               22.2.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 67/10

         Beroep tegen IJsland, ingesteld door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 20 december 2017
   (Zaak E-11/17)
   (2018/C 67/10)
   Op 20 december 2017 is bij het EVA-Hof beroep ingesteld tegen IJsland door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, vertegenwoordigd door Carsten Zatschler, Catherine Howdle en Ingibjörg Ólöf Vilhjálmsdóttir, optredend als gemachtigden van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, Belliardstraat 35, 1040 Brussel, België.
   De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA vraagt het EVA-Hof:

               1.

               te verklaren dat IJsland niet heeft voldaan aan zijn verplichtingen uit hoofde van het besluit waarnaar wordt verwezen in de punten 30, 31bb, 31eb, 31i en 31d van bijlage IX bij de EER-overeenkomst (Richtlijn 2011/61/EU van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2011 inzake beheerders van alternatieve beleggingsinstellingen en tot wijziging van de Richtlijnen 2003/41/EG en 2009/65/EG en van de Verordeningen (EG) nr. 1060/2009 en (EU) nr. 1095/2010), zoals aangepast bij Protocol 1 bij de EER-overeenkomst, en uit hoofde van artikel 7 van de overeenkomst, door niet de maatregelen vast te stellen die nodig zijn voor de uitvoering van dat besluit, binnen de voorgeschreven termijn en/of de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA niet in kennis te stellen van de maatregelen die IJsland heeft genomen ter uitvoering van dat besluit;

               2.

               de Republiek IJsland te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Feiten en argumenten:

               —

               Het verzoek betreft de niet-naleving door IJsland, uiterlijk op 12 september 2017, van een met redenen omkleed advies dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 12 juli 2017 tot IJsland had gericht en dat betrekking had op de niet-omzetting door deze staat in zijn nationaal recht van Richtlijn 2011/61/EU van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2011 inzake beheerders van alternatieve beleggingsinstellingen en tot wijziging van de Richtlijnen 2003/41/EG en 2009/65/EG en van de Verordeningen (EG) nr. 1060/2009 en (EU) nr. 1095/2010, waarnaar wordt verwezen in de punten 30, 31bb, 31eb, 31i en 31d van bijlage IX bij de EER-overeenkomst, zoals aangepast aan die overeenkomst bij Protocol 1 daarbij (hierna „het besluit” genoemd).

               —

               De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA betoogt dat IJsland zijn verplichtingen uit hoofde van het besluit en uit hoofde van artikel 7 van de EER-overeenkomst niet is nagekomen door niet binnen de gestelde termijn de maatregelen vast te stellen die voor de tenuitvoerlegging van het besluit noodzakelijk zijn.


               22.2.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 67/14

         Beroep tegen IJsland, ingesteld door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 21 december 2017
   (Zaak E-15/17)
   (2018/C 67/14)
   Op 21 december 2017 is bij het EVA-Hof beroep ingesteld tegen IJsland door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, vertegenwoordigd door Carsten Zatschler, Catherine Howdle en Ingibjörg Ólöf Vilhjálmsdóttir, optredend als gemachtigden van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, Belliardstraat 35, 1040 Brussel, België.
   De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA vraagt het EVA-Hof:

               1.

               te verklaren dat IJsland niet heeft voldaan aan zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 7 van de EER-overeenkomst, doordat IJsland het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 31bbd van bijlage IX bij die overeenkomst (Gedelegeerde Verordening (EU) nr. 694/2014 van de Commissie van 17 december 2013 tot aanvulling van Richtlijn 2011/61/EU van het Europees Parlement en de Raad met technische reguleringsnormen voor het vaststellen van de soorten beheerders van alternatieve beleggingsinstellingen), zoals aangepast bij Protocol 1 bij de EER-overeenkomst, niet heeft omgezet in zijn nationaal recht;

               2.

               de Republiek IJsland te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Feiten en argumenten:

               —

               Het verzoek betreft de niet-naleving door IJsland, uiterlijk op 12 september 2017, van een met redenen omkleed advies dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 12 juli 2017 tot IJsland had gericht en dat betrekking had op de niet-omzetting door deze staat in zijn nationaal recht van Gedelegeerde Verordening (EU) nr. 694/2014 van de Commissie van 17 december 2013 tot aanvulling van Richtlijn 2011/61/EU van het Europees Parlement en de Raad met technische reguleringsnormen voor het vaststellen van de soorten beheerders van alternatieve beleggingsinstellingen, waarnaar wordt verwezen in punt 31bbd van bijlage IX bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, en zoals aangepast aan die Overeenkomst bij Protocol 1 daarbij (hierna „het besluit” genoemd).

               —

               De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA betoogt dat IJsland zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 7 van de EER-overeenkomst niet is nagekomen door niet binnen de gestelde termijn de maatregelen vast te stellen die voor de tenuitvoerlegging van het besluit noodzakelijk zijn.


title: Zaak C-380/16: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 8 februari 2018 — Europese Commissie / Bondsrepubliek Duitsland [Niet-nakoming — Fiscale bepalingen — Belasting over de toegevoegde waarde (btw) — Richtlijn 2006/112/EG — Artikel 73 — Maatstaf van heffing — Artikelen 306 tot en met 310 — Bijzondere regeling voor reisbureaus — Niet-toepassing van deze regeling op verkopen aan belastingplichtige ondernemingen — Totalisering van de maatstaf van heffing over een bepaald tijdvak — Onverenigbaarheid]

text:
               9.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 123/3

         Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 8 februari 2018 — Europese Commissie / Bondsrepubliek Duitsland
   (Zaak C-380/16) (1)

   ([Niet-nakoming - Fiscale bepalingen - Belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Richtlijn 2006/112/EG - Artikel 73 - Maatstaf van heffing - Artikelen 306 tot en met 310 - Bijzondere regeling voor reisbureaus - Niet-toepassing van deze regeling op verkopen aan belastingplichtige ondernemingen - Totalisering van de maatstaf van heffing over een bepaald tijdvak - Onverenigbaarheid])
   (2018/C 123/04)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: M. Owsiany-Hornung en M. Wasmeier, gemachtigden)

      Verwerende partij: Bondsrepubliek Duitsland (vertegenwoordigers: T. Henze en R. Kanitz, gemachtigden)

      Interveniënt aan de zijde van verwerende partij: Koninkrijk der Nederlanden (M. K. Bulterman, C. S. Schillemans en B. Koopman, gemachtigden)

      Dictum

               1)

               Door de voor reisbureaus geldende bijzondere regeling voor de belasting over de toegevoegde waarde niet toe te passen op reisdiensten die zij verrichten voor belastingplichtigen die voor rekening van hun onderneming gebruikmaken van deze diensten, en door de reisbureaus, voor zover zij aan die regeling zijn onderworpen, toe te staan de maatstaf van heffing van de belasting over de toegevoegde waarde getotaliseerd vast te stellen voor dienstenpakketten of voor alle diensten die in een belastingtijdvak zijn verleend, is de Bondsrepubliek Duitsland de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 73 en de artikelen 306 tot en met 310 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde.

               2)

               De Bondsrepubliek Duitsland wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 314 van 29.8.2016.


title: Zaak T-210/17: Arrest van het Gerecht van 22 februari 2018 — International Gaming Projects/EUIPO — Zitro IP (TRIPLE TURBO) [„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniebeeldmerk TRIPLE TURBO — Ouder Uniebeeldmerk TURBO — Relatieve weigeringsgrond — Geen verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”]

text:
               9.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 123/19

         Arrest van het Gerecht van 22 februari 2018 — International Gaming Projects/EUIPO — Zitro IP (TRIPLE TURBO)
   (Zaak T-210/17) (1)

   ([„Uniemerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor Uniebeeldmerk TRIPLE TURBO - Ouder Uniebeeldmerk TURBO - Relatieve weigeringsgrond - Geen verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”])
   (2018/C 123/26)
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: International Gaming Projects Ltd (Qormi, Malta) (vertegenwoordiger: M. Garayalde Niño, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: J. Crespo Carrillo, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Zitro IP Sàrl (Luxemburg, Luxemburg) (vertegenwoordiger: A. Canela Giménez, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 8 februari 2017 (zaak R 119/2016-4) inzake een oppositieprocedure tussen Zitro IP en International Gaming Projects

      Dictum

               1)

               De beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 8 februari 2017 (zaak R 119/2016-4) wordt vernietigd.

               2)

               Het EUIPO zal behalve zijn eigen kosten de kosten van International Gaming Projects Ltd dragen.

               3)

               Zitro IP Sàrl zal haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 161 van 22.5.2017.


title: Zaak T-222/16: Arrest van het Gerecht van 27 februari 2018 — Hansen Medical/EUIPO — Covidien (MAGELLAN) [„Uniemerk — Procedure tot vervallenverklaring — Uniewoordmerk MAGELLAN — Normaal gebruik — Bewijslast — Artikel 15 en artikel 51, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 18 en artikel 58, lid 1, onder a), van verordening (EU) nr. 2017/1001] — Procedurele onregelmatigheid die is begaan door de nietigheidsafdeling — Motiveringsplicht — Artikel 75 van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 94 van verordening nr. 2017/1001) — Mondelinge behandeling — Artikel 77 van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 96 van verordening nr. 2017/1001)”]

text:
               16.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 134/19

         Arrest van het Gerecht van 27 februari 2018 — Hansen Medical/EUIPO — Covidien (MAGELLAN)
   (Zaak T-222/16) (1)

   ([„Uniemerk - Procedure tot vervallenverklaring - Uniewoordmerk MAGELLAN - Normaal gebruik - Bewijslast - Artikel 15 en artikel 51, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 18 en artikel 58, lid 1, onder a), van verordening (EU) nr. 2017/1001] - Procedurele onregelmatigheid die is begaan door de nietigheidsafdeling - Motiveringsplicht - Artikel 75 van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 94 van verordening nr. 2017/1001) - Mondelinge behandeling - Artikel 77 van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 96 van verordening nr. 2017/1001)”])
   (2018/C 134/25)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Hansen Medical, Inc. (Mountain View, Californië, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: R. Kunze, G. Würtenberger en T. Wittmann, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: D. Gája en D. Walicka, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniënte voor het Gerecht: Covidien AG (Neuhausen am Rheinfall, Zwitserland) (vertegenwoordigers: R. Ingerl en D. Wiedemann, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 3 februari 2016 (zaken R 3092/2014-2 en R 3118/2014-2) inzake een procedure tot vervallenverklaring tussen Hansen Medical en Covidien

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Hansen Medical, Inc. wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 270 van 25.7.2016.


title: Zaak T-104/18: Beroep ingesteld op 22 februari 2018 — Fundación Tecnalia Research & Innovation / REA

text:
               16.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 134/36

         Beroep ingesteld op 22 februari 2018 — Fundación Tecnalia Research & Innovation / REA
   (Zaak T-104/18)
   (2018/C 134/52)
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Fundación Tecnalia Research & Innovation (Donostia-San Sebastian, Spanje) (vertegenwoordigers: P. Palacios Pesquera en M. Rius Coma, advocaten)

      Verwerende partij: Uitvoerend Agentschap onderzoek (REA)

      Conclusies

               —

               het onderhavige beroep en de daarin aangevoerde middelen ontvankelijk verklaren;

               —

               de in dit beroep aangevoerde middelen gegrond verklaren en derhalve, indien nodig, het bestreden besluit nietig verklaren en vaststellen dat de bedragen die overeenstemmen met de door TECNALIA verrichte taken niet hoeven te worden terugbetaald;

               —

               verwijzing van het REA in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Het onderhavige beroep is gericht tegen de uitkomst van de terugvorderingsprocedure op tegenspraak met betrekking tot de subsidieovereenkomst voor project FP7-SME-2013-605879-FOODWATCH. Aan het besluit om de subsidieovereenkomst voor het FoodWatch-project op te zeggen, ligt het feit ten grondslag dat verzoekster niet op de hoogte zou zijn gesteld van het bestaan van het BreadGuard-project, dat volgens het REA sterke gelijkenissen vertoonde met het FoodWatch-project wat betreft de doelstellingen, de werkwijze en de beoogde resultaten.
   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster vijf middelen aan.

