 2.2.2015.


title: Zaak C-357/09: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Sofia-grad (Bulgarije) op 7 september 2009 — Said Shamilovich Kadzoev/Ministerstvo na vatreshnite raboti

text:
               7.11.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 267/46

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Sofia-grad (Bulgarije) op 7 september 2009 — Said Shamilovich Kadzoev/Ministerstvo na vatreshnite raboti
   (Zaak C-357/09)
   2009/C 267/79
   Procestaal: Bulgaars

      Verwijzende rechter

   Administrativen sad Sofia-grad

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Said Shamilovich Kadzoev

      Verwerende partij: Ministerstvo na vatreshnite raboti

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet artikel 15, leden 5 en 6, van richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven, aldus worden uitgelegd dat:

                           a)

                           wanneer het nationale recht van de lidstaat vóór de omzetting van de vereisten van genoemde richtlijn geen maximumtermijn voor de inbewaringstelling, noch redenen voor de verlenging daarvan voorschreef en bij de omzetting van de richtlijn niet is bepaald dat de nieuwe bepalingen terugwerkende kracht hebben, die vereisten van deze richtlijn slechts toepasselijk zijn en de termijn doen lopen vanaf de omzetting ervan in het nationale recht van de lidstaat?

                           b)

                           tot de termijn voor de inbewaringstelling in een speciale inrichting met het oog op verwijdering, in de zin van genoemde richtlijn, niet wordt gerekend de periode gedurende welke de uitvoering van een verwijderingsbesluit [van het grondgebied] van de lidstaat krachtens een uitdrukkelijke was geschorst omdat een procedure tot het aanvragen van asiel op verzoek van een onderdaan van een derde land werd gevoerd, zelfs als hij gedurende deze procedure verder in dezelfde speciale inrichting voor bewaring heeft verbleven, wanneer de nationale wetgeving van de lidstaat dat toestaat?

               2)

               Moet artikel 15, leden 5 en 6, van richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven, aldus worden uitgelegd dat tot de termijn voor de inbewaringstelling in een speciale inrichting met het oog op verwijdering, in de zin van genoemde richtlijn, niet wordt gerekend de periode gedurende welke de tenuitvoerlegging van een verwijderingsbesluit [van het grondgebied] van de lidstaat krachtens een uitdrukkelijke bepaling was geschorst omdat een beroepsprocedure tegen genoemd besluit bij de rechter aanhangig was, zelfs als hij gedurende deze procedure verder in dezelfde speciale inrichting voor bewaring heeft verbleven, omdat de onderdaan niet over geldige identiteitsdocumenten beschikt en er derhalve twijfel bestaat over zijn identiteit of omdat hij niet beschikt over middelen van bestaan of omdat hij agressief gedrag vertoont?

               3)

               Moet artikel 15, lid 4, van richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven, aldus worden uitgelegd dat de verwijdering redelijkerwijs niet mogelijk is, wanneer:

                           a)

                           op het moment van toetsing van de inbewaringstelling door de rechter, de staat waar de belanghebbende onderdaan van is, heeft geweigerd hem een reisdocument met het oog op zijn terugkeer te verstrekken en er tot dat moment geen overeenstemming met het derde land is om de belanghebbende daar op te nemen, hoewel de administratieve organen van de lidstaat hun pogingen in die zin voortzetten?

                           b)

                           op het moment van toetsing van de inbewaringstelling door de rechter een overeenkomst inzake terugkeer bestond tussen de Europese Unie en de staat waar belanghebbende onderdaan van is, maar wegens het bestaan van nieuwe bewijzen — namelijk een geboortecertificaat van de belanghebbende — de lidstaat geen beroep heeft gedaan op de bepalingen van genoemde overeenkomst, en de belanghebbende niet wil terugkeren?

                           c)

                           de mogelijkheden tot verlenging van de termijnen voor de inbewaringstelling, voorzien in artikel 15, lid 6, van de richtlijn zijn verlopen, en er met een derde land geen overeenkomst inzake terugkeer is gesloten op het moment van de toetsing van de inbewaringstelling door de rechter aan artikel 15, lid 6, sub b, van de richtlijn?

