title: Zaak F-13/14: Beroep ingesteld op 17 februari 2014 — ZZ/Commissie

text:
               7.4.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 102/46

         Beroep ingesteld op 17 februari 2014 — ZZ/Commissie
   (Zaak F-13/14)
   2014/C 102/68
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: ZZ (vertegenwoordiger: S. Orlandi, advocaat)

      Verwerende partij: Commissie

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit tot afwijzing van het verzoek om verlenging van de voorafgaande toestemming verleend voor de vergoeding van de kosten van logopedie ten behoeve van verzoekers zoon in het kader van de behandeling van zijn ernstige ziekte, voor het jaar 2012/2013

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               nietigverklaring van het besluit van 26 april 2013 tot afwijzing van het verzoek om verlenging van de voorafgaande toestemming verleend voor de vergoeding van de kosten van logopedie ten behoeve van verzoekers zoon in het kader van de behandeling van zijn ernstige ziekte, voor het jaar 2012/2013;

               —

               verwijzing van de Commissie in de kosten van de procedure.


title: Doorhaling van zaak C-413/00

text:
C 274/24                NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   9.11.2002
       Er zij aan herinnerd, dat AB Svenska Spel heeft aange-                          Doorhaling van zaak C-413/00 ( 1)
       voerd, dat zij het bestaan van de betrokken databanken
       niet kende en de gegevens op de totoformulieren uit                                        (2002/C 274/42)
       andere bronnen heeft verkregen, alsmede dat de informa-
       tie op de totoformulieren niet het geheel of een substan-
       tieel deel van de competitieschema’s is. Fixtures Marketing      De president van de Eerste kamer van het Hof van Justitie van
       Limited heeft betoogd, dat het voor de beoordeling               de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking van 2 juli
       irrelevant is of de gegevens uit andere bronnen dan de           2002 de doorhaling in het register gelast van zaak C-413/
       competitieschema’s zijn verkregen, daar de gegevens              00: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen
       daarvan afkomstig zijn.                                          Koninkrijk der Nederlanden.
5.     Hoe moeten de begrippen „normale exploitatie” en „onge-
       rechtvaardigde schade” in artikel 7, lid 5, van de databan-      (1 ) PB C 28 van 27.1.2001.
       krichtlijn worden uitgelegd?
       Er zij aan herinnerd, dat Fixtures Marketing Limited heeft
       aangevoerd, dat AB Svenska Spel voor commerciële
       doeleinden de inhoud van de databank herhaald en
       systematisch heeft opgevraagd en hergebruikt, in strijd                         Doorhaling van zaak C-303/01 ( 1)
       met een normale exploitatie en derhalve ongerechtvaar-
       digde schade aan de voetbalcompetities heeft toegebracht.
                                                                                (2002/C 274/43)
       AB Svenska Spel heeft gesteld, dat het voor de beoordeling
       onjuist is meerdere totoformulieren samen te tellen, en
       heeft betwist dat het gebruik in strijd is met artikel 7,
       lid 5, van de databankrichtlijn.                                 De president van het Hof van Justitie van de Europese
                                                                        Gemeenschappen heeft bij beschikking van 31 juli 2002 de
                                                                        doorhaling in het register gelast van zaak C-303/01 (verzoek
( 1) PB L 77 van 27.3.1996, blz. 20.                                    van de Areios Pagos om een prejudiciële beslissing): Alexandros
                                                                        Kefalas e.a. tegen Elliniko Dimosio e.a.
                                                                        (1 ) PB C 56 van 31 juli 2002.
 Doorhaling van de zaken C-427/99 P (1) en C-371/00 P (2)
                          (2002/C 274/41)
                                                                                Doorhaling van zaak C-44/02 (1)
De president van het Hof van Justitie van de Europese                                             (2002/C 274/44)
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 1 augustus 2002
de doorhaling in het register gelast van de zaken C-427/99 P
en C-371/00 P: UK Coal plc tegen Commissie van de Europese
Gemeenschappen.                                                         De president van het Hof van Justitie van de Europese
                                                                        Gemeenschappen heeft bij beschikking van 2 juli 2002 de
                                                                        doorhaling in het register gelast van zaak C-44/02: Commissie
( 1) PB C 20 van 22.1.2000.                                             van de Europese Gemeenschappen tegen Portugese Republiek.
( 2) PB C 355 van 25.11.2000.
                                                                        (1 ) PB C 97 van 20.4.2002.


title: Zaak C-198/06: Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 14 december 2006 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Groothertogdom Luxemburg (Niet-nakoming — Richtlijn 1999/94/EG — Nieuwe personenauto's — Informatie over brandstofverbruik en CO 2 -uitstoot)

text:
               30.12.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 331/21

         Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 14 december 2006 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Groothertogdom Luxemburg
   (Zaak C-198/06) (1)

   (Niet-nakoming - Richtlijn 1999/94/EG - Nieuwe personenauto's - Informatie over brandstofverbruik en CO2-uitstoot)
   (2006/C 331/37)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: A. Alcover San Pedro en F. Simonetti, gemachtigden)

      Verwerende partij: Groothertogdom Luxemburg (vertegenwoordiger: C. Schiltz, gemachtigde)
   Voorwerp
   Niet-nakoming — Verzuim om het verslag als bedoeld in artikel 9 van richtlijn 1999/94/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 1999 betreffende de beschikbaarheid van consumenteninformatie over het brandstofverbruik en de CO2-uitstoot bij het op de markt brengen van nieuwe personenauto's (PB L 12, blz. 16) op te stellen dan wel aan de Commissie over te leggen
   Dictum

               1)

               Door het verslag als bedoeld in artikel 9 van richtlijn 1999/94/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 1999 betreffende de beschikbaarheid van consumenteninformatie over het brandstofverbruik en de CO2-uitstoot bij het op de markt brengen van nieuwe personenauto's niet over te leggen, is het Groothertogdom Luxemburg de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.

               2)

               Het Groothertogdom Luxemburg wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 165 van 15.7.2006.


title: Zaak T-235/12: Arrest van het Gerecht van 11 december 2014 — CEDC International/BHIM — Underberg (Vorm van een grashalm in een fles) [ „Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor driedimensionaal gemeenschapsmerk — Vorm van een grashalm in een fles — Ouder nationaal driedimensionaal merk — Normaal gebruik van het oudere merk — Artikel 75 en artikel 76, leden 1 en 2, van verordening (EG) nr. 207/2009 — Bewijs dat voor het eerst voor de kamer van beroep wordt overgelegd — Beoordelingsvrijheid die is toegekend bij artikel 76, lid 2, van verordening nr. 207/2009 — Motiveringsplicht” ]

text:
               9.2.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 46/44

         Arrest van het Gerecht van 11 december 2014 — CEDC International/BHIM — Underberg (Vorm van een grashalm in een fles)
   (Zaak T-235/12) (1)

   ([„Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor driedimensionaal gemeenschapsmerk - Vorm van een grashalm in een fles - Ouder nationaal driedimensionaal merk - Normaal gebruik van het oudere merk - Artikel 75 en artikel 76, leden 1 en 2, van verordening (EG) nr. 207/2009 - Bewijs dat voor het eerst voor de kamer van beroep wordt overgelegd - Beoordelingsvrijheid die is toegekend bij artikel 76, lid 2, van verordening nr. 207/2009 - Motiveringsplicht”])
   (2015/C 046/54)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: CEDC International sp. z o.o. (Oborniki Wielkopolskie, Polen) (vertegenwoordigers: M. Siciarek, G. Rząsa en J. Mrozowski, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: D. Walicka, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: Underberg AG (Dietlikon, Zwitserland) (vertegenwoordigers: V. von Bomhard, A. Renck en J. Fuhrmann, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 26 maart 2012 (zaak R 2506/2010-4) inzake een oppositieprocedure tussen Przedsiębiorstwo Polmos Białystok (Spółka Akcyjna) en Underberg AG

      Dictum

               1)

               De beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) van 26 maart 2012 (zaak R 2506/2010-4) wordt vernietigd.

               2)

               Het BHIM draagt zijn eigen kosten alsmede die van CEDC International sp. z o.o.

               3)

               Underberg AG zal haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 243 van 11.8.2012.


title: Zaak C-82/09: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Symvoulio tis Epikrateias (Griekenland) op 25 februari 2009 — Dimos Agiou Nikolaou Kritis / Ypourgos Anaptyxis kai Trofimon

text:
               1.5.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 102/14

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Symvoulio tis Epikrateias (Griekenland) op 25 februari 2009 — Dimos Agiou Nikolaou Kritis / Ypourgos Anaptyxis kai Trofimon
   (Zaak C-82/09)
   2009/C 102/24
   Procestaal: Grieks

      Verwijzende rechter

   Symvoulio tis Epikrateias (Griekenland)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Dimos Agiou Nikolaou Kritis

      Verwerende partij: Ypourgos Anaptyxis kai Trofimon

      Prejudiciële vragen

               1)

               Zijn de in artikel 3, sub a en b, van verordening (EG) nr. 2152/2003 vervatte definities van de begrippen „bos” en „beboste gebieden” ook van toepassing op onderwerpen die wel door regels van nationaal recht maar niet door de verordening bestreken worden en verband houden met de bescherming en het algemene beheer van bossen en beboste gebieden die aan de definities van de verordening voldoen?

               2)

               Indien het antwoord op vraag 1 bevestigend is, mogen de nationale rechtsstelsels dan gebieden als bos of beboste gebieden aanmerken, die volgens de definities van artikel 3, sub a en b, van verordening nr. 2152/2003 niet als zodanig zijn te beschouwen?

