title: Zaak C-117/03: Verzoek van de Consiglio di Stato (Sezione VI) van 17 december 2002 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Società Italiana Draggi SpA, enerzĳds, en Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti en Regione Autonoma del Friuli Venezia Giulia, anderzĳds

text:
24.5.2003               NL                         Publicatieblad van de Europese Unie                                            C 124/7
Hogere voorziening, op 14 maart 2003 ingesteld door                            b)   mocht echter worden vastgesteld dat rekwirant
Augusto Fichtner, voormalig ambtenaar van de Commis-                                niettemin de genoemde verplichting heeft geschon-
sie van de Europese Gemeenschappen, tegen het arrest                                den, dan kan die schending niet worden geacht
van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese                                   „opzettelijk of uit nalatigheid” te zijn begaan;
Gemeenschappen (Vierde kamer) van 16 januari 2003 in
zaak T-75/00, Augusto Fichtner tegen Commissie van de                   2)     het beginsel van evenredigheid (van overheidshandelin-
                  Europese Gemeenschappen                                      gen) wegens:
                         (Zaak C-116/03 P)                                     a)   misbruik van bevoegdheid: de Commissie heeft bij
                                                                                de vaststelling van het bestreden besluit een ander
                                                                                doel nagestreefd dan dat waarvoor haar de betrokken
                          (2003/C 124/11)                                           bevoegdheid is verleend (bescherming van de interne
                                                                                orde binnen het ambtenarenapparaat); zij heeft
                                                                                daarmee hoe dan ook andere dan de genoemde
                                                                                doelen willen bereiken;
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
op 14 maart 2003 hogere voorziening ingesteld door Augusto                     b)   kennelijk onjuiste beoordeling van de feiten: de
Fichtner, vertegenwoordigd door M. Tamburini en F. Colussi,                         Commissie heeft geen rekening gehouden met:
avvocati, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, Rue de
Wiltz 36, tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg                        1)    de goede trouw van rekwirant;
van de Europese Gemeenschappen (Vierde kamer) van 16 ja-
nuari 2003 in zaak T-75/00, Augusto Fichtner tegen Commis-                          2)    het feit dat de betrokken machtiging hem hoe
sie van de Europese Gemeenschappen.                                                       dan ook niet had kunnen worden geweigerd,
                                                                                aangezien de door rekwirant uitgeoefende ne-
                                                                                venactiviteiten geen afbreuk doen aan zijn
Rekwirant concludeert dat het het Hof behage:                                             onafhankelijkheid en aan de werkzaamheden
                                                                                van de Gemeenschappen.
—     het bestreden arrest te vernietigen;
—     de vorderingen in eerste aanleg toe te wijzen, en derhalve:
      —    het bestreden besluit van 30 september 1999 van het
           tot aanstelling bevoegde gezag nietig te verklaren;
                                                                        Verzoek van de Consiglio di Stato (Sezione VI) van
      —    de Commissie te veroordelen tot betaling van de              17 december 2002 om een prejudiciële beslissing in het
           hem niet uitgekeerde bezoldiging en vergoedingen,            geding tussen Società Italiana Draggi SpA, enerzijds, en
           met aanpassing en vermeerderd met interesten vanaf           Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti en Regione
           de datum van het van kracht worden van genoemd                       Autonoma del Friuli Venezia Giulia, anderzijds
           besluit tot en met de datum van daadwerkelijke
           voldoening;
                                                                                (Zaak C-117/03)
      —    de Commissie te veroordelen tot vergoeding van de
           door hem geleden immateriële en materiële schade                                       (2003/C 124/12)
           voor een bedrag van 50 000 euro of voor een
           ander bedrag als bepaald naar recht, dan wel, in
           voorkomend geval, voor een naar billijkheid of bij
           latere uitspraak vast te stellen bedrag;                     De Consiglio di Stato (Sezione VI) heeft bij beschikking van
                                                                        17 december 2002, ingekomen ter griffie van het Hof van
—     de Commissie in de kosten te verwijzen.                           Justitie op 18 maart 2003, in het geding tussen Società Italiana
                                                                        Draggi SpA, enerzijds en Ministero delle Infrastrutture e dei
                                                                        Trasporti en Regione Autonoma del Friuli Venezia Giulia,
                                                                        anderzijds, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschap-
Middelen en voornaamste argumenten                                      pen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende
                                                                        vraag:
Het arrest van het Gerecht is in strijd met het gemeenschaps-
recht gewezen, en in het bijzonder met:                                 „Moet artikel 4, lid 5, van richtlijn 92/43/EEG (1) van de Raad
                                                                        van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke
1)    artikel 86, lid 1, van het Ambtenarenstatuut, omdat:              habitats en de wilde flora en fauna, aldus worden uitgelegd dat
                                                                        de maatregelen van artikel 6 van de richtlijn, in het bijzonder
      a)   rekwirant niet tekort is geschoten in zijn verplichting      die van artikel 6, lid 3, pas verbindend zijn voor de lidstaten
           van artikel 12, derde alinea, van het Statuut, aange-        na de definitieve goedkeuring op communautair niveau van de
           zien is bewezen dat hij heeft verzocht om mach-              lijst van de gebieden volgens artikel 21, of moet juist tot aan
           tiging om nevenactiviteiten uit te oefenen;                  de vaststelling van het tijdstip van de gewone inwerkingtreding
 ---pagebreak--- C 124/8                NL                          Publicatieblad van de Europese Unie                                         24.5.2003
van de instandhoudingsmaatregelen onderscheid worden ge-                2b) Voor het geval artikel 2, aanhef en onder 4, van richtlijn
maakt tussen declaratoire en constitutieve inschrijvingen                      92/46/EEG ook ziet op halffabrikaten: Met toepassing
(waarbij de inschrijvingen voor prioritaire gebieden tot de                    van welke criteria moet worden beoordeeld of melk of
eerstgenoemde behoren), en moet niet ter bescherming van                       een zuivelproduct een essentieel bestanddeel is van een
het nuttig effect van de richtlijn betreffende de instandhouding               product, hetzij door de hoeveelheid, hetzij omdat het
van de habitats, wanneer een gebied van communautair belang                    effect kenmerkend is voor deze producten als bedoeld in
met prioritaire typen natuurlijke habitats of prioritaire soorten              artikel 2, aanhef en onder 4, van richtlijn 92/46/EEG?
alleen door een lidstaat is aangewezen, worden aangenomen
dat er een verplichting bestaat om plannen en projecten die
significante gevolgen voor het gebied hebben, zelfs vóór de             (1 ) PB 1992, L 268, blz. 1.
opstelling van de ontwerp-lijst van de gebieden door de
Commissie of de definitieve vaststelling van die lijst overeen-
komstig artikel 21 van de richtlijn en in feite dus vanaf de
opstelling van de nationale lijst aan een beoordeling van de
gevolgen te onderwerpen?”
( 1) PB L 206, van 22.07.1992, blz. 7.                                  Beroep, op 20 maart 2003 ingesteld door Commissie
                                                                        van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek
                                                                                Duitsland
                                                                                (Zaak C-126/03)
Verzoek van het College van Beroep voor het bedrijfsle-                                           (2003/C 124/14)
ven van 11 maart 2003 om een prejudiciële beslissing in
de zaak 1. Artrada (Freezone) N.V., 2. Videmecum B.V. en
3. Jac Meisner Internationaal Expeditiebedrijf B.V. tegen
       de Rijksdienst voor de keuring van Vee en Vlees                  Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                        op 20 maart 2003 beroep ingesteld tegen de Bondsrepubliek
                         (Zaak C-124/03)                                Duitsland door de Commissie van de Europese Gemeenschap-
                                                                        pen, vertegenwoordigd door K. Wiedner als gemachtigde,
                                                                        domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
                         (2003/C 124/13)
                                                                        Verzoekster concludeert dat het het Hof behage:
Het College van Beroep voor het bedrijfsleven heeft bij
uitspraak van 11 maart 2003, ingekomen ter griffie van het              —      vast te stellen dat de Bondsrepubliek Duitsland haar
Hof van Justitie op 20 maart 2003, in de zaak 1. Artrada                       verplichtingen op grond van richtlijn 92/50/EEG (1) niet
(Freezone) N.V., 2. Videmecum B.V. en 3. Jac Meisner Inter-                    is nagekomen, doordat de door de stad München gesloten
nationaal Expeditiebedrijf B.V. tegen de Rijksdienst voor de                   afvalvervoersovereenkomst is aanbesteed zonder inacht-
keuring van Vee en Vlees, het Hof van Justitie van de Europese                 neming van de in artikel 8, juncto de artikelen 15, lid 2,
Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over                    en 16, lid 1, van deze richtlijn neergelegde voorschriften
de navolgende vragen:                                                          voor aankondiging, en
1a) Dient het begrip „melk bestemd voor de bereiding van                —      de Bondsrepubliek Duitsland te verwijzen in de kosten.
       produkten op basis van melk” in artikel 2, aanhef en
       onder 2, van richtlijn 92/46/EEG ( 1) aldus te worden
       uitgelegd dat het (ook) omvat zuivelbestanddelen van een
       product dat tevens andere, dat wil zeggen niet-zuivel-,          Middelen en voornaamste argumenten
       bestanddelen bevat en waarbij het zuivelbestanddeel niet
       van de niet-zuivelbestanddelen kan worden gescheiden?
                                                                        Indien — zoals bij het territoriaal lichaam stad München — is
1b) Bij een bevestigend antwoord op vraag 1a: moet artikel 22           voldaan aan de voorwaarden voor een publiekrechtelijke
       van richtlijn 92/46/EEG aldus worden geïnterpreteerd dat         instelling, dan bestaat volgens de richtlijn geen noodzaak om
       deze richtlijn bij invoer uit derde landen slechts van           bij elke gevraagde dienst te onderscheiden naargelang deze al
       toepassing is op het melkbestanddeel van een product en          dan niet wordt verricht in het algemeen belang en van
       derhalve niet van toepassing is op het product waarvan           commerciële aard is. Derhalve is niet relevant dat de stad
       het een bestanddeel is?                                          München in het onderhavige geval in het kader van een dienst
                                                                        voor een derde in haar installatie vuilnis verbrandt en de
2a) Betreft het begrip „producten op basis van melk” in                 aanvoer daarvan niet zelf maar via een particuliere onderne-
       artikel 2, aanhef en onder 4, van richtlijn 92/46/EEG            ming verricht. Wanneer een openbare instelling de opdracht
       uitsluitend eindproducten of ook halffabrikaten die nog          krijgt maar voor de verrichting van de gehele dienst gebruik
       een bewerking moeten ondergaan voordat zij aan de                moet maken van nadere subdiensten, is zij verplicht de
       consument kunnen worden verhandeld.                              procedures van richtlijn 92/50 te volgen.


