title: Zaak C-301/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 11 april 2019 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer — uitgebreid) van 12 februari 2019 in zaak T-201/17, Printeos/Commissie

text:
               15.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 238/8

      Hogere voorziening ingesteld op 11 april 2019 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer — uitgebreid) van 12 februari 2019 in zaak T-201/17, Printeos/Commissie
      (Zaak C-301/19 P)
      (2019/C 238/11)
      Procestaal: Spaans

         Partijen

         Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: F. Dintilhac, P. Rossi, en F. Jimeno Fernández,)

         Andere partij in de procedure: Printeos S.A.

         Conclusies

                  —

                  Het arrest van het Gerecht van 12 februari 2019 in zaak T-201/17, Printeos S.A./Europese Commissie vernietigen

                  —

                  Uitspraak doen over de grond van de zaak en het beroep in zijn geheel afwijzen op de volgende gronden

                              —

                              De op de artikelen 266, lid 2, 268 en 340 VWEU en artikel 41, lid 3, van het Handvest van de grondrechten van de Unie gebaseerde vordering tot schadevergoeding is ongegrond,

                              —

                              Het middel ontleend aan de onwettigheid van artikel 90, lid 4, onder a), van verordening nr. 1268/2012 (1) is ongegrond,

                              —

                              De vordering tot nietigverklaring van de e-mail van 26 januari 2017 is niet-ontvankelijk of, subsidiair, ongegrond.

                              —

                              Printeos S.A. verwijzen in de kosten van beide procedures.

         Middelen en voornaamste argumenten

      De Europese Commissie stelt dat het bestreden arrest van het Gerecht blijk geeft van een onjuiste rechtsopvatting op de volgende punten:

                  —

                  Eerste middel: het Gerecht heeft de rechten van verdediging van de Europese Commissie geschonden en de behoorlijke procesgang niet geëerbiedigd, door het beginsel non ultra petita te schenden, omdat het, na rekwirante ter terechtzitting te hebben verzocht om de in haar inleidend verzoekschrift gevorderde rente anders te kwalificeren, op onrechtmatige wijze het voorwerp en de inhoud van het geding heeft gewijzigd.

                  —

                  Tweede middel: het Gerecht heeft artikel 266 VWEU onjuist uitgelegd door te verklaren dat dit artikel in geval van nietigverklaring — met terugwerkende kracht vanaf de datum van de voorlopige betaling — van een besluit tot oplegging van een sanctie of een geldboete, een absolute en onvoorwaardelijke verplichting tot betaling van vertragingsrente oplegt.

                  —

                  Derde middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door artikel 266 VWEU uit te leggen in het licht van de arresten IPK/Commissie (2), Corus/Commissie (3) en de beschikking Holcim (4), zonder rekening te houden met het nieuwe regelgevingskader dat van toepassing is op sancties in mededingingszaken.

                  —

                  Vierde middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat in casu is voldaan aan de door de rechtspraak gestelde voorwaarden voor het ontstaan van de niet-contractuele aansprakelijkheid.

                  —

                  Vijfde middel: het Gerecht heeft het legaliteits- en rechtszekerheidsbeginsel geschonden door artikel 90 van gedelegeerde verordening nr. 1268/2012 niet toe te passen op de onderhavige zaak, ondanks het gezag van gewijsde van een eerdere beslissing die dat artikel wél toepaste.

         (1)  Gedelegeerde verordening (EU) nr. 1268/2012 van de Commissie houdende uitvoeringsvoorschriften voor verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012, van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie (PB 2012, L 362, blz. 1).

         (2)  Arrest van 12 februari 2015, Commissie/IPK International (C-366/13, P, EU:C:2014:2170).

         (3)  Arrest van 10 oktober 2001, Corus/Commissie (T-171/99, EU:T:2001:249).

         (4)  Beschikking van 4 mei 2005, Holcim/Commissie (T-86/03, EU:T:2005:157).


title: Zaak C-330/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 23 april 2019 — Staatssecretaris van Financiën, andere partij: Exter BV

text:
               15.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 238/9

      Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 23 april 2019 — Staatssecretaris van Financiën, andere partij: Exter BV
      (Zaak C-330/19)
      (2019/C 238/12)
      Procestaal: Nederlands

         Verwijzende rechter

      Hoge Raad der Nederlanden

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoeker: Staatssecretaris van Financiën

         Andere partij: Exter BV

         Prejudiciële vraag

      Brengt artikel 121, lid 1, van het Communautair Douanewetboek (1) mee dat een preferentiële tariefmaatregel voor toepassing waarvan invoergoederen in aanmerking kwamen op het tijdstip van plaatsing onder de regeling actieve veredeling met gebruikmaking van het systeem van schorsing, ook nog in aanmerking mag worden genomen bij de vaststelling van het bedrag van de douaneschuld die ontstaat bij het in het vrije verkeer brengen van die goederen, al of niet in ongewijzigde staat, indien diezelfde tariefmaatregel op de aanvaardingsdatum van de aangifte voor het brengen in het vrije verkeer is geschorst?

         (1)  Verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB 1992, L 302, blz. 1).


title: Zaak C-347/19: Beroep ingesteld op 30 april 2019 — Europese Commissie/Koninkrijk Spanje

text:
               15.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 238/10

      Beroep ingesteld op 30 april 2019 — Europese Commissie/Koninkrijk Spanje
      (Zaak C-347/19)
      (2019/C 238/13)
      Procestaal: Spaans

         Partijen

         Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: K. Talabér-Ritz en S. Pardo Quintillán, gemachtigden)

         Verwerende partij: Koninkrijk Spanje

         Conclusies

                  —

                  Vaststellen, overeenkomstig artikel 258 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, dat het Koninkrijk Spanje, door geen nationale voorschriften vast te stellen betreffende de installatie van individuele meettoestellen voor het verbruik van verwarming, koeling en warm water in gebouwen, in overeenstemming met artikel 9, lid 3, van richtlijn 2012/27/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 betreffende energie-efficiëntie, tot wijziging van richtlijnen 2009/125/EG en 2010/30/EU en houdende intrekking van de richtlijnen 2004/8/EG en 2006/32/EG (1), de krachtens voormelde bepalingen van richtlijn 2012/27/EU op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

                  —

                  Het Koninkrijk Spanje verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      De Commissie betoogt dat het Koninkrijk Spanje geen nationale bepalingen heeft vastgesteld betreffende de installatie van individuele meettoestellen voor het verbruik van verwarming, koeling en warm water in gebouwen overeenkomstig artikel 9, lid 3, van richtlijn 2012/27/EU.

         (1)  PB 2012, L 315, blz. 1


title: Zaak C-362/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 6 mei 2019 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 26 februari 2019 in zaak T-865/16, Fútbol Club Barcelona/Commissie

text:
               15.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 238/11

      Hogere voorziening ingesteld op 6 mei 2019 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 26 februari 2019 in zaak T-865/16, Fútbol Club Barcelona/Commissie
      (Zaak C-362/19 P)
      (2019/C 238/14)
      Procestaal: Spaans

         Partijen

         Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Němečková, B. Stromsky en G. Luengo, gemachtigden)

         Andere partijen in de procedure: Fútbol Club Barcelona en Koninkrijk Spanje

         Conclusies

                  —

                  Het bestreden arrest vernietigen;

                  —

                  De zaak terugverwijzen naar het Gerecht van de Europese Unie;

                  —

                  De beslissing omtrent de kosten aanhouden.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting met betrekking tot de uitlegging van artikel 107, lid 1, van het Verdrag, in het bijzonder bij de uitlegging van het begrip „voordeel uit staatssteun” en van de verplichting van de Commissie om het bestaan van dit voordeel te beoordelen. Dit enige middel kan worden opgesplitst in twee onderdelen, die voortvloeien uit de vastgestelde onjuiste rechtsopvatting:

                  —

                  In de eerste plaats is de Commissie van mening dat het Gerecht er ten onrechte van uit is gegaan dat het onderzoek naar de vraag of een bepaalde belastingregeling de begunstigden ervan een voordeel verleent, niet alleen een analyse van de inherente en vaststaande criteria — die de begunstigden in een gunstigere positie plaatsen dan andere ondernemingen, die onder de algemene regeling vallen — van de onderzochte regeling vereist, maar ook een analyse van de nadelen die voortvloeien uit omstandigheden die buiten de regeling vallen en die kunnen variëren naargelang van het belastingjaar, zelfs als die nadelen toevallig zouden zijn en het voordeel niet systematisch zouden kunnen neutraliseren, terwijl bovendien niet kan worden voorzien in een ex ante onderzoek van de regeling.

                  —

                  In de tweede plaats heeft het Gerecht juist op basis van deze onjuiste beoordeling van het begrip voordeel de zorgvuldigheidsplicht van de Commissie in het kader van het onderzoek naar het bestaan van een steunregeling onjuist uitgelegd en blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting met betrekking tot de bewijslast die de Commissie heeft bij het bewijzen van het bestaan van een voordeel in de onderhavige zaak.


title: Zaak C-378/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Ústavný súd Slovenskej republiky (Slowakije) op 14 mei 2019 — Prezident Slovenskej republiky

text:
               15.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 238/11

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Ústavný súd Slovenskej republiky (Slowakije) op 14 mei 2019 — Prezident Slovenskej republiky
      (Zaak C-378/19)
      (2019/C 238/15)
      Procestaal: Slowaaks

         Verwijzende rechter

      Ústavný súd Slovenskej republiky

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Prezident Slovenskej republiky

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Kan artikel 35, lid 4, van richtlijn 2009/72/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt en tot intrekking van richtlijn 2003/54/EG, met name in het licht van overweging 33 ervan, aldus worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat in een lidstaat, in het kader van de wijziging van een nationale maatregel ter omzetting van deze richtlijn, de bevoegdheid om de voorzitter van de regulerende instantie te benoemen en te ontslaan wordt ontnomen aan de rechtstreeks door de burgers verkozen president van de republiek en in plaats daarvan wordt toegedeeld aan de regering, waardoor de vóór de omzetting van die richtlijn bestaande wetgevingssituatie opnieuw wordt ingesteld?

                  2)

                  Kan artikel 35, lid 5, van richtlijn 2009/72/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt en tot intrekking van richtlijn 2003/54/EG, met name in het licht van overweging 34 van deze richtlijn, aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale regeling die ter bescherming van het algemeen belang toestaat dat ministeries deelnemen aan de procedure inzake de tariefregeling bij de regulerende instantie?