               1.

               Ontoereikende motivering van het bestreden besluit, doordat de door TECNALIA tijdens de onderzoeksprocedure op tegenspraak aangevoerde ontlastende bewijzen niet in aanmerking zijn genomen.

               2.

               Schending van bijlage II bij de subsidieovereenkomst voor het FoodWatch-project, doordat verweerder niet de identiteit is meegedeeld van de onafhankelijke deskundigen die de deskundigenrapporten hebben ondertekend waarop het bestreden besluit is gebaseerd, zodat TECNALIA deze niet kon wraken.

               3.

               Schending van het schuldbeginsel, doordat verweerder geen rekening heeft gehouden met de mate van deelname van TECNALIA aan de verweten feiten.

               4.

               Schending van het legaliteitsbeginsel, gelet op de correcte uitvoering van de projecten en het feit dat TECNALIA de aangegane verbintenissen is nagekomen.

               5.

               Schending van het evenredigheidsbeginsel, doordat geen rekening is gehouden met de mate van schuld van elk van de deelnemers aan de verweten gedraging.


title: Zaak T-766/16 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 22 maart 2018 — Hércules Club de Fútbol/Commissie („Kort geding — Staatssteun — Steun van Spanje aan bepaalde betaaldvoetbalclubs — Overheidsgarantie van een overheidsinstantie — Besluit waarbij de steun onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard — Verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging — Geen spoedeisendheid”)

text:
               28.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/22

         Beschikking van de president van het Gerecht van 22 maart 2018 — Hércules Club de Fútbol/Commissie
   (Zaak T-766/16 R)
   ((„Kort geding - Staatssteun - Steun van Spanje aan bepaalde betaaldvoetbalclubs - Overheidsgarantie van een overheidsinstantie - Besluit waarbij de steun onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard - Verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging - Geen spoedeisendheid”))
   (2018/C 182/25)
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Hércules Club de Fútbol, S.A.D. (Alicante, Spanje) (vertegenwoordigers: S. Rating en Y. Martínez Mata, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Luengo, B. Stromsky en P. Němečková, gemachtigden)

      Interveniënt aan de zijde van verzoekende partij: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: A. Gavela Llopis, gemachtigde)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens de artikelen 278 en 279 VWEU tot opschorting van de tenuitvoerlegging van besluit (EU) 2017/365 van de Commissie van 4 juli 2016 betreffende de staatssteun SA.36387 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2013/CP) van Spanje ten gunste van Valencia Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva, Hércules Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva en Elche Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva (PB 2017, L 55, blz. 12)

      Dictum

               1)

               Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.

               2)

               De beschikking van 11 november 2016, Hércules Club de Fútbol/Commissie (T-766/16 R), wordt ingetrokken.

               3)

               De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.


title: Zaak T-161/18: Beroep ingesteld op 5 maart 2018 — Braesch e.a. / Commissie

text:
               4.6.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/31

         Beroep ingesteld op 5 maart 2018 — Braesch e.a. / Commissie
   (Zaak T-161/18)
   (2018/C 190/54)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: Anthony Braesch (Luxemburg, Luxemburg), Trinity Investments DAC (Dublin, Ierland), Bybrook Capital Master Fund LP (Grand Cayman, Kaaimaneilanden), Bybrook Capital Hazelton Master Fund LP (Grand Cayman), Bybrook Capital Badminton Fund LP (Grand Cayman) (vertegenwoordigers: M. Siragusa, A. Champsaur, G. Faella, en L. Prosperetti, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               besluit C(2017) 4690 final van de Commissie van 4 juli 2017 (1) in zaak SA.47677 (2017/N) nietig verklaren;

               —

               subsidiair, genoemd besluit nietig verklaren voor zover het de aanpak van de FRESH (2)-instrumenten betreft;

               —

               de Commissie verwijzen in verzoekers’ juridische en overige kosten met betrekking tot deze zaak, en

               —

               alle andere maatregelen treffen die het Hof passend acht, waaronder maatregelen tot organisatie van de procesgang en/of maatregelen van instructie krachtens respectievelijk artikel 89, lid 3, en artikel 91, lid 1, onder b), van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoekers vijf middelen aan.

               1.

               Eerste middel: de Commissie heeft in strijd met de artikelen 18 en 21 van verordening (EU) nr. 806/2014 ten onrechte lastenverdelingsmaatregelen in het kader van een preventieve herkapitalisatie goedgekeurd (motiveringsgebrek) (3)

               2.

               Tweede middel: de Commissie heeft ten onrechte geëist dat de FRESH-overeenkomsten werden geannuleerd (kennelijke schending van de feiten en het recht door uit te gaan van de Bankenmededeling uit 2013 (4); schending van het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen en het beginsel van gelijke behandeling; motiveringsgebrek).

               3.

               Derde middel: de houders van de FRESH-obligaties worden door het bestreden besluit gediscrimineerd (schending van het recht op gelijke behandeling, zoals beschermd op grond van de artikelen 20 en 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”) en artikel 14 en het Twaalfde Protocol van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (hierna: „EVRM”); kennelijke beoordelingsfout; motiveringsgebrek).

               4.

               Vierde middel: het bestreden besluit schendt de eigendomsrechten van de houders van de FRESH-obligaties (schending van eigendomsrechten, zoals beschermd krachtens artikel 17 van het Handvest en artikel 1 van het Eerste Protocol van het EVRM; motiveringsgebrek).

               5.

               Vijfde middel: de Commissie heeft geen formele onderzoeksprocedure ingeleid, ondanks dat er ernstige twijfels bestonden over de verenigbaarheid van de maatregelen met het Unierecht (schending van artikel 108, leden 2 en 3, VWEU; schending van artikel 4, leden 3 en 4, van verordening 2015/1589 van de Raad (5); kennelijke beoordelingsfout; motiveringsgebrek).

      (1)  PB 2018, C 40, blz. 7.

      (2)  Floating Rate Equity-linked Subordinated Hybrid (een soort obligatie)

      (3)  Verordening (EU) nr. 806/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2014 tot vaststelling van eenvormige regels en een eenvormige procedure voor de afwikkeling van kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen in het kader van een gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme en een gemeenschappelijk afwikkelingsfonds en tot wijziging van verordening (EU) nr. 1093/2010 (PB 2014, L 225, blz. 1).

      (4)  Mededeling van de Commissie betreffende de toepassing vanaf 1 augustus 2013 van de staatssteunregels op maatregelen ter ondersteuning van banken in het kader van de financiële crisis („Bankenmededeling”) (PB 2013, C 216, blz. 1).

      (5)  Verordening (EU) 2015/1589 van de Raad van 13 juli 2015 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (PB 2015, L 248, blz. 9).


title: Zaak C-206/17: Beschikking van de president van de Eerste kamer van het Hof van 7 februari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht — Duitsland) — Heinrich Denker / Gemeinde Thedinghausen, in tegenwoordigheid van: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

text:
               4.6.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/19

         Beschikking van de president van de Eerste kamer van het Hof van 7 februari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht — Duitsland) — Heinrich Denker / Gemeinde Thedinghausen, in tegenwoordigheid van: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht
   (Zaak C-206/17) (1)

   (2018/C 190/30)
   Procestaal: Duits
   De president van de Eerste kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 249 van 31.7.2017.


201806150551955122018/C 231/542872018TC23120180702NL01NLINFO_JUDICIAL20180504424211Zaak T-287/18: Beroep ingesteld op 4 mei 2018 — M. I. Industries/EUIPO — Natural Instinct (Nature’s Variety Instinct)
 ---documentbreak--- C2312018NL4210120180504NL0054421421Beroep ingesteld op 4 mei 2018 — M. I. Industries/EUIPO — Natural Instinct (Nature’s Variety Instinct)
   (Zaak T-287/18)2018/C 231/54Taal van het verzoekschrift: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: M. I. Industries, Inc. (Lincoln, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: M. Montañá Mora, S. Sebe Marin, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Natural Instinct Ltd (Camberley, Verenigd Koninkrijk)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager van het betrokken merk: verzoekende partij

      Betrokken merk: Uniebeeldmerk Nature’s Variety Instinct — aanvraag voor inschrijving nr. 14 290 647

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 6 maart 2018 in zaak R 1659/2017-5

      Conclusies

            —

            de bestreden beslissing vernietigen;

            —

            het EUIPO en — indien van toepassing — de opposant hoofdelijk verwijzen in alle kosten van deze procedure.

      Aangevoerde middelen

            —

            schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 2017/1001.


201806150511955362018/C 231/562902018TC23120180702NL01NLINFO_JUDICIAL20180504434422Zaak T-290/18: Beroep ingesteld op 4 mei 2018 — Agmin Italy/Commissie
 ---documentbreak--- C2312018NL4320120180504NL0056432442Beroep ingesteld op 4 mei 2018 — Agmin Italy/Commissie
   (Zaak T-290/18)2018/C 231/56Procestaal: Italiaans
      Partijen

      Verzoekende partij: Agmin Italy SpA (Verona, Italië) (vertegenwoordiger: F. Guardascione, avvocato)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

            —

            Vooraf, vaststellen en verklaren dat het bestreden besluit nietig en/of ongeldig is en/of zijn doel mist en/of onbestaand is, wegens onrechtmatigheid, schending van het beginsel van de scheiding tussen de onderzoeksfunctie en de besluitvormingsfunctie, schending van het beginsel van hoor en wederhoor, bevoegdheidsoverschrijding omdat de feiten verdraaid zijn en onjuist beoordeeld zijn, kennelijk onlogisch en tegenstrijdig karakter van het besluit, ontoereikend onderzoek en ongelijke behandeling, en, om voornoemde redenen, vaststellen en verklaren dat ook alle voorafgaande en daaropvolgende handelingen die hoe dan ook met dat besluit samenhangen of daarmee verbonden zijn, nietig en/of ongeldig zijn en/of hun doel missen en/of onbestaand zijn, met alle gevolgen rechtens;

            —

            in ieder geval, besluit DG NEAR van 7 maart 2018 (ARES — 2018 — 1288022), betekend op 9 maart 2018, nietig verklaren, wat betreft het deel waarop het onderhavige beroep betrekking heeft, en dientengevolge, de overeenkomstige sancties nietig verklaren;

            —

            subsidiair, gelasten dat de aan Agmin opgelegde sanctie wordt ingetrokken of verminderd, aangezien die sanctie buitensporig is en niet in verhouding staat tot het daadwerkelijke gedrag van Agmin;

            —

            meer subsidiair, vaststellen dat op grond van de uiteengezette feiten rehabilitatie van Agmin mogelijk is, in de zin van artikel 106, lid 9, van verordening nr. 966/2012;

            —

            verweerster verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Het onderhavige beroep is gericht tegen het besluit van de Europese Commissie van 7 maart 2018 (ARES — 2018 — 1288022), waarbij verzoekster is uitgesloten van deelname aan de aanbestedingsprocedure voor de toewijzing van financiële steun uit de begroting van de Europese Unie en het Europees Ontwikkelingsfonds, voor de in artikel 106, lid 14, onder c), van verordening nr. 966/2012 (
         1
      ) bepaalde maximumduur van drie jaar, alsmede tegen de publicatie van het besluit op de website van de Commissie, na de niet-levering van de bestelde goederen (partijen 9 en 11) binnen de termijnen die zijn overeengekomen in het leveringscontract ENPI/2014/351-804, en de niet-vervanging van de garantie (pre-financing guarantee van 89430,71 EUR), die Agmin op 19 november 2014 aan de aanbestedende dienst heeft gegeven, aangezien de garantie is verleend door een instelling, die volgens de informatie van de Bank van Italië slechts garanties mocht verlenen ten voordele van banken en financiële instellingen die kredieten mogen verlenen, maar niet aan andere personen of instellingen als de aanbestedende dienst.
   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster drie middelen aan.

