title: Verzoek van de Court of Appeal te Londen van 13 mei 1998 om een prejudiciële beslissing in een geding tussen The Queen en Secretary of State for the Home Department, ex parte: Nana Yaa Konadu Yiadom (Zaak C-357/98)

text:
C 358/10               NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    21.11.98
     gevallen slechts een Belgisch onderdaan die een                     voor onbepaalde duur voor het Verenigd Koninkrijk
     bepaalde tijd in BelgieÈ verblijft selecteren, hetgeen de           kan worden ingediend en in overweging genomen (zie
     Belgische autoriteiten in staat moet stellen de noodza-             paragraaf 255 van de Britse Immigration Rules, House
     kelijk geachte ¹screeningº te verrichten, maar niet                 of Commons Paper 395), vergeleken met het vereiste
     iemand die in een andere lidstaat van de Europese                   van twaalf maanden verblijf voordat een dergelijk ver-
     Unie als zaakvoerder van een vergelijkbare onderne-                 zoek kan worden ingediend door echtgenoten van
     ming heeft gewerkt. Onder die omstandigheden is het                 Britse onderdanen en echtgenoten van degenen die in
     woonplaatsvereiste een indirecte discriminatie die                  het Verenigd Koninkrijk zijn gevestigd met het voorne-
     slechts op grond van artikel 56 van het EG-Verdrag                  men er te blijven (paragraaf 287 van de Britse Immi-
     zou kunnen worden gerechtvaardigd. De Commissie                     gration Rules, House of Commons Paper 395), een
     meent evenwel, dat deze beperking voortvloeit uit                   onwettige discriminatie in strijd met artikel 7, lid 2,
     overwegingen van administratieve aard die haar niet                 van Verordening (EEG) nr. 1612/68?
     kunnen rechtvaardigen.
                                                                    (1) Verordening (EEG) nr. 1612/68 van de Raad van 15 oktober
                                                                        1968 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de
Ð Beperking van het vrije verkeer van werknemers                        Gemeenschap (PB L 257 van 19.10.1968, blz. 2).
     (artikel 48 van het EG-Verdrag):
     Het vereiste van een woonplaats in BelgieÈ belet werk-
     nemers die in andere landen wonen, te worden aange-
     worven door een bewakings- of beveiligingsonderne-
     ming, of om te worden ingezet bij een interne bewa-
     kingsdienst van een onderneming in BelgieÈ. In                 Verzoek van de Court of Appeal te Londen van 13 mei
     antwoord op het argument dat controle noodzakelijk             1998 om een prejudicieÈle beslissing in een geding tussen
     is, herhaalt de Commissie haar betoog met betrekking           The Queen en Secretary of State for the Home
     tot artikel 52 van het EG-Verdrag.                                   Department, ex parte: Nana Yaa Konadu Yiadom
                                                                                (Zaak C-357/98)
(1) PB C 334 van 9.12.1993, blz. 3.
                                                                                (98/C 358/19)
                                                                    De Court of Appeal te Londen heeft bij beschikking van
                                                                    13 mei 1998, ingekomen ter griffie van het Hof van Justi-
                                                                    tie op 1 oktober 1998, in een geding tussen The Queen en
Beschikking tot verwijzing van een verzoek van de Immi-             Secretary of State for the Home Department, ex parte:
gration Adjudicator van 25 september 1998 om een preju-             Nana Yaa Konadu Yiadom, het Hof van Justitie van de
dicieÈle beslissing in het geding tussen A. Kaba en Secretary       Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudicieÈle
               of State for the Home Deparment                      beslissing over de navolgende vragen:
                        (Zaak C-356/98)
                          (98/C 358/18)                             1. Zijn de artikelen 8 en 9 van Richtlijn 64/221/EEG van
                                                                         de Raad van 25 februari 1964 voor de coördinatie van
                                                                         de voor vreemdelingen geldende bijzondere maatrege-
Bij beschikking tot verwijzing van een verzoek van 25 sep-               len ten aanzien van verplaatsing en verblijf, die
tember 1998, ingekomen ter griffie van het Hof van Justi-                gerechtvaardigd zijn uit hoofde van de openbare orde,
tie op 1 oktober 1998, heeft de Immigration Adjudicator                  de openbare veiligheid en de volksgezondheid (PB 56
in het geding tussen A. Kaba en Secretary of State for the               van 4.4.1964, blz. 850/64), beide van toepassing op
Home Department, het Hof van Justitie van de Europese                    besluiten betreffende de toelating op het grondgebied
Gemeenschappen verzocht om een prejudicieÈle beslissing                  van een lidstaat of vallen besluiten betreffende de toe-
over de navolgende vragen:                                               lating alleen onder artikel 8?
1. Is het recht om te kunnen verzoeken om een verblijfs-            2. Indien het antwoord op de eerste vraag luidt, dat
     vergunning voor onbepaalde duur voor het Verenigd                   artikel 8, doch niet artikel 9, van Richtlijn 64/221/
     Koninkrijk en het recht op behandeling van dat ver-                 EEG van toepassing is op besluiten betreffende toela-
     zoek een ¹sociaal voordeelº in de zin van artikel 7,                ting op het grondgebied van een lidstaat, is dan vol-
     lid 2, van Verordening (EEG) nr. 1612/68 van de                     daan aan de vereisten van artikel 8 door bepalingen
     Raad (1)?                                                           van nationaal recht die de onderdaan van een lidstaat
                                                                         die toelating in een andere lidstaat is geweigerd om
                                                                         redenen van openbare orde, een recht van beroep in
2. Is het vereiste dat de echtgenoot van een EG-onder-                   rechte verlenen dat slechts kan worden uitgeoefend
     daan vier jaar in het Verenigd Koninkrijk heeft verble-             wanneer de belanghebbende niet langer fysiek in de
     ven alvorens een verzoek om een verblijfsvergunning                 betrokken lidstaat aanwezig is?
 ---pagebreak--- 21.11.98              NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  C 358/11
3. Wanneer de bevoegde instanties naar nationaal recht             Beroep, op 2 oktober 1998 ingesteld door Commissie van
                                                                     de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek
                                                                                (Zaak C-358/98)
    Ð als een alternatief voor opsluiting een onderdaan                                    (98/C 358/20)
         van een andere lidstaat die geen houder is van een
         geldige verblijfsvergunning, op het grondgebied
         van de ontvangende lidstaat ¹tijdelijk kunnen laten
         verblijvenº zonder hem ¹toelatingº naar nationaal         Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
         recht in de betrokken lidstaat te verlenen, en            is op 2 oktober 1998 beroep ingesteld tegen Italiaanse
                                                                   Republiek door Commissie van de Europese Gemeen-
                                                                   schappen, vertegenwoordigd door M. Patakia, lid van
                                                                   haar juridische dienst, als gemachtigde, domicilie gekozen
                                                                   hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz, Centre
    Ð zijn tijdelijk verblijf kunnen handhaven tot beeÈin-
                                                                   Wagner, Kirchberg.
         diging van hun onderzoek, of de feiten al dan niet
         maatregelen tot verwijdering van de belangheb-
         bende uit de lidstaat om redenen van de openbare
         orde rechtvaardigen,                                      Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
                                                                   Ð vast te stellen dat de Italiaanse Republiek, door op
                                                                        basis van de artikelen 1 en 6 van wet 82/1994 van
    is een later besluit tot ¹weigering van toelatingº van              25 januari 1994 de verrichting, door in andere lidsta-
    de belanghebbende en tot zijn verwijdering om rede-                 ten gevestigde ondernemers, van diensten op het
    nen van openbare orde van het grondgebied van de                    gebied van schoonmaak, ontsmetting, rattenbestrijding
    lidstaat dan een besluit betreffende toelating op het               en hygieÈnische sanering, afhankelijk te stellen van de
    grondgebied van een lidstaat of een besluit tot verwij-             inschrijving in het in artikel 1 van voornoemde wet
    dering van het grondgebied van een lidstaat in de zin               bedoelde register, niet heeft voldaan aan de krachtens
    van artikel 8 en/of 9 van Richtlijn 64/221/EEG?                     artikel 59 van het EG-Verdrag op haar rustende ver-
                                                                        plichtingen;
4. Luidt het antwoordt op vraag 3 anders, indien de                Ð de Italiaanse Republiek in de kosten te verwijzen.
    bevoegde nationale instanties naar nationaal recht de
    aanvankelijk als voorwaarde voor een dergelijk tijde-
    lijk verblijf gestelde beperkingen inzake arbeid kunnen        Middelen en voornaamste argumenten
    intrekken, en deze instanties dit doen nadat is besloten
    geen verblijfsrecht op het nationale grondgebied te ver-
    lenen in afwachting van de beslissing in de ¹judicial
                                                                   Volgens de Commissie vormen de verplichte inschrijving in
    reviewº- procedure tot nietigverklaring van deze wei-
                                                                   het handelsregister en de zware bestraffing van de niet-
    gering?
                                                                   nakoming van deze verplichting, een duidelijke schending
                                                                   van artikel 59 van het Verdrag, bepalende dat alle beper-
                                                                   kingen op het vrij verrichten van diensten binnen de
                                                                   Gemeenschap moeten worden opgeheven. Artikel 6 van
                                                                   wet 82/1994, dat de uitoefening van het schoonmaakbe-
5. Kan het tijdsverloop tot a) de ¹weigering van toela-            drijf door niet in het handelsregister ingeschreven onderne-
    tingº en/of b) de uitvoering van een dergelijk besluit         mingen strafbaar stelt met de bepaling, dat met dergelijke
    door de belanghebbende daadwerkelijk te verwijderen            ondernemingen gesloten overeenkomsten nietig zijn en dat
    van het grondgebied van de lidstaat, van invloed zijn          de ontvangers van door niet-ingeschreven ondernemingen
    op het antwoord op vraag 3, en zo ja, hoe?                     verrichte diensten een administratieve boete krijgen opge-
                                                                   legd, heeft tot gevolg dat de inschrijving in het handelsre-
                                                                   gister een essentieÈle voorwaarde vormt om op Italiaans
                                                                   grondgebied werkzaamheden op het gebied van schoon-
                                                                   maak, ontsmetting en dergelijke te kunnen verrichten.
6. Kan het feit dat het tijdsverloop om een besluit hou-
    dende ¹weigering van toelatingº uit te voeren, het
    gevolg is van een betwisting van de wettigheid ervan,
    op zijn beurt van invloed zijn op het antwoord op              Voorzover die inschrijvingsplicht ook geldt voor in andere
    vraag 5, en zo ja, hoe?                                        lidstaten, maar niet in ItalieÈ gevestigde ondernemingen,
                                                                   verhindert, althans belemmert zij het vrij verrichten van
                                                                   diensten in de zin van artikel 60 van het Verdrag.


