title: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 8 juli 2004 in zaak C-502/01 en C-31/02 (verzoek om een prejudiciële beslissing van het Sozialgericht Hannover en van het Sozialgericht Aachen): Silke Gaumain-Cerri tegen Kaufmännische Krankenkasse – Pflegekasse, en Maria Barth tegen Landesversicherungsanstalt Rheinprovinz (Sociale zekerheid — Vrij verkeer van werknemers — EG-Verdrag — Verordening (EEG) nr. 1408/71 — Prestaties ter dekking van risico van hulpbehoevendheid — Betaling van pensioenverzekeringsbijdragen van derde die hulpbehoevende verzorgt, door Pflegeversicherung)

text:
               28.8.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 217/1

      ARREST VAN HET HOF

   (Tweede kamer)
   van 8 juli 2004
   in zaak C-502/01 en C-31/02 (verzoek om een prejudiciële beslissing van het Sozialgericht Hannover en van het Sozialgericht Aachen): Silke Gaumain-Cerri tegen Kaufmännische Krankenkasse – Pflegekasse, en Maria Barth tegen Landesversicherungsanstalt Rheinprovinz (1)

   (Sociale zekerheid - Vrij verkeer van werknemers - EG-Verdrag - Verordening (EEG) nr. 1408/71 - Prestaties ter dekking van risico van hulpbehoevendheid - Betaling van pensioenverzekeringsbijdragen van derde die hulpbehoevende verzorgt, door Pflegeversicherung)
   (2004/C 217/02)
   Procestaal: Duits
   In de gevoegde zaken C-502/01 en C-31/02, betreffende een verzoek aan het Hof krachtens artikel 234 EG van het Sozialgericht Hannover (Duitsland) (C-502/01) en het Sozialgericht Aachen (Duitsland) (C-31/02), in de aldaar aanhangige gedingen tussen Silke Gaumain-Cerri en Kaufmännische Krankenkasse – Pflegekasse, respectievelijk Maria Barth en Kaufmännische Krankenkasse, Landesversicherungsanstalt Rheinprovinz, om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van de bepalingen van het EG-Verdrag en van het afgeleid recht inzake het vrij verkeer van burgers van de Unie, en met name van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening (EG) nr. 118/97 van de Raad van 2 december 1996 (PB 1997, L 28, blz. 1), heeft het Hof (Tweede kamer), samengesteld als volgt: C. W. A. Timmermans, kamerpresident, J.-P. Puissochet (rapporteur), R. Schintgen, F. Macken en N. Colneric, rechters, advocaat-generaal: A. Tizzano, griffier: R. Grass, op 8 juli 2004 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Een prestatie als de betaling van de pensioenverzekeringsbijdragen van de derde die een hulpbehoevende thuis verzorgt in de omstandigheden van de hoofdgedingen, door het orgaan van de Pflegeversicherung is een prestatie bij ziekte ten behoeve van de hulpbehoevende, die valt onder verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening (EG) nr. 118/97 van de Raad van 2 december 1996.

               2)

               Met betrekking tot prestaties als die van de Duitse Pflegeversicherung, die in de omstandigheden van de hoofdgedingen worden verstrekt aan een op het grondgebied van de bevoegde staat wonende verzekerde of aan een op het grondgebied van een andere lidstaat wonende persoon die als lid van het gezin van een werknemer bij die verzekering is aangesloten, verzetten het Verdrag, met name artikel 17 EG, en verordening nr. 1408/71, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening nr. 118/97, zich ertegen dat de betaling van de pensioenverzekeringsbijdragen van een onderdaan van een lidstaat, die de rol vervult van derde die de rechthebbende op die prestaties verzorgt, door het bevoegde orgaan wordt geweigerd op grond dat die derde of die rechthebbende in een andere dan de bevoegde staat woont.

      (1)  PB C 84 van 6.4.2002.
   PB C 109 van 4.5.2002.


title: Zaak T-369/00: Beroep, op 4 december 2000 ingesteld door Département du Loiret tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
C 61/18                 NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     24.2.2001
Verzoeksters komen op tegen de al te ruime conclusies waartoe            Beroep, op 4 december 2000 ingesteld door Département
de Commissie is gekomen, en tegen de overdreven hoogte van                        du Loiret tegen Commissie van de Europese
de geldboete, en voeren inzonderheid de volgende argumenten                                     Gemeenschappen
aan:
                                                                                (Zaak T-369/00)
—     Ofschoon de Commissie tot een andere conclusie is
      gekomen, heeft Opel Nederland jegens haar dealers geen                                      (2001/C 61/35)
      algemene strategie van belemmering of beperking van de
      uitvoer van nieuwe auto’s toegepast, maar een rechtmatig
      beleid gevoerd dat erop was gericht onregelmatige ver-                                     (Procestaal: Frans)
      kopen aan niet-erkende wederverkopers te ontmoedigen
      teneinde haar systeem van selectieve distributie te be-           Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
      schermen.                                                         schappen is op 4 december 2000 beroep ingesteld tegen
                                                                        de Commissie van de Europese Gemeenschappen door het
                                                                        Département du Loiret, te Orléans (Frankrijk), vertegenwoor-
—     Verzoeksters betwisten niet, dat Opel Nederland de                digd door A. Carnelutti, advocaat te Parijs.
      toewijzing van producten heeft beperkt op basis van
      bepaalde verkoopdoelstellingen; deze eenzijdige beslis-           Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
      sing kan evenwel niet worden aangemerkt als een door
      artikel 81 EG verboden afspraak met haar dealers om de            —     de beschikking van de Commissie van 12 juli 2000 nietig
      uitvoer te beperken. Deze beslissing is nooit ten uitvoer               te verklaren, voorzover deze een bedrag van 48,7 miljoen
      gelegd en is ook nooit aan de dealers meegedeeld. In elk                FRF (huidige waarde 100 miljoen FRF) dat de overheid in
      geval liet zij de dealers de vrijheid, de hoeveelheid auto’s            de vorm van een speciale prijs voor de verkoop van een
      die hun zou zijn toegewezen, rechtmatig voor uitvoer te                 stuk grond aan steun heeft verleend, onwettig verklaart
      verkopen.                                                               en de terugbetaling ervan gelast;
                                                                        —     de Commissie in de kosten te verwijzen.
—     De Commissie heeft ten onrechte geoordeeld, dat het
      bonus-beleid van Opel Nederland in strijd was met
      artikel 81 EG. Niet is vastgesteld, dat de dealers er
                                                                        Middelen en voornaamste argumenten
      uitdrukkelijk of stilzwijgend mee hadden ingestemd hun
      verkoop voor uitvoer te beperken als een reactie op het
      bonus-beleid. Bovendien volstond de normale dealermar-            Deze zaak betreft de nietigverklaring van dezelfde beschikking
      ge om verkoop voor uitvoer rendabel te maken. In elk              van de Commissie als in zaak T-366/00, Scott Paper S.A./Com-
      geval kon het bonus-beleid niet als een beperking van de          missie (1). Verzoeker is één van de twee instanties die de
      uitvoer worden aangemerkt, daar de toelevering nooit              betrokken steun heeft verleend.
      werd beperkt.
                                                                        Tot staving van haar stellingen betoogt het Département in de
                                                                        eerste plaats, dat de Commissie het beginsel van de particuliere
—     Er was geen afspraak met alle dealers van het distributienet      investeerder eng heeft opgevat, aangezien zij geen rekening
      van Opel in Nederland om de uitvoer stop te zetten.               wil houden met de aard van de overheidsinstantie, haar
      De gestelde toezeggingen om de uitvoer te beperken,               investeringsperspectieven, alsmede haar economische bewee-
      betreffen een zeer klein aantal dealers en een korte              gredenen om een industrieterrein te verkopen. Dienaangaande
      periode, en hebben de mededinging tussen producten van            stelt zij, dat wanneer een overheidsinstantie een kandidaat voor
      hetzelfde merk of tussen producten van verschillende              vestiging op haar grondgebied zoekt, zij bij de economische
      merken (intrabrand en interbrand competion) niet merk-            parameters van haar onderzoek noodzakelijkerwijs rekening
      baar beperkt.                                                     houdt met de specifieke, door haar te ontvangen belastingin-
                                                                        komsten, zoals die afkomstig uit de beroeps- en grond-
                                                                        belasting, die uit de gevestigde activiteit voortvloeien.
Verder betogen verzoeksters, dat de geldboete te hoog is en
niet in verhouding staat tot de korte duur van de gestelde              Verzoeker verwijt de Commissie voorts, dat zij in het bedrag
inbreuk, het kleine aantal dealers dat daarbij betrokken was,           van de kosten uitgaven opneemt die duidelijk niet in het belang
het ontbreken van opzet bij Opel Nederland, het duidelijke              van Scott Paper SA zijn gemaakt. Concreet gaat het om
bewijs dat sommige dealers Opel’s systeem van selectieve                2 372 000 FRF, welk bedrag betrekking heeft op studies
distributie op grote schaal naast zich neerlegden, de beperkte          voorafgaande aan de vergunningverlening.
gevolgen voor de intracommunautaire handel en, ten slotte, de
omstandigheid dat Opel Nederland eigener beweging onver-
                                                                        Ten slotte stelt verzoeker, dat de berekeningswijze van de
wijld en doeltreffend is opgetreden om die inbreuk te beëin-
                                                                        Commissie onjuist is.
digen.
                                                                        (1) Nog niet gepubliceerd in het Publicatieblad


title: Zaak C-176/08: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht (Duitsland) op 29 april 2008 — Kamil Hasan/Bondsrepubliek Duitsland

text:
               2.8.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 197/3

