title: Arrest van het gerecht van eerste aanleg van 12 december 2000 in zaak T-11/00: Michel Hautem tegen Europese Investeringsbank ("Ambtenaren — Tuchtrechtelĳk ontslag — Niet-uitvoering van arrest houdende nietigverklaring — Artikel 233 EG — Niet-contractuele aansprakelĳkheid van de Gemeenschap — Morele schade — Vergoeding")

text:
24.3.2001               NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                           C 95/11
2)    Verklaart het beroep in zaak T-85/99 niet-ontvankelijk.               ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
3)    Verstaat dat het Parlement in de zaken T-83/99 en T-84/99                                van 21 november 2000
      zijn eigen kosten, alsmede die van Ripa di Meana en Orlando
      zal dragen.                                                         in zaak T-214/99: M. T. Carrasco Benı́tez tegen Commissie
                                                                                van de Europese Gemeenschappen (1)
4)    Verstaat dat Parigi in zaak T-85/99 zijn eigen kosten, alsmede
      die van het Parlement zal dragen.                                   (Ambtenaren — Aanwerving — Toegang tot interne verge-
                                                                          lijkende onderzoeken — Aankondiging van vergelijkend
                                                                          onderzoek — Voorwaarde inzake dienstanciënniteit — Be-
(1) PB C 160 van 5.6.99.                                                                   roepservaring van kandidaat)
                                                                                (2001/C 95/20)
                                                                                (Procestaal: Frans)
                                                                          In zaak T-214/99, M. T. Carrasco Benı́tez, ambtenaar van de
                                                                          Commissie van de Europese Gemeenschappen, wonende te
  ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                                Londen, vertegenwoordigd door J.-N. Louis, G. Parmentier en
                                                                          V. Peere, advocaten te Brussel, domicilie gekozen hebbende te
                       van 26 oktober 2000                                Luxemburg bij Société de gestion fiduciaire SARL, Avenue du
                                                                          Bois 13, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
                                                                          (gemachtigden: J. Currall en D. Waelbroeck), betreffende een
in zaak T-138/99: L. Verheyden tegen Commissie van de                     beroep tot nietigverklaring van de besluiten van de jury’s van
                 Europese Gemeenschappen (1)                              de interne vergelijkende onderzoeken COM/T/R/ADM/A/98,
                                                                          COM/R/5179/98, COM/R/5182/98, COM/R/5183/98, COM/
(Ambtenaren — Voorafgaande administratieve klacht —                       R/5188/98 en COM/R/5190/98 om verzoeker niet tot het
Termijnen — Nieuw feit — Bevordering — Vergelijking van                   examen van die vergelijkende onderzoeken toe te laten, heeft
                             verdiensten)                                 het Gerecht (Derde kamer), samengesteld als volgt: K. Lenaerts,
                                                                          kamerpresident, J. Azizi en M. Jaeger, rechters; griffier: J. Palacio
                                                                          González, administrateur, op 21 november 2000 een arrest
                           (2001/C 95/19)                                 gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                          1.    Verwerpt het beroep.
                          (Procestaal: Frans)                             2.    Verstaat dat elke partij haar eigen kosten zal dragen.
In zaak T-138/99, L. Verheyden, ambtenaar van de Commissie                (1) PB C 333 van 20 november 1999.
van de Europese Gemeenschappen, wonende te Angera (Italië),
vertegenwoordigd door É. Boigelot, advocaat te Brussel, do-
micilie gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van
L. Schiltz, advocaat aldaar, Rue du Fort Rheinsheim 2, tegen
Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden:
C. Berardis-Kayser en F. Clotuche-Duvieusart), betreffende een
beroep tot, enerzijds, nietigverklaring van het besluit om                  ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
verzoeker niet met terugwerkende kracht tot 10 oktober 1989
tot de rang A 4 te bevorderen en van het besluit om hem bij                                    van 12 december 2000
de bevorderingsronde 1998 niet te bevorderen, en anderzijds,
vergoeding van de morele schade die hij stelt te hebben                   in zaak T-11/00: Michel Hautem tegen Europese In-
geleden, heeft het Gerecht (Vijfde kamer), samengesteld als                                        vesteringsbank (1)
volgt: R. Garcı́a-Valdecasas, president, P. Lindh en J. D. Cooke,
rechters; griffier: G. Herzig, administrateur, op 26 oktober              („Ambtenaren — Tuchtrechtelijk ontslag — Niet-uitvoering
2000 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:               van arrest houdende nietigverklaring — Artikel 233 EG —
                                                                          Niet-contractuele aansprakelijkheid van de Gemeenschap —
1)    Verwerpt het beroep.                                                                 Morele schade — Vergoeding”)
2)    Verstaat dat elk der partijen de eigen kosten zal dragen.                                      (2001/C 95/21)
(1) PB C 226 van 7.8.1999.                                                                          (Procestaal: Frans)
                                                                          In zaak T-11/00, Michel Hautem, personeelslid van de Euro-
                                                                          pese Investeringsbank, wonende te Schouweiler (Luxemburg),
 ---pagebreak--- C 95/12                 NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                        24.3.2001
vertegenwoordigd door M. Karp en J. Choucroun, advocaten                  waaraan verzoekers echtgenote is overleden, als beroepsziekte
te Luxemburg, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg                     te erkennen, heeft het Gerecht (Eerste kamer), samengesteld als
ten kantore van M. Karp, Grand-Rue 84, tegen Europese                     volgt: B. Vesterdorf, president, M. Vilaras en N. J. Forwood,
Investeringsbank (gemachtigden: J.-P. Minnaert en G. Vander-              rechters; griffier: H. Jung, op 15 november 2000 een arrest
sanden), betreffende een beroep tot vergoeding van de morele              gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
schade die verzoeker stelt te hebben geleden door de weigering
van de Europese Investeringsbank om het arrest van het                    1)    Verklaart nietig het besluit van de Commissie van 10 februari
Gerecht van 28 september 1999, Hautem/EIB (T-140/97,                            1999 houdende weigering om de ziekte van A. Fernandes-De
JurAmbt. blz. I-A-171 en II-897), uit te voeren, heeft het                      Corte als beroepsziekte te erkennen.
Gerecht (Vijfde kamer), samengesteld als volgt: R. Garcı́a-
Valdecasas, kamerpresident, P. Lindh en J. D. Cooke, rechters;            2)    Verwerpt het beroep voor het overige.
griffier: G. Herzig, administrateur, op 12 december 2000 een
arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:                        3)    Verwijst de Commissie in de kosten.
1)    Veroordeelt de Europese Investeringsbank om aan verzoeker een
      bedrag van 25 000 euro te betalen ter vergoeding van diens          (1) PB C 122 van 29.4.2000.
      morele schade.
2)    Verwijst de Europese Investeringsbank in de kosten van het
      beroep in de hoofdzaak.
3)    Verstaat dat de Europese Investeringsbank aan de kas van het
      Gerecht een bedrag van 3 000 euro dient te betalen of enig
      ander lager bedrag dat verzoeker als kosten in verband met het        ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
      beroep in de hoofdzaak rechtvaardigt.
                                                                                van 21 november 2000
4)    Verstaat dat elke partij haar kosten in verband met de procedure
      in kort geding zal dragen.                                          in zaak T-23/00: A tegen Commissie van de Europese
                                                                                Gemeenschappen (1)
(1) PB C 79 van 18.3.2000.
                                                                          (Ambtenaren — Veroordeling door nationale strafrechter —
                                                                                Tuchtprocedure — Tuchtrechtelijk ontslag)
                                                                                (2001/C 95/23)
                                                                                (Procestaal: Frans)
  ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
                                                                          In zaak T-23/00, A, voormalig ambtenaar van de Commissie
                     van 15 november 2000                                 van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door
                                                                          L. Vogel, advocaat te Brussel, domicilie gekozen hebbende te
in zaak T-20/00: I. Camacho-Fernandes tegen Commissie                     Luxemburg ten kantore van C. Kremer, Rue Heinrich Heine 6,
             van de Europese Gemeenschappen (1)                           tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemach-
                                                                          tigden: G. Valsesia en J. Currall), betreffende een beroep
                                                                          tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van
(Ambtenaren — Beroepsziekte — Blootstelling aan asbest                    4 november 1999 houdende afwijzing van verzoekers klacht
en aan andere stoffen — Onregelmatigheid van advies van                   tegen het besluit van de Commissie van 23 april 1999 waarbij
           medische commissie — Verstekprocedure)                         hij tuchtrechtelijk werd ontslagen, en voor zoveel nodig, van
                                                                          het advies van de tuchtraad van 30 november 1998, heeft het
                           (2001/C 95/22)                                 Gerecht (Derde kamer), samengesteld als volgt: K. Lenaerts,
                                                                          kamerpresident, J. Azizi en M. Jaeger, rechters; griffier: J. Palacio
                                                                          González, administrateur, op 21 november 2000 een arrest
                          (Procestaal: Frans)                             gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                          1.    Verwerpt het beroep.
In zaak T-20/00, I. Camacho-Fernandes, ambtenaar van de
Commissie van de Europese Gemeenschappen, wonende te                      2.    Verstaat dat elke partij haar eigen kosten zal dragen.
Overijse (België), vertegenwoordigd door N. Lhoëst, advocaat
te Brussel, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij de
Fiduciaire Becker en Cahen, Rue des Foyers 3, tegen Commissie             (1) PB C 79 van 18 maart 2000.
van de Europese Gemeenschappen, betreffende een beroep
tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van
10 februari 1999 houdende weigering om de longkanker


title: Zaak C-344/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Appeal Commissioners (Ierland) op 6 juli 2015 — National Roads Authority/The Revenue Commissioners

text:
               21.9.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 311/32

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Appeal Commissioners (Ierland) op 6 juli 2015 — National Roads Authority/The Revenue Commissioners
   (Zaak C-344/15)
   (2015/C 311/37)
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   Appeal Commissioners

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: National Roads Authority

      Verwerende partij: The Revenue Commissioners

      Prejudiciële vragen

               1)

               Indien een publiekrechtelijk lichaam een werkzaamheid uitvoert zoals het verlenen van toegang tot een weg tegen betaling van tol, en indien er in de lidstaat private entiteiten zijn die, op basis van een met het betrokken publiekrechtelijke lichaam op grond van nationale wettelijke bepalingen gesloten overeenkomst, op andere tolwegen tol innen, moet de tweede alinea van artikel 13 van richtlijn 2006/112/EG (1) van de Raad dan aldus worden uitgelegd dat het betrokken publiekrechtelijke lichaam geacht moet worden in concurrentie te zijn met de betrokken private exploitanten met als gevolg dat de behandeling van het openbare lichaam als niet-belastingplichtige geacht wordt te leiden tot een verstoring van de mededinging van enige betekenis, ondanks dat (a) er feitelijk geen concurrentie bestaat noch kan bestaan tussen het openbare lichaam en de betrokken private exploitanten en (b) niets erop wijst dat er een reële mogelijkheid is dat een private exploitant tot de markt toetreedt om een tolweg aan te leggen en te exploiteren die concurreert met de door het openbare lichaam geëxploiteerde tolweg?

