title: Zaak C-463/12: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 5 maart 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Østre Landsret — Denemarken) — Copydan Båndkopi/Nokia Danmark A/S [Prejudiciële verwijzing — Auteursrecht en naburige rechten — Richtlijn 2001/29/EG — Artikelen 5, lid 2, onder b), en 6 — Reproductierecht — Uitzondering — Kopiëren voor privégebruik — Reproducties vervaardigd met behulp van geheugenkaarten voor mobiele telefoons — Billijke compensatie — Vergoeding voor de dragers — Gelijke behandeling — Terugbetaling van de vergoeding — Minimale schade]

text:
               27.4.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 138/2

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 5 maart 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Østre Landsret — Denemarken) — Copydan Båndkopi/Nokia Danmark A/S
   (Zaak C-463/12) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Auteursrecht en naburige rechten - Richtlijn 2001/29/EG - Artikelen 5, lid 2, onder b), en 6 - Reproductierecht - Uitzondering - Kopiëren voor privégebruik - Reproducties vervaardigd met behulp van geheugenkaarten voor mobiele telefoons - Billijke compensatie - Vergoeding voor de dragers - Gelijke behandeling - Terugbetaling van de vergoeding - Minimale schade])
   (2015/C 138/02)
   Procestaal: Deens

      Verwijzende rechter

   Østre Landsret

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Copydan Båndkopi

      Verwerende partij: Nokia Danmark A/S

      Dictum

               1)

               Artikel 5, lid 2, onder b), van richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappĳ, verzet zich niet tegen een nationale regeling die voorziet in een billijke compensatie uit hoofde van de uitzondering op het reproductierecht voor kopieën voor privégebruik voor multifunctionele dragers zoals geheugenkaarten voor mobiele telefoons, ongeacht of het vervaardigen van deze kopieën de voornaamste functie van deze dragers is, mits een van de functies van deze dragers, eventueel secundair, de houders ervan in staat stelt deze dragers voor dit doel te gebruiken. Niettemin kan het van invloed zijn op het bedrag van de verschuldigde billijke compensatie of het vermogen om met de drager reproducties te vervaardigen, de voornaamste of een secundaire functie ervan is en wat het relatieve belang ervan is. In situaties waarin de schade voor de rechthebbenden als minimaal wordt beschouwd, is het mogelijk dat door de terbeschikkingstelling van deze functie geen verplichting ontstaat om deze compensatie te betalen.

               2)

               Artikel 5, lid 2, onder b), van richtlijn 2001/29 verzet zich niet tegen een nationale regeling die een vergoeding ter financiering van de billijke compensatie uit hoofde van de uitzondering op het reproductierecht voor kopieën voor privégebruik oplegt voor de levering van dragers die kunnen worden benut voor het vervaardigen van kopieën voor privégebruik, zoals geheugenkaarten voor mobiele telefoons, maar niet voor de levering van bestanddelen die hoofdzakelijk zijn bestemd om kopieën voor privégebruik op te slaan, zoals de interne geheugens van mp3-spelers, mits deze verschillende categorieën (dragers en bestanddelen) niet vergelijkbaar zijn of het verschil in behandeling gerechtvaardigd is. Het staat aan de verwijzende rechter dit na te gaan.

               3)

               Artikel 5, lid 2, onder b), van richtlijn 2001/29 moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling die producenten en importeurs die geheugenkaarten voor mobiele telefoons aan handelaren verkopen en ervan op de hoogte zijn dat deze kaarten bestemd zijn om te worden doorverkocht, maar niet weten of de eindverwervers particulieren of handelaren zijn, verplicht de vergoeding ter financiering van de billijke compensatie uit hoofde van de uitzondering op het reproductierecht voor kopieën voor privégebruik te betalen, mits

                           —

                           een dergelijk stelsel gerechtvaardigd wordt door praktische moeilijkheden;

                           —

                           betalingsplichtigen zijn vrijgesteld van de betaling van deze vergoeding als zij aantonen dat zij de geheugenkaarten voor mobiele telefoons hebben geleverd aan andere dan natuurlijke personen die deze installaties, apparaten en dragers duidelijk voor andere doelen dan het kopiëren voor privégebruik aanschaffen, met dien verstande dat deze vrijstelling niet kan worden beperkt tot de levering aan enkel handelaren die zijn geregistreerd bij de organisatie die de vergoedingen beheert;

                           —

                           dit stelsel voorziet in een recht op terugbetaling van de vergoeding dat doeltreffend is en de teruggave van de betaalde vergoeding niet uiterst moeilijk maakt, waarbij de vergoeding enkel kan worden terugbetaald aan de eindverwerver van een geheugenkaart die daartoe een verzoek bij de organisatie indient.

               4)

               Artikel 5, lid 2, onder b), van richtlijn 2001/29, gelezen in het licht van overweging 35 ervan, moet aldus worden uitgelegd dat het de lidstaten de mogelijkheid biedt om betalingsplichtigen in bepaalde gevallen die binnen de werkingssfeer van de uitzondering op het reproductierecht voor het kopiëren voor privégebruik vallen, vrij te stellen van de betaling van de billijke compensatie uit hoofde van die uitzondering, op voorwaarde dat de schade voor de rechthebbenden in die gevallen minimaal is. Deze staten zijn bevoegd de drempelwaarde voor die schade vast te stellen, met dien verstande dat deze drempelwaarde met name in overeenstemming met het beginsel van gelijke behandeling moet worden toegepast.

               5)

               Richtlijn 2001/29 moet aldus worden uitgelegd dat, indien een lidstaat krachtens artikel 5, lid 2, van deze richtlijn heeft besloten om binnen de materiële werkingssfeer van deze bepaling elk recht van de rechthebbenden om reproducties van hun werken voor privégebruik toe te staan, uit te sluiten, de toestemming van een rechthebbende voor het gebruik van de bestanden met zijn werken geen impact kan hebben op de verplichting van een billijke compensatie uit hoofde van de uitzondering op het reproductierecht voor de reproducties die overeenkomstig artikel 5, lid 2, onder b), van deze richtlijn met behulp van deze bestanden zijn vervaardigd en op zichzelf geen verplichting voor de gebruiker van de betrokken bestanden kan scheppen om de rechthebbende een vergoeding te betalen.

               6)

               De tenuitvoerlegging van technische voorzieningen als bedoeld in artikel 6 van richtlijn 2001/29 voor inrichtingen gebruikt om beschermde werken te reproduceren, zoals dvd’s, cd’s, mp3-spelers of computers, is niet van invloed op de verplichting van een billijke compensatie uit hoofde van de uitzondering op het reproductierecht voor kopieën voor privégebruik vervaardigd met behulp van die inrichtingen. Niettemin kan de tenuitvoerlegging van invloed zijn op het concrete niveau van de compensatie.

               7)

               Richtlijn 2001/29 verzet zich tegen een nationale regeling die voorziet in een billijke compensatie uit hoofde van de uitzondering op het reproductierecht voor reproducties vervaardigd vanaf onrechtmatige bronnen, namelijk van beschermde werken die zonder toestemming van de rechthebbenden ter beschikking van het publiek zijn gesteld.

               8)

               Richtlijn 2001/29 verzet zich niet tegen een nationale regeling die voorziet in een billijke compensatie uit hoofde van de uitzondering op het reproductierecht voor reproducties van beschermde werken vervaardigd door een natuurlijke persoon vanaf of met behulp van een inrichting die aan een derde toebehoort.

      (1)  PB C 399 van 22.12.2012.


title: Zaak T-17/15: Beroep ingesteld op 15 januari 2015 — Italië/Commissie

text:
               9.3.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 81/27

         Beroep ingesteld op 15 januari 2015 — Italië/Commissie
   (Zaak T-17/15)
   (2015/C 081/35)
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Italiaanse Republiek) (vertegenwoordigers: P. Gentili, staatsadvocaat, G. Palmieri, gemachtigde)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van de aankondiging van het vergelijkend onderzoek EPSO/AD/294/14 — Administrateurs (AD 6) op het gebied van gegevensbescherming;

               —

               verwijzing van de Commissie in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij zeven middelen aan.

               1.

               Eerste middel: schending van de artikelen 263, 264 en 266 VWEU

                           —

                           De Commissie heeft het gezag van het arrest van gewijsde van het arrest van het Hof in de zaak C-556/10 P geschonden, waarin aankondigingen op grond waarvan deelnemers aan algemene vergelijkende onderzoeken van de Unie alleen Engels, Frans en Duits als tweede taal kunnen opgeven, onrechtmatig zijn verklaard.

               2.

               Tweede middel: schending van artikel 342 VWEU en van de artikelen 1 en 6 van verordening nr. 1/58.

                           —

                           Door te bepalen dat slechts drie talen als tweede taal kunnen worden opgegeven voor deelneming aan algemene vergelijkende onderzoeken van de Unie heeft de Commissie in werkelijkheid een nieuwe taalregeling van de instellingen ingevoerd, ofschoon de Raad dienaangaande over een exclusieve bevoegdheid beschikt.

               3.

               Derde middel: schending van artikel 12 EG (thans artikel 18 VWEU), artikel 22 Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, artikel 6, lid 3, EU, artikel 1, leden 2 en 3, van bijlage III bij het ambtenarenstatuut, de artikelen 1 en 6 van verordening nr. 1/58, en de artikelen 1 quinquies, leden 1 en 6, 27, tweede alinea, en 28, aanhef en onder f), van het ambtenarenstatuut.

                           —

                           De door de Commissie aangebrachte beperking op de taalkeuze is discriminerend, nu op grond van bovengenoemde bepalingen aan de Europese burger en de functionaris van de instellingen geen taalkundige beperkingen mogen worden opgelegd die niet algemeen en objectief zijn vastgelegd in interne reglementen van de instellingen overeenkomstig artikel 6 van verordening nr. 1/58 — die tot op heden niet zijn vastgesteld — en dergelijke beperkingen niet mogen worden opgelegd zonder een specifiek met redenen omkleed dienstbelang.

               4.

               Vierde middel: schending van artikel 6, lid 3, EU voor zover op grond daarvan het vertrouwensbeginsel behoort tot de grondrechten zoals zij voortvloeien uit de constitutionele tradities die de lidstaten gemeen hebben.

