title: Doorhaling van zaak T-356/99

text:
C 163/36              NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                10.6.2000
       Doorhaling van zaken T-518/97—T-564/97 (1)                                    Doorhaling van zaak T-186/99 (1)
                        (2000/C 163/73)                                                       (2000/C 163/76)
                      (Procestaal: Portugees)
                                                                                (Procestaal: Engels)
De president van de Derde kamer van het Gerecht van eerste
aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking            De president van de Tweede kamer van het Gerecht van eerste
van 14 december 1999 de doorhaling in het register gelast van          aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking
zaken T-518/97—T-564/97: F. Eugénio de Abreu e.a. tegen                van 21 maart 2000 de doorhaling in het register gelast van
Raad van de Europese Unie en Commissie van de Europese                 zaak T-186/99: Saehan Media Ireland Limited tegen Commissie
Gemeenschappen.                                                        van de Europese Gemeenschappen.
(1) PB C 166 van 30.5.1998.                                            (1) PB C 281 van 2.10.1999.
       Doorhaling van zaken T-565/97—T-595/97 (1)
                                                                                Doorhaling van zaak T-356/99 (1)
                        (2000/C 163/74)
                                                                                (2000/C 163/77)
                      (Procestaal: Portugees)
De president van de Derde kamer van het Gerecht van eerste                                    (Procestaal: Engels)
aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking
van 14 december 1999 de doorhaling in het register gelast van          De president van de Eerste kamer van het Gerecht van eerste
zaken T-565/97—T-595/97: J. Luı́s de Sousa de Abreu e.a.               aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking
tegen Raad van de Europese Unie en Commissie van de                    van 28 maart 2000 de doorhaling in het register gelast van
Europese Gemeenschappen.                                               zaak T-356/99: S. M. Elder en R. D. Elder tegen Commissie
                                                                       van de Europese Gemeenschappen.
(1) PB C 166 van 30.5.1998.
                                                                       (1) PB C 63 van 4.3.2000.
       Doorhaling van zaken T-615/97—T-618/97 (1)
                        (2000/C 163/75)                                                Doorhaling van zaak T-1/00 (1)
                        (Procestaal: Frans)                                                   (2000/C 163/78)
De president van de Derde kamer van het Gerecht van eerste
aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking                                    (Procestaal: Duits)
van 16 december 1999 de doorhaling in het register gelast van
zaken T-615/97—T-618/97: A. Frères e.a. tegen Raad van de              De president van de Eerste kamer van het Gerecht van eerste
Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeen-                     aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking
schappen.                                                              van 31 maart 2000 de doorhaling in het register gelast van
                                                                       zaak T-1/00: G. Hölzl en anderen tegen Commissie van de
(1) PB C 94 van 28.3.1998.                                             Europese Gemeenschappen.
                                                                       (1) PB C 63 van 4.3.2000.


title: Hogere voorziening, op 30 augustus 1995 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen het arrest, op 29 juni 1995 in zaak T-32/91 tussen Solvay SA en Commissie van de Europese Gemeenschappen gewezen door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Eerste Kamer - uitgebreid) (Zaak C-288/95 P)

text:
Nr . C 286/4         NL                   Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                28 . 10 . 95
29 juni 1995 in zaak T-31 /91 tussen Solvay SA en                          te gaan, of het gestelde gebrek zodanig was dat de
Commissie van de Europese Gemeenschappen gewezen                           belangen van degene tot wie de beschikking was gericht,
door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese                         waren geschaad .
Gemeenschappen ( Eerste Kamer — uitgebreid ).
                                                                     (') PB nr . C 208 van 12 . 8 . 1995 , hlz . 21 .
Requirante concludeert dat het het Hof behage :
1 . het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 29 juni
     1995 in zaak T-31 /91 , Solvay SA/Commissie , te vernie
    tigen (');
                                                                     Hogere voorziening, op 30 augustus 1995 ingesteld door
2 . de nietigheidsgrond van de beschikking van de Com               Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen het
     missie gebaseerd op het ontbreken van authentisatie, af         arrest, op 29 juni 1995 in zaak T-32/91 tussen Solvay SA en
    te wijzen ;
                                                                     Commissie van de Europese Gemeenschappen gewezen
                                                                     door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
3 . de zaak ingevolge artikel 54 van 's Hofs Statuut-EG naar                  Gemeenschappen ( Eerste Kamer — uitgebreid )
    het Gerecht van eerste aanleg te verwijzen voor een                                      ( Zaak C-288/95 P )
    beslissing op de overige tegen de beschikking van de                                            95/C 286/08 )
    Commissie aangevoerde nietigheidsgronden ;
                                                                     Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
4 . Solvay te verwijzen in de kosten van de hogere voorzie          op 30 augustus 1995 door de Commissie van de Europese
    ning.                                                            Gemeenschappen, vertegenwoordigd door J. Curral en B. J.
                                                                     Drijber, leden van haar juridische dienst, als gemachtigden,
Middelen en voornaamste argumenten :                                 domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de
                                                                     la Cruz, hogere voorziening ingesteld tegen het arrest, op
— Schending van het recht en ontoereikende motivering ten            29 juni 1995 in zaak T-32/91 tussen Solvay SA en
    aanzien van de ontvankelijkheid van het nieuwe middel            Commissie van de Euroepse Gemeenschappen gewezen
    van Solvay, de organisatie van de procedure en de                door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
    bewijsregels . Het Gerecht van eerste aanleg heeft het           Gemeenschappen ( Eerste Kamer — uitgebreid ).
    gemeenschapsrecht geschonden door te verklaren , dat
    de uitlatingen van de Commissie waarnaar wordt                   Requirante concludeert dat het het Hof behage :
    verwezen , op zichzelf een nieuw feitelijk gegeven kunnen
    vormen in de zin van artikel 48 , lid 2 , van het Reglement       1 . het arrest van het Gerecht van 29 juni 1995 in zaak
    voor de procesvoering van het Gerecht. Het Gerecht                     T-32/91 ('), te vernietigen;
    heeft het gemeenschapsrecht verder geschonden door te
    verklaren, dat artikel 48 , lid 2 , van het Reglement voor       2 . de nietigheidsgrond van de beschikking van de Com
    de procesvoering geen termijn stelt voor de voordracht                 missie gebaseerd op het ontbreken van authentisatie, af
    van een nieuw middel . Door de Commissie te gelasten ,                 te wijzen ;
    de tekst van de beschikking zoals deze indertijd was
    geauthentiseerd over te leggen , heeft het Gerecht het           3 . de zaak naar het Gerecht te verwijzen voor een beslissing
    gemeenschapsrecht geschonden , voor zover dit bevel                    op de overige tegen de beschikking van de Commissie
    berust op een onjuiste opvatting van de bij het Gerecht                aangevoerde nietigheidsgronden ;
    aanhangige procedures en de bewijsregels; het Gerecht
    heeft voorts niet voldaan aan het motiveringsvereiste            4 . Solvay te verwijzen in de kosten van de hogere voorzie
    door noch in de beschikking van 25 oktober 1994 noch                   ning.
    in het arrest te verklaren, waarom het had besloten de
    Commissie te bevelen deze tekst over te leggen .                 De middelen en voornaamste argumenten zijn dezelfde als in
                                                                     zaak C-287/95 P ( 2 ).
— Schending van het gemeenschapsrecht en ontoereikende
    motivering ten aanzien van het doel van authentisatie en         (') PB nr . C 208 van 12 . 8 . 1995 , blz . 21 .
    de gevolgen van het niet-authentiseren van een beschik          ( 2 ) Zie bladzijde 3 van dit Publikatieblad .
    kingten tijde van haar vaststelling. Het Gerecht van eerste
    aanleg heeft het gemeenschapsrecht geschonden door te
    verklaren , dat authentisatie een vormvereiste is die in
    acht moet worden genomen, ongeacht of er aanleiding is
    voor twijfel aan de authenticiteit van de betekende tekst.
    Het Gerecht heeft het gemeenschapsrecht geschonden en            Beroep, op 30 augustus 1995 ingesteld door Commissie van
    niet voldaan aan het motiveringsvereiste door te verkla          de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek
    ren , dat authentisatie op straffe van nietigheid moet                                     ( Zaak C-290/95 )
    plaatsvinden voordat de handeling aan de belangheb
    bende wordt betekend, en dat de authentisatie in casu                                         ( 95 /C 286/09 )
    gebrekkig was . Het Gerecht heeft het gemeenschaps
    recht geschonden en is, subsidiair, zijn verplichting tot        Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
    motivering van zijn arrest niet nagekomen , door niet na         op 30 augustus 1995 beroep ingesteld tegen Italiaanse


title: Zaak T-1/17: Beroep ingesteld op 2 januari 2017 — La Mafia Franchises/EUIPO — Italië (La Mafia SE SIENTA A LA MESA)

text:
               20.2.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 53/45

         Beroep ingesteld op 2 januari 2017 — La Mafia Franchises/EUIPO — Italië (La Mafia SE SIENTA A LA MESA)
   (Zaak T-1/17)
   (2017/C 053/55)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: La Mafia Franchises, SL (Zaragoza, Spanje) (vertegenwoordiger: I. Sempere Massa, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Italiaanse Republiek

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Houder van het betrokken merk: verzoekster

      Betrokken merk: Uniebeeldmerk met de woordelementen „La Mafia SE SIENTA A LA MESA” — Uniemerk nr. 5 510 921

      Procedure voor het EUIPO: nietigheidsprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 27 oktober 2016 in zaak R 803/2016-1

      Conclusies

               —

               de bestreden beslissing vernietigen;

               —

               het litigieuze Uniemerk (nr. 5 510 921) „LA MAFIA SE SIENTA A LA MESA” geldig verklaren;

               —

               het EUIPO verwijzen in de kosten.