title: Zaak T-402/10: Beroep ingesteld op 9 september 2010 — Villeroy & Boch — Belgium/Commissie

text:
               6.11.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/53

         Beroep ingesteld op 9 september 2010 — Villeroy & Boch — Belgium/Commissie
   (Zaak T-402/10)
   ()
   2010/C 301/85
   Procestaal: Nederlands

      Partijen

      Verzoekende partij: Villeroy & Boch — Belgium (Brussel, België) (vertegenwoordigers: O. Brouwer en J. Blockx, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies van verzoekende partij

               —

               Nietigverklaring van de bestreden Beschikking, voor zover die Villeroy & Boch Belgium N.V./S.A. betreft;

               —

               subsidiair, vermindering van de aan de verzoekende partij opgelegde boete; alsook

               —

               veroordeling van de Commissie in de kosten van het geding.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoekster vraagt de gedeeltelijke nietigverklaring van de Beschikking van de Europese Commissie K (2010) 4185 van 23 juni 2010 in zaak COMP/39.092 — Badezimmeraussstattungen, betreffende een inbreuk op artikel 101(1) VWEU op de markt voor kranen, douchewanden en keramische producten.
   Tot staving van het beroep voert de verzoekster zeven middelen aan:

               —

               Schending van artikel 101 VWEU en artikel 53 EER-Verdrag en vaste rechtspraak door ten onrechte uit te gaan van één enkele en voortdurende inbreuk.

               —

               Schending van de motiveringsplicht die voortvloeit uit artikel 296, lid 2 VWEU wegens onvoldoende en ondeugdelijke motivering met betrekking tot het aannemen van één enkele en voortdurende inbreuk.

               —

               Schending van de motiveringsplicht met betrekking tot de vermeende deelname van verzoekster aan de ten laste gelegde inbreuk op de Belgische markt evenals afwezigheid van bewijs dat verzoekende partij aan deze inbreuk op de Belgische markt heeft deelgenomen.

               —

               Hoofdelijk aansprakelijk stellen van verzoekende partij en haar moederbedrijf voor de boete is in strijd met het nulla poena sine lege-beginsel van artikel 49, lid 1 van het Handvest van de grondrechten van de EU en het „niet meer straf dan schuld” principe conform artikel 49, lid 3 juncto artikel 48, lid 1 van het Handvest, alsmede schending van artikel 23 van Verordening (EG) Nr. 1/2003.

               —

               Onjuiste vaststelling van het boetebedrag, omdat deze mede betrekking heeft op omzetten die niet in verband staan met de ten laste gelegde inbreuk.

               —

               Ten onrechte niet toekennen van een boetevermindering wegens onevenredig lange duur van de procedure, in strijd met artikel 41 van het Handvest.

               —

               Schending van artikel 23, lid 3 van Verordening 1/2003 wegens onjuiste vaststelling van de boete voor de ernst van de inbreuk en onjuiste vaststelling van de „afschrikkingsfactor”, alsook onevenredigheid van de hoogte van de boete, in absolute zin.


title: Zaak C-186/05: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 4 oktober 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk Zweden (Niet-nakoming — Detailhandelsmonopolie voor alcoholhoudende dranken — Verbod van invoer door particulieren)

text:
               8.12.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 297/4

         Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 4 oktober 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk Zweden
   (Zaak C-186/05) (1)

   (Niet-nakoming - Detailhandelsmonopolie voor alcoholhoudende dranken - Verbod van invoer door particulieren)
   (2007/C 297/05)
   Procestaal: Zweeds
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: L. Ström van Lier en S. Pardo Quintillán, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk Zweden (vertegenwoordiger: K. Wistrand, gemachtigde)

      Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Finse Republiek (vertegenwoordiger: E. Bygglin, gemachtigde)
   Voorwerp
   Niet-nakoming — Schending van artikelen 28 EG en 30 EG — Nationale wettelijke regeling inzake nationaal detailhandelsmonopolie voor alcoholhoudende dranken waarbij rechtstreekse invoer van die dranken door particulieren wordt verboden
   Dictum

               1)

               Door de particuliere invoer van alcoholhoudende dranken door onafhankelijke tussenpersonen of door door hen daartoe aangewezen beroepsvervoerders te verbieden, is het Koninkrijk Zweden de krachtens artikel 28 EG op hem rustende verplichtingen niet nagekomen, zonder dat dit verbod als gerechtvaardigd uit hoofde van artikel 30 EG kan worden beschouwd.

               2)

               Het Koninkrijk Zweden wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 171 van 9.7.2005.


title: Zaak T-811/16: Beroep ingesteld op 18 november 2016 — Di Bernardo/Commissie

text:
               30.1.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 30/49

         Beroep ingesteld op 18 november 2016 — Di Bernardo/Commissie
   (Zaak T-811/16)
   (2017/C 030/57)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Danilo Di Bernardo (Brussel, België) (vertegenwoordigers: S. Orlandi en T. Martin, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van het besluit van 10 augustus 2016 waarbij de jury van vergelijkend onderzoek EPSO/AST-SC/03/15 verzoeker heeft uitgesloten van deelname aan dit vergelijkend onderzoek,

               —

               in elk geval, verwijzing van de Commissie in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker twee middelen aan.

               1.

               Eerste middel: verscheidene kennelijke beoordelingsfouten die de jury bij de beoordeling van verzoekers beroepservaring heeft gemaakt.

               2.

               Tweede — subsidiaire — middel: ontoereikende motivering van het bestreden besluit, gebaseerd op niet-mededeling aan verzoeker van de door de jury van het vergelijkend onderzoek vastgestelde selectiecriteria.


title: Zaak T-405/13: Beroep ingesteld op 8 augustus 2013 — Comptoir d’Épicure/BHIM — A-Rosa Akademie (da rosa)

text:
               28.9.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 284/4

         Beroep ingesteld op 8 augustus 2013 — Comptoir d’Épicure/BHIM — A-Rosa Akademie (da rosa)
   (Zaak T-405/13)
   2013/C 284/06
   Taal van het verzoekschrift: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Le Comptoir d’Épicure (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordiger: S. Arnaud, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: A-Rosa Akademie GmbH (Rostock, Duitsland)

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               de beslissing van de vijfde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 22 mei 2013 in zaak R 1195/2012-5 te vernietigen;

               —

               het BHIM en A-Rosa Akademie GmbH te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Betrokken gemeenschapsmerk: het beeldmerk bevattende de woordelementen „da rosa” voor waren en diensten van de klassen 29, 30 en 43 — internationale inschrijving nr. 1 047 095 waarin de Europese Unie wordt aangewezen

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: A-Rosa Akademie GmbH

      Oppositiemerk of -teken: de communautaire, nationale en internationale woordmerken „aROSA” en de nationale en internationale beeldmerken bevattende de woordelementen „aROSA Lust auf Schiff”

      Beslissing van de oppositieafdeling: gedeeltelijke toewijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen:

               —

               Eerste middel: tegenstrijdige motivering, zo niet bevoegdheidsoverschrijding;

               —

               Tweede middel: schending van de artikelen 5, 34, lid 1, en 35 van verordening nr. 207/2009;

               —

               Derde middel: schending van artikel 42, lid 2, van verordening nr. 207/2009, van regel 22 van verordening nr. 2868/95, en van artikel 78, lid 1, van verordening nr. 207/2009;

               —

               Vierde middel: schending van de algemene rechtsbeginselen en van de hiërarchie der normen, alsook kennelijk onjuiste beoordeling;

               —

               Vijfde middel: schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009;

               —

               Zesde middel: schending van artikel 6 van Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, van artikel 75 van verordening nr. 207/2009 en van regel 22, leden 2 en 3, van verordening nr. 2868/95;

               —

               Zevende middel: kennelijk onjuiste beoordeling van het relevante publiek en van de betrokken tekens;

               —

               Achtste middel: het onderscheidend vermogen van het oudere merk met betrekking tot de klassen 39, 43 en 44.


title: Zaak C-272/09 P: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 8 december 2011 — KME Germany AG, voorheen KM Europa Metal AG, KME France SAS, voorheen Tréfimétaux SA, KME Italy SpA, voorheen Europa Metalli SpA/Europese Commissie (Hogere voorziening — Mededinging — Mededingingsregelingen — Markt voor industriële koperen buizen — Geldboeten — Omvang van markt, duur van inbreuk en medewerking die in aanmerking kunnen worden genomen — Effectief rechtsmiddel)

text:
               4.2.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/4

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 8 december 2011 — KME Germany AG, voorheen KM Europa Metal AG, KME France SAS, voorheen Tréfimétaux SA, KME Italy SpA, voorheen Europa Metalli SpA/Europese Commissie
   (Zaak C-272/09 P) (1)

   (Hogere voorziening - Mededinging - Mededingingsregelingen - Markt voor industriële koperen buizen - Geldboeten - Omvang van markt, duur van inbreuk en medewerking die in aanmerking kunnen worden genomen - Effectief rechtsmiddel)
   2012/C 32/06
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirantes: KME Germany AG, voorheen KM Europa Metal AG, KME France SAS, voorheen Tréfimétaux SA, KME Italy SpA, voorheen Europa Metalli SpA (vertegenwoordigers: M. Siragusa, avvocato, A. Winckler, avocat, G. Rizza, avvocato, T. Graf, advokat, M. Piergiovanni, avvocato)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: E. Gippini Fournier en J. Bourke, gemachtigden, C. Thomas, solicitor)