                           —

                           De Commissie heeft het vertrouwen van de burger geschonden dat als tweede taal om het even welke taal van de Unie kan worden gekozen. Dit was tot 2007 steeds mogelijk en is bevestigd in het arrest van het Hof in zaak C-566/10 P.

               5.

               Vijfde middel: misbruik van bevoegdheid en schending van essentiële regels die inherent zijn aan de aard en het doel van aankondigingen van vergelijkend onderzoek, inzonderheid de artikelen 1 quinquies, leden 1 en 6, 28, aanhef en onder f), 27, tweede alinea, 34, lid 3, en 45, lid 1, van het ambtenarenstatuut, en schending van het evenredigheidsbeginsel.

                           —

                           Door vooraf algemeen te bepalen dat slechts drie talen als tweede taal kunnen worden gekozen, heeft de Commissie in feite de toetsing van de talenkennis van de kandidaten verlegd naar het stadium van de aankondiging en de toelatingseisen, terwijl die toetsing in het kader van het vergelijkend onderzoek dient plaats te vinden. Daardoor wordt de talenkennis beslissend ten opzichte van de beroepsbekwaamheden.

               6.

               Zesde middel: schending van de artikelen 18 en 24, vierde alinea, VWEU, artikel 22 van het Handvest van de grondrechten van de Unie, artikel 2 van verordening nr. 1/58 en artikel 1 quinquies, leden 1 en 6, van het ambtenarenstatuut.

                           —

                           Doordat sollicitaties alleen mogen worden ingediend in het Engels, het Frans of het Duits en EPSO de sollicitant mededelingen over het verloop van het vergelijkende onderzoek in dezelfde taal toestuurt, wordt afbreuk gedaan aan het recht van de burger van de Unie, in zijn eigen taal met de instellingen te communiceren, en wordt een aanvullende discriminatie ingevoerd ten nadele van degene die niet beschikt over een grondige kennis van een van die drie talen.

               7.

               Zevende middel: schending van de artikelen 1 en 6 van verordening nr. 1/58, de artikelen 1 quinquies, leden 1 en 6, en 28, aanhef en onder f), van het ambtenarenstatuut, artikel 1, lid 1, onder f), van bijlage III van het ambtenarenstatuut, en artikel 296, tweede alinea, VWEU (gebrek aan motivering), alsmede schending van het evenredigheidsbeginsel en onjuiste voorstelling van de feiten.

                           —

                           De Commissie heeft als reden voor de beperking tot drie talen aangevoerd dat nieuwe personeelsleden vanaf het begin binnen de instelling moeten kunnen communiceren. Deze motivering strookt niet met de feiten omdat niet vaststaat dat de drie betrokken talen tussen taalgroepen binnen de instelling het meest worden gebruikt om te communiceren, en is onevenredig gelet op de beperking van een grondrecht zoals het recht om niet te worden gediscrimineerd op grond van taal, aangezien er minder beperkende middelen bestaan om te zorgen voor een vlotte interne communicatie bij de instellingen.


title: Zaak C-493/06 P: Hogere voorziening ingesteld op 30 november 2006 door Tesco Stores Ltd tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Derde kamer) van 13 september 2006 in zaak T-191/04, MIP Group Intellectual Property GmbH & Co. KG/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

text:
               10.3.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 56/13

         Hogere voorziening ingesteld op 30 november 2006 door Tesco Stores Ltd tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Derde kamer) van 13 september 2006 in zaak T-191/04, MIP Group Intellectual Property GmbH & Co. KG/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)
   (Zaak C-493/06 P)
   (2007/C 56/22)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Rekwirante: Tesco Stores Ltd (vertegenwoordigers: E. Kelly, solicitor, S. Malynicz, barrister)

      Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt, MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co KG
   Conclusies

               —

               het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 13 september 2006 in zaak T-191/04 te vernietigen;

               —

               verwerende partij te verwijzen in kosten die Tesco in deze hogere voorziening en in de procedure voor het Gerecht van eerste aanleg zijn opgekomen.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Rekwirante stelt dat het bestreden arrest moet worden vernietigd op grond dat het Gerecht van eerste aanleg te haren detrimente procedureregels heeft geschonden en inbreuk heeft gemaakt op het gemeenschapsrecht. Zij voert met name aan:

               1.

               De artikelen 8 en 42 van de verordening inzake het gemeenschapsmerk (1) eisen niet dat de opposant bewijst dat aan de voorwaarden voor de oppositie is voldaan na de oppositieperiode. Een correcte en rechtszekere uitlegging van de bepalingen verlangt dat de opposant eens en voor altijd, namelijk in de oppositieperiode aantoont dat voorwaarden zoals het houderschap en het voortbestaan van het oudere recht zijn vervuld.

               2.

               De regels 15, 16 en 20 van verordening (EG) nr. 2868/95 van de Commissie van 13 december 1995 tot uitvoering van verordening nr. 40/94 (2) inzake het gemeenschapsmerk eisen niet dat de opposant het oudere merk nader staaft, en bevatten met name geen verplichting om aan te tonen dat het oudere merk is vernieuwd na de oppositieperiode.

               3.

               Tesco mocht verwachten dat zij haar ouder recht niet nader zou moeten staven.

               4.

               Van Tesco het bewijs van vernieuwing vanaf 28 januari 2000, 24 februari 2000, 13 juni 2000 of zelfs 23 oktober 2000 verlangen, komt erop neer dat met terugwerkende kracht van Tesco iets wordt verlangd waartoe deze op dat tijdstip niet in staat was of naar nationaal recht niet gehouden was.

               5.

               De schendingen van procedureregels voor het Gerecht van eerste aanleg ten detrimente van Tesco bestonden hierin: (a) het BHIM baseerde zich op een versie van zijn Richtsnoeren betreffende oppositie die op het relevante tijdstip niet van toepassing was; (b) het BHIM voerde argumenten aan die de grenzen van het door partijen afgebakende geschil overschreden.

      (1)  PB L 11, blz. 1.

      (2)  PB L 303, blz. 1.


title: Zaak T-642/11 P: Beschikking van het Gerecht van 4 september 2012 — Mische/Parlement ( „Hogere voorziening — Openbare dienst — Ambtenaren — Aanstelling — Indeling in rang — Vergelijkend onderzoek gepubliceerd vóór inwerkingtreding van nieuwe Ambtenarenstatuut — Verkeerde opvatting van feiten — Hogere voorziening kennelijk ongegrond” )

text:
               27.10.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 331/25

      Beschikking van het Gerecht van 4 september 2012 — Mische/Parlement
      (Zaak T-642/11 P) (1)

      (Hogere voorziening - Openbare dienst - Ambtenaren - Aanstelling - Indeling in rang - Vergelijkend onderzoek gepubliceerd vóór inwerkingtreding van nieuwe Ambtenarenstatuut - Verkeerde opvatting van feiten - Hogere voorziening kennelijk ongegrond)
      (2012/C 331/48)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirant: Harald Mische (Brussel, België) (vertegenwoordigers: R. Holland, J. Mische en M. Velardo, advocaten)

         Andere partijen in de procedure: Europees Parlement (vertegenwoordigers: S. Seyr en S. Alves, gemachtigden) en Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: A. Jensen en J. Herrmann, gemachtigden)

         Voorwerp

      Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Tweede kamer) van 29 september 2011, Mische/Parlement (F-93/05, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie), en strekkende tot vernietiging van dat arrest

         Dictum

                  1)

                  De hogere voorziening wordt afgewezen.

                  2)

                  Mische zal zijn eigen kosten dragen alsook die welke het Europees Parlement in het kader van deze procedure heeft gemaakt.

                  3)

                  De Raad van de Europese Unie zal zijn eigen kosten dragen.

         (1)  PB C 49 van 18.2.2012.


title: Zaak C-239/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Østre Landsret (Denemarken) op 10 mei 2017 — Gert Teglgaard en Fløjstrupgård I/S/Fødevareministeriets Klagecenter

text:
               10.7.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 221/13

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Østre Landsret (Denemarken) op 10 mei 2017 — Gert Teglgaard en Fløjstrupgård I/S/Fødevareministeriets Klagecenter
   (Zaak C-239/17)
   (2017/C 221/17)
   Procestaal: Deens

      Verwijzende rechter

   Østre Landsret

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Gert Teglgaard en Fløjstrupgård I/S

      Verwerende partij: Fødevareministeriets Klagecenter

      Prejudiciële vragen

               1)

               Indien de rechtstreekse betalingen aan een landbouwer op grond van artikel 6, lid 1, van verordening nr. 1782/2003 (1) van de Raad juncto artikel 66, lid 1, van verordening nr. 796/2004 (2) van de Commissie moeten worden verlaagd omdat hij in een bepaald kalenderjaar de uit de regelgeving voortvloeiende beheerseisen of de eisen inzake goede landbouw- en milieuconditie niet naleeft, moet deze steunverlaging dan worden berekend op basis van de rechtstreekse betalingen aan die landbouwer

                           a)

                           in het kalenderjaar waarin de niet-naleving plaatsvindt, dan wel op grond van deze betalingen

                           b)

                           in het (latere) kalenderjaar waarin de niet-naleving wordt geconstateerd?

               2)

               Luidt het antwoord op de vorige vraag hetzelfde bij toepassing van het later vastgestelde artikel 23, lid 1, van verordening nr. 73/2009 (3) van de Raad juncto artikel 70, lid 4 en lid 8, onder a), van verordening nr. 1122/2009 (4) van de Commissie?

               3)

               Indien een landbouwer de uit de regelgeving voortvloeiende beheerseisen of de eisen inzake goede landbouw- en milieuconditie niet naleeft in 2007 en 2008, maar de niet-naleving pas wordt geconstateerd in 2011, moet het bedrag van de steunverlaging dan worden bepaald overeenkomstig verordening nr. 1782/2003 van de Raad, gelezen in samenhang met verordening nr. 796/2004 van de Commissie, dan wel overeenkomstig verordening nr. 73/2009 van de Raad, gelezen in samenhang met verordening nr. 1122/2009 van de Commissie?

      (1)  Verordening (EG) nr. 1782/2003 van de Raad van 29 september 2003 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers en houdende wijziging van de verordeningen (EEG) nr. 2019/93, (EG) nr. 1452/2001, (EG) nr. 1453/2001, (EG) nr. 1454/2001, (EG) nr. 1868/94, (EG) nr. 1251/1999, (EG) nr. 1254/1999, (EG) nr. 1673/2000, (EEG) nr. 2358/71 en (EG) nr. 2529/2001 (PB 2003, L 270, blz. 1).