      Aangevoerde middelen

               —

               schending van artikel 52, lid 1, onder a), van verordening nr. 207/2009;

               —

               schending van artikel 7, lid 1, onder f), van verordening nr. 207/2009.


title: Zaak T-34/03: Beroep, op 4 februari 2003 ingesteld door André Hecq en Bond van internationale en Europese ambtenaren (BIEA) tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
26.4.2003               NL                             Publicatieblad van de Europese Unie                                          C 101/37
Beslissing oppositieafde-       afwijzing van verzoeksters aan-                   —     het besluit van het College van de leden van
ling:                           vraag voor de waren „kleding-                           de Commissie van 5 december 2001, houdende
                                stukken, schoeisel” en afwijzing                        onregelmatige beëindiging van de kaderovereen-
                                van de oppositie voor het overige                       komst van 20 september 1974, waarbij opnieuw
                                                                                goedkeuring is verleend aan de „operationele regels
Beslissing kamer van be-        verwerping van het beroep van                           betreffende de niveaus van het overleg, de overlegin-
roep:                           verzoekster                                             stantie en de samenhangende procedures”, gedateerd
                                                                                19 januari 2000, alsmede een beweerd „akkoord”
Middelen:                       —      schending van artikel 8, lid 1,                  van 4 april 2001 over de „middelen die ter beschik-
                                       sub b, van verordening (EG)                      king moeten worden gesteld van het centrale per-
                                       nr. 40/94 ( 1);                                  soneelscomité, de plaatselijke personeelscomité’s en
                                                                                de vakbonds- en beroepsorganisaties”;
                                —      geen verwarringsgevaar;
                                —      zwak onderscheidend ver-             —     voorzover nodig, voormelde besluiten van 15 januari
                                       mogen van het oppositie-                   2002, 23 januari 2002 en 5 december 2001 nietig te
                                       merk;                                      verklaren;
                                —      ontbreken van overeenstem-
                                       ming tussen de merken;               —     verweerster te veroordelen tot betaling van schadevergoe-
                                                                                ding ten belope van 100 000 EUR;
                                —      aanzienlijk onderscheid tus-
                                       sen de waren.
                                                                            —     verweerster overeenkomstig artikel 69, lid 2, van het
                                                                                Reglement voor de procesvoering in de proceskosten te
( 1) Verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993                  veroordelen en overeenkomstig artikel 73, sub b, van dit
     inzake het gemeenschapsmerk (PB L 11, blz. 1).                               reglement in de in verband met de procedure gemaakte
                                                                                noodzakelijke kosten, in het bijzonder de reis- en verblijf-
                                                                                kosten en het honorarium van een advocaat.
Beroep, op 4 februari 2003 ingesteld door André Hecq en                     Middelen en voornaamste argumenten
Bond van internationale en Europese ambtenaren (BIEA)
    tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
                           (Zaak T-34/03)                                   Verzoeker is ambtenaar van de Commissie en algemeen
                                                                            secretaris van de vakbonds- en beroepsorganisatie „Bond van
                                                                            internationale en Europese ambtenaren” (BIEA).
                          (2003/C 101/68)
                          (Procestaal: Frans)
                                                                            Verzoeker beroept zich tot staving van zijn beroep op
                                                                            schending van de bepalingen van de kaderovereenkomst van
                                                                            20 september 1974, meer in het bijzonder de slotbepalingen
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-                   van die overeenkomst, alsmede op schending van de algemene
schappen is op 4 februari 2003 beroep ingesteld tegen                       beginselen van contractenrecht. De kaderovereenkomst liet
Commissie van de Europese Gemeenschappen door André                         geen eenzijdige opzegging toe.
Hecq, woonachtig te Mondercange (Luxemburg), en Bond van
internationale en Europese ambtenaren (BIEA), gevestigd te
Brussel, vertegenwoordigd door L. Vogel, advocaat.
                                                                            Verzoeker beroept zich voorts op schending van de artike-
                                                                            len 11 en 12 van de kaderovereenkomst van 20 september
Verzoekers concluderen dat het het Gerecht behage:                          1974 doordat niet alle vakbonds- en beroepsorganisaties met
                                                                            die teksten hadden ingestemd.
—      nietig te verklaren het besluit van het TABG van 4 oktober
       2002, verzoeker betekend op 9 oktober 2002, maar
       ontvangen op 25 oktober 2002, houdende afwijzing van
       de door verzoeker op 4 april 2002 krachtens artikel 90,              Verzoeker beroept zich tevens op schending van artikel 24 bis
       lid 2, van het Statuut ingediende klacht, waarin hij                 van het Statuut, de artikelen 18, 19 en 20 van de kaderovereen-
       opkwam tegen diverse besluiten, waaronder:                           komst van 20 september 1974, kennelijk onjuiste beoordeling
                                                                            en schending van het non-discriminatiebeginsel. De represen-
       —     twee op respectievelijk 15 januari 2002 en 23 ja-              tativiteitscriteria zijn onjuist en arbitrair en bevoordelen som-
             nuari 2002 betekende individuele besluiten;                    mige vakbonds- en beroepsorganisaties.
 ---pagebreak--- C 101/38              NL                         Publicatieblad van de Europese Unie                                         26.4.2003
Tenslotte beroept verzoeker zich op schending van het non-            van de materiële schade die hij zijns inziens over de periode
discriminatiebeginsel doordat de bestreden besluiten de vak-          van 1 juli tot en met 31 december 2001 heeft geleden, heeft
bondsorganisatie waarvan verzoeker voorzitter is, ieder ma-           hij het onderhavige beroep ingesteld. Ter ondersteuning van
terieel en ander middel hebben ontnomen, zonder rekening te           zijn vorderingen stelt hij schending van bovengenoemd artikel
houden met de representativiteit ervan.                               van het Statuut.
Beroep, op 31 januari 2003 ingesteld door José Pedro                  Beroep, op 7 februari 2003 ingesteld door DaimlerChrys-
Pessoa e Costa tegen Commissie van de Europese Ge-                    ler AG tegen het Bureau voor harmonisatie binnen de
                         meenschappen                                      interne markt (merken, tekeningen en modellen)
                         (Zaak T-36/03)                                                         (Zaak T-39/03)
                        (2003/C 101/69)                                                        (2003/C 101/70)
                        (Procestaal: Frans)                           (Procestaal: te bepalen overeenkomstig artikel 131, lid 2, van het
                                                                      Reglement voor de procesvoering — Taal van het verzoekschrift:
                                                                                Duits)
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 31 januari 2003 beroep tegen Commissie van
de Europese Gemeenschappen ingesteld door José Pedro                  Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
Pessoa e Costa, wonende te Brussel, vertegenwoordigd door             schappen is op 7 februari 2003 beroep ingesteld tegen het
A. Coolen, J.-N. Louis en E. Marchal, advocaten, domicilie            Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken,
gekozen hebbende te Luxemburg.                                        tekeningen en modellen) door DaimlerChrysler AG, te Stuttgart
                                                                      (Duitsland), vertegenwoordigd door M. Trimborn, advocaat.
                                                                      Andere partij voor de kamer van beroep: AXON Leasing
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:                     GmbH, te Grasbrunn (Duitsland).
—     vast te stellen dat de Commissie een dienstfout heeft
                                                                      Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
      begaan door verzoeker niet bij de eerste vacature te
      herplaatsen in een ambt in de rang A 5 waarvoor hij de
      vereiste geschiktheid bezit;                                    —     de beslissing van de vierde kamer van beroep van
                                                                            4 november 2002 in beroepsprocedure R 329/2001-4 te
                                                                            vernietigen en het beroep te verwerpen;
—     de Commissie ertoe te veroordelen, verzoekers loopbaan
      te herstellen en hem met name de bezoldiging te betalen
      waarop hij recht heeft voor de periode van 1 augustus tot       —     het Bureau te verwijzen in de kosten.
      en met 31 december 2001, vermeerderd met moratoire
      interessen op de voet van 5,25 % per jaar;
—     verweerster te verwijzen in de kosten.                          Middelen en voornaamste argumenten
                                                                      Aanvrager van het ge-          verzoekster
                                                                      meenschapsmerk:
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                      Betrokken         gemeen-      woordmerk „AXOR” voor waren
                                                                      schapsmerk:                    en diensten van de klassen 12 en
Verzoeker, ambtenaar met verlof om redenen van persoonlijke                                          37 [automobielen en hun onder-
aard tot en met 30 juni 2001 bij de Commissie, heeft                                                 delen (voorzover begrepen in
overeenkomstig artikel 40, lid 4, sub d, van het Statuut van de                                      klasse 12) en onderhoud en re-
ambtenaren van de Europese Gemeenschappen om herplaat-                                               paratie van motorvoertuigen] —
sing verzocht. Op 30 mei 2002 heeft hij bij verweerster een                                          aanvraagnr. 1111061
klacht ingediend waarin hij stelt dat deze hem niet bij de eerste
vacature heeft herplaatst in een met zijn rang overeenkomend          Houder van het oppo-           AXON Leasing GmbH
ambt waarvoor hij de vereiste geschiktheid bezit. Omdat deze          sitiemerk of -teken in de
klacht ten dele is afgewezen met betrekking tot de vergoeding         oppositieprocedure:


title: Zaak T-451/10: Beroep ingesteld op 28 september 2010 — Fuchshuber Agrarhandel/Commissie

text:
               20.11.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 317/46

         Beroep ingesteld op 28 september 2010 — Fuchshuber Agrarhandel/Commissie
   (Zaak T-451/10)
   ()
   2010/C 317/81
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Fuchshuber Agrarhandel GmbH (Hörsching, Oostenrijk) (vertegenwoordiger: G. Lehner, Rechtsanwalt)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               een mondelinge behandeling toestaan;

               —

               de Commissie van de Europese Gemeenschappen veroordelen tot betaling aan verzoekster, binnen een termijn van 14 dagen, van een bedrag van 2 623 282,31 EUR vermeerderd met 6 % rente per jaar berekend over een bedrag van 1 641 372,50 EUR sinds 24 september 2007 en 6 % rente per jaar berekend over een bedrag van 981 909,81 EUR sinds 16 oktober 2007;

               —

               de Commissie van de Europese Gemeenschappen veroordelen tot vergoeding van de eventuele bijkomende schade die verzoekster zou lijden in verband met kavels KUK459 en KUK465, die op 3 september 2007 respectievelijk 17 september 2007 zijn gegund;

