title: Gevoegde zaken C-561/08 P en C-4/09 P: Beschikking van het Hof (Vijfde kamer) van 23 oktober 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Gerasimos Potamianos (C-561/08 P), Gerasimos Potamianos/Commissie van de Europese Gemeenschappen (C-4/09 P) (Hogere voorziening — Ambtenaren — Tijdelijk functionaris — Niet-verlenging van overeenkomst voor bepaalde tijd — Bezwarend besluit)

text:
               27.2.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 51/15

         Beschikking van het Hof (Vijfde kamer) van 23 oktober 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Gerasimos Potamianos (C-561/08 P), Gerasimos Potamianos/Commissie van de Europese Gemeenschappen (C-4/09 P)
   (Gevoegde zaken C-561/08 P en C-4/09 P) (1)

   (Hogere voorziening - Ambtenaren - Tijdelijk functionaris - Niet-verlenging van overeenkomst voor bepaalde tijd - Bezwarend besluit)
   2010/C 51/23
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwiranten: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: J. Curral en D. Martin, gemachtigden) (C-561/08 P), Gerasimos Potamianos (vertegenwoordiger: J.-N. Louis, advocaat) (C-4/09 P)

      Andere partijen in de procedure: Gerasimos Potamianos (vertegenwoordigers: J.-N. Louis, advocaat) (C-4/09 P), Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: J. Curral en D. Martin, gemachtigden) (C-561/08 P)

      Voorwerp

   Hogere voorziening ingesteld tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Zevende kamer) van 15 oktober 2008 in zaak T-160/04, Potamianos/Commissie, waarbij het Gerecht het beroep van Potamianos tegen de betekening door de directeur-generaal van het DG „Onderzoek”, van de informatie dat zijn overeenkomst als tijdelijk functionaris niet zou worden verlengd, ontvankelijk heeft verklaard — Begrip „bezwarend besluit” — Afwijkende uitlegging door het Hof enerzijds en het Gerecht van eerste aanleg en het Gerecht voor ambtenarenzaken anderzijds

      Dictum

               1)

               De hogere voorzieningen worden afgewezen.

               2)

               Elke partij zal de eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 44 van 21.2.2009.

      PB C 82 van 4.4.2009.


title: Zaak C-86/13: Beschikking van de president van het Hof van 10 juli 2014 — Europese Commissie/Raad van de Europese Unie, interveniënten: Europees Parlement, Bondsrepubliek Duitsland en Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland

text:
               15.9.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 315/45

         Beschikking van de president van het Hof van 10 juli 2014 — Europese Commissie/Raad van de Europese Unie, interveniënten: Europees Parlement, Bondsrepubliek Duitsland en Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland
   (Zaak C-86/13) (1)

   2014/C 315/74
   Procestaal: Frans
   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 123 van 27.4.2013.


title: Zaak T-344/05: Arrest van het Gerecht van 9 september 2011 — Griekenland/Commissie ( EOGFL — Afdeling Garantie — Van communautaire financiering uitgesloten uitgaven — Rundvlees — Extensiveringsbedrag — Akkerbouwgewassen — Groenten en fruit — Steun bij verwerking van bepaalde citrusvruchten — Voorwaarde voor toepassing van forfaitaire financiële correctie van 100 % — Evenredigheid )

text:
               22.10.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 311/31

         Arrest van het Gerecht van 9 september 2011 — Griekenland/Commissie
   (Zaak T-344/05) (1)

   (EOGFL - Afdeling „Garantie” - Van communautaire financiering uitgesloten uitgaven - Rundvlees - Extensiveringsbedrag - Akkerbouwgewassen - Groenten en fruit - Steun bij verwerking van bepaalde citrusvruchten - Voorwaarde voor toepassing van forfaitaire financiële correctie van 100 % - Evenredigheid)
   2011/C 311/52
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Verzoekende partij: Helleense Republiek (vertegenwoordigers: I. Chalkias en E. Svolopoulou, gemachtigden)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: H. Tserepa-Lacombe en L. Visaggio, gemachtigden, bijgestaan door N. Korogiannakis, advocaat)

      Voorwerp

   Verzoek tot gedeeltelijke nietigverklaring van beschikking 2005/555/EG van de Commissie van 15 juli 2005 houdende onttrekking aan communautaire financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten voor het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL), afdeling Garantie, hebben verricht (PB L 188, blz. 36), voor zover zij bepaalde uitgaven uitsluit die de Helleense Republiek in de sectoren rundvlees, akkerbouwgewassen, en groeten en fruit heeft verricht.

      Dictum

               1)

               Beschikking 2005/555/EG van de Commissie van 15 juli 2005 houdende onttrekking aan communautaire financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten voor het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL), afdeling Garantie, hebben verricht, wordt nietig verklaard voor zover daarbij de uitgaven die de Helleense Republiek voor het extensiveringsbedrag in de jaren 2000 en 2001 heeft verricht aan communautaire financiering worden onttrokken.

               2)

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               3)

               De Helleense republiek zal twee derde van haar eigen kosten en twee derde van de kosten van de Europese Commissie dragen.

               4)

               De Commissie zal een derde van haar eigen kosten en een derde van de kosten van de Helleense Republiek dragen.

      (1)  PB C 281 van 12.11.2005.


title: Zaak C-351/01: Beroep, op 18 september 2001 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek

text:
10.11.2001              NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     C 317/17
—     Schending van het beginsel van behoorlijk bestuur:                     mindering van het zwavelgehalte van bepaalde vloeibare
      met haar „deelstaatoverschrijdende” tenlastelegging is                 brandstoffen en tot wijziging van richtlijn 93/12/EEG,
      de Commissie zonder motivering afgeweken van een                       althans deze bepalingen niet aan de Commissie mee te
      jarenlange administratieve praktijk. Gelet op de juridische            delen, niet heeft voldaan aan de krachtens die richtlijn op
      draagwijdte van een dergelijke nieuwe benadering, had de               haar rustende verplichtingen;
      Commissie vanuit het oogpunt van behoorlijk bestuur,
      van voorspelbaarheid en van transparantie haar „be-              —     de Italiaanse Republiek in de kosten te verwijzen.
      leidswijziging” in een mededeling aan de lidstaten moeten
      aankondigen en althans in grote lijnen moeten uiteenzet-
      ten. Dit geldt te meer, nu de kwestie van de „deelstaatover-
      schrijdende” tenlastelegging ook van groot politiek en
      juridisch belang is voor andere lidstaten met een federale       Middelen en voornaamste argumenten
      of quasi-federale, gedecentraliseerde structuur, zoals Oos-
      tenrijk en Spanje. Verder is de vraag, onder welke
      voorwaarden op grond van vaststellingen in enkele
      onderzoeken kan worden besloten dat in een lidstaat in           Ingevolge artikel 249 EG, volgens hetwelk richtlijnen verbin-
      zijn geheel fouten zijn gemaakt, ook voor alle andere            dend zijn ten aanzien van het te bereiken resultaat voor elke
      lidstaten van fundamenteel belang.                               lidstaat waarvoor zij bestemd zijn, dienen de lidstaten de in
                                                                       richtlijnen gestelde uitvoeringstermijnen te eerbiedigen. In casu
                                                                       is die termijn op 1 juli 2000 verstreken zonder dat de Italiaanse
—     Schending van artikel 10 EG: de loyaliteitsplicht van de         Republiek de noodzakelijke maatregelen heeft getroffen.
      gemeenschapsinstellingen omvat de plicht om rekening
      te houden met de fundamentele constitutionele structuur
      van de lidstaten. Eerbied voor de indeling van de Bonds-         (1) PB L 121 van 11.5.1999, blz. 13.
      republiek Duitsland in zelfstandige deelstaten brengt mee,
      dat financiële correcties voor bepaalde deelstaten slechts
      mogen worden aangebracht wanneer het EOGFL in die
      deelstaten heeft vastgesteld, dat het gemeenschapsrecht
      daar ten nadele van de communautaire begroting is
      geschonden.
(1) Beschikking 2001/557/EG van de Commissie (PB L 200, blz. 28).
                                                                       Beroep, op 18 september 2001 ingesteld door Commissie
                                                                       van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Repu-
                                                                                bliek
                                                                                (Zaak C-351/01)
Beroep, op 17 september 2001 ingesteld door Commissie                                           (2001/C 317/32)
van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Repu-
                               bliek
                                                                       Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                       op 18 september 2001 beroep ingesteld tegen Franse Repu-
                         (Zaak C-350/01)                               bliek door de Commissie van de Europese Gemeenschappen,
                                                                       vertegenwoordigd door M. Patakia als gemachtigde, domicilie
                                                                       gekozen hebbende te Luxemburg.
                         (2001/C 317/31)
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is             Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
op 17 september 2001 beroep ingesteld tegen Italiaanse
Republiek door Commissie van de Europese Gemeenschappen,               1.    vast te stellen dat de Franse Republiek, door niet de
vertegenwoordigd door G. Valero Jordana en R. Amorosi als                    wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen
gemachtigden.                                                                om te voldoen aan richtlijn 98/5/EG van het Europees
                                                                             Parlement en de Raad van 16 februari 1998 ter vergemak-
                                                                             kelijking van de permanente uitoefening van het beroep
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                             van advocaat in een andere lidstaat dan die waar de
                                                                             beroepskwalificatie is verworven (1), niet heeft voldaan
—     vast te stellen dat de Italiaanse Republiek, door niet de              aan de krachtens die richtlijn op haar rustende verplich-
      wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen           tingen;
      die nodig zijn om uitvoering te geven aan richtlijn
      1999/32/EG (1) van 26 april 1999 betreffende een ver-            2.    de Franse Republiek te verwijzen in de kosten.
 ---pagebreak--- C 317/18                NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 10.11.2001
Middelen en voornaamste argumenten                                    Hogere voorziening, op 19 september 2001 ingesteld
                                                                      door Olli Mattila tegen het arrest van het Gerecht van
                                                                      eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Vijfde
De aangevoerde middelen en argumenten komen overeen met               kamer) van 12 juli 2001 in zaak T-204/99 (1) tussen Olli
die in zaak C-323/01 (2); de omzettingstermijn is op 14 maart         Mattila en de Raad van de Europese Unie en de Commissie
2000 verstreken.                                                                   van de Europese Gemeenschappen
                                                                                (Zaak C-353/01 P)
(1) PB L 77, blz. 36.
(2) Zie blz. 12 van dit Publicatieblad.
                                                                                (2001/C 317/34)
                                                                      Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                      op 19 september 2001 tegen het arrest van het Gerecht van
                                                                      eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Vijfde kamer)
                                                                      van 12 juli 2001 in zaak T-204/99 tussen Olli Mattila en de
                                                                      Raad van de Europese Unie en de Commissie van de Europese
Beroep, op 19 september 2001 ingesteld door Commissie                 Gemeenschappen, hogere voorziening ingesteld door Olli
van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk                       Mattila, wonende te Hyvinkää, Finland, vertegenwoordigd
                                Spanje                                door Z. Sundström en M. R. Kauppi, advocaten, domicilie
                                                                      gekozen hebbende te Luxemburg.
                          (Zaak C-352/01)
                                                                      Rekwirant concludeert dat het het Hof behage:
                          (2001/C 317/33)
                                                                      —    het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de
                                                                           Europese Gemeenschappen (Vijfde kamer) van 12 juli
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                 2001 te vernietigen;
op 19 september 2001 beroep ingesteld tegen Koninkrijk
Spanje door Commissie van de Europese Gemeenschappen,                 —    het besluit van de Raad en de Commissie dat aan deze
vertegenwoordigd door G. Valero Jordana als gemachtigde,                   hogere voorziening ten grondslag ligt, nietig te verklaren;
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij L. Escobar
Guerrero, Centre Wagner C 254.                                        —    de Raad en de Commissie te verzoeken hun standpunt te
                                                                           heroverwegen en rekwirant toegang te verlenen tot
                                                                           gevraagde documenten;
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
                                                                      —    toegang, althans gedeeltelijk, te verlenen tot deze do-
1.     vast te stellen dat het Koninkrijk Spanje, door niet de             cumenten, na schrapping of bewerking van de passages
       nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen te              die worden geacht schadelijk te kunnen zijn voor de
       hebben vastgesteld die nodig zijn voor de omzetting van             internationale betrekkingen van de Europese Gemeen-
       de richtlijn 98/8/EG van het Europees Parlement en de               schap;
       Raad van 16 februari 1998 betreffende het op de markt
       brengen van biociden (1), of in ieder geval door deze          —    de Raad en de Commissie tezamen te verwijzen in de
       bepalingen niet ter kennis van de Commissie te hebben               kosten.
       gebracht, de krachtens de richtlijn op de hem rustende
       verplichtingen niet is nagekomen;
2.     verwijst het Koninkrijk Spanje in de kosten.                   Middelen en voornaamste argumenten
                                                                      Rekwirant stelt dat het Gerecht het gemeenschapsrecht onjuist
                                                                      heeft toegepast, te weten besluit 93/731/EG van 20 december
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                      1993 (2) betreffende toegang van het publiek tot documenten
                                                                      van de Raad, en besluit 94/90/EGKS, EG, Euratom van
                                                                      8 februari 1994(3) inzake de toegang tot documenten van de
De middelen en voornaamste argumenten komen overeen
                                                                      Commissie.
met die in zaak C-323/01 (2); de termijn voor omzetting is
verstreken op 13 mei 2000.
                                                                      Tot staving van zijn hogere voorziening voert rekwirant de
                                                                      volgende middelen aan:
( 1) PB L 123 van 24.4.1998, blz. 63.
(2) Zie blz. 12 van dit Publicatieblad.
                                                                      a.   kennelijk onjuiste beoordeling bij de uitlegging van de
                                                                           uitzondering betreffende de bescherming van internatio-
                                                                           nale betrekkingen;


