title: Zaak C-676/18: Beroep ingesteld op 30 oktober 2018 — Europese Commissie / Koninkrijk België

text:
               14.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 16/30

      Beroep ingesteld op 30 oktober 2018 — Europese Commissie / Koninkrijk België
      (Zaak C-676/18)
      (2019/C 16/38)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: M. Condou-Durande, C. Cattabriga, G. von Rintelen, gemachtigden)

         Verwerende partij: Koninkrijk België

         Conclusies

                  —

                  vaststellen dat het Koninkrijk België in de krachtens artikel 28, lid 1, van richtlijn 2014/36/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 (1) op hem rustende verplichtingen is tekortgeschoten door niet uiterlijk op 30 september 2016 alle wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan deze richtlijn, althans door die bepalingen niet aan de Commissie mee te delen;

                  —

                  het Koninkrijk België overeenkomstig artikel 260, lid 3, VWEU veroordelen tot betaling van een dwangsom van 49 906,50 EUR per dag vertraging in de nakoming van de verplichting tot mededeling van de maatregelen ter omzetting van richtlijn 2014/36/EU, vanaf de datum van uitspraak van het arrest in de onderhavige zaak. Deze dwangsom moet worden overgemaakt op een rekening die de Commissie zal meedelen;

                  —

                  het Koninkrijk België verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      De lidstaten waren op grond van artikel 28, lid 1, van richtlijn 2014/36/EU verplicht om uiterlijk op 30 september 2016 de nodige nationale maatregelen te nemen ter uitvoering van de krachtens deze richtlijn op hen rustende verplichtingen. Aangezien België niet alle maatregelen ter omzetting van die richtlijn heeft meegedeeld, heeft de Commissie besloten de zaak bij het Hof van Justitie aanhangig te maken.
      In haar beroep stelt de Commissie voor dat België wordt veroordeeld tot betaling van een dwangsom van 49 906,50 EUR per dag. Bij de berekening van de dwangsom is rekening gehouden met de ernst en de duur van de inbreuk alsook met het afschrikkende effect ervan op basis van de financiële draagkracht van deze lidstaat.

         (1)  Richtlijn 2014/36/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende de voorwaarden voor toegang en verblijf van onderdanen van derde landen met het oog op tewerkstelling als seizoenarbeider (PB 2014, L 94, blz. 375).


title: Zaak T-216/17: Arrest van het Gerecht van 15 november 2018 — Mabrouk / Raad („Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Restrictieve maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten vanwege de situatie in Tunesië — Maatregelen tegen personen die verantwoordelijk zijn voor de verduistering van overheidsgelden, en tegen met hen verbonden personen en entiteiten — Bevriezing van tegoeden — Lijst van de personen, entiteiten en lichamen waarop de bevriezing van tegoeden van toepassing is — Handhaving van verzoekers naam op de lijst — Ontoereikende feitelijke basis — Kennelijk onjuiste beoordeling — Onjuiste rechtsopvatting — Beginsel van behoorlijk bestuur — Redelijke termijn”)

text:
               14.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 16/41

      Arrest van het Gerecht van 15 november 2018 — Mabrouk / Raad
      (Zaak T-216/17) (1)

      ((„Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - Restrictieve maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten vanwege de situatie in Tunesië - Maatregelen tegen personen die verantwoordelijk zijn voor de verduistering van overheidsgelden, en tegen met hen verbonden personen en entiteiten - Bevriezing van tegoeden - Lijst van de personen, entiteiten en lichamen waarop de bevriezing van tegoeden van toepassing is - Handhaving van verzoekers naam op de lijst - Ontoereikende feitelijke basis - Kennelijk onjuiste beoordeling - Onjuiste rechtsopvatting - Beginsel van behoorlijk bestuur - Redelijke termijn”))
      (2019/C 16/49)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Mohamed Marouen Ben Ali Ben Mohamed Mabrouk (Tunis, Tunesië) (vertegenwoordigers: J.-R. Farthouat, N. Boulay en S. Crosby, advocaten)

         Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: V. Piessevaux en J. Kneale, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van besluit 2017/153 (GBVB) van de Raad van 27 januari 2017 tot wijziging van besluit 2011/72/GBVB betreffende restrictieve maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten vanwege de situatie in Tunesië (PB 2017, L 23, blz. 19), en besluit (GBVB) 2018/141 van de Raad van 29 januari 2018 tot wijziging van besluit 2011/72/GBVB betreffende restrictieve maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten vanwege de situatie in Tunesië (PB 2018, L 25, blz. 38), voor zover deze besluiten betrekking hebben op verzoeker.

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Mohamed Marouen Ben Ali Ben Mohamed Mabrouk wordt verwezen in zijn eigen kosten alsmede in die van de Raad van de Europese Unie.

         (1)  PB C 195 van 19.6.2017.


title: Zaak C-685/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court (Ierland) op 7 november 2018 — Minister for Justice and Equality / ND

text:
               14.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 16/31

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court (Ierland) op 7 november 2018 — Minister for Justice and Equality / ND
      (Zaak C-685/18)
      (2019/C 16/39)
      Procestaal: Engels

         Verwijzende rechter

      High Court (Ierland)

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Minister for Justice and Equality

         Verwerende partij: ND

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Zijn de criteria aan de hand waarvan kan worden vastgesteld of een als uitvaardigende rechterlijke autoriteit in de zin van artikel 6, lid 1 (1), aangeduide openbare aanklager een rechterlijke autoriteit is volgens de autonome betekenis van dat begrip in artikel 6, lid 1, van het kaderbesluit van 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten [2002/584/JBZ], dat (1) de openbare aanklager onafhankelijk optreedt ten opzichte van de uitvoerende macht en (2) in zijn eigen rechtsorde wordt geacht deel te nemen aan de rechtsbedeling?

                  2)

                  Indien dat niet het geval is, wat zijn dan de criteria aan de hand waarvan een nationale rechter dient vast te stellen of een als uitvaardigende rechterlijke autoriteit in de zin van artikel 6, lid 1, van het kaderbesluit aangeduide openbare aanklager een rechterlijke autoriteit is in de zin van dat artikel?

                  3)

                  Indien de criteria vereisen dat een openbare aanklager deelneemt aan de rechtsbedeling, dient dat dan te worden vastgesteld volgens de status die hij heeft in zijn eigen rechtsorde of veeleer aan de hand van bepaalde objectieve maatstaven? In laatstgenoemd geval, wat zijn dan die objectieve maatstaven?

                  4)

                  Is de openbare aanklager van de Republiek Litouwen een rechterlijke autoriteit volgens de autonome betekenis van dat begrip in artikel 6, lid 1, van het kaderbesluit van 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten?

         (1)  Kaderbesluit van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten [2002/584/JBZ] (PB 2002, L 190, blz. 1).


title: Zaak T-241/17: Arrest van het Gerecht van 13 november 2018 — Polen / Commissie („ELGF en Elfpo — Van financiering uitgesloten uitgaven — Uitvoeringsverordening (EU) nr. 585/2011 — Tijdelijke buitengewone maatregelen ter ondersteuning van de sector groenten en fruit ingevolge een dodelijke uitbraak van de bacterie Enterohemorragische Escherichia coli (E. coli) — Verrichtingen voor niet-oogsten — Omvang van de compensatie van de producenten die dergelijke verrichtingen hebben uitgevoerd — Uitgaven verricht door de Republiek Polen — Motiveringsplicht”)

text:
               14.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 16/42

      Arrest van het Gerecht van 13 november 2018 — Polen / Commissie
      (Zaak T-241/17) (1)

      ((„ELGF en Elfpo - Van financiering uitgesloten uitgaven - Uitvoeringsverordening (EU) nr. 585/2011 - Tijdelijke buitengewone maatregelen ter ondersteuning van de sector groenten en fruit ingevolge een dodelijke uitbraak van de bacterie Enterohemorragische Escherichia coli (E. coli) - Verrichtingen voor niet-oogsten - Omvang van de compensatie van de producenten die dergelijke verrichtingen hebben uitgevoerd - Uitgaven verricht door de Republiek Polen - Motiveringsplicht”))
      (2019/C 16/50)
      Procestaal: Pools

         Partijen

         Verzoekende partij: Republiek Polen (vertegenwoordigers: B. Majczyna, M. Pawlicka, K. Straś en B. Paziewska, gemachtigden)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Stobiecka-Kuik en D. Milanowska, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van uitvoeringsbesluit (EU) 2017/264 van de Commissie van 14 februari 2017 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) (PB 2017, L 39, blz. 12), voor zover daarbij een bedrag van 4 438 056,66 EUR, uitgegeven door het door de Republiek Polen erkende betaalorgaan, aan de financiering van de Europese Unie wordt onttrokken.

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  De Republiek Polen wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 195 van 19.6.2017.


title: Gevoegde zaken C-47/17 en C-48/17: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 13 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank Den Haag zittingsplaats Haarlem — Nederland) — X (C-47/17), X (C-48/17) / Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie (Prejudiciële verwijzing — Verordening (EU) nr. 604/2013 — Verordening (EG) nr. 1560/2003 — Bepaling van de lidstaat die verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming — Criteria en instrumenten om dit te bepalen — Verzoek tot over- of terugname van een asielzoeker — Negatief antwoord van de aangezochte lidstaat — Verzoek tot heroverweging — Artikel 5, lid 2, van verordening nr. 1560/2003 — Antwoordtermijn — Verstrijken — Gevolgen)

text:
               14.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 16/7

      Arrest van het Hof (Grote kamer) van 13 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank Den Haag zittingsplaats Haarlem — Nederland) — X (C-47/17), X (C-48/17) / Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
      (Gevoegde zaken C-47/17 en C-48/17) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Verordening (EU) nr. 604/2013 - Verordening (EG) nr. 1560/2003 - Bepaling van de lidstaat die verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming - Criteria en instrumenten om dit te bepalen - Verzoek tot over- of terugname van een asielzoeker - Negatief antwoord van de aangezochte lidstaat - Verzoek tot heroverweging - Artikel 5, lid 2, van verordening nr. 1560/2003 - Antwoordtermijn - Verstrijken - Gevolgen))
      (2019/C 16/08)
      Procestaal: Nederlands

         Verwijzende rechter

      Rechtbank Den Haag zittingsplaats Haarlem

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: X (C-47/17), X (C-48/17)

         Verwerende partij: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

         Dictum

      Artikel 5, lid 2, van verordening (EG) nr. 1560/2003 van de Commissie van 2 september 2003 houdende uitvoeringsbepalingen van verordening (EG) nr. 343/2003 van de Raad tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek dat door een onderdaan van een derde land bij een van de lidstaten wordt ingediend, zoals gewijzigd bij uitvoeringsverordening (EU) nr. 118/2014 van de Commissie van 30 januari 2014, moet aldus worden uitgelegd dat in het kader van de procedure ter bepaling welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming, de lidstaat waarbij krachtens artikel 21 of artikel 23 van verordening (EU) nr. 604/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land of een staatloze bij een van de lidstaten wordt ingediend, een verzoek tot over- of terugname is ingediend en die na de nodige verificaties daarop een negatief antwoord heeft gegeven binnen de termijnen van artikel 22 of van artikel 25 van laatstgenoemde verordening en die nadien wordt gevraagd om heroverweging krachtens genoemd artikel 5, lid 2, zich in een geest van loyale samenwerking moet beijveren om daarop binnen de termijn van twee weken te antwoorden.
      Wanneer de aangezochte lidstaat niet binnen deze termijn van twee weken antwoordt, is de aanvullende procedure voor heroverweging definitief beëindigd, zodat de verzoekende lidstaat vanaf het verstrijken van die termijn moet worden aangemerkt als verantwoordelijk voor de behandeling van het verzoek om internationale bescherming, tenzij hij nog over de nodige tijd beschikt om binnen de daartoe in artikel 21, lid 1, en in artikel 23, lid 2, van verordening nr. 604/2013 gestelde dwingende termijnen een nieuw verzoek tot over- of terugname in te dienen.