               —

               vaststellen dat de Commissie van de Europese Gemeenschappen de kosten van de procedure binnen een termijn van 14 dagen dient te betalen aan verzoeksters vertegenwoordiger in rechte.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoekster vordert vergoeding van de schade die zij heeft geleden doordat bepaalde hoeveelheden maïs die zij in 2007 in het kader van twee aanbestedingen van het Hongaarse interventiebureau had gekocht, niet aanwezig waren in de betrokken opslagplaatsen.
   In de motivering van haar verzoekschrift stelt verzoekster onder meer dat de Commissie haar bevoegdheid om toezicht te houden op het Hongaarse betaalorgaan niet heeft uitgeoefend en er evenmin op heeft aangedrongen dat bedoeld orgaan zijn verplichtingen in acht zou nemen. Voorts voert verzoekster aan dat zij geen schade zou hebben geleden indien de Commissie op juridisch en materieel vlak strengere vereisten en controlemechanismen zou hebben vastgesteld met betrekking tot de geschiktheid en de betrouwbaarheid van de opslaghouder, de geschiktheid van de opslagplaatsen, en de voorraadopname, de identificatie en de opslag van de goederen die in interventie worden genomen.


title: Beschikking van het Hof (Derde kamer) van 27 april 2004 in zaak C-358/02 (verzoek van het Arbeidshof te Brussel om een prejudiciële beslissing): Yamina Haddad tegen Belgische Staat (Artikel 104, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering — Samenwerkingsovereenkomst EEG-Marokko — Artikel 41, lid 1 — Personele werkingssfeer — Non-discriminatiebeginsel op gebied van sociale zekerheid — Uitkering voor gehandicapten)

text:
               30.4.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 118/26

      BESCHIKKING VAN HET HOF

   (Derde kamer)
   van 27 april 2004
   in zaak C-358/02 (verzoek van het Arbeidshof te Brussel om een prejudiciële beslissing): Yamina Haddad tegen Belgische Staat (1)

   (Artikel 104, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering - Samenwerkingsovereenkomst EEG-Marokko - Artikel 41, lid 1 - Personele werkingssfeer - Non-discriminatiebeginsel op gebied van sociale zekerheid - Uitkering voor gehandicapten)
   (2004/C 118/46)
   Procestaal: Frans
   In zaak C-358/02, betreffende een verzoek aan het Hof krachtens artikel 234 EG van het Arbeidshof te Brussel in het geding tussen Yamina Haddad en Belgische Staat om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van artikel 41, lid 1, van de samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en het Koninkrijk Marokko, ondertekend te Rabat op 27 april 1976, en namens de Gemeenschap goedgekeurd bij verordening (EEG) nr. 2211/78 van de Raad van 26 september 1978 (PB L 264, blz. 1), heeft het Hof (Derde kamer), samengesteld als volgt: A. Rosas, kamerpresident, R. Schintgen (rapporteur) en K. Schiemann, rechters; advocaat-generaal: F. G. Jacobs; griffier: R. Grass, op 27 april 2004 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:
   Artikel 41, lid 1, van de samenwerkingsovereenkomst tussen de Europese Economische Gemeenschap en het Koninkrijk Marokko, ondertekend te Rabat op 27 april 1976, en namens de Gemeenschap goedgekeurd bij verordening (EEG) nr. 2211/78 van de Raad van 26 september 1978, moet aldus worden uitgelegd dat het niet van toepassing is op de situatie van een werkloze studente met de Marokkaanse nationaliteit, echtgenote van een eveneens werkloze Marokkaanse onderdaan, die beide verblijven op het grondgebied van een lidstaat die weigert belanghebbende een uitkering voor gehandicapten toe te kennen, hoewel het echtpaar vrijwillig is verzekerd in het stelsel van ziekteverzekering van deze lidstaat, wanneer niet is aangetoond dat belanghebbende bij een werknemer met de Marokkaanse nationaliteit woont met wie zij in nauwe verwantschap staat.

      (1)  PB C 305 van 7.12.2002.


title: Zaak T-325/11: Arrest van het Gerecht van 10 mei 2012 — Amador López/BHIM (AUTOCOACHING) ( „Gemeenschapsmerk — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk AUTOCOACHING — Absolute weigeringsgrond — Beschrijvend karakter — Artikel 7, lid 1, sub c, van verordening (EG) nr. 207/2009” )

text:
               23.6.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 184/12

         Arrest van het Gerecht van 10 mei 2012 — Amador López/BHIM (AUTOCOACHING)
   (Zaak T-325/11) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk AUTOCOACHING - Absolute weigeringsgrond - Beschrijvend karakter - Artikel 7, lid 1, sub c, van verordening (EG) nr. 207/2009)
   2012/C 184/21
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Pedro Germán Amador López (Barcelona, Spanje) (vertegenwoordiger: A. Falcón Morales, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: J. Crespo Carrillo, gemachtigde)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 23 maart 2011 (zaak R 1665/2010-2) inzake een aanvraag tot inschrijving van het woordteken AUTOCOACHING als gemeenschapsmerk

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Pedro Germán Amador López wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 252 van 27.8.2011.


title: Zaak T-435/14: Arrest van het Gerecht van 22 september 2016 — Tose’e Ta’avon Bank/Raad („Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen ten aanzien van Iran ter voorkoming van nucleaire proliferatie — Bevriezing van tegoeden — Exceptie van onwettigheid — Toekenning van uitvoeringsbevoegdheid aan de Raad — Criterium betreffende entiteiten die steun verlenen aan de Iraanse regering — Onjuiste toepassing van het recht — Onjuiste opvatting van de feiten — Motiveringsplicht — Evenredigheid — Grondrechten”)

text:
               7.11.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 410/11

         Arrest van het Gerecht van 22 september 2016 — Tose’e Ta’avon Bank/Raad
   (Zaak T-435/14) (1)

   ((„Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - Beperkende maatregelen ten aanzien van Iran ter voorkoming van nucleaire proliferatie - Bevriezing van tegoeden - Exceptie van onwettigheid - Toekenning van uitvoeringsbevoegdheid aan de Raad - Criterium betreffende entiteiten die steun verlenen aan de Iraanse regering - Onjuiste toepassing van het recht - Onjuiste opvatting van de feiten - Motiveringsplicht - Evenredigheid - Grondrechten”))
   (2016/C 410/13)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Tose’e Ta’avon Bank (Teheran, Iran) (vertegenwoordiger: J.-M. Thouvenin, advocaat)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: A. Vitro en M. Bishop, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van het besluit van de Raad van de Europese Unie om verzoeksters naam te handhaven in de lijst van bijlage II bij besluit 2010/413/GBVB van de Raad van 26 juli 2010 betreffende beperkende maatregelen tegen Iran en tot intrekking van gemeenschappelijk standpunt 2007/140/GBVB (PB 2010, L 195, blz. 39) en in de lijst van bijlage IX bij verordening (EU) nr. 267/2012 van de Raad van 23 maart 2012 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran en tot intrekking van verordening (EU) nr. 961/2010 (PB 2012, L 88, blz. 1), zoals bekendgemaakt door middel van een kennisgeving van 15 maart 2014

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Tose’e Ta’avon Bank wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 253 van 4.8.2014.


title: Zaak T-190/15: Beroep ingesteld op 16 april 2015 — Intervog/BHIM (meet me)

text:
               15.6.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 198/42

         Beroep ingesteld op 16 april 2015 — Intervog/BHIM (meet me)
   (Zaak T-190/15)
   (2015/C 198/58)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Intervog (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordiger: M.-R. Hirsch, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

      Gegevens betreffende de procedure voor het BHIM

      Betrokken merk: gemeenschapsbeeldmerk met de woordelementen „meet me” — inschrijvingsaanvraag nr. 12 010 781

      Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 11 februari 2015 in zaak R 845/2014-4

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van het BHIM in de kosten.

      Aangevoerde middelen

               —

               schending van artikel 75 van verordening nr. 207/2009 (ontoereikende motivering);

               —

               schending van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 (onjuiste beoordeling bij het onderzoek van het onderscheidend vermogen van het merk);

               —

               Schending van het gelijkheidsbeginsel.


title: Zaak T-95/09 R III: Beschikking van de president van het Gerecht van eerste aanleg van 25 november 2010 — United Phosphorus/Commissie ( Kort geding — Richtlijn 91/414/EEG — Beschikking betreffende de niet-opneming van napropramide in bijlage I bij richtlijn 91/414 — Verlenging van de opschorting van de tenuitvoerlegging )

text:
               29.1.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 30/39

         Beschikking van de president van het Gerecht van eerste aanleg van 25 november 2010 — United Phosphorus/Commissie
   (Zaak T-95/09 R III)
   (Kort geding - Richtlijn 91/414/EEG - Beschikking betreffende de niet-opneming van napropramide in bijlage I bij richtlijn 91/414 - Verlenging van de opschorting van de tenuitvoerlegging)
   2011/C 30/70
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: United Phosphorus Ltd (Warrington, Cheshire, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: C. Mereu en K. Van Maldegem, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: L. Parpala en F. Wilman, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek om verlenging van de opschorting van de tenuitvoerlegging van beschikking 2008/902/EG van de Commissie van 7 november 2008 betreffende de niet-opneming van napropramide in bijlage I bij Richtlijn 91/414/EEG van de Raad en de intrekking van de toelatingen voor gewasbeschermingsmiddelen die deze stof bevatten (PB L 326, blz. 35)

      Dictum

               1)

               De opschorting van de tenuitvoerlegging als bedoeld in punt 1 van het dictum van de beschikking van de president van het Gerecht van Eerste aanleg van 28 april 2009, United Phosphorus/Commissie (T-95/09 R, niet gepubliceerd in de Jurisprudentie) wordt verlengd tot 31 december 2011, maar uiterlijk tot op de dag van de uitspraak in de hoofdzaak indien deze voor voormelde datum plaatsvindt.