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Achtste kamer) van 6 mei 2009, KME Germany e.a./Commissie (T-127/04), waarbij is verworpen een beroep strekkende tot verlaging van de geldboete die aan rekwirantes is opgelegd bij beschikking 2004/421/EG van de Commissie van 16 december 2003 in een procedure op grond van artikel 81 van het EG-Verdrag en artikel 53 van de EER-beschikking (Zaak COMP/E-1/38.240 — Industriële buizen) (PB L 125, blz. 50) — Vaststelling van prijzen en verdeling van marken — Concrete weerslag op de markt — Richtsnoeren voor de berekening van geldboeten

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               KME Germany AG, KME France SAS en KME Italy SpA worden verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 220 van 12.9.2009.


title: Zaak T-303/94: Beschikking van het Gerecht van 4 maart 2010 — de Jong/Raad en Commissie

text:
               22.5.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 134/50

         Beschikking van het Gerecht van 4 maart 2010 — de Jong/Raad en Commissie
   (Zaak T-303/94)
   2010/C 134/80

      Procestaal: Nederlands

   De president van de Achtste kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.


title: Doorhaling van zaak C-86/04

text:
               22.1.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 19/17

         Doorhaling van zaak C-86/04 (1)

   (2005/C 19/39)

      (Procestaal: Frans)

   De president van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking van 14 oktober 2004 de doorhaling in het register gelast van zaak C-86/04: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Groothertogdom Luxemburg.

      (1)  PB C 85 van 3.4.2004.


title: Zaak C-453/10: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 15 maart 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Okresný súd Prešov — Slowakije) — Jana Pereničová, Vladislav Perenič/SOS financ, spol. s r.o. (Consumentenbescherming — Overeenkomst inzake consumentenkrediet — Onjuiste opgave werkelijk jaarlijks rentepercentage — Gevolgen van oneerlijke handelspraktijken en oneerlijke bedingen voor geldigheid overeenkomst in haar geheel)

text:
               5.5.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 133/7

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 15 maart 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Okresný súd Prešov — Slowakije) — Jana Pereničová, Vladislav Perenič/SOS financ, spol. s r.o.
   (Zaak C-453/10) (1)

   (Consumentenbescherming - Overeenkomst inzake consumentenkrediet - Onjuiste opgave werkelijk jaarlijks rentepercentage - Gevolgen van oneerlijke handelspraktijken en oneerlijke bedingen voor geldigheid overeenkomst in haar geheel)
   2012/C 133/11
   Procestaal: Slowaaks

      Verwijzende rechter

   Okresný súd Prešov

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Jana Pereničová, Vladislav Perenič

      Verwerende partij: SOS financ, spol. s r.o.

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Okresný súd Prešov — Uitlegging van de artikelen 4, lid 1, en 6, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB L 95, blz. 29), en van richtlijn 2005/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt en tot wijziging van richtlijn 84/450/EEG van de Raad, richtlijnen 97/7/EG, 98/27/EG en 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad en van verordening (EG) nr. 2006/2004 van het Europees Parlement en de Raad („richtlijn oneerlijke handelspraktijken”) (PB L 149, blz. 22) — Overeenkomst inzake consumentenkrediet waarin woekerrente wordt bedongen — Gevolgen van oneerlijke handelspraktijken en oneerlijke bedingen voor de geldigheid van de overeenkomst in haar geheel

      Dictum

               1)

               Artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten, moet aldus worden uitgelegd dat de rechter bij wie de zaak aanhangig is, zijn beoordeling van de vraag of een overeenkomst tussen een consument en een beroepsbeoefenaar met een of meerdere oneerlijke bedingen kan voortbestaan zonder die bedingen, niet uitsluitend kan baseren op de eventueel gunstige gevolgen van de nietigverklaring van die overeenkomst in haar geheel voor een van de partijen, in dit geval de consument. Die richtlijn verbiedt een lidstaat echter niet om, binnen de grenzen van het Unierecht, te voorzien in een nationale regeling op grond waarvan een overeenkomst die een beroepsbeoefenaar sluit met een consument en die een of meerdere oneerlijke bedingen bevat, in haar geheel nietig is wanneer blijkt dat zulks de consument een betere bescherming biedt.

               2)

               Een handelspraktijk, zoals die in het hoofdgeding, waarbij in een kredietovereenkomst een lager werkelijk jaarlijks rentepercentage is opgegeven dan het daadwerkelijke, moet worden aangemerkt als „misleidend” in de zin van artikel 6, lid 1, van richtlijn 2005/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt en tot wijziging van richtlijn 84/450/EEG van de Raad, richtlijnen 97/7/EG, 98/27/EG en 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad en van verordening (EG) nr. 2006/2004 van het Europees Parlement en de Raad („richtlijn oneerlijke handelspraktijken”), indien zij de gemiddelde consument ertoe brengt of kan brengen een besluit over een transactie te nemen dat hij anders niet had genomen. Het staat aan de nationale rechter om na te gaan of dit in het hoofdgeding het geval is. De kwalificatie van een dergelijke handelspraktijk als oneerlijk is een van de elementen die de bevoegde rechter kan betrekken in zijn beoordeling overeenkomstig artikel 4, lid 1, van richtlijn 93/13 van het oneerlijke karakter van de bedingen in een overeenkomst die betrekking hebben op de kosten van de aan de consument verstrekte lening. Een dergelijke kwalificatie heeft echter geen rechtstreekse gevolgen voor de beoordeling van de geldigheid van de gesloten kredietovereenkomst uit het oogpunt van artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13.

      (1)  PB C 328 van 4.12.2010.


title: Zaak C-345/12: Beroep ingesteld op 19 juli 2012 — Europese Commissie/Italiaanse Republiek

text:
               22.9.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 287/26

         Beroep ingesteld op 19 juli 2012 — Europese Commissie/Italiaanse Republiek
   (Zaak C-345/12)
   2012/C 287/50
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: E. Montaguti en K. Herrmann, gemachtigden)

      Verwerende partij: Italiaanse Republiek

      Conclusies

               —

               vaststellen dat de Italiaanse Republiek, door niet de verplichting op te leggen om een energieprestatiecertificaat te verstrekken bij verkoop of verhuur van een gebouw overeenkomstig het bepaalde in en de voorwaarden van de artikelen 7 en 10 van richtlijn 2002/91/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2002 betreffende de energieprestatie van gebouwen (1), de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 7, leden 1 en 2, en 10 van deze richtlijn, juncto artikel 29 van richtlijn 2010/31/EU van het Europees Parlement en de Raad van 19 mei 2010 betreffende de energieprestatie van gebouwen (2);

               —

               vaststellen dat de Italiaanse Republiek, door niet alle uitvoeringsmaatregelen van artikel 9 mee te delen, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 15, lid 1, van deze richtlijn, juncto artikel 29 van richtlijn 2010/31/EU van het Europees Parlement en de Raad van 19 mei 2010 betreffende de energieprestatie van gebouwen;

               —

               de Italiaanse Republiek verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De termijn voor omzetting van richtlijn 2002/91/EG is op 4 januari 2006 verstreken. De termijn voor omzetting van de artikelen 7 tot en met 9 van deze richtlijn is op 4 januari 2009 verstreken en volgens de Commissie heeft artikel 28 van richtlijn 2010/31/EU, op grond waarvan de toepassing van de verplichting om energieprestatiecertificaten te verstrekken kan worden uitgesteld, geen betrekking op de certificaten die reeds zijn opgesteld of nog moeten worden opgesteld op grond van artikel 7, lid 1, van die richtlijn.
   Op de datum van instelling van het onderhavige beroep had verweerster nog niet alle nodige maatregelen voor de omzetting van de richtlijn in nationaal recht genomen.

      (1)  PB 2003, L 65, blz. 1.

      (2)  PB L 153, blz. 13.


