title: Zaak C-303/08: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 22 december 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht — Duitsland) — Land Baden-Württemberg/Metin Bozkurt (Associatieovereenkomst EEG-Turkije — Gezinshereniging — Artikel 7, eerste alinea, van besluit nr. 1/80 van Associatieraad — Echtgenoot van Turkse werkneemster die met deze meer dan vijf jaar heeft samengewoond — Behoud van verblijfsrecht na echtscheiding — Veroordeling van betrokkene voor geweld tegen zijn ex-echtgenote — Rechtsmisbruik)

text:
               19.2.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 55/2

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 22 december 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht — Duitsland) — Land Baden-Württemberg/Metin Bozkurt
   (Zaak C-303/08) (1)

   (Associatieovereenkomst EEG-Turkije - Gezinshereniging - Artikel 7, eerste alinea, van besluit nr. 1/80 van Associatieraad - Echtgenoot van Turkse werkneemster die met deze meer dan vijf jaar heeft samengewoond - Behoud van verblijfsrecht na echtscheiding - Veroordeling van betrokkene voor geweld tegen zijn ex-echtgenote - Rechtsmisbruik)
   2011/C 55/02
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesverwaltungsgericht

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Land Baden-Württemberg

      Verwerende partij: Metin Bozkurt

      in aanwezigheid van: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Bundesverwaltungsgericht (Duitsland) — Uitlegging van artikel 7, eerste alinea, tweede streepje, van besluit nr. 1/80 van de Associatieraad van 19 september 1980 betreffende de ontwikkeling van de associatie tussen de Europese Economische Gemeenschap en Turkije — Verblijfsrecht dat als gezinslid is verkregen door een Turkse echtgenoot van een tot de legale arbeidsmarkt van een lidstaat behorende Turkse werkneemster — Voortbestaan van het verblijfsrecht in geval van echtscheiding waaraan aantastingen van de lichamelijke integriteit van de ex-echtgenote zijn voorafgegaan die tot een strafrechtelijke veroordeling hebben geleid

      Dictum

               1)

               Artikel 7, eerste alinea, van besluit nr. 1/80 van 19 september 1980 betreffende de ontwikkeling van de associatie, aangenomen door de Associatieraad die is ingesteld bij de overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Economische Gemeenschap en Turkije, moet aldus worden uitgelegd dat een Turkse staatsburger zoals verzoeker in het hoofdgeding, die als gezinslid van een tot de legale arbeidsmarkt van een lidstaat behorende Turkse werkneemster en doordat hij gedurende een ononderbroken tijdvak van ten minste vijf jaar bij zijn echtgenote heeft gewoond, beschikt over de rechten die behoren bij de rechtspositie die het tweede streepje van die bepaling verleent, die rechten niet verliest wanneer hij na de verkrijging van die rechten uit de echt scheidt.

               2)

               Er is geen sprake van rechtsmisbruik wanneer een Turkse staatsburger zoals verzoeker in het hoofdgeding zich beroept op een recht dat hij legaal heeft verkregen op grond van artikel 7, eerste alinea, van besluit nr. 1/80, zelfs al heeft hij, na dat recht van zijn ex-echtgenote te hebben afgeleid, tegen haar een ernstig strafbaar feit gepleegd waarvoor hij strafrechtelijk is veroordeeld.
               Artikel 14, lid 1, van dat besluit staat er echter niet aan in de weg dat een uitzettingsmaatregel wordt genomen tegen een Turkse staatsburger die strafrechtelijk is veroordeeld, op voorwaarde dat zijn persoonlijk gedrag een actuele, reële en voldoende ernstige bedreiging vormt die een fundamenteel belang van de samenleving aantast. De bevoegde nationale rechter moet beoordelen of dit in het hoofdgeding het geval is.

      (1)  PB C 247 van 27.9.2008.


title: Zaak C-90/08 P: Hogere voorziening ingesteld op 28 februari 2008 door K & L Ruppert Stiftung & Co. Handels-KG tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Tweede kamer) van 12 december 2007 in zaak T-86/05, K & L Ruppert Stiftung & Co. Handels-KG/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

text:
               7.6.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 142/10

         Hogere voorziening ingesteld op 28 februari 2008 door K & L Ruppert Stiftung & Co. Handels-KG tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Tweede kamer) van 12 december 2007 in zaak T-86/05, K & L Ruppert Stiftung & Co. Handels-KG/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)
   (Zaak C-90/08 P)
   (2008/C 142/16)
   Procestaal: Duits
   Partijen

      Rekwirante: K & L Ruppert Stiftung & Co. Handels-KG (vertegenwoordiger: D. Spohn, Rechtsanwältin)

      Andere partijen in de procedure: 1. Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), 2. Natália Cristina Lopes de Almeida Cunha, 3. Cláudia Couto Simões, 4. Marly Lima Jatobá
   Conclusies

               —

               volledige vernietiging van punt 1 van het dictum van de bestreden beslissing van het Gerecht van eerste aanleg van 12 december 2007 in zaak T-86/05 en vernietiging van punt 2 van het dictum van die beslissing in die zin dat het BHIM wordt verwezen in zijn eigen kosten en in die van rekwirante;

               —

               verwijzing van het BHIM in de proceskosten die nog zullen opkomen;

         bij wege van toewijzing van de in eerste aanleg geformuleerde vorderingen:

               —

               volledige vernietiging van de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 7 december 2004 in zaak R 0328/2004-1;

               —

               verwijzing van het BHIM in de proceskosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Het Gerecht van eerste aanleg heeft het beroep van rekwirante tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM verworpen op grond dat de oppositieafdeling van het BHIM regel 71, lid 1, tweede zin, van verordening nr. 2868/95 correct heeft toegepast bij haar afwijzing van het verzoek van rekwirante om verlenging van de termijn voor overlegging van het bewijs van gebruik van de oudere merken in het kader van de oppositieprocedure, en op grond dat het BHIM in het concrete geval geen discretionaire bevoegdheid had om rekening te houden met de bewijzen die rekwirante te laat had overgelegd.
   De hogere voorziening berust op de volgende schendingen van het gemeenschapsrecht door het Gerecht.

               1)

                  Het Gerecht van eerste aanleg heeft regel 71, lid 1, tweede zin, van verordening nr. 2868/95 geschonden doordat het deze bepaling onjuist heeft uitgelegd. Het Gerecht van eerste aanleg is in het bijzonder voorbijgegaan aan het feit dat verordening nr. 40/94 geen regeling over mogelijke gronden voor verlenging van de termijn bevat. Het is eveneens eraan voorbijgegaan dat op het relevante tijdstip regel 71, lid 1, van verordening nr. 2868/95 niet door richtsnoeren of andere instructies van het BHIM over de oppositie was geconcretiseerd, zodat er geen ruimte was voor uitlegging van de gronden voor aanvaarding van verlenging van de termijn. Het Gerecht heeft aldus niet alle feiten in aanmerking genomen of regel 71, lid 1, tweede zin, van verordening nr. 2868/95 onjuist uitgelegd.

               2)

                  Het Gerecht van eerste aanleg is zijn motiveringsplicht niet nagekomen doordat het niet nader is ingegaan op de door rekwirante aangevoerde omstandigheid dat er op het tijdstip van het verzoek om verlenging van de termijn geen regeling en ook geen referentiekader voor het opstellen van verzoeken om verlenging van de termijn bestond. Aangezien het verzoek om verlenging van de termijn met redenen was omkleed, had het Gerecht moeten aangeven, op welke juridische gronden de motivering van dat verzoek als ontoereikend moest worden aangemerkt.

               3)

                  Het Gerecht van eerste aanleg heeft artikel 74, lid 2, van verordening nr. 40/94 geschonden doordat het deze bepaling onjuist heeft uitgelegd, namelijk aldus dat het BHIM geen discretionaire bevoegdheid heeft om rekening te houden met bewijzen die in de oppositieprocedure te laat zijn overgelegd. Het is eraan voorbijgegaan dat de kamers van beroep wel degelijk discretionaire bevoegdheid hebben en dat artikel 43 van verordening nr. 40/94 en regel 22, lid 2, tweede zin, van verordening nr. 2868/95 deze bevoegdheid niet uitsluiten.


title: Zaak C-35/00: Beroep, op 8 februari 2000 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Verenigd Koninkrĳk

text:
8.4.2000               NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                        C 102/15
2. het door Boehringer Ingelheim Vetmedica GmbH en C. H.              Middelen en voornaamste argumenten
     Boehringer Sohn in zaak T-152/96 ingestelde beroep tot
     nietigverklaring van verordening nr. 1312/96 te ver-
     werpen;                                                          De geldende plannen voor het beheer van afvalstoffen, die aan
                                                                      de Commissie zijn meegedeeld overeenkomstig artikel 7 van
3. Boehringer Ingelheim Vetmedica GmbH en C. H. Boehrin-              richtlijn 75/442/EEG, bestrijken blijkbaar niet het volledige
     ger Sohn te verwijzen in de kosten van de hogere                 grondgebied van het Verenigd Koninkrijk. Uit de meegedeelde
     voorziening;                                                     informatie heeft de Commissie afgeleid, dat het door het
                                                                      Verenigd Koninkrijk meegedeeld aantal plannen niet het
4. Boehringer Ingelheim Vetmedica GmbH en C. H. Boehrin-              volledige grondgebied van het Verenigd Koninkrijk bestrijkt.
     ger Sohn te verwijzen in de kosten van het beroep tot
     nietigverklaring in zaak T-152/96.
                                                                      Wat richtlijn 91/689/EEG betreft, blijkt uit bijlage 1 bij het
                                                                      met redenen omkleed advies dat 21 van de meegedeelde
Middelen en voornaamste argumenten                                    plannen niet de verlangde informatie bevatten betreffende
                                                                      gevaarlijke afvalstoffen. Ingevolge artikel 6 van deze richtlijn
De Commissie stelt, dat het Gerecht van eerste aanleg heeft           dienen de autoriteiten van het Verenigd Koninkrijk plannen
gedwaald ten aanzien van het recht, waar het vaststelde dat de        op te stellen voor het beheer van gevaarlijke afvalstoffen.
Commissie buiten de grenzen van haar bevoegdheid is getreden          Blijkens de meegedeelde informatie heeft het Verenigd Konink-
door de geldigheid te beperken van de bij verordening                 rijk aan deze verplichtingen niet voldaan.
nr. 1312/96 vastgestelde maximumwaarden voor residuen
(MRL).
                                                                      Wat verder richtlijn 94/62/EG betreft, is er blijkbaar slechts
                                                                      één plan dat een hoofdstuk over verpakkingsafval bevat.
Tevens stelt de Commissie, dat de redenering waarop deze              Ingevolge artikel 14 van deze richtlijn dienen de autoriteiten
conclusie is gebaseerd, tegenstrijdigheden bevat, en onvolledig       van het Verenigd Koninkrijk een specifiek hoofdstuk over het
en onjuist is.                                                        beheer van verpakkingen en verpakkingsafval op te nemen in
                                                                      een plan voor het beheer van afvalstoffen in de zin van
(1) PB C 318, 26.10.96, blz. 15.                                      artikel 7. Uit de meegedeelde informatie blijkt, dat het Verenigd
(2) PB C 354, 23.11.96, blz. 32.                                      Koninkrijk aan deze verplichtingen niet heeft voldaan.
                                                                      (1) van de Raad van 15 juli 1975 betreffende afvalstoffen (PB L 194,
                                                                          25.07.75, blz. 39).
                                                                      (2) van de Raad van 12 december 1991 betreffende gevaarlijke
                                                                          afvalstoffen (PB L 377, 31.12.91, blz. 20).
                                                                      (3) van het Europees parlement en de Raad van 20 december 1994
Beroep, op 8 februari 2000 ingesteld door Commissie van                   betreffende verpakking en verpakkingsafval (PB L 365, 31.12.94,
de Europese Gemeenschappen tegen Verenigd Koninkrijk                      blz. 10).
                          (Zaak C-35/00)
                         (2000/C 102/25)
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
op 8 februari 2000 beroep ingesteld tegen Verenigd Koninkrijk
door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-
woordigd door R. Wainwright, juridisch hoofdadviseur, en
                                                                      Beroep, op 14 februari 2000 ingesteld door Commissie
L. Ström, juridisch adviseur, als gemachtigden, domicilie geko-
                                                                            van de Europese Gemeenschappen tegen Ierland
zen hebbende te Luxemburg ten kantore van C. Gómez de la
Cruz, Centre Wagner.
                                                                                (Zaak C-46/00)
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
— te verklaren dat de regering van het Verenigd Koninkrijk,                                    (2000/C 102/26)
     door na te laten plannen voor het beheer van afvalstoffen
     op te stellen die voldoen aan alle vereisten van richtlijnen
     75/442/EEG (1), 91/689/EEG (2) en 94/62/EG (3) betreffen-        Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
     de afvalstoffen, en/of de Commissie hiervan op de hoogte         op 14 februari 2000 beroep ingesteld tegen Ierland door
     te brengen, niet heeft voldaan aan de krachtens de               Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoor-
     respectievelijke artikelen 7, 6 en 14 van deze richtlijnen       digd door K. Banks, juridisch adviseur, en B. Mongin, lid van
     op haar rustende verplichtingen,                                 haar juridische dienst, als gemachtigden, domicilie gekozen
                                                                      hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz, lid van de
— het Verenigd Koninkrijk te verwijzen in de kosten.                  juridische dienst van de Commissie, Centre Wagner, Kirchberg.