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht (Duitsland) op 29 april 2008 — Kamil Hasan/Bondsrepubliek Duitsland
   (Zaak C-176/08)
   (2008/C 197/05)
   Procestaal: Duits
   Verwijzende rechter
   Bundesverwaltungsgericht
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Kamil Hasan

      Verwerende partij: Bondsrepubliek Duitsland
   Prejudiciële vragen

               1)

               Moet artikel 11, lid 1, sub e, van richtlijn 2004/83/EG van de Raad van 29 april 2004 (1) aldus worden uitgelegd dat — afgezien van artikel 1 C, sub 5, tweede zin, van het verdrag betreffende de status van vluchtelingen van 28 juli 1951 (vluchtelingenverdrag van Genève) — de status van vluchteling reeds dan wordt beëindigd, wanneer de gegronde vrees van de vluchteling voor vervolging in de zin van artikel 2, sub c, van de richtlijn op grond waarvan de erkenning plaatshad, niet meer bestaat en hij ook niet op andere gronden behoeft te vrezen voor vervolging in de zin van artikel 2, sub c, van de richtlijn?

               2)

               Zo nee, is voor beëindiging van de vluchtelingenstatus volgens artikel 11, lid 1, sub e, van de richtlijn bovendien vereist dat in het land waarvan de vluchteling de nationaliteit bezit,

                           a)

                           een actor van bescherming in de zin van artikel 7, lid 1, van de richtlijn aanwezig is, en volstaat daarbij dat de bescherming enkel mogelijk is met behulp van multinationale troepen,

                           b)

                           voor de vluchteling geen ernstige schade in de zin van artikel 15 van de richtlijn dreigt die leidt tot verlening van subsidiaire bescherming volgens artikel 18 van de richtlijn, en/of

                           c)

                           de veiligheidssituatie stabiel is en de algemene levensvoorwaarden het bestaansminimum bieden?

               3)

               Moeten in een situatie waarin de vroegere omstandigheden op grond waarvan de betrokkene als vluchteling is erkend niet meer bestaan, nieuwe tot vervolging leidende omstandigheden van andere aard

                           a)

                           worden getoetst aan het waarschijnlijkheidscriterium dat geldt voor de erkenning van vluchtelingen, of wordt ten behoeve van de betrokkene een ander criterium toegepast,

                           b)

                           worden beoordeeld aan de hand van de verlichte bewijslast volgens artikel 4, lid 4, van de richtlijn?

      (1)  PB L 304, blz. 12.


               27.1.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 20/1

         (2007/C 20/01)
   Laatste publicatie van het Hof van Justitie in het Publicatieblad van de Europese Unie

         PB C 326 van 30.12.2006

   Historisch overzicht van de vroegere publicaties

      PB C 310 van 16.12.2006

      PB C 294 van 2.12.2006

      PB C 281 van 18.11.2006

      PB C 261 van 28.10.2006

      PB C 249 van 14.10.2006

      PB C 237 van 30.9.2006

   Deze teksten zijn beschikbaar in:

               EUR-Lex:http://eur-lex.europa.eu


title: Zaak T-635/15: Arrest van het Gerecht van 6 december 2016 — Tuum/EUIPO — Thun (TUUM) [„Uniemerk — Aanvraag voor Uniebeeldmerk TUUM — Ouder nationaal beeldmerk THUN — Relatieve weigeringsgrond — Geen verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009”]

text:
               23.1.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 22/29

         Arrest van het Gerecht van 6 december 2016 — Tuum/EUIPO — Thun (TUUM)
   (Zaak T-635/15) (1)

   ([„Uniemerk - Aanvraag voor Uniebeeldmerk TUUM - Ouder nationaal beeldmerk THUN - Relatieve weigeringsgrond - Geen verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009”])
   (2017/C 022/39)
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Tuum Srl (San Giustino, Italië) (vertegenwoordiger: B. Saguatti, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: L. Rampini, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniënte voor het Gerecht: Thun SpA (Bolzano, Italië) (vertegenwoordigers: L. Sergi en G. Muscas, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 3 september 2015 (zaak R 2624/2014-1) inzake een oppositieprocedure tussen Thun en Tuum

      Dictum

               1)

               De beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 3 september 2015 (zaak R 2624/2014-1) wordt vernietigd.

               2)

               De oppositie wordt afgewezen.

               3)

               Het EUIPO zal zijn eigen kosten dragen, alsmede de helft van de kosten die Tuum Srl in de procedure bij het Gerecht en bij de kamer van beroep zijn opgekomen.

               4)

               Thun Spa zal haar eigen kosten dragen, alsmede de helft van de kosten die Tuum in de procedure bij het Gerecht en bij de kamer van beroep zijn opgekomen.

      (1)  PB C 16 van 18.1.2016.


title: Gevoegde zaken C-578/10–C-580/10: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 26 april 2012 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden) — Staatssecretaris van Financiën/L.A.C. van Putten (C-578/10), P. Mook (C-579/10), G. Frank (C-580/10) (Artikelen 18 EG en 56 EG — Personenauto’s — Gebruik in lidstaat van geleende personenauto die in andere lidstaat is geregistreerd — Belasting op dit voertuig in eerstgenoemde lidstaat bij aanvang van gebruik op nationaal wegennet)

text:
               16.6.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 174/10

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 26 april 2012 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden) — Staatssecretaris van Financiën/L.A.C. van Putten (C-578/10), P. Mook (C-579/10), G. Frank (C-580/10)
   (Gevoegde zaken C-578/10–C-580/10) (1)

   (Artikelen 18 EG en 56 EG - Personenauto’s - Gebruik in lidstaat van geleende personenauto die in andere lidstaat is geregistreerd - Belasting op dit voertuig in eerstgenoemde lidstaat bij aanvang van gebruik op nationaal wegennet)
   2012/C 174/13
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Hoge Raad der Nederlanden

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Staatssecretaris van Financiën

      Verwerende partijen: L.A.C. van Putten (C-578/10), P. Mook (C-579/10), G. Frank (C-580/10)

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Hoge Raad der Nederlanden — Uitlegging van artikel 18 EG (thans artikel 21 WVEU) — Nationale wettelijke regeling waarbij aanvang van gebruik met auto van nationaal wegennet aan registratiebelasting wordt onderworpen — Belastingplichtigheid van inwoner van betrokken lidstaat die in andere lidstaat geregistreerde auto heeft gehuurd van inwoner van die andere lidstaat voor kortstondig gebruik voor privédoeleinden in eerstgenoemde lidstaat

      Dictum

   Artikel 56 EG moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een regeling van een lidstaat volgens welke zijn inwoners die een in een andere lidstaat geregistreerd voertuig hebben geleend van een inwoner van laatstgenoemde staat, bij aanvang van het gebruik van dit voertuig op het nationale wegennet gehouden zijn tot betaling van het volledige bedrag van een belasting die normaliter verschuldigd is ter zake van de registratie van een voertuig in eerstgenoemde lidstaat, zonder dat rekening wordt gehouden met de duur van het gebruik van dit voertuig op dit wegennet en zonder dat deze personen aanspraak op vrijstelling of teruggaaf kunnen maken wanneer dit voertuig niet is bestemd om hoofdzakelijk in eerstgenoemde lidstaat duurzaam te worden gebruikt of daar feitelijk niet duurzaam wordt gebruikt.