         (1)  PB C 112 van 10.4.2017.


title: Zaak T-454/17: Arrest van het Gerecht van 8 november 2018 — „Pro NGO!”/Commissie („Overheidsopdrachten — Aanbestedingsprocedure — Onderzoek door een controleur uit de particuliere sector — Onderzoek door OLAF — Vaststelling van onregelmatigheden — Besluit van de Commissie waarbij verzoekster een administratieve sanctie is opgelegd — Uitsluiting van procedures voor het plaatsen van opdrachten en voor de toekenning van uit de algemene begroting van de Unie gefinancierde subsidies voor een duur van zes maanden — Opname in de databank van het systeem voor vroegtijdige opsporing en uitsluiting — Nieuw middel — Rechten van de verdediging”)

text:
               14.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 16/42

      Arrest van het Gerecht van 8 november 2018 — „Pro NGO!”/Commissie
      (Zaak T-454/17) (1)

      ((„Overheidsopdrachten - Aanbestedingsprocedure - Onderzoek door een controleur uit de particuliere sector - Onderzoek door OLAF - Vaststelling van onregelmatigheden - Besluit van de Commissie waarbij verzoekster een administratieve sanctie is opgelegd - Uitsluiting van procedures voor het plaatsen van opdrachten en voor de toekenning van uit de algemene begroting van de Unie gefinancierde subsidies voor een duur van zes maanden - Opname in de databank van het systeem voor vroegtijdige opsporing en uitsluiting - Nieuw middel - Rechten van de verdediging”))
      (2019/C 16/51)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij:„Pro NGO!” (Non-Governmental-Organisations/Nicht-Regierungs-Organisationen) e.V. (Keulen, Duitsland) (vertegenwoordiger: M. Scheid, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: F. Dintilhac en B.-R. Killmann, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 16 mei 2017 waarbij een administratieve sanctie is opgelegd tot uitsluiting van verzoekster voor een duur van zes maanden van procedures voor het plaatsen van opdrachten en voor de toekenning van subsidies gefinancierd uit de algemene begroting van de Europese Unie als bedoeld in verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie en tot intrekking van verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad (PB 2012, L 298, blz. 1), en tot uitsluiting van verzoekster voor eenzelfde periode van toekenning van middelen als bedoeld in verordening (EU) 2015/323 van de Raad van 2 maart 2015 inzake het financieel reglement van toepassing op het 11e Europees Ontwikkelingsfonds (PB 2015, L 58, blz. 17).

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  „Pro NGO!” (Non-Governmental-Organisations/Nicht-Regierungs-Organisationen) e.V. wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 330 van 2.10.2017.


title: Zaak T-639/18: Beroep ingesteld op 23 oktober 2018 — SGL Carbon / Commissie

text:
               14.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 16/51

      Beroep ingesteld op 23 oktober 2018 — SGL Carbon / Commissie
      (Zaak T-639/18)
      (2019/C 16/62)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: SGL Carbon SE (Wiesbaden, Duitsland) (vertegenwoordigers: K. Van Maldegem, M. Grunchard, R. Crespi en S. Saez Moreno, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  het beroep ontvankelijk en gegrond verklaren;

                  —

                  verweerster veroordelen tot vergoeding van de — op een totaalbedrag van 1 022 172,00 EUR geschatte — schade die verzoekster rechtstreeks heeft geleden door de vaststelling van verordening (EU) nr. 944/2013 van de Commissie van 2 oktober 2013 tot wijziging van verordening (EG) nr. 1272/2008 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de indeling, etikettering en verpakking van stoffen en mengsels, met het oog op de aanpassing aan de technische en wetenschappelijke vooruitgang (PB 2013 L 261, blz. 5), voor zover daarbij „pek, koolteer, hoge temperatuur” is ingedeeld als Aquatic Acute 1 (H400) en Aquatic Chronic 1 (H410), dan wel tot betaling van enig ander bedrag dat tijdens de procedure voor het Gerecht door verzoekster zal worden vastgesteld;

                  —

                  subsidiair, verweerster in een tussenvonnis veroordelen tot vergoeding van de geleden schade en de partijen gelasten binnen een redelijke termijn na de uitspraak van het arrest het tussen hen overeengekomen in cijfers uitgedrukte bedrag van de schadevergoeding aan het Gerecht voor te leggen of hen, bij gebreke van overeenstemming, te gelasten binnen dezelfde termijn hun vordering met gedetailleerde cijfers aan het Gerecht voor te leggen;

                  —

                  verweerster gelasten om verzoekster tegen de standaardrentevoet vergoedende rente te betalen vanaf de datum waarop de verliezen zijn geleden (dat wil zeggen ofwel vanaf de datum waarop de onrechtmatige indeling van kracht werd, ofwel vanaf de datum dat de schade is geleden);

                  —

                  verweerster gelasten om vertragingsrente te betalen tegen een voet van 8 % of tegen enige andere door het Gerecht vast te stellen rentevoet, berekend over het te betalen bedrag vanaf de datum van het arrest van het Gerecht tot de datum van de daadwerkelijke betaling, en

                  —

                  verweerster verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster één middel aan, waarmee zij aanvoert dat verweerster haar schade heeft berokkend door verordening (EU) nr. 944/2013 van de Commissie (1), waarbij de stof „pek, koolteer, hoge temperatuur” is ingedeeld als Aquatic Acute 1 (H400) en Aquatic Chronic 1 (H410), vast te stellen en in werking te laten treden. Op 22 november 2017 verwierp het Hof van Justitie het beroep van de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht waarbij het verordening (EU) nr. 944/2013 nietig heeft verklaard voor zover hierin de stof „pek, koolteer, hoge temperatuur” is ingedeeld als Aquatic Acute 1 (H400) en Aquatic Chronic 1 (H410), omdat de Commissie hiermee een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt. Verzoekster heeft kosten gemaakt om de onrechtmatige indeling toe te passen. Verweerster is krachtens de artikelen 268 en 340 VWEU aansprakelijk voor deze kosten omdat zij onrechtmatig heeft gehandeld in die zin dat haar handelwijze een voldoende ernstige schending van het recht vormt, er sprake is van reële en zekere schade en een rechtstreeks oorzakelijk verband bestaat tussen de handelwijze van verweerster en de geleden schade.

         (1)  Verordening (EU) nr. 944/2013 van 2 oktober 2013 tot wijziging van verordening (EG) nr. 1272/2008 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de indeling, etikettering en verpakking van stoffen en mengsels, met het oog op de aanpassing aan de technische en wetenschappelijke vooruitgang (PB L 261, 3.10.2013, blz. 5).


title: Zaak C-288/17: Beschikking van de president van de Eerste kamer van het Hof van 19 september 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État — Frankrijk) — Fédération des fabricants de cigares, Coprova, E-Labo France, Smakq développement / Premier ministre, Ministre des Affaires sociales et de la Santé, in tegenwoordigheid van: Société J. Cortès France, Scandinavian Tobacco Group France, Villiger France

text:
               14.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 16/32

      Beschikking van de president van de Eerste kamer van het Hof van 19 september 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État — Frankrijk) — Fédération des fabricants de cigares, Coprova, E-Labo France, Smakq développement / Premier ministre, Ministre des Affaires sociales et de la Santé, in tegenwoordigheid van: Société J. Cortès France, Scandinavian Tobacco Group France, Villiger France
      (Zaak C-288/17) (1)

      (2019/C 16/40)
      Procestaal: Frans
      De president van de Eerste van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

         (1)  PB C 256 van 7.8.2017.


title: Zaak C-457/17: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 15 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Heiko Jonny Maniero / Studienstiftung des deutschen Volkes eV („Prejudiciële verwijzing — Gelijke behandeling van personen ongeacht ras of etnische afstamming — Richtlijn 2000/43/EG — Artikel 3, lid 1, onder g) — Werkingssfeer — Begrip „onderwijs” — Toekenning door een particuliere stichting van studiebeurzen ter stimulering van juridische onderzoeks- of studieprojecten in het buitenland — Artikel 2, lid 2, onder b) — Indirecte discriminatie — Voor toekenning van deze beurzen geldende voorwaarde van het eerder geslaagd zijn voor het eerste staatsexamen rechtsgeleerdheid (Erste Juristische Staatsprüfung)”

text:
               14.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 16/20

      Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 15 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Heiko Jonny Maniero / Studienstiftung des deutschen Volkes eV
      (Zaak C-457/17) (1)

      ((„Prejudiciële verwijzing - Gelijke behandeling van personen ongeacht ras of etnische afstamming - Richtlijn 2000/43/EG - Artikel 3, lid 1, onder g) - Werkingssfeer - Begrip „onderwijs” - Toekenning door een particuliere stichting van studiebeurzen ter stimulering van juridische onderzoeks- of studieprojecten in het buitenland - Artikel 2, lid 2, onder b) - Indirecte discriminatie - Voor toekenning van deze beurzen geldende voorwaarde van het eerder geslaagd zijn voor het eerste staatsexamen rechtsgeleerdheid (Erste Juristische Staatsprüfung)”)
      (2019/C 16/24)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Bundesgerichtshof

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Heiko Jonny Maniero

         Verwerende partij: Studienstiftung des deutschen Volkes eV

         Dictum

                  1)

                  Artikel 3, lid 1, onder g), van richtlijn 2000/43/EG van de Raad van 29 juni 2000 houdende toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van personen ongeacht ras of etnische afstamming, dient aldus te worden uitgelegd dat de toekenning door een particuliere stichting van beurzen ter ondersteuning van onderzoeks- of studieprojecten in het buitenland onder het begrip „onderwijs” in de zin van deze bepaling valt, wanneer er een voldoende nauwe band bestaat tussen de toegekende financiële voordelen en de deelname aan dergelijke onderzoeks- of studieprojecten die zelf onder ditzelfde begrip „onderwijs” vallen. Dit is met name het geval wanneer deze toelagen verband houden met de deelname van potentiële kandidaten aan een dergelijk onderzoeks- of studieproject, wanneer zij tot doel hebben alle of een deel van de potentiële financiële belemmeringen voor een dergelijke deelname weg te nemen en wanneer zij geschikt zijn om deze doelstelling te verwezenlijken.

