title: Zaak T-48/03: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van  31 januari 2006  — Schneider Electric tegen Commissie ( Mededinging — Concentraties — Hervatting van controleprocedure na nietigverklaring door Gerecht van beschikking houdende verbod van concentratie — Opening van grondig onderzoeksstadium — Afzien van concentratie — Afsluiting van controleprocedure — Beroep tot nietigverklaring — Bezwarende handelingen — Procesbelang — Niet-ontvankelijkheid )

text:
               8.4.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 86/27

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 31 januari 2006 — Schneider Electric tegen Commissie
   (Zaak T-48/03) (1)

   („Mededinging - Concentraties - Hervatting van controleprocedure na nietigverklaring door Gerecht van beschikking houdende verbod van concentratie - Opening van grondig onderzoeksstadium - Afzien van concentratie - Afsluiting van controleprocedure - Beroep tot nietigverklaring - Bezwarende handelingen - Procesbelang - Niet-ontvankelijkheid”)
   (2006/C 86/54)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekster: Schneider Electric SA (Rueil-Malmaison, Frankrijk) [vertegenwoordigers: aanvankelijk A Winckler, M. Pittie en É de la Serre, vervolgens M. Pittie en A Winckler, advocaten)

      Verweerster: Commissie van de Europese Gemeenschappen [vertegenwoordigers: aanvankelijk P. Oliver en F. Lelièvre, vervolgens P. Oliver en O. Beynet, gemachtigden]
   Voorwerp van de zaak
   Verzoek om nietigverklaring enerzijds van de beschikking van de Commissie van 4 december 2002 houdende opening van het grondig stadium van onderzoek van de concentratie tussen Schneider en Legrand (zaak COMP/M.2283 Schneider/Legrand II) en anderzijds van de beschikking van de Commissie van 13 december 2002 tot sluiting van de procedure van controle van deze verrichting
   Dictum van het arrest

               1)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               Verzoekster zal haar eigen kosten dragen met inbegrip van de door de Commissie gemaakte kosten.

      (1)  PB C 101 van 26.4.2003.


title: Beroep, op 16 april 1997 ingesteld door P. Keyaerts tegen Europese Commissie (Zaak T-114/97)

text:
28 . 6 . 97             NL                     Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                              Nr. C 199/29
Beroep, op 16 april 1997 ingesteld door P. Keyaerts tegen                      dening ( EG, Euratom, EGSK ) nr. 840/95 van de Raad
                       Europese Commissie                                      — de verplichting voor de Raad wordt miskend om in
                         ( Zaak T-l 14/97 )                                    geval van een verhoging van de basissalarissen van de
                                                                               voorzitter en de leden van de Rekenkamer tegelijker
                             ( 97/C 199/75 )                                   tijd een besluit te nemen over een passende verhoging
                                                                               van de reeds verworven pensioenen, zoals bepaald in
                        (Procestaai: Frans)                                    artikel 18 van Verordening ( EEG, Euratom, EGKS )
                                                                               nr. 2290/77 van de Raad;
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Ge
meenschappen is op 16 april 1997 beroep ingesteld tegen                   — verweerster in de kosten te verwijzen.
Europese Commissie door P. Keyaerts, wonende te Over
ijse ( België ), vertegenwoordigd door N. Lhoëst, advocaat
te Brussel, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij                   Middelen en voornaamste argumenten
Fiduciaire Myson Sari, rue de Cessange 30 .
                                                                          Verzoeker, oud-lid van de Rekenkamer sedert februari
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage :                        1994, verklaart, dat hij op 1 maart 1997 de eerste maal
                                                                          recht had op betaling van zijn pensioen . Op 27 februari
— nietig te verklaren het besluit van de Commissie van                    ontving hij de berekening van zijn nettopensioen, waaruit
     17 juni 1996 tot afwijzing van zijn verzoek om de toe               hem was gebleken dat wegens artikel 2 van Verordening
     passing van artikel 31 , lid 2, van het Statuut te over             ( EG, Euratom, EGKS ) nr. 840/95 van de Raad van 10 april
     wegen ;                                                              1995 houdende wijziging van Verordening ( EEG, Eura
                                                                          tom, EGKS ) nr. 2290/77 zijn pensioen niet was verhoogd
                                                                          na de salarisverhoging voor de voorzitter en de leden van
— voorzover nodig nietig te verklaren het uitdrukkelijke                  de Rekenkamer, besloten bij artikel 1 van eerstgenoemde
     besluit tot afwijzing, dat de Commissie op 27 december               verordening. In casu komt verzoeker op tegen dit indivi
      1996 in antwoord op zijn klacht heeft genomen;                      duele besluit .
— verweerster te verwijzen in alle kosten van het geding .
                                                                          Hij stelt primair, dat artikel 2 van Verordening ( EG, Eura
                                                                          tom, EGKS ) nr. 840/95 onwettig is in zoverre het bepaalt,
 Middelen en voornaamste argumenten                                       dat de verworven pensionen niet worden verhoogd, of
                                                                          schoon bij artikel 1 van dezelfde verordening wel de basis
 De middelen en voornaamste argumenten komen overeen                      salarissen en de maandelijkse overbruggingstoelagen van
 met die in zaak T-l 6/97 (').                                            de voorzitter en de leden van de Rekenkamer zijn ver
                                                                          hoogd. Deze bepaling is in strijd met artikel 18 van Veror
 (M PB nr. C 74 van 8 . 3 . 1997, blz . 27.                               dening ( EEG, Euratom, EGKS ) nr. 2290/77, bepalende dat
                                                                           ingeval de Raad tot verhoging van het basissalaris besluit,
                                                                           hij tegelijk een besluit over een passende verhoging van de
                                                                          verworven pensioenen neemt. Bovendien wordt er geen
                                                                           geldige reden aangevoerd voor deze afwijking van de con
                                                                           stante praktijk van de Raad tot dusverre .
 Beroep, op 16 april 1997 ingesteld door R. Ryan tegen
                                 Rekenkamer                                Subsidiair stelt hij , dat Verordening ( EG, Euratom, EGKS )
                           ( Zaak T-121/97)                                nr. 840/95 op hem niet van toepassing is, omdat zij spreekt
                                                                           van de verworven pensioenen, dit wil zeggen de pensioe
                               ( 97/C 199/76 )                             nen die ten tijde van haar inwerkingtreding feitelijk betaal
                                                                           baar waren gesteld . Verzoekers pensioen is echter niet
                         (Procestaai: Frans)                               voor de datum van inwerkingtreding van de verordening,
                                                                           te weten 1 mei 1995 , maar daarna betaalbaar gesteld, in
                                                                           de zin van uitbetaald .
 Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Ge
 meenschappen is op 16 april 1997 beroep tegen Rekenka
  mer ingesteld door R. Ryan, wonende te Dublin ( Ierland ),               Verzoeker stelt voorts, dat hij op grond van artikel 18 van
  vertegenwoordigd door G. Vandersanden, advocaat te                       Verordening (EEG, Euratom, EGKS ) nr. 2290/77, die van
  Brussel, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij Fi                 toepassing was toen hij zijn ambt bij de Rekenkamer aan
  duciaire Myson Sari , rue de Cessange 30 .                                vaardde, erop mocht vertrouwen dat het bedrag van zijn
                                                                            pensioen gelijktijdig met het basissalaris op passende wijze
  Verzoeker concludeert 'dat het het Gerecht behage :                       zou worden verhoogd door de Raad. Door deze bepaling
                                                                            niet in acht te nemen, heeft de Raad derhalve het vertrou
                                                                            wensbeginsel geschonden.
  — het besluit betreffende de betaalbaarstelling van ver
      zoekers pensioen per 1 maart 1997, dat hem voor het
      eerst is meegedeeld op 27 februari 1997, nietig te ver               Tenslotte klaagt hij over schending van het non-discrimi
      klaren voorzover daarin — wegens artikel 2 van Veror                 natiebeginsel . Artikel 2 van Verordening ( EG, Euratom,


title: Zaak C-442/08: Beroep ingesteld op 6 oktober 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Bondsrepubliek Duitsland

text:
               10.1.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 6/10

         Beroep ingesteld op 6 oktober 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Bondsrepubliek Duitsland
   (Zaak C-442/08)
   (2009/C 6/17)
   Procestaal: Duits
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: A. Caeiros en B. Kotschy, gemachtigden)

      Verwerende partij: Bondsrepubliek Duitsland
   Conclusies

               —

               vaststellen dat de Bondsrepubliek Duitsland de krachtens de artikelen 2, 6, 9, 10 en 11 van verordening (EEG, Euratom) nr. 1552/89 van de Raad van 29 mei 1989 houdende toepassing van besluit 88/376/EEG, Euratom betreffende het stelsel van eigen middelen van de Gemeenschappen (1) respectievelijk verordening (EG, Euratom) nr. 1150/2000 van de Raad van 22 mei 2000 houdende toepassing van besluit 94/728/EG, Euratom betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Gemeenschappen (2) op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen doordat zij

                           —

                           schuldvorderingen betreffende douanerechten heeft laten verjaren ofschoon zij dienaangaande een mededeling in het kader van de administratieve bijstand had ontvangen, en de uit dien hoofde verschuldigde eigen middelen te laat heeft afgedragen,

                           —

                           heeft geweigerd de verschuldigde vertragingsrente te betalen;