title: Zaak C-557/11: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 25 oktober 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny — Polen) — Maria Kozak/Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie (Btw — Richtlijn 2006/112/EG — Artikelen 306-310 — Bijzondere regeling voor reisbureaus — Vervoerdienst die door reisbureau handelend in eigen naam wordt verricht — Begrip één enkele dienst — Artikel 98 — Verlaagd btw-tarief)

text:
               22.12.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 399/7

         Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 25 oktober 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny — Polen) — Maria Kozak/Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie
   (Zaak C-557/11) (1)

   (Btw - Richtlijn 2006/112/EG - Artikelen 306-310 - Bijzondere regeling voor reisbureaus - Vervoerdienst die door reisbureau handelend in eigen naam wordt verricht - Begrip één enkele dienst - Artikel 98 - Verlaagd btw-tarief)
   2012/C 399/11
   Procestaal: Pools

      Verwijzende rechter

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Maria Kozak

      Verwerende partij: Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Naczelny Sąd Administracyjny — Uitlegging van de artikelen 306 tot en met 310 en van artikel 98 juncto punt 5 van bijlage III bij richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1) — Werkingssfeer van bijzondere belastingregeling voor reisbureaus — Weigering om een voor vervoerdiensten geldend verlaagd btw-tarief toe te passen op een vervoerdienst die door een reisbureau handelend in eigen naam wordt verricht in het kader van een all-inreisdienst — Kwalificatie als één enkele dienst

      Dictum

   De artikelen 306 tot en met 310 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moeten aldus worden uitgelegd dat op een eigen vervoerdienst, die door een reisbureau in het kader van een door een reiziger betaalde pakketprijs voor een aan hem geleverde en overeenkomstig deze bepalingen belaste reisdienst wordt verricht en die een van de bestanddelen van die reisdienst vormt, de algemene regeling van belasting over de toegevoegde waarde van toepassing is, in het bijzonder wat het belastingtarief betreft, en niet de bijzondere regeling van belasting over de toegevoegde waarde die geldt voor handelingen van reisbureaus. Indien de lidstaten een verlaagd tarief van belasting over de toegevoegde waarde voor vervoerdiensten hebben vastgesteld overeenkomstig artikel 98 van deze richtlijn, is dit verlaagd tarief van toepassing op die dienstverrichting.

      (1)  PB C 25 van 28.1.2012.


title: Hogere voorziening, op 27 april 1998 ingesteld door D.I.R. International Film S.r.l. en anderen tegen het arrest, op 19 februari 1998 in zaak T-85/95 tussen D.I.R. International Film S.r.l. en anderen en de Commissie van de Europese Gemeenschappen gewezen door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Eerste Kamer) (Zaak C-164/98 P)

text:
13.6.98               NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   C 184/7
Hogere voorziening, op 17 april 1998 ingesteld door                van de rechtszekerheid: het Gerecht spreekt zichzelf tegen,
A.-M. Toller tegen het arrest, op 19 februari 1998 in zaak         door verzoekster te verwijten niet tijdig te zijn opgekomen
T-142/96 tussen A.-M. Toller en Commissie van de                   tegen de conclusies van de invaliditeitscommissie waarop
Europese Gemeenschappen gewezen door het Gerecht                   het tot aanstelling bevoegd gezag zich op 1 juli 1993 heeft
van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen                   gebaseerd, en tegelijkertijd te erkennen, dat de verschil-
                        (Vierde Kamer)                             lende thans aangevoerde aandoeningen die tot invaliditeit
                      (Zaak C-149/98 P)                            leiden, pas na die besluiten zijn vastgesteld. Het is even-
                                                                   eens tegenstrijdig, de conclusies van de invaliditeitscom-
                         (98/C 184/09)                             missie als definitief te beschouwen, terwijl elders wordt
                                                                   vastgesteld dat de door verzoekster aangevoerde aandoe-
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen            ningen op het tijdstip waarop de invaliditeitscommissie
                                                                   zich over verzoeksters situatie heeft uitgesproken, niet
is op 17 april 1998 hogere voorziening ingesteld door A.-
M. Toller, vertegenwoordigd door B. Lombert en E. Boige-           konden worden vastgesteld, ofschoon die aandoeningen
                                                                   toen reeds bestonden. Het is overigens eveneens tegenstrij-
lot, advocaten te Brussel, domicilie gekozen hebbende te
                                                                   dig en verkeerd, te beslissen dat om de enkele reden dat
Luxemburg ten kantore van L. Schiltz, advocaat aldaar,
Rue du Fort Reinsheim 2, tegen het arrest, op 19 februari          een aantal elementen aan de hand waarvan de bij verzoek-
                                                                   ster tot invaliditeit leidende aandoeningen na haar tucht-
1998 in zaak T-142/96 tussen A.-M. Toller en Commissie
                                                                   rechtelijk ontslag konden worden geobjectiveerd, destijds
van de Europese Gemeenschappen gewezen door het
Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschap-             aan de invaliditeitscommissie zijn voorgelegd, deze laatste
                                                                   die aandoeningen noodzakelijkerwijze in aanmerking heeft
pen (Vierde Kamer).
                                                                   genomen, en dat haar medische conclusies dienaangaande
                                                                   definitief zijn.
Rekwirante concludeert dat het den Hove behage:
Ð de hogere voorziening ontvankelijk en gegrond te ver-            Ten slotte missen de overwegingen van het Gerecht over
    klaren;                                                        de wijze waarop het door verzoekster op 15 september
                                                                   1995 geformuleerde verzoek om een nieuw onderzoek
                                                                   moet worden gekwalificeerd, feitelijke en juridische grond-
Ð bijgevolg:
                                                                   slag. Het is rechtens onjuist te stellen, dat dit verzoek als
                                                                   een klacht kan worden aangemerkt, ofschoon dit de kwali-
    a) het bestreden arrest te vernietigen;
                                                                   ficatie is die zowel verzoekster als verweerster aan de han-
    b) de zaak zelf af te doen en, rechtdoende op verzoek-         deling hebben willen geven. Voorzover een verzoek niet
        sters aanvankelijke beroep,                                wordt ingesteld om te trachten een reeds verstreken klacht-
                                                                   termijn op kunstmatige wijze te heropenen, staat deze pro-
                                                                   cedure wettig en geldig open voor iedere ambtenaar. Dit
Ð nietig te verklaren het uitdrukkelijke afwijzende besluit        klemt temeer in een geval als het onderhavige, waar het
    van 16 november 1995, dat verzoekster op 20 novem-             verzoek om een nieuw onderzoek niet erop was gericht te
    ber daaraanvolgend ter kennis is gebracht, betreffende         verkrijgen dat dit besluit van 1 juli 1993 wegens onregel-
    het op 15 september 1995 krachtens artikel 90, lid 1,          matigheden nietig wordt verklaard, maar was gebaseerd
    van het Statuut ingediende verzoek aan het tot aanstel-        op elementen die niet aan een klacht tegen dat besluit ten
    ling bevoegd gezag om herziening van het besluit van           grondslag hadden kunnen liggen, daar verzoekster ze des-
    1 juli 1993, dat verzoekster ter kennis was gebracht           tijds nog niet kende.
    door DG IX in haar hoedanigheid van tot aanstelling
    bevoegd gezag en waarbij verzoekster per 1 oktober
    1993 tuchtrechtelijk werd ontslagen zonder verminde-
    ring of intrekking van het recht op ouderdomspensi-
    oen, met onmiddellijke vrijstelling van de uitoefening
    van haar ambt;
                                                                   Hogere voorziening, op 27 april 1998 ingesteld door
Ð nietig te verklaren het stilzwijgend genomen besluit tot         D.I.R. International Film S.r.l. en anderen tegen het arrest,
    afwijzing van de op 13 februari 1996 krachtens                 op 19 februari 1998 in zaak T-85/95 tussen D.I.R.
    artikel 90, lid 1, van het Statuut ingediende klacht;          International Film S.r.l. en anderen en de Commissie van
                                                                   de Europese Gemeenschappen gewezen door het Gerecht
Ð bijgevolg voor recht te verklaren, dat bovengenoemd              van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen
    besluit van 1 juli 1993 geen gevolgen heeft en door het                                (Eerste Kamer)
    tot aanstelling bevoegd gezag zal worden ingetrokken;                                (Zaak C-164/98 P)
                                                                                (98/C 184/10)
Ð de Commissie te verwijzen in alle kosten van het
    geding, zowel die van de procedure in eerste aanleg als
    die van de onderhavige hogere voorziening.
                                                                   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
                                                                   is op 27 april 1998 hogere voorziening ingesteld door
Middelen en voornaamste argumenten                                 D.I.R. International Film S.r.l. (¹D.I.R.º), Via Leonardo
                                                                   Fibonacci 43, 00166 Rome, ItalieÈ, Nostradamus Enterpri-
Schending van het Gemeenschapsrecht, met name                      ses Limited (¹Nostradamus Enterprisesº), The Glassworks,
artikel 33 van 's Hofs Statuut en het algemeen beginsel            3-4 Ashland Place, London W1M 3JH, Verenigd Konink-
 ---pagebreak--- C 184/8                NL               Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      13.6.98
rijk, Union P.N. S.r.l. (¹Unionº), Via Margutta 33, 00187               b) zijn eigen motivering in de plaats mocht stellen
Rome, ItalieÈ, United International Pictures B.V. (¹UIPº),                   van eÂeÂn van de twee in het litigieuze besluit gege-
Rijswijkstraat 175, 1062 EV Amsterdam, Nederland, Uni-                       ven redenen, was de motivering van het Gerecht
ted International Pictures AB (¹UIP ABº), Hornsbruksga-                      hoe dan ook onverenigbaar met artikel 85 EG-Ver-
tan 19, 10274 Stockholm, Zweden, United International                        drag in samenhang met verordening nr. 17.
Pictures APS (¹UIP APSº), Hauchsvej 13, 1825 Frederiks-
berg C, Kopenhagen, Denemarken, United International               (1) PB C 137 van 3.6.1995, blz. 32.
Pictures A/S (¹UIP A/Sº), Hegdehaugsveien 27, 0352 Oslo            (2) Verordening nr. 17 van de Raad van 6 februari 1962, eerste
3, Noorwegen, United International Pictures EPE (¹UIP                  verordening over de toepassing van de artikelen 85 en 86 van
EPEº), 4 Gambetta Street, Athene 106 78, Griekenland,                  het Verdrag (PB 13 van 21.2.1962, blz. 204).
United International Pictures OY (¹UIP OYº), Kaisanie-             (3) Besluit 90/685/EEG van de Raad van 21 december 1990
                                                                       betreffende de tenuitvoerlegging van een actieprogramma ter
menkatu 1 C, 00100 Helsinki, Finland, en United Interna-               bevordering van de ontwikkeling van de audiovisuele industrie
tional Pictures y Cia SRC (¹UIP y Cia SRCº), Plaza del                 in Europa (MEDIA) (1991Ð1995) (PB L 380 van 31.12.1990,
Callao 4-6o, Madrid 28013, Spanje, vertegenwoordigd                    blz. 37).
door A. Vandencasteele en O. Speltdoorn van het kantoor
Liedekerke SimeÂon Wessing Houthoff, advocaten te Brus-
sel, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij E.
Arendt, advocaat aldaar, Rue Mathias Hardt 8-10, tegen
het arrest, op 19 februari 1998 in zaak T-85/95 tussen
D.I.R. International Film S.r.l. en anderen en de Commis-                         Doorhaling van zaak C-331/97 (1)
sie van de Europese Gemeenschappen (1) gewezen door het
                                                                                (98/C 184/11)
Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschap-
pen (Eerste Kamer).
                                                                   De president van het Hof van Justitie van de Europese
Verzoeksters concluderen dat het het Hof behage:                   Gemeenschappen heeft bij beschikking van 25 maart 1998
                                                                   de doorhaling in het register gelast van zaak C-331/97:
het bestreden arrest te vernietigen en                             Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen
                                                                   Bondsrepubliek Duitsland.
Ð zelf te beslissen op het beroep, verzoeksters' vordering
     voor het Gerecht van eerste aanleg toe te wijzen en de        (1) PB C 331 van 1.11.1997.
     Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure
     voor het Gerecht van eerste aanleg en het Hof van Jus-
     titie;
Ð subsidiair, de zaak voor afdoening naar het Gerecht
     van eerste aanleg te verwijzen en de beslissing omtrent                      Doorhaling van zaak C-393/97 (1)
     de kosten aan te houden.                                                               (98/C 184/12)
Middelen en voornaamste argumenten                                 De president van het Hof van Justitie van de Europese
                                                                   Gemeenschappen heeft bij beschikking van 25 maart 1998
Verzoeksters voeren drie middelen aan, ontleend aan                de doorhaling in het register gelast van zaak C-393/97
schending van het Gemeenschapsrecht door het Gerecht               (verzoek van het Verwaltungsgericht Halle om een prejudi-
van eerste aanleg, met name schending van de artikelen 85,         cieÈle beslissing): Lidl-Fleischwerk Handelshof GmbH &
173 en 190 EG-Verdrag, Verordening nr. 17 van de                   Co. KG tegen Landkreis Burgenlandkreis.
Raad (2), Besluit 90/685/EEG van de Raad (3), de EFDO-
richtsnoeren, het rechtszekerheidsbeginsel en het vertrou-         (1) PB C 41 van 7.2.1998.
wensbeginsel.
Het Gerecht van eerste aanleg
1. heeft ten onrechte geoordeeld, dat de Commissie een
     discretionaire bevoegdheid heeft om te beoordelen of                         Doorhaling van zaak C-302/96 (1)
     verzoeken om steun van EFDO daarvoor in aanmer-
                                                                                (98/C 184/13)
     king komen;
2. heeft op onrechtmatige wijze zijn eigen motivering in           De president van het Hof van Justitie van de Europese
     de plaats gesteld van eÂeÂn van de twee in het litigieuze     Gemeenschappen heeft bij beschikking van 26 maart 1998
     besluit gegeven redenen; en                                   de doorhaling in het register gelast van zaak C-302/96:
                                                                   Commissie van de Europese Gemeenschappen, onder-
3. zelfs indien het Gerecht van eerste aanleg                      steund door Verenigd Koninkrijk van Groot-BrittannieÈ en
                                                                   Noord-Ierland, tegen Bondsrepubliek Duitsland.
     a) terecht heeft geoordeeld, dat de Commissie een dis-
          cretionaire bevoegdheid heeft om te beoordelen of        (1) PB C 336 van 9.11.1996.
          verzoeken om steun van EFDO daarvoor in aan-
          merking komen, en