               4)

               Moet artikel 15, leden 5 en 6, van richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven, aldus worden uitgelegd dat wanneer bij de toetsing van de inbewaringstelling met het oog op de verwijdering van de belanghebbende naar een derde land wordt vastgesteld dat er geen redelijk uitzicht op verwijdering is en dat de gronden voor de verlenging van zijn inbewaringstelling zijn uitgeput:

                           a)

                           zijn onmiddellijke vrijlating niet moet worden gelast, wanneer aan de volgende cumulatieve voorwaarden is voldaan: de belanghebbende beschikt niet over geldige identiteitspapieren, ongeacht hoelang zij nog geldig zijn, zodat er twijfel over zijn identiteit bestaat, hij vertoont agressief gedrag, hij beschikt over geen enkel middel van bestaan en er is geen enkele derde die zich heeft verbonden in zijn levenbehoeften te voorzien?

                           b)

                           met het oog op de beslissing omtrent de vrijlating moet worden beoordeeld of de onderdaan van het derde land, overeenkomstig de bepalingen van het nationale recht van de lidstaat, beschikt over de noodzakelijke middelen om op het grondgebied van de lidstaat te verblijven en over een adres waar hij kan wonen? (1)

      (1)  PB L 348, blz. 98.


title: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 9 november 1999 in zaak T-114/99, CSR Pampryl SA tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen ("Beroep tot nietigverklaring — Verordening (EG) nr. 378/1999 — Inschrĳving van oorsprongsbenaming — Pays d'Auge/Pays d'Auge-Cambremer — Niet-ontvankelĳkheid")

text:
5.2.2000                NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    C 34/23
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VAN EERSTE                                    Beroep, op 22 oktober 1999 ingesteld door F. Angeletti
                               AANLEG                                     en A. Van Meuter tegen de Commissie van de Europese
                                                                                Gemeenschappen
                      van 9 november 1999
                                                                                (Zaak T-247/99)
in zaak T-114/99, CSR Pampryl SA tegen Commissie van
                de Europese Gemeenschappen (1)
                                                                                (2000/C 34/45)
(„Beroep tot nietigverklaring — Verordening (EG)
nr. 378/1999 — Inschrijving van oorsprongsbenaming —
‘Pays       d’Auge/Pays        d’Auge-Cambremer‘          —     Niet-
                         ontvankelijkheid”)
                                                                                (Procestaal: Italiaans)
                            (2000/C 34/44)
                                                                          Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                                                                          schappen is op 22 oktober 1999 beroep ingesteld tegen de
                                                                          Commissie van de Europese Gemeenschappen door F. Angelet-
                           (Procestaal: Frans)
                                                                          ti en A. Van Meuter, vertegenwoordigd door M. Cimino,
                                                                          advocaat te Fermo, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg
In zaak T-114/99, CSR Pampryl SA, gevestigd te La Courneuve               ten Kantore van J. Tonnar, advocaat aldaar, Rue du Fossé 29.
(Frankrijk), vertegenwoordigd door D. Couturier-Heller, ad-
vocaat te Parijs, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij
P. Schiltz, advocaat aldaar, Rue Béatrix de Bourbon 4, tegen              Verzoekers concluderen dat het het Gerecht behage:
Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden:
J. L. Iglesias Buhigues en X. Lewis), betreffende een beroep,
strekkende tot nietigverklaring van verordening (EG)                      — de volgende besluiten van het tot aanstelling bevoegde
nr. 378/1999 van de Commissie van 19 februari 1999 tot                         gezag nietig te verklaren:
aanvulling van de bijlage bij verordening (EG) nr. 2400/96
betreffende de inschrijving van bepaalde benamingen in het
„Register van beschermde oorsprongsbenamingen en be-                      1) besluit nr. 2161 van 12 september 1999 houdende het
schermde geografische aanduidingen” bedoeld in verordening                     antwoord op de klacht van verzoekster Angeletti;
(EEG) nr. 2081/92 van de Raad inzake de bescherming van
geografische aanduidingen en oorsprongsbenamingen van
landbouwproducten en levensmiddelen (PB L 46, blz. 13),                   2) besluit nr. 1979 van 26 juli 1999 houdende het antwoord
voorzover daarbij de benamingen „Pays d’Auge/Pays d’Auge-                      op de klacht van verzoeker Van Meuter.
Cambremer” als beschermde oorsprongsbenamingen worden
ingeschreven, heeft het Gerecht (Eerste kamer), samengesteld
als volgt: B. Vesterdorf, president, C. W. Bellamy en M. Vilaras,
rechters; griffier: H. Jung, op 9 november 1999 een beschik-
king gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:                          Middelen en voornaamste argumenten
1) Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.
                                                                          Het beroep strekt tot veroordeling van de Commissie tot het
2) Op het verzoek in interventie van de Franse Republiek behoeft          treffen van enkele noodmaatregelen en tot vergoeding van de
     niet te worden beslist.                                              schade die verzoekers hebben geleden als gevolg van het werk
                                                                          aan het Berlaymontgebouw, dat reeds heeft geleid tot de
                                                                          isolatie van 1 237 ton asbest en 10 664 ton asbestslakken.
3) Verzoekster zal haar eigen kosten alsmede de kosten van de
     Commissie dragen.
                                                                          Verzoekers brengen verschillende feitelijke argumenten naar
4) Verzoekster in interventie zal haar eigen kosten dragen.               voren waaruit blijkt dat de bevoegde autoriteiten volgens hen
                                                                          hebben gefaald bij de afhandeling van het asbestprobleem in
                                                                          het Berlaymontgebouw.
(1) PB C 226 van 7.8.99.


