title: Gevoegde zaken C-274/16, C-447/16 en C-448/16: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 7 maart 2018 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Düsseldorf en het Bundesgerichtshof — Duitsland) — flightright GmbH / Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo SA (C-274/16), Roland Becker / Hainan Airlines Co. Ltd (C-447/16), Mohamed Barkan e.a. / Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo SA (C-448/16) [Prejudiciële verwijzing — Ruimte van vrijheid, veiligheid en recht — Rechterlijke bevoegdheid in burgerlijke en handelszaken — Verordening (EG) nr. 44/2001 — Artikel 5, punt 1 — Verordening (EU) nr. 1215/2012 — Artikel 7, punt 1 — Begrip „verbintenissen uit overeenkomst” — Overeenkomst tot verstrekking van diensten — Rechtstreeks aansluitende vluchten uitgevoerd door verschillende luchtvaartmaatschappijen — Begrip „plaats van uitvoering” — Verordening (EG) nr. 261/2004 — Recht van de luchtreizigers op compensatie bij instapweigering en langdurige vertraging van vluchten — Vordering tot compensatie ingesteld tegen de luchtvaartmaatschappij die de vlucht uitvoert, maar niet op het grondgebied van een lidstaat is gevestigd of waarmee de passagiers geen contractuele band hebben]

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/6

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 7 maart 2018 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Düsseldorf en het Bundesgerichtshof — Duitsland) — flightright GmbH / Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo SA (C-274/16), Roland Becker / Hainan Airlines Co. Ltd (C-447/16), Mohamed Barkan e.a. / Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo SA (C-448/16)
   (Gevoegde zaken C-274/16, C-447/16 en C-448/16) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Ruimte van vrijheid, veiligheid en recht - Rechterlijke bevoegdheid in burgerlijke en handelszaken - Verordening (EG) nr. 44/2001 - Artikel 5, punt 1 - Verordening (EU) nr. 1215/2012 - Artikel 7, punt 1 - Begrip „verbintenissen uit overeenkomst” - Overeenkomst tot verstrekking van diensten - Rechtstreeks aansluitende vluchten uitgevoerd door verschillende luchtvaartmaatschappijen - Begrip „plaats van uitvoering” - Verordening (EG) nr. 261/2004 - Recht van de luchtreizigers op compensatie bij instapweigering en langdurige vertraging van vluchten - Vordering tot compensatie ingesteld tegen de luchtvaartmaatschappij die de vlucht uitvoert, maar niet op het grondgebied van een lidstaat is gevestigd of waarmee de passagiers geen contractuele band hebben])
   (2018/C 161/06)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechters

   Amtsgericht Düsseldorf, Bundesgerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: flightright GmbH (C-274/16), Roland Becker (C-447/16), Mohamed Barkan, Souad Asbai, Assia Barkan, Zakaria Barkan, Nousaiba Barkan (C-448/16)

      Verwerende partijen: Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo SA (C-274/16), Hainan Airlines Co. Ltd (C-447/16), Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo SA (C-448/16)

      Dictum

               1)

               Artikel 5, punt 1, onder b), tweede streepje, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet in die zin worden uitgelegd dat het niet van toepassing op een in een derde staat wonende verweerder, zoals de verweerder in het hoofdgeding.

               2)

               Artikel 5, punt 1, onder a), van verordening nr. 44/2001 moet in die zin moet worden uitgelegd dat het begrip „verbintenissen uit overeenkomst” in de zin van die bepaling mede omvat de vordering tot compensatie wegens langdurige vertraging van rechtstreeks aansluitende vluchten die luchtreizigers op grond van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelĳke regels inzake compensatie en bĳstand aan luchtreizigers bĳ instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 instellen tegen de luchtvaartmaatschappij die de vlucht uitvoert, maar niet de contractpartij van de betrokken luchtreiziger is.

               3)

               Artikel 5, punt 1, onder b), tweede streepje, van verordening nr. 44/2001 en artikel 7, punt 1, onder b), tweede streepje, van verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moeten in die zin worden uitgelegd dat in geval van rechtstreeks aansluitende vluchten de „plaats van uitvoering” van deze vluchten in de zin van deze bepalingen de plaats van aankomst van de tweede vlucht is wanneer de twee vluchten door twee verschillende luchtvaartmaatschappijen worden uitgevoerd en het krachtens verordening nr. 261/2004 ingestelde beroep tot compensatie voor de langdurige vertraging van deze rechtstreeks aansluitende vluchten berust op een incident dat heeft plaatsgevonden bij de eerste vlucht, die is uitgevoerd door een luchtvaartmaatschappij die niet de contractpartij van de betrokken passagiers is.

      (1)  PB C 343 van 19.9.2016.

      PB C 428 van 21.11.2016.


title: Zaak T-168/18: Beroep ingesteld op 8 maart 2018 — Numbi / Raad

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/63

         Beroep ingesteld op 8 maart 2018 — Numbi / Raad
   (Zaak T-168/18)
   (2018/C 161/76)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: John Numbi (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois en A. Guillerme, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               besluit (GBVB) 2017/2282 van de Raad van 11 december 2017 tot wijziging van besluit 2010/788/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen de Democratische Republiek Congo nietig verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 5 van bijlage II bij besluit 2010/788/GBVB en onder punt 5 van bijlage Ia bij verordening (EG) nr. 1183/2005;

               —

               de onwettigheid van artikel 3, lid 2, onder a), van besluit 2010/788/GBVB, zoals gewijzigd bij besluit 2016/2231/GBVB, en van artikel 2 ter, lid 1, onder a), van verordening nr. 1183/2005/EG vaststellen;

               —

               de Raad verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker vier middelen aan die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-163/18, Amisi Kumba/Raad, zijn aangevoerd.


title: Zaak C-123/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 13 december 2017 door HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 15 februari 2018 in zaak T-692/15, HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH / Raad van de Europese Unie

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/37

         Hogere voorziening ingesteld op 13 december 2017 door HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 15 februari 2018 in zaak T-692/15, HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH / Raad van de Europese Unie
   (Zaak C-123/18 P)
   (2018/C 161/41)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Rekwirante: HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH (vertegenwoordiger: M. Schlingmann, Rechtsanwalt)

      Andere partijen in de procedure: Raad van de Europese Unie, Europese Commissie

      Conclusies

   Het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 13 december 2017 in zaak T-692/15 HTTS Trade Trust & Shipping GmbH tegen Raad van de Europese Unie, ondersteund door de Europese Commissie, in zijn geheel vernietigen,
   en de Raad veroordelen tot,

               1.

               betaling aan rekwirante van een schadevergoeding van 2 516 221,50 EUR voor materiële en immateriële schade veroorzaakt door de opname van rekwirante op de lijst van personen, organisaties en instellingen in bijlage V bij verordening (EG) nr. 423/2007 (1) en bijlage VIII bij verordening (EU) nr. 961/2010 (2);

               2.

               betaling aan rekwirante van vertragingsrente ter hoogte van 2 procentpunten boven de door de Europese Centrale Bank voor de basisherfinancieringstransacties vastgestelde rentevoet, vanaf 17 oktober 2015 tot aan de volledige betaling van het onder 1. vermelde bedrag;

               3.

               het dragen van de proceskosten, in het bijzonder die van rekwirante.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter staving van haar hogere voorziening voert rekwirante aan dat het Gerecht het Unierecht heeft geschonden.
   Meer specifiek voert zij de volgende inbreuken op het Unierecht aan:

               —

               Door ten gunste van de Raad rekening te houden met omstandigheden en informatie die de Raad pas heeft verstrekt na de vaststelling van de onrechtmatige maatregelen, en gedeeltelijk pas tijdens de procedure in hogere voorziening, heeft het Gerecht ten onrechte een verkeerde beoordelingsdatum gekozen.

               —

               Het Gerecht is ten onrechte tot de conclusie gekomen dat er aanwijzingen bestonden, die het op zijn minst waarschijnlijk maakten dat rekwirante „eigendom was of onder zeggenschap stond van een andere entiteit (in casu: de IRISL)”. Het Gerecht heeft in het bijzonder een onjuiste beoordelingsmaatstaf toegepast, ten onrechte informatie van de Raad in aanmerking genomen waarover hij op de beoordelingsdatum in het geheel niet beschikte, de mate van (vermeende) zeggenschap of controle niet vastgesteld en het bewijs verkeerd opgevat.

               —

               Het Gerecht heeft ten onrechte geoordeeld dat verordening nr. 668/2010 (3), voor zover deze rekwirante betrof, rechtmatig was.

               —

               Het Gerecht heeft ten onrechte geoordeeld dat de ontoereikende motivering van de jegens rekwirante genomen maatregelen in beginsel geen aansprakelijkheid van de EU met zich mee kon brengen en heeft ten onrechte nagelaten te toetsen of sprake was van schending van het recht op effectieve rechtsbescherming.

      (1)  Verordening (EG) nr. 423/2007 van de Raad van 19 april 2007 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran (PB 2007, L 103, blz. 1).

      (2)  Verordening (EU) nr. 961/2010 van de Raad van 25 oktober 2010 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran en tot intrekking van verordening (EG) nr. 423/2007 (PB 2010, L 281, blz. 1).