title: Zaak T-308/06: Beroep ingesteld op 13 november 2006 — Buffalo Milke Automotive Polishing Products/BHIM — Werner & Mertz (Buffalo Milke Automotive Polishing Products)

text:
               30.12.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 326/63

         Beroep ingesteld op 13 november 2006 — Buffalo Milke Automotive Polishing Products/BHIM — Werner & Mertz (Buffalo Milke Automotive Polishing Products)
   (Zaak T-308/06)
   (2006/C 326/135)
   Taal van het verzoekschrift: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: Buffalo Milke Automotive Polishing Products, Inc. (Pleasanton, Verenigde Staten van Amerika) (vertegenwoordigers: F. de Visscher, E. Cornu en D. Moreau, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Werner & Mertz GmbH (Mainz, Duitsland)
   Conclusies

               —

               de beslissing van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt van 8 september 2006 in zaak R 1094/2005-2 te vernietigen;

               —

               het Bureau te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Betrokken gemeenschapsmerk: beeldmerk „BUFFALO MILKE Automotive Polishing Products” voor waren en diensten van de klassen 3, 18 en 25 — aanvraagnr. 2 099 018

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: Werner & Mertz GmbH

      Oppositiemerk of -teken: nationaal beeldmerk „BÚFALO” voor waren van klasse 3

      Beslissing van de oppositieafdeling: afwijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: vernietiging van de beslissing van de oppositieafdeling

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 43 van verordening nr. 40/94 van de Raad en schending van regel 22 van verordening nr. 2868/95 van de Commissie doordat de kamer van beroep geen rekening had mogen houden met het bewijs van gebruik dat voor het eerst voor haar werd overgelegd buiten de door de oppositieafdeling gestelde termijn.


title: Zaak T-27/11: Beschikking van het Gerecht van 15 december 2011 — Rheinischer Sparkassen- und Giroverband/Commissie

text:
               11.2.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 39/21

         Beschikking van het Gerecht van 15 december 2011 — Rheinischer Sparkassen- und Giroverband/Commissie
   (Zaak T-27/11) (1)

   2012/C 39/42
   Procestaal: Duits
   De president van de Zesde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 72 van 5.3.2011.


               22.12.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 315/1

         (2007/C 315/01)
   Laatste publicatie van het Hof van Justitie in het Publicatieblad van de Europese Unie

         PB C 297 van 8.12.2007

   Historisch overzicht van de vroegere publicaties

      PB C 283 van 24.11.2007

      PB C 269 van 10.11.2007

      PB C 247 van 20.10.2007

      PB C 235 van 6.10.2007

      PB C 223 van 22.9.2007

      PB C 211 van 8.9.2007

   Deze teksten zijn beschikbaar in:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Zaak C-273/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione (Italië) op 13 mei 2016 — Agenzia delle Entrate/Federal Express Europe Inc.

text:
               19.9.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 343/21

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione (Italië) op 13 mei 2016 — Agenzia delle Entrate/Federal Express Europe Inc.
   (Zaak C-273/16)
   (2016/C 343/32)
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Corte suprema di cassazione

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Agenzia delle Entrate

      Verwerende partij: Federal Express Europe Inc.

      Prejudiciële vraag

   Kan artikel 144, juncto artikel 86, lid 1, lid, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 (1) (die overeenstemmen met de artikelen 14, leden 1 en 2, en 11, B, lid 3, van richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 (2)) aldus worden uitgelegd dat de enige voorwaarde die geldt opdat verbonden handelingen bestaande in diensten op het gebied van intern vervoer („inbound”) — van de luchthavens naar de plaats van bestemming op het grondgebied van de lidstaat, met het beding „franco plaats van bestemming” — niet aan btw zijn onderworpen, erin bestaat dat de waarde ervan in de maatstaf van heffing is begrepen, ongeacht of bij de invoer van de goederen daadwerkelijk belasting bij de douane wordt geheven? Is het dan ook onverenigbaar met bovenvermelde communautaire bepalingen wanneer de interne voorschriften van artikel 9, eerste alinea, punt 2, juncto artikel 69, lid 1, van decreet nr. 633 van de president van de Republiek van 26 oktober 1972, in de destijds in de tijd toepasselijke versie, aldus worden uitgelegd dat in alle gevallen, en dus ook in geval van niet aan btw onderworpen importen — zoals in het onderhavige geval, waarin het gaat om documenten en voorwerpen van geringe waarde — de nadere voorwaarde van daadwerkelijke onderwerping aan btw (en de effectieve betaling van de belasting bij de douane) bij de invoer van de goederen vervuld moet zijn, een en ander in voorkomend geval mede in aanmerking genomen dat de vervoersdiensten bijkomend zijn in verhouding tot de hoofddiensten (invoer) en dat vereenvoudiging de aan beide verrichtingen ten grondslag ratio is?

      (1)  Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1).

      (2)  Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid- Staten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1).


title: Zaak T-236/08: Beroep ingesteld op 16 juni 2008 — HPA/Commissie

text:
               30.8.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 223/49

         Beroep ingesteld op 16 juni 2008 — HPA/Commissie
   (Zaak T-236/08)
   (2008/C 223/87)
   Procestaal: Nederlands
   Partijen

      Verzoekende partij: Hoofdproductschap Akkerbouw (Den Haag, Nederland) (vertegenwoordiger: mr. R. J. M. van den Tweel)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies van verzoekende partij

               —

               De Beschikking van de Commissie van 19 december 2006, kenmerk C(2006)7093/6, inzake de invordering van schuldverdering nr. 3240206544 die hoofdelijk ten laste komt van de leden van het Europese economische samenwerkingsverband (EESV) Euroterroirs, in het kader van project nr. 93.EU.06.002 inzake een inventariserende studie over het Europese erfgoed van typische en regionale landbouw- en voedingsproducten (producten van eigen bodem), voor zover daarbij althans het Hoofdproductschap Akkerbouw hoofdelijk aansprakelijk wordt gesteld voor het volledige bedrag van voornoemde schuldvordering, non-existent verklaren, althans vernietigen;

               —

               de Commissie veroordelen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoekster richt zich tegen de invordering van een schuldvordering van Eurroterroirs, vastgesteld bij Beschikking van de Commissie van 14 augustus 2000. Volgens verzoekster moet de bestreden Beschikking, althans voor zover zij daarbij hoofdelijk aansprakelijk wordt gesteld voor het volledige bedrag van de schuldvordering, als non-existent en nietig worden aangemerkt aangezien aan deze beschikking bijzonder ernstige en in het oog springende gebreken kleven. Volgens verzoekster kan dan ook na afloop van de beroepstermijnen worden vastgesteld dat de Beschikking geen rechtsgevolgen teweeg heeft gebracht.
   In haar eerste middel, voert verzoekster een schending aan van Verordening nr. 2137/85 (1) aangezien verzoekster nimmer lid is geweest van het Europese economische samenwerkingsverband (EESV) Euroterroirs en uit dien hoofde niet aansprakelijk kan zijn.
   Ten tweede voert verzoekster een schending aan van het recht van verdediging. De Commissie zou verzoekster niet in de gelegenheid hebben gesteld om haar standpunt kenbaar te maken alvorens de bestreden Beschikking vast te stellen en zou pas door toezending van de bestreden Beschikking verzoekster op de hoogte hebben gesteld van de bij beschikking van 14 augustus 2000 vastgestelde schuldvordering.
   Ten derde voert verzoekster een schending aan van het evenredigheidsbeginsel. De Commissie zou verzoekster zes jaar na de vaststelling van de schuldvordering hoofdelijk aansprakelijk stellen zonder eerst zelf adequate maatregelen te nemen tegen Euroterroirs zelf, tegen het oprichtende lid, tevens bestuurder van Euroterroirs, Conseil national des Arts Culinairs (CNAC) te Frankrijk, of tegen de lidstaat Frankrijk. Bovendien zou de Nederlandse deskundige voor enkele inventariserende werkzaamheden in 1994/1995 in het kader van het project van Euroterroirs een vergoeding van slechts 13 055 euro hebben ontvangen.
   Tenslotte voert verzoekster aan dat de schuldvordering verjaard is aangezien de Commissie de betrokken debetnota op 28 september 2000 aan Euroterroirs heeft gezonden, zonder nadien verzoekster tijdig in kennis te stellen van handelingen die de verjaringstermijn zouden kunnen schorsen.