               —

               de Bondsrepubliek Duitsland verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Vanaf 1994 zijn motorvoertuigen uit Hongarije in het kader van de tariefpreferentie waarin de Europa-Overeenkomst tussen de EG en Hongarije voorziet, in Duitsland ingevoerd. Bij wege van mededeling in het kader van de administratieve bijstand van 26 juni 1998 heeft de Eenheid voor coördinatie van de fraudebestrijding van de Commissie (hierna: UCLAF) de lidstaten laten weten dat de Hongaarse autoriteiten na afloop van hun onderzoek a posteriori de oorsprongsverklaringen voor 58 006 voertuigen (waaronder 19 123 voertuigen uit Duitsland) ongeldig hadden verklaard. Bij een brief waarvan de Duitse autoriteiten de Engelse versie op 13 juli 1998 en de Duitse vertaling op 18 augustus 1998 hebben ontvangen, heeft UCLAF de bij die mededeling in het kader van de administratieve bijstand behorende documenten en gegevensbestanden overgemaakt. Daartoe behoorde ook de brief van 26 mei 1998 waarbij de Hongaarse autoriteiten UCLAF in kennis hadden gesteld van het resultaat van hun onderzoek a posteriori en erop hadden gewezen dat de Hongaarse producenten bij een Hongaarse rechterlijke instantie waren opgekomen tegen de beslissingen van de Hongaarse autoriteiten. Bij wege van mededeling in het kader van de administratieve bijstand van 27 oktober 1999 heeft UCLAF de lidstaten in kennis gesteld van de uitkomst van dit rechtsgeding. Bij de nieuwe beoordeling van de oorsprongsverklaringen die ten vervolge op de uitspraak van de Hongaarse rechterlijke instantie noodzakelijk was geworden, zijn de ongeldigverklaring en de intrekking van de oorsprongsverklaringen voor 30 771 voertuigen bevestigd.
   Uit de conclusies van een door de Commissie voor de controle van de eigen middelen naar Duitsland gezonden missie en uit de door de Duitse autoriteiten verstrekte informatie is gebleken dat deze autoriteiten heffingen ten bedrage van 408 735,53 EUR voor de invoer van motorvoertuigen waarvan de oorsprongsverklaringen ook bij de nieuwe beoordeling ten vervolge op de uitspraak van de Hongaarse rechterlijke instantie ingetrokken zijn gebleven, hebben laten verjaren. De eigen middelen die de Duitse autoriteiten uit hoofde van deze verjaarde schuldvorderingen betreffende douanerechten verschuldigd waren, hebben deze autoriteiten weliswaar na een dringend verzoek van de Commissie op 31 oktober 2005, dus na het verstrijken van de termijn waarin verordening nr. 1552/89 (respectievelijk verordening nr. 1150/2000) voorziet, ter beschikking gesteld, doch de autoriteiten hebben geweigerd vertragingsrente te betalen wegens deze te late overmaking van de eigen middelen.
   Ter ondersteuning van haar beroep voert de Commissie, zakelijk weergegeven, twee middelen aan, waarvan het eerste betrekking heeft op de te late overmaking van de eigen middelen en de tweede op de weigering de daardoor verschuldigde vertragingsrente te betalen. Volgens de Commissie waren alle lidstaten immers uiterlijk op 18 augustus 1998 (de datum waarop de laatste taalversie van de bij de mededeling in het kader van de administratieve bijstand van 26 juni 1998 behorende documenten en gegevensbestanden is toegestuurd) in staat, de schuldenaren van de heffing en het bedrag van de vorderingen te bepalen, en hadden zij dus uiterlijk vanaf dat tijdstip de nodige maatregelen moeten treffen om de betrokken heffingsbedragen na te vorderen en desbetreffende eigen middelen vast te stellen en af te dragen. Met toekenning van een passende termijn van drie maanden voor het treffen van deze maatregelen heeft de Commissie geoordeeld dat nalatige lidstaten dienden in te staan voor alle vanaf 18 november 1998 verjaarde heffingsbedragen.

      Met betrekking tot het eerste door de Commissie aangevoerde middel, te weten de te late overmaking van de eigen middelen, volgt uit de relevante bepalingen van verordening nr. 1552/1989 (respectievelijk verordening nr. 1150/2000) alsmede uit de rechtspraak van het Hof dat de lidstaten verplicht zijn de eigen middelen van de Gemeenschappen vast te stellen, ongeacht of het heffingsbedrag daadwerkelijk in de boekhouding is opgenomen en of het daadwerkelijk bij de schuldenaar kon worden nagevorderd. In beginsel creëert het ontstaan van een douaneschuld ook de aanspraak van de Gemeenschappen op de uit hoofde van deze douaneschuld verschuldigde traditionele eigen middelen, ook wanneer het heffingsbedrag in het concrete geval niet in de boekhouding is opgenomen of niet bij de schuldenaar is nagevorderd. De eigen middelen moeten worden vastgesteld op het moment waarop de nationale douaneautoriteiten in staat zijn, het bedrag van de douaneschuld te berekenen en de schuldenaar te bepalen.
   Wat de douaneautoriteiten van de lidstaten moeten doen wanneer goederen zijn ingevoerd met oorsprongsverklaringen die na een controle a posteriori ongeldig zijn verklaard en ingetrokken, kan niet door het recht van de betrokken derde staat worden bepaald. Aangezien protocol nr. 4 bij de associatieovereenkomst tussen de EG en Hongarije ook geen bepaling in die zin bevat, moet bij andere gemeenschapsteksten te rade worden gegaan om uit te maken wat de lidstaten moeten doen ten vervolge op de mededeling van het resultaat van een controle a posteriori die twijfel doet rijzen omtrent de oorsprong van de goederen. Zo bepaalt artikel 78, lid 3, van verordening nr. 2913/92 dat de douaneautoriteiten van de lidstaten de nodige maatregelen moeten nemen om een en ander recht te zetten, rekening houdend met de nieuwe gegevens waarover zij beschikken. Evenzo verplicht deze verordening de lidstaten om na het ontstaan van een douaneschuld deze schuld onverwijld in te vorderen en zowel de eerste stap in deze procedure, namelijk het opnemen van heffingsbedrag in de boekhouding, als de tweede stap, te weten de vordering van het bedrag van de schuldenaar, onverwijld te verrichten.
   Verder wordt in artikel 244 van verordening nr. 2913/92 bepaald dat de instelling van beroep tegen een beslissing van de douaneautoriteiten van de lidstaten geen opschortende werking heeft ten aanzien van de tenuitvoerlegging van die beslissing, behoudens in een aantal uitzonderlijke gevallen. Opschorting van de tenuitvoerlegging wordt in de regel afhankelijk gesteld van het stellen van zekerheid. Volgens de Commissie kan in gevallen waarin de douaneschuld ontstaat ten gevolge van de intrekking van oorsprongsverklaringen ten vervolge op een controle achteraf, de instelling van beroep dus niet eraan in de weg staan dat de douaneautoriteiten van de lidstaat van invoer de heffingsbedragen (na)vorderen. Aangezien de goederen reeds in de Gemeenschap zijn ingevoerd en de rechtszaak verschillende jaren kan duren, zou een dergelijke opschorting van tenuitvoerlegging de invordering van de douaneschuld aanzienlijk kunnen bemoeilijken ingeval het beroep wordt afgewezen.

      Wat ten slotte het tweede door de Commissie aangevoerde middel betreft, te weten de weigering om de verschuldigde vertragingsrente te betalen, volgt uit artikel 11 van verordening nr. 1552/1989 respectievelijk verordening nr. 1150/2000 alsmede uit de rechtspraak van het Hof dat de lidstaten, ook ingeval zij de eigen middelen niet hebben vastgesteld, verplicht zijn, vertragingsrente te betalen. In het onderhavige geval had het omstreden bedrag aan eigen middelen uiterlijk twee maanden na 18 november 1998 op de eerste werkdag na 19de van die maand (namelijk op 20 januari 1999) moeten worden overgemaakt. Aangezien de Duitse autoriteiten dit pas op 31 oktober 2005 hebben gedaan, is de Bondsrepubliek Duitsland in verzuim en moet zij vertragingsrente betalen.

      (1)  PB L 155, blz. 1.

      (2)  PB L 130, blz. 1.


title: Zaak T-188/11: Arrest van het Gerecht van 28 mei 2013 — Chiboub/Raad ( „Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Restrictieve maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten vanwege situatie in Tunesië — Bevriezing van tegoeden — Ontbreken van rechtsgrondslag” )

text:
               3.8.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 225/68

         Arrest van het Gerecht van 28 mei 2013 — Chiboub/Raad
   (Zaak T-188/11) (1)

   (Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - Restrictieve maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten vanwege situatie in Tunesië - Bevriezing van tegoeden - Ontbreken van rechtsgrondslag)
   2013/C 225/151
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Mohamed Slim Ben Mohamed Hassen Ben Salah Chiboub (Abu Dhabi, Verenigde Arabische Emiraten) (vertegenwoordigers: aanvankelijk G. Perrot en F. Gaudillière, vervolgens M.-M. Le Roux, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: aanvankelijk A. Vitro, G. Étienne en S. Cook, vervolgens A. Vitro en G. Étienne, gemachtigden)

      Interveniënten aan de zijde van verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Bordes en M. Konstantinidis, gemachtigden); en Republiek Tunesië (vertegenwoordiger: W. Bourdon, advocaat)

      Voorwerp

   Nietigverklaring van in de eerste plaats besluit 2011/72/GBVB van de Raad van 31 januari 2011 betreffende restrictieve maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten vanwege de situatie in Tunesië (PB L 28, blz. 6), in de tweede plaats uitvoeringsbesluit 2011/79/GBVB van de Raad van 4 februari 2011 tot uitvoering van besluit 2011/72/GBVB betreffende restrictieve maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten vanwege de situatie in Tunesië (PB L 31, blz. 40), en in de derde plaats verordening (EU) nr. 101/2011 van de Raad van 4 februari 2011 betreffende restrictieve maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten in verband met de situatie in Tunesië (PB L 31, blz. 1), voor zover deze handelingen op verzoeker betrekking hebben.

      Dictum

               1)

               De bijlage bij besluit 2011/72/GBVB van de Raad van 31 januari 2011 betreffende restrictieve maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten vanwege de situatie in Tunesië, zoals gewijzigd bij uitvoeringsbesluit 2011/79/GBVB van de Raad van 4 februari 2011 tot uitvoering van besluit 2011/72, wordt nietig verklaard voor zover zij betrekking heeft op Mohamed Slim Ben Mohamed Hassen Ben Salah Chiboub.

               2)

               Verordening (EU) nr. 101/2011 van de Raad van 4 februari 2011 betreffende restrictieve maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten in verband met de situatie in Tunesië wordt nietig verklaard voor zover zij betrekking heeft op Chiboub.

               3)

               De gevolgen van besluit 2011/72, zoals gewijzigd bij uitvoeringsbesluit 2011/79, worden ten aanzien van Chiboub in stand gelaten totdat de nietigverklaring van verordening nr. 101/2011 voor zover zij op Chiboub betrekking heeft, effect sorteert.

               4)

               De Raad van de Europese Unie wordt, behalve in zijn eigen kosten, ook in die van Chiboub verwezen.

               5)

               De Europese Commissie en de Republiek Tunesië dragen ieder hun eigen kosten.