               3)

               Indien het antwoord op vraag 2 bevestigend is, mag een aldus vastgestelde nationale definitie waarin ook gebieden als „bos” of „beboste gebieden” worden aangemerkt die volgens artikel 3, sub a en b, van verordening nr. 2152/2003 niet als zodanig zijn te beschouwen, van de definities in de verordening afwijken ten aanzien van zowel de constituerende bestanddelen van de in de verordening gegeven definities van deze begrippen, als de getalsmatige invulling van de waarden van constituerende bestanddelen die zij met de definities in de verordening gemeen hebben? Of mag de door het nationale rechtsstelsel gegeven definitie wel andere constituerende bestanddelen van de begrippen „bos” en „beboste gebieden” bevatten dan de verordening, maar mogen de bestanddelen die de nationale definitie met de verordening gemeen heeft, niet getalsmatig worden ingevuld of, indien deze wel getalsmatige worden ingevuld, in dit opzicht althans niet van de verordening afwijken?


title: Zaak C-261/16 P: Hogere voorziening ingesteld op 10 mei 2016 door Kühne + Nagel International AG e.a. tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 29 februari 2016 in zaak T-254/12, Kühne + Nagel International AG e.a./Europese Commissie

text:
               11.7.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 251/18

         Hogere voorziening ingesteld op 10 mei 2016 door Kühne + Nagel International AG e.a. tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 29 februari 2016 in zaak T-254/12, Kühne + Nagel International AG e.a./Europese Commissie
   (Zaak C-261/16 P)
   (2016/C 251/19)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Rekwirantes: Kühne + Nagel International AG, Kühne + Nagel Management AG, Kühne + Nagel Ltd, Kühne + Nagel Ltd, Kühne + Nagel Ltd (vertegenwoordigers: U. Denzel, C. von Köckritz en C. Klöppner, Rechtsanwälte)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 29 februari 2016 in zaak T-254/12 vernietigen,

               —

               artikel 1, leden 1 en 2, artikel 2 en artikel 3 van het besluit van de Commissie van 28 mei 2012 in zaak COMP/39462 – Vrachtvervoer, C(2012) 1959 final overeenkomstig artikel 263, lid 4, VWEU nietig verklaren, voor zover het betrekking heeft op rekwirantes;

               —

               de geldboeten die rekwirantes in het voornoemde besluit zijn opgelegd intrekken of aanzienlijk verlagen;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten die rekwirantes hebben gemaakt in de procedures voor het Gerecht en voor het Hof.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwirantes voeren vijf rechtsmiddelen aan:
   Ten eerste heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door ervan uit te gaan dat de gedragingen inzake NES en AMS strijdig zijn met artikel 101 VWEU. Artikel 101 is niet van toepassing op deze gedragingen, omdat zij de handel tussen de lidstaten niet daadwerkelijk ongunstig konden beïnvloeden.
   Ten tweede is blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de berekening van de geldboete die rekwirantes is opgelegd. De met het mededingingsrecht strijdige gedragingen die zijn vastgesteld hadden betrekking op afzonderlijke vergoedingen („fees” of „surcharges”). Het Gerecht had vanuit dit oogpunt de op te leggen geldboete enkel op grond van de met de betreffende vergoeding verkregen omzet mogen berekenen. Het Gerecht heeft miskend dat de Commissie door bij de berekening van de geldboete extra omzet in aanmerking te nemen (met name het vrachttarief), strijdig heeft gehandeld met punt 13 van de richtsnoeren voor de berekening van geldboetes. Doordat het Gerecht dezelfde methode impliciet ook heeft gebruikt als grond voor de uitoefening van zijn volledige rechtsmacht, heeft het daarenboven zelf ook onjuist gebruik gemaakt van deze bevoegdheid.
   Ten derde heeft het Gerecht het beginsel van gelijke behandeling geschonden. K+N werkt – anders dan de overige expediteurs – niet volgens het consolidatiemodel, maar treedt vanuit economisch standpunt in meer dan 90 % van de transacties op als klassieke tussenpersoon. Op grond van de aanzienlijke verschillen in het bedrijfsmodel had het Gerecht een gedifferentieerde benadering moeten toepassen en had het verschillende feiten niet gelijk mogen behandelen. Het Gerecht had met name de berekening van de geldboete van de Commissie nietig moeten verklaren en een geldboete voor rekwirantes moeten vaststellen die alleen was gebaseerd op de omzet die met de betreffende „fees” of „surcharges” was behaald.
   Ten vierde zijn de door het Gerecht opgelegde geldboetes bijzonder onevenredig. De geldboete die door het Gerecht is bekrachtigd is kennelijk excessief en kan ook niet worden gerechtvaardigd met het oog op afschrikkende werking.
   Ten vijfde heeft het Gerecht geen rekening gehouden met de Air Transport Exemption en is er derhalve met betrekking tot NES en AMS onterecht van uitgegaan dat artikel 101 VWEU van toepassing was.


title: Zaak C-107/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litouwen) op 3 maart 2017 — UAB „Aviabaltika” /BAB Ūkio bankas

text:
               22.5.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/11

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litouwen) op 3 maart 2017 — UAB „Aviabaltika” /BAB Ūkio bankas
   (Zaak C-107/17)
   (2017/C 161/14)
   Procestaal: Litouws

      Verwijzende rechter

   Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekster in cassatie: UAB „Aviabaltika”

      Andere partij in de cassatieprocedure: BAB Ūkio bankas

      Prejudiciële vragen

               1)

               Dient artikel 4, lid 5, van richtlijn 2002/47 (1) aldus te worden uitgelegd dat het de lidstaten ertoe verplicht om wettelijke regels vast te stellen volgens welke de als zekerheid verschafte financiële activa geen deel uitmaken van de activa die overblijven na de insolventie van de zekerheidsnemer (een bank in liquidatie)? Zijn de lidstaten met andere woorden verplicht om wettelijke regels vast te stellen die vereisen dat een zekerheidsnemer (een bank) de facto voldoening kan verkrijgen van zijn vordering die gewaarborgd wordt door als zekerheid verschafte financiële activa (geld op een bankrekening en het recht om dat geld terug te vorderen), hoewel de afdwingingsgrond zich na aanvang van de procedure tot liquidatie van de zekerheidsnemer (de bank) heeft voorgedaan?

               2)

               Moet artikel 4, leden 1 en 5, van richtlijn 2002/47 systematisch aldus worden uitgelegd dat de zekerheidsverschaffer op grond daarvan het recht heeft om te verzoeken dat de zekerheidsnemer (de bank) zijn vordering die wordt gewaarborgd door als zekerheid verschafte financiële activa (geld op een bankrekening en het recht om dat geld terug te vorderen), eerst voldoet uit deze activa, en dat deze bepaling de zekerheidsnemer er ook toe verplicht om een dergelijk verzoek van de zekerheidsverschaffer in te willigen, hoewel de liquidatieprocedure reeds een aanvang heeft genomen?

               3)

               Indien de tweede vraag ontkennend moet worden beantwoord en de zekerheidsverschaffer de door de voornoemde activa gewaarborgde vordering van de zekerheidsnemer voldoet door andere activa van de zekerheidsverschaffer aan te wenden, moeten de voorschriften van richtlijn 2002/47 — en inzonderheid de artikelen 4 en 8 daarvan — dan aldus worden uitgelegd dat voor de zekerheidsverschaffer een uitzondering moet worden gemaakt op het beginsel dat alle schuldeisers van de zekerheidsnemer (de bank) in het kader van een liquidatieprocedure gelijk moeten worden behandeld, en dat deze zekerheidsverschaffer — voor de terugvordering van de als zekerheid verschafte financiële activa — voorrang moet krijgen boven andere schuldeisers in de liquidatieprocedure?

      (1)  Richtlijn 2002/47/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 juni 2002 betreffende financiëlezekerheidsovereenkomsten (PB 2002, L 168, blz. 43).


title: Zaak T-346/06: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 18 februari 2009 — IMS/Commissie ( Beroep tot nietigverklaring en tot schadevergoeding — Richtlijn 98/37/EG — Machines voorzien van CE-markering — Gevaren voor veiligheid van personen — Nationale verbodsmaatregel — Advies van Commissie waarbij de maatregel gerechtvaardigd wordt verklaard — Beroep tot nietigverklaring — Intrekking van bestreden handeling — Geding zonder voorwerp — Beroep tot schadevergoeding — Artikel 44, lid 1, sub c, van Reglement voor procesvoering van Gerecht — Niet-ontvankelijkheid )

text:
               18.4.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 90/26

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 18 februari 2009 — IMS/Commissie
   (Zaak T-346/06) (1)

   („Beroep tot nietigverklaring en tot schadevergoeding - Richtlijn 98/37/EG - Machines voorzien van CE-markering - Gevaren voor veiligheid van personen - Nationale verbodsmaatregel - Advies van Commissie waarbij de maatregel gerechtvaardigd wordt verklaard - Beroep tot nietigverklaring - Intrekking van bestreden handeling - Geding zonder voorwerp - Beroep tot schadevergoeding - Artikel 44, lid 1, sub c, van Reglement voor procesvoering van Gerecht - Niet-ontvankelijkheid”)
   2009/C 90/42
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Industria Masetto Schio Srl (IMS) (Schio, Italië) (vertegenwoordigers: F. Colonna en T. Romolotti, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: C. Zadra en D. Lawunmi, gemachtigden)

      Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Franse Republiek (vertegenwoordiger: G. de Bergues, gemachtigde)

      Voorwerp

   Enerzijds, verzoek tot nietigverklaring van het advies van de Commissie C(2006) 3914 def van 6 september 2006 betreffende een maatregel waarbij de Franse autoriteiten ten aanzien van bepaalde mechanische persen van het merk IMS een verbod hebben opgelegd, en anderzijds, verzoek tot vergoeding van de schade die verzoekster stelt te hebben geleden als gevolg van de goedkeuring van dat advies

      Dictum

               1)

               Op het verzoek tot nietigverklaring hoeft niet meer te worden beslist.

               2)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard voor het overige.

               3)

               De Commissie zal de kosten van de procedure in kort geding dragen. Voor het overige zullen de Commissie en Industria Masetto Schio Srl (IMS) elk de helft van de eigen kosten dragen.

               4)

               De Franse Republiek zal haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 20 van 27.1.2007.


title: Zaak T-875/16: Beroep ingesteld op 12 december 2016 — Falcon Technologies International/Commissie

text:
               13.2.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 46/23

         Beroep ingesteld op 12 december 2016 — Falcon Technologies International/Commissie
   (Zaak T-875/16)
   (2017/C 046/26)
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Falcon Technologies International LLC (Ras Al Khaimah, Verenigde Arabische Emiraten) (vertegenwoordigers: R. Sciaudone en G. Arpea, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               de Commissie te gelasten het eindverslag over te leggen;

               —

               het bestreden besluit nietig te verklaren;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Met het onderhavige beroep komt verzoekster op tegen het besluit van de Commissie van 14 oktober 2016 waarbij de Commissie verzoeksters confirmatief verzoek om toegang tot het document „Final report of an assessment of ICIM (NB 0425), carried out in the framework of the joint assessment process for notified bodies (DG (SANTE) 2015-7552)” heeft afgewezen.
   Ter onderbouwing van haar beroep voert verzoekster de drie hierna volgende middelen aan:

               1.