      (1)  Verordening (EEG) nr. 2137/85 van de Raad van 25 juli 1985 tot instelling van Europese economische samenwerkingsverbanden (EESV) (PB L 199, blz. 1).


title: Zaak C-27/11: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Sofia — grad (Bulgarije) op 17 januari 2011 — Anton Vinkov/Nachalnik „Administrativno-nakazatelna deynost” v otdel „Patna politsia” na Stolichna Direktsia na vatreshnite raboti (Hoofd „Zaken betreffende bestuurlijke sancties” van de afdeling „Verkeerspolitie” van de hoofdstedelijke directie van Binnenlandse Zaken)

text:
               14.5.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 145/3

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Sofia — grad (Bulgarije) op 17 januari 2011 — Anton Vinkov/Nachalnik „Administrativno-nakazatelna deynost” v otdel „Patna politsia” na Stolichna Direktsia na vatreshnite raboti (Hoofd „Zaken betreffende bestuurlijke sancties” van de afdeling „Verkeerspolitie” van de hoofdstedelijke directie van Binnenlandse Zaken)
   (Zaak C-27/11)
   2011/C 145/03
   Procestaal: Bulgaars

      Verwijzende rechter

   Administrativen sad Sofia — grad

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Anton Vinkov

      Verwerende partij: Nachalnik „Administrativno-nakazatelna deynost” v otdel „Patna politsia” na Stolichna Direktsia na vatreshnite raboti (Hoofd „Zaken betreffende bestuurlijke sancties” van de afdeling „Verkeerspolitie” van de hoofdstedelijke directie van Binnenlandse Zaken)

      Prejudiciële vragen

               1)

               Dienen toepasselijke nationale rechtsregels, zoals deze in het hoofdgeding, betreffende de rechtsgevolgen van een door een overheidsinstantie genomen beslissing over de oplegging van een geldelijke sanctie wegens een bestuursrechtelijke inbreuk op de verkeerswetgeving, aldus te worden uitgelegd dat zij verenigbaar zijn met de voorschriften van de Verdragen en de op grond van deze Verdragen vastgestelde unierechtelijke maatregelen op het gebied van de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht en/of in voorkomend geval op het gebied van het vervoer?

               2)

               Volgt uit de voorschriften van de Verdragen en de op basis hiervan vastgestelde unierechtelijke maatregelen op het gebied van de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht in samenhang met de justitiële samenwerking in strafzaken overeenkomstig artikel 82, lid 1, tweede alinea, sub a, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie alsmede op het gebied van het vervoer overeenkomstig artikel 91, lid 1, sub c, van dit Verdrag, dat bestuursrechtelijke inbreuken op de verkeerswetgeving die in de zin van en in verband met artikel 2 van het Protocol nr. 7 bij het Verdrag tot Bescherming van de Rechten van de Mens en de Fundamentele Vrijheden als „licht” kunnen worden gekwalificeerd, binnen de werkingssfeer van het Unierecht vallen?

               3)

                  Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord, worden volgende vragen ter beantwoording voorgelegd:

                           3.1.

                              Vormt een bestuursrechtelijke inbreuk op de verkeerswetgeving in de omstandigheden van het hoofdgeding een lichte overtreding in de zin van het Unierecht wanneer zich tegelijkertijd de volgende omstandigheden voordoen:

                                       a)

                                       Het strafbare feit is een verkeersongeval waardoor financieel nadeel is ontstaan, dient te worden gekwalificeerd als een feit waarvoor dat de betrokkene schuld treft en is strafbaar als bestuursrechtelijke inbreuk.

                                       b)

                                       Ingevolge de hoogte van de bepaalde geldelijke sanctie kan de beslissing over de oplegging ervan niet voor een rechter worden betwist, en heeft de betrokkene niet de mogelijkheid het bewijs te leveren dat hij geen schuld heeft aan het hem verweten strafbare feit.

                                       c)

                                       Het in de beslissing vermelde aantal controlepunten wordt automatisch afgetrokken op het tijdstip waarop de beslissing definitief wordt.

                                       d)

                                       In het kader van het ingestelde rijbewijzensysteem, waar bij de afgifte ervan een bepaald aantal controlepunten wordt toegewezen waarmee bij het plegen van inbreuken rekening dient te worden gehouden, wordt ook de aftrek van controlepunten op grond van niet voor beroep vatbare strafbeschikkingen als ambtshalve rechtsgevolg in aanmerking genomen.

                                       e)

                                       Indien bij de rechter een beroep wordt ingesteld tegen de dwangmaatregel van de intrekking van het rijbewijs wegens de ontzegging van de rijbevoegdheid, te weten het ambtshalve rechtsgevolg van de aftrek van het aanvankelijk verleende aantal controlepunten, dan volgt er geen incidentele rechterlijke toetsing van de rechtmatigheid van de niet voor beroep vatbare strafbeschikking op grond waarvan de controlepunten werden afgetrokken.

                           3.2.

                           Is het op grond van artikel 82 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, in voorkomend geval artikel 91, lid 1, sub c, van dit Verdrag, en de op grond van deze voorschriften vastgestelde maatregelen alsook op basis van het kaderbesluit 2005/214/JBZ van de Raad van 24 februari 2005 inzake de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning op geldelijke sancties toegestaan, dat respectievelijk het beginsel van de wederzijdse erkenning van rechterlijke uitspraken en beslissingen en de maatregelen ter verbetering van de verkeersveiligheid niet worden toegepast op een beslissing over de oplegging van een geldelijke sanctie wegens een volgens het Unierecht als „licht” te kwalificeren inbreuk op de verkeerswetgeving in de omstandigheden van het hoofdgeding, daar de betrokken lidstaat heeft bepaald dat geen rekening dient te worden gehouden met de noodzakelijke voorwaarden voor een beroep bij een met name in strafzaken bevoegde rechter noch met de toepasbaarheid van de nationale regels van procesrecht inzake rechtsmiddelen met betrekking tot de tenlastelegging van een strafbaar feit?

               4)

                  Indien de tweede vraag ontkennend wordt beantwoord, worden volgende vragen ter beantwoording voorgelegd:

               Is het op grond van artikel 82 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, in voorkomend geval artikel 91, lid 1, sub c, van dit Verdrag, en de op grond van deze voorschriften vastgestelde maatregelen alsook op basis van het kaderbesluit 2005/214/JBZ van de Raad van 24 februari 2005 inzake de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning op geldelijke sancties toegestaan, dat respectievelijk het beginsel van de wederzijdse erkenning van rechterlijke uitspraken en beslissingen en de unierechtelijke maatregelen ter verbetering van de verkeersveiligheid volgens de lidstaat — doordat hij in een normatieve handeling heeft bepaald dat geen rekening dient te worden gehouden met de noodzakelijke voorwaarden voor een beroep bij een met name in strafzaken bevoegde rechter noch met de toepasbaarheid van de nationale regels van procesrecht inzake rechtsmiddelen met betrekking tot de tenlastelegging van een strafbaar feit — niet worden toegepast op een beslissing over de oplegging van een geldelijke sanctie waarbij voor de beslissing in de omstandigheden van het hoofdgeding tegelijkertijd het volgende geldt:

                           a)

                           Het strafbare feit is een verkeersongeval waardoor financieel nadeel is ontstaan, dient te worden gekwalificeerd als een feit waarvoor de betrokkene schuld treft en is strafbaar als bestuursrechtelijke inbreuk.

                           b)

                           Ingevolge de hoogte van de bepaalde geldelijke sanctie kan de beslissing over de oplegging ervan niet voor een rechter worden betwist, en heeft de betrokkene niet de mogelijkheid het bewijs te leveren dat hij geen schuld heeft aan het hem verweten strafbare feit.

                           c)

                           Het in de beslissing vermelde aantal controlepunten wordt automatisch afgetrokken op het tijdstip waarop de beslissing definitief wordt.

                           d)

                           In het kader van het ingestelde rijbewijzensysteem, waar bij de afgifte ervan een bepaald aantal controlepunten wordt toegewezen waarmee bij het plegen van inbreuken rekening dient te worden gehouden, wordt ook de aftrek van controlepunten op grond van niet voor beroep vatbare strafbeschikkingen als ambtshalve rechtsgevolg in aanmerking genomen.

                           e)

                           Indien bij de rechter een beroep wordt ingesteld tegen de dwangmaatregel van de intrekking van het rijbewijs wegens de ontzegging van de rijbevoegdheid, te weten het ambtshalve rechtsgevolg van de aftrek van het aanvankelijk verleende aantal controlepunten, dan volgt er geen incidentele rechterlijke toetsing van de rechtmatigheid van de niet voor beroep vatbare strafbeschikking op grond waarvan de controlepunten werden afgetrokken


title: Zaak C-275/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 17 mei 2016 — Comune di Balzola e a./Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni

text:
               29.8.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 314/8

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 17 mei 2016 — Comune di Balzola e a./Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni
   (Zaak C-275/16)
   (2016/C 314/13)
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Comune di Balzola, Comune di Borgo San Martino, Comune di Camino, Comune di Cereseto, Comune di Cerrina, Comune di Frassineto Po, Comune di Gabiano, Comune di Limone Piemonte, Comune di Mombello Monferrato, Comune di Morano Sul Po, Comune di Odalengo Piccolo, Comune di Pietraporzio, Comune di Piovà Massaia, Comune di Pontestura, Comune di Ponzano, Comune di Sala Monferrato, Comune di Serralunga di Crea, Comune di Solonghello, Comune di Villamiroglio, Comune di Montemagno, Comune di Scurzolengo, Comune di Alfiano Natta, Comune di Moncalvo, Comune di Cerro Tanaro, Comune di Tonco, Comune di Castagnole Monferrato, Comune di Casorzo, Comune di Calliano, Comune di Robella, Comune di Grana, Comune di Rocchetta Tanaro, Comune di Odalengo Grande, Comune di Coniolo, Comune di Ozzano Monferrato, Comune di Demonte, Comune di Entracque, Comune di Sambuco, Comune di Roccasparvera, Comune di Argentera, Comune di Gaiola, Comune di Valdieri, Anci Piemonte

      Verwerende partij: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni

      Prejudiciële vraag

   Zijn volgens een juiste uitlegging van richtlijn 1997/67/EG (1) daarmee verenigbaar artikel 3, lid 7, van decreto legislativo nr. 261/99 en artikel 1, lid 276, van wet nr. 194 van 2014, in volgend opzicht:

               a)

               richtlijn 97/67/EG, zoals nadien gewijzigd en aangevuld, betreffende gemeenschappelijke regels voor de ontwikkeling van de interne markt voor postdiensten in de Gemeenschap en de verbetering van de kwaliteit van de dienst, verplicht de lidstaten de universele postdienst te verzekeren en bepaalt in dit kader dat het ophalen van postzendingen en de bezorging ervan aan huis bij de geadresseerde „minimaal vijf werkdagen per week” moeten worden gewaarborgd;

               b)

               die richtlijn voorziet in mogelijke afwijkingen door de nationale regelgevende instanties, alleen wanneer er sprake is van „uitzonderlijk geachte omstandigheden of geografische situaties”;

               c)

               de Italiaanse wettelijke regeling (artikel 3, lid 7, van decreto legislativo nr. 261 van 1999 en artikel 1, lid 276, van wet nr. 190 van 23 december 2014 — de zogeheten „stabiliteitswet 2015”) verplicht daarentegen de nationale regelgevende instantie die afwijking binnen bepaalde termijnen toe te staan telkens wanneer de beheerder van de dienst daarom verzoekt onder vermelding van het „bestaan van bijzondere situaties qua infrastructuur en geografische omstandigheden met betrekking tot gebieden met een bevolkingsdichtheid van minder dan 200 inwoners/km2”, ook al zijn die situaties niet uitzonderlijk van aard en betreffen zij een groot deel van de nationale bevolking (tot een kwart van de bevolking en dus, daar het gebieden met een lagere bevolkingsdichtheid betreft, tot een veel groter deel van het nationale grondgebied).

