title: Zaak C-403/07: Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 27 november 2008 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof — Duitsland) — Metherma GmbH & Co. KG/Hauptzollamt Düsseldorf (Gemeenschappelijk douanetarief — Gecombineerde nomenclatuur — Tariefindeling — Posten 8101 en 8102 — Breken en vergruizen van enkel door sinteren verkregen staven wolfraam of molybdeen — Ruw wolfraam en molybdeen, enkel door sinteren verkregen staven daaronder begrepen — Resten en afval)

text:
               24.1.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 19/8

         Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 27 november 2008 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof — Duitsland) — Metherma GmbH & Co. KG/Hauptzollamt Düsseldorf
   (Zaak C-403/07) (1)

   (Gemeenschappelijk douanetarief - Gecombineerde nomenclatuur - Tariefindeling - Posten 8101 en 8102 - Breken en vergruizen van „enkel door sinteren verkregen’ staven wolfraam of molybdeen - Ruw wolfraam en molybdeen, enkel door sinteren verkregen staven daaronder begrepen - Resten en afval)
   (2009/C 19/12)
   Procestaal: Duits
   Verwijzende rechter
   Bundesfinanzhof
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Metherma GmbH & Co. KG

      Verwerende partij: Hauptzollamt Düsseldorf
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Bundesfinanzhof — Uitlegging van verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief (PB L 256, blz. 1) — Verandering van tariefpost voor „door sinteren verkregen” staven wolfraam of molybdeen, wanneer deze staven worden vergruisd
   Dictum
   De gecombineerde nomenclatuur welke is opgenomen in bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, in de in 2001 geldende versie, te weten die welke voortvloeit uit verordening (EG) nr. 2388/2000 van de Commissie van 13 oktober 2000 tot wijziging van bijlage I bij verordening nr. 2658/87, moet aldus worden uitgelegd dat „enkel door sinteren verkregen” staven wolfraam of molybdeen onder postonderverdeling 8101 91 10 respectievelijk postonderverdeling 8102 91 10 vallen. Dergelijke staven, die moeten worden beschouwd als de betrokken metalen in ruwe staat en niet als werken daarvan, kunnen niet door vergruizen of breken worden omgevormd tot resten in de zin van postonderverdeling 8101 91 90 respectievelijk postonderverdeling 8102 91 90 van de genoemde gecombineerde nomenclatuur.

      (1)  PB C 283 van 24.11.2007.


20150731037616952015/C 270/503472015TC27020150817NL01NLINFO_JUDICIAL20150618404121Zaak T-347/15: Beroep ingesteld op 18 juni 2015 — Uganda Commercial Impex/Raad
 ---documentbreak--- C2702015NL4010120150618NL0050401412Beroep ingesteld op 18 juni 2015 — Uganda Commercial Impex/Raad
   (Zaak T-347/15)2015/C 270/50Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Uganda Commercial Impex (UCI) Ltd (Kampala, Oeganda) (vertegenwoordigers: A. Meskarian, S. Zaiwalla, P. Reddy, K. Mittal, Solicitors, en R. Blakeley, Barrister)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

            —

            besluit (GBVB) 2015/620 (
                  1
               ) van de Raad en uitvoeringsverordening (EU) nr. 2015/614 (
                  2
               ) van de Raad nietig verklaren, voor zover zij betrekking hebben op UCI (daaronder begrepen de opname van UCI in punt b) 9 van de bijlage bij het besluit en de verordening);

            —

            voor zover als nodig, verklaren dat artikel 9, lid 1, van verordening (EG) nr. 1183/2005 van de Raad van 18 juli 2005 (zoals gewijzigd) niet van toepassing is op UCI;

            —

            de Raad verwijzen in de kosten van UCI.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster vier middelen aan.

            1.

            De Raad heeft geen onafhankelijke beoordeling of althans geen adequate onafhankelijke beoordeling verricht van de plaatsing van UCI op een lijst, zoals van hem werd verwacht.

            2.

            Hoe dan ook heeft de Raad blijk gegeven van een kennelijk onjuiste beoordeling en/of is de plaatsing van UCI op een lijst onrechtmatig omdat in het geval van UCI niet aan de voorwaarden voor plaatsing op een lijst is voldaan.

            3.

            De procedurele rechten van UCI, meer in het bijzonder haar rechten van verdediging en haar recht op effectieve rechterlijke bescherming zijn geschonden en de Raad heeft geen toereikende motivering gegeven.

            4.

            De plaatsing van UCI op een lijst schendt hoe dan ook de grondrechten van UCI en het evenredigheidsbeginsel.

      (
         1
      )	Besluit (GBVB) 2015/620 van de Raad van 20 april 2015 houdende wijziging van besluit 2010/788/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen de Democratische Republiek Congo (PB L 102, blz. 43).
   (
         2
      )	Uitvoeringsverordening (EU) 2015/614 van de Raad van 20 april 2015 tot uitvoering van artikel 9, lid 4, van verordening (EG) nr. 1183/2005 tot vaststelling van bepaalde specifieke beperkende maatregelen tegen bepaalde personen die handelen in strijd met het wapenembargo tegen de Democratische Republiek Congo (PB L 102, blz. 10).


title: Zaak T-716/13: Beroep ingesteld op 27 december 2013 — Harry’s New York Bar/BHIM — Harrys Pubar (HARRY’S BAR)

text:
               14.4.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/38

         Beroep ingesteld op 27 december 2013 — Harry’s New York Bar/BHIM — Harrys Pubar (HARRY’S BAR)
   (Zaak T-716/13)
   2014/C 112/50
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Harry’s New York Bar SA (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordiger: S. Arnaud, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Harrys Pubar AB (Gothenburg, Zweden)

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 8 oktober 2013 in de gevoegde zaken R 946/2012-1 en R 995/2012-1 te vernietigen.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „HARRY’S BAR” voor waren en diensten van de klassen 25, 29, 30, 32, 33 en 43 — gemeenschapsmerkaanvraag nr. 3 378 031

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Oppositiemerk of -teken: de Zweedse merkinschrijvingen nrs. 356 009, 320 026, 315 142 en 55 6513-1066, voor waren en diensten van de klassen 25 en 42

      Beslissing van de oppositieafdeling: gedeeltelijke toewijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: toewijzing van het beroep in zaak R 995/2012-1 en verwerping van het beroep in zaak R 946/2012-1

      Aangevoerde middelen: schending van de artikelen 8, lid 1, sub b, en 4 van verordening nr. 207/2009.


title: Zaak T-334/14: Beroep ingesteld op 14 mei 2014 — Roca Sanitario/BHIM — Villeroy & Boch (waterkraan)

text:
               11.8.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 261/26

         Beroep ingesteld op 14 mei 2014 — Roca Sanitario/BHIM — Villeroy & Boch (waterkraan)
   (Zaak T-334/14)
   2014/C 261/49
   Taal van het verzoekschrift: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Roca Sanitario, SA (Barcelona, Spanje) (vertegenwoordiger: R. Guerras Mazón, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Villeroy & Boch AG (Mettlach, Duitsland)

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               de beslissing van de derde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 21 februari 2014 in de zaak R 812/2012-3 te vernietigen;

               —

               het BHIM en in voorkomend geval interveniënte, indien zij verschijnt en opkomt tegen dit beroep, te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Ingeschreven gemeenschapsmodel waarvan nietigverklaring wordt gevorderd: tekening van een waterkraan — ingeschreven gemeenschapsmodel nr. 1 264 568-0004

      Houder van het gemeenschapsmodel: verzoekster

      Partij die nietigverklaring van het gemeenschapsmodel vordert: Villeroy & Boch AG

      Motivering van de vordering tot nietigverklaring: ontbreken van nieuw en eigen karakter ten aanzien van eigen model van een waterkraan (nr. 00 584 560-0004)

      Beslissing van de nietigheidsafdeling: toewijzing van de vordering tot nietigverklaring

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 6 juncto artikel 25, lid 1, sub b, van verordening nr. 6/2002


title: Zaak C-54/06: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 7 december 2006 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk België (Niet-nakoming — Richtlijn 2001/42/EG — Beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma's — Niet-uitvoering binnen gestelde termijn)

text:
               30.12.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 331/19

         Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 7 december 2006 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk België
   (Zaak C-54/06) (1)

   (Niet-nakoming - Richtlijn 2001/42/EG - Beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma's - Niet-uitvoering binnen gestelde termijn)
   (2006/C 331/32)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: J. Hottiaux en F. Simonetti, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk België (vertegenwoordiger: L. Van den Broeck, gemachtigde)
   Voorwerp
   Niet-nakoming — Verzuim om binnen gestelde termijn alle maatregelen te treffen die noodzakelijk zijn om uitvoering te geven aan richtlijn 2001/42/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2001 betreffende de beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma's (PB L 197, blz. 30)
   Dictum

               1)

               Door niet binnen de gestelde termijn alle wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om uitvoering te geven aan richtlijn 2001/42/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2001 betreffende de beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma's (PB L 197, blz. 30), heeft het Koninkrijk België niet voldaan aan de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen.

               2)

               Het Koninkrijk België wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 74 van 25.3.2006.


title: Zaak C-558/13: Beschikking van de president van het Hof van 4 juni 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Krajský súd v Prešove — Slowakije) — CD Consulting s. r. o./Marián Vasko

text:
               11.8.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 261/20

         Beschikking van de president van het Hof van 4 juni 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Krajský súd v Prešove — Slowakije) — CD Consulting s. r. o./Marián Vasko
   (Zaak C-558/13) (1)

   2014/C 261/36
   Procestaal: Slowaaks
   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 45 van 15.2.2014.