               2)

               Als er geen sprake is van een vermoeden, aan de hand van welke exercitie moet dan worden vastgesteld of er een verstoring van de mededinging van enige betekenis is in de zin van de tweede alinea van artikel 13 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad?

      (1)  Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347 van 11.12.2006, blz. 1).


title: Arrest van het Hof (Derde kamer) van  9 februari 2006  in zaak C-415/04 (verzoek van de Hoge Raad der Nederlanden om een prejudiciële beslissing): Staatssecretaris van Financiën tegen Stichting Kinderopvang Enschede (Zesde BTW-richtlijn — Vrijstellingen — Diensten die samenhangen met maatschappelijk werk en sociale zekerheid en met bescherming van en onderwijs aan kinderen of jongeren)

text:
               8.4.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 86/8

      ARREST VAN HET HOF

   (Derde kamer)
   van 9 februari 2006
   in zaak C-415/04 (verzoek van de Hoge Raad der Nederlanden om een prejudiciële beslissing): Staatssecretaris van Financiën tegen Stichting Kinderopvang Enschede (1)

   (Zesde BTW-richtlijn - Vrijstellingen - Diensten die samenhangen met maatschappelijk werk en sociale zekerheid en met bescherming van en onderwijs aan kinderen of jongeren)
   (2006/C 86/14)
   Procestaal: Nederlands
   In zaak C-415/04, betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 234 EG, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden bij arrest van 24 september 2004, ingekomen bij het Hof op dezelfde dag, in de procedure Staatssecretaris van Financiën tegen Stichting Kinderopvang Enschede, heeft het Hof (Derde kamer), samengesteld als volgt: A. Rosas, kamerpresident, J. Malenovský, A. La Pergola, A. Borg Barthet (rapporteur) en A. Ó Caoimh, rechters; advocaat-generaal: F. G. Jacobs; griffier: R. Grass, op 9 februari 2006 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
   Artikel 13, A, lid 1, sub g en h, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, juncto lid 2, sub b, van ditzelfde artikel, moet aldus worden uitgelegd dat diensten die door een publiekrechtelijk lichaam of een door de betrokken lidstaat als instelling van sociale aard erkende organisatie worden verricht in de hoedanigheid van bemiddelaar tussen personen die diensten ter zake van kinderopvang zoeken en personen die deze diensten aanbieden, slechts op de voet van die bepalingen kunnen worden vrijgesteld indien:

               —

               de dienst ter zake van kinderopvang zelf aan de in deze bepalingen gestelde voorwaarden voor vrijstelling voldoet;

               —

               deze dienst van zodanige aard of kwaliteit is dat de vraagouders niet van een gelijkwaardige dienst verzekerd zouden kunnen zijn zonder een bemiddelende dienst als die welke in het hoofdgeding aan de orde is;

               —

               die bemiddelende diensten niet in hoofdzaak ertoe strekken, de dienstverrichter extra opbrengsten te verschaffen door de uitvoering van handelingen die verricht worden in rechtstreekse mededinging met die van commerciële ondernemingen die aan belasting over de toegevoegde waarde zijn onderworpen.

      (1)  PB C 284 van 20.11.2004.


title: Zaak C-24/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk) op 18 januari 2017 — Österreichischer Gewerkschaftsbund, Gewerkschaft öffentlicher Dienst/Republiek Oostenrijk

text:
               10.4.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/20

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk) op 18 januari 2017 — Österreichischer Gewerkschaftsbund, Gewerkschaft öffentlicher Dienst/Republiek Oostenrijk
   (Zaak C-24/17)
   (2017/C 112/29)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Oberster Gerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Österreichischer Gewerkschaftsbund, Gewerkschaft öffentlicher Dienst

      Verwerende partij: Republiek Oostenrijk

      Prejudiciële vragen

               1.1.

               Moet het Unierecht, in het bijzonder de artikelen 1, 2 en 6 van richtlijn 2000/78/EG (1) juncto artikel 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling, waarbij een (met betrekking tot de inaanmerkingneming van vóór de leeftijd van 18 jaar vervulde tijdvakken van dienstverband) op grond van leeftijd discriminerend bezoldigingsstelsel door een nieuw bezoldigingsstelsel wordt vervangen, maar de overgang van de reeds aangestelde arbeidscontractanten naar het nieuwe bezoldigingsstelsel aldus plaatsvindt dat het nieuwe bezoldigingsstelsel met terugwerkende kracht op het tijdstip van de inwerkingtreding van de ten grondslag liggende wet van kracht wordt, waarbij de eerste inschaling in het nieuwe bezoldigingsstelsel evenwel plaatsvindt op basis van de overeenkomstig het oude bezoldigingsstelsel voor een bepaalde overgangsmaand (februari 2015) daadwerkelijk uitbetaalde bezoldiging, zodat de eerdere discriminatie op grond van leeftijd wat de financiële gevolgen ervan betreft voortduurt?

               1.2.

               Indien vraag 1.1. bevestigend wordt beantwoord:
               Moet het Unierecht, in het bijzonder artikel 17 van richtlijn 2000/78/EG, aldus worden uitgelegd dat de reeds aangestelde arbeidscontractanten die met betrekking tot de inaanmerkingneming van de vóór de leeftijd van 18 jaar vervulde tijdvakken van dienstverband in het oude bezoldigingsstelsel zijn gediscrimineerd, financieel moeten worden gecompenseerd wanneer deze discriminatie op grond van leeftijd ook na de overgang naar het nieuwe bezoldigingsstelsel wat de financiële gevolgen ervan betreft voortduurt?

               1.3.

               Indien vraag 1.1. ontkennend wordt beantwoord:
               Moet het Unierecht, in het bijzonder artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, aldus worden uitgelegd dat het hierin verankerde fundamentele recht op effectieve rechterlijke bescherming zich verzet tegen een nationale regeling, volgens welke het oude discriminerende bezoldigingsstelsel in lopende en toekomstige procedures niet meer van toepassing is en bij de overgang van de bezoldiging van de reeds aangestelde arbeidscontractanten naar het nieuwe bezoldigingsstelsel enkel wordt uitgegaan van de voor de overgangsmaand te bepalen respectievelijk uitbetaalde bezoldiging?

               2.

               Moet het Unierecht, in het bijzonder artikel 45 VWEU, artikel 7, lid 1, van verordening (EU) nr. 492/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 5 april 2011 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Unie (2), en de artikelen 20 en volgende van het Handvest, aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een regeling volgens welke eerder vervulde tijdvakken van dienstverband van een arbeidscontractant

                           —

                           in een dienstverband met een lokale overheid of een intercommunaal samenwerkingsverband van een lidstaat van de Europese Economische Ruimte, de Republiek Turkije, de Zwitserse Bondsstaat, een orgaan van de Europese Unie of een intergouvernementele organisatie, waarbij Oostenrijk is aangesloten, onder andere volledig,

                           —

                           in een dienstverband met een andere werkgever enkel bij het verrichten van relevante beroepswerkzaamheden of het volgen van een relevante praktijkstage tot maximaal tien jaar in aanmerking kunnen worden genomen?

      (1)  Richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep; PB L 303, blz. 16

      (2)  P L 141, blz. 1.


title: Zaak C-56/16 P: Hogere voorziening ingesteld op 29 januari 2016 door het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 18 november 2015 in zaak T-659/14, Instituto dos Vinhos do Douro e do Porto, IP/BHIM

text:
               17.5.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 175/5

         Hogere voorziening ingesteld op 29 januari 2016 door het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 18 november 2015 in zaak T-659/14, Instituto dos Vinhos do Douro e do Porto, IP/BHIM
   (Zaak C-56/16 P)
   (2016/C 175/04)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirant: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) (vertegenwoordigers: O. Mondéjar Ortuño en E. Zaera Cuadrado, gemachtigden)

      Andere partijen in de procedure: Instituto dos Vinhos do Douro e do Porto, IP, Bruichladdich Distillery Co.Ltd

      Conclusies

               —

               de hogere voorziening in haar geheel toewijzen;

               —

               het bestreden arrest vernietigen;

               —

               verzoekende partij voor het Gerecht verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Het Gerecht heeft artikel 53, lid 1, onder c), van verordening (EG) nr. 207/2009 (1), junctis de artikelen 8, lid 4, en 53, lid 2, onder d), ervan, geschonden door te oordelen dat de door verordening (EG) nr. 491/2009 (2) aan ingeschreven oorsprongsbenamingen geboden bescherming kan worden aangevuld door Decreto-Lei nr. 173/2009 en Decreto-Lei nr. 212/2004 en het Portugese wetboek van intellectuele eigendom.

      (1)  Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 78, blz. 1).