            1.

            In casu is er sprake van bevoegdheidsoverschrijding, met name in de vorm van de schending van het beginsel van scheiding tussen de onderzoeksfunctie en de besluitvormingsfunctie, schending van het beginsel van hoor en wederhoor, het kennelijk onlogische karakter van het besluit en ontoereikende motivering.

            2.

            Schending en/of onjuiste toepassing van de „principles of European Contract Law 2002” die van toepassing zijn overeenkomstig artikel 41 van de algemene contractsvoorwaarden.

            3.

            Schending van het beginsel van de evenredigheid van de sanctie in de zin van artikel 5 VEU, aangezien de Europese Commissie van mening was dat aan Agmin de maximumsanctie van drie jaar moest worden opgelegd.

      Verzoekster is in het bijzonder van mening dat het bestreden besluit haar rechten schendt, aangezien de Commissie bij de vaststelling ervan niet naar behoren in aanmerking heeft genomen dat de niet-levering hoofdzakelijk of, subsidiair, deels de verantwoordelijk is van de aanbestedende dienst, die op willekeurige en ongerechtvaardigde wijze heeft geweigerd dat de leverancier van de goederen werd vervangen door een andere producent, die zich bereid had verklaard producten te leveren van dezelfde of hogere kwaliteit als die welke was vermeld en in de technische specificaties van de aankondiging van de aanbesteding.
   (
         1
      )	Verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie en tot intrekking van verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 (PB L 298 van 26.10.2012) (PB 2016, L 308, blz. 64).


201806150731955382018/C 231/287122016TC23120180702NL01NLINFO_JUDICIAL20180516232422Zaak T-712/16: Arrest van het Gerecht van 16 mei 2018 — Deutsche Lufthansa/Commissie („Mededinging — Concentraties — Luchtvaartmarkt — Beschikking waarbij een concentratie verenigbaar met de interne markt wordt verklaard mits bepaalde verbintenissen worden nagekomen — Verzoek om opheffing van een deel van de verplichtingen die het voorwerp uitmaken van de verbintenissen — Evenredigheid — Gewettigd vertrouwen — Beginsel van behoorlijk bestuur — Misbruik van bevoegdheid”)
 ---documentbreak--- C2312018NL2320120180516NL0028232242Arrest van het Gerecht van 16 mei 2018 — Deutsche Lufthansa/Commissie
   (Zaak T-712/16) (
         1
      )
   „(„Mededinging — Concentraties — Luchtvaartmarkt — Beschikking waarbij een concentratie verenigbaar met de interne markt wordt verklaard mits bepaalde verbintenissen worden nagekomen — Verzoek om opheffing van een deel van de verplichtingen die het voorwerp uitmaken van de verbintenissen — Evenredigheid — Gewettigd vertrouwen — Beginsel van behoorlijk bestuur — Misbruik van bevoegdheid”)”2018/C 231/28Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Deutsche Lufthansa AG (Keulen, Duitsland) (vertegenwoordiger: S. Völcker, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Biolan, H. Leupold en I. Zaloguin, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van besluit C(2016) 4964 final van de Commissie van 25 juli 2016 houdende afwijzing van verzoeksters verzoek tot opheffing van bepaalde verbintenissen die bij de beschikking van de Commissie van 4 juli 2005 tot goedkeuring van de concentratie in zaak COMP/M.3770 — Lufthansa/Swiss bindend waren verklaard

      Dictum

            1)

            Besluit C(2016) 4964 final van de Commissie van 25 juli 2016 houdende afwijzing van het verzoek van Deutsche Lufthansa AG tot opheffing van bepaalde verbintenissen die bij de beschikking van de Commissie van 4 juli 2005 tot goedkeuring van de concentratie in zaak COMP/M.3770 — Lufthansa/Swiss bindend waren verklaard, wordt nietig verklaard voor zover het betrekking heeft op de route Zurich-Stockholm.

            2)

            Het beroep wordt verworpen voor het overige.

            3)

            Elke partij zal haar eigen kosten dragen.

      (
         1
      )	PB C 462 van 12.12.2016.


201806150811955072018/C 231/432562018TC23120180702NL01NLINFO_JUDICIAL20180424343521Zaak T-256/18: Beroep ingesteld op 24 april 2018 — Arezzo Indústria e Comércio/EUIPO (SCHUTZ)
 ---documentbreak--- C2312018NL3410120180424NL0043341352Beroep ingesteld op 24 april 2018 — Arezzo Indústria e Comércio/EUIPO (SCHUTZ)
   (Zaak T-256/18)2018/C 231/43Procestaal: Portugees
      Partijen

      Verzoekende partij: Arezzo Indústria e Comércio SA (Belo Horizonte, Brazilië) (vertegenwoordigers: A. Sebastião en J. Pimenta, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Betrokken merk: Uniewoordmerk „SCHUTZ” — inschrijvingsaanvraag nr. 15 723 265

      Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 12 februari 2018 in zaak R 661/2017-4

      Conclusies

            —

            vernietiging van de bestreden beslissing;

            —

            verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerd(e) middel(en)

            —

            schending van artikel 7, lid 1, onder a) en b), en lid 2, van verordening (EU) nr. 2017/1001.


201806150781955052018/C 231/603012018TC23120180702NL01NLINFO_JUDICIAL20180513484921Zaak T-301/18: Beroep ingesteld op 13 mei 2018 — Yanukovych/Raad
 ---documentbreak--- C2312018NL4810120180513NL0060481492Beroep ingesteld op 13 mei 2018 — Yanukovych/Raad
   (Zaak T-301/18)2018/C 231/60Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Oleksandr Viktorovych Yanukovych (Sint-Petersburg, Rusland) (vertegenwoordiger: T. Beazley, QC)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

            —

            nietigverklaring van besluit (GBVB) 2018/333 van de Raad van 5 maart 2018 (
                  1
               ) en uitvoeringsverordening (EU) 2018/326 van de Raad van 5 maart 2018 (
                  2
               ) voor zover zij verzoeker betreffen; en

            —

            verwijzing van de Raad in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker zeven middelen aan.

            1.

            Eerste middel: verzoeker voldeed op het relevante tijdstipt niet aan de vastgestelde criteria voor plaatsing van een persoon op de lijst. De Raad van de Europese Unie heeft verzuimd naar behoren rekening te houden met alle verstrekte gegevens terwijl hij tevens uiterst selectief is geweest wat betreft de gegevens die hij in aanmerking heeft genomen. Argumenten ter onderbouwing van dit middel zijn onder andere dat jegens verzoeker enkel vooronderzoeken zijn vericht, die zijn vastgelopen en die kennelijk ontoereikend zijn om te voldoen aan het betrokken criterium, en dat de gegevens op grond waarvan de Raad verzoekers naam op de lijst handhaaft volledig ontoereikend, inconsistent en onjuist zijn, en niet op enig bewijs berusten.

            2.

            Tweede middel: de Raad heeft kennelijke beoordelingsfouten gemaakt door verzoeker op te nemen in de bestreden maatregelen. Door verzoeker opnieuw op de lijst te plaatsen, niettegenstaande het ontbreken van enig verband tussen de „motivering” en de relevante plaatsingscriteria, heeft de Raad een kennelijke beoordelingsfout gemaakt. Bovendien is de argumentatie met betrekking tot het eerste middel tevens van toepassing op het tweede middel.

            3.

            Derde middel: de Raad heeft zijn motiveringsplicht verzaakt. De Raad heeft nagelaten de werkelijke en specifieke redenen te geven voor verzoekers plaatsing op de lijst. De „motivering” opgenomen in het zesde besluit tot wijziging en de zesde verordening tot wijziging voor de plaatsing van verzoeker is (naast het feit dat deze onjuist is) formulair, ongeschikt en onvoldoende gespecificeerd.

            4.

            Vierde middel: de rechten van verdediging van verzoeker zijn geschonden en/of doeltreffende bescherming in rechte is hem ontzegd. De Raad heeft onder andere nagelaten met verzoeker in overleg te treden alvorens hem opnieuw op de lijst te plaatsen, en verzoeker heeft geen behoorlijke of eerlijke kans gehad om hetzij fouten recht te zetten, hetzij informatie te verschaffen over zijn persoonlijke omstandigheden. De Raad/verzoeker is op geen enkel moment voorzien van serieus, geloofwaardig of concreet bewijs ter rechtvaardiging van het opleggen van beperkende maatregelen.

            5.

            Vijfde middel: het ontbrak de Raad aan een passende rechtsgrondslag voor de zesde wijzigingsinstrumenten. Argumenten ter onderbouwing van het middel zijn onder andere: (a) het zesde besluit tot wijziging voldeed niet aan de vereisten voor gebruikmaking van artikel 29 VEU. Onder andere: (i) zijn de door de Raad expliciet aangehaalde doelstellingen slechts vage beweringen; (ii) houdt de grondslag geen afdoende verband met de in deze omstandigheden juiste maatstaf voor rechtelijke toetsing; en (iii) ondersteunt en legitimeert het opleggen van beperkende maatregelen het handelen van het nieuwe Oekraïense regime, dat zelf de eerlijke rechtsgang en de rechtstaat ondermijnt en stelselmatig de mensenrechten schendt. (b) Er is niet voldaan aan de vereisten voor gebruikmaking van artikel 215 VWEU aangezien er geen sprake was van een geldig besluit op grond van hoofdstuk 2 van titel V van het VEU. (c) Er bestond geen voldoende verband voor gebruikmaking van artikel 215 VWEU jegens verzoeker.

            6.

            Zesde middel: de Raad heeft zijn bevoegdheden misbruikt. Het eigenlijke doel van de Raad bij het uitvoeren van de zesde wijzigingsinstrumenten was in wezen het gunstig stemmen van het huidige Oekraïense regime (opdat Oekraïne de banden met de Europese Unie blijft aanhalen), in plaats van de in de zesde wijzigingsinstrumenten vermelde doelstellingen/beweegredenen. De plaatsingscriteria vertegenwoordigen een buitengewone en massale toebedeling van macht, die in lijn is met het doel van de Raad.

            7.