title: Zaak C-27/13: Beschikking van het Hof (Grote kamer) van 4 april 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Schleswig-Holsteinische Oberlandesgericht — Duitsland) — Flughafen Lübeck GmbH/Air Berlin plc & Co. Luftverkehrs KG (Artikel 99 van Reglement voor de procesvoering — Staatssteun — Artikelen 107 VWEU en 108 VWEU — Door openbare luchthavenexploitant aan budgetluchtvaartmaatschappij verleende voordelen — Besluit tot inleiding van formele onderzoeksprocedure — Verplichting voor rechterlijke instanties van lidstaten om zich te voegen naar door Commissie in dat besluit gegeven beoordeling inzake bestaan van steun)

text:
               11.8.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 261/3

         Beschikking van het Hof (Grote kamer) van 4 april 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Schleswig-Holsteinische Oberlandesgericht — Duitsland) — Flughafen Lübeck GmbH/Air Berlin plc & Co. Luftverkehrs KG
   (Zaak C-27/13) (1)

   ((Artikel 99 van Reglement voor de procesvoering - Staatssteun - Artikelen 107 VWEU en 108 VWEU - Door openbare luchthavenexploitant aan budgetluchtvaartmaatschappij verleende voordelen - Besluit tot inleiding van formele onderzoeksprocedure - Verplichting voor rechterlijke instanties van lidstaten om zich te voegen naar door Commissie in dat besluit gegeven beoordeling inzake bestaan van steun))
   2014/C 261/04
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Schleswig-Holsteinisches Oberlandesgericht

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Flughafen Lübeck GmbH

      Verwerende partij: Air Berlin plc & Co. Luftverkehrs KG

      Dictum

               1)

               Wanneer de Europese Commissie op grond van artikel 108, lid 3, VWEU de in lid 2 van dat artikel bedoelde formele onderzoeksprocedure heeft ingeleid met betrekking tot een niet-aangemelde maatregel die op dat ogenblik ten uitvoer werd gelegd, moet een nationale rechterlijke instantie waarbij een verzoek om beëindiging van de tenuitvoerlegging van die maatregel en terugvordering van de reeds uitgekeerde bedragen wordt ingediend alle nodige maatregelen nemen om gevolgen te verbinden aan een eventuele schending van de verplichting tot opschorting van de tenuitvoerlegging van die maatregel.
               Daartoe mag de nationale rechterlijke instantie hetzij de tenuitvoerlegging van de maatregel in kwestie schorsen en de terugvordering van de reeds uitgekeerde bedragen gelasten, hetzij voorlopige maatregelen opleggen om de belangen van de betrokkenen veilig te stellen en om ervoor te zorgen dat het besluit van de Commissie tot inleiding van de formele onderzoeksprocedure zijn nuttige werking behoudt.

               2)

               Een nationale rechterlijke instantie mag in een situatie als die van het hoofdgeding de behandeling van de zaak niet schorsen totdat de formele onderzoeksprocedure is afgesloten.

      (1)  PB C 171 van 15.6.2013.


title: Zaak C-385/16 P: Hogere voorziening ingesteld op 11 juli 2016 door Sharif University of Technology tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 28 april 2016 in zaak T-52/15, Sharif University of Technology/Raad van de Europese Unie

text:
               12.9.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 335/41

         Hogere voorziening ingesteld op 11 juli 2016 door Sharif University of Technology tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 28 april 2016 in zaak T-52/15, Sharif University of Technology/Raad van de Europese Unie
   (Zaak C-385/16 P)
   (2016/C 335/56)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Sharif University of Technology (vertegenwoordiger: M. Happold, barrister)

      Andere partij in de procedure: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               vernietiging van het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 28 april 2016 in zaak T-52/15, Sharif University of Technology/Raad van de Europese Unie;

               —

               toewijzing van rekwirantes vorderingen in eerste aanleg;

               —

               verwijzing van de Raad in rekwirantes kosten van beide instanties.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwirante verzoekt het Hof van Justitie om vernietiging van het arrest van het Gerecht, nietigverklaring van de betrokken handelingen [de bijlagen bij besluit 2014/776/GBVB van de Raad (1) en bij uitvoeringsverordening (EU) nr. 1202/2014 van de Raad (2), bijlage II bij besluit 2010/413/GBVB van de Raad (3) en bijlage IX bij verordening (EU) nr. 267/2012 van de Raad (4) (zoals respectievelijk gewijzigd bij artikel 1 van besluit 2014/776/GBVB en artikel 1 van uitvoeringsverordening (EU) nr. 1202/2014)] voor zover rekwirante daarbij op de lijsten is geplaatst als een entiteit waarvoor beperkende maatregelen op grond van artikel 23, lid 2, van verordening (EU) nr. 267/2012 van de Raad gelden, vergoeding van de schade die haar goede naam heeft geleden door de handelingen van de Raad, en verwijzing van de Raad in rekwirantes kosten van de procedure in eerste aanleg en in hogere voorziening.
   Rekwirante voert twee middelen aan ter ondersteuning van haar betoog dat het Gerecht in zijn arrest blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en haar verzoek bij het Hof van Justitie om het arrest te vernietigen en zelf op de zaak te beslissen.
   In de eerste plaats heeft het Gerecht ten onrechte niet erkend dat de Raad een wezenlijk procedureel vereiste niet is nagekomen en/of blijk heeft gegeven van een kennelijk onjuiste beoordeling bij de vaststelling van het besluit om Sharif University of Technology op de lijsten te plaatsen door niet op te treden als besluitvormer, zoals hij behoort te doen.
   In de tweede plaats heeft het Gerecht een onjuiste uitlegging gegeven van het wettelijke criterium „steun” aan de regering van Iran in artikel 20, lid 1, onder c), van besluit 2010/413/GBVB van de Raad (zoals gewijzigd) en artikel 23, lid 2, onder d), van verordening (EU) nr. 267/2012 van de Raad van 23 maart 2012 (zoals gewijzigd), op grond waarvan de Raad beperkende maatregelen tegen rekwirante heeft vastgesteld, zodat het ten onrechte heeft geoordeeld dat het door de Raad overgelegde bewijs rekwirantes plaatsing op de lijsten staafde.

      (1)  Besluit 2014/776/GBVB van de Raad van 7 november 2014 tot wijziging van besluit 2010/413/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Iran (PB 2014, L 325, blz. 19).

      (2)  Uitvoeringsverordening (EU) nr. 1202/2014 van de Raad van 7 november 2014 houdende uitvoering van verordening (EU) nr. 267/2012 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran (PB 2014, L 325, blz. 3).

      (3)  Besluit 2010/413/GBVB van de Raad van 26 juli 2010 betreffende beperkende maatregelen tegen Iran en tot intrekking van gemeenschappelijk standpunt 2007/140/GBVB (PB 2010, L 195, blz. 39).