20150731053617062015/C 270/352082015TC27020150817NL01NLINFO_JUDICIAL20150424282811Zaak T-208/15: Beroep ingesteld op 24 april 2015 — Universiteit Antwerpen/REA
 ---documentbreak--- C2702015NL2810120150424NL0035281281Beroep ingesteld op 24 april 2015 — Universiteit Antwerpen/REA
   (Zaak T-208/15)2015/C 270/35Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Universiteit Antwerpen (Antwerpen, België) (vertegenwoordigers: P. Teerlinck en P. de Bandt, advocaten)

      Verwerende partij: Uitvoerend Agentschap onderzoek (REA)

      Conclusies

            —

            Vaststellen dat subsidieovereenkomst nr. 238214 „C7” (Cerebellar-Cortical Control: Cells, Circuits, Computation, and Clinic) en subsidieovereenkomst nr. 238686 „CEREBNET” (Timing and plasticity in the olivo-cerebellar system), die zijn gesloten in het kader van het zevende kaderprogramma (FP7-PEOPLE-ITN-2008) met het oog op ondersteuning van de opleiding en loopbaanontwikkeling van onderzoekers en van netwerken voor initiële opleiding, niet aldus kunnen worden uitgelegd dat zij de begunstigden verplichten beginnende onderzoekers uitsluitend binnen de eigen instelling op te leiden, en derhalve bevestigen dat REA een deel van de kosten die verband houden met de opleiding van beginnende onderzoekers niet als niet-subsidiabel mag afwijzen op basis van deze uitlegging;

            —

            gelasten dat REA de kosten betaalt die verband houden met de opleiding van beginnende onderzoekers zoals gedeclareerd door verzoekster in het kader van de subsidieovereenkomsten „C7” en „CEREBNET”, vermeerderd met de interesten vanaf de datum dat de betalingen verschuldigd waren;

            —

            REA verwijzen in verzoeksters kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster twee middelen aan.

            1.

            Eerste middel: het standpunt van REA is gegrond op een onjuiste uitlegging van de subsidieovereenkomsten „C7” en „CEREBNET”. Dit eerste middel bestaat uit drie onderdelen. Ten eerste is het in strijd met de doelstellingen van het zevende kaderprogramma, het programma „Mensen”, het werkprogramma „Mensen” en het Europese Handvest voor Onderzoekers om de opleiding te beperken tot opleiding binnen de instelling van de begunstigde. Ten tweede kan uit de bepalingen van de subsidieovereenkomsten en de handleiding voor aanvragers worden afgeleid dat de verplichting voor de begunstigden om opleiding te verstrekken ook buiten hun eigen instelling kan worden vervuld. Ten derde vermeldt geen enkele bepaling van de subsidieovereenkomsten of andere toepasselijke instrumenten dat de opleiding uitsluitend binnen de instelling van de begunstigde mag worden verstrekt.

            2.

            Tweede middel: door haar uitlegging schendt REA het rechtszekerheids- en vertrouwensbeginsel en het evenredigheidsbeginsel.


title: Zaak C-50/05: Verzoek van de Korkein hallinto-oikeus van 4 februari 2005 om een prejudiciële beslissing in de door Maija Terttu Inkeri Nikula aanhangig gemaakte zaak

text:
               16.4.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 93/11

         Verzoek van de Korkein hallinto-oikeus van 4 februari 2005 om een prejudiciële beslissing in de door Maija Terttu Inkeri Nikula aanhangig gemaakte zaak
   (Zaak C-50/05)
   (2005/C 93/20)
   Procestaal: Fins
   De Korkein hallinto-oikeus heeft bij beschikking van 4 februari 2005, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 8 februari 2005, in de door Maija Terttu Inkeri Nikula aanhangig gemaakte zaak, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:

               Moet artikel 33, lid 1, van verordening (EEG) nr. 1408/71 (1) van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, aldus worden uitgelegd dat daarmee niet in overeenstemming is dat, wanneer de pensioengerechtigde op grond van artikel 27 van verordening nr. 1408/71 enkel recht heeft op prestaties bij ziekte en moederschap van het orgaan van het woonland die voor rekening van dit orgaan komen, de ziektekostenverzekeringspremie of -bijdrage aldus wordt vastgesteld dat in de lidstaat waarin de pensioengerechtigde woont als grondslag voor de vaststelling van de hoogte van de ziektekostenverzekeringspremie of -bijdrage niet alleen wordt uitgegaan van de van de woonstaat ontvangen pensioeninkomsten, maar ook van de uit een andere lidstaat ontvangen pensioeninkomsten, op voorwaarde echter dat de ziektekostenverzekeringspremie of -bijdrage niet hoger is dan het bedrag van het van de woonstaat ontvangen pensioen?

      (1)  PB L 149, blz. 2.


title: Zaak T-39/01: Beroep, op 20 februari 2001 ingesteld door Kabushiki Kaisha Fernandes tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt

text:
C 150/30                NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       19.5.2001
Beroep, op 20 februari 2001 ingesteld door Kabushiki                     Beslissing kamer van be-       verwerping van beroep
Kaisha Fernandes tegen Bureau voor harmonisatie binnen                   roep:
                         de interne markt
                                                                         Middelen:                      schending van artikel 8, lid 1,
                                                                                sub b, van verordening (EG)
                          (Zaak T-39/01)                                                                nr. 40/94 (1), subsidiair, schending
                                                                                van een rechtsregel met betrek-
                                                                                king tot de toepassing van de
                                                                                verordening — bewijs van nor-
                         (2001/C 150/59)                                                                maal gebruik in de betrokken lid-
                                                                                staten, overeenkomstig artikel 43,
                                                                                lid 3, van de verordening
                         (Procestaal: Engels)
                                                                         (1) Verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993
                                                                             inzake het gemeenschapsmerk (PB L 11, blz. 1).
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 20 februari 2001 beroep ingesteld tegen
Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt door
Kabushiki Kaisha Fernandes, te Tokio (Japan), vertegenwoor-
digd door R. Hacon, N. Phillips en I. Wood van Rowe & Maw,
Londen. In de procedure voor de kamer van beroep was voorts
partij R. J. Harrison, te Doncaster (Verenigd Koninkrijk).
                                                                         Beroep, op 21 februari 2001 ingesteld door Scan Office
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:                      Design SA tegen Commissie van de Europese Gemeen-
                                                                                schappen
—     de beslissing van de eerste kamer van beroep van het
      Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt van                                         (Zaak T-40/01)
      4 december 2000 in zaak R 0116/2000-1 te vernietigen;
                                                                                (2001/C 150/60)
—     het Bureau te gelasten de gemeenschapsmerkaanvraag
      niet in te schrijven;
                                                                                (Procestaal: Frans)
—     het Bureau in de kosten te verwijzen.
                                                                         Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                                                                         schappen is op 21 februari 2001 beroep ingesteld tegen
                                                                         Commissie van de Europese Gemeenschappen door Scan
Middelen en voornaamste argumenten                                       Office Design SA, te Brussel, vertegenwoordigd door B. Mer-
                                                                         tens en C. Steyaert, advocaten.
Aanvrager van het merk:         R. J. Harrison                           Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
Betrokken merk:                 woordmerk „HIWATT” voor be-              —     de Europese Commissie te veroordelen om aan verzoek-
                                paalde waren van klasse 9                      ster het bedrag van 1 186 511,50 Euro te betalen;
Houder van het oppo-            verzoekster                              —     de Commissie te verwijzen in de kosten.
sitiemerk of -teken:
Oppositiemerk of -te-           Duits, Frans en Italiaans woord-         Middelen en voornaamste argumenten
ken:                            merk „HIWATT” voor bepaalde
                                waren van klasse 9
                                                                         Naar aanleiding van aanbesteding nr. 96/31/IX/C1 (kantoor-
                                                                         meubilair — PB S 164 van 27.8.1996) van de Commissie,
Beslissing oppositie-af-        afwijzing van de oppositie               heeft verzoekster een offerte ingediend die door de Commissie
deling:                                                                  niet is aanvaard.


title: Zaak T-37/17: Beroep ingesteld op 23 januari 2017 — Bank Tejarat/Raad

text:
               3.4.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/52

         Beroep ingesteld op 23 januari 2017 — Bank Tejarat/Raad
   (Zaak T-37/17)
   (2017/C 104/73)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Bank Tejarat (Teheran, Iran) (vertegenwoordigers: S. Zaiwalla, P. Reddy, K. Mittal, A. Meskarian, solicitors, T. Otty, R. Blakeley, V. Zaiwalla en H. Leith, barristers)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               de Raad veroordelen tot het vergoeden aan verzoekende partij van de schade die deze heeft geleden ten gevolge van het feit dat de Raad beperkende maatregelen heeft opgelegd door middel van de volgende handelingen betreffende beperkende maatregelen tegen Iran: besluit 2012/35/GBVB van de Raad van 23 januari 2012 (PB 2012, L 19, blz. 22), uitvoeringsverordening (EU) nr. 54/2012 van de Raad van 23 januari 2012 (PB 2012, L 19, blz. 1), verordening (EU) nr. 267/2012 van de Raad van 23 maart 2012 (PB 2012, L 88, blz. 1), uitvoeringsverordening (EU) nr. 709/2012 van de Raad van 2 augustus 2012 (PB 2012, L 208, blz. 2), besluit (GBVB) 2015/556 van de Raad van 7 april 2015 (PB 2015, L 92, blz. 101) en uitvoeringsverordening (EU) 2015/549 van 7 april 2015 (PB 2015, L 92, blz. 12); de volgende bedragen zouden aan verzoekende partij moeten worden betaald: 1 494 050 000 USD voor materiële schade, 1 000 000 EUR voor immateriële schade en renten op deze bedragen, en