               2)

               De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.


title: Zaak C-392/11: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Verenigd Koninkrijk) op 25 juli 2011 — Field Fisher Waterhouse LLP/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

text:
               24.9.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 282/14

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Verenigd Koninkrijk) op 25 juli 2011 — Field Fisher Waterhouse LLP/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs
   (Zaak C-392/11)
   2011/C 282/27
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Verenigd Koninkrijk)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Field Fisher Waterhouse LLP

      Verwerende partij: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

      Prejudiciële vragen

               i)

               De belangrijkste vraag in de onderhavige zaak is of de diensten die door de verhuurders worden verleend krachtens een huurovereenkomst met hun huurders (hierna: „diensten”), dienen te worden aangemerkt als een onderdeel van één enkele vrijgestelde verhuurprestatie van een onroerende zaak, hetzij omdat de diensten objectief gezien één enkele ondeelbare economische prestatie vormen met de verhuur, hetzij omdat zij „bijkomende” diensten zijn ten aanzien van de verhuur, welke de hoofdprestatie vormt (hierna: „hoofdprestatie”). Hoe relevant is het bij de beoordeling van deze vraag — mede in het licht van het arrest van het Hof van Justitie in de zaak Tellmer, C-572/07 — dat de diensten konden worden (maar feitelijk niet zijn) geleverd door andere personen dan de verhuurders, hoewel de huurders krachtens de bepalingen van de onderhavige huurovereenkomsten geen andere keuze hadden dan de diensten afnemen bij de verhuurders?

               ii)

               Is bij de beoordeling of sprake is van één enkele prestatie het gegeven relevant, dat indien de huurder de servicekosten niet betaalt, zulks de verhuurder niet alleen het recht geeft tot weigering van de dienstverlening, maar ook tot beëindiging van de huurovereenkomst met de huurder?

               iii)

               Indien het antwoord op vraag (i) aldus luidt dat het relevant is dat derden de diensten rechtstreeks aan de huurder kunnen verlenen, is zulks dan slechts een bijkomend aspect of een beslissende factor bij de beoordeling of de diensten één enkele ondeelbare economische prestatie vormen, waarvan splitsing kunstmatig zou zijn, dan wel een bijkomende prestatie bij de hoofdprestatie? Indien het slechts een bijkomend aspect is of überhaupt niet relevant is, welke andere factoren zijn dan relevant bij de beoordeling of de diensten een bijkomende prestatie vormen? In het bijzonder gaat het daarbij om de vraag in hoeverre het relevant is dat de diensten worden verleend in of ten behoeve van de ruimten die onderwerp zijn van de huurovereenkomst of in andere gedeelten van het gebouw.

               iv)

               Indien relevant is dat de diensten door derden kunnen worden geleverd, is dan met name van belang of de diensten in juridisch opzicht kunnen worden geleverd door derden, zelfs indien zulks feitelijk moeilijk is te organiseren of overeen te komen met de verhuurder, dan wel hetgeen praktisch mogelijk is of gebruikelijk bij de verlening van dergelijke diensten?

               v)

               De diensten in de onderhavige zaak zijn een reeks diensten die worden verleend tegen betaling van één enkele dienstverleningsvergoeding. Ingeval enkele van deze diensten (zoals de schoonmaakdienst voor de gemeenschappelijke ruimten en de beveiligingsdienst) geen deel uitmaken van één enkele ondeelbare economische prestatie, of dienen te worden aangemerkt als bijkomende prestatie bij de hoofdprestatie, maar andere diensten juist wel, geldt dan dat de totale vergoeding dient te worden toebedeeld aan de verschillende diensten teneinde vast te stellen welk deel van de vergoeding belastbaar is en welk deel niet? Subsidiair: zou het correct zijn de reeks verleende diensten als dusdanig nauw met elkaar verbonden aan te merken dat zij „één enkele ondeelbare economische prestatie vormen, waarvan splitsing kunstmatig zou zijn”, aangezien sprake is van één enkele prestatie die losstaat van de huur van de onroerende zaak?


title: Zaak T-330/12: Beroep ingesteld op 19 juli 2012 — Hut.com/BHIM — Intersport France (THE HUT)

text:
               29.9.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 295/27

         Beroep ingesteld op 19 juli 2012 — Hut.com/BHIM — Intersport France (THE HUT)
   (Zaak T-330/12)
   2012/C 295/48
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: The Hut.com Ltd (Northwich, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordiger: S. Malynicz, Barrister)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij voor de kamer van beroep: Intersport France (Longjumeau, Frankrijk)

      Conclusies

               —

               de beslissing van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 27 april 2012 in zaak R 814/2011-2 vernietigen, en

               —

               verweerder en de andere partij voor de kamer van beroep verwijzen in hun eigen kosten en die van verzoekster.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „THE HUT” voor onder andere diensten van klasse 35 — gemeenschapsmerkaanvraag nr. 8394091

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: andere partij voor de kamer van beroep

      Oppositiemerk of -teken: Franse merkinschrijving nr. 33228708 van het woordmerk „LA HUTTE” voor waren van de klassen 3, 5, 18, 22, 25 en 28

      Beslissing van de oppositieafdeling: gehele afwijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: gedeeltelijke vernietiging van de bestreden beslissing

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad


title: Zaak T-224/12: Beschikking van het Gerecht van 25 juni 2014 — Accorinti e.a./ECB ( „Beroep tot nietigverklaring — Politiek en economisch beleid — ECB — Nationale centrale banken — Herschikking van Griekse overheidsschuld — Beleenbaarheid van verhandelbare schuldbewijzen die door Griekenland worden uitgegeven of volledig worden gegarandeerd met het oog op transacties in het kader van het monetair beleid van het Eurosysteem — Handhaving van kredietkwaliteitsdrempel voldoende voor behoud van beleenbaarheid — Onderpandversterking in de vorm van terugkoopprogramma voor effecten ten gunste van nationale centrale banken — Particuliere schuldeisers — Toerekenbaarheid van bepaalde rechtsgevolgen aan bestreden handeling — Geen procesbelang — Geen rechtstreekse geraaktheid — Niet-ontvankelijkheid” )

text:
               15.9.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 315/49

         Beschikking van het Gerecht van 25 juni 2014 — Accorinti e.a./ECB
   (Zaak T-224/12) (1)

   ((„Beroep tot nietigverklaring - Politiek en economisch beleid - ECB - Nationale centrale banken - Herschikking van Griekse overheidsschuld - Beleenbaarheid van verhandelbare schuldbewijzen die door Griekenland worden uitgegeven of volledig worden gegarandeerd met het oog op transacties in het kader van het monetair beleid van het Eurosysteem - Handhaving van kredietkwaliteitsdrempel voldoende voor behoud van beleenbaarheid - Onderpandversterking in de vorm van terugkoopprogramma voor effecten ten gunste van nationale centrale banken - Particuliere schuldeisers - Toerekenbaarheid van bepaalde rechtsgevolgen aan bestreden handeling - Geen procesbelang - Geen rechtstreekse geraaktheid - Niet-ontvankelijkheid”))
   2014/C 315/83
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partijen: Alessandro Accorinti (Nichelino, Italië) en de andere verzoekers waarvan de namen in de bijlage bij de beschikking zijn opgenomen (vertegenwoordigers: S. Sutti en R. Spelta, advocaten)

      Verwerende partijen: Europese Centrale Bank (ECB) (vertegenwoordigers: aanvankelijk A. Sáinz de Vicuña Barroso, S. Bening en P. Papapaschalis, vervolgens S. Bening en P. Papapaschalis, gemachtigden, bijgestaan door E. Castellani, T. Lübbig en B. Kaiser, advocaten)

      Voorwerp

   Verzoek tot nietigverklaring van besluit 2012/153/EU van de Europese Centrale Bank van 5 maart 2012 inzake de beleenbaarheid van verhandelbare schuldbewijzen die door de Helleense Republiek worden uitgegeven of volledig worden gegarandeerd in de context van het aanbod van de Helleense Republiek tot schuldenruil (PB L 77, blz. 19) (ECB/2012/3) (PB L 77, blz. 19)

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               Alessandro Accorinti en de andere verzoekers waarvan de namen in de bijlage zijn opgenomen, worden verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 243 van 11.8.2012.


title: Zaak T-742/16 RENV: Arrest van het Gerecht van 16 mei 2017 — CW/Parlement („Openbare dienst — Ambtenaren — Psychisch geweld — Artikel 12 bis van het Statuut — Bijstandsplicht — Interne regels van het adviescomité intimidatie en voorkoming van intimidatie op het werk — Artikel 24 van het Statuut — Verzoek om bijstand — Afwijzing — Besluit tot afwijzing van de klacht — Autonome inhoud — Prematuur karakter van de klacht — Geen prematuur karakter — Rol en prerogatieven van het adviescomité intimidatie en voorkoming van intimidatie op het werk — Facultatieve inschakeling door de ambtenaar — Niet-contractuele aansprakelijkheid”)

text:
               10.7.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 221/25

         Arrest van het Gerecht van 16 mei 2017 — CW/Parlement
   (Zaak T-742/16 RENV) (1)

   ((„Openbare dienst - Ambtenaren - Psychisch geweld - Artikel 12 bis van het Statuut - Bijstandsplicht - Interne regels van het adviescomité intimidatie en voorkoming van intimidatie op het werk - Artikel 24 van het Statuut - Verzoek om bijstand - Afwijzing - Besluit tot afwijzing van de klacht - Autonome inhoud - Prematuur karakter van de klacht - Geen prematuur karakter - Rol en prerogatieven van het adviescomité intimidatie en voorkoming van intimidatie op het werk - Facultatieve inschakeling door de ambtenaar - Niet-contractuele aansprakelijkheid”))
   (2017/C 221/35)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: CW (vertegenwoordiger: C. Bernard-Glanz, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: E. Taneva en M. Dean, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, ten eerste strekkende tot nietigverklaring van het besluit van het Parlement van 8 april 2013 tot afwijzing van het verzoek om bijstand dat verzoekster heeft ingediend in verband met het psychisch geweld door haar hiërarchieke meerderen waarvan zij slachtoffer zou zijn alsook tot nietigverklaring van het besluit van de secretaris-generaal van het Europees Parlement van 23 oktober 2013 tot afwijzing van haar klacht van 9 juli 2013, en ten tweede tot vergoeding van de schade die zij zou hebben geleden

      Dictum

               1)

               Het besluit van de secretaris-generaal van het Europees Parlement van 23 oktober 2013 tot afwijzing, in zijn hoedanigheid van tot aanstelling bevoegd gezag, van de klacht van CW van 9 juli 2013 wordt nietig verklaard.

               2)

               Het verzoek tot nietigverklaring van het besluit van het Parlement van 8 april 2013 tot afwijzing van het door CW ingediende verzoek om bijstand wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               3)

               Het Europees Parlement wordt veroordeeld tot betaling, aan CW ter vergoeding van haar immateriële schade, van een bedrag van 2 000 EUR, vermeerderd met vertragingsrente, vanaf de dag van de uitspraak van dit arrest, tegen de rentevoet die de Europese Centrale Bank (ECB) voor de basisherfinancieringstransacties heeft vastgesteld.

               4)

               Het verzoek tot schadevergoeding wordt afgewezen voor het overige.