title: Doorhaling van zaak T-209/96

text:
1 . 11 . 97          I NL |               Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 C 331 /25
Tot staving van haar aanspraken beroept zij zich allereerst          Middelen en voornaamste argumenten
op schending van het vertrouwensbeginsel doordat, vol
gens een reeds gevestigde praktijk van verweerster, de               Bij nota van 21 januari 1997 verzocht verzoekster, ambte
ambtenaren die op de lijst van het meest voor bevordering            naar in rang C 1 , om gelijkstelling van haar dochter, gebo
in aanmerking komende ambtenaren staan en niet zijn                  ren op 14 oktober 1968 , en haar zoon, geboren op 6 juni
bevorderd, in beginsel op de lijst van het volgende jaar             1972, met te haren laste komende kinderen. Dat verzoek
worden geplaatst. Een dergelijke gedraging wekt bij de op            werd toegewezen wat haar zoon betreft.
de lijst vermelde ambtenaar een gewettigd vertrouwen, zo
niet dat hij in het lopende jaar zal worden bevorderd, dan           Verzoekster beroept zich op schending van de motiverings
toch ten minste dat hij op de lijst van het volgende jaar zal        plicht, doordat het bestreden besluit berust op een advies
worden geplaatst. Op dit punt beroept verzoekster zich               van de juridische dienst, dat, ondanks het formele verzoek
ook op schending van de motiveringsplicht.                           van haar raadsman, niet aan verzoekster is meegedeeld.
Verzoekster beroept zich voorts op onregelmatigheid van
de bevorderingsprocedure wegens dienstfout, aangezien                Het tweede middel berust op schending van artikel 2, lid 4,
verweerster zich, in tegenwoordigheid van een rapport dat            van bijlage VII bij het Statuut, alsook op een kennelijke
ver in de tijd teruggaat, ten minste op de laatste beschik          beoordelingsfout.
bare en definitieve beoordeling had moeten baseren. Door
dit niet te doen, heeft de Commissie de verdiensten van de
voor bevordering in aanmerking komende ambtenaren niet
echt kunnen vergelijken.
                                                                                Doorhaling van zaak T-209/96 (')
                                                                                ( 97/C 331/51 )
Beroep, op 8 september 1997 ingesteld door M. Lonuzzo                                       (Procestaai: Frans)
              Murgante tegen Europees Parlement
                        ( Zaak T-247/97)                             De president van de Derde Kamer van het Gerecht van
                                                                     eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij
                          ( 97/C 331/50 )                            beschikking van 10 september 1997 de doorhaling in het
                       (Procestaai: Frans)                           register gelast van zaak T-209/96 : A. Buick tegen Commis
                                                                     sie van de Europese Gemeenschappen .
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
Gemeenschappen is op 8 september 1997 beroep ingesteld               (') PB C 54 van 22 . 2 . 1997.
tegen Europees Parlement door M. Lonuzzo-Murgante,
wonende te Strassen ( Luxemburg), vertegenwoordigd door
J.-N. Louis, T. Demaseure en A. Tornel, advocaten te
Brussel, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij
Fiduciaire Myson Sari, rue de Cessange 30 .
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:                               Doorhaling van zaak T-145/96 (')
                                                                                ( 97/C 331/52 )
— nietig te verklaren het besluit tot afwijzing van het ver
     zoek   Giovanna      Lonuzzo   met een te      haren  laste                             (Procestaai: Frans)
     komend kind gelijk te stellen;
— het Parlement te veroordelen om verzoekster te beta               De president van de Eerste Kamer van het Gerecht van
     len, alle toelagen en sociale voordelen verbonden aan           eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij
     het statuut van ten laste komend kind van haar doch            beschikking van 15 september 1997 de doorhaling in het
     ter Giovanna, vermeerderd met 8 % rente per jaar                register gelast van zaak T-145/96 : M. Kawicki tegen Euro
     vanaf de vervaldag tot de datum van betaling;                   pees Parlement.
— verweerder in de kosten te verwijzen.                              O PB C 336 van 9 . 11 . 1996 .


title: Zaak F-109/06: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 22 november 2007 — Dittert/Commissie (Openbare dienst — Ambtenaren — Bevordering — Gratificatiepunten — Onvolledig persoonsdossier — Weglating van gratificatiepunten in zogenoemde gecomputeriseerde bevorderingsdossier Sysper 2 — Technische storing — Bevorderingscomité A* — Toekenning van lager aantal punten dan in voorstel van hiërarchische meerderen)

text:
               12.1.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 8/31

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 22 november 2007 — Dittert/Commissie
   (Zaak F-109/06) (1)

   (Openbare dienst - Ambtenaren - Bevordering - Gratificatiepunten - Onvolledig persoonsdossier - Weglating van gratificatiepunten in zogenoemde gecomputeriseerde bevorderingsdossier „Sysper 2’ - Technische storing - Bevorderingscomité A* - Toekenning van lager aantal punten dan in voorstel van hiërarchische meerderen)
   (2008/C 8/54)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Daniel Dittert (Luxemburg, Luxemburg) (vertegenwoordigers: B. Cortese en C. Cortese, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: G. Berscheid en K. Herrmann, gemachtigden)
   Voorwerp
   Nietigverklaring van het besluit van het TABG om aan verzoeker, ambtenaar van de Commissie die per vergissing is weggelaten op de bevorderingslijsten van zijn DG, een aantal gratificatiepunten toe te kennen dat lager was dan zijn DG wenselijk achtte en dat onvoldoende was om zijn bevordering in het kader van de bevorderingsronde 2005 mogelijk te maken
   Dictum

               1)

               Het besluit van de Commissie van de Europese Gemeenschappen waarbij aan Dittert een onvoldoende aantal gratificatiepunten is toegekend om in het kader van de bevorderingsronde 2005 te worden bevorderd, wordt nietig verklaard.

               2)

               Het besluit van de Commissie van de Europese Gemeenschappen houdende vaststelling van de lijst van de in het kader van de bevorderingsronde 2005 bevorderde ambtenaren, gepubliceerd in de Mededelingen van de Administratie nr. 85-2005 van 23 november 2005, wordt nietig verklaard voor zover de naam van Dittert daarop niet voorkomt.

               3)

               De Commissie van de Europese Gemeenschappen draagt de kosten van Dittert alsmede haar eigen kosten.

      (1)  PB C 281 van 18.11.2006, blz. 47.


title: Zaak C-441/09: Beroep ingesteld op 11 november 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Oostenrijk

text:
               30.1.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 24/27

         Beroep ingesteld op 11 november 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Oostenrijk
   (Zaak C-441/09)
   2010/C 24/50
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: D. Triantafyllou en B.-R. Killmann, gemachtigden)

      Verwerende partij: Republiek Oostenrijk

      Conclusies

               —

               vaststellen dat de Republiek Oostenrijk, door op leveringen, importen en intracommunautaire verwervingen van bepaalde levende dieren, inzonderheid paarden, die niet bestemd zijn voor de bereiding van levensmiddelen, een verlaagd btw-tarief toe te passen, de krachtens de artikelen 96 en 98 van de btw-richtlijn (1) juncto bijlage III daarbij op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               Republiek Oostenrijk verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De Commissie is van mening dat het Oostenrijkse belastingrecht inbreuk maakt op de artikelen 96 en 98 juncto bijlage III van de btw-richtlijn, voor zover op leveringen van bepaalde levende dieren (met name paarden) een verlaagd btw-tarief ook wordt toegepast wanneer deze dieren niet bestemd zijn voor de productie van levensmiddelen.
   Het begrip „levende dieren” in punt 1 van bijlage III bij de btw-richtlijn vormt geen zelfstandige categorie, maar omvat enkel dieren die gewoonlijk voor gebruik als levensmiddel worden geleverd. Voor deze uitlegging is steun te vinden in de Spaanse, de Franse, de Engelse, de Italiaanse, de Nederlandse, de Portugese en de Zweedse versie van deze bepaling. Bovendien moet deze bepaling, daar zij een uitzondering vormt, volgens vaste rechtspraak strikt worden uitgelegd.

      (1)  Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1).


title: Zaak C-150/10: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (België) op 29 maart 2010 — Belgisch interventie- en restitutiebureau (BIRB)/Beneo Orafiti SA

text:
               19.6.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/21

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (België) op 29 maart 2010 — Belgisch interventie- en restitutiebureau (BIRB)/Beneo Orafiti SA
      (Zaak C-150/10)
      (2010/C 161/30)
      Procestaal: Frans

         Verwijzende rechter

      Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Belgisch interventie- en restitutiebureau (BIRB)

         Verwerende partij: Beneo Orafiti SA

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Zijn de aan een suikerproducerende onderneming op basis van artikel 9 van verordening nr. 493/2006 van de Commissie (1) toegekende overgangsquota vrijgesteld van de tijdelijke herstructureringsregeling die is ingevoerd bij verordening nr. 320/2006 van de Raad (2) en verordening nr. 968/2006 van de Commissie (3) houdende uitvoeringsbepalingen, in aanmerking nemende dat:

                              a)

                              voor die quota geen tijdelijke herstructureringsheffing bestaat, en

                              b)

                              geen herstructureringssteun wordt toegekend;

                              c)

                              die quota geen quota zijn in de zin van verordening nr. 320/2006 van de Raad, zoals gedefinieerd in artikel 2, lid 6, van die verordening?

                  2)

                  Indien de vorige vraag ontkennend wordt beantwoord: zijn de overgangsquota volwaardige quota, onafhankelijk van de reguliere basisquota, in aanmerking nemende dat:

                              a)

                              de overgangsquota worden toegekend op basis van artikel 9 van verordening nr. 493/2006 van de Commissie, en niet op basis van artikel 7 van verordening nr. 318/2006 van de Raad (4);

                              b)

                              de criteria voor de toekenning van de overgangsquota verschillen van die voor de toekenning van de reguliere basisquota, en

                              c)

                              de overgangsquota overgangsmaatregelen vormen om de overgang van de oude regeling naar de nieuwe regeling voor de suikermarkt van de Gemeenschap te vergemakkelijken en dus in beginsel slechts gelden in het verkoopseizoen 2006/2007?

                  3)

                  Indien de eerste en/of de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord: heeft een suikerproducerende onderneming die op grond van artikel 3 van verordening nr. 320/2006 van de Raad herstructureringssteun heeft aangevraagd voor het verkoopseizoen 2006/2007, dan recht op toekenning van een overgangsquotum voor het verkoopseizoen 2006/2007 overeenkomstig artikel 9 van verordening nr. 493/2006?

                  4)

                  Indien de voorgaande vraag ontkennend wordt beantwoord: kan de toegepaste sanctie bestaan in terugvordering van een deel van de toegekende herstructureringssteun en terugvordering van het overgangsquotum? Hoe moeten het terugvorderingsbedrag bedoeld in artikel 26, lid 1, en de sanctie bedoeld in artikel 27 van verordening nr. 968/2006 van de Commissie worden berekend wanneer een suikerproducerende onderneming herstructureringssteun heeft ontvangen (voor het verkoopseizoen 2006/2007) en haar overgangsquotum heeft gebruikt (waarvoor geen herstructureringssteun is toegekend)? Moet bij de berekening van dat bedrag en die sanctie volledig of gedeeltelijk rekening worden gehouden met:

                              a)

                              de door de betrokken suikerproducerende onderneming gemaakte kosten voor de ontmanteling van haar productie-installaties?

                              b)

                              het door de suikerproducerende onderneming geleden verlies nadat zij afstand heeft gedaan van haar reguliere basisquotum?

                              c)

                              het feit dat het overgangsquotum voortvloeit uit een gerichte overgangsmaatregel, uitsluitend bedoeld voor de productie voor het verkoopseizoen 2006/2007, maar niet voor de andere verkoopseizoenen (behalve in het geval van het overgangsquotum voor suiker)?

                              d)

                              schendt de berekening van een terugvorderingsbedrag zonder inachtneming van het gestelde sub a tot en met c het evenredigheidsbeginsel?