               —

               de Raad verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekende partij één middel aan.
   Verzoekende partij stelt dat het opleggen aan verzoekende partij van beperkende maatregelen door de Raad een voldoende ernstige schending vormde van de verplichtingen waarmee wordt beoogd rechten te verlenen aan personen, en dat de Europese Unie dus niet-contractueel aansprakelijk is. Deze schending was er de rechtstreekse oorzaak van dat verzoekende partij aanzienlijke materiële en immateriële schade heeft geleden, waarvoor zij recht heeft op vergoeding.


title: Zaak T-248/05: Beroep, op 1 juli 2005 ingesteld door MP Temporärpersonal GmbH tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

text:
               3.9.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 217/49

         Beroep, op 1 juli 2005 ingesteld door MP Temporärpersonal GmbH tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)
   (Zaak T-248/05)
   (2005/C 217/104)
   Taal van het verzoekschrift: Engels
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 1 juli 2005 beroep tegen het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) ingesteld door MP Temporärpersonal GmbH, gevestigd te Graz (Oostenrijk), vertegenwoordigd door M. Ciresa, advocaat.
   Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Manpower Inc, gevestigd te Milwaukee, Wisconsin (Verenigde Staten van Amerika).
   Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:

               —

               de beslissing van de vierde kamer van beroep van 5 april 2005 (zaak R 124/2004-4) te vernietigen;

               —

               het BHIM te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

               Gemeenschapsmerk waarvan nietigverklaring wordt gevorderd:

               woordmerk I.T.@MANPOWER voor waren en diensten van de klassen 9, 16, 35, 38, 41 en 42 — Gemeenschapsmerk nr. 861 559

               Houder van het gemeenschapsmerk:

               Manpower Inc.

               Verzoekster in de procedure tot nietigverklaring:

               MP Temporärpersonal GmbH

               Middelen voor de vordering tot nietigverklaring:

               artikel 51, lid 1, sub a, van verordening nr. 40/94 van de Raad juncto artikel 7, lid 1, sub b, c, d en g, van verordening nr. 40/94 van de Raad

               Beslissing van de nietigheidsafdeling:

               afwijzing van de vordering tot nietigverklaring

               Beslissing van de kamer van beroep:

               verwerping van het beroep

               Middelen:

               schending van artikel 7, lid 1, sub b, c, d en g, van verordening nr. 40/94 van de Raad


title: Arrest van het Hof (Derde kamer) van  27 oktober 2005  in zaak C-234/03 (verzoek van de Audiencia Nacional om een prejudiciële beslissing): Contse SA, Vivisol Srl, Oxigen Salud SA, tegen Instituto Nacional de Gestión Sanitaria (Ingesa), voorheen Instituto Nacional de la Salud (Insalud) (Vrijheid van vestiging — Vrijheid van dienstverrichting — Richtlijn 92/50/EEG — Overheidsopdrachten voor dienstverlening — Non-discriminatiebeginsel — Gezondheidsdiensten op het gebied van ademhalingstherapieën aan huis — Toelatingsvoorwaarde — Beoordelingscriteria)

text:
               8.4.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 86/1

      ARREST VAN HET HOF

   (Derde kamer)
   van 27 oktober 2005
   in zaak C-234/03 (verzoek van de Audiencia Nacional om een prejudiciële beslissing): Contse SA, Vivisol Srl, Oxigen Salud SA, tegen Instituto Nacional de Gestión Sanitaria (Ingesa), voorheen Instituto Nacional de la Salud (Insalud) (1)

   (Vrijheid van vestiging - Vrijheid van dienstverrichting - Richtlijn 92/50/EEG - Overheidsopdrachten voor dienstverlening - Non-discriminatiebeginsel - Gezondheidsdiensten op het gebied van ademhalingstherapieën aan huis - Toelatingsvoorwaarde - Beoordelingscriteria)
   (2006/C 86/02)
   Procestaal: Spaans
   In zaak C-234/03, betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 234 EG, ingediend door de Audiencia Nacional (Spanje), bij beslissing van 16 april 2003, ingekomen bij het Hof op 2 juni 2003, in de procedure: Contse SA, Vivisol Srl, Oxigen Salud SA, tegen Instituto Nacional de Gestión Sanitaria (Ingesa), voorheen Instituto Nacional de la Salud (Insalud), in aanwezigheid van: Air Liquide Medicinal SL, Sociedad Española de Carburos Metálicos SA, heeft het Hof (Derde kamer), samengesteld als volgt: A. Rosas (rapporteur), kamerpresident, J. Malenovský, J.-P. Puissochet, S. von Bahr en U. Lõhmus, rechters; advocaat-generaal: C. Stix-Hackl; griffier: M. Ferreira, hoofdadministrateur, op 27 oktober 2005 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
   Artikel 49 EG verzet zich ertegen dat een aanbestedende dienst in het bestek voor een overheidsopdracht voor het verlenen van gezondheidsdiensten op het gebied van ademhalingstherapieën aan huis en andere kunstmatige-beademingstechnieken enerzijds een toelatingsvoorwaarde vaststelt, volgens welke de inschrijvende onderneming ten tijde van de inschrijving dient te beschikken over een voor het publiek toegankelijk kantoor in de provinciehoofdstad waar de dienst moet worden verricht, en anderzijds criteria vaststelt voor de beoordeling van de offertes, waarbij extra punten worden toegekend aan de inschrijver die ten tijde van de inschrijving beschikt over installaties voor de productie, de behandeling en de afvulling van zuurstof op minder dan 1 000 km van bedoelde provincie, of over voor het publiek toegankelijke kantoren in bepaalde andere plaatsen van die provincie, en waarbij, wanneer verschillende offertes een zelfde aantal punten behalen, de onderneming wordt bevoordeeld die de betrokken dienst voorheen reeds verrichtte, voorzover deze elementen discriminatoir worden toegepast, niet worden gerechtvaardigd door dwingende redenen van algemeen belang, niet geschikt zijn om de verwezenlijking van het nagestreefde doel te waarborgen, of verder gaan dan nodig is voor het bereiken van dat doel, wat door de nationale rechter moet worden getoetst.

      (1)  PB C 184 van 2.8.2003.


title: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 25 september 2003 in zaak C-74/02: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek Duitsland ("Niet-nakoming — Richtlĳn 1999/94/EG — Niet-uitvoering binnen gestelde termĳn")

text:
C 275/18                 NL                              Publicatieblad van de Europese Unie                                               15.11.2003
                     ARREST VAN HET HOF                                                              ARREST VAN HET HOF
                                                                                (Zesde kamer)
                           (Eerste kamer)
                                                                                van 11 september 2003
                      van 25 september 2003                                    in zaak C-77/02 (verzoek van het Verwaltungsgericht
                                                                               Sigmaringen om een prejudiciële beslissing): Erika
                                                                                Steinicke tegen Bundesanstalt für Arbeit (1)
in zaak C-74/02: Commissie van de Europese Gemeen-
         schappen tegen Bondsrepubliek Duitsland (1)                           („Sociale politiek — Gelijke behandeling van mannen en
                                                                               vrouwen — Stelsel van deeltijdarbeid voor oudere werk-
                                                                               nemers — Richtlijn 76/207/EEG — Indirecte discriminatie
(„Niet-nakoming — Richtlijn 1999/94/EG — Niet-uitvoe-                                             — Objectieve rechtvaardiging”)
                   ring binnen gestelde termijn”)
                                                                                (2003/C 275/31)
                                                                                (Procestaal: Duits)
                          (2003/C 275/30)
                                                                               (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                                                                                dentie van het Hof)
                          (Procestaal: Duits)
                                                                               In zaak C-77/02, betreffende een verzoek aan het Hof krachtens
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-     artikel 234 EG van het Verwaltungsgericht Sigmaringen (Duits-
                          dentie van het Hof)                                  land), in het aldaar aanhangig geding tussen Erika Steinicke en
                                                                               Bundesanstalt für Arbeit, om een prejudiciële beslissing over de
                                                                               uitlegging van artikel 141 EG en de richtlijnen 75/117/EEG van
                                                                               de Raad van 10 februari 1975 betreffende het nader tot elkaar
                                                                               brengen van de wetgevingen der lidstaten inzake de toepassing
In zaak C-74/02, Commissie van de Europese Gemeenschap-                        van het beginsel van gelijke beloning voor mannelijke en vrou-
pen (gemachtigde: G. zur Hausen) tegen Bondsrepubliek                          welijke werknemers (PB L 45, blz. 19), 76/207/EEG van de Raad
Duitsland (gemachtigden: W.-D. Plessing en M. Lumma),                          van 9 februari 1976 betreffende de tenuitvoerlegging van het
betreffende een beroep strekkende tot vaststelling dat de                      beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen ten
Bondsrepubliek Duitsland, door niet binnen de gestelde termijn                 aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de beroepsoplei-
de nodige maatregelen te treffen om te voldoen aan richtlijn                   ding en de promotiekansen en ten aanzien van de arbeidsvoor-
1999/94/EG van het Europees Parlement en de Raad van                           waarden (PB L 39, blz. 40) en 97/81/EG van de Raad van
13 december 1999 betreffende de beschikbaarheid van consu-                     15 december 1997 betreffende de door de Unice, het CEEP
menteninformatie over het brandstofverbruik en de CO2-                         en het EVV gesloten raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid
uitstoot bij het op de markt brengen van nieuwe personenau-                    (PB 1998, L 14, blz. 9), heeft het Hof (Zesde kamer), samenge-
to’s (PB 2000, L 12, blz. 16, en rectificatie, PB 2000,                        steld als volgt: J.-P. Puissochet, kamerpresident, R. Schintgen,
L 87, blz. 34), de krachtens deze richtlijn op haar rustende                   V. Skouris, F. Macken (rapporteur) en J. N. Cunha Rodrigues,
verplichtingen niet is nagekomen, heeft het Hof (Eerste kamer),                rechters; advocaat-generaal: A. Tizzano; griffier: R. Grass, op
samengesteld als volgt: M. Wathelet (rapporteur), kamerpre-                    11 september 2003 een arrest gewezen waarvan het dictum
sident, P. Jann en A. Rosas, rechters; advocaat-generaal:                      luidt als volgt:
J. Mischo; griffier: R. Grass, op 25 september 2003 een arrest
gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:                                    De artikelen 2, lid 1, en 5, lid 1, van richtlijn 76/207/EEG van de
                                                                               Raad van 9 februari 1976 betreffende de tenuitvoerlegging van het
                                                                               beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen ten aanzien
1)    Door niet binnen de gestelde termijn alle wettelijke en bestuurs-        van de toegang tot het arbeidsproces, de beroepsopleiding en de promo-
      rechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen      tiekansen en ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden, moeten aldus
      aan richtlijn 1999/94/EG van het Europees Parlement en de                worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een bepaling als § 72 b,
      Raad van 13 december 1999 betreffende de beschikbaarheid                 lid 1, eerste zin, sub 2, van het Bundesbeamtengesetz, in de versie van
      van consumenteninformatie over het brandstofverbruik en de               de wet van 31 maart 1999, die heeft gegolden tot en met 30 juni
      CO2-uitstoot bij het op de markt brengen van nieuwe perso-               2000, op grond waarvan voor de regeling deeltijdarbeid voor oudere
      nenauto’s, is de Bondsrepubliek Duitsland de krachtens deze              werknemers alleen ambtenaren in aanmerking komen die in de vijf jaar
      richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.                vóór de aanvang van hun deeltijdarbeid in totaal ten minste drie
                                                                               jaar voltijds hebben gewerkt, wanneer aanzienlijk meer vrouwen dan
2)    De Bondsrepubliek Duitsland wordt verwezen in de kosten.                 mannen in deeltijd werken en derhalve op grond van dit voorschrift
                                                                               uitgesloten zijn van de regeling deeltijdarbeid voor oudere werknemers,
                                                                               tenzij deze bepaling wordt gerechtvaardigd door objectieve factoren die
                                                                               niets van doen hebben met discriminatie op grond van geslacht.
(1) PB C 97 van 20.4.2002.
                                                                               (1) PB C 118 van 18.5.2002.