      (3)  Uitvoeringsverordening (EU) nr. 668/2010 van de Raad van 26 juli 2010 houdende uitvoering van artikel 7, lid 2, van verordening (EG) nr. 423/2007 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran (PB 2010, L 195, blz. 25).


title: Zaak T-169/18: Beroep ingesteld op 8 maart 2018 — Kibelisa Ngambasai / Raad

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/64

         Beroep ingesteld op 8 maart 2018 — Kibelisa Ngambasai / Raad
   (Zaak T-169/18)
   (2018/C 161/77)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Roger Kibelisa Ngambasai (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois en A. Guillerme, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               besluit (GBVB) 2017/2282 van de Raad van 11 december 2017 tot wijziging van besluit 2010/788/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen de Democratische Republiek Congo nietig verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 6 van bijlage II bij besluit 2010/788/GBVB en onder punt 6 van bijlage Ia bij verordening (EG) nr. 1183/2005;

               —

               de onwettigheid van artikel 3, lid 2, onder a), van besluit 2010/788/GBVB, zoals gewijzigd bij besluit 2016/2231/GBVB, en van artikel 2 ter, lid 1, onder a), van verordening nr. 1183/2005/EG vaststellen;

               —

               de Raad verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker vier middelen aan die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-163/18, Amisi Kumba/Raad, zijn aangevoerd.


title: Zaak C-132/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 15 februari 2018 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 5 december 2017 in zaak T-728/16, Tuerck / Commissie

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/38

         Hogere voorziening ingesteld op 15 februari 2018 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 5 december 2017 in zaak T-728/16, Tuerck / Commissie
   (Zaak C-132/18 P)
   (2018/C 161/42)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Gattinara, B. Mongin, L. Radu Bouyon, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure: Sabine Tuerck

      Conclusies

               —

               het arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 5 december 2017 in zaak T-728/16, Tuerck/Commissie, vernietigen;

               —

               het beroep in eerste aanleg verwerpen;

               —

               de verwerende partij in de hogere voorziening verwijzen in de kosten van de procedure in eerste aanleg;

               —

               Sabine Tuerck verwijzen in de kosten van de hogere voorziening.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Wat de overdracht betreft van bij een nationale pensioenregeling opgebouwde pensioenrechten aan de pensioenregeling van de ambtenaren van de Europese Unie, zoals voorzien in artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie, is het eerste middel van de hogere voorziening ontleend aan de miskenning, door het Gerecht, van de rechtspraak van het Hof in de zaak Radek Časta (arrest van 5 december 2013, C-166/12, punten 24, 28 en 31), volgens welke de handeling bestaande in de omzetting van het kapitaal dat overeenkomt met de in het nationale stelsel verworven pensioenrechten in dienstjaren die in de pensioenregeling van de Unie in aanmerking moeten worden genomen, wordt beheerst door het Unierecht. Deze handeling houdt in dat rekening wordt gehouden met de herwaardering van het kapitaal tussen de datum van het verzoek en de in het Statuut voorziene datum van daadwerkelijke overdracht. Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de Commissie niet bevoegd was om een aftrek toe te passen op de herwaardering van het kapitaal tussen de datum van inschrijving van het verzoek en de daadwerkelijke overdracht van het kapitaal. Hiermee heeft het Gerecht artikel 11, lid 2, tweede alinea, van bijlage VIII bij het Statuut miskend en de bevoegdheid genegeerd die de Commissie aan dit artikel ontleent. Het Gerecht is dus uitgegaan van een onjuiste rechtsopvatting.
   Het tweede middel van de hogere voorziening is ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting, namelijk dat de aftrek van de herwaardering van het kapitaal kon plaatsvinden tegen een ander percentage dan het in het Statuut en uitsluitend op basis van het overdraagbare kapitaal voorziene percentage. De aftrek moet namelijk geschieden conform het Statuut dat de eerbiediging van het actuariële evenwicht voorschrijft en daartoe voorziet in de toepassing van een percentage van 3,1 %. Voorts heeft het Gerecht, door te verwijzen naar het „overdraagbare” bedrag, terwijl artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut zegt dat de omzetting van de bedragen die overeenkomen met de pensioenrechten van de betrokkene in pensioenjaren, moet geschieden op basis van de daadwerkelijke overdracht, dat artikel geschonden en het arrest van 13 oktober 2015 in de zaak Commissie/Verile en Gjergij (T-104/14 P) miskend, dat het Gerecht in hogere voorziening heeft gewezen.
   Het derde middel is ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting, namelijk dat voorrang is gegeven aan de door de Commissie vastgestelde algemene uitvoeringsbepalingen en niet aan het Statuut zelf, dat van hiërarchisch hogere rang is, en aan een niet-nakoming van de motiveringsplicht. Met het eerste onderdeel van het derde middel stelt de Commissie dat het Gerecht aan de algemene uitvoeringsbepalingen een uitlegging heeft gegeven die in strijd is met de bewoordingen van de statutaire bepaling waaraan die AUB worden geacht uitvoering te geven, en in strijd heeft gehandeld met het beginsel dat het Statuut, zoals uitgelegd in het arrest van het Hof in de zaak Radek Časta, niet de mogelijkheid biedt om bedragen die niet werkelijk pensioenrechten vertegenwoordigen, om te zetten in dienstjaren. Met het tweede onderdeel van het derde middel betoogt de Commissie dat het Gerecht de motiveringsplicht niet is nagekomen, door op tegenstrijdige gronden vast te stellen dat het nationale pensioenfonds de herwaardering van het kapitaal tussen de datum van het verzoek en die van de daadwerkelijke overdracht had aangetoond.
   Het vierde onderdeel is ontleend aan een kennelijk onjuiste beoordeling en een niet-nakoming van de motiveringsplicht door het Gerecht, door vast te stellen dat er sprake was van een ongerechtvaardigde verrijking, die er niet was. Ten eerste heeft het Gerecht geoordeeld dat het een ongerechtvaardigde verrijking zou zijn om slechts een deel van het overgedragen kapitaal om te zetten in dienstjaren, terwijl die overdracht wordt beoordeeld op de datum van het verzoek om overdracht en vervolgens het regime volgt van het „fictieve” fonds gebaseerd op een stelsel van kapitalisatie. Met het tweede onderdeel van het vierde middel beroept de Commissie zich op een niet-nakoming van de motiveringsplicht: het Gerecht heeft vastgesteld dat er sprake is van een ongerechtvaardigde verrijking zonder de gegrondheid van die vaststelling uiteen te zetten in het licht van het argument van de Commissie dat het bedrag dat de toepassing van het percentage van 3,1 % overschreed, was terugbetaald aan de betrokken ambtenaar.


title: Zaak T-170/18: Beroep ingesteld op 8 maart 2018 — Kande Mupompa / Raad

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/64

         Beroep ingesteld op 8 maart 2018 — Kande Mupompa / Raad
   (Zaak T-170/18)
   (2018/C 161/78)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Alex Kande Mupompa (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois en A. Guillerme, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               besluit (GBVB) 2017/2282 van de Raad van 11 december 2017 tot wijziging van besluit 2010/788/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen de Democratische Republiek Congo nietig verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 10 van bijlage II bij besluit 2010/788/GBVB en onder punt 10 van bijlage Ia bij verordening (EG) nr. 1183/2005;

               —

               de onwettigheid van artikel 3, lid 2, onder b), van besluit 2010/788/GBVB, zoals gewijzigd bij besluit 2016/2231/GBVB, en van artikel 2 ter, lid 1, onder b), van verordening nr. 1183/2005/EG vaststellen;

               —

               de Raad verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker vier middelen aan die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-163/18, Amisi Kumba/Raad, zijn aangevoerd.


title: Zaak C-284/16: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 6 maart 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Slowakische Republik/Achmea BV (Prejudiciële verwijzing — In 1991 gesloten bilaterale investeringsovereenkomst tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Tsjechische en Slowaakse Federatieve Republiek die nog altijd van toepassing is tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Slowaakse Republiek — Bepaling op grond waarvan een investeerder van een overeenkomstsluitende partij zich in geval van een geschil met de andere overeenkomstsluitende partij tot een scheidsgerecht kan wenden — Verenigbaarheid met de artikelen 18, 267 en 344 VWEU — Begrip „rechterlijke instantie” — Autonomie van het Unierecht)

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/7

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 6 maart 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Slowakische Republik/Achmea BV
   (Zaak C-284/16) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - In 1991 gesloten bilaterale investeringsovereenkomst tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Tsjechische en Slowaakse Federatieve Republiek die nog altijd van toepassing is tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Slowaakse Republiek - Bepaling op grond waarvan een investeerder van een overeenkomstsluitende partij zich in geval van een geschil met de andere overeenkomstsluitende partij tot een scheidsgerecht kan wenden - Verenigbaarheid met de artikelen 18, 267 en 344 VWEU - Begrip „rechterlijke instantie” - Autonomie van het Unierecht))
   (2018/C 161/07)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesgerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Slowakische Republik

      Verwerende partij: Achmea BV

      Dictum

   De artikelen 267 en 344 VWEU dienen aldus te worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een bepaling in een tussen lidstaten gesloten internationale overeenkomst, zoals artikel 8 van de Overeenkomst inzake de bevordering en wederzijdse bescherming van investeringen tussen het Koninkrijk der Nederlanden en de Tsjechische en Slowaakse Federatieve Republiek, op grond waarvan een investeerder uit een van deze lidstaten, in geval van een geschil over investeringen in de andere lidstaat, tegen laatstgenoemde staat een procedure kan inleiden voor een scheidsgerecht waarvan deze lidstaat zich ertoe heeft verbonden de bevoegdheid te aanvaarden.

      (1)  PB C 296 van 16.8.2016.


title: Zaak C-142/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hof van beroep Brussel (België) op 23 februari 2018 — Skype Communications Sàrl / Belgisch Instituut voor postdiensten en telecommunicatie (BIPT)

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/39

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hof van beroep Brussel (België) op 23 februari 2018 — Skype Communications Sàrl / Belgisch Instituut voor postdiensten en telecommunicatie (BIPT)
   (Zaak C-142/18)
   (2018/C 161/43)
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Hof van beroep Brussel

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Skype Communications Sàrl

      Verwerende partij: Belgisch Instituut voor postdiensten en telecommunicatie (BIPT)

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet volgens de definitie van elektronische-communicatiedienst in artikel 2, onder c), van richtlijn 2002/21/EG van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten (1), zoals gewijzigd, een via software aangeboden VoIP-dienst waarbij de oproep via een openbaar geschakeld telefoonnet wordt afgegeven aan een vast of mobiel E.164-nummer van een nationaal nummerplan, worden gekwalificeerd als elektronische-communicatiedienst, ook al vormt de internettoegangsdienst waarmee een gebruiker tot die VoIP-dienst toegang heeft, op zich al een elektronische-communicatiedienst, wanneer de softwareaanbieder die dienst tegen vergoeding aanbiedt en met de aanbieders van telecommunicatiediensten die naar behoren zijn gemachtigd om oproepen naar het openbaar geschakeld telefoonnet over te brengen en af te geven overeenkomsten sluit waardoor de gespreksafgifte naar een vast of mobiel nummer van een nationaal nummerplan mogelijk is?