title: Zaak C-581/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale di Salerno (Italië) op 16 november 2016 — Strafzaak tegen Nicola Turco

text:
               19.6.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 195/7

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale di Salerno (Italië) op 16 november 2016 — Strafzaak tegen Nicola Turco
   (Zaak C-581/16)
   (2017/C 195/10)
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Tribunale di Salerno

      Partij in de strafzaak

   Nicola Turco
   Bij beschikking van 4 april 2017 heeft het Hof (Zevende kamer) geoordeeld dat:

               1)

               De artikelen 49 en 56 VWEU alsook het beginsel van gelijke behandeling en het doeltreffendheidsbeginsel aldus moeten worden uitgelegd dat zij niet in de weg staan aan een nationale regeling inzake kansspelen zoals die in het hoofdgeding, die erin voorziet dat een nieuwe aanbesteding wordt uitgeschreven voor concessies die een kortere looptijd hebben dan de in het verleden verleende concessies, omdat het stelsel wordt herschikt door de einddata van de concessies op elkaar af te stemmen.

               2)

               De artikelen 49 VWEU en 56 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een restrictieve nationale bepaling zoals die in het hoofdgeding, die een concessiehouder van kansspelen verplicht het gebruik van de hem in eigendom toebehorende materiële en immateriële goederen die het beheer- en inzamelingsnetwerk van het spel vormen, bij de beëindiging van zijn activiteit wegens het verstrijken van de looptijd van de concessie om niet over te dragen, voor zover deze beperking verder gaat dan nodig is om de daadwerkelijk door deze bepaling nagestreefde doelstelling te verwezenlijken, hetgeen de verwijzende rechterlijke instantie dient na te gaan.


title: Arrest van het Gerecht van Eerste Aanleg van 17 maart 2005 in zaak T-160/03, AFCon Management Consultants e.a. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Tacis-programma — Aanbesteding — Onregelmatigheden in gunningsprocedure — Beroep tot schadevergoeding)

text:
               28.5.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 132/25

      ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG

   van 17 maart 2005
   in zaak T-160/03, AFCon Management Consultants e.a. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)

