201806220811970772018/C 240/537262017TC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180515464722Zaak T-726/17: Beschikking van het Gerecht van 15 mei 2018 — Commune de Fessenheim e.a. / Commissie („Beroep tot nietigverklaring — Toegang tot documenten — Brief van de Commissie aan de Franse autoriteiten betreffende het compensatieprotocol van de EDF-groep in verband met de intrekking van de vergunning om de kerncentrale van Fessenheim te exploiteren — Impliciete weigering tot toegang — Beroepstermijn — Tardiviteit — Niet-ontvankelijkheid”)
 ---documentbreak--- C2402018NL4620120180515NL0053462472Beschikking van het Gerecht van 15 mei 2018 — Commune de Fessenheim e.a. / Commissie
   (Zaak T-726/17) (
         1
      )
   „(„Beroep tot nietigverklaring — Toegang tot documenten — Brief van de Commissie aan de Franse autoriteiten betreffende het compensatieprotocol van de EDF-groep in verband met de intrekking van de vergunning om de kerncentrale van Fessenheim te exploiteren — Impliciete weigering tot toegang — Beroepstermijn — Tardiviteit — Niet-ontvankelijkheid”)”2018/C 240/53Procestaal: Frans
      Partijen

      Verzoekende partijen: Commune de Fessenheim (Frankrijk), Communauté de communes Pays Rhin-Brisach (Volgelsheim, Frankrijk), Conseil départemental du Haut-Rhin (Colmar, Frankrijk), Conseil régional Grand Est Alsace Champagne-Ardenne Lorraine, (Straatsburg, Frankrijk) (vertegenwoordiger: G. de Rubercy, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Buchet, gemachtigde)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van het impliciete besluit van 10 augustus 2017 waarbij de Commissie heeft geweigerd toegang te verlenen tot de brief van de Commissie van 22 maart 2017 aan de Franse autoriteiten betreffende het compensatieprotocol van de groep Électricité de France (EDF) in verband met de intrekking van de vergunning om de kerncentrale van Fessenheim te exploiteren, nietig verklaren

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

            2)

            Op het verzoek om toelating tot interventie van de Franse Republiek hoeft niet meer te worden beslist.

            3)

            De gemeente Fessenheim, de gemeenschap van gemeenten Pays Rhin-Brisach, de districtsraad van Haut-Rhin en de regionale raad Grand Est Alsace Champagne-Ardenne Lorraine worden verwezen in hun eigen kosten en in die van de Europese Commissie.

            4)

            De Franse Republiek draagt haar eigen kosten.

      (
         1
      )	PB C 13 van 15.1.2018.


201806220191970702018/C 240/091022017CJC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL201804257711Zaak C-102/17: Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 25 april 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal de Contas — Portugal) — Secretaria Regional de Saúde dos Açores/Ministério Público (Prejudiciële verwijzing — Artikel 53, lid 2, en artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Artikel 267 VWEU — Begrip „rechterlijke instantie van een der lidstaten” — Procedure die moet uitmonden in een beslissing die de kenmerken van een rechterlijke uitspraak vertoont — Nationale rekenkamer — Controle vooraf van de legaliteit en budgettaire rechtvaardiging van een overheidsuitgave — Kennelijke niet-ontvankelijkheid)
 ---documentbreak--- C2402018NL710120180425NL00097171Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 25 april 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal de Contas — Portugal) — Secretaria Regional de Saúde dos Açores/Ministério Público
   (Zaak C-102/17) (
         1
      )
   „(Prejudiciële verwijzing — Artikel 53, lid 2, en artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Artikel 267 VWEU — Begrip „rechterlijke instantie van een der lidstaten” — Procedure die moet uitmonden in een beslissing die de kenmerken van een rechterlijke uitspraak vertoont — Nationale rekenkamer — Controle vooraf van de legaliteit en budgettaire rechtvaardiging van een overheidsuitgave — Kennelijke niet-ontvankelijkheid)”2018/C 240/09Procestaal: Portugees
      Verwijzende rechter

   Tribunal de Contas

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Secretaria Regional de Saúde dos Açores
   in tegenwoordigheid van: Ministério Público

      Dictum

   Het verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Tribunal de Contas (Rekenkamer, Portugal) bij beslissing van 17 januari 2017, is kennelijk niet-ontvankelijk.
   (
         1
      )	PB C 151 van 15.5.2017.


201806220721970462018/C 240/398012016TC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180529373711Zaak T-801/16 RENV: Arrest van het Gerecht van 29 mei 2018 — Fedtke / EESC („Openbare dienst — Ambtenaren — Pensionering — Pensioenleeftijd — Verzoek om langer in dienst te mogen blijven — Artikel 52, eerste en tweede alinea, van het Statuut — Dienstbelang — Louter bevestigende handeling — Nieuwe en wezenlijke feiten — Ontvankelijkheid”)
 ---documentbreak--- C2402018NL3710120180529NL0039371371Arrest van het Gerecht van 29 mei 2018 — Fedtke / EESC
   (Zaak T-801/16 RENV) (
         1
      )
   „(„Openbare dienst — Ambtenaren — Pensionering — Pensioenleeftijd — Verzoek om langer in dienst te mogen blijven — Artikel 52, eerste en tweede alinea, van het Statuut — Dienstbelang — Louter bevestigende handeling — Nieuwe en wezenlijke feiten — Ontvankelijkheid”)”2018/C 240/39Procestaal: Frans
      Partijen

      Verzoekende partij: Ingrid Fedtke (Wezembeek-Oppem, België) (vertegenwoordiger: M.-A. Lucas, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Economisch en Sociaal Comité (EESC) (vertegenwoordigers: M. Pascua Mateo, K. Gambino, X. Chamodraka, A. Carvajal en L. Camarena Januzec, gemachtigden, bijgestaan door B. Wägenbaur, advocaat)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van het besluit van het EESC tot afwijzing van verzoeksters verzoek om tot en met de leeftijd van 66 jaar in dienst te mogen blijven

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            Ingrid Fedtke wordt verwezen in de kosten van deze procedure zowel bij het Gerecht van de Europese Unie als bij het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie.

      (
         1
      )	PB C 320 van 28.9.2015 (zaak aanvankelijk ingeschreven bij het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie onder nummer F-107/15, en op 1 september 2016 overgedragen aan het Gerecht van de Europese Unie).


201806220141970532018/C 240/222132018CJC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180326192022Zaak C-213/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale ordinario di Roma (Italië) op 26 maart 2018 — Adriano Guaitoli e.a. / easyJet Airline Co. Ltd
 ---documentbreak--- C2402018NL1920120180326NL0022192202Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale ordinario di Roma (Italië) op 26 maart 2018 — Adriano Guaitoli e.a. / easyJet Airline Co. Ltd
   (Zaak C-213/18)2018/C 240/22Procestaal: Italiaans
      Verwijzende rechter

   Tribunale ordinario di Roma

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Adriano Guaitoli, Concepción Casan Rodriguez, Alessandro Celano Tomassoni, Antonia Cirilli, Lucia Cortini, Mario Giuli, Patrizia Padroni

      Verwerende partij: easyJet Airline Co. Ltd

      Prejudiciële vragen

            1)

            Ingeval een partij wier vlucht is vertraagd of geannuleerd, niet alleen de forfaitaire en uniforme compensatie bedoeld in de artikelen 5, 7 en 9 van verordening nr. 261/04 (
                  1
               ) maar ook de verdere compensatie bedoeld in artikel 12 van diezelfde verordening gezamenlijk vordert, moet artikel 33 van het Verdrag van Montreal dan worden toegepast of wordt de „rechterlijke bevoegdheid” (zowel internationaal als nationaal) in elk geval geregeld door artikel 5 van verordening nr. 44/2001 (
                  2
               )?

            2)

            Moet artikel 33 van het Verdrag van Montreal, indien de in de eerste vraag bedoelde eerste veronderstelling juist is, aldus worden uitgelegd dat dit artikel alleen de verdeling van de rechtsmacht onder de Staten regelt dan wel eveneens de nationale relatieve bevoegdheid binnen de afzonderlijke Staat?

            3)

            Is toepassing van artikel 33 van het Verdrag van Montreal, indien de in de tweede vraag bedoelde eerste veronderstelling juist is, „exclusief”, waardoor toepassing van artikel 5 van verordening nr. 44/2001 is uitgesloten, of kunnen de twee bepalingen gezamenlijk toepassing vinden zodat zowel de rechtsmacht van de Staat als de nationale relatieve bevoegdheid van de gerechten van die Staat rechtstreeks kan worden bepaald?

      (
         1
      )	Verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelĳke regels inzake compensatie en bĳstand aan luchtreizigers bĳ instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (PB L 46, blz. 1).
   (
         2
      )	Verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB L 12, blz. 1).


201806220541970412018/C 240/40672017TC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180518373822Zaak T-67/17: Arrest van het Gerecht van 18 mei 2018 — Italytrade/EUIPO — Tpresso (tèespresso) („Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniewoordmerk tèespresso — Ouder internationaal beeldmerk TPresso en ouder internationaal woordmerk TPRESSO — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), du van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”)
 ---documentbreak--- C2402018NL3720120180518NL0040372382Arrest van het Gerecht van 18 mei 2018 — Italytrade/EUIPO — Tpresso (tèespresso)
   (Zaak T-67/17) (
         1
      )
   „(„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniewoordmerk tèespresso — Ouder internationaal beeldmerk TPresso en ouder internationaal woordmerk TPRESSO — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), du van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”)”2018/C 240/40Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Italytrade Srl (Bari, Italië) (vertegenwoordiger: N. Clemente, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: L. Rampini, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Tpresso SA (Zürich, Zwitserland) (vertegenwoordigers: L. Biglia en R. Spagnolli, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 29 november 2016 (zaak R 959/2016-4) inzake een oppositieprocedure tussen Tpresso en Italytrade

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            Italytrade Srl wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 104 van 3.4.2017.


201806220761970252018/C 240/54TC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180515474711Zaak T-812/17: Beschikking van het Gerecht van 15 mei 2018 — Seco Belgium en Vinçotte / Parlement („Beroep tot nietigverklaring — Overheidsopdrachten voor werken — Aanbestedingsprocedure — Technische controle en technisch advies in het kader van de aankoop van, projecten voor en werken aan vastgoed in het Europees Parlement te Brussel — Afwijzing van de inschrijving van verzoekende partijen en gunning van de opdracht aan een andere inschrijver — Intrekking van de bestreden handeling — Geding zonder voorwerp geraakt — Afdoening zonder beslissing”)
 ---documentbreak--- C2402018NL4710120180515NL0054471471Beschikking van het Gerecht van 15 mei 2018 — Seco Belgium en Vinçotte / Parlement
   (Zaak T-812/17) (
         1
      )
   „(„Beroep tot nietigverklaring — Overheidsopdrachten voor werken — Aanbestedingsprocedure — Technische controle en technisch advies in het kader van de aankoop van, projecten voor en werken aan vastgoed in het Europees Parlement te Brussel — Afwijzing van de inschrijving van verzoekende partijen en gunning van de opdracht aan een andere inschrijver — Intrekking van de bestreden handeling — Geding zonder voorwerp geraakt — Afdoening zonder beslissing”)”2018/C 240/54Procestaal: Frans
      Partijen

      Verzoekende partijen: Seco Belgium (Brussel, België) en Vinçotte (Vilvoorde, België) (vertegenwoordigers: A. Delvaux en R. Simar, advocaten)

      Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: aanvankelijk P. López-Carceller en Z. Nagy, vervolgens Z. Nagy en B. Simon, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van het besluit van het Parlement van 1 december 2017 houdende afwijzing van de offerte die verzoeksters hebben ingediend in het kader van aanbesteding 06D 20/2017/M005, „Technische controle en technisch advies in het kader van de aankoop van, projecten voor en werken aan vastgoed in het Europees Parlement te Brussel”, en houdende gunning van de opdracht aan een andere inschrijver.

