title: Zaak T-715/17: Beschikking van het Gerecht van 11 september 2018 — Hermann Biederlack / EUIPO (Feeling home) („Uniemerk — Aanvraag voor Uniewoordmerk Feeling home — Absolute weigeringsgrond — Geen onderscheidend vermogen — Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] — Beroep dat kennelijk rechtens ongegrond is”)

text:
               26.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 427/74

      Beschikking van het Gerecht van 11 september 2018 — Hermann Biederlack / EUIPO (Feeling home)
      (Zaak T-715/17) (1)

      („Uniemerk - Aanvraag voor Uniewoordmerk Feeling home - Absolute weigeringsgrond - Geen onderscheidend vermogen - Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] - Beroep dat kennelijk rechtens ongegrond is”)
      (2018/C 427/99)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Hermann Biederlack GmbH & Co. KG (Greven, Duitsland) (vertegenwoordiger: T. Seifried, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: A. Söder, gemachtigde)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 14 juni 2017 (zaak R 252/2017-5) inzake een aanvraag tot inschrijving van het woordteken Feeling home als Uniemerk.

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Hermann Biederlack GmbH & Co. KG wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 412 van 4.12.2017.


title: Zaak T-854/16: Arrest van het Gerecht van 20 november 2018 — Barata / Parlement („Openbare dienst — Ambtenaren — Bevordering — Bevorderingsronde 2015 — Certificeringsprocedure — Uitsluiting van de definitieve lijst van ambtenaren die het opleidingsprogramma mogen volgen — Artikel 45 bis van het Statuut — Motiveringsplicht — Kennelijke beoordelingsfout — Gelijke behandeling — Rechten van verdediging”)

text:
               21.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/39

      Arrest van het Gerecht van 20 november 2018 — Barata / Parlement
      (Zaak T-854/16) (1)

      ((„Openbare dienst - Ambtenaren - Bevordering - Bevorderingsronde 2015 - Certificeringsprocedure - Uitsluiting van de definitieve lijst van ambtenaren die het opleidingsprogramma mogen volgen - Artikel 45 bis van het Statuut - Motiveringsplicht - Kennelijke beoordelingsfout - Gelijke behandeling - Rechten van verdediging”))
      (2019/C 25/49)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: João Miguel Barata (Evere, België) (vertegenwoordigers: G. Pandey, D. Rovetta, advocaten, en J. Grayston, solicitor)

         Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: D. Nessaf en Í. Ní Riagáin Düro, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van, ten eerste, het besluit van het Parlement van 29 januari 2016 en van het bevestigend besluit van 29 maart 2016 om verzoeker niet op te nemen op de lijst van ambtenaren die in 2015 mogen deelnemen aan het opleidingsprogramma in het kader van de certificeringsronde 2015, ten tweede het besluit tot afwijzing van de klacht van 25 augustus 2016, ten derde de aankondiging van intern vergelijkend onderzoek 2015/023, die op 18 september 2015 aan het personeel is verspreid, en ten vierde de ontwerplijst van ambtenaren die zijn uitgekozen om deel te nemen aan het betrokken opleidingsprogramma

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  João Miguel Barata wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 38 van 6.2.2017.


title: Zaak C-580/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 18 september 2018 door Nestlé Unternehmungen Deutschland GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Negende Kamer) van 12 juli 2018 in zaak T-41/17, Lotte Co. Ltd / Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

text:
               21.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/15

      Hogere voorziening ingesteld op 18 september 2018 door Nestlé Unternehmungen Deutschland GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Negende Kamer) van 12 juli 2018 in zaak T-41/17, Lotte Co. Ltd / Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie
      (Zaak C-580/18 P)
      (2019/C 25/18)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Rekwirante: Nestlé Unternehmungen Deutschland GmbH (vertegenwoordigers: Dr. A. Jaeger-Lenz, Rechtsanwältin, C. Elkemann, Rechtsanwältin, en Dr. A. Lambrecht, Rechtsanwalt)

         Andere partijen in de procedure: Lotte Co. Ltd, Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

         Conclusies

                  —

                  het arrest van het Gerecht (Negende Kamer) van 12 juli 2018 (T-41/17) vernietigen en het beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt van (BHIM) van 28 oktober 2016 (zaak R-0250/2016-5) verwerpen;

                  —

                  subsidiair, het bestreden arrest vernietigen en de zaak terugverwijzen naar het Gerecht;

                  —

                  verzoekster (Lotte Co. Ltd) verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Rekwirante voert de volgende middelen aan:

                  1.

                  Het Gerecht heeft ten onrechte gebruikgemaakt van zijn herzieningsbevoegdheid als bedoeld in artikel 65, lid 3, van verordening nr. 207/2009 (1), hoewel de kamer van beroep nog geen toereikende feitelijke vaststellingen had verricht met betrekking tot de frequentie van het gebruik en de bestendigheid ervan in de tijd. Dit heeft de belangen van rekwirante geschaad aangezien de vaststellingen van het Gerecht ontoereikend zijn en geen rekening houden met belangrijke bewijzen. Indien de kamer van beroep dergelijke vaststellingen reeds had verricht, had rekwirante hiertegen kunnen opkomen bij het Gerecht.

                  2.

                  Het Gerecht wijst er bij de beoordeling van het „normale gebruik” in de zin van artikel 42, leden 2 en 3, van verordening nr. 207/2009 met name op dat de in de facturen vermelde omzetcijfers te laag zijn in verhouding met de omzetcijfers die blijken uit de onder ede afgelegde verklaring. Het Gerecht had echter hoogstens de objectieve productie- en bedrijfscapaciteit die in de bedrijfstak gebruikelijk zijn in aanmerking moeten nemen. De actuele subjectieve situatie van de individuele onderneming mochten bij het bepalen van de omvang van het gebruik geen rol spelen. Bovendien is het gebruik van een merk zelfs als normaal aan te merken wanneer het zeer gering is; er bestaan geen absolute ondergrenzen. De bedrijfsstrategie en het commerciële succes van de betrokken producten dient niet te worden beoordeeld. Het enige wat relevant is, is de vraag of er sprake is van zuiver symbolisch gebruik.

                  3.

                  Het Gerecht heeft het criterium „normaal gebruik” als bedoeld in artikel 42, leden 2 en 3, van verordening nr. 207/2009 ook in die zin onjuist uitgelegd dat het in algemene zin is uitgegaan van de totale marktomvang, zonder hierbij rekening te houden met de objectieve productie- en bedrijfscapaciteit die in de bedrijfstak gebruikelijk zijn en de mate van diversificatie van de betrokken ondernemingen.

                  4.

                  Het Gerecht heeft de feiten omtrent het normale gebruik van het oudere merk verdraaid door cruciale gegevens uit de onder ede afgelegde verklaring, in het bijzonder met betrekking tot de bestendigheid van het gebruik in de tijd, buiten beschouwing te laten.

                  5.

                  Het Gerecht heeft het algemeen beginsel van gelijke behandeling geschonden doordat het bij de beoordeling van het rechtsinstandhoudende gebruik vooral is afgegaan op de subjectieve situatie van de licentienemer van rekwirante en in het bijzonder mede rekening heeft gehouden met de omvang van de bedrijfsactiviteit en de productie- en bedrijfscapaciteit van de licentienemer.

                  6.

                  Het Gerecht heeft het algemene beginsel van gelijke behandeling ook geschonden doordat het is afgeweken van vroegere rechtspraak van het Gerecht en het Hof, waarin deze in vergelijkbare zaken hebben geoordeeld dat er sprake is van normaal gebruik.

         (1)  Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad 26 februari 2009 inzake het Gemeenschapsmerk (gecodificeerde versie), PB 2009, L 78, blz. 1.


title: Zaak T-672/18: Beroep ingesteld op 13 november 2018 — Pyke/EUIPO — Paglieri (CLIOMAKEUP)

text:
               21.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/50

      Beroep ingesteld op 13 november 2018 — Pyke/EUIPO — Paglieri (CLIOMAKEUP)
      (Zaak T-672/18)
      (2019/C 25/65)
      Taal van het verzoekschrift: Italiaans

         Partijen

         Verzoekende partij: Pyke Srl (Milaan, Italië) (vertegenwoordigers: P. Roncaglia, F. Rossi, N. Parrotta en R. Perotti, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Paglieri SpA (Alessandria, Italië)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Aanvrager van het betrokken merk: verzoekende partij

         Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk CLIOMAKEUP — inschrijvingsaanvraag nr. 11 698 446

         Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 28 augustus 2018 in zaak R 2675/2017-5

         Conclusies

                  —

                  de bestreden beslissing vernietigen;

                  —

                  het EUIPO verwijzen in de kosten;

                  —

                  Paglieri verwijzen in de kosten.

         Aangevoerd middel

                  —

                  schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


title: Zaak T-674/18: Beroep ingesteld op 14 november 2018 — Vattenfall Europe Nuclear Energy/Commissie

text:
               21.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/51

      Beroep ingesteld op 14 november 2018 — Vattenfall Europe Nuclear Energy/Commissie
      (Zaak T-674/18)
      (2019/C 25/66)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Vattenfall Europe Nuclear Energy GmbH (Hamburg, Duitsland) (vertegenwoordigers: U. Karpenstein en R. Sangi, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  De brief van de Europese Commissie van 4 juli 2018 in staatssteunprocedure SA.51169 (2018/PN) — 16 Atomgesetz-Änderungsgesetz (16. AtG-Novelle) nietig verklaren;

                  —

                  Verweerster verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij de volgende middelen aan.

                  1.

                  Schending van artikel 107, lid 1, VWEU (juncto artikel 108, lid 3, VWEU)
                  Verzoekster voert aan dat de bestreden brief in strijd is met artikel 107, lid 1, juncto artikel 108, lid 3, VWEU, omdat die brief — indien deze bindend zou zijn — een nationale compensatiewet vrijstelt van de verplichting om staatssteun aan te melden, terwijl die wet een concurrent van verzoekster, die op basis van een uitspraak van het Bundesverfassungsgericht geen recht op compensatie had, selectief uit staatsmiddelen begunstigt.

                  2.

                  Schending van artikel 4, lid 2, van verordening (EU) 2015/1589 van de Raad (1)

                  Verzoekster voert aan dat ingeval een lidstaat van mening is dat een door hem ingevoerde maatregel geen staatssteun vormt, verordening nr. 2015/1589 bepaalt dat er een formeel besluit in de zin van artikel 288 VWEU wordt genomen wanneer de Commissie op grond van een eerste onderzoek tot de bevinding komt dat de aangemelde maatregel geen steun vormt. De bestreden brief is in strijd met deze bepaling.

