title: Zaak C-378/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione Tributaria Regionale di Roma (Italië) op 16 juli 2015 — Mercedes Benz Italia SpA/Agenzia delle Entrate Direzione Provinciale Roma 3

text:
               12.10.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 337/4

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione Tributaria Regionale di Roma (Italië) op 16 juli 2015 — Mercedes Benz Italia SpA/Agenzia delle Entrate Direzione Provinciale Roma 3
   (Zaak C-378/15)
   (2015/C 337/05)
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Commissione Tributaria Regionale di Roma

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Mercedes Benz Italia SpA

      Verwerende partij: Agenzia delle Entrate Direzione Provinciale Roma 3

      Prejudiciële vraag

   Staan, met het oog op de uitoefening van het recht van aftrek, de nationale wetgeving (meer bepaald de artikelen 19, lid 5, en 19 bis, van presidentieel decreet nr. 633/1972) en de praktijk van de nationale belastingdienst, die vereisen dat wordt uitgegaan van de samenstelling van de omzet van de marktdeelnemer, mede ter vaststelling welke handelingen zogenoemd bijkomstig zijn, maar die niet voorzien in een berekeningsmethode die is gebaseerd op de samenstelling en daadwerkelijke bestemming van de verwervingen, en objectief weergeeft welk aandeel van de uitgaven werkelijk toe te rekenen is aan elk van de — belaste of niet-belaste — activiteiten van de belastingplichtige, in de weg aan een uitlegging van de artikelen 168, 173, 174 en 175 van richtlijn 2006/112/EG (1) waarbij rekening wordt gehouden met de gemeenschapsrechtelijke beginselen van evenredigheid, doeltreffendheid en neutraliteit?

      (1)  Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1).


title: Zaak C-271/12: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 8 mei 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hof van Beroep te Bergen — België) — Petroma Transports SA, Martens Energie SA, Martens Immo SA, Martens SA, Fabian Martens, Geoffroy Martens, Thibault Martens/Belgische Staat (Fiscale bepalingen — Belasting over toegevoegde waarde — Zesde richtlijn (77/388/EEG) — Recht op aftrek van voorbelasting — Verplichtingen van belastingplichtige — Bezit van onregelmatige of onnauwkeurige facturen — Ontbreken van verplichte vermeldingen — Weigering van recht op aftrek — Achteraf overgelegd bewijs dat gefactureerde handelingen daadwerkelijk zijn verricht — Corrigerende facturen — Recht op teruggaaf van btw — Neutraliteitsbeginsel)

text:
               3.8.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 225/35

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 8 mei 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hof van Beroep te Bergen — België) — Petroma Transports SA, Martens Energie SA, Martens Immo SA, Martens SA, Fabian Martens, Geoffroy Martens, Thibault Martens/Belgische Staat
   (Zaak C-271/12) (1)

   (Fiscale bepalingen - Belasting over toegevoegde waarde - Zesde richtlijn (77/388/EEG) - Recht op aftrek van voorbelasting - Verplichtingen van belastingplichtige - Bezit van onregelmatige of onnauwkeurige facturen - Ontbreken van verplichte vermeldingen - Weigering van recht op aftrek - Achteraf overgelegd bewijs dat gefactureerde handelingen daadwerkelijk zijn verricht - Corrigerende facturen - Recht op teruggaaf van btw - Neutraliteitsbeginsel)
   2013/C 225/60
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Hof van Beroep te Bergen

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Petroma Transports SA, Martens Energie SA, Martens Immo SA, Martens SA, Fabian Martens, Geoffroy Martens, Thibault Martens

      Verwerende partij: Belgische Staat

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Hof van Beroep te Bergen (België) — Uitlegging van de regels met betrekking tot de belasting over de toegevoegde waarde — Aftrek van voorbelasting — Verplichting van de belastingplichtige — Recht op btw-aftrek afhankelijk van het bezit van een factuur die bepaalde vermeldingen bevat — Begrip „wezenlijke vermelding” — Weigering van het recht op aftrek — Gegevens die na een fiscale controle worden overgelegd en waaruit blijkt dat de diensten daadwerkelijk zijn verricht en tevens de aard en het bedrag van de diensten aan het licht treden — Verenigbaarheid met het Unierecht van nationale rechtspraak die het recht op aftrek weigert indien verplichte vermeldingen op de factuur ontbreken — Uitlegging van het beginsel van neutraliteit — Gevolgen van onnauwkeurige facturen voor de verplichting van de staat om de geïnde btw terug te betalen

      Dictum

               1)

               De bepalingen van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, zoals gewijzigd bij richtlijn 94/5/EG van de Raad van 14 februari 1994, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale regeling als die in het hoofdgeding, volgens welke belastingplichtige dienstontvangers het recht op aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde kan worden geweigerd wanneer zij in het bezit zijn van onvolledige facturen, ook al worden die facturen, nadat de beslissing tot weigering van aftrek is genomen, vervolledigd via overlegging van gegevens waaruit mogelijkerwijs blijkt dat de gefactureerde handelingen daadwerkelijk zijn verricht en waaruit ook de aard en het bedrag ervan aan het licht treden.

               2)

               Het beginsel van fiscale neutraliteit verzet zich niet ertegen dat de belastingadministratie teruggave van de door een dienstverrichter voldane belasting over de toegevoegde waarde weigert wanneer de dienstontvangers het recht van aftrek van de btw over de betrokken diensten evenwel is geweigerd wegens de onregelmatigheden die in de door deze dienstverrichter uitgereikte facturen zijn vastgesteld.

      (1)  PB C 243 van 11.8.2012.


title: Zaak F-132/11: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 7 november 2013 — Marcuccio/Commissie (Openbare dienst — Artikel 34, leden 1 en 6, Reglement voor de procesvoering — Verzoekschrift binnen beroepstermijn ingediend per fax — Handtekening van advocaat die verschilt van handtekening op originele, per post verzonden verzoekschrift — Termijnoverschrijding — Kennelijke niet-ontvankelijkheid — Non-existentie)

text:
               21.12.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 377/22

         Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 7 november 2013 — Marcuccio/Commissie
   (Zaak F-132/11) (1)

   (Openbare dienst - Artikel 34, leden 1 en 6, Reglement voor de procesvoering - Verzoekschrift binnen beroepstermijn ingediend per fax - Handtekening van advocaat die verschilt van handtekening op originele, per post verzonden verzoekschrift - Termijnoverschrijding - Kennelijke niet-ontvankelijkheid - Non-existentie)
   2013/C 377/51
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Luigi Marcuccio (Tricase, Italië) (vertegenwoordiger: G. Cipressa, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: C. Berardis-Kayer en J. Baquero Cruz, gemachtigden, bijgestaan door A. Dal Ferro, advocaat)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van het stilzwijgend besluit van de Commissie tot afwijzing van verzoekers verzoek om, ten eerste, hem schriftelijk mededeling te doen van het aantal in werkdagen uitgedrukte verlofdagen dat hij vóór 2005 en gedurende 2005 tot 2010 had verworven en waarop hij op het moment van indiening van zijn verzoek recht had, alsmede van het aantal verlofdagen waarop hij eind 2010 recht zou hebben, ten tweede, hem toe te staan al die dagen op te nemen en, ten derde, hem eventuele redenen mee te delen op grond waarvan die verzoeken zouden kunnen worden geweigerd

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               Marcuccio draagt zijn eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van de Europese Commissie.

      (1)  PB C 65 van 3.3.2012, blz. 23.


title: Zaak T-495/12: Beroep ingesteld op 16 november 2012 — European Drinks/BHIM — Alexandrion Grup Romania (Dracula Bite)

text:
               26.1.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 26/57

         Beroep ingesteld op 16 november 2012 — European Drinks/BHIM — Alexandrion Grup Romania (Dracula Bite)
   (Zaak T-495/12)
   2013/C 26/115
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: European Drinks SA (Ștei, Roemenië) (vertegenwoordiger: V. von Bomhard, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: SC Alexandrion Grup Romania Srl (Pleasa, Roemenië)

      Conclusies

               —

               de beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 6 september 2012 in zaak R 680/2011-4 vernietigen;

               —

               verweerder verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: de andere partij voor de kamer van beroep

      Betrokken gemeenschapsmerk: het kleurbeeldmerk „Dracula Bite”, voor waren en diensten ven de klassen 33, 35 en 39 — gemeenschapsmerkaanvraag nr. 7588247

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: verzoekster

      Oppositiemerk of -teken: Roemeense merkinschrijving nr. 34847 van het beeldmerk „Dracula”, voor waren en diensten van de klassen 33 en 35

      Beslissing van de oppositieafdeling: afwijzing van de oppositie in haar geheel

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 42, leden 2 en 3, van verordening nr. 207/2009


title: Zaak C-272/10: Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 18 januari 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Dioikitiko Efeteio Thessalonikis — Griekenland) — Souzana Berkizi-Nikolakaki/Anotato Symvoulio epilogis prosopikou (A.S.E.P.), Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis (Artikel 104, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering — Sociale politiek — Artikel 155, lid 2, VWEU — Richtlijn 1999/70/EG — Clausule 8 van raamovereenkomst inzake arbeid van bepaalde tijd — Arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd in overheidssector — Opeenvolgende overeenkomsten — Misbruik — Sancties — Omzetting in arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd — Procedureregels — Dwingende termijn — Gelijkwaardigheid- en doeltreffendheidsbeginsel — Verlaging van algemeen niveau van bescherming van werknemers)

text:
               16.4.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 120/3

         Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 18 januari 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Dioikitiko Efeteio Thessalonikis — Griekenland) — Souzana Berkizi-Nikolakaki/Anotato Symvoulio epilogis prosopikou (A.S.E.P.), Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis
   (Zaak C-272/10) (1)

   (Artikel 104, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering - Sociale politiek - Artikel 155, lid 2, VWEU - Richtlijn 1999/70/EG - Clausule 8 van raamovereenkomst inzake arbeid van bepaalde tijd - Arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd in overheidssector - Opeenvolgende overeenkomsten - Misbruik - Sancties - Omzetting in arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd - Procedureregels - Dwingende termijn - Gelijkwaardigheid- en doeltreffendheidsbeginsel - Verlaging van algemeen niveau van bescherming van werknemers)
   2011/C 120/05
   Procestaal: Grieks

      Verwijzende rechter

   Dioikitiko Efeteio Thessalonikis

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Souzana Berkizi-Nikolakaki

      Verwerende partijen: Anotato Symvoulio epilogis prosopikou (A.S.E.P.), Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Dioikitiko Efeteio Thessalonikis — Uitlegging van punt 3 van clausule 8 van de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd (PB L 175, blz. 43) — Nationale regeling die dwingende termijn invoert om arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd om te zetten in arbeidsovereenkomsten voor onbepaalde tijd

      Dictum

               1)

               Artikel 155, lid 2, VWEU en de op 18 maart 1999 gesloten raamovereenkomst inzake arbeid van bepaalde tijd, die is opgenomen in bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale wettelijke regeling, als bedoeld bij artikel 11, lid 2, van presidentieel besluit 164/2004 houdende regelingen voor werknemers met overeenkomsten voor bepaalde tijd in de overheidssector, dat bepaalt dat de aanvraag van een werknemer tot omzetting in een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd van een opeenvolging van arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die als misleidend kunnen worden beschouwd, bij de bevoegde instantie moet worden ingediend binnen een dwingende termijn van twee maanden vanaf de inwerkingtreding van dat besluit, op voorwaarde dat deze termijn niet ongunstiger is dan deze die geldt voor gelijkaardige beroepen inzake arbeidsrecht in intern recht en de uitoefening van de door het recht van de Unie verleende rechten niet nagenoeg onmogelijk of uiterst moeilijk maakt. Het staat aan de verwijzende rechter de naleving van deze voorwaarde na te gaan.