      Dictum

            1)

            Op het beroep behoeft niet meer te worden beslist.

            2)

            Het Europees Parlement wordt verwezen in de kosten, daaronder begrepen de kosten van de procedure in kort geding.

      (
         1
      )	PB C 52 van 12.2.2018.


201806220531970592018/C 240/41682017TC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180518383811Zaak T-68/17: Arrest van het Gerecht van 18 mei 2018 — Italytrade/EUIPO — Tpresso (teaespresso) [„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniewoordmerk teaespresso — Ouder internationaal beeldmerk TPresso en ouder internationaal woordmerk TPRESSO — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”]
 ---documentbreak--- C2402018NL3810120180518NL0041381381Arrest van het Gerecht van 18 mei 2018 — Italytrade/EUIPO — Tpresso (teaespresso)
   (Zaak T-68/17) (
         1
      )
   „[„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniewoordmerk teaespresso — Ouder internationaal beeldmerk TPresso en ouder internationaal woordmerk TPRESSO — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”]”2018/C 240/41Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Italytrade Srl (Bari, Italië) (vertegenwoordiger: N. Clemente, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: L. Rampini, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Tpresso SA (Zürich, Zwitserland) (vertegenwoordigers: L. Biglia en R. Spagnolli, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 29 november 2016 (zaak R 1099/2016-4) inzake een oppositieprocedure tussen Tpresso en Italytrade

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            Italytrade Srl wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 104 van 3.4.2017.


201806220211970752018/C 240/232172018CJC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180326202121Zaak C-217/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 26 maart 2018 — La Gazza s.c.r.l. e.a. / Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto
 ---documentbreak--- C2402018NL2010120180326NL0023201212Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 26 maart 2018 — La Gazza s.c.r.l. e.a. / Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto
   (Zaak C-217/18)2018/C 240/23Procestaal: Italiaans
      Verwijzende rechter

   Consiglio di Stato

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: La Gazza s.c.r.l., Umberto Bernardi, Giovanni Bressan, Bruno Ceccato, Alessandro Cerbaro, Virgilio Cerbaro, Alessandro Conte, Antonio Costa, Maurizio Dalla Pria, Daniele Donà, Fausto Guidolin, Gianni Mancon, Claudio Meneghini, Antonio Pesce, Dario Poli, Rino Salvalaggio, Luciano Simioni, Tiziano Sperotto, Armando Tollio, Marco Toson, Silvano Marcon, Lorella Cusinato, Federica Marcon, Eleonora Marcon, Caterina Marcon, Azienda agricola Bacchin Fratelli, Baldisseri Giancarlo e Mario s.s., Azienda agricola Ballardin Bortolino e Giuseppe, Facchinello Egidio e Giuseppe s.s., Azienda agricola Marchioron Fratelli di Marchioron Maurizio e Giuliano, Marchioron Ruggero e Massimo s.s., Azienda agricola Milan di Milan Mauro e Maurizio s.s., Azienda agricola Pettenuzzo Luciano e Aurelio s.s., Azienda agricola Stragliotto di Stragliotto Giovanni & c. s.s., Azienda agricola Todescato Giuseppe e Maurizio s.s., Azienda agricola Toffan Piermaria e Antonio s.s.

      Verwerende partijen: Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto

      Prejudiciële vragen

            1)

            Moet, in een situatie als die welke hier is beschreven en in het hoofdgeding aan de orde is, het Unierecht in die zin worden uitgelegd dat de omstandigheid dat een wettelijke bepaling van een lidstaat in strijd is met artikel 2, lid 2, derde alinea, van verordening (EEG) nr. 3950/92 (
                  1
               ), tot gevolg heeft dat de producenten met een beroep op de bepalingen van die verordening niet verplicht zijn de extra heffing te betalen?

            2)

            Moet, in een situatie als die welke hier is beschreven en in het hoofdgeding aan de orde is, het Unierecht en in het bijzonder het algemene beginsel van bescherming van het vertrouwen, in die zin worden uitgelegd dat het vertrouwen van rechtssubjecten die hebben voldaan aan een door een lidstaat opgelegde verplichting en die profijt hebben gehad van de gevolgen die aan het nakomen van genoemde verplichting zijn verbonden, niet kan worden beschermd wanneer blijkt dat die verplichting in strijd is met het Unierecht?

            3)

            Staan, in een situatie als die welke hier is beschreven en in het hoofdgeding aan de orde is, artikel 9 van verordening (EG) nr. 1392/2001 (
                  2
               ) en het Unierechtelijke begrip „prioritaire categorie” in de weg aan een bepaling van een lidstaat, zoals artikel 2, lid 3, van voorlopig wetsbesluit nr. 157/2004 van de Italiaanse Republiek, waarin de restitutie van een teveel aan extra heffing betaald bedrag op verschillende manieren is geregeld, waarbij ter zake van de termijnen en de wijze van restitutie onderscheid wordt gemaakt tussen enerzijds producenten die zich plichtsgetrouw hebben gehouden aan een nationale bepaling die in strijd blijkt te zijn met het Unierecht, en anderzijds producenten die zich niet aan die bepaling hebben gehouden?

      (
         1
      )	Verordening (EEG) nr. 3950/92 van de Raad van 28 december 1992 tot instelling van een extra heffing in de sector melk en zuivelproducten (PB 1992, L 405, blz. 1).
   (
         2
      )	Verordening (EG) nr. 1392/2001 van de Commissie van 9 juli 2001 houdende vaststelling van de uitvoeringsbepalingen van verordening (EEG) nr. 3950/92 van de Raad tot instelling van een extra heffing in de sector melk en zuivelproducten (PB 2001, L 187, blz. 19).


201806220151970742018/C 240/103272017CJC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL201804127822Zaak C-327/17 P: Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 12 april 2018 — Cryo-Save AG / Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO), MedSkin Solutions Dr. Suwelack AG (Hogere voorziening — Uniemerk — Procedure tot vervallenverklaring — Intrekking van de vordering tot vervallenverklaring — Hogere voorziening die zonder voorwerp is geworden — Afdoening zonder beslissing)
 ---documentbreak--- C2402018NL720120180412NL00107282Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 12 april 2018 — Cryo-Save AG / Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO), MedSkin Solutions Dr. Suwelack AG
   (Zaak C-327/17 P) (
         1
      )
   „(Hogere voorziening — Uniemerk — Procedure tot vervallenverklaring — Intrekking van de vordering tot vervallenverklaring — Hogere voorziening die zonder voorwerp is geworden — Afdoening zonder beslissing)”2018/C 240/10Procestaal: Duits
      Partijen

      Verzoekende partij: Cryo-Save AG (vertegenwoordiger: C. Onken, Rechtsanwältin)

      Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) (vertegenwoordiger: D. Hanf, gemachtigde), MedSkin Solutions Dr. Suwelack AG (vertegenwoordiger: A. Thünken, Rechtsanwalt)

      Dictum

            1)

            Op de hogere voorziening behoeft niet te worden beslist.

            2)

            Cryo-Save AG wordt verwezen in de kosten die het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) in het kader van deze procedure heeft gemaakt.

            3)

            Cryo-Save AG en MedSkin Solutions Dr. Suwelack AG dragen hun eigen kosten.

      (
         1
      )	PB C 330 van 2.10.2017.


201806220711970862018/C 240/552522018TC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180422484811Zaak T-252/18: Beroep ingesteld op 22 april 2018 — European Anglers Alliance/Raad
 ---documentbreak--- C2402018NL4810120180422NL0055481481Beroep ingesteld op 22 april 2018 — European Anglers Alliance/Raad
   (Zaak T-252/18)2018/C 240/55Procestaal: Frans
      Partijen

      Verzoekende partij: European Anglers Alliance (Offenbach am Main, Duitsland) (vertegenwoordiger: L.-B. Buchman, advocaat)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

            —

            erkennen dat European Anglers Alliance over een procesbelang beschikt;

            —

            de bepalingen van artikel 9, leden 4 en 5, van verordening (EU) 2018/120 van de Raad van 23 januari 2018 tot vaststelling, voor 2018, van de vangstmogelijkheden voor sommige visbestanden en groepen visbestanden welke in de wateren van de Unie en, voor vissersvaartuigen van de Unie, in bepaalde wateren buiten de Unie van toepassing zijn, en tot wijziging van verordening (EU) 2017/127 (PB 2018, L 27, blz. 1), nietig verklaren voor zover:

                     —

                     die bepalingen tussen burgers van de Europese Unie een onderscheid maakt dat niet-gerechtvaardigd is in het licht van de door die bepalingen nagestreefde doelstelling en zij het gelijkheidsbeginsel schenden;

                     —

                     de Raad van de Europese Unie zijn beoordelingsbevoegdheid heeft overschreden door zich niet te baseren op objectieve gegevens over de vangst door de mariene recreatievisserij uit het zeebaarsbestand;

                     —

                     die bepalingen het evenredigheidsbeginsel schenden en in strijd zijn met artikel 17 van het gemeenschappelijk visserijbeleid, aangezien het economische en het sociologische gewicht van de mariene recreatievisserij kennelijk niet in aanmerking zijn genomen.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster drie middelen aan.

            1.

            Schending van het gelijkheidsbeginsel aangezien de bestreden bepalingen van verordening (EU) 2018/120 een onderscheid maken tussen Europese burgers alsmede tussen recreatievissers en de industriële visvangst, dat niet-gerechtvaardigd is in het licht van de nagestreefde doelstelling.

            2.

            Overschrijding door de Raad van zijn beoordelingsbevoegdheid.

            3.

            Schending van het evenredigheidsbeginsel.


201806220221970362018/C 240/242182018CJC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180326212221Zaak C-218/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 26 maart 2018 — Latte Più Srl e.a. / Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto
 ---documentbreak--- C2402018NL2110120180326NL0024211222Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 26 maart 2018 — Latte Più Srl e.a. / Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto
   (Zaak C-218/18)2018/C 240/24Procestaal: Italiaans
      Verwijzende rechter

   Consiglio di Stato

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Latte Più Srl, Azienda agricola Benedetti Pietro e Angelo s.s., Azienda agricola Bertoldo Leandro e Ferruccio s.s., Sila di Bettinardi Virgilio e Adriano s.s., Bonora Delis, Capparotto Giampaolo e Lorenzino s.s., Cristofori Alessandra, Cunico Antonio, Dal Degan Santo e Giovanni, Dalle Palle Silvano e Munari Teresa, Dalle Palle Tiziano, Fontana Luca, Gonzo Dino e Stefano s.s., Guarato Giuseppe, Guerra Giuseppe, Magrin Stefano e Renato s.s., Marcolin Graziano, Marin Daniele, Gabriele e Graziano s.s., Azienda agricola Mascot di Pilotto Bortolo e figli s.s., Azienda agricola 2000 di Mastrotto Giuseppe, Matteazzi Mario, Mazzaron Roberto, Pozzan Michele e Luca, Radin Alessandro, Raffaello Carlo e fratelli s.s., Azienda agricola Rodighiero Elena di Bartolomei Roberto e Michele s.s., Sambugaro Andrea, Scuccato Gervasio, Serafini Candida, Toffanin Giovanni e Mauro s.s., Trevisan Francesco, Zanettin Gianfranco e Giampietro s.s.