               Eerste middel: schending van artikel 4, lid 2, eerste streepje, van verordening nr. 1049/2001. (1)

                           —

                           Verzoekster verwijt de Commissie in de eerste plaats een onjuiste toepassing van het begrip „commerciële belangen” in de zin van artikel 4, lid 2, eerste streepje, van verordening nr. 1049/2001. De conclusies van ICIM die zijn opgenomen in het eindverslag dat is opgesteld aan het einde van een correct verlopen administratieve procedure met inachtneming van de voor de aangemelde instanties geldende uitvoeringsverordening (EU) nr. 920/2013 (2), bevatten geen enkele informatie waarvan gewoonlijk wordt aangenomen dat deze commercieel van aard is. Hoe dan ook kan de reputatieschade die beweerdelijk uit de openbaarmaking van het eindverslag zou voortvloeien, op zich niet toereikend zijn om de uitzondering van artikel 4, lid 2, eerste streepje, van verordening nr. 1049/2001toe te passen. In de tweede plaats heeft de Commissie niet op duidelijke, analytische en ondubbelzinnige wijze de elementen aangegeven op basis waarvan de Commissie heeft geoordeeld dat het verlenen aan FTI van toegang tot het eindverslag voor ICIM als nadelig moet worden beschouwd, laat staan dat zij melding heeft gemaakt van het resultaat van de afweging van de vermeende commerciële belangen van ICIM tegen het belang dat haar commerciële partners, waaronder verzoekster, erbij hadden om de mate van betrouwbaarheid en geloofwaardigheid van de aangemelde instantie te kennen.

               2.

               Tweede middel: onterechte uitsluiting van de toepassing van het begrip „hoger openbaar belang” en onjuiste uitlegging en toepassing van artikel 4, lid 2, in fine, van verordening nr. 1049.

                           —

                           Het bestreden besluit dient nietig te worden verklaard omdat de Commissie ten onrechte heeft geoordeeld dat geen sprake was van een hoger openbaar belang dat openbaarmaking gebiedt en evenmin van andere openbare belangen die voorrang hebben boven de belangen die door artikel 4, lid 2, eerste streepje, van verordening nr. 1049/2001 worden beschermd. Verzoekster is van mening dat, in strijd met de rechtspraak die is ontwikkeld in het arrest Commissie/EnBW (3), ten onrechte voorbij is gegaan aan de wezenlijke betekenis van het eindverslag ter verkrijging van rechtelijke bescherming bij de nationale rechter en de overlegging ervan ten onrechte niet als van hoger openbaar belang is beschouwd. Hoe dan ook gaat het bestreden besluit eveneens mank doordat daarin de belangen betreffende de mededinging en de openbare gezondheid niet als van hoger openbaar belang zijn beschouwd.

               3.

               Derde middel: onjuiste uitlegging en onjuiste toepassing van artikel 4, lid 6, van verordening nr. 1049

                           —

                           Ten slotte heeft de Commissie, in strijd met het evenredigheidsbeginsel, niet naar behoren onderzocht of het eindverslag gedeeltelijk ter beschikking kon worden gesteld. De door de Commissie verrichte administratieve beoordeling kon onleesbaar worden gemaakt voor zover deze gevoelige en objectief geheime gegevens betrof. Niets belette dat een niet-vertrouwelijke versie van het eindverslag werd opgesteld op basis waarvan de beoordeling van ICIM in toereikende mate kon worden begrepen, zonder dat daarbij werd afgedaan aan eventuele (hoewel onwaarschijnlijke) bedrijfsgeheimen.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB 2001, L 145, blz. 43).

      (2)  Uitvoeringsverordening (EU) nr. 920/2013 van de Commissie van 24 september 2013 inzake de aanwijzing van en het toezicht op aangemelde instanties overeenkomstig richtlijn 90/385/EEG van de Raad betreffende actieve implanteerbare medische hulpmiddelen en richtlijn 93/42/EEG van de Raad betreffende medische hulpmiddelen (voor de EER relevante tekst).

      (3)  Arrest van het Hof van 27 februari 2014, C-365/12 P, Commissie/EnBW, punt 107.


title: Zaak T-224/09: Beschikking van het Gerecht van 13 september 2011 — CEVA/Commissie ( Beroep tot nietigverklaring — Specifiek programma voor onderzoek en technologische ontwikkeling op gebied van Energie, milieu en duurzame ontwikkeling — PROTOP-project — Subsidieovereenkomst — Verzoek tot terugbetaling van in kader van overeenkomst inzake onderzoeksfinanciering betaalde voorschotten — Onderaanneming — Aanmaningsbrief — Niet voor beroep vatbare handeling — Niet-ontvankelijkheid )

text:
               12.11.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 331/20

         Beschikking van het Gerecht van 13 september 2011 — CEVA/Commissie
   (Zaak T-224/09) (1)

   (Beroep tot nietigverklaring - Specifiek programma voor onderzoek en technologische ontwikkeling op gebied van „Energie, milieu en duurzame ontwikkeling” - PROTOP-project - Subsidieovereenkomst - Verzoek tot terugbetaling van in kader van overeenkomst inzake onderzoeksfinanciering betaalde voorschotten - Onderaanneming - Aanmaningsbrief - Niet voor beroep vatbare handeling - Niet-ontvankelijkheid)
   2011/C 331/38
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Centre d’étude et de valorisation des algues SA (CEVA) (Pleubian, Frankrijk) (vertegenwoordiger: J.-M. Peyrical, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: V. Joris, gemachtigde, bijgestaan door E. Bouttier, advocaat)

      Voorwerp

   Verzoek tot nietigverklaring van de aanmaningsbrief van de Commissie van 6 april 2009 waarin verzoekster wordt verzocht om terugbetaling van de door de Commissie betaalde voorschotten in het kader van een subsidieovereenkomst voor een project binnen het specifieke programma voor onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie „Energie, milieu en duurzame ontwikkeling”

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               Centre d’étude et de valorisation des algues SA (CEVA) wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 205 van 29.8.2009.