               2)

               Clausule 8, punt 3, van de raamovereenkomst inzake arbeid van bepaalde tijd moet aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzet tegen een nationale wettelijke regeling, als bedoeld bij artikel 11, lid 2, van presidentieel besluit 164/2004, dat bepaalt dat de aanvraag van een werknemer tot omzetting in een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd van een opeenvolging van arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die als misleidend kunnen worden beschouwd, bij de bevoegde instantie moet worden ingediend binnen een dwingende termijn van twee maanden vanaf de inwerkingtreding van dat besluit, hoewel de overeenkomstige termijnen die zijn vastgesteld in vergelijkbare eerdere wettelijke regelingen zijn verlengd, voor zover deze regelgeving niet raakt aan het algemeen niveau van bescherming van werknemers van bepaalde tijd.

      (1)  PB C 221 van 14.8.2010.


title: Zaak C-570/10: Beroep ingesteld op 6 december 2010 — Europese Commissie/Ierland

text:
               26.2.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 63/22

         Beroep ingesteld op 6 december 2010 — Europese Commissie/Ierland
   (Zaak C-570/10)
   2011/C 63/40
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: N. Yerrell, gemachtigde, M. Mac Aodha, gemachtigde)

      Verwerende partij: Ierland

      Conclusies

               —

               vaststellen dat Ierland, door niet alle wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2008/68/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 september 2008 betreffende het vervoer van gevaarlijke goederen over land (1), althans door deze bepalingen niet mee te delen aan de Commissie, de krachtens artikel 10 van deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               Ierland verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De termijn voor omzetting van de richtlijn in nationaal recht is op 30 juni 2009 verstreken.

      (1)  PB L 260, blz. 13.


title: Doorhaling van zaak C-265/96

text:
8 . 2 . 97            NL                    Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 Nr . C 40/ 15
de doorhaling in het register gelast van zaak C-l 34/96 :              Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Groot
Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen                         hertogdom Luxemburg.
Koninkrijk Spanje .
                                                                       (') PB nr . C 247 van 24 . 8 . 1996 .
(') PB nr . C 180 van 22 . 6 . 1996 .
                                                                                Doorhaling van zaak C-243/96 (')
                                                                                ( 97/C 40/37 )
               Doorhaling van zaak C-152/96 (')
                           ( 97/C 40/35 )                              De President van het Hof van Justitie van de Europese
                                                                       Gemeenschappen heeft bij beschikking van 19 november
                                                                       1996 de doorhaling in het register gelast van zaak C-243/96 :
De President van het Hof van Justitie van de Europese
                                                                       Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 12 september
                                                                       Koninkrijk België .
1996 de doorhaling in het register gelast van zaak C- 152/96 :
Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Groot                  (') PB nr . C 269 van 14 . 9 . 1996 .
hertogdom Luxemburg.
(') PB nr . C 233 van 10 . 8 . 1996 .
                                                                                Doorhaling van zaak C-265/96 ( )
                                                                                ( 97/C 40/38 )
               Doorhaling van zaak C-179/96 (')                        De President van het Hof van Justitie van de Europese
                                                                       Gemeenschappen heeft bij beschikking van 18 november
                           ( 97/C 40/36 )                              1996 de doorhaling in het register gelast van zaak C-265/96 :
                                                                       Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen
De President van het Hof van Justitie van de Europese                  Koninkrijk België .
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 18 november
 1 996 de doorhaling in het register gelast van zaak C-l 79/96 :       (') PB nr . C 269 van 14 . 9 . 1996 .
                                                    GERECHT VAN EERSTE AANLEG
  ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                              advocaat aldaar, Rue Marie-Adélaïde 24 , tegen Europese
                     van 11 december 1996                               Gemeenschap, vertegenwoordigd door: 1 . Raad van de
                                                                        Europese Unie ( gemachtigden : J.-P . Jacqué , A. Brautigam,
 in zaak T-521 /93 , Atlanta AG en andere tegen Raad van de            J. Huber en A. Lo Monaco ) en 2 . Commissie van de
 Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeen                     Europese Gemeenschappen ( gemachtigden : P. Gilsdorf en
                             schappen ( 1 )                             U. Wölker ), ondersteund door Franse Republiek ( gemach
 (Gemeenschappelijke ordening der markten — Bananen —                   tigden : E. Belliard en G. Mignot ) en Verenigd Koninkrijk
        Invoerregeling — Beroep tot schadevergoeding)                   van Groot-Brittannië en Noord-Ierland ( gemachtigden :
                            ( 97/C 40/39 )                              aanvankelijk S.L. Hudson en vervolgens L. Nicoll ), betref
                                                                        fende een beroep strekkende tot veroordeling van de
                       (Procestaai: Duits)                              Europese Gemeenschap , vertegenwoordigd door de Raad
                                                                        en de Commissie , tot vergoeding van de schade voort
 In zaak T-521 /93 , Atlanta AG, gevestigd te Bremen ( Duits           vloeiend uit de vaststelling van Verordening ( EEG ) nr. 404/
 land ), Atlanta Handelsgesellschaft Harder & Co . GmbH,                93 van de Raad van 13 februari 1993 houdende een
 gevestigd te Bremen, Afrikanische Frucht-Compagnie                     gemeenschappelijke ordening der markten in de sector
 GmbH , gevestigd te Hamburg ( Duitsland ), Cobana Bana                bananen ( PB nr . L 47 van 25 . 2 . 1993 , blz . 1 ), heeft het
 neneinkaufsgesellschaft mbH & Co . KG, gevestigd te                    Gerecht ( Vierde Kamer — uitgebreid ), samengesteld als
 Hamburg, Edeka Fruchtkontor GmbH , gevestigd te Ham                   volgt: K. Lenaerts, kamerpresident; R. García-Valdecasas,
  burg, Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert &             P. Lindh , J. Azizi en J.D. Cooke, rechters ; griffier : H. Jung,
  Co ., gevestigd te Hamburg, en Pacific Fruchtimport GmbH ,            op 11 december 1996 een arrest gewezen waarvan het
  gevestigd te Hamburg, vertegenwoordigd door E.A. Undritz              dictum luidt als volgt:
  en G. Schohe , advocaten te Hamburg, domicilie gekozen
  hebbende te Luxemburg ten kantore van M. Baden ,                       1 . Verwerpt bet beroep .


title: Zaak T-663/13 P: Arrest van het Gerecht van 15 oktober 2014 — Rekenkamer/BF ( „Hogere voorziening — Openbare dienst — Aanwerving — Aanstelling in een ambt van directeur personeelszaken — Afwijzing van sollicitatie — Verplichting tot motivering van het door het voorselectiecomité opgestelde rapport” )

text:
               24.11.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 421/41

         Arrest van het Gerecht van 15 oktober 2014 — Rekenkamer/BF
   (Zaak T-663/13 P) (1)

   ((„Hogere voorziening - Openbare dienst - Aanwerving - Aanstelling in een ambt van directeur personeelszaken - Afwijzing van sollicitatie - Verplichting tot motivering van het door het voorselectiecomité opgestelde rapport”))
   2014/C 421/57
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirante: Rekenkamer van de Europese Unie (vertegenwoordigers: T. Kennedy en J. Vermer, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure: BF (Luxemburg, Luxemburg) (vertegenwoordiger: L. Levi, advocaat)

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Eerste kamer) van 17 oktober 2013, BF/Rekenkamer (F-69/11, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie), en strekkende tot vernietiging van dat arrest

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               De Rekenkamer van de Europese Unie zal haar eigen kosten dragen en wordt verwezen in de kosten die BF in het kader van deze procedure heeft gemaakt.

      (1)  PB C 52 van 22.2.2014.


title: Zaak F-46/14: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 20 juli 2016 — Hoeve/Commissie (Openbare dienst — Ambtenaren — Pensioenen — Artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut — Pensioenrechten die vóór de indiensttreding bij de Unie krachtens een nationale pensioenregeling zijn verworven — Overdracht aan de pensioenregeling van de Unie — Voorstel voor extra pensioenjaren — Exceptie van niet-ontvankelijkheid — Begrip bezwarend besluit — Artikel 83 van het Reglement voor de procesvoering)

text:
               3.10.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 364/50

      Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 20 juli 2016 — Hoeve/Commissie
      (Zaak F-46/14) (1)

      ((Openbare dienst - Ambtenaren - Pensioenen - Artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut - Pensioenrechten die vóór de indiensttreding bij de Unie krachtens een nationale pensioenregeling zijn verworven - Overdracht aan de pensioenregeling van de Unie - Voorstel voor extra pensioenjaren - Exceptie van niet-ontvankelijkheid - Begrip bezwarend besluit - Artikel 83 van het Reglement voor de procesvoering))
      (2016/C 364/64)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Roelof-Jan Wino Hoeve (Brussel, België) (vertegenwoordigers: aanvankelijk D. de Abreu Caldas, M. de Abreu Caldas en J.-N. Louis, advocaten, vervolgens J.-N. Louis, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk J. Currall en G. Gattinara, gemachtigden, vervolgens G Gattinara, gemachtigde, ten slotte G Gattinara en F. Simonetti, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek om nietigverklaring van het besluit betreffende de overdracht van verzoekers pensioenrechten aan de pensioenregeling van de Unie, waarbij toepassing wordt gegeven aan de nieuwe AUB van de artikelen 11 en 12 van bijlage VIII bij het Ambtenarenstatuut

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard.

                  2)

                  Hoeve draagt zijn eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van de Europese Commissie.