title: Zaak C-528/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 17 oktober 2016 — Confédération paysanne, Réseau Semences Paysannes, Les Amis de la Terre France, Collectif Vigilance OGM et Pesticides 16, Vigilance OG2M, CSFV 49, OGM: dangers, Vigilance OGM 33, Fédération Nature et Progrès/Premier ministre, Ministre de l’agriculture, de l’agroalimentaire et de la forêt

text:
               16.1.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 14/23

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 17 oktober 2016 — Confédération paysanne, Réseau Semences Paysannes, Les Amis de la Terre France, Collectif Vigilance OGM et Pesticides 16, Vigilance OG2M, CSFV 49, OGM: dangers, Vigilance OGM 33, Fédération Nature et Progrès/Premier ministre, Ministre de l’agriculture, de l’agroalimentaire et de la forêt
   (Zaak C-528/16)
   (2017/C 014/29)
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Conseil d’État

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Confédération paysanne, Réseau Semences Paysannes, Les Amis de la Terre France, Collectif vigilance OGM et Pesticides 16, Vigilance OG2M, CSFV 49, OGM: dangers, Vigilance OGM 33, Fédération Nature et Progrès

      Verwerende partijen: Premier ministre, Ministre de l’agriculture, de l’agroalimentaire et de la forêt

      Prejudiciële vragen

               1)

               Zijn organismen die verkregen worden via mutagenese, genetisch gemodificeerde organismen in de zin van artikel 2 van richtlijn 2001/18/EG van 12 maart 2001 (1), ook al worden zij op grond van artikel 3 en bijlage I B van de richtlijn vrijgesteld van de opgelegde verplichtingen ten aanzien van de introductie en het in de handel brengen van genetisch gemodificeerde organismen? Kunnen met name mutagenesetechnieken en in het bijzonder de nieuwe gerichte-mutagenesetechnieken, waarbij gentechnologische procedés worden toegepast, worden beschouwd als technieken die worden genoemd in bijlage I A, waarnaar artikel 2 verwijst? Moeten de artikelen 2 en 3, en de bijlagen I A en I B, van richtlijn 2001/18 van 12 maart 2001 bijgevolg aldus worden uitgelegd dat zij alle via mutagenese verkregen genetisch gemodificeerde organismen en zaden vrijstellen van de voorgeschreven maatregelen inzake preventie, effectbeoordeling en traceerbaarheid, of slechts de organismen die verkregen zijn via de al vóór de vaststelling van die bepalingen bestaande klassieke technieken van willekeurige mutagenese door ioniserende straling of blootstelling aan chemische mutagentia?

               2)

               Zijn de via mutagenese verkregen rassen te beschouwen als genetisch gemodificeerde rassen in de zin van artikel 4 van richtlijn 2002/53/EG van 13 juni 2002 betreffende de gemeenschappelijke rassenlijst van landbouwgewassen (2), die niet worden vrijgesteld van de verplichtingen van deze richtlijn? Of is de werkingssfeer van die richtlijn daarentegen gelijk aan die van de artikelen 2 en 3, en bijlage I B, van de richtlijn van 12 maart 2001, en stelt zij de via mutagenese verkregen rassen ook vrij van de in de richtlijn van 13 juni 2002 neergelegde verplichtingen tot opneming van genetisch gemodificeerde rassen in de gemeenschappelijke rassenlijst van landbouwgewassen?

               3)

               Zijn de artikelen 2 en 3, en bijlage I B, van richtlijn 2001/18/EG van 12 maart 2001 inzake de doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde organismen in het milieu, voor zover zij mutagenese uitsluiten van de werkingssfeer van de verplichtingen van die richtlijn, maatregelen die een volledige harmonisatie bewerkstelligen, die de lidstaten verbieden via mutagenese verkregen organismen geheel of gedeeltelijk te onderwerpen aan de verplichtingen van die richtlijn of aan enige andere verplichting? Of hadden de lidstaten bij de omzetting ervan in hun nationaal recht een beoordelingsvrijheid om vast te stellen welke regeling van toepassing zou zijn op via mutagenese verkregen organismen?

               4)

               Kan de geldigheid van de artikelen 2 en 3, en van bijlagen I A en I B, van richtlijn 2001/18/EG van 12 maart 2001, voor zover die bepalingen via mutagenese verkregen genetisch gemodificeerde organismen niet onderwerpen aan maatregelen inzake preventie, effectbeoordeling en traceerbaarheid, worden getoetst aan het in artikel 191, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie vastgelegde voorzorgsbeginsel, door daarbij de ontwikkeling van gentechnologische procedés, het dankzij die technieken verschijnen van nieuwe plantenrassen en de onzekerheden die nu in de wetenschap bestaan ten aanzien van de gevolgen van die technieken en van de risico’s die zij kunnen opleveren voor het milieu en de gezondheid van mens en dier, in aanmerking te nemen?

      (1)  Richtlijn 2001/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 maart 2001 inzake de doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde organismen in het milieu en tot intrekking van richtlijn 90/220/EEG van de Raad — Verklaring van de Commissie (PB 2001, L 106, blz. 1).

      (2)  Richtlijn 2002/53/CE van de Raad van 13 juni 2002 betreffende de gemeenschappelijke rassenlijst van landbouwgewassen (PB 2002, L 193, blz. 1).


title: Zaak T-526/15: Beroep ingesteld op 7 september 2015 — HK Intertrade/Raad

text:
               9.11.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 371/36

         Beroep ingesteld op 7 september 2015 — HK Intertrade/Raad
   (Zaak T-526/15)
   (2015/C 371/37)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: HK Intertrade Co. Ltd (Wanchai, Hongkong) (vertegenwoordigers: J. Grayston, P. Gjørtler, G. Pandey en D. Rovetta, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               Nietigverklaring van besluit (GBVB) 2015/1008 van de Raad van 25 juni 2015 tot wijziging van besluit 2010/413/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Iran (PB L 161, blz. 19) en uitvoeringsverordening (EU) 2015/1001 van de Raad van 25 juni 2015 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 267/2012 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran (PB L 161, blz. 1), voor zover deze handelingen verzoekster opnemen in de categorie van personen en entiteiten voor wie beperkende maatregelen gelden;

               —

               nietigverklaring van het besluit van de Raad in de brief van 26 juni 2015 aan verzoeksters advocaten betreffende herziening van de lijst van aangewezen personen en entiteiten in bijlage II bij besluit 2010/413/GBVB en in bijlage IX bij verordening (EU) nr. 267/2012, voor zover daarbij wordt geweigerd verzoeksters naam te verwijderen van de lijst van personen en entiteiten voor wie beperkende maatregelen gelden;

               —

               verwijzing van de Raad in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster vier middelen aan.

               1.

               Eerste middel: ontoereikende motivering

                           —

                           Het besluit van 26 juni 2015 („bestreden herzieningsbesluit”) strekte tegelijkertijd tot kennisgeving van besluit (GBVB) 2015/1008 van de Raad en uitvoeringsverordening (EU) 2015/1001 van de Raad („bestreden handelingen”), maar de brief bevat geen motivering voor de vaststelling van de bestreden handelingen. De motivering van de Raad voldoet bovendien niet aan de in de rechtspraak geformuleerde standaard.