      Verwerende partijen: Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto

      Prejudiciële vragen

            1)

            Moet, in een situatie als die welke hier is beschreven en in het hoofdgeding aan de orde is, het Unierecht in die zin worden uitgelegd dat de omstandigheid dat een wettelijke bepaling van een lidstaat in strijd is met artikel 2, lid 2, derde alinea, van verordening (EEG) nr. 3950/92 (
                  1
               ), tot gevolg heeft dat de producenten met een beroep op de bepalingen van die verordening niet verplicht zijn de extra heffing te betalen?

            2)

            Moet, in een situatie als die welke hier is beschreven en in het hoofdgeding aan de orde is, het Unierecht en in het bijzonder het algemene beginsel van bescherming van het vertrouwen, in die zin worden uitgelegd dat het vertrouwen van rechtssubjecten die hebben voldaan aan een door een lidstaat opgelegde verplichting en die profijt hebben gehad van de gevolgen die aan het nakomen van genoemde verplichting zijn verbonden, niet kan worden beschermd wanneer blijkt dat die verplichting in strijd is met het Unierecht?

            3)

            Staan, in een situatie als die welke hier is beschreven en in het hoofdgeding aan de orde is, artikel 9 van verordening (EG) nr. 1392/2001 (
                  2
               ) en het Unierechtelijke begrip „prioritaire categorie” in de weg aan een bepaling van een lidstaat, zoals artikel 2, lid 3, van voorlopig wetsbesluit nr. 157/2004 van de Italiaanse Republiek, waarin de restitutie van een teveel aan extra heffing betaald bedrag op verschillende manieren is geregeld, waarbij ter zake van de termijnen en de wijze van restitutie onderscheid wordt gemaakt tussen enerzijds producenten die zich plichtsgetrouw hebben gehouden aan een nationale bepaling die in strijd blijkt te zijn met het Unierecht, en anderzijds producenten die zich niet aan die bepaling hebben gehouden?

      (
         1
      )	Verordening (EEG) nr. 3950/92 van de Raad van 28 december 1992 tot instelling van een extra heffing in de sector melk en zuivelproducten (PB 1992, L 405, blz. 1).
   (
         2
      )	Verordening (EG) nr. 1392/2001 van de Commissie van 9 juli 2001 houdende vaststelling van de uitvoeringsbepalingen van verordening (EEG) nr. 3950/92 van de Raad tot instelling van een extra heffing in de sector melk en zuivelproducten (PB 2001, L 187, blz. 19).


201806220661970622018/C 240/562532018TC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180423484922Zaak T-253/18: Beroep ingesteld op 23 april 2018 — VY / Commissie
 ---documentbreak--- C2402018NL4820120180423NL0056482492Beroep ingesteld op 23 april 2018 — VY / Commissie
   (Zaak T-253/18)2018/C 240/56Procestaal: Frans
      Partijen

      Verzoekende partij: VY (vertegenwoordiger: J.-N. Louis, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:
   te verklaren en vast te stellen,

            —

            het besluit tot benoeming van [vertrouwelijk] (
                  1
               ) in het ambt van hoofd van de eenheid [vertrouwelijk] bij de Delegatie van de Europese Unie in Japan en dat tot afwijzing van verzoekers sollicitatie worden nietig verklaard;

            —

            de Commissie wordt verwezen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij drie middelen aan.

            1.

            Eerste middel, ontleend aan schending van de kennisgeving van vacature.

            2.

            Tweede middel, ontleend aan niet-nakoming van de motiveringsplicht.

            3.

            Derde middel, ontleend aan schending van artikel 21 van het Handvest van de grondrechten en van artikel 1 quinquies van het Statuut.

      (
         1
      )	Vertrouwelijke gegevens weggelaten.


201806220121970662018/C 240/116402017CJC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL201804178811Zaak C-640/17: Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 17 april 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Administrativo e Fiscal de Coimbra — Portugal) — Luís Manuel dos Santos / Fazenda Pública (Prejudiciële verwijzing — Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Binnenlandse belastingen — Verbod van discriminerende belastingen — Artikel 110 VWEU — Algemene motorrijtuigenbelasting — Vaststelling van het belastingtarief volgens de datum van eerste registratie van het voertuig in de heffingsstaat — Uit een andere lidstaat ingevoerde tweedehands wagens — Geen inaanmerkingneming van de datum van eerste registratie in een andere lidstaat)
 ---documentbreak--- C2402018NL810120180417NL00118181Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 17 april 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Administrativo e Fiscal de Coimbra — Portugal) — Luís Manuel dos Santos / Fazenda Pública
   (Zaak C-640/17) (
         1
      )
   „(Prejudiciële verwijzing — Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Binnenlandse belastingen — Verbod van discriminerende belastingen — Artikel 110 VWEU — Algemene motorrijtuigenbelasting — Vaststelling van het belastingtarief volgens de datum van eerste registratie van het voertuig in de heffingsstaat — Uit een andere lidstaat ingevoerde tweedehands wagens — Geen inaanmerkingneming van de datum van eerste registratie in een andere lidstaat)”2018/C 240/11Procestaal: Portugees
      Verwijzende rechter

   Tribunal Administrativo e Fiscal de Coimbra

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Luís Manuel dos Santos

      Verwerende partij: Fazenda Pública

      Dictum

   Artikel 110 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen de regeling van een lidstaat volgens welke de algemene motorrijtuigenbelasting over lichte personenwagens die in deze lidstaat zijn ingeschreven of geregistreerd, wordt geheven zonder dat rekening wordt gehouden met de datum van eerste registratie van een voertuig wanneer dat voertuig voor het eerst in een andere lidstaat is geregistreerd, met als gevolg dat uit een andere lidstaat ingevoerde voertuigen hoger worden belast dan gelijksoortige niet-ingevoerde voertuigen.
   (
         1
      )	PB C 42 van 5.2.2018.


201806220441970552018/C 240/683152018TC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180516585921Zaak T-315/18: Beroep ingesteld op 16 mei 2018 — Calvo Gutierrez e.a./GAR
 ---documentbreak--- C2402018NL5810120180516NL0068581592Beroep ingesteld op 16 mei 2018 — Calvo Gutierrez e.a./GAR
   (Zaak T-315/18)2018/C 240/68Procestaal: Spaans
      Partijen

      Verzoekende partijen: Maria Graciela Calvo Gutierrez (Alcobendas, Spanje) en 21 andere verzoekende partijen (vertegenwoordigers: R. Vallina Hoset, A. Sellés Marco, C. Iglesias Megías en A. Lois Perreau de Pinninck, advocaten)

      Verwerende partij: Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR)

      Conclusies

   De verzoekende partijen verzoeken het Gerecht:

            —

            vast te stellen dat de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad niet-contractueel aansprakelijk is en hem te veroordelen tot vergoeding van de schade die de verzoekende partijen hebben geleden door al het handelen en niet-handelen van bedoelde raad dat voor hen heeft geresulteerd in het totale verlies van de investering in de achtergestelde obligaties van BANCO POPULAR ESPAÑOL, S.A.

            —

            de GAR te veroordelen om de verzoekende partijen de volgende vergoeding te betalen voor de geleden materiële en immateriële schade:
            materiële schade: een totaalbedrag van 7570098,78 EUR voor de afschrijving van de aandelen in Banco Popular, als volgt verdeeld naar rato van het aandelenbezit van iedere verzoekende partij:

                     —

                     María Graciela Calvo Gutiérrez: 8836,67 EUR

                     —

                     Eric Gancedo Holmer: 35257,42 EUR

                     —

                     María Graciela Calvo Gutiérrez en Eric Gancedo Holmer: 39358,01 EUR

                     —

                     Carlos Eric Gancedo Calvo: 7374,19 EUR

                     —

                     Gabriel Gancedo Calvo: 7062,93 EUR

                     —

                     Jorge Gancedo Calvo: 8545,24 EUR

                     —

                     Lucía Gancedo Calvo: 7388,69 EUR

                     —

                     Manuel Gancedo Calvo: 9472,17 EUR

                     —

                     José Gancedo Calvo: 7389,45 EUR

                     —

                     Claudia Sáez de Montagut Gancedo: 763,66 EUR

                     —

                     Bosco Sáez de Montagut Gancedo: 2879,18 EUR

                     —

                     Yago Sáez de Montagut Gancedo: 379,16 EUR

                     —

                     VICA58, S.L.: 265763,84 EUR

                     —

                     Diana Luisa Gancedo Holmer: 175499,04 EUR

                     —

                     Guillermo de Zavala Gancedo: 722,47 EUR

                     —

                     Alfredo de Zavala Gancedo: 718,65 EUR

                     —

                     Cosme de Zavala Gancedo: 1006,27 EUR

                     —

                     Bruno de Zavala Gancedo: 689,66 EUR

                     —

                     María Astrid Gancedo Holmer: 442136,41 EUR

                     —

                     Marco Gancedo Holmer: 442135,64 EUR

                     —

                     LOS PRUNOS DEL SETO, S.L.: 6898,14 EUR

                     —

                     MANUEL GANCEDO, S.A.: 5340911,85 EUR

                     —

                     EVEDAM INMUEBLES, S.L.: 620238,46 EUR

                     —

                     GANCEDO Y GONZÁLEZ, S.L.: 138671,57 EUR, en

               immateriële schade: een bedrag van maximaal 7570098,78 EUR dan wel een bedrag dat het Gerecht passend acht, verdeeld over elk van de verzoekende partijen naar rato van hun aandeel in de materiële schadevergoeding;

            —

            het verschuldigde bedrag te verhogen met vertragingsrente vanaf de datum van uitspraak van dit arrest tot de volledige betaling van het verschuldigde bedrag, tegen de door de ECB voor basisherfinancieringstransacties vastgestelde rentevoet, vermeerderd met twee procentpunten, en

            —

            de GAR te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De middelen en voornaamste argumenten komen overeen met die in de zaak T-659/17, Vallina Fonseca/Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (PB 2017, C 424, blz. 42).