      (1)  PB C 145 van 14.5.2011.


title: Zaak C-349/06: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Darmstadt (Duitsland) op 21 augustus 2006 — Murat Polat,/Stadt Rüsselsheim,

text:
               18.11.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 281/20

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Darmstadt (Duitsland) op 21 augustus 2006 — Murat Polat,/Stadt Rüsselsheim,
   (Zaak C-349/06)
   (2006/C 281/32)
   Procestaal: Duits
   Verwijzende rechter
   Verwaltungsgericht Darmstadt
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Murat Polat,

      Verwerende partij: Stadt Rüsselsheim,
   Prejudiciële vragen

               1)

               Is het verenigbaar met artikel 59 van het aanvullend protocol bij de Overeenkomst van 12 september 1963 waarbij een associatie tot stand is gebracht tussen de Europese Economische Gemeenschap en Turkije voor de overgangsfase van de Associatie, wanneer een Turks onderdaan die als kind in het kader van gezinshereniging bij zijn in de Bondsrepubliek Duitsland in loondienst werkzame ouders is gaan wonen, zijn verblijfsrecht dat is afgeleid van het recht overeenkomstig artikel 7, eerste volzin, tweede streepje, van besluit nr. 1/80 van de Associatieraad EEG-Turkije om op ieder arbeidsaanbod te reageren — behalve in de gevallen van artikel 14 van besluit nr. 1/80 en wanneer hij de lidstaat van ontvangst gedurende langere tijd zonder gegronde reden verlaat — ook niet verliest wanneer hij na het bereiken van de leeftijd van 21 jaar niet meer bij zijn ouders woont en niet te hunnen laste komt?

         In geval van een ontkennend antwoord op de eerste vraag:

               2)

               Verwerft een Turks onderdaan wiens rechtspositie ingevolge artikel 7, eerste volzin, tweede streepje, van besluit nr. 1/80 op de in de eerste vraag genoemde gronden is komen te vervallen, deze rechtspositie opnieuw wanneer hij na het bereiken van de leeftijd van 21 jaar voor een periode van meer dan drie jaar in het huishouden van de ouders terugkeert, daar kosteloos mag wonen en wordt verzorgd, en de moeder in deze periode een dienstbetrekking van geringe omvang (schoonmaakster met regelmatig 30 tot 70 werkuren per maand en soms 20 werkuren per maand) bekleedt?

         In geval van een bevestigend antwoord op de tweede vraag:

               3)

               Verandert de rechtspositie, wanneer het gezinslid tijdens het samenwonen met de werknemer verscheidene ziekenhuisbehandelingen (30 augustus 2001 — 20 juni 2002, 2 oktober 2003 — 8 januari 2004) heeft ondergaan?

               4)

               Verandert de rechtssituatie, wanneer de Turkse onderdaan tijdens het samenwonen met de werknemer een regelmatig eigen inkomen heeft van minstens 400 EUR tot 1 400 EUR per maand?

         Wanneer van een voortbestaan van de rechtspositie ingevolge artikel 7, eerste volzin, tweede streepje, van besluit nr. 1/80 moet worden uitgegaan (bij een bevestigend antwoord op de eerste of de tweede vraag en een ontkennend antwoord op de derde en de vierde vraag):

               5)

               Kan een Turks onderdaan die de rechtspositie ingevolge artikel 7, eerste volzin, tweede streepje, van besluit nr. 1/80 heeft en die sedert 1972 op het grondgebied van de Bondsrepubliek leeft, zich beroepen op de in artikel 28, lid 3, sub a, van richtlijn 2004/38/EG van 29 april 2004 (PB L 158 van 30 april 2004, blz. 77; gerectificeerd in PB L 229 van 29 juni 2004, blz. 35) neergelegde speciale bescherming tegen verwijdering?

               6)

               Verandert de rechtssituatie wanneer de Turkse onderdaan binnen de periode van tien jaar voorafgaand aan het besluit tot verwijdering van 1 februari 1996 tot en met 28 november 1997 voor het vervullen van zijn militaire dienstplicht in Turkije verbleef?

         In het geval van een ontkennend antwoord op de vijfde vraag of een bevestigend antwoord op de zesde vraag:

               7)

               Kan een Turks onderdaan die de rechtspositie ingevolge artikel 7, eerste volzin, tweede streepje, van besluit nr. 1/80 heeft en die sedert 1972 op het grondgebied van de Bondsrepubliek leeft, zich beroepen op de in artikel 28, lid 2, van richtlijn 2004/38 neergelegde speciale bescherming tegen verwijdering?

         In geval van een ontkennend antwoord op de zevende vraag:

               8)

               Kan een Turks onderdaan die de rechtspositie ingevolge artikel 7, eerste volzin, tweede streepje, van besluit nr. 1/80 heeft zich beroepen op de in artikel 28, lid 1, van richtlijn 2004/38 neergelegde speciale bescherming tegen verwijdering?

         Voor het geval van het voortbestaan van een rechtspositie ingevolge artikel 7, eerste volzin, tweede streepje, van besluit nr. 1/80 moet worden uitgegaan (bij een bevestigend antwoord op de eerste of de tweede vraag en een ontkennend antwoord op de derde en de vierde vraag), wordt bovendien gevraagd:

               9)

               Kan een veelvoud van kleinere strafbare feiten (hoofdzakelijk eigendomsdelicten), die elk op zich geen reden kunnen vormen om aan te nemen dat er sprake is van een daadwerkelijke en voldoende ernstige bedreiging van een fundamenteel belang van de samenleving, op grond van het hoge aantal een verwijdering rechtvaardigen, wanneer rekening moet worden gehouden met verdere strafbare feiten en tegen autochtone bewoners in dezelfde omstandigheden geen maatregelen worden getroffen? (1)

      (1)  PB L 293, blz. 4.


title: Zaak C-550/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam (Nederland) op 31 oktober 2016 — A, S tegen Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

text:
               6.2.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 38/7

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam (Nederland) op 31 oktober 2016 — A, S tegen Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
   (Zaak C-550/16)
   (2017/C 038/10)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekers: A, S

      Verweerder: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

      Prejudiciële vraag

   Dient bij gezinshereniging van vluchtelingen onder „alleenstaande minderjarige” in de zin van artikel 2, aanhef en onder f, van richtlijn 2003/86/EG (1) mede te worden begrepen een onderdaan van een derde land of een staatloze jonger dan 18 jaar, die zonder begeleiding van een krachtens de wet of het gewoonterecht verantwoordelijke volwassene op het grondgebied van een lidstaat aankomt en die:

               —

               asiel aanvraagt,

               —

               gedurende de asielprocedure op het grondgebied van de lidstaat 18 jaar wordt,

               —

               asiel toegewezen krijgt met terugwerkende kracht tot de aanvraagdatum, en

               —

               vervolgens gezinshereniging aanvraagt?

      (1)  Richtlĳn van de Raad van 22 september 2003 inzake het recht op gezinshereniging (PB 2003, L 251, blz. 12).


title: Zaak F-21/13: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 28 januari 2016 — Goch/Raad

text:
               14.3.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 98/63

         Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 28 januari 2016 — Goch/Raad
   (Zaak F-21/13) (1)

   (2016/C 098/83)
   Procestaal: Frans
   De president van de Eerste kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 156 van 1.6.2013, blz. 55.


title: Zaak C-433/04: Beroep, op 8 oktober 2004 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk België

text:
               4.12.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 300/34

         Beroep, op 8 oktober 2004 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk België
   (Zaak C-433/04)
   (2004/C 300/65)
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 8 oktober 2004 beroep ingesteld tegen Koninkrijk België door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door D. Triantafyllou als gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
   De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert dat het het Hof behage:

               —

               vast te stellen dat het Koninkrijk België, door opdrachtgevers en aannemers die een beroep doen op niet in België geregistreerde buitenlandse aannemers te verplichten 15 % van het voor de uitgevoerde werken verschuldigde bedrag in te houden en hen hoofdelijk aansprakelijk te stellen voor belastingschulden van hun niet in België geregistreerde buitenlandse medecontractanten, niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op hem rusten krachtens de artikelen 49 en 50 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap;

               —

               het Koninkrijk België te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De nationale regeling in de bouwsector die opdrachtgevers en aannemers op straffe van een geldboete verplicht om bij elke betaling aan hun niet in België geregistreerde medecontractanten 15 % van het factuurbedrag in te houden en door te storten aan de Belgische autoriteiten om de betaling of de inning van eventuele belastingschulden van laatstgenoemden te verzekeren, vormt een belemmering van het vrij verrichten van diensten in de zin van de artikelen 49 en 50 EG. Ook de hoofdelijke aansprakelijkheid van opdrachtgevers en aannemers voor de belastingschulden van hun niet-geregistreerde medecontractanten ten belope van 35 % van de totaalprijs van de werken, exclusief BTW, is in strijd met deze bepalingen.
   Deze regelingen kunnen aannemers en opdrachtgevers ervan weerhouden om een beroep te doen op niet in België geregistreerde aannemers. Het feit dat hun hoofdelijke aansprakelijkheid voor de belastingschulden van hun medecontractanten automatisch ontstaat, is onverenigbaar met het evenredigheidsbeginsel en vormt een niet-gerechtvaardigde schending van hun eigendomsrecht en hun rechten van de verdediging. Het automatisme bestaat hierin dat de administratie geen fout of medeplichtigheid van de opdrachtgever of de aannemer hoeft aan te tonen. De aansprakelijkheid kan zich ook uitstrekken tot belastingschulden voor werken die de medecontractant voor andere personen heeft verricht. Verder wordt niet-nakoming van de inhoudingsverplichting bestraft met een geldboete ten belope van het dubbele van het in te houden bedrag.
   Deze regelingen vormen ook een echte hindernis voor niet-geregistreerde aannemers die hun diensten in België willen aanbieden. Zij moeten immers genoegen nemen met het factuurbedrag min 15 %, ook al hebben zij geen belastingschuld waarmee deze inhouding zou kunnen worden verrekend, terwijl zij dit bedrag pas na enige tijd kunnen recupereren door een terugbetalingsaanvraag in te dienen.
   Deze maatregelen zijn niet objectief gerechtvaardigd. Om te beginnen is een in een andere lidstaat gevestigde dienstverrichter de in deze regelingen bedoelde belastingen meestal niet verschuldigd. In de specifieke gevallen waarin toch belastingschulden in België dienen te worden betaald of geïnd, is de betrokken regeling, door het algemene karakter ervan, onevenredig.
   Ten slotte kan de mogelijkheid tot registratie de inhoudingsverplichting en de hoofdelijke aansprakelijkheid niet rechtvaardigen. De registratieprocedure vereist immers veel meer dan de loutere verstrekking van informatie aan de Belgische autoriteiten, zodat deze registratie geen geldig alternatief vormt voor niet in België gevestigde ondernemingen die gebruik willen maken van hun vrijheid om af en toe hun diensten in België aan te bieden. De registratieverplichting ontneemt de verdragsbepalingen die de vrije dienstverrichting dienen te verzekeren elk nuttig effect.