            Zevende middel: verzoekers rechten op eigendom op grond van artikel 17, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie zijn geschonden, in die zin dat de beperkende maatregelen onder meer een ongerechtvaardigde en onevenredige inperking van die rechten vormen, omdat onder andere: (i) er geen aanwijzingen zijn dat de vermeend door verzoeker verduisterde middelen geacht worden buiten Oekraïne te zijn overgemaakt; en (ii) het noodzakelijk noch passend is alle tegoeden van verzoeker te bevriezen, aangezien de Oekraïense autoriteiten inmiddels de waarde hebben bepaald van de verliezen in verband waarmee naar verluidt onderliggende strafzaken tegen verzoeker zijn ingeleid.

      (
         1
      )	Besluit (GBVB) 2018/333 van de Raad van 5 maart 2018 tot wijziging van Besluit 2014/119/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne (PB 2018, L 63, blz. 48).
   (
         2
      )	Uitvoeringsverordening (EU) 2018/326 van de Raad van 5 maart 2018 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 208/2014 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne (PB 2018, L 63, blz. 5).


201806150791955182018/C 231/462652018TC23120180702NL01NLINFO_JUDICIAL20180427363721Zaak T-265/18: Beroep ingesteld op 27 april 2018 — Biernacka-Hoba/EUIPO — Formata Bogusław Hoba (Formata)
 ---documentbreak--- C2312018NL3610120180427NL0046361372Beroep ingesteld op 27 april 2018 — Biernacka-Hoba/EUIPO — Formata Bogusław Hoba (Formata)
   (Zaak T-265/18)2018/C 231/46Taal van het verzoekschrift: Pools
      Partijen

      Verzoekende partij: Ilona Biernacka-Hoba (Aleksandrów Łódzki, Polen) (vertegenwoordiger: R. Rumpel, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Formata Bogusław Hoba (Aleksandrów Łódzki, Polen)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Houder van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken merk: Uniebeeldmerk met het woordelement „Formata” — Uniemerk nr. 11 529 427

      Procedure voor het EUIPO: nietigheidsprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 13 februari 2018 in zaak R 2032/2017-4

      Conclusies

            —

            de vordering gegrond verklaren;

            —

            de bestreden beslissing vernietigen, voor zover daarbij de vordering tot nietigverklaring van het ingeschreven merk „Formata” nr. 011 529 427 wordt afgewezen;

            —

            de bestreden beslissing aldus wijzigen dat het merk „Formata” nr. 011 529 427 nietig wordt verklaard;

            —

            de bestreden beslissing wijzigen met betrekking tot de kosten;

            —

            het EUIPO verwijzen in de kosten.

      Aangevoerd middel

            —

            onjuiste vaststelling dat het bestaan van het oudere recht niet afdoende is bewezen.


201806150381954972018/C 231/203122018CJC23120180702NL01NLINFO_JUDICIAL20180511171711Zaak C-312/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 11 mei 2018 door Eco-Bat Technologies Ltd, Berzelius Metall GmbH, Société traitements chimiques des métaux tegen de beschikking van het Gerecht (Achtste kamer) van 21 maart 2018 in zaak T-361/17, Eco-Bat Technologies Ltd, Berzelius Metall GmbH, Société traitements chimiques des métaux/Europese Commissie
 ---documentbreak--- C2312018NL1710120180511NL0020171171Hogere voorziening ingesteld op 11 mei 2018 door Eco-Bat Technologies Ltd, Berzelius Metall GmbH, Société traitements chimiques des métaux tegen de beschikking van het Gerecht (Achtste kamer) van 21 maart 2018 in zaak T-361/17, Eco-Bat Technologies Ltd, Berzelius Metall GmbH, Société traitements chimiques des métaux/Europese Commissie
   (Zaak C-312/18 P)2018/C 231/20Procestaal: Engels
      Partijen

      Rekwirantes: Eco-Bat Technologies Ltd, Berzelius Metall GmbH, Société traitements chimiques des métaux (vertegenwoordigers: M. Brealey QC, I. Vandenborre, advocaat, S. Dionnet, avocat)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

            —

            vernietiging van de beschikking van het Gerecht van 21 maart 2018 in zaak T-361/17, Eco-Bat Technologies e.a./Commissie;

            —

            ontvankelijkverklaring van rekwirantes’ beroep, ingeschreven onder nummer T-361/17;

            —

            terugverwijzing van de zaak naar het Gerecht ter nietigverklaring of vermindering van de geldboete die door de Commissie is opgelegd in haar aanvankelijke besluit, zoals gewijzigd bij het rectificatiebesluit;

            —

            verwijzing van de Commissie in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de peildatum vast te stellen op grond van het aanvankelijke onvolledige besluit, in plaats van het volwaardige eindbesluit, dat geheel correct en volledig is (in het bijzonder met betrekking tot die elementen die het voorwerp zijn van het beroep). Zodoende heeft het Gerecht rekwirantes’ grondrechten geschonden (in het bijzonder hun recht van verdediging). Een persoon heeft het recht op een volledige beroepstermijn, vastgesteld vanaf de datum van het inhoudelijke rectificatiebesluit. Het Gerecht heeft tevens een onjuiste uitlegging gegeven aan de motiveringsplicht van de Commissie en aan het beginsel van behoorlijk bestuur, door aan te nemen dat rekwirantes hadden moeten teruggrijpen op veronderstellingen om volledig te kunnen begrijpen hoe de Commissie de hoogte van de geldboete heeft berekend.


201806150841955142018/C 231/472672018TC23120180702NL01NLINFO_JUDICIAL20180430373711Zaak T-267/18: Beroep ingesteld op 30 april 2018 — Iceland Foods/EUIPO — Íslandsstofa (INSPIRED BY ICELAND)
 ---documentbreak--- C2312018NL3710120180430NL0047371371Beroep ingesteld op 30 april 2018 — Iceland Foods/EUIPO — Íslandsstofa (INSPIRED BY ICELAND)
   (Zaak T-267/18)2018/C 231/47Taal van het verzoekschrift: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Iceland Foods Ltd (Deeside, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: S. Malynicz, QC, J. Hertzog, C. Hill en J. Warner, Solicitors)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Íslandsstofa (Reykjavik, IJsland)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken merk: Uniebeeldmerk INSPIRED BY ICELAND — aanvraag voor inschrijving nr. 14 350 094

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: tussenbeslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 7 februari 2018 in zaak R 340/2017-5

      Conclusies

            —

            de bestreden beslissing vernietigen;

            —

            het EUIPO en de andere partij in de procedure verwijzen in hun eigen kosten en in verzoeksters kosten.

      Aangevoerde middelen

            —

            schending van artikel 71 van verordening nr. 2017/1001 doordat de kamer van beroep niet op het beroep heeft beslist;

            —

            schending van een wezenlijk vormvoorschrift in de zin van artikel 72 van verordening nr. 2017/1001, doordat de kamer van beroep in strijd met de beginselen van proceseconomie en billijkheid heeft besloten de zaak terug te verwijzen met het oog op een heronderzoek van het litigieuze merk dat betrekking heeft op absolute gronden, en doordat zij bij voorbaat en zonder verzoekster te horen heeft aangenomen dat absolute gronden van toepassing zijn, wat in strijd is met het beginsel van hoor en wederhoor.


201806150631955022018/C 231/214292013TC23120180702NL01NLINFO_JUDICIAL20180517181921Zaken T-429/13 en T-451/13: Arrest van het Gerecht van 17 mei 2018 — Bayer CropScience e.a. / Commissie [„Gewasbeschermingsmiddelen — Werkzame stoffen clothianidin, thiamethoxam en imidacloprid — Herziening van de goedkeuring — Artikel 21 van verordening (EG) nr. 1107/2009 — Verbod op het gebruik en de verkoop van zaden die zijn behandeld met gewasbeschermingsmiddelen die de betrokken werkzame stof bevatten — Artikel 49, lid 2, van verordening nr. 1107/2009 — Voorzorgsbeginsel — Evenredigheid — Recht om te worden gehoord — Niet-contractuele aansprakelijkheid”]
 ---documentbreak--- C2312018NL1810120180517NL0021181192Arrest van het Gerecht van 17 mei 2018 — Bayer CropScience e.a. / Commissie
   (Zaken T-429/13 en T-451/13) (
         1
      )
   „[„Gewasbeschermingsmiddelen — Werkzame stoffen clothianidin, thiamethoxam en imidacloprid — Herziening van de goedkeuring — Artikel 21 van verordening (EG) nr. 1107/2009 — Verbod op het gebruik en de verkoop van zaden die zijn behandeld met gewasbeschermingsmiddelen die de betrokken werkzame stof bevatten — Artikel 49, lid 2, van verordening nr. 1107/2009 — Voorzorgsbeginsel — Evenredigheid — Recht om te worden gehoord — Niet-contractuele aansprakelijkheid”]”2018/C 231/21Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij in de zaak T-429/13: Bayer CropScience AG (Monheim am Rhein, Duitsland) (vertegenwoordigers: K. Nordlander, advocaat, en P. Harrison, solicitor)

      Verzoekende partijen in de zaak T-451/13: Syngenta Crop Protection AG (Bazel, Zwitserland) en de 15 andere verzoekende partijen wier namen zijn opgenomen in de bijlage bij het arrest (vertegenwoordigers: aanvankelijk D. Waelbroek, I. Antypas, advocaten, en D. Slater, solicitor, vervolgens D. Waelbroek en I. Antypas)

      Verwerende partij in de zaken T-429/13 en T-451/13: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Ondrůšek en G. von Rintelen, gemachtigden)

      Interveniënten aan de zijde van verzoekende partijen in de zaken T-429/13 en T-451/13: Association générale des producteurs de maïs et autres céréales cultivées de la sous-famille des panicoïdées (AGPM) (Montardon, Frankrijk) (vertegenwoordigers: L. Verdier en B. Trouvé, advocaten), The National Farmers’ Union (NFU) (Stoneleigh, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: H. Mercer, QC, en N. Winter, solicitor), European Crop Protection Association (ECPA) (Brussel, België) (vertegenwoordigers: D. Abrahams, barrister, I. de Seze en É. Mullier, advocaten), Rapool-Ring GmbH Qualitätsraps deutscher Züchter (Isernhagen, Duitsland) (vertegenwoordigers: aanvankelijk C. Stallberg en U. Reese, vervolgens U. Reese en J. Szemjonneck, advocaten), European Seed Association (ESA) (Bruxelles) (vertegenwoordigers: aanvankelijk P. de Jong, P. Vlaemminck en B. Van Vooren, vervolgens P. de Jong, K. Claeyé en E. Bertolotto, advocaten), Agricultural Industries Confederation Ltd (Peterborough, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: aanvankelijk P. de Jong, P. Vlaemminck en B. Van Vooren, vervolgens P. de Jong, K. Claeyé en E. Bertolotto, advocaten)

      Interveniënten aan de zijde van verwerende partij in de zaken T-429/13 en T-451/13: Koninkrijk Zweden (vertegenwoordigers: A. Falk, C. Meyer-Seitz, U. Persson, E. Karlsson, L. Swedenborg en C. Hagerman, gemachtigden), Union nationale de l’apiculture française (UNAF) (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordigers in de zaak T-429/13: B. Fau en J.-F. Funke, advocaten, en in de zaak T-451/13: B. Fau), Deutscher Berufs- und Erwerbsimkerbund eV (Soltau, Duitsland), Österreichischer Erwerbsimkerbund (Großebersdorf, Oostenrijk) (vertegenwoordigers: A. Willand en B. Tschida, advocaten), Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) (Brussel), Bee Life European Beekeeping Coordination (Bee Life) (Louvain-la-Neuve, België), Buglife — The Invertebrate Conservation Trust (Peterborough) (vertegenwoordiger: B. Kloostra, advocaat), Stichting Greenpeace Council (Amsterdam, Nederland) (vertegenwoordiger: B. Kloostra, advocaat)

      Voorwerp

   Ten eerste, een verzoek op grond van artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) nr. 485/2013 van de Commissie van 24 mei 2013 tot wijziging van uitvoeringsverordening (EU) nr. 540/2011, wat de voorwaarden voor goedkeuring van de werkzame stoffen clothianidin, thiamethoxam en imidacloprid betreft, en houdende een verbod op het gebruik en de verkoop van zaden die zijn behandeld met gewasbeschermingsmiddelen die deze werkzame stoffen bevatten (PB 2013, L 139, blz. 12), en, ten tweede, in zaak T-541/13, een verzoek op grond van artikel 268 VWEU, strekkende tot vergoeding van de schade die verzoeksters stellen te hebben geleden

      Dictum

            1)

            De zaken T-429/13 en T-451/13 worden voor het eindarrest gevoegd.