         (1)  Verordening (EU) 2015/1589 van de Raad van 13 juli 2015 tot vaststelling van andere bepalingen voor de toepassing van artikel 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (PB 2015, L 248, blz. 9).


title: Gevoegde zaken C-626/15 en C-659/16: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 20 november 2018 — Europese Commissie / Raad van de Europese Unie (C-626/15), — Europese Commissie / Raad van de Europese Unie (C-659/16) (Beroep tot nietigverklaring — Besluit van het Comité van permanente vertegenwoordigers (Coreper) — Besluit tot goedkeuring van de voorlegging van een discussienota aan een internationaal orgaan — Ontvankelijkheid — Voor beroep vatbare handeling — Exclusieve bevoegdheid, gedeelde bevoegdheid of aanvullende bevoegdheid van de Europese Unie — Optreden van de Unie alleen in een internationaal lichaam of deelname van de lidstaten naast de Unie — Instandhouding van de biologische rijkdommen van de zee — Visserij — Milieubescherming — Onderzoek — Beschermde mariene zones (BMZ) — Verdrag inzake Antarctica — Verdrag inzake de instandhouding van de levende rijkdommen in de Antarctische wateren — Weddellzee en Rosszee)

text:
               21.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/2

      Arrest van het Hof (Grote kamer) van 20 november 2018 — Europese Commissie / Raad van de Europese Unie (C-626/15), — Europese Commissie / Raad van de Europese Unie (C-659/16)
      (Gevoegde zaken C-626/15 en C-659/16) (1)

      ((Beroep tot nietigverklaring - Besluit van het Comité van permanente vertegenwoordigers (Coreper) - Besluit tot goedkeuring van de voorlegging van een discussienota aan een internationaal orgaan - Ontvankelijkheid - Voor beroep vatbare handeling - Exclusieve bevoegdheid, gedeelde bevoegdheid of aanvullende bevoegdheid van de Europese Unie - Optreden van de Unie alleen in een internationaal lichaam of deelname van de lidstaten naast de Unie - Instandhouding van de biologische rijkdommen van de zee - Visserij - Milieubescherming - Onderzoek - Beschermde mariene zones (BMZ) - Verdrag inzake Antarctica - Verdrag inzake de instandhouding van de levende rijkdommen in de Antarctische wateren - Weddellzee en Rosszee))
      (2019/C 25/02)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         (C-626/15)

         Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Bouquet, E. Paasivirta en C. Hermes, gemachtigden)

         Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: A. Westerhof Löfflerová, R. Liudvinaviciute-Cordeiro en M. Simm, gemachtigden)

         Interveniënten aan de zijde van verwerende partij: Bondsrepubliek Duitsland (vertegenwoordigers: T. Henze, J. Möller, K. Stranz en S. Eisenberg, gemachtigden), Helleense Republiek (vertegenwoordigers: G. Karipsiadis en K. Boskovits, gemachtigden), Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: M. A. Sampol Pucurull, gemachtigde), Franse Republiek (vertegenwoordigers: F. Fize, D. Colas, G. de Bergues en B. Fodda, gemachtigden), Koninkrijk der Nederlanden (vertegenwoordigers: M. Gijzen, M. Bulterman en M. Noort, gemachtigden), Portugese Republiek (vertegenwoordigers: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo en M. L. Duarte, gemachtigden), Republiek Finland (vertegenwoordiger: J. Heliskoski, gemachtigde), Koninkrijk Zweden (vertegenwoordigers: A. Falk, C. Meyer-Seitz, U. Persson, N. Otte Widgren, L. Zettergren en L. Swedenborg, gemachtigden), Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (vertegenwoordigers: C. Brodie, gemachtigde, bijgestaan door J. Holmes, QC)

         (C-659/16)

         Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Bouquet, E. Paasivirta en C. Hermes, gemachtigden)

         Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: A. Westerhof Löfflerová, R. Liudvinaviciute-Cordeiro en M. Simm, gemachtigden)

         Interveniënten aan de zijde van verwerende partij: Koninkrijk België (vertegenwoordigers: J. Van Holm, C. Pochet en L. Van den Broeck, gemachtigden), Bondsrepubliek Duitsland (vertegenwoordigers: T. Henze, J. Möller en S. Eisenberg, gemachtigden), Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: M. A. Sampol Pucurull, gemachtigde), Franse Republiek (vertegenwoordigers: D. Colas en B. Fodda, gemachtigden), Groothertogdom Luxemburg (vertegenwoordiger: D. Holderer, gemachtigde), Koninkrijk der Nederlanden (vertegenwoordigers: B. Koopman, M. Bulterman en M. Noort, gemachtigden), Portugese Republiek (vertegenwoordigers: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo en L. Medeiros, gemachtigden), Republiek Finland (vertegenwoordiger: J. Heliskoski, gemachtigde), Koninkrijk Zweden (vertegenwoordigers: A. Falk, C. Meyer-Seitz, H. Shev en L. Zettergren, gemachtigden), Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (vertegenwoordigers: C. Brodie en G. Brown, gemachtigden, bijgestaan door J. Holmes, QC, en J. Gregory, barrister)

         Dictum

                  1)

                  De beroepen worden verworpen.

                  2)

                  De Europese Commissie wordt verwezen in haar eigen kosten alsmede in die van de Raad van de Europese Unie.

                  3)

                  Het Koninkrijk België, de Bondsrepubliek Duitsland, de Helleense Republiek, het Koninkrijk Spanje, de Franse Republiek, het Groothertogdom Luxemburg, het Koninkrijk der Nederlanden, de Portugese Republiek, de Republiek Finland, het Koninkrijk Zweden en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland dragen hun eigen kosten.

         (1)  PB C 59 van 15.2.2016

         PB C 38 van 6.2.2017.


title: Zaak C-648/16: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 21 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione tributaria provinciale di Reggio Calabria — Italië) — Fortunata Silvia Fontana/Agenzia delle Entrate — Direzione provinciale di Reggio Calabria (Prejudiciële verwijzing — Belasting over de toegevoegde waarde (btw) — Richtlijn 2006/112/EG — Artikel 273 — Naheffingsaanslag — Beoordeling van de maatstaf van heffing door middel van inductie — Recht op btw-aftrek — Vermoeden — Beginsel van neutraliteit en evenredigheidsbeginsel — Nationale wet krachtens welke de btw wordt berekend over een veronderstelde omzet)

text:
               21.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/3

      Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 21 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione tributaria provinciale di Reggio Calabria — Italië) — Fortunata Silvia Fontana/Agenzia delle Entrate — Direzione provinciale di Reggio Calabria
      (Zaak C-648/16) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Richtlijn 2006/112/EG - Artikel 273 - Naheffingsaanslag - Beoordeling van de maatstaf van heffing door middel van inductie - Recht op btw-aftrek - Vermoeden - Beginsel van neutraliteit en evenredigheidsbeginsel - Nationale wet krachtens welke de btw wordt berekend over een veronderstelde omzet))
      (2019/C 25/03)
      Procestaal: Italiaans

         Verwijzende rechter

      Commissione tributaria provinciale di Reggio Calabria

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Fortunata Silvia Fontana

         Verwerende partij: Agenzia delle Entrate — Direzione provinciale di Reggio Calabria

         Dictum

      Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, het beginsel van neutraliteit van de belasting en het evenredigheidsbeginsel moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale regeling, zoals in het hoofdgeding aan de orde, die een belastingdienst de mogelijkheid biedt in geval van ernstige discrepanties tussen de aangegeven inkomsten en de inkomsten die zijn geraamd op basis van brancheonderzoeken, door middel van inductie, op basis van deze brancheonderzoeken, de omzet van een belastingplichtige te bepalen en dientengevolge een naheffingsaanslag op te leggen waarbij een aanvullend bedrag in de belasting over de toegevoegde waarde (btw) wordt opgelegd, mits deze regeling en de toepassing ervan de belastingplichtige in de gelegenheid stellen om de resultaten van deze methode, met inachtneming van het beginsel van neutraliteit van de belasting, het evenredigheidsbeginsel en het recht van verweer, ter discussie te stellen op basis van een geheel van tegenbewijzen waarover hij beschikt en om zijn recht op aftrek van de voorbelasting uit te oefenen in overeenstemming met de bepalingen in titel X van richtlijn 2006/112. Het staat aan de verwijzende rechter om dit te verifiëren.

         (1)  PB C 86 van 20.3.2017.


title: Zaak C-679/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Okresní soud v Ostravě (Tsjechië) op 5 november 2018 — OPR-Finance s.r.o. / GK

text:
               21.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/26

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Okresní soud v Ostravě (Tsjechië) op 5 november 2018 — OPR-Finance s.r.o. / GK
      (Zaak C-679/18)
      (2019/C 25/33)
      Procestaal: Tsjechisch

         Verwijzende rechter

      Okresní soud v Ostravě

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: OPR-Finance s.r.o.

         Verwerende partij: GK

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Staan de gecombineerde bepalingen van artikel 8 en artikel 23 van richtlijn 2008/48/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten en tot intrekking van richtlijn 87/102/EEG van de Raad in de weg aan nationale wetgeving die bepaalt dat indien de kredietgever de kredietwaardigheid van de consument niet beoordeelt voor het sluiten van een kredietovereenkomst, de kredietovereenkomst nietig is en de consument verplicht is de hoofdsom aan de kredietgever terug te betalen wanneer zijn financiële draagkracht dit toelaat, waarbij voornoemde sanctie (de nietigheid van de kredietovereenkomst) echter alleen van toepassing is indien de consument deze inroept (en zich dus op een exceptie van nietigheid in verband met de overeenkomst beroept) binnen een verjaringstermijn van drie jaar?

                  2)

                  Moet een nationale rechter op grond van de gecombineerde bepalingen van artikel 8 en artikel 23 van richtlijn 2008/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten en tot intrekking van richtlijn 87/102/EEG van de Raad de sanctie die in de nationale wetgeving is vastgelegd ingeval de kredietgever zijn verplichting om de kredietwaardigheid van de consument voor het sluiten van de kredietovereenkomst te beoordelen niet nakomt, ambtshalve toepassen (dat wil zeggen indien de consument de sanctie zelf niet inroept)?