      (1)  PB C 72 van 5.3.2011.


title: Zaak F-125/15: Beroep ingesteld op 22 september 2015 — ZZ/Commissie

text:
               30.11.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 398/80

         Beroep ingesteld op 22 september 2015 — ZZ/Commissie
   (Zaak F-125/15)
   (2015/C 398/95)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: ZZ (vertegenwoordigers: S. Orlandi en T. Martin, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit van de Commissie om verzoekster in het kader van de bevorderingsronde 2014 niet naar de rang AD 8 te bevorderen en vergoeding van de immateriële schade die zij zou hebben geleden

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               nietigverklaring van het besluit van het TABG van 14 november 2014 om verzoekster in het kader van de bevorderingsronde 2014 niet te bevorderen;

               —

               veroordeling van de Europese Commissie tot betaling van het bedrag van 15  000 EUR ter vergoeding van de geleden immateriële schade;

               —

               verwijzing van de Europese Commissie in de kosten van de procedure.


title: Zaak T-259/02: Beroep, op 30 augustus 2002 ingesteld door Raiffeisen Zentralbank Österreich Aktiengesellschaft tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
C 274/28               NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     9.11.2002
—     Schending van de artikelen 8, 12 en 14 van het Europees            Verzoekster stelt allereerst dat verweerster ten onrechte heeft
      Verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens en              aangenomen dat de afspraken in casu de grensoverschrijdende
      de Fundamentele Vrijheden.                                         handel konden beïnvloeden. De afspraken tussen de Oosten-
                                                                         rijkse banken hadden uitsluitend betrekking op Oostenrijk.
—     Schending van algemene rechtsbeginselen, zoals het                 Gelet op de aard van de betrokken diensten waren zij ook niet
      non-discriminatiebeginsel en het gelijkheidsbeginsel, het          geschikt om de Oostenrijkse markt af te schermen. Derhalve is
      beginsel van gelijke beloning voor mannelijke en vrouwe-           er geen sprake van schending van artikel 81 EG. Verder
      lijke werknemers, de beginselen van eerbieding van het             ontbreekt een grondslag voor het bevel van de Commissie om
      privé- en gezinsleven, van eenheid van de burgerlijke staat        de inbreuk voor de toekomst te beëindigen. De Commissie
      van gemeenschapsonderdanen, van behoorlijk bestuur en              heeft zelf vastgesteld, dat verzoekster de afspraken reeds op
      van bescherming van het gewettigd vertrouwen.                      24 juni 1998 heeft beëindigd.
                                                                         Verder betwist verzoekster de kwalificatie van de schending als
                                                                         „zeer zwaar” in de zin van de richtsnoeren voor de berekening
                                                                         van geldboeten. Bij de beoordeling van de zwaarte van de
                                                                         inbreuk heeft de Commissie met name buiten beschouwing
                                                                         gelaten dat de Bankenrunden door de banken niet uitdrukkelijk
Beroep, op 30 augustus 2002 ingesteld door Raiffeisen                    zijn georganiseerd om de mededinging te beperken, maar
Zentralbank Österreich Aktiengesellschaft tegen Com-                     integendeel meer dan 50 jaar lang in overeenstemming met
          missie van de Europese Gemeenschappen                          het Oostenrijkse recht en — tot het laatst — met medewerking
                                                                         van overheidsinstanties plaatsvonden.
                         (Zaak T-259/02)
                                                                         Bovendien betwist verzoekster de berekening van de haar
                         (2002/C 274/50)                                 opgelegde geldboete. Met miskenning van de onderlinge
                                                                         verbanden in de sector van de landbouwkredietbanken en in
                                                                         strijd met vaste rechtspraak heeft de Commissie aan verzoek-
                          (Procestaal: Duits)                            ster marktaandelen toegerekend van ondernemingen waarin
                                                                         zij geen aandeel had en wier marktgedrag zij niet kon bepalen.
                                                                         Verder heeft de Commissie alle aangevoerde verzachtende
                                                                         omstandigheden zonder grondig onderzoek afgewezen. Ten
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                                                                         slotte heeft de Commissie de regeling inzake kroongetuigen (1)
schappen is op 30 augustus 2002 beroep ingesteld tegen                   onjuist toegepast.
Commissie van de Europese Gemeenschappen door Raiffeisen
Zentralbank Österreich, gevestigd te Wenen, vertegenwoor-
digd door S. Völcker, advocaat.                                          (1 ) Mededeling van de Commissie betreffende het niet opleggen of
                                                                              verminderen van geldboeten in zaken betreffende mededingings-
                                                                              regelingen (PB 1996, C 207, blz. 4).
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
—     de beschikking van de Commissie van 11 juni 2002
      [C(2002)2091 def.] nietig te verklaren voorzover zij
      betrekking heeft op verzoekster;
—     subsidiair, de bij de beschikking aan verzoekster opgeleg-
      de geldboete van 30,38 miljoen euro te verlagen;                   Beroep, op 2 september 2002 ingesteld door Bank Austria
                                                                         Creditanstalt AG tegen Commissie van de Europese
—     verweerster in de kosten te verwijzen.                                                     Gemeenschappen
                                                                                (Zaak T-260/02)
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                                (2002/C 274/51)
Verweersters procedure betrof de regelmatige bijeenkomsten
van banken in Oostenrijk („Bankenrunden”). In de bestreden                                         (Procestaal: Duits)
beschikking stelde de Commissie vast dat verzoekster —
samen met zeven andere Oostenrijkse bankinstellingen —
artikel 81 EG had geschonden door deel te nemen aan
overeenkomsten en onderling afgestemde feitelijke gedragin-              Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
gen betreffende prijzen, tarieven en reclame, die van 1 januari          schappen is op 2 september 2002 beroep ingesteld tegen
1995 tot en met 24 juni 1998 strekten tot beperking van de               Commissie van de Europese Gemeenschappen door Bank
mededinging op de Oostenrijkse bankmarkt. De Commissie                   Austria Creditanstalt AG, gevestigd te Wenen, vertegenwoor-
heeft de betrokken banken geldboeten opgelegd.                           digd door Chr. Zschocke en J. Beninca, advocaten.


title: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 20 maart 2003 in zaak T-76/94, Rendert Jasma tegen Raad van de Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeenschappen ("Beroep tot schadevergoeding — Niet-contractuele aansprakelĳkheid — Melk — Extra heffing — Referentiehoeveelheid — Producent die verbintenis tot niet-levering is aangegaan — Verkoop van SLOM-bedrĳf — Verjaring — Afdoening zonder beslissing")

text:
C 124/20                 NL                            Publicatieblad van de Europese Unie                                              24.5.2003
2001 waarbij Brussel als verzoeksters plaats van aanwerving is              2)     Verklaart het beroep niet-ontvankelijk voor het overige.
genomen en haar de dagvergoeding is geweigerd, en anderzijds
veroordeling van de Commissie tot betaling aan verzoekster                  3)     Verstaat dat de Commissie haar eigen kosten en de helft van de
van de bedragen waarop deze recht zou hebben gehad indien                          kosten van verzoeker zal dragen.
Rome als haar plaats van aanwerving was genomen, heeft het
Gerecht (M. Vilaras, alleensprekend rechter); griffier: B. Pastor,          4)     Verstaat dat verzoeker de helft van zijn eigen kosten zal dragen.
adjunct-griffier, op 5 maart 2003 een arrest gewezen waarvan
het dictum luidt als volgt:                                                 (1 ) PB C 180, van 27 juli 2002.
1)     Verwerpt het beroep.
2)     Verstaat dat elk der partijen de eigen kosten zal dragen.
                                                                            BESCHIKKING VAN HET GERECHT VAN EERSTE AAN-
( 1) PB C 44, van 16 februari 2002.                                                                          LEG
                                                                                van 20 maart 2003
                                                                            in zaak T-76/94, Rendert Jasma tegen Raad van de
                                                                            Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeen-
                                                                                schappen (1)
   ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
                                                                            („Beroep tot schadevergoeding — Niet-contractuele aanspra-
                                                                            kelijkheid — Melk — Extra heffing — Referentiehoeveelheid
                         van 13 maart 2003                                  — Producent die verbintenis tot niet-levering is aangegaan
                                                                            — Verkoop van SLOM-bedrijf — Verjaring — Afdoening
in zaak T-166/02: José Pedro Pessoa e Costa tegen Com-                                               zonder beslissing”)
         missie van de Europese Gemeenschappen ( 1)
                                                                                (2003/C 124/36)
(Ambtenaren — Besluit tot inleiding van tuchtprocedure —
Besluit houdende afwijzing van verzoek om overplaatsing                                             (Procestaal: Nederlands)
naar Europees Waarnemingscentrum voor Drugs en Drugs-
                              verslaving)
                                                                            In zaak T-76/94, R. Jansma, wonende te Engelbert (Nederland),
                                                                            vertegenwoordigd door E. H. Pijnacker Hordijk en
                           (2003/C 124/35)
                                                                            H. J. Bronkhorst, advocaten, domicilie gekozen hebbende te
                                                                            Luxemburg, tegen Raad van de Europese Unie (gemachtigde:
                           (Procestaal: Frans)                              A.-M. Colaert) en Commissie van de Europese Gemeenschap-
                                                                            pen (gemachtigden: T. van Rijn en H.-J. Rabe), betreffende een
                                                                            beroep krachtens de artikelen 178 en 215, tweede alinea, EG-
                                                                            Verdrag (thans de artikelen 235 EG en 288, tweede alinea, EG),
In zaak T-166/02, José Pedro Pessoa e Costa, ambtenaar van                  strekkende tot vergoeding van de schade die verzoeker heeft
de Commissie van de Europese Gemeenschappen, wonende te                     geleden omdat hij geen melk heeft kunnen leveren ingevolge
Lissabon, vertegenwoordigd door J.-N. Louis, E. Marchal                     verordening (EEG) nr. 857/84 van de Raad van 31 maart 1984
en A. Coolen, advocaten, domicilie gekozen hebbende te                      houdende algemene voorschriften voor de toepassing van de
Luxemburg, tegen Commissie van de Europese Gemeenschap-                     in artikel 5 quater van verordening (EEG) nr. 804/68 bedoelde
pen (gemachtigden: J. Currall, F. Clotuche-Duvieusart en                    heffing in de sector melk en zuivelproducten (PB L 90, blz. 13),
D. Waelbroeck), betreffende een beroep tot nietigverklaring                 zoals aangevuld bij verordening (EEG) nr. 1371/84 van de
van het besluit van de Commissie van 3 juli 2001 om jegens                  Commissie van 16 mei 1984 tot vaststelling van de nadere
verzoeker een tuchtprocedure in te leiden en van het besluit                voorschriften voor de toepassing van de bij artikel 5 quater
van de Commissie van 23 juli 2001 houdende afwijzing van                    van verordening nr. 804/68 ingestelde extra heffing (PB L 132,
het verzoek van de directeur van het Europees Waarnemings-                  blz. 11), heeft het Gerecht (Eerste kamer), samengesteld als
centrum voor Drugs en Drugsverslaving om verzoeker naar                     volgt: B. Vesterdorf, president, R. M. Moura Ramos en H. Legal,
dit orgaan over te plaatsen, heeft het Gerecht (Derde kamer),               rechters; griffier: H. Jung, op 20 maart 2003 een beschikking
samengesteld als volgt: K. Lenaerts, kamerpresident, J. Azizi en            gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:
M. Jaeger, rechters; griffier: D. Christensen, administrateur, op
13 maart 2003 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt                   1)     Op het beroep behoeft niet meer te worden beslist.
als volgt:
                                                                            2)     Verweerders worden in de kosten verwezen.
1)     Verklaart nietig het besluit van de Commissie van 23 juli 2001
       houdende afwijzing van het verzoek van de directeur van het          (1 ) PB C 90 van 26.3.1994.
       Europees Waarnemingscentrum voor Drugs en Drugsverslaving
       om verzoeker naar dit orgaan over te plaatsen.