               2.

               Tweede middel: kennelijke beoordelingsfout

                           —

                           Verzoekster is weliswaar eigendom van NIOC, maar zij is een afzonderlijke rechtspersoon die is gevestigd te Hongkong, en zij is actief op de op zichzelf staande Aziatische markt, ver van enige vermeende zeggenschap van NIOC over verzoeksters activiteiten.

               3.

               Derde middel: schending van het recht van verweer

                           —

                           Door te aanvaarden dat één, niet-geïdentificeerde lidstaat de Raad er in feite toe kan brengen om een besluit te geven zonder onderzoek van enig ter staving aangevoerd document of bewijs ter zake, heeft de Raad eenzijdig een nieuwe besluitvormingsprocedure ingesteld zonder rechtsgrondslag in artikel 215 VWEU of in een andere bepaling van de Verdragen. Deze handelswijze verstoort het evenwicht tussen de onderzoeks- en de beslissingsbevoegdheid van de Raad en verzoeksters recht op rechterlijke bescherming.

               4.

               Vierde middel: schending van het grondrecht op eigendom

                           —

                           De Raad heeft geen wezenlijke redenen aangevoerd voor de beperkingen die verzoekster zijn opgelegd. De plaatsing op de lijst van de naam van verzoekster, een te Hongkong gevestigde onderneming die actief is op de Aziatische markt, kan op geen enkele wijze bijdragen tot de handhaving van de internationale vrede en veiligheid, en de Raad slaagt er niet in het tegendeel te bewijzen.


title: Zaak C-162/08: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Monomeles Protodikeio Rethymnis (Griekenland) op 17 april 2008 — Georgios Lagoudakis/G. Kentro Anoiktis Prostasias Ilikiomenon Dimou Rethymnis

text:
               5.7.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 171/19

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Monomeles Protodikeio Rethymnis (Griekenland) op 17 april 2008 — Georgios Lagoudakis/G. Kentro Anoiktis Prostasias Ilikiomenon Dimou Rethymnis
   (Zaak C-162/08)
   (2008/C 171/32)
   Procestaal: Grieks
   Verwijzende rechter
   Monomeles Protodikeio Rethymnis
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Georgios Lagoudakis

      Verwerende partij: G. Kentro Anoiktis Prostasias Ilikiomenon Dimou Rethymnis
   Prejudiciële vragen

               1)

               Moeten clausule 5 en clausule 8, punten 1 en 3, van de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die een integrerend onderdeel vormt van richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 (PB L 175, blz. 43), aldus worden uitgelegd dat het gemeenschapsrecht zich verzet (op grond van de toepassing van deze raamovereenkomst) tegen de vaststelling van maatregelen door een lidstaat a) wanneer in de nationale rechtsorde ten tijde van de inwerkingtreding van de richtlijn al een gelijkwaardig wettelijk voorschrift in de zin van clausule 5, punt 1, van de raamovereenkomst bestond, en b) wanneer de ter uitvoering van de raamovereenkomst vastgestelde maatregelen een verlaging inhouden van het algemene niveau van bescherming van de werknemers in de nationale rechtsorde?

               2)

               Zo ja, houdt een verlaging van het beschermingsniveau van tijdelijke werknemers in gevallen waarin er geen sprake is van meerdere opeenvolgende overeenkomsten maar slechts van een enkele arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd, waarbij de door de werknemer verrichte arbeid echter in werkelijkheid niet voorziet in tijdelijke, buitengewone of dringende behoeften van de werkgever, maar in „permanente en blijvende” behoeften, verband met de uitvoering van genoemde raamovereenkomst en de richtlijn en is een dergelijke verlaging dan toegestaan vanuit gemeenschapsrechtelijk oogpunt?

               3)

               Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord en wordt aangenomen dat in de nationale rechtsorde ten tijde van de inwerkingtreding van de richtlijn een gelijkwaardig wettelijk voorschrift in de zin van clausule 5, punt 1, van de raamovereenkomst bestond, zoals het in het hoofdgeding litigieuze artikel 8, lid 3, van wet 2112/1920, betekent dan een wettelijke maatregel, waarvan de vaststelling gemotiveerd wordt als uitvoering van de raamovereenkomst, zoals artikel 11 van presidentieel besluit 164/2004, een ontoelaatbare verlaging van het algemene niveau van bescherming van de werknemers in de nationale rechtsorde in de zin van artikel 8, punten 1 en 3, van de raamovereenkomst wanneer:

                           a)

                           de werkingssfeer van die wettelijke maatregel ter uitvoering van de raamovereenkomst slechts gevallen omvat waarin meerdere opeenvolgende arbeidsovereenkomsten of -verhoudingen voor bepaalde tijd zijn gesloten en niet op die waarin de werknemer (niet meerdere opeenvolgende maar) slechts een enkele arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd is aangegaan om te voorzien in „permanente en blijvende” behoeften van de werkgever, terwijl het al bestaande gelijkwaardige wettelijke voorschrift zich uitstrekt tot alle gevallen waarin sprake is van arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, dus ook op het geval dat de werknemer een enkele arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd is aangegaan, waarmee in werkelijkheid echter werd beoogd door de arbeid van de werknemer te voorzien in „permanente en blijvende” behoeften?

                           b)

                           wanneer de genoemde wettelijke maatregel ter uitvoering van de raamovereenkomst als waarborg ter bescherming van werknemers in tijdelijke dienst en ter voorkoming van misbruik in de zin van de raamovereenkomst betreffende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd voor de toekomst (ex nunc) rechtens als overeenkomsten voor onbepaalde tijd erkent, terwijl het al bestaande gelijkwaardige wettelijke voorschrift de arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd vanaf het moment waarop de aanvankelijke overeenkomsten zijn gesloten, (ex tunc) als overeenkomsten voor onbepaalde tijd aanmerkt?

               4)

               Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord en wordt aangenomen dat in de nationale rechtsorde een aan de inwerkingtreding van de richtlijn voorafgaand gelijkwaardig wettelijk voorschrift in de zin van clausule 5, punt 1, van de raamovereenkomst bestond, zoals het in het hoofdgeding litigieuze artikel 8, lid 3, van wet 2112/1920, betekent dan een ontoelaatbare verlaging van het algemene niveau van bescherming van de werknemers in de nationale rechtsorde in de zin van artikel 8, punten 1 en 3, van de raamovereenkomst de keuze van de Griekse wetgever bij de omzetting van genoemde richtlijn om enerzijds buiten de werkingssfeer van genoemd presidentieel besluit 164/2004 te brengen de gevallen van misbruik waarin de werknemer slechts een enkele arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd is aangegaan, die in werkelijkheid echter tot doel heeft de werknemer te werk te stellen om te voorzien in „permanente en blijvende” in plaats van tijdelijke, buitengewone of dringende, behoeften van de werkgever, en anderzijds geen vergelijkbare, effectieve en op de situatie toegesneden voorziening te treffen ter bescherming van de werknemers tegen deze specifieke vorm van misbruik, afgezien van de algemene bescherming die het algemene Griekse arbeidsrecht altijd voorziet in ieder geval waarin arbeid is verricht op basis van een ongeldige overeenkomst, ongeacht of sprake is van misbruik in de zin van de raamovereenkomst, waarbij de werknemer een vordering heeft tot betaling van zijn loon en toekenning van een ontslagvergoeding, of hij nu onder een geldige overeenkomst werkzaam was of niet, in aanmerking nemende dat

                           a)

                           de verplichting tot betaling van loon en van een ontslagvergoeding volgens het nationale recht geldt bij elke arbeidsverhouding en niet specifiek beoogt misbruik in de zin van de raamovereenkomst te voorkomen, en

                           b)

                           dat de toepassing van het al bestaande gelijkwaardige wettelijk voorschrift leidt tot de erkenning in rechte van de (enkele) arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd als overeenkomst voor onbepaalde tijd?

               5)

               Indien de vorige vragen bevestigend worden beantwoord, is de nationale rechter dan gehouden bij de uitlegging van het nationale recht conform richtlijn 1999/70/EG de bepalingen van een wettelijke maatregel die volgens de motivering ervan vastgesteld is ter uitvoering van de raamovereenkomst, maar leidt tot verlaging van het algemene niveau van bescherming van de werknemers in tijdelijke dienst in de nationale rechtsorde (zoals die van presidentieel besluit 164/2004, die stilzwijgend en indirect maar onmiskenbaar een dergelijke bescherming uitsluiten in de gevallen van misbruik waarin de werknemer slechts een enkele arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd is aangegaan, die in werkelijkheid echter tot doel heeft de werknemer te werk te stellen om te voorzien in „permanente en blijvende” in plaats van tijdelijke, buitengewone of dringende behoeften van de werkgever) buiten toepassing te laten en in plaats daarvan een ten tijde van de inwerkingtreding van de richtlijn reeds bestaand gelijkwaardig wettelijk voorschrift toe te passen, zoals artikel 8, lid 3, van wet 2112/1920?