         (1)  PB 2008, L 133, blz. 66.


title: Zaak C-664/16: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 21 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Alba Iulia — Roemenië) –Lucreţiu Hadrian Vădan / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală — Direcţia Generală de Soluţionare a Contestaţiilor, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Braşov — Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Alba (Prejudiciële verwijzing — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde — Richtlijn 2006/112/EG — Artikelen 167, 168, 178 en 273 — Omvang van het recht op aftrek — Ontbreken van facturen — Beroep op een gerechtelijke expertise — Bewijslast betreffende het recht op aftrek — Beginsel van fiscale neutraliteit en evenredigheidsbeginsel)

text:
               21.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/4

      Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 21 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Alba Iulia — Roemenië) –Lucreţiu Hadrian Vădan / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală — Direcţia Generală de Soluţionare a Contestaţiilor, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Braşov — Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Alba
      (Zaak C-664/16) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde - Richtlijn 2006/112/EG - Artikelen 167, 168, 178 en 273 - Omvang van het recht op aftrek - Ontbreken van facturen - Beroep op een gerechtelijke expertise - Bewijslast betreffende het recht op aftrek - Beginsel van fiscale neutraliteit en evenredigheidsbeginsel))
      (2019/C 25/04)
      Procestaal: Roemeens

         Verwijzende rechter

      Curte de Apel Alba Iulia

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Lucreţiu Hadrian Vădan

         Verwerende partijen: Agenţia Naţională de Administrare Fiscală — Direcţia Generală de Soluţionare a Contestaţiilor, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Braşov — Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Alba

         Dictum

      Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde en, in het bijzonder, de artikelen 167 en 168, artikel 178, onder a), en artikel 179 ervan, alsmede het beginsel van neutraliteit van de belasting over de toegevoegde waarde (btw) en het evenredigheidsbeginsel moeten aldus worden uitgelegd dat in omstandigheden zoals in het hoofdgeding aan een belastingplichtige die niet in staat is met facturen of enig ander document bewijs te leveren van de door hem betaalde voorbelasting, geen recht op btw-aftrek kan worden verleend op basis van enkel een raming die is gemaakt in het kader van een door een nationale rechter gelaste expertise.

         (1)  PB C 104 van 3.4.2017.


title: Zaak T-790/17: Arrest van het Gerecht van 20 november 2018 — St. Andrews Links/EUIPO (ST ANDREWS) [„Uniemerk — Aanvraag voor Uniewoordmerk ST ANDREWS — Absolute weigeringsgrond — Beschrijvend karakter — Geografische herkomst — Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EU) 2017/1001]”]

text:
               21.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/40

      Arrest van het Gerecht van 20 november 2018 — St. Andrews Links/EUIPO (ST ANDREWS)
      (Zaak T-790/17) (1)

      ([„Uniemerk - Aanvraag voor Uniewoordmerk ST ANDREWS - Absolute weigeringsgrond - Beschrijvend karakter - Geografische herkomst - Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EU) 2017/1001]”])
      (2019/C 25/51)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: St. Andrews Links Ltd (St. Andrews, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordiger: B. Hattier, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: K. Kompari, gemachtigde)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 2 oktober 2017 (zaak R 92/2017-4) inzake een aanvraag tot inschrijving van het woordteken ST ANDREWS als Uniemerk

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  St. Andrews Links Ltd wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 42 van 5.2.2018.


title: Zaak C-646/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Mercantil de Gerona (Spanje) op 15 oktober 2018 — OD / Ryanair D.A.C.

text:
               21.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/18

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Mercantil de Gerona (Spanje) op 15 oktober 2018 — OD / Ryanair D.A.C.
      (Zaak C-646/18)
      (2019/C 25/22)
      Procestaal: Spaans

         Verwijzende rechter

      Juzgado de lo Mercantil de Gerona

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: OD

         Verwerende partij: Ryanair D.A.C.

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Vereist de in artikel 26 van verordening (EU) nr. 1215/2012 (1) opgenomen en geregelde bevoegdheidsgrond van stilzwijgende onderwerping enige objectieve samenhang tussen het voorwerp van het geding of de woonplaats van de eiser, en de rechterlijke instantie waarbij de vordering wordt ingesteld?

                  2)

                  Vereist de in artikel 26, lid 1, van verordening (EU) nr. 1215/2012 opgenomen en geregelde bevoegdheidsgrond van stilzwijgende onderwerping in al zijn aspecten een autonome, voor alle lidstaten gemeenschappelijke uitlegging? Kan die stilzwijgende onderwerping derhalve niet worden beperkt door de regels van de lidstaten inzake de nationale rechterlijke bevoegdheid, zoals de ongeldigheid van die bevoegdheidsgrond in procedures die op grond van het Spaanse wetboek van burgerlijke rechtsvordering wegens hun geringe waarde moeten worden behandeld via de vereenvoudigde procedure?

         (1)  Verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB 2012, L 351, blz. 1).


title: Zaak T-675/18: Beroep ingesteld op 19 november 2018 — Trifolio-M e.a./EFSA

text:
               21.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/52

      Beroep ingesteld op 19 november 2018 — Trifolio-M e.a./EFSA
      (Zaak T-675/18)
      (2019/C 25/67)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partijen: Trifolio-M GmbH (Lahnau, Duitsland), Oxon Italia SpA (Milaan, Italië) en Mitsui AgriScience International (Sint-Pieters-Woluwe, België) (vertegenwoordigers: C. Mereu en S. Englebert, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA)

         Conclusies

                  —

                  EFSA’s besluit van 11 september 2018 betreffende de verzoeken om vertrouwelijke behandeling die verzoekers hebben ingediend met betrekking tot de conclusie over de peer review van de risico-evaluatie van Azadirachtin als werkzame stof in bestrijdingsmiddelen nietig verklaren;

                  —

                  verweerster verwijzen in de kosten van de onderhavige procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekende partijen twee middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel: schending van artikel 63 van verordening (EG) nr. 1107/2009 (1)

                              —

                              Verzoekers voeren aan dat verweerster een verkeerde uitlegging heeft gegeven van wat onder vertrouwelijke industriële en commerciële informatie moet worden verstaan, en artikel 63 van verordening nr. 1107/2009 verkeerd heeft toegepast op basis van een kennelijk onjuiste beoordeling van de door verzoekers ingediende verzoeken om een vertrouwelijke behandeling.

                  2.

                  Tweede middel: schending van de grondbeginselen van het Unierecht aangezien verweerster haar besluit niet heeft gemotiveerd, niet heeft voldaan aan de eenvormige toepassing van het Unierecht en het evenredigheidsbeginsel heeft geschonden.

         (1)  Verordening (EG) nr. 1107/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen en tot intrekking van de richtlijnen 79/117/EEG en 91/414/EEG van de Raad (PB 2009, L 309, blz. 1).


title: Zaak C-688/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Spetsializiran nakazatelen sad (Bulgarije) op 6 november 2018 — Strafzaak tegen TX en UW

text:
               21.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/28

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Spetsializiran nakazatelen sad (Bulgarije) op 6 november 2018 — Strafzaak tegen TX en UW
      (Zaak C-688/18)
      (2019/C 25/35)
      Procestaal: Bulgaars

         Verwijzende rechter

      Spetsializiran nakazatelen sad

         Partijen in de strafzaak

      TX en UW

         Prejudiciële vraag

      Is het recht van de verdachte om bij de terechtzitting aanwezig te zijn overeenkomstig artikel 8, lid 1 en lid 2, juncto de overwegingen 35 en 44 van richtlijn (EU) 2016/343 (1) geschonden, wanneer één van de zittingen in de strafprocedure in afwezigheid van de verdachte heeft plaatsgevonden en hij behoorlijk is gedagvaard, van de gevolgen van zijn afwezigheid in kennis is gesteld en door een door hem gekozen advocaat werd verdedigd, indien:

                  a)

                  hij om een aan hem toe te rekenen reden niet is verschenen (hij namelijk heeft besloten om de betrokken zitting niet bij te wonen);

                  b)

                  hij om een niet aan hem toe te rekenen reden niet is verschenen (te weten ziekte), wanneer hij aansluitend is geïnformeerd over de in zijn afwezigheid verrichte handelingen en na kennisneming van de feiten heeft besloten en verklaard dat:

                              —

                              hij niet met een beroep op zijn afwezigheid de rechtmatigheid van deze handelingen in twijfel trekt en niet eist dat deze in zijn [aan]wezigheid worden herhaald;

                              —

                              hij wil meewerken aan deze handelingen waarna de rechter een aanvullend verhoor van de door de verdachte genoemde persoon heeft laten plaatsvinden en de verdachte de mogelijkheid heeft geboden om hieraan op gepaste wijze mee te werken.

         (1)  Richtlijn (EU) 2016/343 van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 2016 betreffende de versterking van bepaalde aspecten van het vermoeden van onschuld en van het recht om in strafprocedures bij de terechtzitting aanwezig te zijn (PB L 65, blz. 1).


title: Zaak T-791/17: Arrest van het Gerecht van 20 november 2018 — St. Andrews Links/EUIPO (ST ANDREWS) [„Uniemerk — Aanvraag voor Uniewoordmerk ST ANDREWS — Absolute weigeringsgrond — Beschrijvend karakter — Geografische herkomst — Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EU) 2017/1001]”]

text:
               21.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/41

      Arrest van het Gerecht van 20 november 2018 — St. Andrews Links/EUIPO (ST ANDREWS)
      (Zaak T-791/17) (1)

      ([„Uniemerk - Aanvraag voor Uniewoordmerk ST ANDREWS - Absolute weigeringsgrond - Beschrijvend karakter - Geografische herkomst - Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EU) 2017/1001]”])
      (2019/C 25/52)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: St. Andrews Links Ltd (St. Andrews, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordiger: B. Hattier, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: K. Kompari, gemachtigde)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 2 oktober 2017 (zaak R 93/2017-4) inzake een aanvraag tot inschrijving van het woordteken ST ANDREWS als Uniemerk

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  St. Andrews Links Ltd wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 42 van 5.2.2018.


title: Zaak T-678/18: Beroep ingesteld op 13 november 2018 — Società agricola Giusti Dal Col/EUIPO — DMC (GIUSTI WINE)

text:
               21.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/53

      Beroep ingesteld op 13 november 2018 — Società agricola Giusti Dal Col/EUIPO — DMC (GIUSTI WINE)
      (Zaak T-678/18)
      (2019/C 25/68)
      Taal van het verzoekschrift: Italiaans

         Partijen

         Verzoekende partij: Società agricola Giusti Dal Col Srl (Nervesa della Battaglia, Italië) (vertegenwoordigers: M. Pizzigati en A. Mayr, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: DMC Srl (San Vendemiano, Italië)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Houder van het betrokken merk: verzoekende partij voor het Gerecht

         Betrokken merk: internationale inschrijving waarin de Europese Unie wordt aangewezen met betrekking tot het woordmerk GIUSTI WINE

         Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 3 september 2018 in zaak R 1154/2017-5

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van de bestreden beslissing;

                  —

                  verwijzing van het EUIPO in de kosten.