      (4)  Verordening (EU) nr. 267/2012 van de Raad van 23 maart 2012 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran en tot intrekking van verordening (EU) nr. 961/2010 (PB 2012, L 88, blz. 1).


title: Zaak C-360/09: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Bonn (Duitsland) op 9 september 2009 — Pfleiderer AG/Bundeskartellamt

text:
               5.12.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 297/18

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Bonn (Duitsland) op 9 september 2009 — Pfleiderer AG/Bundeskartellamt
   (Zaak C-360/09)
   2009/C 297/23
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Amtsgericht Bonn

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Pfleiderer AG

      Verwerende partij: Bundeskartellamt

      Prejudiciële vraag

   Moeten de kartelrechtelijke bepalingen van het gemeenschapsrecht — inzonderheid de artikelen 11 en 12 van verordening nr. 1/2003 (1) en artikel 10, tweede alinea, EG juncto artikel 3, lid 1, sub g, EG — aldus worden uitgelegd dat personen die ten gevolge van een kartel schade hebben geleden, met het oog op burgerrechtelijke aanspraken geen inzage mogen krijgen in clementieverzoeken en in de door de indieners daarvan in dat verband vrijwillig verstrekte gegevens en documenten die een mededingingsautoriteit van een lidstaat overeenkomstig een nationaal clementieprogramma heeft verkregen in het kader van een (ook) tot toepassing van artikel 81 EG strekkende procedure waarbij een geldboete kan worden opgelegd?

      (1)  PB L 1, blz. 1.


title: Zaak C-402/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour administrative (Luxemburg) op 24 juli 2015 — Adrien Kauffmann/Ministre de l’Enseignement supérieur et de la recherche

text:
               14.9.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 302/28

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour administrative (Luxemburg) op 24 juli 2015 — Adrien Kauffmann/Ministre de l’Enseignement supérieur et de la recherche
   (Zaak C-402/15)
   (2015/C 302/36)
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Cour administrative

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Adrien Kauffmann

      Verwerende partij: Ministre de l’Enseignement supérieur et de la recherche

      Prejudiciële vragen

   Wordt met de vereisten van non-discriminatie ingevolge het bepaalde in artikel 7, lid 2, van verordening (EU) nr. 492/2011 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2011 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Unie, gelezen in samenhang met artikel 45, lid 2, VWEU, in het kader van het in de beschouwing betrekken van de reële mate van verbondenheid van een student, niet ingezetene, aanvrager van financiële ondersteuning voor hoger onderwijs, met de samenleving en de arbeidsmarkt in Luxemburg — de lidstaat waar een grensarbeider werknemer is geweest of zijn werkzaamheid heeft uitgeoefend in de omstandigheden bedoeld in artikel 2 bis van de wet van 22 juni 2000 betreffende financiële ondersteuning van de staat voor hoger onderwijs, ingevoerd bij de wet van 19 juli 2013 als rechtstreeks gevolg van het arrest van het Hof van Justitie van 20 juni 2013 (zaak C-20/12) (2) — naar behoren rekening gehouden,

               —

               wanneer de voorwaarde dat bedoelde student het „kind” van die grensarbeider is aldus wordt begrepen dat hij diens „rechtstreekse bloedverwant in neergaande lijn en in de eerste graad, welke verwantschap rechtens vaststaat” dient te zijn, waarbij het accent wordt gelegd op de tussen de student en de grensarbeider vastgestelde verwantschapsbetrekking, waarop bovenbedoelde verbondenheid wordt geacht te berusten, of

               —

               moet het accent worden gelegd op het feit dat de grensarbeider „in het onderhoud van de student blijft voorzien” zonder dat tussen hem en de student noodzakelijkerwijs een juridische band bestaat, onder meer wanneer er een voldoende band in de vorm van samenwonen bestaat die hem verbindt met een van de ouders van de student met wie deze een rechtens vaststaande verwantschapsbetrekking heeft?

               —

               Moet in dit tweede geval de — per definitie niet verplichte — bijdrage van de grensarbeider, ingeval zij niet de enige bijdrage is maar een bijdrage naast die van de ouder of de ouders die een juridische verwantschapsbetrekking met de student en dus in beginsel een wettelijke onderhoudsplicht hebben, aan bepaalde criteria op het gebied van de consistentie voldoen?

      (1)  PB L 141, blz. 1.

      (2)  EU:C:2013:411.


title: Zaak T-155/07: Beroep ingesteld op 4 mei 2007 — Euro-Information/BHIM (CYBERBOURSE)

text:
               23.6.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 140/42

         Beroep ingesteld op 4 mei 2007 — Euro-Information/BHIM (CYBERBOURSE)
   (Zaak T-155/07)
   (2007/C 140/68)
   Taal van het verzoekschrift: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Européenne de traitement de l'Information (Euro-Information) (Straatsburg, Frankrijk) (vertegenwoordigers: P. Greffe en J. Schouman, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)
   Conclusies

               —

               vernietiging van de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 28 februari 2007, officieel ter kennis gebracht op 8 maart 2007, in zaak R 1046/2006-1, voor zover daarbij inschrijving van haar gemeenschapsmerkaanvraag nr. 4 114 682 CYBERBOURSE voor een deel van de geclaimde waren en diensten van klassen 9, 36 en 38 is geweigerd,

               —

               inschrijving van de gemeenschapsmerkaanvraag nr. 4 114 682 CYBERBOURSE voor alle geclaimde waren en diensten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „CYBERBOURSE” voor waren en diensten van de klassen 9, 36 en 38 (aanvraag nr. 4 114 682)

      Beslissing van de onderzoeksafdeling: weigering van inschrijving

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: Verzoekster stelt dat, anders dan de kamer van beroep van het BHIM in de bestreden beslissing heeft vastgesteld, haar merk willekeurig is en overeenkomstig verordening nr. 40/94 van de Raad (1) in voldoende mate onderscheidend vermogen bezit voor de geclaimde waren en diensten.

      (1)  Verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk (PB 1994, L 11, blz. 1).


title: Zaak C-44/11: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 31 januari 2011 — Finanzamt Frankfurt am Main V-Höchst/Deutsche Bank AG

text:
               14.5.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 145/6

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 31 januari 2011 — Finanzamt Frankfurt am Main V-Höchst/Deutsche Bank AG
   (Zaak C-44/11)
   2011/C 145/06
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesfinanzhof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Finanzamt Frankfurt am Main V-Höchst

      Verwerende partij: Deutsche Bank AG

      Prejudiciële vragen

               1)

               Is het beheer van een vermogen bestaand uit waardepapieren (portefeuillebeheer), waarbij een belastingplichtige tegen vergoeding op basis van zijn eigen beoordeling over de koop en verkoop van waardepapieren beslist en deze beslissing door de koop en verkoop van waardepapieren uitvoert, vrijgesteld van belasting

                           —

                           uitsluitend wanneer het de vorm aanneemt van een gezamenlijk gevoerd beheer van gemeenschappelijke beleggingsfondsen die eigendom zijn van verschillende investeerders, overeenkomstig artikel 135, lid 1, sub g, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1), dan wel ook van

                           —

                           individueel vermogensbeheer voor individuele investeerders overeenkomstig artikel 135, lid 1, sub f, van richtlijn 2006/112/EG (handelingen inzake effecten of bemiddeling bij dergelijke handelingen)?

               2)

               Welke betekenis dient bij de bepaling van de hoofddienst en van de ondergeschikte dienst te worden gehecht aan het criterium dat de dienst als ondergeschikt aan een hoofddienst voor de klanten geen doel op zich is, maar een middel om de hoofddienst van de dienstverrichter in zo gunstig mogelijke omstandigheden in aanmerking te nemen, in verhouding tot de afzonderlijke berekening van de ondergeschikte dienst en de mogelijkheid voor een derde om deze dienst te verrichten?

               3)

               Is artikel 56, lid 1, sub e, van richtlijn 2006/112/EG alleen van toepassing op de in artikel 135, lid 1, sub a tot g, van richtlijn 2006/112/EG vermelde handelingen of ook op het beheer van een vermogen bestaand uit waardepapieren (portefeuillebeheer), zelfs indien deze handeling niet onder voornoemde bepaling valt?

      (1)  PB L 347, blz. 1.


title: Zaak T-671/15: Beroep ingesteld op 23 november 2015 — E-Control/ACER

text:
               1.2.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 38/64

         Beroep ingesteld op 23 november 2015 — E-Control/ACER
   (Zaak T-671/15)
   (2016/C 038/87)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Energie-Control Austria für die Regulierung der Elektrizitäts- und Erdgaswirtschaft (E-Control) (Wenen, Oostenrijk) (vertegenwoordiger: F. Schuhmacher, advocaat)

      Verwerende partij: Agentschap voor de samenwerking tussen energieregulators (ACER)

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van advies nr. 9/2015 van het Agentschap voor de samenwerking tussen energieregulators van 23 september 2015 betreffende de verenigbaarheid van de besluiten van de nationale regulerende instanties houdende goedkeuring van de methoden voor de toewijzing van grensoverschrijdende transmissiecapaciteit in Centraal- en Oost-Europa met verordening (EG) nr. 714/2009 en met de in bijlage 1 bij deze verordening opgenomen richtsnoeren voor congestiebeheer en toewijzing van beschikbare overdrachtcapaciteit van interconnecties tussen nationale systemen;

               —

               verwijzing van verweerder in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster zes middelen aan.

               1.

               Verweerder heeft bepaalde procedurele vereisten niet in acht genomen. In het bijzonder ontbraken procedurele regels, zijn het recht van toegang tot het dossier en het recht om te worden gehoord geschonden, en is geen toereikende motivering gegeven.

               2.

               Voor de voorgestelde maatregelen bestaat geen rechtsgrondslag, aangezien verweerder de procedure van artikel 8 van verordening (EG) nr. 713/2009 niet heeft gevolgd maar zijn advies heeft gebaseerd op artikel 7, lid 4, van verordening (EG) nr. 713/2009 en bijgevolg de bij deze laatste bepaling toebedeelde bevoegdheid heeft overschreden en ultra vires heeft gehandeld.

               3.

               Verweerder heeft verordening (EG) nr. 714/2009 geschonden, aangezien zijn conclusie dat ter hoogte van de Duits-Oostenrijkse grens sprake is van structurele congestie, geen steun vindt in de feiten en onverenigbaar is met de definitie van congestie. Bovendien bevat het advies geen effectbeoordeling en zijn alternatieve oplossingen niet grondig onderzocht. Tot slot vormt de in het advies uiteengezette procedure voor capaciteitstoewijzing geen geschikte en evenredige oplossing voor de in dat advies aangehaalde problemen.

               4.

               Verweerder heeft verordening (EU) nr. 1222/2015 (richtsnoeren betreffende capaciteitstoewijzing en congestiebeheer) geschonden, aangezien hij in zijn advies bindende inhoudelijke en procedurele vereisten uit deze richtsnoeren niet in acht heeft genomen, terwijl deze richtsnoeren in werking zijn getreden vóór de datum waarop het advies is gegeven.

               5.