201806220161970672018/C 240/12852018CJC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL201804108922Zaak C-85/18 PPU: Beschikking van het Hof (Eerste kamer) van 10 april 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Judecătorie Oradea — Roemenië) — CV/DU [Prejudiciële verwijzing — Prejudiciële spoedprocedure — Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken — Bevoegdheid inzake ouderlijke verantwoordelijkheid — Gezagsrecht — Verordening (EG) nr. 2201/2003 — Artikelen 8, 10 en 13 — Begrip „gewone verblijfplaats” van het kind — Beslissing van een gerecht van een andere lidstaat met betrekking tot de verblijfplaats van het kind — Ongeoorloofde overbrenging of niet-terugkeer — Bevoegdheid in gevallen van kinderontvoering]
 ---documentbreak--- C2402018NL820120180410NL00128292Beschikking van het Hof (Eerste kamer) van 10 april 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Judecătorie Oradea — Roemenië) — CV/DU
   (Zaak C-85/18 PPU) (
         1
      )
   „[Prejudiciële verwijzing — Prejudiciële spoedprocedure — Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken — Bevoegdheid inzake ouderlijke verantwoordelijkheid — Gezagsrecht — Verordening (EG) nr. 2201/2003 — Artikelen 8, 10 en 13 — Begrip „gewone verblijfplaats” van het kind — Beslissing van een gerecht van een andere lidstaat met betrekking tot de verblijfplaats van het kind — Ongeoorloofde overbrenging of niet-terugkeer — Bevoegdheid in gevallen van kinderontvoering]”2018/C 240/12Procestaal: Roemeens
      Verwijzende rechter

   Judecătoria Oradea

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: CV

      Verwerende partij: DU

      Dictum

   Artikel 10 van verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1347/2000, en artikel 3 van verordening (EG) nr. 4/2009 van de Raad van 18 december 2008 betreffende de bevoegdheid, het toepasselijke recht, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen, en de samenwerking op het gebied van onderhoudsverplichtingen, moeten aldus worden uitgelegd dat in een zaak als die in het hoofdgeding, waarin een kind dat zijn gewone verblijfplaats had in een lidstaat, op ongeoorloofde wijze door een van zijn ouders is overgebracht naar een andere lidstaat, de rechterlijke instanties van die andere lidstaat, bij het ontbreken van enige indicatie dat de andere ouder zou hebben berust in de overbrenging dan wel niet de terugkeer van het kind zou hebben geëist, niet bevoegd zijn om te beslissen op een verzoek inzake het gezagsrecht of de vaststelling van een onderhoudsverplichting met betrekking tot dat kind.
   (
         1
      )	PB C 152 van 30.4.2018.


201806220401970812018/C 240/422992017TC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180529393911Zaak T-299/17: Arrest van het Gerecht van 29 mei 2018 — Sata/EUIPO — Zhejiang Rongpeng Air Tools (1000) [„Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Uniewoordmerk 1000 — Absolute weigeringsgrond — Beschrijvend karakter — Artikel 52, lid 1, onder a) en b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 59, lid 1, onder a) en b), van verordening (EU) 2017/1001] — Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder c), van verordening 2017/1001] — Gelijke behandeling — Beginsel van behoorlijk bestuur — Motiveringsplicht”]
 ---documentbreak--- C2402018NL3910120180529NL0042391391Arrest van het Gerecht van 29 mei 2018 — Sata/EUIPO — Zhejiang Rongpeng Air Tools (1000)
   (Zaak T-299/17) (
         1
      )
   „[„Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Uniewoordmerk 1000 — Absolute weigeringsgrond — Beschrijvend karakter — Artikel 52, lid 1, onder a) en b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 59, lid 1, onder a) en b), van verordening (EU) 2017/1001] — Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder c), van verordening 2017/1001] — Gelijke behandeling — Beginsel van behoorlijk bestuur — Motiveringsplicht”]”2018/C 240/42Procestaal: Duits
      Partijen

      Verzoekende partij: Sata GmbH & Co. KG (Kornwestheim, Duitsland) (vertegenwoordiger: M.-C. Simon, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: D. Hanf, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Zhejiang Rongpeng Air Tools Co. Ltd (Pengjie Town, China) (vertegenwoordigers: S. Fröhlich en M. Hartmann, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 6 maart 2017 (zaak R 650/2016-4) inzake een nietigheidsprocedure tussen Zhejiang Rongpeng Air Tools en Sata

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            Sata GmbH & Co. KG wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 231 van 17.7.2017.


201806220601970432018/C 240/693172018TC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180518596021Zaak T-317/18: Beroep ingesteld op 18 mei 2018 — Fugro / Commissie
 ---documentbreak--- C2402018NL5910120180518NL0069591602Beroep ingesteld op 18 mei 2018 — Fugro / Commissie
   (Zaak T-317/18)2018/C 240/69Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Fugro NV (Leidschendam, Nederland) (vertegenwoordigers: T. Snoep en V. van Weperen, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

            —

            het bestreden besluit nietig verklaren;

            —

            subsidiair, het bestreden besluit gedeeltelijk, meer bepaald artikel 1, lid 2, ervan, nietig verklaren;

            —

            de Europese Commissie van de Europese Unie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekende partij drie middelen aan.

            1.

            Eerste middel: het besluit schendt het evenredigheidsbeginsel.

                     —

                     de Commissie genoot geen ruime beoordelingsbevoegdheid bij de vaststelling van het besluit en wanneer wordt getoetst of het besluit het evenredigheidsbeginsel schendt, mag niet enkel worden onderzocht of het besluit uit het oogpunt van de nagestreefde doelstellingen duidelijk of kennelijk ongeschikt is. Het besluit schendt het evenredigheidsbeginsel aangezien:

                              —

                              het besluit verder gaat dan nodig is om de nagestreefde doelstellingen te verwezenlijken;

                              —

                              de Commissie heeft nagelaten uit de beschikbare passende maatregelen de minst bezwarende maatregel te kiezen;

                              —

                              de door het besluit veroorzaakte nadelen onevenredig zijn aan de nagestreefde doelen.

                     —

                     Zelfs indien de Commissie een ruime beoordelingsbevoegdheid genoot, is het besluit niettemin een kennelijk ongeschikt middel om de nagestreefde doelstellingen te verwezenlijken.

            2.

            Tweede middel: het besluit maakt inbreuk op Fugro’s recht op eigendom in de zin van artikel 17 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en ’op haar vrijheid van ondernemerschap in de zin van artikel 16 van datzelfde Handvest.

                     —

                     Het besluit maakt inbreuk op Fugro’s recht op eigendom aangezien het Fugro’s onderneming te gronde richt. Het eigendomsverlies is aanmerkelijk en gaat een redelijk economisch risico te boven;

                     —

                     Het besluit doet afbreuk aan het bestaan zelf van Fugro’s vrijheid van ondernemerschap.

            3.

            Derde middel: het besluit schendt het beginsel van niet-verstoring van de mededinging.

                     —

                     Het besluit belet de Europese Unie de essentiële taak te vervullen die erin bestaat een interne markt tot stand te brengen zonder verstoring van de mededinging, aangezien:

                              —

                              het ertoe leidt dat de publieke sector zich mengt in de markt van diensten op het gebied van offshore GNSS-verhoging op een wijze die onverenigbaar is met de beginselen van onverstoorde mededinging;

                              —

                              het een inmenging vormt in de markt van diensten op het gebied van offshore GNSS-verhoging zonder dat sprake is van marktfalen, wat in strijd is met artikel 3, lid 3, VEU en Protocol nr. 27.


201806220131970352018/C 240/13342018CJC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL2018011891021Zaak C-34/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Ítélőtábla (Hongarije) op 18 januari 2018 — Ottília Lovasné Tóth /ERSTE Bank Hungary Zrt.
 ---documentbreak--- C2402018NL910120180118NL001391102Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Ítélőtábla (Hongarije) op 18 januari 2018 — Ottília Lovasné Tóth /ERSTE Bank Hungary Zrt.
   (Zaak C-34/18)2018/C 240/13Procestaal: Hongaars
      Verwijzende rechter

   Fővárosi Ítélőtábla

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Ottília Lovasné Tóth

      Verwerende partij: ERSTE Bank Hungary Zrt.

      Prejudiciële vragen

            1)

            Moet punt 1, onder q), van de bijlage bij richtlijn 93/13/EEG (
                  1
               ) aldus worden uitgelegd dat het, als regel van de Unie met de rang van een regel van openbare orde, op algemene wijze verbiedt — zodat verder onderzoek overbodig is — dat een crediteur aan een debiteur-consument een contractueel beding opdringt in de vorm van een algemeen beding of een beding waarover niet afzonderlijk is onderhandeld en dat tot doel of tot gevolg heeft dat de bewijslast wordt omgekeerd?

            2)

            Moet, in het geval dat het op grond van punt 1, onder q), van de bijlage bij richtlijn [93/13] noodzakelijk is het doel of het gevolg van het contractuele beding te beoordelen, worden vastgesteld dat de consumenten worden gehinderd in de uitoefening van hun rechten door een contractueel beding

                     —

                     uit hoofde waarvan de debiteur-consument gegronde redenen heeft om aan te nemen dat hij de overeenkomst in haar geheel moet nakomen, met inbegrip van alle bedingen, op de wijze en in de mate bepaald door de crediteur, ook als de debiteur ervan overtuigd is dat de door de crediteur geëiste prestatie niet of niet geheel opeisbaar is, of

                     —

                     dat tot gevolg heeft dat de toegang van de consument tot een procedure van geschillenbeslechting op basis van eerlijke onderhandelingen wordt beperkt of uitgesloten, aangezien het voor de crediteur volstaat om dit contractuele beding aan te voeren om het geschil als beslecht te beschouwen?

            3)

            In het geval dat over het oneerlijke karakter van de in de bijlage bij richtlijn [93/13] vermelde contractuele bedingen moet worden beslist in het licht van de in artikel 3, lid 1, van die richtlijn vastgestelde criteria, voldoet een contractueel beding dat de beslissingen van de consument met betrekking tot de nakoming van de overeenkomst, de beslechting van geschillen met de crediteur langs gerechtelijke of buitengerechtelijke weg of de uitoefening van rechten beïnvloedt, dan aan het vereiste van duidelijke en begrijpelijke bewoordingen dat in artikel 5 van de richtlijn is vervat, wanneer het weliswaar duidelijk is geformuleerd uit grammaticaal oogpunt, maar rechtsgevolgen heeft die alleen middels uitlegging van de nationale regels kunnen worden vastgesteld en ten aanzien waarvan op het tijdstip waarop de overeenkomst werd gesloten geen uniforme gerechtelijke praktijk bestond, die zich evenmin heeft ontwikkeld in de jaren nadien?

            4)

            Moet punt 1, onder m), van de bijlage bij richtlijn [93/13] aldus worden uitgelegd dat een contractueel beding waarover niet afzonderlijk is onderhandeld, ook oneerlijk kan zijn ingeval het de partij die de overeenkomst sluit met de consument de mogelijkheid biedt om eenzijdig te bepalen of de prestatie van de consument strookt met hetgeen is vastgelegd in de overeenkomst, en de consument erkent door het beding te zijn gebonden, zelfs voordat de partijen bij de overeenkomst enige prestatie hebben geleverd?

      (
         1
      )	Richtlijn van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB 1993, L 95, blz. 29).


201806220751970242018/C 240/703212018TC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180518616111Zaak T-321/18: Beroep ingesteld op 18 mei 2018 — Serenity Pharmaceuticals/EUIPO — Gebro Holding (NOCUVANT)
 ---documentbreak--- C2402018NL6110120180518NL0070611611Beroep ingesteld op 18 mei 2018 — Serenity Pharmaceuticals/EUIPO — Gebro Holding (NOCUVANT)
   (Zaak T-321/18)2018/C 240/70Taal van het verzoekschrift: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Serenity Pharmaceuticals LLC (Milford, Pennsylvania, Verenigde Staten) (vertegenwoordiger: J. Day, Solicitor)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Gebro Holding GmbH (Fieberbrunn, Oostenrijk)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager van het betrokken merk: verzoekende partij

      Betrokken merk: Uniewoordmerk NOCUVANT — inschrijvingsaanvraag nr. 13 053 434

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 8 maart 2018 in zaak R 584/2017-2

      Conclusies

            —

            vernietiging van de bestreden beslissing;

            —

            vernietiging van de beslissing van de oppositieafdeling van 27 januari 2018 betreffende oppositie B 002437922;

            —

            verwijzing van het EUIPO en de andere partij in de procedure in hun eigen kosten en in die van verzoekster.