               2)

               Ingeval de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, blijft het antwoord dan ongewijzigd als er rekening mee wordt gehouden dat de functie van de software die de spraakoproep mogelijk maakt, slechts een functie van die software is en de software ook zonder die functie kan worden gebruikt?

               3)

               Ingeval de twee eerste vragen bevestigend worden beantwoord, blijft het antwoord op de eerste vraag dan ongewijzigd als er rekening mee wordt gehouden dat de aanbieder van de dienst in zijn algemene voorwaarden bepaalt dat hij geen aansprakelijkheid jegens de eindklant aanvaardt voor het overbrengen van de signalen?

               4)

               Ingeval de drie eerste vragen bevestigend worden beantwoord, blijft het antwoord op de eerste vraag dan ongewijzigd als er rekening mee wordt gehouden dat de dienst ook aan de definitie van ’dienst van de informatiemaatschappij’ voldoet?

      (1)  Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (Kaderrichtlijn) (PB L 108, blz. 33).


title: Zaak T-171/18: Beroep ingesteld op 8 maart 2018 — Boshab / Raad

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/65

         Beroep ingesteld op 8 maart 2018 — Boshab / Raad
   (Zaak T-171/18)
   (2018/C 161/79)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Évariste Boshab (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois en A. Guillerme, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               besluit (GBVB) 2017/2282 van de Raad van 11 december 2017 tot wijziging van besluit 2010/788/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen de Democratische Republiek Congo nietig verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 8 van bijlage II bij besluit 2010/788/GBVB en onder punt 8 van bijlage Ia bij verordening (EG) nr. 1183/2005;

               —

               de onwettigheid van artikel 3, lid 2, onder b), van besluit 2010/788/GBVB, zoals gewijzigd bij besluit 2016/2231/GBVB, en van artikel 2 ter, lid 1, onder b), van verordening nr. 1183/2005/EG vaststellen;

               —

               de Raad verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker vier middelen aan die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-163/18, Amisi Kumba/Raad, zijn aangevoerd.


title: Zaak T-115/18: Beroep ingesteld op 26 februari 2018 — Tomasz KawałkoTrofeum/EUIPO — Ferrero (KINDERPRAMS)

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/54

         Beroep ingesteld op 26 februari 2018 — Tomasz KawałkoTrofeum/EUIPO — Ferrero (KINDERPRAMS)
   (Zaak T-115/18)
   (2018/C 161/61)
   Taal van het verzoekschrift: Pools

      Partijen

      Verzoekende partij: Tomasz KawałkoTrofeum (Gdynia, Polen) (vertegenwoordiger: P. Moksa, radca prawny)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Ferrero SpA (Alba, Italië)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager: verzoekende partij

      Betrokken merk: Uniewoordmerk „KINDERPRAMS” — inschrijvingsaanvraag nr. 12 916 961

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 14 december 2018 in zaak R 1112/2017-4

      Conclusies

               —

               herziening van de bestreden beslissing door inschrijving van het merk KINDERPRAMS;

               —

               verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerd middel

   Schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001.


title: Zaak T-172/18: Beroep ingesteld op 8 maart 2018 — Akili Mundos / Raad

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/65

         Beroep ingesteld op 8 maart 2018 — Akili Mundos / Raad
   (Zaak T-172/18)
   (2018/C 161/80)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Muhindo Akili Mundos (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois en A. Guillerme, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               besluit (GBVB) 2017/2282 van de Raad van 11 december 2017 tot wijziging van besluit 2010/788/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen de Democratische Republiek Congo nietig verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 13 van bijlage II bij besluit 2010/788/GBVB en onder punt 13 van bijlage I bij verordening (EG) nr. 1183/2005;

               —

               de onwettigheid van artikel 3, lid 2, onder b), van besluit 2010/788/GBVB, zoals gewijzigd bij besluit 2016/2231/GBVB, en van artikel 2 ter, lid 1, onder b), van verordening nr. 1183/2005/EG, vaststellen;

               —

               de Raad verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker vier middelen aan die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-163/18, Amisi Kumba/Raad, zijn aangevoerd.


title: Zaak C-395/16: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 8 maart 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Düsseldorf — Duitsland) — DOCERAM GmbH/CeramTec GmbH (Prejudiciële verwijzing — Intellectuele en industriële eigendom — Verordening (EG) nr. 6/2002 — Gemeenschapsmodel — Artikel 8, lid 1 — Uiterlijke kenmerken van een voortbrengsel die uitsluitend door de technische functie van dat voortbrengsel worden bepaald — Beoordelingscriteria — Bestaan van alternatieve modellen — Inaanmerkingneming van het standpunt van een, objectieve waarnemer’)

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/8

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 8 maart 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Düsseldorf — Duitsland) — DOCERAM GmbH/CeramTec GmbH
   (Zaak C-395/16) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Intellectuele en industriële eigendom - Verordening (EG) nr. 6/2002 - Gemeenschapsmodel - Artikel 8, lid 1 - Uiterlijke kenmerken van een voortbrengsel die uitsluitend door de technische functie van dat voortbrengsel worden bepaald - Beoordelingscriteria - Bestaan van alternatieve modellen - Inaanmerkingneming van het standpunt van een, objectieve waarnemer’))
   (2018/C 161/08)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: DOCERAM GmbH

      Verwerende partij: CeramTec GmbH

      Dictum

               1)

               Artikel 8, lid 1, van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad van 12 december 2001 betreffende gemeenschapsmodellen moet aldus worden uitgelegd dat voor de beoordeling of uiterlijke kenmerken van een voortbrengsel uitsluitend door de technische functie van dat voortbrengsel worden bepaald, nagegaan moet worden of die functie de enige factor is die bepalend was voor die kenmerken, en dat in dit verband niet doorslaggevend is of er alternatieve modellen zijn.

               2)

               Artikel 8, lid 1, van verordening nr. 6/2002 moet aldus worden uitgelegd dat voor de beoordeling of de desbetreffende uiterlijke kenmerken van een voortbrengsel uitsluitend door de technische functie van dat voortbrengsel worden bepaald als bedoeld in die bepaling, de nationale rechter rekening dient te houden met alle relevante objectieve omstandigheden van het specifieke geval. In dit verband hoeft niet te worden uitgegaan van de perceptie van een „objectieve waarnemer”.

      (1)  PB C 419 van 14.11.2016.


title: Zaak C-95/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 9 februari 2018 — Sociale Verzekeringsbank, andere partijen: F. van den Berg en H.D. Giesen

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/21

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 9 februari 2018 — Sociale Verzekeringsbank, andere partijen: F. van den Berg en H.D. Giesen
   (Zaak C-95/18)
   (2018/C 161/24)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Hoge Raad der Nederlanden

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekster: Sociale Verzekeringsbank (Svb)

      Andere partijen: F. van den Berg, H.D. Giesen

      Prejudiciële vragen

               1)

                           a.

                           Moeten de artikelen 45 en 48 VWEU aldus worden uitgelegd dat die bepalingen in gevallen als de onderhavige in de weg staan aan een nationale regeling als artikel 6a, aanhef en letter b, van de AOW? (1) Die regeling brengt mee dat een ingezetene van Nederland niet verzekerd is voor de volksverzekeringen van die woonstaat, indien deze ingezetene in een andere lidstaat werkt en op grond van artikel 13 van verordening 1408/71 (2) is onderworpen aan de socialezekerheidswetgeving van de werkstaat. De onderhavige gevallen kenmerken zich erdoor dat de betrokkenen op grond van de wettelijke regeling van de werkstaat niet voor een ouderdomspensioen in aanmerking komen vanwege de beperkte omvang van hun werkzaamheden aldaar.

                           b.

                           Is bij de beantwoording van vraag l)a. van belang dat voor een ingezetene van een op grond van artikel 13 van verordening 1408/71 niet-bevoegde woonstaat geen premieplicht bestaat voor de volksverzekeringen van die woonstaat? Voor de tijdvakken waarin die ingezetene in een andere lidstaat werkt valt hij immers op grond van artikel 13 van verordening 1408/71 bij uitsluiting onder het sociale zekerheidsstelsel van de werkstaat, en ook de nationale Nederlandse wetgeving voorziet in een dergelijk geval niet in premieplicht.

               2)

               Is voor de beantwoording van vraag 1 van belang dat voor betrokkenen de mogelijkheid bestond een vrijwillige verzekering op grond van de AOW af te sluiten, dan wel dat voor hen de mogelijkheid bestond de Svb te verzoeken om een overeenkomst als bedoeld in artikel 17 van Verordening 1408/71 tot stand te brengen?

               3)

               Staat artikel 13 van Verordening 1408/71 er aan in de weg dat voor iemand als de echtgenote van Giesen, die vóór 1 januari 1989 enkel beoordeeld naar de nationale wetgeving in haar woonland Nederland verzekerd was voor de AOW, op basis van die verzekering recht op ouderdomsuitkeringen wordt opgebouwd, voor zover het gaat om tijdvakken waarin zij, op grond van die verordeningsbepaling wegens werkzaamheden in een andere lidstaat onderworpen was aan de wetgeving van die werkstaat? Of moet het recht op een uitkering op grond van de AOW worden aangemerkt als een recht op uitkering dat in de nationale wetgeving niet afhankelijk is gesteld van voorwaarden inzake werkzaamheden in loondienst of inzake verzekering zoals bedoeld in het arrest Bosmann (3), zodat de gedachtegang van dat arrest in haar geval kan worden toegepast?

      (1)  Algemene ouderdomswet

      (2)  Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de sociale zekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PB 1971, L 149, blz. 2).