               Verweerder heeft artikel 101 VWEU en artikel 102 VWEU, juncto artikel 4, lid 3, VEU geschonden. Zijn advies is namelijk in strijd met de fundamentele beginselen van de Europese interne energiemarkt, aangezien het de nationale regulerende instanties en de transmissiesysteembeheerders (TSB’s) ertoe verplicht de geïntegreerde elektriciteitsmarkt kunstmatig op te splitsen tussen Oostenrijk en Duitsland.

               6.

               Verweerder heeft de artikelen 34 VWEU en 35 VWEU geschonden, daar de regulerende maatregel zorgt voor kunstmatige handelsbelemmeringen tussen lidstaten en in strijd is met het fundamentele beginsel van vrij goederenverkeer in de zin van de artikelen 34 VWEU en 35 VWEU.


title: Zaak C-149/05: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 7 september 2006 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour d'appel de Paris — Frankrijk) — Harold Price/Conseil des ventes volontaires de meubles aux enchères publiques (Richtlijnen 89/48/EEG en 92/51/EEG — Werknemers — Erkenning van beroepsopleidingen — Voorwaarde van afleggen van proeve van bekwaamheid zonder mogelijkheid om voor aanpassingsstage te kiezen — Activiteit van vrijwillige verkopingen van roerende zaken bij opbod)

text:
               28.10.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 261/6

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 7 september 2006 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour d'appel de Paris — Frankrijk) — Harold Price/Conseil des ventes volontaires de meubles aux enchères publiques
   (Zaak C-149/05) (1)

   (Richtlijnen 89/48/EEG en 92/51/EEG - Werknemers - Erkenning van beroepsopleidingen - Voorwaarde van afleggen van proeve van bekwaamheid zonder mogelijkheid om voor aanpassingsstage te kiezen - Activiteit van vrijwillige verkopingen van roerende zaken bij opbod)
   (2006/C 261/09)
   Procestaal: Frans
   Verwijzende rechter
   Cour d'appel de Paris
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Harold Price

      Verwerende partij: Conseil des ventes volontaires de meubles aux enchères publiques
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Cour d'appel de Paris — Uitlegging van artikel 4 van richtlijn 92/51/EEG van de Raad van 18 juni 1992 betreffende een tweede algemeen stelsel van erkenning van beroepsopleidingen, ter aanvulling van richtlijn 89/48/EEG (PB L 209, blz. 25) — Activiteit van het leiden van vrijwillige openbare verkopen van roerende zaken bij opbod — Vereiste om proeve van bekwaamheid af te leggen zonder mogelijkheid om voor aanpassingsstage te kiezen
   Dictum

               1)

               Richtlijn 92/51/EEG van de Raad van 18 juni 1992 betreffende een tweede algemeen stelsel van erkenning van beroepsopleidingen, ter aanvulling van richtlijn 89/48/EEG, zoals gewijzigd bij richtlijn 2001/19/EG van het Europees Parlement en de Raad van 14 mei 2001, is niet van toepassing op een aanvrager met kwalificaties als die waarop verzoeker in het hoofdgeding zich beroept, die in Frankrijk het beroep van directeur vrijwillige verkopingen van roerende zaken bij opbod wil uitoefenen.
               Daarentegen kan richtlijn 89/48/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hoger-onderwijsdiploma's waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten, zoals gewijzigd bij richtlijn 2001/19, en meer in het bijzonder artikel 3, eerste alinea, sub b, daarvan, wél op een dergelijke aanvrager toepassing vinden, wanneer het beroep van directeur vrijwillige verkopingen van roerende zaken bij opbod in de lidstaat waar deze aanvrager de kwalificaties heeft verworven waarop hij zich beroept, geen gereglementeerd beroep in de zin van artikel 1, sub c, van deze richtlijn is. In voorkomend geval staat het aan de verwijzende rechter om uit te maken of zulks het geval is.

               2)

               Een beroep waarvan de toegang afhankelijk wordt gesteld van het bezit van een rechtendiploma waarmee studies van ten minste twee jaar worden afgesloten, is een beroep waarvan kan worden aangenomen dat de uitoefening ervan een precieze kennis van het nationale recht in de zin van artikel 4, lid 1, derde alinea, van richtlijn 89/48, zoals gewijzigd bij richtlijn 2001/19, vereist.
               Voor de toepassing van deze bepaling is niet noodzakelijk dat de betrokken activiteit het verstrekken van adviezen en/of het verlenen van bijstand op het gebied van het volledige nationale recht omvat; het volstaat dat dit een gespecialiseerd gebied betreft en een wezenlijk en vast onderdeel van deze activiteit vormt. In dit verband dient in het bijzonder aan de normale praktijk van het betrokken beroep te worden gerefereerd.

      (1)  PB C 132 van 28.5.2005.


title: Zaak F-105/10: Beroep ingesteld op 22 oktober 2010 — Bömcke/EIB

text:
               29.1.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 30/65

         Beroep ingesteld op 22 oktober 2010 — Bömcke/EIB
   (Zaak F-105/10)
   ()
   2011/C 30/127
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Eberhard Bömcke (Athus, België) (vertegenwoordiger: D. Lagasse, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Investeringsbank

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit van de directeur personeelszaken van de verwerende partij waarbij is bevestigd dat verzoekers mandaat van personeelsvertegenwoordiger is afgelopen en verzoek om schadevergoeding

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               nietigverklaring van het besluit van de directeur personeelszaken van de EIB, waarvan verzoeker is kennisgegeven bij brief van 12 oktober 2010, welke door hem op 15 oktober 2010 is ontvangen;

               —

               veroordeling van de EIB tot vergoeding van de immateriële schade die verzoeker door voormeld besluit heeft geleden en toekenning aan hem van het bedrag van 25 000 EUR;

               —

               verwijzing van de EIB in de kosten.


title: Zaak C-146/12: Beschikking van de president van het Hof van 7 mei 2013 — Europese Commissie/Bondsrepubliek Duitsland, ondersteund door Slowaakse Republiek

text:
               3.8.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 225/56

         Beschikking van de president van het Hof van 7 mei 2013 — Europese Commissie/Bondsrepubliek Duitsland, ondersteund door Slowaakse Republiek
   (Zaak C-146/12) (1)

   2013/C 225/111
   Procestaal: Duits
   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 157 van 2.6.2012.


title: Beroep, op 27 juni 1996 ingesteld door M. Vicente Nuñez tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Zaak T-100/96)