      (2)  Verordening (EG) nr. 796/2004 van de Commissie van 21 april 2004 houdende uitvoeringsbepalingen inzake de randvoorwaarden, de modulatie en het geïntegreerd beheers- en controlesysteem waarin is voorzien bij verordening (EG) nr. 1782/2003 van de Raad tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers (PB 2004, L 141, blz. 18).

      (3)  Verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad van 19 januari 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening aan landbouwers in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers, tot wijziging van verordeningen (EG) nr. 1290/2005, (EG) nr. 247/2006, (EG) nr. 378/2007 en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1782/2003 (PB 2009, L 30, blz. 16).

      (4)  Verordening (EG) nr. 1122/2009 van de Commissie van 30 november 2009 tot vaststelling van bepalingen ter uitvoering van verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad wat betreft de randvoorwaarden, de modulatie en het geïntegreerd beheers- en controlesysteem in het kader van de bij die verordening ingestelde regelingen inzake rechtstreekse steunverlening aan landbouwers en ter uitvoering van verordening (EG) nr. 1234/2007 van de Raad wat betreft de randvoorwaarden in het kader van de steunregeling voor de wijnsector (PB 2009, L 316, blz. 65).


title: Zaak T-489/11: Beroep ingesteld op 20 september 2011 — Ruse Industry/Commissie

text:
               26.11.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 347/36

         Beroep ingesteld op 20 september 2011 — Ruse Industry/Commissie
   (Zaak T-489/11)
   2011/C 347/66
   Procestaal: Bulgaars

      Partijen

      Verzoekende partij: Ruse Industry AD (Ruse, Bulgarije) (vertegenwoordigers: A. Angelov en S. Panov, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Voorwerp

   Beroep tot nietigverklaring van de artikelen 2, 3, 4 en 5 van de beschikking van de Commissie van 13 juli 2011 betreffende de door Bulgarije aan Ruse Industry toegekende staatssteun C 12/2010 en N 389/2009

      Conclusies

               —

               de artikelen 2, 3, 4 en 5 van de beschikking van de Commissie van 13 juli 2011 betreffende de door Bulgarije aan Ruse Industry toegekende staatssteun C 12/2010 en N 389/2009 nietig verklaren;

               —

               verweerster verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster vier middelen aan.

               1)

               Eerste middel: schending van artikel 107, lid 1, VWEU, voor zover krachtens deze bepaling hetgeen de Commissie aanmerkt als een verzuim van de staat om de stappen te nemen om de hem verschuldigde bedragen terug te krijgen, noch nieuwe staatssteun in de zin van artikel 1, sub c, van verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (1), noch een wijziging van bestaande staatsteun vormt. Voorts voert verzoekster aan dat er geen sprake is van een verhoging van het totale risico voor de staat; doch ook indien daarvan wel sprake zou zijn, kan dit er evenmin een grondslag voor vormen om de omstandigheden in kwestie als nieuwe staatssteun te kwalificeren.

               2)

               Tweede middel: schending van artikel 263, tweede alinea, derde geval, VWEU, voor zover de Commissie, zonder enig bewijs aan te voeren en zonder opgaaf van redenen, ten onrechte heeft aangenomen dat de omstandigheid dat de verschuldigde bedragen niet door de Staat zijn teruggevorderd, een oneerlijk concurrentievoordeel voor de onderneming vormt en derhalve onverenigbaar is met de gemeenschappelijke markt.

               3)

               Derde middel: kennelijke procedurefout, omdat in de beschikking van de Commissie de motivering die tot de formulering van de bereikte conclusies leidt, ontbreekt.

               4)

               Vierde middel: schending van artikel 14 van verordening (EG) nr. 659/1999, omdat in de bestreden beschikking noch de hoogte van het van verzoekster terug te vorderen bedrag noch de overeenkomstige rente tegen een door de Commissie bepaalde passende rentevoet is vermeld.

      (1)  PB L 93, blz. 1.


title: Zaak C-396/11: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Constanța (Roemenië) op 27 juli 2011 — Strafzaak tegen Ciprian Vasile Radu

text:
               24.9.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 282/15

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Constanța (Roemenië) op 27 juli 2011 — Strafzaak tegen Ciprian Vasile Radu
   (Zaak C-396/11)
   2011/C 282/29
   Procestaal: Roemeens

      Verwijzende rechter

   Curtea de Apel Constanța

      Partij in de strafzaak

   Ciprian Vasile Radu

      Prejudiciële vragen

               1)

               Zijn de bepalingen van artikel 5, lid 1, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, en van artikel 6, gelezen in samenhang met de artikelen 48 en 52, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, mede onder verwijzing naar de artikelen 5, leden 3 en 4, en 6, leden 2 en 3, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, voorschriften van primair gemeenschapsrecht, die deel uitmaken van de oprichtingsverdragen?

               2)

               Vormt het optreden van de bevoegde rechterlijke autoriteit van de staat die een Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer legt, dat strekt tot vrijheidsbeneming en gedwongen overlevering, zonder instemming van de persoon tegen wie het Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd (de voor aanhouding of overlevering gezochte persoon), een geval van inmenging door de uitvoerende staat in het recht op persoonlijke vrijheid van de voor aanhouding of overlevering gezochte persoon, dat door het Unierecht is gewaarborgd, namelijk door artikel 6 VEU, gelezen in samenhang met artikel 5, lid 1, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, en door artikel 6, gelezen in samenhang met de artikelen 48 en 52, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, mede onder verwijzing naar de artikelen 5, leden 3 en 4, en 6, leden 2 en 3, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden?

               3)

               Moet de inmenging door de staat die een Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer legt in de rechten en de waarborgen die in artikel 5, lid 1, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, en in artikel 6, gelezen in samenhang met de artikelen 48 en 52, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, zijn neergelegd, mede onder verwijzing naar de artikelen 5, leden 3 en 4, en 6, leden 2 en 3, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, voldoen aan de voorwaarde dat zij noodzakelijk is in een democratische samenleving en evenredig aan het in concreto nagestreefde doel?

               4)

               Kan de bevoegde rechterlijke autoriteit van de staat die een Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer legt, het verzoek tot overlevering afwijzen zonder de in de oprichtingsverdragen en in de andere voorschriften van gemeenschapsrecht neergelegde verplichtingen te schenden, op grond dat niet cumulatief is voldaan aan alle noodzakelijke voorwaarden van artikel 5, lid 1, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, en van artikel 6, gelezen in samenhang met de artikelen 48 en 52, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, mede onder verwijzing naar de artikelen 5, leden 3 en 4, en 6, leden 2 en 3, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden?

               5)

               Kan de bevoegde rechterlijke autoriteit van de staat die een Europees aanhoudingsbevel ten uitvoer legt, het verzoek om overlevering afwijzen zonder de in de oprichtingsverdragen en andere voorschriften van gemeenschapsrecht neergelegde verplichtingen te schenden, op grond van niet-omzetting, onvolledige omzetting of onjuiste omzetting (in de zin van niet-naleving van de voorwaarde van wederkerigheid) van kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van de Europese Unie door de staat die het Europees aanhoudingsbevel heeft uitgevaardigd?

               6)

               Is sprake van strijd tussen de bepalingen van artikel 5, lid 1, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, en artikel 6, gelezen in samenhang met de artikelen 48 en 52, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, mede onder verwijzing naar de artikelen 5, leden 3 en 4, en 6, leden 2 en 3, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, waarnaar artikel 6 VEU verwijst, en het Roemeense nationale recht, inzonderheid titel III van wet nr. 302/2004, en is kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van de Europese Unie door deze voorschriften juist omgezet?


title: Beroep, op 14 februari 1997 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek (Zaak C-64/97)