      (3)  EU:C:2008:290


title: Zaak C-494/16: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 7 maart 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale civile di Trapani — Italië) — Giuseppa Santoro / Comune di Valderice, Presidenza del Consiglio dei Ministri (Prejudiciële verwijzing — Sociale politiek — Arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd — Met een werkgever uit de publieke sector gesloten overeenkomsten — Maatregelen ter bestraffing van misbruik van overeenkomsten voor bepaalde tijd — Gelijkwaardigheidsbeginsel en doeltreffendheidsbeginsel)

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/9

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 7 maart 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale civile di Trapani — Italië) — Giuseppa Santoro / Comune di Valderice, Presidenza del Consiglio dei Ministri
   (Zaak C-494/16) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Sociale politiek - Arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd - Met een werkgever uit de publieke sector gesloten overeenkomsten - Maatregelen ter bestraffing van misbruik van overeenkomsten voor bepaalde tijd - Gelijkwaardigheidsbeginsel en doeltreffendheidsbeginsel))
   (2018/C 161/09)
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Tribunale civile di Trapani

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Giuseppa Santoro

      Verwerende partijen: Comune di Valderice, Presidenza del Consiglio dei Ministri

      Dictum

   Clausule 5 van de op 18 maart 1999 gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de Unice en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzet tegen een nationale regeling die misbruik, door een werkgever die tot de publieke sector behoort, van opeenvolgende overeenkomsten voor bepaalde tijd niet bestraft door de betaling, aan de betrokken werknemer, van een vergoeding ter compensatie van de niet-omzetting van de arbeidsverhouding voor bepaalde tijd in een arbeidsverhouding voor onbepaalde tijd, maar wel voorziet in de toekenning van een vergoeding die minimaal 2,5 maal en maximaal 12 maal het laatst ontvangen maandloon van die werknemer bedraagt, met daarnaast de mogelijkheid, voor die werknemer, om volledige vergoeding van de schade te krijgen indien hij middels een vermoeden aantoont dat hij andere tewerkstellingskansen heeft verloren of dat hij, indien volgens de regels een vergelijkend examen voor aanwerving was georganiseerd, daarvoor zou zijn geslaagd, voor zover die regeling wordt vergezeld van een bestraffingsmechanisme dat doeltreffend en afschrikkend is, hetgeen de verwijzende rechter dient na te gaan.

      (1)  PB C 454 van 5.12.2016.


title: Zaak C-145/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 23 februari 2018 — Regards Photographiques SARL / Ministre de l’Action et des Comptes publics

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/40

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 23 februari 2018 — Regards Photographiques SARL / Ministre de l’Action et des Comptes publics
   (Zaak C-145/18)
   (2018/C 161/44)
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Conseil d’État

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Regards Photographiques SARL

      Verwerende partij: Ministre de l’Action et des Comptes publics

      Prejudiciële vragen

               —

               Moeten de artikelen 103 en 311 van richtlijn 2006/112/EG van 28 november 2006 (1) en punt 7 van deel A van bijlage IX bij deze richtlijn aldus worden uitgelegd dat zij enkel vereisen dat foto’s door hun maker zijn genomen, door hem of onder zijn toezicht zijn afgedrukt, gesigneerd en genummerd, met een oplage van maximaal 30 exemplaren voor alle formaten en dragers samen, om in aanmerking te komen voor het verlaagde btw-tarief?

               —

               Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, is het de lidstaten dan niettemin toegestaan om foto’s die voorts geen artistiek karakter hebben uit te sluiten van het voordeel van het verlaagde btw-tarief?

               —

               Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord, aan welke andere voorwaarden dienen foto’s dan te voldoen om in aanmerking te komen voor het verlaagde btw-tarief? Moeten zij met name een artistiek karakter vertonen?

               —

               Moeten die voorwaarden uniform worden uitgelegd binnen de Europese Unie of verwijzen zij naar het recht van elke lidstaat en met name naar het intellectuele eigendomsrecht?

      (1)  Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1).


title: Zaak T-173/18: Beroep ingesteld op 8 maart 2018 — Ramazani Shadary / Raad

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/66

         Beroep ingesteld op 8 maart 2018 — Ramazani Shadary / Raad
   (Zaak T-173/18)
   (2018/C 161/81)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Emmanuel Ramazani Shadary (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois en A. Guillerme, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               besluit (GBVB) 2017/2282 van de Raad van 11 december 2017 tot wijziging van besluit 2010/788/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen de Democratische Republiek Congo nietig verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 15 van bijlage II bij besluit 2010/788/GBVB en onder punt 15 van bijlage Ia bij verordening (EG) nr. 1183/2005;

               —

               de onwettigheid van artikel 3, lid 2, onder b), van besluit 2010/788/GBVB, zoals gewijzigd bij besluit 2016/2231/GBVB, en van artikel 2 ter, lid 1, onder b), van verordening nr. 1183/2005/EG vaststellen;

               —

               de Raad verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker vier middelen aan die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-163/18, Amisi Kumba/Raad, zijn aangevoerd.


title: Zaak T-129/18: Beroep ingesteld op 1 maart 2018 — HMV (Brands)/EUIPO — Our Price Records (OUR PRICE)

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/54

         Beroep ingesteld op 1 maart 2018 — HMV (Brands)/EUIPO — Our Price Records (OUR PRICE)
   (Zaak T-129/18)
   (2018/C 161/62)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: HMV (Brands) Ltd (Londen, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: M. Hicks en N. Zweck, Barristers)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Our Price Records Ltd (Londen, Verenigd Koninkrijk)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken merk: Uniebeeldmerk met de woordelementen „OUR PRICE” — inschrijvingsaanvraag nr. 13 636 998

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 15 december 2017 in zaak R 838/2017-2

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               de bestreden beslissing te vernietigen;

               —

               het EUIPO te verwijzen in de kosten;

               —

               Our Price Records Limited te verwijzen in de kosten (indien zij intervenieert in deze zaak);
               EN OFWEL

               —

               de oppositie van HMV in haar geheel toe te wijzen
               OFWEL

               —

               de zaak terug te verwijzen zodat het EUIPO die kan beoordelen in het licht van de vernietiging van de bestreden beslissing.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 8, lid 4, van verordening 2017/1001.


title: Zaak T-174/18: Beroep ingesteld op 8 maart 2018 — Mutondo / Raad

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/67

         Beroep ingesteld op 8 maart 2018 — Mutondo / Raad
   (Zaak T-174/18)
   (2018/C 161/82)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Kalev Mutondo (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois en A. Guillerme, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               besluit (GBVB) 2017/2282 van de Raad van 11 december 2017 tot wijziging van besluit 2010/788/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen de Democratische Republiek Congo nietig verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 16 van bijlage II bij besluit 2010/788/GBVB en onder punt 16 van bijlage Ia bij verordening (EG) nr. 1183/2005;

               —

               de onwettigheid van artikel 3, lid 2, onder c), van besluit 2010/788/GBVB, zoals gewijzigd bij besluit 2016/2231/GBVB, en van artikel 2 ter, lid 1, onder c), van verordening nr. 1183/2005/EG vaststellen;

               —

               de Raad verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker vier middelen aan die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-163/18, Amisi Kumba/Raad, zijn aangevoerd.


title: Zaak C-96/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 9 februari 2018 — Sociale Verzekeringsbank, andere partij: C.E. Franzen

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/22

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 9 februari 2018 — Sociale Verzekeringsbank, andere partij: C.E. Franzen
   (Zaak C-96/18)
   (2018/C 161/25)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Hoge Raad der Nederlanden

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekster: Sociale Verzekeringsbank (Svb)

      Andere partij: C.E. Franzen

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moeten de artikelen 45 en 48 VWEU aldus worden uitgelegd dat die bepalingen in een geval als het onderhavige in de weg staan aan een nationale regeling als artikel 6a, aanhef en letter b, van de AKW (1)? Die regeling brengt mee dat een ingezetene van Nederland niet verzekerd is voor de volksverzekeringen van die woonstaat, indien deze ingezetene in een andere lidstaat werkt en op grond van artikel 13 van verordening 1408/71 (2) is onderworpen aan de socialezekerheidswetgeving van de werkstaat. Het onderhavig geval kenmerkt zich erdoor dat belanghebbende op grond van de wettelijke regeling van de werkstaat niet voor kinderbijslag in aanmerking komt vanwege de beperkte omvang van haar werkzaamheden aldaar.

               2)

               Is voor de beantwoording van de vorige vraag van belang dat voor belanghebbende de mogelijkheid bestond de Svb te verzoeken om een overeenkomst als bedoeld in artikel 17 van verordening 1408/71 tot stand te brengen?

      (1)  Algemene Kinderbijslagwet

      (2)  Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de sociale zekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PB 1971, L 149, blz. 2).


title: Zaak T-140/18: Beroep ingesteld op 28 februari 2018 — LMP Lichttechnik Vertriebs / EUIPO (LITECRAFT)

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/55

         Beroep ingesteld op 28 februari 2018 — LMP Lichttechnik Vertriebs / EUIPO (LITECRAFT)
   (Zaak T-140/18)
   (2018/C 161/63)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: LMP Lichttechnik Vertriebs GmbH (Ibbenbüren, Duitsland) (vertegenwoordiger: Rechtsanwalt R. Plegge)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Betrokken merk: Uniewoordmerk „LITECRAFT” — inschrijvingsaanvraag nr. 15 282 635

      Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 8 januari 2018 in zaak R 699/2017-2

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening nr. 207/2009.


title: Zaak T-175/18: Beroep ingesteld op 8 maart 2018 — Ruhorimbere / Raad

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/67

         Beroep ingesteld op 8 maart 2018 — Ruhorimbere / Raad
   (Zaak T-175/18)
   (2018/C 161/83)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Éric Ruhorimbere (Mbujimayi, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois en A. Guillerme, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               besluit (GBVB) 2017/2282 van de Raad van 11 december 2017 tot wijziging van besluit 2010/788/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen de Democratische Republiek Congo nietig verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 14 van bijlage II bij besluit 2010/788/GBVB en onder punt 14 van bijlage Ia bij verordening (EG) nr. 1183/2005;

               —

               de onwettigheid van artikel 3, lid 2, onder b), van besluit 2010/788/GBVB, zoals gewijzigd bij besluit 2016/2231/GBVB, en van artikel 2 ter, lid 1, onder b), van verordening nr. 1183/2005/EG vaststellen;

               —

               de Raad verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker vier middelen aan die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-163/18, Amisi Kumba/Raad, zijn aangevoerd.


title: Zaak T-143/18: Beroep ingesteld op 1 maart 2018 — Société générale / ECB

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/56

         Beroep ingesteld op 1 maart 2018 — Société générale / ECB
   (Zaak T-143/18)
   (2018/C 161/64)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Société générale (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordigers: A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi en P. Kupka, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Centrale Bank

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               artikel 5 van besluit nr. ECB/SSM/2017 — O2RNE8IBXP4R0TD8PU41/174 van de ECB van 19 december 2017 en artikel 3 van bijlage A daarbij nietig te verklaren voor zover daarbij maatregelen worden voorgeschreven die moeten worden getroffen ten aanzien van de onherroepelijke betalingstoezeggingen inzake de depositogarantiestelsels of de afwikkelingsfondsen;

               —

               de ECB te verwijzen in alle kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vier middelen aan.