title: Zaak C-131/06 P: Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 24 april 2007 — Castellblanch, SA/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Champagne Louis Roederer SA (Hogere voorziening — Beeldmerk CRISTAL CASTELLBLANCH — Weigering van inschrijving)

text:
               6.10.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 235/7

         Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 24 april 2007 — Castellblanch, SA/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Champagne Louis Roederer SA
   (Zaak C-131/06 P) (1)

   (Hogere voorziening - Beeldmerk CRISTAL CASTELLBLANCH - Weigering van inschrijving)
   (2007/C 235/11)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: Castellblanch, SA (vertegenwoordigers: F. de Visscher, E. Cornu, E. De Gryse en D. Moreau, advocaten)

      Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: I. de Medrano Caballero, gemachtigde), Champagne Louis Roederer SA (vertegenwoordiger: P. Cousin, advocaat)
   Voorwerp
   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Derde kamer) van 8 december 2005 in zaak T-29/04, Castellblanch SA tegen BHIM, houdende verwerping van het beroep door de aanvrager van het beeldmerk „CRISTAL CASTELLBLANCH” voor waren van klasse 33 ingesteld en strekkende tot vernietiging van beslissing R 0037/2000-2 van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (BHIM) van 17 november 2003 houdende verwerping van het beroep tegen de weigering van de oppositieafdeling om dat merk in te schrijven in het kader van de oppositie ingesteld door de houder van de nationale en internationale woordmerken die het woord „CRISTAL” bevatten, voor waren van klasse 33
   Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Castellblanch SA wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 108 van 6.5.2006.


title: Zaak T-685/14: Beroep ingesteld op 18 september 2014 — EEB/Commissie

text:
               1.12.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 431/35

         Beroep ingesteld op 18 september 2014 — EEB/Commissie
   (Zaak T-685/14)
   (2014/C 431/58)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: European Environmental Bureau (EEB) (Brussel, België) (vertegenwoordiger: S. Podskalská, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van besluit Ares (2014) 2317513 van de Commissie van 11 juli 2014 waarbij niet-ontvankelijk is verklaard het door verzoeker ingestelde verzoek tot interne herziening van besluit C(2014) 2002 def. van de Commissie van 31 maart 2014 betreffende de kennisgeving door Bulgarije van een nationaal plan voor de overgangsfase, als bedoeld in artikel 32 van richtlijn 2010/75/EU van het Europees Parlement en de Raad inzake industriële emissies;

               —

               nietigverklaring van besluit C(2014) 2002 def. van de Commissie van 31 maart 2014 betreffende de kennisgeving door Bulgarije van een nationaal plan voor de overgangsfase, als bedoeld in artikel 32 van richtlijn 2010/75/EU van het Europees Parlement en de Raad inzake industriële emissies, en

               —

               verwijzing van verweerster in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker twee middelen aan.

               1.

               Besluit Ares(2014) 2317513 van de Commissie van 11 juli 2014 is in strijd met artikel 17 VEU, de artikelen 2, lid 1, sub g, en 10 van verordening (EG) nr. 1367/2006, het verdrag van de Economische Commissie voor Europa van de Verenigde Naties betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden („VN/ECE-Verdrag”) juncto besluit 2005/370/EG van de Raad van 17 februari 2005 betreffende het sluiten, namens de Europese Gemeenschap, van het VN/ECE-Verdrag.

               2.

               Besluit C(2014) 2002 def. van de Commissie van 31 maart 2014 is in strijd met artikel 17 VEU, richtlijn 2010/75/EU van het Europees Parlement en de Raad inzake industriële emissies, uitvoeringsbesluit 2012/115/EU van de Commissie van 10 februari 2012 houdende vaststelling van de in richtlijn 2010/75/EU bedoelde nationale plannen voor de overgangsfase, het VN/ECE-Verdrag juncto besluit 2005/370/EG van de Raad van 17 februari 2005 betreffende het sluiten, namens de Europese Gemeenschap, van het VN/ECE-Verdrag, richtlijn 2001/42/EG betreffende de beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma’s, en richtlijn 2008/50/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2008 betreffende de luchtkwaliteit en schonere lucht voor Europa.


title: Zaak T-276/17: Beroep ingesteld op 8 mei 2017 — Ogrodnik/EUIPO — Aviario Tropical (Tropical)

text:
               3.7.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 213/35

         Beroep ingesteld op 8 mei 2017 — Ogrodnik/EUIPO — Aviario Tropical (Tropical)
   (Zaak T-276/17)
   (2017/C 213/48)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Tadeusz Ogrodnik (Chorzów, Polen) (vertegenwoordigers: A. von Mühlendahl en H. Hartwig, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Aviario Tropical, SA (Loures, Portugal)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Houder van het betrokken merk: verzoekende partij

      Betrokken merk: Uniebeeldmerk dat het woordelement „Tropical” bevat — Uniemerk nr. 3 435 773

      Procedure voor het EUIPO: nietigheidsprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 14 februari 2017 in zaak R 2125/2016-1

      Conclusies

               —

               de bestreden beslissing vernietigen.

               —

               het beroep van Aviário Tropical, SA tegen de beslissing van verweerders nietigheidsafdeling van 15 juli 2013 in zaak 6029 C verwerpen;

               —

               het EUIPO alsook Aviário Tropical, SA — indien deze laatste in de onderhavige procedure zou interveniëren — verwijzen in de kosten.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 53, lid 1, onder a), van verordening nr. 207/2009, juncto artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009.


title: Zaak T-134/02: Beroep, op 25 april 2002 ingesteld door Miguel Tejada Fernández tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
C 156/36              NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    29.6.2002
Beroep, op 18 april 2002 ingesteld door Pravir Kumar                   Tot staving van zijn vordering stelt verzoeker:
Chawdhry tegen Commissie van de Europese Gemeen-
                            schappen                                   —     schending van artikel 31, lid 2, Ambtenarenstatuut;
                        (Zaak T-133/02)                                —     schending van artikel 32 Ambtenarenstatuut;
                                                                       —     schending van het discriminatieverbod;
                        (2002/C 156/66)
                                                                       —     schending van de zorgplicht;
                        (Procestaal: Frans)
                                                                       —     schending van de regels inzake het vrij verkeer van
                                                                             werknemers;
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-              —     schending van de motiveringsplicht.
schappen is op 18 april 2002 beroep ingesteld tegen Commis-
sie van de Europese Gemeenschappen door Pravir Kumar
Chawdhry, wonende te Sangiano (Italië), vertegenwoordigd
door Georges Vandersanden en Laure Levi, advocaten.
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
                                                                       Beroep, op 25 april 2002 ingesteld door Miguel Tejada
—    nietig te verklaren het besluit van het tot het aangaan van       Fernández tegen Commissie van de Europese Gemeen-
     de overeenkomst bevoegd gezag (TAOBG) van 2 mei                                                schappen
     2001 waarbij hij is ingedeeld in rang A6, salaristrap 3, en
     voor zoveel nodig het op 8 januari 2002 betekende
                                                                                (Zaak T-134/02)
     besluit van 14 december 2001 tot afwijzing van zijn
     klacht;
                                                                                (2002/C 156/67)
—    verweerster te veroordelen tot betaling van de achterstalli-
     ge bezoldiging bestaande uit het verschil tussen de                                       (Procestaal: Frans)
     bezoldiging in rang A6, salaristrap 3, en de bezoldiging
     in de hogere rang, vermeerderd met vertragingsrente van
     5,75 % per jaar vanaf 1 april 2001;
                                                                       Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
—    verweerster te veroordelen tot betaling van schadevergoe-         schappen is op 25 april 2002 beroep ingesteld tegen de
     ding die voorlopig ex aequo et bono op 1 euro wordt               Commissie van de Europese Gemeenschappen door Miguel
     geraamd;                                                          Tejada Fernández, wonende te Woluwe St-Etienne, vertegen-
                                                                       woordigd door L. Vogel, advocaat, domicilie gekozen hebben-
                                                                       de te Luxemburg.
—    de Commissie te verwijzen in de kosten.
                                                                       Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
                                                                       —     nietig te verklaren het besluit van het tot aanstelling
Middelen en voornaamste argumenten:
                                                                             bevoegde gezag van 10 januari 2002, meegedeeld aan
                                                                             verzoeker op 15 januari 2002, tot afwijzing van verzoe-
                                                                             kers klacht van 3 oktober 2001, waarbij hij om vernie-
Verzoeker, een tijdelijk functionaris van de Commissie, komt                 tiging heeft verzocht van het besluit waarbij hem bevorde-
op tegen het besluit van het TAOBG om hem in te delen in                     ring tot de rang B2 is geweigerd voor de bevorderingsron-
rang A6, salaristrap 3.                                                      de 2001, alsook de voordracht voor deze bevordering;
                                                                       —     voorzover nodig nietig te verklaren het besluit waarbij
Verzoeker stelt dat het TAOBG de toepassing van artikel 31,                  verzoeker bevordering tot de rang B2 is geweigerd voor
lid 2, van het Ambtenarenstatuut op verzoeker in concreto                    de bevorderingsronde 2001, alsook de voordracht voor
                                                                             deze bevordering;
moest beoordelen, en dat een dergelijke beoordeling moest
leiden tot de daadwerkelijke toepassing van die bepaling op
verzoeker, zodat hij in rang A5 moest worden ingedeeld.                —     verweerster te verwijzen in de kosten.
 ---pagebreak--- 29.6.2002               NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    C 156/37
Middelen en voornaamste argumenten                                       Middelen en voornaamste argumenten
Tot staving van zijn beroep stelt verzoeker schending van
                                                                         De beschikking van de Commissie waartegen het onderhavige
artikel 45, lid 1, van het Statuut, schending van het discrimi-
                                                                         beroep is gericht, is die waartegen ook het beroep in zaak
natieverbod en kennelijk onjuiste beoordeling. Volgens verzoe-
                                                                         T-109/02, Bolloré/Commissie (1), is gericht. In die beschikking
ker is het bij een objectief onderzoek van de verdiensten van
                                                                         verwijt de Commissie verzoekster deelneming aan de nationale
alle voor bevordering in aanmerking komende ambtenaren
                                                                         vergaderingen van het Europees kartel rond de Europese
onmogelijk verzoeker niet te bevorderen.
                                                                         vereniging van fabrikanten van zelfkopiërend papier, de vast-
                                                                         stelling van onderling afgesproken toepassing van prijsstijgin-
                                                                         gen, de verdeling van verkoopquota en van de markt in de
                                                                         sector zelfkopiërend papier, en de vaststelling van controle-
                                                                         mechanismen.
Beroep, op 18 april 2002 ingesteld door Papelera Guipuz-                 Tot staving van haar aanspraken stelt verzoekster schending
coana de Zicuñaga SA tegen Commissie van de Europese                    van het beginsel van het vermoeden van onschuld en van de
                         Gemeenschappen                                  bewijslastverdeling. Zij stelt in dit verband dat zij niet heeft
                                                                         deelgenomen aan de vergaderingen met het oog op de
                                                                         totstandkoming van het Europees kartel. De Commissie had
                          (Zaak T-136/02)                                moeten inzien, dat verzoekster geen deel uitmaakte van
                                                                         voormelde vereniging, en dat deze vereniging niet eens be-
                                                                         schikte over gegevens over verzoeksters prijzen en verkoopvo-
                          (2002/C 156/68)                                lumes.
                         (Procestaal: Spaans)
                                                                         Wat de aan verzoekster opgelegde geldboete betreft, vordert
                                                                         zij een verlaging met minimum 60 % van het bedrag ervan.
                                                                         Nog afgezien van wat in vorige alinea is uiteengezet, wijst
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-                verzoekster erop dat de verweten inbreuken een periode van
schappen is op 18 april 2002 beroep ingesteld tegen Commis-              minder dan één jaar betroffen.
sie van de Europese Gemeenschappen door Papelera Guipuz-
coana de Zicuñaga SA, te Hernani (Guipúzcoa, Spanje),
vertegenwoordigd door I. Quintana Aguirre, advocaat.
                                                                         (1) Nog niet gepubliceerd in het Publicatieblad.
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
—     primair, nietig te verklaren de beschikking van de Com-
      missie van 20 december 2001 (COMP/E/1/36.212 —
      zelfkopiërend papier) betreffende een procedure op grond
      van artikel 81 EG en artikel 53 EER-Overeenkomst,
      meer bepaald artikel 1 daarvan, wat de deelneming van
      Zicuñaga aan de inbreuk en de duur daarvan betreft; en            Beroep, op 8 mei 2002 ingesteld door A. Petrich tegen
      artikel 3 in samenhang met de bij artikel 4 opgelegde                     Commissie van de Europese Gemeenschappen
      geldboete;
—     subsidiair, de bij de bestreden beschikking aan verzoekster                                (Zaak T-145/02)
      opgelegde strafmaatregelen te verlichten als volgt:
      a)    nietigverklaring van de door de Commissie opgeleg-                                    (2002/C 156/69)
            de toeslag van 10 %, die niet langer dan 1 jaar kan
            worden toegepast;
                                                                                (Procestaal: Frans)
      b)    aanzienlijke vermindering (minimum 60 %) van het
            basisbedrag van de geldboete, rekening houdend
            met verzachtende omstandigheden;
                                                                         Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
      c)    verwijzing van verweerster in de kosten, met inbe-           schappen is op 8 mei 2002 beroep tegen Commissie van de
            grip van de kosten en intresten verband houdend              Europese Gemeenschappen ingesteld door A. Petrich, wonende
            met de medewerking verleend tijdens het onderzoek            te Travemünde (Duitsland), vertegenwoordigd door P. Goer-
            en de procedure.                                             gen, advocaat, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.