      Aangevoerde middelen

            —

            schending van artikel 47, lid 2, van verordening 2017/1001;

            —

            schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening 2017/1001.


201806220041970332018/C 240/141552018CJC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180222101121Zaak C-155/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 22 februari 2018 door Tulliallan Burlington Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 6 december 2017 in zaak T-120/16, Tulliallan Burlington Ltd/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie
 ---documentbreak--- C2402018NL1010120180222NL0014101112Hogere voorziening ingesteld op 22 februari 2018 door Tulliallan Burlington Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 6 december 2017 in zaak T-120/16, Tulliallan Burlington Ltd/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie
   (Zaak C-155/18 P)2018/C 240/14Procestaal: Engels
      Partijen

      Rekwirante: Tulliallan Burlington Ltd (vertegenwoordiger: A. Norris, barrister)

      Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie, Burlington Fashion GmbH

      Conclusies

            —

            vernietiging van het arrest van het Gerecht waarbij het beroep van Tulliallan Burlington Ltd (hierna: „TBL”) tegen de kamer van beroep wordt verworpen;

            —

            vernietiging van de beslissing van de kamer van beroep [of subsidiair terugverwijzing van de zaak naar het Gerecht om deze af te doen in overeenstemming met het arrest van het Hof van Justitie];

            —

            verwijzing van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) en Burlington Fashion GmbH (hierna: „BFG”) in de kosten van TBL in verband met deze hogere voorziening.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwirante („TBL”) baseert haar hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht op de volgende onjuiste rechtsopvattingen:

            1)

            Middelen inzake schending van artikel 8, lid 5, van verordening 2017/1001 (
                  1
               )

                     a)

                     het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste opvatting door geen vaststellingen te doen inzake „verband”.

                     b)

                     voorts heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste opvatting door vast te stellen dat TBL niet het noodzakelijke bewijs had geleverd om afbreuk aan het onderscheidend vermogen of ongerechtvaardigd voordeel aan te tonen.

                     c)

                     door aldus te oordelen dat het noodzakelijke bewijs niet was geleverd, heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste opvatting door (i) te hoge wettelijke eisen te stellen, en (ii) geen rekening te houden met het relevante bewijs.

                     d)

                     in feite was het enige mogelijke oordeel voor het Gerecht dat er sprake was van afbreuk aan het onderscheidend vermogen of voorts of subsidiair ongerechtvaardigd voordeel.

                     e)

                     het Gerecht heeft het betoog van TBL dat de beslissing van de kamer van beroep was aangetast door het feit dat deze kennelijk geen rekening had gehouden met de voor haar aangevoerde argumenten, ten onrechte afgewezen.

            2)

            Middelen inzake schending van artikel 8, lid 4, van verordening 2017/1001

                     a)

                     het Gerecht heeft geweigerd vast te stellen dat de kamer van beroep had moeten verzoeken om aanvullende opmerkingen inzake artikel 8, lid 4, in omstandigheden waarin de enige manier om procedurele bescherming te bieden erin had bestaan om dergelijke opmerkingen te verzoeken of alleen te beslissen op de vraag op basis van artikel 8, lid 5 en de vraag inzake artikel 8, lid 4, terug te verwijzen naar de oppositieafdeling. Het Gerecht had de beslissing van de kamer van beroep moeten vernietigen.

                     b)

                     Het Gerecht heeft ten onrechte ingestemd met het oordeel van de kamer van beroep dat TBL niet had aangetoond dat was voldaan aan de voorwaarden voor artikel 8, lid 4. Het Gerecht had moeten vaststellen dat de kamer van beroep blijk had gegeven van een onjuiste opvatting, de vaststellingen van de kamer van beroep inzake artikel 8, lid 4, van de hand moeten wijzen en zijn eigen vaststelling dat artikel 8, lid 4, was geschonden in de plaats moeten stellen.

            3)

            Middelen inzake schending van artikel 8, lid 1, van verordening 2017/1001

                     a)

                     Het Gerecht heeft het arrest Praktiker ten onrechte toegepast, omdat dat arrest, gelet op het arrest van het Hof in de zaak EUIPO/Cactus (C-501/15 P; EU:C:2017:750), in casu niet van toepassing is op de oudere merken.

                     b)

                     Voorts of subsidiair heeft het Gerecht het arrest Praktiker ten onrechte toegepast omdat dat arrest niet van toepassing is op diensten van winkelgalerijen.

                     c)

                     Zelfs gesteld dat de oudere merken van TBL onder het begrip „detailhandelsdiensten” vielen en het arrest Praktiker dus van toepassing was, heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste opvatting door het arrest Praktiker aldus uit te leggen dat het noodzakelijkerwijze de vaststelling van soortgelijkheid die leidde tot verwarring uitsloot.

                     d)

                     Omdat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste opvatting inzake de toepassing van het arrest Praktiker, heeft het (i) het verwarringsgevaar niet beoordeeld en evenmin (ii) die beoordeling terugverwezen naar de kamer van beroep. In deze omstandigheden was het verplicht een van deze stappen te ondernemen.

      (
         1
      )	Verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2017 inzake het Uniemerk (PB 2017, L 154, blz. 1).


201806220501970582018/C 240/713232018TC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180522616222Zaak T-323/18: Beroep ingesteld op 22 mei 2018 — Fomanu/EUIPO — Fujifilm Imaging Germany (Afbeelding van een vlinder)
 ---documentbreak--- C2402018NL6120120180522NL0071612622Beroep ingesteld op 22 mei 2018 — Fomanu/EUIPO — Fujifilm Imaging Germany (Afbeelding van een vlinder)
   (Zaak T-323/18)2018/C 240/71Taal van het verzoekschrift: Duits
      Partijen

      Verzoekende partij: Fomanu AG (Neustadt a.d. Waldnaab, Duitsland) (vertegenwoordiger: S. Reichart, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Fujifilm Imaging Germany GmbH & Co. KG (Willich, Duitsland)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Houder van het betrokken merk: verzoekende partij

      Betrokken merk: Uniebeeldmerk nr. 5 481 403

      Procedure voor het EUIPO: nietigheidsprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 16 maart 2018 in zaak R 2241/2016-2

      Conclusies

            —

            vernietiging van de bestreden beslissing, voor zover daarbij het litigieuze vervallen wordt verklaard voor de volgende waren en diensten:
            klasse 9 — compactdiscs; digitale videodiscs; computerprogramma’s en software, met name software voor het uitwisselen, opslaan, weergeven en voor het systematisch registreren van gegevens;
            klasse 16 — drukwerken, voor zover begrepen in klasse 16, uitgezonderd drukwerken die met individuele foto’s zijn bedrukt (inzonderheid fotoboeken, fotokalenders, fotodoeken, fotopuzzels, notitieboekjes met foto’s, ordners met foto’s);
            klasse 38 — verhuur van toegangstijd tot een database voor het downloaden van informatie via elektronische media (internet); computerondersteunde verzending van berichten en beelden;
            klasse 40 — boekbinderij;

            —

            verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerde middelen

            —

            schending van artikel 58, lid 1, onder a), en lid 2, gelezen in samenhang met artikel 18, lid 1, van verordening (EU) nr. 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;

            —

            schending van artikel 19, lid 1, gelezen in samenhang met artikel 10 van gedelegeerde verordening (EU) 2017/1430 van de Commissie.


201806220301970792018/C 240/252192018CJC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180326222321Zaak C-219/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 26 maart 2018 — Brenta Scrl e.a. / Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto
 ---documentbreak--- C2402018NL2210120180326NL0025221232Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 26 maart 2018 — Brenta Scrl e.a. / Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto
   (Zaak C-219/18)2018/C 240/25Procestaal: Italiaans
      Verwijzende rechter

   Consiglio di Stato

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Brenta Scrl, Michele Bianchin, Antonio Bortignon, Doriano Bortignon, Bruno Caron, Francesca Carraro, Antonio Didonè, Loris Donazzan, Rino Guidolin, Silvano Orsato, Valentino Rigo, Roberto Sacchetto, Emiliano Sonda, Azienda agricola Rebesco Antonio e Guerrino s.s.

      Verwerende partijen: Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Regione Veneto

      Prejudiciële vragen

            1)

            Moet, in een situatie als die welke hier is beschreven en in het hoofdgeding aan de orde is, het Unierecht in die zin worden uitgelegd dat de omstandigheid dat een wettelijke bepaling van een lidstaat in strijd is met artikel 2, lid 2, derde alinea, van verordening (EEG) nr. 3950/92 (
                  1
               ), tot gevolg heeft dat de producenten met een beroep op de bepalingen van die verordening niet verplicht zijn de extra heffing te betalen?

            2)

            Moet, in een situatie als die welke hier is beschreven en in het hoofdgeding aan de orde is, het Unierecht en in het bijzonder het algemene beginsel van bescherming van het vertrouwen, in die zin worden uitgelegd dat het vertrouwen van rechtssubjecten die hebben voldaan aan een door een lidstaat opgelegde verplichting en die profijt hebben gehad van de gevolgen die aan het nakomen van genoemde verplichting zijn verbonden, niet kan worden beschermd wanneer blijkt dat die verplichting in strijd is met het Unierecht?

            3)

            Staan, in een situatie als die welke hier is beschreven en in het hoofdgeding aan de orde is, artikel 9 van verordening (EG) nr. 1392/2001 (
                  2
               ) en het Unierechtelijke begrip „prioritaire categorie” in de weg aan een bepaling van een lidstaat, zoals artikel 2, lid 3, van voorlopig wetsbesluit nr. 157/2004 van de Italiaanse Republiek, waarin de restitutie van een teveel aan extra heffing betaald bedrag op verschillende manieren is geregeld, waarbij ter zake van de termijnen en de wijze van restitutie onderscheid wordt gemaakt tussen enerzijds producenten die zich plichtsgetrouw hebben gehouden aan een nationale bepaling die in strijd blijkt te zijn met het Unierecht, en anderzijds producenten die zich niet aan die bepaling hebben gehouden?

      (
         1
      )	Verordening (EEG) nr. 3950/92 van de Raad van 28 december 1992 tot instelling van een extra heffing in de sector melk en zuivelproducten (PB 1992, L 405, blz. 1).
   (
         2
      )	Verordening (EG) nr. 1392/2001 van de Commissie van 9 juli 2001 houdende vaststelling van de uitvoeringsbepalingen van verordening (EEG) nr. 3950/92 van de Raad tot instelling van een extra heffing in de sector melk en zuivelproducten (PB 2001, L 187, blz. 19).