               6)

               Indien de nationale rechter op een geschil betreffende arbeid voor bepaalde tijd een bepaling (in casu artikel 8, lid 3, van wet 2112/1920) — in beginsel — van toepassing acht die een gelijkwaardig wettelijk voorschrift in de zin van clausule 5, punt 1, van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die een integrerend onderdeel vormt van richtlijn 1999/70/EG, is en op grond waarvan zelfs één arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd die is gesloten zonder dat daar een met de aard, de soort en de kenmerken van de verrichte werkzaamheden verband houdende objectieve reden voor was, geldt als overeenkomst voor onbepaalde tijd:

                           a)

                           is dan in overeenstemming met het gemeenschapsrecht een uitlegging en toepassing van het nationale recht door de nationale rechter, volgens welke altijd sprake is van een objectieve reden voor de sluiting van arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd indien deze hun grondslag vinden in een wettelijk voorschrift inzake de aanstelling van tijdelijk personeel om tegemoet te komen aan specifieke, aanvullende maatschappelijke, buitengewone of in het algemene tijdelijke behoeften (in casu de bepalingen van wet 3250/2004, FEK A' 124/7-7-2004), ook wanneer in werkelijkheid wordt voorzien in permanente en blijvende behoeften?

                           b)

                           is dan in overeenstemming met het gemeenschapsrecht een uitlegging en toepassing van het nationale recht door de nationale rechter, volgens welke een bepaling die de omzetting van overeenkomsten voor bepaalde tijd in overeenkomsten voor onbepaalde tijd in de openbare sector verbiedt, moet worden uitgelegd in de zin dat de omzetting van een arbeidsovereenkomst of -verhouding voor bepaalde tijd in een overeenkomst voor onbepaalde tijd in de openbare sector absoluut verboden is, ook wanneer deze ten onrechte is gesloten voor bepaalde tijd en in werkelijkheid is bedoeld om te voorzien in permanente en blijvende behoeften, waarbij de nationale rechter in een dergelijk geval niet de bevoegdheid heeft het ware karakter van de in geding zijnde arbeidsrechtelijke verhouding vast te stellen en deze te kwalificeren als overeenkomst voor onbepaalde tijd? Of moet dit verbod beperkt blijven tot arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd die werkelijk zijn aangegaan om het hoofd te bieden aan tijdelijke, onvoorziene, dringende, buitengewone of andere dergelijke behoeften, en niet tot gevallen waarin de overeenkomsten in werkelijkheid zijn gesloten om te voorzien in permanente en blijvende behoeften?


title: Zaak T-302/06: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 9 juli 2008 — Hartmann/BHIM (E) ( Gemeenschapsmerk — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk E — Absolute weigeringsgrond — Ontbreken van onderscheidend vermogen — Onjuiste rechtsopvatting — Ontbreken van concreet onderzoek — Artikel 7, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94 )

text:
               15.8.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 209/48

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 9 juli 2008 — Hartmann/BHIM (E)
   (Zaak T-302/06) (1)

   („Gemeenschapsmerk - Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk E - Absolute weigeringsgrond - Ontbreken van onderscheidend vermogen - Onjuiste rechtsopvatting - Ontbreken van concreet onderzoek - Artikel 7, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94’)
   (2008/C 209/83)
   Procestaal: Duits
   Partijen

      Verzoekende partij: Paul Hartmann AG (Heidenheim, Duitsland) (vertegenwoordiger: K. Gründig-Schnelle, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: G. Schneider, gemachtigde)
   Voorwerp
   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 5 september 2006 (zaak R 805/2006-4) inzake een aanvraag tot inschrijving van het woordmerk E als gemeenschapsmerk
   Dictum

               1)

               De beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) van 5 september 2006 (zaak R 805/2006-4) wordt vernietigd.

               2)

               Het BHIM zal zijn eigen kosten dragen alsmede die van Paul Hartmann AG.

      (1)  PB C 310 van 16.12.2006.


title: Zaak T-70/15: Beroep ingesteld op 12 februari 2015 — Trajektna luka Split/Commissie

text:
               13.4.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 118/37

         Beroep ingesteld op 12 februari 2015 — Trajektna luka Split/Commissie
   (Zaak T-70/15)
   (2015/C 118/47)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Trajektna luka Split d.d. (Split, Kroatië) (vertegenwoordigers: M. Bauer, H. Freund en S. Hankiewicz, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               besluit C(2014) 9236 final van de Commissie van 28 november 2014 in de zaak AT.40199 Port of Split, nietig verklaren;

               —

               de Commissie verwijzen in haar eigen kosten en in die van verzoekster;

               —

               de zaak terugverwijzen naar de Europese Commissie voor nader onderzoek en een nieuw besluit; en

               —

               elke andere rechtens geboden maatregel te treffen.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster twee middelen aan.

               1.

               Eerste middel, ontleend aan een kennelijke beoordelingsfout en een kennelijk onjuiste rechtsopvatting wegens schending van de bij de behandeling van klachten op de Commissie rustende verplichtingen, doordat de Commissie blijkens elk van de drie door haar aangevoerde argumenten het belang van de Europese Unie onjuist heeft beoordeeld.

               2.

               Tweede middel, ontleend aan een kennelijke beoordelingsfout en een kennelijk onjuiste rechtsopvatting wegens schending van de bij de behandeling van klachten op de Commissie rustende verplichtingen, in het bijzonder door geen rekening te houden met alle relevante juridische en feitelijke omstandigheden.


title: Zaak C-586/15 P: Hogere voorziening ingesteld op 12 november 2015 door Lotte Co. Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 15 september 2015 in zaak T-483/12, Nestlé Unternehmungen Deutschland GmbH/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

text:
               15.2.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 59/2

         Hogere voorziening ingesteld op 12 november 2015 door Lotte Co. Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 15 september 2015 in zaak T-483/12, Nestlé Unternehmungen Deutschland GmbH/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)
   (Zaak C-586/15 P)
   (2016/C 059/02)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Rekwirante: Lotte Co. Ltd (gemachtigde: M. Knitter, Rechtsanwältin)

      Andere partijen in de procedure: Nestlé Unternehmungen Deutschland GmbH, Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Conclusies

               —

               vernietiging van het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 15 september 2015 (T-483/12) en verwerping van het beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt van 3 september 2012 in zaak R-2103/2010-4;

               —

               subsidiair, vernietiging van het bestreden arrest van het Gerecht en terugverwijzing van de zaak naar het Gerecht;

               —

               verwijzing van verzoekster in eerste aanleg (Nestlé Unternehmungen Deutschland GmbH) in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwirante stelt schending van artikel 15, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (hierna: „gemeenschapsmerkenverordening”). In concreto voert zij drie onjuiste toepassingen van het recht aan:

               1.

               Rekwirante stelt dat toepassing is gemaakt van onjuiste criteria bij de beoordeling of de afwijkende vorm waarin het oppositiemerk in concreto is gebruikt, aanvaardbaar is overeenkomstig artikel 15, lid 1, onder a), van de gemeenschapsmerkenverordening. In dat verband heeft het Gerecht — aldus rekwirante — de elementen van het oppositiemerk die onderscheidend vermogen bezitten, ten onrechte bepaald aan de hand van de criteria die dienen tot vaststelling van eventueel verwarringsgevaar. De kenmerkende of eventuele dominante rol die bepaalde elementen binnen het merk vervullen, die bij de vaststelling van eventueel verwarringsgevaar van doorslaggevend belang is, kan niet in gelijke mate als basis dienen voor beantwoording van de vraag of de afwijkende vorm waarin van het merk gebruik is gemaakt, aanvaardbaar is. In dat verband gaat het niet erom vast te stellen of gevaar voor verwarring bestaat. Veeleer is de vraag of de vorm waarin van het ingeschreven merk gebruik is gemaakt, slechts in zo een geringe mate afwijkt dat beide tekens in hun geheel gezien als gelijkwaardig kunnen worden beschouwd.

               2.

               Bovendien heeft het Gerecht nagelaten rekening te houden met alle omstandigheden die relevant zijn om de elementen van het oppositiemerk met onderscheidend vermogen te bepalen. Het Gerecht heeft ten onrechte de criteria van de kamer van beroep overgenomen zonder zelf de afzonderlijke en individuele elementen van het samengestelde oppositiemerk te onderzoeken.

               3.

               Volgens rekwirante is de motivering van het Gerecht bij de bepaling van de vorm van het gebruik behept met tegenstrijdigheden en fouten tegen de logica. Weliswaar verklaart het Gerecht dat het gebruikte teken slechts met betrekking tot „onbeduidende elementen” mag afwijken van de vorm waarin het is ingeschreven en dat het gebruikte teken en het ingeschreven merken moesten worden beschouwd als „in hun geheel gezien gelijkwaardig” om te kunnen spreken van een rechtens aanvaardbaar gebruik. Evenwel heeft het Gerecht bij de toepassing van deze beoordelingscriteria tegenstrijdigheden begaan en fouten tegen de logica gemaakt. Voorts heeft het Gerecht op rigide wijze onderzocht of de drie elementen die volgens het Gerecht onderscheidend vermogen bezaten, in de gebruikte vorm voorkwamen. Aan de hand van deze criteria gaat het Gerecht ervan uit dat het gebruik rechtens aanvaardbaar is zonder daarbij in overweging te nemen dat in de gebruikte vorm talrijke nieuwe elementen waren toegevoegd, met als gevolg dat het gebruikte teken en het ingeschreven merk niet langer konden worden beschouwd als „in hun geheel gezien gelijkwaardig”.


title: Zaak T-247/08: Arrest van het Gerecht van 28 september 2010 — C-Content/Commissie ( Niet-contractuele aansprakelijkheid — Overheidsopdrachten voor diensten — Communautaire aanbestedingsprocedures — Diensten van elektronische publicatie — Vermeende onregelmatigheden en schendingen van gemeenschapsrecht door Bureau voor publicaties — Verjaringstermijnen — Oorzakelijk verband )

text:
               20.11.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 317/27

         Arrest van het Gerecht van 28 september 2010 — C-Content/Commissie
   (Zaak T-247/08) (1)

   (Niet-contractuele aansprakelijkheid - Overheidsopdrachten voor diensten - Communautaire aanbestedingsprocedures - Diensten van elektronische publicatie - Vermeende onregelmatigheden en schendingen van gemeenschapsrecht door Bureau voor publicaties - Verjaringstermijnen - Oorzakelijk verband)
   2010/C 317/48
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: C-Content BV (’s-Hertogenbosch, Nederland) (vertegenwoordiger: M. Meulenbelt, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk E. Manhaeve en N. Bambara, gemachtigden, bijgestaan door O. Soudry, adviseur, en A. Nucara, advocaat, vervolgens E. Manhaeve en N. Bambara, bijgestaan door O. Soudry en E. Petritsi, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tot vergoeding van de schade die verzoekster stelt te hebben geleden als gevolg van onregelmatigheden en schendingen van het gemeenschapsrecht die het Bureau voor officiële publicaties der Europese Gemeenschappen zou hebben begaan in het kader van verschillende communautaire aanbestedingsprocedures betreffende diensten van elektronische publicatie

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt ten dele niet-ontvankelijk en ten dele ongegrond verklaard.