text:
5 . 4 . 97              1 NL [               Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                              Nr. C 108/ 15
     ling van overgangsrecht inhoudt, de lidstaten voor het             Beroep, op 14 februari 1997 ingesteld door Commissie
     overige vrij te dier zake regelingen te geven, of brengen          van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Repu
     het Gemeenschapsrecht in het algemeen dan wel doel                                                  bliek
     en strekking van de Richtlijn in het bijzonder mee dat                                      ( Zaak C-64/97)
     zij dienaangaande niet volkomen vrij zijn, maar zich
      aan bepaalde beperkingen — en zo ja, welke — heb                                             ( 97/C 108/28 )
      ben te houden ?
b ) Indien iemand zonder toestemming van de merkhouder                  Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
     gebruik maakt van diens uitsluitend voor bepaalde wa              is op 14 februari 1997 beroep ingesteld tegen Italiaanse
     ren ingeschreven merk teneinde aan het publiek aan te              Republiek door Commissie van de Europese Gemeen
     kondigen dat hij ( a ) reparatie- en onderhoudswerk               schappen, vertegenwoordigd door P. Stancanelli, lid van
     zaamheden verricht met betrekking tot de waren die                 haar juridische dienst, als gemachtigde, domicilie gekozen
     door dan wel met toestemming van de merkhouder on                 hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz, Centre
     der dat merk in het verkeer zijn gebracht, dan wel ( b )           Wagner, Kirchberg.
      specialist respectievelijk gespecialiseerd is met betrek
      king tot zulke waren, is dan in het systeem van                   Verzoekster concludeert dat het den Hove behage :
      artikel 5 van de richtlijn sprake van:
      i)    gebruik van het merk voor dezelfde waren als die            1 . vast te stellen en te verklaren dat de Italiaanse Repu
            waarvoor het is ingeschreven, als bedoeld in lid 1               bliek, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke be
            van artikel 5 , onder a );                                       palingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om zich
                                                                             te voegen naar Richtlijn 93/95/EEG van de Raad van
      ii ) gebruik van dat merk voor diensten dat heeft te                   29 oktober 1993 tot wijziging van Richtlijn 89/686/
            gelden als gebruik van het merk in de zin van lid 1              EEG inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevin
            van artikel 5 , onder a ), dan wel als gebruik van               gen der lidstaten betreffende persoonlijke bescher
            het merk als bedoeld in lid 1 van artikel 5 ,                    mingsmiddelen ('), niet heeft voldaan aan de krachtens
            onder b ), aangenomen dat gezegd kan worden dat                  het EG-Verdrag op haar rustende verplichtingen;
            soortgelijkheid bestaat tussen deze diensten en de
            waren waarvoor het merk is ingeschreven;
                                                                        2 . de Italiaanse Republiek in de kosten te verwijzen .
      iii ) gebruik van het merk als bedoeld in artikel 5 , lid 3 ;
            of
                                                                        Middelen en voornaamste argumenten
      iv ) gebruik van het merk als bedoeld in artikel 5 ,
            lid 5 ?
                                                                        Artikel 189 van het EG-Verdrag, bepalende dat richtlijnen
                                                                        verbindend zijn ten aanzien van het te bereiken resultaat
c ) Maakt het voor de beantwoording van vraag b ) ver                  voor elke lidstaat waarvoor zij bestemd zijn, verplicht de
      schil of het gaat om aankondiging ( a ) dan wel om aan           lidstaten de voor de omzetting van richtlijnen gestelde ter
      kondiging ( b ) ?                                                 mijnen te eerbiedigen. In casu is die termijn op 29 januari
                                                                        1994 verstreken, zonder dat de Italiaanse Republiek de be
d ) Maakt het, mede gezien het bepaalde in artikel 7 van                palingen heeft vastgesteld die noodzakelijk zijn om uitvoe
      de richtlijn, voor de vraag of de merkhouder zich tegen           ring te geven aan de in de conclusies van de Commissie ge
      gebruik van zijn uitsluitend voor bepaalde waren inge            noemde richtlijn.
      schreven merk kan verzetten, verschil of sprake is van
      gebruik als bedoeld in vraag b ) onder i ), ii ), iii ) dan
                                                                        (') PB nr. L 276 van 9 . 11 . 1993 , blz. 11 .
      wel iv )?
e ) Kan de merkhouder, aangenomen dat in beide of in
      één van de in de aanhef van vraag b ) omschreven ge
      vallen, sprake is van gebruik van zijn merk in de zin
      van artikel 5 , lid 1 , hetzij onder a ), hetzij onder b ),
      zich enkel tegen dat gebruik verzetten, wanneer degeen            Verzoek van de 1 ? Jufzo Civil da Comarca de Lisboa van
      die aldus van het merk gebruikmaakt, daarmee de in               29 januari 1997 om een prejudiciële beslissing in het ge
      druk wekt dat zijn onderneming behoort tot de organi             ding tussen Banco de Fomento e Exterior SA en A.M.
      satie van de merkhouder, of kan hij zich ook tegen dat            Martins Pechim, M.L. Barros Raposo Pechim, Confec§öes
      gebruik verzetten, indien de gerede kans bestaat dat                              Têxteis de Vouzela Ld.? ( CTV)
      door de wijze waarop het merk voor deze aankondi                                           ( Zaak C-66/97)
      gingen wordt gebruikt, bij het publiek de indruk wordt
      gewekt dat het merk daarbij in belangrijke mate wordt                                         ( 97/C 108/29 )
      gebezigd teneinde reclame te maken voor de eigen on
      derneming als zodanig door het wekken van een be
      paalde kwaliteitssuggestie ?                                      De 1 ? Juizo Civil da Comarca de Lisboa heeft bij beschik
                                                                        king van 29 januari 1997, ingekomen ter griffie van het
(') PB nr. L 40 van 11 . 2 . 1989 , blz. 1 .                            Hof van Justitie op 17 februari 1997, in het geding tussen
                                                                        Banco de Fomento e Exterior SA en A.M. Martins Pechim,
                                                                        M.L. Barros Raposo Pechim, Confeccöes Têxteis de


title: Zaak C-13/02: Verzoek van het Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Sezzione staccata di Brescia — van 13 november 2001 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Casearia Bresciana Ca.bre. Soc. Coop. arl e.a. en A.I.M.A.

text:
C 68/6                 NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   16.3.2002
Verzoek van het Tribunale Amministrativo Regionale per                22 januari 2002, in het geding tussen ATRAL SA en Belgische
la Lombardia — Sezzione staccata di Brescia — van                     Staat, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
13 november 2001 om een prejudiciële beslissing in het                verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende
geding tussen Casearia Bresciana Ca.bre. Soc. Coop. arl               vragen:
                         e.a. en A.I.M.A.
                                                                      A.   Moeten richtlijn 73/23/EEG van de Raad van 19 februari
                         (Zaak C-13/02)
                                                                           1973 betreffende de onderlinge aanpassing van de wette-
                                                                           lijke voorschriften der lidstaten inzake elektrisch ma-
                         (2002/C 68/12)                                    teriaal bestemd voor gebruik binnen bepaalde spannings-
                                                                           grenzen (1), richtlijn 89/336/EEG van de Raad van 3 mei
                                                                           1989 betreffende de onderlinge aanpassing van de wet-
                                                                           gevingen van de lidstaten inzake elektromagnetische
Het Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia                    compatibiliteit (2), en richtlijn 1999/5/EG van het Euro-
— Sezzione staccata di Brescia heeft bij beschikking van                   pees Parlement en de Raad van 9 maart 1999 betreffende
13 november 2001, ingekomen ter griffie van het Hof van                    radioapparatuur en telecommunicatie-eindapparatuur en
Justitie op 17 januari 2002, in het geding tussen Casearia                 de wederzijdse erkenning van hun conformiteit (3), aldus
Bresciana Ca.bre. Soc. Coop. arl e.a. en A.I.M.A., het Hof van             worden uitgelegd:
Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een
prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:
                                                                           a)    dat zij van toepassing zijn op alarmsystemen en
1)    Kan het bepaalde in de artikelen 1 en 4 van verordening                    -centrales, inzonderheid op producten die een ra-
      nr. 3950/92 (1) van de Raad van 28 december 1992 en                        dioverbindingssysteem        gebruiken,    doorgaans
      de artikelen 3 en 4 van verordening nr. 536/93 (2) van de                  „draadloze” alarmsystemen genoemd,
      Commissie van 9 maart 1993 aldus worden uitgelegd,
      dat van de termijnen voor toewijzing van quota en voor
      uitbetaling van de compensaties en de heffingen kan                  b)    en, zo ja, dat zij ter zake een voldoende hoge graad
      worden afgeweken in geval van administratief of rechter-                   van harmonisatie verwezenlijken opdat de nationale
      lijk beroep tegen de betrokken maatregelen?                                regelingen ter zake, zoals artikel 12 van de wet van
                                                                                10 april 1990 „op de bewakingsondernemingen, de
                                                                                beveiligingsondernemingen en de interne bewa-
Zo neen:                                                                         kingsdiensten” en het koninklijk besluit van 23 april
                                                                                1999 „tot vaststelling van de procedure van de
2)    Zijn de artikelen 1 en 4 van verordening nr. 3950/92 van                   goedkeuring van de alarmsystemen en alarmcentra-
      de Raad van 28 december 1992 en de artikelen 3 en 4                        les, bedoeld in de wet van 10 april 1990”, daarmee
      van verordening nr. 536/93 van de Commissie van                            noodzakelijkerwijze in overeenstemming moeten
      9 maart 1993, geldig, gelet op artikel 33 EG (ex artikel 39                zijn?
      EG-Verdrag), voor zover daarin niet wordt bepaald dat in
      geval van administratief of rechterlijk beroep tegen een
      maatregel inzake individuele referentiehoeveelheden,            B.   In geval van een ontkennend antwoord op de eerste
      compensaties of heffingen, van de termijnen in genoemde              vraag:
      bepalingen kan worden afgeweken?
                                                                           Moeten artikel 3 van voormelde richtlijn 73/23/EEG van
(1) PB L 405, van 31.12.92, blz. 1.
(2) PB L 57, van 10.03.1993, blz. 12.
                                                                           de Raad van 19 februari 1973, artikel 5 van voormelde
                                                                           richtlijn 89/336/EEG van de Raad van 3 mei 1989 en
                                                                           artikel 6, lid 1, van voormelde richtlijn 1999/5/EG van
                                                                           het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 1999
                                                                           aldus worden uitgelegd, dat zij zich verzetten tegen
                                                                           nationale bepalingen zoals artikel 12 van de wet van
                                                                           10 april 1990 en het koninklijk besluit van 23 april
                                                                           1999, op grond waarvan het in een lidstaat in de
Verzoek van de Belgische Raad van State van 8 januari                      handel brengen van in een andere lidstaat rechtmatig
2002 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen                   vervaardigde en/of in de handel gebrachte alarmsystemen
                 ATRAL SA en Belgische Staat                               en -centrales is onderworpen aan een stelsel van vooraf-
                                                                           gaande goedkeuring van de onderdelen van die alarm-
                                                                           systemen en -centrales die aan de bepalingen van voor-
                         (Zaak C-14/02)
                                                                           melde richtlijnen voldoen?
                         (2002/C 68/13)
                                                                           Moeten richtlijn 73/23/EEG van de Raad van 19 februari
                                                                           1973, richtlijn 89/336/EEG van de Raad van 3 mei 1989
                                                                           en richtlijn 1999/5/EG van het Europees Parlement en de
De Belgische Raad van State heeft bij beschikking van 8 januari            Raad van 9 maart 1999 aldus worden uitgelegd, dat zij
2002, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op                    voor alarmsystemen en -centrales de voornaamste


title: Zaak T-487/07: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 2 juli 2009 — Imperial Chemical Industries/BHIM (FACTORY FINISH)

text:
               29.8.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 205/47

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 2 juli 2009 — Imperial Chemical Industries/BHIM (FACTORY FINISH)
   (Zaak T-487/07) (1)

   2009/C 205/87

      Procestaal: Engels

   De president van de Vijfde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 51 van 23.2.2008.