                  2)

                  Artikel 2, lid 2, onder b), van richtlijn 2000/43 dient aldus te worden uitgelegd dat de omstandigheid dat een in een lidstaat gevestigde particuliere stichting de toekenning van subsidies ter ondersteuning van onderzoeks- of juridische studieprojecten in het buitenland beperkt tot kandidaten die in die lidstaat met goed gevolg een juridisch examen zoals dat in het hoofdgeding hebben afgelegd, geen indirecte discriminatie op grond van ras of etnische afstamming in de zin van deze bepaling vormt.

         (1)  PB C 347 van 16.10.2017.


title: Zaak T-643/18: Beroep ingesteld op 29 oktober 2018 — August Wolff / EUIPO — Faes Farma (DermoFaes)

text:
               14.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 16/52

      Beroep ingesteld op 29 oktober 2018 — August Wolff / EUIPO — Faes Farma (DermoFaes)
      (Zaak T-643/18)
      (2019/C 16/63)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Dr. August Wolff GmbH & Co. KG Arzneimittel (Bielefeld, Duitsland) (vertegenwoordiger: A. Thünken, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Faes Farma, SA (Lamiaco-Leioa, Spanje)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Aanvrager van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

         Betrokken merk: aanvraag voor Uniewoordmerk DermoFaes — inschrijvingsaanvraag nr. 15 069 289

         Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 14 juni 2018 in zaak R 1842/2017-2

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van de bestreden beslissing;

                  —

                  bevestiging van de oppositie en afwijzing van bestreden aanvraag;

                  —

                  verwijzing van het EUIPO en, naargelang van het geval, van interveniënte in de kosten van de procedure en kosten van de procedure voor het EUIPO.

         Aangevoerd middel

                  —

                  schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


title: Zaak C-461/17: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 7 november 2018 [verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court (Ierland) — Ierland] — Brian Holohan e.a./An Bord Pleanála [Prejudiciële verwijzing — Milieu — Richtlijn 92/43/EEG — Instandhouding van de natuurlijke habitats — Instandhouding van de wilde flora en fauna — Wegenbouwproject — Passende milieueffectbeoordeling — Omvang van de motiveringsplicht — Richtlijn 2011/92/EU — Effectbeoordeling van bepaalde projecten — Bijlage IV, punt 3 — Artikel 5, lid 3, onder d) — Reikwijdte van het begrip voornaamste alternatieven]

text:
               14.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 16/21

      Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 7 november 2018 [verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court (Ierland) — Ierland] — Brian Holohan e.a./An Bord Pleanála
      (Zaak C-461/17) (1)

      ([Prejudiciële verwijzing - Milieu - Richtlijn 92/43/EEG - Instandhouding van de natuurlijke habitats - Instandhouding van de wilde flora en fauna - Wegenbouwproject - Passende milieueffectbeoordeling - Omvang van de motiveringsplicht - Richtlijn 2011/92/EU - Effectbeoordeling van bepaalde projecten - Bijlage IV, punt 3 - Artikel 5, lid 3, onder d) - Reikwijdte van het begrip voornaamste alternatieven])
      (2019/C 16/25)
      Procestaal: Engels

         Verwijzende rechter

      High Court (Ierland)

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: Brian Holohan, Richard Guilfoyle, Noric Guilfoyle, Liam Donegan

         Verwerende partij: An Bord Pleanálaen

         in tegenwoordigheid van: National Parks and Wildlife Service (NPWS)

         Dictum

                  1)

                  Artikel 6, lid 3, van richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna moet aldus worden uitgelegd dat in een „passende beoordeling”, ten eerste, alle habitattypen en soorten moeten worden vastgesteld waarvoor een gebied wordt beschermd en, ten tweede, de gevolgen van het voorgestelde project moeten worden geïnventariseerd en onderzocht zowel voor de soorten in dat gebied waarvoor het niet is opgenomen als voor de habitattypen en soorten buiten dat gebied, op voorwaarde dat deze effecten de instandhoudingsdoelstellingen van het gebied kunnen aantasten.

                  2)

                  Artikel 6, lid 3, van richtlijn 92/43 moet aldus worden uitgelegd dat de bevoegde instantie krachtens deze bepaling enkel een vergunning mag verlenen voor een plan of een project waarvan bepaalde aspecten voor de fase van de aanleg, zoals de locatie van de bouwplaats en de aanvoerwegen, bij een later besluit door de opdrachtgever kunnen worden vastgesteld, als vaststaat dat bij de vergunning voldoende strikte voorwaarden worden gesteld die waarborgen dat deze aspecten de natuurlijke kenmerken van het gebied niet aantasten.

                  3)

                  Artikel 6, lid 3, van richtlijn 92/43 moet aldus worden uitgelegd dat een „passende beoordeling”, wanneer de bevoegde instantie de conclusies verwerpt van een wetenschappelijk advies waarin wordt bepleit nadere informatie te vergaren, een uitdrukkelijke en gedetailleerde motivering moet bevatten die elke redelijke wetenschappelijke twijfel over de gevolgen van de geplande werkzaamheden voor het betrokken gebied kan wegnemen.

                  4)

                  Artikel 5, leden 1 en 3, van richtlijn 2011/92/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten en bijlage IV daarbij moeten aldus worden uitgelegd dat zij de opdrachtgever verplichten informatie te verstrekken waarin uitdrukkelijk de aanzienlijke gevolgen van zijn project worden behandeld voor alle soorten die zijn geïnventariseerd in de krachtens deze bepalingen verstrekte verklaring.

                  5)

                  Artikel 5, lid 3, onder d), van richtlijn 2011/92 moet aldus worden uitgelegd dat de opdrachtgever informatie moet verstrekken over de milieueffecten van zowel de gekozen oplossing als de voornaamste alternatieven die hij heeft onderzocht en de motieven voor zijn keuze, met inachtneming van ten minste de milieueffecten, zelfs als een dergelijke alternatieve oplossing al in een vroeg stadium is verworpen.

         (1)  PB C 338 van 9.10.2017.


title: Zaak C-299/18: Beschikking van de president van het Hof van 22 augustus 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Düsseldorf — Duitsland) — Stefan Neldner / Eurowings GmbH

text:
               14.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 16/32

      Beschikking van de president van het Hof van 22 augustus 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Düsseldorf — Duitsland) — Stefan Neldner / Eurowings GmbH
      (Zaak C-299/18) (1)

      (2019/C 16/41)
      Procestaal: Duits
      De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

         (1)  PB C 285 van 13.8.2018.


title: Zaak T-830/17: Arrest van het Gerecht van 13 november 2018 — Szentes / Commissie („Openbare dienst — Ambtenaren — Aanwerving — Aankondiging van vergelijkend onderzoek — Algemeen vergelijkend onderzoek — Toelatingsvoorwaarden — Beroepservaring — Besluit van de jury om verzoeker niet toe te laten tot het vergelijkend onderzoek — Verzoek tot herziening — Exceptie van onwettigheid — Motiveringsplicht — Verkeerde opvatting van de informatie in het aanmeldingsformulier — Kennelijke beoordelingsfout — Niet-inachtneming van de aankondiging van vergelijkend onderzoek”)

text:
               14.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 16/44

      Arrest van het Gerecht van 13 november 2018 — Szentes / Commissie
      (Zaak T-830/17) (1)

      ((„Openbare dienst - Ambtenaren - Aanwerving - Aankondiging van vergelijkend onderzoek - Algemeen vergelijkend onderzoek - Toelatingsvoorwaarden - Beroepservaring - Besluit van de jury om verzoeker niet toe te laten tot het vergelijkend onderzoek - Verzoek tot herziening - Exceptie van onwettigheid - Motiveringsplicht - Verkeerde opvatting van de informatie in het aanmeldingsformulier - Kennelijke beoordelingsfout - Niet-inachtneming van de aankondiging van vergelijkend onderzoek”))
      (2019/C 16/53)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Gyula Szentes (Luxemburg, Luxemburg) (vertegenwoordiger: F. Moyse, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Mihaylova en B. Mongin, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, ten eerste strekkende tot nietigverklaring van het besluit van de voorzitter van de jury van vergelijkend onderzoek EPSO/AD/330/16 — Administrateurs op het gebied van nucleaire energie (AD 7) van 24 februari 2017 om verzoeker niet toe te laten tot de volgende fase van dat vergelijkend onderzoek, en ten tweede en voor zover nodig van het besluit van het Europees Bureau voor personeelsselectie (EPSO) van 29 september 2017 tot afwijzing van zijn klacht

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Gyula Szentes wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 63 van 19.2.2018.


title: Zaak T-81/19: Beroep ingesteld op 12 februari 2019 — Apostolopoulou en Apostolopoulou- Chrysanthaki / Europese Commissie

text:
               25.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/49

      Beroep ingesteld op 12 februari 2019 — Apostolopoulou en Apostolopoulou- Chrysanthaki / Europese Commissie
      (Zaak T-81/19)
      (2019/C 112/60)
      Procestaal: Grieks

         Partijen

         Verzoekende partijen: Zoi Apostolopoulou (Athene, Griekenland), Anastasia Apostolopoulou- Chrysanthaki (Athene) (vertegenwoordiger: D. Gkouskos, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

      Verzoeksters verzoeken het Gerecht:

                  —

                  het onderhavige beroep te voegen bij het ermee samenhangende beroep dat verzoeksters op 25 oktober 2018 hebben ingesteld en dat is ingeschreven onder het nummer T-721/2018;

                  —

                  hun beroep toe te wijzen en de verwerende partijen gezamenlijk en hoofdelijk te veroordelen aan iedere verzoekende partij een totaalbedrag van 1 100 000 EUR — dat in detail wordt uiteengezet in hun beroep — te betalen, als vergoeding voor de morele schade die de verzoekende partijen hebben geleden vanwege de schending van hun persoonlijkheidsrechten;

                  —

                  de verwerende partijen te gelasten om in de toekomst verzoeksters’ persoonlijkheidsrechten niet te schenden;

                  —

                  eerste verweerster te gelasten de eer en de goede naam van de verzoekende partijen middels een verklaring harentwege te herstellen;

                  —

                  de verwerende partijen te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Het onderhavige beroep is ingesteld tegen de Europese Commissie en de Europese Unie. Aangezien de Europese Unie voor het Hof steeds wordt vertegenwoordigd door de instelling waaraan de bestreden handeling of gedraging kan worden toegerekend, wordt de Commissie bijgevolg als enige verweerster in het onderhavige beroep beschouwd.
      Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekende partijen drie middelen aan

                  1.