   (Tacis-programma - Aanbesteding - Onregelmatigheden in gunningsprocedure - Beroep tot schadevergoeding)
   (2005/C 132/46)
   Procestaal: Engels
   In zaak T-160/03, AFCon Management Consultants, gevestigd te Bray (Ierland), Patrick Mc Mullin, wonende te Bray, Seamus O'Grady, wonende te Bray, alle vertegenwoordigd door B. O'Connor, solicitor, en I. Carreño, advocaat, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: J. Enegren en F. Hoffmeister, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg), betreffende een beroep tot vergoeding van de schade die verzoekers beweerdelijk hebben geleden wegens onregelmatigheden in de aanbestedingsprocedure voor een door het Tacis-programma gefinancierd project („Project FDRUS 9902 — Agricultural extension services in South Russia”), heeft het Gerecht (Vijfde kamer), samengesteld als volgt: P. Lindh, kamerpresident, R. García-Valdecasas en J. D. Cooke, rechters; griffier: D. Christensen, administrateur, op 17 maart 2005 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               De Commissie wordt veroordeeld tot betaling aan AFCon van een bedrag van 48 605 EUR, vermeerderd met intresten vanaf de uitspraak van het onderhavige arrest tot volledige voldoening. De intrestvoet wordt berekend op basis van het door de Europese Centrale Bank voor de voornaamste herfinancieringstransacties vastgestelde, gedurende het betrokken tijdvak geldende percentage, vermeerderd met twee punten. Het bedrag van de intresten wordt berekend volgens de methode van de samengestelde intresten.

               2)

               Het beroep wordt voor het overige verworpen.

               3)

               De Commissie wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 200 van 23.8.2003.


title: Zaak T-243/13: Beroep ingesteld op 30 april 2013 — ICT/Commissie

text:
               15.6.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 171/39

         Beroep ingesteld op 30 april 2013 — ICT/Commissie
   (Zaak T-243/13)
   2013/C 171/79
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Industrie Cartarie Tronchetti SpA (ICT) (Borgo a Mozzano, Italië) (vertegenwoordigers: J.-M. Leprêtre en N. Chahid-Nouraï, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               richtlijn 2013/2/EU van de Commissie van 7 februari 2013 tot wijziging van bijlage I bij richtlijn 94/62/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende verpakking en verpakkingsafval krachtens artikel 263 VWEU met onmiddellijke ingang nietig te verklaren voor zover zij cilinders, met uitzondering van die voor industrieel gebruik, aan de lijst van voorbeelden van verpakkingen heeft toegevoegd;

               —

               de Commissie te verwijzen in alle kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van het beroep voert verzoekster zes middelen aan die in wezen overeenkomen met die welke zijn aangevoerd in zaak T-202/13, Group’Hygiène/Commissie.


title: Zaak C-25/09: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 25 februari 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Fővárosi Bíróság — Hongarije) — Sió-Eckes kft/Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve (Gemeenschappelijk landbouwbeleid — Verordening (EG) nr. 2201/96 — Gemeenschappelijke ordening der markten in sector verwerkte producten op basis van groenten en fruit — Verordening (EG) nr. 1535/2003 — Steunregeling voor verwerkte producten op basis van groenten en fruit — Verwerkte producten — Perziken op siroop en/of op natuurlijk vruchtensap — Eindproducten)

text:
               17.4.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 100/7

         Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 25 februari 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Fővárosi Bíróság — Hongarije) — Sió-Eckes kft/Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve
   (Zaak C-25/09) (1)

   (Gemeenschappelijk landbouwbeleid - Verordening (EG) nr. 2201/96 - Gemeenschappelijke ordening der markten in sector verwerkte producten op basis van groenten en fruit - Verordening (EG) nr. 1535/2003 - Steunregeling voor verwerkte producten op basis van groenten en fruit - Verwerkte producten - Perziken op siroop en/of op natuurlijk vruchtensap - Eindproducten)
   2010/C 100/10
   Procestaal: Hongaars