         Aangevoerd middel

                  —

                  schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009.


title: Zaak T-831/17: Arrest van het Gerecht van 15 november 2018 — DRH Licensing & Managing/EUIPO — Merck (Flexagil) [„Uniemerk — Procedure tot vervallenverklaring — Uniebeeldmerk Flexagil — Normaal gebruik van het merk — Artikel 18, lid 1, tweede alinea, onder a), en artikel 58, lid 1, onder a), van verordening (EG) 2017/1001 — Vorm die op onderdelen afwijkt zonder dat het onderscheidend vermogen wordt gewijzigd”]

text:
               21.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/41

      Arrest van het Gerecht van 15 november 2018 — DRH Licensing & Managing/EUIPO — Merck (Flexagil)
      (Zaak T-831/17) (1)

      ([„Uniemerk - Procedure tot vervallenverklaring - Uniebeeldmerk Flexagil - Normaal gebruik van het merk - Artikel 18, lid 1, tweede alinea, onder a), en artikel 58, lid 1, onder a), van verordening (EG) 2017/1001 - Vorm die op onderdelen afwijkt zonder dat het onderscheidend vermogen wordt gewijzigd”])
      (2019/C 25/53)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: DRH Licensing & Managing AG (Zürich, Zwitserland) (vertegenwoordiger: S. Salomonowitz, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: W. Schramek en M. Fischer, gemachtigden)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO: Merck KGaA (Darmstadt, Duitsland)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 17 oktober 2017 (zaak R 2043/2016-4) inzake een procedure tot vervallenverklaring tussen DRH Licensing & Managing en Merck

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  DRH Licensing & Managing AG wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 52 van 12.2.2018.


title: Zaak C-689/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Dioikitiko Protodikeio Patron (Griekenland) op 5 november 2018 — CT / Griekse Staat

text:
               21.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/28

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Dioikitiko Protodikeio Patron (Griekenland) op 5 november 2018 — CT / Griekse Staat
      (Zaak C-689/18)
      (2019/C 25/36)
      Procestaal: Grieks

         Verwijzende rechter

      Dioikitiko Protodikeio Patron

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: CT

         Verwerende partij: Griekse Staat

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Is de regeling van artikel 44, lid 1, onder b), van wet 4111/2013, zoals van kracht in 2013 (betreffende het fiscale jaar 2012), volgens welke eigenaren of bezitters van een personenauto (met een cilinderinhoud van 1 929 cc of meer) worden uitgezonderd van de heffing van de luxebelasting wanneer de auto meer dan 10 jaar oud is, beoordeeld naar de datum waarop deze in het verkeer werd gebracht in Griekenland en niet naar een eventuele eerdere datum waarop deze in het verkeer werd gebracht in een andere lidstaat van de Europese Unie, aan te merken als heffing van fiscale aard tussen de lidstaten met gelijke werking als een douanerecht, in de zin van de artikelen 28 tot en met 30 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie?

                  2)

                  Zo nee, vormt de in de vorige vraag omschreven regeling dan een (indirecte) binnenlandse belasting op uit de overige lidstaten van de Europese Unie ingevoerde producten die hoger is dan die welke op gelijksoortige nationale producten wordt geheven, in de zin van artikel 110 VWEU?


title: Zaak C-151/17: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 22 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Verenigd Koninkrijk) — Swedish Match AB/Secretary of State for Health (Prejudiciële verwijzing — Harmonisatie van de wetgevingen — Productie, presentatie en verkoop van tabaksproducten — Richtlijn 2014/40/EU — Artikel 1, onder c), en artikel 17 — Verbod op het in de handel brengen van tabak voor oraal gebruik — Geldigheid)

text:
               21.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/6

      Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 22 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Verenigd Koninkrijk) — Swedish Match AB/Secretary of State for Health
      (Zaak C-151/17) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Harmonisatie van de wetgevingen - Productie, presentatie en verkoop van tabaksproducten - Richtlijn 2014/40/EU - Artikel 1, onder c), en artikel 17 - Verbod op het in de handel brengen van tabak voor oraal gebruik - Geldigheid))
      (2019/C 25/07)
      Procestaal: Engels

         Verwijzende rechter

      High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court)

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Swedish Match AB

         Verwerende partij: Secretary of State for Health

         in tegenwoordigheid van: New Nicotine Alliance

         Dictum

      Bij het onderzoek van de prejudiciële vraag is niet gebleken van feiten of omstandigheden die de geldigheid kunnen aantasten van artikel 1, onder c), en artikel 17 van richtlijn 2014/40/EU van het Europees Parlement en de Raad van 3 april 2014 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake de productie, de presentatie en de verkoop van tabaks- en aanverwante producten en tot intrekking van richtlijn 2001/37/EG.

         (1)  PB C 161 van 22.5.2017.


title: Zaak T-679/18: Beroep ingesteld op 12 november 2018 — Showroom/EUIPO — E-Gab (SHOWROOM)

text:
               21.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/53

      Beroep ingesteld op 12 november 2018 — Showroom/EUIPO — E-Gab (SHOWROOM)
      (Zaak T-679/18)
      (2019/C 25/69)
      Taal van het verzoekschrift: Pools

         Partijen

         Verzoekende partij: Showroom sp. z o.o. (Warschau, Polen) (vertegenwoordiger: M. Janicka — Kapłon, radca prawny)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: E-Gab NV (Ternat, België)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Aanvrager van het betrokken merk: Verzoekster voor de rechter/ Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

         Betrokken merk: Uniewoordmerk SHOWROOM — inschrijvingsaanvraag nr. 11 110 376

         Procedure voor het EUIPO: Oppositieprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 5 september 2018 in zaak R 1834/2017-2

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van de bestreden beslissing;

                  —

                  verwijzing van het EUIPO en E-Gab NV (mocht deze partij interveniëren) in de kosten, daaronder begrepen verzoeksters kosten in de procedure voor de kamer van beroep en voor de oppositieafdeling van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie.

         Aangevoerd middel

                  —

                  Schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


title: Zaak C-703/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Verenigd Koninkrijk) op 12 november 2018 — Healthspan Limited / Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

text:
               21.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/29

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Verenigd Koninkrijk) op 12 november 2018 — Healthspan Limited / Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs
      (Zaak C-703/18)
      (2019/C 25/37)
      Procestaal: Engels

         Verwijzende rechter

      First-tier Tribunal (Tax Chamber)

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Healthspan Limited

         Verwerende partij: Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Wanneer een klant een overeenkomst sluit (a) met een leverancier om goederen te kopen en (b) met een externe bezorgdienst (hierna: „bezorgdienst”) voor verzending en bezorging, worden de goederen dan geacht te zijn geleverd vanuit de plaats waar deze zich op het tijdstip van vertrek van de verzending of het vervoer naar de afnemer bevinden, waardoor artikel 32 (1) (en niet artikel 33) steeds van toepassing is?

                  2)

                  Bij een ontkennend antwoord op de eerste vraag, worden goederen dan vervoerd „door of voor rekening van de leverancier” als de klant een overeenkomst sluit met de bezorgdienst en één van de onderstaande punten van toepassing is en, zo ja, welk punt of welke punten:

                              (a)

                              De klant heeft in de praktijk geen alternatief voor het gebruik van de bezorgdienst.

                              (b)

                              De klant heeft alleen contact met de leverancier en niet met de bezorgdienst.

                              (c)

                              De leverancier en de bezorgdienst komen de door deze laatste aan te rekenen prijs overeen zonder inbreng van de klant.

                              (d)

                              De leverancier vergoedt de leveringskosten aan de klant door middel van een korting op de prijs van de goederen.

                              (e)

                              De leverancier int de leveringskosten bij de klant en betaalt deze door aan de bezorgdienst.

                              (f)

                              De contractuele voorwaarden die bepalen wanneer de eigendom van de goederen overgaat op de klant zijn vanuit commercieel oogpunt niet logisch, maar dit doet er in de praktijk niet toe, omdat de leverancier de kosten van eventuele schade aan de goederen tijdens het vervoer vergoedt aan de klant.

                              (g)

                              Met betrekking tot de leveringskosten, wanneer er zich een probleem met de eerste bezorging voordoet:

                                          (i)

                                          is de leverancier op grond van zijn overeenkomst met de klant verplicht om de kosten die de klant al heeft voldaan terug te betalen;

                                          (ii)

                                          is de leverancier op grond van zijn overeenkomst met de klant niet verplicht om die kosten terug te betalen, maar doet hij dat in de praktijk wel;

                                          (iii)

                                          draagt de leverancier (en niet de bezorgdienst) in beide gevallen de kosten van deze terugbetalingen; en/of

                                          (iv)

                                          is de leverancier op grond van zijn overeenkomst met de klant verplicht om zowel de kosten van het versturen van vervangende goederen als de bijbehorende leveringskosten te betalen; of

                                          (v)

                                          is de leverancier op grond van zijn overeenkomst met de klant verplicht om de kosten van het versturen van vervangende goederen te betalen, maar niet die voor de bezorging daarvan, maar doet hij dat laatste in de praktijk wel [?]

                  3)

                  Bij een ontkennend antwoord op de tweede vraag, handelt de bezorgdienst dan voor rekening van de leverancier als meer dan één van de bovengenoemde punten van toepassing zijn? Zo ja, met welke factoren moet dan rekening worden gehouden en welk gewicht moet aan iedere factor worden toegekend?