title: Zaak T-210/05: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 12 november 2008 — Nalocebar/BHIM — Limiñana y Botella (Limoncello di Capri) (Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk Limoncello di Capri — Ouder nationaal woordmerk LIMONCHELO — Relatieve weigeringsgrond — Gevaar voor verwarring — Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94)

text:
               10.1.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 6/21

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 12 november 2008 — Nalocebar/BHIM — Limiñana y Botella (Limoncello di Capri)
   (Zaak T-210/05) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk Limoncello di Capri - Ouder nationaal woordmerk LIMONCHELO - Relatieve weigeringsgrond - Gevaar voor verwarring - Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94)
   (2009/C 6/41)
   Procestaal: Italiaans
   Partijen

      Verzoekende partij: Nalocebar — Consultores e Serviços, Lda (São Pedro, Portugal) (vertegenwoordigers: G. Pasquarella en R. Pasquarella, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordigers: aanvankelijk M. Capostagno, vervolgens O. Montalto, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM: Limiñana y Botella, SL (Monforte del Cid, Spanje)
   Voorwerp
   Beroep ingesteld tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 18 maart 2005 (zaak R 646/2004-1) inzake een oppositieprocedure tussen Limiñana y Botella, SL en Nalocebar — Consultores e Serviços, Lda.
   Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Nalocebar — Consultores e Serviços, Lda wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 182 van 23.7.2005.


title: Zaak T-242/14: Beroep ingesteld op 17 april 2014 — The Smiley Company/BHIM (Vorm van een gezicht)

text:
               25.8.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 282/37

         Beroep ingesteld op 17 april 2014 — The Smiley Company/BHIM (Vorm van een gezicht)
   (Zaak T-242/14)
   2014/C 282/48
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: The Smiley Company BVBA (Brussel, België) (vertegenwoordiger: A. Freitag, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 16 januari 2014 in zaak R 836/2013-1 te vernietigen;

               —

               verweerder te verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Betrokken gemeenschapsmerk: driedimensionaal merk dat de vorm van een gezicht weergeeft, waren van de klassen 29 en 30 — gemeenschapsmerkaanvraag nr. 1 1 1 68  762

      Beslissing van de onderzoeker: afwijzing van de merkaanvraag op grond van artikel 7, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 7, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009.


title: Zaak T-763/15: Beroep ingesteld op 31 december 2015 — Sony Optiarc en Sony Optiarc America/Commissie

text:
               14.3.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 98/48

         Beroep ingesteld op 31 december 2015 — Sony Optiarc en Sony Optiarc America/Commissie
   (Zaak T-763/15)
   (2016/C 098/63)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: Sony Optiarc, Inc (Atsugi, Japan), en Sony Optiarc America, Inc (San Jose, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: N. Levy en E. Kelly, Solicitors, en R. Snelders, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het besluit van de Commissie van 21 oktober 2015 in de zaak AT.39639 — Optical Disk Drives, betreffende een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-overeenkomst, nietig verklaren voor zover dit besluit op verzoeksters betrekking heeft;

               —

               subsidiair, met uitoefening van zijn volledige rechtsmacht de bij dat besluit aan verzoeksters opgelegde geldboetes verlagen; en

               —

               de Commissie verwijzen in de juridische en overige kosten en uitgaven van verzoeksters in verband met deze zaak.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoeksters twee middelen aan.

               1.

               Eerste middel, inhoudend dat het bestreden besluit feitelijk en rechtens onjuist is omdat het berust op het oordeel dat verzoeksters een inbreuk naar strekking hebben gemaakt op artikel 101 VWEU.

                           —

                           Het tegen verzoeksters aangevoerde bewijs biedt onvoldoende steun voor het oordeel dat verzoeksters hebben deelgenomen aan één enkele en voortdurende inbreuk naar strekking op artikel 101 VWEU.

                           —

                           Het subsidiaire oordeel in het besluit dat verzoeksters afzonderlijke inbreuken naar strekking hebben gemaakt op artikel 101 VWEU is niet met bewijs gestaafd en is in strijd met de rechten van de verdediging van verzoeksters, omdat voor het eerst in het besluit tot dit oordeel is gekomen.

               2.

               Tweede, subsidiaire middel, inhoudend dat het bestreden besluit feitelijk en rechtens onjuist is en berust op een ontoereikende motivering.

                           —

                           Het besluit is onjuist omdat inkomsten die verzoeksters hebben doorgegeven aan een andere geadresseerde van het besluit, dubbel worden geteld.

                           —

                           Het besluit is onjuist omdat niet wordt erkend dat de gedragingen van verzoeksters aanzienlijk beperkter waren dan die van bepaalde andere geadresseerden van het besluit, en dus is nagelaten om voor verzoeksters een lagere factor voor de ernst en een lager extra bedrag en/of een verlaging wegens verzachtende omstandigheden vast te stellen.


title: Zaak C-367/04 P: Hogere voorziening, op 24 augustus 2004 ingesteld door Deutsche Post AG en DHL Express (Italy) Srl (voorheen: DHL International Srl) tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede kamer – uitgebreid) van 27 mei 2004 in zaak T-358/02, Deutsche Post AG en DHL International Srl tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen, ondersteund door de Italiaanse Republiek en Poste Italiane SpA

text:
               20.11.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 284/8

         Hogere voorziening, op 24 augustus 2004 ingesteld door Deutsche Post AG en DHL Express (Italy) Srl (voorheen: DHL International Srl) tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede kamer – uitgebreid) van 27 mei 2004 in zaak T-358/02, Deutsche Post AG en DHL International Srl tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen, ondersteund door de Italiaanse Republiek en Poste Italiane SpA
   (Zaak C-367/04 P)
   (2004/C 284/17)
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 24 augustus 2004 hogere voorziening ingesteld door Deutsche Post AG en DHL Express (Italy) Srl (voorheen: DHL International Srl), vertegenwoordigd door J. Sedemund en T. Lübbig, Rechtsanwälte, gedomicilieerd te Freshfields Bruckhaus Deringer, Potsdamer Platz 1, D-10785 Berlijn, tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede kamer – uitgebreid) in zaak T-358/02, Deutsche Post AG en DHL International Srl tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen, ondersteund door Italiaanse Republiek en Poste Italiane SpA.
   Rekwiranten concluderen dat het het Hof behage:

               1.

               de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 27 mei 2004 in zaak T-358/02 (1), te vernietigen en het beroep van Deutsche Post AG en DHL Express (Italy) van 3 december 2002 ontvankelijk te verklaren;

               2.

               verweerster en de partijen die aan haar zijde zijn tussengekomen, te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De hogere voorziening is gericht tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 27 mei 2004 in zaak T-358/02 (Deutsche Post en DHL/Commissie). Bij deze beschikking heeft het Gerecht van eerste aanleg het op 3 december 2002 ingestelde beroep van Deutsche Post AG en DHL Express (Italy) Srl niet-ontvankelijk verklaard. Volgens het Gerecht hebben verzoeksters niet aangetoond dat zij beroep kunnen instellen. Rekwiranten voeren in hogere voorziening daartegen aan dat zij wel degelijk rechtstreeks en individueel door de beschikking van de Commissie worden geraakt en daardoor beroep kunnen instellen overeenkomstig artikel 230, vierde alinea, EG. Aangezien verzoeksters overigens ook belang hebben bij het beroep, moet bovengenoemde beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 27 mei 2004 volgens rekwiranten worden vernietigd en moet het beroep van Deutsche Post AG en DHL Express (Italy) van 3 december 2002 ontvankelijk worden verklaard.