      (2)  Verordening (EG) nr. 491/2009 van de Raad van 25 mei 2009 tot wijziging van verordening (EG) nr. 1234/2007 houdende een gemeenschappelijke ordening van de landbouwmarkten en specifieke bepalingen voor een aantal landbouwproducten („integrale-GMO-verordening”) (PB L 154, blz. 1).


title: ARREST VAN HET HOF van 15 september 1998 in de gevoegde zaken C-279/96, C-280/96 en C-281/96 (verzoek van het Tribunale di Genova om een prejudiciële beslissing): Ansaldo Energia SpA tegen Amministrazione delle Finanze dello Stato, Amministrazione delle Finanze dello Stato tegen Marine Insurance Consultants Srl, GMB Srl e.a. tegen Amministrazione delle Finanze dello Stato (Terugvordering van het onverschuldigd betaalde - Nationale procestermijnen - Rente)

text:
C 327/2              NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   24.10.98
                 ARREST VAN HET HOF                                     richtlijn op die dag nog niet correct in nationaal recht
                                                                        omgezet.
                   van 15 september 1998
in zaak C-260/96 (verzoek van de Corte d'appello di                (1) PB C 294 van 5.10.1996.
Venezia om een prejudicieÈle beslissing): Ministero delle
                 Finanze tegen Spac SpA (1)
(Terugvordering van het onverschuldigd betaalde Ð
                 Nationale procestermijnen)
                        (98/C 327/02)
                                                                                ARREST VAN HET HOF
                                                                                van 15 september 1998
                    (Procestaal: Italiaans)                        in de gevoegde zaken C-279/96, C-280/96 en C-281/96
                                                                   (verzoek van het Tribunale di Genova om een prejudicieÈle
                                                                   beslissing): Ansaldo Energia SpA tegen Amministrazione
                                                                   delle Finanze dello Stato, Amministrazione delle Finanze
                                                                   dello Stato tegen Marine Insurance Consultants Srl, GMB
                                                                    Srl e.a. tegen Amministrazione delle Finanze dello Stato (1)
 (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in
               de Jurisprudentie van het Hof)                      (Terugvordering van het onverschuldigd betaalde Ð
                                                                                Nationale procestermijnen Ð Rente)
                                                                                (98/C 327/03)
In zaak C-260/96, betreffende een verzoek aan het Hof
krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van de Corte
d'appello di Venezia (ItalieÈ), in het aldaar aanhangig                                 (Procestaal: Italiaans)
geding tussen Ministero delle Finanze en Spac SpA, betref-
fende een prejudicieÈle beslissing over de uitlegging van het
Gemeenschapsrecht inzake terugvordering van het onver-
schuldigd betaalde, heeft het Hof, samengesteld als volgt:
G. C. Rodríguez Iglesias, president, H. Ragnemalm, M.               (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in
Wathelet en R. Schintgen, kamerpresidenten, G. F. Man-                             de Jurisprudentie van het Hof)
cini, J. C. Moitinho de Almeida, P. J. G. Kapteyn, D. A. O.
Edward, J.-P. Puissochet (rapporteur), L. Sevón en K. M.
Ioannou, rechters; advocaat-generaal: D. Ruiz-Jarabo
                                                                   In de gevoegde zaken C-279/96, C-280/96 en C-281/96,
Colomer; griffier: D. Louterman-Hubeau, hoofdadmini-
                                                                   betreffende een verzoek aan het Hof krachtens artikel 177
strateur, op 15 september 1998 een arrest gewezen waar-
                                                                   van het EG-Verdrag van het Tribunale di Genova (ItalieÈ),
van het dictum luidt als volgt:
                                                                   in de aldaar aanhangige gedingen tussen Ansaldo Energia
                                                                   SpA en Amministrazione delle Finanze dello Stato, en tus-
                                                                   sen Amministrazione delle Finanze dello Stato en Marine
                                                                   Insurance Consultants Srl, en tussen GMB Srl e.a. en
1. Het Gemeenschapsrecht staat er niet aan in de weg,              Amministrazione delle Finanze dello Stato, betreffende een
    dat een lidstaat zich bij vorderingen tot terugbetaling        prejudicieÈle beslissing over de uitlegging van het Gemeen-
    van in strijd met het Gemeenschapsrecht geheven                schapsrecht inzake terugvordering van het onverschuldigd
    belastingen beroept op een nationale vervaltermijn van         betaalde, heeft het Hof, samengesteld als volgt: G. C.
    drie jaar, die afwijkt van de gewone regeling van              Rodríguez Iglesias, president, H. Ragnemalm, M. Wathelet
    rechtsvorderingen uit onverschuldigde betaling tussen          en R. Schintgen, kamerpresidenten, G. F. Mancini, J. C.
    particulieren, waarvoor een langere termijn geldt, wan-        Moitinho de Almeida, P. J. G. Kapteyn, D. A. O. Edward,
    neer die vervaltermijn gelijkelijk van toepassing is op        J.-P. Puissochet (rapporteur), L. Sevón en K. M. Ioannou,
    vorderingen tot terugbetaling van die belastingen,             rechters; advocaat-generaal: D. Ruiz-Jarabo Colomer; grif-
    welke op het Gemeenschapsrecht zijn gebaseerd, en op           fier: D. Louterman-Hubeau, hoofdadministrateur, op
    die welke op het nationale recht zijn gebaseerd.               15 september 1998 een arrest gewezen waarvan het dic-
                                                                   tum luidt als volgt:
2. In omstandigheden als die van het hoofdgeding staat             1. In omstandigheden als die van de hoofdgedingen staat
    het Gemeenschapsrecht er niet aan in de weg, dat een                het Gemeenschapsrecht er niet aan in de weg, dat een
    lidstaat zich bij vorderingen tot terugbetaling van in              lidstaat zich bij vorderingen tot terugbetaling van in
    strijd met een richtlijn geheven belastingen beroept op             strijd met een richtlijn geheven belastingen beroept op
    een nationale vervaltermijn die ingaat op de dag van                een nationale vervaltermijn die ingaat op de dag van
    betaling van de betrokken belastingen, ook al was de                betaling van de betrokken belastingen, ook al was de
 ---pagebreak--- 24.10.98              NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  C 327/3
     richtlijn op die dag nog niet correct in nationaal recht           te voldoen aan Richtlijn 94/57/EG van de Raad van
     omgezet.                                                           22 november 1994 inzake gemeenschappelijke voor-
                                                                        schriften en normen voor met de inspectie en controle
                                                                        van schepen belaste organisaties en voor de desbetref-
2. Het Gemeenschapsrecht verzet zich in geval van terug-                fende werkzaamheden van maritieme instanties, heeft
     betaling van in strijd met het Gemeenschapsrecht gehe-             Ierland niet voldaan aan de krachtens artikel 16, lid 1,
     ven belastingen er niet tegen, dat de te betalen rente             van deze richtlijn op hem rustende verplichtingen.
     wordt berekend op een wijze die ongunstiger is dan
     die geldt in het kader van de gewone regeling van
     rechtsvorderingen uit onverschuldigde betaling tussen
     particulieren, mits die berekeningswijze gelijkelijk van      2. Ierland wordt in de kosten verwezen.
     toepassing is bij beroepen tegen die belastingen, die op
     grond van het Gemeenschapsrecht zijn ingesteld, en bij        (1) PB C 55 van 20.2.1998.
     die welke op grond van het nationale recht zijn inge-
     steld.
(1) PB C 318 van 26.10.1996.
                                                                                ARREST VAN HET HOF
                                                                                (Zesde Kamer)
                  ARREST VAN HET HOF                                                   van 17 september 1998
                        (Vijfde Kamer)                             in zaak C-323/96: Commissie van de Europese Gemeen-
                    van 15 september 1998                                       schappen tegen Koninkrijk BelgieÈ (1)
in zaak C-431/97: Commissie van de Europese Gemeen-                (Niet-nakoming Ð Overheidsopdrachten voor uitvoering
                   schappen tegen Ierland (1)                      van werken Ð Richtlijnen 89/440/EEG en 93/37/EEG Ð
                                                                   Geen bekendmaking van aankondiging van overheidsop-
(Niet-nakoming Ð Richtlijn 94/57/EG van de Raad Ð                  dracht Ð Toepassing zonder rechtvaardiging van onder-
                        Niet-omzetting)                                                 handelingsprocedure)
                         (98/C 327/04)                                                      (98/C 327/05)
                      (Procestaal: Engels)
                                                                                (Procestaal: Nederlands)
 (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in
                de Jurisprudentie van het Hof)                     In zaak C-323/96, Commissie van de Europese Gemeen-
                                                                   schappen (gemachtigde: H. van Lier) tegen Koninkrijk Bel-
                                                                   gieÈ (gemachtigde: M. FlameÂe), betreffende een verzoek aan
In zaak C-431/97, Commissie van de Europese Gemeen-                het Hof om vast te stellen dat het Koninkrijk BelgieÈ, door
schappen (gemachtigde B. J. Drijber) tegen Ierland                 noch voor het globale project noch voor elk van de perce-
(gemachtigde: M. A. Buckley), betreffende een verzoek              len van de constructie van een gebouw voor de Vlaamse
aan het Hof om vast te stellen dat Ierland, door niet de           Raad bekendmakingen te hebben geplaatst in het Publica-
nodige wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen vast te        tieblad van de Europese Gemeenschappen en door de gun-
stellen om te voldoen aan Richtlijn 94/57/EG van de Raad           ningsprocedures niet te hebben toegepast zoals omschreven
van 22 november 1994 inzake gemeenschappelijke voor-               in Richtlijn 89/440/EEG van de Raad van 18 juli 1989 tot
schriften en normen voor met de inspectie en controle van          wijziging van Richtlijn 71/305/EEG betreffende de coördi-
schepen belaste organisaties en voor de desbetreffende             natie van de procedures voor het plaatsen van overheids-
werkzaamheden van maritieme instanties (PB L 319 van               opdrachten voor de uitvoering van werken (PB L 210 van
12.12.1994, blz. 20), de krachtens deze richtlijn en het           21.7.1989, blz. 1), en in Richtlijn 93/37/EEG van de Raad
EG-Verdrag op hem rustende verplichtingen niet is nage-            van 14 juni 1993 betreffende de coördinatie van de proce-
komen, heeft het Hof (Vijfde Kamer), samengesteld als              dures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor de
volgt: C. Gulmann, kamerpresident, M. Wathelet (rappor-            uitvoering van werken (PB L 199 van 9.8.1993, blz. 54),
teur), J. C. Moitinho de Almeida, D. A. O. Edward en J.-           en in het bijzonder door perceel 4 zonder rechtvaardiging
P. Puissochet, rechters; advocaat-generaal: F. G. Jacobs;          ondershands te hebben toegewezen, de verplichtingen niet
griffier: R. Grass, op 15 september 1998 een arrest gewe-          is nagekomen die op hem rusten krachtens genoemde
zen waarvan het dictum luidt als volgt:                            richtlijnen en meer bepaald de artikelen 7 en 11 van Richt-
                                                                   lijn 93/37/EEG, heeft het Hof (Zesde Kamer), samenge-
                                                                   steld als volgt: H. Ragnemalm, kamerpresident, G. F.
1. Door niet binnen de gestelde termijn de nodige wette-           Mancini, P. J. G. Kapteyn, J. L. Murray en K. M. Ioannou
     lijke of bestuursrechtelijke maatregelen te treffen om        (rapporteur), rechters; advocaat-generaal: S. Alber; griffier:


title: Zaak C-676/11: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 29 december 2011 — Établissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer), rechtsopvolger van het Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l’horticulture (VINIFLHOR)/Coopérative des producteurs d’asperges de Montcalm (COPAM)

text:
               24.3.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 89/10

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 29 december 2011 — Établissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer), rechtsopvolger van het Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l’horticulture (VINIFLHOR)/Coopérative des producteurs d’asperges de Montcalm (COPAM)
   (Zaak C-676/11)
   2012/C 89/15
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Conseil d’État

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Établissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer), rechtsopvolger van het Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l’horticulture (VINIFLHOR)

      Verwerende partij: Coopérative des producteurs d’asperges de Montcalm (COPAM)

      Prejudiciële vragen

               1)

               Hoe kan een lidstaat de bij artikel 2, lid 4, van verordening (EEG) nr. 4045/89 van de Raad van 21 december 1989 inzake de door de lidstaten uit te voeren controles op de verrichtingen in het kader van de financieringsregeling van de afdeling Garantie van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL) (1), verleende mogelijkheid om de daarin bepaalde controleperiode „van twaalf maanden […] aan begin of einde [te verlengen] met […] perioden” toepassen, gelet enerzijds op de vereisten van bescherming van de financiële belangen van de Gemeenschappen en anderzijds op het rechtszekerheidsbeginsel en de noodzaak de controleautoriteiten geen onbepaalde bevoegdheid te laten?