                  Schending van de op de partijen rustende plicht tot loyauteit en billijkheid, van het fundamenteel beginsel van de goede rechtsbedeling en van het recht van verzoeksters op een eerlijk proces.

                  2.

                  Aantasting van de menselijke waardigheid en de persoonlijkheid van verzoeksters in schending van het beginsel van behoorlijk bestuur.

                  3.

                  Schending van het beginsel van loyauteit, het vertrouwensbeginsel en het beginsel van gewettigd vertrouwen.


title: Zaak C-798/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 17 december 2018 — Federazione nazionale delle imprese elettrotecniche ed elettroniche (Anie) e.a./Ministero dello Sviluppo Economico, Gestore dei servizi energetici (GSE) SpA

text:
               1.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 122/6

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 17 december 2018 — Federazione nazionale delle imprese elettrotecniche ed elettroniche (Anie) e.a./Ministero dello Sviluppo Economico, Gestore dei servizi energetici (GSE) SpA
      (Zaak C-798/18)
      (2019/C 122/07)
      Procestaal: Italiaans

         Verwijzende rechter

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: Federazione nazionale delle imprese elettrotecniche ed elettroniche (Anie), Società Agricola N.B. Solar s.r.l., 3G s.r.l., AET s.r.l. Apparati Elettromeccanici e Telecomunicazioni, Società Agricola La Fontana s.s., Società Agricola Le Macchie di Sparapani Gabriele e C. s.s., Agricoltura Innovativa s.r.l. — Società Agricola, Società Agricola Agrilite s.r.l., Agrisolar Società Agricola s.r.l., Agrisun s.r.l., Società Agricola Agroenergia s.r.l., Alpi — Società Agricola s.s., Ambrasol 2 s.r.l., Ambrasol 3 s.r.l., Ambrasol 4 s.r.l., Ape Immobiliare s.r.l., Arizzi Fonderie S. Giorgio s.p.a., Artech s.r.l., ASP Solar Italia Alpha s.r.l. Società Agricola, Associazione Centro Servizi Pastorali Mons. Biglia, Aurora Group s.p.a., AVG s.r.l. Società Agricola, Tosi Sante, Cinesi Palmino, B&B Energia s.r.l., Bauexpert s.p.a., Belvedere Società Agricola a r.l., Biancolino Società Agricola a r.l., BMN Green Energy s.r.l., Brandoni Solare s.p.a., Brenta CRE s.r.l., Calipso s.r.l., Cappello s.r.l., Casale s.a.s. di CGS Energia s.p.a. & C. Società Agricola, Cavicchi Solar s.r.l., C.B. s.r.l., Ce.Ma.Co. s.r.l., Cedro s.r.l., Centro Risorse s.r.l., CGA s.r.l., Chiarano Green Power s.r.l., Chierese Pak s.r.l., C.L. Solar s.r.l., Colombo Bolla s.r.l., Comino Energia s.r.l., Corà Domenico & Figli s.p.a., Corfin Energy s.r.l., Corna s.r.l., Coronet s.p.a., Società Agricola Coste della Chiesa s.r.l., Ecoenergy 04 s.r.l., Elektrosolar s.r.l., Elettronica Cimone s.r.l., Energia Capoterra Società Agricola s.r.l., Energia e Impresa s.r.l., Società Agricola Energo di Buratti Enrico & C. s.s., Energy Gestion s.r.l., Energy Italia 3 s.r.l., Energy Italia 4 s.r.l., Energylife s.r.l., Energy Resources Pesaro 2 s.r.l., Enervis s.r.l., EQ Energia s.r.l., Esco Roma s.r.l., E-Solar s.r.l., E. Sole s.r.l., Euroline 2 s.r.l., Eurosun Tarquinia s.r.l., Fratelli Dalle Crode s.p.a., Fratelli Raviola s.r.l., Falmec s.p.a., Fiere di Parma s.p.a., Flash Energy s.r.l., Fotoeos s.r.l., Fotosfera s.r.l., Fotosintesi 1 s.r.l., Fotosintesi 2 s.r.l., Fotosintesi 6 s.r.l., Fotovoltaica s.r.l., Fresia Energie s.r.l., Giuseppe Ciccaglione, Generali PIO s.p.a., Gi.Gi.Emme di Caramello Marta e C. s.a.s., Gifa s.r.l., G.P.B. Energia s.r.l., Green Energy Ambiente e Tecnologie s.r.l., Green Land di Giuseppe Ciccaglione s.s. agricola, Green Power 2010 s.r.l., Happy Island Società Agricola s.r.l., I.C.S. Industria Costruzioni Stampi s.p.a., Iesse Commerciale s.r.l., ISA s.r.l. Società Agricola, Isolpack s.p.a., Italcoat s.r.l., La Base s.r.l., La T.I.S. Service s.p.a., Società Agricola Lombardia Group s.r.l., Mafin Green Power s.r.l., Marina Costruzioni s.r.l., Mercato Solare s.p.a., Metalco Group s.r.l., Società Agricola Mostrazzi Solar s.r.l., Mozzone Building System s.r.l., Mozzone Fratelli s.r.l., MSM Solar s.r.l., New E-Co s.r.l., Nordpan s.p.a., Nuvoleto s.r.l. Società Agricola, Omera s.r.l., Palar s.r.l., Paolin Energia s.r.l., Pbsol 1 s.r.l., Pizzarotti Energia s.r.l., Plasti-Max s.p.a., PMM Energy s.r.l., Società Agricola Poggio Tortollo di Alessandra Pennuto, Profilumbra s.p.a., Quabas s.p.a., Reco 2 s.r.l., Reti s.r.l., Revi s.r.l., Righi Group s.r.l., Società Agricola Righi s.r.l., Righi s.r.l., Rovigo Solare A s.r.l., Rovigo Solare B s.r.l., Rubner Haus s.p.a., Rubner Holzbau s.p.a., Rubner Tueren s.p.a., Ruscalla Energia s.r.l., Sabenergia s.r.l., San Felice Agrar s.r.l. Società Agricola, Sangiorgio Fotovoltaica Società Agricola a r.l., Società Agricola Sargenti Agroenergie s.s. di Sargenti Carlo & C., SD Agrar s.r.l. Società Agricola, Senergia s.r.l., Sequenza s.p.a., Sider Sipe s.p.a., Sinergya s.r.l., S.I.Pro. — Agenzia provinciale per lo sviluppo s.p.a., Siriac s.r.l., Società Agricola Cascina Gallotto s.s., Società Agricola Solar Farm s.r.l., Premi Giuseppe — Adelfranca — Piergiorgio s.s. Società Agricola, Sociovit Società Agricola s.s., Solivrea s.r.l., Studio Agri Power s.r.l., Studio Energia s.r.l., Taricco Fratelli s.s., Tecno Pool s.p.a., Toscasolar s.r.l., Trea s.r.l., Trifase s.r.l., Uniernergy s.r.l., V.S. 1 s.r.l., Vercelli s.p.a., Vetraria Bergamasca — Tecnovetro s.r.l., Vinlisca s.r.l., VRV s.p.a., The Wierer Holding s.p.a.

         Verwerende partijen: Ministero dello Sviluppo Economico, Gestore dei servizi energetici (GSE) SpA

         Prejudiciële vragen

      Verzet het Unierecht zich tegen de toepassing van een nationale bepaling als artikel 26, leden 2 en 3, van voorlopig wetsbesluit nr. 91/2014, zoals in wet omgezet bij wet nr. 116/2014, die de betaling van reeds bij wet toegekende en in bijzondere overeenkomsten tussen producenten van elektriciteit uit fotovoltaïsche energie-omzetting en de Gestore dei servizi energetici s.p.a., een met die taak belast overheidsbedrijf, vastgelegde aanmoedigingsbedragen aanzienlijk vermindert of vertraagt?
      In het bijzonder, is een dergelijke nationale bepaling verenigbaar met de algemene beginselen van het Unierecht inzake gewettigd vertrouwen, rechtszekerheid, loyale samenwerking en nuttig effect, met de artikelen 16 en 17 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, met richtlijn 2009/28/EG (1) en de daarin vervatte voorschriften inzake steunregelingen, en met artikel 216, lid 2,VWEU, met name in verband met het Verdrag inzake het Europees Energiehandvest?

         (1)  Richtlijn 2009/28/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 ter bevordering van het gebruik van energie uit hernieuwbare bronnen en houdende wijziging en intrekking van richtlijn 2001/77/EG en richtlijn 2003/30/EG (PB 2009, L 140, blz. 16).


title: Zaak C-700/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 7 november 2018 door Hungary Restaurant Company Kereskedelmi és Szolgáltató Kft. (Hungary Restaurant Company Kft.) en Evolution Gaming Advisory Kft. tegen de beschikking van het Gerecht (Vierde kamer) van 12 oktober 2018 in zaak T-416/18, Hungary Restaurant Company Kereskedelmi és Szolgáltató Kft. (Hungary Restaurant Company Kft.) en Evolution Gaming Advisory Kft./Europese Commissie

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/2

      Hogere voorziening ingesteld op 7 november 2018 door Hungary Restaurant Company Kereskedelmi és Szolgáltató Kft. (Hungary Restaurant Company Kft.) en Evolution Gaming Advisory Kft. tegen de beschikking van het Gerecht (Vierde kamer) van 12 oktober 2018 in zaak T-416/18, Hungary Restaurant Company Kereskedelmi és Szolgáltató Kft. (Hungary Restaurant Company Kft.) en Evolution Gaming Advisory Kft./Europese Commissie
      (Zaak C-700/18 P)
      (2019/C 164/02)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Rekwirantes: Hungary Restaurant Company Kereskedelmi és Szolgáltató Kft. (Hungary Restaurant Company Kft.), Evolution Gaming Advisory Kft. (vertegenwoordiger: P. Ruth, Rechtsanwalt)

         Andere partij in de procedure: Europese Commissie
      Het Hof van Justitie van de Europese Unie (Zevende kamer) heeft bij beschikking van 14 maart 2019 de hogere voorziening afgewezen en rekwirantes verwezen in hun eigen kosten.


title: Zaak C-722/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Okręgowy w Warszawie (Polen) op 19 november 2018 — KROL — Zakład Robót Wodno-Kanalizacyjnych Sp. z o.o., S. k./Porr S.A.

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/2

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Okręgowy w Warszawie (Polen) op 19 november 2018 — KROL — Zakład Robót Wodno-Kanalizacyjnych Sp. z o.o., S. k./Porr S.A.
      (Zaak C-722/18)
      (2019/C 164/03)
      Procestaal: Pools

         Verwijzende rechter

      Sąd Okręgowy w Warszawie

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: KROL — Zakład Robót Wodno-Kanalizacyjnych Sp. z o.o., S. k.

         Verwerende partij: Porr S.A.