201806220371970392018/C 240/151562018CJC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180222121321Zaak C-156/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 22 februari 2018 door Tulliallan Burlington Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 6 december 2017 in zaak T-121/16, Tulliallan Burlington Ltd/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie
 ---documentbreak--- C2402018NL1210120180222NL0015121132Hogere voorziening ingesteld op 22 februari 2018 door Tulliallan Burlington Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 6 december 2017 in zaak T-121/16, Tulliallan Burlington Ltd/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie
   (Zaak C-156/18 P)2018/C 240/15Procestaal: Engels
      Partijen

      Rekwirante: Tulliallan Burlington Ltd (vertegenwoordiger: A. Norris, Barrister)

      Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie, Burlington Fashion GmbH

      Conclusies

            —

            vernietiging van het arrest van het Gerecht waarbij het beroep van Tulliallan Burlington Ltd (hierna: „TBL”) tegen de kamer van beroep wordt verworpen;

            —

            vernietiging van de beslissing van de kamer van beroep [of subsidiair terugverwijzing van de zaak naar het Gerecht om deze af te doen in overeenstemming met het arrest van het Hof van Justitie];

            —

            verwijzing van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) en Burlington Fashion GmbH (hierna: „BFG”) in de kosten van TBL in verband met deze hogere voorziening.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwirante („TBL”) baseert haar hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht op de volgende onjuiste rechtsopvattingen:

            1)

            Middelen inzake schending van artikel 8, lid 5, van verordening 2017/1001 (
                  1
               )

                     a)

                     het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste opvatting door geen vaststellingen te doen inzake „verband”.

                     b)

                     voorts heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste opvatting door vast te stellen dat TBL niet het noodzakelijke bewijs had geleverd om afbreuk aan het onderscheidend vermogen of ongerechtvaardigd voordeel aan te tonen.

                     c)

                     door aldus te oordelen dat het noodzakelijke bewijs niet was geleverd, heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste opvatting door (i) te hoge wettelijke eisen te stellen, en (ii) geen rekening te houden met het relevante bewijs.

                     d)

                     in feite was het enige mogelijke oordeel voor het Gerecht dat er sprake was van afbreuk aan het onderscheidend vermogen of voorts of subsidiair ongerechtvaardigd voordeel.

                     e)

                     het Gerecht heeft het betoog van TBL dat de beslissing van de kamer van beroep was aangetast door het feit dat deze kennelijk geen rekening had gehouden met de voor haar aangevoerde argumenten, ten onrechte afgewezen.

            2)

            Middelen inzake schending van artikel 8, lid 4, van verordening 2017/1001

                     a)

                     het Gerecht heeft geweigerd vast te stellen dat de kamer van beroep had moeten verzoeken om aanvullende opmerkingen inzake artikel 8, lid 4, in omstandigheden waarin de enige manier om procedurele bescherming te bieden erin had bestaan om dergelijke opmerkingen te verzoeken of alleen te beslissen op de vraag op basis van artikel 8, lid 5 en de vraag inzake artikel 8, lid 4, terug te verwijzen naar de oppositieafdeling. Het Gerecht had de beslissing van de kamer van beroep moeten vernietigen.

                     b)

                     Het Gerecht heeft ten onrechte ingestemd met het oordeel van de kamer van beroep dat TBL niet had aangetoond dat was voldaan aan de voorwaarden voor artikel 8, lid 4. Het Gerecht had moeten vaststellen dat de kamer van beroep blijk had gegeven van een onjuiste opvatting, de vaststellingen van de kamer van beroep inzake artikel 8, lid 4, van de hand moeten wijzen en zijn eigen vaststelling dat artikel 8, lid 4, was geschonden in de plaats moeten stellen.

            3)

            Middelen inzake schending van artikel 8, lid 1, van verordening 2017/1001

                     a)

                     Het Gerecht heeft het arrest Praktiker ten onrechte toegepast, omdat dat arrest, gelet op het arrest van het Hof in de zaak EUIPO/Cactus (C-501/15 P; EU:C:2017:750), in casu niet van toepassing is op de oudere merken.

                     b)

                     Voorts of subsidiair heeft het Gerecht het arrest Praktiker ten onrechte toegepast omdat dat arrest niet van toepassing is op diensten van winkelgalerijen.

                     c)

                     Zelfs gesteld dat de oudere merken van TBL onder het begrip „detailhandelsdiensten” vielen en het arrest Praktiker dus van toepassing was, heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste opvatting door het arrest Praktiker aldus uit te leggen dat het noodzakelijkerwijze de vaststelling van soortgelijkheid die leidde tot verwarring uitsloot.

                     d)

                     Omdat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste opvatting inzake de toepassing van het arrest Praktiker, heeft het (i) het verwarringsgevaar niet beoordeeld en evenmin (ii) die beoordeling terugverwezen naar de kamer van beroep. In deze omstandigheden was het verplicht een van deze stappen te ondernemen.

      (
         1
      )	Verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2017 inzake het Uniemerk (PB 2017, L 154, blz. 1).


201806220581970172018/C 240/572602018TC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180425495021Zaak T-260/18: Beroep ingesteld op 25 april 2018 — Makhlouf / Commissie en ECB
 ---documentbreak--- C2402018NL4910120180425NL0057491502Beroep ingesteld op 25 april 2018 — Makhlouf / Commissie en ECB
   (Zaak T-260/18)2018/C 240/57Procestaal: Frans
      Partijen

      Verzoekende partij: Rami Makhlouf (Damascus, Syrië) (vertegenwoordiger: E. Ruchat, advocaat)

      Verwerende partijen: Europese Commissie en Europese Centrale Bank

      Conclusies

            —

            het beroep van verzoeker ontvankelijk en gegrond verklaren;

            —

            bijgevolg de Europese Unie en meer bepaald verweersters veroordelen tot vergoeding van de gehele door verzoeker geleden schade ten bedrage van 6900000 EUR vermeerderd met rente;

            —

            verweersters verwijzen in alle kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker drie middelen aan.

            1.

            Het eerste middel is eraan ontleend dat de Commissie artikel 17, lid 1, VEU en artikel 13, leden 3 en 4, van het ESM-Verdrag heeft geschonden door er niet voor te zorgen dat het memorandum van overeenstemming van 26 april 2013 verenigbaar is met het Unierecht.

            2.

            Het tweede middel is eraan ontleend dat de ECB zich schuldig heeft gemaakt aan misbruik van bevoegdheid en schending van artikel 17 van het Handvest van de grondrechten aangezien zij haar bevoegdheden inzake monetaire politiek heeft gebruikt om de Eurogroep en de Cypriotische regering herstructureringsvoorwaarden voor banken op te leggen.

            3.

            Het derde middel is ontleend aan onteigening van goederen van verzoeker zonder passende vergoeding.


201806220741970322018/C 240/433002017TC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180529394022Zaak T-300/17: Arrest van het Gerecht van 29 mei 2018 — Sata/EUIPO — Zhejiang Rongpeng Air Tools (3000) [„Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Uniewoordmerk 3000 — Absolute weigeringsgrond — Beschrijvend karakter — Artikel 52, lid 1, onder a) en b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 59, lid 1, onder a) en b), van verordening (EU) 2017/1001] — Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder c), van verordening 2017/1001] — Gelijke behandeling — Beginsel van behoorlijk bestuur — Motiveringsplicht”]
 ---documentbreak--- C2402018NL3920120180529NL0043392402Arrest van het Gerecht van 29 mei 2018 — Sata/EUIPO — Zhejiang Rongpeng Air Tools (3000)
   (Zaak T-300/17) (
         1
      )
   „[„Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Uniewoordmerk 3000 — Absolute weigeringsgrond — Beschrijvend karakter — Artikel 52, lid 1, onder a) en b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 59, lid 1, onder a) en b), van verordening (EU) 2017/1001] — Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder c), van verordening 2017/1001] — Gelijke behandeling — Beginsel van behoorlijk bestuur — Motiveringsplicht”]”2018/C 240/43Procestaal: Duits
      Partijen

      Verzoekende partij: Sata GmbH & Co. KG (Kornwestheim, Duitsland) (vertegenwoordiger: M.-C. Simon, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: D. Hanf, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Zhejiang Rongpeng Air Tools Co. Ltd (Pengjie Town, China) (vertegenwoordigers: S. Fröhlich en M. Hartmann, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 8 maart 2017 (zaak R 653/2016-4) inzake een nietigheidsprocedure tussen Zhejiang Rongpeng Air Tools en Sata

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            Sata GmbH & Co. KG wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 231 van 17.7.2017.


201806220051970502018/C 240/262322018CJC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180329232311Zaak C-232/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Almería (Spanje) op 29 maart 2018 — Banco Popular Español S.A./María Ángeles Díaz Soria, Miguel Ángel Góngora Gómez, José Antonio Sánchez González en Dolores María del Águila Andújar
 ---documentbreak--- C2402018NL2310120180329NL0026231231Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Almería (Spanje) op 29 maart 2018 — Banco Popular Español S.A./María Ángeles Díaz Soria, Miguel Ángel Góngora Gómez, José Antonio Sánchez González en Dolores María del Águila Andújar
   (Zaak C-232/18)2018/C 240/26Procestaal: Spaans
      Verwijzende rechter

   Audiencia Provincial de Almería

      Partijen in het hoofdgeding

      Appellante: Banco Popular Español S.A.

      Geïntimeerden: María Ángeles Díaz Soria, Miguel Ángel Góngora Gómez, José Antonio Sánchez González en Dolores María del Águila Andújar

      Prejudiciële vragen

            1)

            Is een regel zoals die van artikel 465, lid 5, van de Spaanse Ley 1/2000, de Enjuiciamiento Civil, die de mogelijkheid van de rechter in hoger beroep om alle gevolgen van een nietigverklaring ambtshalve te onderzoeken, beperkt wanneer die gevolgen in eerste aanleg in beperkte mate zijn vastgesteld en de consument het in eerste aanleg gewezen vonnis waarbij het beding nietig is verklaard, niet heeft aangevochten, verenigbaar met het beginsel dat is opgenomen in artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13 (
                  1
               )?

            2)

            Is het voorgaande verenigbaar met de beginselen van artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, van die richtlijn indien dat ertoe leidt dat diegenen die een vordering hebben ingesteld overeenkomstig de rechtspraak van de Tribunal Supremo in zijn arrest van 9 mei 2013, die ongeldig is verklaard bij het arrest van het Hof van 21 december 2016 (
                  2
               ), slechts beperkte gevolgen verbonden zien aan de oneerlijkverklaring van een beding zoals het beding dat hier aan de orde is?

            3)

            Heeft het gezag van gewijsde overeenkomstig de nationale wetgeving (of de toetsing van het beding door de rechter, wanneer alleen de partij die de geldigheid ervan verdedigt, hoger beroep heeft ingesteld) alleen gevolgen voor de eventuele nietigverklaring van een beding, of ook voor alle gevolgen van die nietigverklaring wanneer die gevolgen in de rechterlijke beslissing zijn beperkt en geen enkele partij daartegen is opgekomen?

      (
         1
      )	Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB 1993, L 95, blz. 29).
   (
         2
      )	Arrest in de zaak Gutiérrez Naranjo e.a. (C-154/15, C-307/15 en C-308/15, EU:C:2016:980).