                  4)

                  Bij een bevestigend antwoord op de tweede of de derde vraag, handelt de bezorgdienst dan voor rekening van de leverancier wanneer de leverancier direct of indirect tussenkomt bij het vervoer of de verzending van de goederen, zoals het geval zal zijn vanaf 2021 krachtens richtlijn 2017/2455 (2)? Met andere woorden, geven de veranderingen die door deze richtlijn worden doorgevoerd eenvoudigweg in duidelijker bewoordingen uitdrukking aan de betekenis van artikel 33 in zijn huidige vorm?

         (1)  Artikel 32 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB 2006, L 347, blz. 1).

         (2)  Richtlijn (EU) 2017/2455 van de Raad van 5 december 2017 tot wijziging van Richtlijn 2006/112/EG en Richtlijn 2009/132/EG wat betreft bepaalde btw-verplichtingen voor diensten en afstandsverkopen van goederen (PB 2017, L 348, blz. 7).


title: Zaak T-680/18: Beroep ingesteld op 15 november 2018 — SLL Service/EUIPO — Elfa International (LUMIN8)

text:
               21.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/54

      Beroep ingesteld op 15 november 2018 — SLL Service/EUIPO — Elfa International (LUMIN8)
      (Zaak T-680/18)
      (2019/C 25/70)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: SLL Service GmbH (Keulen, Duitsland) (vertegenwoordiger: C. Schmitt, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Elfa International AB (Västervik, Zweden)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Aanvrager van het betrokken merk: verzoekster voor het Gerecht

         Betrokken merk: internationale inschrijving, met aanduiding van de Europese Unie, van het merk LUMIN8 — internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie nr. 1 276 543

         Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 28 augustus 2018 in zaak R 2752/2017-2

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van de bestreden beslissing;

                  —

                  verwijzing van het EUIPO in de kosten.

         Aangevoerd middel

                  —

                  schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


title: Zaak C-704/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Spetsializiran nakazatelen sad (bijzondere strafrechter, Bulgarije) op 12 november 2018 — Strafzaak tegen LD, ME, NF, OG, PH en RI

text:
               21.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/30

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Spetsializiran nakazatelen sad (bijzondere strafrechter, Bulgarije) op 12 november 2018 — Strafzaak tegen LD, ME, NF, OG, PH en RI
      (Zaak C-704/18)
      (2019/C 25/38)
      Procestaal: Bulgaars

         Verwijzende rechter

      Spetsializiran nakazatelen sad

         Partijen in het hoofdgeding

      LD, ME, NF, OG, PH en RI

         Prejudiciële vraag

      Moet artikel 267 VWEU aldus worden uitgelegd dat het een nationale rechter toestaat om een in het hoofdgeding gewezen prejudiciële beslissing in dat geding buiten toepassing te laten, door zich op feitelijke omstandigheden te beroepen die het Hof in aanmerking heeft genomen bij het wijzen van de prejudiciële beslissing?


title: Zaak C-648/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Bucureşti (Roemenië) op 17 oktober 2018 — Autoritatea naţională de reglementare în domeniul energiei (ANRE)/Societatea de Producere a Energiei Electrice în Hidrocentrale Hidroelectrica SA

text:
               21.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/19

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Bucureşti (Roemenië) op 17 oktober 2018 — Autoritatea naţională de reglementare în domeniul energiei (ANRE)/Societatea de Producere a Energiei Electrice în Hidrocentrale Hidroelectrica SA
      (Zaak C-648/18)
      (2019/C 25/23)
      Procestaal: Roemeens

         Verwijzende rechter

      Tribunalul Bucureşti

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Autoritatea naţională de reglementare în domeniul energiei (ANRE)

         Verwerende partij: Societatea de Producere a Energiei Electrice în Hidrocentrale Hidroelectrica SA

         Prejudiciële vraag

      Staat artikel 35 VWEU in de weg aan een uitlegging van artikel 23, lid 1, en artikel 28, onder c), van Legea energiei electrice și a gazelor naturale nr. 123/2012 volgens welke elektriciteitsproducenten in Roemenië verplicht zijn de totale hoeveelheid opgewekte elektriciteit uitsluitend te verhandelen via een gecentraliseerde competitieve markt in Roemenië, hoewel de mogelijkheid bestaat om energie te exporteren, zij het niet rechtstreeks maar via handelsbedrijven?


title: Gevoegde zaken T-202/10 RENV II en T-203/10 RENV II: Arrest van het Gerecht van 15 november 2018 — Stichting Woonlinie e.a./Commissie [„Staatssteun — Sociale huisvesting — Steunregeling voor woningcorporaties — Bestaande steun — Verbintenissen van de lidstaat — Besluit waarbij steun verenigbaar met de interne markt wordt verklaard — Artikel 17 van verordening (EG) nr. 659/1999 — Dienst van algemeen economisch belang — Artikel 106, lid 2, VWEU — Definitie van de publieke dienstverleningstaak”]

text:
               21.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/31

      Arrest van het Gerecht van 15 november 2018 — Stichting Woonlinie e.a./Commissie
      (Gevoegde zaken T-202/10 RENV II en T-203/10 RENV II) (1)

      ([„Staatssteun - Sociale huisvesting - Steunregeling voor woningcorporaties - Bestaande steun - Verbintenissen van de lidstaat - Besluit waarbij steun verenigbaar met de interne markt wordt verklaard - Artikel 17 van verordening (EG) nr. 659/1999 - Dienst van algemeen economisch belang - Artikel 106, lid 2, VWEU - Definitie van de publieke dienstverleningstaak”])
      (2019/C 25/39)
      Procestaal: Nederlands

         Partijen

         Verzoekende partijen in zaak T-202/10 RENV II: Stichting Woonlinie (Woudrichem, Nederland), Woningstichting Volksbelang (Wijk bij Duurstede, Nederland) en Stichting Woonstede (Ede, Nederland) (vertegenwoordigers: L. Hancher, E. Besselink, J. de Kok, Y. de Vries en F. van Orden, advocaten)

         Verzoekende partijen in zaak T-203/10 RENV II: Stichting Woonpunt (Maastricht, Nederland), Woningstichting Haag Wonen (Den Haag, Nederland) en Stichting Woonbedrijf SWS.Hhvl (Eindhoven, Nederland) (vertegenwoordigers: L. Hancher, E. Besselink, J. de Kok, Y. de Vries en F. van Orden, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: S. Noë en P.J. Loewenthal, gemachtigden)

         Interveniënte aan de zijde van verzoekende partijen: Koninkrijk België (vertegenwoordigers: J.-C. Halleux en L. Van den Broeck, gemachtigden)

         Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Vereniging van Institutionele Beleggers in Vastgoed, Nederland (IVBN) (Voorburg, Nederland) (vertegenwoordigers: M. Meulenbelt en B. Natens, advocaten)

         Voorwerp

      Beroep krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot gedeeltelijke nietigverklaring van besluit C(2009) 9963 definitief van de Commissie van 15 december 2009 betreffende de steunmaatregelen E 2/2005 en N 642/2009 (Nederland) — Bestaande steun en bijzondere projectsteun voor woningcorporaties.

         Dictum

                  1)

                  De beroepen worden verworpen.

                  2)

                  Stichting Woonlinie, Woningstichting Volksbelang en Stichting Woonstede worden verwezen in hun eigen kosten en in de kosten die de Commissie heeft gemaakt in de zaken T-202/10, T-202/10 RENV, T-202/10 RENV II, C-133/12 P en C-414/15 P alsmede in de kosten die de Vereniging van Institutionele Beleggers in Vastgoed, Nederland (IVBN) heeft gemaakt in de zaken T-202/10, T-202/10 RENV en T-202/10 RENV II.

                  3)

                  Stichting Woonpunt, Woningstichting Haag Wonen en Stichting Woonbedrijf SWS.Hhvl worden verwezen in hun eigen kosten en in de kosten die de Commissie heeft gemaakt in de zaken T-203/10, T-203/10 RENV, T-203/10 RENV II, C-132/12 P en C-415/15 P alsmede in de kosten die IVBN heeft gemaakt in de zaken T-203/10, T-203/10 RENV en T-203/10 RENV II.

                  4)

                  Het Koninkrijk België draagt zijn eigen kosten.

         (1)  PB C 179 van 3.7.2010.


title: Zaak C-245/17: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 21 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha — Spanje) — Pedro Viejobueno Ibáñez, Emilia de la Vara González / Consejería de Educación de Castilla-La Mancha (Prejudiciële verwijzing — Richtlijn 1999/70/EG — Door het EVV, de Unice en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd — Clausule 4 — Non-discriminatiebeginsel — Nationale regeling op grond waarvan arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd kunnen worden beëindigd wanneer de reden voor de aanstelling ophoudt te bestaan — Leraren die in dienst worden genomen voor het schooljaar — Beëindiging van de arbeidsverhouding op de laatste dag van het schooljaar — Organisatie van de arbeidstijd — Richtlijn 2003/88/EG)

text:
               21.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/7

      Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 21 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha — Spanje) — Pedro Viejobueno Ibáñez, Emilia de la Vara González / Consejería de Educación de Castilla-La Mancha
      (Zaak C-245/17) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Richtlijn 1999/70/EG - Door het EVV, de Unice en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd - Clausule 4 - Non-discriminatiebeginsel - Nationale regeling op grond waarvan arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd kunnen worden beëindigd wanneer de reden voor de aanstelling ophoudt te bestaan - Leraren die in dienst worden genomen voor het schooljaar - Beëindiging van de arbeidsverhouding op de laatste dag van het schooljaar - Organisatie van de arbeidstijd - Richtlijn 2003/88/EG))
      (2019/C 25/08)
      Procestaal: Spaans

         Verwijzende rechter

      Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: Pedro Viejobueno Ibáñez, Emilia de la Vara González

         Verwerende partij: Consejería de Educación de Castilla-La Mancha

         Dictum

                  1)

                  Clausule 4, punt 1, van de op 18 maart 1999 gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen als bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de Unice en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, moet aldus worden uitgelegd dat zij niet in de weg staat aan een nationale regeling op grond waarvan een werkgever op de laatste dag van het schooljaar kan overgaan tot beëindiging van het dienstverband voor bepaalde tijd van leraren die voor één schooljaar zijn aangesteld als ambtenaar in tijdelijke dienst, met als reden voor de beëindiging dat op die datum niet meer is voldaan aan de voorwaarden voor hun aanstelling, te weten noodzakelijkheid en spoedeisendheid, terwijl het dienstverband voor onbepaalde tijd van als ambtenaar in vaste dienst aangestelde leraren wordt voortgezet.