text:
 Nr . C 247/ 18             NL               Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 24 . 8 . 96
       bepaling van het EG-Verdrag, en door niet de in                  Verdrag haar gedurende de bedoelde contradictoire proce
       artikel 93 , lid 2 , van het Verdrag voorziene procedure in      dure toekent .
       te leiden; subsidiair de beschikking van de Commissie,
       vervat in de brief van het verantwoordelijke sectiehoofd,
       C. Rouam, van DG IV van 20 februari 1996, nietig te
       verklaren;
 — verweerster te verwijzen in de kosten.                               Beroep, op 18 juni 1996 ingesteld door Neue Maxhütte
                                                                        Stahlwerke GmbH tegen Commissie van de Europese
                                                                                Gemeenschappen
 Middelen en voornaamste argumenten                                                             ( Zaak T-97/96 )
                                                                                ( 96/C 247/40 )
 Onderhavig beroep is gericht tegen het voortdurende
 stilzitten van de Commissie met betrekking tot de klachten
                                                                                (Procestaai: Duits)
 die verzoekster, een particuliere televisiezender, heeft gefor
 muleerd tegen de staatssteun die alle publieke televisiemaat
 schappijen in Spanje ontvangen die zowel op de reclame                Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen
 markt als bij de aankoop van rechten, met haar concurre               schappen is op 18 juni 1996 beroep ingesteld tegen
 ren .                                                                  Commissie van de Europese Gemeenschappen door Neue
                                                                        Maxhütte Stahlwerke GmbH, gevestigd te Sulzbach-Rosen
 In dit verband merkt verzoekster op, dat in Spanje de inhoud           berg ( Bondsrepubliek Duitsland ), vertegenwoordigd door
 van de publieke televisie niet wezenlijk verschilt van die van         R.M. Bierwagen , advocaat te Brussel , domicilie gekozen
 de particuliere televisie . De publieke televisiemaatschap            hebbende te Luxemburg ten kantore van V. Elvinger,
pijen zijn geen verplichtingen of lasten van openbare                   advocaat aldaar van het kantoor Elvinger & Dessoy, rue
                                                                        d'Eich 31 .
 diensten opgelegd, die de particuliere maatschappijen niet
 op zich nemen . Anderzijds zijn de beperkingen in de
 deelneming aan de reclamemarkt thans vanaf 1994 dezelfde              Verzoekster concldueert dat het het Gerecht behage :
als die welke voor de Spaanse particuliere ondernemingen
gelden .                                                               — de beschikking van de Commissie van 13 maart 1996
                                                                            nietig te verklaren , voor zover zij betrekking heeft op
                                                                            verzoekster;
Na diverse malen contact te hebben opgenomen met de
dienst van de Commissie die deze aangelegenheid dient te               — verweerster te verwijzen in de kosten .
behandelen, is verzoekster gebleken dat deze behandeling
stil ligt tot een rapport over de financiering van de
televisiemaatschappijen in het gehele communautaire                    Middelen en voornaamste argumenten
grondgebied is ingediend door een externe consultant die
met het onderzoek is belast .                                          In het beroep wordt opgekomen tegen het feit dat de aan
                                                                       verzoekster in het kader van haar privatisering toegekende
                                                                       steun wordt aangemerkt als een met artikel 4, onder c ), van
Verzoekster stelt rechtens, dat overeenkomstig de ter zake             het EGKS-Verdrag strijdige subsidie .
gewezen arresten de Commissie, gelet op de bijzondere
moeilijkheden waarop zij bij het onderzoek van de onver               De middelen en voornaamste argumenten komen overeen
enigbaarheid van de gewraakte steun met het Verdrag lijkt te           met die welke zijn aangevoerd in zaak T-2/96 ( Neue
zijn gestuit, verplicht was, de in artikel 93 , lid 2, van het         Maxhütte Stahlwerke GmbH tegen Commissie ), die betrek
Verdrag voorziene contradictoire procedure in te leiden .              king heeft op dezelfde privatisering .
Vanuit dit perspectief duidt de buitensporig lange tijd die is
verstreken sedert de indiening van de klachten ( meer dan
vier jaar wat de „ autonome " televisiemaatschappijen
betreft, en meer dan tweeëneenhalf jaar wat de staatsonder
neming betreft ), op zich reeds erop dat de Commissie
kennelijke moeilijkheden lijkt te hebben bij de beoordeling            Beroep, op 27 juni 1996 ingesteld door M. Vicente Nunez
van de verenigbaarheid of de onverenigbaarheid van de                      tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
steun. Anderzijds lijkt dit feit door de adviesaanvragen aan                                  ( Zaak T- 100/96 )
een externe consultant slechts te worden bevestigd .
                                                                                96/C 247/41
Voor verzoekster is het derhalve duidelijk dat de Commissie
de krachtens het Verdrag op haar rustende verplichtingen                                     (Procestaai: Frans)
niet is nagekomen, door niet de in artikel 93 , lid 2 , van het
Verdrag bedoelde procedure in te leiden, hetgeen bovendien             Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen
een duidelijke schending van de door haar als klager aan het           schappen is op 27 juni 1996 beroep tegen Commissie van de
Gemeenschapsrecht ontleende rechten inhoudt. Immers, het               Europese Gemeenschappen ingesteld door M. Vicente
is onaanvaardbaar, dat verweerster een voorbereidend                   Nunez, wonende te Kraainem ( België ), vertegenwoordigd
onderzoek gedurende meerdere jaren kan aanhouden,                      door M.-A. Lucas, advocaat te Luik, domicilie gekozen
aangezien het communautaire gezag aldus aan haar als                   hebbende te Luxemburg ten kantore van E. Korn, advocaat
klager de rechten van de verdediging ontzegt, die het                  aldaar, rue de Nassau 21 .
 ---pagebreak--- 24 . 8 . 96             NL                   Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                Nr . C 247/ 19
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage :                      Commissie van de Europese Gemeenschappen door Gencor
                                                                        Ltd, vertegenwoordigd door K.P.E. Lasok, QC, en D.F.
— nietig te verklaren het besluit van de Commissie van                  Hall , van Linklaters & Paines, solicitors, te Londen,
    24 mei 1995 houdende herziening van verzoekers                      domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van
     indeling, voor zover deze daarbij op 1 juni 1991 in de             M. Loesch, advocaat aldaar, rue Goethe 11 .
     rang A 7, salaristrap 2, en op 1 juni 1993 in de rang A 7,
     salaristrap 3 , met ingang op 28 september 1993 is
     ingedeeld en niet op dezelfde data in de rang A 7,                 Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage :
     salaristrap 3 , en in de rang A 7, salaristrap 4 , met ingang
     op 1 juni 1991 ;                                                   — nietig te verklaren de beschikking van de Commissie van
                                                                            24 april 1996 krachtens artikel 8 , lid 3 , van Verordening
— de Commissie te veroordelen verzoeker over de hem
                                                                            ( EEG ) nr . 4064/89 van de Raad, waarbij een concentra
     verschuldigde bedragen rente te betalen op de voet van                 tie onverenigbaar wordt verklaard met de gemeenschap
     8 % per jaar vanaf de datum waarop die bedragen aan                    pelijke markt en de werking van de EER-Overeenkomst
     hem hadden moeten worden betaald;                                      ( zaak IV/M.619 — Gencor/Lonrho );
— de Commissie in de kosten van het geding te verwij
     zen .                                                              — de Commissie te verwijzen in de kosten .
Middelen en voornaamste argumenten                                      Middelen en voornaamste argumenten
Verzoeker, gewezen ambtenaar van de rang B en thans
ambtenaar van de rang A 7, salaristrap 2 , komt op tegen de             Verzoekster, een vennootschap naar Zuidafrikaans recht en
weigering van het tot aanstelling bevoegd gezag om voor zijn            gevestigd in de Republiek van Zuid-Afrika , verzoekt om
indeling bij zijn overgang van categorie B naar categorie A             nietigverklaring van een beschikking van de Commissie van
overeenkomstig artikel 32 van het Statuut rekening te                   24 april 1996 („ de bestreden beschikking "). Bij artikel 1 van
houden met alle beroepservaring op het niveau A die hij vóór            de bestreden beschikking heeft de Commissie een voorge
zijn indiensttreding bij de Commissie tussen 1976 en 1986               nomen concentratie, waarbij verzoekster en Lonrho Plc, een
had opgedaan bij de Spaanse ambassade te Brussel . Verder               vennootschap naar Engels recht, onder meer gezamenlijk
zij erop gewezen, dat verzoeker sedert 5 juli 1982 houder is            zeggenschap verwierven over een Zuidafrikaanse vennoot
van een diploma economische en consulaire wetenschap                   schap ( Impala Platinum Holdings Limited ) en de Zuidafri
pen .
                                                                        kaanse vennootschappen die te zamen de Lonrho Platinum
                                                                        Division vormen , („ de concentratie ") onverenigbaar heeft
Verzoeker, die was geslaagd voor vergelijkend onderzoek                 verklaard met de gemeenschappelijke markt en de werking
                                                                        van de EER-Overeenkomst .
ESC/A/6/89 , wordt in juni 1991 aangesteld als ambtenaar in
de rang A 7, salaristrap 1 . Naar aanleiding van het arrest van
het Gerecht van 28 september 1993 (gevoegde zaken                       Volgens verzoekster dient de bestreden beschikking nietig te
T-103/92 tot en met T-105/92 — Baiwir ) vraagt hij om                   worden verklaard om de navolgende redenen :
herziening van zijn indeling. Daarop deelt het tot aanstelling
bevoegde gezag verzoeker in in de rang A 7, salaristrap 2 .             a ) de Commissie heeft krachtens Verordening ( EEG )
Verzoeker meent evenwel recht te hebben op indeling in                       nr. 4064/89 geen extraterritoriale bevoegdheid ten
salaristrap 3 .                                                              aanzien van de concentratie;
Hij stelt in dit verband schending van de artikelen 32 van het          b ) Verordening ( EEG ) nr . 4064/89 is niet van toepassing
Statuut en 6 en 8 van het besluit van de Commissie van                       op concentraties die een „ oligopolistische controle " in
1 september 1983 inzake de criteria voor de indeling in rang                 het leven roepen of tot gevolg hebben;
en salaristrap bij aanwerving, alsmede schending van het
beginsel van gelijke behandeling.                                       c ) zelfs indien zij in beginsel van toepassing zou zijn op een
                                                                             dergelijke concentratie , verleent Verordening ( EEG )
                                                                             nr. 4064/89 de Commissie nog niet de bevoegdheid om
                                                                             een concentratie onverenigbaar met de gemeenschappe
                                                                             lijke markt te verklaren om reden dat zij een „ oligopo
                                                                             listische controle " in het leven zou roepen of tot gevolg
                                                                             zou hebben;
Beroep, op 28 juni 1996 ingesteld door Gencor Ltd tegen
         Commissie van de Europese Gemeenschappen                       d ) zelfs indien Verordening ( EEG ) nr . 4064/89 de Com
                          ( Zaak T- 102/96 )                                 missie de bevoegdheid zou verlenen om een concentratie
                             ( 96/C 247/42 )                                 om die reden onverenigbaar te verklaren met de
                                                                             gemeenschappelijke markt, kunnen de feiten in deze
                                                                             zaak een dergelijke conclusie niet staven ;
                        (Procestaai: Engels)
                                                                        e ) de Commissie heeft het recht verkeerd toegepast door te
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen                    weigeren de door verzoekster aangeboden verbintenis
schappen is op 28 juni 1996 beroep ingesteld tegen                            sen te aanvaarden ;


title: Zaak T-142/16: Beschikking van het Gerecht van 9 februari 2017 — Dröge e.a./Commissie [„Beroep tot nietigverklaring — Wilsverklaring en twee besluiten van de Commissie betreffende de voorwaarden voor toegang tot de documenten inzake de onderhandelingen over een trans-Atlantisch partnerschap voor handel en investeringen tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten (TTIP) — Recht op toegang van medewerkers van nationale parlementsleden tot bepaalde vertrouwelijke documenten inzake de onderhandelingen van de TTIP — Handelingen die niet vatbaar zijn voor beroep — Niet-ontvankelijkheid”]

text:
               10.4.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/36

         Beschikking van het Gerecht van 9 februari 2017 — Dröge e.a./Commissie
   (Zaak T-142/16) (1)

   ([„Beroep tot nietigverklaring - Wilsverklaring en twee besluiten van de Commissie betreffende de voorwaarden voor toegang tot de documenten inzake de onderhandelingen over een trans-Atlantisch partnerschap voor handel en investeringen tussen de Europese Unie en de Verenigde Staten (TTIP) - Recht op toegang van medewerkers van nationale parlementsleden tot bepaalde vertrouwelijke documenten inzake de onderhandelingen van de TTIP - Handelingen die niet vatbaar zijn voor beroep - Niet-ontvankelijkheid”])
   (2017/C 112/49)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partijen: Katharina Dröge (Berlijn, Duitsland), Britta Haßelmann (Berlijn), Anton Hofreiter (Berlijn) (vertegenwoordiger: Professor W. Cremer)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: F. Erlbacher, R. Vidal Puig en B. Hartmann, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot, ten eerste, nietigverklaring van de wilsverklaring van de Commissie gericht op het sluiten van een voor de verdragspartijen, te weten de Europese Unie en de Verenigde Staten van Amerika, bindende overeenkomst, wat de voorwaarden betreft voor toegang tot de documenten inzake de onderhandelingen over een trans-Atlantisch partnerschap voor handel en investeringen (TTIP), en, subsidiair, strekkende tot verklaring dat die wilsverklaring in strijd is met het Unierecht, ten tweede, tot nietigverklaring van het op de aflegging van de bovengenoemde wilsverklaring gerichte eerdere besluit van de Commissie tot goedkeuring van de overeenkomst en, ten derde, tot nietigverklaring van het mondelinge besluit van de Commissie met betrekking tot de sluiting van een overeenkomst of een niet-bindende politieke afspraak met de Verenigde Staten van Amerika over de „toegangsregeling TTIP”, waarbij die regeling als Unierechtelijk bindend is verklaard, voor zover het leden van de parlementen van de lidstaten op grond daarvan zonder uitzondering is verboden zich door (gescreende) medewerkers, met inbegrip van fractiemedewerkers, te laten begeleiden bij de inzage in de documenten met betrekking tot de TTIP in de daarvoor ingerichte leesruimten

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               Katharina Dröge, Britta Haßelmann en Anton Hofreiter worden verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 221 van 13.6.2016.