         Prejudiciële vraag

      Bieden de Unierechtelijke bepalingen, inzonderheid de overwegingen 13, 20 en 22 van richtlijn 2000/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 juni 2000 betreffende bestrijding van betalingsachterstand bij handelstransacties (1) en het in artikel 18 VWEU neergelegde beginsel van non-discriminatie de mogelijkheid tot uitsluiting van schadeloosstelling met betrekking tot betalingsachterstanden bij transacties die geheel of gedeeltelijk zijn gefinancierd uit de structuurfondsen en het Cohesiefonds van de Europese Unie, zoals neergelegd in artikel 4, lid 3, onder c), van de ustawa o terminach zapłaty w transakcjach handlowych [wet op de betalingstermijnen bij handelstransacties (Dz. U. 2003, nr. 139, volgnr. 1323)]?

         (1)  PB 2000, L 200, blz. 35.


title: Zaak C-745/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Najwyższy (Polen) op 27 november 2018 — JA/Skarb Państwa — Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Senat Rzeczypospolitej Polskiej, Prezes Rady Ministrów, Minister Sprawiedliwości, Minister Finansów

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/3

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Najwyższy (Polen) op 27 november 2018 — JA/Skarb Państwa — Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Senat Rzeczypospolitej Polskiej, Prezes Rady Ministrów, Minister Sprawiedliwości, Minister Finansów
      (Zaak C-745/18)
      (2019/C 164/04)
      Procestaal: Pools

         Verwijzende rechter

      Sąd Najwyższy

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: JA

         Verwerende partij: Skarb Państwa — Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Senat Rzeczypospolitej Polskiej, Prezes Rady Ministrów, Minister Sprawiedliwości, Minister Finansów

         Prejudiciële vraag

      Moeten artikel 73 en artikel 78, onder a), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) en de daaraan voorafgaande bepalingen van artikel 11, A, lid 1, onder a), en artikel 11, A, lid 2, onder a), van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (2), uitgelegd in het licht van de algemene beginselen van de aansprakelijkheid van de lidstaten als vastgesteld in de rechtspraak van het Hof (met name in de arresten van 19 november 1991, Francovich e.a., C-6/90 en C-9/90, EU:C:1991:428, en 5 maart 1996, Brasserie du Pêcheur en Factortame, C-46/93 en C-48/93, EU:C:1996:79), aldus worden uitgelegd dat zij de lidstaten die op 1 mei 2004 tot de Europese Unie zijn toegetreden, met ingang van die datum verplichten om regels vast te stellen die voorzien in de toekenning van een vergoeding aan curatoren in een faillissement, vermeerderd met de daarover verschuldigde belasting over de toegevoegde waarde (btw)?

         (1)  PB 2006, L 347, blz. 1.

         (2)  PB 1977, L 145, blz. 1.


title: Zaak C-779/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy w Siemianowicach Śląskich (Polen) op 12 december 2018 — Mikrokasa S.A. w Gdyni, Revenue Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w Warszawie/XO

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/4

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy w Siemianowicach Śląskich (Polen) op 12 december 2018 — Mikrokasa S.A. w Gdyni, Revenue Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w Warszawie/XO
      (Zaak C-779/18)
      (2019/C 164/05)
      Procestaal: Pools

         Verwijzende rechter

      Sąd Rejonowy w Siemianowicach Śląskich

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Mikrokasa S.A. w Gdyni, Revenue Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w Warszawie

         Verwerende partij: XO

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Moeten de bepalingen van richtlijn 2008/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten en tot intrekking van richtlijn 87/102/EEG van de Raad (1) (PB 2008, L 133, [blz. 66,] zoals gewijzigd), en met name artikel 3, onder g), artikel 10, lid 1, en artikel 22, lid 1, ervan, aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan het onderscheiden van zogenaamde „niet-rentekosten van het krediet”, die forfaitair worden vastgesteld volgens de wettelijk voorgeschreven formule van artikel 36a van de ustawa o kredycie konsumenckim (wet op het consumentenkrediet) van 12 mei 2011 (Dz. U. 2018, volgnr. 993, geconsolideerde tekst), van de zogenaamde „totale kosten van het krediet voor de consument” als bedoeld in de hierboven genoemde richtlijn, zodanig dat de werkelijke door de ondernemer gedragen niet-rentekosten van het krediet voor de consument kunnen worden verhuld?

                  2)

                  Moeten de bepalingen van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (2) (PB 1993, L 95, blz. 29, zoals gewijzigd), en met name artikel 1, lid 2, artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, ervan, aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan de toetsing van bedingen in consumentenkredietovereenkomsten in het licht van de voorwaarden van artikel 3 van deze richtlijn, voor zover zij zogenaamde niet-rentekosten van het krediet omvatten, waarvan de vaststellingscriteria worden beschreven in artikel 36a van de ustawa o kredycie konsumenckim van 12 mei 2011 (Dz. U. 2018, volgnr. 993, geconsolideerde tekst)?

         (1)  PB 2008, L 133, blz. 66.

         (2)  PB 1993, L 95, blz. 29.


title: Zaak C-824/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny (Polen) op 28 december 2018 — A.B., C.D., E.F., G.H., I.J./Krajowa Rada Sądownictwa

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/5

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny (Polen) op 28 december 2018 — A.B., C.D., E.F., G.H., I.J./Krajowa Rada Sądownictwa
      (Zaak C-824/18)
      (2019/C 164/06)
      Procestaal: Pools

         Verwijzende rechter

      Naczelny Sąd Administracyjny

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: A.B., C.D., E.F., G.H., I.J.

         Verwerende partij: Krajowa Rada Sądownictwa

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Moeten artikel 2 in samenhang met artikel 4, lid 3, derde volzin, artikel 6, lid 1, artikel 19, lid 1, VEU in samenhang met artikel 47 van het Handvest en artikel 9, lid 1, van richtlijn 2000/78/EG van de Raad alsmede artikel 267, derde alinea, VWEU aldus worden uitgelegd dat
                  er sprake is van een schending van het beginsel van de rechtsstaat en van het recht op een doeltreffende voorziening in rechte en effectieve rechterlijke bescherming indien de nationale wetgever weliswaar voorziet in het recht van beroep in individuele zaken betreffende de bekleding van het ambt van rechter bij de rechterlijke instantie in laatste aanleg van een lidstaat (de Sąd Najwyższy), maar het besluit betreffende de gemeenschappelijke evaluatie en de beoordeling van alle kandidaten voor de functie van rechter bij de Sąd Najwyższy tijdens de selectieprocedure, welk besluit voorafgaat aan het voorstel tot benoeming van kandidaten in de functie van rechter bij het genoemde gerecht, definitief wordt en in werking treedt wanneer dit niet wordt betwist door alle deelnemers aan de selectieprocedure, waaronder ook een kandidaat die geen belang heeft bij de betwisting van dat besluit omdat hij voor die functie is voorgedragen, wat bijgevolg:

                              —

                              de doeltreffendheid van het rechtsmiddel en de mogelijkheid van een daadwerkelijke toetsing van het verloop van de genoemde selectieprocedure door de bevoegde rechter ondermijnt?

                              —

                              en indien deze procedure eveneens betrekking heeft op die posten van rechter bij de Sąd Najwyższy die tot dusver werden bekleed door rechters op wie een nieuwe, lagere pensioenleeftijd is toegepast, zonder dat de betrokken rechters uiteindelijk konden beslissen van de lagere pensioenleeftijd gebruik te maken, in de context van het beginsel van de onafzetbaarheid van rechters — indien ervan uitgegaan dat daardoor aan dit beginsel is afgedaan — ook niet zonder gevolgen blijft voor de reikwijdte en de uitkomst van de rechterlijke toetsing van de genoemde selectieprocedure?

                  2)

                  Moeten artikel 2 in samenhang met artikel 4, lid 3, derde volzin, en artikel 6, lid 1, VEU in samenhang met artikel 15, lid 1, en artikel 20, in samenhang met artikel 21, lid 1, en artikel 52, lid 1, van het Handvest, in samenhang met artikel 2, lid 1 en lid 2, onder a), en artikel 3, lid 1, onder a), van richtlijn 2000/78/EG en artikel 267, derde alinea, VWEU, aldus worden uitgelegd
                  dat er sprake is van schending van het beginsel van de rechtsstaat, het beginsel van gelijke behandeling en het beginsel van de gelijke en onder dezelfde voorwaarden geregelde toegang tot de openbare dienst — het ambt van rechter bij de Sąd Najwyższy — indien in individuele zaken betreffende de bekleding van het ambt van rechter bij de Sąd Najwyższy weliswaar beroep bij de bevoegde rechter openstaat, maar als gevolg van de in de eerste prejudiciële vraag beschreven regeling van de onherroepelijkheid, de benoeming in het ambt van rechter bij Sąd Najwyższy, die een vacante post betreft, kan plaatsvinden zonder toetsing van het verloop van de genoemde selectieprocedure door de bevoegde rechter — voor zover een dergelijke toetsing wordt ingeleid — en dit ontbreken van een toetsingsmogelijkheid in strijd is met het recht op een doeltreffende voorziening in rechte en derhalve tevens ingaat tegen het recht op gelijke toegang tot de openbare dienst, hetgeen indruist tegen het algemeen belang,
                  en dat de situatie waarin de autoriteit van de lidstaat die moet waken over de onafhankelijkheid van de rechterlijke instanties en van de rechters (de Krajowa Rada Sądownictwa), waarbij de procedure betreffende de bekleding van het ambt van rechter bij de Sąd Najwyższy aanhangig is, aldus wordt samengesteld dat de vertegenwoordigers van de rechterlijke macht in die autoriteit worden gekozen door de wetgevende macht, niet leidt tot schending van het beginsel van het institutionele evenwicht?


title: Zaak C-3/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 3 januari 2019 — Asmel società consortile a r.l./A.N.A.C. — Autorità Nazionale Anticorruzione

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/6

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 3 januari 2019 — Asmel società consortile a r.l./A.N.A.C. — Autorità Nazionale Anticorruzione
      (Zaak C-3/19)
      (2019/C 164/07)
      Procestaal: Italiaans

         Verwijzende rechter

      Consiglio di Stato

         Partijen in het hoofdgeding

         Appellante: Asmel società consortile a r.l.

         Geïntimeerde: A.N.A.C. — Autorità Nazionale Anticorruzione

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Staat het Unierecht in de weg aan een nationale regeling zoals die van artikel 33, lid 3-bis, van decreto legislativo nr. 163 van 12 april 2006, dat de keuzemogelijkheid van gemeenten bij het gebruik van een aankoopcentrale beperkt tot slechts twee organisatiemodellen, te weten een reeds bestaande vereniging van gemeenten of een op te richten consortium van gemeenten?

                  2)

                  Hoe het ook zij, staat het Unierecht, inzonderheid de beginselen van vrij verkeer van diensten en maximale openstelling voor mededinging in het kader van openbare aanbestedingen van diensten, in de weg aan een nationale regeling zoals die van artikel 33, lid 3-bis, van decreto legislativo nr. 163 van 12 april 2006, dat, gelezen in samenhang met artikel 3, lid 25, van datzelfde decreto legislativo, ten aanzien van het organisatiemodel van consortia van gemeenten bepaalt dat deze geen privaatrechtelijke rechtsvorm mogen hebben, zoals een consortium naar gemeen recht waaraan ook particulieren deelnemen?