title: Zaak T-36/02: Beroep, op 21 februari 2002 ingesteld door Associazione Bancaria Italiana (ABI) tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
C 97/14               NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    20.4.2002
Middelen en voornaamste argumenten                                     Beroep, op 21 februari 2002 ingesteld door Associazione
                                                                       Bancaria Italiana (ABI) tegen Commissie van de Europese
                                                                                Gemeenschappen
Verzoekster is een Japanse geneesmiddelenfabrikant, waarvan                                     (Zaak T-36/02)
een dochter in de relevante periode D-pantolacton en
D-Calcium Pantothenaat (vitamine B5) en Pyridoxine (vitami-
ne B6) fabriceerde. Bij de bestreden beschikking heeft de                                       (2002/C 97/28)
Commissie verzoekster en zeven andere ondernemingen boe-
tes opgelegd wegens deelneming aan acht verschillende gehei-                                  (Procestaal: Italiaans)
me kartels voor het opdelen van de markt en de vaststelling
van prijzen voor vitamineproducten.
                                                                       Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                                                                       schappen is op 21 februari 2002 beroep ingesteld tegen
                                                                       Commissie van de Europese Gemeenschappen door Associa-
Verzoeker betwist niet de vaststelling van de Commissie dat
                                                                       zione Bancaria Italiana (ABI), vertegenwoordigd door A. Santa
verzoekster in strijd heeft gehandeld met artikel 81, lid 1, EG-
                                                                       Maria, C. Biscaretti di Ruffia, G. Pizzonia en M. Valenti, ad-
Verdrag en artikel 53, lid 1, EER-Overeenkomst door deel te
                                                                       vocaten.
nemen aan overeenkomsten die invloed hebben gehad op de
markten van de Gemeenschap en de EER voor vitamine B5
en B6. Evenmin bestrijdt verzoekster de door de Commissie              Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
vastgestelde feiten. Zij vordert echter nietigverklaring van
artikel 3, sub f, van de beschikking, waarbij haar een boete           —    nietig te verklaren de beschikking van de Commissie van
wordt opgelegd van 23,4 miljoen EUR, subsidiair een substan-                11 december 2001 waartegen het onderhavige beroep is
tiële verlaging van die boete.                                              gericht, wegens schending van wezenlijke vormvoor-
                                                                            schriften en/of ontbreken, tegenstrijdigheid en/of ontoe-
                                                                            reikendheid van de motivering van de beschikking, in de
                                                                            zin van artikel 253 EG in samenhang met de artikelen 87
Verzoekster stelt onder meer dat de Commissie een kennelijke                en 77 en verordening nr. 659/1999 van de Raad, zoals
beoordelingsfout heeft begaan, het recht verkeerd op de feiten              uiteengezet in het verzoekschrift;
heeft toegepast en in strijd heeft gehandeld met de richtsnoeren
van de Commissie inzake geldboeten                                     —    subsidiair, de beschikking waartegen het beroep is gericht
                                                                            geheel of gedeeltelijk nietig te verklaren in de zin van
                                                                            artikel 230, tweede alinea, EG, wegens schending of
—     door verzoekster niet te plaatsen in een derde categorie,             onjuiste toepassing van artikel 87, lid 1, of meer subsi-
      na zowel Hoffmann-La Roche als BASF, bij de vaststelling              diair, van artikel 87, lid 3, sub b of c, EG, zoals uiteen-
      van het uitgangspunt voor de hoogte van de boete in                   gezet in het verzoekschrift;
      verhouding tot de ernst van de inbreuk, althans, in
      strijd met het beginsel van gelijke behandeling, door            —    nog meer subsidiair, gesteld dat het Gerecht tot de
      verzoekster niet te plaatsen in de tweede categorie, samen            conclusie zou komen dat de bepalingen van wet nr. 461
      met BASF;                                                             van 23 december 1998 en van wetsbesluit nr. 153 van
                                                                            17 mei 1999 als bedoeld in de bestreden beschikking,
                                                                            een met de gemeenschappelijke markt onverenigbare
—     door het feit dat verzoekster niet volledig heeft deelgeno-           staatssteunregeling zouden vormen, de bestreden beschik-
      men aan het vitamine B5-kartel niet in aanmerking te                  king van de Commissie elke terugwerkende kracht te
      nemen als verzachtende omstandigheid die een aanzienlij-              ontzeggen;
      ke verlaging van de boete rechtvaardigt;
                                                                       kosten rechtens.
—     door verzoekster niet volledig vrij te stellen van rechtsver-
      volging of haar een substantiële verlaging van 75 tot
      100 % van de boete te verlenen voor de vitamine B5-              Middelen en voornaamste argumenten
      inbreuk, ingevolge hoofdstuk B van de Mededeling betref-
      fende het niet-opleggen of het verminderen van geldboe-          Het onderhavige beroep is gericht tegen de beschikking van de
      ten in mededingingszaken (Leniency Notice) op grond              Commissie van 11 december 2001 betreffende de steunrege-
      van de door verzoekster tijdens de procedure verleende           ling van Italië ten behoeve van de banken (C/54/A/2000/EG
      medewerking, althans een geringere verlaging van de              [ex NN 70/2000]). Die steunregeling volgt uit de toepassing
      boete te verlenen overeenkomstig hoofdstuk C of D van            van wet nr. 461 van 2 december 1998 (wet Ciampi) en
      de Leniency Notice.                                              wetsbesluit nr. 153 van 17 mei 1999, die voorzien in bepaalde
                                                                       belastingmaatregelen ter bevordering van bankconcentraties
                                                                       en inzake overdracht van investeringsgoederen, welke maatre-
                                                                       gelen zijn te zien in het kader van het plan ter bevordering van
                                                                       de privatisering van de banksector.
 ---pagebreak--- 20.4.2002             NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      C 97/15
Tot staving van haar aanspraken voert de verzoekende vereni-                „Ciampi” in het kader van het privatiseringsproces van de
ging de volgende middelen en argumenten aan:                                Italiaanse bankwereld, waartoe met eerstbedoelde wet de
                                                                            aanzet werd gegeven. In dit verband zij erop gewezen dat
                                                                            de wet „Amato” bij verschillende gelegenheden door de
                                                                            Commissie werd beoordeeld in verband met de Siciliaanse
—    De fiscale gunstmaatregelen voor bankconcentraties zijn                banken en de Banco di Napoli. In dit verband wordt een
     niet selectief en vormen geen ad hoc steunmaatregel. De                schending aangevoerd van het beginsel van het gewettigd
     fiscale maatregelen ter bevordering van de bankconcen-                 vertrouwen, het evenredigheidsbeginsel en het rechtsze-
     traties waarin de Italiaanse regeling sedert 1990 voorziet,            kerheidsbeginsel.
     hoofdzakelijk om de privatisering van de banksector
     te vergemakkelijken, hebben geen ander doel dan de
     belastingregeling beter te laten inspelen op de specifieke
     evolutie van de Italiaanse bankwereld.
—    De fiscale gunstmaatregelen ten behoeve van de over-
     dracht van andere dan investeringsgoederen zijn geen             Beroep, op 22 februari 2002 ingesteld door vennootschap
     steunmaatregelen, nu de belastingmaatregelen niet inhou-         Groupe Danone tegen Commissie van de Europese Ge-
     den dat de Staat afstand doet van belastinginkomsten.                                      meenschappen
                                                                                (Zaak T-38/02)
—    De twee belastingmaatregelen vervalsen de mededinging
     niet en dreigen ook niet ze te vervalsen. De Commissie                                     (2002/C 97/29)
     heeft op dit punt geen enkel onderzoek verricht. In dit
     verband zij erop gewezen, dat de Italiaanse banken in                                     (Procestaal: Frans)
     vergelijking met hun concurrenten uit de Gemeenschap
     ook in een minder gunstige positie verkeren omdat zij
     zwaarder worden belast, en een dergelijke belastingdruk
     in geen enkele andere lidstaat voorkomt.
                                                                      Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                                                                      schappen is op 22 februari 2002 beroep ingesteld tegen
                                                                      Commissie van de Europese Gemeenschappen door vennoot-
—    De voor bankconcentraties verleende fiscale maatregelen          schap Groupe Danone, gevestigd te Parijs, vertegenwoordigd
     hebben geen invloed op de handel tussen de lidstaten.            door A. Winckler en M. Waha, advocaten.
                                                                      Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
—    Ontbreken van onderzoek en van motivering inzake de
     afwijzing van het standpunt dat slechts sprake is van zeer       —     de beschikking krachtens artikel 230 EG nietig te ver-
     geringe steun.                                                         klaren;
                                                                      —     subsidiair de bij de beschikking aan verzoekster opgelegde
                                                                            boete krachtens artikel 229 EG te verminderen;
—    De weigering van de Commissie om de betrokken
     Italiaanse regeling concreet te onderzoeken, bracht mee
     dat zij niet de gelegenheid heeft gehad om de strekking          —     de Commissie in de kosten te verwijzen.
     en de inhoud van die regeling goed te begrijpen; anders
     zou zij waarschijnlijk hebben moeten erkennen dat die
     regeling voldeed aan artikel 87, leden 1 en 3, EG, en zou
     zij de relevantie van het doel van die regeling juist hebben     Middelen en voornaamste argumenten
     beoordeeld. De Commissie heeft evenwel de inhoud en
     de strekking van de Italiaanse regeling niet begrepen.
                                                                      De bestreden beschikking betreft twee kartels op de Belgische
                                                                      biermarkt. Het eerste kartel zou zijn gesloten tussen de
                                                                      vennootschappen Interbrew en Brouwerijen Alken-Maes NV,
—    De Commissie heeft in de bestreden beschikking, bij de           en onder meer een algemeen non-agressiepact omvatten, een
     beoordeling van de mogelijke onverenigbaarheid van de            prijsakkoord voor de detailhandel en een opdeling van de
     betrokken wettelijke bepalingen met artikel 87, lid 1, EG,       „Hotel Restaurant Cafe” („horeca”)-markt. De Commissie ver-
     geen rekening gehouden met het belang, waar in de                oordeelt Alken-Maes niet voor haar aandeel in dit kartel,
     procedure voor de Commissie reeds op is gewezen, van             maar alleen haar meerderheidsaandeelhouder van destijds,
     de gelijktijdige toepassing en de continuïteit van de            verzoekster, wegens haar eigen deelname aan het kartel en het
     wetten „Amato” (wet nr. 218 van 30 juli 1990) en                 feit dat zij een economische eenheid vormde met Alken-Maes.


title: Zaak T-27/17: Beroep ingesteld op 18 januari 2017 — Jalkh/Parlement

text:
               6.3.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 70/29

         Beroep ingesteld op 18 januari 2017 — Jalkh/Parlement
   (Zaak T-27/17)
   (2017/C 070/38)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Jean François Jalkh (Gretz Armainvillers, Frankrijk) (vertegenwoordiger: J.-P. Le Moigne, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Parlement

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               het besluit van het Europees Parlement van 22 november 2016 tot opheffing van de parlementaire immuniteit van verzoeker en tot vaststelling van rapport nr. A8 3018/2016 van [X], nietig verklaren;

               —

               het Europees Parlement veroordelen tot betaling aan Jalkh van het bedrag van 8 000 EUR als vergoeding van de geleden immateriële schade;

               —

               het Europees Parlement verwijzen in alle kosten van de procedure;

               —

               het Europees Parlement veroordelen tot betaling aan Jalkh van het bedrag van 5 000 EUR als terugbetaling van de invorderbare kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij negen middelen aan.

               1.

               Eerste middel: schending van artikel 9 van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen. Verzoeker is van mening dat het Parlement de regels inzake de immuniteit van de afgevaardigden van het Franse parlement onjuist heeft toegepast en kennelijk de artikelen 8 en 9 van Protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, met elkaar heeft verward.

               2.

               Tweede middel: artikel 9 van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen had moeten worden toegepast. Volgens verzoeker verwijten de Franse gerechtelijke autoriteiten hem uitlatingen die hij niet heeft gedaan en waarvan voornoemde autoriteiten niet betwisten dat zij vallen binnen het kader van zijn politieke activiteiten.

               3.

               Derde middel: schending van het begrip „parlementaire immuniteit”. Verzoeker is van mening dat het Parlement heeft miskend dat parlementaire immuniteit in een democratie in dubbel opzicht van rechtsvervolging bevrijdt, namelijk in die zin dat zij leidt tot niet-aansprakelijkheid en onschendbaarheid.

               4.

               Vierde middel: schending van de vaste rechtspraak van de Commissie Juridische Zaken van het Europees Parlement inzake:

                           —

                           vrijheid van meningsuiting

                           —

                              fumus persecutionis

               5.

               Vijfde middel: niet-eerbiediging van de communautaire rechtszekerheid en schending van het vertrouwensbeginsel.

               6.

               Zesde middel: inbreuk op de onafhankelijkheid van een parlementslid.

               7.

               Zevende middel: schending van de bepalingen van het reglement van het Europees Parlement inzake de procedure die kan leiden tot vervallenverklaring van het mandaat van een lid (artikel 3, lid 4 nieuw, tweede alinea, van dat reglement). Volgens verzoeker voorziet de Franse wet met betrekking tot het hem ten laste gelegde weliswaar in een aanvullende straf van niet-verkiesbaarheid, die leidt tot vervallenverklaring van het mandaat, doch de Franse regering heeft de voorzitter van het Parlement daar niet, zoals de procedure vereist, van in kennis gesteld, en geen enkel bevoegd orgaan van het Parlement (Voorzitter, Commissie Juridische Zaken, Vergadering) heeft de Franse regering in dit opzicht om uitleg gevraagd. Het rapport en het bestreden besluit zijn reeds wegens het verzuim van dit wezenlijk vormvoorschrift onrechtmatig.

               8.

               Achtste middel: schending van de rechten van de verdediging van verzoeker. Laatstgenoemde was niet uitgenodigd voor de stemming in de voltallige vergadering van het Parlement over het verzoek tot opheffing van zijn immuniteit. Derhalve had hij slechts tien minuten de tijd — tegen 18:00 uur en nadat de Commissie Juridische Zaken haar werkzaamheden al had beëindigd — om in de twee hem betreffende dossiers verweer te voeren voor deze Commissie.

               9.