            2)

            De beroepen worden verworpen.

            3)

            Bayer CropScience AG, Syngenta Crop Protection AG en de overige verzoeksters wier namen in de bijlage staan vermeld dragen hun eigen kosten, alsmede die van de Europese Commissie, de Union nationale de l’apiculture française (UNAF), de Deutscher Berufs- und Erwerbsimkerbund eV en de Österreichische Erwerbsimkerbund.

            4)

            Het Koninkrijk Zweden draagt zijn eigen kosten.

            5)

            De Association générale des producteurs de maïs et autres céréales cultivées de la sous-famille des panicoïdées (AGPM), The National Farmers’ Union (NFU), de European Crop Protection Association (ECPA), Rapool-Ring GmbH Qualitätsraps deutscher Züchter, de European Seed Association (ESA), de Agricultural Industries Confederation Ltd, Pesticide Action Network Europe (PAN Europe), Bee Life European Beekeeping Coordination (Bee Life), Buglife — The Invertebrate Conservation Trust en de Stichting Greenpeace Council dragen hun eigen kosten.

      (
         1
      )	PB C 325 van 9.11.2013.


201806220511970842018/C 240/733572017TC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180515636311Zaak T-357/17: Beschikking van het Gerecht van 15 mei 2018 — Aide et Action France/Commissie
 ---documentbreak--- C2402018NL6310120180515NL0073631631Beschikking van het Gerecht van 15 mei 2018 — Aide et Action France/Commissie
   (Zaak T-357/17) (
         1
      )2018/C 240/73Procestaal: FransDe president van de Tweede kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.
   (
         1
      )	PB C 269 van 14.8.2017.


201806220621970612018/C 240/592732018TC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180430515111Zaak T-273/18: Beroep ingesteld op 30 april 2018 — Bernaldo de Quirós / Commissie
 ---documentbreak--- C2402018NL5110120180430NL0059511511Beroep ingesteld op 30 april 2018 — Bernaldo de Quirós / Commissie
   (Zaak T-273/18)2018/C 240/59Procestaal: Frans
      Partijen

      Verzoekende partij: Belén Bernaldo de Quirós (Brussel, België) (vertegenwoordiger: M. Casado García-Hirschfeld, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

            —

            het onderhavige beroep ontvankelijk en gegrond te verklaren;

      dientengevolge

            —

            het besluit van 6 juli 2017 nietig te verklaren;

            —

            voor zover nodig, het besluit van 31 januari 2018 tot afwijzing van de klacht nietig te verklaren;

            —

            vergoeding te gelasten van de immateriële schade die zij door die besluiten heeft geleden en welke wordt begroot op het symbolisch bedrag van 1 EUR;

            —

            de verwerende partij te verwijzen in alle kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij drie middelen aan.

            1.

            Eerste middel, ontleend aan schending van het mandaat dat aan het Bureau voor onderzoek en disciplinaire maatregelen is verleend voor het tegen haar ingestelde administratieve onderzoek alsmede aan schending van de beginselen van onpartijdigheid en behoorlijk bestuur.

            2.

            Tweede middel, ten eerste ontleend aan schending van het beginsel van eerbiediging van de rechten van verdediging en van artikel 3 van bijlage IX bij het Statuut, en ten tweede aan schending van het beginsel van procedurele gelijkheid tijdens het horen van de verzoekende partij op basis van artikel 22 van bijlage IX bij het Statuut.

            3.

            Derde middel, ontleend aan schending van het evenredigheidsbeginsel en een kennelijk onjuiste beoordeling.


201806220351970372018/C 240/292612018CJC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180413252622Zaak C-261/18: Beroep ingesteld op 13 april 2018 — Europese Commissie/Ierland
 ---documentbreak--- C2402018NL2520120180413NL0029252262Beroep ingesteld op 13 april 2018 — Europese Commissie/Ierland
   (Zaak C-261/18)2018/C 240/29Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: M. Noll-Ehlers en J. Tomkin, gemachtigden)

      Verwerende partij: Ierland

      Conclusies

            —

            vaststellen dat Ierland, door niet de maatregelen te nemen die noodzakelijk zijn voor de uitvoering van het arrest van het Hof in zaak C-215/06 (
                  1
               ), Commissie/Ierland, de krachtens artikel 260 VWEU op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

            —

            Ierland veroordelen tot betaling van een forfaitaire som van 1343,2 EUR, vermenigvuldigd met het aantal dagen tussen het arrest in de zaak C-215/06 en hetzij uitvoering door Ierland van dat arrest hetzij het in onderhavige zaak uit te spreken arrest, indien die datum eerder valt, met een minimumbedrag van 1685000 EUR;

            —

            Ierland veroordelen tot betaling aan de Commissie van een dwangsom van 12264 EUR per dag vanaf de datum van het in de onderhavige zaak uit te spreken arrest tot de datum van uitvoering door Ierland van het arrest in de zaak C-215/06; en

            —

            Ierland verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ierland is krachtens artikel 260, lid 1, VWEU ertoe gehouden de maatregelen te nemen die noodzakelijk zijn voor de uitvoering van het arrest van het Hof in de zaak C-215/06. Aangezien Ierland niet de noodzakelijke maatregelen heeft getroffen om een einde te maken aan het tweede in dat arrest vastgestelde onderdeel van de niet-nakoming, heeft de Commissie besloten de zaak voor te leggen aan het Hof van Justitie.
   In haar verzoekschrift stelt de Commissie voor dat het Hof van Justitie een forfaitaire som oplegt aan Ierland van 1343,2 EUR per dag en een dwangsom van 12264 EUR per dag. Bij het vaststellen van deze bedragen is rekening gehouden met de ernst en de duur van de inbreuk, en de afschrikwekkende werking gezien de financiële draagkracht van deze lidstaat.
   (
         1
      )	Arrest van 3 juli 2008, Commissie/Ierland, C-215/16, EU:C:2008:380.


201807130212003582018/C 268/161602017CJC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180607131311Zaak C-160/17: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 7 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State — België) — Raoul Thybaut, Johnny De Coster, Frédéric Romain/Waals Gewest [Prejudiciële verwijzing — Milieu — Richtlijn 2001/42/EG — Artikel 2, onder a) — Begrip „plannen en programma’s” — Artikel 3 — Beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma’s — Omtrek voor stedelijke verkaveling — Mogelijkheid tot afwijking van de stedenbouwkundige voorschriften — Wijziging van „plannen en programma’s”]
 ---documentbreak--- C2682018NL1310120180607NL0016131131Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 7 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State — België) — Raoul Thybaut, Johnny De Coster, Frédéric Romain/Waals Gewest
   (Zaak C-160/17) (
         1
      )
   „[Prejudiciële verwijzing — Milieu — Richtlijn 2001/42/EG — Artikel 2, onder a) — Begrip „plannen en programma’s” — Artikel 3 — Beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma’s — Omtrek voor stedelijke verkaveling — Mogelijkheid tot afwijking van de stedenbouwkundige voorschriften — Wijziging van „plannen en programma’s”]”2018/C 268/16Procestaal: Frans
      Verwijzende rechter

   Raad van State

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Raoul Thybaut, Johnny De Coster, Frédéric Romain

      Verwerende partij: Waals Gewest

      in tegenwoordigheid van: Gemeente Orp-Jauche, Bodymat SA

      Dictum

   Artikel 2, onder a), artikel 3, lid 1, en artikel 3, lid 2, onder a), van richtlijn 2001/42/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2001 betreffende de beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma’s moeten in die zin worden uitgelegd dat een besluit dat een omtrek voor stedelijke verkaveling vaststelt, dat er alleen toe strekt een geografische zone af te bakenen waarbinnen een stedenbouwkundig project tot herwaardering en ontwikkeling van de stedelijke functies zal kunnen worden gerealiseerd waarvoor de oprichting, de wijziging, de uitbreiding, de vernietiging of het overstek van de wegen en van openbare ruimten noodzakelijk zijn, en voor de verwezenlijking waarvan mag worden afgeweken van bepaalde stedenbouwkundige voorschriften, vanwege deze mogelijkheid tot afwijking valt onder het begrip „plannen of programma’s” die aanzienlijke milieueffecten kunnen hebben in de zin van deze richtlijn, en een milieueffectbeoordeling vereist.
   (
         1
      )	PB C 178 van 6.6.2017.


201807270472025192018/C 285/494342018CJC28520180813NL01NLINFO_JUDICIAL20180629313222Zaak C-434/18: Beroep ingesteld op 29 juni 2018 — Commissie/Italië
 ---documentbreak--- C2852018NL3120120180629NL0049312322Beroep ingesteld op 29 juni 2018 — Commissie/Italië
   (Zaak C-434/18)2018/C 285/49Procestaal: Italiaans
      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: M. Patakia, G. Gattinara, gemachtigden)

      Verwerende partij: Italiaanse Republiek

      Conclusies

            —

            verklaring dat de Italiaanse Republiek, door het nationale programma voor het beheer van verbruikte splijtstof en radioactief afval niet aan de Commissie voor te leggen, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 15, lid 4, in samenhang met artikel 13, lid 1, van richtlijn 2011/70/Euratom van de Raad van 19 juli 2011 tot vaststelling van een communautair kader voor een verantwoord en veilig beheer van verbruikte splijtstof en radioactief afval (
                  1
               );

            —

            verwijzing van de Italiaanse Republiek in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Artikel 15, lid 4, in samenhang met artikel 13, lid 1, van richtlijn 2011/70/Euratom van de Raad van 19 juli 2011 tot vaststelling van een communautair kader voor een verantwoord en veilig beheer van verbruikte splijtstof en radioactief afval bepaalt dat de lidstaten de Commissie „zo spoedig mogelijk” maar uiterlijk op 23 augustus 2015 een eerste keer in kennis stellen van de inhoud van hun nationale programma dat alle in artikel 12 vermelde elementen omvat.
   De Commissie is van mening dat uit de door de Italiaanse Republiek tijdens de precontentieuze fase van de procedure verstrekte gegevens blijkt dat dit programma nooit is voorgelegd. De Italiaanse autoriteiten hebben de Commissie namelijk nog steeds niet de definitieve tekst van het vastgestelde nationale programma voor het beheer van verbruikte splijtstof en radioactief afval voorgelegd.
   (
         1
      )	PB L 199, blz. 48.