                  3)

                  Tot slot, staat het Unierecht, inzonderheid de beginselen van vrij verkeer van diensten en maximale openstelling voor mededinging in het kader van openbare aanbestedingen van diensten, in de weg aan een nationale regeling zoals die van artikel 33, lid 3-bis, dat, indien het aldus wordt uitgelegd dat consortia van gemeenten die als aankoopcentrale fungeren een werkterrein hebben dat overeenkomt met het grondgebied van de daarbij aangesloten gemeenten, als één geheel beschouwd — en dat dus ten hoogste het grondgebied van een provincie beslaat —, het werkterrein van deze aankoopcentrales beperkt?


title: Zaak C-11/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 7 januari 2019 — Azienda ULSS n. 6 Euganea/Pia Opera Croce Verde Padova

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/7

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 7 januari 2019 — Azienda ULSS n. 6 Euganea/Pia Opera Croce Verde Padova
      (Zaak C-11/19)
      (2019/C 164/08)
      Procestaal: Italiaans

         Verwijzende rechter

      Consiglio di Stato

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Azienda ULSS n. 6 Euganea

         Verwerende partij: Pia Opera Croce Verde Padova

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Staan de achtentwintigste overweging, artikel 10 en artikel 12, lid 4, van richtlijn 2014/24/EU (1), in het geval dat beide partijen openbare instellingen zijn, in de weg aan de toepassing van artikel 5 van de legge regionale Veneto 26/2012, gelezen in samenhang met de artikelen 1, 2, 3 en 4 van deze wet, op basis van de publiek-publieke samenwerking als bedoeld in het voornoemde artikel 12, lid 4, en aan artikel 5, lid 6, van het decreto legislativo 50/2016 en artikel 15 van de legge 241/1990?

                  2)

                  Staan de achtentwintigste overweging, artikel 10 en artikel 12, lid 4, van richtlijn 2014/24/EU in de weg aan de toepassing van de bepalingen van de legge regionale Veneto 26/2012 op basis van de publiek-publieke samenwerking als bedoeld in het voornoemde artikel 12, lid 4, en aan artikel 5, lid 6, van het decreto legislativo 50/2016 en artikel 15 van legge 241/1990, voor zover de aanbestedende dienst daarbij verplicht wordt zijn keuze om de dienst voor gewoon ziekenvervoer niet rechtstreeks te gunnen maar middels een aanbesteding te gunnen, te motiveren?

         (1)  Richtlijn 2014/24/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van overheidsopdrachten en tot intrekking van richtlijn 2004/18/EG (PB 2014, L 94, blz. 65).


title: Zaak C-14/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 10 januari 2019 door het Satellietcentrum van de Europese Unie (SatCen) tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer — uitgebreid) van 25 oktober 2018 in zaak T-286/15, KF/SatCen

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/8

      Hogere voorziening ingesteld op 10 januari 2019 door het Satellietcentrum van de Europese Unie (SatCen) tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer — uitgebreid) van 25 oktober 2018 in zaak T-286/15, KF/SatCen
      (Zaak C-14/19 P)
      (2019/C 164/09)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirant: Satellietcentrum van de Europese Unie (SatCen) (vertegenwoordiger: A. Guillerme, avocate)

         Andere partijen in de procedure: KF, Raad van de Europese Unie

         Conclusies

                  —

                  het bestreden arrest vernietigen;

                  —

                  verzoekster in eerste aanleg verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van zijn hogere voorziening voert SatCen de volgende middelen aan:

                  —

                  het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te verklaren dat het bevoegd was om te oordelen over de vorderingen van verzoekster in eerste aanleg, aangezien het (i) niet heeft beoordeeld of was voldaan aan de voorwaarden voor zijn bevoegdheid, en het (ii) het beginsel van gelijke behandeling onjuist heeft uitgelegd;

                  —

                  het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de bevoegdheid van het Gerecht om uitspraak te doen over dit geschil was gebaseerd op de artikelen 263 en 268 VWEU;

                  —

                  het Gerecht heeft de feiten onjuist opgevat bij het onderzoek van KF’s vorderingen met betrekking tot het voeren van het administratief onderzoek;

                  —

                  het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging van artikel 1 van bijlage IX bij het personeelsreglement van SatCen en van het begrip „rechten van de verdediging”.


title: Zaak C-15/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione (Italië) op 10 januari 2019 — A.m.a. — Azienda Municipale Ambiente SpA/Consorzio Laziale Rifiuti — Co.La.Ri.

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/9

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione (Italië) op 10 januari 2019 — A.m.a. — Azienda Municipale Ambiente SpA/Consorzio Laziale Rifiuti — Co.La.Ri.
      (Zaak C-15/19)
      (2019/C 164/10)
      Procestaal: Italiaans

         Verwijzende rechter

      Corte suprema di cassazione

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: A.m.a. — Azienda Municipale Ambiente SpA

         Verwerende partij: Consorzio Laziale Rifiuti — Co.La.Ri.

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Is de uitlegging door de Corte d'appello, die de artikelen 15 en 17 van decreto legislativo 36/2003, waarbij de artikelen 10 en 14 van richtlijn 1999/31/EG (1) in nationaal recht zijn omgezet, met terugwerkende kracht heeft willen toepassen, met als gevolg dat reeds bestaande stortplaatsen die al over een vergunning beschikken onvoorwaardelijk onderworpen worden aan de daarbij opgelegde verplichtingen, met name voor zover daarbij is vastgesteld dat de nazorg wordt verlengd van 10 jaar tot 30 jaar na de sluiting ervan, verenigbaar met die bepalingen [van Unierecht]?

                  2)

                  Is inzonderheid de uitlegging door de Corte d'appello, die de artikelen 15 en 17 van decreto legislativo 36/2003 heeft willen toepassen op reeds bestaande stortplaatsen die al over een vergunning beschikken, verenigbaar met de artikelen 10 en 14 van richtlijn 1999/31/EG, waarbij de lidstaten zijn uitgenodigd om respectievelijk „maatregelen [te treffen] om ervoor te zorgen dat alle kosten voor de inrichting en exploitatie van een stortplaats, voor zover mogelijk met inbegrip van de in artikel 8, onder a), iv), bedoelde kosten voor het stellen van de financiële zekerheid of het equivalent daarvan, alsmede de geraamde kosten voor het sluiten en de nazorg van de stortplaats voor een periode van ten minste 30 jaar worden gedekt door de prijs die door de exploitant moet worden aangerekend voor het storten van alle afvalsoorten op die stortplaats” en „maatregelen [te treffen] om ervoor te zorgen dat de exploitatie van stortplaatsen waarvoor een vergunning is verleend of die op het tijdstip van de omzetting van deze richtlijn in nationaal recht reeds in gebruik zijn, […] wordt voortgezet”, hoewel artikel 17 bij wijze van uitvoeringsmaatregel van de aldus opgelegde verplichtingen, ook met betrekking tot deze stortplaatsen, enkel voorziet in een overgangsperiode en geen enkele maatregel bevat om de financiële impact van de verlenging voor de „houder” in te dammen?

                  3)

                  Is de uitlegging door de Corte d'appello, die de artikelen 15 en 17 van decreto legislativo 36/2003 heeft willen toepassen op reeds bestaande stortplaatsen die al over een exploitatievergunning beschikken, verenigbaar met de artikelen 10 en 14 van richtlijn 1999/31/EG, ook met betrekking tot de financiële lasten die voortvloeien uit de aldus opgelegde verplichtingen en inzonderheid uit de verlenging van de nazorg van 10 tot 30 jaar na de sluiting ervan, zodat deze op de „houder” drukken en zodoende de wijziging van de tarieven ten nadele van de houder in de overeenkomsten waarbij de verwerking is geregeld, wordt gelegitimeerd?

                  4)

                  Is, tot slot, de uitlegging door de Corte d'appello, die de artikelen 15 en 17 van decreto legislativo 36/2003 heeft willen toepassen op reeds bestaande stortplaatsen die al over een exploitatievergunning beschikken, verenigbaar met de artikelen 10 en 14 van richtlijn 1999/31/EG, ook met betrekking tot de financiële lasten die voortvloeien uit de aldus opgelegde verplichtingen en inzonderheid uit de verlenging van de nazorg van 10 tot 30 jaar na de sluiting ervan, en vaststelt dat voor de bepaling van die lasten niet alleen afval in aanmerking moet worden genomen dat na inwerkingtreding van de uitvoeringsbepalingen wordt gestort, maar ook afval dat voor die datum is gestort?

         (1)  Richtlijn 1999/31/EG van de Raad van 26 april 1999 betreffende het storten van afvalstoffen (PB 1999, L 182, blz. 1).


title: Zaak C-16/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Okręgowy w Krakowie (Polen) op 2 januari 2019 — VL/Szpital Kliniczny im. dra J. Babińskiego Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Krakowie

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/10

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Okręgowy w Krakowie (Polen) op 2 januari 2019 — VL/Szpital Kliniczny im. dra J. Babińskiego Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Krakowie
      (Zaak C-16/19)
      (2019/C 164/11)
      Procestaal: Pools

         Verwijzende rechter

      Sąd Okręgowy w Krakowie

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: VL

         Verwerende partij: Szpital Kliniczny im. dra J. Babińskiego Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Krakowie

         Prejudiciële vraag

      Moet artikel 2 van richtlijn 2000/78/EG van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (1) aldus worden opgevat dat een onderscheid tussen personen binnen een groep die wordt onderscheiden door een beschermd kenmerk (handicap) een vorm van schending van het beginsel van gelijke behandeling is, als een werkgever binnen die groep een onderscheid maakt op grond van een ogenschijnlijk neutrale maatstaf, deze maatstaf echter niet objectief kan worden gerechtvaardigd door een legitiem doel en de middelen voor het bereiken van dat doel niet passend en noodzakelijk zijn?

         (1)  PB L 303, blz. 16.


title: Zaak C-25/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Okręgowy w Poznaniu (Polen) op 15 januari 2019 — Corporis Sp. z o.o./Gefion Insurance A/S

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/11

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Okręgowy w Poznaniu (Polen) op 15 januari 2019 — Corporis Sp. z o.o./Gefion Insurance A/S
      (Zaak C-25/19)
      (2019/C 164/12)
      Procestaal: Pools

         Verwijzende rechter

      Sąd Okręgowy w Poznaniu

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Corporis Sp. z o.o., Bielsko Biała

         Verwerende partij: Gefion Insurance A/S, Kopenhagen

         Prejudiciële vraag

      Moet artikel 152, leden 1 en 2, gelezen in samenhang met artikel 151 van richtlijn 2009/138/EG (1) en overweging 8 van verordening nr. 1393/2007 (2), aldus worden uitgelegd dat de vertegenwoordiging van een schadeverzekeringsonderneming door de aangestelde vertegenwoordiger ook betrekking heeft op de ontvangst van een stuk waarmee een procedure tot schadevergoeding naar aanleiding van een verkeersongeval is ingeleid?