      (1)  PB C 228 van 11 september 2004.


title: Zaak T-489/07: Beroep ingesteld op 21 december 2007 — Insight Direct USA/BHIM — Net Insight (Insight)

text:
               8.3.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 64/44

         Beroep ingesteld op 21 december 2007 — Insight Direct USA/BHIM — Net Insight (Insight)
   (Zaak T-489/07)
   (2008/C 64/74)
   Taal van het verzoekschrift: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: Insight Direct USA, Inc. (Tempe, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: M. Gilbert en M. Moore, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Net Insight AB (Stockholm, Zweden)
   Conclusies

               —

               vernietiging van de beslissing van de tweede kamer van beroep van 20 september 2007 in zaak R 1428/2006-2, vernietiging van de afwijzing van de aanvraag voor alle diensten van de klassen 37 en 42 en de afgewezen diensten van klasse 35, en toewijzing van de aanvraag voor alle diensten waarvoor de aanvraag is bekendgemaakt;

               —

               verwijzing van het BHIM en de andere partij in hun eigen kosten en in verzoeksters kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Betrokken gemeenschapsmerk: beeldmerk „Insight” voor diensten van de klassen 35, 36, 37 en 42 — aanvraag nr. 3 309 002

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: Net Insight AB

      Oppositiemerk of -teken: communautair en nationaal woordmerk „NET INSIGHT” voor waren en diensten van de klassen 9, 37 en 41

      Beslissing van de oppositieafdeling: gedeeltelijke toewijzing en gedeeltelijke afwijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: Volgens verzoekster heeft de kamer van beroep de dominerende en onderscheidende bestanddelen van het oudere merk onjuist aangegeven en heeft zij bij de beoordeling of de betrokken waren en diensten gelijk zijn, geen rekening gehouden met alle relevante omstandigheden. De kamer van beroep heeft evenmin rekening gehouden met alle relevante omstandigheden bij de globale beoordeling of er gevaar van verwarring van de conflicterende merken bestaat.


title: Zaak C-557/13: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 16 april 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Hermann Lutz/Elke Bäuerle, handelend in de hoedanigheid van curator van ECZ Autohandel GmbH [Prejudiciële verwijzing — Verordening (EG) nr. 1346/2000 — Artikelen 4 en 13 — Insolventieprocedure — Betaling die na de datum van opening van de insolventieprocedure wordt verricht op basis van een vóór die datum gelegd beslag — Vordering tot nietigverklaring van een handeling die schadelijk is voor de belangen van de schuldeisers — Verjaringstermijnen, termijnen voor het instellen van een vordering tot nietigverklaring en vervaltermijnen — Vormvoorschriften voor een vordering tot nietigverklaring — Toepasselijk recht]

text:
               15.6.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 198/7

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 16 april 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Hermann Lutz/Elke Bäuerle, handelend in de hoedanigheid van curator van ECZ Autohandel GmbH
   (Zaak C-557/13) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Verordening (EG) nr. 1346/2000 - Artikelen 4 en 13 - Insolventieprocedure - Betaling die na de datum van opening van de insolventieprocedure wordt verricht op basis van een vóór die datum gelegd beslag - Vordering tot nietigverklaring van een handeling die schadelijk is voor de belangen van de schuldeisers - Verjaringstermijnen, termijnen voor het instellen van een vordering tot nietigverklaring en vervaltermijnen - Vormvoorschriften voor een vordering tot nietigverklaring - Toepasselijk recht])
   (2015/C 198/09)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesgerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Hermann Lutz

      Verwerende partij: Elke Bäuerle, handelend in de hoedanigheid van curator van ECZ Autohandel GmbH

      Dictum

               1)

               Artikel 13 van verordening (EG) nr. 1346/2000 van de Raad van 29 mei 2000 betreffende insolventieprocedures moet aldus worden uitgelegd dat het van toepassing is op een situatie waarin de door een curator bestreden betaling van een geldsom waarop vóór de opening van de insolventieprocedure beslag is gelegd, pas na de opening van die procedure is verricht.

               2)

               Artikel 13 van verordening nr. 1346/2000 moet aldus worden uitgelegd dat ook de verjaringstermijnen, de termijnen voor het instellen van een vordering tot nietigverklaring en de vervaltermijnen waarin wordt voorzien door het recht waaraan de door de curator bestreden handeling is onderworpen, onder de bij dat artikel ingevoerde uitzonderingsregeling vallen.

               3)

               De vormvoorschriften die bij het instellen van een vordering tot nietigverklaring in acht moeten worden genomen, worden voor de toepassing van artikel 13 van verordening nr. 1346/2000 bepaald door het recht waaraan de door de curator bestreden handeling is onderworpen.

      (1)  PB C 15 van 18.1.2014.


title: Zaak C-409/07: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Gießen (Duitsland) op 3 september 2007 — Avalon Service-Online-Dienste GmbH/Wetteraukreis

text:
               24.11.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 283/14

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Gießen (Duitsland) op 3 september 2007 — Avalon Service-Online-Dienste GmbH/Wetteraukreis
   (Zaak C-409/07)
   (2007/C 283/26)
   Procestaal: Duits
   Verwijzende rechter
   Verwaltungsgericht Gießen
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Avalon Service-Online-Dienste GmbH

      Verwerende partij: Wetteraukreis
   Prejudiciële vragen

               1)

               Moeten de artikelen 43 EG en 49 EG aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationaal monopolie op bepaalde kansspelen zoals bijvoorbeeld sportweddenschappen, wanneer in de betrokken lidstaat een samenhangend en stelselmatig beleid ter beperking van kansspelen geheel ontbreekt, in het bijzonder omdat de nationale concessiehouders de deelname aan andere kansspelen — zoals de nationale loterijen en casinospelen — aanmoedigen, en daarnaast andere spelen met hetzelfde of groter vermoede potentieel tot verslavingsgevaar — zoals weddenschappen op bepaalde sportuitslagen (zoals paardenrennen) en gokautomaten — door private dienstverleners mogen worden aangeboden?

               2)

               Moeten de artikelen 43 EG en 49 EG aldus worden uitgelegd dat krachtens vergunningen die door de daarvoor bevoegde overheidsinstanties van de lidstaten voor de organisatie van sportweddenschappen zijn afgegeven en die niet tot het betrokken nationale grondgebied beperkt zijn, de vergunninghouder en de door hem gemachtigde derden zonder de eis van aanvullende nationale vergunningen ook op het gebied van de andere lidstaten het betreffende aanbod tot sluiting van overeenkomsten mogen doen en deze mogen sluiten?


title: Zaak T-65/11: Arrest van het Gerecht van 5 juni 2013 — Recombined Dairy System/Commissie ( „Douane-unie — Invoer van lactoglobulineconcentraten uit Nieuw-Zeeland — Navordering van invoerrechten — Verzoek om kwijtschelding van invoerrechten — Artikelen 220, lid 2, sub b, en 236 van verordening (EEG) nr. 2913/92” )

text:
               3.8.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 225/66

         Arrest van het Gerecht van 5 juni 2013 — Recombined Dairy System/Commissie
   (Zaak T-65/11) (1)

   (Douane-unie - Invoer van lactoglobulineconcentraten uit Nieuw-Zeeland - Navordering van invoerrechten - Verzoek om kwijtschelding van invoerrechten - Artikelen 220, lid 2, sub b, en 236 van verordening (EEG) nr. 2913/92)
   2013/C 225/145
   Procestaal: Deens

      Partijen

      Verzoekende partij: Recombined Dairy System A/S (Horsens, Denemarken) (vertegenwoordigers: T. Kristjánsson en T. Gønge, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A.-M. Caeiros, L. Keppenne en B.-R. Killmann, gemachtigden, bijgestaan door P. Dyrberg, advocaat)

      Voorwerp

   Gedeeltelijke nietigverklaring van besluit C(2010) 7692 definitief van de Commissie van 12 november 2010 houdende vaststelling dat boeking achteraf van bepaalde invoerrechten gerechtvaardigd was en dat kwijtschelding van die rechten niet gerechtvaardigd was (zaak REC 03/08)

      Dictum

               1)

               Artikel 1, leden 2 en 4, van besluit C(2010) 7692 definitief van de Commissie van 12 november 2010 houdende vaststelling dat boeking achteraf van bepaalde invoerrechten gerechtvaardigd was en dat kwijtschelding van die rechten niet gerechtvaardigd was (zaak REC 03/08) wordt nietig verklaard, voor zover het betrekking heeft op de importen van de lactoglobulineconcentraten 131 en 8471.

               2)

               De Europese Commissie zal haar eigen kosten dragen alsook de kosten die zijn opgekomen aan Recombined Dairy System A/S.

      (1)  PB C 103 van 2 april 2011.


title: Arrest van het Hof (Vĳfde kamer) van 12 juni 2003 in zaak C-363/00: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek ("Niet-nakoming — Eigen middelen van Gemeenschap — Fout bĳ boeking op credit van rekening geopend op naam van Commissie — Vertragingsrente")