      (1)  Richtlijn 97/67/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 december 1997 betreffende gemeenschappelijke regels voor de ontwikkeling van de interne markt voor postdiensten in de Gemeenschap en de verbetering van de kwaliteit van de dienst (PB 1998, L 15, blz. 14).


title: Zaak C-87/03 en C-100/03: Arrest van het Hof (Derde kamer) van  30 maart 2006  — Koninkrijk Spanje tegen Raad van de Europese Unie (Visserij — Verordening houdende verdeling van vangstquota over lidstaten — Toetredingsakte Spanje — Einde van overgangsperiode — Vereiste van relatieve stabiliteit — Non-discriminatiebeginsel — Nieuwe vangstmogelijkheden)

text:
               17.6.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 143/3

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 30 maart 2006 — Koninkrijk Spanje tegen Raad van de Europese Unie
   (Zaak C-87/03 en C-100/03) (1)

   (Visserij - Verordening houdende verdeling van vangstquota over lidstaten - Toetredingsakte Spanje - Einde van overgangsperiode - Vereiste van relatieve stabiliteit - Non-discriminatiebeginsel - Nieuwe vangstmogelijkheden)
   (2006/C 143/06)
   Procestaal: Spaans
   Partijen

      Verzoeker: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: N. Díaz Abad, gemachtigde)

      Verweerder: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: G. Ramos Ruano en F. Florindo Gijón, gemachtigden)

      Interveniënten: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: T. van Rijn, F. Jimeno Fernandez en S. Pardo Quintillán, gemachtigden), Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (vertegenwoordigers: D. Wyatt, QC, en K. Manji, gemachtigde)
   Voorwerp
   Gedeeltelijke nietigverklaring van verordening (EG) nr. 2341/2002 van de Raad van 20 december 2002 tot vaststelling, voor 2003, van de vangstmogelijkheden voor sommige visbestanden en groepen visbestanden welke in de wateren van de Gemeenschap en, voor vaartuigen van de Gemeenschap, in andere wateren met vangstbeperkingen van toepassing zijn, en tot vaststelling van de bij de visserij in acht te nemen voorschriften(PB L 356, blz. 12), voorzover bij de toewijzing van de nieuwe vangstmogelijkheden, die tussen 1992 en 1998 voor de Noord- en de Oostzee zijn vastgesteld, geen rekening is gehouden met de belangen van Spanje, ondanks het einde van de overgangsregeling — Discriminatie — Toepassing van artikel 20, lid 2, van verordening (EG) nr. 2371/2002 van de Raad van 20 december 2002 inzake de instandhouding en de duurzame exploitatie van de visbestanden in het kader van het gemeenschappelijk visserijbeleid (PB L 358, blz. 59)
   Dictum

               1)

               De beroepen worden verworpen.

               2)

               Het Koninkrijk Spanje wordt verwezen in de kosten.

               3)

               Het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland en de Commissie van de Europese Gemeenschappen dragen hun eigen kosten.

      (1)  PB C 135 van 7.6.2003.


title: Beroep, op 17 juni 1997 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek (Zaak C-225/97)

text:
Nr. C 252/ 16          NL                     Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                        16 . 8 . 97
Bondsrepubliek Duitsland de nodige bepalingen nog steeds                        gens verzoekers, thans requiranten, geen wetgevende
niet in werking doen treden.                                                    handelingen zijn. Had het Gerecht van eerste aanleg de
                                                                                aansprakelijkheidscriteria inzake administratieve han
(') PB nr. L 35 van 12 . 2 . 1992, blz . 24 .                                   delingen toegepast, dan had het de onwettigheid van
                                                                                de maatregelen van de Commissie moeten erkennen,
                                                                                en verzoekers' aansprakelijkheidsvordering moeten
                                                                                toewijzen .
                                                                                Voorts zou het Gemeenschapsrecht in die zin zijn
Hogere voorziening, op 13 juni 1997 ingesteld door A.                           geschonden, dat het Gerecht bij zijn toetsing van een
Schröder, J. en K.-J. Thamann, als vennoten van Zucht                          eventuele schending van bepaalde grondrechten, te
schweine Epe GbR, tegen het arrest op 15 april 1997 in                          weten het eigendomsrecht en het recht op vrije
zaak T-390/94 tussen A. Schröder e.a. en Commissie van                          beroepsuitoefening, geen rekening heeft gehouden met
de Europese Gemeenschappen gewezen door het Gerecht                             de door het Gemeenschapsrecht verzekerde bescher
van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen                                ming van de individuele grondrechten. Met de bestre
                           (Vijfde Kamer)                                       den beschikkingen heeft de Commissie namelijk geen
                        ( Zaak C-221/97 P)                                      algemeen geldende regelingen vastgesteld in verband
                                                                                waarmee zij aanspraak zou kunnen maken op een
                            ( 97/C 252/31 )                                     zekere beoordelingsmarge; het gaat integendeel om
                                                                                concrete maatregelen, waarvan de gevolgen niet alleen
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen                         duidelijk voorzienbaar, doch bewust gewild waren.
is op 13 juni 1997 hogere voorziening ingesteld door A.
Schröder, J. en K.-J. Thamann, als vennoten van Zucht                   O PB nr. C 181 van 14 . 6 . 1997, blz. 11 .
schweine Epe GbR te Neuenkirchen, vertegenwoordigd                       ( 2 ) PB nr. C 392 van 31 . 12 . 1994 , blz . 12 .
door R. Brenken, kantoor Rentzmann en Brenken te Qua
kenbrück, advocaten aldaar, domicilie gekozen hebbende
te Luxemburg bij M. Molitor, P. Feitgen en A. Harpas,
advocaten te Luxemburg, Rue des Bains 14, tegen het
arrest op 15 april 1997 in zaak T-390/94 (') tussen A.
Schröder e.a . en Commissie van de Europese Gemeen                      Beroep, op 17 juni 1997 ingesteld door Commissie van de
schappen gewezen door het Gerecht van eerste aanleg van                          Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek
de Europese Gemeenschappen (Vijfde Kamer ).
                                                                                ( Zaak C-225/97)
Requiranten handhaven hun in de procedure voor het                                                      ( 97/C 252/32 )
Gerecht van eerste aanleg geformuleerde vorderingen (2 ),
en concluderen dat het den Hove behage :
                                                                         Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
— de Commissie ter vergoeding van de door de bestreden                   is op 17 juni 1997 beroep ingesteld tegen Franse Repu
     beschikkingen veroorzaakte schade te veroordelen om                 bliek door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
     haar 173 174,45 DM te betalen;                                      vertegenwoordigd door H. van Lier, juridisch adviseur,
                                                                         domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez
                                                                         de la Cruz, lid van haar juridische dienst, Centre Wagner,
— de Commissie te verwijzen in de kosten.                                Kirchberg.
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                         De Commissie van de Europese Gemeenschappen conclu
                                                                         deert dat het den Hove behage:
— Schending van hun aanspraak op rechterlijk gehoor:
     het Gerecht van eerste aanleg heeft geen kennis geno
     men van belangrijke argumenten van verzoekers, en is                — vast te stellen dat de Franse Republiek, door de tekst
     in ieder geval in het bestreden vonnis daarop niet of                       van wet nr. 93/1416 van 29 december 1993 goed te
     niet naar behoren ingegaan . Dit geldt inzonderheid                         keuren als nationale maatregel tot implementatie van
     voor het argument, dat de afbakening van de gebieden                        Richtlijn 92/13/EEG van de Raad van 25 februari
     waarvoor vervoersverboden golden, op basis van de                           1992 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrech
     grenzen van de administratieve eenheden, geen pas                          telijke bepalingen betreffende de toepassing van de
     sende maatregel was en dat uitsluitend het criterium                        communautaire voorschriften inzake de procedures
     van de afstand ten opzichte van de besmettingshaarden                       voor het plaatsen van opdrachten door diensten die
     een passend criterium ter bestrijding van de epidemie                       werkzaam zijn in de sectoren water- en energievoorzie
     was .                                                                       ning, vervoer en telecommunicatie ('), de verplichtin
                                                                                gen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens
                                                                                artikel 1 , lid 2 , en artikel 2 , leden 1 , onder c ), en 5 ,
 — Schending van het Gemeenschapsrecht: deze bestaat                             alsmede krachtens de hoofdstukken 2 en 4 van Richt
     met name hierin, dat de niet-aansprakelijkheid van de                       lijn 92/13/EEG;
     Gemeenschap die het Hof van Justitie heeft erkend in
     verband met wetgevende handelingen, is toegepast op
     de litigieuze beschikkingen van de Commissie, die vol               — de Franse Republiek te verwijzen in de kosten.
 ---pagebreak--- 16 . 8 . 97            NL                     Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 Nr. C 252/ 17
Middelen en voornaamste argumenten                                       Middelen en voornaamste argumenten
— Niet-nakoming van de verplichtingen uit hoofde van
     artikel 1 , lid 2, en artikel 2, leden 1 , onder c ), en 5 ,        Requirante stelt, dat het Gerecht van eerste aanleg het
     van de richtlijn: wet nr. 93/1416 waarborgt niet een                Gemeenschapsrecht heeft geschonden en met name zijn
     werkelijk preventieve werking van de dwangsom . Bij                 rechtsvindingsplicht niet is nagekomen.
     deze wet wordt een bijzondere, afwijkende kortgeding
     procedure ingesteld, die minder dwingend is dan die                 (') PB nr. C 137 van 3 . 6 . 1995 , blz . 26 .
     waarin door het nationale burgerlijk recht wordt voor              ( 2 ) PB nr. C 181 van 4 . 6 . 1997, blz . 13 .
     zien .
— Niet-nakoming van de verplichtingen uit hoofde van
     hoofdstuk 2 van de richtlijn : weliswaar is de procedure
     betreffende het verificatieattest facultatief voor de aan
     bestedende diensten, doch dit betekent niet, dat het
                                                                         Beroep, op 24 juni 1997 ingesteld door Commissie van de
     verificatiesysteem facultatief is voor de lidstaten; zij
                                                                               Europese Gemeenschappen tegen Portugese Republiek
     zijn verplicht, een systeem op te zetten, dat in overeen
     stemming is met de bepalingen van hoofdstuk 2 van de                                           ( Zaak C-229/97)
     richtlijn.                                                                                ( 97/C 252/34 )
— Niet-nakoming van de verplichtingen uit hoofde van
     hoofdstuk 4 van de richtlijn : Frankrijk heeft niet                 Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
     gepreciseerd, op welke wijze de natioale autoriteiten               is op 24 juni 1997 beroep ingesteld tegen Portugese Repu
     handelen, die de verzoeken om toepassing van de                     bliek door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
     bemiddelingsprocedure moeten doorzenden ( artikel 9,                vertegenwoordigd door F. de Sousa Fialho, lid van haar
     lid 2, van de richtlijn ). Ten slotte moest het gehele              juridische dienst, als gemachtigde, domicilie gekozen heb
     hoofdstuk 4 worden omgezet, al was het slechts om de                bende te Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz, Centre
     in artikel 9, lid 1 , omschreven belanghebbenden in te              Wagner, Kirchberg.
     lichten over de hun geboden mogelijkheid van een
     bemiddelingsprocedure.
                                                                         Verzoekster concludeert dat het den Hove behage :
(') PB nr. L 76 van 23 . 3 . 1992 , blz. 14 .
                                                                         — vast te stellen dat de Portugese Republiek, door niet
                                                                                alle wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te
                                                                                stellen die nodig zijn om volledig uitvoering te geven
                                                                                aan Richtlijn 79/869/EEG van de Raad van 9 oktober
                                                                                1979 inzake de meetmethodes en de frequentie van de
Hogere voorziening, op 20 juni 1997 ingesteld door H.
                                                                                bemonstering en de analyse van het oppervlaktewater
Kuchlenz-Winter tegen het arrest, op 16 april 1997 in
zaak T-66/95 tussen H. Kuchlenz-Winter en Commissie
                                                                                dat is bestemd voor productie van drinkwater in de
                                                                                lidstaten ('), niet heeft voldaan aan de krachtens
van de Europese Gemeenschappen gewezen door het
Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschap
                                                                                artikel 189, derde alinea , van het EG-Verdrag en inge
                                                                                volge artikel 13 van Richtlijn 79/869/EEG, juncto
                       pen ( Eerste Kamer)
                                                                                artikel 395 en bijlage XXXVI van de Toetredings
                        ( Zaak C-228/97 P)                                      akte ( 2 ) op haar rustende verplichtingen;
                            ( 97/C 252/33 )
                                                                         — secundair, vast te stellen dat de Portugese Republiek,
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen                         door de Commissie niet onverwijld over deze maatre
is op 20 juni 1997 hogere voorziening ingesteld door H.                         gelen in te lichten, niet heeft voldaan aan de krachtens
Kuchlenz-Winter, vertegenwoordigd door D. Rogalla,                              dezelfde bepalingen op haar rustende verplichtingen;
advocaat, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten
kantore van Decker, Braun & Wagner, advocaten aldaar,
Avenue Marie-Thérèse 16, tegen het arrest, op 16 april                   — de Portugese Republiek te verwijzen in de kosten .
1997 in zaak T-66/95 tussen H. Kuchlenz-Winter en Com
missie van de Europese Gemeenschappen gewezen door                       Middelen en voornaamste argumenten
het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen
schappen ( Eerste Kamer).
                                                                         Ingevolge artikel 189, derde alinea, van het Verdrag zijn
Requirante concludeert dat het den Hove behage :                         richtlijnen verbindend ten aanzien van het te bereiken
                                                                         resultaat voor elke lidstaat waarvoor zij bestemd zijn . Lui
— in de vier rechtsmiddelen (') de vordering van verzoek                dens artikel 13 van Richtlijn 79/869/EEG dienden de lid
     ster toe te wijzen en het arrest van het Gerecht van                 staten binnen twee jaar na kennisgeving van de richtlijn
     eerste aanleg (2 ) te vernietigen;                                   aan de bepalingen daarvan te voldoen. Deze termijn is op
                                                                          1 januari 1989 verstreken zonder dat Portugal de bepalin
— verweerster te verwijzen in de kosten van het gehele                   gen heeft vastgesteld die nodig zijn om uitvoering te geven
     geding, daaronder begrepen die van de procedure voor                 aan 1 . artikel 3 , lid 3 , het bepaalde in de kolommen C, D
     het Gerecht van eerste aanleg.                                       en E van bijlage I bij de richtlijn en 2 . het bepaalde in