               2)

               In het bijzonder:

                           —

                           moet de controleperiode in alle gevallen — op straffe van onregelmatigheid van de controle, waarop de gecontroleerde zich zou kunnen beroepen tegen de beslissing die de gevolgen trekt uit deze controle — aflopen tijdens de periode van twaalf maanden aan het begin van de periode, de zogenaamde „controleperiode”, waarin de controleverrichtingen plaatsvinden?

                           —

                           indien de vorige vraag bevestigend wordt beantwoord, hoe moet de uitdrukkelijk door de verordening verleende mogelijkheid om de controleperiode „van twaalf maanden […] aan [het] einde” te verlengen met perioden, worden begrepen?

                           —

                           indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord, moet de controleperiode — op straffe van onregelmatigheid van de controle, waarop de gecontroleerde zich zou kunnen beroepen tegen de beslissing die de gevolgen trekt uit deze controle — niettemin een periode van twaalf maanden inhouden die afloopt tijdens de controleperiode aan het begin van die waarin de controle plaatsvindt of dient de controle slechts een periode te bestrijken die afloopt vóór het begin van de vorige controleperiode?

      (1)  Verordening (EEG) nr. 4045/89 van de Raad van 21 december 1989 inzake de door de lidstaten uit te voeren controles op de verrichtingen in het kader van de financieringsregeling van de afdeling Garantie van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw en houdende intrekking van richtlijn 77/435/EEG (PB L 388, blz. 18).


title: Beroep, op 20 mei 1996 ingesteld door Söktas Pamuk Ve Tarim Ürünlerini Degerlendirme Ticaret Ve Sanayii AS tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Zaak T-75/96)

text:
20 . 7. 96          Inl                  Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                              Nr . C 210/21
dossier nr. 890588 Pl, is gefinancierd door het ESF, en wel         — de Commissie krachtens de artikelen 178 en 215 van het
op de volgende gronden:                                                 EG-Verdrag te veroordelen tot vergoeding van de door
                                                                        haar veroorzaakte schade .
— onbevoegdheid, voor zover de aijteur van de handeling
     niet bevoegd is in naam van de Commissie te beslissen
     met betrekking tot de door de ontvangers van financiële        Middelen en voornaamste argumenten
     bijdragen van het ESF ingediende aanvragen tot betaling
     van het saldo;
                                                                    Verzoekster, een Turkse vennootschap met beperkte aan
— schending van artikel 190 van het EG-Verdrag, voor                sprakelijkheid, vervaardigt, verkoopt en exporteert onder
     zover elke motivering ontbreekt;                               meer verschillende soorten katoenen weefsels . Zij komt op
                                                                    tegen het besluit van de Commissie om een anti-dumping
— schending van het beginsel dat de betrokkenen vooraf              procedure in te leiden betreffende de invoer van ongebleekte
     moeten worden gehoord, voor zover de handeling werd            katoenen weefsels van oorsprong uit de Volksrepubliek
     vastgesteld zonder dat verzoekster in de gelegenheid is        China, Egypte, India, Indonesië, Pakistan en Turkije, voor
     gesteld om haar standpunt te bepalen ten aanzien van de        zover het op haar betrekking heeft.
     inhoud daarvan;
— schending van het vertrouwensbeginsel, voor zover de              De Commissie heeft jegens verzoekster onrechtmatig gehan
     Commissie, hoewel de aanvraag tot betaling van het             deld: zij heeft uitvoeringsregelingen van het EG-Verdrag
     saldo in onderhavige zaak tijdig was ingediend, niet           geschonden en haar bevoegdheid misbruikt door geen
     binnen een redelijke termijn een beslissing dienaan           toepassing te geven aan de Associatieovereenkomst tussen
     gaande heeft genomen;                                          de Europese Gemeenschap en Turkije, en met name aan de
                                                                    procedure van artikel 47 van het Aanvullend Protocol,
— schending van wezenlijke vormvoorschriften, wegens                betreffende anti-dumpingzaken waarbij de Gemeenschap en
     niet-inachtneming van artikel 6, lid 1 , van Verordening       Turkije betrokken zijn, gelet op de definitieve fase van de
     ( EEG ) nr. 2950/83 , voor zover de Portugese Staat niet in    douane-unie. Verzoekster beklemtoont, dat artikel 47 de
     de gelegenheid is gesteld zijn opmerkingen te maken;           Associatieraad, en niet de Commissie, aanwijst als de
                                                                    instantie die beslist of er dumping wordt toegepast.
— gesteld dat de grondslag voor de bestreden handeling
     wordt gevormd door de stukken van het Dafse, die het
     resultaat van het boekhoudkundig onderzoek bevatten:           Volgens verzoekster stelt de benadering van de Commissie
     schending van de motiveringsverplichting, het beginsel         Turkije gelijk met derde landen waarmee de Europese
     van de bescherming van de verkregen rechten, het               Gemeenschap niet dezelfde juridische en institutionele
                                                                    banden heeft, en maakt zij , in strijd met de Associatie
     vertrauwensbeginsel, het evenredigheidsbeginsel, de
     bepalingen betreffende het beheer van het ESF en van de        overeenkomst, de douane-unie tussen de Europese Gemeen
     eerdere handeling tot goedkeuring van de betrokken             schap en Turkije aldus inhoudsloos wat anti-dumping
                                                                    geschillen betreft.
     bijdrage .
                                                                    Ten slotte betwist verzoekster de recente invoeging van de
                                                                    steekproevenregeling in artikel 17 van de anti-dumpingver
                                                                    ordening, daar zij :
Beroep, op 20 mei 1996 ingesteld door Söktas Pamuk Ve
Tarim Ürünlerini Degerlendirme Ticaret Ve Sanayii AS               — een medewerkende partij in een anti-dumpingprocedure
    tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen                      de mogelijkheid van een eerlijke toetsing van haar
                        ( Zaak T-75/96 )                                individuele positie ontneemt;
                           96/C 210/50
                                                                   — het de Commissie gemakkelijker maakt, vast te stellen
                      (Procestaai: Engels)                              dat de „ bedrijfstak van de Gemeenschap " heeft meege
                                                                        werkt,
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen
schappen is op 20 mei 1996 beroep ingesteld tegen                  — en de Commissie in staat stelt, partijen die niet bij de
Commissie van de Europese Gemeenschappen door Söktas                    steekproeven betrokken waren, rechten op te leggen die
Pamuk Ve Tarim Ürünlerini Degerlendirme Ticaret Ve                      niet hoger liggen dan de gewogen gemiddelde dumping
Sanayii AS, vertegenwoordigd door I. M. Sinan, barrister,               marge of de dumpingmarge die aan de hand van de
geïnstrueerd door Morgan, Lewis & Bockius, advocaten te                 beschikbare gegevens wordt vastgesteld. Anderzijds
Brussel, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij                    heeft artikel 11 , lid 4, sub c ), van de anti-dûmping
Arendt &c Medernach, advocaten aldaar, Rue Mathias                      verordening tot gevolg, dat wanneer steekproeven zijn
Hardt 8— 10, bus 39 .                                                   genomen, een herzieningsonderzoek voor een nieuwe
                                                                      ' exporteur krachtens artikel 11 , lid 4 , onmogelijk wordt
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:                     gemaakt.
— het litigieuze besluit nietig te verklaren, en verweerster
     krachtens artikel 87, lid 2 , van het Reglement voor de
     procesvoering in de kosten te verwijzen;


title: Zaak T-442/05: Beroep ingesteld op  16 december 2005  — BIOFARMA tegen BHIM

text:
               25.3.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 74/23

         Beroep ingesteld op 16 december 2005 — BIOFARMA tegen BHIM
   (Zaak T-442/05)
   (2006/C 74/45)
   Taal van het verzoekschrift: Spaans
   Partijen

      Verzoekster: Biofarma (Neuilly-sur-Seine, Frankrijk) (vertegenwoordigers: V. Gil Vega en A. Ruiz López, advocaten)

      Verweerder: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Anca Health Care Limited
   Conclusies van verzoekster

               —

               de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 26 september 2005 te vernietigen en te verklaren dat er daadwerkelijk gevaar van verwarring bestaat tussen de merken CAFON en DAFLON, die soortgelijke waren aanduiden;

               —

               het BHIM te verwijzen in de kosten, met inbegrip van de honoraria van verzoeksters vertegenwoordigers.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: Surtech Internacional Ltd

      Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „CAFON” voor waren van klasse 5 (farmaceutische producten en substanties)

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: verzoekster

      Oppositiemerk of -teken: woordmerk „DAFLON” (inschrijvingen met werking in Spanje, Portugal, de Benelux, Oostenrijk, Frankrijk en Italië) voor waren van klasse 5 (farmaceutische producten en substanties)

      Beslissing van de oppositieafdeling: afwijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: onjuiste toepassing van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk


title: Zaak C-607/10: Beroep ingesteld op 22 december 2010 — Europese Commissie/Koninkrijk Zweden

text:
               19.3.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 89/8

         Beroep ingesteld op 22 december 2010 — Europese Commissie/Koninkrijk Zweden
   (Zaak C-607/10)
   2011/C 89/15
   Procestaal: Zweeds