               1.

               Eerste middel: er is geen rechtsgrondslag voor de vaststelling van het bestreden besluit. Volgens verzoekster mist de ECB bevoegdheid om een algemeen toezichtvereiste op te leggen en heeft zij geen afzonderlijke en uitgebreide beoordeling verricht van verzoeksters situatie, anders dan de toepasselijke teksten voorschrijven.

               2.

               Tweede middel: de ECB heeft een juridische fout gemaakt in het bestreden besluit, voor zover zij de Unierechtelijke teksten die de kredietinstellingen de mogelijkheid bieden om gebruik te maken van onherroepelijke betalingstoezeggingen, onjuist heeft geïnterpreteerd en die bepalingen bijgevolg hun nuttige werking heeft ontnomen.

               3.

               Derde middel: de ECB heeft in het bestreden besluit de risico’s die verbonden zouden zijn aan de onherroepelijke betalingstoezeggingen kennelijk onjuist beoordeeld, gelet op artikel 16 van verordening (EU) nr. 1024/2013 van de Raad van 15 oktober 2013 waarbij aan de Europese Centrale Bank specifieke taken worden opgedragen betreffende het beleid inzake het prudentieel toezicht op kredietinstellingen (PB 2013, L 287, blz. 63).

               4.

               Vierde middel: het bestreden besluit is gebrekkig gemotiveerd. Op de ECB rust een zwaardere motiveringsplicht en het bestreden besluit is ontoereikend gemotiveerd.


title: Zaak C-149/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal da Relação de Lisboa (Portugal) op 26 februari 2018 — Agostinho da Silva Martins / Dekra Claims Services Portugal SA

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/41

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal da Relação de Lisboa (Portugal) op 26 februari 2018 — Agostinho da Silva Martins / Dekra Claims Services Portugal SA
   (Zaak C-149/18)
   (2018/C 161/45)
   Procestaal: Portugees

      Verwijzende rechter

   Tribunal da Relação de Lisboa

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Agostinho da Silva Martins

      Verwerende partij: Dekra Claims Services Portugal SA

      Prejudiciële vragen

               (a)

               Heeft de in Portugal geldende regeling voorrang als zijnde een afwijkende dwingende rechtsregel in de zin van artikel 16 van de Rome II-verordening (1)?

               (b)

               Kan diezelfde regel worden opgevat als een bepaling van Unierecht die een collisieregel vastlegt in de zin van artikel 27 van de Rome II-verordening?

               (c)

               Is op een Portugees staatsburger die benadeelde van een verkeersongeval in Spanje is, de verjaringsregel van artikel 498, lid 3, van de Portugese Código Civil van toepassing, overeenkomstig artikel 28 van richtlijn 2009/103/EG (2)?

      (1)  Verordening (EG) nr. 864/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 11 juli 2007 betreffende het recht dat van toepassing is op niet-contractuele verbintenissen (Rome II) (PB 2007, L 199, blz. 40).

      (2)  Richtlijn 2009/103/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid (PB 2009, L 263, blz. 11).


title: Zaak C-560/16: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 7 maart 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nejvyšší soud České republiky — Tsjechische Republiek) — E.ON Czech Holding AG / Michael Dědouch, Petr Streitberg, Pavel Suda (Prejudiciële verwijzing — Verordening (EG) nr. 44/2001 — Rechterlijke bevoegdheid in burgerlijke en handelszaken — Exclusieve bevoegdheden — Artikel 22, punt 2 — Geldigheid van de besluiten van organen van vennootschappen of rechtspersonen met plaats van vestiging in een lidstaat — Exclusieve bevoegdheid van de gerechten van die lidstaat — Besluit van de algemene vergadering van een vennootschap tot gedwongen overdracht van de aandelen van de minderheidsaandeelhouders van die vennootschap aan de meerderheidsaandeelhouder van diezelfde vennootschap en tot vaststelling van het bedrag van de vergoeding die door deze meerderheidsaandeelhouder aan hen moet worden betaald — Gerechtelijke procedure voor toetsing van de billijkheid van die vergoeding)

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/9

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 7 maart 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nejvyšší soud České republiky — Tsjechische Republiek) — E.ON Czech Holding AG / Michael Dědouch, Petr Streitberg, Pavel Suda
   (Zaak C-560/16) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Verordening (EG) nr. 44/2001 - Rechterlijke bevoegdheid in burgerlijke en handelszaken - Exclusieve bevoegdheden - Artikel 22, punt 2 - Geldigheid van de besluiten van organen van vennootschappen of rechtspersonen met plaats van vestiging in een lidstaat - Exclusieve bevoegdheid van de gerechten van die lidstaat - Besluit van de algemene vergadering van een vennootschap tot gedwongen overdracht van de aandelen van de minderheidsaandeelhouders van die vennootschap aan de meerderheidsaandeelhouder van diezelfde vennootschap en tot vaststelling van het bedrag van de vergoeding die door deze meerderheidsaandeelhouder aan hen moet worden betaald - Gerechtelijke procedure voor toetsing van de billijkheid van die vergoeding))
   (2018/C 161/10)
   Procestaal: Tsjechisch

      Verwijzende rechter

   Nejvyšší soud České republiky

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: E.ON Czech Holding AG

      Verwerende partijen: Michael Dědouch, Petr Streitberg, Pavel Suda

      in tegenwoordigheid van: Jihočeská plynárenská, a.s.

      Dictum

   Artikel 22, punt 2, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet aldus worden uitgelegd dat een vordering als in het hoofdgeding, die strekt tot toetsing van de billijkheid van de vergoeding die de meerderheidsaandeelhouder van een vennootschap moet betalen aan de minderheidsaandeelhouders ervan bij gedwongen overdracht van hun aandelen aan deze meerderheidsaandeelhouder, valt binnen de exclusieve bevoegdheid van de gerechten van de lidstaat waar die vennootschap is gevestigd.

      (1)  PB C 22 van 23.1.2017.


title: Zaak T-144/18: Beroep ingesteld op 1 maart 2018 — Crédit Agricole e.a. / ECB

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/57

         Beroep ingesteld op 1 maart 2018 — Crédit Agricole e.a. / ECB
   (Zaak T-144/18)
   (2018/C 161/65)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partijen: Crédit Agricole SA (Montrouge, Frankrijk) en 69 andere verzoekende partijen (vertegenwoordigers: A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi en P. Kupka, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Centrale Bank

      Conclusies

   De verzoekende partijen verzoeken het Gerecht:

               —

               artikel 9 van besluit nr. ECB/SSM/2017 — 969500TJ5KRTCJQWXH05/380 van de ECB van 19 december 2017 en artikel 3 van bijlage A daarbij nietig te verklaren voor zover daarbij maatregelen worden voorgeschreven die moeten worden getroffen ten aanzien van de onherroepelijke betalingstoezeggingen inzake de depositogarantiestelsels of de afwikkelingsfondsen;

               —

               de ECB te verwijzen in alle kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekende partijen vier middelen aan die grotendeels dezelfde zijn als of soortgelijk zijn aan de middelen in zaak T-143/18, Société générale/ECB.


title: Zaak C-152/18 P: Hogere voorziening, ingesteld op 23 februari 2018 door Crédit mutuel Arkéa tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer — uitgebreid) van 13 december 2017 in zaak T-712/15, Crédit mutuel Arkéa / Europese Centrale Bank

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/41

         Hogere voorziening, ingesteld op 23 februari 2018 door Crédit mutuel Arkéa tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer — uitgebreid) van 13 december 2017 in zaak T-712/15, Crédit mutuel Arkéa / Europese Centrale Bank
   (Zaak C-152/18 P)
   (2018/C 161/46)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirante: Crédit mutuel Arkéa (vertegenwoordiger: H. Savoie, avocat)

      Andere partijen in de procedure: Europese Centrale Bank, Europese Commissie

      Conclusies

               —

               vernietiging van het arrest van 13 december 2017 (T-712/15) waarbij het Gerecht het verzoek van Crédit mutuel Arkéa tot nietigverklaring van het besluit van de Europese Centrale Bank van 5 oktober 2015 (ECB/SSM/2015 — 9695000CG7B84NLR5984/28) houdende vaststelling van de prudentiële vereisten voor Groupe Crédit mutuel heeft afgewezen

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert verzoekster twee middelen aan:

               —

               onjuiste rechtsopvatting, doordat het Gerecht heeft geoordeeld dat de ECB op grond van artikel 2, lid 21, onder c), van de GTM-kaderverordening kan voorzien in geconsolideerd prudentieel toezicht op instellingen die zijn aangesloten bij een centraal orgaan, ook al is dit orgaan geen kredietinstelling;

               —

               onjuiste juridische kwalificatie van de feiten, doordat het Gerecht heeft geoordeeld dat Crédit mutuel een groep vormt die aan prudentieel toezicht is onderworpen, omdat hij voldoet aan de voorwaarden van artikel 10, lid 1, van verordening nr. 575/2013 (1).