         (1)  PB 2009, L 211, blz. 55.


title: Zaak C-404/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 23 mei 2019 door de Franse Republiek tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 12 maart 2019 in zaak T-26/18, Frankrijk/Commissie

text:
               15.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 238/12

      Hogere voorziening ingesteld op 23 mei 2019 door de Franse Republiek tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 12 maart 2019 in zaak T-26/18, Frankrijk/Commissie
      (Zaak C-404/19 P)
      (2019/C 238/16)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Rekwirante: Franse Republiek (vertegenwoordigers: D. Colas, A L. Desjonquères, C. Mosser, gemachtigden)

         Andere partij in de procedure: Europese Commissie

         Conclusies

      Rekwirante verzoekt het Hof:

                  —

                  het door het Gerecht van de Europese Unie in zaak T-26/18, Frankrijk/Commissie, gewezen arrest van 12 maart 2019 gedeeltelijk te vernietigen;

                  —

                  het geding definitief te beslechten door uitvoeringsbesluit (EU) 2017/2014 van de Commissie van 8 november 2017 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) (1), nietig te verklaren voor zover Frankrijk daarbij een forfaitaire correctie van 100 % wordt opgelegd wegens tekortkomingen in het controlesysteem voor oppervlaktegebonden steun in Haute-Corse (Opper-Corsica);

                  —

                  de Commissie te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      De Franse regering verzoekt het Hof om het bestreden arrest gedeeltelijk te vernietigen voor zover haar beroep daarbij is verworpen wat betreft het gedeelte van het litigieuze besluit „ernstige tekortkomingen in het controlesysteem Corsica” voor de jaren 2013 en 2014, waarin een forfaitaire correctie van 100 % wordt toegepast wegens tekortkomingen in het controlesysteem voor oppervlaktegebonden steun in Haute-Corse.
      Ter onderbouwing van haar hogere voorziening voert de Franse regering als enige middel een onjuiste rechtsopvatting aan. Volgens haar heeft het Gerecht een onjuiste uitlegging gegeven aan de in punt 3.2.5 van de richtsnoeren van 2015 genoemde voorwaarden voor de vaststelling van een correctie van meer dan 25 %. Het Gerecht heeft het te leveren bewijs, ingeval steun zonder enige rechtsgrond of in strijd met de regels van het Unierecht wordt toegekend, verward met het geval waarin de tekortkomingen van het controlesysteem voldoende ernstig zijn om te veronderstellen dat de steun in strijd met het Unierecht is toegekend. Het Gerecht heeft dus ten onrechte geoordeeld dat het gerechtvaardigd was om alle uitgaven aan EU-financiering te onttrekken en dat de forfaitaire correctie van 100 % gegrond was.

         (1)  PB 2017, L 292, blz. 61.


title: Zaak C-425/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 29 mei 2019 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer — uitgebreid) van 19 maart 2019 in zaak T-98/16,T-196/16 en T-198/16, Italië e.a./Commissie

text:
               15.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 238/13

      Hogere voorziening ingesteld op 29 mei 2019 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer — uitgebreid) van 19 maart 2019 in zaak T-98/16,T-196/16 en T-198/16, Italië e.a./Commissie
      (Zaak C-425/19 P)
      (2019/C 238/17)
      Procestaal: Italiaans

         Partijen

         Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Stancanelli, L. Flynn, A. Bouchagiar, D. Recchia, gemachtigden)

         Andere partijen in de procedure: Italiaanse Republiek, Banca Popolare di Bari Società Cooperativa per Azioni, Fondo interbancario di tutela dei depositi, Banca d’Italia

         Conclusies

                  —

                  het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 19 maart 2019, in de gevoegde zaken
                  T-98/16 „Italiaanse Republiek/Europese Commissie”
                  T-196/16 „Banca Popolare di Bari S.C.p.A./Europese Commissie”
                  T-198/16 „Fondo interbancario di tutela dei depositi/Europese Commissie”, vernietigen;

                  —

                  de beroepen in eerste aanleg verwerpen voor zover daarbij wordt betwist dat uit het bestreden besluit blijkt dat de betrokken maatregelen en de financiering ervan met staatsmiddelen aan de staat toerekenbaar zijn;

                  —

                  de zaak naar het Gerecht terugverwijzen met het oog op het onderzoek van de overige middelen in eerste aanleg, en

                  —

                  de beslissing omtrent de kosten van de procedure in eerste aanleg en in hogere voorziening aanhouden.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Met het bestreden arrest heeft het Gerecht het bestreden besluit nietig verklaard op grond dat „de Commissie niet rechtens genoegzaam heeft aangetoond dat de Italiaanse autoriteiten betrokken waren bij de vaststelling van de betrokken maatregel en dus dat deze maatregel aan de staat kan worden toegerekend in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU” en dat „in het bestreden besluit niet genoegzaam is aangetoond dat de Italiaanse autoriteiten zeggenschap hadden over de betrokken middelen en dat zij dus over deze middelen konden beschikken”.
      De Commissie is van mening dat het bestreden arrest berust op onjuiste juridische overwegingen en een onjuiste opvatting van de feiten, die de geldigheid van de vaststellingen en van het dictum ervan onherstelbaar aantasten. De Commissie voert twee middelen aan:

                  —

                  In de eerste plaats is de Commissie van mening dat het Gerecht artikel 107, lid 1, VWEU heeft geschonden, om twee redenen:

                              —

                              het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste opvatting met betrekking tot de bewijslast waaraan de Commissie moet voldoen om na te gaan of aan de vereisten van toerekenbaarheid en staatsmiddelen is voldaan, door van de Commissie te verlangen dat zij het positieve bewijs levert dat de overheid in alle stadia van het proces dat tot de vaststelling van de betrokken maatregelen heeft geleid een overheersende invloed op het steunverlenende orgaan heeft gehad, op grond van het enkele feit dat dit orgaan een particulier lichaam is;

                              —

                              het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste opvatting met betrekking tot de bewijslast waaraan de Commissie moet voldoen om vast te stellen of aan de vereisten inzake toerekenbaarheid en staatsmiddelen is voldaan, door de door de Commissie in het bestreden besluit overgelegde bewijzen ieder afzonderlijk te onderzoeken en te beoordelen, zonder deze in hun geheel in aanmerking te nemen, en door voorbij te gaan aan de ruimere context waarin zij vallen.

                  —

                  In de tweede plaats zijn de vaststellingen van het Gerecht nog verder aangetast door ernstige materiële onjuistheden met betrekking tot de feiten en de uitlegging van het toepasselijke Italiaanse recht, die duidelijk blijken uit de documenten in de onderhavige zaak.


title: Zaak T-318/19: Beroep ingesteld op 23 mei 2019 — Thunus e.a./EIB

text:
               22.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 246/36

      Beroep ingesteld op 23 mei 2019 — Thunus e.a./EIB
      (Zaak T-318/19)
      (2019/C 246/38)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Vincent Thunus (Contern, Luxemburg) en zeven andere verzoekende partijen (vertegenwoordiger: L. Levi, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Investeringsbank

         Conclusies

      De verzoekende partijen verzoeken het Gerecht:

                  —

                  het onderhavige beroep ontvankelijk en gegrond te verklaren, daaronder begrepen de daarin opgenomen exceptie van onwettigheid;

                  —

                  dientengevolge,

                              —

                              nietig te verklaren het in hun salarisafrekeningen over februari 2019 vervatte besluit, waarbij de jaarlijkse aanpassing van het basissalaris over 2019 wordt beperkt tot 0,8 %, alsmede de soortgelijke besluiten die in de latere salarisafrekeningen zijn vervat;

                  —

                  dientengevolge, de verwerende partij te veroordelen tot

                              —

                              vergoeding van de materiële schade bestaande in (i) het saldo van het salaris overeenkomende met de toepassing van de jaarlijkse aanpassing over 2019, dat wil zeggen een verhoging van 1,2 % voor de periode van 1 januari 2019 tot en met 31 december 2019; (ii) het saldo van het salaris overeenkomende met de gevolgen van de toepassing van de jaarlijkse aanpassing van 0,8 % over 2019 voor de salarissen die vanaf januari 2019 worden betaald; (iii) vertragingsrente over de verschuldigde salarissaldo’s tot en met de volledige betaling van de verschuldigde bedragen, waarbij de toe te passen rentevoet moet worden berekend op basis van de rentevoet die de Europese Centrale Bank voor de betrokken periode voor de basisherfinancieringstransacties heeft vastgesteld, vermeerderd met drie punten;

                  —

                  indien nodig, bij gebreke van spontane overlegging daarvan, de verwerende partij in het kader van maatregelen tot organisatie van de procesgang te gelasten de volgende documenten over te leggen:

                              —

                              het besluit van de raad van bestuur van de EIB van 18 juli 2017 (CA/505/17);

                              —

                              het rapport van het subcomité bezoldiging van de raad van bestuur van december 2018;

                              —

                              het besluit van de raad van bestuur van 11 december 2018 (bijlage 3 PV/19/01);

                              —

                              het besluit van het directiecomité van 30 januari 2019 (MC-018-ADM-20190130);

                              —

                              de nota van de directie personeelszaken van 18 januari 2019 (CS-PERS/HRPLC/DIR/2019-001/ABGS);

                  —

                  de verwerende partij te verwijzen in alle kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter onderbouwing van het beroep voeren verzoekers met betrekking tot het besluit van de raad van bestuur van 18 juli 2017 twee middelen aan en met betrekking tot de besluiten van het directiecomité van december 2018 en januari 2019 vier middelen.
      Het besluit van de raad van bestuur van 18 juli 2017:

                  1.

                  Eerste middel, ontleend aan schending van het rechtszekerheidsbeginsel.

                  2.

                  Tweede middel, ontleend aan schending van het gewettigd vertrouwen en van verworven rechten.

            De besluiten van het directiecomité van december 2018 en januari 2019:

                  1.

                  Eerste middel, ontleend aan onbevoegdheid van degene die het bestreden besluit heeft vastgesteld en schending van artikel 18 van het reglement van orde.

                  2.

                  Tweede middel, ontleend aan schending van de procedurele waarborgen van artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

                  3.

                  Derde middel, ontleend aan schending van het recht van raadpleging van het College.

                  4.