               5)

               Het Parlement wordt verwezen in zijn eigen kosten alsmede in de kosten die CW heeft gemaakt in het kader van de aanvankelijke procedure voor het Gerecht voor ambtenaren in zaak F-124/13, in het kader van de procedure in hogere voorziening in zaak T-309/15 P en in het kader van deze verwijzingsprocedure in zaak T-742/16 RENV.

      (1)  PB C 52 van 22.2.2014 (zaak aanvankelijk ingeschreven bij het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie onder nummer F-124/13).


title: Zaak C-117/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Köln (Duitsland) op 9 maart 2015 — Reha Training Gesellschaft für Sport- und Unfallrehabilitation mbH/Gesellschaft für musikalische Aufführungs- und mechanische Vervielfältigungsrechte (GEMA)

text:
               15.6.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 198/17

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Köln (Duitsland) op 9 maart 2015 — Reha Training Gesellschaft für Sport- und Unfallrehabilitation mbH/Gesellschaft für musikalische Aufführungs- und mechanische Vervielfältigungsrechte (GEMA)
   (Zaak C-117/15)
   (2015/C 198/23)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Landgericht Köln

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Reha Training Gesellschaft für Sport- und Unfallrehabilitation mbH

      Verwerende partij: Gesellschaft für musikalische Aufführungs- und mechanische Vervielfältigungsrechte (GEMA)

      Prejudiciële vragen

               1)

               Wordt de vraag of er sprake is van een mededeling aan het publiek in de zin van artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29 (1) en/of in de zin van artikel 8, lid 2, van richtlijn 2006/115 (2) steeds beoordeeld volgens dezelfde criteria, namelijk dat

                           —

                           een gebruiker met volledige kennis van de gevolgen van zijn gedrag handelt om derden toegang tot het beschermde werk te verlenen die deze zonder zijn tussenkomst niet hadden gehad,

                           —

                           onder „publiek” een onbepaald aantal potentiële ontvangers wordt verstaan en dit verder moet bestaan uit een vrij groot aantal personen, waarbij er sprake is van „onbepaaldheid” wanneer het gaat om „personen in het algemeen” en dus niet om personen die tot een private groep behoren, en met „een vrij groot aantal personen” wordt bedoeld dat een zekere de-minimisdrempel moet worden overschreden, en een te klein of zelfs onbeduidend aantal personen dus niet voldoet aan het criterium, waarbij het in dit verband niet enkel relevant is hoeveel personen tegelijk toegang hebben tot hetzelfde werk, maar ook hoeveel personen er opeenvolgend toegang toe hebben;

                           —

                           het werk wordt medegedeeld aan een nieuw publiek, dit wil zeggen aan een publiek waarmee de auteur van het werk geen rekening heeft gehouden wanneer hij toestemming heeft verleend voor het gebruik ervan via de mededeling aan het publiek, tenzij de latere mededeling gebeurt volgens een specifieke technische werkwijze die verschilt van de werkwijze voor de oorspronkelijke mededeling en

                           —

                           het niet onbelangrijk is of de betrokken gebruikshandeling een winstoogmerk heeft, en of het publiek ontvankelijk is voor deze mededeling en deze niet louter toevallig „opvangt”, waarbij dit geen dwingende voorwaarde is voor een mededeling aan het publiek?

               2)

               Moet in gevallen zoals in het hoofdgeding, waarin de exploitant van een revalidatiecentrum in zijn ruimtes televisietoestellen installeert, daarnaar een zendsignaal doorgeeft en er zo voor zorgt dat de televisie-uitzendingen kunnen worden bekeken, de vraag of er sprake is van een mededeling aan het publiek worden beoordeeld op grond van het begrip „mededeling aan het publiek” van artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29 of van artikel 8, lid 2, van richtlijn 2006/115, wanneer met de televisie-uitzendingen die kunnen worden bekeken de auteursrechten en de naburige rechten van een groot aantal betrokkenen, in het bijzonder componisten, tekstschrijvers en muziekuitgevers, maar ook uitvoerende kunstenaars, producenten van fonogrammen en auteurs van literaire werken en hun uitgeverijen worden getroffen?

               3)

               Is er in gevallen zoals in het hoofdgeding, waarin de exploitant van een revalidatiecentrum in zijn ruimtes televisietoestellen installeert, daarnaar een zendsignaal doorgeeft en er zo voor zorgt dat de televisie-uitzendingen kunnen worden bekeken, sprake van een „mededeling aan het publiek” overeenkomstig artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29 of overeenkomstig artikel 8, lid 2, van richtlijn 2006/115?

               4)

               Wanneer voor gevallen zoals in het hoofdgeding wordt bevestigd dat er sprake is van een mededeling aan het publiek in die zin: Handhaaft het Hof zijn rechtspraak dat er in het geval van mededeling van beschermde fonogrammen in het kader van radio-uitzendingen voor patiënten in een tandartspraktijk (zie arrest van 15 maart 2012, C-135/10, SCF (3)) of soortgelijke inrichtingen geen sprake is van een mededeling aan het publiek?

      (1)  Richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij (PB L 167, blz. 10).

      (2)  Richtlijn 2006/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 betreffende het verhuurrecht, het uitleenrecht en bepaalde naburige rechten op het gebied van intellectuele eigendom (PB L 376, blz. 28).

      (3)  EU:C:2012:140


title: Zaak C-430/10: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Administrativen sad Sofia-grad (Bulgarije) op 2 september 2010 — Hristo Gaydarov/Direktor na Glavna direktsia „Ohranitelna politsia” pri Ministerstvo na vatreshnite raboti

text:
               6.11.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/14

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Administrativen sad Sofia-grad (Bulgarije) op 2 september 2010 — Hristo Gaydarov/Direktor na Glavna direktsia „Ohranitelna politsia” pri Ministerstvo na vatreshnite raboti
   (Zaak C-430/10)
   ()
   2010/C 301/21
   Procestaal: Bulgaars

      Verwijzende rechter

   Administrativen sad Sofia-grad

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Hristo Gaydarov

      Verwerende partij: Direktor na Glavna direktsia „Ohranitelna politsia” pri Ministerstvo na vatreshnite raboti

      Prejudiciële vragen

               1.

               Moet artikel 27, leden 1 en 2, van richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van de richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 0/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (1), in de omstandigheden van het hoofdgeding aldus worden uitgelegd dat deze bepaling van toepassing is, wanneer het een onderdaan van een lidstaat verboden wordt het grondgebied van zijn eigen staat te verlaten omdat hij in een derde land een strafbaar feit inzake verdovende middelen heeft gepleegd, voor zover tegelijkertijd sprake is van de volgende omstandigheden:

                           1.1.

                           de genoemde richtlijnbepalingen zijn in de lidstaat niet uitdrukkelijk omgezet wat diens eigen onderdanen betreft;

                           1.2.

                           de door de nationale wetgever gegeven motivering voor de vaststelling van de toelaatbare doelen die met een beperking van het vrij verkeer van Bulgaarse onderdanen worden nagestreefd, is gebaseerd op verordening (EG) nr. 562/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode) (2), en

                           1.3.

                           de oplegging van bestuurlijke maatregelen vindt plaats in samenhang met artikel 71 van de Overeenkomst ter uitvoering van het Schengenakkoord van 14 juni 1985, alsmede met inaanmerkingneming van de punten 5 en 20 van de considerans van verordening (EG) nr. 562/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode)?

               2.

               Volgt uit de beperkingen en voorwaarden die gelden bij de uitoefening van het recht van vrij verkeer van de burgers van de Unie, alsmede uit de ter uitvoering ervan krachtens het unierecht vastgestelde bepalingen, waaronder artikel 71, leden 1, 2 en 5, van de Overeenkomst ter uitvoering van het Schengenakkoord, gelezen in verband met de punten 5 en 20 van de considerans van verordening (EG) nr. 562/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode), dat in de omstandigheden van het hoofdgeding een nationale regeling rechtmatig is, volgens welke een lidstaat aan een eigen onderdaan wegens het plegen van een strafbaar feit inzake verdovende middelen de bestuurlijke dwangmaatregel oplegt „niet het land te verlaten”, wanneer deze onderdaan door een rechter van een derde land wegens dit feit is veroordeeld?

               3.

               Moeten de beperkingen en voorwaarden die gelden bij de uitoefening van het recht van vrij verkeer van de burgers van de Unie en de ter uitvoering ervan krachtens het unierecht vastgestelde bepalingen, waaronder artikel 71, leden 1, 2 en 5, van de Overeenkomst ter uitvoering van het Schengenakkoord, gelezen in verband met de punten 5 en 20 van de considerans van verordening (EG) nr. 562/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode), in de omstandigheden van het hoofdgeding aldus worden uitgelegd dat de veroordeling van de onderdaan van een lidstaat door een rechter van een derde land wegens een handeling die in het recht van die lidstaat een zwaar strafbaar feit inzake verdovende middelen vormt, voldoende grond oplevert voor de vaststelling dat, om redenen van generale en speciale preventie, met name het waarborgen van een hogere mate van de bescherming van de gezondheid van anderen overeenkomstig het voorzorgsbeginsel, het persoonlijk gedrag van die onderdaan een werkelijke en genoegzaam ernstige bedreiging oplevert waardoor een fundamenteel belang van de samenleving wordt aangetast gedurende een toekomstige, wettelijk nauwkeurig bepaalde periode die geen verband houdt met de duur van de opgelegde straf, maar wel binnen de duur van de proeftijd blijft?

      (1)  PB L 158, blz. 77.

      (2)  PB L 105, blz. 1.


title: Zaak C-180/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (Nederland) op 7 april 2017 — X, Y tegen Staatsscretaris van Veiligheid en Justitie

text:
               26.6.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 202/12

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (Nederland) op 7 april 2017 — X, Y tegen Staatsscretaris van Veiligheid en Justitie
   (Zaak C-180/17)
   (2017/C 202/18)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Raad van State

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekers: X, Y

      Verweerder: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet artikel 13 van richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven (PB 2008, L 348, blz. 98; de „Terugkeerrichtlijn”, gelezen in samenhang met de artikelen 4, 18, 19, tweede lid, en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, aldus worden uitgelegd dat het Unierecht ertoe dwingt dat een rechtsmiddel van hoger beroep, indien nationaal recht daarin voorziet in procedures tegen een besluit waarin een terugkeerbesluit in de zin van artikel 3, vierde lid, van richtlijn 2008/115/EG is vervat, automatisch schorsende werking heeft wanneer de derdelander stelt dat de tenuitvoerlegging van het terugkeerbesluit leidt tot een ernstig risico op schending van het beginsel van non-refoulement? Met andere woorden, dient in een dergelijk geval uitzetting van de betrokken derdelander achterwege te blijven gedurende de termijn voor het instellen van hoger beroep, of als hoger beroep is ingesteld, tot op dat hoger beroep is beslist, zonder dat de betrokken derdelander daartoe een afzonderlijk verzoek hoeft in te dienen?