title: Laatste publicatie van het Hof van Justitie in het Publicatieblad van de Europese GemeenschappenPB C 289 van 23.11.2002

text:
C 305/32        NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                           7.12.2002
                                                          III
                                                   (Bekendmakingen)
                                                   (2002/C 305/65)
          Laatste publicatie van het Hof van Justitie in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen
         PB C 289 van 23.11.2002
         Historisch overzicht van de vroegere publicaties
         PB C 274 van 9.11.2002
         PB C 261 van 26.10.2002
         PB C 247 van 12.10.2002
         PB C 233 van 28.9.2002
         PB C 219 van 14.9.2002
         PB C 202 van 24.8.2002
                                           Deze teksten zijn beschikbaar in:
                                         EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur-lex
                                           CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Zaak C-407/01: Beroep, op 15 oktober 2001 ingesteld door het Koninkrĳk der Nederlanden tegen de Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
C 369/8                 NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    22.12.2001
Beroep, op 10 oktober 2001 ingesteld door Commissie                     Met het oog op de aanwijzing en de herziening van de
      van de Europese Gemeenschappen tegen Ierland                      aanwijzing van kwetsbare zones verlangt artikel 6 van de
                                                                        richtlijn dat de lidstaten volgens specifieke tijdschema’s nitraat-
                                                                        concentraties controleren en de staat van eutrofiëring van
                         (Zaak C-396/01)                                oppervlaktewateren, estuaria en kustwateren nagaan. De Com-
                                                                        missie stelt dat Ierland in de praktijk niet overeenkomstig
                                                                        artikel 6 correct heeft gecontroleerd en toezicht heeft ge-
                         (2001/C 369/13)                                houden.
                                                                        (1) Richtlijn 91/676/EEG van de Raad van 12 december 1991 inzake
                                                                            de bescherming van water tegen verontreiniging door nitraten uit
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                  agrarische bronnen (PB L 375 van 31.12.1991, blz. 1).
op 10 oktober 2001 beroep tegen Ierland ingesteld door
Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoor-
digd door R. Wainwright als gemachtigde, domicilie gekozen
hebbende te Luxemburg.
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                        Beroep, op 15 oktober 2001 ingesteld door het Koninkrijk
                                                                        der Nederlanden tegen de Commissie van de Europese
—     vast te stellen dat Ierland de krachtens richtlijn                                         Gemeenschappen
      91/676/EEG (1) inzake de bescherming van water tegen
      verontreiniging door nitraten uit agrarische bronnen op                                    (Zaak C-407/01)
      hem rustende verplichtingen niet is nagekomen door niet
      binnen de in de richtlijn gestelde termijnen krachtens
      artikel 3, lid 1, wateren volgens de criteria van bijlage I                                 (2001/C 369/14)
      aan te wijzen en deze aan de Commissie mee te delen,
      krachtens artikel 3, lid 2 en/of artikel 3, lid 4 kwetsbare
      zones aan te wijzen, overeenkomstig artikel 5 actiepro-
      gramma’s op te stellen en overeenkomstig artikel 6, lid 1,        Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
      sub a, b en c juiste en volledige controle en toezicht op         op 15 oktober 2001 beroep ingesteld tegen de Commissie
      wateren uit te oefenen;                                           van de Europese Gemeenschappen door het Koninkrijk der
                                                                        Nederlanden, vertegenwoordigd door H.G. van Sevenster en
                                                                        J.S. van den Oosterkamp, als gemachtigden.
—     Ierland in de kosten te verwijzen.
                                                                        Verzoeker concludeert dat het den Hove behage:
Middelen en voornaamste argumenten                                      —     Verordening (EG) nr. 1476/2001 van de Commissie
                                                                              van 18 juli 2001 tot wijziging van Verordening (EG)
                                                                              nr. 1325/2001, wat betreft de toepassing van vrijwarings-
                                                                              maatregelen ten aanzien van de invoer, uit de landen en
Op basis van de beschikbare informatie is de Commissie van                    gebieden overzee, van mengsels van suiker en cacaopoe-
mening, dat Ierland heeft nagelaten om wateren overeenkom-                    der met oorsprongcumulatie ACS/LGO, voor 1 juli-
stig de criteria van bijlage I van de richtlijn vast te stellen.              1 december 2001 nietig te verklaren;
Voorzover Ierland zou betogen dat wel wateren overeenkom-
stig artikel 3, lid 1, van de richtlijn zijn vastgesteld, brengt de     —     De Commissie te veroordelen in de kosten van de
Commissie daartegenin dat Ierland heeft nagelaten om deze                     procedure.
wateren binnen de in artikel 12 van de richtlijn gestelde
termijn aan haar mee te delen.
                                                                        Middelen en voornaamste argumenten
Ierland heeft geen actieprogramma’s voor zijn gehele grondge-
bied opgesteld en toegepast, waartoe het is gemachtigd krach-
tens artikel 3, lid 5 van de richtlijn. De in artikel 3, lid 5          —     Samenhang met Verordening 1325/2001 wiens vernie-
vastgestelde ontheffing van de verplichting tot bepaling van                  tiging het voorwerp is van zaak C-325/01 (1). Met de
specifieke kwetsbare zones komt daarom niet in aanmerking.                    nietigheid van Verordening 1325/2001 komt de grond-
Ierland heeft evenwel niet overeenkomstig artikel 3, lid 2 en/of              slag aan onderhavige verordening te vervallen.
artikel 3, lid 4 kwetsbare zones aangewezen. Het is thans de
enige lidstaat waar dergelijke aanwijzingen volledig ontbreken.         —     Schending van art. 109, lid 1, van het Besluit 91/482/EEG
Een uitvloeisel van Ierland nalaten om kwetsbare zones aan te                 van de Raad betreffende de associatie van de landen
wijzen is, dat geen actieprogramma’s overeenkomstig artikel 5                 en gebieden overzee met de Europese Economische
van de richtlijn zijn opgesteld.                                              Gemeenschap („LGO-besluit”): Voorzover de Commissie
 ---pagebreak--- 22.12.2001                  NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       C 369/9
      zich op het — door Nederland bestreden — standpunt                   Moeten in het kader van de regeling passief veredelingsverkeer
      stelt dat niet alleen de invoer van mengsels van suiker en           de artikelen 145 tot en met 151 van het communautair
      cacaopoeder met oorsprongscumulatie EG/LGO nadelig                   douanewetboek [verordening (EEG) nr. 2913/92 (1)] aldus
      is voor de suikersector, maar ook de invoer van mengsels             worden uitgelegd, dat het een veredelaar verboden is, bij het in
      van suiker en cacaopoeder met oorsprongscumulatie                    het vrije verkeer brengen van de veredelingsproducten het
      ACS/LGO, heeft de Commissie dit op geen enkele wijze                 bedrag af te trekken van de rechten bij invoer die op de
      aangetoond.                                                          tijdelijk uitgevoerde goederen volgens hun juiste tariefpost van
                                                                           toepassing zouden zijn, indien zij bij de uitvoer onder een
—     Schending van art. 109, lid 2, LGO-besluit: De Commissie             andere, onjuiste tariefpost waren aangegeven?
      is niet nagegaan of de bij de bestreden verordening
      getroffen vrijwaringsmaatregelen zo weinig mogelijk ver-
      storingen teweegbrengen in de werking van de associatie.             (1) Verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober
      De Commissie is evenwel niet nagegaan of de onderhavige                  1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB
      vrijwaringsmaatregelen ook het beoogde effect hebben.                    L 302 van 19.10.1992, blz. 1).
      Tenslotte gaan de getroffen vrijwaringsmaatregelen verder
      dan noodzakelijk is; een vrijwaringsmaatregel die slechts
      voorziet in een minimum invoerprijs voor ACS/LGO-
      mengsels zou enerzijds adequaat zijn geweest om de
      nagestreefde doelstelling te bereiken en anderzijds minder
      belastend voor de LGO en de belanghebbende bedrijven.
—     Misbruik van bevoegdheid: Art. 109 LGO-besluit verleent
      aan de Commissie geen discretionaire bevoegdheid om
      de door de Raad beoogde mogelijkheden van oorsprongs-                Beroep, op 19 oktober 2001 ingesteld door Commissie
      cumulatie ACS/LGO te corrigeren of aan te vullen,                    van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk
      wanneer het gebruik van deze mogelijkheid gevolgen                                                  België
      heeft die bij het nemen van het LGO-besluit waren
      voorzien of zelfs beoogd.
                                                                                (Zaak C-415/01)
—     Schending van het vertrouwensbeginsel.
                                                                                (2001/C 369/16)
—     Schending van art. 253 EG: De onderhavige vrijwarings-
      maatregel is op geen enkele wijze met feiten of cijfers
      onderbouwd.
                                                                           Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
(1) PB C ... van ..., blz. ....                                            op 19 oktober 2001 beroep tegen Koninkrijk België ingesteld
                                                                           door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-
                                                                           woordigd door G. V. Jordana en J. Adda als gemachtigden,
                                                                           domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
                                                                           De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert
                                                                           dat het den Hove behage:
Verzoek van het tribunal d’instance de Metz van
8 oktober 2001 om een prejudiciële beslissing in het
geding tussen S.A. GEFCO en Hoofdontvanger van de                          —     vast te stellen dat het Koninkrijk België, doordat het
                                    Douane                                       Vlaamse Gewest en het Waalse Gewest artikel 4, leden 1
                                                                                en 2, en bijlage I van richtlijn 79/409/EEG (1) niet hebben
                                                                                uitgevoerd, niet hebben gezorgd voor een afbakening van
                               (Zaak C-411/01)                                   de op hun grondgebied gelegen speciale beschermings-
                                                                                zones die aan derden kunnen worden tegengeworpen, en
                                                                                er niet voor hebben gezorgd dat door de aanwijzing als
                                (2001/C 369/15)                                  speciale beschermingszone automatisch en tegelijkertijd
                                                                                een beschermings- en instandhoudingsregeling van toe-
                                                                                passing wordt die in overeenstemming is met het gemeen-
                                                                                schapsrecht, de verplichtingen niet is nagekomen die op
Het tribunal d’instance de Metz heeft bij beschikking van                        hem rusten krachtens artikel 4, leden 1 en 2, van richtlijn
8 oktober 2001, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie                   79/409/EEG van de Raad van 2 april 1979 inzake het
op 17 oktober 2001, in het geding tussen S.A. GEFCO en                           behoud van de vogelstand, juncto artikel 4, lid 4, van
Hoofdontvanger van de Douane, het Hof van Justitie van de                        die richtlijn, zoals dit ingevolge artikel 7 van richtlijn
Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële                             92/43/EEG (2) ten dele is gewijzigd bij artikel 6, leden 2,
beslissing over de navolgende vraag:                                             3 en 4, van laatstgenoemde richtlijn;


title: BESCHIKKING VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG van 12 oktober 1998 in zaak T-235/97, F. Campoli tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Ambtenaren - Arrest van Gerecht - Verzoek om herindeling in rang - Exceptie van niet-ontvankelijkheid - Gewichtig nieuw feit - Ontvankelijkheid)