         (1)  PB C 212 van 7.7.2014, blz. 47.


title: Beschikking van de president van het Gerecht van eerste aanleg van 15 juni 2001 in zaak T-339/00 R, Bactria Industriehygiene-Service GmbH tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen ("Kort geding — Verordening nr. 1896/2000 — Richtlĳn 98/8/EG — Spoedeisendheid — Afwezigheid")

text:
16.2.2002              NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       C 44/15
      BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN HET                               lie gekozen hebbende te Luxemburg, tegen Commissie van de
              GERECHT VAN EERSTE AANLEG                                  Europese Gemeenschappen (gemachtigden: K. Wiedner en
                                                                         B. Mongin), betreffende een beroep tot nietigverklaring van de
                        van 15 juni 2001                                 beschikking van de Commissie van 12 september 2000
                                                                         houdende afwijzing van een door verzoekster op 6 maart
                                                                         2000 ingediende klacht, heeft het Gerecht (Tweede kamer),
in zaak T-339/00 R, Bactria Industriehygiene-Service                     samengesteld als volgt: R. M. Moura-Ramos, president, J. Pir-
GmbH tegen Commissie van de Europese Gemeen-                             rung en A. W. H. Meij, rechters; griffier: H. Jung, op 25 oktober
                              schappen                                   2001 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als
                                                                         volgt:
(„Kort geding — Verordening nr. 1896/2000 — Richtlijn
        98/8/EG — Spoedeisendheid — Afwezigheid”)
                                                                         1)    Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.
                           (2002/C 44/27)
                                                                         2)    Verzoekster wordt verwezen in de kosten.
                         (Procestaal: Engels)
                                                                         3)    Op het verzoek tot tussenkomst van de Europese Radio Unie
                                                                               behoeft niet te worden beslist.
In zaak T-339/00 R, Bactria Industriehygiene-Service GmbH,
gevestigd te Kirchheimbolanden (Duitsland), vertegenwoor-                (1) PB C 79 van 10.3.2001.
digd door K. Van Maldegem en C. Mereu, advocaten, domicilie
gekozen hebbende te Luxemburg, tegen Commissie van de
Europese Gemeenschappen (gemachtigden: R. Wainwright en
L. Ström), betreffende een verzoek om opschorting van de
tenuitvoerlegging van de artikelen 6, leden 2 en 3, en 7, lid 1,
van verordening (EG) nr. 1896/2000 van de Commissie van
7 september 2000 inzake de eerste fase van het in artikel 16,
lid 2, van richtlijn 98/8/EG van het Europees Parlement en de                  BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN HET
Raad betreffende biociden bedoelde programma (PB L 228,                                GERECHT VAN EERSTE AANLEG
blz. 6), heeft de president van het Gerecht op 15 juni 2001
een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                                van 2 augustus 2001
1.    Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.
                                                                         in zaak T-111/01 R, Saxonia Edelmetalle GmbH tegen
2.    De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.                        Commissie van de Europese Gemeenschappen
                                                                         (Kort geding — Opschorting van tenuitvoerlegging —
                                                                                Staatssteun — Procesbelang — Spoedeisendheid)
                                                                                (2002/C 44/29)
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VAN EERSTE
                              AANLEG
                                                                                (Procestaal: Duits)
                      van 25 oktober 2001
in zaak T-354/00: Métropole télévision SA (M6) tegen
                                                                         In zaak T-111/01 R, Saxonia Edelmetalle GmbH, gevestigd
     Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)
                                                                         te Halsbrücke (Duitsland), vertegenwoordigd door P. von
                                                                         Woedtke, advocaat, tegen Commissie van de Europese Ge-
(Mededinging — Afwijzing van klacht — Exceptie van niet-                 meenschappen (gemachtigden: V. Kreuschitz en V. Di Bucci),
ontvankelijkheid — Beschikking houdende bevestiging van                  betreffende een verzoek om opschorting van de tenuitvoerleg-
niet binnen termijn bestreden beschikking — Niet-ontvanke-               ging van beschikking C (2001) 1028 van de Commissie van
                               lijkheid)                                 28 maart 2001 inzake staatssteun van de Bondsrepubliek
                                                                         Duitsland ten gunste van EFBE Verwaltungs GmbH & Co
                           (2002/C 44/28)                                Management KG (thans Lintra Beteiligungsholding GmbH,
                                                                         holding omvattende Zeitzer Machinen, Anlagen Geräte GmbH;
                          (Procestaal: Frans)                            LandTechnik Schlüter GmbH; ILKA MAFA Kältetechnik
                                                                         GmbH; SKL Motoren- und Systembautechnik GmbH; SKL
                                                                         Spezialapparatebau GmbH; Magdeburger Eisengießerei GmbH;
                                                                         Saxonia Edelmetalle GmbH en Gothaer Fahrzeugwerk GmbH),
In zaak T-354/00, Métropole télévision Sa (M6), gevestigd te             heeft de president van het Gerecht op 2 augustus 2001 een
Parijs, vertegenwoordigd door D. Théophile, advocaat, domici-            beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:


title: Zaak C-442/11: Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 9 februari 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice (Chancery Division) — Verenigd Koninkrijk) — Novartis AG/Actavis UK Ltd (Artikel 104, lid 3, eerste alinea, Reglement voor procesvoering — Geneesmiddelen voor menselijk gebruik — Aanvullend beschermingscertificaat — Verordening (EG) nr. 469/2009 — Artikelen 4 en 5 — Werkzame stof die als zodanig aanleiding heeft gegeven tot afgifte van dergelijk certificaat — Omvang van bescherming — Geneesmiddel dat verschillende werkzame stoffen bevat waaronder die waarvoor certificaat is afgegeven)

text:
               5.5.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 133/12

         Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 9 februari 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice (Chancery Division) — Verenigd Koninkrijk) — Novartis AG/Actavis UK Ltd
   (Zaak C-442/11) (1)

   (Artikel 104, lid 3, eerste alinea, Reglement voor procesvoering - Geneesmiddelen voor menselijk gebruik - Aanvullend beschermingscertificaat - Verordening (EG) nr. 469/2009 - Artikelen 4 en 5 - Werkzame stof die als zodanig aanleiding heeft gegeven tot afgifte van dergelijk certificaat - Omvang van bescherming - Geneesmiddel dat verschillende werkzame stoffen bevat waaronder die waarvoor certificaat is afgegeven)
   2012/C 133/22
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Novartis AG

      Verwerende partij: Actavis UK Ltd

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — High Court of Justice (Chancery Division) — Uitlegging van de artikelen 4 en 5 van verordening (EG) nr. 469/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 betreffende het aanvullende beschermingscertificaat voor geneesmiddelen (PB L 152, blz. 1) — Draagwijdte van het certificaat — Uitsluitend bescherming van geneesmiddelen die alleen de beschermde werkzame stof bevatten, of ook bescherming van geneesmiddelen die de beschermde werkzame stof in combinatie met een andere werkzame stof bevatten

      Dictum

   De artikelen 4 en 5 van verordening (EG) nr. 469/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 betreffende het aanvullende beschermingscertificaat voor geneesmiddelen moeten aldus worden uitgelegd dat wanneer een in een werkzame stof bestaand „product” door een basisoctrooi was beschermd en de houder van dit octrooi zich op basis van de door dit octrooi voor dat „product” verleende bescherming kon verzetten tegen het in de handel brengen van een geneesmiddel dat deze werkzame stof in combinatie met een of meer andere werkzame stoffen bevat, de houder van een voor dat zelfde „product” afgegeven aanvullend beschermingscertificaat zich na het verstrijken van het basisoctrooi op grond van dat certificaat kan verzetten tegen het in de handel brengen door een derde van een geneesmiddel dat dit product bevat, voor gebruik van het „product” als geneesmiddel waarvoor vergunning is gegeven vóór de vervaldatum van het certificaat.

      (1)  PB C 311 van 22.10.2011.


title: Beschikking van het Hof (Vĳfde Kamer) van 27 september 2000 in zaak C-456/99 P: J tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Ambtenaren — Plaats van aanwerving — Gewone verblĳfplaats ten tĳde van aanwerving — Juridische kwalificatie van in aanmerking genomen feiten — Hogere voorziening kennelĳk niet-ontvankelĳk)