               19.9.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 270/9

         Verzoek van 16 april 2013 van Héraðsdómur Reykjavíkur, om een advies van het EVA-Hof in de zaak Creditinfo Lánstraust hf. tegen Registers Iceland en de IJslandse staat
   (Zaak E-7/13)
   2013/C 270/07
   Bij schrijven van 16 april 2013 van Héraðsdómur Reykjavíkur (districtsrechtbank van Reykjavik) is bij het EVA-Hof een verzoek ingediend, dat bij de griffie van het Hof is binnengekomen op 29 april 2013, om een advies in de zaak Creditinfo Lánstraust hf. tegen Registers Iceland en de IJslandse staat, betreffende onderstaande vragen:

               1.

               Is het verenigbaar met het EER-recht en met name artikel 6 van Richtlijn 2003/98/EG van het Europees Parlement en de Raad inzake het hergebruik van overheidsinformatie (cfr. Besluit nr. 105/2005 van het Gemengd Comité van de EER tot wijziging van bijlage XI (Telecommunicatiediensten) bij de EER-Overeenkomst) om een vergoeding in rekening te brengen voor elk geautomatiseerd verzoek om informatie uit het register wanneer bij de bepaling van die vergoeding geen berekening beschikbaar is van de „totale inkomsten” en de „kosten” in de zin van artikel 6 van de richtlijn?

               2.

               Is het verenigbaar met artikel 6 van de richtlijn dat er, wanneer de „kosten” overeenkomstig artikel 6 van de richtlijn worden bepaald, geen rekening wordt gehouden met:

                           a)

                           inkomsten van de staat wanneer documenten worden verzameld, in de vorm van vergoedingen die door particulieren en ondernemingen worden betaald voor de registratie van contracten in de registers van juridische akten, en

                           b)

                           inkomsten van de staat wanneer documenten worden verzameld, in de vorm van belastingen die worden geheven als zegelrecht op geregistreerde juridische akten wanneer particulieren en ondernemingen verzoeken om de registratie van die akten in de registers van juridische akten?

               3.

               Is het verenigbaar met artikel 6 van de richtlijn dat, wanneer de „kosten” overeenkomstig artikel 6 van de richtlijn worden bepaald, rekening wordt gehouden met de kosten die door een overheidsinstantie zijn gemaakt voor de verzameling van documenten die krachtens de wet toch al door die instantie moeten worden verzameld, ongeacht of particulieren dan wel ondernemingen om hergebruik van die documenten verzoeken?

               4.

               Is het verenigbaar met artikel 6 van de richtlijn dat, wanneer de „kosten” overeenkomstig dat artikel worden bepaald, het bedrag van de vergoeding in de wetgeving is vastgesteld zonder dat er een onderzoek ten gronde van specifieke bedragen wordt voorgeschreven?

               5.

               Zou het verenigbaar zijn met artikel 6 van de richtlijn dat, wanneer de „kosten” overeenkomstig de richtlijn worden bepaald, naar behoren rekening wordt gehouden met het algemene voorschrift in de nationale wetgeving volgens hetwelk overheidsinstanties zelfbedruipend moeten zijn?

               6.

               Indien vraag 5 bevestigend wordt beantwoord, wat houdt dat meer bepaald in en welke kosten van overheidsactiviteiten kunnen in dit verband in rekening worden gebracht?


title: Zaak F-70/09: Beroep ingesteld op 30 juli 2009 — Nikolchov/Commissie

text:
               10.10.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 244/16

         Beroep ingesteld op 30 juli 2009 — Nikolchov/Commissie
   (Zaak F-70/09)
   2009/C 244/28
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Vladimir Nikolchov (Brussel, België) (vertegenwoordiger: M. Hammouche, advocaat)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit van het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag waarbij Aken (Duitsland) als verzoekers plaats van aanwerving is bepaald en de duur van de dagvergoeding op 120 dagen is vastgesteld

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               vaststellen dat er sprake is van schending van het besluit van de Commissie van 15 april 2004 houdende vaststelling van de algemene uitvoeringsbepalingen voor de toepassing van artikel 7, lid 3, van bijlage VII bij het Statuut en van artikel 10 van bijlage VII bij het Statuut;

               —

               dientengevolge, de nietigverklaring gelasten van besluit nr. R/9/09 van het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag van 21 april 2009 houdende afwijzing van verzoekers klacht, strekkende tot vaststelling van zijn plaats van aanwerving in Bulgarije en tot vaststelling van de duur van de dagvergoedingen overeenkomstig artikel 10, lid 2, sub b, tweede streepje, van bijlage VII bij het Statuut;

               —

               de verwerende partij gelasten om verzoeker de niet-betaalde dagvergoeding ten belope van 6 942,32 EUR te betalen, dan welk elk ander door het Gerecht vast te stellen bedrag, plus vertragingsrente vanaf de datum van de indiening van de klacht tot aan de vereffening;

               —

               de Commissie van de Europese Gemeenschappen verwijzen in de kosten.


title: Zaak T-164/14: Beroep ingesteld op 7 maart 2014 — Calberson GE/Commissie

text:
               16.6.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 184/32

         Beroep ingesteld op 7 maart 2014 — Calberson GE/Commissie
   (Zaak T-164/14)
   2014/C 184/54
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Calberson GE (Villeneuve-la-Garenne, Frankrijk) (vertegenwoordigers: T. Gallois en E. Dereviankine, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               de Europese Commissie veroordelen tot betaling aan verzoekster van:

                           —

                           wegens te laat vrijgegeven leveringsgaranties ontstane financiële kosten: 7 691,60 EUR incl. belastingen;

                           —

                           vertragingsrente tussen de datum van verval van de transportfacturen en het tijdstip van daadwerkelijke betaling ervan: 81 817,25 EUR HT en 6 344,17 USD;

                           —

                           „vertragingsrente op vertragingsrente”: 2 % per maand vertraging van de betaling van voormelde vertragingsrente (van 81 817,25 EUR HT en 6 344,17 USD);

                           —

                           restbedrag van een transportfactuur: 17 400 EUR incl. belastingen;

                           —

                           wisselkoersverschil: 30 580,41 EUR incl. belastingen;

               —

               de Europese Commissie en de Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoekster kreeg als gevolg van de verordeningen nrs. 111/1999 (1) en 1799/1999 (2) de gunning van een opdracht voor rundvleestransport naar de Russische Federatie in het kader van een programma om dit land van landbouwproducten te voorzien.
   Na het arrest van het Hof van Justitie van 17 januari 2013, Geodis Calberson GE (C-623/11, nog niet gepubliceerd in de rechtspraak), dat de bevoegdheid tot kennisneming van vorderingen tot vergoeding van schade bij fouten van het nationale interventiebureau aan de Unierechter toewees, verzoekt verzoekster om vergoeding van door haar bij de uitvoering van deze opdracht geleden schade.
   Zo stelt verzoekster fouten door het nationale interventiebureau, FranceAgriMer — namelijk i) te laat vrijgegeven door verzoekster verstrekte garanties voor de goede uitvoering van de opdracht, ii) te laat betaalde onbetwiste facturen, iii) geen betaling van bepaalde onbetwiste facturen en iv) betaling van bepaalde facturen in een andere munt dan bepaald in de opdracht — waardoor verzoekster schade heeft geleden.

      (1)  Verordening (EG) nr. 111/1999 van de Commissie van 18 januari 1999 houdende algemene uitvoeringsbepalingen van verordening (EG) nr. 2802/98 van de Raad betreffende een programma om de Russische Federatie van landbouwproducten te voorzien (PB L 14, blz. 3).

      (2)  Verordening (EG) nr. 1799/1999 van de Commissie van 16 augustus 1999 inzake de levering van rundvlees aan Rusland (PB L 217, blz. 20).


title: Zaak C-447/04: Verzoek van het Landesgericht Innsbruck van 30 september 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Autohaus Ostermann GmbH en VAV Versicherungs AG

text:
               18.12.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 314/6

         Verzoek van het Landesgericht Innsbruck van 30 september 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Autohaus Ostermann GmbH en VAV Versicherungs AG
   (Zaak C-447/04)
   (2004/C 314/10)
   Het Landesgericht Innsbruck heeft bij beschikking van 30 september 2004, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 27 oktober 2004, in het geding tussen Autohaus Ostermann GmbH en VAV Versicherungs AG, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
   Dient artikel 4, lid 6, van richtlijn 2000/26/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 mei 2000 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en houdende wijziging van de richtlijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG van de Raad (Vierde richtlijn motorrijtuigenverzekering) (1), aldus te worden uitgelegd dat de tot schadevergoeding aangesproken verzekeringsmaatschappij ook bij een eenvoudige situatie feitelijk en rechtens steeds over een afwikkelingstermijn van drie maanden beschikt, dan wel dat het hier slechts een „voorschrift inzake een vervaldag” betreft op grond waarvan een eerdere rechtsvordering tegen de verzekeringsmaatschappij niet is uitgesloten, na de bepaling van een „redelijke” betalingstermijn die ook binnen de termijn van drie maanden is gelegen?

      (1)  PB L 181, blz. 65.


title: Zaak C-189/13: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal de grande instance de Bayonne (Frankrijk) op 15 april 2013 — Raquel Gianni Da Silva/Préfet des Pyrénées-Atlantiques

text:
               8.6.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/12

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal de grande instance de Bayonne (Frankrijk) op 15 april 2013 — Raquel Gianni Da Silva/Préfet des Pyrénées-Atlantiques
   (Zaak C-189/13)
   2013/C 164/22
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Tribunal de grande instance de Bayonne

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Raquel Gianni Da Silva

      Verwerende partij: Préfet des Pyrénées-Atlantiques

      Prejudiciële vraag

   Of het Unierecht in de weg staat aan een nationale regeling die op de illegale binnenkomst van een onderdaan van een derde land, die niet werd onderworpen aan dwangmaatregelen voorzien bij richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 (1), een vrijheidsbenemende straf als sanctie stelt?