                  5)

                  Los van de vorige vragen: Wanneer worden de op basis van een herstructureringsplan aangegane verbintenissen effectief, dat wil zeggen bindend voor de aanvrager:

                              a)

                              bij het begin van het verkoopseizoen waarvoor de aanvrager herstructureringssteun heeft aangevraagd?

                              b)

                              bij de indiening van de aanvraag bij de bevoegde nationale autoriteit?

                              c)

                              bij de kennisgeving door de bevoegde nationale autoriteit dat het verzoek als compleet wordt aangemerkt?

                              d)

                              bij de kennisgeving door de bevoegde nationale autoriteit dat het verzoek in aanmerking kan komen voor herstructureringssteun?

                              e)

                              bij de kennisgeving door de bevoegde nationale autoriteit van haar besluit betreffende de toekenning van herstructureringssteun?

                  6)

                  Indien een van de twee eerste vragen (of beide) bevestigend wordt beantwoord: mag een suikerproducerende onderneming waaraan een overgangsquotum is toegekend voor het verkoopseizoen 2006/2007, tijdens het verkoopseizoen ook gebruik maken van dat quotum wanneer haar herstructureringssteun is toegekend voor haar reguliere basisquotum, te beginnen bij het verkoopseizoen 2006/2007?

                  7)

                  Indien de vragen 1, 2 en 6 ontkennend worden beantwoord: mag een bevoegde nationale autoriteit van een lidstaat bij niet-nakoming van de verbintenissen in het kader van een herstructureringsplan naast terugvordering van de herstructureringssteun en oplegging van de sanctie van de artikelen 26 en 27 van verordening nr. 968/2006 van de Commissie nog betaling van een overschotheffing volgens artikel 4 van verordening nr. 967/2006 (5) van de Commissie vorderen, of schendt die cumulatie van sancties het beginsel non bis in idem en de beginselen van evenredigheid en non-discriminatie?

         (1)  Verordening (EG) nr. 493/2006 van de Commissie van 27 maart 2006 inzake overgangsmaatregelen in het kader van de hervorming van de gemeenschappelijke ordening der markten in de sector suiker, en tot wijziging van de verordeningen (EG) nr. 1265/2001 en (EG) nr. 314/2002 (PB L 89, blz. 11).

         (2)  Verordening (EG) nr. 320/2006 van de Raad van 20 februari 2006 tot instelling van een tijdelijke regeling voor de herstructurering van de suikerindustrie in de Europese Gemeenschap en tot wijziging van verordening (EG) nr. 1290/2005 betreffende de financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (PB L 58, blz. 42).

         (3)  Verordening (EG) nr. 968/2006 van de Commissie van 27 juni 2006 houdende uitvoeringsbepalingen voor verordening (EG) nr. 320/2006 van de Raad tot instelling van een tijdelijke regeling voor de herstructurering van de suikerindustrie in de Europese Gemeenschap (PB L 176, blz. 32).

         (4)  Verordening (EG) nr. 318/2006 van de Raad van 20 februari 2006 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector suiker (PB L 58, blz. 1).

         (5)  Verordening (EG) nr. 967/2006 van de Commissie van 29 juni 2006 tot vaststelling van bepalingen ter uitvoering van verordening (EG) nr. 318/2006 met betrekking tot de productie buiten het quotum in de sector suiker (PB L 176, blz. 22).


title: Zaak C-549/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione tributaria di Secondo Grado di Bolzano (Italië) op 31 oktober 2016 — Agenzia delle Entrate — Direzione provinciale Ufficio controlli di Bolzano/Palais Kaiserkron Srl

text:
               30.1.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 30/19

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione tributaria di Secondo Grado di Bolzano (Italië) op 31 oktober 2016 — Agenzia delle Entrate — Direzione provinciale Ufficio controlli di Bolzano/Palais Kaiserkron Srl
   (Zaak C-549/16)
   (2017/C 030/23)
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Commissione tributaria di Secondo Grado di Bolzano

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Agenzia delle Entrate — Direzione provinciale Ufficio controlli di Bolzano

      Verwerende partij: Palais Kaiserkron Srl

      Prejudiciële vraag

   Moet artikel 401 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde aldus worden uitgelegd dat de belasting over de toegevoegde waarde en de registratieheffing (over contracten voor de verhuur van onroerende kapitaalgoederen als bedoeld in artikel 40 en in artikel 5, lid 1, sub a bis, van de Tarieflijst, deel een, bij decreto del Presidente della Repubblica nr. 131 van 26 april 1986) cumulatief geïnd mogen worden of aldus dat laatstgenoemde belasting het karakter heeft van omzetbelasting?


title: Zaak C-582/13 P: Hogere voorziening ingesteld op 15 november 2013 door Intra-Presse tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 16 september 2013 in zaak T-437/11, Golden Balls Ltd/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

text:
               25.1.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 24/9

         Hogere voorziening ingesteld op 15 november 2013 door Intra-Presse tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 16 september 2013 in zaak T-437/11, Golden Balls Ltd/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)
   (Zaak C-582/13 P)
   2014/C 24/16
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Intra-Presse (vertegenwoordigers: P. Péters, advocaat, T. de Haan, avocat, M. Laborde, avocate)

      Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen); Golden Balls Ltd

      Conclusies

               —

               het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 16 september 2013 in zaak T-437/11 vernietigen;

               —

               de zaak terugverwijzen naar het Gerecht van de Europese Unie voor een uitspraak over het beroep van Intra-Presse op grond van artikel 8, lid 5, van verordening nr. 207/2009 (1);

               —

               de beslissing omtrent de kosten aanhouden.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwirante voert aan dat het bestreden arrest op de volgende gronden moet worden vernietigd.
   Ten eerste heeft het Gerecht artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009 geschonden bij de vaststelling van het relevante publiek en door de mate van begripsmatige overeenstemming van merken te beoordelen door een vereiste inzake een „intellectueel vertaalproces”, „eerst vertalen” of een „voorafgaande vertaling” toe te voegen. Ten tweede heeft het Gerecht artikel 8, lid 5, van verordening nr. 207/2009 geschonden door geen globale beoordeling te verrichten en door de relevantie van de bekendheid van rekwirantes oudere merk en het bestaan van een mogelijk verband niet te onderzoeken.

      (1)  Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 78, blz. 1)


title: Zaak C-645/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bayerische Verwaltungsgerichtshof (Duitsland) op 3 december 2015 — Bund Naturschutz in Bayern e.V., Harald Wilde/Freistaat Bayern

text:
               7.3.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 90/5

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bayerische Verwaltungsgerichtshof (Duitsland) op 3 december 2015 — Bund Naturschutz in Bayern e.V., Harald Wilde/Freistaat Bayern
   (Zaak C-645/15)
   (2016/C 090/08)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bayerischer Verwaltungsgerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Bund Naturschutz in Bayern e.V., Harald Wilde

      Verwerende partij: Freistaat Bayern

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet het bepaalde onder 7c van bijlage I bij richtlijn 2011/92/EU (1) van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten (hierna: „richtlijn 2011/92”) aldus worden uitgelegd dat daaronder ook de verbreding valt van bestaande wegen die vier of meer rijstroken hebben?

               2)

               Bij een bevestigend antwoord op de eerste vraag:
               Is het bepaalde onder 7c van bijlage I bij richtlijn 2011/92 een specifieker en dus bij voorrang op het bepaalde onder 7b van bijlage I bij richtlijn 2011/92 toe te passen voorschrift?

               3)

               Bij een ontkennend antwoord op de eerste of de tweede vraag:
               Veronderstelt het begrip „autowegen” in het bepaalde onder 7b van bijlage I bij richtlijn 2011/92 dat het bij het betrokken stuk weg gaat om een hoofdverkeersweg van het internationaal wegennet in de zin van de Europese overeenkomst inzake internationale hoofdverkeerswegen?

               4)

               Bij een ontkennend antwoord op de eerste, de tweede of de derde vraag:
               Moet het begrip „aanleg” in het bepaalde onder 7b van bijlage I bij richtlijn 2011/92 worden toegepast op een wegverbreding waarbij het bestaande wegtracé geen wezenlijke verandering ondergaat?

               5)

               Bij een bevestigend antwoord op de vierde vraag:
               Veronderstelt het begrip „aanleg” in het bepaalde onder 7b van bijlage I bij richtlijn 2011/92 een minimumlengte van het betrokken stuk weg? Zo ja, moet worden uitgegaan van een ononderbroken stuk weg? Zo ja, bedraagt de minimumlengte meer dan 2,6 km ononderbroken respectievelijk — als de lengte van meerdere niet doorlopende stukken weg moet worden samengeteld — meer dan 4,4 km in totaal?

               6)

               Bij een ontkennend antwoord op de vijfde vraag:
               Is het bepaalde onder 7b, tweede geval (aanleg van autowegen), van bijlage I bij richtlijn 2011/92 toepasselijk op een maatregel van wegverbreding binnen een bebouwd gebied in de zin van de Europese overeenkomst inzake internationale hoofdverkeerswegen?