text:
10.3.2001               NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                              C 79/7
accijns te weigeren voor bepaalde producten die zijn vrijgesteld           Het woord betrokkene in artikel 7, lid 5, van verordening (EEG)
van accijns uit hoofde van richtlijn 92/83/EEG van de Raad                 nr. 2169/86 van de Commissie van 10 juli 1986 houdende
betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op             nadere voorschriften voor de controle op en de betaling van de
alcohol en alcoholhoudende dranken (PB L 295, blz. 43), heeft              productierestituties in de sectoren granen en rijst, zoals gewijzigd bij
het Hof (Vijfde kamer), samengesteld als volgt: A. La Pergola,             verordening (EEG) nr. 165/89 van de Commissie van 24 januari
kamerpresident, M. Wathelet (rapporteur) en D.A.O. Edward,                 1989, moet aldus worden uitgelegd, dat het niet ziet op de koper van
rechters; advocaat-generaal: D. Ruiz-Jarabo Colomer; griffier:             door ethervorming of door verestering gewijzigd zetmeel, die zich
L. Hewlett, administrateur, op 7 december 2000 een arrest                  jegens de leverancier heeft verbonden om het product slechts te
gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:                                gebruiken voor de bereiding van andere producten dan die welke in
                                                                           bijlage I bij die verordening zijn vermeld. Aan die koper kan dus niet
1)    Verwerpt het beroep.                                                 de in artikel 7, lid 5, van deze verordening bedoelde sanctie, te weten
                                                                           de betaling van een bedrag dat gelijk is aan 105 % van de hoogste
2)    Verwijst de Italiaanse Republiek in de kosten.                       productierestitutie die in de voorafgaande twaalf maanden voor het
                                                                           betrokken product gold, worden opgelegd.
(1) PB C 71 van 13.3.1999.
                                                                           (1) PB C 71 van 13.3.1999.
                    ARREST VAN HET HOF
                           (Eerste kamer)
                                                                                BESCHIKKING VAN HET HOF
                       van 7 december 2000
                                                                                (Vijfde Kamer)
in zaak C-2/99 (verzoek van het Hessische Finanzgericht,
Kassel, om een prejudiciële beslissing): Döhler GmbH
               tegen Hauptzollamt Darmstadt (1)                                                   van 27 september 2000
(Landbouw — Gemeenschappelijke ordening der markten —                      in zaak C-456/99 P: J tegen Commissie van de Europese
Productierestituties — Artikel 7 van verordening (EEG)                                              Gemeenschappen (1)
nr. 2169/86, zoals gewijzigd bij verordening (EEG)
nr. 165/89 — Door ethervorming of door verestering gewij-
zigd zetmeel — Regelmatig gebruik — Sancties — Begrip                      (Ambtenaren — Plaats van aanwerving — Gewone verblijf-
                            „betrokkene”)                                  plaats ten tijde van aanwerving — Juridische kwalificatie
                                                                           van in aanmerking genomen feiten — Hogere voorziening
                                                                                kennelijk niet-ontvankelijk)
                           (2001/C 79/12)
                                                                                (2001/C 79/13)
                          (Procestaal: Duits)
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-                            (Procestaal: Frans)
                          dentie van het Hof)
                                                                           In zaak C-456/99 P, J, ambtenaar van de Commissie van de
In zaak C-2/99, betreffende een verzoek aan het Hof krachtens              Europese Gemeenschappen, wonende te Brussel, vertegen-
artikel 177 EG-Verdrag (thans artikel 234 EG) van het                      woordigd door G. Vandersanden en l. Levi, advocaten te
Hessische Finanzgericht, Kassel (Duitsland), in het aldaar                 Brussel, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij de
aanhangig geding tussen Döhler GmbH en Hauptzollamt                        Société de gestion fiduciaire, Rue Beck 2-4, betreffende hogere
Darmstadt, om een prejudiciële beslissing over de uitlegging               voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste
van artikel 7, lid 5, van verordening (EEG) nr. 2169/86 van de             aanleg van de Europese Gemeenschappen (Derde kamer)
Commissie van 10 juli 1986 houdende nadere voorschriften                   van 28 september 1999, J/Commissie (T-28/98, nog niet
voor de controle op en de betaling van de productierestituties             gepubliceerd in de Jurisprudentie), strekkende tot vernietiging
in de sectoren granen en rijst (PB L 189, blz. 12), zoals                  van dat arrest en tot toewijzing van rekwirants conclusies in
gewijzigd bij verordening (EEG) nr. 165/89 van de Commissie                eerste aanleg, andere partij bij de procedure: Commissie
van 24 januari 1989 (PB L 20, blz. 14, en, rectificatie, PB L 60,          van de Europese Gemeenschappen (gemachtigde: J. Currall,
blz. 56), heeft het Hof (Eerste kamer), samengesteld als volgt:            bijgestaan door D. Waelbroeck), heeft het Hof (Vijfde kamer),
M. Wathelet, kamerpresident, P. Jann (rapporteur) en L. Sevón,            samengesteld als volgt: D.A.O. Edward, kamerpresident, L. Se-
rechters; advocaat-generaal: G. Cosmas; griffier: D. Louterman-            vón, A. La Pergola, P. Jann en M. Wathelet, rechters; advocaat-
Hubeau, afdelingshoofd, op 7 december 2000 een arrest                      generaal: G. Cosmas; griffier: R. Grass, op 27 september 2000
gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:                                een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:
 ---pagebreak--- C 79/8                  NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                            10.3.2001
1)    Verwerpt de hogere voorziening.                                                       BESCHIKKING VAN HET HOF
2)    Verwijst J in de kosten.                                                                         (Derde kamer)
(1) PB C 47 van 19.2.2000.                                                                          van 5 oktober 2000
                                                                           in zaak C-182/97 (verzoek van het Tribunale di Brescia
                                                                           om een prejudiciële beslissing): Palazzo Piacentini Srl
                                                                                tegen Amministrazione finanziaria dello Stato (1)
                                                                           („Artikel 104, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering
                                                                                — Kennelijk identieke vraag”)
                 BESCHIKKING VAN HET HOF
                                                                                (2001/C 79/15)
                           (Derde kamer)
                        van 5 oktober 2000                                                           (Procestaal: Italiaans)
in zaak C-363/96 (verzoek van het Tribunale di Catania
                                                                           In zaak C-182/97, betreffende een verzoek aan het Hof
om een prejudiciële beslissing): ISFA SpA tegen Ministero
                                                                           krachtens artikel 177 EG-Verdrag (thans artikel 234 EG) van
                           delle Finanze (1)
                                                                           het Tribunale di Brescia (Italië), in het aldaar aanhangig geding
                                                                           tussen Palazzo Piacentini Srl en Amministrazione finanziaria
(„Artikel 104, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering              dello Stato, om een prejudiciële beslissing over de uitlegging
                  — Kennelijk identieke vraag”)                            van het gemeenschapsrecht inzake terugvordering van het
                                                                           onverschuldigd betaalde, heeft het Hof (Derde kamer), samen-
                                                                           gesteld als volgt: J.C. Moitinho de Almeida, kamerpresident,
                           (2001/C 79/14)                                  C. Gulmann en J.-P. Puissochet (rapporteur), rechters; advocaat-
                                                                           generaal: D. Ruiz-Jarabo Colomer; griffier: R. Grass, op 5 ok-
                                                                           tober 2000 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt
                         (Procestaal: Italiaans)                           als volgt:
In zaak C-363/96, betreffende een verzoek aan het Hof                      1)    Het gemeenschapsrecht staat er niet aan in de weg, dat een
krachtens artikel 177 EG-Verdrag (thans artikel 234 EG) van                      lidstaat zich bij vorderingen tot terugbetaling van in strijd met
het Tribunale di Catania (Italië), in het aldaar aanhangig                       het gemeenschapsrecht geheven belastingen beroept op een
geding tussen ISFA SpA en Ministero delle Finanze, om een                        nationale vervaltermijn van drie jaar, die afwijkt van de gewone
prejudiciële beslissing over de uitlegging van het gemeen-                       regeling van rechtsvorderingen uit onverschuldigde betaling
schapsrecht inzake terugvordering van het onverschuldigd                         tussen particulieren, waarvoor een langere termijn geldt, wan-
betaalde, heeft het Hof (Derde kamer), samengesteld als volgt:                   neer die vervaltermijn gelijkelijk van toepassing is op vorderingen
J.C. Moitinho de Almeida, kamerpresident, C. Gulmann en                          tot terugbetaling van die belastingen, welke op het gemeen-
J.-P. Puissochet (rapporteur), rechters; advocaat-generaal:                      schapsrecht zijn gebaseerd, en op die welke op het nationale
D. Ruiz-Jarabo Colomer; griffier: R. Grass, op 5 oktober 2000                    recht zijn gebaseerd.
een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                           2)    In omstandigheden als die van het hoofdgeding staat het
                                                                                gemeenschapsrecht er niet aan in de weg, dat een lidstaat zich
In omstandigheden als die van de hoofdgedingen staat het gemeen-
                                                                                bij vorderingen tot terugbetaling van in strijd met een richtlijn
schapsrecht er niet aan in de weg, dat een lidstaat zich bij vorderingen
                                                                                geheven belastingen beroept op een nationale vervaltermijn die
tot terugbetaling van in strijd met een richtlijn geheven belastingen
                                                                                ingaat op de dag van betaling van de betrokken belastingen,
beroept op een nationale vervaltermijn die ingaat op de dag van
                                                                                ook al was de richtlijn op die dag nog niet correct in nationaal
betaling van de betrokken belastingen, ook al was de richtlijn op die
                                                                                recht omgezet.
dag nog niet correct in nationaal recht omgezet.
                                                                           (1) PB C 212 van 12.7.1997.
(1) PB C 9 van 11.1.1997.


title: Zaak C-99/17 P: Hogere voorziening ingesteld op 24 februari 2017 door Infineon Technologies AG tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 15 december 2016 in zaak T-758/14, Infineon Technologies AG/Europese Commissie

text:
               29.5.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 168/20

         Hogere voorziening ingesteld op 24 februari 2017 door Infineon Technologies AG tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 15 december 2016 in zaak T-758/14, Infineon Technologies AG/Europese Commissie
   (Zaak C-99/17 P)
   (2017/C 168/27)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Infineon Technologies AG (vertegenwoordigers: M. Klusmann, advocaat, T. Lübbig, advocaat)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 15 december 2016, T-758/14, vernietigen;

               —

               besluit C(2014) 6250 final van de Europese Commissie van 3 september 2014 (Zaak AT.39574 — Smart Card Chips) nietig verklaren voor zover het betrekking heeft op Infineon Technologies AG;

               —

               in voorkomend geval de geldboete ter hoogte van EUR 82 874 000, die bij overweging 457, onder a), van het besluit van de Commissie van 3 september 2014 aan rekwirante is opgelegd, tot een evenredig bedrag verlagen;

               —

               in voorkomend geval de zaak ter heroverweging terugverwijzen naar het Gerecht;

               —

               verweerster verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwirante stelt in wezen dat:

               —

               het Gerecht zijn verplichting voortvloeiend uit artikel 263 VWEU om het bestreden besluit in voldoende mate te toetsen heeft geschonden, in het bijzonder aangezien het Gerecht in de onderhavige zaak op basis van een onjuiste benadering een incomplete en selectieve juridische toetsing heeft verricht. Hoewel rekwirante alle contacten die in de beslissing aan bod komen heeft bestreden, heeft het Gerecht minder dan de helft van deze contacten getoetst, zonder voldoende te beargumenteren hoe het de specifiek te onderzoeken of juist niet te onderzoeken contacten heeft geselecteerd en zonder dat hier een rechtsgrondslag voor bestond;

               —

               de Commissie en het Gerecht ieder voor zich blijk hebben gegeven van een onjuiste rechtsopvatting met betrekking tot de toepassing van artikel 101 VWEU, in het bijzonder met hun conclusie dat bij het handelen van rekwirante, vooral door uitwisseling van algemene markttendensen en voorspellingen van prijsontwikkelingen, sprake was van een „algehele” mededingingsbeperkende strekking. Bovendien hebben de Commissie en het Gerecht de voorwaarden miskend waaronder volgens de jurisprudentie van het Hof één enkele en voortdurende inbreuk kan worden vastgesteld.

               —

               de Commissie en het Gerecht ieder voor zich blijk hebben gegeven van een onjuiste rechtsopvatting met betrekking tot de berekening van de aan rekwirante opgelegde geldboete. In het bijzonder heeft het Gerecht niet gelet op de gevolgen van zijn incomplete en selectieve toetsing (waarbij slechts een paar van de bestreden contacten in kwestie zijn onderzocht) en heeft dientengevolge zijn volledige rechtsmacht met betrekking tot de op te leggen geldboete veronachtzaamd. Het Gerecht heeft bovendien ten onrechte de niet uit SIM-chips voortvloeiende inkomsten van rekwirante meegerekend — en verzuimd deze berekening voldoende te motiveren — wat heeft geleid tot een buitensporig hoge en dus disproportionele geldboete.
               Andere argumenten hebben betrekking op meermaals door het Gerecht gegeven verkeerde voorstellingen van bewijsmateriaal, een onjuiste verdeling van de bewijslast met betrekking tot mogelijk onbetrouwbaar bewijs en onjuiste rechtsopvattingen omtrent het door de Commissie gebruikte bewijs tegen rekwirante waartoe geen toegang was verkregen gedurende het onderzoek van de Commissie.

               —

               subsidiair, dat in het arrest het evenredigheidsbeginsel is geschonden, in het bijzonder voor zover het Gerecht heeft verzuimd om de aan rekwirante opgelegde geldboete voldoende te verlagen omdat rekwirante slechts beperkt heeft deelgenomen aan de inbreuk in kwestie, omdat verzachtende omstandigheden niet voldoende in overweging zijn genomen en omdat de aan rekwirante opgelegde geldboete gezien het absolute bedrag disproportioneel is.


title: Zaak F-14/08: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 18 december 2008 — X/Parlement

text:
               21.2.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 44/78

         Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 18 december 2008 — X/Parlement
   (Zaak F-14/08) (1)

   (2009/C 44/141)

      Procestaal: Grieks

   De president van de Eerste kamer heeft na minnelijke regeling de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 142 van 7.6.2008, blz. 39.