               Negende middel: ontbreken van elke grondslag voor de vervolging en voor het verzoek tot opheffing van immuniteit, aangezien:

                           —

                           allereerst verzoeker noch de hoofdredacteur van de papieren uitgaven van het Front National en zijn federaties, noch de hoofdredacteur van de publicaties op internet van de FN-federaties is, en derhalve evenmin de hoofdredacteur is van de publicatie van de federatie FN 66 (Pyrénées Orientales), zodat het door het Parlement opgestelde rapport in dit verband in dubbel opzicht leugenachtig is;

                           —

                           voorts verzoeker niet de auteur is van de litigieuze brochure, maar de auteurs ervan wel bekend zijn. Zij zijn evenwel niet strafrechtelijk vervolgd, terwijl van hem de immuniteit is opgeheven;

                           —

                           bovendien het vervolgen van afgevaardigden onder het voorwendsel dat zij in hun programma een wijziging van de bestaande wetgeving eisen, een extreem gevaarlijke antidemocratische ontwikkeling is, aangezien dit een bijzonder ernstige aanslag vormt op de vrijheid van meningsuiting.


title: Zaak C-324/12: Beschikking van het Hof (Derde kamer kamer) van 21 maart 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Handelsgericht Wien — Oostenrijk Handelsgericht Wien — Oostenrijk) — Novontech-Zala kft/LOGICDATA Electronic & Software Entwicklungs GmbH (Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering — Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken — Verordening (EG) nr. 1896/2006 — Europese betalingsbevelprocedure — Tardief verweer — Artikel 20 — Heroverweging in uitzonderlijke gevallen — Geen „buitengewone” of „uitzonderlijke” omstandigheden)

text:
               3.8.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 225/45

         Beschikking van het Hof (Derde kamer kamer) van 21 maart 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Handelsgericht Wien — Oostenrijk Handelsgericht Wien — Oostenrijk) — Novontech-Zala kft/LOGICDATA Electronic & Software Entwicklungs GmbH
   (Zaak C-324/12) (1)

   (Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering - Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken - Verordening (EG) nr. 1896/2006 - Europese betalingsbevelprocedure - Tardief verweer - Artikel 20 - Heroverweging in uitzonderlijke gevallen - Geen „buitengewone” of „uitzonderlijke” omstandigheden)
   2013/C 225/78
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Handelsgericht Wien

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Novontech-Zala kft

      Verwerende partij: LOGICDATA Electronic & Software Entwicklungs GmbH

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Handelsgericht Wien — Uitlegging van artikel 20, leden 1, sub b, en 2, van verordening (EG) nr. 1896/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 tot invoering van een Europese betalingsbevelprocedure (PB L 399, blz. 1) — Als gevolg van een verzuim van de advocaat van de betrokken partij na het verstrijken van de termijn ingediend verweer tegen het Europees betalingsbevel — Eventueel bestaan van overmacht of buitengewone omstandigheden

      Dictum

   Het feit dat de termijn voor het indienen van een verweerschrift tegen een Europees betalingsbevel niet in acht is genomen vanwege een fout van de vertegenwoordiger van de verweerder, kan geen heroverweging van dat betalingsbevel rechtvaardigen, aangezien een dergelijke niet-inachtneming geen buitengewone omstandigheden in de zin van artikel 20, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 1896/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 tot invoering van een Europese betalingsbevelprocedure, en geen uitzonderingsgeval in de zin van lid 2 van datzelfde artikel oplevert.

      (1)  PB C 303 van 6.10.2012


title: Zaak T-492/14: Beroep ingesteld op 30 juni 2014 — La Perla/BHIM — Alva Management (LA PERLA)

text:
               25.8.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 282/52

         Beroep ingesteld op 30 juni 2014 — La Perla/BHIM — Alva Management (LA PERLA)
   (Zaak T-492/14)
   2014/C 282/68
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: La Perla sp. z o.o. (Warschau, Polen) (vertegenwoordiger: M. Siciarek, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Alva Management GmbH (Icking, Duitsland)

      Conclusies

               —

               de beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 28 april 2014 in zaak R 626/2013-4 vernietigen;

               —

               verweerder en andere partij, mocht zij interveniëren, verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „LA PERLA” voor waren en diensten van de klassen 5 en 44 — gemeenschapsmerkaanvraag nr. 9 8 54  225

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Oppositiemerk of -teken: communautair en nationaal woordmerk „PERLAMAR”

      Beslissing van de oppositieafdeling: gedeeltelijke toewijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: gedeeltelijke vernietiging van de bestreden beslissing

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009


title: Zaak C-52/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Giudice di Pace di Revere (Italië) op 2 februari 2012 — Strafzaak tegen Ion Beregovoi

text:
               31.3.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 98/20

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Giudice di Pace di Revere (Italië) op 2 februari 2012 — Strafzaak tegen Ion Beregovoi
   (Zaak C-52/12)
   2012/C 98/33
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Giudice di Pace di Revere

      Partijen in de strafzaak

   Ion Beregovoi

      Prejudiciële vragen

               1)

               Staan de artikelen 2, 4, 6, 7 en 8 van richtlijn 2008/115/EG (1) er, in het licht van de beginselen van loyale samenwerking en de nuttige werking van de richtlijn, aan in de weg dat een onderdaan van een derde land die illegaal verblijft, door de lidstaat wordt bestraft met een geldstraf die vervolgens wordt omgezet in de strafrechtelijke sanctie van huisarrest, op grond van louter zijn illegale binnenkomst en aanwezigheid, en dit nog vóór de niet-naleving van een verwijderingsbevel van de bestuurlijke autoriteiten?

               2)

               Staan de artikelen 2, 15 en 16 van richtlijn 2008/115/EG er, in het licht van de beginselen van loyale samenwerking en de nuttige werking van de richtlijn, aan in de weg dat een lidstaat een bepaling vaststelt waarin is voorzien dat een onderdaan van een derde land die illegaal verblijft, wordt bestraft met een geldstraf die vervolgens wordt omgezet in onmiddellijke uitwijzing, die als strafrechtelijke sanctie uitvoerbaar is, zonder eerbiediging van de procedure en de rechten van de vreemdeling als voorzien in de richtlijn?

               3)

               Staat het beginsel van loyale samenwerking, zoals neergelegd in artikel 4, lid 3, VEU, in de weg aan een nationale bepaling die is vastgesteld gedurende de omzettingstermijn van een richtlijn en die tot doel heeft om de werkingssfeer van de richtlijn te omzeilen, althans deze te beperken? Welke maatregelen moet de nationale rechter treffen indien dit inderdaad het doel blijkt te zijn?

      (1)  PB L 348, blz. 98.


title: Zaak C-118/12 P: Hogere voorziening ingesteld op 5 maart 2012 door Enviro Tech Europe Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 16 december 2011 in zaak T-291/04, Enviro Tech Europe Ltd, Enviro Tech International, Inc./Europese Commissie

text:
               28.7.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 227/6

         Hogere voorziening ingesteld op 5 maart 2012 door Enviro Tech Europe Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 16 december 2011 in zaak T-291/04, Enviro Tech Europe Ltd, Enviro Tech International, Inc./Europese Commissie
   (Zaak C-118/12 P)
   2012/C 227/10
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Enviro Tech Europe Ltd (vertegenwoordigers: C. Mereu, K. Van Maldgem, advocaten)

      Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Enviro Tech International, Inc.

      Conclusies

               —

               het arrest van het Gerecht vernietigen, voor zover het de vordering tot schadevergoeding betreft die rekwirante in eerste aanleg heeft ingesteld, en

               —

               verklaren dat geïntimeerde aansprakelijk is voor de schade die rekwirante heeft geleden, of

               —

               subsidair, de zaak verwijzen naar het Gerecht voor een nieuwe beslissing over rekwirantes vordering tot schadevergoeding, en

               —

               geïntimeerde verwijzen in de kosten van de procedure, met inbegrip van de kosten van de procedure voor het Gerecht.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwirante betoogt dat het Gerecht het recht van de Europese Unie heeft geschonden door haar vordering tot schadevergoeding af te wijzen op grond dat zij niet heeft aangetoond dat de Commissie onrechtmatig heeft gehandeld. Rekwirante stelt met name dat het Gerecht het arrest van het Hof in zaak C-425/08 onjuist heeft uitgelegd en dat het Gerecht bijgevolg blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door het derde onderdeel van haar eerste exceptie van onwettigheid in verband met het „normaal gebruik” niet te beoordelen en de vordering tot schadevergoeding af te wijzen.
   Om die redenen vordert rekwirante de vernietiging van het arrest van het Gerecht in zaak T-291/04, voor zover het de vordering tot schadevergoeding betreft die rekwirante in eerste aanleg heeft ingesteld, en betoogt zij dat geïntimeerde aansprakelijk moet worden gesteld voor de schade die zij heeft geleden.


title: Zaak T-48/12: Beroep ingesteld op 6 februari 2012 — Euroscript — Polska/Parlement

text:
               14.4.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 109/19

         Beroep ingesteld op 6 februari 2012 — Euroscript — Polska/Parlement
   (Zaak T-48/12)
   2012/C 109/43
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Euroscript — Polska Sp. z o.o. (Krakau, Polen) (vertegenwoordiger: J.-F. Steichen, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Parlement

      Conclusies

               —

               primair, het besluit van 9 december 2011 nietig verklaren;

               —

               subsidiair, aanbesteding nr. PL/2011/EP annuleren;

               —

               het Parlement verwijzen in de kosten van het geding;

               —

               verzoekster alle andere rechten, middelen en vorderingen voorbehouden.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster twee middelen aan.

               1)

               Eerste middel, ontleend aan misbruik van bevoegdheid, aangezien het Europees Parlement aan verzoekster niet, respectievelijk niet tijdig, de informatie heeft verstrekt waarom zij, nadat de opdracht in het kader van een aanbestedingsprocedure inzake het verrichten van vertaaldiensten naar het Pools (1) opnieuw was toegewezen, had verzocht.

               2)

               Tweede middel, ontleend aan schending van de regels en beginselen van Unierecht, waaronder het Financieel Reglement (2) en de verordening tot uitvoering van het Financieel Reglement (3), aangezien de gekozen inschrijver was uitgesloten toen hij verzocht om heroverweging van zijn aanbod, en het Parlement derhalve zijn besluit om de opdracht aan verzoekster te gunnen niet meer kon terugdraaien zonder de aanbesteding te annuleren of op te schorten.

      (1)  PB 2011/S 56-090361.

      (2)  Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (PB L 248, blz. 1).