                  Vierde middel, ontleend aan schending van het evenredigheidsbeginsel.

            Met betrekking tot het verzoek tot schadevergoeding vorderen verzoekers betaling van het verschil van in bezoldiging, dat wil zeggen 1,2 % sinds 1 januari 2019 (daaronder begrepen de invloed van deze verhoging op de financiële voordelen), vermeerderd met vertragingsrente.


title: Zaak T-273/18: Arrest van het Gerecht van 5 juni 2019 — Bernaldo de Quirós/Commissie („Openbare dienst — Ambtenaren — Tuchtregeling — Handelingen die afbreuk doen aan de waardigheid van het ambt — Administratief onderzoek — Aan IDOC verleend mandaat — Beginsel van onpartijdigheid — Beginsel van behoorlijk bestuur — Rechten van de verdediging — Tuchtprocedure — Beginsel van procedurele gelijkheid — Tuchtmaatregel van een berisping — Evenredigheid — Immateriële schade”)

text:
               29.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 255/42

      Arrest van het Gerecht van 5 juni 2019 — Bernaldo de Quirós/Commissie
      (Zaak T-273/18) (1)

      („Openbare dienst - Ambtenaren - Tuchtregeling - Handelingen die afbreuk doen aan de waardigheid van het ambt - Administratief onderzoek - Aan IDOC verleend mandaat - Beginsel van onpartijdigheid - Beginsel van behoorlijk bestuur - Rechten van de verdediging - Tuchtprocedure - Beginsel van procedurele gelijkheid - Tuchtmaatregel van een berisping - Evenredigheid - Immateriële schade”)
      (2019/C 255/54)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Belén Bernaldo de Quirós (Brussel, België) (vertegenwoordiger: M. Casado García-Hirschfeld, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Berscheid, B. Mongin en R. Striani, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, ten eerste tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 6 juli 2017 waarbij verzoekster krachtens artikel 9, lid 1, onder b), van bijlage IX bij het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie de sanctie van een berisping is opgelegd en, voor zover nodig, van het besluit van 31 januari 2018 tot afwijzing van de door haar tegen dat besluit ingediende klacht, en ten tweede tot vergoeding van de schade die zij door die besluiten zou hebben geleden

         Dictum

                  1)

                     Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                     Belén Bernaldo de Quirós wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 240 van 9.7.2018.


title: Zaak T-538/18: Beschikking van het Gerecht van 11 juni 2019 — Dickmanns/EUIPO („Openbare dienst — Tijdelijk functionarissen — Overeenkomst voor bepaalde tijd met een beëindigingsclausule — Clausule op grond waarvan de overeenkomst wordt beëindigd indien de naam van de functionaris niet op de reservelijst van een vergelijkend onderzoek wordt geplaatst — Louter bevestigend besluit — Beroepstermijn — Niet-ontvankelijkheid”)

text:
               29.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 255/43

      Beschikking van het Gerecht van 11 juni 2019 — Dickmanns/EUIPO
      (Zaak T-538/18) (1)

      („Openbare dienst - Tijdelijk functionarissen - Overeenkomst voor bepaalde tijd met een beëindigingsclausule - Clausule op grond waarvan de overeenkomst wordt beëindigd indien de naam van de functionaris niet op de reservelijst van een vergelijkend onderzoek wordt geplaatst - Louter bevestigend besluit - Beroepstermijn - Niet-ontvankelijkheid”)
      (2019/C 255/55)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Sigrid Dickmanns (Gran Alacant, Spanje) (vertegenwoordiger: H. Tettenborn, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: A. Lukošiūtė, gemachtigde, bijgestaan door B. Wägenbaur, advocaat)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, ten eerste tot nietigverklaring van het besluit van 14 december 2017 en, „voor zover nodig”, van de besluiten van het EUIPO van 28 november 2013 en 4 juni 2014 tot beëindiging van verzoeksters arbeidsovereenkomst op 30 juni 2018, ten tweede tot vergoeding van de schade die verzoekster zou hebben geleden

         Dictum

                  1)

                     Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

                  2)

                     Sigrid Dickmanns wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van het EUIPO.

         (1)  PB C 399 van 5.11.2018.


title: Zaak T-702/18: Beschikking van het Gerecht van 12 juni 2019 — Durand e.a./Parlement („Beroep wegens nalaten en beroep tot nietigverklaring — Landbouwbeleid — Verordening (EG) nr. 1/2005 — Dierenwelzijn — Verzoek van leden van het Europees Parlement om een onderzoekcommissie in te stellen — Standpuntbepaling van het Parlement — Niet voor beroep vatbare handeling — Informatieve handeling — Niet-ontvankelijkheid”)

text:
               29.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 255/43

      Beschikking van het Gerecht van 12 juni 2019 — Durand e.a./Parlement
      (Zaak T-702/18) (1)

      („Beroep wegens nalaten en beroep tot nietigverklaring - Landbouwbeleid - Verordening (EG) nr. 1/2005 - Dierenwelzijn - Verzoek van leden van het Europees Parlement om een onderzoekcommissie in te stellen - Standpuntbepaling van het Parlement - Niet voor beroep vatbare handeling - Informatieve handeling - Niet-ontvankelijkheid”)
      (2019/C 255/56)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partijen: Pascal Durand (Parijs, Frankrijk) en 7 andere verzoekers wier namen zijn opgenomen in de bijlage bij de beschikking (vertegenwoordigers: O. Brouwer en E. Raedts, advocaten)

         Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: N. Lorenz en S. Alonso de León, gemachtigden)

         Voorwerp

      Primair, verzoek krachtens artikel 265 VWEU, strekkende tot vaststelling dat het Parlement bij besluit van de Conferentie van voorzitters van het Parlement ten onrechte heeft nagelaten om uitspraak te doen op het verzoek van 17 juli 2018 om een onderzoekcommissie in te stellen en, subsidiair, verzoek krachtens artikel 263 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van het besluit dat is vervat in de brief van de voorzitter van het Parlement van 21 september 2018

         Dictum

                  1)

                     Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

                  2)

                     Pascal Durand en de overige verzoekers wier namen zijn opgenomen in de bijlage worden verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 65 van 18.2.2019.


title: Zaak T-171/19: Beschikking van het Gerecht van 7 juni 2019 — Hebberecht/EDEO („Openbare dienst — Ambtenaren — Tuchtprocedure — Schorsing — Inhouding op het salaris — Niet-inachtneming van de vormvoorschriften — Kennelijke niet-ontvankelijkheid”)

text:
               29.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 255/44

      Beschikking van het Gerecht van 7 juni 2019 — Hebberecht/EDEO
      (Zaak T-171/19) (1)

      („Openbare dienst - Ambtenaren - Tuchtprocedure - Schorsing - Inhouding op het salaris - Niet-inachtneming van de vormvoorschriften - Kennelijke niet-ontvankelijkheid”)
      (2019/C 255/57)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Chantal Hebberecht (Luxemburg, Luxemburg) (vertegenwoordiger: K. Bicard, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Dienst voor extern optreden (vertegenwoordigers: S. Marquardt en R. Spac, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van het op 20 september 2018 aan verzoekster meegedeelde besluit van de EDEO tot afwijzing van haar bezwaar tegen het besluit van de EDEO om haar te schorsen en over te gaan tot inhouding op haar maandelijkse salaris, en voorts strekkende tot vergoeding van de schade die verzoekster stelt te hebben geleden

         Dictum

                  1)

                     Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard.

                  2)

                     Chantal Hebberecht draagt haar eigen kosten.

         (1)  PB C 172 van 20.5.2019.


title: Zaak T-319/19: Beroep ingesteld op 24 mei 2019 — Gollnisch/Parlement

text:
               29.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 255/45

      Beroep ingesteld op 24 mei 2019 — Gollnisch/Parlement
      (Zaak T-319/19)
      (2019/C 255/58)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Bruno Gollnisch (Villiers-le-Mahieu, Frankrijk) (vertegenwoordiger: B. Bonnefoy-Claudet, advocaat)

         Verwerende partij: Europees Parlement

         Conclusies

      De verzoekende partij verzoekt:

                  —

                  het besluit van het Bureau van het Europees Parlement van 10 december 2018 en het besluit van de voorzitter van het Europees Parlement van 26 maart 2019 houdende afwijzing van het bij hem ingediende ex gratia beroep tegen dat besluit nietig te verklaren;

                  —

                  alle handelingen, wijzigingen, kennisgevingen, besluiten en intrekkingen die als gevolg van dit besluit zijn vastgesteld of gedaan, ongedaan te maken;

                  —

                  verzoeker een bedrag van 6 500 EUR toe te kennen voor de kosten ter voorbereiding van het onderhavige beroep;

                  —

                  het Europees Parlement te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij zes middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel: schending van artikel 27 van het Statuut van de leden van het Europees Parlement. Deze bepaling staat het Bureau niet toe de verworven rechten of de rechten in wording van de parlementsleden te schenden.

                  2.

                  Tweede middel: schending van artikel 76, lid 3 van de uitvoeringsbepalingen van het Statuut van de leden van het Europees Parlement. Volgens verzoeker heeft artikel 27 van het Statuut van de leden van het Europees Parlement tot gevolg dat de integriteit van de uitvoeringsbepalingen van het Statuut met betrekking tot het pensioenfonds wordt gewaarborgd en staat het niet toe dat de opzet van deze uitvoeringsbepalingen wordt gewijzigd.

                  3.

                  Derde middel: schending van artikel 223, lid 2 VEU en onbevoegdheid van het Bureau. Het Bureau heeft immers een belasting op de betaling van pensioenen aan voormalige leden van het Europees Parlement ingesteld waarvoor het niet bevoegd was, aangezien besluiten inzake de belastingheffing van de parlementsleden tot de bevoegdheid van de Raad behoren.

                  4.

                  Vierde middel: schending van de beginselen van rechtszekerheid en gewettigd vertrouwen. De bestreden handeling is vastgesteld in strijd met verbintenissen en regelingen die betrouwbare garanties en waarborgen bieden dat de vrijwillige pensioenfondsregeling niet verder zal worden gewijzigd.

                  5.

                  Vijfde middel: schending van het evenredigheidsbeginsel. Het Parlement, dat als enige verantwoordelijk is voor de ontstane financiële situatie, heeft ontoereikende en onbillijke maatregelen getroffen onder het voorwendsel deze situatie te regelen.