text:
C 378/18              NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   5.12.98
oorsprongsbenaming ¹Altenburger Ziegenkäseº voor een               Beroep, op 21 augustus 1998 ingesteld door T. Agela-
te ruim geografisch gebied is geregistreerd, heeft het             darakis en anderen tegen Commissie van de Europese
Gerecht (Tweede Kamer), samengesteld als volgt: A. Kalo-                  Gemeenschappen en Raad van de Europese Unie
geropoulos, kamerpresident, C. W. Bellamy en J. Pirrung,                                  (Zaak T-137/98)
rechters; griffier: H. Jung, op 15 september 1998 een
beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:                                     (98/C 378/34)
                                                                                (Procestaal: Engels)
1. Het beroep wordt als niet-ontvankelijk verworpen.
                                                                   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
2. Verzoeksters zullen hun eigen kosten dragen alsmede,            Gemeenschappen is op 21 augustus 1998 beroep tegen
     hoofdelijk, die van de Commissie en van intervenieÈnte        Commissie van de Europese Gemeenschappen en Raad
     Molkerei und Weichkäserei K.-H. Zimmermann                    van de Europese Unie ingesteld door T. Ageladarakis en
     GmbH.                                                         anderen, vertegenwoordigd door K. Parker, QC, en R.
                                                                   Thompson, Monckton Chambers, 4 Raymond Buildings,
                                                                   Gray's Inn, London WC1R 5BP, Verenigd Koninkrijk.
3. De Freistaat Thüringen zal zijn eigen kosten dragen.
                                                                   Verzoekers concluderen dat het het Gerecht behage:
(1) PB C 199 van 28.6.1997.
                                                                   Ð vast te stellen dat de afwijzing van verzoekers' klacht,
                                                                        waardoor de Commissie en de Raad hebben nagelaten
                                                                        jegens verzoekers specifieke maatregelen te nemen ter
                                                                        uitvoering van het arrest van het Gerecht van
                                                                        12 december 1996 in de gevoegde zaken T-177/94 en
           BESCHIKKING VAN HET GERECHT                                  T-377/94, Altmann e.a./Commissie, onrechtmatig is en
                   VAN EERSTE AANLEG                                    een dienstfout oplevert die de aansprakelijkheid van de
                                                                        Commissie en de Raad meebrengt;
                     van 12 oktober 1998
in zaak T-235/97, F. Campoli tegen Commissie van de                Ð de Commissie en de Raad te gelasten aan verzoekers
                Europese Gemeenschappen (1)                             de in de lijst in bijlage 7 bij het verzoekschrift
                                                                        genoemde individuele bedragen te betalen, aangepast
(Ambtenaren Ð Arrest van Gerecht Ð Verzoek om herin-
                                                                        tot op de datum van het arrest; en, voorzover geen
deling in rang Ð Exceptie van niet-ontvankelijkheid Ð
                                                                        maatregel wordt getroffen betreffende de verplichting
         Gewichtig nieuw feit Ð Ontvankelijkheid)
                                                                        voor verzoekers om over die bedragen de in het Ver-
                        (98/C 378/33)                                   enigd Koninkrijk verschuldigde belasting te betalen,
                    (Procestaal: Italiaans)                             een bijkomend bedrag ter vergoeding van:
                                                                        i)  het bedrag dat verzoekers uit hoofde van de in het
In zaak T-235/97, F. Campoli, ambtenaar bij de Commis-                      Verenigd Koninkrijk geldende belasting zullen
sie van de Europese Gemeenschappen, wonende te Brussel,                     moeten betalen, en waarvan de berekening wordt
vertegenwoordigd door S. Diana, advocaat te Cagliari en                     uitgesteld zolang de onderhandelingen tussen par-
te Brussel, Belliardstraat 205, tegen Commissie van de                      tijen en de belastingautoriteiten van het Verenigd
Europese Gemeenschappen (gemachtigde: G. Valsesia),                         Koninkrijk duren; subsidiair
betreffende een beroep tot nietigverklaring van het besluit
van de Commissie van 16 oktober 1996 houdende afwij-                    ii) de bedragen die verzoekers thans aan de belasting-
zing van verzoekers verzoek om herindeling, alsmede van                     autoriteiten van het Verenigd Koninkrijk verschul-
het besluit van de Commissie van 29 april 1997 houdende                     digd zijn, met dien verstande dat de Raad en de
afwijzing van de tegen het besluit van 16 oktober 1996                      Commissie verzoekers dienen te vergoeden voor
ingediende klacht, heeft het Gerecht (Eerste Kamer),                        elk bijkomend bedrag dat zij verschuldigd zouden
samengesteld als volgt: B. Vesterdorf, president, J. Pirrung                zijn; en
en M. Vilaras, rechters; griffier: H. Jung, op 12 oktober
1998 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt              Ð de Commissie en de Raad in de kosten van het geding
als volgt:                                                              te verwijzen.
1. Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.                   Middelen en voornaamste argumenten
                                                                   De middelen en voornaamste argumenten zijn dezelfde als
2. Elk der partijen zal de eigen kosten dragen.
                                                                   in zaak T-30/98 (1).
(1) PB C 318 van 18.10.1997.
                                                                   (1) PB C 184 van 13.6.1998, blz. 11.


title: Zaak C-503/11 P: Hogere voorziening ingesteld op 30 september 2011 door ThyssenKrupp Elevator (CENE) GmbH, voorheen ThyssenKrupp Aufzüge GmbH, en ThyssenKrupp Fahrtreppen GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 30 september 2011 in de gevoegde zaken T-144/07, T-147/07, T-148/07, T-149/07, T-150/07 en T-154/07, ThyssenKrupp Liften Ascenseurs e.a./Europese Commissie

text:
               26.11.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 347/21

         Hogere voorziening ingesteld op 30 september 2011 door ThyssenKrupp Elevator (CENE) GmbH, voorheen ThyssenKrupp Aufzüge GmbH, en ThyssenKrupp Fahrtreppen GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 30 september 2011 in de gevoegde zaken T-144/07, T-147/07, T-148/07, T-149/07, T-150/07 en T-154/07, ThyssenKrupp Liften Ascenseurs e.a./Europese Commissie
   (Zaak C-503/11 P)
   2011/C 347/31
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Rekwirantes: ThyssenKrupp Elevator (CENE) GmbH, voorheen ThyssenKrupp Aufzüge GmbH, en ThyssenKrupp Fahrtreppen GmbH (vertegenwoordiger: K. Blau-Hansen, Rechtsanwältin)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

   Rekwirantes verzoeken

               —

               het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 13 juli 2011 in gevoegde zaken T-144/07, T-147/07, T-148/07, T-149/07, T-150/07 en T-154/07 (ThyssenKrupp Liften Ascenseurs e.a./Europese Commissie), geheel te vernietigen voor zover het beroep daarbij is verworpen en dit rekwirantes betreft;

               —

               subsidiair, de geldboete die rekwirantes is opgelegd bij artikel 2 van de litigieuze beschikking van de Europese Commissie van 21 februari 2007 op gepaste wijze verder te verlagen;

               —

               meer subsidiair, de zaak voor verdere afdoening terug te verwijzen naar het Gerecht;

               —

               de Europese Commissie te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwirantes komen met de onderhavige hogere voorziening op tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 13 juli 2011 in zaak T-147/07 e.a. (ThyssenKrupp Liften Ascenseurs e.a./Europese Commissie), voor zover daarbij het beroep van 7 mei 2007 tegen beschikking C (2007) 512 def. van de Commissie van 21 februari 2007 (zaak COMP/E-1/38.823 — Liften en roltrappen) is verworpen en dit rekwirantes betreft.
   Rekwirantes voeren in vier middelen onbevoegdheid van de Commissie aan, schending van wezenlijke vormvoorschriften, schending van het EG-Verdrag dan wel het VWEU en de ter uitvoering van deze Verdragen toe te passen bepalingen alsook misbruik van bevoegdheid en schendingen van grondrechten.
   Het eerste middel is eraan ontleend dat de Gerecht ten onrechte heeft erkend dat de Commissie bevoegd was de procedure in te leiden. Zij menen dat het Gerecht de beschikking van de Commissie wegens de niet-toepasselijkheid van artikel 101 VWEU (voorheen artikel 81 EG) had moeten nietig verklaren, daar de verweten lokale inbreukmakende gedragingen geen invloed hebben gehad op het interstatelijke handelsverkeer. Zelfs indien het Gerecht artikel 101 VWEU toepasselijk mocht verklaren, had het in overweging moeten nemen dat het op verordening nr. 1/2003 (1) gebaseerde stelsel van parallelle bevoegdheden overeenkomstig de ECN-mededeling, hoe dan ook aan de bevoegdheid van de Commissie in de weg stond. Tot slot is het Gerecht eraan voorbij gegaan dat de omstandigheid dat de procedure alsnog door de Commissie is ingeleid, een schending oplevert van het grondrechtelijk beschermde legaliteitsbeginsel ter zake van straffen.
   Rekwirantes betogen in de tweede plaats dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de beschikking van de Commissie waarbij rekwirantes op basis van de concernomzet van ThyssenKrupp AG hoofdelijk aansprakelijk zijn gehouden te bevestigen. Het arrest is in dat verband in strijd met artikel 23 van verordening nr. 1/2003, het rechtstatelijk beginsel in de vorm van het beginsel nulla poena sine lege, het beginsel van de evenredigheid van straffen, het beginsel in dubio pro reo en het schuldbeginsel. Met het arrest is blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting voor zover het berust op de aanname dat een dochteronderneming tezamen met haar moedermaatschappij (en andere concernondernemingen) een verliesdelingsregeling in de vorm van een economische eenheid vormt. Daarnaast en los daarvan is het in strijd met het schuldbeginsel omdat rekwirantes tezamen met hun moedermaatschappijen een geldboete waarvoor zij hoofdelijk aansprakelijk zijn wordt opgelegd. Subsidiair wordt betoogd dat het Gerecht de hoofdelijke aansprakelijkheid heeft bevestigd ondanks dat in de onderlinge verhouding geen verdeling van de aansprakelijkheid is gemaakt.
   In de derde plaats betogen rekwirantes dat het Gerecht in zijn arrest zijn rechtens voorgeschreven alomvattende toetsingsplicht heeft geschonden, doordat het de onrechtmatigheid van de vaststelling van het uitgangsbedrag, van de multiplicator voor afschrikking en het feit dat de Commissie de medewerking van rekwirantes niet heeft beloond, ontoereikend heeft getoetst en daarmee het grondrecht op een eerlijk proces en de daarin besloten liggende waarborg van rechtsbescherming heeft geschonden.
   In de vierde plaats wordt een schending van het evenredigheidsbeginsel en het beginsel van gelijke behandeling gesteld met betrekking tot de vaststelling van het uitgangsbedrag voor de op Duitsland betrekking hebbende inbreuk, omdat niet-betrokken omzetten in het uitgangsbedrag zijn opgenomen hoewel dwingende redenen zich hiertegen verzetten. Het Gerecht heeft in dat verband wat Schindler betreft een relevante gedifferentieerde beoordeling gemaakt, maar deze differentiatie waar het rekwirantes betreft in strijd met het recht achterwege gelaten.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (PB L 1, blz. 1).