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Alcover San Pedro en K. Simonsson, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk Zweden

      Conclusies

               —

               vaststellen dat het Koninkrijk Zweden, door niet de nodige maatregelen te treffen om ervoor te zorgen dat de bevoegde autoriteiten door middel van vergunningen overeenkomstig de artikelen 6 en 8 van richtlijn 2008/1/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 januari 2008 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging (1) of op passende wijze door toetsing en, zo nodig, aanpassing van de voorwaarden, toezien dat de bestaande installaties uiterlijk op 30 oktober 2007 worden geëxploiteerd overeenkomstig de eisen van de artikelen 3, 7, 9, 10 en 13, artikel 14, sub a en b, en artikel 15, lid 2, de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               het Koninkrijk Zweden verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Uit artikel 5, lid 1, van de IPPC-richtlijn volgt dat de lidstaten de nodige maatregelen treffen om ervoor te zorgen dat de bevoegde autoriteiten, door middel van vergunningen overeenkomstig de artikelen 6 en 8 van de richtlijn of op passende wijze door toetsing en, zo nodig, aanpassing van de voorwaarden, erop toezien dat de bestaande installaties uiterlijk op 30 oktober 2007 worden geëxploiteerd overeenkomstig de eisen van de artikelen 3, 7, 9, 10 en 13, artikel 14, sub a en b, en artikel 15, lid 2. Volgens de Commissie geldt deze verplichting voor alle in de betrokken lidstaten bestaande installaties.
   Volgens vaste rechtspraak moet het bestaan van een niet-nakoming worden beoordeeld op basis van de situatie waarin de lidstaat zich bevond aan het einde van de in het met redenen omkleed advies gestelde termijn. Blijkens het antwoord van Zweden op het met redenen omkleed advies voldeden 33 bestaande installaties niet aan de eisen van de IPPC-richtlijn ten tijde van het antwoord.
   Blijkens de bijlage bij het aanvullend antwoord van Zweden op het met redenen omkleed advies voldeden in oktober 2010, bijna drie jaar na het verstrijken van de omzettingstermijn, voorts nog 23 bestaande installaties niet aan de eisen van de richtlijn.

      (1)  PB L 24, blz. 8.


title: Zaak F-58/09: Beroep ingesteld op 10 juni 2009 — Pascual García/Commissie

text:
               1.8.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 180/65

         Beroep ingesteld op 10 juni 2009 — Pascual García/Commissie
   (Zaak F-58/09)
   2009/C 180/122
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoeker: César Pascual García (Madrid, Spanje) (vertegenwoordigers: B. Cortese en C. Cortese, advocaten)

      Verweerster: Commissie van de Europese Gemeenschappen

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit van de Commissie om verzoeker met ingang van 10 maart 2009 aan te stellen als technisch assistent in de functiegroep AST 3, salaristrap 2, voor zover hem daarbij niet de rechten en bezoldiging zijn toegekend die noodzakelijk zijn voor de juiste uitvoering van het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 22 mei 2008 in zaak F-145/06, Pascual García/Commissie

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               nietigverklaring van het besluit van de Commissie om verzoeker met ingang van 10 maart 2009 aan te stellen als technisch assistent in de functiegroep AST 3, salaristrap 2, voor zover hem daarbij niet de rechten en bezoldiging zijn toegekend die noodzakelijk zijn voor de juiste uitvoering van het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 22 mei 2008 in zaak F-145/06, Pascual García/Commissie, en met name:

                           a)

                           voor zover niet is bepaald dat verzoekers anciënniteit met het oog op de plaatsing in een hogere rang, de berekening van zijn pensioenrechten en alle andere mogelijke rechten wordt berekend op basis van de datum van 1 april 2006;

                           b)

                           voor zover is bepaald dat verzoeker geen recht heeft op de ontheemdingstoelage als voorzien in artikel 4, lid 1, van bijlage VII bij het Statuut;

               —

               voor zover nodig, nietigverklaring van het besluit van 10 maart 2009 houdende afwijzing van verzoekers op diezelfde datum ingediende klacht strekkende tot verkrijging van de rechten en de bezoldiging die noodzakelijk zijn voor de juiste uitvoering van het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 22 mei 2008 in zaak F-145/06, Pascual García/Commissie, met inbegrip van de nog niet betaalde bezoldiging en vergoedingen, vermeerderd met vertragingsrente;

               —

               subsidiair, veroordeling van de Commissie tot vergoeding van de schade voortvloeiende uit de niet-toegekende ontheemdingstoelage;

               —

               verwijzing van de verwerende partij in de kosten.


title: Zaak C-547/12 P: Hogere voorziening ingesteld op 28 november 2012 door de Helleense Republiek tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 10 oktober 2012 in zaak T-158/09, Griekenland/Commissie

text:
               26.1.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 26/38

         Hogere voorziening ingesteld op 28 november 2012 door de Helleense Republiek tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 10 oktober 2012 in zaak T-158/09, Griekenland/Commissie
   (Zaak C-547/12 P)
   2013/C 26/72
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Rekwirante: Helleense Republiek (vertegenwoordigers: I. Chalkias en S. Papaïoannou, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               de hogere voorziening toewijzen en het arrest van het Gerecht van de Europese Unie vernietigen voor zover daarin is geoordeeld dat in zaak nr. 4, Magrizos II (EL/1995/017) de Commissie de Griekse autoriteiten terecht nalatigheid heeft verweten ter zake van het achterwege blijven van de terugvordering van de betrokken bedragen;

               —

               het eerste middel van het beroep, waarmee werd verzocht om nietigverklaring van de beschikking van de Commissie, aanvaarden aangezien in die zaak niet was voldaan aan de voorwaarden voor de toepassing van artikel 32 van verordening nr. 1290/2005 en om de Commissie in staat te stellen het bedrag van 276 347,86 EUR ten laste van de Helleense Republiek te brengen;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten van de Helleense Republiek.

      Middelen en voornaamste argumenten

   In zaak nr. 4, Magrizos II (EL/1995/017) heeft het Gerecht van de Europese Unie de feiten onjuist uitgelegd door de inhoud van de bewijselementen van het dossier kennelijk te verdraaien, wat heeft geleid tot de onjuiste conclusie dat in die zaak was voldaan aan de voorwaarden voor de toepassing van artikel 32 van verordening nr. 1290/2005 en om de Europese Commissie in staat te stellen het bedrag van 276 347,86 EUR ten laste van de Helleense Republiek te brengen.


title: Zaak T-316/06: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 19 november 2008 — Commissie/Premium (Arbitragebeding — Overeenkomsten gesloten in het kader van specifiek programma voor onderzoek en technologische ontwikkeling op gebied van informatietechnologie — Terugbetaling van deel van door Gemeenschap betaalde voorschot — Vertragingsrente)

text:
               10.1.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 6/23

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 19 november 2008 — Commissie/Premium
   (Zaak T-316/06) (1)

   (Arbitragebeding - Overeenkomsten gesloten in het kader van specifiek programma voor onderzoek en technologische ontwikkeling op gebied van informatietechnologie - Terugbetaling van deel van door Gemeenschap betaalde voorschot - Vertragingsrente)
   (2009/C 6/47)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: E. Montaguti, gemachtigde, bijgestaan door J.-L. Fagnart en F. Longfils, advocaten)

      Verwerende partij: Premium SA (Le Roeulx, België) (vertegenwoordigers: S. Bertouille en D. Joos de ter Beerst, advocaten)
   Voorwerp
   Beroep op grond van artikel 238 EG, strekkende tot veroordeling van verweerster tot terugbetaling van een deel van de door de Gemeenschap betaalde voorschotten, plus vertragingsrente, wegens niet-nakoming van bepaalde contactuele verplichtingen
   Dictum

               1)

               Premium SA wordt veroordeeld de Commissie het bedrag van 57 605,74 EUR te betalen, als hoofdsom, te vermeerderen met vertragingsrente:

                           —

                           tegen een rentevoet van 3,36 % per jaar voor de periode van 1 oktober tot 31 december 1998;

                           —

                           tegen een rentevoet van 3,47 % per jaar voor de periode van 1 januari tot 31 december 1999;

                           —

                           tegen een rentevoet van 2,74 % per jaar voor de periode van 1 januari tot 31 december 2000;

                           —

                           tegen een rentevoet van 4,26 % per jaar voor de periode van 1 januari 2001 tot 31 december 2002;

                           —

                           tegen een rentevoet van 3,29 % per jaar voor de periode van 1 januari tot 31 december 2003;

                           —

                           tegen een rentevoet van 2,27 % per jaar voor de periode van 1 januari tot 31 december 2004;

                           —

                           tegen een rentevoet van 2,05 % per jaar voor de periode van 1 januari tot 31 december 2005;

                           —

                           tegen een rentevoet van 2,11 % per jaar voor de periode van 1 januari 2006 en de datum van het onderhavige arrest;

                           —

                           tegen de rentevoet die krachtens de Franse wet van toepassing is voor de periode tussen de datum van het onderhavige arrest en die van de volledige betaling van de hoofdsom.

               2)

               Premium SA wordt veroordeeld de Commissie het bedrag van 30 988,74 EUR te betalen, als hoofdsom, te vermeerderen met vertragingsrente:

                           —

                           tegen een rentevoet van 3,95 % per jaar voor de periode van 1 oktober tot 31 december 1998;

                           —

                           tegen een rentevoet van 2,85 % per jaar voor de periode van 1 januari tot 31 december 1999;

                           —

                           tegen een rentevoet van 3,6 % per jaar voor de periode van 1 januari 2000 tot 31 december 2001;

                           —

                           tegen een rentevoet van 2,95 % per jaar voor de periode van 1 januari tot 31 december 2002;

                           —

                           tegen een rentevoet van 2,15 % per jaar voor de periode van 1 januari 2003 tot 31 december 2004;

                           —

                           tegen een rentevoet van 2,4 % per jaar voor de periode van 1 januari tot 31 december 2005;

                           —

                           tegen een rentevoet van 2,5 % per jaar voor de periode tussen 1 januari 2006 en de datum van het onderhavige arrest;

                           —

                           tegen de rentevoet die krachtens de Deense wet van toepassing is voor de periode tussen de datum van het onderhavige arrest en die van de volledige betaling van de hoofdsom.