                  6.

                  Zesde middel: schending van het gelijkheidsbeginsel. De bestreden handeling leidt tot een ongelijke behandeling van de premiebetalende en de niet-premiebetalende leden van het Europees Parlement, alsmede van de leden die reeds een pensioen ontvangen en de leden die nog geen pensioen ontvangen.


title: Zaak T-327/19: Beroep ingesteld op 30 mei 2019 — Mubarak/Raad

text:
               29.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 255/46

      Beroep ingesteld op 30 mei 2019 — Mubarak/Raad
      (Zaak T-327/19)
      (2019/C 255/59)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Mohamed Hosni Elsayed Mubarak (Caïro, Egypte) (vertegenwoordigers: B. Kennelly, QC, J. Pobjoy, barrister, G. Martin, C. Enderby Smith en F. Holmey, solicitors)

         Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

         Conclusies

                  —

                  nietigverklaring van besluit (GBVB) 2019/468 van de Raad van 21 maart 2019 (1) en uitvoeringsverordening (EU) 2019/459 van de Raad van 21 maart 2019 (2), voor zover dit besluit en deze uitvoeringsverordening verzoeker betreffen, en

                  —

                  verwijzing van verweerder in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter onderbouwing van zijn beroep voert verzoeker twee middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel: verweerder heeft nagelaten om na te gaan of de Egyptische autoriteiten verzoekers grondrechten, met name uit hoofde van de artikelen 47 en 48 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, in acht hebben genomen waar het gaat om de procedure en onderzoeken waarop verweerder zich heeft gebaseerd.

                  2.

                  Tweede middel: verweerder heeft beoordelingsfouten gemaakt door te oordelen dat was voldaan aan het criterium om verzoeker op te nemen in de lijst als bedoeld in artikel 1 van besluit 2011/172/GBVB van de Raad van 21 maart 2011 (3) en artikel 2 van verordening (EU) nr. 270/2011 van de Raad van 21 maart 2011 (4).

         (1)  Besluit tot wijziging van besluit 2011/172/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen vanwege de situatie in Egypte (PB 2019, L 80, blz. 40).

         (2)  Uitvoeringsverordening tot uitvoering van verordening (EU) nr. 270/2011 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in verband met de situatie in Egypte (PB 2019, L 80, blz. 1).

         (3)  Besluit betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen vanwege de situatie in Egypte (PB 2011, L 76, blz. 63).

         (4)  Verordening betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in verband met de situatie in Egypte (PB 2011, L 76, blz. 4).


title: Zaak T-334/19: Beroep ingesteld op 4 juni 2019 — Google en Alphabet/Commissie

text:
               29.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 255/46

      Beroep ingesteld op 4 juni 2019 — Google en Alphabet/Commissie
      (Zaak T-334/19)
      (2019/C 255/60)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partijen: Google LLC (Mountain View, Californië, Verenigde Staten), Alphabet, Inc. (Mountain View) (vertegenwoordigers: C. Jeffs, advocaat, J. Staples, solicitor, D. Beard QC en J. Williams, barrister)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  het besluit van de Commissie van 20 maart 2019 in zaak COMP/AT.40411 — Google Search (AdSense) (geheel of gedeeltelijk) nietig verklaren;

                  —

                  bijgevolg, of subsidiair, de aan verzoeksters opgelegde boetes nietig verklaren of verlagen in het kader van de uitoefening van de volledige rechtsmacht van het Gerecht, en

                  —

                  in ieder geval de Commissie verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Dit verzoek strekt tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 20 maart 2019 inzake een procedure op grond van artikel 102 VWEU en artikel 54 EER-Overeenkomst (AT.40411 — Google Search (AdSense)). Verzoeksters verzoeken de nietigverklaring van elk van de drie vastgestelde inbreuken, van de vaststelling dat er sprake was van een enkele voortdurende inbreuk, en van de oplegging van een boete.
      Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekende partijen vijf middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel: in het bestreden besluit is de markt onjuist gedefinieerd en derhalve de machtspositie onjuist beoordeeld. In het bijzonder stelt het bestreden besluit ten onrechte vast dat:

                              —

                              zoekadvertenties en andere advertenties dan zoekadvertenties niet met elkaar concurreren;

                              —

                              rechtstreeks verkochte advertenties en indirecte advertenties niet met elkaar concurreren.

                  2.

                  Tweede middel: het bestreden besluit bevat de onjuiste beoordeling dat de zogenaamde exclusiviteitsclausule van Google („Site-Exclusivity Clause”) misbruik vormt. Het bestreden besluit:

                              —

                              karakteriseert de „Site-Exclusivity Clause” onterecht als een exclusieve leveringsverplichting;

                              —

                              stelt ten onrechte vast dat in het besluit niet diende te worden onderzocht of het aannemelijk was dat de „Site-Exclusivity Clause” mededingingsbeperkende gevolgen kon hebben;

                              —

                              toont niet aan dat het aannemelijk was dat de „Site-Exclusivity clause”, hoe zij ook wordt gekwalificeerd, de mededinging kon beperken.

                  3.

                  Derde middel: het bestreden besluit stelt ten onrechte vast dat Google's clausule inzake de premium plaatsing en minimale Google advertentie („Placement Clause”) misbruik vormde. Het bestreden besluit:

                              —

                              karakteriseert de „Placement Clause” op ondeugdelijke wijze;

                              —

                              toont niet aan dat het aannemelijk was dat de Placement Clause de mededinging kon beperken.

                  4.

                  Vierde middel: het bestreden besluit stelt ten onrechte vast dat de clausule inzake toestemming voor gelijkaardige advertenties van Google („Modification Clause”) misbruik vormde. Het bestreden besluit:

                              —

                              toont niet aan dat het aannemelijk was dat de Modification Clause de mededinging kon beperken;

                              —

                              subsidiair: laat ten onrechte buiten beschouwing dat de Modification Clause objectief gerechtvaardigd was omdat de clausule de websitebezoekers, adverteerders en Google beschermde en/of dat eventuele uitsluitingseffecten werden gecompenseerd door de voordelen van de clausule.

                  5.

                  Vijfde middel: het bestreden besluit legt ten onrechte een boete op en de berekening van die boete is onjuist. Het bestreden besluit:

                              —

                              houdt ten onrechte geen rekening met het gebrek aan opzet en onachtzaamheid van Google, noch met het feit dat de Commissie deze zaak had gekozen om toezeggingen te verkrijgen;

                              —

                              subsidiair: de boeteberekening is onjuist;

                              —

                              nog meer subsidiair: het evenredigheidsbeginsel wordt niet nageleefd.


title: Zaak T-336/19: Beroep ingesteld op 31 mei 2019 — BZ/Commissie

text:
               29.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 255/48

      Beroep ingesteld op 31 mei 2019 — BZ/Commissie
      (Zaak T-336/19)
      (2019/C 255/61)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: BZ (vertegenwoordiger: C. Mourato, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

      De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

                  —

                  het besluit van de Europese Commissie van 25 juli 2018 om haar na een voortijdig opgesteld rapport over de proeftijd te ontslaan nietig te verklaren;

                  —

                  de Commissie te veroordelen om haar de volgende vergoedingen te betalen:

                              —

                              5 000 EUR voor de immateriële schade die zij door het ontslagbesluit heeft geleden;

                              —

                              5 000 EUR voor de reputatieschade die zij door het ontslagbesluit heeft geleden;

                              —

                              10 000 EUR voor de materiële schade veroorzaakt door de schadelijke gevolgen die het ontslagbesluit voor haar gezondheid heeft gehad;

                              —

                              58 900 EUR voor de materiële schade verband houdende met het verlies aan inkomsten als gevolg van haar onregelmatig ontslag;

                  —

                  de verwerende partij krachtens artikel 87 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht te verwijzen in de kosten van het geding.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vijf middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel, ontleend aan schending van de procedurele waarborgen op het gebied van administratieve onderzoeken en het tuchtrecht, schending van de rechten van de verdediging en van het vermoeden van onschuld.

                  2.

                  Tweede middel, ontleend aan schending van artikel 84, leden 1 en 3, van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden, van de rechten in verband met de proeftijd en een daaruit volgende kennelijk onjuiste beoordeling door de administratie.

                  3.

                  Derde middel, ontleend aan schending van artikel 84, lid 2, van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden en van het evenredigheidsbeginsel.

                  4.

                  Vierde middel, ontleend aan schending van het beginsel van gelijke behandeling.

                  5.

                  Vijfde middel, ontleend aan een verzoek om een bijzondere vergoeding als gevolg van de voormelde onregelmatigheden.


title: Zaak T-341/19: Beroep ingesteld op 6 juni 2019 — Martínez Albainox/EUIPO — Taser International (TASER)

text:
               29.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 255/49

      Beroep ingesteld op 6 juni 2019 — Martínez Albainox/EUIPO — Taser International (TASER)
      (Zaak T-341/19)
      (2019/C 255/62)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Martínez Albainox, S.L. (Albacete, Spanje) (vertegenwoordiger: J. Carbonell Callicó, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Taser International, Inc. (Scottsdale, Arizona, Verenigde Staten)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Houder van het betrokken merk: verzoekster voor het Gerecht

         Betrokken merk: Uniebeeldmerk TASER in de kleuren zwart, geel en rood — Uniemerk nr. 12 817 052

         Procedure voor het EUIPO: nietigheidsprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 20 maart 2019 in zaak R 1577/2018-4

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van de bestreden beslissing waarbij de geldigheid van Uniemerk nr. 12 817 052„TASER” (fig.) expliciet wordt vastgesteld voor alle waren in klasse 8 waarvoor het merk is ingeschreven;

                  —

                  verwijzing van het EUIPO en interveniënte, Taser International, Inc., in alle kosten van het geding voor het Gerecht, met inbegrip van de kosten van de procedure voor de kamer van beroep.