title: Arrest van het Hof (Vĳfde kamer) van 11 januari 2001 in zaak C-226/99 (verzoek van het Tribunale civile e penale di Genova): Siples Srl, in vereffening, tegen Ministero delle Finanze, Servizio della Riscossione dei Tributi — Concessione Provincia di Genova — San Paolo Riscossioni Genova SpA (Communautair douanewetboek — Beroep — Opschorting van tenuitvoerlegging van beschikking van douaneautoriteiten)

text:
2.6.2001                NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                              C 161/3
het aldaar aanhangig geding tussen Westdeutsche Landesbank                 Tribunale civile e penale di Genova (Italië), in het aldaar
Girozentrale en F. Stefan, in tegenwoordigheid van: Republiek              aanhangig geding tussen Kofisa Italia Srl tegen Ministero delle
Oostenrijk, om een prejudiciële beslissing over de uitlegging              Finanze, Servizio della Riscossione dei Tributi — Concessione
van artikel 73 B EG-Verdrag (thans artikel 56 EG), heeft het               Provincia di Genova — San Paolo Riscossioni Genova SpA,
Hof (Vijfde kamer), samengesteld als volgt: A. La Pergola,                 om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van de
kamerpresident, M. Wathelet (rapporteur), D. A. O. Edward,                 artikelen 243 en 244 van verordening (EEG) nr. 2913/92 van
P. Jann en L. Sevón, rechters; advocaat-generaal: P. Léger;               de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het
griffier: H. von Holstein, adjunct-griffier, op 11 januari 2001            communautair douanewetboek (PB L 302, blz. 1), heeft het
een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:                     Hof (Vijfde kamer), samengesteld als volgt: A. La Pergola,
                                                                           kamerpresident, M. Wathelet, D. A. O. Edward, P. Jann
1)    Artikel 73 B EG-Verdrag (thans artikel 56 EG) moet aldus             (rapporteur) en L. Sevón, rechters; advocaat-generaal: D. Ruiz-
      worden uitgelegd, dat het zich verzet tegen een nationale            Jarabo Colomer; griffier: H. A. Rühl, hoofdadministrateur, op
      regeling zoals die in het hoofdgeding aan de orde is, die ertoe      11 januari 2001 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt
      verplicht een hypotheek tot zekerheid van een in de valuta van       als volgt:
      een andere lidstaat betaalbare schuld in nationale valuta in te
      schrijven.                                                           1)    Artikel 243 van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad
                                                                                van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair
2)    Artikel 73 B van het Verdrag moet aldus worden uitgelegd, dat              douanewetboek, moet aldus worden uitgelegd, dat het aan het
      het vóór de datum van toetreding van de Republiek Oostenrijk             nationale recht staat te bepalen of de economische subjecten
      tot de Unie in Oostenrijk niet van toepassing was.                         eerst bij de douaneautoriteit beroep moeten instellen, dan wel of
                                                                                zij de zaak onmiddellijk bij de rechterlijke instantie aanhangig
3)    Artikel 73 B van het Verdrag moet aldus worden uitgelegd, dat              mogen maken.
      het een hypothecaire inschrijving die in de Oostenrijkse nationale
      rechtsorde ex tunc absoluut nietig, niet voor bekrachtiging          2)    Artikel 244 van verordening nr. 2913/92 moet aldus worden
      vatbaar en daardoor non-existent is, niet met ingang van de                uitgelegd, dat het de bevoegdheid om de tenuitvoerlegging van
      inwerkingtreding van het EG-Verdrag in de Republiek Oosten-                een bestreden beschikking op te schorten, uitsluitend toekent
      rijk kan bekrachtigen.                                                     aan de douaneautoriteiten. Deze bepaling doet evenwel niet af
                                                                                aan de bevoegdheid van de rechterlijke instanties waarbij
(1) PB C 71 van 13.3.1999.                                                       krachtens artikel 243 van deze verordening een beroep is
                                                                                ingesteld, om zulk een opschorting te gelasten teneinde te
                                                                                voldoen aan de op hen rustende verplichting om de volle werking
                                                                                van het gemeenschapsrecht te verzekeren.
                                                                           (1) PB C 71 van 13.3.1999.
                      ARREST VAN HET HOF
                           (Vijfde kamer)
                                                                                ARREST VAN HET HOF
                        van 11 januari 2001
                                                                                (Vijfde kamer)
in zaak C-1/99 (verzoek van het Tribunale civile e penale
di Genova om een prejudiciële beslissing): Kofisa Italia Srl
                                                                                van 11 januari 2001
tegen Ministero delle Finanze, Servizio della Riscossione
dei Tributi — Concessione Provincia di Genova — San
                                                                           in zaak C-226/99 (verzoek van het Tribunale civile e
                 Paolo Riscossioni Genova SpA (1)
                                                                           penale di Genova): Siples Srl, in vereffening, tegen Mi-
                                                                           nistero delle Finanze, Servizio della Riscossione dei Tribu-
(Prejudiciële verwijzing — Bevoegdheid van Hof — Natio-                    ti — Concessione Provincia di Genova — San Paolo
nale wettelijke regeling waarin communautaire bepalingen                                       Riscossioni Genova SpA (1)
zijn overgenomen — Communautair douanewetboek —
Beroep — Verplicht karakter van de twee fasen van de
                                                                           (Communautair douanewetboek — Beroep — Opschorting
beroepsprocedure — Opschorting van tenuitvoerlegging van                   van tenuitvoerlegging van beschikking van douaneautoritei-
                beschikking van douaneautoriteiten)                                                          ten)
                          (2001/C 161/05)                                                            (2001/C 161/06)
                         (Procestaal: Italiaans)                                                    (Procestaal: Italiaans)
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru- (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                          dentie van het Hof)                                                        dentie van het Hof)
In zaak C-1/99, betreffende een verzoek aan het Hof krachtens              In zaak C-226/99, betreffende een verzoek aan het Hof
artikel 177 EG-Verdrag (thans artikel 234 EG) van het                      krachtens artikel 234 EG van het Tribunale civile e penale di
 ---pagebreak--- C 161/4                 NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                             2.6.2001
Genova (Italië), in het aldaar aanhangig geding tussen Siples              ter vergoeding van de door de Commissie geleden schade, heeft
Srl, in vereffening, en Ministero delle Finanze, Servizio della            het Hof (Zesde kamer), samengesteld als volgt: C. Gulmann
Riscossione dei Tributi — Concessione Provincia di Genova —                (rapporteur), kamerpresident, J.-P. Puissochet en R. Schintgen,
San Paolo Riscossioni Genova SpA, om een prejudiciële                      rechters; advocaat-generaal: D. Ruiz-Jarabo Colomer; griffier:
beslissing over de uitlegging van artikel 244 van verordening              H. A. Rühl, hoofdadministrateur, op 16 januari 2001 een
(EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot                      arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
vaststelling van het communautair douanewetboek (PB L 302,
blz. 1), heeft het Hof (Vijfde kamer), samengesteld als volgt:             1)    Veroordeelt Technologie Vetroresina SpA (TVR) tot betaling
A. La Pergola, kamerpresident, M. Wathelet, D. A. O. Edward,                     aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen van het
P. Jann (rapporteur) en L. Sevón, rechters; advocaat-generaal:                  bedrag van 211 307 euro, vermeerderd met interessen tegen de
D. Ruiz-Jarabo Colomer; griffier: H. A. Rühl, hoofdad-                           contractuele rentevoet, te rekenen vanaf 21 december 1991 tot
ministrateur, op 11 januari 2001 een arrest gewezen waarvan                      de dag van volledige betaling van de schuld.
het dictum luidt als volgt:
                                                                           2)    Verwerpt het beroep voor het overige.
Artikel 244 van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad
van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair                  3)    Verwijst Technologie Vetroresina SpA (TVR) in de kosten.
douanewetboek, moet aldus worden uitgelegd, dat het de bevoegdheid
om de tenuitvoerlegging van een bestreden beschikking op te schorten,
uitsluitend toekent aan de douaneautoriteiten. Deze bepaling doet          (1) PB C 137 van 2.5.1998.
evenwel niet af aan de bevoegdheid van de rechterlijke instanties
waarbij krachtens artikel 243 van deze verordening een beroep is
ingesteld, om zulk een opschorting te gelasten teneinde te voldoen
aan de op hen rustende verplichting om de volle werking van het
gemeenschapsrecht te verzekeren.
(1) PB C 246 van 28.8.1999.                                                                     ARREST VAN HET HOF
                                                                                (Zesde kamer)
                                                                                van 16 januari 2001
                    ARREST VAN HET HOF                                     in zaak C-41/98: Commissie van de Europese Gemeen-
                                                                              schappen tegen Tecnologie Vetroresina SpA (TVR) (1)
                           (Zesde kamer)
                                                                             („Arbitragebeding — Niet-uitvoering van overeenkomst”)
                       van 16 januari 2001
                                                                                (2001/C 161/08)
in zaak C-40/98: Commissie van de Europese Gemeen-
   schappen tegen Technologie Vetroresina SpA (TVR) (1)
                                                                                (Procestaal: Italiaans)
  („Arbitragebeding — Niet-uitvoering van overeenkomst”)
                          (2001/C 161/07)                                  (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                                                                                dentie van het Hof)
                        (Procestaal: Italiaans)                            In zaak C-41/98, Commissie van de Europese Gemeenschap-
                                                                           pen (gemachtigden: E. de March en A. Dal Ferro) tegen
                                                                           Tecnologie Vetroresina SpA (TVR) (gemachtigde: G. Merla),
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru- betreffende een door de Commissie krachtens artikel 181 EG-
                          dentie van het Hof)                              Verdrag (thans artikel 238 EG) ingesteld beroep, strekkende tot
                                                                           veroordeling van Tecnologie Vetroresina SpA tot terugbetaling
In zaak C-40/98, Commissie van de Europese Gemeenschap-                    van een bedrag van 77 558,80 ECU, door de Commissie
pen (gemachtigden: E. de March en A. Dal Ferro) tegen                      vooruitbetaald in het kader van contract BREU-0114-I(A),
Tecnologie Vetroresina SpA (TVR) (gemachtigde: G. Merla),                  vermeerderd met contractuele interessen vanaf 1 februari
betreffende een door de Commissie krachtens artikel 181 EG-                1990, en tot betaling van 7 700 ECU ter vergoeding van de
Verdrag (thans artikel 238 EG) ingesteld beroep, strekkende                door de Commissie geleden schade, heeft het Hof (Zesde
tot veroordeling van Technologie Vetroresina SpA tot terugbe-              kamer), samengesteld als volgt: C. Gulmann (rapporteur),
taling van een bedrag van 211 307 ECU, door de Commissie                   kamerpresident, J.-P. Puissochet en R. Schintgen, rechters;
vooruitbetaald in het kader van contract nr. 3440/1/0/                     advocaat-generaal: D. Ruiz-Jarabo Colomer; griffier: H. A. Rühl,
187/91/6-BCR-I(30), vermeerderd met contractuele interessen                hoofdadministrateur, op 16 januari 2001 een arrest gewezen
vanaf 21 december 1991, en tot betaling van 200 000 ECU                    waarvan het dictum luidt als volgt:


title: Zaak F-16/06: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 23 september 2008 — Augenault e.a./Raad

text:
               22.11.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/68

         Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 23 september 2008 — Augenault e.a./Raad
   (Zaak F-16/06) (1)

   (2008/C 301/135)

      Procestaal: Frans

   De president van de Eerste kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 96 van 22.4.2006, blz. 38.


title: Zaak C-152/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 24 maart 2017 — Consorzio Italian Management en Catania Multiservizi SpA/Rete Ferroviaria Italiana SpA

text:
               3.7.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 213/19

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 24 maart 2017 — Consorzio Italian Management en Catania Multiservizi SpA/Rete Ferroviaria Italiana SpA
   (Zaak C-152/17)
   (2017/C 213/25)
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Consiglio di Stato

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Consorzio Italian Management en Catania Multiservizi SpA

      Verwerende partij: Rete Ferroviaria Italiana SpA

      Prejudiciële vragen

               1)

               Is het verenigbaar met het recht van de Europese Unie (inzonderheid artikel 3, lid 3, VEU, de artikelen 26, 56 tot en met 58 en 101 VWEU, en artikel 16 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie) en met richtlijn 2004/17 (1), wanneer op grond van intern recht prijsherziening is uitgesloten voor overeenkomsten betreffende de zogenoemde bijzondere sectoren, in het bijzonder bij opdrachten die een ander voorwerp hebben dan die vermeld in genoemde richtlijn, maar met deze laatste functioneel verbonden zijn?

               2)

               Is richtlijn 2004/17 (ervan uitgaande dat de uitsluiting van prijsherziening in alle in het kader van de zogenoemde bijzonder sectoren gesloten en toegepaste overeenkomsten er rechtstreeks uit voortvloeit) verenigbaar met de beginselen van de Europese Unie (in het bijzonder artikel 3, lid 1, VEU, de artikelen 26, 56 tot en met 58 en 101 VWEU, en artikel 16 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie) wegens „onrechtvaardigheid, onevenredigheid alsook verstoring van contractueel evenwicht en, bijgevolg, van de regels van een doeltreffende markt”?

      (1)  Richtlijn 2004/17/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 houdende coördinatie van de procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en postdiensten (PB L 134, blz. 1).


title: Hogere voorziening, op 3 april 1998 ingesteld door SA Edouard Dubois et Fils tegen het arrest, op 29 januari 1998 in zaak T-113/96 tussen SA Edouard Dubois et Fils en Raad van de Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeenschappen gewezen door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Vijfde Kamer) (Zaak C-95/98 P)