title: Zaak T-411/07: Arrest van het Gerecht van 6 juli 2010 — Aer Lingus Group/Commissie ( „Mededinging — Concentraties — Beschikking waarbij concentratie onverenigbaar met gemeenschappelijke markt wordt verklaard — Begrip concentratie — Verkoop van alle verkregen aandelen met oog op herstel van situatie van vóór totstandbrenging van concentratie — Weigering passende maatregelen te gelasten — Onbevoegdheid van Commissie” )

text:
               14.8.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 221/36

         Arrest van het Gerecht van 6 juli 2010 — Aer Lingus Group/Commissie
   (Zaak T-411/07) (1)

   (Mededinging - Concentraties - Beschikking waarbij concentratie onverenigbaar met gemeenschappelijke markt wordt verklaard - Begrip concentratie - Verkoop van alle verkregen aandelen met oog op herstel van situatie van vóór totstandbrenging van concentratie - Weigering passende maatregelen te gelasten - Onbevoegdheid van Commissie)
   2010/C 221/56
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Aer Lingus Group plc (Dublin, Ierland) (vertegenwoordigers: aanvankelijk A. Burnside, solicitor, B. van de Walle de Ghelcke en T. Snels, advocaten, vervolgens A. Burnside en B. van de Walle de Ghelcke)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: X. Lewis, É. Gippini Fournier en S. Noë, gemachtigden)

      Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Ryanair Holdings plc (Dublin) (vertegenwoordigers: J. Swift, QC, V. Power, A. McCarthy, D. Hull, solicitors, en G. Berrisch, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tot nietigverklaring van beschikking C(2007) 4600 van de Commissie van 11 oktober 2007 tot afwijzing van verzoeksters verzoek om inleiding van de procedure van artikel 8, lid 4, van verordening (EG) nr. 139/2004 van de Raad van 20 januari 2004 betreffende de controle op concentraties van ondernemingen (PB L 24, blz. 1), en om vaststelling van voorlopige maatregelen krachtens artikel 8, lid 5, van die verordening

      Dictum

               1.

               Het beroep wordt verworpen.

               2.

               Aer Lingus Group plc zal haar eigen kosten dragen, alsmede die van de Commissie en van Ryanair Holdings plc, daaronder begrepen die welke op het kort geding zijn gevallen.

      (1)  PB C 8 van 12.1.2008.


title: Zaak T-168/15: Arrest van het Gerecht van 11 mei 2016 – Griekenland/Commissie („FEADER — Intrekking van bestreden handeling — Afdoening zonder beslissing”)

text:
               11.7.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 251/31

         Arrest van het Gerecht van 11 mei 2016 – Griekenland/Commissie
   (Zaak T-168/15) (1)

   ((„FEADER - Intrekking van bestreden handeling - Afdoening zonder beslissing”))
   (2016/C 251/36)
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Verzoekende partij: Helleense Republiek (vertegenwoordigers: G. Kanellopoulos, E. Leftheriotou en A. Vasilopoulou, gemachtigden)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Aquilina en D. Triantafyllou, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek op grond van artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van uitvoeringsbesluit C(2015) 252 final van de Commissie van 26 januari 2015 inzake de vermindering van de tussentijdse betaling voor het plattelandsontwikkelingsprogramma CCI 2007 GR 06 RPO 001 voor Griekenland voor de programmeringsperiode 2007-2013 en de uitgaven voor de perioden tussen 1 januari en 31 maart 2014 en 1 april en 30 juni 2014

      Dictum

               1)

               Op het onderhavige beroep behoeft niet meer te worden beslist.

               2)

               Elke partij zal haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 245 van 27.7.2015.


title: Zaak T-326/14: Beroep ingesteld op 8 mei 2014 — Novomatic/BHIM — Granini France (HOT JOKER)

text:
               28.7.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 245/23

         Beroep ingesteld op 8 mei 2014 — Novomatic/BHIM — Granini France (HOT JOKER)
   (Zaak T-326/14)
   2014/C 245/31
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Novomatic AG (Gumpoldskirchen, Oostenrijk) (vertegenwoordiger: W. M. Mosing, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Granini France (Macon, Frankrijk)

      Conclusies

               —

               de beslissing van de tweede kamer van beroep van 6 februari 2014 in zaak R 589/2013-2 vernietigen, zodat de oppositie wordt afgewezen en gemeenschapsmerk nr. 9 5 94  458 wordt ingeschreven conform de aanvraag;

               —

               verweerder en — ingeval zij in de procedure intervenieert — de andere partij in de procedure voor het BHIM verwijzen in de eigen kosten en in de kosten van verzoekster in de procedure voor het Gerecht en in de beroepsprocedure voor het BHIM.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Betrokken gemeenschapsmerk: beeldmerk met de woordelementen „HOT JOKER” voor waren van de klassen 9 en 28 — gemeenschapsmerkaanvraag nr. 9 5 94  458

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: Granini France

      Oppositiemerk of -teken: beeldmerk met de woordelementen „joker +” voor waren van de klassen 28 en 41

      Beslissing van de oppositieafdeling: toewijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009; schending van artikel 75 e.v. van verordening nr. 207/2009; niet-nakoming door het BHIM van zijn verplichting om zijn bevoegdheden uit te oefenen in overeenstemming met de algemene beginselen van het Unierecht.


title: Zaak C-396/14: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 24 mei 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Klagenævn for Udbud - Denemarken) – MT Højgaard A/S, Züblin A/S/Banedanmark (Prejudiciële verwijzing — Artikel 267 VWEU — Bevoegdheid van het Hof — Hoedanigheid van rechterlijke instantie van het verwijzende orgaan — Overheidsopdracht in de sector spoorweginfrastructuur — Onderhandelingsprocedure — Richtlijn 2004/17/EG — Artikel 10 — Artikel 51, lid 3 — Beginsel van gelijke behandeling van de inschrijvers — Combinatie van twee vennootschappen die als inschrijver is toegelaten — Offerte ingediend door een van de twee vennootschappen in eigen naam na faillietverklaring van de andere vennootschap — Vennootschap die beschouwd wordt als geschikt om te worden toegelaten als zelfstandig inschrijver — Gunning van de opdracht aan deze vennootschap)

text:
               18.7.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 260/3

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 24 mei 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Klagenævn for Udbud - Denemarken) – MT Højgaard A/S, Züblin A/S/Banedanmark
   (Zaak C-396/14) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Artikel 267 VWEU - Bevoegdheid van het Hof - Hoedanigheid van rechterlijke instantie van het verwijzende orgaan - Overheidsopdracht in de sector spoorweginfrastructuur - Onderhandelingsprocedure - Richtlijn 2004/17/EG - Artikel 10 - Artikel 51, lid 3 - Beginsel van gelijke behandeling van de inschrijvers - Combinatie van twee vennootschappen die als inschrijver is toegelaten - Offerte ingediend door een van de twee vennootschappen in eigen naam na faillietverklaring van de andere vennootschap - Vennootschap die beschouwd wordt als geschikt om te worden toegelaten als zelfstandig inschrijver - Gunning van de opdracht aan deze vennootschap))
   (2016/C 260/03)
   Procestaal: Deens

      Verwijzende rechter

   Klagenævnet for Udbud

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: MT Højgaard A/S, Züblin A/S

      Verwerende partij: Banedanmark

      Dictum

   Het beginsel van gelijke behandeling van ondernemers in artikel 10 van richtlijn 2004/17/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 houdende coördinatie van de procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en postdiensten, in samenhang met artikel 51 van deze richtlijn, moet aldus worden uitgelegd dat een aanbestedende dienst dat beginsel niet schendt als hij toestaat dat een van de twee ondernemers die deel uitmaakten van een combinatie van ondernemingen die als zodanig was uitgenodigd een offerte in te dienen, in de plaats treedt van die combinatie na ontbinding ervan en in eigen naam deelneemt aan een procedure van gunning door onderhandelingen van een overheidsopdracht, mits vast komt te staan dat deze ondernemer zelfstandig voldoet aan de door die dienst omschreven voorwaarden en de concurrentiepositie van de andere inschrijvers er niet onder lijdt als deze ondernemer aan de procedure blijft deelnemen.