         Aangevoerde middelen

                  —

                  schending van artikel 60, lid 1, onder a), gelezen in samenhang met artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;

                  —

                  schending van artikel 60, lid 1, onder a), gelezen in samenhang met artikel 8, lid 5, van verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


title: Zaak T-342/19: Beroep ingesteld op 6 juni 2019 — Martínez Albainox/EUIPO — Taser International (TASER)

text:
               29.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 255/50

      Beroep ingesteld op 6 juni 2019 — Martínez Albainox/EUIPO — Taser International (TASER)
      (Zaak T-342/19)
      (2019/C 255/63)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Martínez Albainox, S.L. (Albacete, Spanje) (vertegenwoordiger: J. Carbonell Callicó, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Taser International, Inc. (Scottsdale, Arizona, Verenigde Staten)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Houder van het betrokken merk: verzoekster voor het Gerecht

         Betrokken merk: Uniebeeldmerk TASER in de kleuren zwart, geel en rood — Uniemerk nr. 11 710 134

         Procedure voor het EUIPO: nietigheidsprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 20 maart 2019 in zaak R 1576/2018-4

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van de bestreden beslissing waarbij de geldigheid van Uniemerk nr. 11 710 134„TASER” (fig.) expliciet wordt vastgesteld voor alle waren in de klassen 18 en 25 waarvoor het merk is ingeschreven;

                  —

                  verwijzing van het EUIPO en interveniënte, Taser International, Inc., in alle kosten van het geding voor het Gerecht, met inbegrip van de kosten van de procedure voor de kamer van beroep.

         Aangevoerd middel

                  —

                  schending van artikel 60, lid 1, onder a), gelezen in samenhang met artikel 8, lid 5, van verordening (EU) nr. 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


title: Zaak T-349/19: Beroep ingesteld op 7 juni 2019 — Decathlon/EUIPO — Athlon Custom Sportswear (athlon custom sportswear)

text:
               29.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 255/51

      Beroep ingesteld op 7 juni 2019 — Decathlon/EUIPO — Athlon Custom Sportswear (athlon custom sportswear)
      (Zaak T-349/19)
      (2019/C 255/64)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Decathlon (Villeneuve-d’Ascq, Frankrijk) (vertegenwoordigers: A. Cléry en C. Devernay, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Athlon Custom Sportswear P.C. (Kallithea, Griekenland)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Aanvrager van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

         Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk athlon custom sportswear — inschrijvingsaanvraag nr. 16 162 596

         Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 27 maart 2019 in zaak R 1724/2018-2

         Conclusies

                  —

                  toewijzing van het verzoek;

                  —

                  vernietiging van de bestreden beslissing;

                  —

                  bevestiging van de beslissing van de oppositieafdeling van 6 juli 2018 in zaak nr. B 002879164;

                  —

                  weigering van de inschrijving van het merk athlon custom sportswear nr. 016162596;

                  —

                  verwijzing van het EUIPO in de kosten van de procedure, met inbegrip van de kosten van de beroepsprocedure.

         Aangevoerd middel

                  —

                  schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


title: Zaak T-350/19: Beroep ingesteld op 11 juni 2019 — Bontempi e.a./EUIPO — Sand Cph (WhiteSand)

text:
               29.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 255/52

      Beroep ingesteld op 11 juni 2019 — Bontempi e.a./EUIPO — Sand Cph (WhiteSand)
      (Zaak T-350/19)
      (2019/C 255/65)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partijen: Emanuela Bontempi (Montemarciano, Italië) en zes anderen (vertegenwoordigers: S. Rizzo en O. Musco, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Sand Cph A/S (Kopenhagen, Denemarken)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Aanvragers van het betrokken merk: verzoekers voor het Gerecht

         Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk WhiteSand — inschrijvingsaanvraag nr. 16 416 596

         Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 2 april 2019 in zaak R 1913/2018-2

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van de bestreden beslissing;

                  —

                  verwijzing van het EUIPO in de kosten.

         Aangevoerd middel

      schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


title: Zaak T-352/19: Beroep ingesteld op 10 juni 2019 — Gamma-A/EUIPO — Piejūra (Verpakte voedingsmiddelen)

text:
               29.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 255/53

      Beroep ingesteld op 10 juni 2019 — Gamma-A/EUIPO — Piejūra (Verpakte voedingsmiddelen)
      (Zaak T-352/19)
      (2019/C 255/66)
      Taal van het verzoekschrift: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Gamma-A SIA (Riga, Letland) (vertegenwoordiger: M. Liguts, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Piejūra SIA (Nīcas novads, Letland)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Houder van het betrokken model: verzoekster voor het Gerecht

         Betrokken model: Uniemodel nr. 2022 772-0001 (Verpakte voedingsmiddelen)

         Bestreden beslissing: beslissing van de derde kamer van beroep van het EUIPO van 25 maart 2019 in zaak R 2516/2017-3

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van de bestreden beslissing en verklaring dat het betrokken model geldig is;

                  —

                  verwijzing van het EUIPO en de verzoekende partij in de nietigheidsprocedure in de kosten.

         Aangevoerd middel

                  —

                  schending van artikel 6, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad.


title: Zaak T-353/19: Beroep ingesteld op 10 juni 2019 — Gamma-A/EUIPO — Piejūra (Verpakking voor voedingsmiddelen)

text:
               29.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 255/54

      Beroep ingesteld op 10 juni 2019 — Gamma-A/EUIPO — Piejūra (Verpakking voor voedingsmiddelen)
      (Zaak T-353/19)
      (2019/C 255/67)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Gamma-A SIA (Riga, Letland) (vertegenwoordiger: M. Liguts, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Piejūra SIA (Nīcas novads, Letland)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Houder van het betrokken model: verzoekster voor het Gerecht

         Betrokken model: Uniemodel nr. 1819 558-0002 (Verpakking voor voedingsmiddelen)

         Bestreden beslissing: beslissing van de derde kamer van beroep van het EUIPO van 12 maart 2019 in zaak R 2543/2017-3

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van de bestreden beslissing en verklaring dat het betrokken model geldig is;

                  —

                  verwijzing van het EUIPO en de verzoekende partij in de nietigheidsprocedure in de kosten.

         Aangevoerde middelen

                  —

                  schending van artikel 7, lid 1, van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad;

                  —

                  schending van artikel 6, lid 1, onder b), van verordening nr. 6/2002 van de Raad.


title: Zaak T-354/19: Beroep ingesteld op 11 juni 2019 — Palacio Domecq/EUIPO — Domecq Bodega Las Copas (PALACIO DOMECQ 1778)

text:
               29.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 255/55

      Beroep ingesteld op 11 juni 2019 — Palacio Domecq/EUIPO — Domecq Bodega Las Copas (PALACIO DOMECQ 1778)
      (Zaak T-354/19)
      (2019/C 255/68)
      Taal van het verzoekschrift: Spaans

         Partijen

         Verzoekende partij: Palacio Domecq, SL (Madrid, Spanje) (vertegenwoordiger A. Otero Iglesias, abogada)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Domecq Bodega Las Copas, SL (Jerez de la Frontera, Spanje)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Aanvrager van het betrokken merk: verzoekster voor het Gerecht

         Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk PALACIO DOMECQ 1778 — inschrijvingsaanvraag nr. 11 499 506

         Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 28 maart 2019 in zaak R 867/2018-1

         Conclusies

                  —

                  het beroep toewijzen en de bestreden beslissing in die zin wijzigen dat het beroep van verzoekster tegen de beslissing van de oppositieafdeling van het EUIPO in zijn geheel wordt toegewezen, het incidentele beroep van opposante in zijn geheel wordt afgewezen en de oppositie van interveniënte derhalve in haar geheel wordt afgewezen;

                  —

                  subsidiair, in voorkomend geval, de bestreden beslissing vernietigen en de zaak terugverwijzen naar de kamer van beroep van het EUIPO voor een nieuwe beslissing;

                  —

                  het EUIPO verwijzen in de kosten voor het Gerecht en de kamer van beroep;

                  —

                  interveniënte verwijzen in de kosten van Palacio Domecq, SL in de oppositieprocedure en in de beroepsprocedure voor de kamer van beroep.

         Aangevoerde middelen

      Schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) nr. 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad en van artikel 25, lid 5, van de gedelegeerde verordening.


title: Zaak T-351/19: Beroep ingesteld op 6 juni 2019 — Cyprus/EUIPO — Filotas Bellas & Yios (Halloumi Vermion grill cheese M BELAS PREMIUM GREEK DAIRY SINCE 1927)

text:
               5.8.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 263/56

      Beroep ingesteld op 6 juni 2019 — Cyprus/EUIPO — Filotas Bellas & Yios (Halloumi Vermion grill cheese M BELAS PREMIUM GREEK DAIRY SINCE 1927)
      (Zaak T-351/19)
      (2019/C 263/63)
      Taal van het verzoekschrift: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Republiek Cyprus (vertegenwoordigers: S. Malynicz, QC, S. Baran, barrister, en V. Marsland, solicitor)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Filotas Bellas & Yios AE (Alexandreia Imathias, Griekenland)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Houder van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

         Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk Halloumi χαλλούμι Vermion grill cheese M BELAS PREMIUM GREEK DAIRY SINCE 1927 — inschrijvingsaanvraag nr. 12 172 276

         Procedure voor het EUIPO: nietigheidsprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 9 april 2019 in zaak R 2297/2017-4

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van de bestreden beslissing;

                  —

                  verwijzing van verweerder in zijn eigen kosten en in die van verzoekster.

         Aangevoerde middelen

                  —

                  schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;

                  —

                  schending van artikel 59, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


title: Zaak T-762/15: Arrest van het Gerecht van 12 juli 2019 — Sony en Sony Electronics/Commissie („Mededinging — Mededingingsregelingen — Markt van optische diskdrives — Besluit waarbij een inbreuk op artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst wordt vastgesteld — Heimelijke afspraken over aanbestedingen betreffende optische diskdrives voor laptops en desktops — Inbreuk naar strekking — Rechten van de verdediging — Motiveringsplicht — Beginsel van behoorlijk bestuur — Geldboeten — Eén enkele voortdurende inbreuk — Richtsnoeren van 2006 voor de berekening van de geldboeten”)

text:
               9.9.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 305/33

      Arrest van het Gerecht van 12 juli 2019 — Sony en Sony Electronics/Commissie
      (Zaak T-762/15) (1)

      („Mededinging - Mededingingsregelingen - Markt van optische diskdrives - Besluit waarbij een inbreuk op artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst wordt vastgesteld - Heimelijke afspraken over aanbestedingen betreffende optische diskdrives voor laptops en desktops - Inbreuk naar strekking - Rechten van de verdediging - Motiveringsplicht - Beginsel van behoorlijk bestuur - Geldboeten - Eén enkele voortdurende inbreuk - Richtsnoeren van 2006 voor de berekening van de geldboeten”)
      (2019/C 305/39)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partijen: Sony Corporation (Tokio, Japan) en Sony Electronics, Inc (San Diego, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: R. Snelders, advocaat, N. Levy en E. Kelly, solicitors)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk M. Farley, A. Biolan, C. Giolito, F. van Schaik en L. Wildpanner, vervolgens M. Farley, F. van Schaik, L. Wildpanner en A. Dawes, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot, primair, gedeeltelijke nietigverklaring van besluit C(2015) 7135 final van de Commissie van 21 oktober 2015 in een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (zaak AT.39639 — Optical Disk Drivers) en, subsidiair, verlaging van de aan verzoeksters opgelegde geldboete.