      (3)  Verordening (EG, Euratom) nr. 2342/2002 van de Commissie van 23 december 2002 tot vaststelling van uitvoeringsvoorschriften van Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (PB L 357, blz. 1).


title: Doorhaling van zaak C-344/02

text:
26.4.2003              NL                     Publicatieblad van de Europese Unie                                   C 101/31
               Doorhaling van zaak C-331/02 ( 1)                   de doorhaling in het register gelast van zaak C-339/02
                                                                   Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Portugese
                        (2003/C 101/53)                            Republiek.
                                                                   (1 ) PB C 305 van 7.12.2002.
De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 31 januari 2003
de doorhaling in het register gelast van zaak C-331/02
Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Verenigd
Koninkrijk.
( 1) PB C 274 van 9.11.2002.
                                                                                Doorhaling van zaak C-344/02 ( 1)
                                                                                (2003/C 101/55)
                                                                   De president van het Hof van Justitie van de Europese
               Doorhaling van zaak C-339/02 ( 1)
                                                                   Gemeenschappen heeft bij beschikking van 6 februari 2003
                                                                   de doorhaling in het register gelast van zaak C-344/02
                        (2003/C 101/54)
                                                                   Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse
                                                                   Republiek.
De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 13 februari 2003          (1 ) PB C 261 van 26.10.2002.


title: Gevoegde zaken C-372/09 en C-373/09: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 17 maart 2011 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation — Frankrijk) — procedures ingeleid door Josep Peñarroja Fa (Artikel 43 EG — Vrijheid van vestiging — Artikel 49 EG — Vrij verrichten van diensten — Beperkingen — Gerechtsdeskundigen met hoedanigheid van vertaler — Uitoefening van openbaar gezag — Nationale regeling die titel van gerechtsdeskundige voorbehoudt aan personen ingeschreven op door nationale rechterlijke instanties opgestelde lijsten — Rechtvaardiging — Evenredigheid — Richtlijn 2005/36/EG — Begrip „gereglementeerd beroep” )

text:
               7.5.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 139/5

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 17 maart 2011 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation — Frankrijk) — procedures ingeleid door Josep Peñarroja Fa
   (Gevoegde zaken C-372/09 en C-373/09) (1)

   (Artikel 43 EG - Vrijheid van vestiging - Artikel 49 EG - Vrij verrichten van diensten - Beperkingen - Gerechtsdeskundigen met hoedanigheid van vertaler - Uitoefening van openbaar gezag - Nationale regeling die titel van gerechtsdeskundige voorbehoudt aan personen ingeschreven op door nationale rechterlijke instanties opgestelde lijsten - Rechtvaardiging - Evenredigheid - Richtlijn 2005/36/EG - Begrip „gereglementeerd beroep”)
   2011/C 139/07
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Cour de cassation

      Partijen in de procedures ingeleid door

   Josep Peñarroja Fa

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Cour de cassation (Frankrijk) — Uitlegging van de artikelen 43 EG, 45 EG, 49 EG en 50 EG — Nationale regeling die de titel van gerechtsdeskundige voorbehoudt aan personen die zijn ingeschreven op door de nationale rechterlijke instanties opgestelde lijsten en deze inschrijving afhankelijk stelt van voorwaarden met betrekking tot leeftijd, bekwaamheid, onbesproken gedrag en onafhankelijkheid, zonder echter te voorzien dat rekening wordt gehouden met de erkenning van de hoedanigheid van gerechtsdeskundige door de rechterlijke instanties van een andere lidstaat en evenmin zonder te voorzien in andere methoden om voormelde voorwaarden te toetsen — Verenigbaarheid van deze regeling met de bepalingen van primair recht inzake de vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten

      Dictum

               1)

               Een opdracht die geval per geval door een rechterlijke instantie, in het kader van een bij hem aanhangig geding, wordt toevertrouwd aan een gerechtsdeskundige-vertaler in die hoedanigheid, is een dienstverrichting in de zin van artikel 50 EG, thans artikel 57 VWEU.

               2)

               De werkzaamheden van gerechtsdeskundigen op vertaalgebied, zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde zijn, zijn geen werkzaamheden ter uitoefening van het openbaar gezag in de zin van artikel 45, eerste alinea, EG, thans artikel 51, eerste alinea, VWEU.

               3)

               Artikel 49 EG, thans artikel 56 VWEU, verzet zich tegen een nationale regeling, zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, volgens welke de inschrijving op een lijst van gerechtsdeskundigen-vertalers afhankelijk is van voorwaarden met betrekking tot de kwalificatie zonder dat de betrokkenen kennis kunnen nemen van de redenen van de hen betreffende beslissing en zonder dat tegen deze beslissing beroep in rechte kan worden ingesteld teneinde de wettigheid ervan te toetsen en meer bepaald na te gaan of is voldaan aan de uit het recht van de Unie voortvloeiende voorwaarde dat hun in andere lidstaten verworven en erkende kwalificatie naar behoren in aanmerking is genomen.

               4)

               Artikel 49 EG, thans artikel 56 VWEU, verzet zich tegen een voorwaarde als die van artikel 2 van wet nr. 71-498 van 29 juni 1971 betreffende de gerechtsdeskundigen, zoals gewijzigd bij wet nr. 2004 130 van 11 februari 2004, volgens welke de inschrijving als vertaler op de lijst van nationale gerechtsdeskundigen slechts mogelijk is na overlegging van het bewijs van zijn inschrijving gedurende drie opeenvolgende jaren op een door een Cour d’appel opgestelde lijst, voor zover een dergelijke voorwaarde verhindert dat, bij het onderzoek van een aanvraag van een in een andere lidstaat gevestigde persoon die niet kan doen blijken van een dergelijke inschrijving, naar behoren rekening wordt gehouden met de door hem in een andere lidstaat verworven en erkende kwalificatie om te bepalen of en in hoeverre deze dezelfde waarde heeft als de bekwaamheden die normaal worden verwacht van iemand die gedurende drie opeenvolgende jaren is ingeschreven op een door een Cour d’appel opgestelde lijst van gerechtsdeskundigen.

               5)

               De opdrachten van gerechtsdeskundigen-vertalers die worden verricht door deskundigen die zijn ingeschreven op een lijst als de door de Cour de cassation opgestelde nationale lijst van gerechtsdeskundigen, vallen niet onder het begrip „gereglementeerd beroep” in de zin van artikel 3, lid 1, sub a, van richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties.

      (1)  PB C 282 van 21.11.2009.


title: Zaak C-139/12: Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 20 maart 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Supremo — Spanje) — Caixa d’Estalvis i Pensions de Barcelona/Generalidad de Cataluña (Prejudiciële verwijzing  — Zesde btw-richtlijn  — Vrijstellingen  — Handelingen die betrekking hebben op verkoop van effecten en leiden tot eigendomsovergang van onroerend goed  — Heffing van andere indirecte belasting dan btw  — Artikelen 49 VWEU en 63 VWEU  — Zuiver interne situatie)

text:
               12.5.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 142/5

         Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 20 maart 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Supremo — Spanje) — Caixa d’Estalvis i Pensions de Barcelona/Generalidad de Cataluña
   (Zaak C-139/12) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Zesde btw-richtlijn - Vrijstellingen - Handelingen die betrekking hebben op verkoop van effecten en leiden tot eigendomsovergang van onroerend goed - Heffing van andere indirecte belasting dan btw - Artikelen 49 VWEU en 63 VWEU - Zuiver interne situatie))
   2014/C 142/05
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Tribunal Supremo

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Caixa d’Estalvis i Pensions de Barcelona

      Verwerende partij: Generalidad de Cataluña

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Tribunal Supremo — Uitlegging van artikel 13, B, sub d, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1) — Vrijstelling van transacties met betrekking tot de in artikel 13, B, sub d, punt 5, genoemde effecten — Uitzondering — Transacties die betrekking hebben op de verkoop van effecten en die leiden tot eigendomsovergang van onroerend goed — Nationale wettelijke regeling waarbij over de verwerving van een meerderheidsdeelneming in een vennootschap waarvan de activa voornamelijk uit onroerend goed bestaan, een andere indirecte belasting dan de btw wordt geheven

      Dictum

   De Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/680/EEG van de Raad van 16 december 1991, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzet tegen een bepaling van nationaal recht als artikel 108 van Ley 24/1988 del Mercado de Valores (wet nr. 24/1988 op de effectenmarkt) van 28 juli 1988, zoals gewijzigd bij Ley 18/1991 del Impuesto sobre la Renta de las Personas Físicas (wet nr. 18/1991 op de inkomstenbelasting van natuurlijke personen) van 6 juni 1991, op grond waarvan over de verwerving van een meerderheidsdeelneming in een vennootschap waarvan de activa voornamelijk uit onroerend goed bestaan, een andere indirecte belasting dan de belasting over de toegevoegde waarde wordt geheven, zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is.

      (1)  PB C 174 van 16.6.2012.


title: Zaak C-360/05: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 5 oktober 2006 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Italiaanse Republiek (Niet-nakoming — Richtlijn 2003/96/EG — Belasting van energieproducten en elektriciteit — Niet-omzetting binnen gestelde termijn)

text:
               2.12.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 294/18

         Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 5 oktober 2006 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Italiaanse Republiek
   (Zaak C-360/05) (1)

   (Niet-nakoming - Richtlijn 2003/96/EG - Belasting van energieproducten en elektriciteit - Niet-omzetting binnen gestelde termijn)
   (2006/C 294/29)
   Procestaal: Italiaans
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: K. Gross en M. Velardo, gemachtigden)

      Verwerende partij: Italiaanse Republiek (vertegenwoordigers: G. De Bellis en I. Braguglia, gemachtigden)
   Voorwerp
   Niet-nakoming — Niet-uitvoering binnen de gestelde termijn van richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit (PB L 283, blz. 51)
   Dictum

               1)

               Door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen te treffen die noodzakelijk zijn om uitvoering te geven aan richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit, heeft de Italiaanse Republiek niet voldaan aan de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen.

               2)

               De Italiaanse Republiek wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 281 van 12.11.2005.


title: Zaak T-207/14: Beroep ingesteld op 28 maart 2014 — Aluwerk Hettstedt/ECHA

text:
               30.6.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 202/24

         Beroep ingesteld op 28 maart 2014 — Aluwerk Hettstedt/ECHA
   (Zaak T-207/14)
   2014/C 202/31
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Aluwerk Hettstedt GmbH (Hettstedt, Duitsland) (vertegenwoordigers: M. Ahlhaus en J. Schrotz, advocaten)

      Verwerende partij: Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA)

      Conclusies

               —

               besluit SME(2013) 4525 van het Europees Agentschap voor chemische stoffen van 21 januari 2014 en factuur nr. 10046841 van 23 januari 2014 nietig verklaren, en

               —

               verweerder verwijzen in alle kosten, met inbegrip van verzoeksters kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster drie middelen aan.

               1.

               Onbevoegdheid van verweerder

                           —

                           Verweerder was niet bevoegd om het bestreden besluit SME(2013) 4525 vast te stellen. Noch op grond van verordening (EG) nr. 1907/2006 (1) noch op grond van verordening (EG) nr. 340/2008 (2) mag verweerder een afzonderlijk besluit vaststellen betreffende de vraag of een registrant voldoet aan de mkb-criteria.

               2.

               Schending van verordening nr. 1 van 15 april 1958

                           —

                           In heel zijn communicatie met verzoekster is verweerder zijn verplichting niet nagekomen om zich tot een persoon die onder de soevereiniteit van een lidstaat valt, in de officiële taal van die staat te richten. Door die schending van het recht heeft verzoekster niet kunnen voldoen aan haar verplichtingen inzake het bewijs dat zij een kleine onderneming is.

               3.