      (1)  Verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van verordening (EU) nr. 648/2012 (PB 2013, L 176, blz. 1).


title: Zaak T-176/18: Beroep ingesteld op 8 maart 2018 — Mende Omalanga / Raad

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/68

         Beroep ingesteld op 8 maart 2018 — Mende Omalanga / Raad
   (Zaak T-176/18)
   (2018/C 161/84)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Lambert Mende Omalanga (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois en A. Guillerme, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               besluit (GBVB) 2017/2282 van de Raad van 11 december 2017 tot wijziging van besluit 2010/788/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen de Democratische Republiek Congo nietig verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 12 van bijlage II bij besluit 2010/788/GBVB en onder punt 12 van bijlage Ia bij verordening (EG) nr. 1183/2005;

               —

               de onwettigheid van artikel 3, lid 2, onder a), van besluit 2010/788/GBVB, zoals gewijzigd bij besluit 2016/2231/GBVB, en van artikel 2 ter, lid 1, onder a), van verordening nr. 1183/2005/EG vaststellen;

               —

               de Raad verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker vier middelen aan die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-163/18, Amisi Kumba/Raad, zijn aangevoerd.


title: Zaak T-145/18: Beroep ingesteld op 1 maart 2018 — Confédération nationale du Crédit mutuel e.a. / ECB

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/57

         Beroep ingesteld op 1 maart 2018 — Confédération nationale du Crédit mutuel e.a. / ECB
   (Zaak T-145/18)
   (2018/C 161/66)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partijen: Confédération nationale du Crédit mutuel (Parijs, Frankrijk) en 37 andere verzoekers (vertegenwoordigers: A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi en P. Kupka, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Centrale Bank

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               artikel 8 van besluit nr. ECB/SSM/2017 — 9695000CG7B84NLR5984/207 van de ECB van 19 december 2017 nietig te verklaren voor zover daarbij maatregelen worden voorgeschreven die moeten worden getroffen ten aanzien van de onherroepelijke betalingstoezeggingen inzake de depositogarantiestelsels of de gemeenschappelijke afwikkelingsfondsen;

               —

               de ECB te verwijzen in alle kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekende partijen vier middelen aan die grotendeels dezelfde zijn als of soortgelijk zijn aan de middelen in zaak T-143/18, Société générale/ECB.


title: Zaak C-100/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 12 februari 2018 — Línea Directa Aseguradora, S.A./Segurcaixa, Sociedad Anónima de Seguros y Reaseguros

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/23

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 12 februari 2018 — Línea Directa Aseguradora, S.A./Segurcaixa, Sociedad Anónima de Seguros y Reaseguros
   (Zaak C-100/18)
   (2018/C 161/26)
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Tribunal Supremo

      Partijen in het hoofdgeding

      Eiseres tot cassatie: Línea Directa Aseguradora, S.A.

      Verweerster in cassatie: Segurcaixa, Sociedad Anónima de Seguros y Reaseguros

      Prejudiciële vragen

               1)

               Verzet artikel 3 van richtlijn 2009/103/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid (1) zich tegen een uitlegging waarin schade veroorzaakt door brand van een stilstaand voertuig gedekt wordt door de verplichte verzekering wanneer de brand zijn oorsprong vindt in de inrichtingen die noodzakelijk zijn om de functie van het voertuig als vervoermiddel te vervullen?

               2)

               Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord, verzet artikel 3 van richtlijn 2009/103/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid zich tegen een uitlegging waarin schade veroorzaakt door brand van een voertuig gedekt wordt door de verplichte verzekering wanneer de brand niet in verband kan worden gebracht met een eerdere verplaatsing, waardoor niet kan worden vastgesteld dat hij verband houdt met een rit?

               3)

               Indien de tweede vraag ontkennend wordt beantwoord, verzet artikel 3 van richtlijn 2009/103/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid zich tegen een uitlegging waarin schade veroorzaakt door brand van een voertuig gedekt wordt door de verplichte verzekering wanneer het voertuig gestald is in een afgesloten privégarage?

      (1)  PB 2009, L 263, blz. 11.


title: Zaak T-146/18: Beroep ingesteld op 1 maart 2018 — BPCE e.a. / ECB

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/58

         Beroep ingesteld op 1 maart 2018 — BPCE e.a. / ECB
   (Zaak T-146/18)
   (2018/C 161/67)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partijen: BPCE (Parijs, Frankrijk) en 36 andere verzoekers (vertegenwoordigers: A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi en P. Kupka, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Centrale Bank

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               artikel 4 van besluit nr. ECB/SSM/2017 — 9695005MSX1OYEMGDF46/338 (bezien in samenhang met de bijlage bij dit besluit) van de ECB van 19 december 2017 nietig te verklaren voor zover daarbij maatregelen worden voorgeschreven die moeten worden getroffen ten aanzien van de onherroepelijke betalingstoezeggingen inzake de depositogarantiestelsels of de gemeenschappelijke afwikkelingsfondsen;

               —

               de ECB te verwijzen in alle kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekende partijen vier middelen aan die grotendeels dezelfde zijn als of soortgelijk zijn aan de middelen in zaak T-143/18, Société générale/ECB.


title: Zaak C-153/18 P: Hogere voorziening, ingesteld op 23 februari 2018 door Crédit mutuel Arkéa tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer — uitgebreid) van 13 december 2017 in zaak T-52/16, Crédit mutuel Arkéa / Europese Centrale Bank

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/42

         Hogere voorziening, ingesteld op 23 februari 2018 door Crédit mutuel Arkéa tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer — uitgebreid) van 13 december 2017 in zaak T-52/16, Crédit mutuel Arkéa / Europese Centrale Bank
   (Zaak C-153/18 P)
   (2018/C 161/47)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirante: Crédit mutuel Arkéa (vertegenwoordiger: H. Savoie, avocat)

      Andere partijen in de procedure: Europese Centrale Bank, Europese Commissie

      Conclusies

               —

               vernietiging van het arrest van 13 december 2017 (T-52/16) waarbij het Gerecht het verzoek van Crédit mutuel Arkéa tot nietigverklaring van het besluit van de Europese Centrale Bank van 4 december 2015 (ECB/SSM/2015 — 9695000CG7B84NLR5984/40) houdende vaststelling van de prudentiële vereisten voor Groupe Crédit mutuel heeft afgewezen

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert verzoekster twee middelen aan:

               —

               onjuiste rechtsopvatting, doordat het Gerecht heeft geoordeeld dat de ECB op grond van artikel 2, lid 21, onder c), van de GTM-kaderverordening kan voorzien in geconsolideerd prudentieel toezicht op instellingen die zijn aangesloten bij een centraal orgaan, ook al is dit orgaan geen kredietinstelling;

               —

               onjuiste juridische kwalificatie van de feiten, doordat het Gerecht heeft geoordeeld dat Crédit mutuel een groep vormt die aan prudentieel toezicht is onderworpen, omdat hij voldoet aan de voorwaarden van artikel 10, lid 1, van verordening nr. 575/2013 (1).

      (1)  Verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van verordening (EU) nr. 648/2012 (PB 2013, L 176, blz. 1).


title: Zaak T-149/18: Beroep ingesteld op 1 maart 2018 — Arkéa Direct Bank e.a. / ECB

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/58

         Beroep ingesteld op 1 maart 2018 — Arkéa Direct Bank e.a. / ECB
   (Zaak T-149/18)
   (2018/C 161/68)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partijen: Arkéa Direct Bank (Puteaux, Frankrijk), Caisse de Bretagne de Crédit Mutuel Agricole (Le Relecq Kerhuon, Frankrijk), Crédit Mutuel Arkéa (Le Relecq Kerhuon), Crédit foncier et communal d’Alsace et de Lorraine-banque (Straatsburg, Frankrijk), Fédéral Finance (Le Relecq Kerhuon), Arkéa Home Loans SFH (Brest, Frankrijk), Arkéa Banking Services (Parijs, Frankrijk), Arkéa Public Sector SCF (Le Relecq Kerhuon), Arkéa Banque Entreprises et Institutionnels (Le Relecq Kerhuon), Keytrade Bank Luxembourg SA (Luxemburg, Luxemburg) (vertegenwoordigers: A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi en P. Kupka, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Centrale Bank

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               artikel 8 van besluit nr. ECB/SSM/2017 — 9695000CG7B84NLR5984/207 van de ECB van 19 december 2017 nietig te verklaren voor zover daarbij maatregelen worden voorgeschreven die moeten worden getroffen ten aanzien van de onherroepelijke betalingstoezeggingen inzake de depositogarantiestelsels of de gemeenschappelijke afwikkelingsfondsen;

               —

               de ECB te verwijzen in alle kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekende partijen vier middelen aan die grotendeels dezelfde zijn als of soortgelijk zijn aan de middelen in zaak T-143/18, Société générale/ECB.


title: Zaak C-579/16 P: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 6 maart 2018 — Europese Commissie/FIH Holding A/S en FIH Erhvervsbank A/S (Hogere voorziening — Staatssteun — Begrip „steunmaatregel” — Begrip „economisch voordeel” — Beginsel van de particuliere marktdeelnemer in een markteconomie — Voorwaarden voor toepasselijkheid en toepassing — Financiële crisis — Achtereenvolgende reddingsoperaties bij een bank — Al dan niet in aanmerking nemen bij de beoordeling van de tweede reddingsoperatie van de risico’s die voortvloeien uit de verplichtingen die de lidstaat is aangegaan bij de eerste reddingsoperatie)

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/10

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 6 maart 2018 — Europese Commissie/FIH Holding A/S en FIH Erhvervsbank A/S
   (Zaak C-579/16 P) (1)

   ((Hogere voorziening - Staatssteun - Begrip „steunmaatregel” - Begrip „economisch voordeel” - Beginsel van de particuliere marktdeelnemer in een markteconomie - Voorwaarden voor toepasselijkheid en toepassing - Financiële crisis - Achtereenvolgende reddingsoperaties bij een bank - Al dan niet in aanmerking nemen bij de beoordeling van de tweede reddingsoperatie van de risico’s die voortvloeien uit de verplichtingen die de lidstaat is aangegaan bij de eerste reddingsoperatie))
   (2018/C 161/11)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Bouchagiar, L. Flynn en K. Blanck-Putz, gemachtigden)

      Andere partijen in de procedure: FIH Holding A/S en FIH Erhvervsbank A/S (vertegenwoordiger: O. Koktvedgaard, advokat)

      Dictum

               1)

               Het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 15 september 2016, FIH Holding en FIH Erhvervsbank/Commissie (T-386/14, EU:T:2016:474), wordt vernietigd.

               2)

               Het eerste middel van het beroep bij het Gerecht van de Europese Unie is ongegrond.