201806220651970202018/C 240/443012017TC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180529404121Zaak T-301/17: Arrest van het Gerecht van 29 mei 2018 — Sata/EUIPO — Zhejiang Rongpeng Air Tools (2000) [„Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Uniewoordmerk 2000 — Absolute weigeringsgrond — Beschrijvend karakter — Artikel 52, lid 1, onder a) en b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 59, lid 1, onder a) en b), van verordening (EU) 2017/1001] — Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder c), van verordening 2017/1001] — Gelijke behandeling — Beginsel van behoorlijk bestuur — Motiveringsplicht”]
 ---documentbreak--- C2402018NL4010120180529NL0044401412Arrest van het Gerecht van 29 mei 2018 — Sata/EUIPO — Zhejiang Rongpeng Air Tools (2000)
   (Zaak T-301/17) (
         1
      )
   „[„Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Uniewoordmerk 2000 — Absolute weigeringsgrond — Beschrijvend karakter — Artikel 52, lid 1, onder a) en b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 59, lid 1, onder a) en b), van verordening (EU) 2017/1001] — Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder c), van verordening 2017/1001] — Gelijke behandeling — Beginsel van behoorlijk bestuur — Motiveringsplicht”]”2018/C 240/44Procestaal: Duits
      Partijen

      Verzoekende partij: Sata GmbH & Co. KG (Kornwestheim, Duitsland) (vertegenwoordiger: M.-C. Simon, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: D. Hanf, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Zhejiang Rongpeng Air Tools Co. Ltd (Pengjie Town, China) (vertegenwoordigers: S. Fröhlich en M. Hartmann, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 8 maart 2017 (zaak R 651/2016-4) inzake een nietigheidsprocedure tussen Zhejiang Rongpeng Air Tools en Sata

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            Sata GmbH & Co. KG wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 231 van 17.7.2017.


201806220791970282018/C 240/722302016TC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180516626211Zaak T-230/16: Beschikking van het Gerecht van 16 mei 2018 — C & J Clark International / Commissie
 ---documentbreak--- C2402018NL6210120180516NL0072621621Beschikking van het Gerecht van 16 mei 2018 — C & J Clark International / Commissie
   (Zaak T-230/16) (
         1
      )2018/C 240/72Procestaal: EngelsDe president van de Derde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.
   (
         1
      )	PB C 260 van 18.7.2016.


201806220181970692018/C 240/272342018CJC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180403242521Zaak C-234/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sofiyski gradski sad (Bulgarije) op 3 april 2018 — Komisia za protivodeystvie na koruptsiata i otnemane na nezakonno pridobito imushtestvo / BP, AB, PB, Agro In 2001 EOOD, Acount Service 2009 EOOD, Invest Management OOD, Estate OOD, Trast B OOD, Bromak OOD, Bromak Finance EAD, Viva Telekom Bulgaria EOOD, Balgarska Telekomunikatsionna Kompania AD, Hedge Investment Bulgaria AD, Kemira OOD, Dunarit AD, Technologichen Zentar-Institut Po Mikroelektronika AD, Evrobild 2003 EOOD, Technotel Invest AD, Ken Trade EAD, Konsult Av EOOD, Louvrier Investments Company 33 S.A, EFV International Financial Ventures Ltd, LIC Telecommunications S.A.R.L., V Telecom Investment S.C.A, V2 Investment S.A.R.L., Interv Investment S.A.R.L., Empreno Ventures Ltd.
 ---documentbreak--- C2402018NL2410120180403NL0027241252Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sofiyski gradski sad (Bulgarije) op 3 april 2018 — Komisia za protivodeystvie na koruptsiata i otnemane na nezakonno pridobito imushtestvo / BP, AB, PB, Agro In 2001 EOOD, Acount Service 2009 EOOD, Invest Management OOD, Estate OOD, Trast B OOD, Bromak OOD, Bromak Finance EAD, Viva Telekom Bulgaria EOOD, Balgarska Telekomunikatsionna Kompania AD, Hedge Investment Bulgaria AD, Kemira OOD, Dunarit AD, Technologichen Zentar-Institut Po Mikroelektronika AD, Evrobild 2003 EOOD, Technotel Invest AD, Ken Trade EAD, Konsult Av EOOD, Louvrier Investments Company 33 S.A, EFV International Financial Ventures Ltd, LIC Telecommunications S.A.R.L., V Telecom Investment S.C.A, V2 Investment S.A.R.L., Interv Investment S.A.R.L., Empreno Ventures Ltd.
   (Zaak C-234/18)2018/C 240/27Procestaal: Bulgaars
      Verwijzende rechter

   Sofiyski gradski sad

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Komisia za protivodeystvie na koruptsiata i otnemane na nezakonno pridobito imushtestvo

      Verwerende partijen: BP, AB, PB, Agro In 2001 EOOD, Acount Service 2009 EOOD, Invest Management OOD, Estate OOD, Trast B OOD, Bromak OOD, Bromak Finance EAD, Viva Telekom Bulgaria EOOD, Balgarska Telekomunikatsionna Kompania AD, Hedge Investment Bulgaria AD, Kemira OOD, Dunarit AD, Technologichen Zentar-Institut Po Mikroelektronika AD, Evrobild 2003 EOOD, Technotel Invest AD, Ken Trade EAD, Konsult Av EOOD, Louvrier Investments Company 33 S.A, EFV International Financial Ventures Ltd, LIC Telecommunications S.A.R.L., V Telecom Investment S.C.A, V2 Investment S.A.R.L., Interv Investment S.A.R.L., Empreno Ventures Ltd.

      Prejudiciële vragen

            1)

            Dient artikel 1, lid 1, van richtlijn 2014/42/ЕU (
                  1
               ) van het Europees Parlement en de Raad van 3 april 2014 betreffende de bevriezing en confiscatie van hulpmiddelen en opbrengsten van misdrijven in de Europese Unie, dat voorziet in de vaststelling van „minimumvoorschriften […] betreffende de bevriezing van voorwerpen met het oog op een eventuele confiscatie”, aldus te worden uitgelegd dat het de lidstaten toestaat om bepalingen vast te stellen met betrekking tot een civielrechtelijke confiscatie die niet op een veroordeling is gebaseerd?

            2)

            Volgt uit artikel 1, lid 1, gelezen in samenhang met artikel 4, lid 1, van richtlijn 2014/42/ЕU van het Europees Parlement en de Raad van 3 april 2014 betreffende de bevriezing en confiscatie van hulpmiddelen en opbrengsten van misdrijven in de Europese Unie, dat de loutere inleiding van een strafprocedure tegen de persoon wiens vermogen het voorwerp van de confiscatie is, volstaat voor het inleiden en uitvoeren van een civielrechtelijke confiscatieprocedure?

            3)

            Mogen de gronden van artikel 4, lid 2, van richtlijn 2014/42/ЕU van het Europees Parlement en de Raad van 3 april 2014 betreffende de bevriezing en confiscatie van hulpmiddelen en opbrengsten van misdrijven in de Europese Unie ruim worden uitgelegd, in die zin dat een civielrechtelijke confiscatie die niet op een veroordeling is gebaseerd, toegestaan is?

            4)

            Dient artikel 5, lid 1, van richtlijn 2014/42/ЕU van het Europees Parlement en de Raad van 3 april 2014 betreffende de bevriezing en confiscatie van hulpmiddelen en opbrengsten van misdrijven in de Europese Unie aldus te worden uitgelegd dat alleen op grond van een discrepantie tussen de waarde van de voorwerpen en het legale inkomen van de persoon een eigendomsrecht kan worden ontnomen als rechtstreeks of indirect uit een strafbaar feit verkregen, wanneer geen definitief strafvonnis gewezen is waarbij is vastgesteld dat de persoon het strafbare feit heeft gepleegd?

            5)

            Dient artikel 6, lid 1, van richtlijn 2014/42/ЕU van het Europees Parlement en de Raad van 3 april 2014 betreffende de bevriezing en confiscatie van hulpmiddelen en opbrengsten van misdrijven in de Europese Unie aldus te worden uitgelegd dat het voorziet in confiscatie bij een derde als aanvullende of alternatieve maatregel voor directe confiscatie of als aanvullende maatregel op ruimere confiscatie?

            6)

            Dient artikel 8, lid 1, van richtlijn 2014/42/ЕU van het Europees Parlement en de Raad van 3 april 2014 betreffende de bevriezing en confiscatie van hulpmiddelen en opbrengsten van misdrijven in de Europese Unie aldus te worden begrepen dat het de toepassing van het vermoeden van onschuld waarborgt en een confiscatie verbiedt die niet op een veroordeling is gebaseerd?

      (
         1
      )	PB 2014, L 127, blz. 39.


201806220561970602018/C 240/582702018TC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180426505121Zaak T-270/18: Beroep ingesteld op 26 april 2018 — O’Flynn e.a./Commissie
 ---documentbreak--- C2402018NL5010120180426NL0058501512Beroep ingesteld op 26 april 2018 — O’Flynn e.a./Commissie
   (Zaak T-270/18)2018/C 240/58Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partijen: Michael O’Flynn (Cork, Ierland), Paddy McKillen (Dublin, Ierland) en David Daly (Malahide, Ierland) (vertegenwoordigers: M. Cush, SC, D. Hardiman, Barrister, P. O’Brien en D. O’Keeffe, Solicitors)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

            —

            besluit C(2018) 464 final van de Europese Commissie van 25 januari 2018 (SA.43791(2017/NN)) (
                  1
               ) nietig verklaren, voor zover de Commissie daarbij geen bezwaar maakte tegen steunmaatregelen die aan en via de National Asset Management Agency (NAMA) zouden zijn verleend of zij niet van oordeel was dat dergelijke maatregelen steun vormden;

            —

            verweerster te verwijzen in de kosten van verzoekers, met inbegrip van de incidentele kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoekers vier middelen aan.

            1.

            Verweerster had een formele onderzoeksprocedure in de zin van artikel 108, lid 2, VWEU moeten inleiden.

                     —

                     Verzoekers voeren onder meer aan dat verweerster, door na te laten dit te doen, de procedurele rechten die verzoekers aan artikel 108, lid 2, VWEU ontlenen, heeft geschonden alsmede het beginsel van behoorlijk bestuur, doordat zij de op haar rustende verplichting om een zorgvuldig en onpartijdig onderzoek te verrichten naar de vermeende staatssteun, niet is nagekomen.

            2.

            Kennelijke beoordelingsfouten.

                     —

                     Verzoekers voeren aan dat verweerster bij de vaststelling van het bestreden besluit kennelijke beoordelingsfouten heeft gemaakt, onder meer door vast te stellen dat verzoekers niet hebben aangevoerd dat er sprake was van misbruik van staatssteun, terwijl verzoekers in punt 5.25 van hun klacht uitdrukkelijk hadden aangevoerd dat er sprake was van misbruik van staatssteun. Verzoekers betogen voorts dat de beoordeling door verweerster van de activiteiten van NAMA in meerdere opzichten gebrekkig was.

            3.

            Ontbreken van een motivering.

                     —

                     In dit verband voeren verzoekers aan dat verweerster het bestreden besluit niet of ontoereikend heeft gemotiveerd door, met name, niet, ontoereikend of niet op een controleerbare wijze te hebben uiteengezet op welke grond zij haar goedkeuring heeft verleend aan NAMA’s methodologie voor het bepalen van de levensvatbaarheid van ontwikkelingsprojecten.

            4.

            Schending van artikel 106 VWEU.

                     —

                     Volgens verzoekers zijn niet alleen de bepalingen van het VWEU inzake staatssteun geschonden, maar, zoals zij aanvoerden in hun klacht, ook artikel 106 VWEU. Zij hebben op dit punt van verweerster geen antwoord ontvangen.

      (
         1
      )	PB 2018, C 60, blz. 4.