         (1)  Richtlijn 2009/138/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009 betreffende de toegang tot en uitoefening van het verzekerings- en het herverzekeringsbedrijf (Solvabiliteit II) (PB 2009, L 335, blz. 1).

         (2)  Verordening (EG) nr. 1393/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 13 november 2007 inzake de betekening en de kennisgeving in de lidstaten van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of in handelszaken (de betekening en de kennisgeving van stukken), en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1348/2000 van de Raad (PB 2007, L 324, blz. 79).


title: Zaak C-26/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione tributaria provinciale di Modena (Italië) op 15 januari 2019 — Azienda USL di Modena/Comune di Sassuolo

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/11

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione tributaria provinciale di Modena (Italië) op 15 januari 2019 — Azienda USL di Modena/Comune di Sassuolo
      (Zaak C-26/19)
      (2019/C 164/13)
      Procestaal: Italiaans

         Verwijzende rechter

      Commissione tributaria provinciale di Modena

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Azienda USL di Modena

         Verwerende partij: Comune di Sassuolo

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Is artikel 9, lid 8, van decreto legislativo nr. 23/2011 [van 14 maart 2011], waarbij is bepaald dat de onroerende zaken van eenheden van de Italiaanse nationale gezondheidsdienst die uitsluitend zijn bestemd voor institutionele taken, zijn vrijgesteld van de Imposta Municipale Unica (gemeentebelasting), in overeenstemming met artikel 107 VWEU, waarbij staatssteun „in welke vorm ook” wordt verboden, indien die nationale bepaling aldus wordt uitgelegd dat het voordeel ook toekomt aan een AUSL die een onroerende zaak heeft verhuurd aan een commerciële vennootschap waarvan het kapitaal deels in handen is van de overheid (51 %, gehouden door de AUSL zelf) en deels in handen van particulieren, die in deze onroerende zaak zorgdiensten verstrekt en daarbij concurreert met andere zorginrichtingen met een volledig particulier kapitaal, zodat de AUSL een belastingvoordeel geniet dat als staatssteun moet worden gekwalificeerd en waardoor de regels van de vrije markt worden verstoord?

                  2)

                  Is de Italiaanse ruling die is neergelegd in artikel 11 van wet nr. 212/2000 [van 27 juli 2000] — die belet dat artikel 9, lid 8, van decreto legislativo nr. 23/2011 overeenkomstig de rechtspraak van de Corte di cassazione over de Imposta Comunale sugli Immobili (ICI, de voormalige onroerendgoedbelasting) aldus wordt uitgelegd dat een AUSL geen aanspraak heeft op vrijstelling van de IMU indien de onroerende zaak wordt gebruikt door een vennootschap op aandelen (zij het dat het overheidslichaam daarin zelf deelneemt) die daarin gezondheidsdiensten verstrekt en daarbij concurreert met andere commerciële vennootschappen met een volledig particulier kapitaal, die eveneens gezondheidsdiensten verstrekken, zodat de AUSL een belastingvoordeel geniet dat als staatssteun moet worden gekwalificeerd en waardoor de regels van de vrije markt worden verstoord — in overeenstemming met het Verdrag, dat wil zeggen met artikel 107 VWEU, waarbij staatssteun „in welke vorm ook” wordt verboden?


title: Zaak C-28/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 16 januari 2019 — Ryanair Ltd, Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato — Antitrust/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato — Antitrust e. a.

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/12

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 16 januari 2019 — Ryanair Ltd, Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato — Antitrust/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato — Antitrust e. a.
      (Zaak C-28/19)
      (2019/C 164/14)
      Procestaal: Italiaans

         Verwijzende rechter

      Consiglio di Stato

         Partijen in het hoofdgeding

         Appellanten: Ryanair Ltd, Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato — Antitrust

         Geïntimeerden: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato — Antitrust, Ryanair Ltd, Ryanair DAC

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Moet artikel 23, lid 1, tweede volzin, van verordening (EG) nr. 1008/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 24 september 2008 inzake gemeenschappelijke regels voor de exploitatie van luchtdiensten in de Gemeenschap (1) aldus worden uitgelegd dat de kosten voor online inchecken en de „administratiekosten” voor aankopen met een creditcard, die bovenop de prijs van de tickets komen, alsook de btw die over de tarieven en de facultatieve toeslagen voor nationale vluchten wordt geheven, vallen onder de categorie onvermijdbare, voorzienbare dan wel facultatieve prijstoeslagen?

                  2)

                  Moet artikel 23, lid 1, vierde volzin, van verordening nr. 1008/2008 aldus worden uitgelegd dat met de term „facultatief” wordt bedoeld dat deze kosten door de meeste consumenten kunnen worden vermeden?

         (1)  Verordening (EG) nr. 1008/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 24 september 2008 inzake gemeenschappelijke regels voor de exploitatie van luchtdiensten in de Gemeenschap (Herziening) (PB 2008, L 293, blz. 3).


title: Zaak C-61/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal București (Roemenië) op 29 januari 2019 — Orange România S.A./Autoritatea Națională de Supraveghere a Prelucrării Datelor cu Caracter Personal

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/13

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal București (Roemenië) op 29 januari 2019 — Orange România S.A./Autoritatea Națională de Supraveghere a Prelucrării Datelor cu Caracter Personal
      (Zaak C-61/19)
      (2019/C 164/15)
      Procestaal: Roemeens

         Verwijzende rechter

      Tribunalul București

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Orange România S.A.

         Verwerende partij: Autoritatea Națională de Supraveghere a Prelucrării Datelor cu Caracter Personal

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Aan welke voorwaarden moet worden voldaan om een wilsuiting te kunnen beschouwen als een specifieke en op informatie berustende wilsuiting in de zin van artikel 2, onder h), van richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (1)?

                  2)

                  Aan welke voorwaarden moet worden voldaan om een wilsuiting te kunnen beschouwen als een vrije wilsuiting in de zin van artikel 2, onder h), van richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens?

         (1)  Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB 1995, L 281, blz. 31).


title: Zaak C-70/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 30 januari 2019 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 21 november 2018 in zaak T-587/16, HM/Europese Commissie.

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/15

      Hogere voorziening ingesteld op 30 januari 2019 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 21 november 2018 in zaak T-587/16, HM/Europese Commissie.
      (Zaak C-70/19 P)
      (2019/C 164/17)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: T. S. Bohr, G. Gattinara, gemachtigden)

         Andere partij in de procedure: HM

         Conclusies

                  —

                  het arrest van het Gerecht van 21 november 2018 in zaak T-587/16, HM/Commissie, vernietigen;

                  —

                  de zaak terugverwijzen naar het Gerecht;

                  —

                  de beslissing over de kosten van de procedure in eerste aanleg en in hogere voorziening aanhouden.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van de hogere voorziening voert de Commissie twee middelen aan.
      Met haar eerste middel, dat uit drie onderdelen bestaat, voert de Commissie aan dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting met betrekking tot de bevoegdheidsverdeling tussen de jury en het Europees Bureau voor personeelsselectie (EPSO).
      Eerste onderdeel: het Gerecht heeft de bestreden handeling, namelijk de beslissing van EPSO van 17 augustus 2015 om het verzoek van verzoekster tot heronderzoek niet over te maken aan de jury wegens laattijdigheid, rechtens onjuist gekwalificeerd. Deze mededeling heeft plaatsgevonden in het kader van de in punt 3.1.3 van de algemene bepalingen voor algemene vergelijkende onderzoeken aan EPSO toegekende bevoegdheid om alle correspondentie met de kandidaten te voeren.
      Tweede onderdeel: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging van de algemene bepalingen. De Commissie betoogt dat punt 3.4.3 van deze algemene bepalingen niet alleen in samenhang met punt 3.1.3 moet worden gelezen, maar eveneens in het licht van de geest en het doel van punt 3.4.3, dat aan EPSO de bevoegdheid toekent voor de interne heronderzoeksprocedure.
      Derde onderdeel: het Gerecht heeft artikel 7 van bijlage III bij het Statuut van de ambtenaren onjuist uitgelegd. De bestreden mededeling is volgens de Commissie een administratieve ordemaatregel om te verzekeren dat uniforme maatstaven worden toegepast bij selectieprocedures overeenkomstig het genoemde artikel 7, lid 1. Dit is ook in lijn met de rol van assistent van de jury die EPSO vervult, waarop het Gerecht heeft gewezen in zaak T-361/10 P, Kommission/Pachitis (1).
      Met haar tweede middel verwijt de Commissie het Gerecht een onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging van het middel inzake de onbevoegdheid van de auteur van de handeling. Het Gerecht heeft in casu niet onderzocht of, indien het bevoegdheidsgebrek zou zijn verholpen, een handeling met dezelfde inhoud of met een andere inhoud zou zijn vastgesteld. Zonder een dergelijk onderzoek kon het Gerecht de bestreden handeling niet nietig verklaren.

         (1)  ECLI:EU:T:2011:742


title: Zaak C-75/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Specializat Mureș (Roemenië) op 31 januari 2019 — MF/BNP Paribas Personal Finance SA Paris Sucursala București, Secapital Sàrl

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/16

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Specializat Mureș (Roemenië) op 31 januari 2019 — MF/BNP Paribas Personal Finance SA Paris Sucursala București, Secapital Sàrl
      (Zaak C-75/19)
      (2019/C 164/18)
      Procestaal: Roemeens

         Verwijzende rechter

      Tribunal Specializat Mureș

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: MF

         Verwerende partijen: BNP Paribas Personal Finance SA Paris Sucursala București, Secapital Sàrl

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Staan de bepalingen van richtlijn 93/13/EEG van de Raad betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (1), in het bijzonder de twaalfde, de eenentwintigste en de drieëntwintigste overweging van de richtlijn en de artikelen 6, lid 1, 7, lid 2, en 8 van de richtlijn, in de weg aan een door de nationale rechters gegeven uitlegging volgens welke de consument, nadat een gedwongen tenuitvoerlegging tegen hem is ingeleid, in het kader van verzet tegen de tegenuitvoerlegging — dat naar nationaal recht een bijzonder rechtsmiddel is dat slechts binnen bepaalde termijnen en onder bepaalde beperkende voorwaarden kan worden aangewend — niet kan vorderen dat wordt vastgesteld dat de met de verkoper gesloten kredietovereenkomst, die volgens de wet een uitvoerbare titel vormt en op grond waarvan de gedwongen tenuitvoerlegging tegen de consument is ingeleid, oneerlijke bedingen bevat, op grond dit in het kader van dit rechtsmiddel niet ontvankelijk is onder verwijzing naar het nationale recht, dat voorziet in een rechtsmiddel van gemeen recht waarvoor geen verjaringstermijn geldt, waarmee de consument op elk moment kan vorderen dat wordt vastgesteld dat er sprake is van oneerlijke bedingen en dat deze geen gevolgen hebben, zonder dat de in het kader van een dergelijke procedure gegeven beslissing rechtstreekse gevolgen heeft voor de procedure van gedwongen tenuitvoerlegging, waarbij het gevaar bestaat dat de gedwongen tenuitvoerlegging al heeft plaatsgevonden vóór een beslissing op die procedure van gemeen recht is verkregen?