               3)

               Premium SA wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 326 van 30.12.2006.


title: Zaak T-89/99: Beroep, op 15 april 1999 ingesteld door O. Valk tegen Europees Parlement

text:
C 160/32              NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      5.6.1999
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:                    Beroep, op 15 april 1999 ingesteld door O. Valk tegen
                                                                                Europees Parlement
— zijn beroep ontvankelijk te verklaren;
                                                                                (Zaak T-89/99)
— onwettig en nietig te verklaren:
                                                                                (1999/C 160/59)
   a) de stilzwijgende afwijzing van de administratieve klacht
       van verzoeker van 19 december 1998 tegen het onder
       b) bestreden besluit, en                                                              (Procestaal: Duits)
   b) besluit nr. 26264 van verweerder van 11 september              Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
       1998, ondertekend door het hoofd van de personeels-           schappen is op 15 april 1999 beroep ingesteld tegen het
       dienst, mevrouw Nouaille-Degorce, en houdende afwij-          Europees Parlement door O. Valk, wonende te Berlijn, verte-
       zing van zijn verzoek van 16 juli 1998 tot betaling van       genwoordigd door J. Kayser, advocaat te Berlijn, Körner-
       de in artikel 2, lid 4, van bijlage VII bij het Statuut       straße 5.
       bedoelde toelage wegens gelijkstelling van ouders met
       ten laste komende kinderen;                                   Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage verweerder
                                                                     te veroordelen zijn afwijzing voor vergelijkend onderzoek
— verweerder te veroordelen tot betaling van die toelage,            PE/86/A (PB C 77 A van 12.3.1998) in te trekken en verzoeker
   vermeerderd met moratoire interesten op de voet van 8 %           tot het vergelijkend onderzoek toe te laten.
   vanaf de vervaldatum van iedere maandelijkse betaling;
                                                                     Middelen en voornaamste argumenten
— verweerder, zelfs indien het onderhavige beroep zou
   worden verworpen, in de kosten van verzoeker te verwij-           Verzoeker, die op 12 december met het predikaat „befriedi-
   zen, enerzijds omdat er „bijzondere redenen” in de zin van        gend” is geslaagd voor de Erste Juristische Staatsprüfung,
   artikel 87, lid 3, eerste alinea, van het Reglement voor de       schreef zich binnen de termijn in voor vergelijkend onderzoek
   procesvoering zijn, met name het feit dat verzoeker over          PE/86/A (1) voor Engelstalige administrateurs. Op 21 oktober
   bijzonder weinig geldmiddelen beschikt, zoals in de tekst         1998 werd hem eerst na navraag zijnerzijds meegedeeld, dat
   van het verzoekschrift wordt uiteengezet, en anderzijds           hij niet was toegelaten tot het vergelijkend onderzoek, omdat
   omdat verzoeker zich genoopt zag het onderhavige beroep           het resultaat van zijn Abschlußprüfung niet vergelijkbaar zou
   in te stellen, ten gevolge van het verzuim van verweerder         zijn met een „Second Class Honours, Division One (a ‘2.1‘)” in
   om, binnen de gestelde termijn van vier maanden, op zijn          Ierland of het Verenigd Koninkrijk.
   administratieve klacht te antwoorden.
                                                                     Volgens verzoeker is verweerders waardering van de Erste
                                                                     Juristische Staatsprüfung in Duitsland feitelijk onjuist.
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                     Met zijn eindresultaat „befriedigend” moet hij tot de beste 36 %
                                                                     van zijn examenjaar in Duitsland worden gerekend. Het
a) Ten onrechte mede in aanmerking nemen van de inkom-               percentage geslaagden met een „Second Class Honours, Di-
   sten van de twee zonen van verzoeker.                             vision One (a ‘2.1‘)” in Ierland of het Verenigd Koninkrijk is
                                                                     echter beduidend hoger. Zo slaagde bijvoorbeeld aan de
b) Onjuiste berekening van het netto maandinkomen van                universiteit van Cambridge in 1997 en 1998 circa 70 % met
   verzoeker.                                                        een „Second Class Honours, Division One (a ‘2.1‘)”.
c) Onjuiste berekening van de drempels van 30 of 20 %                Een andere opvatting dan dat het resultaat van verzoeker
   over een fictieve bezoldiging (voltijdbaan), in plaats van        voldoet aan de genoemde eisen zou discriminatie van Duitse
   berekening ervan over de werkelijke bezoldiging (halftijd-        rechtenstudenten ten opzichte van anderen die normaal ge-
   baan).                                                            sproken hogere eindresultaten behalen, betekenen. Voor de
                                                                     deelneming aan het vergelijkend onderzoek voor het Europees
d) Verzuim om artikel 10 van de Algemene Uitvoeringsbepa-            Parlement mogen van kandidaten uit Duitsland geen eindcijfers
   lingen toe te passen.                                             worden verlangd die niet veel hoger zijn dan die van kandida-
                                                                     ten uit andere lidstaten.
                                                                     (1) PB C 77 A van 12.3.1998.


title: Zaak T-113/07: Arrest van het Gerecht van 12 juli 2011 — Toshiba/Commissie ( „Mededinging — Mededingingsregelingen — Markt voor projecten van gasgeïsoleerd schakelmateriaal — Beschikking houdende vaststelling van inbreuk op artikel 81 EG en artikel 53 EER-Overeenkomst — Marktverdeling — Rechten van verdediging — Bewijs van inbreuk — Eén enkele voortdurende inbreuk — Geldboeten — Zwaarte en duur van inbreuk — Motivering — Uitgangsbedrag — Referentiejaar” )

text:
               27.8.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 252/30

         Arrest van het Gerecht van 12 juli 2011 — Toshiba/Commissie
   (Zaak T-113/07) (1)

   (Mededinging - Mededingingsregelingen - Markt voor projecten van gasgeïsoleerd schakelmateriaal - Beschikking houdende vaststelling van inbreuk op artikel 81 EG en artikel 53 EER-Overeenkomst - Marktverdeling - Rechten van verdediging - Bewijs van inbreuk - Eén enkele voortdurende inbreuk - Geldboeten - Zwaarte en duur van inbreuk - Motivering - Uitgangsbedrag - Referentiejaar)
   2011/C 252/71
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Toshiba Corp. (Tokyo, Japan) (vertegenwoordigers: aanvankelijk J. MacLennan, solicitor, A. Schulz en J. Borum, advocaten, vervolgens J. MacLennan en A. Schulz)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk F. Arbault en J. Samnadda, vervolgens X. Lewis, nadien J. Bourke en F. Ronkes Agerbeek, en ten slotte F. Ronkes Agerbeek en N. Khan, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek, primair, tot nietigverklaring van beschikking C(2006) 6762 def. van de Commissie van 24 januari 2007 in een procedure op grond van artikel 81 [EG] en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (zaak COMP/38.899 — Gasgeïsoleerd schakelmateriaal), voor zover deze beschikking verzoekster betreft, en, subsidiair, verzoek tot wijziging van de artikelen 1 en 2 van deze beschikking, teneinde de aan verzoekster opgelegde geldboete nietig te verklaren of te verlagen

      Dictum

               1)

               Artikel 2, sub h en i, van beschikking C(2006) 6762 def. van de Commissie van 24 januari 2007 in een procedure op grond van artikel 81 [EG] en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (zaak COMP/F/38.899 — Gasgeïsoleerd schakelmateriaal), wordt nietig verklaard voor zover dit artikel betrekking heeft op Toshiba Corp.

               2)

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               3)

               Toshiba draagt drie vierde van de kosten van partijen voor het Gerecht.

               4)

               De Europese Commissie draagt een vierde van de kosten van partijen voor het Gerecht.

      (1)  PB C 140 van 23.6.2007.


title: Zaak C-462/05: Beroep, op  22 december 2005  ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Portugese Republiek

text:
               11.3.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 60/23

         Beroep, op 22 december 2005 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Portugese Republiek
   (Zaak C-462/05)
   (2006/C 60/45)
   Procestaal: Portugees
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 22 december 2005 beroep ingesteld tegen Portugese Republiek door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door R. Lyal en M. Afonso als gemachtigden, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
   Verzoekster concludeert dat het het Hof behage:

               1.

               vast te stellen dat de Portugese Republiek, door een verlaagd BTW-tarief van 5 % te handhaven voor de tolheffingen op de brug over de Taag te Lissabon, de krachtens de artikelen 12 en 28 van de Zesde richtlijn (1) op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               2.

               de Portugese Republiek te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Zoals duidelijk blijkt uit het arrest van het Hof van 8 maart 1998, Commissie/Portugal (C-276/98, Jurispr. blz. I-1699), en overigens impliciet door de Portugese autoriteiten is erkend, bevat de Zesde richtlijn geen enkele bepaling die toestaat om een verlaagd tarief van 5 % op de betrokken diensten toe te passen. Niettemin stellen de Portugese autoriteiten het eindeloos uit om een einde te maken aan deze inbreuksituatie, die reeds voortduurt sinds 1 januari 1995. Zij bedienen zich van tegenstrijdige en vage argumenten en veranderen om de haverklap van standpunt over de eventuele toepassing van artikel 4, lid 5, van de Zesde richtlijn.
   Na grondig onderzoek van de argumenten en de verschillende standpunten die de Portugese regering hierover tijdens de precontentieuze fase heeft ingenomen, is de Commissie van mening dat de betrokken prestaties niet voldoen aan de toepassingsvoorwaarden van artikel 4, lid 5, eerste alinea, van de Zesde richtlijn.
   Uit artikel 12, lid 3, van de Zesde richtlijn volgt dat een verlaagd BTW-tarief enkel kan worden toegepast op belastbare handelingen die onder een van de in bijlage H genoemde categorieën vallen, wat niet het geval is voor prestaties die bestaan in het ter beschikking stellen aan de weggebruiker van wegeninfrastructuur tegen betaling van tol.
   Met betrekking tot het door de Portugese autoriteiten ingeroepen artikel 28, lid 2, sub e, van de Zesde richtlijn is de Commissie van mening dat deze bepaling zich verzet tegen een terugkeer naar het verlaagde tarief voor handelingen waarvoor de gewenste overgang naar het normale tarief reeds heeft plaatsgevonden. Indien een lidstaat opnieuw een verlaagd tarief zou mogen toepassen na gedurende een min of meer lange periode het normale tarief te hebben toegepast, zoals de Portugese regering bepleit, zou het onmogelijk zijn de door de gemeenschapswetgever noodzakelijk geachte geleidelijke of progressieve harmonisatie van de BTW-tarieven tot stand te brengen.
   Zelfs indien het Hof het niet eens zou zijn met de door de Commissie bepleite strikte interpretatie van artikel 28, lid 2, sub e, van de Zesde richtlijn, dient hoe dan ook te worden vastgesteld dat de Portugese wetgeving, door een verlaagd tarief van 5 %, dat wil zeggen van minder dan 12 %, toe te passen op de tolheffingen op de brug over de Taag te Lissabon, niet in overeenstemming is met deze bepaling.