      (1)  PB C 388 van 3.11.2014.


title: Zaak F-41/10 RENV: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 2 juni 2016 – Bermejo Garde/EESC (Openbare dienst — Terugverwijzing naar het Gerecht na vernietiging — Artikel 12 bis van het Statuut — Ambtenaar die slachtoffer van intimidatie is — Artikel 22 bis van het Statuut — Ambtenaar die als klokkenluider optreedt — Verzoek om bijstand — Afwijzing — Recht op bescherming — Voorwaarden — Afwijzing — Gevolgen — Verzoek om schadevergoeding)

text:
               11.7.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 251/48

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 2 juni 2016 – Bermejo Garde/EESC
   (Zaak F-41/10 RENV) (1)

   ((Openbare dienst - Terugverwijzing naar het Gerecht na vernietiging - Artikel 12 bis van het Statuut - Ambtenaar die slachtoffer van intimidatie is - Artikel 22 bis van het Statuut - Ambtenaar die als klokkenluider optreedt - Verzoek om bijstand - Afwijzing - Recht op bescherming - Voorwaarden - Afwijzing - Gevolgen - Verzoek om schadevergoeding))
   (2016/C 251/54)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Moises Bermejo Garde (Brussel, België) (vertegenwoordiger: L. Levi, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Economisch en Sociaal Comité (EESC) (vertegenwoordigers: aanvankelijk U. Schwab en M. Lernhart, gemachtigden, B. Wägenbaur, advocaat, vervolgens K. Gambino, gemachtigde, B. Wägenbaur, advocaat, ten slotte K. Gambino en X. Chamodraka, gemachtigden, B. Wägenbaur, advocaat)

      Voorwerp

   Openbare dienst – Verzoek om nietigverklaring van een aantal besluiten houdende onmiddellijke beëindiging van verzoekers werkzaamheden als eenheidshoofd van de juridische dienst, zijn overplaatsing naar het directoraat logistiek en afwijzing van zijn formele verzoek om bijstand alsmede verzoek om schadevergoeding

      Dictum

               1)

               De besluiten van de president van het Europees Economisch en Sociaal Comité van 24 maart 2010 tot beëindiging van de vroegere functie van Bermejo Garde als eenheidshoofd van de juridische dienst en van 13 april 2010 betreffende zijn overplaatsing worden nietig verklaard.

               2)

               Het Europees Economisch en Sociaal Comité wordt veroordeeld tot betaling van het bedrag van 25 000 EUR aan Bermejo Garde.

               3)

               Het Europees Economisch en Sociaal Comité draagt zijn eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van Bermejo Garde in de zaken F-41/10, T-530/12 P en F 41/10 RENV.

      (1)  PB C 209 van 31.7.2010, blz. 55.


title: Zaak T-479/14: Beroep ingesteld op 26 juni 2014 — Kendrion/Hof van Justitie van de Europese Unie

text:
               4.8.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 253/65

         Beroep ingesteld op 26 juni 2014 — Kendrion/Hof van Justitie van de Europese Unie
   (Zaak T-479/14)
   2014/C 253/89
   Procestaal: Nederlands

      Partijen

      Verzoekende partij: Kendrion NV (Zeist, Nederland) (vertegenwoordigers: P. Glazener en T. Ottervanger, advocaten)

      Verwerende partij: Hof van Justitie van de Europese Unie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht de Europese Unie te veroordelen:

               —

               wegens materiële schade tot betaling van een bedrag ad 2 3 08  463,98 EUR, althans tot een zodanig bedrag als het Gerecht in redelijkheid meent te kunnen toekennen, en

               —

               wegens immateriële schade primair tot betaling van een bedrag ad 1 1 0 50  000,00 EUR, althans subsidiair tot betaling van een bedrag ad 1 7 00  000,00 EUR, althans meer subsidiair tot betaling van een bedrag dat door partijen aan de hand van door het Gerecht te bepalen modaliteiten wordt vastgesteld, althans een bedrag dat het Gerecht in redelijkheid bepaalt, en

               —

               elk bedrag vermeerderd met een door het Gerecht in redelijkheid te bepalen vertragingsrente vanaf 26 november 2013, en

               —

               met veroordeling in de proceskosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Bij arrest van 26 november 2013, Kendrion/Commissie (C-50/12 P, Jurispr., EU:C:2013:771), heeft het Hof een schending vastgesteld van artikel 47, tweede alinea, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie in de voor het Gerecht gevoerde procedure in zaak T-54/06, Kendrion/Commissie, betreffende een verzoek tot nietigverklaring van beschikking C(2005) 4634 van de Commissie van 30 november 2005 inzake een procedure op grond van artikel 81 [EG] (Zaak COMP/F/38.354 — Industriële zakken), voor zover zij tot verzoekster is gericht, alsook een verzoek tot nietigverklaring of, subsidiair, verlaging van de aan verzoekster opgelegde geldboete.
   Het Hof bepaalde voorts dat schending van de verplichting krachtens artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie haar bestraffing moet vinden in het kader van een beroep tot schadevergoeding dat bij het Gerecht aanhangig wordt gemaakt, aangezien een dergelijk beroep tot schadevergoeding een effectief rechtsmiddel vormt.
   Verzoekster voert aan dat het Hof in onderhavig arrest reeds heeft bepaald dat aan de voorwaarden van een voldoende gekwalificeerde schending van een regel die ertoe strekt aan particulieren rechten toe te kennen, is voldaan.
   Verder voert verzoekster aan dat nu de procedure 5 jaar en 9 maanden in beslag heeft genomen, terwijl een periode van 2 jaar en 6 maanden volgens haar als redelijk mag worden geacht, er sprake is van een overschrijding van de redelijke termijn met een duur van 3 jaar en 3 maanden. Bij een afdoening binnen een redelijke termijn zou er dus een arrest zijn gewezen op 26 augustus 2010 in plaats van 26 november 2013.
   De materiële schade welke door verzoekster als gevolg van de buitensporig lange duur zou zijn geleden, zou dan bestaan uit de extra financiële lasten die verzoekster heeft moeten dragen in de betrokken periode. Deze schade wordt gevormd door de door de Commissie over het bedrag van de boete van 3 4 0 00  000 EUR in de betrokken periode berekende rente vermeerderd met de kosten die in diezelfde periode zijn verbonden aan de bankgarantie gesteld voor de betaling van de boete met rente. Dit bedrag wordt verminderd met de kosten verbonden aan de financiering van de betaling aan de Unie van de op 26 augustus 2010 verschuldigde boete met rente indien het Gerecht op die datum een arrest zou hebben gewezen.
   Als vergoeding voor de immateriële schade welke door verzoekster als gevolg van de buitensporig lange duur zou zijn geleden, vordert verzoekster een billijke vergoeding welke gelijk is aan 10 % van de boete voor elk jaar, vermeerderd met een pro-ratadeel van 10 % voor een corresponderend gedeelte van een jaar, dat de procedure voor het Gerecht de redelijke termijn heeft overschreden. Een dergelijke vergoeding zou volgens verzoekster passend zijn aangezien een bedrag ter hoogte van 10 % ten tijde dat de Commissie de beschikking vaststelde, de norm was voor strafverhoging per jaar dat de overtreding voortduurde.
   Subsidiair vordert verzoekster een billijke vergoeding van de immateriële schade gelijk aan 5 % van de boete. Dit bedrag zou in lijn zijn met de vergoeding die door het Hof van Justitie passend is geacht in vergelijkbare gevallen van ernstige termijnoverschrijdingen bij de beoordeling van kartelboetes.


title: Zaak T-592/10: Beroep ingesteld op 27 december 2010 — El Corte Inglés/BHIM — Technisynthese (BTS)

text:
               12.3.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 80/19

         Beroep ingesteld op 27 december 2010 — El Corte Inglés/BHIM — Technisynthese (BTS)
   (Zaak T-592/10)
   2011/C 80/37
   Taal van het verzoekschrift: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: El Corte Inglés, SA (Madrid, Spanje) (vertegenwoordigers: M. E. López Camba en J. L. Rivas Zurdo, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Technisynthese SARL (Saint Pierre Montlimart, Frankrijk)

      Conclusies

               —

               de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 23 september 2010 in zaak R 1380/2009-1 volledig vernietigen, en

               —

               verweerder en eventuele interveniënten verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „BTS” voor waren van de klassen 14, 18, 25 en 28

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: Technisynthese SARL

      Oppositiemerk of -teken: nationale en communautaire beeldmerken die het woordelement „TBS” bevatten voor waren van de klassen 18 en 25

      Beslissing van de oppositieafdeling: afwijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: vernietiging van de beslissing van de oppositieafdeling en toewijzing van de oppositie

      Aangevoerde middelen: ontbreken van bewijs van de bekendheid en van het gebruik van de oudere merken en schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009 (1), daar er geen gevaar voor verwarring van de conflicterende merken bestaat.

      (1)  Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 78, blz. 1).


title: Zaak T-733/15: Beroep ingesteld op 16 december 2015 — Portugese Republiek/Commissie

text:
               22.2.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 68/35

         Beroep ingesteld op 16 december 2015 — Portugese Republiek/Commissie
   (Zaak T-733/15)
   (2016/C 068/45)
   Procestaal: Portugees

      Partijen

      Verzoekende partij: Portugese Republiek (vertegenwoordigers: L. Inez Fernandes en M. Figueiredo, gemachtigden, bijgestaan door L. Silva Morais, advogado)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               nietig te verklaren het besluit van de Commissie, meegedeeld door de secretaris-generaal van de Commissie in de brief SG-Greffe (2015) D/11533 van 12 oktober 2015. (1)

               —

               de Commissie in de kosten te verwijzen.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De Portugese Republiek voert aan dat het verzoek om betaling dat door de secretaris-generaal van de Commissie in de brief SG-Greffe (2015) D/11533 van 12 oktober 2015 is gedaan, de volgende gebreken vertoont en dus moet worden nietig verklaard:

               1.