201808030532050372018/C 294/524402018CJC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL20180704383921Zaak C-440/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 4 juli 2018 door Verein Deutsche Sprache e.V. tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 23 april 2018 in zaak T-468/16, Verein Deutsche Sprache e.V./Europese Commissie
 ---documentbreak--- C2942018NL3810120180704NL0052381392Hogere voorziening ingesteld op 4 juli 2018 door Verein Deutsche Sprache e.V. tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 23 april 2018 in zaak T-468/16, Verein Deutsche Sprache e.V./Europese Commissie
   (Zaak C-440/18 P)2018/C 294/52Procestaal: Duits
      Partijen

      Rekwirant: Verein Deutsche Sprache e.V. (vertegenwoordiger: W. Ehrhardt, Rechtsanwalt)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

            —

            vernietiging van het arrest van het Gerecht van 23 april 2018 in zaak T-468/16 en nietigverklaring van het overeenkomstig artikel 4 van de uitvoeringsbepalingen van verordening (EG) nr. 1049/2001 (
                  1
               ) door de secretaris-generaal in naam van de Commissie genomen besluit van 10 juni 2016.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwirant voert de volgende middelen in hogere voorziening aan:

      Gebrekkige procesvoering door het Gerecht: volgens rekwirant bestaat het gebrek erin dat het Gerecht geen gebruik heeft gemaakt van zijn informatie-instrumenten krachtens artikel 24 van het Statuut en de artikelen 88 en 89 van het Reglement voor de procesvoering. Het had het feitenrelaas van de Commissie ook los van het verzoek van rekwirant tot overlegging van bewijs grondiger moeten onderzoeken. Tegenstrijdigheden in de feitelijke stellingen van de Commissie gaven daartoe voldoende aanleiding.

      Onjuiste behandeling van het bewijsaanbod van 20 februari 2017: volgens rekwirant bestaat het gebrek erin dat het Gerecht de als bewijs overgelegde brief van een wetenschappelijk medewerker van een universiteit, welke brief inside-information bevat, niet grondiger heeft onderzocht, hoewel het het bewijs uitdrukkelijk heeft toegestaan.
   Rekwirant heeft kritiek op het feit dat het Gerecht het getuigenverhoor van de woordvoerster van de Commissie heeft geweigerd, hoewel uit voornoemd document voldoende aanknopingspunten bleken om die persoon te horen.

      Niet-toepasselijk vermoeden van rechtmatigheid: rekwirant staat voor dat anders dan het Gerecht heeft vastgesteld, het door het Europese Hof ontwikkelde vermoeden van rechtmatigheid niet van toepassing is op het betoog van een instelling van de Unie, dat — indien dit klopt — zou neerkomen op een schending van de beginselen van behoorlijk bestuur.
   De rechtspraak waarnaar het Gerecht verwijst om het vermoeden van rechtmatigheid toe te passen heeft betrekking op andere gevallen en kan bijgevolg niet worden toegepast op het onderhavige geval.

      Niet-inaanmerkingneming van de aangedragen aanwijzingen voor het bestaan van meer documenten: rekwirant betwist met herhaling van zijn argumenten de vaststelling van het Gerecht dat hij geen sluitende aanwijzingen voor het bestaan van meer documenten heeft aangedragen.

      Onterecht niet beoordelen van het argument van rekwirant inzake de transparantieplicht: rekwirant merkt op dat het Gerecht uitgaat van de onjuiste veronderstelling dat de stelling van de Commissie over het bestaan van meer documenten rechtmatig is, en dus ten onrechte voorbijgaat aan het argument van rekwirant inzake de transparantieplicht.
   (
         1
      )	PB 2001, L 145, blz. 43.


201808030782050872018/C 294/703862018TC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL20180627565721Zaak T-386/18: Beroep ingesteld op 27 juni 2018 — Iccrea Banca / Commissie en GAR
 ---documentbreak--- C2942018NL5610120180627NL0070561572Beroep ingesteld op 27 juni 2018 — Iccrea Banca / Commissie en GAR
   (Zaak T-386/18)2018/C 294/70Procestaal: Italiaans
      Partijen

      Verzoekende partij: Iccrea Banca SpA Istituto Centrale del Credito Cooperativo (Rome, Italië) (vertegenwoordigers: P. Messina, F. Isgrò en A. Dentoni Litta, advocaten)

      Verwerende partijen: Europese Commissie, Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad

      Conclusies

            —

            besluit SRB/ES/SRF/2018/03 van de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad van 12 april 2018 en, in voorkomend geval, de bijlagen daarbij, alsook alle eventuele andere besluiten van de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad, al zijn zij niet bekend, op basis waarvan de Banca d’Italia (centrale bank van Italië) besluit nr. 0517765/18 van 27 april 2018 en besluit nr. 0646641/18 van 28 mei 2018 heeft vastgesteld, nietig verklaren krachtens artikel 263 VWEU;

            —

            Iccrea Banca op grond van artikel 268 VWEU vergoeden voor de schade die de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad heeft veroorzaakt bij de berekening van de door verzoekster verschuldigde bijdragen en die bestaat in de betaling van hogere bijdragen;

            —

            subsidiair, indien de voornoemde verzoeken niet worden ingewilligd, artikel 5, lid 1), onder a) en f), [van gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 (
                  1
               )] (of, in voorkomend geval, van de verordening in haar geheel) ongeldig verklaren wegens schending van de fundamentele beginselen van gelijke behandeling, non-discriminatie en evenredigheid;

            —

            in elk geval de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad verwijzen in de kosten van de onderhavige procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Het onderhavige beroep is gericht tegen besluit SRB/ES/SRF/2018/03 van de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad van 12 april 2018 en de bijlagen daarbij alsook tegen alle andere besluiten van de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad, al zijn zij niet bekend, op grond waarvan de door verzoekster uit hoofde van gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 verschuldigde bijdragen zijn berekend.
   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster vier middelen aan.

            1.

            Ontoereikend onderzoek, onjuiste beoordeling van de feiten, schending en onjuiste toepassing van artikel 5, lid 1, onder a), van gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 alsook schending van het non-discriminatiebeginsel en van het beginsel van goed bestuur

                     —

                     de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad heeft artikel 5, lid 1, onder a), van gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 onjuist toegepast bij de berekening van de door verzoekster verschuldigde bijdragen door de passiva binnen de groep niet in aanmerking te nemen.

            2.

            Ontoereikend onderzoek, onjuiste beoordeling van de feiten, schending en onjuiste toepassing van artikel 5, lid 1, onder f), van gedelegeerde verordening (EU) 2015/63, en schending van het non-discriminatiebeginsel en het beginsel van behoorlijk bestuur

                     —

                     de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad heeft artikel 5, lid 1, onder f), van gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 onjuist toegepast, met een dubbeltelling tot gevolg.

            3.

            Onrechtmatigheid van de gedraging van een orgaan van de Unie die tot niet-contractuele aansprakelijkheid krachtens artikel 268 VWEU leidt

                     —

                     de gedraging van de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad voldoet aan alle van oudsher in de Unierechtspraak gestelde voorwaarden voor niet-contractuele aansprakelijkheid, te weten de onrechtmatigheid van de aan de instellingen verweten gedraging, het werkelijk bestaan van de schade en een oorzakelijk verband tussen de verweten gedraging en de gestelde schade.

            4.

            Subsidiair en incidenteel, schending van het doeltreffendheidsbeginsel, het gelijkwaardigheidsbeginsel en het beginsel van gelijke behandeling, en derhalve niet-toepasselijkheid van gedelegeerde verordening (EU) 2015/63

                     —

                     een eventuele tegenstrijdigheid tussen de voornoemde verordening en verzoeksters situatie zou in strijd zijn met de hierboven genoemde beginselen, aangezien personen die zich in dezelfde feitelijke situatie bevinden als Iccrea, verlaagde bijdragen zouden verschuldigd zijn, waardoor verzoeksters situatie onrechtmatig zou worden verslechterd, zodat vergelijkbare situaties verschillend zouden worden behandeld.

      (
         1
      )	Gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 van de Commissie van 21 oktober 2014 tot aanvulling van richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad van wat de vooraf te betalen bijdragen aan afwikkelingsfinancieringsregelingen betreft (PB 2015, L 11, blz. 44).


201808030392050162018/C 294/223442018CJC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL20180525161722Zaak C-344/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Arbeidshof te Gent (België) op 25 mei 2018 — ISS Facility Services NV tegen Sonia Govaerts, Euroclean NV
 ---documentbreak--- C2942018NL1620120180525NL0022162172Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Arbeidshof te Gent (België) op 25 mei 2018 — ISS Facility Services NV tegen Sonia Govaerts, Euroclean NV
   (Zaak C-344/18)2018/C 294/22Procestaal: Nederlands
      Verwijzende rechter

   Arbeidshof te Gent

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekster: ISS Facility Services NV

      Verweersters: Sonia Govaerts, Euroclean NV

      Prejudiciële vraag

   Moeten de bepalingen van artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/23/EG (
         1
      ) van 12 maart 2001 van de Raad inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen van ondernemingen of vestigingen, aldus worden uitgelegd dat, wanneer er sprake is van de gelijktijdige overgang van verschillende onderdelen van een onderneming in de zin van artikel 1, lid 1, van de richtlijn, die aan verschillende verkrijgers worden overgedragen, de rechten en verplichtingen die voortvloeien uit de op het tijdstip van de overgang bestaande arbeidsovereenkomst van een werknemer die in elk van de overgedragen onderdelen werd tewerkgesteld, op ieder van de verkrijgers overgaan, zij het in verhouding tot de omvang van de tewerkstelling van de voornoemde werknemer in het door elke verkrijger verworven onderdeel van de onderneming,
   dan wel dat de voormelde rechten en verplichtingen in hun geheel overgaan op de verkrijger van het onderdeel van de onderneming waarin de voornoemde werknemer hoofdzakelijk werd tewerkgesteld,
   dan wel dat, wanneer de bepalingen van de richtlijn op geen der voornoemde wijzen kunnen uitgelegd worden, er geen overgang naar enige verkrijger is van de rechten en verplichtingen voortspruitend uit de arbeidsovereenkomst van de voornoemde werknemer, hetgeen ook het geval is wanneer het niet mogelijk is de omvang van de tewerkstelling van de werknemer in elk van de overgedragen onderdelen van de onderneming afzonderlijk te bepalen?
   (
         1
      )	PB 2001, L 82, blz. 16.