                  2)

                  Voor het geval dat de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord: staan dezelfde bepalingen van de richtlijn in de weg aan een bepaling van nationaal recht die voorziet in een termijn van 15 dagen vanaf de mededeling van de eerste handelingen van gedwongen tenuitvoerlegging (een dwingende bepaling van openbare orde waarvan de niet-inachtneming leidt tot afwijzing van de vordering op grond dat deze te laat is ingesteld) waarbinnen de consument-opposant (de schuldenaar die het voorwerp van gedwongen tenuitvoerlegging is) de aanwezigheid van oneerlijke bedingen in de met de verkoper gesloten kredietovereenkomst geldend moet maken, mede gelet op het feit dat in het nationale recht dezelfde regeling geldt voor het aanvoeren van soortgelijke middelen die als materieelrechtelijke excepties worden beschouwd, en op het feit dat volgens vaste rechtspraak van het Hof van Justitie de nationale rechter verplicht is de aanwezigheid van oneerlijke contractuele bedingen ambtshalve te onderzoeken zodra hij beschikt over de gegevens, rechtens en feitelijk, die daartoe noodzakelijk zijn?

         (1)  PB 1993, L 95, blz. 29.


title: Zaak C-84/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy Szczecin — Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie (Polen) op 31 januari 2019 — Profi Credit Polska S.A./QJ

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/17

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy Szczecin — Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie (Polen) op 31 januari 2019 — Profi Credit Polska S.A./QJ
      (Zaak C-84/19)
      (2019/C 164/19)
      Procestaal: Pools

         Verwijzende rechter

      Sąd Rejonowy Szczecin — Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Profi Credit Polska S.A.

         Verwerende partij: QJ

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Moet artikel 1, lid 2, van richtlijn 93/13/EEG (1) van de Raad van 5 april 1993 aldus worden uitgelegd dat deze richtlijn niet van toepassing is bij de beoordeling van het eventueel oneerlijke karakter van bijzondere contractuele bedingen die betrekking hebben op de niet-rentekosten van een krediet, indien krachtens de in de lidstaat geldende wettelijke bepalingen een bovengrens voor deze kosten geldt en de uit een consumentenkredietovereenkomst voortvloeiende niet-rentekosten van het krediet niet verschuldigd zijn voor zover deze meer bedragen dan de ingevolge de wettelijke bepalingen berekende maximale niet-rentekosten van het krediet of het totale kredietbedrag?

                  2)

                  Moet artikel 4, lid 2, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 aldus worden uitgelegd dat een contractueel beding dat de niet-rentekosten regelt die de kredietnemer, naast het krediet, bovenop de rente draagt en betaalt in verband met de sluiting van de overeenkomst en de verstrekking van het krediet (in de vorm van vergoedingen, commissielonen en andere kosten), niet is onderworpen aan de krachtens deze bepaling vereiste toetsing van het eventuele oneerlijke karakter daarvan, indien dat beding duidelijk en begrijpelijk is geformuleerd?

                  3)

                  Moet artikel 4, lid 2, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 aldus worden uitgelegd dat contractuele bedingen krachtens welke er verschillende soorten kosten in verband met de verstrekking van een krediet worden ingevoerd, niet „duidelijk en begrijpelijk zijn geformuleerd”, indien zij niet aangeven in ruil voor welke specifieke tegenprestaties zij worden geïnd en zij de consument niet in staat stellen de verschillen tussen deze kosten vast te stellen?

         (1)  Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB 1993, L 95, blz. 29).


title: Zaak C-85/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Spanje) op 6 februari 2019 — Agencia Estatal de la Administración Tributaria/RK

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/18

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Spanje) op 6 februari 2019 — Agencia Estatal de la Administración Tributaria/RK
      (Zaak C-85/19)
      (2019/C 164/20)
      Procestaal: Spaans

         Verwijzende rechter

      Tribunal Superior de Justicia de Galicia

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Agencia Estatal de la Administración Tributaria

         Verwerende partij: RK

         Prejudiciële vraag

      Staan clausule 4, leden 1 en 2, van de Europese raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid — richtlijn 97/81/EG van de Raad van 15 december 1997 (1), en artikel 2, lid 1, onder b), en artikel 14, lid 1, van richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep (herschikking) (2) in de weg aan een bepaling in een collectieve overeenkomst en aan een werkgeverspraktijk op grond waarvan, met het oog op het toekennen van toelagen en promotie, bij de berekening van de anciënniteit van een vrouwelijke deeltijdwerker van wie de werkdagen op jaarbasis verticaal zijn verdeeld, enkel rekening wordt gehouden met de tijd waarin werkzaamheden worden verricht?

         (1)  Richtlijn 97/81/EG van de Raad van 15 december 1997 betreffende de door de Unice, het CEEP en het EVV gesloten raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid (PB 1998, L 14, blz. 9).

         (2)  Richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep (PB 2006, L 204, blz. 23).


title: Zaak C-86/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Mercantil no 9 de Barcelona (Spanje) op 6 februari 2019 — SL/Vueling Airlines, S.A.

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/19

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Mercantil no 9 de Barcelona (Spanje) op 6 februari 2019 — SL/Vueling Airlines, S.A.
      (Zaak C-86/19)
      (2019/C 164/21)
      Procestaal: Spaans

         Verwijzende rechter

      Juzgado de lo Mercantil no 9 de Barcelona

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: SL

         Verwerende partij: Vueling Airlines, S.A.

         Prejudiciële vraag

      Dient de luchtvaartmaatschappij, indien het verlies van de koffer is erkend, de passagier altijd en in alle gevallen de maximale schadevergoeding van 1 131 bijzondere trekkingsrechten te betalen, aangezien het de meest ernstige van de in artikel 17, lid 2, en artikel 22, lid 2, van het Verdrag van Montreal van 28 mei 1999 vermelde situaties betreft, of gaat het hier om een maximale aansprakelijkheidsgrens, die gelet op de omstandigheden door de rechter kan worden gematigd, ook [omissis] wanneer het gaat om het verlies van de koffer, waardoor de 1 131 bijzondere trekkingsrechten alleen worden toegekend indien de passagier met de naar recht toegestane middelen aantoont dat de waarde van de persoonlijke bezittingen en goederen in de aangegeven bagage en van de voorwerpen die hij heeft moeten aankopen om ze te vervangen die maximale aansprakelijkheidsgrens bereikt, of waarbij de rechter, indien dat niet mogelijk is, ook andere criteria in overweging kan nemen, zoals het aantal kilo bagage of het feit dat het verlies van de bagage zich tijdens de heenvlucht of tijdens de terugvlucht heeft voorgedaan, om het bedrag vast te stellen van de immateriële schade die is geleden door het ongemak dat voortvloeit uit het verlies van de bagage?


title: Zaak C-114/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 8 februari 2019 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 29 november 2018 in zaak T-811/16, Di Bernardo/Commissie

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/20

      Hogere voorziening ingesteld op 8 februari 2019 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 29 november 2018 in zaak T-811/16, Di Bernardo/Commissie
      (Zaak C-114/19 P)
      (2019/C 164/22)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: B. Mongin, G. Gattinara, gemachtigden)

         Andere partij in de procedure: Danilo Di Bernardo

         Conclusies

                  —

                  het arrest van het Gerecht van 29 november 2018 (Zevende kamer), Di Bernardo/Commissie, T-811/16, vernietigen;

                  —

                  de zaak terugverwijzen naar het Gerecht;

                  —

                  de beslissing omtrent de kosten in eerste aanleg en in hogere voorziening aanhouden.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Het eerste middel, dat betrekking heeft op de punten 41 tot en met 53, laatste zin, van het bestreden arrest, is ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting bij de omschrijving van de omvang van de motiveringsplicht die rust op de jury van een vergelijkend onderzoek wanneer deze een beslissing neemt om een kandidaat niet op de reservelijst te plaatsen. In de eerste plaats betoogt de Commissie dat het Gerecht is afgeweken van de vaste rechtspraak van het Hof waarin een onderscheid wordt gemaakt tussen de beslissingen over het onderzoek van de sollicitaties, zoals die betreffende de kwalificaties of de ervaring van de sollicitant, en de beslissingen over de beoordeling van de verdiensten van de sollicitanten na deelname aan de testen. Bij de eerste soort beslissingen moet de jury precies aangeven wat in de sollicitatie ontbreekt, gelet op de in de aankondiging van het vergelijkend onderzoek verlangde kwalificaties. Zowel in zijn oorspronkelijke beslissing als in zijn antwoord op het verzoek om heroverweging heeft de jury in casu voldaan aan de vereisten van de rechtspraak, en in strijd met deze rechtspraak heeft het Gerecht zijn toetsing uitgebreid tot de door de jury vastgestelde selectiecriteria en de jury gelast zich uit te spreken over alle in het sollicitatieformulier vermelde gegevens. Het feit dat de jury zijn beslissing heeft gemotiveerd in antwoord op een verzoek om heroverweging, kan deze motiveringsverplichting niet uitbreiden. In de tweede plaats heeft het Gerecht de motiveringsvereiste, ongeacht de waarde ervan, verward met de gegrondheid van de motivering, die de inhoudelijke rechtmatigheid van de genomen beslissing betreft.
      Het tweede middel, dat betrekking heeft op de punten 37, 38 en 53 tot en met 56 van het bestreden arrest, is gebaseerd op een onjuiste rechtsopvatting die erin bestaat voorbij te gaan aan de plicht van de rechter om ambtshalve de naleving van de motiveringsplicht vast te stellen. Het Gerecht is afgeweken van de vaste rechtspraak volgens welke, in geval van ontoereikende motivering, in de loop van het geding steeds nadere preciseringen kunnen worden gegeven, waardoor het middel tot nietigverklaring wegens schending van de motiveringsverplichting niet langer gegrond is. Door uit te sluiten dat de motivering kan worden aangevuld wanneer deze „nagenoeg volledig” ontbreekt en door het „nagenoeg volledig” ontbreken van motivering gelijk te stellen met het volledig ontbreken van motivering, heeft het Gerecht het immers onmogelijk gemaakt om de motivering in de loop van het geding aan te vullen. Een dergelijke gelijkstelling vindt geen grondslag in de rechtspraak van het Hof. Door de regularisatiemogelijkheden in de loop van het geding te beperken, heeft het Gerecht de taken en bevoegdheden van de rechter beperkt, die in de omstandigheden van de onderhavige zaak de nietigverklaring van de bestreden beslissing wegens schending van de motiveringsverplichting had kunnen verhinderen.