text:
C 166/8                NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      30.5.98
EEG (1), ¹merkenrechtrichtlijnº), dat de lidstaten geen                       product in andere lidstaten dan lidstaat B blijven
wettelijke bepalingen mogen invoeren of handhaven vol-                        produceren en verkopen?
gens welke het aan een merk verbonden recht wordt uitge-
put indien een product buiten de Gemeenschap onder dat
                                                                    2. In hoeverre is voor het antwoord op vraag 1 van
merk in de handel wordt gebracht?
                                                                         belang, dat:
(1) PB L 40 van 11.2.1989, blz. 1.                                       i)    de handelsvergunning voor geneesmiddel X in lid-
                                                                               staat B niet langer geldig is, omdat de houder van
                                                                               deze vergunning er vrijwillig afstand van had
                                                                               gedaan; en/of
                                                                         ii)   de formule van geneesmiddel Y was ontwikkeld
Verzoek van het Divisional Court, Queen's Bench                                en in productie genomen met het oog op de voor-
Division, van 31 juli 1997 om een prejudicieÈle beslissing                     delen ervan voor de volksgezondheid, welke voor-
in het geding tussen 1. Rhône-Poulenc Rorer Limited;                           delen geneesmiddel X (bereid volgens een ver-
2. May & Baker Limited en The Licensing Authority,                             schillende formule) niet heeft; en/of
ingesteld bij de Medicines Act 1968 (vertegenwoordigd
              door de Medicines Control Agency)                          iii) dit voordeel voor de volksgezondheid niet zou
                                                                               worden bereikt indien product X en product Y
                         (Zaak C-94/98)                                        gelijktijdig in lidstaat B werden verkocht; en/of
                          (98/C 166/12)
                                                                         iv)   de verschillen tussen de formules van de genees-
                                                                               middelen X en Y van dien aard zijn, dat geen van
De High Court of Justice, Queen's Bench Division, heeft                        beide producten mag worden verkocht op grond
bij beschikking van 31 juli 1997, ingekomen ter griffie van                    van de handelsvergunning die geldt voor het
het Hof van Justitie op 1 april 1998, in het geding tussen                     andere product; en/of
1. Rhône-Poulenc Rorer Limited; 2. May & Baker Limited
en The Licensing Authority, ingesteld bij de Medicines Act               v)    de bevoegde instantie in het bezit is van de inge-
1968 (vertegenwoordigd door de Medicines Control                               volge Richtlijn 65/65/EEG vereiste informatie,
Agency), het Hof van Justitie van de Europese Gemeen-                          zowel voor product X als voor product Y; en/of
schappen verzocht om een prejudicieÈle beslissing over de
navolgende vragen:                                                       vi)   de bevoegde instantie van mening is, dat het ver-
                                                                               bod op de invoer van product X uit lidstaat A
                                                                               een compartimentering van de markt tot gevolg
1. Wanneer iemand geneesmiddel X wenst in te voeren                            zou hebben; en/of
     uit lidstaat A in lidstaat B, kan de persoon die het
     ingevoerde product en lidstaat B op de markt wenst te
                                                                         vii) de bevoegde instantie van mening is, dat artikel 36
     brengen, dan van de bevoegde instantie in lidstaat B
                                                                               EG-Verdrag geen gronden oplevert voor een ver-
     een handelsvergunning vragen en verkrijgen, zonder te
                                                                               bod op de invoer of de verkoop van product X?
     voldoen aan de vereisten van Richtlijn 65/65/EEG (1)
     (zoals gewijzigd) indien:
                                                                    (1) Richtlijn 65/65/EEG van de Raad van 26 januari 1965 betref-
                                                                        fende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke
     i)   voor geneesmiddel X in lidstaat A een handelsver-             bepalingen inzake farmaceutische specialiteiten (PB 22 van
          gunning was afgegeven, en voor datzelfde product              9.2.1965, blz. 369).
          ook in lidstaat B een handelsvergunning was afge-
          geven die evenwel niet langer geldig is;
     ii) geneesmiddel X dezelfde actieve bestanddelen en
          therapeutische werking heeft als geneesmiddel Y,
          doch niet wordt geproduceerd volgens dezelfde for-        Hogere voorziening, op 3 april 1998 ingesteld door SA
          mule als geneesmiddel Y; en                               Edouard Dubois et Fils tegen het arrest, op 29 januari
                                                                    1998 in zaak T-113/96 tussen SA Edouard Dubois et Fils
     iii) voor geneesmiddel Y een handelvergunning is afge-         en Raad van de Europese Unie en Commissie van de Euro-
          geven in lidstaat B, doch niet in lidstaat A; en          pese Gemeenschappen gewezen door het Gerecht van eer-
                                                                    ste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Vijfde
     iv) de handelsvergunningen als bedoeld in i) en iii)                                          Kamer)
          hierboven zijn afgegeven aan verschillende leden                                   (Zaak C-95/98 P)
          van dezelfde groep van ondernemingen, en ook de
                                                                                (98/C 166/13)
          producenten van geneesmiddelen X en Y leden zijn
          van deze groep van ondernemingen; en
                                                                    Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
     v) vennootschappen van dezelfde groep als de houder            is op 3 april 1998 hogere voorziening ingesteld door SA
          van de handelsvergunning voor geneesmiddel X dit          Edouard Dubois et Fils, vertegenwoordigd door P. Ricard,
 ---pagebreak--- 30.5.98              NL               Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 C 166/9
advocaat bij de Franse Conseil d'Etat en de Cour de cassa-       Beroep, op 3 april 1998 ingesteld door de Commissie van
tion, en A. Crosson de Cormier, advocaat te Parijs, domi-         de Europese Gemeenschappen tegen de Franse Republiek
cilie gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van M.
                                                                                (Zaak C-96/98)
Feiler, advocaat aldaar, Rue Ermesinde 67, tegen het
arrest, op 29 januari 1998 in zaak T-113/96 tussen SA                                    (98/C 166/14)
Edouard Dubois et Fils en Raad van de Europese Unie en
Commissie van de Europese Gemeenschappen gewezen
door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
Gemeenschappen (Vijfde Kamer).                                   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
                                                                 is op 3 april 1998 beroep ingesteld tegen de Franse Repu-
                                                                 bliek door de Commissie van de Europese Gemeenschap-
Rekwirante concludeert dat het den Hove behage:                  pen, vertegenwoordigd door P. Stancanelli, lid van haar
                                                                 juridische dienst, en O. Couvert-Castera, bij die dienst
Ð het arrest van het Gerecht van eerste aanleg te vernieti-      gedetacheerd nationaal ambtenaar, als gemachtigden,
     gen, met alle gevolgen rechtens,                            domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez
                                                                 de la Cruz, Centre Wagner, Kirchberg.
Ð verweerders overeenkomstig artikel 215, tweede ali-
     nea, van het Verdrag, aansprakelijk te verklaren voor
     de schade die aan verzoekster is veroorzaakt door de        De Commissie van de Europese Gemeenschappen conclu-
     gevolgen voor haar activiteiten als erkend douane-          deert dat het den Hove behage:
     expediteur,
                                                                 Ð vast te stellen dat de Franse Republiek, door niet de
Ð verweerders solidair te veroordelen om haar ter ver-                noodzakelijke speciale maatregelen te treffen voor de
     goeding van deze schade een bedrag te betalen van                bescherming van de leefgebieden van vogels in het Poi-
     112 339 702 F,                                                   tevinmoeras, noch de passende maatregelen te nemen
                                                                      om de verslechtering van die gebieden te voorkomen,
Ð verweerders te verwijzen in de kosten.                              de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten
                                                                      krachtens artikel 4 van Richtlijn 79/409/EEG (1);
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                 Ð de Franse Republiek in de kosten te verwijzen.
Wat de aansprakelijkheid wegens rechtmatige daad betreft,
stelt het Gerecht ten onrechte, dat de oorzaak van de
schade de Europese akte is en de daaruit voortvloeiende
                                                                 Middelen en voornaamste argumenten
instelling van een interne markt. Bij die gelegenheid zijn
voor de Gemeenschapsinstellingen nieuwe verplichtingen
tot handelen ontstaan, met name de verplichting om com-
penserende begeleidende maatregelen vast te stellen ter          Krachtens artikel 4, leden 1 en 2, van Richtlijn 79/409/
bevordering van de omscholing van de erkende douane-             EEG van de Raad van 2 april 1979 inzake het behoud van
expediteurs.                                                     de vogelstand moeten de lidstaten de voor de instandhou-
                                                                 ding van de in de richtlijn bedoelde soorten meest
                                                                 geschikte gebieden als speciale beschermingszones (SBZ)
Wat de aansprakelijkheid wegens onrechtmatige daad               aanwijzen. Krachtens lid 4 moeten zij passende maatrege-
betreft, heeft het Gerecht ten onrechte gesteld, dat voor de     len nemen om verslechtering van de woongebieden in de
Gemeenschapsinstellingen geen enkele wettelijke verplich-        beschermingszones te voorkomen. Volgens de rechtspraak
ting tot handelen was ontstaan, zodat het feit dat geen          van het Hof (2) geldt deze laatste verplichting niet alleen
passende maatregelen zijn genomen, niet de aansprakelijk-        voor gebieden die daadwerkelijk als SBZ zijn aangewezen,
heid van de Gemeenschap kon teweegbrengen. De Instel-            maar ook voor gebieden die als zodanig hadden moeten
lingen hebben namelijk besloten maatregelen te nemen, en         zijn aangewezen.
hebben daartoe Verordening (EEG) nr. 3904/92 van de
Raad van 17 december 1992 vastgesteld, betreffende aan-
passingsmaatregelen ten behoeve van de douane-expedi-
                                                                 Het als SBZ aangewezen gebied van het Poitevinmoeras is
teurs met het oog op de totstandkoming van de interne
                                                                 te klein. Thans is 29 790 hectare als SBZ aangewezen.
markt (1). Deze handelwijze van de Instellingen is evenwel
                                                                 Deze aanwijzing gebeurde te laat, in opeenvolgende stap-
zeer fragmentarisch en ontoereikend. Eveneens ten
                                                                 pen en na 1991. Volgens de meest relevante wetenschappe-
onrechte stelt het Gerecht, dat er in ieder geval geen
                                                                 lijke gegevens die beschikbaar zijn, namelijk de in 1994
sprake is van een schending van een ter bescherming van
                                                                 door het Franse Ministerie van Milieu gepubliceerde
particulieren gegeven hogere rechtsregel. Er is namelijk
                                                                 inventaris van zones die van belang zijn voor het behoud
sprake van schending van verkregen rechten, aangezien het
                                                                 van de vogelstand, rechtvaardigen de objectieve kenmer-
beroep van douane-expediteur door de communautaire
                                                                 ken evenwel een aanwijzing van 77 980 hectare als SBZ.
wetgeving is erkend.
                                                                 Dat de passende maatregelen om de verslechtering van de
                                                                 leefgebieden te voorkomen niet volstaan, blijkt uit het feit
(1) PB L 394 van 31.12.1992, blz. 1.                             dat er geen adequate beschermingsinstallatie bestaat en de
                                                                 leefgebieden worden verstoord. Het gaat met name om het
                                                                 verdwijnen van natuurlijke natte hooilanden die in cultuur


title: Zaak C-599/10: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 29 maart 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Najvyšší súd Slovenskej republiky (Slowakije) — SAG ELV Slovensko a.s., FELA Management AG, ASCOM (Schweiz) AG, Asseco Central Europe a.s., TESLA Stropkov a.s., Autostrade per l’Italia SpA, EFKON AG, Stalexport Autostrady SA/Úrad pre verejné obstarávanie (Overheidsopdrachten — Richtlijn 2004/18/EG — Gunning van opdrachten — Niet-openbare aanbesteding — Beoordeling van inschrijving — Verzoeken van aanbestedende dienst om nadere toelichting bij inschrijving — Voorwaarden)

text:
               26.5.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 151/7