title: Zaak T-133/12: Arrest van het Gerecht van 2 april 2014 — Ben Ali/Raad ( „Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Restrictieve maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten vanwege situatie in Tunesië — Bevriezing van tegoeden — Rechtsgrondslag — Eigendomsrecht — Artikel 17, lid 1, van het Handvest van de grondrechten — Werking in tijd van gevolgen van nietigverklaring — Niet-contractuele aansprakelijkheid — Ontbreken van materiële schade” )

text:
               19.5.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 151/18

         Arrest van het Gerecht van 2 april 2014 — Ben Ali/Raad
   (Zaak T-133/12) (1)

   ((„Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - Restrictieve maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten vanwege situatie in Tunesië - Bevriezing van tegoeden - Rechtsgrondslag - Eigendomsrecht - Artikel 17, lid 1, van het Handvest van de grondrechten - Werking in tijd van gevolgen van nietigverklaring - Niet-contractuele aansprakelijkheid - Ontbreken van materiële schade”))
   2014/C 151/23
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Mehdi Ben Tijani Ben Haj Hamda Ben Haj Hassen Ben Ali (Saint-Étienne-du-Rouvray, Frankrijk) (vertegenwoordiger: A. de Saint Remy, advocaat)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: G. Étienne en S. Kyriakopoulou, gemachtigden)

      Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: É. Cujo en M. Konstantinidis, gemachtigden)

      Voorwerp

   Ten eerste, een verzoek tot nietigverklaring van besluit 2012/50/GBVB van de Raad van 27 januari 2012 tot wijziging van besluit 2011/72/GBVB betreffende restrictieve maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten vanwege de situatie in Tunesië (PB L 27, blz. 11), voor zover dat besluit op hem betrekking heeft, en ten tweede, een verzoek tot schadevergoeding

      Dictum

               1)

               De bijlage bij besluit 2011/72/GBVB van de Raad van 31 januari 2011 betreffende restrictieve maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten vanwege de situatie in Tunesië, zoals gewijzigd bij uitvoeringsbesluit 2011/79/GBVB van de Raad van 4 februari 2011 tot uitvoering van besluit 2011/72, wordt nietig verklaard, voor zover die bijlage is verlengd bij besluit 2012/50/GBVB van de Raad van 27 januari 2012 tot wijziging van besluit 2011/72 en de naam van Mehdi Ben Tijani Ben Haj Hamda Ben Haj Hassen Ben Ali in die bijlage is vermeld.

               2)

               De gevolgen van besluit 2011/72, zoals gewijzigd bij uitvoeringsbesluit 2011/79 en verlengd bij besluit 2012/50, worden ten aanzien van Ben Tijani Ben Haj Hamda Ben Haj Hassen Ben Ali gehandhaafd tot op het moment waarop de termijn voor het instellen van hogere voorziening tegen dit arrest verstrijkt of, indien binnen die termijn hogere voorziening wordt ingesteld, tot op het moment dat die hogere voorziening wordt afgewezen.

               3)

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               4)

               De Raad van de Europese Unie wordt verwezen in zijn eigen kosten alsmede in die van Ben Tijani Ben Haj Hamda Ben Haj Hassen Ben Ali.

               5)

               De Europese Commissie draagt haar eigen kosten.

      (1)  PB C 165 van 9.6.2012.


title: Oproep tot het indienen van sollicitaties voor het ambt van griffier van het Hof van Justitie van de Europese Unie

text:
               26.6.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 168/6

         OPROEP TOT HET INDIENEN VAN SOLLICITATIES
   voor het ambt van griffier van het Hof van Justitie van de Europese Unie
   2010/C 168/06
   Binnenkort zal het ambt van griffier van het Hof van Justitie van de Europese Unie vrijkomen. De griffier zal worden aangewezen overeenkomstig de procedure van artikel 12 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof.
   De griffier wordt benoemd voor een mandaat van zes jaar. Zijn statuut en zijn tewerkstellingsvoorwaarden worden beheerst door 's Hofs Statuut en het Reglement voor de procesvoering van het Hof, alsook door de Geldelijke regeling voor de leden van de Commissie en van het Hof van Justitie (verordening nr. 422/67/EEG van de Raad van 25 juli 1967).

      Omschrijving van de functie

   De griffier staat het Hof van Justitie terzijde bij de uitoefening van zijn gerechtelijke functies. Uit dien hoofde vervult hij de taken genoemd in artikel 17 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof.
   Daarnaast is de griffier de secretaris-generaal van de instelling, die uit drie gerechtelijke instanties bestaat: het Hof van Justitie, het Gerecht en het Gerecht voor ambtenarenzaken. Onder gezag van de president van het Hof, draagt hij zorg voor de administratie van de instelling en geeft hij leiding aan de personeelsleden en de diensten ervan. Hij oefent, daartoe gemachtigd door het Hof, de functie uit van ordonnateur van de kredieten die in de begroting van de instelling zijn vermeld.

      Vereiste vaardigheden

   De sollicitanten moeten:

               —

               onderdaan van een van de lidstaten van de Europese Unie zijn;

               —

               een voltooide juridische opleiding hebben genoten, afgesloten met een universitair diploma, alsmede over een diepgaande kennis van het recht van de Europese Unie en de werking van de gerechtelijke instanties ervan beschikken;

               —

               ten minste vijftien jaar beroepservaring hebben, waarvan een aanzienlijk deel in verantwoordelijke functies op zeer hoog niveau;

               —

               over een zeer gedegen kennis van het Frans en over een goede kennis van een andere officiële taal van de Europese Unie beschikken. Kennis van andere officiële talen wordt op prijs gesteld.

      Indiening van sollicitaties

   Sollicitaties kunnen uitsluitend per e-mail op het volgende adres Greffier.CJUE@curia.europa.eu worden ingediend. Zij dienen het Hof uiterlijk op 18 juli 2010 te bereiken. Bij de sollicitaties dient een curriculum vitae te worden gevoegd met daarin de gegevens over de leeftijd, de nationaliteit, de universitaire diploma’s, de talenkennis, de huidige en voorgaande functies en de eventuele gerechtelijke en internationale ervaring van de sollicitanten.


title: Doorhaling van zaak C-48/00

text:
10.2.2001             NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      C 45/17
              Doorhaling van zaak C-440/99 (1)                                   Doorhaling van zaak C-332/99 (1)
                        (2001/C 45/34)                                                     (2001/C 45/37)
De president van het Hof van Justitie van de Europese              De president van de Vijfde kamer van het Hof van Justitie
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 20 september              van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking van
2000 de doorhaling in het register gelast van zaak C-440/          4 oktober 2000 de doorhaling in het register gelast van zaak
99: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen                 C-332/99: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen
Groothertogdom Luxemburg.                                          Franse Republiek.
(1) PB C 20 van 22.1.2000.                                         (1) PB C 299 van 6.10.1999.
               Doorhaling van zaak C-48/00 (1)
                                                                                Doorhaling van zaak C-69/00 (1)
                        (2001/C 45/35)
                                                                                (2001/C 45/38)
De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 25 september              De president van het Hof van Justitie van de Europese
2000 de doorhaling in het register gelast van zaak C-48/           Gemeenschappen heeft bij beschikking van 5 oktober 2000
00: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen                 de doorhaling in het register gelast van zaak C-69/00: Commis-
Koninkrijk Spanje.                                                 sie van de Europese Gemeenschappen tegen Ierland.
(1) PB C 149 van 27.5.2000.                                        (1) PB C 149 van 27.5.2000.
              Doorhaling van zaak C-290/98 (1)
                                                                                Doorhaling van zaak C-197/98 (1)
                        (2001/C 45/36)
                                                                                (2001/C 45/39)
De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 29 september              De president van het Hof van Justitie van de Europese
2000 de doorhaling in het register gelast van zaak C-290/98:       Gemeenschappen heeft bij beschikking van 6 oktober 2000
Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Republiek           de doorhaling in het register gelast van zaak C-197/98:
Oostenrijk.                                                        Commissie van de Europese Gemeenschappen, ondersteund
                                                                   door Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-
(1) PB C 299 van 26.9.1998.                                        Ierland tegen Helleense Republiek.
                                                                   (1) PB C 234 van 25.7.1998.


title: Zaak T-84/17: Beschikking van het Gerecht van 18 mei 2017 — Consorzio IB Innovation/Commissie

text:
               17.7.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 231/54

         Beschikking van het Gerecht van 18 mei 2017 — Consorzio IB Innovation/Commissie
   (Zaak T-84/17) (1)

   (2017/C 231/70)
   Procestaal: Italiaans
   De president van de Tweede kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 95 van 27.3.2017.


title: Zaak C-395/11: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 27 juli 2011 — BLV Wohn- und Gewerbebau GmbH/Finanzamt Lüdenscheid

text:
               22.10.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 311/18

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 27 juli 2011 — BLV Wohn- und Gewerbebau GmbH/Finanzamt Lüdenscheid
   (Zaak C-395/11)
   2011/C 311/29
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesfinanzhof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: BLV Wohn- und Gewerbebau GmbH

      Verwerende partij: Finanzamt Lüdenscheid

      Belanghebbende derde: Rolf & Co. OHG

      Prejudiciële vragen

               1)

               Omvat het begrip bouwwerkzaamheden in de zin van artikel 2, punt 1, van beschikking 2004/290/EG (1) behalve diensten ook leveringen?