               2)

               C-Content BV wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 209 van 15.8.2008.


title: Zaak C-472/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León (Spanje) op 24 augustus 2016 — Jorge Luís Colino Sigüenza/Ayuntamiento de Valladolid en IN-PULSO MUSICAL, Sociedad Cooperativa

text:
               28.11.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 441/7

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León (Spanje) op 24 augustus 2016 — Jorge Luís Colino Sigüenza/Ayuntamiento de Valladolid en IN-PULSO MUSICAL, Sociedad Cooperativa
      (Zaak C-472/16)
      (2016/C 441/10)
      Procestaal: Spaans

         Verwijzende rechter

      Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Jorge Luís Colino Sigüenza

         Verwerende partijen: Ayuntamiento de Valladolid en IN-PULSO MUSICAL, Sociedad Cooperativa

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Is er sprake van een overgang in de zin van richtlijn 2001/23/EG (1) wanneer de concessiehouder van een gemeentelijke muziekschool, aan wie de gemeente alle materiële middelen (ruimten, instrumenten, leslokalen, meubilair) ter beschikking stelt, die zijn eigen personeel in dienst neemt en die zijn diensten per schooljaar verleent, zijn activiteiten beëindigt per 1 april 2013, dat wil zeggen twee maanden vóór het einde van het schooljaar, en alle materiële middelen teruggeeft aan de gemeente, die de activiteiten niet hervat om het schooljaar 2012-2013 af te ronden, maar na een nieuwe aanbesteding de concessie gunt aan een nieuwe opdrachtnemer, die de activiteiten hervat in september 2013, bij aanvang van het nieuwe schooljaar 2013-2014, waartoe de gemeente hem de noodzakelijke materiële middelen (ruimten, instrumenten, leslokalen, meubilair) overdraagt waarover voorheen de vorige opdrachtnemer beschikte?

                  2)

                  Indien de voorgaande vraag bevestigend wordt beantwoord, moet in de beschreven omstandigheden — waarin de eerste opdrachtnemer zich door de wanprestatie van de opdrachtgever (gemeente) genoopt ziet zijn activiteiten te beëindigen en het voltallige personeel te ontslaan, en de opdrachtgever vervolgens de materiële middelen overdraagt aan een tweede opdrachtnemer, die de activiteiten voortzet — artikel 4, lid 1, van richtlijn 2001/23/EG dan aldus worden uitgelegd dat het ontslag van de werknemers van de eerste opdrachtnemer heeft plaatsgevonden „om economische, technische of organisatorische redenen die wijzigingen voor de werkgelegenheid met zich brengen” of is dit ontslag het gevolg van „de overgang van de onderneming, vestiging of onderdeel van de onderneming of vestiging”, welke ontslaggrond bij dat artikel wordt verboden?

                  3)

                  Indien het antwoord op de vorige vraag luidt dat het ontslag het gevolg is van de overgang en dus in strijd is met richtlijn 2001/23/EG, moet artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie dan aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale wettelijke regeling die een rechter of een rechterlijke instantie verbiedt ten gronde te beslissen over de argumenten van een werknemer die zijn in het kader van een collectieve ontslagprocedure gegeven ontslag aanvecht in een individuele procedure, teneinde de rechten te doen gelden die voortvloeien uit de toepassing van richtlijn 2001/23/EG van de Raad van 12 maart 2001 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bĳ overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen van ondernemingen of vestigingen en van richtlijn 98/59/EG (2) van de Raad van 20 juli 1998 betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake collectief ontslag, op grond dat er een eerdere, in kracht van gewijsde gegane uitspraak over het collectief ontslag is gewezen in een procedure waarin de werknemer geen partij kon zijn, terwijl vakbondsafvaardigingen in het bedrijf en/of wettelijke werknemersvertegenwoordigers dat wel waren of konden zijn?

         (1)  Richtlijn van de Raad van 12 maart 2001 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen van ondernemingen of vestigingen, PB 2001, L 82, blz. 16.

         (2)  PB 1998, L 225, blz. 16.


title: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 4 maart 2004 in zaak C-130/02 (verzoek van het Finanzgericht München om een prejudiciële beslissing): Krings GmbH tegen Oberfinanzdirektion Nürnberg

text:
               17.4.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 94/6

      ARREST VAN HET HOF

   (Vijfde kamer)
   van 4 maart 2004
   in zaak C-130/02 (verzoek van het Finanzgericht München om een prejudiciële beslissing): Krings GmbH tegen Oberfinanzdirektion Nürnberg (1)

   (Gemeenschappelijk douanetarief - Gecombineerde nomenclatuur - Tariefindeling - Bereiding op basis van thee-extracten)
   (2004/C 94/10)
   Procestaal: Duits
   In zaak C-130/02, betreffende een verzoek aan het Hof krachtens artikel 234 EG van het Finanzgericht München (Duitsland), in het geding tussen Krings GmbH en Oberfinanzdirektion Nürnberg, om een prejudiciële beslissing over om een prejudiciële beslissing over, enerzijds, de uitlegging van de gecombineerde nomenclatuur van het gemeenschappelijk douanetarief, zoals deze voortvloeit uit verordening (EG) nr. 2031/2001 van de Commissie van 6 augustus 2001 tot wijziging van bijlage I van verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief (PB L 279, blz. 1), en, anderzijds de geldigheid van verordening (EG) nr. 306/2001 van de Commissie van 12 februari 2001 tot indeling van bepaalde goederen in de gecombineerde nomenclatuur (PB L 44, blz. 25), heeft het Hof (Vijfde kamer), samengesteld als volgt: A. Rosas (rapporteur), waarnemend voor de president van de Vijfde kamer, A. La Pergola en S. von Bahr, rechters; advocaat-generaal: C. Stix-Hackl, griffier: R. Grass, op 4 maart 2004 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Bij het onderzoek van de tweede vraag is niet gebleken van feiten of omstandigheden die de geldigheid van verordening (EG) nr. 306/2001 van de Commissie van 12 februari 2001 tot indeling van bepaalde goederen in de gecombineerde nomenclatuur kunnen aantasten voorzover deze de producten die zijn omschreven in de punten 2 en 3 van de in de bijlage bij deze verordening opgenomen tabel, indeelt in postonderverdeling 2101 20 92 van de gecombineerde nomenclatuur van het gemeenschappelijk douanetarief, zoals deze voortvloeit uit verordening (EG) nr. 2031/2001 van de Commissie van 6 augustus 2001 tot wijziging van bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad met betrekking tot de tarief– en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief.

               2)

               De door de Commissie van de Europese Gemeenschappen in verordening nr. 306/2001 gegeven indeling is, wat de producten betreft die zijn omschreven in de punten 2 en 3 van de in de bijlage bij deze verordening opgenomen tabel, naar analogie toepasselijk op twee mengsels die bestemd zijn voor de bereiding van theedranken en beide bestaan uit 64 % kristalsuiker en 1,9 % thee-extract en water, alsmede, in het geval van één van deze mengsels, 0,8 % citroenzuur.

      (1)  PB C 144 van 15.6.2002.


title: Zaak C-549/09: Beroep ingesteld op 23 december 2009 — Europese Commissie/Franse Republiek

text:
               27.3.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 80/11

         Beroep ingesteld op 23 december 2009 — Europese Commissie/Franse Republiek
   (Zaak C-549/09)
   2010/C 80/18
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: E. Gippini Fournier en K. Walkerová, gemachtigden)

      Verwerende partij: Franse Republiek

      Conclusies

               —

               vaststellen dat Frankrijk, door geen uitvoering te geven aan de beschikking van de Commissie van 14 juli 2004 betreffende bepaalde door Frankrijk ten uitvoer gelegde steunmaatregelen ten behoeve van viskwekers en vissers (1), door de op grond van de artikelen 2 en 3 van voornoemde beslissing onwettig en met de gemeenschappelijke markt onverenigbaar verklaarde steun niet van de begunstigden terug te vorderen, en door de Commissie geen kennis te hebben gegeven van de maatregelen die zijn genomen teneinde aan deze beschikking te voldoen, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 288, lid 4, EU en de artikelen 4 en 5 van voornoemde beschikking;

               —

               de Franse Republiek verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Met haar beroep verwijt de Commissie verweerster nog niet de nodige maatregelen te hebben genomen teneinde onverwijld de onwettig en met de gemeenschappelijke markt onverenigbaar verklaarde steun van de begunstigden terug te vorderen, althans deze maatregelen niet ter kennis van de Commissie te hebben gebracht.
   Frankrijk diende de Commissie namelijk, binnen een termijn van twee maanden vanaf de bekendmaking van de beschikking, kennis te geven van de maatregelen die waren genomen om hieraan te voldoen. Er zijn echter meer dan vijf jaar verstreken sedert de Franse autoriteiten voornoemde beschikking ontvingen, zonder dat enige terugbetaling van de toegekende steunmaatregelen heeft plaatsgevonden.
   Daarenboven herinnert verzoekster eraan dat, volgens vaste rechtspraak, een lidstaat, als middel tegen een beroep wegens niet-nakoming, ingesteld door de Commissie op grond van artikel 108, lid 2, EU, enkel de volstrekte onmogelijkheid tot uitvoering kan aanvoeren. De Franse autoriteiten hebben evenwel nooit uitzonderlijke en onvoorzienbare moeilijkheden, die de uitvoering van de beschikking onmogelijk hebben gemaakt, aangevoerd. Zij hebben enkel het voornemen te kennen gegeven, de relevante terugvorderingsmaatregelen tezamen met die in een ander dossier betreffende de terugvordering van onverenigbare steunmaatregelen te nemen.