               3)

               De zaak wordt terugverwezen naar het Gerecht van de Europese Unie voor een uitspraak omtrent het tweede middel.

               4)

               De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

      (1)  PB C 14 van 16.1.2017.


title: Zaak C-202/18: Beroep ingesteld op 16 maart 2018 — Ilmārs Rimšēvičs / Republiek Letland

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/43

         Beroep ingesteld op 16 maart 2018 — Ilmārs Rimšēvičs / Republiek Letland
   (Zaak C-202/18)
   (2018/C 161/48)
   Procestaal: Lets

      Partijen

      Verzoekende partij: Ilmārs Rimšēvičs (vertegenwoordigers: S. Vārpiņš, I. Pazare, M. Kvēps, advokāti)

      Verwerende partij: Republiek Letland

      Conclusies

               —

               vaststellen dat verzoeker bij het op 19 februari 2018 door het Korupcijas novēršanas un apkarošanas birojs (bureau voor corruptiepreventie en -bestrijding) namens de Republiek Letland vastgestelde besluit betreffende de toepassing van veiligheidsmaatregelen, op onwettige wijze uit zijn ambt van president van de Letse Nationale Bank is ontzet.

               —

               de bij het op 19 februari 2018 door het bureau voor corruptiepreventie en -bestrijding namens de Republiek Letland vastgestelde besluit betreffende de toepassing van veiligheidsmaatregelen aan verzoeker opgelegde veiligheidsmaatregel die een verbod op de uitoefening van bepaalde beroepsactiviteiten behelst — waarbij verzoeker is verboden om het ambt van president van de Letse Nationale Bank uit te oefenen en gebruik te maken van de hem als zodanig toekomende rechten — onwettig verklaren.

               —

               de beperkingen van de uitoefening door verzoeker van zijn functie van lid van de Raad van bestuur van de Europese Centrale Bank en van de hem als zodanig toekomende rechten, die zijn opgelegd als gevolg van het op 19 februari 2018 door het bureau voor corruptiepreventie en -bestrijding namens de Republiek Letland vastgestelde besluit betreffende de toepassing van veiligheidsmaatregelen, onwettig verklaren.

      Middelen en voornaamste argumenten

               1.

               Verzoeker komt op tegen het onwettige besluit dat op 19 februari 2018 is vastgesteld door de met het onderzoek belaste autoriteit van de Letse Staat — het bureau voor corruptiepreventie en -bestrijding, dat deel uitmaakt van de uitvoerende macht — waarbij hij voor onbepaalde tijd uit zijn ambt van president van de Letse Nationale Bank is ontzet. Het besluit om hem te ontslaan is vastgesteld namens de Letse Staat. Door de ontzetting uit zijn ambt van president van de Letse Nationale Bank is verzoeker ex officio ook uit zijn functie van lid van de Raad van bestuur van de Europese Centrale Bank ontzet.

               2.

               Door verzoeker te ontslaan, zijn minstens de hierna uiteengezette inbreuken gepleegd.

               3.

               In de eerste plaats is artikel 14.2 van Protocol (nr. 4) bij het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), betreffende de statuten van het Europees stelsel van centrale banken en van de Europese Centrale Bank, geschonden door verzoeker uit zijn ambt van president van de Letse Nationale Bank en uit zijn functie van lid van de Raad van bestuur van de Europese Centrale Bank te ontzetten, aangezien ten tijde van zijn ontslag aan geen van de in dat artikel gestelde voorwaarden voor ontslag van de presidenten van de nationale centrale banken (de president voldoet niet meer aan de eisen voor de uitoefening van zijn ambt of is op ernstige wijze tekortgeschoten) was voldaan.

               4.

               In de tweede plaats is ook inbreuk gemaakt op artikel 22 van de Likums „Par Latvijas Banku” (wet op de Letse Nationale Bank), dat wil zeggen de rechtshandeling waarbij het VWEU ten uitvoer wordt gelegd, door verzoeker uit zijn ambt van president van de Letse Nationale Bank te ontzetten. Ten tijde van de vaststelling van het voornoemde besluit was aan geen van de in dat artikel gestelde voorwaarden voor ontslag van de president van de Letse Nationale Bank voldaan (ten eerste het ontslag van de betrokkene; ten tweede de in artikel 14.2 van de statuten van het Europees stelsel van centrale banken en van de Europese Centrale Bank gestelde voorwaarde van het bestaan van een ernstige tekortkoming, in welk geval het parlement kan beslissen over de ontzetting van de president van de Letse Nationale Bank uit zijn ambt nadat de veroordeling in kracht van gewijsde is gegaan, en ten derde de overige in het voornoemde artikel 14.2 gestelde voorwaarden). Bovendien is overeenkomstig de voornoemde wet alleen het parlement van de Republiek Letland bevoegd om de president van de Letse Nationale Bank te ontslaan, maar heeft niet dat parlement maar de met het onderzoek belaste autoriteit van de Republiek Letland, die deel uitmaakt van de uitvoerende macht, verzoeker ontslagen.

               5.

               In de derde plaats heeft het bureau voor corruptiepreventie en -bestrijding bij de ontzetting van verzoeker uit zijn ambt van president van de Letse Nationale Bank het Unierecht verkeerd toegepast door te stellen dat verzoeker in de Raad van bestuur van de Europese Centrale Bank niet onafhankelijk en in het belang van de Europese Centrale Bank handelde, maar de bevoegdheden van de president van de Letse Nationale Bank uitoefende en in het belang van de Letse Nationale Bank handelde. Artikel 13 van het Verdrag betreffende de Europese Unie bepaalt nochtans dat de Europese Centrale Bank een instelling van de Europese Unie is.
               In de uitoefening van hun ambt mogen de ambtenaren van de instellingen van de Europese Unie alleen de door het Unierecht verleende bevoegdheden uitoefenen en alleen in het belang van die instellingen handelen. Bepalen welke activiteiten tot de taken van de ambtenaren van de instellingen van de Europese Unie behoren, is geen zaak van het nationale recht en derhalve is het niet mogelijk om bij de uitoefening van de functie van ambtenaar van de instellingen van de Europese Unie bevoegdheden uit te oefenen die zijn toegekend bij nationale rechtshandelingen.
               Artikel 130 VWEU, dat de onafhankelijkheid van de Europese Centrale Bank waarborgt, sluit uit dat de president van de Letse Nationale Bank bij de uitoefening van zijn functie van lid van de Raad van bestuur van de Europese Centrale Bank als vertegenwoordiger van de Letse Nationale Bank kan handelen en (uitsluitend) in het belang van deze laatste of van de Republiek Letland kan handelen.


title: Zaak T-177/18: Beroep ingesteld op 8 maart 2018 — Kazembe Musonda / Raad

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/68

         Beroep ingesteld op 8 maart 2018 — Kazembe Musonda / Raad
   (Zaak T-177/18)
   (2018/C 161/85)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Jean-Claude Kazembe Musonda (Lubumbashi, Democratische Republiek Congo) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, P. De Wolf, M. Forgeois en A. Guillerme, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               besluit (GBVB) 2017/2282 van de Raad van 11 december 2017 tot wijziging van besluit 2010/788/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen de Democratische Republiek Congo nietig verklaren, voor zover verzoeker daarbij is gehandhaafd onder punt 11 van bijlage II bij besluit 2010/788/GBVB en onder punt 11 van bijlage Ia bij verordening (EG) nr. 1183/2005;

               —

               de onwettigheid van artikel 3, lid 2, onder b), van besluit 2010/788/GBVB, zoals gewijzigd bij besluit 2016/2231/GBVB, en van artikel 2 ter, lid 1, onder b), van verordening nr. 1183/2005/EG vaststellen;

               —

               de Raad verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker vier middelen aan die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die in het kader van zaak T-163/18, Amisi Kumba/Raad, zijn aangevoerd.


title: Zaak C-238/18: Beroep ingesteld op 3 april 2018 — Europese Centrale Bank / Republiek Letland

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/44

         Beroep ingesteld op 3 april 2018 — Europese Centrale Bank / Republiek Letland
   (Zaak C-238/18)
   (2018/C 161/49)
   Procestaal: Lets

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Centrale Bank (ECB) (vertegenwoordigers: C. Zilioli, C. Kroppenstedt en K. Kaiser, gemachtigden, D. Sarmiento Ramírez-Escudero, abogado)

      Verwerende partij: Republiek Letland

      Conclusies

   De ECB vraagt het Hof om:

               —

               de Republiek Letland overeenkomstig artikel 24, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie en artikel 62 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof te verzoeken alle relevante informatie te verstrekken over het lopende onderzoek van de Korupcijas novēršanas un apkarošanas birojs (Bureau ter voorkoming en bestrijding van corruptie) naar de president van de Bank van Letland;

               —

               vast te stellen, op basis van artikel 14.2 van de statuten van het Europees Stelsel van centrale banken en van de Europese Centrale Bank, dat de Republiek Letland de tweede alinea van die bepaling heeft geschonden:

                           —

                           door de president van de Bank van Letland uit zijn ambt te ontzetten vóór een onafhankelijke rechterlijke instantie, die de zaak ten gronde heeft onderzocht, hem bij arrest heeft veroordeeld, en

                           —

                           voor zover dit wordt bevestigd door de feiten die door de Republiek Letland zijn uiteengezet, zonder dat er sprake is van buitengewone omstandigheden die in casu ontzetting uit het ambt rechtvaardigen;

               —

               de Republiek Letland te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De ECB stelt dat de Republiek Letland inbreuk heeft gemaakt op artikel 14.2, tweede alinea, van de statuten van het Europees Stelsel van centrale banken en van de Europese Centrale Bank door de president van de Bank van Letland op grond van een voorlopige, tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel uit zijn ambt te ontzetten, zonder dat hij bij een uitspraak van een onafhankelijke rechter, die de zaak ten gronde heeft onderzocht, is veroordeeld.


title: Zaak C-103/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado Contencioso-Administrativo n° 8 de Madrid (Spanje) op 13 februari 2018 — Domingo Sánchez Ruiz / Comunidad de Madrid (Servicio Madrileño de Salud)

text:
               7.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/23

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado Contencioso-Administrativo no 8 de Madrid (Spanje) op 13 februari 2018 — Domingo Sánchez Ruiz / Comunidad de Madrid (Servicio Madrileño de Salud)
   (Zaak C-103/18)
   (2018/C 161/27)
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Juzgado Contencioso-Administrativo no 8 de Madrid

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Domingo Sánchez Ruiz

      Verwerende partij: Comunidad de Madrid (Servicio Madrileño de Salud)

      Prejudiciële vragen

               1)

               Kan een situatie zoals in de onderhavige zaak is beschreven (waarin de overheid als werkgever de wettelijk voorgeschreven tijdelijke beperkingen niet in acht neemt en aldus het sluiten van opeenvolgende overeenkomsten voor bepaalde tijd mogelijk maakt of de tijdelijke duur behoudt door een aanstelling op oproepbasis te wijzigen in een aanstelling ad interim of een vervanging), worden beschouwd als misbruik als gevolg van het gebruik van opeenvolgende aanstellingen en derhalve als een situatie die wordt beschreven in clausule 5 van de raamovereenkomst die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG (1)?