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Sony Corporation en Sony Electronics, Inc. zullen hun eigen kosten en die van de Europese Commissie dragen.

         (1)  PB C 98 van 14.3.2016.


title: Zaak C-440/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Köln (Duitsland) op 20 juli 2017 — GS/Bundeszentralamt für Steuern

text:
               6.11.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 374/13

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Köln (Duitsland) op 20 juli 2017 — GS/Bundeszentralamt für Steuern
   (Zaak C-440/17)
   (2017/C 374/18)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Finanzgericht Köln

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: GS

      Verwerende partij: Bundeszentralamt für Steuern

      Prejudiciële vragen

               I)

               Verzet artikel 49 VWEU, gelezen in samenhang met artikel 54 VWEU, zich tegen een nationale fiscale bepaling zoals die in het hoofdgeding, die een buitenlandse moedermaatschappij waarvan de enige aandeelhouder een in het binnenland gevestigde kapitaalvennootschap is, ontheffing van vermogensbelasting over winstuitkeringen ontzegt,
               indien daarin een deelneming wordt gehouden door personen die geen recht op teruggaaf of vrijstelling zouden hebben wanneer zij die inkomsten direct zouden verwerven, en de door de buitenlandse vennootschap in het desbetreffende boekjaar gerealiseerde bruto-inkomsten niet afkomstig zijn uit een eigen economische activiteit, en

                           1.

                           er voor deze inkomsten geen economische of andere relevante redenen zijn om een buitenlandse moedermaatschappij in te schakelen of

                           2.

                           de buitenlandse vennootschap niet aan het algemene economische verkeer deelneemt met bedrijfsmatige activiteiten die bij haar bedrijfsdoelstelling passen,

                     terwijl voor in het binnenland gevestigde moedermaatschappijen ontheffing van de vermogensbelasting wel mogelijk is zonder dat de bovengenoemde voorwaarden daarbij bepalend zijn?

               II)

               Dient artikel 1, lid 2, van de moeder-dochter-richtlijn (1) aldus te worden uitgelegd dat deze bepaling zich ertegen verzet dat een lidstaat een regeling vaststelt die een buitenlandse moedermaatschappij waarvan de enige aandeelhouder een in het binnenland gevestigde vennootschap is, ontheffing van vermogensbelasting over winstuitkeringen ontzegt,
               indien daarin een deelneming wordt gehouden door personen die geen recht op teruggaaf of vrijstelling zouden hebben wanneer zij die inkomsten direct zouden verwerven, en de door de buitenlandse vennootschap in het desbetreffende boekjaar gerealiseerde bruto-inkomsten niet afkomstig zijn uit een eigen economische activiteit, en

                           1.

                           er voor deze inkomsten geen economische of andere relevante redenen zijn om een buitenlandse moedermaatschappij in te schakelen of

                           2.

                           de buitenlandse vennootschap niet aan het algemene economische verkeer deelneemt met bedrijfsmatige activiteiten die bij haar bedrijfsdoelstelling passen?

      (1)  Richtlijn 2011/96/EU van de Raad van 30 november 2011 betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor moedermaatschappijen en dochterondernemingen uit verschillende lidstaten (PB 2011, L 345, blz. 8); voorheen richtlijn 90/435/EEG van de Raad van 23 juli 1990 betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor moedermaatschappijen en dochterondernemingen uit verschillende lidstaten (PB 1990, L 225, blz. 6).


title: Zaak T-584/17: Beroep ingesteld op 24 augustus 2017 — Primart/EUIPO — Bolton Cile España (PRIMART Marek Łukasiewicz)

text:
               6.11.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 374/42

         Beroep ingesteld op 24 augustus 2017 — Primart/EUIPO — Bolton Cile España (PRIMART Marek Łukasiewicz)
   (Zaak T-584/17)
   (2017/C 374/63)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Handlowe „Primart” Marek Łukasiewicz (Wołomin, Polen) (vertegenwoordiger: J. Skołuda, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Bolton Cile España, SA (Madrid, Spanje)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager van het betrokken merk: verzoekende partij

      Betrokken merk: Uniebeeldmerk in rood, wit en donkerblauw, met de woordelementen „Primart Marek Łukasiewicz” — inschrijvingsaanvraag nr. 13 682 299

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 22 juni 2017 in zaak R 1933/2016-4

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van het EUIPO en interveniënte in de kosten van de procedure, daaronder begrepen de kosten gemaakt voor de kamer van beroep.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009.


title: Zaak C-350/16 P: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 13 september 2017 — Salvatore Aniello Pappalardo e.a./Europese Commissie [Hogere voorziening — Gemeenschappelijk visserijbeleid — Niet-contractuele aansprakelijkheid van de Europese Unie — Verzoek om schadevergoeding — Verordening (EG) nr. 530/2008 — Door de Europese Commissie vastgestelde noodmaatregelen — Voldoende gekwalificeerde schending van een rechtsregel — Mogelijkheid om op die schending een beroep te doen — Discriminatieverbod — Gezag van gewijsde]

text:
               13.11.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 382/24

         Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 13 september 2017 — Salvatore Aniello Pappalardo e.a./Europese Commissie
   (Zaak C-350/16 P) (1)

   ([Hogere voorziening - Gemeenschappelijk visserijbeleid - Niet-contractuele aansprakelijkheid van de Europese Unie - Verzoek om schadevergoeding - Verordening (EG) nr. 530/2008 - Door de Europese Commissie vastgestelde noodmaatregelen - Voldoende gekwalificeerde schending van een rechtsregel - Mogelijkheid om op die schending een beroep te doen - Discriminatieverbod - Gezag van gewijsde])
   (2017/C 382/28)
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Rekwiranten: Salvatore Aniello Pappalardo, Pescatori La Tonnara Soc. coop., Fedemar Srl, Testa Giuseppe & C. Snc, Pescatori San Pietro Apostolo Srl, Camplone Arnaldo & C. Snc di Camplone Arnaldo & C., Valentino Pesca Sas di Camplone Arnaldo & C. (vertegenwoordigers: V. Cannizzaro en L. Caroli, avvocati)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Bouquet en D. Nardi, gemachtigden)

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Salvatore Aniello Pappalardo, Pescatori La Tonnara Soc. coop., Fedemar Srl, Testa Giuseppe & C. Snc, Pescatori San Pietro Apostolo Srl, Camplone Arnaldo & C. Snc di Camplone Arnaldo & C. en Valentino Pesca Sas di Camplone Arnaldo & C. worden verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 343 van 19.9.2016.


title: Zaak T-650/17: Beroep ingesteld op 25 september 2017 — Jinan Meide Casting/Commissie

text:
               6.11.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 374/49

         Beroep ingesteld op 25 september 2017 — Jinan Meide Casting/Commissie
   (Zaak T-650/17)
   (2017/C 374/74)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Jinan Meide Casting Co. Ltd (Jinan, China) (vertegenwoordigers: R. Antonini, E. Monard en B. Maniatis, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               uitvoeringsverordening (EU) 2017/1146 van de Commissie van 28 juni 2017 betreffende het opnieuw instellen van een definitief antidumpingrecht op gegoten hulpstukken (fittings) voor buisleidingen, van smeedbaar gietijzer, met schroefdraad, van oorsprong uit de Volksrepubliek China en vervaardigd door Jinan Meide Castings Co., Ltd nietig te verklaren, en

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter onderbouwing van het beroep voert verzoekster vijf middelen aan.

               1.

               Eerste middel: schending van artikel 2, lid 7, onder a), van de basisverordening (1) doordat is uitgegaan van i) verkopen van geringe hoeveelheden buiten de normale handelstransacties en ii) onbetrouwbare kostengegevens, teneinde verkopen willekeurig uit te sluiten.
               Verzoekster stelt dat de bepaling van de normale waarde door de Commissie om twee redenen inbreuk maakt op artikel 2, lid 7, onder a), van de basisverordening.

                           —

                           Ten eerste stelt verzoekster dat de bepaling van de normale waarde wordt vervalst door rekening te houden met de verkopen van productcontrolenummers (hierna: „PCN”) die alleen in zeer kleine hoeveelheden door de producent in het referentieland werden verkocht. Verzoekster stelt dat zij heeft aangetoond dat de prijzen van dergelijke verkopen van kleine hoeveelheden onbetrouwbaar waren en tot een onredelijke vaststelling van de normale waarde leidden. Bovendien stelt verzoekster dat bij de verkopen van kleine hoeveelheden geen sprake is van normaal gedrag van kopers en dat deze verkopen evenmin berusten op normale prijsvormingsmechanismen en bijgevolg niet plaatsvinden in het kader van normale handelstransacties, waardoor een goede vergelijking niet mogelijk is. Volgens verzoekster benadrukte de Commissie dat zij een toetsing in het kader van normale handelstransacties heeft uitgevoerd, maar is zij niet ingegaan op bovenstaande argumenten.

                           —

                           Ten tweede heeft de Commissie volgens verzoekster geen betrouwbare kostengegevens per PCN verkregen van de producent in het referentieland. Verzoekster stelt dat de Commissie daarom een methode ontwikkelde om dergelijke PCN-specifieke kostengegevens te berekenen, maar dat deze methode in feite veeleer louter een vermoeden was dat alle transacties die onder 92,14 % van de gemiddelde prijs van het PCN waren geprijsd, niet winstgevend waren, dan dat zij een controle van de winstgevendheid per PCN vormde. Verzoekster stelt dat een dergelijke algemene veronderstelling geheel onredelijk is en leidt tot willekeurige uitsluiting van verkooptransacties en een ongerechtvaardigde verhoging van de normale waarde. Verzoekster komt tot de conclusie dat de gebruikmaking van een dergelijke methode en van onbetrouwbare gegevens teneinde verkopen tegen lagere prijzen op willekeurige wijze uit te sluiten van de bepaling van de normale waarde, hetgeen haar tot nadeel strekt, artikel 2, lid 7, onder a), schendt.