      (1)  Richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven (PB L 348, blz. 98).


title: Zaak C-327/13: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 4 september 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hof van Beroep te Brussel — België) — Burgo Group SpA/Illochroma NV, in liquidatie, Jérôme Theetten, in zijn hoedanigheid van curator van Illochroma NV (Prejudiciële verwijzing — Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken — Insolventieprocedures — Begrip „vestiging” — Groep van vennootschappen — Vestiging — Recht om een secundaire insolventieprocedure te openen — Criteria — Persoon bevoegd om een secundaire insolventieprocedure aan te vragen)

text:
               10.11.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 395/17

      Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 4 september 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hof van Beroep te Brussel — België) — Burgo Group SpA/Illochroma NV, in liquidatie, Jérôme Theetten, in zijn hoedanigheid van curator van Illochroma NV
      (Zaak C-327/13) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken - Insolventieprocedures - Begrip „vestiging” - Groep van vennootschappen - Vestiging - Recht om een secundaire insolventieprocedure te openen - Criteria - Persoon bevoegd om een secundaire insolventieprocedure aan te vragen))
      (2014/C 395/21)
      Procestaal: Frans

         Verwijzende rechter

      Hof van Beroep te Brussel

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Burgo Group SpA

         Verwerende partijen: Illochroma NV, in liquidatie, Jérôme Theetten, in zijn hoedanigheid van curator van Illochroma NV

         Dictum

                  1)

                  Artikel 3, lid 2, van verordening (EG) nr. 1346/2000 van de Raad van 29 mei 2000 betreffende insolventieprocedures moet aldus worden uitgelegd dat bij liquidatie van een vennootschap in een andere lidstaat dan die waar zij haar hoofdkantoor heeft, die vennootschap ook in de lidstaat waar zij haar hoofdkantoor heeft en rechtspersoonlijkheid heeft, aan een secundaire insolventieprocedure kan worden onderworpen.

                  2)

                  Artikel 29, sub b, van verordening nr. 1346/2000 moet aldus worden uitgelegd dat de vraag welke persoon of autoriteit bevoegd is om een secundaire insolventieprocedure aan te vragen, moet worden beoordeeld op grond van het nationale recht van de lidstaat op het grondgebied waarvan die procedure wordt aangevraagd. Het recht om een secundaire insolventieprocedure aan te vragen mag echter niet worden beperkt tot schuldeisers wier woonplaats of hoofdkantoor zich bevindt in de lidstaat op het grondgebied waarvan de betrokken vestiging is gelegen of tot schuldeisers wier vordering het resultaat is van een uit de exploitatie van die vestiging voortvloeiende verplichting.

                  3)

                  Verordening nr. 1346/2000 moet aldus worden uitgelegd dat, wanneer de hoofdinsolventieprocedure een liquidatieprocedure is, de inaanmerkingneming van opportuniteitscriteria door de rechter bij wie een secundaire insolventieprocedure wordt aangevraagd, zaak is van het nationale recht van de lidstaat op het grondgebied waarvan die procedure wordt aangevraagd. De lidstaten moeten bij de vaststelling van de voorwaarden om een secundaire procedure te openen, echter het Unierecht in acht nemen, met name de algemene beginselen daarvan en verordening nr. 1346/2000.

         (1)  PB C 226 van 3.8.2013.


title: Zaak C-438/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht München (Duitsland) op 2 oktober 2012 — Irmengard Weber/Mechthilde Weber

text:
               8.12.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 379/16

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht München (Duitsland) op 2 oktober 2012 — Irmengard Weber/Mechthilde Weber
   (Zaak C-438/12)
   2012/C 379/28
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Oberlandesgericht München

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Irmengard Weber

      Verwerende partij: Mechthilde Weber

      Prejudiciële vragen

               1)

               Ziet artikel 27 van verordening (EG) nr. 44/2001 (1) (hierna: „verordening nr. 44/2001”) ook op gevallen waarbij twee partijen in het ene geding als verweerders terechtstaan omdat een derde een rechtsvordering tegen hen heeft ingesteld, en zij in het andere geding tegenover elkaar staan als verzoekende en verwerende partij? Betreft een dergelijk geval een geschil „tussen dezelfde partijen” of moeten de verschillende rechtsvorderingen die de verzoeker in het ene geding tegen beide verweerders heeft ingesteld, afzonderlijk worden onderzocht, zodat niet kan worden uitgegaan van een geschil „tussen dezelfde partijen”?

               2)

               Gaat het om rechtsvorderingen die „hetzelfde onderwerp betreffen en op dezelfde oorzaak berusten” als bedoeld in artikel 27 van verordening nr. 44/2001 wanneer de middelen van het beroep en ter onderbouwing ervan aangevoerde argumenten in beide procedures weliswaar verschillen, maar

                           a)

                           voor de afdoening van beide vorderingen eerst eenzelfde voorafgaande vraag moet worden beantwoord, of

                           b)

                           in het ene geding subsidiair wordt verzocht om vaststelling van een rechtsverhouding die in het andere geding een rol speelt als een voorafgaande vraag?

               3)

               Vormt de rechtsvordering die ertoe strekt te doen vaststellen dat de verweerder zijn — naar Duits recht vaststaand — voorkooprecht op een in Duitsland gelegen perceel grond niet daadwerkelijk heeft uitgeoefend, een rechtsvordering met betrekking tot een zakelijk recht op een onroerend goed als bedoeld in artikel 22, lid 1, van verordening nr. 44/2001?

               4)

               Moet het gerecht waarbij de zaak het laatst is aangebracht in het kader van zijn uitspraak overeenkomstig artikel 27, lid 1, van verordening nr. 44/2001 — en dus nog voordat het gerecht waarbij de zaak het eerst is aangebracht op de bevoegdheidsvraag heeft beslist — nagaan of het gerecht waarbij de zaak het eerst is aangebracht onbevoegd is volgens artikel 22, lid 1, van verordening nr. 44/2001, aangezien die onbevoegdheid van het gerecht waarbij de zaak het eerst is aangebracht volgens artikel 35, lid 1, van verordening nr. 44/2001 tot gevolg kan hebben dat een eventuele beslissing van dit gerecht niet wordt erkend? Geldt artikel 27, lid 1, van de verordening nr. 44/2001 niet voor het gerecht waarbij de zaak het laatst is aangebracht, wanneer het tot de conclusie komt dat het gerecht waarbij de zaak het eerst is aangebracht onbevoegd is volgens artikel 22, lid 1, van deze verordening?

               5)

               Moet het gerecht waarbij de zaak het laatst is aangebracht in het kader van zijn uitspraak overeenkomstig artikel 27, lid 1, van verordening nr. 44/2001 — en dus nog voordat het gerecht waarbij de zaak het eerst is aangebracht op de bevoegdheidsvraag heeft beslist — het door de ene partij gemaakte verwijt onderzoeken dat de andere partij rechtsmisbruik heeft gepleegd door beroep in te stellen bij het gerecht waarbij de zaak het eerst is aangebracht? Kan het gerecht waarbij de zaak het laatst is aangebracht, besluiten artikel 27, lid 1, van verordening nr. 44/2001 niet toe te passen, wanneer het tot de conclusie komt dat de andere partij rechtsmisbruik heeft gepleegd door een rechtsvordering in te stellen bij het gerecht waarbij de zaak het eerst is aangebracht?

               6)

               Is voor toepassing van artikel 28, lid 1, van verordening nr. 44/2001 vereist dat het gerecht waarbij de zaak het laatst is aangebracht, eerst vaststelt dat artikel 27 van deze verordening in het betrokken geval niet van toepassing is?

               7)

               Kan bij de uitoefening van de in artikel 28, lid 1, van verordening nr. 44/2001 bedoelde beoordelingsbevoegdheid,

                           a)

                           rekening worden gehouden met het feit dat het gerecht waarbij de zaak het eerst is aangebracht, gevestigd is in een lidstaat waar rechtsgedingen statistisch gezien veel langer duren dan in de lidstaat van het gerecht waarbij de zaak het laatst is aangebracht?

                           b)

                           rekening worden gehouden met het feit dat het gerecht waarbij de zaak voor het laatst is aangebracht van oordeel is dat het recht van de lidstaat, waar het gerecht gevestigd is waarbij de zaak het laatst is aangebracht, moet worden toegepast;

                           c)

                           de leeftijd van een partij in aanmerking worden genomen;

                           d)

                           rekening worden gehouden met de kans van slagen van de rechtsvordering die is ingesteld bij het gerecht waarbij de zaak het eerst is aangebracht?

               8)

               Moet bij de uitlegging en toepassing van de artikelen 27 en 28 van verordening nr. 44/2001 niet alleen worden getracht onverenigbare of tegenstrijdige beslissingen te vermijden, maar dient ook het recht van de tweede verzoeker op toegang tot de rechter in acht te worden genomen?

      (1)  Verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlĳke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlĳke en handelszaken (PB L 12, blz. 1).


title: Zaak T-456/13: Arrest van het Gerecht van 25 maart 2015 — Sea Handling/Commissie [„Toegang tot documenten — Verordening (EG) nr. 1049/2001 — Documenten in verband met een controleprocedure inzake staatssteun — Weigering van toegang — Uitzondering inzake de bescherming van het doel van inspecties, onderzoeken en audits — Uitzondering inzake de bescherming van de commerciële belangen van een derde — Verplichting van een concreet en individueel onderzoek — Hoger openbaar belang — Gedeeltelijke toegang”]

text:
               11.5.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 155/24

         Arrest van het Gerecht van 25 maart 2015 — Sea Handling/Commissie
   (Zaak T-456/13) (1)

   ([„Toegang tot documenten - Verordening (EG) nr. 1049/2001 - Documenten in verband met een controleprocedure inzake staatssteun - Weigering van toegang - Uitzondering inzake de bescherming van het doel van inspecties, onderzoeken en audits - Uitzondering inzake de bescherming van de commerciële belangen van een derde - Verplichting van een concreet en individueel onderzoek - Hoger openbaar belang - Gedeeltelijke toegang”])
   (2015/C 155/27)
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Sea Handling SpA (Somma Lombardo, Italië) (vertegenwoordigers: B. Nascimbene en M. Merola, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk D. Grespan en C. Zadra, vervolgens D. Grespan en F. Clotuche-Duvieusart, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 12 juni 2013 houdende weigering om Sea Handling toegang te verlenen tot documenten in verband met een controleprocedure inzake staatssteun

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Sea Handling SpA zal haar eigen kosten dragen en die van de Europese Commissie.

      (1)  PB C 298 van 12.10.2013.


title: Zaak C-49/13: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Úřad průmyslového vlastnictví (Republiek Tsjechië) op 29 januari 2013 — MF 7 a.s./MAFRA, a.s.

text:
               18.5.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 141/10

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Úřad průmyslového vlastnictví (Republiek Tsjechië) op 29 januari 2013 — MF 7 a.s./MAFRA, a.s.
   (Zaak C-49/13)
   2013/C 141/16
   Procestaal: Tsjechisch

      Verwijzende rechter

   Úřad průmyslového vlastnictví

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: MF 7 a.s.

      Verwerende partij: MAFRA a.s.

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet artikel 3, lid 2, sub d, van richtlijn [2008/95/EG] (1) aldus worden uitgelegd dat voor de beoordeling of een merkaanvrager te goeder trouw handelde, enkel omstandigheden die bleken vóór of op de datum van indiening van de merkaanvraag relevant zijn, of kunnen ook omstandigheden die zich voordeden na de indiening van de merkaanvraag, in aanmerking worden genomen als bewijs dat de merkaanvrager te goeder trouw handelde?