               De bestreden besluiten zijn niet gerechtvaardigd en de aan verzoekster opgelegde vergoeding voor administratieve kosten is niet evenredig

                           —

                           De bestreden besluiten zijn materieel onjuist. Verzoekster kwam in aanmerking voor een lagere vergoeding overeenkomstig verordening (EG) nr. 340/2008. Verweerders factuur met betrekking tot de vergoeding voor administratieve kosten is niet gerechtvaardigd, omdat die vergoeding aan verzoekster is opgelegd op grond van een onjuiste procedure. Er is geen passende rechtsgrondslag voor de vergoeding voor administratieve kosten en die vergoeding is niet evenredig.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (REACH), tot oprichting van een Europees Agentschap voor chemische stoffen, houdende wijziging van richtlijn 1999/45/EG en houdende intrekking van verordening (EEG) nr. 793/93 van de Raad en verordening (EG) nr. 1488/94 van de Commissie alsmede richtlijn 76/769/EEG van de Raad en de richtlijnen 91/155/EEG, 93/67/EEG, 93/105/EG en 2000/21/EG van de Commissie.

      (2)  Verordening (EG) nr. 340/2008 van de Commissie van 16 april 2008 betreffende de aan het Europees Agentschap voor chemische stoffen te betalen vergoedingen krachtens verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (REACH).


title: Zaak C-557/14: Beroep ingesteld op 4 december 2014 — Europese Commissie/Portugese Republiek

text:
               9.2.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 46/28

         Beroep ingesteld op 4 december 2014 — Europese Commissie/Portugese Republiek
   (Zaak C-557/14)
   (2015/C 046/35)
   Procestaal: Portugees

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Braga da Cruz en E. Manhaeve, gemachtigden)

      Verwerende partij: Portugese Republiek

      Conclusies

               —

               vaststellen dat de Portugese Republiek de krachtens artikel 260, lid 1, VWEU, op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen door niet alle nodige maatregelen te nemen ter uitvoering van het arrest van het Hof van 7 mei 2009 in zaak C-530/07 (1), Commissie/Portugal;

               —

               de Portugese Republiek veroordelen tot betaling van een dwangsom van 20  196 EUR per dag vertraging bij de uitvoering van bovengenoemd arrest in zaak C-530/07, te rekenen vanaf de datum waarop het arrest in de onderhavige zaak zal worden gewezen tot de datum waarop het arrest in zaak C-530/07 zal zijn uitgevoerd;

               —

               de Portugese Republiek veroordelen tot betaling van een forfaitaire som van 2  244 EUR per dag, te rekenen vanaf de datum van uitspraak van het arrest in zaak C-530/07 tot de datum waarop het arrest in de onderhavige zaak zal worden gewezen, of tot de datum waarop het arrest in zaak C-530/07 zal zijn uitgevoerd, indien die datum eerder zou vallen;

               —

               de Portugese Republiek verwijzen in de kosten van het geding.

      Middelen en voornaamste argumenten

               I)

                     Vaststelling van de sanctie:
                   De sanctie moet worden vastgesteld op basis van drie criteria:

               1 —

                     Zwaarte van de inbreuk:
                   De Commissie stelt een coëfficiënt voor de ernst van de inbreuk van 3 voor op een schaal van 1 tot 20. Volgens de mededeling van de Commissie over de toepassing van artikel 228 van het EG-Verdrag („mededeling van 2005”) houdt de Commissie bij de berekening van deze coëfficiënt rekening met de volgende factoren.

                           a)

                                 Het belang van de Unieregels die zijn geschonden: Uit de artikelen 1, 2, 3, lid 1, en 4 van richtlijn 91/271/EEG van de Raad van 21 mei 1991 inzake de behandeling van stedelijk afvalwater (2) („richtlijn 91/271/EEG”) en bijlage I bij deze richtlijn blijkt dat het lozen van onbehandeld stedelijk afvalwater in ontvangende wateren verontreiniging veroorzaakt die de kwaliteit van deze wateren en van de daarmee verbonden ecosystemen aanzienlijk aantast. De opvang en de behandeling van al het stedelijk afvalwater voor agglomeraties met meer dan 15  000 inwonerequivalenten is van cruciaal belang voor het behoud en de verbetering van de kwaliteit van de ontvangende wateren, de aquatische ecosystemen en de landecosystemen die rechtstreeks van deze wateren afhangen, en ter verzekering van de volledige en correcte toepassing van de andere richtlijnen van de Unie.

                           b)

                                 De gevolgen van deze inbreuk voor het algemeen belang en voor bijzondere belangen:

                                       —

                                       De bescherming van het milieu en van de menselijke gezondheid vormt een algemeen belang. De onvolledige uitvoering van het arrest van het Hof van Justitie in zaak C-530/07 („arrest”) brengt een groot risico van milieuverontreiniging mee en heeft gevolgen voor de gezondheid van de mens.

                                       —

                                       De onvolledige uitvoering van het arrest kan ook afbreuk doen aan de uitvoering van andere richtlijnen van de Europese Unie en heeft een directe weerslag op de mogelijkheid voor de burgers om te genieten van zuiver water waarin recreatie mogelijk is, wat negatieve gevolgen kan hebben voor de toeristische sector en de daarmee verbonden economische activiteit.

                           c)

                                 Andere verzwarende en verzachtende omstandigheden:

                                       —

                                          Verzwarende omstandigheden:

                                                   i)

                                                   Het aantal agglomeraties met meer dan 15  000 inwonerequivalenten dat niet voldoet aan artikel 4 van richtlijn 91/271/EEG is sinds de dag van uitspraak van het op grond van artikel 258 VWEU gewezen arrest gedaald van 15 naar 2.

                                                   ii)

                                                   Wat de agglomeratie van Vila Real de Santo António betreft, is het nieuwe waterzuiveringsstation operationeel sinds 2009; slechts drie zones van die agglomeratie zijn nog niet op dat station aangesloten. Wat de agglomeratie van Matosinhos betreft, vindt een primaire behandeling van het afvalwater plaats in het huidige zuiveringsstation. Dit water wordt vervolgens via een lozingspijp in de zee geloosd op een afstand van meer dan 2 kilometer van de kust.
                                                   Volgens de Portugese autoriteiten wordt de goede kwaliteit van het zwemwater hierdoor niet aangetast.

                                       —

                                          Verzachtende omstandigheden:

                                                   i)

                                                   Vóór 2018 zal niet kon worden aangetoond dat het arrest van het Hof volledig is uitgevoerd, terwijl de verplichting tot opvang en behandeling van het afvalwater die in casu aan de orde is, uiterlijk 31 december 2000 volledig moest zijn nagekomen.

                                                   ii)

                                                   De betrokken bepalingen van richtlijn 91/271/EEG die de Portugese Republiek niet heeft nageleefd, leggen duidelijke verplichtingen op.

                                                   iii)

                                                   De opeenvolgende planningen die de Portugese autoriteiten aan de Commissie hebben voorgesteld, werden volgens de Commissie totaal niet in acht genomen.

                                                   iv)

                                                   Het grote aantal inbreukprocedures tegen Portugal en de arresten die het Hof reeds heeft gewezen op het specifieke gebied van de behandeling van stedelijk afvalwater wijst erop dat Portugal zich herhaaldelijk onrechtmatig heeft gedragen, dit in een sector waar de gevolgen voor de menselijke gezondheid en het milieu bijzonder zwaar zijn.

               2 —

                     Duur van de inbreuk: Gelet op de tijd die reeds is verstreken sinds de datum van uitspraak van het arrest, stelt de Commissie voor om de hoogste coëfficiënt voor de duur van de inbreuk toe te passen, namelijk 3.

               3 —

                     Noodzaak om de afschrikkende werking van de sanctie te verzekeren: Zoals blijkt uit de mededeling van 2005, wordt de afschrikkende werking verzekerd door de toepassing van een factor „n”, die gelijk is aan een gemiddelde dat gebaseerd is op het bruto binnenlands product van de betrokken lidstaat, enerzijds, en op de gewogen stemmen binnen de Raad, anderzijds. De factor „n” die thans op Portugal van toepassing is, bedraagt 3,40.

         II —
         Berekening van het sanctiebedrag:

               a)

                     Dwangsom per dag vertraging

                           —

                           De dwangsom wordt overeenkomstig de mededeling van 2005 berekend volgens de volgende formule:

                              Forfaitair basisbedrag x coëfficiënt voor ernst x coëfficiënt voor duur x factor „n”, wat in casu neerkomt op 660 x 3 x 3 x 3,40 = 20  196 EUR per dag.

                           —

                           Om de progressieve verlaging van de dwangsom per dag vertraging te verzekeren, stelt de Commissie voor om het bedrag van de dwangsom per dag vertraging (20  196 EUR) te delen door het aantal inwonersequivalenten waarvoor nog niet aan het arrest van het Hof is voldaan. Volgens de meest recente gegevens bedraagt het aantal inwonersequivalenten waarvoor nog niet aan richtlijn 91/271/EEG is voldaan, 3 21  950. De Commissie stelt dan ook voor om het forfaitaire basisbedrag (20  196 EUR per dag) te delen door 3 21  950.

                           —

                           Het quotiënt van deze deling (20  196: 3 21  950), namelijk 0,06 EUR per dag, zal worden afgetrokken van het forfaitaire basisbedrag naar rato van elk inwonersequivalent waarvoor de situatie wordt geregulariseerd.

               b)

                     Forfaitaire som

                           —

                           De methode voor de berekening van het dagelijkse bedrag van de forfaitaire som lijkt erg op die voor de berekening van het dagelijkse bedrag van de dwangsom: het forfaitaire basisbedrag wordt vermenigvuldigd met een coëfficiënt voor de ernst van de inbreuk en het resultaat wordt vermenigvuldigd met een vaste factor per land (factor „n”), die gebaseerd is op het vermogen van de betrokken lidstaat om te betalen en op het aantal stemmen waarover deze lidstaat in de Raad beschikt.

                           —

                           Voor de forfaitaire som gaat de Commissie echter uit van een lager basisbedrag dan voor de dwangsom, gelet op het feit dat het gedrag van de lidstaat die een inbreuk pleegt, laakbaarder wordt wanneer een arrest wordt gewezen op grond van artikel 260 VWEU, voor zover de inbreuk voortduurt ondanks twee opeenvolgende arresten van het Hof. Het forfaitaire basisbedrag ter berekening van de forfaitaire som is thans vastgesteld op 220 EUR per dag, en de Commissie stelt in casu niet voor om een coëfficiënt voor de duur toe te passen.