201808030472050192018/C 294/042092016CJC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL201806284411Zaak C-209/16 P: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 28 juni 2018 — Bondsrepubliek Duitsland / Lowell Financial Services GmbH, voorheen GFKL Financial Services AG, Europese Commissie [Hogere voorziening — Staatssteun — Duitse wettelijke belastingregeling betreffende bepaalde overdrachten van verliezen op toekomstige belastingjaren („saneringsclausule”) — Besluit waarbij de steunregeling onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard — Beroep tot nietigverklaring — Ontvankelijkheid — Artikel 263, vierde alinea, VWEU — Individueel geraakte persoon — Artikel 107, lid 1, VWEU — Begrip ‚staatssteun’ — Selectiviteitsvoorwaarde — Vaststelling van het referentiekader — Juridische kwalificatie van de feiten]
 ---documentbreak--- C2942018NL410120180628NL00044141Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 28 juni 2018 — Bondsrepubliek Duitsland / Lowell Financial Services GmbH, voorheen GFKL Financial Services AG, Europese Commissie
   (Zaak C-209/16 P) (
         1
      )
   „[Hogere voorziening — Staatssteun — Duitse wettelijke belastingregeling betreffende bepaalde overdrachten van verliezen op toekomstige belastingjaren („saneringsclausule”) — Besluit waarbij de steunregeling onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard — Beroep tot nietigverklaring — Ontvankelijkheid — Artikel 263, vierde alinea, VWEU — Individueel geraakte persoon — Artikel 107, lid 1, VWEU — Begrip ‚staatssteun’ — Selectiviteitsvoorwaarde — Vaststelling van het referentiekader — Juridische kwalificatie van de feiten]”2018/C 294/04Procestaal: Duits
      Partijen

      Rekwirante: Bondsrepubliek Duitsland (vertegenwoordigers: T. Henze en R. Kanitz, gemachtigden)

      Andere partijen in de procedure: Lowell Financial Services GmbH, voorheen GFKL Financial Services AG (vertegenwoordigers: M. Schweda, M. Knebelsberger en F. Loose, Rechtsanwälte), Europese Commissie (vertegenwoordigers: R. Lyal, T. Maxian Rusche en K. Blanck-Putz, gemachtigden)

      Dictum

            1)

            De incidentele hogere voorziening wordt afgewezen.

            2)

            Punten 2 en 3 van het dictum van het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 4 februari 2016, GFKL Financial Services/Commissie (T-620/11, EU:T:2016:59), worden vernietigd.

            3)

            Besluit 2011/527/EU van de Commissie van 26 januari 2011 betreffende de steunmaatregel van Duitsland C 7/10 (ex CP 250/09 en NN 5/10) „KStG, Sanierungsklausel”, wordt nietig verklaard.

            4)

            De Europese Commissie wordt behalve in haar eigen kosten betreffende zowel de procedure in eerste aanleg als de procedure in hogere voorziening, verwezen in de kosten van de Bondsrepubliek Duitsland betreffende de procedure in hogere voorziening alsmede in de kosten van Lowell Financial Services GmbH betreffende de procedure in eerste aanleg.

            5)

            Lowell Financial Services GmbH draagt haar eigen kosten van de procedure in hogere voorziening.

      (
         1
      )	PB C 222 van 20.6.2016.


201808030622050812018/C 294/613222018TC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL20180523464721Zaak T-322/18: Beroep ingesteld op 23 mei 2018 — García Ruiz/Parlement
 ---documentbreak--- C2942018NL4610120180523NL0061461472Beroep ingesteld op 23 mei 2018 — García Ruiz/Parlement
   (Zaak T-322/18)2018/C 294/61Procestaal: Spaans
      Partijen

      Verzoekende partij: Faustino-Francisco García Ruiz (Alcorcón, Spanje) (vertegenwoordiger: C. Manzano Ledesma, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Parlement

      Conclusies

            —

            Dit beroep aanmerken als een betwisting van de handeling van de Commissie verzoekschriften en, wanneer het beroep ontvankelijk wordt verklaard, vaststellen dat rechten zijn geschonden en aldus verzoekers belangen voor dit Gerecht waarborgen.

            —

            In voorkomend geval verweerder verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep betoogt verzoeker:
   Het beroep is ingesteld omdat de Commissie verzoekschriften van het Europees Parlement tot verzoeker geen andere maatregel heeft gericht dan een aanbeveling of een advies, en aldus de rechten van verzoeker niet heeft beschermd, hetgeen overeenkomstig artikel 232, lid 3, VEG en artikel 265, lid 3, VWEU in strijd is met het Verdrag.
   De besluiten van de overheidsadministratie van de Comunidad de Madrid en de beslissingen van de rechterlijke instanties schaden zijn rechten en economische belangen, wegens schending van het recht op het ontvangen van de aanvullende pensioenuitkering van het door de Comunidad de Madrid toegekende overheidspensioen.
   Het administratieve besluit van de Comunidad de Madrid en de beslissingen van de rechterlijke instanties leiden tot ongelijke behandeling en pensioendiscriminatie tussen andere vrijwillig en verplicht gepensioneerden.
   De Europese Unie is bevoegd op het gebied van pensioenen, zodat het aan het Gerecht staat om de rechten van verzoeker te waarborgen wanneer de nationale overheidsadministratie en gerechtelijke instanties het door vaste rechtspraak van de gerechtelijke instanries van de Unie en richtlijnen met betrekking tot pensioengelijkheid verleende recht miskennen zonder dat er sprake is van objectieve feitelijke en juridische ongelijkheid tussen de twee bovengenoemde categorieën pensioengerechtigden.


title: Zaak T-299/18 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 26 juni 2018 — Strabag Belgium/Parlement („Kort geding — Overheidsopdrachten voor aanneming van werken — Verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging — Wachttermijn — Abnormaal lage offerte — Fumus boni iuris — Geen spoedeisendheid”)

text:
               27.8.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/39

      Beschikking van de president van het Gerecht van 26 juni 2018 — Strabag Belgium/Parlement
      (Zaak T-299/18 R)
      ((„Kort geding - Overheidsopdrachten voor aanneming van werken - Verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging - Wachttermijn - Abnormaal lage offerte - Fumus boni iuris - Geen spoedeisendheid”))
      (2018/C 301/52)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Strabag Belgium (Antwerpen, België) (vertegenwoordigers: M. Schoups, K. Lemmens en M. Lahbib, advocaten)

         Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: P. López-Carceller, Z. Nagy en B. Simon, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens de artikelen 278 en 279 VWEU, strekkende tot opschorting van de tenuitvoerlegging van het besluit van 19 april 2018 waarbij het Parlement zijn besluit van 24 november 2017 houdende afwijzing van verzoeksters inschrijving en gunning aan vijf inschrijvers van de opdracht voor een raamovereenkomst voor werkzaamheden door een algemene aannemer aan de gebouwen van het Parlement te Brussel (België) (oproep tot inschrijving 06/D 20/2017/M036) handhaaft

         Dictum

                  1)

                  Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.

                  2)

                  De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.


title: Zaak T-57/17: Arrest van het Gerecht van 11 juli 2018 — Pegasus/Parlement [„Institutioneel recht — Europees Parlement — Besluit tot toekenning van een subsidie aan een politieke stichting — Voorfinanciering die is vastgesteld op 33 % van het maximumbedrag van de toegekende subsidie — Verplichting om in het kader van de voorfinanciering een bankgarantie te stellen — Financieel reglement — Uitvoeringsvoorschriften van het financieel reglement — Verordening (EG) nr. 2004/2003 betreffende het statuut en de financiering van politieke partijen op Europees niveau — Evenredigheid — Gelijke behandeling”]

text:
               27.8.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/30

      Arrest van het Gerecht van 11 juli 2018 — Pegasus/Parlement
      (Zaak T-57/17) (1)

      ([„Institutioneel recht - Europees Parlement - Besluit tot toekenning van een subsidie aan een politieke stichting - Voorfinanciering die is vastgesteld op 33 % van het maximumbedrag van de toegekende subsidie - Verplichting om in het kader van de voorfinanciering een bankgarantie te stellen - Financieel reglement - Uitvoeringsvoorschriften van het financieel reglement - Verordening (EG) nr. 2004/2003 betreffende het statuut en de financiering van politieke partijen op Europees niveau - Evenredigheid - Gelijke behandeling”])
      (2018/C 301/39)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Pegasus (Brussel, België) (vertegenwoordiger: P. Richter, advocaat)

         Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: N. Görlitz, S. Alves en C. Burgos, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot gedeeltelijke nietigverklaring van besluit FINS-2017-31 van het Europees Parlement van 12 december 2016 betreffende de toekenning van een subsidie aan verzoekster, voor zover daarbij de voorfinanciering wordt beperkt tot 33 % van het maximumbedrag van de subsidie en de betaling ervan afhankelijk wordt gemaakt van het stellen van een bankgarantie.

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Pegasus wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 78 van 13.3.2017.


title: Zaak C-421/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal de première instance de Namur (België) op 27 juni 2018 — Ordre des avocats du barreau de Dinant/JN

text:
               27.8.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/20

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal de première instance de Namur (België) op 27 juni 2018 — Ordre des avocats du barreau de Dinant/JN
      (Zaak C-421/18)
      (2018/C 301/28)
      Procestaal: Frans

         Verwijzende rechter

      Tribunal de première instance de Namur

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Ordre des avocats du barreau de Dinant

         Verwerende partij: JN

         Prejudiciële vraag

      Is de vordering van een orde van advocaten die ertoe strekt een van zijn leden te veroordelen tot betaling van de aan deze orde verschuldigde jaarlijkse beroepsbijdragen, een vordering, ten aanzien van een verbintenis uit overeenkomst’ in de zin van artikel 7, punt 1, van verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken?


title: Zaak T-352/18: Beroep ingesteld op 5 juni 2018 — Germann Avocats en XJ (*)/Commissie

text:
                  27.8.2018

                  NL

                  Publicatieblad van de Europese Unie

                  C 301/39

         Beroep ingesteld op 5 juni 2018 — Germann Avocats en  XJ (*1)/Commissie
         (Zaak T-352/18)
         (2018/C 301/53)
         Procestaal: Engels

            Partijen

            Verzoekende partijen: Germann Avocats LLC (Genève, Zwitserland),  XJ (*1) (vertegenwoordiger: N. Skandamis, advocaat)

            Verwerende partij: Europese Commissie

            Conclusies

                     —

                     verweersters besluit dat is vervat in een door verzoeksters op 2 april 2018 ontvangen brief, waarbij de door hen ingediende gezamenlijke inschrijving voor een vervolgonderzoek naar vakbondspraktijken aangaande non-discriminatie en diversiteit op de werkvloer (aanbesteding JUST/2017/RDIS/FW/EQUA/0042) werd afgewezen, nietig verklaren;

                     —

                     verweerster veroordelen tot het leveren van rechtens toereikende transparantie in de vorm van relevante informatie en een kwantitatieve en kwalitatieve analyse betreffende de concurrentiesituatie, vooral met betrekking tot de gekozen inschrijver, en in verhouding tot diversiteitsoverwegingen voor de betrokken inschrijver in de relevante markten;

                     —

                     verweerster veroordelen tot betaling aan verzoeksters van een schadevergoeding van 35 000 EUR vermeerderd met rente, wegens de beweerdelijk door hen geleden schade ten gevolge van schending van hun gewettigde verwachtingen, het verlies van de kans om de betrokken opdracht uit te voeren en schending van andere rechten en beginselen;

                     —

                     verweerster verwijzen in de kosten van de onderhavige procedure.

            Middelen en voornaamste argumenten

         Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoeksters drie middelen aan.

                     1.

                     Eerste middel: verweerster heeft bij het evalueren van de inschrijving van verzoeksters in het kader van aanbesteding JUST/2017/RDIS/FW/EQUA/0042 niet voldaan aan haar motiveringsplicht.

                     2.

                     Tweede middel: verweerster heeft verscheidene kennelijke beoordelingsfouten gemaakt bij het evalueren van de inschrijving van verzoeksters in het kader van voornoemde aanbesteding.

                     3.