title: Zaak T-331/15: Arrest van het Gerecht van 26 mei 2016 – Bimbo/EUIPO (THE SNACK COMPANY) [„Uniemerk — Aanvraag voor Uniebeeldmerk THE SNACK COMPANY — Absolute weigeringsgronden — Beschrijvend karakter — Geen onderscheidend vermogen — Artikel 7, lid 1, onder b) en c), en lid 2, van verordening (EG) nr. 207/2009 — Gelijke behandeling — Motiveringsplicht — Artikel 75 van verordening nr. 207/2009”]

text:
               11.7.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 251/30

         Arrest van het Gerecht van 26 mei 2016 – Bimbo/EUIPO (THE SNACK COMPANY)
   (Zaak T-331/15) (1)

   ([„Uniemerk - Aanvraag voor Uniebeeldmerk THE SNACK COMPANY - Absolute weigeringsgronden - Beschrijvend karakter - Geen onderscheidend vermogen - Artikel 7, lid 1, onder b) en c), en lid 2, van verordening (EG) nr. 207/2009 - Gelijke behandeling - Motiveringsplicht - Artikel 75 van verordening nr. 207/2009”])
   (2016/C 251/34)
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Bimbo, SA (Barcelona, Spanje) (vertegenwoordiger: J. Carbonell Callicó, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: J. García Murillo en A. Schifko, gemachtigden)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 31 maart 2015 (zaak R 954/2014-2) inzake een aanvraag tot inschrijving van het beeldteken THE SNACK COMPANY als Uniemerk

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Bimbo, SA wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 262 van 10.8.2015.


title: Zaak T-311/03: Beroep, op 12 september 2003 ingesteld door Nürburgring GmbH tegen Europees Parlement en Raad van de Europese Unie