      (1)  Zesde richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1).


title: Zaak C-219/15: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 16 februari 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Elisabeth Schmitt/TÜV Rheinland LGA Products GmbH (Prejudiciële verwijzing — Harmonisatie van wetgevingen — Industriebeleid — Richtlijn 93/42/EEG — Conformiteitsbeoordeling van medische hulpmiddelen — Aangemelde instantie die is aangewezen door de fabrikant — Verplichtingen van die instantie — Borstimplantaten met gebreken — Uit siliconen vervaardigd — Aansprakelijkheid van de aangemelde instantie)

text:
               10.4.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/5

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 16 februari 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Elisabeth Schmitt/TÜV Rheinland LGA Products GmbH
   (Zaak C-219/15) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Harmonisatie van wetgevingen - Industriebeleid - Richtlijn 93/42/EEG - Conformiteitsbeoordeling van medische hulpmiddelen - Aangemelde instantie die is aangewezen door de fabrikant - Verplichtingen van die instantie - Borstimplantaten met gebreken - Uit siliconen vervaardigd - Aansprakelijkheid van de aangemelde instantie))
   (2017/C 112/08)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesgerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Elisabeth Schmitt

      Verwerende partij: TÜV Rheinland LGA Products GmbH

      Dictum

               1)

               De bepalingen van bijlage II bij richtlijn 93/42/EEG van de Raad van 14 juni 1993 betreffende medische hulpmiddelen, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1882/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 29 september 2003, juncto artikel 11, leden 1 en 10, en artikel 16, lid 6, van die richtlijn moeten aldus worden uitgelegd dat de aangemelde instantie geen algemene verplichting heeft om onaangekondigde inspectiebezoeken te verrichten, de hulpmiddelen te controleren en/of de bedrijfsdocumenten van de fabrikant in te zien. In geval van aanwijzingen dat een medisch hulpmiddel mogelijk niet in overeenstemming is met de eisen van richtlijn 93/42, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1882/2003, moet die instantie echter alle nodige maatregelen treffen teneinde te voldoen aan de verplichtingen die op haar rusten krachtens artikel 16, lid 6, van die richtlijn en de punten 3.2, 3.3, 4.1 tot en met 4.3 en 5.1 van bijlage II bij die richtlijn.

               2)

               Richtlijn 93/42, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1882/2003, moet aldus worden uitgelegd dat de tussenkomst van de aangemelde instantie in het kader van de procedure betreffende de EG-verklaring van overeenstemming strekt tot bescherming van de eindgebruikers van medische hulpmiddelen. De voorwaarden waaronder een toerekenbare niet-nakoming door die instantie van de verplichtingen die krachtens die richtlijn in het kader van die procedure op haar rusten, kan leiden tot haar aansprakelijkheid ten aanzien van die eindgebruikers worden door het nationale recht bepaald, mits daarbij het gelijkwaardigheids- en het doeltreffendheidsbeginsel in acht worden genomen.

      (1)  PB C 279 van 24.8.2015.


title: Zaak T-458/05: Beroep ingesteld op  30 december 2005  — Tegometall International tegen BHIM

text:
               11.3.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 60/46

         Beroep ingesteld op 30 december 2005 — Tegometall International tegen BHIM
   (Zaak T-458/05)
   (2006/C 60/87)
   Taal van het verzoekschrift: Duits
   Partijen

      Verzoekster: Tegometall International AG (Lengwil, Zwitserland) (vertegenwoordiger: H. Timmann, advocaat)

      Verweerder: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Wuppermann AG (Leverkusen, Duitsland)
   Conclusies van verzoekster

               —

               de beslissing van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt van 21 oktober 2005 (ter kennis gebracht op 2 november 2005), zoals gewijzigd bij corrigendum van 16 november 2005 (ter kennis gebracht op 23 november 2005), in procedure R 106312004-2

                           —

                           te wijzigen en de op 23 juli 2003 ingestelde vordering tot nietigverklaring van gemeenschapsmerk 001227743 af te wijzen;

                           —

                           subsidiair: de beslissing te vernietigen en de zaak voor verdere afdoening terug te wijzen naar de tweede kamer van beroep;

               —

               de partij die nietigverklaring van het gemeenschapsmerk vordert, te verwijzen in de kosten van de nietigheidsprocedure, de beroepsprocedure en de onderhavige procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ingeschreven gemeenschapsmerk waarvan nietigverklaring is gevorderd: woordmerk „TEK” voor waren van de klassen 6 en 20 [rekken (stellingen) en onderdelen van rekken (stellingen), met name hangmanden voor rekken (stellingen), alle voornoemde goederen van metaal respectievelijk niet van hout] — gemeenschapsmerk nr. 1 227 743

      Houder van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Partij die nietigverklaring van het gemeenschapsmerk vordert: Wuppermann AG

      Beslissing van de nietigheidsafdeling: afwijzing van de vordering tot nietigverklaring

      Beslissing van de kamer van beroep: vernietiging van de beslissing van de nietigheidsafdeling

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 7, lid 1, sub b en c, van verordening nr. 40/94 van de Raad doordat de door de kamer van beroep vastgestelde feiten de schrapping van het merk niet rechtvaardigen. Bovendien heeft de kamer van beroep inbreuk gemaakt op verzoeksters recht om te worden gehoord.


title: Zaak C-137/05: Beroep, op 24 maart 2005 ingesteld door Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland tegen Raad van de Europese Unie

text:
               28.5.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 132/16

         Beroep, op 24 maart 2005 ingesteld door Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland tegen Raad van de Europese Unie
   (Zaak C-137/05)
   (2005/C 132/30)
   Procestaal: Engels
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 24 maart 2005 beroep ingesteld tegen Raad van de Europese Unie door Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, vertegenwoordigd door C. Jackson als gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
   Verzoeker concludeert dat het den Hove behage:

               1.

               verordening (EG) nr. 2252/2004 van de Raad van 13 december 2004 betreffende normen voor de veiligheidskenmerken van en biometrische gegevens in door de lidstaten afgegeven paspoorten en reisdocumenten (1), nietig te verklaren;

               2.

               overeenkomstig artikel 231 EG te verklaren dat, na de nietigverklaring van de paspoortverordening en in afwachting van de vaststelling van nieuwe regelgeving ter zake, de bepalingen van deze verordening van kracht zullen blijven, behoudens voorzover zij ertoe leiden dat het Verenigd Koninkrijk van deelname aan de toepassing van de paspoortverordening wordt uitgesloten;

               3.

               de Raad van de Europese Unie te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

               1.

               Het Verenigd Koninkrijk mocht niet deelnemen aan de vaststelling van verordening (EG) nr. 2252/2004 van de Raad van 13 december 2004 betreffende normen voor de veiligheidskenmerken van en biometrische gegevens in door de lidstaten afgegeven paspoorten en reisdocumenten (de paspoortverordening), ook al had het meegedeeld dat het dit wenste te doen volgens artikel 5 (1) van het Protocol tot opneming van het Schengen-acquis in het kader van de Europese Unie (het Schengen-protocol), en artikel 3 (1) van het Protocol betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland. De nietigverklaring van de paspoortverordening wordt gevorderd op grond dat de uitsluiting van het Verenigd Koninkrijk van de vaststelling daarvan, schending van een wezenlijk vormvoorschrift en/of schending van het Verdrag in de zin van artikel 230, lid 2, EG meebrengt.

               2.

               Het Verenigd Koninkrijk betoogt primair dat de Raad, door het van de vaststelling van de paspoortverordening uit te sluiten, van een onjuiste uitlegging van de verhouding tussen artikel 5 en artikel 4 van het Schengen-protocol is uitgegaan. Het betoog luidt meer in het bijzonder als volgt:

                           (a)

                           De uitlegging van de Raad volgens welke het bij artikel 5 van het Schengen-protocol verleende recht op deelname alleen van toepassing is op maatregelen die voortbouwen op bepalingen van het Schengenacquis waaraan het Verenigd Koninkrijk ingevolge een op basis van artikel 4 vastgesteld besluit van de Raad deelneemt, wordt tegengesproken door de structuur en bewoordingen van deze artikelen, door de aard zelf van het mechanisme van artikel 5 en door de bij de slotakte van het Verdrag van Amsterdam gevoegde verklaring inzake artikel 5.

                           (b)

                           De uitlegging van de Raad van artikel 5 van het Schengen-protocol is niet noodzakelijk om nuttig effect te geven aan de in artikel 7 van het Protocol betreffende de positie van het Verenigd Koninkrijk en Ierland opgenomen regel. Deze uitlegging is evenmin vereist om de integriteit van het Schengen-acquis te behouden. Als middel om het acquis te vrijwaren zou de nadelige impact ervan op het Verenigd Koninkrijk uitgesproken onevenredig zijn.

                           (c)

                           Aangezien de Raad in zijn praktijk een ruim en los begrip hanteert van maatregelen die op het Schengen-acquis voortbouwen, zou het mechanisme van artikel 5 van het Schengen-protocol zoals uitgelegd door de Raad, aldus kunnen werken dat het rechtszekerheidsbeginsel en de grondbeginselen inzake versterkte samenwerking worden geschonden.

               3.

               Subsidiair betoogt het Verenigd Koninkrijk dat, mocht de uitlegging van de Raad van de verhouding tussen artikel 5 en artikel 4 van het Schengen-protocol juist zijn, dit noodzakelijkerwijs zou betekenen dat het begrip maatregel die op het Schengen-acquis voortbouwt in de zin van artikel 5, eng wordt begrepen als een maatregel die onlosmakelijk met het acquis verbonden is. De paspoortverordening is geen dergelijke maatregel.