               2)

               Moet artikel 46 van richtlijn 2013/32/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van internationale bescherming (herschikking) (PB 2013, L 180, blz. 60), gelezen in samenhang met de artikelen 4, 18, 19, tweede lid, en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, aldus worden uitgelegd dat het Unierecht ertoe dwingt dat een rechtsmiddel van hoger beroep, indien nationaal recht daarin voorziet in procedures over de afwijzing van een verzoek om toekenning van internationale bescherming, automatisch schorsende werking heeft? Met andere woorden, dient in een dergelijk geval uitzetting van een verzoeker achterwege te blijven gedurende de termijn voor het instellen van hoger beroep, of als hoger beroep is ingesteld, tot op dat hoger beroep is beslist, zonder dat die verzoeker daartoe een afzonderlijk verzoek hoeft in te dienen?

               3)

               Is het voor het bestaan van automatisch schorsende werking als voormeld nog relevant of het verzoek om internationale bescherming, dat aanleiding was voor de procedures van beroep en vervolgens hoger beroep, is afgewezen op een van de gronden zoals genoemd in artikel 46, zesde lid, van richtlijn 2013/32/EU? Of geldt het vereiste voor alle categorieën van asielbesluiten, zoals genoemd in die richtlijn?


title: Zaak C-475/09 P: Hogere voorziening ingesteld op 26 november 2009 door het Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vijfde kamer — uitgebreid) van 9 september 2009 in de gevoegde zaken T-227/01 tot en met T-229/01, T-265/01, T-266/01 en T-270/01, Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava en Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco e.a./Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               13.2.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 37/16

         Hogere voorziening ingesteld op 26 november 2009 door het Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vijfde kamer — uitgebreid) van 9 september 2009 in de gevoegde zaken T-227/01 tot en met T-229/01, T-265/01, T-266/01 en T-270/01, Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava en Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco e.a./Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak C-475/09 P)
   2010/C 37/17
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Rekwirant: Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava (vertegenwoordigers: I. Sáenz-Cortabarría Fernández en M. Morales Isasi, abogados)

      Andere partijen in de procedure: Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco, Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya, Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa, Confederación Empresarial Vasca (Confebask), Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Vizcaya, Cámara Oficial de Comercio e Industria de Álava, Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Guipúzcoa, Commissie van de Europese Gemeenschappen en Comunidad Autónoma de la Rioja

      Conclusies

               —

               de onderhavige hogere voorziening ontvankelijk en gegrond verklaren;

               —

               het bestreden arrest vernietigen;

               —

               het in eerste aanleg ingestelde beroep toewijzen, met name de subsidiaire vordering tot nietigverklaring van artikel 3 van de bestreden beschikking;

               —

               subsidiair, de zaak naar het Gerecht van eerste aanleg verwijzen en het in voorkomend geval gelasten het afgewezen bewijsaanbod alsnog te onderzoeken;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten van de procedure in eerste aanleg en in hogere voorziening, en de Comunidad Autónoma de la Rioja, interveniënte, verwijzen in de kosten van de procedure in eerste aanleg.

      Middelen en voornaamste argumenten

               1.

               Onjuiste rechtsopvatting omdat het Gerecht in het onderhavige geval van oordeel was dat geen sprake is van uitzonderlijke omstandigheden die een gewettigd vertrouwen in de rechtmatigheid van de litigieuze belastingmaatregel kunnen wekken, dat zich verzet tegen terugvordering van de steun overeenkomstig artikel 14, lid 1, van verordening (EG) nr. 659/1999 (1) in samenhang met het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen. Verdraaiing van het voorwerp van het geding in eerste aanleg, en schending van het beginsel van hoor en wederhoor. Schending van de rechtspraak inzake motivering.
               Noch het formele verschil tussen de litigieuze belastingmaatregel en de maatregel waarop beschikking 93/337 (2) betrekking heeft, noch het feit dat de Commissie het selectieve karakter van de maatregel aan de hand van andere criteria had kunnen bepalen dan die welke uitdrukkelijk in beschikking 93/337 worden genoemd, en evenmin de onverenigbaarverklaring in beschikking 93/337 is een toereikende grond ervoor dat het Gerecht niet erkent dat sprake is van een uitzonderlijke omstandigheid die alleen of samen met andere omstandigheden van het onderhavige geval de Commissie belet terugvordering van de in de bestreden beschikking bedoelde steun te gelasten.
               Door de bestreden maatregelen in de gevoegde zaken T-30/01 tot en met T-32/01 en T-86/02 tot en met T-88/02 om redenen van fiscale techniek en omvang van de voordelen niet vergelijkbaar met de betrokken belastingmaatregel te achten, heeft het Gerecht het voorwerp van het geding tussen partijen verdraaid, heeft het het beginsel van hoor en wederhoor genegeerd, en heeft het bovendien kennelijk inbreuk gemaakt op bepaalde rechtspraak inzake motivering.
               Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting met de vaststelling dat het standpunt van de Commissie met betrekking tot de belastingvrijstelling van 1993 evenals met betrekking tot de belastingverlaging van wet 22/1993 niet als een uitzonderlijke omstandigheid kan worden aangemerkt die een of ander gewettigd vertrouwen in de regelmatigheid van de betrokken belastingmaatregel had kunnen wekken, dat zich verzet tegen terugvordering van de steun op grond van artikel 14, lid 1, van verordening nr. 659/1999 wegens strijd met het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen.

               2.

               Onjuiste rechtsopvatting omdat het Gerecht de procedureregels inzake de bewijsvoering niet in acht heeft genomen en heeft besloten niet in te gaan op het bewijsaanbod van verzoeker met betrekking tot de overlegging van bepaalde documenten van de Commissie, dat in het licht van de argumenten van het Gerecht tot afwijzing van verzoekers vordering essentieel voor de verdediging van diens belangen blijkt te zijn. Schending van het recht op een eerlijk proces, van het beginsel van gelijke wapens en van het recht van verweer.
               Daar het Gerecht het gevraagde bewijs niet heeft onderzocht, heeft het verzoekers fundamentele recht op een eerlijk proces geschonden, omdat het een bewijsaanbod heeft geweigerd dat van fundamenteel belang voor verzoeker is, zodat het diens recht van verweer heeft geschonden; verzoekers vordering is afgewezen met het betoog dat hij niet heeft bewezen wat hij juist met het niet-geleverde bewijs wilde aantonen: het uitdrukkelijke definitieve standpunt van de Commissie met betrekking tot de klacht van 1994 tegen een inhoudelijke gelijke maatregel die in 1993 is vastgesteld, of indien dat bewijs als niet geleverd wordt beschouwd, ten minste het gedrag van de Commissie dat als een uitzonderlijke omstandigheid zou kunnen worden aangemerkt, voor zover dit gedrag het gewettigd vertrouwen in de regelmatigheid van de belastingmaatregelen van 1993 zou hebben gewekt, wat tot de vaststelling van de bestreden belastingmaatregel in 1996 heeft geleid.

      (1)  van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (PB L 83, blz. 1).

      (2)  van de Commissie van10 mei 1993 betreffende een regeling inzake fiscale investeringssteun in het Baskenland (PB L 134, blz. 25).


title: Arrest van het Hof (Grote kamer) van  17 januari 2006  in zaak C-1/04 (verzoek van het Bundesgerichtshof om een prejudiciële beslissing): Susanne Staubitz-Schreiber ([Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken — Insolventieprocedures — Verordening (EG) nr. 1346/2000 — Toepassing in de tijd — Bevoegde rechter])

text:
               11.3.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 60/3

      ARREST VAN HET HOF

   (Grote kamer)
   van 17 januari 2006
   in zaak C-1/04 (verzoek van het Bundesgerichtshof om een prejudiciële beslissing): Susanne Staubitz-Schreiber (1)

   ([Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken - Insolventieprocedures - Verordening (EG) nr. 1346/2000 - Toepassing in de tijd - Bevoegde rechter])
   (2006/C 60/06)
   Procestaal: Duits
   In zaak C-1/04, betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 234 EG, ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) bij beslissing van 27 november 2003, ingekomen bij het Hof op 2 januari 2004, in de procedure Susanne Staubitz-Schreiber, heeft het Hof (Grote kamer), samengesteld als volgt: V. Skouris, president, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas en J. Malenovský, kamerpresidenten, A. La Pergola, J.-P. Puissochet (rapporteur), R. Schintgen, N. Colneric, S. von Bahr, J. Klučka, U. Lõhmus en E. Levits, rechters; advocaat-generaal: D. Ruiz-Jarabo Colomer; griffier: R. Grass, op 17 januari 2006 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
   Artikel 3, lid 1, van verordening (EG) nr. 1346/2000 van de Raad van 29 mei 2000 betreffende insolventieprocedures, moet aldus worden uitgelegd dat de rechter van de lidstaat waar het centrum van de voornaamste belangen van de schuldenaar gelegen is op het moment waarop deze laatste het verzoek om opening van de insolventieprocedure indient, bevoegd blijft om deze procedure te openen wanneer de schuldenaar het centrum van zijn voornaamste belangen naar het grondgebied van een andere lidstaat verplaatst na de indiening van het verzoek, maar vóór de opening van deze procedure.