text:
C 275/48               NL                          Publicatieblad van de Europese Unie                                       15.11.2003
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:                        voorwaarden voor en de wijze van uitvoering van interne
                                                                         onderzoeken. Het tweede middel klaagt over schending van de
—     nietig te verklaren het besluit van het OLAF van 17 mei            artikelen 6 en 9 van verordening nr. 1073/99 (2), alsook van
      2002 of van zijn directeur, waarbij een van de onderzoe-           het beginsel van objectiviteit van onderzoeken door het OLAF,
      kers wegens een belangenconflict in zijn hoofde werd               doordat het bestreden verslag zou zijn opgesteld zonder de
      uitgesloten van het onderzoek van het OLAF naar het                medewerking van de enige bevoegd gebleven ambtenaar.
      IRELA, voorzover hierbij de door deze onderzoeker of
      met zijn medewerking verrichte onderzoekshandelingen
                                                                         (1) Meegedeeld in PB C 112 van 10.5.2003, blz. 44.
      onaangeroerd werden gelaten;
                                                                         (2) Verordening (EG) nr. 1073/1999 van het Europees Parlement en
                                                                             de Raad van 25 mei 1999 betreffende onderzoeken door het
—     nietig te verklaren het besluit van het OLAF van 29 no-                Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) (PB L 136 van
      vember 2002 of van zijn directeur waarbij zijn adminis-                31.5.1999, blz. 1-7).
      tratieve klacht van 29 juli 2002 tegen dat besluit impliciet
      werd verworpen;
—     nietig te verklaren het eindverslag van het OLAF over het
      IRELA van 17 oktober 2002, of het besluit van zijn
      directeur, waarbij dit verslag of de conclusies ervan zijn
      aangenomen;
                                                                         Beroep, op 12 september 2003 ingesteld door Nürburg-
                                                                         ring GmbH tegen Europees Parlement en Raad van de
—     nietig te verklaren het besluit van 28 mei 2003 van de                                        Europese Unie
      directeur van het OLAF, waarbij verzoekers administratie-
      ve klacht van 4 februari 2003 tegen dit verslag is
      afgewezen;                                                                                (Zaak T-311/03)
—     de Commissie te veroordelen tot vergoeding van zijn                                          (2003/C 275/81)
      immateriële schade, voorlopig en ex aequo et bono
      begroot op 10 000 euro;
                                                                                (Procestaal: Duits)
—     de Commissie te veroordelen tot betaling van een voor-
      lopige schadevergoeding van 1 euro wegens schade aan
      zijn loopbaan;
                                                                         Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                                                                         schappen is op 12 september 2003 beroep ingesteld tegen
—     de Commissie te veroordelen tot terugbetaling van de               Europees Parlement en Raad van de Europese Unie door
      kosten die hij voor zijn verdediging heeft gemaakt in het          Nürburgring GmbH (Duitsland), vertegenwoordigd door
      kader van het onderzoek en van zijn administratieve                H.-J. Rabe, bijgestaan door M. A. Dauses.
      klachten tegen het besluit en het litigieuze verslag;
—     de Commissie in de kosten te verwijzen.                            Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
                                                                         —     nietig te verklaren richtlijn 2003/33/EG van het Europees
                                                                               Parlement en de Raad van 26 mei 2003 betreffende de
                                                                               onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrech-
Middelen en voornaamste argumenten                                             telijke bepalingen van de lidstaten inzake de reclame en
                                                                               sponsoring voor tabaksproducten, en in het bijzonder
                                                                               artikel 5, lid 1;
Verzoeker, ambtenaar bij verweerster, heeft bij het Gerecht
(zaak T-96/03 (1)) reeds een beroep ingesteld dat ook strekt tot         —     het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie
nietigverklaring van het besluit van 17 mei 2002 van het                       te verwijzen in de kosten.
OLAF en een verzoek om schadevergoeding ingediend. In het
onderhavige beroep herhaalt verzoeker het reeds in het kader
van zijn eerste beroep gevorderde, maar komt hij ook op tegen
het eindverslag van het onderzoek. In de eerste plaats baseert           Middelen en voornaamste argumenten
hij het onderhavige beroep op de reeds in zaak T-96/03
voorgedragen middelen.
                                                                         Verzoekster houdt op de Nürburgring Formule 1-autoraces.
                                                                         Ondernemingen in de tabaksindustrie leveren een wezenlijke
Vervolgens voert hij nog twee middelen aan. Het eerste                   bijdrage aan de organisatie van deze races. Verzoekster voert
klaagt over schending van de beginselen van het recht van                aan dat op grond van het verbod van artikel 5, lid 1, van de
verdediging, gewettigd vertrouwen en behoorlijk bestuur,                 richtlijn het risico bestaat dat op de Nürburgring geen For-
alsook van besluit 396/1999 van de Commissie betreffende de              mule 1-races meer kunnen worden gehouden.
 ---pagebreak--- 15.11.2003               NL                        Publicatieblad van de Europese Unie                                        C 275/49
Verzoekster klaagt over een procedurefout bij de totstand-               Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
koming van de richtlijn. De door de Raad vastgestelde tekst
van de richtlijn stemt op meerdere punten niet overeen met de            —    de besluiten van 11 december 2002 en 11 juni 2003
door Europees Parlement vastgestelde versie. Dit vormt een                    waarbij verzoekstersbeoordelingsrapport voor de periode
schending van artikel 251 EG. Voorts biedt artikel 95 EG geen                 1999-2001 is goedgekeurd, nietig te verklaren;
toereikende rechtsgrondslag. Artikel 5, lid 1, bevat ongeacht
zijn schijnbare beperking tot grensoverschrijdende sponsorac-
tiviteiten een algemeen verbod van sponsoring voor tabakspro-            —    verweerster overeenkomstig artikel 87, lid 2, van het
ducten. Volgens het arrest van het Hof in zaak C-376/98 (1)                   Reglement voor de procesvoering van het Gerecht te
rechtvaardigt artikel 95 EG echter geen algemeen verbod van                   verwijzen in de kosten van het geding, en overeenkomstig
sponsoring.                                                                   artikel 91, sub b, van het Reglement, in de in verband
                                                                              met de procedure gemaakte noodzakelijke kosten, in het
                                                                              bijzonder de kosten voor domiciliekeuze, de reis- en
                                                                              verblijfkosten, en de honoraria en kosten van de ad-
Ook stelt verzoekster dat met de keuze van artikel 95 EG als                  vocaten.
rechtsgrondslag het harmonisatieverbod op het gebied van de
volksgezondheid in artikel 152, lid 4, EG werd omzeild. Verder
klaagt verzoekster dat de onbepaalde formulering van het
sponsoringverbod inbreuk maakt op het vereiste van voldoen-
de bepaaldheid, dat deel uitmaakt van het ook in het gemeen-             Middelen en voornaamste argumenten
schapsrecht fundamentele rechtszekerheidsbeginsel.
                                                                         Tot staving van haar beroep stelt verzoekster schending van
Tenslotte stelt verzoekster dat artikel 5, lid 1, van de richtlijn       artikel 43 van het Statuut en een kennelijke beoordelingsfout.
in verhouding tot zowel het door de gemeenschapswetgever                 Bovendien verwijt zij de Commissie misbruik van bevoegdheid.
aangegeven interne-marktdoel alsook de daadwerkelijk nage-
streefde bescherming van de volksgezondheid onevenredig is
en daarmee inbreuk maakt op een fundamenteel beginsel van
de Europese Unie. Daarbij komt nog dat het verbod ingrijpt in
de grondrechtelijk beschermde eigendomspositie van verzoek-
ster.
(1) Arrest van 5 oktober 2000, Duitsland/Parlement en Raad, C-376/       Beroep, op 15 september 2003 ingesteld door vennoot-
    98, Jurispr. blz. I-8419.                                            schap Musée Grévin tegen Commissie van de Europese
                                                                                Gemeenschappen
                                                                                (Zaak T-314/03)
                                                                                (2003/C 275/83)
Beroep, op 11 september 2003 ingesteld door Annelies                                              (Procestaal: Frans)
Keyman tegen Commissie van de Europese Gemeenschap-
                                   pen
                           (Zaak T-313/03)                               Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                                                                         schappen is op 15 september 2003 beroep ingesteld tegen
                                                                         Commissie van de Europese Gemeenschappen door vennoot-
                           (2003/C 275/82)                               schap Musée Grévin, gevestigd te Parijs, vertegenwoordigd
                                                                         door B. Geneste en O. Davidson, advocaten.
                            (Procestaal: Frans)
                                                                         Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
                                                                         —    de beslissing van de Commissie van 8 juli 2003 waarin
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-                     wordt gevorderd dat de vennootschap Musée Grévin de
schappen is op 11 september 2003 beroep ingesteld tegen                       gesteld onverschuldigd betaalde bedragen terugbetaalt,
Commissie van de Europese Gemeenschappen door Annelies                        nietig te verklaren;
Keyman, wonende te Overijse (België), vertegenwoordigd door
C. Mourato, advocaat.                                                    —    de Commissie te verwijzen in de kosten.


title: ARREST VAN HET HOF (Vierde Kamer) van 3 december 1998 in zaak C-259/97 (verzoek van het Finanzgericht Düsseldorf om een prejudiciële beslissing): U. Clees tegen Hauptzollamt Wuppertal (Gemeenschappelijk douanetarief - Verzamelingen en voorwerpen voor verzamelingen, met een historisch of etnologisch belang - Oude auto's)

text:
C 20/14               NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  23.1.1999
wijziging van Verordening (EEG) nr. 2658/87 met betrek-            Finanzgericht Düsseldorf (Duitsland), in het aldaar aan-
king tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het               hangig geding tussen U. Clees en Hauptzollamt Wuppertal,
gemeenschappelijk douanetarief en Verordening (EEG)                betreffende een prejudicieÈle beslissing over de uitlegging
nr. 918/83 betreffende de instelling van een communau-             van tariefpost 9705 van de gecombineerde nomenclatuur
taire regeling inzake douanevrijstellingen (PB L 123 van           in bijlage I bij Verordening (EEG) nr. 2658/87 van de
17.5.1988, blz. 2), heeft het Hof (Eerste Kamer), samen-           Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en sta-
gesteld als volgt: P. Jann (rapporteur), kamerpresident,           tistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief
D. A. O. Edward en L. Sevón, rechters; advocaat-generaal:          (PB L 256 van 7.9.1987, blz. 1), heeft het Hof (Vierde
F. G. Jacobs; griffier: H. von Holstein, adjunct-griffier, op      Kamer), samengesteld als volgt: P. J. G. Kapteyn, kamer-
3 december 1998 een arrest gewezen waarvan het dictum              president, H. Ragnemalm en K. M. Ioannou (rapporteur),
luidt als volgt:                                                   rechters; advocaat-generaal: P. LeÂger; griffier: R. Grass, op
                                                                   3 december 1998 een arrest gewezen waarvan het dictum
                                                                   luidt als volgt:
Artikel 112, lid 2, onder c), van Verordening (EEG)
nr. 918/83 van de Raad van 28 maart 1983 betreffende de
instelling van een communautaire regeling inzake dou-
anevrijstellingen, zoals gewijzigd bij Verordening (EEG)           Tariefpost 9705 van de gecombineerde nomenclatuur in
nr. 1315/88 van de Raad van 3 mei 1988 tot wijziging van           bijlage I bij Verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad
Verordening (EEG) nr. 2658/87 met betrekking tot de                van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistiek-
tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk         nomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief,
douanetarief en Verordening (EEG) nr. 918/83 betreffende           moet aldus worden uitgelegd, dat motorvoertuigen
de instelling van een communautaire regeling inzake dou-
anevrijstellingen, moet worden uitgelegd als volgt:
                                                                   Ð in hun originele staat, zonder ingrijpende wijzigingen
De definitie die bedoeld artikel geeft van het begrip ¹nor-
                                                                        aan het chassis, de stuurinrichting of het remsysteem,
male reservoirsº strekt zich niet uit tot reservoirs die zijn
                                                                        de motor, enz,
aangebracht in of aan containers met een koelsysteem, die
zijn bestemd voor wegvervoer over lange afstand, wanneer
die reservoirs door een dealer van de constructeur of door
een carrosseriebouwer blijvend zijn aangebracht om
bepaalde economische doelstellingen te bereiken.                   Ð minstens 30 jaar oud, en
(1) PB C 252 van 16.8.1997.
                                                                   Ð van een model of type dat niet meer in productie is,
                                                                   worden vermoed een historisch of etnografisch belang te
                   ARREST VAN HET HOF                              hebben.
                        (Vierde Kamer)
                     van 3 december 1998
                                                                   Een motorvoertuig dat aan deze voorwaarden voldoet, is
in zaak C-259/97 (verzoek van het Finanzgericht Düssel-
                                                                   echter niet van historisch of etnografisch belang, wanneer
dorf om een prejudicieÈle beslissing): U. Clees tegen Haupt-
                                                                   de bevoegde autoriteit aantoont dat het niet een kenmer-
                     zollamt Wuppertal (1)
                                                                   kende stap in de ontwikkeling van de menselijke verwor-
(Gemeenschappelijk douanetarief Ð Verzamelingen en                 venheden kan documenteren of een fase van deze ontwik-
voorwerpen voor verzamelingen, met een historisch of               kelingen kan belichten.
             etnologisch belang Ð Oude auto's)
                        (1999/C 20/22)
                                                                   Bovendien moet zijn voldaan aan de in de rechtspraak van
                      (Procestaal: Duits)                          het Hof vastgestelde criteria betreffende de geschiktheid
                                                                   van een voertuig om in een verzameling te worden opge-
                                                                   nomen.
 (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in
                de Jurisprudentie van het Hof)                     (1) PB C 295 van 27.9.1997.
In zaak C-259/97, betreffende een verzoek aan het Hof
krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van het


title: Zaak T-463/147: Beroep ingesteld op 25 juli 2017 — Raise Conseil/EUIPO — Raizers (RAISE)

text:
               2.10.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 330/11

         Beroep ingesteld op 25 juli 2017 — Raise Conseil/EUIPO — Raizers (RAISE)
   (Zaak T-463/147)
   (2017/C 330/14)
   Taal van het verzoekschrift: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Raise Conseil (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordiger: F. Fajgenbaum, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Raizers (Parijs)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Houder van het betrokken merk: verzoekende partij

      Betrokken merk: Uniewoordmerk „RAISE” — Uniemerk nr. 11 508 967

      Procedure voor het EUIPO: nietigheidsprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 24 mei 2017 in zaak R 1606/2016-5