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 29 maart 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Najvyšší súd Slovenskej republiky (Slowakije) — SAG ELV Slovensko a.s., FELA Management AG, ASCOM (Schweiz) AG, Asseco Central Europe a.s., TESLA Stropkov a.s., Autostrade per l’Italia SpA, EFKON AG, Stalexport Autostrady SA/Úrad pre verejné obstarávanie
   (Zaak C-599/10) (1)

   (Overheidsopdrachten - Richtlijn 2004/18/EG - Gunning van opdrachten - Niet-openbare aanbesteding - Beoordeling van inschrijving - Verzoeken van aanbestedende dienst om nadere toelichting bij inschrijving - Voorwaarden)
   2012/C 151/13
   Procestaal: Slowaaks

      Verwijzende rechter

   Najvyšší súd Slovenskej republiky

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: SAG ELV Slovensko a.s., FELA Management AG, ASCOM (Schweiz) AG, Asseco Central Europe a.s., TESLA Stropkov a.s., Autostrade per l’Italia SpA, EFKON AG, Stalexport Autostrady SA

      Verwerende partij: Úrad pre verejné obstarávanie

      in tegenwoordigheid van: Národná dial’ničná spoločnost’ a.s.

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Najvyšší súd Slovenskej republiky — Uitlegging van richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten (PB L 134, blz. 114), en met name de artikelen 2, 51 en 55 ervan — Eventuele verplichting van de aanbestedende dienst om, indien nodig, om nadere toelichting met betrekking tot een inschrijving te vragen — Omvang van deze verplichting

      Dictum

               1)

               Artikel 55 van richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten moet aldus worden uitgelegd dat het vereist dat de nationale wettelijke regeling een bepaling bevat als artikel 42, lid 3, van de Slowaakse wet nr. 25/2006 inzake overheidsopdrachten in de ten tijde van de feiten geldende versie, die in wezen bepaalt dat, wanneer de gegadigde een abnormaal lage prijs voorstelt, de aanbestedende dienst hem schriftelijk verzoekt om zijn prijsvoorstel nader toe te lichten. Het staat aan de nationale rechter om, in het licht van alle hem overgelegde dossierstukken, te onderzoeken of het verzoek om nadere toelichting de betrokken gegadigde in staat heeft gesteld om zijn inschrijving afdoende toe te lichten.

               2)

               Artikel 55 van richtlijn 2004/18 verzet zich tegen het standpunt van een aanbestedende dienst die van mening zou zijn dat het niet aan hem staat om de gegadigde om uitleg te verzoeken over een abnormaal lage prijs.

               3)

               Artikel 2 van richtlijn 2004/18 verzet zich niet tegen een bepaling van nationaal recht, als artikel 42, lid 2, van de genoemde wet nr. 25/2006, volgens welke de aanbestedende dienst in wezen de gegadigden schriftelijk kan verzoeken om hun inschrijving nader toe te lichten zonder evenwel een wijziging van de inschrijving te vragen of te aanvaarden. In de uitoefening van deze beoordelingsbevoegdheid, dient de aanbestedende dienst de verschillende gegadigden gelijk en op loyale wijze te behandelen, zodat het verzoek om nadere toelichting aan het einde van de selectieprocedure van de inschrijvingen en in het licht van de uitkomst daarvan niet overkomt als ten onrechte in het voordeel of nadeel van de gegadigde of gegadigden tot wie dit verzoek was gericht.

      (1)  PB C 72 van 05.03.2011.


title: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 12 december 2002 in zaak T-181/00: Carmelo Morello tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Ambtenaren — Procedure van voorziening in vacatures — Motivering — Vergelĳking van sollicitaties en gelĳke behandeling van ambtenaren — Beroep tot nietigverklaring — Beroep tot schadevergoeding)

text:
C 44/24                 NL                         Publicatieblad van de Europese Unie                                        22.2.2003
   ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                                ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
                     van 12 december 2002                                                    van 12 december 2002
in zaak T-164/00: Carmelo Morello tegen Commissie van                   in zaak T-181/00: Carmelo Morello tegen Commissie van
                de Europese Gemeenschappen ( 1)                                         de Europese Gemeenschappen ( 1)
(Ambtenaren — Procedure van voorziening in vacatures                    (Ambtenaren — Procedure van voorziening in vacatures
— Motivering — Vergelijking van sollicitaties en gelijke                — Motivering — Vergelijking van sollicitaties en gelijke
behandeling van ambtenaren — Beroep tot nietigverklaring                behandeling van ambtenaren — Beroep tot nietigverklaring
                  — Beroep tot schadevergoeding)                                          — Beroep tot schadevergoeding)
                           (2003/C 44/43)                                                          (2003/C 44/44)
                                                                                (Procestaal: Frans)
                          (Procestaal: Frans)
                                                                        In zaak T-181/00, Carmelo Morello, ambtenaar van de Com-
In zaak T-164/00, Carmelo Morello, ambtenaar van de Com-                missie van de Europese Gemeenschappen, wonende te Brussel,
missie van de Europese Gemeenschappen, wonende te Brussel,              vertegenwoordigd door J. Sambon en P.-P. Van Gehuchten,
vertegenwoordigd door J. Sambon en P.-P. Van Gehuchten,                 advocaten, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, tegen
advocaten, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, tegen               Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden:
Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden:                 C. Berardis-Kayser en D. Waelbroeck), betreffende een beroep
C. Berardis-Kayser en D. Waelbroeck), betreffende een beroep            tot, enerzijds, nietigverklaring van het besluit van de Commis-
tot, enerzijds, nietigverklaring van het besluit van de Commis-         sie om verzoeker niet aan te stellen tot hoofd van eenheid 1
sie om verzoeker niet aan te stellen tot hoofd van eenheid 2            „Telecommunicatie en postwezen, coördinatie informatie-
„Basisindustrieën” van directoraat E „Kartelvorming, basisin-           maatschappij” van directoraat C „Informatie, communicatie,
dustrieën en energie” van directoraat-generaal „Concurrentie”           multimedia” van directoraat-generaal „Concurrentie” (COM/
(COM/091/99) en van het besluit om een andere kandidaat in              090/99) en van het besluit om een andere kandidaat in die
die functie aan te stellen, en anderzijds, schadevergoeding,            functie aan te stellen, en anderzijds, schadevergoeding, heeft
heeft het Gerecht (Derde kamer), samengesteld als volgt:                het Gerecht (Derde kamer), samengesteld als volgt: M. Jaeger,
M. Jaeger, president, K. Lenaerts en J. Azizi, rechters; griffier:      president, K. Lenaerts en J. Azizi, rechters; griffier: J. Pa-
J. Palacio González, hoofdadministrateur, op 12 december                lacio González, hoofdadministrateur, op 12 december 2002
2002 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:             een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
1)     Veroordeelt de Commissie tot betaling van 5 000 euro aan         1)     Veroordeelt de Commissie tot betaling van 5 000 euro aan
       verzoeker.                                                              verzoeker.
2)     Verwerpt het beroep voor het overige.                            2)     Verwerpt het beroep voor het overige.
3)     Verwijst de Commissie in de kosten.                              3)     Verwijst de Commissie in de kosten.
( 1) PB C 247 van 26.8.2000.                                            (1 ) PB C 273 van 23.9.2000.


title: Beschikking van het Hof (Tweede kamer) van 5 februari 2004 in zaak C-357/02 (verzoek van het Supremo Tribunal Administrativo om een prejudiciële beslissing): Fazenda Pública tegen SONAE Distribuição SGPS SA

text:
               17.4.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 94/14

      BESCHIKKING VAN HET HOF

   (Tweede kamer)
   van 5 februari 2004
   in zaak C-357/02 (verzoek van het Supremo Tribunal Administrativo om een prejudiciële beslissing): Fazenda Pública tegen SONAE Distribuição SGPS SA (1)

   (Artikel 104, lid 3, van Reglement voor procesvoering - Richtlijn 69/335/EEG - Indirecte belastingen op bijeenbrengen van kapitaal - Belasting op overdracht van aandelen buiten beurs om)
   (2004/C 94/28)
   Procestaal: Portugees
   In zaak C-357/02, betreffende een verzoek aan het Hof krachtens artikel 234 EG van het Supremo Tribunal Administrativo (Portugal) in het geding tussen Fazenda Pública en SONAE Distribuição SGPS SA om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van de artikelen 11 en 12 van richtlijn 69/335/EEG van de Raad van 17 juli 1969 betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal (PB L 249, blz. 25), zoals gewijzigd bij richtlijn 85/303/EEG van de Raad van 10 juni 1985 (PB L 156, blz. 23), heeft het Hof (Tweede kamer), samengesteld als volgt: V. Skouris, waarnemend voor de president van de Tweede kamer, R. Schintgen (rapporteur) en N. Colneric, rechters; advocaat-generaal: A. Tizzano; griffier: R. Grass, op 5 februari 2004 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:
   De artikelen 11 en 12 van richtlijn 69/335/EEG van de Raad van 17 juli 1969 betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal, zoals gewijzigd bij richtlijn 85/303/EEG van de Raad van 10 juni 1985, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet ertegen verzetten dat op de overdracht van aandelen buiten de beurs om een belasting wordt geheven waarvan het bedrag rechtstreeks en onbeperkt stijgt in verhouding tot het bedrag van de transactie.