      (1)  PB L 26, blz. 1.


title: Zaak C-123/00: Verzoek van de 55e Kamer van de Rechtbank van eerste aanleg te Brussel van 28 maart 2000 om een prejudiciële beslissing in de strafzaak tegen C. Bellamy; civiele partĳ: English Shop Wholesale SA

text:
C 149/28               NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   27.5.2000
Vraag 2                                                                   hoger is dan 2 %, in overeenstemming met het bepaalde in
                                                                          artikel 28 van het Verdrag betreffende de Europese Unie
Is het voor het antwoord op de eerste vraag van belang, dat de            en kunnen zij worden gerechtvaardigd in de zin van
aanstelling plaatsvindt binnen een zeer grote onderneming en              artikel 30 van dit Verdrag?
dat deze veelvuldig gebruik maakt van tijdelijke krachten?
                                                                     2. Zijn de artikelen 1, 3 en 8 van het Koninklijk Besluit van
                                                                          2 september 1985 betreffende brood en andere bakkerij-
(1) PB L 39, blz. 40.                                                     producten en artikel 14 van de wet van 24 januari 1977
(2) PB L 348, blz. 1.                                                     betreffende de bescherming van de gezondheid van de
                                                                          verbruikers op het stuk van de voedingsmiddelen en andere
                                                                          producten, in overeenstemming met het bepaalde in
                                                                          artikel 28 van het Verdrag betreffende de Europese Unie
                                                                          en kunnen zij worden gerechtvaardigd in de zin van
                                                                          artikel 30 van dit Verdrag?
Verzoek van de 55e Kamer van de Rechtbank van eerste                 3. Zijn de artikelen 4, 2 en 5 van het Koninklijk Besluit van
aanleg te Brussel van 28 maart 2000 om een prejudiciële                   17 april 1980 betreffende de reclame voor voedingsmidde-
beslissing in de strafzaak tegen C. Bellamy; civiele partij:              len en artikel 14 van de wet van 24 januari 1977 betreffen-
                   English Shop Wholesale SA                              de de bescherming van de gezondheid van de verbruikers
                                                                          op het stuk van de voedingsmiddelen en andere producten,
                         (Zaak C-123/00)                                  in overeenstemming met het bepaalde in artikel 28 van het
                                                                          Verdrag betreffende de Europese Unie en kunnen zij
                         (2000/C 149/52)                                  worden gerechtvaardigd in de zin van artikel 30 van dit
                                                                          Verdrag?
De 55e Kamer van de Rechtbank van eerste aanleg te Brussel
heeft bij vonnis van 28 maart 2000, ingekomen ter griffie van
het Hof van Justitie op 31 maart 2000, in de strafzaak tegen
C. Bellamy; civiele partij: English Shop Wholesale SA, het Hof
van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om                              Doorhaling van zaak C-20/99 (1)
een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:
                                                                                (2000/C 149/53)
1. Zijn de artikelen 1, 3 en 8 van het Koninklijk Besluit van
     2 september 1985 betreffende brood en andere bakkerij-          De president van het Hof van Justitie van de Europese
     producten en artikel 14 van de wet van 24 januari 1977          Gemeenschappen heeft bij beschikking van 25 januari 2000
     betreffende de bescherming van de gezondheid van de             de doorhaling in het register gelast van zaak C-20/99: Commis-
     verbruikers op het stuk van de voedingsmiddelen en andere       sie van de Europese Gemeenschappen tegen Oostenrijkse
     producten, doordat zij verbieden dat brood in de handel         Republiek.
     wordt gebracht waarvan het keukenzoutgehalte, uitgedrukt
     in natriumchloride en ten opzichte van de droge stof,           (1) PB C 86 van 27.3.1999.


title: Zaak T-57/09: Arrest van het Gerecht van 20 oktober 2011 — Alfastar Benelux/Raad ( „Overheidsopdrachten voor diensten — Aanbestedingsprocedure — Diensten betreffende technisch onderhoud, helpdeskdiensten en interventiediensten ter plaatse voor de pc’s, printers en randapparatuur van het secretariaat-generaal van de Raad — Afwijzing van offerte van inschrijver — Motiveringsplicht” )

text:
               3.12.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 355/16

         Arrest van het Gerecht van 20 oktober 2011 — Alfastar Benelux/Raad
   (Zaak T-57/09) (1)

   (Overheidsopdrachten voor diensten - Aanbestedingsprocedure - Diensten betreffende technisch onderhoud, helpdeskdiensten en interventiediensten ter plaatse voor de pc’s, printers en randapparatuur van het secretariaat-generaal van de Raad - Afwijzing van offerte van inschrijver - Motiveringsplicht)
   2011/C 355/26
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Alfastar Benelux (Elsene, België) (vertegenwoordiger: N. Keramidas, advocaat)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: M. Balta, M. Vitsentzatos en M. Robert, gemachtigden)

      Voorwerp

   Enerzijds verzoek tot nietigverklaring van het besluit van de Raad van 1 december 2008 tot afwijzing van de offerte die de groep van ondernemingen Alfastar-Siemens, bestaande uit Alfastar Benelux en Siemens IT Solutions and Services SA, had ingediend in het kader van aanbestedingsprocedure UCA-218-07 voor technisch onderhoud, helpdeskdiensten en interventiediensten ter plaatse voor de pc’s, printers en randapparatuur van het secretariaat-generaal van de Raad (PB 2008/S 91-122796), en tot gunning van de opdracht aan een andere inschrijver, en anderzijds vordering tot schadevergoeding

      Dictum

               1)

               Het besluit van de Raad van 1 december 2008 tot afwijzing van de offerte die een groep van ondernemingen, bestaande uit Alfastar Benelux en Siemens IT Solutions and Services SA, had ingediend in het kader van aanbestedingsprocedure UCA-218 07 voor technisch onderhoud, helpdeskdiensten en interventiediensten ter plaatse voor de pc’s, printers en randapparatuur van het secretariaat-generaal van de Raad, en tot gunning van de opdracht aan een andere inschrijver wordt nietig verklaard.

               2)

               De schadevordering wordt afgewezen.

               3)

               De Raad van de Europese Unie wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 102 van 1.5.2009.


title: Zaak T-291/12: Arrest van het Gerecht van 25 maart 2014 — Deutsche Bank/BHIM (Passion to Perform) [ „Gemeenschapsmerk  — Internationale inschrijving met aanduiding van Europese Unie  — Woordmerk Passion to Perform  — Merk bestaande uit reclameslogan  — Absolute weigeringsgronden  — Geen onderscheidend vermogen  — Artikel 7, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009  — Gelijke behandeling” ]

text:
               12.5.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 142/33

         Arrest van het Gerecht van 25 maart 2014 — Deutsche Bank/BHIM (Passion to Perform)
   (Zaak T-291/12) (1)

   ([„Gemeenschapsmerk - Internationale inschrijving met aanduiding van Europese Unie - Woordmerk Passion to Perform - Merk bestaande uit reclameslogan - Absolute weigeringsgronden - Geen onderscheidend vermogen - Artikel 7, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009 - Gelijke behandeling”])
   2014/C 142/41
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Deutsche Bank AG (Frankfurt-am-Main, Duitsland) (vertegenwoordigers: R. Lange, T. Götting en G. Hild, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: I. Harrington, gemachtigde)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 24 april 2012 (zaak R 2233/2011-4) inzake een aanvraag tot inschrijving van het woordteken Passion to Perform als gemeenschapsmerk

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Deutsche Bank AG wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 273 van 8.9.2012.


title: Zaak T-424/05: Beroep ingesteld op  16 november 2005  — Italiaanse Republiek tegen Commissie

text:
               28.1.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 22/23

         Beroep ingesteld op 16 november 2005 — Italiaanse Republiek tegen Commissie
   (Zaak T-424/05)
   (2006/C 22/41)
   Procestaal: Italiaans
   Partijen

      Verzoekster: Italiaanse Republiek (vertegenwoordiger: Paolo Gentili, Avv. dello Stato)

      Verweerster: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies van verzoekster

               —

               nietigverklaring van de bestreden beschikking

               —

               verwijzing van de Commissie in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Het beroep van de Italiaanse Republiek betreft beschikking C(2005) 3302 van de Commissie van 6 september 2005.
   Bij deze beschikking heeft de Commissie artikel 12 van decreto legge nr. 269/2003, omgezet in wet nr. 326/2003, onverenigbaar verklaard met de gemeenschappelijke markt.
   Daarin wordt in wezen bepaald dat het percentage van de vervangende inkomstenbelasting die wordt geheven over de netto kapitaalinkomsten van verschillende soorten investeringsfondsen en van SICAV's (beleggingsmaatschappijen met variabel kapitaal), van 12,5 % tot 5 % wordt verlaagd wanneer de fondsen of SICAV's ten minste tweederde van de waarde van hun tijdens het kalenderjaar aangehouden activa gedurende meer dan een zesde van het totale aantal dagen waarop het fonds operationeel is, hebben belegd in beursgenoteerde kleine en middelgrote aandelenvennootschappen. Dergelijke fondsen of SICAV's worden als „gespecialiseerd”[-e investeringsinstrumenten] aangemerkt.
   Volgens de Commissie gaat het om een selectieve maatregel die enerzijds kleine en middelgrote aandelenvennootschappen begunstigt ten opzichte van andere, doordat de investering van de fondsen daar naartoe worden gekanaliseerd, en anderzijds de gespecialiseerde fondsen of SICAV's begunstigt ten opzichte van niet-gespecialiseerde fondsen of SICAV's omdat het hun is toegestaan een hogere opbrengst aan de afzonderlijke participaties toe te kennen nu daarover een lagere vervangende belasting wordt geheven. Bovendien gaat het om een maatregel die geen verband houdt met het algemene belastingsysteem en die louter neerkomt op exploitatiesteun. Ten slotte geldt er geen afwijking op grond waarvan de maatregel ingevolge artikel 87, lid 3, sub c, EG zou kunnen worden gerechtvaardigd.
   Volgens de Italiaanse regering is de beschikking vooral nietig wegens vormfouten, omdat de beslissing om een procedure op basis van artikel 88, lid 2, EG in te leiden is genomen zonder voorafgaande uitwisseling van standpunten tussen de Commissie en de Italiaanse overheid, zoals is bepaald bij verordening nr. 659/99 inzake „staatssteunprocedures” (eerste middel).
   Voorts is er een motiveringsgebrek met betrekking tot de fundamentele kwestie die de Italiaanse regering gedurende de procedure aan de orde heeft gesteld: in de Italiaanse regeling (waarbij de richtlijnen inzake de regeling van de financiële markten zijn omgezet) hebben de gemeenschappelijke beleggingsfondsen en de SICAV's de vorm van een in aandelen onderverdeeld autonoom vermogen. Zij zijn dus geen ondernemingen in de zin van het gemeenschapsrecht. De Commissie heeft kennisgenomen van deze situatie doch heeft opgemerkt dat deze investeringsinstrumenten „in bepaalde gevallen” ondernemingen vormen; de Commissie heeft echter niet nader bepaald in welke gevallen en onder welke voorwaarden de fondsen en de SICAV's die hoedanigheid verkrijgen (tweede middel).
   Met het derde middel wordt schending van artikel 87 EG aangevoerd, juist met het argument dat de fondsen en de SICAV's naar hun aard nooit als ondernemingen in de zin van het gemeenschapsrecht kunnen worden aangemerkt, aangezien zij enkel vormen van collectieve eigendom van effecten zijn. Zelfs al zou men deze als zodanig willen aanmerken, dan zou de vermeende steun niet selectief zijn, aangezien iedere belanghebbende (gewone „contractuele” beleggingsmaatschappijen of oprichters van een SICAV's) naast de algemene instrumenten gespecialiseerde instrumenten kan creëren en aldus aanspraak kan maken op het belastingvoordeel.
   Met het vierde middel wordt bezwaar gemaakt tegen de beschikking voorzover daarin is vastgesteld dat de begunstigden van de vermeende steun de beursgenoteerde kleine en middelgrote aandelenvennootschappen zijn, terwijl de daadwerkelijke begunstigden van het voordeel enkel de inschrijvers op de fondsen en de SICAV's zijn, dat wil zeggen potentieel iedere belastingplichtige: daarom betreft het belastingvoordeel niet ondernemingen en is het niet selectief. De Commissie heeft niet aangetoond dat de rechtstreekse belastingverlaging voor de inschrijvers zich heeft vertaald in een indirecte belastingverlaging voor genoemde vennootschappen.
   Met het vijfde middel wordt voorts schending van artikel 87 EG alsmede een motiveringsgebrek aangevoerd, voorzover de Commissie heeft vastgesteld dat de maatregel, niettegenstaande de beslist te verwaarlozen economische impact (volgens de Commissie zelf: in 2004 1 100 000 EUR), gevolgen heeft voor de intracommunautaire mededinging. Evenmin heeft de Commissie verduidelijkt waarom het om exploitatiesteun gaat, want de vervangende belasting vormt voor de tussenpersonen die de instrumenten van collectieve investering exploiteren, geen exploitatiekosten. Het doel van versterking van de vennootschappen met geringe of gemiddelde kapitalisatie toont voorts aan dat de maatregel ten aanzien van die vennootschappen een structurele draagwijdte heeft.
   Met het zesde middel wordt bezwaar gemaakt tegen de beschikking voorzover daarin wordt ontkend dat de afwijking van artikel 87, lid 3, sub c, EG kan worden toegepast. Het doel van verruiming van de vermogensbasis van vennootschappen met beperkte kapitalisatie, die moeilijker dan ondernemingen met een ruime beursnotering toegang krijgen tot de markt van risicokapitaal, is in feite een doelstelling van economisch beleid die kan worden gedekt door genoemde afwijkingsbepaling.