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing voor zover daarbij het Uniemerk RAISE nr. 11 508 967 wegens het ontbreken van onderscheidend vermogen in de zin van artikel 7, lid 1, onder b), van de Uniemerkenverordening nietig is verklaard voor de volgende diensten van klasse 36 „Financiële zaken; financiële informatie; financieel beheer; financieringen; financiële analyse; vorming van fondsen of kapitaalbelegging; financiële advisering; sponsoring; financiële zaken (uitlenen); financiële ramingen of begrotingen (verzekeringen, banken, onroerend goed); vorming van fondsen, plaatsing van kapitalen; factoring; uitgifte van waardebonnen; beursnoteringen; beursmakelaardij; monetaire zaken; geldwisseldiensten; fiscale taxaties en expertises; makelaardij in onroerende goederen; verzekeringen; diensten van een voorzorgsfonds; direct bankieren; uitgifte van reischeques of kredietkaarten; taxatie van onroerende goederen; beheer van onroerende goederen”:

               —

               verwijzing van de vennootschap Raizers, die de vordering tot nietigverklaring heeft ingesteld, in haar eigen kosten en in de kosten van de vennootschap Raise Conseil, daaronder de vertegenwoordigingskosten.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 7, lid 1, onder b) van verordening nr. 207/2009.


title: Zaak F-14/07: Beroep ingesteld op 27 februari 2007 — Caló/Commissie

text:
               14.4.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/57

         Beroep ingesteld op 27 februari 2007 — Caló/Commissie
   (Zaak F-14/07)
   (2007/C 82/120)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Giuseppe Caló (Luxemburg, Luxemburg) (vertegenwoordigers: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis en E. Marchal, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               nietigverklaring van het besluit om verzoekers sollicitatie naar het ambt van directeur van het directoraat „Bedrijfsstatistieken ”van het Bureau voor de statistiek van de Europese Gemeenschappen af te wijzen;

               —

               nietigverklaring van het besluit om X in dat ambt aan te stellen;

               —

               veroordeling van de verwerende partij tot betaling aan verzoeker van een symbolische schadevergoeding van 1 EUR wegens dienstfout;

               —

               verwijzing van de verwerende partij in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoeker, ambtenaar van verweerster, is bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen opgekomen tegen het besluit om hem te herplaatsen in de functie van hoofdadviseur bij zijn DG van tewerkstelling (1) en tegen het besluit om zijn sollicitatie naar een ambt van directeur bij datzelfde DG af te wijzen (2). Bij het Gerecht voor ambtenarenzaken (3) is hij opgekomen tegen de in het kader van de reorganisatie van DG Eurostat genomen besluiten om zijn sollicitatie naar een ambt van directeur af te wijzen. Thans betwist hij het besluit om zijn sollicitatie naar een ander ambt van directeur bij datzelfde DG af te wijzen en een andere kandidaat in dat ambt te benoemen.
   Tot staving van zijn beroep stelt verzoeker onder meer dat er sprake is van een kennelijk onjuiste beoordeling alsmede van schending: i) van de artikelen 7, 29 en 45 van het Statuut; ii) van de regels betreffende de beoordeling, selectie en aanstelling van het hoger kaderpersoneel van de Commissie, zoals gedefinieerd in een mededeling van 22 november 2000; iii) van de regels betreffende de beoordeling van het hoger kaderpersoneel van de rang A 1 en A 2, zoals gedefinieerd in een mededeling van 10 maart 2004; iv) van kennisgeving van vacature COM/2006/164.

      (1)  Zaak T-118/04 (PB C 118 van 30.4.2004, blz. 47).

      (2)  Zaak T-134/04 (PB C 146 van 29.5.2004, blz. 6).

      (3)  Zaak F-79/06 (PB C 237 van 30.9.2006, blz. 17).


title: Zaak C-388/16: Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 13 juli 2017 — Europese Commissie/Koninkrijk Spanje (Niet-nakoming — Arrest van Hof waarin niet-nakoming wordt vastgesteld — Niet-uitvoering — Artikel 260, lid 2, VWEU — Financiële sancties — Forfaitaire som)

text:
               4.9.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 293/11

         Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 13 juli 2017 — Europese Commissie/Koninkrijk Spanje
   (Zaak C-388/16) (1)

   ((Niet-nakoming - Arrest van Hof waarin niet-nakoming wordt vastgesteld - Niet-uitvoering - Artikel 260, lid 2, VWEU - Financiële sancties - Forfaitaire som))
   (2017/C 293/14)
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: L. Nicolae en S. Pardo Quintillán, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordigers: M. A. Sampol Pucurull en A. Rubio González, gemachtigden)

      Dictum

               1)

               Door op de datum waarop de termijn verstreek die was gesteld in de aanmaningsbrief van de Europese Commissie, namelijk op 20 september 2015, niet alle maatregelen te hebben getroffen die nodig waren ter uitvoering van het arrest van 11 december 2014, Commissie/Spanje (C-576/13, niet gepubliceerd, EU:C:2014:2430), is het Koninkrijk Spanje de krachtens artikel 260, lid 1, VWEU op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.

               2)

               Het Koninkrijk Spanje wordt veroordeeld om aan de Europese Commissie een forfaitaire som van 3 miljoen EUR te betalen.

               3)

               Het Koninkrijk Spanje wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 314 van 29.8.2016.


title: Doorhaling van zaak C-21/98

text:
5.9.98                NL               Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                            C 278/33
              Doorhaling van zaak C-21/98 (1)                                  Doorhaling van zaak C-123/96 (1)
                        (98/C 278/63)                                                     (98/C 278/67)
De president van het Hof van Justitie van de Europese             De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 8 mei 1998 de            Gemeenschappen heeft bij beschikking van 19 mei 1998
doorhaling in het register gelast van zaak C-21/98: Com-          de doorhaling in het register gelast van zaak C-123/96:
missie van de Europese Gemeenschappen tegen Ierland.              Koninkrijk Spanje tegen Commissie van de Europese
                                                                  Gemeenschappen.
(1) PB C 72 van 7.3.1998.
                                                                  (1) PB C 180 van 22.6.1996.
              Doorhaling van zaak C-277/96 (1)
                        (98/C 278/64)                                          Doorhaling van zaak C-199/96 (1)
                                                                                (98/C 278/68)
De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 14 mei 1998
de doorhaling in het register gelast van zaak C-277/96            De president van het Hof van Justitie van de Europese
(verzoek van het Hessische Landesarbeitsgericht om een            Gemeenschappen heeft bij beschikking van 19 mei 1998
prejudicieÈle beslissing): H.-J. Dick tegen EB-Schulungs-         de doorhaling in het register gelast van zaak C-199/96:
Gesellschaft mbH i. L.                                            Koninkrijk Spanje tegen Commissie van de Europese
                                                                  Gemeenschappen.
(1) PB C 318 van 26.10.1996.
                                                                  (1) PB C 269 van 14.9.1996.
              Doorhaling van zaak C-40/97 (1)
                        (98/C 278/65)                                          Doorhaling van zaak C-299/97 (1)
                                                                                (98/C 278/69)
De president van de Derde Kamer van het Hof van Justitie
van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking              De president van het Hof van Justitie van de Europese
van 14 mei 1998 de doorhaling in het register gelast van          Gemeenschappen heeft bij beschikking van 20 mei 1998
zaak C-40/97 (verzoek van het Sozialgericht Hamburg om            de doorhaling in het register gelast van zaak C-299/97:
een prejudicieÈle beslissing): P. M. Jordy tegen Techniker        Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Portu-
Krankenkasse en Techniker Krankenkasse Pflegeversiche-            gese Republiek.
rung.
                                                                  (1) PB C 318 van 18.10.1997.
(1) PB C 94 van 22.3.1997.
                                                                               Doorhaling van zaak C-282/97 (1)
              Doorhaling van zaak C-11/96 (1)
                                                                                (98/C 278/70)
                        (98/C 278/66)
De president van het Hof van Justitie van de Europese             De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 19 mei 1998              Gemeenschappen heeft bij beschikking van 25 mei 1998
de doorhaling in het register gelast van zaak C-11/96:            de doorhaling in het register gelast van zaak C-282/97:
Koninkrijk Spanje tegen Commissie van de Europese                 Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse
Gemeenschappen.                                                   Republiek.
(1) PB C 95 van 30.3.1996.                                        (1) PB C 295 van 27.9.1997.


title: Zaak C-32/15 P: Hogere voorziening ingesteld op 28 januari 2015 door Electrabel SA, Dunamenti Erőmű Zrt tegen de beschikking van het Gerecht (Negende kamer) van 13 november 2014 in zaak T-40/14, Electrabel SA, Dunamenti Erőmű Zrt/Europese Commissie

text:
               16.3.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 89/15

         Hogere voorziening ingesteld op 28 januari 2015 door Electrabel SA, Dunamenti Erőmű Zrt tegen de beschikking van het Gerecht (Negende kamer) van 13 november 2014 in zaak T-40/14, Electrabel SA, Dunamenti Erőmű Zrt/Europese Commissie
   (Zaak C-32/15 P)
   (2015/C 089/16)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwiranten: Electrabel SA, Dunamenti Erőmű Zrt (vertegenwoordiger: J. Philippe, advocaat)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               de beschikking van het Gerecht van 13 november 2014 in zaak T-40/14 vernietigen voor zover daarbij het beroep van rekwiranten niet-ontvankelijk is verklaard;

               —

               het beroep van rekwiranten ontvankelijk verklaren of, subsidiair, het beroep ontvankelijk verklaren voor de periode vanaf 10 januari 2009;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten van de procedure voor het Gerecht en het Hof van Justitie.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwiranten voeren vier middelen aan. Bij de bestreden beschikking heeft het Gerecht het door rekwiranten ingediende verzoek afgewezen dat in wezen strekte tot vergoeding van de verliezen die zij geleden hebben als gevolg van het feit dat de stroomafnameovereenkomst (Power Purchase Agreement of PPA) is beëindigd in het kader van de uitvoering van het onrechtmatige besluit 2009/609/EG van 4 juni 2008 van de Commissie betreffende de steunmaatregel C 41/05 (1). Het Gerecht heeft geoordeeld dat de vordering van rekwiranten was verjaard en heeft hun verzoek niet ontvankelijk verklaard.
   Met hun eerste middel wijzen rekwiranten er eerbiedig op dat het Gerecht niet heeft gemotiveerd waarom artikel 102, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht (het Reglement voor de procesvoering), dat voorziet in een verlenging van procestermijnen wegens afstand, niet van toepassing is op het verzoek van rekwiranten, ondanks dat lezing van de Verdragen, het Statuut van het Hof van Justitie (het Statuut) en het Reglement voor de procesvoering laat zien dat artikel 102, lid 2, van toepassing is op de in de eerste alinea van artikel 46 van het Statuut neergelegde verjaringstermijn.
   Met hun tweede middel brengen rekwiranten eerbiedig onder de aandacht dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de toepassing van artikel 268 en artikel 340, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) door van rekwiranten te vergen dat zij de doorlopende aard van hun schade in hun aanvankelijke verzoek aanvoeren.
   Met hun derde middel wijzen rekwiranten er eerbiedig op dat het Gerecht niet heeft gemotiveerd waarom de rechtspraak waarnaar rekwiranten hebben verwezen ter onderbouwing van de doorlopende aard van hun schade niet vergelijkbaar is met hun situatie, ondanks dat rekwiranten ter zake een uitvoerige uiteenzetting hebben gegeven.
   Met hun vierde middel brengen rekwiranten eerbiedig onder de aandacht dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door het betoog van rekwiranten dat hun schade voortdurend is te verwerpen op de grond dat het besluit van de Commissie nog voorwerp van beoordeling is.