               24.12.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 330/26

         (2005/C 330/63)
   Laatste publicatie van het Hof van Justitie in het Publicatieblad van de Europese Unie

         PB C 315 van 10.12.2005

   Historisch overzicht van de vroegere publicaties

      PB C 296 van 26.11.2005

      PB C 281 van 12.11.2005

      PB C 271 van 29.10.2005

      PB C 257 van 15.10.2005

      PB C 243 van 1.10.2005

      PB C 229 van 17.9.2005

   Deze teksten zijn beschikbaar in:

               EUR-Lex:http://europa.eu.int/eur-lex

               CELEX:http://europa.eu.int/celex


title: Zaak T-265/04: Beroep, op 24 juni 2004 ingesteld door Adriatica di Navigazione SpA tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               25.9.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 239/26

         Beroep, op 24 juni 2004 ingesteld door Adriatica di Navigazione SpA tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-265/04)
   (2004/C 239/57)
   Procestaal: Italiaans
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 24 juni 2004 beroep ingesteld tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door Adriatica di Navigazione SpA, vertegenwoordigd door G. M. Roberti, A. Franchi en G. Bellitti
   Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:

               de bestreden beschikking nietig te verklaren voorzover daarin de aan Adriatica wegens openbaredienstverplichtingen uitbetaalde subsidies als steun in de zin van artikel 87 EG zijn aangemerkt, en deze maatregelen als nieuwe steun zijn gekwalificeerd;

               subsidiair, nietig te verklaren artikel 1, lid 2, van de bestreden beschikking;

               dan wel, uiterst subsidiair, nietig te verklaren artikel 1, lid 3, van de bestreden beschikking voorzover Italië daarbij wordt verplicht de steun, vermeerderd met rente, terug te vorderen;

               de Commissie te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Met het onderhavige beroep maakt de onderneming Adriatica di Navigazione SpA, ingevolge artikel 230, vierde alinea, EG bezwaar tegen de beschikking van de Commissie van 16 maart C(2004) 470 betreffende staatssteun die door Italië aan de scheepvaartmaatschappijen Adriatica, Caremar, Siremar, Saremar en Toremar is uitbetaald. Verzoekster vraagt het Gerecht in het bijzonder om de bestreden beschikking nietig te verklaren voorzover daarin de aan Adriatica wegens openbaredienstverplichtingen uitbetaalde subsidies als steun in de zin van artikel 87 EG zijn aangemerkt, en deze maatregelen als nieuwe steun zijn gekwalificeerd.
   Tot staving van haar beroep voert verzoekster drie middelen aan.
   Met het eerste middel betoogt verzoekster dat de Commissie een dubbele onjuiste beoordeling heeft gemaakt. In de eerste plaats is de beschikking van de Commissie onregelmatig omdat de Commissie de door de Italiaanse Staat aan de scheepvaartmaatschappijen van Gruppo Tirrenia ter compensatie van openbaredienstverplichtingen toegekende subsidies ten onrechte als steun in de zin van artikel 87 EG aanmerkt. Door deze onjuiste kwalificatie schendt de bestreden beschikking a) de aan de autoriteiten van de lidstaten toegekende beoordelingsmarge met betrekking tot het bepalen van de openbaredienstverplichtingen en de financiering ervan; en b) artikel 4, lid 3, van verordening nr. 3577/92. (1) In de tweede plaats stelt Adriatica dat de Commissie hoe dan ook een onjuiste beoordeling heeft gemaakt met betrekking tot de kwalificatie van de bovenvermelde subsidies als nieuwe steun. In dit opzicht beklemtoont verzoekster vooral dat de Commissie heeft verzuimd in aanmerking te nemen dat de relevante regeling en de openbaredienstovereenkomsten van de regionale ondernemingen van Gruppo Tirrenia aan de Commissie zijn meegedeeld en door haar expliciet of impliciet zijn goedgekeurd.
   Met het tweede middel verwijt verzoekster de Commissie dat zij in de bestreden beschikking onjuiste beoordelingen heeft gemaakt door de tussen 1992 en 1994 aan Adriatica uitgekeerde subsidies als onverenigbaar [met de gemeenschappelijke markt] aan te merken omdat Adriatica zich schuldig zou hebben gemaakt aan bij artikel 81 EG verboden mededingingsverstorende gedragingen. Volgens verzoekster is deze beoordeling onjuist omdat de Commissie vooral had moeten beoordelen of er een causaal verband bestond tussen het onderhavige geval van inbreuk op de mededinging en de onderhavige steunmaatregelen, en had moeten vaststellen dat er in casu geen sprake is van een dergelijk causaal verband. Verzoekster heeft bovendien beklemtoond dat het loutere feit dat de mededingingsinbreuk betrekking heeft op de gesubsidieerde diensten, voor de beoordeling van het bovengenoemde causale verband absoluut irrelevant is. In dit verband voert verzoekster tevens schending van de motiveringsplicht van artikel 253 EG aan.
   Met het derde middel ten slotte, stelt verzoekster dat de bestreden beschikking onwettig is voorzover daarin de terugvordering is gelast van in de periode januari 1992 – juli 1994 aan Adriatica uitgekeerde steun, aangezien dit in strijd is met de algemene beginselen van gewettigd vertrouwen en van evenredigheid van overheidshandelingen.

      (1)  Verordening (EG) nr. 3577/92 van de Raad van 7 december 1992 houdende toepassing van het beginsel van het vrij verrichten van diensten op het zeevervoer binnen de lidstaten (cabotage in het zeevervoer) (PB L 364, blz. 7).


title: Zaak C-255/08: Beroep ingesteld op 13 juni 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk der Nederlanden

text:
               30.8.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 223/26

         Beroep ingesteld op 13 juni 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk der Nederlanden
   (Zaak C-255/08)
   (2008/C 223/40)
   Procestaal: Nederlands
   Partijen

      Verzoekster: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: M. van Beek en J.-B. Laignelot, gemachtigden)

      Verweerder: Koninkrijk der Nederlanden
   Conclusies

               —

               vast te stellen dat het Koninkrijk der Nederlanden door niet de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen te treffen om te voldoen aan artikel 4, leden 2 en 3, in samenhang met bijlagen II en III van Richtlijn 85/337/EEG (1) van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, zoals gewijzigd bij de Richtlijnen 97/11/EG (2) en 2003/35/EG (3), de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen.

               —

               het Koninkrijk der Nederlanden in de kosten te verwijzen.

         Middelen en voornaamste argumenten

               1.

               Volgens artikel 249, derde alinea, EG is een richtlijn verbindend ten aanzien van het te bereiken resultaat voor elke lidstaat waarvoor zij bestemd is, doch wordt aan de nationale instanties de bevoegdheid gelaten vorm en middelen te kiezen.

               2.

               De lidstaten moeten dan ook de nodige maatregelen treffen om richtlijnen binnen de daarin voorgeschreven termijn in het nationale recht om te zetten en de Commissie onverwijld van deze maatregelen in kennis te stellen.

               3.

               In de onderhavige zaak bepaald artikel 3, lid 1, van Richtlijn 97/11/EG dat de lidstaten de nodige bepalingen in werking doen treden om uiterlijk op 14 maart 1999 aan deze richtlijn te voldoen en dat zij de Commissie daarvan onverwijld in kennis stellen. Nederland heeft hier evenwel niet aan voldaan.

               4.

               Op grond van het voorgaande moet de Commissie concluderen dat Nederland tot op heden heeft nagelaten de maatregelen te nemen die nodig zijn om artikel 4, leden 2 en 3, in samenhang met de bijlagen II en III van Richtlijn 85/337, zoals gewijzigd bij de Richtlijnen 97/11 en 2003/35, correct om te zetten door niet alle criteria van bijlage III van de richtlijn toe te passen op alle projecten van bijlage II van de richtlijn.

      (1)  PB L 175, blz. 40.

      (2)  PB L 73, blz. 5.

      (3)  PB L 156, blz. 17.


title: Zaak T-517/12: Arrest van het Gerecht van 16 oktober 2014 — Alro/Commissie ( „Staatssteun — Elektriciteit — Preferente tarieven — Besluit tot inleiding van de procedure van artikel 108, lid 2, VWEU — Beroep tot nietigverklaring — Niet voor beroep vatbare handeling — Steunmaatregel die volledig tot uitvoering is gebracht, ten dele op de datum van het besluit en ten dele op de datum van instelling van het beroep — Niet-ontvankelijkheid” )

text:
               24.11.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 421/34

         Arrest van het Gerecht van 16 oktober 2014 — Alro/Commissie
   (Zaak T-517/12) (1)

   ((„Staatssteun - Elektriciteit - Preferente tarieven - Besluit tot inleiding van de procedure van artikel 108, lid 2, VWEU - Beroep tot nietigverklaring - Niet voor beroep vatbare handeling - Steunmaatregel die volledig tot uitvoering is gebracht, ten dele op de datum van het besluit en ten dele op de datum van instelling van het beroep - Niet-ontvankelijkheid”))
   2014/C 421/46
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Alro SA (Slatina, Roemenië) (vertegenwoordigers: C. Quigley, QC, O. Bretz, solicitor, en S. Verschuur, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: É. Gippini Fournier en T. Maxian Rusche, gemachtigden)

      Voorwerp

   Primair, een verzoek om nietigverklaring van besluit C(2012) 2517 definitief van de Commissie van 25 april 2012 tot inleiding van de procedure van artikel 108, lid 2, VWEU betreffende steunmaatregel SA 33624 (2012/C) (ex 2011/NN) — Roemenië — Preferentiële elektriciteitstarieven ten gunste van ALRO Slatina SA, en, subsidiair, een verzoek om nietigverklaring van besluit C(2012) 2517 definitief voor zover dit de periode 1 januari 2007 tot en met 31 december 2009 betreft

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               Alro SA wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 32 van 2.2.2013.


title: Zaak T-71/05: Beroep, op 14 februari 2005 ingesteld door Jacques Wunenburger tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               30.4.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 106/35

         Beroep, op 14 februari 2005 ingesteld door Jacques Wunenburger tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-71/05)
   (2005/C 106/72)
   Procestaal: Frans
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 14 februari 2005 beroep ingesteld tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door Jacques Wunenburger, wonende te Zagreb (Kroatië), vertegenwoordigd door E. Boigelot, advocaat.
   Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:

               1)

               het ontwerp-beoordelingsrapport over de periode 1 juli 1997 tot en met 30 juni 1999, dat hem op 22 maart 2002 is toegezonden, nietig te verklaren;

               2)

               het ontwerp-beoordelingsrapport over de periode 1 juli 1999 tot en met 30 juni 2001, dat hem op 22 maart 2002 is toegezonden, nietig te verklaren;