title: Zaak T-654/14: Beroep ingesteld op 8 september 2014 — Revolution/BHIM (REVOLUTION)

text:
               3.11.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 388/21

         Beroep ingesteld op 8 september 2014 — Revolution/BHIM (REVOLUTION)
   (Zaak T-654/14)
   2014/C 388/26
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Revolution LLC (Washington, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: P. Roncaglia, F. Rossi en N. Parrotta, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Conclusies

               —

               vernietiging van de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 11 juni 2014 in zaak R 2143/2013-1;

               —

               verwijzing van verweerder in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „REVOLUTION” voor diensten van klasse 36 — gemeenschapsmerkaanvraag nr. 1 1 8 15  297

      Beslissing van de onderzoeker: afwijzing van de gemeenschapsmerkaanvraag

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 7, lid 1, sub b, en lid 2, van verordening nr. 207/2009


title: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 17 april 2002 in zaak T-325/00: Elke Sada tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Ambtenaren — Tĳdelĳk functionaris — Werkloosheidsuitkering — Weigering)

text:
29.6.2002               NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                         C 156/21
  ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                                  ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
                                                                                van 20 maart 2002
                         van 17 april 2002
                                                                          in zaak T-355/00: DaimlerChrysler AG tegen Bureau
                                                                          voor harmonisatie binnen de interne markt (merken,
                                                                                tekeningen en modellen) (BHIM) (1)
in zaak T-325/00: Elke Sada tegen Commissie van de
                Europese Gemeenschappen (1)                               („Gemeenschapsmerk — Woordcombinatie TELE AID —
                                                                          Absolute weigeringsgronden — Artikel 7, lid 1, sub b en c,
                                                                                van verordening (EG) nr. 40/94”)
(Ambtenaren — Tijdelijk functionaris — Werkloosheidsuit-
                       kering — Weigering)                                                          (2002/C 156/40)
                                                                                (Procestaal: Duits)
                          (2002/C 156/39)
                                                                          In zaak T-355/00, DaimlerChrysler AG, gevestigd te Stuttgart
                                                                          (Duitsland), vertegenwoordigd door S. Völker, advocaat, tegen
                          (Procestaal: Duits)                             Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken,
                                                                          tekeningen en modellen) (BHIM) (gemachtigden: A. von Müh-
                                                                          lendahl en D. Schennen), betreffende een beroep tegen de
                                                                          beslissing van de derde kamer van beroep van het Bureau voor
                                                                          harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en
                                                                          modellen) van 12 september 2000 (zaak R 142/2000-3)
                                                                          inzake de inschrijving van de woordcombinatie TELE AID als
                                                                          gemeenschapsmerk, heeft het Gerecht (Tweede kamer —
In zaak T-325/00, Elke Sada, voormalige tijdelijk functionaris            uitgebreid), samengesteld als volgt: R. M. Moura Ramos,
van de Commissie van de Europese Gemeenschappen, wonen-                   kamerpresident, V. Tiili, J. Pirrung, P. Mengozzi en
de te Besozzo (Italië), vertegenwoordigd door H.-J. Rüber,                A. W. H. Meij, rechters; griffier: H. Jung, op 20 maart 2002
advocaat, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, tegen                  een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden:
C. Berardis-Kayser en B. Wägenbaur), betreffende een beroep
tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van                 1)    Vernietigt de beslissing van de derde kamer van beroep van het
20 december 1999 houdende weigering om verzoekster                              Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken,
krachtens artikel 28 bis van de Regeling welke van toepassing                   tekeningen en modellen) van 12 september 2000 (zaak R 142/
is op de andere personeelsleden van de Europese Gemeen-                         2000-3) voor de volgende categorieën waren en diensten:
schappen een werkloosheidsuitkering toe te kennen, heeft het
Gerecht (Vierde kamer), samengesteld als volgt: M. Vilaras,                     —     „elektrische en elektronische apparaten voor de over-
president, V. Tiili en P. Mengozzi, rechters; griffier: D. Chri-                      brenging van spraak en gegevens; stationaire en mobiele
stensen, administrateur, op 17 april 2002 een arrest gewezen                          zend-, transmissie-, relais- en ontvangapparaten; gegeven-
waarvan het dictum luidt als volgt:                                                   sverwerkende apparatuur en bijbehorende onderdelen;
                                                                                navigatieapparaten” van klasse 9;
                                                                                —     „exploitatie van een communicatienetwerk” van klasse 38;
1)    Verwerpt het beroep.
                                                                                —     „verzamelen, registreren, bewerken en uitgeven van infor-
                                                                                matie” van klasse 42.
2)    Verstaat dat elk der partijen de eigen kosten zal dragen.
                                                                          2)    Verwerpt het beroep voor het overige.
                                                                          3)    Verstaat dat verzoekster haar eigen kosten en de helft van de
                                                                                kosten van verweerder zal dragen. Verweerder zal de andere helft
(1) PB C 372 van 23.12.2000.                                                    van zijn eigen kosten dragen.
                                                                          (1) PB C 28 van 27.1.2001.


title: Zaak T-140/13: Arrest van het Gerecht van 9 december 2014 — Netherlands Maritime Technology Association/Commissie ( „Staatssteun — Spaanse regeling voor vervroegde afschrijving van de kosten van bepaalde activa die via financiële leasing zijn aangeschaft — Beschikking waarbij wordt vastgesteld dat er geen sprake is van staatssteun — Geen inleiding van de formele onderzoeksprocedure — Ernstige moeilijkheden — Omstandigheden en duur van het preliminaire onderzoek — Ontoereikend en onvolledig onderzoek” )

text:
               2.2.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 34/34

         Arrest van het Gerecht van 9 december 2014 — Netherlands Maritime Technology Association/Commissie
   (Zaak T-140/13) (1)

   ((„Staatssteun - Spaanse regeling voor vervroegde afschrijving van de kosten van bepaalde activa die via financiële leasing zijn aangeschaft - Beschikking waarbij wordt vastgesteld dat er geen sprake is van staatssteun - Geen inleiding van de formele onderzoeksprocedure - Ernstige moeilijkheden - Omstandigheden en duur van het preliminaire onderzoek - Ontoereikend en onvolledig onderzoek”))
   (2015/C 034/39)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Netherlands Maritime Technology Association, voorheen Scheepsbouw Nederland (Rotterdam, Nederland) (vertegenwoordigers: K. Struckmann, advocaat, en G. Forwood, barrister)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: M. Afonso, L. Flynn en P. Němečková, gemachtigden)

      Interveniënt aan de zijde van de verwerende partij: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordigers: N. Díaz Abad en A. Sampol Pucurull, abogados del Estado)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van de beschikking van de Commissie van 20 november 2012 betreffende steunmaatregel SA.34736 (12/N) betreffende de uitvoering door het Koninkrijk Spanje van een belastingregeling krachtens welke bepaalde activa die via financiële leasing zijn aangeschaft, vervroegd mogen worden afgeschreven.

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt ongegrond verklaard.

               2)

               Netherlands Maritime Technology Association wordt verwezen in haar eigen kosten alsmede in de kosten van de Europese Commissie.

               3)

               Het Koninkrijk Spanje draagt zijn eigen kosten.