text:
2.8.2003                NL                             Publicatieblad van de Europese Unie                                                C 184/3
                     ARREST VAN HET HOF                                     2)    De Italiaanse Republiek wordt verwezen in de kosten.
                            (Vijfde kamer)                                  (1) PB C 372 van 23.12.2000.
                         van 12 juni 2003
in zaak C-363/00: Commissie van de Europese Gemeen-
             schappen tegen Italiaanse Republiek (1)
                                                                                ARREST VAN HET HOF
(„Niet-nakoming — Eigen middelen van Gemeenschap —
Fout bij boeking op credit van rekening geopend op naam                                                  (Zesde kamer)
               van Commissie — Vertragingsrente”)
                                                                                van 26 juni 2003
                           (2003/C 184/04)                                  in zaak C-404/00: Commissie van de Europese Gemeen-
                                                                                schappen tegen Koninkrijk Spanje (1)
                         (Procestaal: Italiaans)
                                                                            („Niet-nakoming — Staatssteun — Verordening (EG)
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Juris-     nr. 1013/97 — Steun aan openbare scheepswerven —
                        prudentie van het Hof)                              Beschikking 2000/131/EG van Commissie tot terugvordering
                                                                                — Niet-uitvoering”)
                                                                                (2003/C 184/05)
In zaak C-363/00, Commissie van de Europese Gemeen-
schappen (gemachtigden: E. Traversa en G. Wilms) tegen Itali-                                          (Procestaal: Spaans)
aanse Republiek (gemachtigde: U. Leanza, bijgestaan door
G. De Bellis), betreffende een verzoek om vast te stellen dat               (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Juris-
de Italiaanse Republiek, door niet binnen de termijn gesteld in                                      prudentie van het Hof)
de artikelen 9 en 10 van verordening (EG, Euratom) nr. 1150/
2000 van de Raad van 22 mei 2000 houdende toepassing van
besluit 94/728/EG, Euratom betreffende het stelsel van eigen
middelen van de Europese Gemeenschappen (PB L 130, blz. 1),                 In zaak C-404/00, Commissie van de Europese Gemeen-
het bedrag van 1 484 936 000 000 ITL als eigen middelen ter                 schappen (gemachtigden: K.-D. Borchardt en S. Rating) tegen
beschikking van de Commissie te stellen en door te weigeren                 Koninkrijk Spanje (gemachtigde: S. Ortiz Vaamonde), betref-
de volgens artikel 11 van die verordening over dat bedrag                   fende een verzoek tot vaststelling dat het Koninkrijk Spanje,
verschuldigde vertragingsrente te betalen, de verplichtingen                door niet binnen de gestelde termijn de nodige maatregelen te
niet is nagekomen die op haar rusten krachtens de                           nemen tot uitvoering van beschikking 2000/131/EG van de
artikelen 9, 10 en 11 van verordening nr. 1150/2000, die met                Commissie van 26 oktober 1999 betreffende de steunregeling
ingang van 31 mei 2000 verordening (EG, Euratom) nr. 1552/                  die Spanje heeft toegepast ten gunste van de openbare scheeps-
89 van de Raad van 29 mei 1989 houdende toepassing van                      werven (PB 2000, L 37, blz. 22), waarin wordt verklaard dat
besluit 88/376/EEG, Euratom betreffende het stelsel van eigen               de toekenning van deze steun onrechtmatig en dus onverenig-
middelen van de Gemeenschappen (PB L 155, blz. 1), waarvan                  baar met de gemeenschappelijke markt is geweest, de krachtens
het voorwerp identiek is, heeft ingetrokken en vervangen, heeft             artikel 249, vierde alinea, EG en de artikelen 2 en 3 van
het Hof (Vijfde kamer), samengesteld als volgt: M. Wathelet,                genoemde beschikking op hem rustende verplichtingen niet is
kamerpresident, C. W. A. Timmermans, P. Jann, S. von Bahr                   nagekomen, heeft het Hof (Zesde kamer), samengesteld als
(rapporteur) en A. Rosas, rechters; advocaat-generaal:                      volgt: R. Schintgen, president van de Tweede kamer, waar-
L. A. Geelhoed; griffier: R. Grass, op 12 juni 2003 een arrest              nemend voor de president van de Zesde kamer, C. Gulmann,
gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:                                 V. Skouris, F. Macken (rapporteur) en N. Colneric, rechters;
                                                                            advocaat-generaal: L. A. Geelhoed; griffier: R. Grass, op 26 juni
                                                                            2003 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
1)    Door niet binnen de termijn gesteld in de artikelen 9 en 10
      van verordening (EG, Euratom) nr. 1150/2000 van de Raad               1)    Door niet binnen de gestelde termijn de nodige maatregelen te
      van 22 mei 2000 houdende toepassing van besluit 94/728/                     nemen tot uitvoering van beschikking 2000/131/EG van de
      EG, Euratom betreffende het stelsel van eigen middelen van de               Commissie van 26 oktober 1999 betreffende de steunregeling
      Europese       Gemeenschappen,          het      bedrag       van           die Spanje heeft toegepast ten gunste van de openbare scheeps-
      1 484 936 000 000 ITL als eigen middelen ter beschikking                    werven, waarin wordt verklaard dat de toekenning van deze
      van de Commissie van de Europese Gemeenschappen te stellen                  steun onrechtmatig en dus onverenigbaar met de gemeenschap-
      en door te weigeren de volgens artikel 11 van die verordening               pelijke markt is geweest, is het Koninkrijk Spanje de krachtens
      over dat bedrag verschuldigde vertragingsrente te betalen, is de            de artikelen 2 en 3 van genoemde beschikking op hem rustende
      Italiaanse Republiek de verplichtingen niet nagekomen die op                verplichtingen niet nagekomen.
      haar rusten krachtens de artikelen 9, 10 en 11 van verordening
      nr. 1150/2000, die met ingang van 31 mei 2000 verordening             2)    Het Koninkrijk Spanje wordt verwezen in de kosten.
      (EG, Euratom) nr. 1552/89 van de Raad van 29 mei 1989
      houdende toepassing van besluit 88/376/EEG, Euratom betref-
      fende het stelsel van eigen middelen van de Gemeenschappen,           (1) PB C 28 van 27.1.2001.
      waarvan het voorwerp identiek is, heeft ingetrokken en
      vervangen.


title: Zaak T-287/11: Arrest van het Gerecht van 4 februari 2016 — Heitkamp BauHolding/Commissie [„Staatssteun — Duitse wettelijke belastingregeling betreffende de overdracht van verliezen op toekomstige belastingjaren (Sanierungsklausel) — Besluit waarbij de steun onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard — Beroep tot nietigverklaring — Individueel geraakt — Ontvankelijkheid — Begrip staatssteun — Selectief karakter — Aard en opzet van het belastingstelsel”]

text:
               14.3.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 98/27

         Arrest van het Gerecht van 4 februari 2016 — Heitkamp BauHolding/Commissie
   (Zaak T-287/11) (1)

   ([„Staatssteun - Duitse wettelijke belastingregeling betreffende de overdracht van verliezen op toekomstige belastingjaren (Sanierungsklausel) - Besluit waarbij de steun onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard - Beroep tot nietigverklaring - Individueel geraakt - Ontvankelijkheid - Begrip staatssteun - Selectief karakter - Aard en opzet van het belastingstelsel”])
   (2016/C 098/34)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Heitkamp BauHolding GmbH (Herne, Duitsland) (vertegenwoordigers: aanvankelijk W. Niemann, M. Kiera-Nöllen en S. Geringhoff, en vervolgens W. Niemann, S. Geringhoff en P. Dodos, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk R. Lyal, T. Maxian Rusche en M. Adam, en vervolgens R. Lyal, T. Maxian Rusche en C. Egerer, gemachtigden)

      Interveniënte aan de zijde van verzoekende partij: Bondsrepubliek Duitsland (vertegenwoordigers: T. Henze en K. Petersen, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek tot nietigverklaring van besluit 2011/527/EU van de Commissie van 26 januari 2011 betreffende de steunmaatregel van Duitsland C 7/10 (ex CP 250/09 en NN 5/10) „KStG, Sanierungsklausel” (PB L 235, blz. 26)

      Dictum

               1)

               De exceptie van niet-ontvankelijkheid wordt afgewezen.

               2)

               Het beroep wordt ongegrond verklaard.

               3)

               Heitkamp BauHolding GmbH zal haar eigen kosten en twee derde van de kosten van de Europese Commissie dragen. De Commissie zal een derde van haar eigen kosten dragen.

               4)

               De Bondsrepubliek Duitsland zal haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 238 van 13.8.2011.


title: Zaak T-42/09: Beroep ingesteld op 28 januari 2009 — A. Loacker/BHIM — Editrice Quadratum (QUADRATUM)

text:
               21.3.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 69/52

         Beroep ingesteld op 28 januari 2009 — A. Loacker/BHIM — Editrice Quadratum (QUADRATUM)
   (Zaak T-42/09)
   (2009/C 69/114)
   Taal van het verzoekschrift: Italiaans
   Partijen

      Verzoekende partij: A. Loacker SpA (Renon, Italië) (vertegenwoordigers: V. Bilardo, C. Bacchini en M. Mazzitelli, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Editrice Quadratum SpA (Milaan, Italië)
   Conclusies

               —

               de bestreden beslissing vernietigen;

               —

               het BHIM verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: Editrice Quadratum SpA

      Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „Quadratum” voor onder meer waren van klasse 30 — aanvraag nr. 4 653 481

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: verzoekster

      Oppositiemerk of -teken: gemeenschapswoordmerk „LOACKER QUADRATUM” voor sommige waren van klasse 30

      Beslissing van de oppositieafdeling: gedeeltelijke toewijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: toewijzing van het door de merkaanvrager ingestelde beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, en van de artikelen 73 en 74 van verordening (EG) nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk.


title: Zaak T-57/12: Arrest van het Gerecht van 6 september 2013 — Good Luck Shipping/Raad ( „Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen ten aanzien van Iran ter voorkoming van nucleaire proliferatie — Bevriezing van tegoeden — Motiveringsplicht — Kennelijke beoordelingsfout” )

text:
               19.10.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 304/18

         Arrest van het Gerecht van 6 september 2013 — Good Luck Shipping/Raad
   (Zaak T-57/12) (1)

   (Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - Beperkende maatregelen ten aanzien van Iran ter voorkoming van nucleaire proliferatie - Bevriezing van tegoeden - Motiveringsplicht - Kennelijke beoordelingsfout)
   2013/C 304/31
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Good Luck Shipping LLC (Dubai, Verenigde Arabische Emiraten) (vertegenwoordigers: F. Randolph, QC, M. Lester, barrister, en M. Taher, solicitor)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: V. Piessevaux en B. Driessen, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van, ten eerste, besluit 2011/783/GBVB van de Raad van 1 december 2011 houdende wijziging van besluit 2010/413/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Iran (PB L 319, blz. 71), ten tweede, uitvoeringsverordening (EU) nr. 1245/2011 van de Raad van 1 december 2011 houdende uitvoering van verordening (EU) nr. 961/2010 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran (PB L 319, blz. 11) en, ten derde, verordening (EU) nr. 267/2012 van de Raad van 23 maart 2012 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran en tot intrekking van verordening nr. 961/2010 (PB L 88, blz. 1), voor zover die handelingen verzoekster betreffen

      Dictum

               1)

               Worden nietig verklaard, voor zover zij betrekking hebben op Good Luck Shipping LLC:

                           —

                           besluit 2011/783/GBVB van de Raad van 1 december 2011 houdende wijziging van besluit 2010/413/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Iran;

                           —

                           uitvoeringsverordening (EU) nr. 1245/2011 van de Raad van 1 december 2011 houdende uitvoering van verordening (EU) nr. 961/2010 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran;

                           —

                           verordening (EU) nr. 267/2012 van de Raad van 23 maart 2012 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran en tot intrekking van verordening (EU) nr. 961/2010.

               2)

               De gevolgen van besluit 2011/783 worden ten aanzien van Good Luck Shipping gehandhaafd totdat de nietigverklaring van verordening nr. 267/2012 effect sorteert.

               3)

               De Raad van de Europese Unie draagt zijn eigen kosten en die van Good Luck Shipping.