               3)

               hem een vergoeding toe te kennen voor immateriële schade, omdat in zijn personeelsdossier de beoordelingsrapporten over de beoordelingsperioden 1997-1999 en 1999-2001 ontbreken en zijn loopbaan is aangetast, welke schade ex aequo et bono wordt geraamd op 9 996 EUR, onder voorbehoud van verhoging van eis in de loop van de procedure;

               4)

               verweerster te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoeker in de onderhavige zaak stelt dat hij er sinds de beoordelingsperiode 1997-1999 niet in slaagt definitieve beoordelingen te verkrijgen.
   Hij wijst er in dit verband op dat volgens vaste rechtspraak een beoordelingsrapport niet kan worden nietig verklaard louter omdat het te laat is opgesteld, behoudens uitzonderlijke omstandigheden; van dergelijke omstandigheden zou sprake kunnen zijn wanneer de rapporten met zodanige vertraging worden opgesteld dat de beoordelaars zich de geleverde prestaties niet meer kunnen herinneren. Dit is het geval met de betrokken ontwerp-beoordelingsrapporten.
   Ter onderbouwing van zijn vorderingen stelt verzoeker:

               —

               schending van de artikelen 25, tweede alinea, 26 en 43 van het Statuut, alsmede van de algemene uitvoeringsbepalingen inzake de toepassing van artikel 43 van het Statuut inzake de beoordelingsprocedure;

               —

               het bestaan van misbruik van bevoegdheid in casu;

               —

               schending van bepaalde algemene rechtsbeginselen, zoals de eerbiediging van de rechten van de verdediging, het beginsel van behoorlijk bestuur, het vertrouwensbeginsel, de eerbiediging van de zorgplicht, het beginsel van gelijke behandeling, en die beginselen die het TABG gebieden een besluit enkel op basis van juridisch aanvaardbare gronden vast te stellen, dat wil zeggen gronden die relevant zijn en vrij van kennelijke beoordelingsfouten omtrent de feiten of het recht.


title: Zaak T-226/12: Arrest van het Gerecht van 27 februari 2014 — Lidl Stiftung/BHIM — Lídl Music (LIDL) [ „Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk LIDL — Ouder nationaal beeldmerk LÍDL MUSIC — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009 — Normaal gebruik van ouder merk — Artikel 15, lid 1, en artikel 42, leden 2 en 3, van verordening nr. 207/2009” ]

text:
               7.4.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 102/34

         Arrest van het Gerecht van 27 februari 2014 — Lidl Stiftung/BHIM — Lídl Music (LIDL)
   (Zaak T-226/12) (1)

   ([„Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk LIDL - Ouder nationaal beeldmerk LÍDL MUSIC - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009 - Normaal gebruik van ouder merk - Artikel 15, lid 1, en artikel 42, leden 2 en 3, van verordening nr. 207/2009”])
   2014/C 102/54
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Duitsland) (vertegenwoordigers: aanvankelijk M. Schaeffer, M. Wolter en A. Marx, vervolgens M. Wolter, A. Marx en M. Kefferpütz, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: L. Rampini, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM: Lídl Music spol. s r.o. (Brno, Tsjechië)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 21 maart 2012 (zaak R 2380/2010-1) inzake een oppositieprocedure tussen Lídl Music spol. s r.o. en Lidl Stiftung & Co. KG

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Lidl Stiftung & Co. KG wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 227 van 28.7.2012.


title: Zaak C-420/07: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 28 april 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Verenigd Koninkrijk) — Meletis Apostolides/David Charles Orams, Linda Elizabeth Orams (Verzoek om prejudiciële beslissing — Protocol nr. 10 over Cyprus — Opschorting van invoering van acquis communautaire in zones waarover Cypriotische regering niet feitelijk gezag uitoefent — Verordening (EG) nr. 44/2001 — Rechterlijke bevoegdheid, erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken — Beslissing die is gegeven door Cypriotisch gerecht dat in door voornoemde regering feitelijk gecontroleerd gebied zetelt en betrekking heeft op buiten dit gebied gelegen stuk grond — Artikelen 22, punt 1, 34, punten 1 en 2, 35, lid 1, en 38, lid 1, van voornoemde verordening)

text:
               4.7.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 153/7

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 28 april 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Verenigd Koninkrijk) — Meletis Apostolides/David Charles Orams, Linda Elizabeth Orams
   (Zaak C-420/07) (1)

   (Verzoek om prejudiciële beslissing - Protocol nr. 10 over Cyprus - Opschorting van invoering van acquis communautaire in zones waarover Cypriotische regering niet feitelijk gezag uitoefent - Verordening (EG) nr. 44/2001 - Rechterlijke bevoegdheid, erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken - Beslissing die is gegeven door Cypriotisch gerecht dat in door voornoemde regering feitelijk gecontroleerd gebied zetelt en betrekking heeft op buiten dit gebied gelegen stuk grond - Artikelen 22, punt 1, 34, punten 1 en 2, 35, lid 1, en 38, lid 1, van voornoemde verordening)
   2009/C 153/13
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Meletis Apostolides

      Verwerende partijen: David Charles Orams, Linda Elizabeth Orams

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Court of Appeal (Civil Division) — Uitlegging van artikel 1, lid 1, van Protocol nr. 10 bij de Akte van toetreding van Cyprus, en van de artikelen 22, 34, punten 1 en 2, en 35, lid 1, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB 2001, L 12, blz. 1) — Opschorting van de invoering van het acquis communautaire in de gebiedsdelen waarover de regering geen feitelijk gezag uitoefent — Erkenning en tenuitvoerlegging door het gerecht van een lidstaat, van een beslissing van een gerecht zetelend in het gebied van feitelijke gezagsuitoefening en betrekking hebbend op een buiten dit gebied gelegen perceel grond

      Dictum

               1)

               De opschorting van de invoering van het acquis communautaire in de zones van de Republiek Cyprus waarover de regering van die lidstaat niet feitelijk het gezag uitoefent, als bedoeld in artikel 1, lid 1, van protocol nr. 10 over Cyprus van de Akte betreffende de toetredingsvoorwaarden voor de Tsjechische Republiek, de Republiek Estland, de Republiek Cyprus, de Republiek Letland, de Republiek Litouwen, de Republiek Hongarije, de Republiek Malta, de Republiek Polen, de Republiek Slovenië en de Slowaakse Republiek en de aanpassing van de Verdragen waarop de Europese Unie is gegrond, staat niet in de weg aan de toepassing van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, op een beslissing die is gegeven door een Cypriotisch gerecht dat zetelt in het door de Cypriotische regering feitelijk gecontroleerde gebied van het eiland, maar die betrekking heeft op een in voornoemde zones gelegen stuk grond.

               2)

               Op grond van artikel 35, lid 1, van verordening nr. 44/2001 is een gerecht van een lidstaat niet bevoegd, de erkenning of de tenuitvoerlegging te weigeren van een beslissing van de gerechten van een andere lidstaat die betrekking heeft op een stuk grond in een gebied van laatstgenoemde lidstaat waarover de regering van die lidstaat niet feitelijk het gezag uitoefent.

               3)

               Het feit dat een beslissing van de gerechten van een lidstaat betreffende een stuk grond in een gebied van die staat waarover de regering daarvan niet feitelijk het gezag uitoefent, in de praktijk niet ten uitvoer kan worden gelegd daar waar het stuk grond zich bevindt, levert geen grond op om de erkenning of de tenuitvoerlegging uit hoofde van artikel 34, punt 1, van verordening nr. 44/2001 te weigeren, en betekent ook niet dat een dergelijke beslissing niet uitvoerbaar is in de zin van artikel 38, lid 1, van voornoemde verordening.

               4)

               De erkenning of de tenuitvoerlegging van een bij verstek gegeven beslissing kan niet op grond van artikel 34, punt 2, van verordening nr. 44/2001 worden geweigerd wanneer de verweerder een rechtsmiddel heeft kunnen aanwenden tegen de bij verstek gegeven beslissing en daardoor heeft kunnen geldend maken dat het stuk dat het geding inleidt of een gelijkwaardig stuk hem niet zo tijdig en op zodanige wijze als met het oog op zijn verdediging nodig was, was betekend of meegedeeld.

      (1)  PB C 297 van 8.12.2007.


title: Zaak F-120/10: Beroep ingesteld op 15 november 2010 — AR/Commissie

text:
               5.3.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 72/35

         Beroep ingesteld op 15 november 2010 — AR/Commissie
   (Zaak F-120/10)
   2011/C 72/57
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: AR (Brussel, België) (vertegenwoordigers: S. Rodriguez, C. Bernard-Glanz en A. Blot, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit van het EPSO om de verzoekende partij uit te sluiten van de procedure inzake intern vergelijkend onderzoek COM/INT/EU2/10/AD5 voor administrateurs met de Bulgaarse of de Roemeense nationaliteit omdat zij niet was geslaagd voor de toelatingstoetsen alsmede van het besluit op de klacht om de verzoekende partij toestemming te geven om de toelatingstoetsen van voormeld vergelijkend onderzoek opnieuw af te leggen

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               het besluit van het Europees Bureau voor personeelsselectie (EPSO) van 31 maart 2010 om de verzoekende partij uit te sluiten van intern vergelijkend onderzoek COM/INT/EU2/10/AD5 nietig verklaren teneinde haar de mogelijkheid te geven, deel te nemen aan de examens;

               —

               het besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag van 3 augustus 2010 nietig verklaren, voor zover daarbij niet volledig gehoor is gegeven aan de klacht van de verzoekende partij;

               —

               de Commissie verzoeken, zo nodig door middel van een maatregel van instructie of tot organisatie van de procesgang, om een beslissing te nemen over de lijst van vragen en antwoorden die tijdens de toetsen te Brussel op 5 maart 2010 om 13.00 uur zijn gesteld respectievelijk gegeven;

               —

               de Europese Commissie verwijzen in de kosten.


title: Zaak F-83/13: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 30 april 2014 — Lecolier/Commissie

text:
               24.11.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 421/64

         Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 30 april 2014 — Lecolier/Commissie
   (Zaak F-83/13) (1)

   2014/C 421/96
   Procestaal: Frans
   De president van de Eerste kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 344 van 23.11.2013, blz. 69.


title: Zaak T-259/12: Beroep ingesteld op 11 juni 2012 — Alban Giacomo/Commissie

text:
               28.7.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 227/33

         Beroep ingesteld op 11 juni 2012 — Alban Giacomo/Commissie
   (Zaak T-259/12)
   2012/C 227/55
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Alban Giacomo SpA (Romano d'Ezzelino, Italië) (vertegenwoordigers: S. Nanni Costa, F. Di Gianni, G. Coppo, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               de aan verzoekster opgelegde geldboete nietig te verklaren of, subsidiair, te verlagen, indien nodig met gebruikmaking van de materiële bevoegdheid waarover het in de zin van artikel 261 VWEU beschikt;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Het in deze zaak bestreden besluit is hetzelfde als dat in zaak T-248/12, Carl Fuhr GmbH & Co. KG/Commissie.
   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij twee middelen aan.