      (1)  PB L 225, blz. 53.


title: Zaak C-16/12: Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 6 juli 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Gyulai Törvényszék — Hongarije) — HERMES Hitel és Faktor Zrt/Nemzeti Földalapkezelő Szervezet (Prejudiciële verwijzing — Algemene beginselen van het Unierecht — Boswet — Geen band met recht van Unie — Kennelijke onbevoegdheid van Hof)

text:
               6.10.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 303/7

         Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 6 juli 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Gyulai Törvényszék — Hongarije) — HERMES Hitel és Faktor Zrt/Nemzeti Földalapkezelő Szervezet
   (Zaak C-16/12) (1)

   (Prejudiciële verwijzing - Algemene beginselen van het Unierecht - Boswet - Geen band met recht van Unie - Kennelijke onbevoegdheid van Hof)
   2012/C 303/13
   Procestaal: Hongaars

      Verwijzende rechter

   Gyulai Törvényszék

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: HERMES Hitel és Faktor Zrt

      Verwerende partij: Nemzeti Földalapkezelő Szervezet

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Gyulai Törvényszék — Uitlegging van de algemene beginselen van het Unierecht — Overeenkomst voor een hypotheeklening gesloten tussen een financiële instelling en een openbare instelling — Wetswijziging waarbij wordt vastgesteld dat bepaalde, vroeger als overdraagbare goederen aangemerkte, bosgebieden buiten de handel zijn — Wijziging die een beletsel vormt voor de openbare verkoop van de met die hypotheek bezwaarde terreinen in het kader van de door de schuldeiser wegens de wanprestatie van de schuldenaar ingeleide gerechtelijke procedure

      Dictum

   Het Hof van Justitie van de Europese Unie is kennelijk onbevoegd om de door Gyulai Törvényszék (Hongarije) bij beslissing van 4 januari 2012 gestelde vragen te beantwoorden.

      (1)  PB C 126 van 28.4.2012.


               26.5.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 117/1

         (2007/C 117/01)
   Laatste publicatie van het Hof van Justitie in het Publicatieblad van de Europese Unie

         PB C 95 van 28.4.2007

   Historisch overzicht van de vroegere publicaties

      PB C 82 van 14.4.2007

      PB C 69 van 24.3.2007

      PB C 56 van 10.3.2007

      PB C 42 van 24.2.2007

      PB C 20 van 27.1.2007

      PB C 331 van 30.12.2006

   Deze teksten zijn beschikbaar in:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Zaak C-665/13: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal do Trabalho de Lisboa (Portugal) op 16 december 2013 — Sindicato Nacional dos Profissionais de Seguros e Afins/Via Directa — Companhia de Seguros SA

text:
               22.3.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 85/12

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal do Trabalho de Lisboa (Portugal) op 16 december 2013 — Sindicato Nacional dos Profissionais de Seguros e Afins/Via Directa — Companhia de Seguros SA
   (Zaak C-665/13)
   2014/C 85/21
   Procestaal: Portugees

      Verwijzende rechter

   Tribunal do Trabalho de Lisboa

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Sindicato Nacional dos Profissionais de Seguros e Afins

      Verwerende partij: Via Directa — Companhia de Seguros SA

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet het gelijkheidsbeginsel, waar het discriminatieverbod uit voortvloeit, aldus worden uitgelegd dat het van toepassing is op werknemers in de publieke sector?

               2)

               Levert het feit dat de staat eenzijdig voorschrijft dat de betaling van deze vergoedingen moet worden geschorst, een discriminatie op grond van de juridische aard van de arbeidsbetrekking op wanneer deze schorsing slechts geldt voor een specifieke categorie werknemers, namelijk die van de publieke sector?


title: Zaak T-207/16: Beroep ingesteld op 4 mei 2016 – Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis/Commissie

text:
               11.7.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 251/36

         Beroep ingesteld op 4 mei 2016 – Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis/Commissie
   (Zaak T-207/16)
   (2016/C 251/42)
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Verzoekende partij: Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis (Thessaloniki, Griekenland) (vertegenwoordiger: V. Christianos, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               Het jegens verzoeker genomen uitsluitingsbesluit nietig verklaren;

               —

               het besluit tot opneming in en tot activering van het systeem voor vroegtijdige waarschuwing en/of van het integrale systeem voor vroegtijdige opsporing en uitsluiting, nietig verklaren; en

               —

               verweerster verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoeker vordert nietigverklaring, ten eerste, van het besluit van de verantwoordelijke ordonnateur en/of de verantwoordelijke aanbestedende instantie tot uitsluiting van verzoeker en, ten tweede, van het besluit van de verantwoordelijke ordonnateur en/of de verantwoordelijke aanbestedende instantie waarbij de opneming is aangevraagd of verricht alsmede de uitsluitingswaarschuwing ten aanzien van verzoeker door de Commissie is geactiveerd in het systeem voor vroegtijdige waarschuwing (Early Warning System) en/of in het integrale systeem voor vroegtijdige opsporing en uitsluiting (Early Detection and Exclusion System), dat door de Europese Commissie wordt beheerd.
   Verzoeker betoogt dat de bestreden handelingen om de volgende redenen moeten worden nietig verklaard:

               1.

               Ten eerste wegens schending van wezenlijke vormvoorschriften.

               2.

               Ten tweede wegens schending van de bepalingen van besluit 2014/792/ΕU (1) betreffende het systeem voor vroegtijdige waarschuwing en van verordening nr. 2015/1929 (2) betreffende het integrale systeem voor vroegtijdige opsporing en uitsluiting.

               3.

               Ten derde wegens schending van de algemene beginselen van behoorlijk bestuur en transparantie.

      (1)  Besluit 2014/792/EU van de Commissie van 13 november 2014 betreffende het systeem voor vroegtijdige waarschuwing dat door de ordonnateurs van de Commissie en de uitvoerende agentschappen dient te worden gebruikt (PB 2014, L 329, blz. 68)

      (2)  Verordening (EU, Euratom) 2015/1929 van het Europees Parlement en de Raad van 28 oktober 2015 tot wijziging van Verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie (PB 2015, L 286, blz. 1)


title: Zaak F-94/10: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 18 mei 2011 — Carpenito/Raad

text:
               27.8.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 252/58

         Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 18 mei 2011 — Carpenito/Raad
   (Zaak F-94/10) (1)

   2011/C 252/130
   Procestaal: Frans
   De president van de Derde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 13 van 15.1.2011, blz. 41.


title: Zaak C-21/15 P: Hogere voorziening ingesteld op 19 januari 2015 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer — uitgebreid) van 7 november 2014 in zaak T-399/11, Banco Santander en Santusa/Commissie

text:
               9.3.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 81/11

         Hogere voorziening ingesteld op 19 januari 2015 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer — uitgebreid) van 7 november 2014 in zaak T-399/11, Banco Santander en Santusa/Commissie
   (Zaak C-21/15 P)
   (2015/C 081/14)
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: R. Lyal, B. Stromsky, C. Urraca Caviedes en P. Němečková, gemachtigden)

      Andere partijen in de procedure: Banco Santander, S.A. en Santusa Holding, S.L.

      Conclusies

               —

               het bestreden arrest vernietigen;

               —

               de zaak terugverwijzen naar het Gerecht van de Europese Unie;

               —

               de beslissing omtrent de kosten aanhouden.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door artikel 107, lid 1, VWEU en in het bijzonder het daarin besloten liggende begrip selectieve staatssteun onjuist uit te leggen.
   Dit enige middel in hogere voorziening valt uiteen in twee op de onjuiste rechtsopvatting gebaseerde onderdelen:

               —

               in de eerste plaats heeft het Gerecht ten onrechte verlangd dat om aan te tonen dat een maatregel selectief is, er sprake moet zijn van een begunstigde groep van ondernemingen met eigen specifieke (vooraf bepaalbare) kenmerken, en

               —

               in de tweede plaats heeft het Gerecht het begrip selectieve staatssteun onjuist uitgelegd doordat een kunstmatig onderscheid wordt gemaakt tussen exportsteun voor goederen en exportsteun voor kapitaal.


title: Zaak C-310/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Spetsializiran nakazatelen sad (Bulgarije) op 31 mei 2016 — Strafzaak tegen Petar Dzivev

text:
               29.8.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 314/11

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Spetsializiran nakazatelen sad (Bulgarije) op 31 mei 2016 — Strafzaak tegen Petar Dzivev
   (Zaak C-310/16)
   (2016/C 314/17)
   Procestaal: Bulgaars

      Verwijzende rechter

   Spetsializiran nakazatelen sad

      Partijen in de strafzaak

   Petar Dzivev

      Prejudiciële vragen

               1.