      (1)  PB L 385, blz. 1.


title: Zaak T-391/09: Beroep ingesteld op 5 oktober 2009 — Evonik Degussa GmbH en AlzChem Hart GmbH/Commissie

text:
               5.12.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 297/24

         Beroep ingesteld op 5 oktober 2009 — Evonik Degussa GmbH en AlzChem Hart GmbH/Commissie
   (Zaak T-391/09)
   2009/C 297/36
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partijen: Evonik Degussa GmbH (Essen, Duitsland) en AlzChem Hart GmbH (Trostberg, Duitsland) (vertegenwoordigers: C. Steinle, O. Andresen en I. Hermeneit, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen

      Conclusies

               —

               beschikking C(2009) 5791 def. van de Commissie van 22 juli 2009 (zaak COMP/39.396 — Reagentia op basis van calciumcarbide en magnesium voor de staal- en gasindustrie) nietig verklaren, voor zover zij verzoeksters betreft;

               —

               subsidiair, de bij artikel 2, sub g en h, van voornoemde beschikking aan verzoeksters opgelegde geldboete verlagen;

               —

               subsidiair, ingeval de eerste conclusie wordt afgewezen, artikel 2, sub g en h, van de beschikking aldus herzien dat SKW Stahl Metallurgie GmbH voor het volledige bedrag van de aan verzoeksters opgelegde geldboete hoofdelijk aansprakelijk wordt gehouden;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoeksters komen op tegen beschikking C(2009) 5791 def. van de Commissie van 22 juli 2009 in de zaak COMP/39.396 — Reagentia op basis van calciumcarbide en magnesium voor de staal- en gasindustrie. Bij de bestreden beschikking is aan verzoeksters en aan andere ondernemingen een geldboete opgelegd wegens schending van artikel 81 EG en artikel 53 van de EER-Overeenkomst. Verzoeksters hebben volgens de Commissie deelgenomen aan één enkele en voortdurende inbreuk in de sector calciumcarbide en magnesium in de EER, met uitzondering van Spanje, Portugal, Ierland en het Verenigd Koninkrijk, bestaande in het verdelen van de markt, quota-afspraken, het verdelen van klanten, prijsstelling en het uitwisselen van vertrouwelijke bedrijfsinformatie over prijzen, klanten en verkochte hoeveelheden.
   Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoeksters in de eerste plaats aan, dat zij artikel 81 EG niet hebben geschonden. Dienaangaande betogen zij in het bijzonder dat zij niet aansprakelijk kunnen worden gehouden voor een schending door haar toenmalige dochtermaatschappij SKW Stahl-Metallurgie GmbH, aangezien zij, respectievelijk hun rechtsvoorgangers, geen economische eenheid met deze dochtermaatschappij hebben gevormd. Verzoeksters hebben veeleer betoogd dat hun rechtsvoorgangers geen beslissende invloed hebben uitgeoefend op SKW Stahl-Metallurgie GmbH. Bijgevolg wordt verweerster eveneens schending van het beginsel van persoonlijke aansprakelijkheid, het vermoeden van onschuld, het schuldbeginsel en het vereiste dat schuld wordt bewezen, verweten.
   Verder komen verzoeksters ook op tegen de aan hen opgelegde geldboete. Dienaangaande betogen zij dat de bestreden beschikking een schending oplevert van artikel 23, lid 3, van verordening (EG) nr. 1/2003 (1) en de Richtsnoeren voor geldboeten (2) alsook van de clementieregeling (3), het beginsel van gelijke behandeling en het evenredigheidsbeginsel.
   Ten slotte betogen verzoeksters dat de Commissie de ingevolge artikel 253 EG op haar rustende motiveringsplicht in verband met haar vaststellingen betreffende de hoofdelijke aansprakelijkheid van SKW Stahl-Metallurgie GmbH niet is nagekomen.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (PB L 1, blz. 1).

      (2)  Richtsnoeren voor de berekening van geldboeten die uit hoofde van artikel 23, lid 2, sub a, van verordening (EG) nr. 1/2003 worden opgelegd (PB 2006, C 210, blz. 2).

      (3)  Mededeling van de Commissie betreffende immuniteit tegen geldboeten en vermindering van geldboeten in kartelzaken (PB 2002, C 45, blz. 3).


title: Zaak C-246/04: Verzoek van het Verwaltungsgerichtshof van 26 mei 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen 1) Turn- und Sportunion Waldburg en Finanzlandesdirektion für Oberösterreich en 2) Edith Barris en Finanzlandesdirektion für Tirol

text:
               9.10.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 251/2

         Verzoek van het Verwaltungsgerichtshof van 26 mei 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen 1) Turn- und Sportunion Waldburg en Finanzlandesdirektion für Oberösterreich en 2) Edith Barris en Finanzlandesdirektion für Tirol
   (Zaak C-246/04)
   (2004/C 251/03)
   Het Verwaltungsgerichtshof heeft bij beschikking van 26 mei 2004, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 10 juni 2004, in het geding tussen 1) Turn- und Sportunion Waldburg en Finanzlandesdirektion für Oberösterreich en 2) Edith Barris en Finanzlandesdirektion für Tirol, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:

               1)

               Mag de lidstaat zijn bevoegdheid krachtens artikel 13, C, van de Zesde richtlijn 77/388/EEG (1) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (hierna: „richtlijn”), om de belastingplichtigen het recht te verlenen om, bij verpachting en verhuur van onroerende goederen in plaats van de in artikel 13, B, sub b, van de richtlijn voorziene belastingvrijstelling te kiezen voor belastingheffing, slechts op uniforme wijze uitoefenen, of mag de lidstaat daarbij onderscheid maken naar de soort handelingen of naar groepen van belastingplichtigen?

               2)

               Staat artikel 13, B, sub b, juncto C, sub a, van de richtlijn een nationale regeling toe zoals die van § 6, lid 1, veertiende regel, UStG 1994 juncto § 6, lid 1, zestiende regel, UStG 1994, die de keuze voor belastingheffing in geval van handelingen van verhuur en verpachting aldus beperkt dat sportverenigingen van algemeen nut zijn uitgesloten van de keuzemogelijkheid?

               3)

               Staat artikel 13, B, sub b, juncto C, sub a, van de richtlijn een nationale regeling toe zoals die van § 2, lid 5, tweede regel, UStG 1994 juncto § 1, lid 2, eerste regel, Liebhabereiverordnung in de versie van BGBl nr. 33/1993, volgens welke in geval van handelingen van verhuur niet kan worden gekozen voor belastingheffing wanneer de verhuur niet binnen een bepaalde tijd leidt tot een over het geheel genomen positief resultaat respectievelijk een batig inkomstensaldo en het een gebouw betreft dat bestemd is voor gebruik als privé-woning?

      (1)  PB L 145, blz. 1.


title: Gevoegde zaken C-186/11 en C-209/11: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 24 januari 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Symvoulio tis Epikrateias — Griekenland) — Stanleybet International Ltd (C-186/11), William Hill Organization Ltd (C-186/11), William Hill plc (C-186/11), Sportingbet plc (C-209/11)/Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon, Ypourgos Politismou (Artikelen 43 en 49 EG — Nationale regeling die uitsluitend recht voor uitwerking, beheer, organisatie en exploitatie van kansspelen verleent aan een enkele onderneming met rechtsvorm van beursgenoteerde naamloze vennootschap — Reclame voor kansspelen en uitbreiding in andere lidstaten van Europese Unie — Staatstoezicht)

text:
               9.3.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 71/3

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 24 januari 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Symvoulio tis Epikrateias — Griekenland) — Stanleybet International Ltd (C-186/11), William Hill Organization Ltd (C-186/11), William Hill plc (C-186/11), Sportingbet plc (C-209/11)/Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon, Ypourgos Politismou
   (Gevoegde zaken C-186/11 en C-209/11) (1)

   (Artikelen 43 en 49 EG - Nationale regeling die uitsluitend recht voor uitwerking, beheer, organisatie en exploitatie van kansspelen verleent aan een enkele onderneming met rechtsvorm van beursgenoteerde naamloze vennootschap - Reclame voor kansspelen en uitbreiding in andere lidstaten van Europese Unie - Staatstoezicht)
   2013/C 71/04
   Procestaal: Grieks

      Verwijzende rechter

   Symvoulio tis Epikrateias

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Stanleybet International Ltd (C-186/11), William Hill Organization Ltd (C-186/11), William Hill plc (C-186/11), Sportingbet plc (C-209/11)

      Verwerende partijen: Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon, Ypourgos Politismou

      in tegenwoordigheid van: Organismos prognostikon agonon podosfairou AE (OPAP)

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Symvoulio tis Epikrateias Athina — Uitlegging van de artikelen 49 en 56 VWEU (artikelen 43 en 49 EG) — Nationale regeling die, met het doel kansspelen te beperken, het uitsluitende recht tot de uitwerking, het beheer, de organisatie en de exploitatie van kansspelen verleent aan een enkele onderneming, met de rechtsvorm van een beursgenoteerde naamloze vennootschap — Reclame voor kansspelen door deze onderneming en uitbreiding van haar activiteiten naar andere lidstaten van de Unie

      Dictum

               1)

               De artikelen 43 EG en 49 EG moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling zoals die in het hoofdgeding, die het uitsluitende recht om kansspelen uit te werken, te beheren, te organiseren en te exploiteren aan een enkele instelling verleent, enerzijds, wanneer die regeling niet daadwerkelijk ertoe strekt de gelegenheden tot spelen te verminderen en de activiteiten op dit gebied op samenhangende en stelselmatige wijze te beperken en, anderzijds, wanneer een strikt toezicht door de publieke autoriteiten op de expansie van de kansspelsector, voor zover deze noodzakelijk is voor de bestrijding van aan die spelen verbonden criminaliteit, niet wordt gewaarborgd. Het staat aan de verwijzende rechter na te gaan of dit het geval is.

               2)

               Indien de nationale regeling inzake de organisatie van kansspelen onverenigbaar is met de Verdragsbepalingen over de vrijheid van dienstverrichting en de vrijheid van vestiging, mogen de nationale autoriteiten zich tijdens een overgangsperiode niet onthouden van de behandeling van vergunningaanvragen in de kansspelsector zoals die welke aan de orde zijn in het hoofdgeding.

               3)

               In omstandigheden zoals die in het hoofdgeding mogen de bevoegde nationale autoriteiten de vergunningaanvragen voor de organisatie van kansspelen die bij hen worden ingediend, beoordelen op grond van het niveau van bescherming van de consument en van de maatschappelijke orde dat zij willen waarborgen, maar moeten zij dat doen aan de hand van objectieve en niet-discriminerende criteria.

      (1)  PB C 186 van 25.06.2011.

      PB C 194 van 02.07.2011.