               2.

               Tweede middel: schending van artikel 2, lid 10, van de basisverordening en artikel 2, lid 4, van de WTO-antidumpingovereenkomst en het beginsel van goed bestuur door de afwijzing van correcties voor verschillen in het handelsstadium, kredietvoorwaarden, verpakkingskosten en verschillen in grondstoffen en productiviteit en door aan verzoekster een onredelijke bewijslast op te leggen.

                           —

                           Volgens verzoekster heeft zij steeds aan eindgebruikers verkocht, terwijl de producent in het referentieland zowel aan eindgebruikers als aan handelaren heeft verkocht. Verzoekster voert aan dat zij veel bewijsmateriaal heeft aangedragen waaruit blijkt dat er sprake was van een consistent prijsverschil en dat de Commissie desondanks de gevraagde correctie voor het verschil in handelsstadium heeft afgewezen.

                           —

                           Verzoekster stelt dat de Commissie voorts heeft geweigerd om de berekening van de correctie voor de verpakkingskosten te herzien, hoewel verzoekster bewijsmateriaal heeft aangedragen waaruit blijkt dat de waarde van de correctie onjuist was als gevolg van het gebruik van een verkeerde toewijzingssleutel. Volgens verzoekster heeft de Commissie aldus haar verplichtingen geschonden door de totale verpakkingskosten over de totale omzet te verdelen in plaats van over de omzet van de producten die door de producent in het referentieland zelf waren vervaardigd.

                           —

                           Verzoekster stelt voorts dat de Commissie ook heeft geweigerd om het grootste deel van de verkopen door de producent in het referentieland te corrigeren voor kredietkosten. Volgens verzoekster heeft zij aangetoond dat de overgelegde bewijsstukken in tegenspraak zijn met het standpunt van de Commissie dat haar oorspronkelijk ertoe had gebracht geen dergelijke correctie toe te passen, en dat de Commissie, in plaats van de juiste conclusies te trekken over de noodzaak om correcties voor kredietvoorwaarden toe te passen, in strijd met haar verplichtingen een correctie heeft toegepast voor één enkele specifieke klant.

                           —

                           Ten slotte stelt verzoekster dat de Commissie heeft erkend dat er verschillen bestonden tussen de gebruikte grondstoffen en de productiviteit van de producent in het referentieland en verzoekster, maar heeft geweigerd om uit hoofde van die verschillen enige correctie toe te passen. In dit opzicht heeft de Commissie volgens verzoekster onder meer geen acht geslagen op de verklaringen van de producent in het referentieland zelf, waaruit bleek dat deze verschillen bestonden en van invloed waren op de vergelijkbaarheid van de prijzen.

                           —

                           Volgens verzoekster heeft de Commissie verder met betrekking tot elk van de hierboven vermelde correcties een onredelijke bewijslast op Jinan opgelegd, in strijd met haar verplichtingen uit hoofde van artikel 2, lid 10, van de basisverordening, artikel 2.4 van de antidumpingovereenkomst en het beginsel van goed bestuur.

               3.

               Derde middel: schending van artikel 2, lid 7, onder a), artikel 2, lid 10, artikel 2, lid 10, onder a), en artikel 2, lid 11, van de basisverordening door de dumpingmarge vast te stellen ten opzichte van niet-vergelijkbare productsoorten.

                           —

                           Verzoekster stelt dat de Commissie, door de normale waarde voor niet-vergelijkbare productsoorten te bepalen op basis van de gemiddelde normale waarde die is gecorrigeerd met de waarde van de productverschillen die is vastgesteld op basis van het verschil tussen de door verzoekster in rekening gebrachte exportprijzen, een onredelijke methode heeft vastgesteld om de normale waarde te bepalen, in strijd met artikel 2, lid 7, onder a), van de basisverordening. Volgens verzoekster is bedoelde methode gebaseerd op de veronderstelling dat de marktwaarde van de verschillen in fysieke kenmerken wordt weerspiegeld in de uitvoerprijzen, terwijl in werkelijkheid de uitvoerprijzen van de vergelijkbare productsoorten die als referentie worden gebruikt, volgens de bevindingen van de Commissie, althans gedeeltelijk de dumping weerspiegelen. Volgens verzoekster berust de methode op de veronderstelling dat de prijzen voor de uitvoer van de niet-vergelijkbare productsoorten worden vastgesteld op een niveau dat met net dezelfde marge wordt gedumpt als die welke is geconstateerd voor de vergelijkbare productsoorten. Verzoekster is van mening dat deze veronderstelling onredelijk en niet-verifieerbaar is.

                           —

                           Verzoekster stelt voorts dat door de vaststelling van een methode waarbij wordt aangenomen dat het dumpingniveau van niet-vergelijkbare productsoorten en vergelijkbare productsoorten gelijk is, de uiteindelijk vastgestelde dumpingmarge de dumping niet volledig tot uitdrukking brengt, in strijd met artikel 2, lid 11, van de basisverordening.

               4.

               Vierde middel: schending van artikel 3, leden 1 tot en met 3, van de basisverordening doordat gebruik is gemaakt van onjuiste gegevens betreffende de invoer, of schending van artikel 3, artikel 9, lid 4, en artikel 9, lid 5, van de basisverordening door aan verzoekster rechten op te leggen zonder dat schade of een oorzakelijk verband is vastgesteld.

                           —

                           Behoudens indien het Gerecht van oordeel zou zijn dat de bestreden verordening door verwijzing de bevindingen inzake de schade en het oorzakelijk verband uit de nietig verklaarde verordening (2) overneemt, stelt verzoekster dat, aangezien de nietig verklaarde verordening ten aanzien van verzoekster in haar geheel nietig is verklaard, de bestreden verordening de invoer door verzoekster onderwerpt aan antidumpingrechten zonder rekening te houden met de vereisten die zijn vastgesteld met betrekking tot andere elementen dan dumping. Volgens verzoekster leidt dit onder andere tot schending van artikel 9, lid 4, van de basisverordening, aangezien een definitief antidumpingrecht wordt opgelegd zonder dat schade en een oorzakelijk verband wordt geconstateerd, en van artikel 9, lid 5, van de basisverordening, aangezien een definitief antidumpingrecht is opgelegd aan een bron waarvoor niet is vastgesteld dat hij schade veroorzaakte. Verzoekster stelt dat de Commissie, bij gebreke van enige vaststelling van schade in een verordening ten aanzien van verzoekster, ook artikel 3 van de basisverordening heeft geschonden, waarin het gaat over de vaststelling van schade. Verzoekster stelt voorts dat de motivering gebrekkig is.

                           —

                           Subsidiair stelt verzoekster dat de Commissie artikel 3, leden 1 tot en met 3, van de basisverordening heeft geschonden door uit te gaan van onjuiste gegevens betreffende de invoer. Volgens verzoekster is met het oog op de vaststelling van schade immers uitgegaan van gegevens betreffende de invoer die, op basis van de voor de Commissie beschikbare informatie, duidelijk ook betrekking hebben op de invoer van producten die niet kunnen worden beschouwd als het betrokken product. Verzoekster stelt dat de Commissie evenwel niet de nodige stappen heeft ondernomen om de juistheid van de invoergegevens te verifiëren en deze te corrigeren door de invoer van producten die niet als het betrokken product kunnen worden beschouwd, uit te sluiten. Verzoekster komt tot de conclusie dat de Commissie artikel 3, leden 1 tot en met 3, van de basisverordening bijgevolg heeft geschonden.

               5.

               Vijfde middel: schending van artikel 266 VWEU en artikel 9, lid 4, van de basisverordening van 2009 doordat de Raad, en niet de Commissie, uitvoering had moeten geven aan het arrest.
               Volgens de aanvrager verlangt de procedure van de basisverordening van 2009 — die volgens de Commissie zelf het op het heronderzoek toepasselijke recht was — dat de Raad op voorstel van de Commissie na overleg met het raadgevend comité de rechten oplegt. Verzoekster stelt dat deze procedure niet is nageleefd en dat de bestreden verordening daarom is aangenomen in strijd met artikel 9, lid 4, van de basisverordening van 2009 en met artikel 266 VWEU, op grond waarvan de instelling wier handeling nietig is verklaard gehouden is de nodige uitvoeringsmaatregelen te nemen.

      (1)  Verwijzingen naar de basisverordening verwijzen primair naar de basisverordening van 2009 [verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad van 30 november 2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (PB 2009, L 343, blz. 51)] en subsidiair naar de overeenkomstige bepalingen van de basisverordening van 2016 [verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie (PB 2016, L 176, blz. 21)].

      (2)  Uitvoeringsverordening (EU) nr. 430/2013 van de Raad van 13 mei 2013 tot instelling van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige recht op gegoten hulpstukken (fittings) voor buisleidingen, van smeedbaar gietijzer, met schroefdraad, van oorsprong uit de Volksrepubliek China en Thailand en tot beëindiging van de procedure ten aanzien van Indonesië (PB 2013, L 129, blz. 1).


title: Zaak T-510/17: Beroep ingesteld op 4 augustus 2017 — Del Valle Ruiz e.a./Commissie en GAR

text:
               6.11.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 374/35

         Beroep ingesteld op 4 augustus 2017 — Del Valle Ruiz e.a./Commissie en GAR
   (Zaak T-510/17)
   (2017/C 374/53)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: Antonio Del Valle Ruiz (Mexico City, Mexico) en 41 andere verzoekende partijen (vertegenwoordigers: P. Saini, QC, J. Pobjoy, Barrister, en R. Boynton, Solicitor)

      Verwerende partijen: Europese Commissie en Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR)

      Conclusies

   De verzoekende partijen verzoeken het Gerecht:

               —

               het in zijn bestuursvergadering van 7 juni 2017 genomen besluit van de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad tot vaststelling van een afwikkelingsregeling voor Banco Popular Español, S.A. en besluit (EU) 2017/1246 van de Commissie (1) nietig te verklaren en voorts de artikelen 18 en 22 van verordening (EU) nr. 806/2014 (2) onrechtmatig te verklaren;

               —

               de verwerende partijen te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van het beroep voeren verzoekende partijen negen middelen aan:

               1.