                  2)

                  Artikel 7, lid 2, van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd moet aldus worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan een nationale regeling op grond waarvan op de laatste dag van het schooljaar kan worden overgegaan tot beëindiging van het dienstverband voor bepaalde tijd van leraren die voor één schooljaar zijn aangesteld als ambtenaar in tijdelijke dienst, ook al worden deze leraren daardoor hun dagen jaarlijkse zomervakantie met behoud van loon voor dat schooljaar ontnomen, op voorwaarde dat die leraren daarvoor een financiële vergoeding ontvangen.

         (1)  PB C 382 van 13.11.2017.


title: Zaak C-658/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Giudice di pace di Bologna (Italië) op 22 oktober 2018 — UX / Regering van de Italiaanse Republiek

text:
               21.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/19

      Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Giudice di pace di Bologna (Italië) op 22 oktober 2018 — UX / Regering van de Italiaanse Republiek
      (Zaak C-658/18)
      (2019/C 25/24)
      Procestaal: Italiaans

         Verwijzende rechter

      Giudice di pace di Bologna

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: UX

         Verwerende partij: Regering van de Italiaanse Republiek

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Valt de giudice di pace, als verwijzende rechter, onder het begrip gewone Europese rechter die bevoegd is om prejudiciële verzoeken als bedoeld in artikel 267 VWEU in te dienen, ook indien het nationale recht hem, gezien zijn onzekere arbeidssituatie, niet dezelfde arbeidsvoorwaarden als die van beroepsrechters toekent, ondanks het feit dat beide rechters dezelfde rechtsprekende taken verrichten zoals in nationale rechterlijke organisatie vastgesteld, wat in strijd is met de waarborgen dat gewone Europese rechters onafhankelijk en onpartijdig moeten zijn, zoals het Hof van Justitie heeft vastgesteld in de arresten Wilson (EU:C:2006:587, punten 47-53), Associaçâo Sindical dos Juizes Portugueses (EU:C:2018:117, punt 32 en punten 41-45) en Minister for Justice and Equality (EU:C:2018:586, punten 50-54)?

                  2)

                  Indien vraag 1 bevestigend wordt beantwoord, valt de dienstverrichting van de verzoekende vrederechter dan onder het begrip „werknemer met een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd” als bedoeld in artikel 1, lid 3, en artikel 7 van richtlijn 2003/88 (1) juncto clausule 2 van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, waaraan uitvoering is gegeven bij richtlijn 1999/70 (2), en in artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, zoals uitgelegd door het Hof van Justitie in de arresten O’Brien (EU:C:2012:110) en King (EU:C:2017:914), en, indien dat het geval is, kunnen gewone rechters of beroepsrechters dan voor de toepassing van de arbeidsvoorwaarden bedoeld in clausule 4 van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, waaraan uitvoering is gegeven bij richtlijn 1999/70, worden aangemerkt als met voor bepaalde tijd tewerkgestelde vrederechters vergelijkbare werknemers in vaste dienst?

                  3)

                  Indien de vragen 1 en 2 bevestigend worden beantwoord, staat artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie juncto artikel 267 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, gelet op de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie op het gebied van aansprakelijkheid van de Italiaanse Staat voor kennelijke schending van het gemeenschapsrecht door de rechter in laatste aanleg in de arresten Köbler (EU:C:2003:513), Traghetti del Mediterraneo (EU:C:2006:391), en Commissie/Italië (EU:C:2011:775), dan in de weg aan artikel 2, leden 3 en 3-bis, van wet nr. 117 van 13 april 1988 inzake de civiele aansprakelijkheid van rechters, volgens welke bepalingen de rechter aansprakelijk is voor kwade trouw of grove schuld „in geval van kennelijke schending van de wet en het Unierecht”, en de nationale rechter voor de keuze wordt gesteld, zoals in de onderhavige zaak het geval is — dat deze keuze wordt gemaakt is hoe dan ook een grond voor civiele en tuchtrechtelijke aansprakelijkheid jegens de staat in zaken waarin een partij in wezen hetzelfde overheidsorgaan is, met name wanneer de nationale rechter een vrederechter met een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd is die geen doeltreffende bescherming op juridisch, economisch en socialezekerheidsvlak geniet — inbreuk te maken op de nationale regeling door deze buiten toepassing te laten en het Unierecht, zoals uitgelegd door het Hof van Justitie, toe te passen, of juist inbreuk te maken op het Unierecht door de nationale regeling toe te passen die in de weg staat aan de toekenning van een doeltreffende rechterlijke bescherming en in strijd is met de artikel 1, lid 3, en artikel 7 van richtlijn 2003/88, met de clausules 2 en 4 van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, waaraan uitvoering is gegeven bij richtlijn 1999/70, en met artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie?

                  4)

                  Kan de houding van de Europese Commissie, die weigert een inbreukprocedure in te leiden of een zaak aan het Hof van Justitie voor te leggen wegens niet-naleving van het Unierecht door een lidstaat, overeenkomstig artikel 2, artikel 4, leden 2 en 3, artikel 6, lid 1, artikel 9, artikel 10, lid 1, en artikel 17, lid 1, van het Verdrag betreffende de Europese Unie juncto artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie worden aangemerkt als een gekwalificeerde schending op grond waarvan een beroep wegens niet-contractuele aansprakelijkheid tegen de Europese Unie kan worden ingesteld als bedoeld in artikel 340, lid 2, VWEU, indien zich, zoals in de onderhavige zaak, de volgende situaties hebben voorgedaan:

                              —

                              bij mededeling DG EMPL/B2/DA-MAT/sk (2016), die de Italiaanse overheid op 10 juni 2016 heeft ontvangen, heeft de Commissie in juni 2016 EU-Pilotdossier 7779/15/EMPL met een negatieve uitkomst afgesloten, aangezien zij heeft vastgesteld dat de nationale regelgeving die op de dienstverrichting door honoraire rechters van toepassing is, voor zover daarin sprake is van misbruik door opeenvolgend gebruik van overeenkomsten voor bepaalde tijd, en ongelijke behandeling ten opzichte van gewone of beroepsrechters op het gebied van beloning, vakantie en zwangerschapsverlof, onverenigbaar is met het Unierecht; daarbij heeft zij aangekondigd dat zij op korte termijn een inbreukprocedure zal inleiden, welke procedure in werkelijkheid evenwel nooit is ingeleid;

                              —

                              de Commissie heeft in haar mededeling van 21 december 2016 C (2016) 8600 final erop gewezen dat zij een discretionaire bevoegdheid heeft om te beslissen of en wanneer een inbreukprocedure wordt ingeleid dan wel om een zaak voor te leggen aan het Hof van Justitie, dat in zijn rechtspraak heeft vastgesteld dat geen gevolg zal worden gegeven aan klachten van particulieren tegen de Commissie wanneer deze weigert een inbreukprocedure in te leiden?

                  5)

                  Kunnen de artikelen 268, 274 en 340, lid 2, VWEU — los van de antwoorden op de eerste vier prejudiciële vragen — tegen de achtergrond van de artikelen 2, 4, leden 2 en 3, 6, lid 1, 9, 10, lid 1, en 17, lid 1, van het Verdrag betreffende de Europese Unie juncto artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, in die zin worden uitgelegd dat een beroep wegens niet-contractuele aansprakelijkheid van de Europese Unie niet aan de bevoegdheid van de nationale rechters kan worden onttrokken in een situatie als die welke in het onderhavige geding aan de orde is, waarin het feit dat het Unierecht dat het beginsel van onafhankelijkheid en onpartijdigheid van rechters waarborgt, niet in de nationale rechtsorde wordt toegepast, een van de oorzaken is van de gekwalificeerde niet-nakoming door de Commissie van de taken en plichten die uit haar rol van hoedster van de Verdragen voortvloeien, en van de gekwalificeerde schending van de discretionaire bevoegdheid van de Commissie om te beslissen of en wanneer een inbreukprocedure wordt ingeleid dan wel om een zaak voor te leggen aan het Hof van Justitie, dat in zijn rechtspraak heeft vastgesteld dat geen gevolg zal worden gegeven aan klachten van particulieren tegen de Commissie wanneer deze weigert een inbreukprocedure in te leiden, met als gevolg dat de exclusieve bevoegdheid van het Hof van Justitie om op geschillen inzake niet-contractuele aansprakelijkheid van de Europese Unie te beslissen, niet kan worden uitgeoefend?

         (1)  Richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (PB 2003, L 299, blz. 9).

         (2)  Richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd (PB 1999, L 175, blz. 43).


title: Zaak T-207/10: Arrest van het Gerecht van 15 november 2018 — Deutsche Telekom / Commissie („Staatssteun — Belastingregeling op grond waarvan ondernemingen met fiscale woonplaats in Spanje de goodwill uit de verwerving van deelnemingen in ondernemingen met fiscale woonplaats in het buitenland kunnen afschrijven — Beschikking waarbij de steunmaatregel onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt wordt verklaard en gedeeltelijke terugvordering wordt bevolen — Bepaling die toelaat dat de regeling gedeeltelijk blijft gelden — Verzoek om afdoening zonder beslissing — Voortbestaan van het procesbelang — Gewettigd vertrouwen — Precieze toezeggingen door de Commissie — Gewettigd karakter van het vertrouwen — Werkingssfeer ratione temporis van het gewettigd vertrouwen”)

text:
               21.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/32

      Arrest van het Gerecht van 15 november 2018 — Deutsche Telekom / Commissie
      (Zaak T-207/10) (1)

      ((„Staatssteun - Belastingregeling op grond waarvan ondernemingen met fiscale woonplaats in Spanje de goodwill uit de verwerving van deelnemingen in ondernemingen met fiscale woonplaats in het buitenland kunnen afschrijven - Beschikking waarbij de steunmaatregel onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt wordt verklaard en gedeeltelijke terugvordering wordt bevolen - Bepaling die toelaat dat de regeling gedeeltelijk blijft gelden - Verzoek om afdoening zonder beslissing - Voortbestaan van het procesbelang - Gewettigd vertrouwen - Precieze toezeggingen door de Commissie - Gewettigd karakter van het vertrouwen - Werkingssfeer ratione temporis van het gewettigd vertrouwen”))
      (2019/C 25/40)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Deutsche Telekom AG (Bonn, Duitsland) (vertegenwoordigers: aanvankelijk A. Cordewener en J. Schönfeld, vervolgens J. Schönfeld, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk B. Martenczuk, T. Maxian Rusche en C. Urraca Caviedes, vervolgens T. Maxian Rusche, C. Urraca Caviedes, en ten slotte T. Maxian Rusche, C. Urraca Caviedes en K. Blanck-Putz, gemachtigden)