               1)

               Eerste middel, ontleend aan de onrechtmatigheid van de vaststelling van de duur van de inbreuk die aan Alban Giacomo Spa wordt toegerekend.

                           —

                           Met het eerste middel voert verzoekster aan dat de haar verweten inbreuk is beëindigd bij gelegenheid van de laatste vergadering waaraan zij heeft deelgenomen, zijnde 11 september 2006, en niet tegelijkertijd met de inspecties die de Commissie op 3 juli 2007 heeft uitgevoerd.

                           —

                           Ter ondersteuning van het middel voert verzoekster de volgende argumenten aan: (i) het is niet bewezen dat verzoekster tijdens de vergadering van 11 september 2006 een overeenkomst over de verhoging van de prijzen voor 2007 heeft gesloten; (ii) het is niet bewezen dat verzoekster aan de vermeende overeenkomst over de verhoging van de prijzen voor 2007 uitvoering heeft gegeven; (iii) het is niet bewezen dat verzoekster contacten met concurrenten heeft gehad na de vergadering van 11 september 2006.

               2)

               Tweede middel, ontleend aan de onrechtmatigheid van de aan Alban Giacomo opgelegde geldboete, daar zij in strijd is met het beginsel van het persoonlijk karakter van straffen en sancties, het discriminatieverbod en de beginselen van gelijke behandeling en evenredigheid.

                           —

                           Met het tweede middel betoogt verzoekster dat de Commissie de aan haar opgelegde geldboete niet juist heeft afgestemd op de mate waarin zij verantwoordelijk is, vergeleken met de overige karteldeelnemers, hetgeen in strijd is met de fundamentele beginselen van de evenredigheid, de gelijke behandeling en het persoonlijke karakter van straffen en sancties.

                           —

                           Ter ondersteuning van het middel voert verzoekster de volgende argumenten aan: (i) het percentage van de verkopen dat voor de berekening van de geldboete is gebruikt is buitensporig hoog; (ii) alternatief, is de weigering om verzoekster het voordeel van een verzachtende omstandigheid te gunnen ongerechtvaardigd; (ii) alternatief, had de Commissie de aan verzoekster opgelegde geldboete aanzienlijke moeten verlagen.


title: Zaak T-325/09 P: Hogere voorziening ingesteld op 17 augustus 2009 door Vahan Adjemian e.a. tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 4 juni 2009 in de gevoegde zaken F-134/07, Adjemian e.a./Commissie, en F-8/08, Renier/Commissie

text:
               24.10.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 256/30

         Hogere voorziening ingesteld op 17 augustus 2009 door Vahan Adjemian e.a. tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 4 juni 2009 in de gevoegde zaken F-134/07, Adjemian e.a./Commissie, en F-8/08, Renier/Commissie
   (Zaak T-325/09 P)
   2009/C 256/55
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwiranten: Vahan Adjemian (Angera, Italië), Matteo Ambietti (Gallarate, Italië), Elisabetta Avanti (Vedano Olona, Italië), Daniela Baiguera (Cadrezzate, Italië), Douglas James Beare (Azzale, Italië), Valentina Benzi (Varese, Italië), Maria Nicoletta Berta (Buguggiate, Italië), Conrad Bielsky (Ispra, Italië), Maria Bielza Diaz-Caneja (Ispra), Roberta Bino (Ispra), Kristin Boettcher (Ranco, Italië), Valeria Boschini (Taino, Italië), Mounir Bouhifd (Arolo di Leggiuno, Italië), Cristina Brovelli (Ispra), Daniela Brovelli (Ranco), Clementine Burnley (Taino), Daniela Buzica (Ispra), Giovanni Calderone (Leggiuno, Italië), Marco Canonico (Refrancore, Italië), Stefano Casalegno (Angera), Javier Castro Jimenez (Ispra), Denise Cecconello (Cocquio Trevisago, Italië), Francesca Cellina (Varese), Francesca Cenci (Travedona Monate, Italië), Laura Ceriotti (Dairago, Italië), Houtai Choumane (Laveno), Graziella Cimino Reale (Guidonia Monticelio, Italië), Marco Clerici (Legnano, Italië), Bruno Combal (Besozzo, Italië), Costanza Giulia Conte (Ispra), Tatiana Conti (Vedano Olona), Domenica Cortellini (Brebbia, Italië), Orna Cosgrove (Varese), Giulio Cotogno (Rovellesca, Italië), Cristina Croera (Taino), Ana Maria Cruz Naranjo (Cardana di Besozzo, Italië), Barbara Cuniberti (Angera), Bianca D’Alimonte (Sesto Calende, Italië), Miranta Dandoulaki (Athene, Griekenland), Alexander De Meij (Leggiuno), Wim Decoen (Brebbia), Christiane Deflandre (Travedona Monate), Riccardo Del Torchio (Gemonio, Italië), Elena Demicheli (Sesto Calende), Manuela Di Lorenzo (Sangiano, Italië), Stefano Donadello (Arsago Seprio, Italië), Anna Donato (Taino), Bruno Duarte De Matos E Sousa Pereira (Ispra), Sami Dufva (Biandronno, Italië), Wesley Duke (Gavirate, Italië), Diego Escudero Rodrigo (Taino), Claudio Forti (Malgesso, Italië), Monica Gandini (Buguggiate), Aliki Georgakaki (Alkmaar, Nederland), Giovanni Giacomelli (Laveno), Alessandra Giallombardo (Gavirate), Nadia Giboni (Brebbia), Maria Giovanna Giordanelli (Vergiate, Italië), Maria Giuseppina Grillo (Sangiano), Manuela Grossi (Ranco), Laurence Guy-Mikkelsen (Angera), Rachel Margaret Harvey-Kelly (Cardana di Besozzo), Paul Hasenohr (Arolo di Leggiuno), Ulla Marjaana Helminen (Laveno), Gea Huykman (Anna Paulowna, Nederland), Elisabeth Marie Cecile Joossens (Biandronno), Lyudmila Kamburska (Ranco), Maria Cristina La Fortezza (Arsago Seprio), Debora Lacchin (Brebbia), Rafal Leszczyna (Varese), Amin Lievens (Taino), Silvia Loffelholz (Gavirate), Davide Lorenzini (Varese), Chiara Macchi (Casalzuigno, Italië), Andrew John Edgar MacLean (Varese), Andrea Magistri (Ispra), Alessia Maineri (Varese), Simone Malfara (Ispra), Adriana Marino (Taino), Patrizia Masoin (Brussel, België), Matteo Mazzuccato (Legnano), Stefania Minervino (Cittiglio, Italië), Eduardo Luis Montes Torralbo (Ispra), Davide Moraschi (Sevilla, Spanje), Claudio Moroni (Besozzo), Giovanni Narciso (Ispra), Andrew Darren Nelson (Angera), Elisa Nerboni (Angera), Isabella Claudia Neugebauer (Arolo di Leggiuno), Francesca Nicoli (Laveno), Victor Alexander Nievaart (Alkmaar), Magdalena Novackova (Alkmaar), Joanna Nowak (Ispra), Victoria Wendy O’Brien (Angera), Davide Orto (Gallarate), Alessio Ossola (Brebbia), Silvia Parnisari (Arona, Italië), Manuela Pavan (San Felice, Italië), Immaculada Pizzaro Moreno (Sevilla, Spanje), Marina Pongillupi (Ranco), Marsia Pozzato (Sesto Calende), Elisa Pozzi (Taino), Giovanna Primavera (Angera), Michele Rinaldin (Sesto Calende), Alice Ripoli (Gavirate), Emanuela Rizzardi (Laveno), Michela Rossi (Taino), Andrew Rowlands (Bodio, Italië), Helen Salak (Cocquio Trevisago), Jaime Sales Saborit (Ispra), Maria Sonia Salina (Vergiate), Anne Marie Sanchez Cordeil (Besozzo), Ferruccio Scaglia (Oleggio, Italië), Niels Schulze (Sesto Calende), Francesca Serra (Cadrezzate), Penka Shegunova (Geel, België), Donatella Soma (Ispra), Monica Squizzato (Inarco, Italië), Alan Steel (Laveno), Robert Oleij Strobl (Ranco), Marcel Suri (Brebbia), Malcolm John Taberner (Monvalle, Italië), Martina Telo, (Vicenza, Italië), Saara Tetri (Cittiglio), Barbara Claire Thomas (Cocquio Trevisago), Donatella Turetta (Ranco), Adamo Uboldi (Cardana di Besozzo), Monica Vaglica (Osmate, Italië), Paulo Valente De Jesus Rosa (Travedona Monat), Corinna Valli, (Leggiuno), Federica Vanetti (Cittiglio), Christophe Vantongelen (Besozzo), Irene Vernacotola (Legnano), Ottaviano Veronese (Segrate, Italië), Patricia Vieira Lisboa (Angera, Italië), Maria Pilar Vizcaino Martinez, (Monvalle), Giulia Zerauschek (Trieste, Italië), Marco Zucchelli (Ternate, Italië), Erika Adorno (Travedona Monate), Valeria Bossi (Comerio, Italië), Barbara Cattaneo (Leggiuno), Claudia Cavicchioli (Caravate, Italië), Fatima Doukkali (Varese), Orla Huryley (Ranco), Romina La Micela (Besozzo), Lucia Martinez Simon (Ranco), Daniela Piga (Roggiano, Italië), Pamela Porcu (Cittiglio), Silvia Sciacca (Varese), Sarah Solda (Brebbia), Cristina Zocchi (Bregano, Italië), Angela Baranzini (Besozzo), Elly Bylemans (Balen, Italië), Sabrina Calderini (Solbiate Arno, Italië), Davide Capuzzo (Vergiate), Ivano Caravaggi (Besozzo), Elisa Dalle Molle (Ranst, België), Wendy De Vos (Groot-Bijgaarden, België), Volkmar Ernst (Weingarten, Duitsland), Matteo Fama (Sangiano, Italië), Arianna Farfaletti Casali (Varese), Sasa Gligorijevic (Monvalle), Raffaella Magi Galluzzi (Varese), Sophie Mühlberger (Karlsruhe, Duitsland), Pamela Muscillo (Varese), Jan Paepen (Balen), Marco Paviotti (Bagnaria Arsa, Italië), Slavka Prvakova (Alkmaar, Nederland), Andreas Ratzel (Linkenheim, Duitsland), Thierry Romero (Straatsburg, Frankrijk), Jose Pablo Solans Vila (Monvalle), Susan Wray (Tutjenhorn, Nederland), Sven Wurzer (Linkenheim), Sylvia Zamana (Castricum, Nederland), Uwe Zweigner (Leopoldshafen, Duitsland), Colette Renier (Brussel) (vertegenwoordigers: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis en E. Marchal, advocaten)

      Andere partijen in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen en Raad van de Europese Unie