      (1)  PB C 147 van 25.5.2013.


title: Zaak C-185/05: Beroep, op 26 april 2005 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek

text:
               23.7.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/23

         Beroep, op 26 april 2005 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek
   (Zaak C-185/05)
   (2005/C 182/43)
   Procestaal: Italiaans
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 26 april 2005 beroep ingesteld tegen Italiaanse Republiek door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door B. Schima en F. Amato, leden van de juridische dienst van de Commissie.
   Verzoekster concludeert dat het het Hof behage:

               1.

               vast te stellen dat de Italiaanse Republiek,
               door een regeling in stand te houden zoals die van artikel 9, leden 3 en 4, van decreto legislativo nr. 344 van 1999, waarin is bepaald dat de exploitant van een installatie waarin gevaarlijke stoffen aanwezig zijn, met de exploitatie mag beginnen zonder dat de autoriteit die het veiligheidsrapport moet beoordelen, haar conclusies over het onderzoek van het veiligheidsrapport uitdrukkelijk aan de exploitant heeft meegedeeld,
               door een regeling in stand te houden zoals die van artikel 21, lid 3, van decreto legislativo nr. 344 van 1999, op grond waarvan de bevoegde autoriteit niet verplicht is te verbieden dat met de exploitatie wordt begonnen indien de maatregelen die de exploitant voornemens is te treffen ter voorkoming van zware ongevallen of ter beperking van de gevolgen daarvan, duidelijk onvoldoende blijken te zijn,
               door geen bindende regeling vast te stellen waarin is bepaald dat de inspecties zodanig dienen te zijn opgezet dat een planmatig en systematisch onderzoek van de in de inrichting gebruikte systemen van technische, organisatorische en bedrijfskundige aard kan worden uitgevoerd om na te gaan of de exploitant kan aantonen dat hij, gelet op de activiteiten in de inrichting, passende maatregelen heeft getroffen om zware ongevallen te voorkomen en om na te gaan of de exploitant kan aantonen dat hij in passende middelen heeft voorzien om de gevolgen van zware ongevallen op en buiten het bedrijfsterrein te beperken,
               en door geen regeling vast te stellen waarin is bepaald dat met de inspecties kan worden verzekerd dat de gegevens en informatie, vervat in het veiligheidsrapport of in een ander ingediend rapport, de situatie in de inrichting trouw weergeven,
               de krachtens de artikelen 9, lid 4, 17, lid 1, en 18, lid 1, eerste, tweede en derde streepje, van richtlijn 96/82 (1) op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               2.

               de Italiaanse Republiek te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Richtlijn 96/82/EG van de Raad van 9 december 1996 betreffende de beheersing van de gevaren van zware ongevallen waarbij gevaarlijke stoffen zijn betrokken, bepaalt dat de exploitant van een inrichting waarin gevaarlijke stoffen aanwezig zijn, bij de bevoegde autoriteit een veiligheidsrapport moeten indienen. De Italiaanse republiek heeft de richtlijn omgezet bij decreto legislativo nr. 334 van 17 augustus 1999.
   De Commissie betoogt om te beginnen dat de exploitant ingevolge artikel 9, lid 4, van de richtlijn niet zonder uitdrukkelijke toestemming van de bevoegde autoriteit met de exploitatie mag beginnen.
   Het decreto legislativo staat de exploitant echter toe met de exploitatie aan te vangen zonder dat de bevoegde autoriteit uitdrukkelijk haar eigen conclusies over het onderzoek van het veiligheidsrapport heeft meegedeeld.
   Vervolgens is de bevoegde autoriteit blijkens artikel 17, lid 1, van de richtlijn verplicht de exploitatie te verbieden indien de maatregelen die de exploitant voornemens is te treffen ter voorkoming van zware ongevallen of ter beperking van de gevolgen daarvan duidelijk onvoldoende blijken te zijn.
   Het decreto legislativo lijkt de bevoegde autoriteit echter vrij te stellen van een deze verplichting.
   Ten slotte moeten de lidstaten ingevolge artikel 18, lid 1, van de richtlijn een bindende regeling vaststellen waarin is voorzien in inspecties die zodanig dienen te zijn opgezet dat een planmatig en systematisch onderzoek van de in de inrichting gebruikte systemen van technische, organisatorische en bedrijfskundige aard kan worden uitgevoerd om na te gaan of de exploitant kan aantonen dat hij, gelet op de activiteiten in de inrichting, passende maatregelen heeft getroffen om zware ongevallen te voorkomen en om na te gaan of de exploitant kan aantonen dat hij in passende middelen heeft voorzien om de gevolgen van zware ongevallen op en buiten het bedrijfsterrein te beperken. Bovendien, nog steeds ingevolge artikel 18, lid 1, van de richtlijn, moeten de lidstaten een regeling vaststellen waarin is bepaald dat met de inspecties kan worden verzekerd dat de gegevens en informatie, vervat in het veiligheidsrapport of in een ander ingediend rapport, de situatie in de inrichting trouw weergeven.
   Het decreto legislativo heeft deze voorschriften echter niet omgezet, maar heeft zich ertoe beperkt te verwijzen naar een later uitvoeringsdecreet dat echter tot op heden niet blijkt te zijn vastgesteld.
   In het licht van het voorgaande meent de Commissie dus dat de Italiaanse Republiek de krachtens de artikelen 9, lid 4, 17, lid 1, en 18, lid 1, eerste, tweede en derde streepje, van de richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen.

      (1)  PB L 10 van 14.01.1997, blz.13.


title: Zaak C-564/11: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Consiglio di Stato (Italië) op 9 november 2011 — Consulta Regionale Ordine Ingegneri della Lombardia e a./Comune di Pavia

text:
               10.3.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 73/14

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Consiglio di Stato (Italië) op 9 november 2011 — Consulta Regionale Ordine Ingegneri della Lombardia e a./Comune di Pavia
   (Zaak C-564/11)
   2012/C 73/25
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Consiglio di Stato

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Consulta Regionale Ordine Ingegneri della Lombardia, Ordine degli Ingegneri della Provincia di Brescia, Ordine degli Ingegneri della Provincia di Como, Ordine degli Ingegneri della Provincia di Cremona, Ordine degli Ingegneri della Provincia di Lecco, Ordine degli Ingegneri della Provincia di Lodi, Ordine degli Ingegneri della Provincia di Milano, Ordine degli Ingegneri della Provincia di Pavia, Ordine degli Ingegneri della Provincia di Varese

      Verwerende partij: Comune di Pavia

      Prejudiciële vraag

   Staat richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten, met name de artikelen 1, lid 2, sub a en d, 2, en 28 en bijlage II categorieën 8 en 12, in de weg aan een nationale regeling die toestaat dat schriftelijke overeenkomsten worden gesloten tussen twee aanbestedende diensten voor een taak van onderzoek en technisch en wetenschappelijk advies bij het opstellen van de handelingen die het gemeentelijke bestemmingsplan vormen zoals omschreven in de nationale en regionale sectorregeling, met een financiële tegenprestatie die kan worden verondersteld geen werkelijke beloning te zijn, wanneer de met de uitvoering van deze taak belaste overheidsinstantie de hoedanigheid van marktdeelnemer zou kunnen hebben?


title: Zaak C-546/11: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Højesteret (Denemarken) op 26 oktober 2011 — Dansk Jurist- og Økonomforbund, handelend namens Erik Toftgaard/Indenrigs- og Sundhedsministeriet

text:
               14.1.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 13/6

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Højesteret (Denemarken) op 26 oktober 2011 — Dansk Jurist- og Økonomforbund, handelend namens Erik Toftgaard/Indenrigs- og Sundhedsministeriet
   (Zaak C-546/11)
   2012/C 13/12
   Procestaal: Deens

      Verwijzende rechter

   Højesteret

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Dansk Jurist- og Økonomforbund, handelend namens Erik Toftgaard

      Verwerende partij: Indenrigs- og Sundhedsministeriet

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet artikel 6, lid 2, van (richtlijn 200/78/EG) (1) aldus worden uitgelegd dat de lidstaten enkel mogen bepalen dat de vaststelling, in ondernemings- en sectoriële regelingen inzake sociale zekerheid, van een toetredingsleeftijd of van een leeftijd voor het verkrijgen van uitkeringen geen discriminatie oplevert, voor zover deze regelingen inzake sociale zekerheid betrekking hebben op pensioen- of invaliditeitsuitkeringen?

               2)

               Moet artikel 6, lid 2, van (richtlijn 200/78/EG) aldus worden uitgelegd dat de mogelijkheid om leeftijden vast te stellen slechts betrekking heeft op de toegang tot de regeling, of moet deze bepaling aldus worden uitgelegd dat de mogelijkheid om leeftijden vast te stellen ook betrekking heeft op het recht op uitbetaling van uitkeringen krachtens deze regeling?

               3)

               Indien vraag 1 ontkennend wordt beantwoord:
               Kan de uitdrukking „ondernemings- en sectoriële regelingen inzake sociale zekerheid” in artikel 6, lid 2, tevens een regeling omvatten als die van het „rådighedsløn” (wachtgeld) als bedoeld in § 32, lid 1, van de Tjenestemandslov (Deense ambtenarenwet), krachtens welke een ambtenaar, bij wijze van bijzondere bescherming in geval van ontslag wegens de schrapping van zijn post, zijn huidige salaris nog drie jaar mag behouden en hem pensioenjaren aangerekend blijven worden, vooropgesteld dat hij beschikbaar blijft voor benoeming op een andere geschikte post?

               4)

               Moet artikel 6, lid 1, van (richtlijn 2000/78/EG) aldus worden uitgelegd dat dit niet in de weg staat aan een nationale bepaling als die in § 32, lid 4, punt 2, van de Tjenestemandslov, krachtens welke wachtgeld niet wordt uitgekeerd aan een ambtenaar die de leeftijd heeft bereikt waarop het algemene ouderdomspensioen voor het eerst wordt uitbetaald, indien zijn post is geschrapt?

      (1)  Richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (PB L 303, blz. 16).