         Interveniënten aan de zijde van verwerende partij: Ebro Foods, SA (Madrid, Spanje) (vertegenwoordigers: aanvankelijk J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, M. Muñoz de Juan en R. Calvo Salinero, vervolgens J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro en R. Calvo Salinero, advocaten), Banco Santander, SA (Santander, Spanje) (vertegenwoordigers: aanvankelijk J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, M. Muñoz de Juan en R. Calvo Salinero, vervolgens J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro en R. Calvo Salinero), Iberdrola, SA (Bilbao, Spanje) (vertegenwoordigers: aanvankelijk J. Ruiz Calzado, M. Núñez Müller en J. Domínguez Pérez, vervolgens J. Ruiz Calzado, J. Domínguez Pérez en S. Völcker, advocaten) en Telefónica, SA (Madrid) (vertegenwoordigers: aanvankelijk J. Ruiz Calzado, M. Núñez Müller en J. Domínguez Pérez, vervolgens J. Ruiz Calzado, J. Domínguez Pérez en S. Völcker, advocaten)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van artikel 1, leden 2 en 3, van beschikking 2011/5/EG van de Commissie van 28 oktober 2009 inzake de belastingafschrijving van de financiële goodwill voor de verwerving van deelnemingen in buitenlandse ondernemingen C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) die door Spanje is toegepast (PB 2011, L 7, blz. 48).

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Deutsche Telekom AG wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 195 van 17.7.2010.


title: Zaak T-36/18: Arrest van het Gerecht van 20 november 2018 — Asahi Intecc/EUIPO — Celesio (Celeson) [„Uniemerk — Oppositieprocedure — Internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie — Woordmerk Celeson — Ouder internationaal woordmerk CELESIO — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001”]

text:
               21.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/42

      Arrest van het Gerecht van 20 november 2018 — Asahi Intecc/EUIPO — Celesio (Celeson)
      (Zaak T-36/18) (1)

      ([„Uniemerk - Oppositieprocedure - Internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie - Woordmerk Celeson - Ouder internationaal woordmerk CELESIO - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001”])
      (2019/C 25/54)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Asahi Intecc Co., Ltd (Nagoya, Japan) (vertegenwoordiger: T. Schmidpeter, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: M. Rajh en D. Walicka, gemachtigden)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO: Celesio AG (Stuttgart, Duitsland)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 20 november 2017 (zaak R 1004/2017-4) inzake een oppositieprocedure tussen Celesio en Asahi Intecc

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Asahi Intecc Co., Ltd wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 104 van 19.3.2018.


title: Zaak C-452/17: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 21 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Tribunal de commerce de Liège — België) — Zako SPRL / Sanidel SA (Prejudiciële verwijzing — Zelfstandige handelsagenten — Richtlijn 86/653/EEG — Artikel 1, lid 2 — Begrip ‚zelfstandige handelsagent’ — Zelfstandige tussenpersoon die zijn activiteit uitoefent vanuit de onderneming van de principaal — Vervulling van andere taken dan die welke verband houden met het tot stand brengen van de verkoop of de aankoop van goederen voor de principaal)

text:
               21.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/9

      Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 21 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Tribunal de commerce de Liège — België) — Zako SPRL / Sanidel SA
      (Zaak C-452/17) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Zelfstandige handelsagenten - Richtlijn 86/653/EEG - Artikel 1, lid 2 - Begrip ‚zelfstandige handelsagent’ - Zelfstandige tussenpersoon die zijn activiteit uitoefent vanuit de onderneming van de principaal - Vervulling van andere taken dan die welke verband houden met het tot stand brengen van de verkoop of de aankoop van goederen voor de principaal))
      (2019/C 25/10)
      Procestaal: Frans

         Verwijzende rechter

      Tribunal de commerce de Liège

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Zako SPRL

         Verwerende partij: Sanidel SA

         Dictum

                  1)

                  Artikel 1, lid 2, van richtlijn 86/653/EEG van de Raad van 18 december 1986 inzake de coördinatie van de wetgevingen van de lidstaten inzake zelfstandige handelsagenten moet in die zin worden uitgelegd dat de omstandigheid dat een persoon die permanent is belast met hetzij het tot stand brengen van de verkoop of de aankoop van goederen voor een ander hetzij het tot stand brengen en sluiten van deze transacties in naam en voor rekening van die ander, zijn activiteit vanuit het bedrijf van laatstgenoemde uitoefent, niet eraan in de weg staat dat eerstgenoemde persoon als „handelsagent” in de zin van deze bepaling kan worden aangemerkt, mits deze omstandigheid deze persoon niet belet zijn activiteit zelfstandig uit oefenen, hetgeen de verwijzende rechterlijke instantie dient na te gaan.

                  2)

                  Artikel 1, lid 2, van richtlijn 86/653 moet in die zin worden uitgelegd dat de omstandigheid dat een persoon niet alleen activiteiten verricht die bestaan in hetzij het tot stand brengen van de verkoop of de aankoop van goederen voor een ander hetzij het tot stand brengen en sluiten van deze transacties in naam en voor rekening van die ander, maar voor die ander ook activiteiten van andere aard verricht die niet ondergeschikt zijn aan eerstgenoemde activiteiten, niet eraan in de weg staat dat eerstgenoemde persoon als „handelsagent” in de zin van deze richtlijn kan worden aangemerkt, voor zover deze omstandigheid eerstgenoemde persoon niet belet eerstgenoemde activiteiten zelfstandig te verrichten, hetgeen de verwijzende rechterlijke instantie dient na te gaan.

         (1)  PB C 347 van 16.10.2017.


title: Zaak T-219/10 RENV: Arrest van het Gerecht van 15 november 2018 — World Duty Free Group / Commissie („Staatssteun — Bepalingen inzake de vennootschapsbelasting op grond waarvan ondernemingen met fiscale woonplaats in Spanje de goodwill uit de verwerving van deelnemingen in ondernemingen met fiscale woonplaats in het buitenland kunnen afschrijven — Besluit waarbij de steun onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard en waarbij de terugvordering van die steun wordt gelast — Begrip „staatssteun” — Selectiviteit — Referentiestelsel — Afwijking — Verschil in behandeling — Rechtvaardiging van het verschil in behandeling — Door de maatregel begunstigde ondernemingen — Gewettigd vertrouwen”)

text:
               21.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/33

      Arrest van het Gerecht van 15 november 2018 — World Duty Free Group / Commissie
      (Zaak T-219/10 RENV) (1)

      ((„Staatssteun - Bepalingen inzake de vennootschapsbelasting op grond waarvan ondernemingen met fiscale woonplaats in Spanje de goodwill uit de verwerving van deelnemingen in ondernemingen met fiscale woonplaats in het buitenland kunnen afschrijven - Besluit waarbij de steun onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard en waarbij de terugvordering van die steun wordt gelast - Begrip „staatssteun” - Selectiviteit - Referentiestelsel - Afwijking - Verschil in behandeling - Rechtvaardiging van het verschil in behandeling - Door de maatregel begunstigde ondernemingen - Gewettigd vertrouwen”))
      (2019/C 25/41)
      Procestaal: Spaans

         Partijen

         Verzoekende partij: World Duty Free Group, SA, voorheen Autogrill España, SA (Madrid, Spanje) (vertegenwoordigers: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero en A. Lamadrid de Pablo, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: R. Lyal, B. Stromsky, C. Urraca Caviedes en P. Němečková, gemachtigden)

         Interveniënten aan de zijde van verzoekende partij: Bondsrepubliek Duitsland (vertegenwoordiger: T. Henze, gemachtigde), Ierland (vertegenwoordigers: aanvankelijk G. Hodge en E. Creedon, vervolgens G. Hodge en D. Browne, gemachtigden, bijgestaan door B. Doherty Barry en A. Goodman, advocaten) en Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: M. Sampol Pucurull, gemachtigde)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van artikel 1, lid 1, van beschikking 2011/5/EG van de Commissie van 28 oktober 2009 inzake de belastingafschrijving van financiële goodwill voor de verwerving van deelnemingen in buitenlandse ondernemingen C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) die door Spanje is toegepast (PB 2011, L 7, blz. 48), en subsidiair tot nietigverklaring van artikel 4 van deze beschikking.

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  World Duty Free Group, SA wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van de Europese Commissie.

                  3)

                  De Bondsrepubliek Duitsland, Ierland en het Koninkrijk Spanje zullen elk hun eigen kosten dragen.

         (1)  PB C 179 van 3.7.2010.


title: Zaak T-227/10: Arrest van het Gerecht van 15 november 2018 — Banco Santander / Commissie („Staatssteun — Bepalingen inzake de vennootschapsbelasting op grond waarvan ondernemingen met fiscale woonplaats in Spanje de goodwill uit de verwerving van deelnemingen in ondernemingen met fiscale woonplaats in het buitenland kunnen afschrijven — Besluit waarbij de steun onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard en de terugvordering ervan wordt gelast — Begrip „staatssteun” — Selectiviteit — Referentiestelsel — Afwijking — Verschil in behandeling — Rechtvaardiging van het verschil in behandeling — Door de maatregel begunstigde ondernemingen — Gewettigd vertrouwen”)

text:
               21.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/34

      Arrest van het Gerecht van 15 november 2018 — Banco Santander / Commissie
      (Zaak T-227/10) (1)

      ((„Staatssteun - Bepalingen inzake de vennootschapsbelasting op grond waarvan ondernemingen met fiscale woonplaats in Spanje de goodwill uit de verwerving van deelnemingen in ondernemingen met fiscale woonplaats in het buitenland kunnen afschrijven - Besluit waarbij de steun onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard en de terugvordering ervan wordt gelast - Begrip „staatssteun” - Selectiviteit - Referentiestelsel - Afwijking - Verschil in behandeling - Rechtvaardiging van het verschil in behandeling - Door de maatregel begunstigde ondernemingen - Gewettigd vertrouwen”))
      (2019/C 25/42)
      Procestaal: Spaans

         Partijen

         Verzoekende partij: Banco Santander, SA (Santander, Spanje) (vertegenwoordigers: aanvankelijk J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, M. Muñoz de Juan en R. Calvo Salinero, vervolgens J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero en A. Lamadrid de Pablo, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: R. Lyal en C. Urraca Caviedes, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van artikel 1, lid 1, van beschikking 2011/5/EG van de Commissie van 28 oktober 2009 inzake de belastingafschrijving van de financiële goodwill voor de verwerving van deelnemingen in buitenlandse ondernemingen C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) die door Spanje is toegepast (PB 2011, L 7, blz. 48), en, subsidiair, artikel 4 van deze beschikking.