               2)

               Indien de beschikking ter aanwijzing van de ontvanger van de prestatie als persoon die tot voldoening van de belasting is gehouden, ook betrekking heeft op leveringen:
               heeft de gemachtigde lidstaat het recht de beschikking voor bepaalde subgroepen zoals bepaalde soorten bouwwerkzaamheden en voor leveringen aan bepaalde ontvangers van leveringen slechts gedeeltelijk toe te passen?

               3)

               Indien de lidstaat subgroepen mag vormen: gelden er beperkingen voor de lidstaat bij het vormen van subgroepen?

               4)

               Indien de lidstaat in het algemeen (zie vraag 2) of op grond van niet in acht genomen beperkingen (zie vraag 3) niet het recht heeft subgroepen te vormen:

                           a)

                           welke rechtsgevolgen heeft een ongeoorloofde vorming van subgroepen?

                           b)

                           heeft een ongeoorloofde vorming van subgroepen tot gevolg dat de bepaling van nationaal recht enkel ten gunste van individuele belastingplichtigen of in het algemeen niet mag worden toegepast?

      (1)  Beschikking 2004/290/EG van de Raad van 30 maart 2004 waarbij Duitsland wordt gemachtigd een maatregel toe te passen in afwijking van artikel 21 van richtlijn 77/388/EEG betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting (PB L 94, blz. 59).


title: Zaak T-301/08: Beroep ingesteld op 6 augustus 2008 — Laura Ashley/BHIM — Tiziana Bucci (LAURA ASHLEY)

text:
               27.9.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 247/21

         Beroep ingesteld op 6 augustus 2008 — Laura Ashley/BHIM — Tiziana Bucci (LAURA ASHLEY)
   (Zaak T-301/08)
   (2008/C 247/42)
   Taal van het verzoekschrift: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: Laura Ashley Ltd (Londen, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordiger: J. Guise, solicitor)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Tiziana Bucci (Viareggio, Italië)
   Conclusies

               —

               de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 28 mei 2008 in zaak R 1237/2007-1 vernietigen en de oppositie afwijzen; en

               —

               verweerder verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „LAURA ASHLEY” voor verschillende waren van de klassen 3, 18, 24 en 25

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Oppositiemerk of -teken: internationale merkinschrijving nr. 311 675 voor het beeldmerk „Ashley's” voor waren van klasse 25; Italiaanse merkinschrijving nr. 517 151 voor het beeldmerk „Ashley's” voor waren van de klassen 3, 18, 24 en 25; internationale merkinschrijving nr. 646 926 voor het beeldmerk „Ashley's il primo Cashmere Italiano” voor waren van klasse 25

      Beslissing van de oppositieafdeling: volledige toewijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 5, van verordening nr. 40/94 van de Raad doordat de kamer van beroep niet heeft vastgesteld of verzoekster het aangevraagde gemeenschapsmerk zonder geldige reden gebruikte.


title: Zaak C-551/09: Beroep ingesteld op 23 december 2009 — Europese Commissie/Republiek Oostenrijk

text:
               13.3.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 63/32

         Beroep ingesteld op 23 december 2009 — Europese Commissie/Republiek Oostenrijk
   (Zaak C-551/09)
   2010/C 63/52
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: K. Gross en M. Adam, gemachtigden)

      Verwerende partij: Republiek Oostenrijk

      Conclusies

               1)

               vaststellen dat de Republiek Oostenrijk de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 288 VWEU en artikelen 1 tot en met 3 van de beschikking van de Commissie van 30 april 2008 in steunprocedure C 56/2007 (ex NN 77/2006) betreffende de staatssteun van Oostenrijk voor de privatisering van Bank Burgenland (2008/719/EG), door niet alle maatregelen te treffen die nodig zijn voor het terugvorderen van de steun.

               2)

               vaststellen dat de Republiek Oostenrijk de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 288 VWEU en artikel 4 van de beschikking van de Commissie van 30 april 2008 in steunprocedure C 56/2007 (ex NN 77/2006) betreffende de staatssteun van Oostenrijk voor de privatisering van Bank Burgenland (2008/719/EG), door aan de Commissie niet tijdig de voor de berekening van het steunbedrag benodigde gegevens mee te delen.

               3)

               verweerster verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De Commissie is van mening dat de termijn waarbinnen de Republiek Oostenrijk ingevolge de beschikking van de Commissie van 30 april 2008 in steunprocedure C 56/2007 (ex NN 77/2006) betreffende de staatssteun van Oostenrijk voor de privatisering van Bank Burgenland (2008/719/EG), de voor de berekening van het steunbedrag benodigde gegevens moest meedelen, is verstreken.
   Een door de Commissie en de Republiek Oostenrijk na afloop van bovengenoemde termijn bereikt akkoord over de hoogte van het terug te vorderen bedrag, is door de Republiek Oostenrijk herroepen, op grond dat de door de terugvordering geraakte vennootschap ingeval van een betalingverplichting voornemens is de koop van Bank Burgenland te ontbinden. Deze ontbinding zou volgens de Republiek Oostenrijk ernstige gevolgen hebben voor de economie van de deelstaat Burgenland. Volgens de Commissie rechtvaardigt dit evenwel niet dat wordt afgezien van de gevorderde terugbetaling.
   Het beroep in rechte tegen bovengenoemde beschikking kan evenmin afbreuk doen aan de verplichting om deze ten uitvoer te leggen.


title: Gevoegde zaken C-585/08 en C-144/09: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 7 december 2010 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof — Oostenrijk) — Peter Pammer/Reederei Karl Schlüter GmbH & Co KG (C-585/08), Hotel Alpenhof GesmbH/Oliver Heller (C-144/09) (Rechterlijke bevoegdheid in burgerlijke en handelszaken — Verordening (EG) nr. 44/2001 — Artikel 15, leden 1, sub c, en 3 — Bevoegdheid voor door consumenten gesloten overeenkomsten — Overeenkomst over reis per vrachtschip — Begrip „pakketreis” — Overeenkomst over hotelverblijf — Voorstelling van reis en hotel op internetsite — Begrip activiteit „gericht op” lidstaat waar consument woonplaats heeft — Criteria — Toegankelijkheid van internetsite)

text:
               19.2.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 55/4

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 7 december 2010 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof — Oostenrijk) — Peter Pammer/Reederei Karl Schlüter GmbH & Co KG (C-585/08), Hotel Alpenhof GesmbH/Oliver Heller (C-144/09)
   (Gevoegde zaken C-585/08 en C-144/09) (1)

   (Rechterlijke bevoegdheid in burgerlijke en handelszaken - Verordening (EG) nr. 44/2001 - Artikel 15, leden 1, sub c, en 3 - Bevoegdheid voor door consumenten gesloten overeenkomsten - Overeenkomst over reis per vrachtschip - Begrip „pakketreis” - Overeenkomst over hotelverblijf - Voorstelling van reis en hotel op internetsite - Begrip activiteit „gericht op” lidstaat waar consument woonplaats heeft - Criteria - Toegankelijkheid van internetsite)
   2011/C 55/06
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Oberster Gerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Peter Pammer (C-585/08), Hotel Alpenhof GesmbH (C-144/09)

      Verwerende partijen: Reederei Karl Schlüter GmbH & Co KG (C-585/08), Oliver Heller (C-144/09)

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Oberster Gerichtshof (Oostenrijk) — Uitlegging van artikel 15, leden 1, sub c, en 3, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB L 12, blz. 1) — Bevoegdheid inzake door consumenten gesloten overeenkomsten — Minimale vereisten waaraan een internetsite moet voldoen om de op de betrokken site aangeboden activiteiten te kunnen beschouwen als activiteiten die worden „gericht” op de lidstaat waar de consument woonplaats heeft

      Dictum

               1)

               Een overeenkomst betreffende een reis per vrachtschip zoals die welke in zaak C-585/08 aan de orde is, is een vervoerovereenkomst waarbij voor één enkele prijs zowel vervoer als verblijf wordt aangeboden in de zin van artikel 15, lid 3, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken.

               2)

               Om vast te stellen of een ondernemer wiens activiteit op zijn internetsite of die van een tussenpersoon wordt voorgesteld, kan worden geacht zijn activiteit te „richten” op de lidstaat waar de consument woonplaats heeft in de zin van artikel 15, lid 1, sub c, van verordening nr. 44/2001, dient te worden nagegaan of vóór de eventuele sluiting van een overeenkomst met de consument uit deze internetsites en de algemene activiteit van de ondernemer blijkt dat deze van plan was om handel te drijven met consumenten die woonplaats hebben in één of meerdere lidstaten, waaronder die waar deze consument woonplaats heeft, in die zin dat hij bereid was om met deze consumenten een overeenkomst te sluiten.
               De volgende factoren, waarvan de lijst niet uitputtend is, kunnen aanwijzingen vormen dat de activiteit van de ondernemer is gericht op de lidstaat waar de consument woonplaats heeft: het internationale karakter van de activiteit, routebeschrijvingen vanuit andere lidstaten naar de plaats waar de ondernemer is gevestigd, het gebruik van een andere taal of munteenheid dan die welke gewoonlijk worden gebruikt in de lidstaat waar de ondernemer gevestigd is en de mogelijkheid om in die andere taal de boeking te verrichten en te bevestigen, de vermelding van een telefoonnummer met internationaal kengetal, uitgaven voor een zoekmachineadvertentiedienst die worden gemaakt om consumenten die in andere lidstaten woonplaats hebben gemakkelijker toegang te verlenen tot de site van de ondernemer of diens tussenpersoon, het gebruik van een andere topleveldomeinnaam dan die van de lidstaat waar de ondernemer gevestigd is, en de verwijzing naar een internationaal clientèle dat is samengesteld uit klanten die woonplaats hebben in verschillende lidstaten. Het staat aan de nationale rechter om na te gaan of deze aanwijzingen voorhanden zijn.
               De loutere toegankelijkheid van de internetsite van de ondernemer of de tussenpersoon in de lidstaat waar de consument woonplaats heeft is daarentegen onvoldoende. Hetzelfde geldt voor de vermelding van een e-mailadres en andere contactgegevens of voor het gebruik van een taal of een munteenheid wanneer deze taal en/of een munteenheid gewoonlijk worden gebruikt in de lidstaat waar de ondernemer gevestigd is.

      (1)  PB C 44 van 21.2.2009.

      PB C 153 van 4.7.2009.