               Eerste middel: artikel 18 van de GAM-verordening is onwettig, aangezien de daarin voorgeschreven procedure de aandeelhouders niet de gelegenheid biedt om te worden gehoord en niet voorziet in de mogelijkheid van toetsing door de rechter, hetgeen in strijd is met a) de artikelen 41, 47 en 48 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”) en b) het evenredigheidsbeginsel.

               2.

               Tweede middel: ongeacht de eventuele onwettigheid van artikel 18 van de GAM-verordening, hebben het bestreden besluit van de GAR en het bestreden besluit van de Commissie inbreuk gemaakt op de artikelen 41, 47 en 48 van het Handvest.

               3.

               Derde middel: de GAR en de Commissie hebben zonder rechtvaardiging of evenredigheid inbreuk gemaakt op het eigendomsrecht van de verzoekende partijen.

               4.

               Vierde middel: de GAR en de Commissie hebben inbreuk gemaakt op artikel 20 van de GAM-verordening door geen correcte en onafhankelijke waardering te verrichten voorafgaande aan de vaststelling van het bestreden GAR-besluit en het bestreden besluit van de Commissie.

               5.

               Vijfde middel: de GAR en de Commissie hebben inbreuk gemaakt op artikel 18, lid 1, van de GAM-verordening door vast te stellen dat was voldaan aan de voorwaarden van artikel 18, lid 1, onder a) en b), ervan.

               6.

               Zesde middel: de GAR en de Commissie hebben inbreuk gemaakt op artikel 21, lid 1, van de GAM-verordening door vast te stellen dat was voldaan aan de voorwaarden voor de uitoefening van de bevoegdheid om de betrokken kapitaalinstrumenten af te schrijven of om te zetten.

               7.

               Zevende middel: de GAR en de Commissie hebben een wezenlijk vormvoorschrift geschonden door het bestreden besluit van de GAR en het bestreden besluit van de Commissie niet naar behoren te motiveren.

               8.

               Achtste middel: door te kiezen voor het instrument van de verkoop van de onderneming hebben de GAR en de Commissie, door zonder rechtvaardiging af te wijken van het afwikkelingsplan, a) het evenredigheidsbeginsel geschonden, en b) geen rekening gehouden met de gerechtvaardigde verwachtingen van de verzoekende partijen.

               9.

               Negende middel: de artikelen 18 en 22 van de GAM-verordening hebben inbreuk gemaakt op de beginselen inzake de delegatie van bevoegdheden.

      (1)  Besluit (EU) 2017/1246 van de Commissie van 7 juni 2017 tot goedkeuring van de afwikkelingsregeling voor Banco Popular Español S.A. (Kennisgeving geschied onder nummer C(2017) 4038) (PB 2017, L 178, blz. 15).

      (2)  Verordening (EU) nr. 806/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2014 tot vaststelling van eenvormige regels en een eenvormige procedure voor de afwikkeling van kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen in het kader van een gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme en een gemeenschappelijk afwikkelingsfonds en tot wijziging van verordening (EU) nr. 1093/2010 (PB 2014, L 225, blz. 1).


title: Zaak C-475/16: Beschikking van de president van het Hof van 17 augustus 2017 — (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Protodikeio Rethymnis — Griekenland) — Strafzaak tegen K.

text:
               6.11.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 374/24

         Beschikking van de president van het Hof van 17 augustus 2017 — (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Protodikeio Rethymnis — Griekenland) — Strafzaak tegen K.
   (Zaak C-475/16) (1)

   (2017/C 374/35)
   Procestaal: Grieks
   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 428 van 22.11.2016.


title: Zaak C-570/15: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 13 september 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden — Nederland) — X/Staatssecretaris van Financiën [Prejudiciële verwijzing — Toepassing van de socialezekerheidsregelingen — Migrerende werknemers — Vaststelling van de toe te passen wetgeving — Verordening (EEG) nr. 1408/71 — Artikel 14, lid 2, onder b), i) — Persoon die op het grondgebied van twee of meer lidstaten werkzaamheden in loondienst pleegt uit te oefenen — Persoon die in een lidstaat in loondienst werkzaam is en een deel van zijn werkzaamheden in zijn woonlidstaat uitoefent]

text:
               13.11.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 382/8

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 13 september 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden — Nederland) — X/Staatssecretaris van Financiën
   (Zaak C-570/15) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Toepassing van de socialezekerheidsregelingen - Migrerende werknemers - Vaststelling van de toe te passen wetgeving - Verordening (EEG) nr. 1408/71 - Artikel 14, lid 2, onder b), i) - Persoon die op het grondgebied van twee of meer lidstaten werkzaamheden in loondienst pleegt uit te oefenen - Persoon die in een lidstaat in loondienst werkzaam is en een deel van zijn werkzaamheden in zijn woonlidstaat uitoefent])
   (2017/C 382/08)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Hoge Raad der Nederlanden

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: X

      Verwerende partij: Staatssecretaris van Financiën

      Dictum

   Artikel 14, lid 2, onder b), i), van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, in de versie zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening (EG) nr. 118/97 van de Raad van 2 december 1996, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 592/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 17 juni 2008, moet aldus worden uitgelegd dat een persoon als in het hoofdgeding, die in loondienst werkzaam is voor rekening van een op het grondgebied van een lidstaat gevestigde werkgever en die woont in een andere lidstaat, op het grondgebied waarvan hij in het betreffende jaar een deel van die werkzaamheden in loondienst — 6,5 % van zijn arbeidsuren — heeft verricht, zonder dat dit vooraf met zijn werkgever was overeengekomen, niet moet worden beschouwd als een persoon die werkzaamheden in loondienst op het grondgebied van twee lidstaten pleegt uit te oefenen in de zin van die bepaling.

      (1)  PB C 38 van 1.2.2016.


title: Zaak T-641/17: Beroep ingesteld op 20 september 2017 — Ferri/ECB

text:
               13.11.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 382/57

         Beroep ingesteld op 20 september 2017 — Ferri/ECB
   (Zaak T-641/17)
   (2017/C 382/70)
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Claudio Ferri (Rome, Italië) (vertegenwoordiger: A. Campagnola, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Centrale Bank

      Conclusies

   Verzoeker verzoekt het Gerecht vast te stellen dat is tekortgeschoten in de uitoefening van de toezichtstaak die is geactiveerd bij nota van 24 maart 2017, ten aanzien waarvan de bevoegde dienst van de ECB — na de gevoerde correspondentie — heeft besloten dat geen maatregelen hoefden te worden genomen, vaststellende dat de kwestie zowel betrekking heeft op de functie de eigen beslissingen te herzien als op de functie van toezicht inzake de vaststelling van de criteria voor toezicht op de werking van de Italiaanse banken

      Middelen en voornaamste argumenten

   Tot staving van zijn beroep voert verzoeker aan dat de Europese Centrale Bank haar toezichtstaak niet heeft vervuld met betrekking tot:

               —

               het verzuim om tijdig de bepalingen ter uitvoering van wetsbesluit nr. 72 van 2015 uit te vaardigen en de toepassing, als gevolg daarvan, van wetsbesluit nr. 385 van 1993, dat geacht werd van toepassing te blijven op grond van een andere activiteit na het voornoemde verzuim tot uitvaardiging door de Italiaanse centrale bank van de uitvoeringsbepalingen;

               —

               het verzuim om de Italiaanse centrale bank te gelasten om in het kader van het overheidsstelsel een aanpassing door te voeren van de regels inzake de geschillen betreffende de oplegging van sancties;

               —

               het verzuim om de gepastheid te monitoren van de criteria ter beoordeling van de efficiëntie van het bankenstelsel die thans kennelijk zijn geformuleerd met betrekking tot zeer complexe en sterk gestructureerde bancaire instellingen, zonder enige aanwijzing van flexibiliteit of daadwerkelijke geschiktheid;

               —

               de ongepastheid van de criteria ter beoordeling van de geschiktheid van de activiteit van de Banca di Credito Cooperativo di Frascati, die immers overduidelijk zijn ontworpen en gedimensioneerd om een gepastheidsoordeel te vellen over een complex en sterk gestructureerd bankenmechanisme.


title: Gevoegde zaken C-673/15 P tot en met C-676/15 P: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 20 september 2017 — The Tea Board/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO), Delta Lingerie [Hogere voorziening — Uniemerk — Verordening (EG) nr. 207/2009 — Artikel 8, lid 1, onder b) — Woordmerken en beeldmerken met het woordelement „darjeeling” of „darjeeling collection de lingerie” — Oppositie door de houder van collectieve Uniemerken — Collectieve merken die bestaan uit de geografische aanduiding „Darjeeling” — Artikel 66, lid 2 — Wezenlijke functie — Conflict met aanvragen voor individuele merken — Verwarringsgevaar — Begrip — Soortgelijkheid van de waren of de diensten — Beoordelingscriteria — Artikel 8, lid 5]

text:
               13.11.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 382/13

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 20 september 2017 — The Tea Board/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO), Delta Lingerie
   (Gevoegde zaken C-673/15 P tot en met C-676/15 P) (1)

   ([Hogere voorziening - Uniemerk - Verordening (EG) nr. 207/2009 - Artikel 8, lid 1, onder b) - Woordmerken en beeldmerken met het woordelement „darjeeling” of „darjeeling collection de lingerie” - Oppositie door de houder van collectieve Uniemerken - Collectieve merken die bestaan uit de geografische aanduiding „Darjeeling” - Artikel 66, lid 2 - Wezenlijke functie - Conflict met aanvragen voor individuele merken - Verwarringsgevaar - Begrip - Soortgelijkheid van de waren of de diensten - Beoordelingscriteria - Artikel 8, lid 5])
   (2017/C 382/14)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: The Tea Board (vertegenwoordigers: M. Maier en A. Nordemann, Rechtsanwälte)

      Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) (vertegenwoordiger: J. Crespo Carrillo, gemachtigde), Delta Lingerie (vertegenwoordigers: G. Marchais en P. Martini-Berthon, avocats)

      Dictum

               1)

               De hogere voorzieningen worden afgewezen.

               2)

               The Tea Board wordt verwezen in de kosten van de principale hogere voorzieningen.

               3)

               Delta Lingerie wordt verwezen in de kosten van de incidentele hogere voorziening.

      (1)  PB C 106 van 21.3.2016.