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Banco Santander, SA draagt haar eigen kosten en die van de Europese Commissie.

         (1)  PB C 195 van 17.7.2010.


title: Zaak C-660/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Berlin (Duitsland) op 22 oktober 2018 — Sundair GmbH / WV u. a.

text:
               21.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/21

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Berlin (Duitsland) op 22 oktober 2018 — Sundair GmbH / WV u. a.
      (Zaak C-660/18)
      (2019/C 25/25)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Landgericht Berlin

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Sundair GmbH

         Verwerende partijen: WV, XU, YT, vertegenwoordigd door XU en ZS

         Prejudiciële vraag

      Dient artikel 7, lid 1, onder b), juncto artikel 5, lid 1, onder c), van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (1) aldus te worden uitgelegd dat de betrokken passagiers ook recht hebben op compensatie wegens annulering van een vlucht indien de luchtvervoersonderneming die de vlucht uitvoert niet beschikt over een geldige exploitatievergunning in de zin van artikel 2, onder a), van verordening (EG) nr. 261/2004, het ontbreken van een geldige exploitatievergunning althans mede ten grondslag ligt aan de annulering en de passagiers op het tijdstip van de boeking niet op de hoogte waren van het ontbreken van een exploitatievergunning?

         (1)  PB 2004, L 46, blz. 1.


title: Zaak T-521/18: Beschikking van het Gerecht van 14 december 2018 — BGC Partners/EUIPO — Bankgirocentralen BGC (BGC BROKERAGE)

text:
               18.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 65/47

      Beschikking van het Gerecht van 14 december 2018 — BGC Partners/EUIPO — Bankgirocentralen BGC (BGC BROKERAGE)
      (Zaak T-521/18) (1)

      (2019/C 65/64)
      Procestaal: Engels
      De president van de Zevende kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

         (1)  PB C 392 van 29.10.2018.


title: Zaak T-83/19: Beroep ingesteld op 12 februari 2019 — AL/Commissie

text:
               1.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 122/28

      Beroep ingesteld op 12 februari 2019 — AL/Commissie
      (Zaak T-83/19)
      (2019/C 122/32)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: AL (vertegenwoordigers: A. Blot en S. Rodrigues, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

      De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

                  —

                  het beroep ontvankelijk en gegrond te verklaren;

                  —

                  nietig te verklaren het stilzwijgend besluit tot afwijzing van het verzoek tot schadevergoeding dat op 19 december 2017 is ingediend en, voor zover nodig, het besluit tot afwijzing van de klacht van 12 november 2018;

                  —

                  de geleden materiële en immateriële schade te vergoeden;

                  —

                  de verwerende partij te verwijzen in alle kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vier middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel, ontleend aan niet-nakoming, door de verwerende partij, van haar contractuele verplichtingen jegens verzoeker, aangezien de Commissie niet heeft voldaan aan haar toezegging om verzoeker aan te stellen in de post van facilitator van de Europese Unie van het Partenariat pour les Forêts du Bassin du Congo.

                  2.

                  Tweede middel, ontleend aan schending van het beginsel van eerbiediging van het gewettigd vertrouwen.

                  3.

                  Derde middel, ontleend aan schending van het recht om te worden gehoord.

                  4.

                  Vierde middel, ontleend aan schending van het beginsel van behoorlijk bestuur en niet-nakoming van de zorgplicht.


title: Zaak T-85/19: Beroep ingesteld op 14 februari 2019 — Gwo Chyang Biotech/EUIPO — Norma (KinGirls)

text:
               1.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 122/29

      Beroep ingesteld op 14 februari 2019 — Gwo Chyang Biotech/EUIPO — Norma (KinGirls)
      (Zaak T-85/19)
      (2019/C 122/33)
      Taal van het verzoekschrift: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Gwo Chyang Biotech Co. Ltd (Tainan, Taiwan) (vertegenwoordiger: J. Kakoures, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Norma Lebensmittelfilialbetrieb Stiftung & Co. KG (Neurenberg, Duitsland)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Aanvrager van het betrokken merk: verzoekende partij

         Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk KinGirls — inschrijvingsaanvraag nr. 15 151 038

         Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 12 december 2018 in zaak R 718/2018-4

         Conclusies

                  —

                  de bestreden beslissing vernietigen voor zover daarbij de oppositie voor de waren van klasse 3 is toegewezen, en de oppositie in haar geheel afwijzen;

                  —

                  het EUIPO en Norma Lebensmittelfilialbetrieb Stiftung & Co. KG verwijzen in de kosten van de oppositie-, de beroeps- en de onderhavige procedure.

         Aangevoerd middel

                  —

                  schending van artikel 8, lid 1, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


title: Zaak C-510/17: Beschikking van de president van de Tweede kamer van het Hof van 24 januari 2019 (verzoek om eenprejudiciëlebeslissing ingediend door de Okresný súd Bratislava — Slowakijke)— ML

text:
               20.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 172/23

      Beschikking van de president van de Tweede kamer van het Hof van 24 januari 2019 (verzoek om een prejudiciëlebeslissing ingediend door de Okresný súd Bratislava — Slowakijke)— ML
      (Zaak C-510/17) (1)

      (2019/C 172/27)
      Procestaal: Slowaaks
      De president van de Tweede kamer heeft de doorhaling van de zaakgelast.

         (1)  PB C 374 van6.11.2017.


title: Zaak T-138/19: Beroep ingesteld op 14 februari 2019 — WH/EUIPO

text:
               29.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/59

      Beroep ingesteld op 14 februari 2019 — WH/EUIPO
      (Zaak T-138/19)
      (2019/C 148/58)
      Procestaal: Spaans

         Partijen

         Verzoekende partij: WH (vertegenwoordiger: E. Fontes Vila, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

         Conclusies

                  —

                  vaststellen dat er geen gronden waren om het door de verzoekende partij aangetekende bezwaar af te wijzen;

                  —

                  de verzoekende partij de rechtmatig verdiende bevordering met terugwerkende kracht en met alle daaraan verbonden gevolgen toekennen

         Middelen en voornaamste argumenten

      Het onderhavige beroep is gericht tegen de beslissing van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie om de verzoekende partij niet te bevorderen in het kader van de bevorderingsronde voor het jaar 2018.
      Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij als enige middel aan dat haar rechten van verdediging zijn geschonden, omdat zij geen verweer heeft kunnen voeren.


title: Zaak T-141/19: Beroep ingesteld op 4 maart 2019 — Sabo e.a./Parlement en Raad

text:
               29.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/60

      Beroep ingesteld op 4 maart 2019 — Sabo e.a./Parlement en Raad
      (Zaak T-141/19)
      (2019/C 148/59)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partijen: Peter Sabo (Tulčik, Slowakije) en zes andere verzoekende partijen (vertegenwoordiger: R. Smith, solicitor)

         Verwerende partijen: Europees Parlement en Raad van de Europese Unie

         Conclusies

      De verzoekers verzoeken het Gerecht de bepalingen van richtlijn (EU) 2018/2001 van het Europees Parlement en de Raad (1) nietig te verklaren voor zover op grond van die bepalingen uit bosbiomassa gewonnen energie kan worden meegeteld voor de in artikel 29, lid 1, genoemde doeleinden, namelijk a) het bijdragen aan het gemeenschappelijke streefcijfer voor 2030, b) het meten van de naleving van de verplichtingen tot het gebruik van energie uit hernieuwbare bronnen, en c) het in aanmerking komen voor financiële steun.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekers twee middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel: richtlijn 2018/2001 schendt artikel 191 VWEU omdat zij nalaat om de kwaliteit van het milieu te behouden, te beschermen en te verbeteren, de gezondheid van de mens te beschermen en natuurlijke hulpbronnen behoedzaam en rationeel te gebruiken. De richtlijn streeft niet naar een hoog niveau van milieubescherming, laat na om schade te herstellen aan de bron, past het voorzorgsbeginsel niet toe en doet de vervuiler niet betalen. Zij gaat ook voorbij aan beschikbare wetenschappelijke informatie betreffende de gevolgen van brandende bosbiomassa voor de klimaatverandering.

                  2.

                  Tweede middel: richtlijn 2018/2001 schendt een groot aantal rechten van de verzoekers (die zijn neergelegd in de artikelen 7, 10, 14, 17, 22, 24, 35 en 37 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie), die universeel zijn en moeten worden geëerbiedigd ten aanzien van verzoekende partijen uit de Unie en van buiten de Unie. Deze schendingen kunnen onmogelijk worden gerechtvaardigd omdat de bepalingen van de betwiste richtlijn welke die rechten schenden niet noodzakelijk zijn of rationeel verbonden zijn met de milieubeschermingsdoelstellingen van de Unie, maar integendeel daarmee in strijd zijn.

         (1)  Richtlijn (EU) 2018/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2018 ter bevordering van het gebruik van energie uit hernieuwbare bronnen (PB 2018, L 328, blz. 82).


title: Zaak T-142/19: Beroep ingesteld op 1 maart 2019 — Nosio/EUIPO — Passi (PASSIATA)

text:
               29.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/60

      Beroep ingesteld op 1 maart 2019 — Nosio/EUIPO — Passi (PASSIATA)
      (Zaak T-142/19)
      (2019/C 148/60)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Nosio SpA (Mezzocorona, Italië) (vertegenwoordigers: J. Graffer en A. Ottolini, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Passi AG (Rothrist, Zwitserland)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Aanvrager van het betrokken merk: verzoekster voor het Gerecht

         Betrokken merk: aanvraag voor Uniewoordmerk PASSIATA — inschrijvingsaanvraag nr. 14 593 123

         Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 23 november 2018 in zaak R 927/2018-2

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van de bestreden beslissing;

                  —

                  verwijzing van tegenpartijen in de kosten van de onderhavige procedure.

         Aangevoerd middel

                  —

                  schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.