201806220311970302018/C 240/282412018CJC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180405252511Zaak C-241/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione tributaria provinciale di Napoli (Italië) op 5 april 2018 — easyJet Airline Co. Ltd/Regione Campania
 ---documentbreak--- C2402018NL2510120180405NL0028251251Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione tributaria provinciale di Napoli (Italië) op 5 april 2018 — easyJet Airline Co. Ltd/Regione Campania
   (Zaak C-241/18)2018/C 240/28Procestaal: Italiaans
      Verwijzende rechter

   Commissione tributaria provinciale di Napoli

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: easyJet Airline Co. Ltd

      Verwerende partij: Regione Campania

      Prejudiciële vraag

   Moeten de artikelen 4 en 5 van richtlijn 30/2002/EG (
         1
      ) en bijlage II bij die richtlijn aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een bepaling als artikel 1, leden 169 tot en met 174, van wet nr. 5/2013 van de regio Campanië, aangezien de vaststelling van de belasting niet wordt voorafgegaan door een algemeen plan betreffende de maatregel die moet worden vastgesteld om de geluidsemissies van vliegtuigen in luchthavens en aangrenzende gebieden te verminderen, in de zin van artikel 5 van die richtlijn en bijlage II erbij?
   (
         1
      )	Richtlijn 2002/30/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 maart 2002 betreffende de vaststelling van regels en procedures met betrekking tot de invoering van geluidgerelateerde exploitatiebeperkingen op luchthavens in de Gemeenschap (PB L 85, blz. 40).


201806290101986442018/C 249/223162018CJC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180514171821Zaak C-316/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend, door de Court of Appeal (England and Wales) (Civil Division) (Verenigd Koninkrijk) op 14 mei 2018 — Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs / The Chancellor, Masters and Scholars of the University of Cambridge
 ---documentbreak--- C2492018NL1710120180514NL0022171182Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend, door de Court of Appeal (England and Wales) (Civil Division) (Verenigd Koninkrijk) op 14 mei 2018 — Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs / The Chancellor, Masters and Scholars of the University of Cambridge
   (Zaak C-316/18)2018/C 249/22Procestaal: Engels
      Verwijzende rechter

   Court of Appeal (England and Wales) (Civil Division)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

      Verwerende partijen: The Chancellor, Masters and Scholars of the University of Cambridge

      Prejudiciële vragen

            1)

            Dient onderscheid te worden gemaakt tussen vrijgestelde en niet-belastbare handelingen om uit te maken of ten behoeve van dergelijke handelingen betaalde btw aftrekbaar is?

            2)

            Indien beheersvergoedingen alleen met betrekking tot een niet-belastbare beleggingsactiviteit verschuldigd zijn, is het dan niettemin mogelijk het noodzakelijke verband te leggen tussen die kosten en de economische activiteiten die worden gesubsidieerd met de uit die beleggingen verkregen beleggingsinkomsten, zodat btw-aftrek kan worden toegestaan naargelang van de aard en omvang van de downstream economische activiteiten die recht geven op btw-aftrek? In hoeverre mag daarbij rekening worden houden met de bestemming waarvoor de inkomsten worden gebruikt?

            3)

            Dient onderscheid te worden gemaakt tussen btw betaald ten behoeve van het verstrekken van kapitaal aan een onderneming en btw die een eigen inkomstenstroom genereert los van eventuele inkomstenstromen uit downstream economische activiteiten?


201806290211986352018/C 249/233252018CJC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180517181811Zaak C-325/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal (Ierland) op 17 mei 2018 — Hampshire County Council / C.E., N.E.
 ---documentbreak--- C2492018NL1810120180517NL0023181181Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal (Ierland) op 17 mei 2018 — Hampshire County Council / C.E., N.E.
   (Zaak C-325/18)2018/C 249/23Procestaal: Engels
      Verwijzende rechter

   Court of Appeal

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Hampshire County Council

      Verwerende partijen: C.E. en N.E.

      Prejudiciële vragen

            1)

            Mag een overheidsinstantie van een lidstaat, wanneer wordt gesteld dat kinderen — in strijd met een door deze overheidsinstantie verkregen gerechtelijke beslissing — door hun ouders en/of andere familieleden ongeoorloofd uit het land van hun gewone verblijfplaats zijn overgebracht, een verzoek indienen bij de gerechten van een andere lidstaat tot tenuitvoerlegging overeenkomstig de bepalingen van hoofdstuk III van verordening (EG) nr. 2201/2003 (
                  1
               ) van de Raad van een rechterlijke beslissing waarbij de terugkeer van de kinderen naar dat rechtsgebied wordt bevolen, of zou dat neerkomen op een ongeoorloofde omzeiling van artikel 11 van die verordening en van het Verdrag van ’s-Gravenhage van 1980 of anderszins rechts- of wetsmisbruik uitmaken door de betrokken instantie?

            2)

            Is het gerecht in een geval betreffende de in verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad opgenomen bepalingen inzake tenuitvoerlegging bevoegd om de termijnen voor toepassing van artikel 33, lid 5 te verlengen indien de overschrijding ervan in wezen verwaarloosbaar is en een termijnverlenging anders zou zijn toegestaan op grond van nationaal procesrecht?

            3)

            Onverminderd de tweede vraag, wordt, wanneer een buitenlandse overheidsinstantie de kinderen, over wie het geschil gaat, weghaalt uit het rechtsgebied van een lidstaat krachtens een beslissing tot tenuitvoerlegging die overeenkomstig artikel 31 van verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad is gegeven op een ex parte basis, maar vóór de betekening ervan aan de ouders, waardoor zij werden verstoken van hun recht om de rechter te verzoeken om zijn uitspraak in afwachting van de uitkomst van een ingesteld rechtsmiddel aan te houden, het wezen van de rechten van de „ouders” zoals bedoeld in artikel 6 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden („EVRM”) en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie („Handvest”), dusdanig in gevaar gebracht dat een termijnverlenging (voor toepassing van artikel 33, lid 5, van die verordening) anderszins moet worden toegestaan?

      (
         1
      )	Verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1347/2000 (PB 2003, L 338, blz. 1).


201806290111986452018/C 249/243272018CJC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180518192021Zaak C-327/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court (Ierland) op 18 mei 2018 — Minister for Justice and Equality/RO
 ---documentbreak--- C2492018NL1910120180518NL0024191202Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court (Ierland) op 18 mei 2018 — Minister for Justice and Equality/RO
   (Zaak C-327/18)2018/C 249/24Procestaal: Engels
      Verwijzende rechter

   High Court (Ierland)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Minister for Justice and Equality

      Verwerende partij: RO

      Prejudiciële vragen

   Gelet op:

            (a)

            de kennisgeving van het Verenigd Koninkrijk volgens artikel 50 VEU

            (b)

            de onzekerheid over de toekomstige regelingen tussen de Europese Unie en het Verenigd Koninkrijk wat hun onderlinge relaties na de uittreding van het Verenigd Koninkrijk betreft, en

            (c)

            de daaruit volgende onzekerheid over de mate waarin verweerder in de praktijk zijn aan de Verdragen, het Handvest of de toepasselijke wetgeving ontleende rechten zal kunnen doen gelden ingeval hij aan het Verenigd Koninkrijk wordt overgeleverd en hij na de uittreding van het Verenigd Koninkrijk opgesloten zou blijven,

            (1)

            is een lidstaat die is aangezocht om een persoon krachtens een Europees aanhoudingsbevel over te leveren aan het Verenigd Koninkrijk, op grond van het Unierecht verplicht om dat verzoek af te wijzen, ook al zou die overlevering volgens de nationale wetgeving van die lidstaat normalerwijs niet kunnen worden geweigerd:

                     (i)

                     in alle gevallen,

                     (ii)

                     in bepaalde gevallen, naargelang de specifieke omstandigheden van de zaak,

                     (iii)

                     in geen enkel geval?

            (2)

            Wanneer het antwoord op de eerste vraag het bepaalde onder (ii) is, wat zijn dan de criteria die een rechtbank in de aangezochte lidstaat moet hanteren of de overwegingen waarvan zij moet uitgaan om te bepalen of het verzoek om overlevering dient te worden geweigerd?

            (3)

            Moet de rechtbank van de aangezochte lidstaat met betrekking tot de tweede vraag de definitieve beslissing over de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel uitstellen tot meer duidelijkheid bestaat over de relevante wettelijke regeling die moet worden vastgesteld na de terugtrekking van de betrokken verzoekende lidstaat uit de Unie:

                     (i)

                     in alle gevallen,

                     (ii)

                     in bepaalde gevallen, naargelang de specifieke omstandigheden van de zaak,

                     (iii)

                     in geen enkel geval?

            (4)

            Wanneer het antwoord op de derde vraag het bepaalde onder (ii) is, wat zijn dan de criteria die een rechtbank in de aangezochte lidstaat moet hanteren of de overwegingen waarvan zij moet uitgaan om te bepalen of de definitieve beslissing over de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel dient te worden uitgesteld?


201807200152013572018/C 276/394322016CJC27620180806NL01NLINFO_JUDICIAL20180412303011Zaak C-432/16: Beschikking van de president van het Hof van 12 april 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de Cataluña — Spanje) — Carolina Minayo Luque / Quitxalla Stars, SL, Fondo de Garantía Salarial, Ministerio Fiscal
 ---documentbreak--- C2762018NL3010120180412NL0039301301Beschikking van de president van het Hof van 12 april 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de Cataluña — Spanje) — Carolina Minayo Luque / Quitxalla Stars, SL, Fondo de Garantía Salarial, Ministerio Fiscal
   (Zaak C-432/16) (
         1
      )2018/C 276/39Procestaal: SpaansDe president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.
   (
         1
      )	PB C 410 van 7.11.2016.


201807200422013172018/C 276/58872018CJC27620180806NL01NLINFO_JUDICIAL20180529343414Zaak C-87/18: Beschikking van de president van het Hof van 29 mei 2018 — Europese Commissie / Groothertogdom Luxemburg
 ---documentbreak--- C2762018NL3440120180529NL0058344341Beschikking van de president van het Hof van 29 mei 2018 — Europese Commissie / Groothertogdom Luxemburg
   (Zaak C-87/18) (
         1
      )2018/C 276/58Procestaal: FransDe president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.
   (
         1
      )	PB C 161 van 7.5.2018.


201807200092013222018/C 276/405382016CJC27620180806NL01NLINFO_JUDICIAL20180518303012Zaak C-538/16: Beschikking van de president van het Hof van 18 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Frankfurt am Main — Duitsland) — Kevin Joseph Devine / Air Nostrum Lineas Aereas del Mediterraneo SA
 ---documentbreak--- C2762018NL3020120180518NL0040302301Beschikking van de president van het Hof van 18 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Frankfurt am Main — Duitsland) — Kevin Joseph Devine / Air Nostrum Lineas Aereas del Mediterraneo SA
   (Zaak C-538/16) (
         1
      )2018/C 276/40Procestaal: DuitsDe president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.
   (
         1
      )	PB C 30 van 30.1.2017


201807200642012852018/C 276/416312016CJC27620180806NL01NLINFO_JUDICIAL20180417303013Zaak C-631/16: Beschikking van de president van het Hof van 17 april 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank Noord-Holland — Nederland) — X BV / Inspecteur van de Belastingdienst/Douane, kantoor Rotterdam Rijnmond
 ---documentbreak--- C2762018NL3030120180417NL0041303301Beschikking van de president van het Hof van 17 april 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank Noord-Holland — Nederland) — X BV / Inspecteur van de Belastingdienst/Douane, kantoor Rotterdam Rijnmond
   (Zaak C-631/16) (
         1
      )2018/C 276/41Procestaal: NederlandsDe president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.
   (
         1
      )	PB C 86 van 20.3.2017.