                           —

                           Gelet op het forfaitaire basisbedrag, de coëfficiënt voor ernst en de factor „n” bedraagt de forfaitaire som per dag 220 x 3 x 3,40 = 2  244 EUR.

               c)

                     Onderzoek van de minimale forfaitaire som:

                           —

                           Gelet op de voor de betrokken lidstaat voorgestelde minimale forfaitaire som moet worden onderzocht of aan het Hof een bedrag per dag of een forfaitair bedrag moet worden voorgesteld. Daartoe moet de totale gecumuleerde waarde van de dagelijkse bedragen van de forfaitaire som, berekend tot op de dag van het besluit van de Commissie (om een beroep in te stellen op grond van artikel 260 VWEU), worden vergeleken met de voor de betrokken lidstaat vastgestelde minimale forfaitaire som.

                           —

                           Het aantal dagen dat is verstreken tussen de datum van uitspraak van het arrest (7 mei 2009) en de datum van het besluit van de Commissie om een beroep in te stellen op grond van artikel 260 VWEU (16 oktober 2014) bedraagt 1987. Op de datum van het besluit van de Commissie bedroeg de totale gecumuleerde waarde van de dagelijkse bedragen van de forfaitaire som dus 2  244 EUR x 1987 = 4 4 58  828 EUR.

                           —

                           De minimale forfaitaire som die voor Portugal is vastgesteld, bedraagt thans 1 8 75  000 EUR.

                           —

                           Aangezien de totale gecumuleerde waarde van de dagelijkse bedragen van de forfaitaire som op 16 oktober 2014 groter was dan de minimale forfaitaire som die voor Portugal is vastgesteld, stelt de Commissie voor om Portugal te veroordelen tot betaling van het dagelijkse bedrag van de forfaitaire som, dat wil zeggen 2  244 EUR per dag, te rekenen vanaf de datum van uitspraak van het arrest tot de datum van uitspraak van het op grond van artikel 260 VWEU te wijzen arrest of tot de datum waarop Portugal aan het eerste arrest zal hebben voldaan, indien die datum eerder zou vallen.

      (1)  EU:C:2009:292.

      (2)  PB L 135, blz. 40.


title: Zaak C-367/12: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 13 februari 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Unabhängige Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich — Oostenrijk) — procedure ingeleid door Susanne Sokoll-Seebacher (Vrijheid van vestiging — Volksgezondheid — Artikel 49 VWEU — Apotheken — Adequate geneesmiddelenvoorziening van bevolking — Exploitatievergunning — Territoriale spreiding van apotheken — Invoering van beperkingen die in wezen op demografisch criterium berusten — Minimumafstand tussen apotheken)

text:
               29.3.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 93/9

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 13 februari 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Unabhängige Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich — Oostenrijk) — procedure ingeleid door Susanne Sokoll-Seebacher
   (Zaak C-367/12) (1)

   (Vrijheid van vestiging - Volksgezondheid - Artikel 49 VWEU - Apotheken - Adequate geneesmiddelenvoorziening van bevolking - Exploitatievergunning - Territoriale spreiding van apotheken - Invoering van beperkingen die in wezen op demografisch criterium berusten - Minimumafstand tussen apotheken)
   2014/C 93/13
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich

      Partij in het hoofdgeding

   Susanne Sokoll-Seebacher

      In tegenwoordigheid van: Agnes Hemetsberger, rechtsopvolgster van Susanna Zehetner

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich — Uitlegging van artikel 49 VWEU en van de artikelen 16 en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Regeling van een lidstaat die de toekenning van een vergunning voor de exploitatie van een apotheek afhankelijk maakt van een onderzoek van de marktbehoeften op basis van een aantal complexe en nagenoeg niet te voorziene criteria

      Dictum

   Artikel 49 VWEU, en in het bijzonder het vereiste dat het beoogde doel coherent wordt nagestreefd, moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een regeling van een lidstaat als aan de orde in het hoofdgeding, die als wezenlijk criterium ter beoordeling of er behoefte is aan de opening van een nieuwe apotheek, een strikte grens van „verder van geneesmiddelen te voorziene personen” oplegt, aangezien de nationale bevoegde autoriteiten niet van deze grens kunnen afwijken om rekening te houden met lokale bijzonderheden.

      (1)  PB C 331 van 27.10.2012.


title: Zaak C-165/09: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (Nederland) op 4 mei 2009 — Stichting Natuur en Milieu, Stichting Greenpeace Nederland, B. Meijer, E. Zwaag, F. Pals tegen College van Gedeputeerde Staten van Groningen, derde belanghebbende: RWE Power AG

text:
               15.8.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 193/2

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (Nederland) op 4 mei 2009 — Stichting Natuur en Milieu, Stichting Greenpeace Nederland, B. Meijer, E. Zwaag, F. Pals tegen College van Gedeputeerde Staten van Groningen, derde belanghebbende: RWE Power AG
   (Zaak C-165/09)
   2009/C 193/02
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Raad van State

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekers: Stichting Natuur en Milieu, Stichting Greenpeace Nederland, B. Meijer, E. Zwaag, F. Pals

      Verweerder: College van Gedeputeerde Staten van Groningen

      Derde belanghebbende: RWE Power AG

      Prejudiciële vragen

               1.

               Brengt de verplichting tot richtlijnconforme interpretatie mee dat de in de Wet milieubeheer omgezette verplichtingen van richtlijn 96/61/EG (1) inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging (thans: richtlijn 2008/1/EG (2) inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging), zodanig kunnen en moeten worden uitgelegd dat bij de beslissing op de aanvraag om een milieuvergunning het nationale emissieplafond voor SO2 van richtlijn 2001/81/EG (3) inzake nationale emissieplafonds voor bepaalde luchtverontreinigende stoffen (hierna: de NEC-richtlijn) ten volle in acht moet worden genomen, in het bijzonder voor zover het de verplichtingen van artikel 9, vierde lid, van richtlijn 96/61/EG, thans 2008/1/EG, betreft?

               2.

                           a.

                           Geldt de plicht van een lidstaat zich te onthouden van maatregelen die de verwezenlijking van het door een richtlijn voorgeschreven resultaat ernstig in gevaar brengen, ook gedurende de in artikel 4, eerste lid, van de NEC-richtlijn bedoelde periode van 27 november 2002 tot 31 december 2010?

                           b.

                           Gelden er, gedurende bedoelde periode van 27 november 2002 tot 31 december 2010, naast of in plaats van bedoelde onthoudingsplicht positieve verplichtingen voor de betrokken lidstaat indien overschrijding van het nationale emissieplafond voor SO2 van de NEC-richtlijn dreigt of optreedt na afloop van bedoelde periode?

                           c.

                           Is bij de beantwoording van de vragen 2.a en 2.b van belang dat uit een aanvraag om een milieuvergunning voor een installatie die bijdraagt aan overschrijding of dreigende overschrijding van het nationale emissieplafond voor SO2 van de NEC-richtlijn, voortvloeit dat de installatie op zijn vroegst in het jaar 2011 in gebruik wordt gesteld?

               3.

                           a.

                           Brengen de in vraag 2 bedoelde verplichtingen mee dat, als waarborgen ontbreken dat de installatie waarvoor een milieuvergunning is gevraagd niet bijdraagt aan overschrijding of dreigende overschrijding van het nationale emissieplafond voor SO2 van de NEC-richtlijn, de lidstaat de aangevraagde milieuvergunning moet weigeren of daaraan nadere voorschriften of beperkingen moet verbinden? Is bij de beantwoording van deze vraag van belang in welke mate de installatie bijdraagt aan die overschrijding of dreigende overschrijding?

                           b.

                           Of vloeit uit de NEC-richtlijn voort dat een lidstaat, ook bij overschrijding of dreigende overschrijding van het nationale emissieplafond voor SO2, een beoordelingsmarge heeft om de verwezenlijking van het door de richtlijn voorgeschreven resultaat te bewerkstelligen, door niet de vergunning te weigeren of daaraan nadere voorschriften of beperkingen te verbinden, maar in plaats daarvan andere maatregelen, zoals compensaties elders, te treffen?

               4.

               Kan een particulier, voor zover op de lidstaat verplichtingen rusten als bedoeld in de vragen 2 en 3, de naleving van die verplichtingen voor de nationale rechter inroepen?

               5.

                           a.

                           Kan een particulier een rechtstreeks beroep doen op artikel 4 van de NEC-richtlijn?

                           b.

                           Zo ja, is een rechtstreeks beroep mogelijk vanaf 27 november 2002 of pas vanaf 31 december 2010? Is bij de beantwoording van deze vraag van belang dat uit de aanvraag om een milieuvergunning voortvloeit dat de installatie op zijn vroegst in het jaar 2011 in gebruik wordt gesteld?

               6.

               Kan, meer in het bijzonder, indien het verlenen van een milieuvergunning en/of andere maatregelen bijdragen aan overschrijding of dreigende overschrijding van het nationale emissieplafond voor SO2 van de NEC-richtlijn, een particulier aan artikel 4 van deze richtlijn:

                           a.

                           een algemene aanspraak ontlenen op het vaststellen, door de betrokken lidstaat, van een pakket van maatregelen waarmee uiterlijk in 2010 de jaarlijkse nationale emissies van SO2 worden beperkt tot hoeveelheden die niet groter zijn dan het nationale emissieplafond van de NEC-richtlijn, dan wel, indien dat niet lukt, een pakket van maatregelen waarmee die emissies zo spoedig mogelijk nadien tot die hoeveelheden worden beperkt?

                           b.

                           concrete aanspraken ontlenen op het treffen, door de betrokken lidstaat, van specifieke maatregelen ten aanzien van een individuele installatie — bijvoorbeeld in de vorm van een weigering van de vergunning of het verbinden van nadere voorschriften of beperkingen aan de vergunning — die ertoe bijdragen dat uiterlijk in het jaar 2010 de jaarlijkse nationale emissies van SO2 worden beperkt tot hoeveelheden die niet groter zijn dan het nationale emissieplafond van de NEC-richtlijn, dan wel, indien dat niet lukt, specifieke maatregelen die ertoe bijdragen dat die emissies zo spoedig mogelijk nadien tot die hoeveelheden worden beperkt?

                           c.

                           Is bij de beantwoording van de vragen 6.a en 6.b van belang in welke mate de installatie bijdraagt aan die overschrijding of dreigende overschrijding?

      (1)  Richtlijn 96/61/EG van de Raad van 24 september 1996 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging (PB L 257, blz. 26).

      (2)  Richtlijn 2008/1/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 januari 2008 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging (Gecodificeerde versie) (PB L 24, blz. 8).

      (3)  Richtlijn 2001/81/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2001 inzake nationale emissieplafonds voor bepaalde luchtverontreinigende stoffen (PB L 309, blz. 22).