               2)

               Moeten de bepalingen van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70[/EG], in verbinding met het doeltreffendheidsbeginsel, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen nationale procedurevoorschriften die van de tijdelijke werknemer verlangen dat hij zich actief opstelt door verzet aan te tekenen of beroep in te stellen (tegen alle opeenvolgende aanstellingen en ontslagen) om aldus en enkel zo aanspraak te kunnen maken op de door de richtlijn verleende bescherming en de door de rechtsorde van de Unie verleende rechten?

               3)

               Gelet op het feit dat in de overheidssector en in de uitoefening van essentiële diensten de behoefte aan aanwerving van personeel wegens vacatures, afwezigheden wegens ziekte, vakanties (…) in wezen „permanent” is en het begrip „objectieve reden” die de tijdelijke aanstelling rechtvaardigt, moet worden afgebakend:

                           a)

                           kan de situatie van een tijdelijke werknemer die op basis van opeenvolgende overeenkomsten ad interim alle of bijna alle dagen van het jaar werkt, waarbij de opeenvolgende aanstellingen/oproepovereenkomsten in de loop der jaren steeds worden verlengden altijd wordt voldaan aan de oorzaak waarom hij werd opgeroepen, worden geacht in strijd te zijn met richtlijn 1999/70/EG [clausule 5, lid 1, onder a)], zodat een objectieve reden ontbreekt?

                           b)

                           moet worden aangenomen dat onder de beschreven omstandigheden, dat wil zeggen bij talrijke, jarenlang durende aanstellingen en overeenkomsten en gelet op het structurele tekort, dat tot uiting komt in het percentage interim personeel in de betrokken sector en/of in het feit dat deze personeelsbehoefte steeds en in de regel met tijdelijk aangestelde werknemers wordt gedekt die aldus duurzaam een wezenlijke factor bij het verrichten van de openbare diensten vormen, sprake is van een duurzame, en geen tijdelijke behoefte, die dus niet als ‘objectieve reden’ in de zin van clausule 5, [lid] 1, [onder] a), kan worden beschouwd?

                           c)

                           of kan ervan worden uitgegaan dat om de toelaatbare grens van arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd vast te stellen, enkel moet worden gekeken naar de bewoordingen van de bepaling die het gebruik van arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd regelt en op grond waarvan tijdelijk personeel kan worden aangesteld wegens tekort, spoedeisendheid of ter uitvoering van programma’s van tijdelijke, conjuncturele of buitengewone aard, dat wil zeggen dat de aanwerving van dit personeel, opdat sprake is van een objectieve reden, moet geschieden wegens deze buitengewone omstandigheden en dat de objectieve reden vervalt en dus sprake is van misbruik wanneer de aanwerving niet meer in het individuele geval, af en toe en wegens bijzondere omstandigheden plaatsvindt?

               4)

               Is het verenigbaar met de raamovereenkomst die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG wanneer redenen in verband met behoefte, spoedeisendheid of de ontwikkeling van tijdelijke, conjuncturele of buitengewone programma’s worden beschouwd als objectieve reden voor de aanwerving van in overheidsdienst informatici op basis van arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd en de opeenvolgende verlengingen van hun overeenkomsten, wanneer deze werknemers permanent en duurzaam de gewoonlijke werkzaamheden van ambtenaren in vaste dienst verrichten zonder dat de betrokken diensten maximumgrenzen vaststelt voor die aanstellingen, voldoen aan hun wettelijke verplichtingen om die in die vacatures en in die behoeften te voorzien door ambtenaren aan te stellen of vergelijkbare maatregelen te treffen om misbruik door het gebruik van opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd te voorkomen en te verhinderen, met als gevolg dat de tewerkstelling voor bepaalde tijd van informatica in de openbare dienst voortduurt, in het onderhavige geval voor een ononderbroken tijdvak van 17 jaar?

               5)

               Is met de bepalingen van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70[/EG] en de uitlegging die het Hof van Justitie daaraan heeft gegeven, verenigbaar de rechtspraak van de Tribunal Supremo (hoogste rechterlijke instantie, Spanje) volgens welke voor het bestaan van een objectieve reden zonder nadere parameter bepalend is of de reden voor de aanstelling en de daarmee verbonden beperking in de tijd in acht worden genomen, of wordt vastgesteld dat vergelijking met een vaste ambtenaar op grond van de verschillende rechtsvoorschriften en toegangssystemen alsook de duurzame aard van de werkzaamheden van ambtenaren in vaste dienst en de beperking in de tijd van de werkzaamheden van interim personeel onmogelijk is?

               6)

               Moet clausule 5 van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70[/EG], wanneer de nationale rechter misbruik vaststelt door het gebruik van opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor interim personeel ten dienste van SERMAS (Servicio Madrileño de la Salud de la Comunidad de Madrid) voor de dekking van de permanente en structurele behoeften voor het leveren van diensten van ambtenaren in vaste dienst, en in de interne rechtsorde geen doeltreffende maatregelen bestaan om een dergelijk misbruik te bestraffen en de gevolgen van de schending van de regel van Unierecht teniet te doen, aldus worden uitgelegd dat zij de nationale rechter verplicht, doeltreffende en afschrikkende maatregelen vast te stellen die de nuttige werking van de raamovereenkomst waarborgen en derhalve dat misbruik te bestraffen en de gevolgen van de schending van de genoemde regel van Unierecht teniet te doen, waarbij de nationale regel die daaraan in de weg staat buiten toepassing moet worden gelaten?
               Indien het antwoord op deze vraag bevestigend luidt, overeenkomstig het arrest van het Hof van Justitie van 14 september 2016, zaken C-184/15 en C-197/15 (2), punt 41:
               Zou het stroken met de doelstellingen van richtlijn 1999/70/EG wanneer, als maatregel ter voorkoming en bestraffing van misbruik door gebruik van opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd en om de gevolgen van de schending van het Unierecht teniet te doen, de tijdelijke arbeidsovereenkomst op interim/oproep/vervangingsbasis werd omgezet in een arbeidsovereenkomst in vaste dienst van de overheid, hetzij onder de benaming van ambtenaar in vaste dienst, hetzij onder die van ambtenaar van onbepaalde tijd, met dezelfde vaste dienstbetrekking als bij vergelijkbare ambtenaren in vaste dienst?

               7)

               Kan in geval van misbruik door gebruik van opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd de omzetting van de arbeidsovereenkomst in overheidsdienst voor bepaalde tijd in een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd of in vaste dienst ervan worden uitgegaan dat enkel aan de doelstellingen van richtlijn 1999/70/EG en de raamovereenkomst wordt voldaan wanneer de ambtenaar in tijdelijke dienst die het slachtoffer was van het misbruik, dezelfde arbeidsvoorwaarden geniet als ambtenaren in vaste dienst (op het gebied van sociale bescherming, loopbaanontwikkeling, bezetting van vacatures, beroepsopleiding, onbetaald verlof, ambtelijke stand, vakantie en vrijstellingen, pensioenrechten, rechten bij beëindiging van het dienstverband en deelneming aan vergelijkende examens voor de bezetting van vacatures en ten behoeve van bevorderingen) met inachtneming van de beginselen van bestendigheid en onoverplaatsbaarheid en met alle eraan verbonden rechten verplichtingen, op voet van gelijkheid met informatici die in vaste dienst van de overheid zijn?

               8)

               Vereist het Unierecht in de beschreven omstandigheden herziening van definitieve rechterlijke uitspraken respectievelijk definitieve bestuurlijke besluiten, wanneer is voldaan aan de vier voorwaarden van het arrest Kühne & Heitz NV (C-453/00 van 13 januari 2004) (3): 1) in het Spaanse recht beschikken de administratie en de rechters over de mogelijkheid van herziening, maar met de vermelde beperkingen die het zeer moeilijk of onmogelijk maken om hierin te slagen; 2) de litigieuze beslissingen zijn definitief geworden ten gevolge van de uitspraak van een nationale rechterlijke instantie die uitspraak doet in laatste/enige aanleg; 3) die uitspraak berust op een uitlegging van het Unierecht die niet strookt met de rechtspraak van het Hof van Justitie en is gedaan zonder dat het Hof van Justitie vooraf is verzocht om een prejudiciële beslissing; en [4] de betrokkene heeft zich onmiddellijk na van die rechtspraak kennis te hebben genomen tot het bestuursorgaan gewend?

               9)

               Kan en moet de nationale rechter, die als Europese rechter de volle werking van het Unierecht in de lidstaten moet waarborgen, de nationale bestuursorganen van de lidstaten gelasten dat zij — binnen hun respectieve bevoegdheden — de relevante bepalingen vaststellen om de nationale voorschriften die onverenigbaar zijn met het Unierecht in het algemeen en met richtlijn 1999/70/EG en de raamovereenkomst ervan in het bijzonder, af te schaffen, en hen daartoe veroordelen?

      (1)  Richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd (PB 1999, L 175, blz. 43).

      (2)  Arrest van 14 september 2016, Martínez Andrés en Castrejana López (C-184/15 en C-197/15, EU:C:2016:680).

      (3)  Arrest van 13 januari 2004, Kühne & Heitz NV (C-453/00, EU:C:2004:17).