      Verwijzende rechter

   Fővárosi Bíróság

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Sió-Eckes kft

      Verwerende partij: Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Fővárosi Bíróság (Hongarije) — Uitlegging van artikel 2, lid 1, van verordening (EG) nr. 2201/96 van de Raad van 28 oktober 1996 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector verwerkte producten op basis van groenten en fruit (PB L 297, blz. 29), van artikel 2, punt 1, van verordening (EG) nr. 1535/2003 van de Commissie van 29 augustus 2003 houdende uitvoeringsbepalingen van verordening (EG) nr. 2201/96 van de Raad wat de steunregeling voor verwerkte producten op basis van groenten en fruit betreft (PB L 218, blz. 14) en van artikel 3 van verordening (EEG) nr. 2320/89 van de Commissie van 28 juli 1989 tot vaststelling van minimumkwaliteitseisen waaraan perziken op siroop en op natuurlijk vruchtensap moeten voldoen om voor productiesteun in aanmerking te komen (PB L 220, blz. 54) — Perzikpulp geproduceerd in het kader van de steunregeling voor verwerkte producten op basis van groenten en fruit — Toepasbaarheid van die steunregeling op perzikproducten die worden aangeboden op een wijze waarin niet is voorzien in verordening (EEG) nr. 2320/89, en op halffabricaten die worden verkregen in de verschillende stadia van de productie en zijn bestemd voor verdere verwerking

      Dictum

               1)

               Artikel 2, lid 1, van verordening (EG) nr. 2201/96 van de Raad van 28 oktober 1996 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector verwerkte producten op basis van groenten en fruit, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 386/2004 van de Commissie van 1 maart 2004, moet aldus worden uitgelegd, dat voor de in deze bepaling bedoelde steunregeling in aanmerking komt een product dat valt onder een van de GN-codes die zijn opgesomd in bijlage I bij deze verordening, zoals gewijzigd, met inbegrip van GN-code 2008 70 92, en dat bovendien voldoet aan de definitie van „perziken op siroop en/of op natuurlijk vruchtensap” in de zin van deze verordening, gelezen in samenhang met verordening (EG) nr. 1535/2003 van de Commissie van 29 augustus 2003 houdende uitvoeringsbepalingen van verordening (EG) nr. 2201/96 van de Raad wat de steunregeling voor verwerkte producten op basis van groenten en fruit betreft, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 386/2004, en met verordening (EEG) nr. 2320/89 van de Commissie van 28 juli 1989 tot vaststelling van de minimumkwaliteitseisen waaraan perziken op siroop en/of natuurlijk vruchtensap in het kader van de productiesteunregeling moeten voldoen, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 996/2001 van de Commissie van 22 mei 2001.

               2)

               Het product dat wordt verkregen aan het einde van de verschillende stadia van de verwerking van perziken kan als een eindproduct in de zin van de verordeningen nrs. 2201/96 en 1535/2003, zoals gewijzigd, worden beschouwd, mits het de kenmerken vertoont die zijn omschreven in artikel 2, punt 1, van verordening nr. 1535/2003, zoals gewijzigd.

      (1)  PB C 82 van 4.4.2009.


title: Zaak C-250/15: Beschikking van het Hof (Derde kamer) van 3 september 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen — België) — Vivium SA/Belgische Staat (Prejudiciële verwijzing — Feitelijk en juridisch kader van het hoofdgeding — Geen voldoende preciseringen — Kennelijke niet-ontvankelijkheid)

text:
               16.11.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 381/11

         Beschikking van het Hof (Derde kamer) van 3 september 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen — België) — Vivium SA/Belgische Staat
   (Zaak C-250/15) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Feitelijk en juridisch kader van het hoofdgeding - Geen voldoende preciseringen - Kennelijke niet-ontvankelijkheid))
   (2015/C 381/13)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Vivium SA

      Verwerende partij: Belgische Staat

      Dictum

   Het door de Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (België) bij beslissing van 13 mei 2015 (zaak C-250/15) ingediende verzoek om een prejudiciële beslissing is kennelijk niet-ontvankelijk.

      (1)  PB C 262 van 10.8.2015.