      (1)  PB C 109 van 14.4.2012.


title: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 28 oktober 2004 in zaak C-357/03: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Republiek Oostenrijk (Niet-nakoming — Richtlijn 98/24/EG — Bescherming van gezondheid en veiligheid van werknemers — Risico's van chemische agentia op het werk — Niet-omzetting op gehele grondgebied van betrokken lidstaat binnen gestelde termijn)

text:
               8.1.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 6/14

      ARREST VAN HET HOF

   (Tweede kamer)
   van 28 oktober 2004
   in zaak C-357/03: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Republiek Oostenrijk (1)

   (Niet-nakoming - Richtlijn 98/24/EG - Bescherming van gezondheid en veiligheid van werknemers - Risico's van chemische agentia op het werk - Niet-omzetting op gehele grondgebied van betrokken lidstaat binnen gestelde termijn)
   (2005/C 6/25)
   Procestaal: Duits
   In zaak C-357/03, betreffende een beroep wegens niet-nakoming krachtens artikel 226 EG, ingesteld op 19 augustus 2003, Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: D. Martin en H. Kreppel) tegen Republiek Oostenrijk (gemachtigde: E. Riedl), heeft het Hof (Tweede kamer), samengesteld als volgt: C. W. A. Timmermans (rapporteur), kamerpresident, C. Gulmann, J. Makarczyk, P. Kūris en J. Klučka, rechters; advocaat-generaal: A. Tizzano; griffier: R. Grass, op 28 oktober 2004 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn voor de volledige uitvoering van richtlijn 98/24/EG van de Raad van 7 april 1998 betreffende de bescherming van de gezondheid en de veiligheid van werknemers tegen risico's van chemische agentia op het werk (14e bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van richtlijn 89/391/EEG), is de Republiek Oostenrijk de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.

               2)

               De Republiek Oostenrijk wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 264 van 1.11.2003.


title: Zaak C-203/07 P: Hogere voorziening, ingesteld op 16 april 2007 door de Helleense Republiek tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Eerste kamer) van 17 januari 2007 in zaak T-231/04, Helleense Republiek/Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               7.7.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 155/10

         Hogere voorziening, ingesteld op 16 april 2007 door de Helleense Republiek tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Eerste kamer) van 17 januari 2007 in zaak T-231/04, Helleense Republiek/Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak C-203/07 P)
   (2007/C 155/19)
   Procestaal: Grieks
   Partijen

      Rekwirante: Helleense Republiek (vertegenwoordigers: P. Mylonopoulos en St. Trekli)

      Andere partij in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               de onderhavige hogere voorziening ontvankelijk te verklaren;

               —

               het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen te vernietigen op de punten waarop het wordt bestreden;

               —

               de hogere voorziening toe te wijzen;

               —

               de Commissie te verwijzen in rekwirantes kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De Helleense Republiek betoogt dat het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen de artikelen 12, 13 en 15 van het aanvankelijke memorandum van overeenstemming, artikel 13 van het aanvullende memorandum van overeenstemming, alsook de beginselen van goede trouw en van bescherming van het gewettigd vertrouwen onjuist heeft uitgelegd, voor zover het heeft verklaard dat de verplichtingen van de lidstaten betreffende de projecten Abuja I en II door de gedragingen van de desbetreffende lidstaat werden bepaald en niet dat het om louter contractuele verplichtingen ging die in beide voormelde memoranda waren vastgelegd, terwijl het Gerecht bovendien op basis van een juiste uitlegging van de bewoordingen van voormelde bepalingen had moeten vaststellen dat geen financiële verplichtingen voor de Helleense Republiek waren ontstaan, aangezien zij het aanvullende memorandum enkel had ondertekend en niet had geratificeerd, en zij dit memorandum bijgevolg niet had goedgekeurd en voor haar niet alle bijzondere voorwaarden waren vervuld die voor het ontstaan van financiële verplichtingen waren gesteld.
   De Helleense Republiek voert aan dat het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen artikel 15 van het aanvankelijke memorandum onjuist heeft uitgelegd door te oordelen dat vóór de ondertekening van het aanvullende memorandum door de partners op 24 februari 1997 een stilzwijgende overeenkomst om het project te verwezenlijken is gesloten en op die manier voormeld artikel 15, lid 1, in wezen is ingetrokken of gewijzigd.


title: Zaak T-75/13: Beroep ingesteld op 8 februari 2013 — Boehringer Ingelheim Pharma/BHIM — Nepentes (Momarid)

text:
               6.4.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 101/26

         Beroep ingesteld op 8 februari 2013 — Boehringer Ingelheim Pharma/BHIM — Nepentes (Momarid)
   (Zaak T-75/13)
   2013/C 101/55
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Boehringer Ingelheim Pharma (Ingelheim, Duitsland) (vertegenwoordigers: V. von Bomhard en D. Slopek, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Nepentes S.A. (Warschau, Polen)

      Conclusies

               —

               de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 28 november 2012 in zaak R 2292/2011-4 vernietigen voor zover zij de inschrijving van het merk MOMARID toestaat voor hygiënische producten voor geneeskundig gebruik; diëtische substanties voor medisch gebruik; farmaceutische en medische middelen, substanties en producten voor het beschermen, onderhouden, behandelen of conditioneren van huid, lichaam, gezicht, mond, lippen, ogen, haren, handen en nagels; farmaceutische en medische middelen en substanties voor verzorging en uiterlijk van huid, lichaam, gezicht, mond, lippen, ogen, haar, handen en nagels; farmaceutische en medische producten en preparaten voor vermageringsdoeleinden; dermatologische farmaceutische producten, preparaten en substanties; dermatologische middelen ter voorkoming en behandeling van huidaandoeningen; dermatologische middelen (medicinaal); farmaceutische preparaten voor de behandeling van dermatologische aandoeningen; farmaceutische preparaten voor de plaatselijke behandeling van dermatologische aandoeningen; dermatologische medicinale producten; diergeneeskundige farmaceutische preparaten voor dermatologisch gebruik; diergeneeskundige medicinale producten voor het behandelen van hormoonstoornissen; hormonen voor medisch gebruik; hormoonpreparaten voor diergeneeskundig gebruik; hormonen; steroïde producten, hormoonpreparaten voor farmaceutisch en medisch gebruik; hygiënische producten; chemische producten voor farmaceutische doeleinden („betwiste waren”);

               —

               verweerder verwijzen in de kosten van de procedure of — ingeval de andere partij voor het BHIM intervenieert aan verweerders zijde — verweerder en intervenient gezamenlijk in de kosten verwijzen.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken gemeenschapsmerk: het woordmerk „Momarid” voor waren en diensten van klasse 5 — gemeenschapsmerkaanvraag nr. 9 164 328

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: verzoekster

      Oppositiemerk of -teken: gemeenschapsmerk nr. 2 396 448 voor het merk „LONARID” voor waren van klasse 5

      Beslissing van de oppositieafdeling: afwijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: gedeeltelijke toewijzing van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 75 van verordening (EG) nr. 207/2009 in samenhang met regel 50, lid 2, sub h, van verordening (EG) nr. 2868/95 en artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009


title: Zaak C-467/04: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 28 september 2006 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Málaga — Spanje) — Strafzaak tegen Giuseppe Francesco Gasparini, José M a  L. A. Gasparini, Giuseppe Costa Bozzo, Juan de Lucchi Calcagno, Francesco Mario Gasparini, José A. Hormiga Marrero, Sindicatura Quiebra (Overeenkomst ter uitvoering van Schengen-akkoord — Artikel 54 — Beginsel ne bis in idem — Werkingssfeer — Vrijspraak van verdachten wegens verjaring van strafbaar feit)

text:
               2.12.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 294/10

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 28 september 2006 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Málaga — Spanje) — Strafzaak tegen Giuseppe Francesco Gasparini, José Ma L. A. Gasparini, Giuseppe Costa Bozzo, Juan de Lucchi Calcagno, Francesco Mario Gasparini, José A. Hormiga Marrero, Sindicatura Quiebra
   (Zaak C-467/04) (1)

   (Overeenkomst ter uitvoering van Schengen-akkoord - Artikel 54 - Beginsel „ne bis in idem” - Werkingssfeer - Vrijspraak van verdachten wegens verjaring van strafbaar feit)
   (2006/C 294/16)
   Procestaal: Spaans
   Verwijzende rechter
   Audiencia Provincial de Málaga
   Partijen in de strafzaak
   Giuseppe Francesco Gasparini, José Ma L. A. Gasparini, Giuseppe Costa Bozzo, Juan de Lucchi Calcagno, Francesco Mario Gasparini, José A. Hormiga Marrero, Sindicatura Quiebra
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Audiencia Provincial de Málaga — Uitlegging van artikel 54 van de overeenkomst ter uitvoering van het tussen de regeringen van de staten van de Benelux Economische Unie, de Bondsrepubliek Duitsland en de Franse Republiek op 14 juni 1985 te Schengen gesloten akkoord betreffende de geleidelijke afschaffing van de controles aan de gemeenschappelijke grenzen (PB L 239, blz.19) — Beginsel ne bis in idem — Toepassingsgebied — Uitlegging van artikel 24 EG — Toepassingsgebied
   Dictum

               1)

               Het beginsel ne bis in idem, zoals vastgelegd in artikel 54 van de Overeenkomst ter uitvoering van het tussen de regeringen van de staten van de Benelux Economische Unie, de Bondsrepubliek Duitsland en de Franse republiek op 14 juni 1985 te Schengen gesloten akkoord betreffende de geleidelijke afschaffing van de controles aan de gemeenschappelijke grenzen, ondertekend te Schengen op 19 juni 1990, is van toepassing op een beslissing die een rechterlijke instantie van een overeenkomstsluitende staat na strafvervolging neemt en waarbij een verdachte definitief wordt vrijgesproken wegens verjaring van het strafbare feit waarvoor de strafvervolging werd ingesteld.

               2)

               Dat beginsel geldt niet voor andere personen dan die welke onherroepelijk door een overeenkomstsluitende staat zijn berecht.

               3)

               Een strafrechter van een overeenkomstsluitende staat mag goederen niet beschouwen als zich op zijn grondgebied in het vrije verkeer bevindend, uitsluitend op basis van het feit dat een strafrechter van een andere overeenkomstsluitende staat met betrekking tot diezelfde goederen heeft vastgesteld dat het strafbare feit smokkel verjaard is.

               4)

               De verhandeling van goederen in een andere lidstaat, na import daarvan in de lidstaat waar de vrijspraak is uitgesproken, vormt een handeling die deel kan uitmaken van „dezelfde feiten” in de zin van genoemd artikel 54.

      (1)  PB C 6 van 8.1.2005.