      Conclusies van de verzoekende partijen

               —

               het arrest van 4 juni in de gevoegde zaken F-134/07, Adjemian e.a./Commissie, ondersteund door de Raad van de Europese Unie, en F-8/08, Renier/Commissie, ondersteund door de Raad van de Europese Unie, vernietigen;

               —

               opnieuw uitspraak doen, na te hebben vastgesteld dat het besluit van de Commissie van de Europese Gemeenschappen van 28 april 2004 betreffende de maximumduur van gebruikmaking van niet-permanent personeel in haar diensten onwettig is en dat artikel 88 RAP niet van toepassing is, voor zover het de duur van de overeenkomsten van arbeidscontracten voor hulptaken beperkt,

               —

               de besluiten van de Commissie van 23 augustus en 31 oktober 2007 houdende afwijzing van de klachten R/263/07 en R/492/07 tegen de besluiten van de Commissie om de aanstelling van rekwiranten als arbeidscontractant slechts voor bepaalde tijd te verlengen, nietig verklaren;

               —

               het besluit van 31 oktober 2007 houdende afwijzing van klacht R/390/07 tegen de besluiten van de Commissie om een overeenkomst slechts voor bepaalde tijd te sluiten dan wel de aanstelling van rekwiranten (Adorno e.a. — lijst 2 van de rekwiranten) als arbeidscontractant slechts voor bepaalde tijd te verlengen, nietig verklaren;

               —

               het besluit van de Commissie van 5 september 2007 houdende afwijzing van de verzoeken van rekwiranten van 31 mei en 20 juli 2007 om hun overeenkomst van arbeidscontractant voor onbepaalde tijd te verlengen, nietig verklaren;

               —

               het besluit van de Commissie van 28 november 2007 houdende afwijzing van de klacht tegen het besluit van 5 september 2007 tot afwijzing van de verzoeken van rekwiranten van 31 mei en 20 juli 2007 om hun overeenkomst van arbeidscontractant voor onbepaalde tijd te verlengen, nietig verklaren;

               —

               de besluiten van de Commissie houdende vaststelling van de arbeidsvoorwaarden voor elk van de rekwiranten, voor zover hun aanstelling of de verlenging daarvan beperkt is tot bepaalde tijd, nietig verklaren;

               —

               De verwerende partij verwijzen in de kosten van de beide procedures.

      Middelen en voornaamste argumenten

   In deze hogere voorziening vragen rekwiranten om vernietiging van het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 4 juni 2009 in de gevoegde zaken Adjemian e.a./Commissie, F-134/07, en Renier/Commissie, F-8/08, houdende verwerping van hun beroepen tot nietigverklaring van besluiten van de Commissie en van de afwijzing van de daartegen ingediende klachten om hun overeenkomsten van arbeidscontractant slechts voor bepaalde en niet voor onbepaalde tijd te verlengen.
   Tot staving van hun hogere voorziening voeren rekwiranten een aantal middelen aan, ontleend aan:

               —

               het feit dat het Gerecht voor ambtenarenzaken van een verkeerde rechtsopvatting is uitgegaan door te oordelen dat richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd (1) geen basis kon zijn voor een exceptie van onwettigheid tegen een bepaling van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Gemeenschappen (hierna: „RAP”);

               —

               het feit dat het Gerecht voor ambtenarenzaken van een onjuiste rechtsopvatting is uitgegaan door te oordelen dat de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die een kader wil scheppen ter voorkoming van misbruik als gevolg van het gebruik van opeenvolgende arbeidsverhoudingen of overeenkomsten voor bepaalde tijd, geen basis kon vormen voor excepties van onwettigheid tegen artikel 88 RAP en van het besluit van de Commissie van 28 april 2004 betreffende de maximumduur van gebruikmaking van niet-permanent personeel in de diensten van de Commissie, en door te oordelen dat artikel 88 RAP rechtens genoegzaam was gemotiveerd;

               —

               het feit dat het Gerecht voor ambtenarenzaken feitelijke en juridische fouten heeft gemaakt door de situatie van rekwiranten te beoordelen aan de hand van de verplichting van de Commissie tot eerbiediging van de op communautair niveau geldende minimumvoorschriften voortvloeiende uit de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd en uit artikel 10 EG;

               —

               het feit dat het Gerecht voor ambtenarenzaken, na de omvang te hebben gepreciseerd van de loyaliteitsverplichting en van de beginselen van loyale samenwerking en samenhang die de Commissie moet eerbiedigen, niet de consequenties heeft getrokken van de omstandigheid dat deze in de onderhavige zaak zijn geschonden;

               —

               het feit dat het Gerecht voor ambtenarenzaken van een onjuiste rechtsopvatting is uitgegaan door te oordelen dat de bestreden besluiten rechtens genoegzaam waren gemotiveerd, aangezien zij volgens rekwiranten slechts een formele motivering bevatten en niet de gegevens verstrekken op grond waarvan rekwiranten de gegrondheid ervan kunnen beoordelen en de gemeenschapsrechter zijn rechterlijke controle kan uitoefenen.

      (1)  PB L 175, blz. 43.


title: Zaak C-67/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo per la Sardegna (Italië) op 12 februari 2015 — Mario Melis e.a./Comune di Loiri Porto San Paolo, Provincia di Olbia Tempio

text:
               4.5.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 146/15

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo per la Sardegna (Italië) op 12 februari 2015 — Mario Melis e.a./Comune di Loiri Porto San Paolo, Provincia di Olbia Tempio
   (Zaak C-67/15)
   (2015/C 146/23)
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Tribunale Amministrativo per la Sardegna

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Mario Melis, Tavolara Beach Sas, Dionigi Piredda, Claudio Del Giudice

      Verwerende partijen: Comune di Loiri Porto San Paolo, Provincia di Olbia Tempio

      Prejudiciële vragen

               1)

               Staan de in de artikelen 49 VWEU, 56 VWEU en 106 VWEU neergelegde beginselen van vrijheid van vestiging, non-discriminatie en bescherming van de mededinging in de weg aan een nationale regeling die via achtereenvolgende wetgevende maatregelen de termijn waarop concessies voor aan de overheid toebehorende, op of aan zee gelegen goederen van economisch belang aflopen, herhaaldelijk verlengt?

               2)

               Staat artikel 12 van richtlijn 2006/123/EG (1) in de weg aan een nationale bepaling als artikel 1, lid 18, van decreto-legge nr. 194 van [29] december 2009, omgezet in wet bij wet nr. 25 van 26 februari 2010, zoals gewijzigd en aangevuld, op grond waarvan lopende concessies in aan de overheid toebehorend maritiem gebied voor het verrichten van toeristische en recreatieve activiteiten automatisch worden verlengd tot en met 31 december 2015 of zelfs tot en met 31 december 2020 overeenkomstig artikel 34-duodecies van decreto-legge nr. 179 van 18 oktober 2012, dat is ingevoegd bij artikel 1, lid 1, van wet nr. 221 van 17 december 2012 tot omzetting van voornoemd decreto-legge in wet?

      (1)  Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 betreffende diensten op de interne markt (PB L 376, blz. 36).


               24.4.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 121/4

         Verzoek van 17 december 2013 van Héraðsdómur Reykjavíkur om een advies van het EVA-Hof in de zaak Sævar Jón Gunnarsson tegen Landsbankinn hf.
   (Zaak E-27/13)
   (2014/C 121/04)
   Bij brief van 17 december 2013 van Héraðsdómur Reykjavíkur (districtsrechtbank van Reykjavik) is bij het EVA-Hof een verzoek ingediend, dat bij de griffie van het Hof is binnengekomen op 17 december 2013, om een advies in de zaak Sævar Jón Gunnarsson tegen Landsbankinn hf., betreffende onderstaande vragen:

               1.

               Is het verenigbaar met de bepalingen van Richtlijn 87/102/EEG van de Raad inzake het consumentenkrediet, zoals gewijzigd bij Richtlijn 90/88/EEG en Richtlijn 98/7/EG, dat bij de opstelling van een kredietovereenkomst — die overeenkomstig een wettelijke vergunning is gekoppeld aan de consumentenprijsindex, waardoor het geleende bedrag varieert afhankelijk van de inflatie — de bij de sluiting van de overeenkomst aan de consument getoonde berekening van de totale kosten van het krediet en van het jaarlijkse kostenpercentage is gebaseerd op een inflatie van 0 % en niet op het bij het aangaan van de lening bekende inflatiepercentage?

               2.

               Is het met de bepalingen van Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten verenigbaar, indien op grond van de wetgeving van een EER-staat in consumentenovereenkomsten mag worden bedongen dat de terugbetalingen van de lening aan een vooraf vastgestelde index gekoppeld zijn?

               3.

               Indien het antwoord op de tweede vraag luidt dat het met de bepalingen van Richtlijn 93/13/EEG verenigbaar is de terugbetalingen van consumentenkredieten aan een index te koppelen, dan is dit de derde vraag: beperkt de richtlijn de handelingsvrijheid van de betrokken EER-lidstaat om in wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen de factoren vast te leggen die wijzigingen van de vooraf vastgestelde index teweegbrengen en de methoden om die wijzigingen te meten?

               4.

               Indien het antwoord op de derde vraag luidt dat Richtlijn 93/13/EEG de handelingsvrijheid van de in die vraag bedoelde lidstaat niet beperkt, dan is dit de vierde vraag: wordt een beding in de overeenkomst beschouwd als een beding waarover afzonderlijk is onderhandeld in de zin van artikel 3, lid 1, van de richtlijn, indien a) in de schuldbrief die de consument bij de opname van de lening ondertekent, bedongen is dat zijn verplichting aan een index gekoppeld is en de bij de berekening van de prijswijzigingen in aanmerking te nemen basisindex in de schuldbrief is vastgesteld, b) bij de schuldbrief een aflossingsplan met de geraamde en gespecificeerde terugbetalingen op de vervaldagen van de lening is gevoegd en in dat plan is vermeld dat die ramingen volgens het indexeringsbeding in de schuldbrief kunnen wijzigen, en c) het aflossingsplan door de consument en de kredietverlener worden ondertekend tegelijkertijd met en in het kader van de ondertekening van de schuldbrief door de consument?

               5.

               Wordt de methode van berekening van de prijswijzigingen in leningovereenkomsten geacht expliciet aan de consument te zijn beschreven in de zin van punt 2, onder d), van de bijlage bij Richtlijn 93/13/EEG, als de omstandigheden zijn zoals beschreven in de vierde vraag?

               6.

               Heeft een staat die partij is bij de EER-overeenkomst bij de tenuitvoerlegging van artikel 6, lid 1, van Richtlijn 93/13/EEG de mogelijkheid in zijn nationale wetgeving te bepalen dat oneerlijke contractuele bedingen in de zin van artikel 6, lid 1, van de richtlijn niet-bindend voor de consument kunnen worden verklaard, of moet in de nationale wetgeving worden bepaald dat dergelijke bedingen altijd niet-bindend zijn voor de consument?