               2)

               Moet het arrest in de gevoegde zaken C-414/99 tot en met C-416/99 (2) algemeen worden toegepast op alle zaken waarin wordt onderzocht of een merkhouder heeft ingestemd met gedrag waardoor zijn exclusieve rechten kunnen worden verzwakt of beperkt?

               3)

               Kan goede trouw van een aanvrager van een jonger merk worden afgeleid uit de situatie dat de houder van een ouder merk met hem overeenkomsten heeft gesloten op basis waarvan deze houder instemde met de publicatie van periodiek drukwerk waarvan de benaming overeenstemde met het jongere merk, en met de inschrijving van dat drukwerk door de aanvrager van het jongere merk, en die aanvrager bij zijn publicatie ondersteunde, maar de aspecten van het intellectuele-eigendomsrecht niet uitdrukkelijk in deze overeenkomsten waren geregeld?

               4)

               Voor zover ook omstandigheden die zich voordeden na de indiening van een merkaanvraag relevant kunnen zijn om te beoordelen of een merkaanvrager te goeder trouw handelde, kan dan, subsidiair, uit de situatie dat de houder van het oudere merk bewust het bestaan van het betwiste merk gedurende ten minste tien jaar heeft gedoogd, worden afgeleid dat de merkaanvrager te goeder trouw handelde?

      (1)  Richtlijn 2008/95/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (Gecodificeerde versie) (PB 2008 L 299, blz. 25).

      (2)  Jurispr. blz. I-8691.


title: Zaak C-701/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Italië) op 31 december 2015 — Malpensa Logistica Europa SpA/SEA — Società Esercizi Aeroportuali SpA

text:
               18.4.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 136/7

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Italië) op 31 december 2015 — Malpensa Logistica Europa SpA/SEA — Società Esercizi Aeroportuali SpA
   (Zaak C-701/15)
   (2016/C 136/11)
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Malpensa Logistica Europa SpA

      Verwerende partij: SEA — Società Esercizi Aeroportuali SpA

      Prejudiciële vraag

   Moet artikel 7 van richtlijn 2004/17/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 houdende coördinatie van de procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en postdiensten (1), aldus worden uitgelegd dat waar het de activiteiten die de exploitatie van een geografisch gebied ten behoeve van de terbeschikkingstelling aan luchtvervoerders van luchthavenfaciliteiten beogen — zoals aangeduid in de nationale rechtspraak die in de punten 6.4 en 6.5 in herinnering is gebracht — aan de bepalingen van de communautaire openbare aanbestedingsprocedure onderwerpt, in de weg staat aan een nationale regeling zoals neergelegd in de artikelen 4 en 11 van decreto legislativo 18/1999, op grond waarvan geen openbare selectie voor iedere vorm van toewijzing — ook voor beperkte tijd — van ruimte voor dat doel hoeft plaats te vinden?

      (1)  Richtlijn 2004/17/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 houdende coördinatie van de procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en postdiensten (PB L 134, blz. 1).


title: Arrest van het Hof (Vĳfde kamer) van 27 februari 2003 in zaak C-389/00: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek Duitsland ("Niet-nakoming — Artikelen 23 EG en 25 EG — Heffing van gelĳke werking — Uitvoer van afvalstoffen — Verdrag van Bazel — Verordening nr. 259/93 — Bĳdrage aan solidariteitsfonds")

text:
C 101/4                   NL                             Publicatieblad van de Europese Unie                                                26.4.2003
tussen Adolf Truley GmbH en Bestattung Wien GmbH, om                                               ARREST VAN HET HOF
een prejudiciële beslissing over de uitlegging van artikel 1,
sub b, van richtlijn 93/36/EEG van de Raad van 14 juni 1993
                                                                                (Vijfde kamer)
betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen
van overheidsopdrachten voor leveringen (PB L 199, blz. 1),
heeft het Hof (Vijfde kamer), samengesteld als volgt: M. Wa-                                         van 27 februari 2003
thelet, kamerpresident, C. W. A. Timmermans (rapporteur),
P. Jann, S. von Bahr en A. Rosas, rechters; advocaat-generaal:
S. Alber; griffier: H. A. Rühl, hoofdadministrateur, op 27 fe-                in zaak C-389/00: Commissie van de Europese Gemeen-
                                                                                schappen tegen Bondsrepubliek Duitsland (1)
bruari 2003 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als
volgt:
                                                                              („Niet-nakoming — Artikelen 23 EG en 25 EG — Heffing
                                                                              van gelijke werking — Uitvoer van afvalstoffen — Verdrag
                                                                              van Bazel — Verordening nr. 259/93 — Bijdrage aan
1)     Het begrip „behoeften van algemeen belang” in artikel 1, sub b,                                 solidariteitsfonds”)
       tweede alinea, van richtlijn 93/36/EEG van de Raad van
       14 juni 1993 betreffende de coördinatie van de procedures voor                                    (2003/C 101/07)
       het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen, is een
       autonoom begrip van gemeenschapsrecht.
                                                                                (Procestaal: Duits)
2)     De lijkbezorging kan aan een behoefte van algemeen belang              (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
       beantwoorden. Dat een territoriaal lichaam wettelijk verplicht                                    dentie van het Hof)
       is om in te staan voor de lijkbezorging — en desgevallend de
       kosten ervan te dragen — indien niemand daarvoor heeft
       gezorgd binnen een bepaalde termijn na de datum van het
       overlijdensattest, wijst op het bestaan van een dergelijke behoefte    In zaak C-389/00, Commissie van de Europese Gemeenschap-
       van algemeen belang.                                                   pen (gemachtigde: J. C. Schieferer) tegen Bondsrepubliek
                                                                              Duitsland (gemachtigde: B. Muttelsee-Schön, bijgestaan door
                                                                              H.-J. Koch), betreffende een verzoek aan het Hof om vast te
                                                                              stellen dat de Bondsrepubliek Duitsland, door de uitvaardiging
3)     Een sterke concurrentie wettigt op zich niet de conclusie dat er       van het Gesetz über die Überwachung und Kontrolle der
       geen sprake is van een andere behoefte van algemeen belang             grenzüberschreitenden Verbringung von Abfällen (Abfallver-
       dan van industriële of commerciële aard. Het staat aan de              bringungsgesetz) [wet inzake het toezicht en de controle op
       verwijzende rechter om te beoordelen of er al dan niet sprake is       de grensoverschrijdende overbrenging van afvalstoffen], van
       van een dergelijke behoefte, gelet op alle relevante elementen         30 september 1994 (BGBl. 1994 I, blz. 2771), waarbij een
       rechtens en feitelijk, zoals de omstandigheden waaronder de            solidariteitsfonds voor de terugzending van afvalstoffen is
       betrokken instelling is opgericht en de voorwaarden waaronder          opgericht en waarbij degenen die afvalstoffen uitvoeren, met
       zij werkzaam is.                                                       name naar andere lidstaten, verplicht worden om bij te dragen
                                                                              aan dat fonds, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar
                                                                              rusten krachtens de artikelen 23 EG en 25 EG, heeft het Hof
4)     Een loutere controle achteraf voldoet niet aan het criterium van       (Vijfde kamer), samengesteld als volgt: D. A. O. Edward,
       toezicht op het beheer in de zin van artikel 1, sub b, tweede          waarnemend voor de president van de Vijfde kamer, A. La
       alinea, derde streepje, van richtlijn 93/36. Aan een dergelijk         Pergola, P. Jann, S. von Bahr en A. Rosas (rapporteur),
       criterium voldoet daarentegen wél de situatie waarbij de               rechters; advocaat-generaal: A. Tizzano; griffier: H. A. Rühl,
       overheid niet alleen de jaarrekening van de betrokken instelling       hoofdadministrateur, op 27 februari 2003 een arrest gewezen
       controleert, maar eveneens controleert of het lopende beheer           waarvan het dictum luidt als volgt:
       cijfermatig correct, volgens de regels, spaarzaam, economisch en
       doelmatig wordt gevoerd, en diezelfde overheid voorts bevoegd          1)     Door de overbrenging van afvalstoffen naar andere lidstaten te
       is om de kantoren en installaties van genoemde instelling te                  onderwerpen aan een verplichte bijdrage aan het bij het Gesetz
       bezoeken en over deze onderzoeken verslag uit te brengen bij een              über die Überwachung und Kontrolle der grenzüberschreitenden
       territoriaal lichaam dat, via een andere vennootschap, het                    Verbringung von Abfällen (Abfallverbringungsgesetz) van
       maatschappelijk kapitaal van de betrokken instelling in handen                30 september 1994 ingestelde solidariteitsfonds voor de terug-
       heeft.                                                                        zending van afvalstoffen, is de Bondsrepubliek Duitsland de
                                                                                krachtens de artikelen 23 EG en 25 EG op haar rustende
                                                                                verplichtingen niet nagekomen.
( 1) PB C 372 van 23.12.2000.                                                 2)     De Bondsrepubliek Duitsland wordt verwezen in de kosten.
                                                                              (1 ) PB C 4 van 6.1.2001.


title: Zaak T-352/09 R: Beschikking van de president van het Gerecht van eerste aanleg van 29 oktober 2009 — Novácke chemické závody/Commissie ( Kort geding — Mededinging — Beschikking van Commissie waarbij boete wordt opgelegd — Bankgarantie — Verzoek om opschorting van tenuitvoerlegging — Geen spoedeisendheid )

text:
               19.12.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 312/29

         Beschikking van de president van het Gerecht van eerste aanleg van 29 oktober 2009 — Novácke chemické závody/Commissie
   (Zaak T-352/09 R)
   („Kort geding - Mededinging - Beschikking van Commissie waarbij boete wordt opgelegd - Bankgarantie - Verzoek om opschorting van tenuitvoerlegging - Geen spoedeisendheid”)
   2009/C 312/49
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Novácke chemické závody, a.s. (Nováky, Slowakije) (vertegenwoordiger: A. Černejová, advocaat)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: F. Castillo de la Torre en N. von Lingen, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek om opschorting van de tenuitvoerlegging van de beschikking van de Commissie van 22 juli 2009 inzake een procedure op grond van artikel 81 EG en artikel 53 EER (Zaak COMP/39.396 — Reagentia op basis van calciumcarbide en magnesium voor de staal- en gasindustrie), voor zover zij verzoekster betreft.

      Dictum

               1)

               Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.

               2)

               De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.