      (1)  Beschikking 2005/239/EG van 14 juli 2004 van de Commissie betreffende bepaalde door Frankrijk ten uitvoer gelegde steunmaatregelen ten behoeve van viskwekers en vissers (PB 2005, L 74, blz. 49).


title: Verzoek van het Tribunal de police de La Rochelle van 31 januari 1995 om een prejudiciële beslissing in de strafzaak tegen P. Goupil (Zaak C-39/95)

text:
 Nr . C 87/6            NL [                 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      8 . 4 . 95
 Requirante concludeert dat het den Hove behage:                        vervoeren, ook wanneer dat over grote afstand gebeurt, uit
                                                                        van de werkingssfeer van Verordening ( EEG) nr. 3821/85
 1 . Het arrest van het Gerecht van eerste aanleg voor wat              van de Raad van 20 december 1985 betreffende het
       betreft de punten 2 en 3 van het dictum te vernieti             controleapparaat in het wegvervoer (2 )?
       gen ( a ).
                                                                        (!) PB nr. L 370 van 31 . 12 . 1985 , blz . 1 .
 2 . De zaak terug te verwijzen naar het Gerecht van eerste             ( 2 ) PB nr. L 370 van 31 . 12 . 1985 , biz . 8 .
       aanleg voor de beoordeling van het door verzoeksters in
       zaak T-450/93 aangevoerde vierde middel .
 3 . De beslissing omtrent de kosten aan te houden.
Middelen en voornaamste argumenten                                      Beroep, op 17 februari 1995 ingesteld door de Raad van de
                                                                                Europese Unie tegen het Europees Parlement
 Schending van het Gemeenschapsrecht                                                              ( Zaak C-41/95 )
                                                                                ( 95/C 87/12 )
— De in het bestreden arrest vervatte overweging van het
      Gerecht van eerste aanleg, dat de Commissie verzoek              Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
      sters vóór het geven van haar beschikking had moeten
                                                                        op 17 februari 1995 beroep ingesteld tegen het Europees
      horen, brengt wijziging in de in Verordening ( EEG )              Parlement door de Raad van de Europese Unie, vertegen
      nr. 2950/83 van de Raad (2 ) neergelegde regeling voor            woordigd door J.-P. Jacqué, F. Van Craeyenest en Y.
      het beheer van het Europees Sociaal Fonds ( ESF ). Het            Crétien, als gemachtigden, domicilie gekozen hebbende te
      ESF overlegt enkel met de Lid-Staat. Verzoeksters
                                                                        Luxemburg bij B. Eynard, Europese Investeringsbank,
      onderhouden rechtstreeks betrekkingen met de Lid                 Boulevard Konrad Adenauer 100 .
      Staat. Bijgevolg is de Commissie slechts verplicht,
      overeenkomstig het bepaalde in de richtlijn, de Lid-Staat
      te raadplegen vóór het geven van een definitieve beschik         Verzoeker concludeert dat het den Hove behage :
      king tot verlaging van de bijstand . De door het Gerecht
                                                                        1 . nietig te verklaren de handeling waarbij de voorzitter
      gestelde voorwaarde is voorts in strijd met het subsidia
                                                                               van het Europees Parlement op 15 december 1994
      riteitsbeginsel .
                                                                               constateerde dat de begroting 1995 definitief is vastge
                                                                               steld 0 );
— Aangaande de vaststelling van onvoldoende motivering
      betoogt requirante, dat het Gerecht er geen rekening mee          2 . bijgevolg deze begroting, zoals zij dezelfde dag door het
      heeft gehouden, dat verzoeksters van tevoren kennis                      Europees Parlement is vastgesteld, ongeldig te verkla
      hadden genomen van de context van de gegronde                            ren ;
      twijfels en verdenkingen die de Commissie koesterde
      aangaande het niet vervuld zijn van de voorwaarden                3 . te verklaren, dat tot aan de uitspraak van het arrest
      voor het geven van de bestreden beschikking.                             verrichte handelingen tot uitvoering van de begroting
                                                                               integraal gehandhaafd blijven;
i 1 ) Arrest van 6 december 1994 in zaak T-450/93 .
(2 ) PB nr. L 289 van 22 . 10 . 1983 , blz. 1 .                         4. het Europees Parlement in de kosten te verwijzen.
                                                                        Middelen en voornaamste argumenten
                                                                       — Schending van artikel 203 van het EG-Verdrag: het
                                                                              Parlement heeft „ amendementen " aangenomen op
Verzoek van het Tribunal de police de La Rochelle van                         begrotingslijnen die tot de verplichte uitgaven behoren,
31 januari 1995 om een prejudiciële beslissing in de                          namelijk bepaalde uitgaven inzake landbouwgarantie.
                    strafzaak tegen P. Goupil                                 Daardoor heeft het Parlement de in artikel 203 , leden 4,
                         ( Zaak C-39/95 )                                     5 en 6, van het EG-Verdrag neergelegde bevoegdheids
                            ( 95/C 87/11 )                                    verdeling tussen de twee takken van de begrotingsauto
                                                                              riteit geschonden.
Het Tribunal de police de la Rochelle heeft bij beschikking            — Schending van de verbintenissen die het Parlement is
van 31 januari 1995 , ingekomen ter griffie van het Hof van                   aangegaan in het kader van de Gezamenlijke Verklaring
Justitie op 17 februari 1995 , in de strafzaak tegen P. Goupil,               van 30 juni 1982 betreffende verschillende maatregelen
het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen                           ter verzekering van een beter verloop van de begrotings
verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende                    procedure ( 2 ) en het Interinstitutioneel Akkoord van
vraag :                                                                       29 oktober 1993 over de begrotingsdiscipline en de
                                                                              verbetering van de begrotingsprocedure ( 3 ), en derhalve
Sluit artikel 4 van Verordening ( EEG) nr. 3820/85 van de                     van de plicht van de Instellingen tot loyale samenwer
Raad van 20 december 1985 tot harmonisatie van bepaalde                       king: door de classificatie van bestaande begrotingslij
voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer ( l )                      nen en het vaststellen van een procedure voor de
voertuigen van particuliere ondernemingen die afval opha                     classificatie van nieuwe begrotingslijnen in de toekomst,
len en verwerken en die afvalcontainers of industrieel afval                  zonder af te wijken van de methode van artikel 203 ,


title: Zaak T-404/05: Beroep ingesteld op  9 november 2005  — Helleense Republiek tegen Commissie

text:
               28.1.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 22/17

         Beroep ingesteld op 9 november 2005 — Helleense Republiek tegen Commissie
   (Zaak T-404/05)
   (2006/C 22/32)
   Procestaal: Grieks
   Partijen

      Verzoekster: Helleense Republiek (vertegenwoordigers N. Koroyiannakis en N. Keramidas, advocaten, bijgestaan door M. Tassopoulou)

      Verweerster: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies van verzoekster

               —

               beschikking nr. C(2005)3243 van de Commissie van 1 september 2005 tot vermindering van de steun die door het cohesiefonds aan project nr. 95/09/65/040 (nieuwe internationale luchthaven van Athene te Spata) was toegekend bij beschikking nr. C(96)1356 van de Commissie van 24 mei 1996, nietig te verklaren

               —

               de Commissie te veroordelen tot terugbetaling van het door de Helleense Republiek betaalde bedrag overeenkomend met de vermindering van de steun, inclusief de wettelijke rente.

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Met de bestreden beschikking eist de Commissie terugbetaling als onverschuldigd betaald van het bedrag van 12 781 410 EUR, wegens onregelmatigheden bij de verlening van steun van het cohesiefonds aan het project „nieuwe internationale luchthaven van Athene te Spata”.
   De Helleense Republiek vordert nietigverklaring van deze beschikking op grond dat de beschikking niet is gegeven binnen de termijn die is gesteld in artikel 18, lid 3, van verordening nr. 1386/2002 en artikel H van bijlage II bij verordening nr. 1164/1994.
   Subsidiair betwist de Helleense Republiek de opvatting van de Commissie dat een bedrag van 48 000 000 EUR voor luchtverkeersleidingsinstrumentarium niet is meegeteld. Voorts is zij van mening dat de Commissie, door een correctie toe te passen van 2 % omdat naar haar mening de voorschriften ter zake van publiciteit niet waren nageleefd, ten onrechte haar beschikking nr. 455/96 met terugwerkende kracht heeft toegepast op bovengenoemd project, dat, daar het dateert van na die beschikking, niet onder de bepalingen daarvan viel. Ten slotte is de Helleense Republiek van mening dat de betrokken correctie in strijd is met het evenredigheidsbeginsel en onwettig en ongerechtvaardigd is.