               De rechtvaardiging voor de bestreden handeling is gebaseerd op een beoordeling door de Commissie van tot de gerechtelijke sfeer van de Unie behorende bevoegdheden, hetgeen een gebrek oplevert wegens onbevoegdheid.

               2.

               De handeling is gebaseerd op een kunstmatige opdeling van de gevolgen van het arrest van het Hof Commissie/Portugal (C-76/13, EU:C:2014:2029) en dus gebrekkig wegens schending van de regels van de verdragen of van de regels voor de toepassing daarvan.

               3.

               De met het onderhavige beroep bestreden handeling van de Commissie is in strijd met de regels inzake kracht van gewijsde aangezien de betrokken handeling wederom gebrekkig is wegens schending van de regels van de verdragen of van de regels voor de toepassing daarvan.

               4.

               De bestreden handeling is voorts onrechtmatig wegens schending van de Unierechtelijke beginselen van rechtszekerheid, stabiele rechtsbetrekkingen en bescherming van het gewettigd vertrouwen.

               5.

               Het besluit is in strijd met het verbod van dubbele straf, dat eraan in de weg staat dat een partij via een nieuw besluit verkrijgt hetgeen zij voorheen niet heeft kunnen verkrijgen met rechterlijke beslissingen. Dat levert schending van de regels van de verdragen of van de regels voor de toepassing daarvan op.

      (1)  Besluit van de directeur-generaal Communicatienetwerken, Inhoud en Technologie (DG CONNECT) van de Europese Commissie, waarbij van de Portugese Republiek betaling een bedrag van 580 000 EUR wordt gevorderd voor de inning van de dwangsom voor het tijdvak tussen 25 juni en 21 augustus 2014 ter uitvoering van het arrest van het Hof Commissie/Portugal (C-76/13, EU:C:2014:2029).


title: Zaak T-168/14: Beroep ingesteld op 13 maart 2014 — Pérez Gutiérrez/Commissie

text:
               5.5.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 135/60

         Beroep ingesteld op 13 maart 2014 — Pérez Gutiérrez/Commissie
   (Zaak T-168/14)
   2014/C 135/79
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Ana Pérez Gutiérrez (Mataró, Spanje) (vertegenwoordiger: J. Soler Puebla, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               vast te stellen dat de Europese Commissie onrechtmatig heeft ingegrepen in het recht op eer, het recht op een persoonlijke levenssfeer en het portretrecht, doordat zij de beeltenis van Patrick Johannes Jacquemyn zonder diens toestemming heeft gebruikt, meer bepaald zijn foto in de bibliotheek van afbeeldingen met gezondheidswaarschuwingen voor tabaksproducten in de Europese Unie heeft opgenomen;

               —

               verweerster te gelasten haar 181 104 EUR wegens gederfde inkomsten te betalen;

               —

               verweerster te gelasten haar per tabakspakje of -product waarop P. Jacquemyn is afgebeeld, één eurocent te betalen, voor een bij de tenuitvoerlegging van het arrest te bepalen totaalbedrag — thans zevenentwintig miljoen vijfhonderdachtentachtigduizend vijfhonderdvierentwintig (27 588 524) EUR –en

               —

               verweerster te gelasten haar schadevergoeding te betalen voor het profijt dat het onrechtmatige gebruik van het portret van Jacquemyn heeft opgeleverd en dat in Spanje — de woonplaats van verzoekster en Jacquemyn — 13 790 000 EUR bedraagt.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De onderhavige procedure betreft het beroep wegens niet-contractuele aansprakelijkheid dat verzoekster heeft ingesteld tot vergoeding van de schade die is veroorzaakt doordat de Europese Commissie onrechtmatig gebruik heeft gemaakt van het portret van haar echtgenoot, Patrick Johannes Jacquemyn, in de gezondheidswaarschuwingen die op alle tabaksproducten in de Europese Unie verplicht moeten worden aangebracht.
   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster aan dat richtlijn 2001/37/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juni 2001 en artikel 5, lid 3, daarvan ten uitvoer zijn gebracht bij beschikking 2003/641/EG van de Europese Commissie van 5 september 2003 betreffende het gebruik van kleurenfoto’s als gezondheidswaarschuwingen op de verpakking van tabaksproducten. Nadien is beschikking C (2005) 1452 van 26 mei 2005 vastgesteld, betreffende de bibliotheek van geselecteerde brondocumenten die foto’s bevatten voor elk van de bijkomende waarschuwingen in bijlage I bij richtlijn 2001/37/EG. Laatstgenoemde beschikking is later gewijzigd bij beschikking C (2006) 1502 van 13 april 2006.
   Die richtlijn en de beschikkingen inzake de op tabaksverpakkingen aan te brengen afbeeldingen zijn in het recht van alle lidstaten van de Unie omgezet. In Spanje zijn die teksten ten uitvoer gebracht bij Real Decreto 639/2010 van 14 mei 2010. Van de 42 door de Europese Commissie voorgestelde afbeeldingen koos de Spaanse Staat er 14, waaronder die van Jacquemyn.
   Jacquemyn verbleef van 21 juni tot en met 16 augustus 2002 in het ziekenhuis te Barcelona, waar hij 22 dagen in coma lag. Zonder dat hij daarmee had ingestemd, zijn sindsdien op het internet verschillende afbeeldingen van hem opgedoken, gelet op het feit dat hij aan een chronische obstructieve longziekte (COPD — Chronic Obstructive Pulmonary Disease) leed en een moeilijke intubatie alsook een tracheotomie had ondergaan, die het voorwerp van een case-study vormden.
   Dat gebruik van zijn beeltenis, tijdens zijn coma en zonder dat hij daarvoor toestemming had gegeven, heeft ertoe geleid dat één van zijn foto’s, na bewerking door het reclamebureau dat met de campagne was belast, in de bibliotheek van afbeeldingen voor de gezondheidswaarschuwingen is opgenomen.


title: Zaak C-269/09: Beroep ingesteld op 15 juli 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk Spanje

text:
               12.9.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 220/28

         Beroep ingesteld op 15 juli 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk Spanje
   (Zaak C-269/09)
   2009/C 220/54
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: R. Lyal en F. Jimeno Fernández, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk Spanje

      Conclusies

               —

               vaststellen dat het Koninkrijk Spanje de krachtens de artikelen 18 EG, 39 EG en 43 EG, en de artikelen 28 en 31 EER-Overeenkomst op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen door met artikel 14 van Ley 35/2006, de 28 de noviembre, del Impuesto sobre la Renta de las Personas Físicas y de modificación parcial de las leyes de los Impuestos sobre Sociedades, sobre la Renta de no residentes y sobre el Patrimonio [wet nr. 35/2006 van 28 november 2006 betreffende de inkomstenbelasting van natuurlijke personen en tot gedeeltelijke wijziging van de wetten betreffende de vennootschapsbelasting, de belasting van niet-ingezetenen en de vermogensbelasting], een bepaling te hebben ingevoerd en gehandhaafd op grond waarvan alle niet-toegerekende inkomsten van belastingplichtigen die hun woonplaats naar het buitenland verleggen, moeten worden opgenomen in de belastinggrondslag van het laatste belastingjaar waarin zij als ingezeten belastingplichtigen werden beschouwd;

               —

               het Koninkrijk Spanje verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

               1.

               Ingevolge artikel 14 van de Spaanse wet betreffende de inkomstenbelasting van natuurlijke personen en tot gedeeltelijke wijziging van de wetten betreffende de vennootschapsbelasting, de belasting van niet-ingezetenen en de vermogensbelasting, worden inkomsten belast in het kalenderjaar waarin zij worden verkregen. Lid 2 van dat artikel bevat evenwel bijzondere regels op grond waarvan een aantal types inkomsten aan verschillende belastingtijdvakken kunnen worden toegerekend, en lid 3 daarvan bepaalt dat wanneer de belastingplichtige zijn woonplaats naar het buitenland verlegt, alle inkomsten waarvoor toerekening nog niet heeft plaatsgevonden, worden opgenomen in de belastinggrondslag van het laatste belastingjaar waarin de betrokken belastingplichtige als ingezetene werd beschouwd.

               2.

               De Commissie is van mening dat de Spaanse wettelijke regeling een discriminerende behandeling toestaat in de gevallen dat een natuurlijke persoon zijn woonplaats buiten Spanje vestigt. Eenzelfde regeling zou moeten gelden, ongeacht of een natuurlijke persoon zijn woonplaats al dan niet op Spaans grondgebied behoudt.

               3.

               Genoemde wettelijke regeling is in strijd met het in de artikelen 18 EG, 39 EG en 43 EG, en de artikelen 28 en 31 EER-Overeenkomst neergelegde beginsel van vrij verkeer van personen.


title: Zaak T-361/06: Beroep ingesteld op 5 december 2006 — Ballast Nedam/Commissie

text:
               27.1.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 20/26

         Beroep ingesteld op 5 december 2006 — Ballast Nedam/Commissie
   (Zaak T-361/06)
   (2007/C 20/40)
   Procestaal: Nederlands
   Partijen

      Verzoekende partij: Ballast Nedam NV (vertegenwoordigd door: A.R. Bosman en J.M.M. van de Hel, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies van verzoekende partij

               —

               Nietigverklaring van de Beschikking van de Commissie C(2006)4090 def. van 13 september 2006, aan haar kennisgegeven op 25 september 2006, met betrekking tot een procedure op grond van artikel 81 EG (Zaak nr. COMP/38.456 — Bitumen — NL) voor zover deze tegen haar is gericht;

               —

               subsidiair, gedeeltelijke nietigverklaring van de Beschikking, voor zover deze tegen haar is gericht, ten aanzien van de duur van de inbreuk en overeenkomstige verlaging van de aan verzoekster opgelegde boete;

               —

               veroordeling van de Commissie in de kosten van deze procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoekster vecht de beschikking aan van de Commissie van 13 september 2006 inzake een procedure op grond van artikel 81 EG (zaak nr. COMP/38.456 — Bitumen — NL) waarbij verzoekster een geldboete werd opgelegd wegens inbreuk op artikel 81 EG.
   Volgens verzoekster heeft de Commissie op juridisch en feitelijk onjuiste gronden aangenomen dat verzoekster een beslissende invloed heeft uitgeoefend op het marktgedrag van Ballast Nedam Infra B.V. en Ballast Nedam Grond en Wegen B.V.
   Ter ondersteuning van haar verzoekschrift roept verzoekster in de eerste plaats een schending in van artikel 81 EG. Ten tweede roept verzoekster een schending in van de algemene beginselen van het gemeenschapsrecht en met name het beginsel van het vermoeden van onschuld. Ten slotte roept verzoekster een schending in van artikel 27, lid 1, van Verordening 1/2003 en van de rechten van verdediging, doordat voor het eerst in de Beschikking de aansprakelijkheid van verzoekster zou zijn aangenomen. Hierdoor heeft verzoekster niet de mogelijkheid gehad deze stelling met bewijsmateriaal te weerleggen.


title: Zaak T-479/17: Beroep ingesteld op 2 augustus 2017 — PO/EDEO

text:
               16.10.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 347/35

         Beroep ingesteld op 2 augustus 2017 — PO/EDEO
   (Zaak T-479/17)
   (2017/C 347/44)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: PO (vertegenwoordigers: N. de Montigny en J.-N. Louis, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Dienst voor extern optreden

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               te verklaren en vast te stellen,

                           —

                           de berekening van 10 november 2016 die haar is toegezonden door de afdeling human ressources van EDEO en, voor zover nodig, de e-mail van 24 oktober 2016, waarbij diezelfde dienst haar aangeeft dat zij geen recht heeft op betaling van de schoolkosten van haar twee kinderen boven het maximumbedrag van artikel 15 van bijlage X bij het Ambtenarenstatuut, daar het om een verandering van school gaat;

                           —

                           voor zover nodig, de uitdrukkelijke afwijzing van haar klacht van 16 mei 2017;

                           —

                           worden nietig verklaard;

               —

               de verwerende partij te verwijzen in alle kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij drie middelen aan.