               Is het verenigbaar met:

                           —

                           artikel 325, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, dat bepaalt dat de lidstaten maatregelen nemen met het oog op een doeltreffende bescherming tegen fraude en andere tegen de financiële belangen van de Unie gerichte onwettige activiteiten;

                           —

                           artikel 2, lid 1, juncto artikel 1, lid 1, onder b), van de overeenkomst aangaande de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen (PIF-overeenkomst) juncto artikel 2, lid 1, onder b), van het besluit 2007/436/EG [Euratom van de Raad van 7 juni 2007 betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Gemeenschappen], op grond waarvan elke lidstaat de nodige maatregelen neemt om de doeltreffende bestraffing van btw-ontduiking te waarborgen;

                           —

                           artikel 47, eerste en tweede alinea, van het Handvest, dat het recht op een doeltreffende voorziening in rechte bij een vooraf bij wet ingesteld gerecht waarborgt,

                     wanneer naar nationaal recht de bewijzen die zijn verkregen door de inzet van „bijzondere opsporingsmethoden”, namelijk door middel van het plaatsen van een telefoontap op personen tegen wie later een aanklacht wegens belastingontduiking is uitgebracht, niet mogen worden gebruikt, aangezien het bevel ertoe is gegeven door een onbevoegde rechter, en daarbij aan de volgende voorwaarden is voldaan:

                           —

                           op een eerder tijdstip (tussen een en drie maanden van tevoren) werd verzocht om een telefoontap op een deel van dit telefoonverkeer, welke werd bevolen door dezelfde rechter, waarbij deze op dat tijdstip nog bevoegd was;

                           —

                           het verzoek om het bevel tot de betrokken telefoontap (tot verlenging van de eerdere telefoontap en tot plaatsing van een telefoontap op nieuwe aansluitingen) werd ingediend bij dezelfde rechter, die niet meer bevoegd was, aangezien zijn bevoegdheid vlak daarvoor was overgedragen aan een andere rechter; de oorspronkelijke rechter heeft ondanks zijn ontbrekende bevoegdheid de gegrondheid van het verzoek onderzocht en het bevel gegeven;

                           —

                           op een later tijdstip (ongeveer een maand later) werd opnieuw om het bevel tot plaatsing van een telefoontap op dezelfde aansluitingen verzocht, welk bevel door de thans daartoe bevoegde rechter werd gegeven;

                           —

                           de gegeven bevelen zijn feitelijk geen van alle gemotiveerd;

                           —

                           het rechtsvoorschrift waarop de bevoegdheidsoverdracht berustte was onduidelijk, leidde tot talrijke tegenstrijdige rechterlijke bevelen en bracht de Varhoven sad er derhalve toe, ongeveer twee jaar na de wettelijke bevoegdheidoverdracht en de betrokken telefoontap, een bindende uitleggingsbeslissing te geven;

                           —

                           de rechter bij wie de onderhavige zaak aanhangig is, is niet bevoegd om te beslissen op verzoeken om inzet van bijzondere opsporingsmethoden (telefoontap); hij is evenwel bevoegd om zich uit te spreken over de rechtmatigheid van een geplaatste telefoontap, waarbij hij ook kan vaststellen dat een bevel niet in overeenstemming is met de wettelijke voorschriften en derhalve af kan zien van een beoordeling van de via deze weg verkregen bewijzen; deze bevoegdheid bestaat alleen wanneer een geldig bevel tot telefoontap is gegeven;

                           —

                           het gebruik van deze bewijzen (telefoongesprekken van de verdachte die werden afgetapt op bevel van een rechter die zijn bevoegdheid reeds had verloren) is van fundamenteel belang voor de beslissing op de vraag naar de verantwoordelijkheid van de verdachte als leider van een criminele vereniging die werd opgericht met als doel het begaan van fiscale delicten op grond van de btw-wet, respectievelijk als aanstichter van de concrete fiscale delicten, waarbij hij enkel kan worden beschuldigd en veroordeeld wanneer deze telefoongesprekken als bewijzen mogen worden gebruikt; anders dient hij te worden vrijgesproken.

               2.

               is het in prejudiciële zaak C-614/14 gewezen arrest op het onderhavige geval van toepassing?


title: Beschikking van het Hof (Tweede kamer) van 28 oktober 2004 in zaak C-236/03 P: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen CMA CGM e.a. (Hogere voorziening — Mededingingsregelingen — Zeevervoer tussen Noord-Europa en Verre Oosten — Geldboeten — Verjaring — Hogere voorziening gedeeltelijk kennelijk niet-ontvankelijk en gedeeltelijk kennelijk ongegrond)

text:
               30.4.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 106/10

      BESCHIKKING VAN HET HOF

   (Tweede kamer)
   van 28 oktober 2004
   in zaak C-236/03 P: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen CMA CGM e.a. (1)

   (Hogere voorziening - Mededingingsregelingen - Zeevervoer tussen Noord-Europa en Verre Oosten - Geldboeten - Verjaring - Hogere voorziening gedeeltelijk kennelijk niet-ontvankelijk en gedeeltelijk kennelijk ongegrond)
   (2005/C 106/19)
   Procestaal: Engels
   In zaak C-236/03 P, betreffende een hogere voorziening krachtens artikel 56 van het Statuut van het Hof van Justitie, ingesteld op 2 juni 2003, Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigde: P. Oliver), andere partijen in de procedure: CMA CGM, gevestigd te Marseille (Frankrijk), Evergreen Marine Corp. Ltd, gevestigd te Taipei, Taiwan (China), Hanjin Shipping Co. Ltd, gevestigd te Taipei, Hapag-Lloyd Container Linie GmbH, gevestigd te Seoel (Zuid-Korea), Kawasaki Kisen Kaisha Ltd, gevestigd te Tokio (Japan), Malaysia International Shipping Corporation Berhad, gevestigd te Kuala Lumpur (Maleisië), Mitsui OSK Lines Ltd, gevestigd te Tokio, Neptune Orient Lines Ltd, gevestigd te Singapore (Singapore), Nippon Yusen Kaisha, gevestigd te Tokio, Orient Overseas Container Line Ltd, gevestigd te Wanchai (China), P & O Nedlloyd Container Liner Ltd, gevestigd te Londen (Verenigd Koninkrijk), Yangming Marine Transport Corp., gevestigd te Taipei, (advocaten: J. Pheasant en M. Levitt), Senator Lines GmbH, voorheen DSR-Senator Lines GmbH, gevestigd te Bremen (Duitsland), (advocaten: J. Pheasant en M. Levitt, alsmede D. Waelbroeck en U. Zinsmeister), en Cho Yang Shipping Co. Ltd, gevestigd te Seoel, in liquidatie, heeft het Hof (Tweede kamer), samengesteld als volgt: C. W. A. Timmermans (rapporteur), kamerpresident, R. Silva de Lapuerta, R. Schintgen, G. Arestis en J. Klučka, rechters; advocaat-generaal: J. Kokott; griffier: R. Grass, op 28 oktober 2004 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:

               1.

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2.

               De Commissie van de Europese Gemeenschappen wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 184, van 02.08.2003.


title: Zaak T-322/13: Arrest van het Gerecht van 22 januari 2015 — Tsujimoto/BHIM — Kenzo (KENZO) [ „Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk KENZO — Ouder gemeenschapswoordmerk KENZO — Relatieve weigeringsgrond — Bekendheid — Artikel 8, lid 5, van verordening (EG) nr. 207/2009 — Niet-tijdige overlegging van documenten — Beoordelingsbevoegdheid van de kamer van beroep — Artikel 76, lid 2, van verordening nr. 207/2009” ]

text:
               9.3.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 81/17

         Arrest van het Gerecht van 22 januari 2015 — Tsujimoto/BHIM — Kenzo (KENZO)
   (Zaak T-322/13) (1)

   ([„Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk KENZO - Ouder gemeenschapswoordmerk KENZO - Relatieve weigeringsgrond - Bekendheid - Artikel 8, lid 5, van verordening (EG) nr. 207/2009 - Niet-tijdige overlegging van documenten - Beoordelingsbevoegdheid van de kamer van beroep - Artikel 76, lid 2, van verordening nr. 207/2009”])
   (2015/C 081/22)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Kenzo Tsujimoto (Osaka, Japan) (vertegenwoordiger: A. Wenninger-Lenz, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordigers: aanvankelijk M. Rajh en J. Crespo Carrillo, vervolgens M. Rajh en P. Bullock, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: Kenzo (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordigers: P. Roncaglia, G. Lazzaretti, F. Rossi en N. Parrotta, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 25 maart 2013 (zaak R 1364/2012-2) inzake een oppositieprocedure tussen Kenzo en Kenzo Tsujimoto

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Kenzo Tsujimoto wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 252 van 31.8.2013.


title: Gevoegde zaken C-447/08 en C-448/08: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 8 juli 2010 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Svea hovrätt — Zweden) — Strafzaken tegen Otto Sjöberg (C-447/08), Anders Gerdin (C-448/08) (Vrij verrichten van diensten — Kansspelen — Exploitatie van kansspelen via internet — Promoten van in andere lidstaten georganiseerde kansspelen — Aan openbare organisaties of organisaties zonder winstoogmerk voorbehouden activiteiten — Strafsancties)

text:
               28.8.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 234/8

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 8 juli 2010 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Svea hovrätt — Zweden) — Strafzaken tegen Otto Sjöberg (C-447/08), Anders Gerdin (C-448/08)
   (Gevoegde zaken C-447/08 en C-448/08) (1)

   (Vrij verrichten van diensten - Kansspelen - Exploitatie van kansspelen via internet - Promoten van in andere lidstaten georganiseerde kansspelen - Aan openbare organisaties of organisaties zonder winstoogmerk voorbehouden activiteiten - Strafsancties)
   2010/C 234/12
   Procestaal: Zweeds

      Verwijzende rechter

   Svea hovrätt

      Partijen in de strafzaken

   Otto Sjöberg (C-447/08), Anders Gerdin (C-448/08)

      Voorwerp

   Verzoeken om een prejudiciële beslissing — Svea Hovrätt — Uitlegging van de artikelen 12 EG, 43 EG, 49 EG en 54 EG — Nationale wettelijke regeling die onder dreiging met strafsancties verbiedt om reclame te maken voor de deelneming aan loterijen die zijn georganiseerd in een andere lidstaat

      Dictum

               1)

               Artikel 49 EG moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een regeling van een lidstaat als die in de hoofdgedingen, die verbiedt om bij ingezetenen van die staat reclame te maken voor door particuliere marktdeelnemers met winstoogmerk in andere lidstaten georganiseerde kansspelen.

               2)

               Artikel 49 EG moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een regeling van een lidstaat die kansspelen onderwerpt aan een stelsel van exclusieve rechten en die het promoten van deze in een andere lidstaat georganiseerde spelen strenger bestraft dan het promoten van dergelijke zonder vergunning op het nationale grondgebied georganiseerde spelen. Het staat aan de verwijzende rechter na te gaan of dit bij de nationale regeling in de hoofdgedingen het geval is.