                     Derde middel: verweerster heeft niet voldaan aan haar plicht om het gewettigd vertrouwen van verzoeksters in een competitieve marktsituatie waarin gelijke concurrentievoorwaarden zijn gewaarborgd, te beschermen, door onder andere (mogelijk) misbruik van machtsposities te tolereren en/of te begunstigen, en heeft gedurende de procedure die heeft geleid tot de vaststelling van het bestreden besluit de beginselen van gelijke behandeling, behoorlijk bestuur, transparantie en goede trouw geschonden.

            (*1)  Informatie gewist of vervangen in het kader van de bescherming van persoonsgegevens en/of vertrouwelijkheid.


title: Zaak C-456/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 12 juli 2018 door Hongarije tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 25 april 2018 in de gevoegde zaken T-554/15 en T-555/15, Hongarije/Europese Commissie

text:
               27.8.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/21

      Hogere voorziening ingesteld op 12 juli 2018 door Hongarije tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 25 april 2018 in de gevoegde zaken T-554/15 en T-555/15, Hongarije/Europese Commissie
      (Zaak C-456/18 P)
      (2018/C 301/29)
      Procestaal: Hongaars

         Partijen

         Rekwirant: Hongarije (vertegenwoordigers: M. Z. Fehér en G. Koós, gemachtigden)

         Andere partij in de procedure: Europese Commissie

         Conclusies

      In zijn hogere voorziening verzoekt Hongarije het Hof:

                  —

                  het arrest van het Gerecht van 25 april 2018 in de gevoegde zaken T-554/15 en T-555/15 te vernietigen;

                  —

                  besluit C(2015) 4805 van de Commissie van 15 juli 2015 betreffende de gezondheidsbijdrage van ondernemingen in de tabaksindustrie in Hongarije gedeeltelijk nietig te verklaren voor zover Hongarije daarbij werd gelast om de toepassing op te schorten van het progressieve belastingtarief van de gezondheidsbijdrage, en van de verlaging van die bijdrage bij investeringen, die waren ingevoerd bij dohányipari vállalkozások 2015. évi egészségügyi hozzájárulásáról szóló 2014. évi XCIV. törvény (wet XCIV van 2014 betreffende de gezondheidsbijdrage van ondernemingen in de tabaksindustrie), goedgekeurd door het Hongaarse Parlement;

                  —

                  besluit C(2015) 4808 van de Commissie van 15 juli 2015 betreffende de wijziging van 2014 van de vergoeding voor de inspectie van de voedselketen in Hongarije gedeeltelijk nietig te verklaren voor zover Hongarije daarbij werd gelast om de toepassing van het progressieve tarief van de vergoeding voor de inspectie van de voedselketen op te schorten, en

                  —

                  de Commissie te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Tot staving van haar hogere voorziening voert de Hongaarse regering in wezen drie argumenten aan, overeenkomstig de criteria die het Hof van Justitie in zijn rechtspraak heeft ontwikkeld.
      In de eerste plaats baseert de Hongaarse regering haar hogere voorziening op het feit dat het Gerecht het recht onjuist heeft toegepast bij het onderzoek van de onderling samenhangende middelen van het beroep.
      In de tweede plaats heeft het Gerecht, wat de motiveringsplicht betreft, blijk gegeven van een onjuiste opvatting van artikel 296 VWEU en artikel 41, lid 1, van het Handvest.
      In de derde plaats beroept de Hongaarse regering zich op een beoordelingsfout die ertoe heeft geleid dat onvoldoende rekening is gehouden met de bezwaren van Hongarije en dat de in haar beroep aangevoerde argumenten onjuist zijn beoordeeld.
      Volgens de Hongaarse regering heeft de Commissie bij de vaststelling van de bestreden besluiten de relevante procedurevoorschriften en motiveringsregels niet volledig in acht genomen, waren de feiten niet materieel juist weergegeven en heeft de Commissie een kennelijke beoordelingsfout gemaakt en haar bevoegdheden overschreden. Hoewel het Gerecht bevoegd was om dit alles te onderzoeken, heeft het dit onderzoek niet of niet naar behoren uitgevoerd.
      De Hongaarse regering betoogt dat het Gerecht bijgevolg ten eerste artikel 11, lid 1, van verordening (EG) nr. 659/1999 (1) onjuist heeft uitgelegd en de rechtspraak van het Hof van Justitie inzake dit artikel onjuist heeft toegepast. Ten tweede heeft het Gerecht een beoordelingsfout gemaakt wanneer het het argument — volgens de Hongaarse regering — onjuist heeft beoordeeld in het licht van de vereisten van het evenredigheids- en het gelijkheidsbeginsel, en ten onrechte heeft geconcludeerd dat de samenhang met eerdere beschikkingen van de Commissie en haar praktijk vanuit het oogpunt van rechtszekerheid niet essentieel was. Evenzo heeft het Gerecht het argument van de Hongaarse regering betreffende het zijn voldaan aan de voorwaarden voor staatssteun, onjuist uitgelegd en dit relevante argument ook in het kader van de opschorting buiten beschouwing gelaten. Ten slotte heeft het Gerecht ook zijn motiveringsplicht geschonden door, anders dan de Commissie tijdens de gehele procedure heeft geoordeeld, tot de slotsom te komen dat als voorwaarde voor de opschorting van de besluiten gold dat Hongarije deze niet wenste uit te voeren en dat de Commissie dit genoegzaam in haar besluiten had aangetoond.

         (1)  Verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (PB 1999, L 83, blz. 1).


title: Zaak T-397/18: Beroep ingesteld op 29 juni 2018 — Hugo’s Hotel/EUIPO — H’ugo’s (Hugo’s Burger Bar)

text:
               27.8.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/40

      Beroep ingesteld op 29 juni 2018 — Hugo’s Hotel/EUIPO — H’ugo’s (Hugo’s Burger Bar)
      (Zaak T-397/18)
      (2018/C 301/54)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Hugo’s Hotel Ltd (St. Julians, Malta) (vertegenwoordiger: R. Sladden, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: H’ugo’s GmbH (München, Duitsland)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Aanvrager van het betrokken merk: verzoekster voor het Gerecht

         Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk Hugo’s Burger Bar in rood, zwart en wit — inschrijvingsaanvraag nr. 14 608 806

         Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 2 mei 2018 in zaak R 1879/2017-4

         Conclusies

                  —

                  de beslissing van de kamer van beroep vernietigen;

                  —

                  verklaren dat het onder nr. 014608806 aangevraagde merk kan worden ingeschreven.

         Aangevoerde middel

                  —

                  schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


title: Zaak T-644/16: Arrest van het Gerecht van 11 juli 2018 — ClientEarth / Commissie [„Toegang tot documenten — Verordening (EG) nr. 1049/2001 — Documenten van de Commissie over de verenigbaarheid met het Unierecht van de regeling voor de beslechting van geschillen tussen investeerders en staten en het stelsel van investeringsgerechten — Gedeeltelijke weigering van toegang — Uitzondering ter bescherming van het openbaar belang wat de internationale betrekkingen betreft — Uitzondering ter bescherming van juridisch advies — Uitzondering betreffende de bescherming van het besluitvormingsproces — Hoger openbaar belang”]

text:
               27.8.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/27

      Arrest van het Gerecht van 11 juli 2018 — ClientEarth / Commissie
      (Zaak T-644/16) (1)

      ([„Toegang tot documenten - Verordening (EG) nr. 1049/2001 - Documenten van de Commissie over de verenigbaarheid met het Unierecht van de regeling voor de beslechting van geschillen tussen investeerders en staten en het stelsel van investeringsgerechten - Gedeeltelijke weigering van toegang - Uitzondering ter bescherming van het openbaar belang wat de internationale betrekkingen betreft - Uitzondering ter bescherming van juridisch advies - Uitzondering betreffende de bescherming van het besluitvormingsproces - Hoger openbaar belang”])
      (2018/C 301/34)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: ClientEarth (Londen, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: O. Brouwer, advocaat, en N. Frey, solicitor)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: F. Clotuche-Duvieusart en J. Baquero Cruz, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van besluit C(2016) 4286 final van de Commissie van 1 juli 2016 waarbij de toegang is geweigerd tot bepaalde documenten met betrekking tot de verenigbaarheid met het recht van de Europese Unie van ISDS (Investor-State Dispute Settlement; regeling voor de beslechting van geschillen tussen investeerders en staten) en het ICS (Investment Court System; stelsel van investeringsgerechten) in de handelsakkoorden van de Unie

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  ClientEarth zal haar eigen kosten dragen alsook die van de Europese Commissie.

         (1)  PB C 402 van 31.10.2016.


title: Gevoegde zaken C-397/17 en C-398/17: Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 12 juli 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel — België) — Profit Europe NV/Belgische Staat [Prejudiciële verwijzing — Verordening (EEG) nr. 2658/87 — Douane-unie en gemeenschappelijk douanetarief — Tariefindeling — Gecombineerde nomenclatuur — Postonderverdelingen 7307 11 10, 7307 19 10 en 7307 19 90 — Gegoten hulpstukken voor buisleidingen, van nodulair gietijzer]

text:
               10.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 319/11

      Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 12 juli 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel — België) — Profit Europe NV/Belgische Staat
      (Gevoegde zaken C-397/17 en C-398/17) (1)

      ([Prejudiciële verwijzing - Verordening (EEG) nr. 2658/87 - Douane-unie en gemeenschappelijk douanetarief - Tariefindeling - Gecombineerde nomenclatuur - Postonderverdelingen 7307 11 10, 7307 19 10 en 7307 19 90 - Gegoten hulpstukken voor buisleidingen, van nodulair gietijzer])
      (2018/C 319/13)
      Procestaal: Nederlands

         Verwijzende rechter

      Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Profit Europe NV

         Verwerende partij: Belgische Staat

         Dictum

      De gecombineerde nomenclatuur in bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals gewijzigd bij uitvoeringsverordening (EU) nr. 1001/2013 van de Commissie van 4 oktober 2013, moet aldus worden uitgelegd dat gegoten hulpstukken voor buisleidingen, van nodulair gietijzer, moeten worden ingedeeld in postonderverdeling 7307 19 90 van de gecombineerde nomenclatuur.

         (1)  PB C 300 van 11.9.2017.


title: Zaak T-432/18: Beroep ingesteld op 13 juli 2018 — Palo / Commissie

text:
               10.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 319/23

      Beroep ingesteld op 13 juli 2018 — Palo / Commissie
      (Zaak T-432/18)
      (2018/C 319/27)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Peeter Palo (Tallinn, Estland) (vertegenwoordigers: L. Levi en A. Blot, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

      De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

                  —

                  nietig te verklaren het besluit van de verwerende partij van 5 oktober 2017 om haar niet de uitkering bij vertrek in de zin van artikel 12, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut toe te kennen;

                  —

                  nietig te verklaren het besluit van de verwerende partij van 10 april 2018 tot afwijzing van haar klacht van 11 december 2017 tegen bovengenoemd besluit;

                  —

                  de verwerende partij te veroordelen tot vergoeding van de materiële schade die zij heeft geleden;

                  —

                  de verwerende partij te veroordelen tot vergoeding van de immateriële schade die zij heeft geleden;

                  —

                  de verwerende partij te verwijzen in alle kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vier middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel, ontleend aan schending van artikel 12, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut.

                  2.

                  Tweede middel, ontleend aan schending van het beginsel van gelijke behandeling en het discriminatieverbod.

                  3.

                  Derde middel, ontleend aan schending van het beginsel van gewettigd vertrouwen.

                  4.

                  Vierde middel, ontleend aan schending van het beginsel van behoorlijk bestuur en niet-nakoming van de zorgplicht.