      (1)  PB C 71 van 20.3.2004.


title: Zaak C-433/03: Beroep, op 10 oktober 2003 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek Duitsland

text:
29.11.2003           NL                         Publicatieblad van de Europese Unie                                         C 289/15
Overigens is er voor Griekenland in het onderhavige geval                   nr. 3921/91 (1) op haar rustende verplichtingen niet is
geen enkele grond die de niet-uitvoering van de beschikking                 nagekomen;
kan rechtvaardigen.
                                                                      —     vast te stellen dat de Bondsrepubliek Duitsland haar
                                                                            verplichtingen krachtens verordening (EG) nr. 1356/
                                                                            96 (2) niet is nagekomen, daar de afzonderlijke bilaterale
                                                                            overeenkomsten betreffende de binnenscheepvaart met
                                                                            Roemenië, Polen, de Oekraïne, de Tsjechische Republiek
Verzoek van de Giudice di Pace di Milazzo van 18 april                      en Hongarije onverenigbaar zijn met verordening (EG)
2003 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen                    nr. 1356/96 en zij geweigerd heeft ze op te zeggen;
          Provvidenza Regio en AXA Assicurazioni
                                                                      —     de Bondsrepubliek Duitsland in de kosten te verwijzen.
                       (Zaak C-425/03)
                        (2003/C 289/29)                               Middelen en voornaamste argumenten
                                                                      —     De Bondsrepubliek Duitsland heeft inbreuk gemaakt op
De Giudice di Pace di Milazzo heeft bij beschikking van                     de exclusieve bevoegdheid van de Gemeenschap tot
18 april 2003, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie               sluiting van internationale overeenkomsten in de zin van
op 6 oktober 2003, in het geding tussen Provvidenza Regio en                het arrest AETR, door met Roemenië, Polen en de
AXA Assicurazioni, het Hof van Justitie van de Europese                     Oekraïne te onderhandelen over de bilaterale overeen-
Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over                 komsten betreffende de binnenscheepvaart, ze te sluiten,
de navolgende vraag:                                                        te ratificeren en in werking te doen treden, welke
                                                                            overeenkomsten de communautaire regels aantasten die
                                                                            de Gemeenschap heeft vastgesteld in verordening (EEG)
De in dit geding opgeworpen middelen inzake ongrondwettig-                  nr. 3921/91. Die verordening stelt de voorwaarden vast
heid hebben betrekking op artikel 1 van decreto legge nr. 18/               waaronder vervoersondernemers worden toegelaten tot
03, krachtens hetwelk zaken met betrekking tot door middel                  binnenlands goederen- en personenvervoer over de bin-
van modellen en formulieren gesloten contracten die onder de
                                                                            nenwateren in een lidstaat waar zij niet gevestigd zijn.
bevoegdheid van de giudice di pace vallen, waarvan de waarde                Die openstelling werd geleidelijk tot stand gebracht. Het
elfhonderd euro niet te boven gaat, worden onttrokken aan                   aldus gecreëerde evenwicht wordt door artikel 6 van de
het billijkheidsoordeel van de rechter.                                     met Polen, Roemenië en de Oekraïne gesloten overeen-
                                                                            komsten verstoord, waardoor de in derde landen gevestig-
                                                                            de vervoersondernemers toegang tot cabotage in Duits-
                                                                            land hebben.
                                                                      —     De Bondsrepubliek Duitsland heeft niet voldaan aan haar
Beroep, op 10 oktober 2003 ingesteld door Commissie                         verplichtingen uit artikel 10 EG door over de betrokken
van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek                         bilaterale overeenkomsten te onderhandelen, ze te sluiten,
                           Duitsland                                        te ratificeren en in werking te doen treden, aangezien de
                                                                            Raad de Commissie een onderhandelingsmandaat had
                       (Zaak C-433/03)                                      verleend en de Duitse regering moest weten dat onderhan-
                                                                            delingen over een multilaterale overeenkomst werden
                        (2003/C 289/30)                                     gevoerd.
                                                                      —     De door de Bondsrepubliek Duitsland gesloten bilaterale
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                  overeenkomsten zijn onverenigbaar met verordening
                                                                            (EG) nr. 1356/96 van de Raad van 8 juli 1996 tot
op 10 oktober 2003 beroep ingesteld tegen Bondsrepubliek
                                                                            vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor
Duitsland door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
                                                                            het vervoer van goederen of personen over de binnen-
vertegenwoordigd door Claudia Schmidt en Wouter Wils,
leden van haar juridische dienst, en Andreas Manville, hulp-                wateren, tussen lidstaten, om voor dit vervoer het vrij
                                                                            verrichten van diensten te verzekeren. De Poolse, Oe-
functionaris bij dezelfde juridische dienst, domicilie gekozen
                                                                            kraïense, Roemeense, Tsjechische, Slowaakse en Hongaar-
hebbende te Luxemburg.
                                                                            se binnenschippers en binnenvaartondernemingen, die
                                                                            volgens de bilaterale overeenkomsten een vergunning
De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert                     kunnen krijgen om vervoer tussen Duitsland en de andere
dat het den Hove behage:                                                    lidstaten te verrichten, voldoen namelijk niet aan de in
                                                                            die verordening gestelde voorwaarden.
—    vast te stellen dat de Bondsrepubliek Duitsland, door
     afzonderlijk met Roemenië, Polen en de Oekraïne te
     onderhandelen over bilaterale overeenkomsten betreffen-          (1) PB L 373, blz. 1.
     de de binnenscheepvaart, ze te sluiten, te ratificeren, in       (2) PB L 175, blz. 7.
     werking te doen treden en te weigeren ze op te zeggen,
     de krachtens artikel 10 EG-Verdrag en verordening (EEG)


title: Zaak T-9/13: Arrest van het Gerecht van 29 april 2015 — National Iranian Gas Company/Raad („Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen ten aanzien van Iran ter voorkoming van nucleaire proliferatie — Bevriezing van tegoeden — Exceptie van onwettigheid — Onjuiste rechtsopvatting — Evenredigheid — Eigendomsrecht — Bevoegdheid van de Raad — Motiveringsplicht — Rechten van verdediging — Heroverweging van de vastgestelde beperkende maatregelen — Recht op een effectieve rechterlijke bescherming — Onjuiste beoordeling”)

text:
               15.6.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 198/31

         Arrest van het Gerecht van 29 april 2015 — National Iranian Gas Company/Raad
   (Zaak T-9/13) (1)

   ((„Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - Beperkende maatregelen ten aanzien van Iran ter voorkoming van nucleaire proliferatie - Bevriezing van tegoeden - Exceptie van onwettigheid - Onjuiste rechtsopvatting - Evenredigheid - Eigendomsrecht - Bevoegdheid van de Raad - Motiveringsplicht - Rechten van verdediging - Heroverweging van de vastgestelde beperkende maatregelen - Recht op een effectieve rechterlijke bescherming - Onjuiste beoordeling”))
   (2015/C 198/41)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: The National Iranian Gas Company (Teheran, Iran) (vertegenwoordigers: E. Glaser en S. Perrotet, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: A. Vitro en M. Bishop, gemachtigden)

      Voorwerp

   Ten eerste, een verzoek tot gedeeltelijke nietigverklaring van artikel 1, punt 8, van besluit 2012/635/GBVB van de Raad van 15 oktober 2012 houdende wijziging van besluit 2010/413/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Iran (PB L 282, blz. 58), en, ten tweede, een verzoek tot nietigverklaring van besluit 2012/635, uitvoeringsverordening (EU) nr. 945/2012 van de Raad van 15 oktober 2012 houdende uitvoering van verordening (EU) nr. 267/2012 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran (PB L 282, blz. 16), en het bij brief van de Raad van 14 maart 2014 meegedeelde besluit, voor zover het de opname betreft van verzoeksters naam in bijlage II bij besluit 2010/413/GBVB van de Raad van 26 juli 2010 betreffende beperkende maatregelen tegen Iran en tot intrekking van gemeenschappelijk standpunt 2007/140/GBVB (PB L 195, blz. 39), en in bijlage IX bij verordening (EU) nr. 267/2012 van de Raad van 23 maart 2012 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran en tot intrekking van verordening (EU) nr. 961/2010 (PB L 88, blz. 1)

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               The National Iranian Gas Company wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 79 van 16.3.2013.


               23.2.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 51/2

         Lijsten om de samenstelling van de rechtsprekende formaties te bepalen
   (2008/C 51/04)
   Het Hof heeft tijdens zijn vergadering van 15 januari 2008 de in artikel 11 ter, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering bedoelde lijst voor het bepalen van de samenstelling van de Grote kamer vastgesteld als volgt:

               A. Tizzano

               J.-J. Kasel

               J. N. Cunha Rodrigues

               C. Toader

               R. Silva de Lapuerta

               A. Arabadjiev

               K. Schiemann

               T. von Danwitz

               J. Makarczyk

               J.-C. Bonichot

               P. Kūris

               P. Lindh

               E. Juhász

               L. Bay Larsen

               G. Arestis

               A. Ó Caoimh

               A. Borg Barthet

               E. Levits

               M. Ilešič

               U. Lõhmus

               J. Malenovský

               J. Klučka

         Het Hof heeft tijdens zijn vergadering van 15 januari 2008 de in artikel 11 quater, lid 2, eerste alinea, van het Reglement voor de procesvoering bedoelde lijst voor het bepalen van de samenstelling van de Eerste kamer vastgesteld als volgt:

               A. Tizzano

               J.-J. Kasel

               A. Borg Barthet

               E. Levits

               M. Ilešič

         Het Hof heeft tijdens zijn vergadering van 15 januari 2008 de in artikel 11 quater, lid 2, tweede alinea, van het Reglement voor de procesvoering bedoelde lijst voor het bepalen van de samenstelling van de Vijfde kamer vastgesteld als volgt:

               A. Borg Barthet

               M. Ilešič

               E. Levits

               J.-J. Kasel


title: Zaak C-36/04: Beroep, op 2 februari 2004 ingesteld door Koninkrĳk Spanje tegen Raad van de Europese Unie

text:
20.3.2004              NL                         Publicatieblad van de Europese Unie                                          C 71/15
Beroep, op 30 januari 2004 ingesteld door Commissie van                Verzoeker concludeert dat het den Hove behage:
de Europese Gemeenschappen tegen Groothertogdom
                            Luxemburg
                                                                       —     nietig te verklaren de artikelen 3, 4 en 6 van verordening
                                                                             (EG) nr. 1954/2003 (1) van de Raad van 4 november
                          (Zaak C-35/04)                                     2003 betreffende het beheer van de visserijinspanning
                                                                             voor bepaalde vangstgebieden en visbestanden van de
                          (2004/C 71/24)                                     Gemeenschap, tot wijziging van verordening (EEG)
                                                                             nr. 2847/93 en tot intrekking van de verordeningen (EG)
                                                                             nr. 685/95 en (EG) nr. 2027/95;
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
op 30 januari 2004 beroep ingesteld tegen Groothertogdom               —     de Raad in de kosten te verwijzen.
Luxemburg door Commissie van de Europese Gemeenschap-
pen, vertegenwoordigd door K. Banks als gemachtigde, domici-
lie gekozen hebbende te Luxemburg.
De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert                Middelen en voornaamste argumenten
dat het den Hove behage:
—     vast te stellen dat het Groothertogdom Luxemburg, door
      niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast        Schending van het non-discriminatiebeginsel
      te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2001/
      29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei           —     het gebruik van de referentieperiode van de artikelen 3, 4
      2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten                 en 6 van de bestreden verordening, die betrekking
      van het auteursrecht en de naburige rechten in de                      heeft op de jaren 1998 tot en met 2002, vormt een
      informatiemaatschappij (1), althans door deze bepalingen               discriminatie van de Spaanse vloot op grond van natio-
      niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens                       naliteit, daar de toegang van de Spaanse vloot in die jaren
      deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is                  krachtens de Toetredingsakte van het Koninkrijk Spanje
      nagekomen;                                                             en de Portugese Republiek tot de Europese Gemeenschap-
                                                                             pen beperkt was tot de ICES-gebieden V b), VI, VII en
—     het Groothertogdom Luxemburg te verwijzen in de                        VIII a), b), d) en e).
      kosten.
                                                                       —     de aanwijzing van het kwetsbare gebied, waarop artikel 6
                                                                             betrekking heeft, is ook discriminerend voor de Spaanse
Middelen en voornaamste argumenten                                           vloot, wanneer in aanmerking wordt genomen dat het
                                                                             nieuwe kwetsbare gebied gedeeltelijk samenvalt met het
De termijn voor omzetting van de richtlijn is op 22 december                 als „Irish Box” aangeduide gebied, waarin overeenkomstig
2002 verstreken.                                                             de Toetredingsakte van het Koninkrijk Spanje en de
                                                                             Portugese Republiek beperkingen voor de Spaanse vloot
                                                                             gelden.
(1) PB L 167 van 22.6.2001, blz. 10.
                                                                       Misbruik van bevoegdheid: het in artikel 6 bedoelde kwetsbare
                                                                       gebied had moeten worden beschermd volgens de procedures
                                                                       van verordening (EG) nr. 850/1998, voor de instandhouding
                                                                       van de visbestanden via technische maatregelen voor de
                                                                       bescherming van jonge exemplaren van mariene organismen,
Beroep, op 2 februari 2004 ingesteld door Koninkrijk                   waarbij maatregelen worden vastgesteld die zijn gekoppeld
           Spanje tegen Raad van de Europese Unie                      aan bepaalde perioden van het jaar, bepaalde gebieden of het
                                                                       gebruik van bepaalde selectievere soorten vistuig om de
                          (Zaak C-36/04)                               overleving van die jonge exemplaren te waarborgen. De
                                                                       bestreden verordening streeft daarentegen onder het mom van
                          (2004/C 71/25)                               bescherming van heek de instandhouding van de discriminatie
                                                                       van de Spaanse vloot in de wateren rond Ierland na.
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is             (1) PB L 289 van 7.11.2003, blz. 1.
op 2 februari 2004 (faxbericht van 29 januari 2004) beroep
ingesteld tegen Raad van de Europese Unie door Koninkrijk
Spanje, vertegenwoordigd door Nuria Díaz Abad, abogado del
Estado, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.


title: Zaak T-484/11: Beschikking van het Gerecht van 14 september 2012 — Skyhawke Technologies/BHIM — British Sky Broadcasting en Sky IP International (SKYCADDIE)

text:
               17.11.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 355/38

         Beschikking van het Gerecht van 14 september 2012 — Skyhawke Technologies/BHIM — British Sky Broadcasting en Sky IP International (SKYCADDIE)
   (Zaak T-484/11) (1)

   2012/C 355/80
   Procestaal: Engels
   De president van de Vierde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 319 van 29.10.2011.


title: Zaak T-199/06: Beschikking van het Gerecht van 17 december 2009 — Akzo Nobel e.a./Commissie

text:
               13.2.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 37/48

         Beschikking van het Gerecht van 17 december 2009 — Akzo Nobel e.a./Commissie
   (Zaak T-199/06) (1)

   2010/C 37/72

      Procestaal: Engels

   De president van de Zesde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 212 van 2.9.2006.


               15.12.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 467/26

         Beroep tegen IJsland, ingesteld door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 26 september 2016
   (Zaak E-13/16)
   (2016/C 467/13)
   Op 26 september 2016 is bij het EVA-Hof beroep ingesteld tegen IJsland door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, vertegenwoordigd door Carsten Zatschler, Audur Ýr Steinarsdóttir en Øyvind Bø, optredend als gemachtigden van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, Belliardstraat 35, 1040 Brussel.
   De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA vraagt het EVA-Hof:

               1.

               te verklaren dat IJsland niet heeft voldaan aan zijn verplichtingen die voortvloeien uit het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 17h van hoofdstuk II van bijlage XIII bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2000/30/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 juni 2000 betreffende de technische controle langs de weg van bedrijfsvoertuigen die in de Gemeenschap deelnemen aan het verkeer) door niet de technische controles langs de weg in te voeren die artikel 3, lid 1, van het besluit vereist;

               2.

               IJsland te verwijzen in de kosten van de procedure.

      Feiten en argumenten:

               —

               Het verzoek betreft het feit dat IJsland op 16 september 2014 nog geen gevolg had gegeven aan een met redenen omkleed advies dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 16 juli 2014 tot IJsland had gericht wegens de niet-nakoming door deze staat van de verplichtingen die voortvloeien uit het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 17h van hoofdstuk II van bijlage XIII bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2000/30/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 juni 2000 betreffende de technische controle langs de weg van bedrijfsvoertuigen die in de Gemeenschap deelnemen aan het verkeer) door niet de technische controles langs de weg in te voeren die artikel 3, lid 1, van het besluit vereist.


title: Zaak C-170/13: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 16 juli 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Düsseldorf — Duitsland) — Huawei Technologies Co. Ltd/ZTE Corp., ZTE Deutschland GmbH [Mededinging — Artikel 102 VWEU — Onderneming houdster van een standaard-essentieel octrooi, die zich jegens een standaardisatieorganisatie de verbintenis is aangegaan aan derden licenties te verlenen onder eerlijke, redelijke en niet-discriminerende voorwaarden, genoemd „FRAND”(„fair, reasonable and non-discriminatory”)-voorwaarden — Misbruik van machtspositie — Beroepen wegens inbreuk — Vordering tot staken — Vordering tot terugroeping van producten — Vordering tot verstrekking van boekhoudkundige gegevens — Vordering tot schadevergoeding — Verplichtingen van de houder van het standaard-essentieel octrooi]

text:
               14.9.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 302/2

         Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 16 juli 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Düsseldorf — Duitsland) — Huawei Technologies Co. Ltd/ZTE Corp., ZTE Deutschland GmbH
   (Zaak C-170/13) (1)

   ([Mededinging - Artikel 102 VWEU - Onderneming houdster van een standaard-essentieel octrooi, die zich jegens een standaardisatieorganisatie de verbintenis is aangegaan aan derden licenties te verlenen onder eerlijke, redelijke en niet-discriminerende voorwaarden, genoemd „FRAND”(„fair, reasonable and non-discriminatory”)-voorwaarden - Misbruik van machtspositie - Beroepen wegens inbreuk - Vordering tot staken - Vordering tot terugroeping van producten - Vordering tot verstrekking van boekhoudkundige gegevens - Vordering tot schadevergoeding - Verplichtingen van de houder van het standaard-essentieel octrooi])
   (2015/C 302/02)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Landgericht Düsseldorf

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Huawei Technologies Co. Ltd

      Verwerende partijen: ZTE Corp., ZTE Deutschland GmbH

      Dictum

               1)

               Artikel 102 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat de houder van een octrooi dat essentieel is voor een door een standaardisatieorganisatie opgestelde standaard, die jegens deze standaardisatieorganisatie de onherroepelijke verbintenis is aangegaan om aan derden een licentie te verlenen onder eerlijke, redelijke en niet-discriminerende voorwaarden, genoemd „FRAND”(„fair, reasonable and non-discriminatory”)-voorwaarden, geen misbruik van zijn machtspositie in de zin van dat artikel maakt door een beroep wegens inbreuk in te stellen strekkende tot staking van de inbreuk op zijn octrooi of tot terugroeping van de producten voor de vervaardiging waarvan gebruik is gemaakt van dit octrooi, wanneer:

                           —

                           hij vóór de instelling van dat beroep, enerzijds, de vermeende inbreukmaker in kennis heeft gesteld van de inbreuk die hem wordt verweten, met vermelding van dat octrooi en met precisering van de wijze waarop daarop inbreuk is gemaakt, en anderzijds, nadat de vermeende inbreukmaker te kennen heeft gegeven dat hij bereid is een licentieovereenkomst te sluiten onder FRAND-voorwaarden, deze inbreukmaker een concreet en schriftelijk aanbod van een licentie onder dergelijke voorwaarden heeft gedaan en daarbij met de name de royalty en de wijze van berekening daarvan nader heeft aangegeven, en

                           —

                           die inbreukmaker het betrokken octrooi blijft gebruiken en niet met bekwame spoed overeenkomstig de handelsgebruiken en te goeder trouw gevolg geeft aan dit aanbod, hetgeen dient te worden uitgemaakt aan de hand van objectieve elementen en inhoudt dat er geen sprake is van vertragingstactiek.

               2)

               Artikel 102 VWEU aldus moeten worden uitgelegd dat het, in omstandigheden als aan de orde in het hoofdgeding, een onderneming met een machtspositie die houdster is van een octrooi dat essentieel is voor een door een standaardisatieorganisatie opgestelde standaard, waarvoor zij jegens deze standaardisatieorganisatie de verbintenis is aangegaan licenties te verlenen onder FRAND-voorwaarden, niet verboden is tegen degene die inbreuk zou hebben gemaakt op haar octrooi, een beroep wegens inbreuk in te stellen strekkende tot het verstrekken van boekhoudkundige gegevens over de in het verleden verrichte handelingen van exploitatie van dit octrooi of tot schadevergoeding voor deze handelingen.

      (1)  PB C 215 van 27.7.2013.