      (1)  PB C 327 van 20.12.2008.


title: Beschikking van het Gerecht van Eerste Aanleg van 2 juli 2004 in zaak T-256/03, Bundesverband der Nahrungsmittel- und Speiseresteverwertung eV en Josef Kloh tegen Commissie van Europese Gemeenschappen (Beroep tot nietigverklaring — Verordening (EG) nr. 1774/2002 — Beschikking 2003/328/EG — Gebruik van keukenafval en etensresten in varkensvoeder — Niet-ontvankelijkheid)

text:
               9.10.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 251/16

      BESCHIKKING VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG

   van 2 juli 2004
   in zaak T-256/03, Bundesverband der Nahrungsmittel- und Speiseresteverwertung eV en Josef Kloh tegen Commissie van Europese Gemeenschappen (1)

   (Beroep tot nietigverklaring - Verordening (EG) nr. 1774/2002 - Beschikking 2003/328/EG - Gebruik van keukenafval en etensresten in varkensvoeder - Niet-ontvankelijkheid)
   (2004/C 251/30)
   Procestaal: Duits
   In zaak T-256/03, Bundesverband der Nahrungsmittel- und Speiseresteverwertung eV, gevestigd te Bochum (Duitsland) en Josef Kloh, wonende te Eichenried (Duitsland), vertegenwoordigd door R. Steiling en S. Wienhues, advocaten, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigde: G. Braun, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg), betreffende een verzoek tot gedeeltelijke nietigverklaring van beschikking 2003/328/EG van de Commissie van 12 mei 2003 inzake overgangsmaatregelen krachtens verordening (EG) nr. 1774/2002 van het Europees Parlement en de Raad wat betreft het gebruik van keukenafval en etensresten van categorie 3 in varkensvoeder en het verbod op hergebruik binnen dezelfde soort betreffende het vervoederen van spoeling aan varkens (PB L 117, blz. 46), heeft het Gerecht (Tweede kamer), samengesteld als volgt: J. Pirrung, kamerpresident, A.W.H. Meij en N.J. Forwood, rechters; griffier: H. Jung, op 2 juli 2004 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Het beroep wordt als kennelijk niet-ontvankelijk verworpen.

               2)

               Verzoekers zullen hun eigen kosten alsmede die van de Commissie dragen.

      (1)  PB C 213 van 6.9.2003.


title: Beschikking van het Hof (Tweede kamer) van 29 oktober 2004 in zaak C-360/02 P, Carlo Ripa di Meana tegen Europees Parlement (Hogere voorziening — Voormalig lid van Europees Parlement — Voorlopige pensioenregeling — Schorsing van betaling van pensioen ten gevolge van verkiezing van betrokkene tot lid van regionale raad — Beroep tot nietigverklaring — Bevestigende handeling — Niet-ontvankelijkheid — Hogere voorziening kennelijk ongegrond)

text:
               22.1.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 19/9

      BESCHIKKING VAN HET HOF

   (Tweede kamer)
   van 29 oktober 2004
   in zaak C-360/02 P, Carlo Ripa di Meana tegen Europees Parlement (1)

   (Hogere voorziening - Voormalig lid van Europees Parlement - Voorlopige pensioenregeling - Schorsing van betaling van pensioen ten gevolge van verkiezing van betrokkene tot lid van regionale raad - Beroep tot nietigverklaring - Bevestigende handeling - Niet-ontvankelijkheid - Hogere voorziening kennelijk ongegrond)
   (2005/C 19/17)
   Procestaal: Italiaans
   In zaak C-360/02 P, betreffende een hogere voorziening krachtens artikel 49 van het Statuut-EG van het Hof van Justitie, ingesteld op 2 oktober 2002, Carlo Ripa di Meana, voormalig lid van het Europees Parlement, wonende te Montecastello di Vibio (Italië), (advocaten: W. Viscardini en G. Donà), andere partij in de procedure: Europees Parlement (gemachtigden: A. Caiola en G. Ricci), verweerder in eerste aanleg, heeft het Hof (Tweede kamer), samengesteld als volgt: C. W. A. Timmermans (rapporteur), kamerpresident, C. Gulmann, J. Makarczyk, P. Kūris en J. Klučka, rechters; advocaat-generaal: M. Poiares Maduro; griffier: R. Grass, op 29 oktober 2004 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Ripa di Meana wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 305 van 7.12.2002.


title: Zaak C-558/08: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 8 juli 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden) — Portakabin Ltd, Portakabin BV/Primakabin BV (Merken — Reclame op internet via zoekwoorden ( „keyword advertising” ) — Richtlijn 89/104/EEG — Artikelen 5 tot en met 7 — Weergave van advertenties op basis van zoekwoord dat gelijk is aan merk — Weergave van advertenties op basis van zoekwoorden die met „kleine verschrijvingen” merk afbeelden — Reclame voor tweedehands waren — Door merkhouder vervaardigde en in handel gebrachte waren — Uitputting van aan merk verbonden recht — Aanbrenging van etiketten met naam van wederverkoper en verwijdering van die waarop merk is aangebracht — Reclame op basis van merk van ander voor tweedehands waren, waaronder, naast door merkhouder vervaardigde waren, waren van andere herkomst)

text:
               28.8.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 234/10

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 8 juli 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden) — Portakabin Ltd, Portakabin BV/Primakabin BV
   (Zaak C-558/08) (1)

   (Merken - Reclame op internet via zoekwoorden („keyword advertising”) - Richtlijn 89/104/EEG - Artikelen 5 tot en met 7 - Weergave van advertenties op basis van zoekwoord dat gelijk is aan merk - Weergave van advertenties op basis van zoekwoorden die met „kleine verschrijvingen” merk afbeelden - Reclame voor tweedehands waren - Door merkhouder vervaardigde en in handel gebrachte waren - Uitputting van aan merk verbonden recht - Aanbrenging van etiketten met naam van wederverkoper en verwijdering van die waarop merk is aangebracht - Reclame op basis van merk van ander voor tweedehands waren, waaronder, naast door merkhouder vervaardigde waren, waren van andere herkomst)
   2010/C 234/15
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Hoge Raad der Nederlanden

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Portakabin Ltd, Portakabin BV

      Verwerende partij: Primakabin BV

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Hoge Raad der Nederlanden — Uitlegging van de artikelen 5, lid 1, sub a, en 5, 6, lid 1, sub b en c, en 7, van de Eerste richtlijn (89/104/EEG) van de Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (PB 1989, L 40, blz. 1) — Recht van merkhouder zich te verzetten tegen ongeoorloofd gebruik van zijn merk — Gebruik — Begrip — Gebruik van het merk als zoekwoord om met behulp van een zoekmachine waren van het genoemde merk op internet te zoeken — Verschijning van een link naar de website van een wederverkoper van waren van het merk

      Dictum

               1)

               Artikel 5, lid 1, van de Eerste richtlijn (89/104/EEG) van de Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten, zoals gewijzigd bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte van 2 mei 1992, moet aldus worden uitgelegd dat de houder van een merk een adverteerder kan verbieden om op basis van een zoekwoord dat gelijk is aan of overeenstemt met dat merk en dat door die adverteerder zonder toestemming van de merkhouder is geselecteerd in het kader van een zoekmachineadvertentiedienst op internet, reclame te maken voor dezelfde waren of diensten als die waarvoor dat merk is ingeschreven, wanneer die reclame het de gemiddelde internetgebruiker onmogelijk of moeilijk maakt te weten of de waren of diensten waarop de advertentie betrekking heeft afkomstig zijn van de merkhouder of een economisch met hem verbonden onderneming, dan wel, integendeel, van een derde.

               2)

               Artikel 6 van richtlijn 89/104, zoals gewijzigd bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte van 2 mei 1992, moet aldus worden uitgelegd dat wanneer het gebruik door adverteerders van tekens die gelijk zijn aan of overeenstemmen met merken als zoekwoorden in het kader van een zoekmachineadvertentiedienst op internet kan worden verboden ingevolge artikel 5 van die richtlijn, deze adverteerders zich in het algemeen niet op de in dit artikel 6, lid 1, vermelde uitzondering kunnen beroepen om aan dat verbod te ontkomen. De nationale rechter dient echter na te gaan of er, gelet op de omstandigheden van de zaak, inderdaad geen gebruik in de zin van artikel 6, lid 1, is geweest dat kan worden beschouwd als gebruik volgens de eerlijke gebruiken in nijverheid en handel.

               3)

               Artikel 7 van richtlijn 89/104, zoals gewijzigd bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte van 2 mei 1992, moet aldus worden uitgelegd dat de houder van een merk een adverteerder niet kan verbieden om, op basis van een teken dat gelijk is aan of overeenstemt met dat merk en dat deze adverteerder zonder toestemming van die houder als zoekwoord heeft geselecteerd in het kader van een zoekmachineadvertentiedienst op internet, reclame te maken voor de wederverkoop van waren die door deze houder zijn vervaardigd en door hem of met zijn toestemming in de Europese Economische Ruimte in de handel zijn gebracht, tenzij een gegronde reden in de zin van lid 2 van voormeld artikel rechtvaardigt dat deze houder zich hiertegen verzet, zoals een gebruik van dat teken dat de indruk wekt dat er een economische band bestaat tussen de wederverkoper en de merkhouder, of een gebruik dat de reputatie van het merk ernstig schaadt.
               De nationale rechter, die dient te beoordelen of in de bij hem aanhangige zaak al dan niet sprake is van een gegronde reden:

                           —

                           kan niet op basis van het enkele feit dat een adverteerder het merk van een ander gebruikt onder de toevoeging van woorden die aangeven dat de betrokken waren worden doorverkocht, zoals „gebruikt” of „tweedehands”, constateren dat de advertentie de indruk wekt dat de wederverkoper en de houder van het merk economisch zijn verbonden of de reputatie van het merk ernstig schaadt;

                           —

                           moet vaststellen dat een dergelijke gegronde reden bestaat wanneer de wederverkoper zonder toestemming van de houder van het merk dat hij in het kader van de reclame voor zijn wederverkoopactiviteiten gebruikt, de vermelding van dit merk heeft verwijderd van de waren die door deze merkhouder zijn vervaardigd en in de handel gebracht en deze vermelding heeft vervangen door een etiket waarop de naam van de wederverkoper vermeld staat, waardoor dat merk onzichtbaar wordt gemaakt, en

                           —

                           moet in zijn overweging betrekken dat het een wederverkoper die is gespecialiseerd in de verkoop van tweedehands waren van een merk niet kan worden verboden gebruik te maken van dit merk om bij het publiek te adverteren voor zijn wederverkoopactiviteiten, die behalve de verkoop van tweedehands waren van bedoeld merk de verkoop van andere tweedehands waren omvatten, tenzij de wederverkoop van deze andere waren, gelet op de omvang, de presentatie of de slechte kwaliteit ervan, het imago dat de houder voor zijn merk heeft weten te creëren, ernstig zou kunnen schaden.

      (1)  PB C 55 van 7.3.2009.