               1.

               Eerste middel, ontleend aan een exceptie van onwettigheid, aangezien de berekening van 10 november 2016 (hierna: „bestreden individuele besluit”) alsmede de nota’s van 15 april en 22 september 2016 waarop die berekening is gebaseerd en de richtsnoeren in strijd zijn met het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie (hierna: „Statuut”) en met bijlage X daarbij.

               2.

               Tweede middel, ontleend aan een exceptie van onwettigheid, aangezien de nota’s waarop het bestreden individuele besluit is gebaseerd in strijd zijn met de richtsnoeren.

               3.

               Derde middel, ontleend aan de onwettigheid van het bestreden individuele besluit en wel om de volgende redenen:

                           —

                           schending van de beginselen van voorzorg, gewettigd vertrouwen en rechtszekerheid alsmede van het beginsel van behoorlijk bestuur en van hun verworven rechten;

                           —

                           schending van het recht op een gezinsleven en van het recht op onderwijs;

                           —

                           schending van het beginsel van gelijke behandeling en van het verbod van discriminatie;

                           —

                           ontbreken van een afweging van de belangen en van de eerbiediging van het evenredigheidsbeginsel van de getroffen maatregel.


title: Zaak C-465/13: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht (Duitsland) op 27 augustus 2013 — Europese School München/Barbara O’Leary

text:
               16.11.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 336/7

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht (Duitsland) op 27 augustus 2013 — Europese School München/Barbara O’Leary
   (Zaak C-465/13)
   2013/C 336/17
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesarbeitsgericht

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Europese School München

      Verwerende partij: Barbara O’Leary

      Prejudiciële vragen

               1.

               Moet artikel 27, lid 2, eerste volzin, van het Verdrag houdende het Statuut van de Europese scholen van 21 juni 1994 (hierna: „SES”) (1) aldus worden uitgelegd dat door een Europese School aangestelde docenten met een beperkte leeropdracht, die niet door de lidstaten gedetacheerd worden, vallen onder de in het verdrag bedoelde personen en niet — zoals het administratief en dienstpersoneel — van de toepassing van de regeling zijn uitgesloten?

               2.

               Indien het Hof de eerste vraag bevestigend beantwoordt:
               Moet artikel 27, lid 2, eerste volzin, SES aldus worden uitgelegd dat de regeling zich ook uitstrekt tot de rechtmatigheid van bezwarende besluiten die de directeur van een school in de uitoefening van zijn bevoegdheden krachtens dit verdrag neemt tegen de docenten met een beperkte leeropdracht en die op het Verdrag of de in het kader hiervan vastgestelde voorschriften berusten?

               3.

               Indien het Hof de tweede vraag bevestigend beantwoordt:
               Moet artikel 27, lid 2, eerste volzin, SES aldus worden uitgelegd dat ook het sluiten van een overeenkomst tussen de directeur van een Europese school en een docent met een beperkte leeropdracht ter zake van de beperking van de aanstellingsduur van laatstgenoemde, een ten aanzien van die docent genomen en hem bezwarende besluit van de directeur vormt?

               4.

               Indien het Hof de tweede of de derde vraag ontkennend beantwoordt:
               Moet artikel 27, lid 2, eerste volzin, SES aldus worden uitgelegd dat de hierin bedoelde kamer van beroep bij uitsluiting bevoegd is om, nadat de bestuurlijke procedure is doorlopen, in eerste en laatste instantie uitspraak te doen in geschillen betreffende de beperking van de duur van een arbeidsovereenkomst die de directeur van een school met een docent met een beperkte leeropdracht sluit, wanneer deze overeenkomst in doorslaggevende mate berust op het voorschrift van de raad van bestuur in punt 1.3 van het Statuut van de na 31 augustus 1994 aangestelde docenten met een beperkte leeropdracht (Statut der nach dem 31. August 1994 eingestellten Lehrbeauftragten („StaLES”)), inhoudende dat de duur van de arbeidsovereenkomsten tot een jaar is beperkt?

      (1)  PB 1984, L 212, blz. 3.


title: Zaak T-184/13: Arrest van het Gerecht van 5 mei 2015 — Skype/BHIM — Sky en Sky IP International (SKYPE) [„Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk SKYPE — Ouder gemeenschapswoordmerk SKY — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009”]

text:
               22.6.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 205/28

         Arrest van het Gerecht van 5 mei 2015 — Skype/BHIM — Sky en Sky IP International (SKYPE)
   (Zaak T-184/13) (1)

   ([„Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk SKYPE - Ouder gemeenschapswoordmerk SKY - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009”])
   (2015/C 205/37)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Skype Ultd (Dublin, Ierland) (vertegenwoordigers: aanvankelijk I. Fowler, solicitor, J. Schmitt, advocaat, en J. Mellor, QC, vervolgens A. Carboni en M. Browne, solicitors)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordigers: P. Bullock en N. Bambara, gemachtigden)

      Andere partijen in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: Sky plc, voorheen British Sky Broadcasting Group plc (Isleworth, Verenigd Koninkrijk) en Sky IP International Ltd (Isleworth) (vertegenwoordigers: R. Guthrie, D. Rose, V. Baxter, solicitors, en T. Moody-Stuart, barrister, vervolgens R. Guthrie, D. Rose, T. Moody-Stuart en J. Curry, solicitor)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 30 januari 2013 (zaak R 121/2011-4) inzake een oppositieprocedure tussen British Sky Broadcasting Group plc en Sky IP International Ltd enerzijds en Skype Ultd anderzijds

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Skype Ultd zal haar eigen kosten dragen, alsook die van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM), van Sky plc en van Sky IP International Ltd.

      (1)  PB C 171 van 15.6.2013.


title: Zaak T-161/09: Arrest van het Gerecht van 16 december 2010 — Ilink Kommunikationssysteme/BHIM (ilink) ( „Gemeenschapsmerk — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk ilink — Absolute weigeringsgrond — Beschrijvend karakter — Artikel 7, lid 1, sub c, van verordening (EG) nr. 40/94 (thans artikel 7, lid 1, sub c, van verordening (EG) nr. 207/2009)” )

text:
               12.2.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 46/11

         Arrest van het Gerecht van 16 december 2010 — Ilink Kommunikationssysteme/BHIM (ilink)
   (Zaak T-161/09) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk ilink - Absolute weigeringsgrond - Beschrijvend karakter - Artikel 7, lid 1, sub c, van verordening (EG) nr. 40/94 (thans artikel 7, lid 1, sub c, van verordening (EG) nr. 207/2009))
   2011/C 46/20
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Ilink Kommunikationssysteme GmbH (Berlijn, Duitsland) (vertegenwoordiger: B. Schütze, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: A. Pohlmann, gemachtigde)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 5 februari 2009 (zaak R 1849/2007-4) betreffende de inschrijving van het woordteken ilink als gemeenschapsmerk.

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Ilink Kommunikationssysteme GmbH wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 153 van 4.7.2009.


title: Zaak T-14/14: Beroep ingesteld op 6 januari 2014 — Islamic Republic of Iran Shipping Lines e.a./Raad

text:
               8.3.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 71/26

      Beroep ingesteld op 6 januari 2014 — Islamic Republic of Iran Shipping Lines e.a./Raad
      (Zaak T-14/14)
      (2014/C 71/49)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partijen: Islamic Republic of Iran Shipping Lines (Teheran, Iran), Hafize Darya Shipping Lines (HDSL) (Teheran), Khazar Shipping Lines (Anzali Free Zone, Iran), IRISL Europe GmbH (Hamburg, Duitsland), IRISL Marine Services and Engineering Co. (Qeshm Island, Iran), Irano — Misr Shipping Co. (Teheran), Safiran Payam Darya Shipping Lines (SAPID) (Teheran), Shipping Computer Services Co. (Teheran), Soroush Sarzamin Asatir Ship Management (Teheran), South Way Shipping Agency Co. Ltd (Tehran) en Valfajr 8th Shipping Line Co. (Teheran) (vertegenwoordigers: F. Randolph, QC, M. Lester, Barrister, en M. Taher, Solicitor)

         Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

         Conclusies

                  —

                  besluit 2013/497/GBVB van de Raad van 10 oktober 2013 houdende wijziging van besluit 2010/413/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Iran (PB L 272, blz. 46) en verordening (EU) nr. 971/2013 van de Raad van 10 oktober 2013 tot wijziging van verordening (EU) nr. 267/2012 betreffende beperkende maatregelen tegen Iran (PB L 272, blz. 1), nietig verklaren;

                  —

                  verweerder verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoekers vijf middelen aan.

                  1)

                  Er is geen geschikte rechtsgrondslag voor de bestreden maatregelen, die als een van de criteria voor opname op de lijst een band met eerste verzoeker (IRISL) vermelden, kort nadat het verzoek tot nietigverklaring van laatstgenoemde was toegewezen.

                  2)

                  De Raad heeft verzoekers’ gewettigd vertrouwen geschonden alsook de beginselen van doelgerichtheid, rechtszekerheid, non bis in idem, gezag van gewijsde en non-discriminatie.

                  3)

                  De Raad heeft verzoekers’ rechten van verdediging geschonden door IRISL en de andere verzoekers niet mee te delen dat hij voornemens was de bestreden maatregelen vast te stellen en door verzoekers niet de gelegenheid te geven opmerkingen te formuleren.

                  4)

                  De bestreden maatregelen schenden verzoekers’ grondrechten, daaronder begrepen hun recht op eerbiediging van hun goede naam en hun eigendomsrecht.

                  5)

                  De Raad heeft misbruik gemaakt van zijn bevoegdheden door de bestreden maatregelen vast te stellen. Door onder voorbijgaan aan een arrest van het Hof specifiek aan IRISL en de ondernemingen die een band hebben met IRISL, maatregelen op te leggen, heeft de Raad zijn bevoegdheden niet adequaat aangewend.