      (1)  PB C 289 van 23.11.2002.


title: Zaak C-121/09: Beroep ingesteld op 1 april 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Italiaanse Republiek

text:
               20.6.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 141/29

         Beroep ingesteld op 1 april 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Italiaanse Republiek
   (Zaak C-121/09)
   2009/C 141/51
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: W. Wils en C. Cattabriga, gemachtigden)

      Verwerende partij: Italiaanse Republiek

      Conclusies

               —

               vaststellen dat de Italiaanse Republiek de krachtens artikel 7 van richtlijn 90/314/EEG (1) op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               de Italiaanse Republiek verwijzen in de kosten van het geding.

      Middelen en voornaamste argumenten

               1.

               Door te bepalen dat bij pakketreizen de consument zijn verzoek tot tussenkomst van het Waarborgfonds moet indienen binnen een termijn van drie maanden te rekenen vanaf de datum waarop de reis zou eindigen, is de Italiaanse Republiek de krachtens artikel 7 van richtlijn 90/314 op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.

               2.

               Artikel 7 van richtlijn 90/314 bepaalt dat de organisator en/of de doorverkoper die partij zijn bij de overeenkomst, dienen aan te tonen over voldoende garanties te beschikken om in geval van insolvabiliteit of faillissement te zorgen voor terugbetaling van de reeds voldane bedragen en voor repatriëring van de consument. Deze bepaling is in de communautaire rechtspraak aldus uitgelegd dat zij aan de lidstaten een resultaatsverplichting oplegt in die zin dat zij aan de koper van een pakketreis recht geeft op een daadwerkelijke bescherming tegen het risico van insolvabiliteit of faillissement van de reisorganisator en in het bijzonder op terugbetaling van de reeds voldane bedragen en op repatriëring.

               3.

               Het daaraanvolgende artikel 8 staat de lidstaten toe, strengere bepalingen vast te stellen, doch alleen wanneer deze de consument een grotere bescherming bieden.

               4.

               In het onderhavige geval blijkt uit de door de nationale autoriteiten in de loop van de niet-nakomingsprocedure verstrekte gegevens dat de betrokken Italiaanse regeling tot doel heeft, te voorzien in de mogelijkheid om de aan de consumenten betaalde bedragen ten behoeve van de staatskas terug te vorderen, en dus veeleer tot doel heeft de financiële belangen van de staat te vrijwaren dan de kopers van pakketreizen een grotere bescherming te bieden.

               5.

               Ofschoon de Commissie begrip heeft voor het belang van Italië bij het verzekeren van een gezond en evenwichtig beheer van het Waarborgfonds door het regres van dit fonds op de reisorganisator te vergemakkelijken, is zij van mening dat het stellen van een niet-verlengbare termijn voor het indienen van het verzoek tot tussenkomst van het Waarborgfonds de consument de door richtlijn 90/314 gewaarborgde rechten kan ontnemen.

               6.

               De Italiaanse autoriteiten stellen terecht dat de consument zijn verzoek tot tussenkomst van het Waarborgfonds kan indienen zodra hij kennis heeft van omstandigheden die de uitvoering van de overeenkomst in gevaar brengen. Om van die mogelijkheid gebruik te kunnen maken, moet hij echter kennis hebben van die omstandigheden. Behalve in de gevallen waarin het faillissement van de reisorganisator overduidelijk kenbaar is omdat het door een rechter is uitgesproken, heeft de consument in de meeste gevallen geen weet van de juiste vermogenstoestand van de reisorganisator. Het is dan ook normaal dat hij zich eerst tot deze laatste wendt om terugbetaling van de reeds voldane bedragen te krijgen, door deze een brief, in voorkomend geval een aanmaning en ten slotte een bevel tot betaling te zenden. Daardoor ontstaat het gevaar dat de in artikel 5 van ministerieel besluit nr. 349/1999 gestelde termijn van drie maanden reeds lang is verstreken op het moment van de indiening van het verzoek tot tussenkomst van het Waarborgfonds, en dat de consument als gevolg daarvan zijn recht op terugbetaling van de reeds voldane bedragen is kwijtgeraakt.

               7.

               Om de in de onderhavige procedure verweten niet-nakoming op te heffen hebben de Italiaanse autoriteiten aangekondigd dat zij de termijn voor de indiening van het verzoek tot tussenkomst van drie op twaalf maanden willen brengen, en vervolgens dat zij die termijn willen afschaffen.

               8.

               Bovendien hebben zij in de Gazzetta ufficiale della Repubblica italiana een mededeling gepubliceerd waarbij zij de potentiële belanghebbenden laten weten dat, in afwachting van de afschaffing van de betrokken termijn, om de bescherming van de consument te waarborgen verzoeken tot tussenkomst van het Waarborgfonds op elk moment kunnen worden ingediend.

               9.

               De Commissie is van mening dat dergelijke maatregelen, ofschoon zij een lofwaardige poging zijn om de gevolgen van de verweten inbreuk op te heffen, niet volstaan voor het wegwerken van het risico dat de koper van een pakketreis zijn recht op daadwerkelijke bescherming in geval van faillissement van de reisorganisator verliest.

               10.

               Om de rechtszekerheid ten volle te waarborgen en particulieren in staat te stellen de volle omvang van hun rechten te kennen en deze voor de rechter geldend te maken, moeten de bepalingen van een richtlijn op een onbetwistbaar doeltreffende, specifieke en duidelijke wijze worden uitgevoerd en niet louter door middel van een bestuurlijke praktijk, die naar de aard ervan ter discretie van het nationale bestuur kan worden gewijzigd.

               11.

               Het naast elkaar bestaan in de Italiaanse rechtsorde van enerzijds een formeel niet nog afgeschafte bepaling die voorziet in een vervaltermijn van drie maanden voor het indienen een verzoek tot tussenkomst van het Waarborgfonds, en anderzijds een mededeling aan het bestuur waarbij dit bestuur wordt verzocht geen rekening te houden met die termijn, creëert overduidelijk onzekerheid bij de kopers van pakketreizen.

      (1)  Richtlijn 90/314/EEG van de Raad van 13 juni 1990 betreffende pakketreizen, met inbegrip van vakantiepakketten en rondreispakketten (PB L 158, blz. 59).


title: Beroep, op 29 juni 1995 ingesteld door F. Soto Revaliente tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Zaak T-135/95)

text:
2. 9. 95             pNL                   Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  Nr . C 229/23
Beroep, op 22 juni 1995 ingesteld door Dysan Magnetics                       van de.totale produktie van 3.5" schijven vertegenwoor
Limited en Review Magnetics (Macao ) Limited tegen                           digen.
         Commissie van de Europese Gemeenschappen
                        ( Zaak T-134/95 )                             ( ! ) PB nr. C 84 van 6 . 4. 1995 , blz. 4 .
                           ( 95/C 229/50 )
                       (Procestaai: Engels)
                                                                      Beroep, op 29 juni 1995 ingesteld door F. Soto Revaliente
                                                                            tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen                                       ( Zaak T-135/95 )
schappen is op 22 juni 1995 beroep ingesteld tegen                                                 ( 95/C 229/51 )
Commissie van de Europese Gemeenschappen door Dysan
Magnetics Limited en Review Magnetics (Macao ) Limited,
vertegenwoordigd door M. Clough en M. Brealey, Barri                                          (Procestaai: Frans)
sters, en Rosenblatt, Solicitors, domicilie gekozen hebbende
te Luxemburg bij A. May, advocaat aldaar, Grand-Rue                   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen
31 .                                                                  schappen is op 29 juni 1995 beroep ingesteld tegen
                                                                      Commissie van de Europese Gemeenschappen door F. Soto
                                                                      Revaliente, wonende te Malaga ( Spanje ), vertegenwoordigd
Verzoeksters concluderen dat het het Gerecht behage:                  door J.-F. Neven, advocaat te Brussel, domicilie gekozen
                                                                      hebbende te Luxemburg ten kantore van C. Dessoy, Rue
                                                                      d'Eich 31 .
— nietig te verklaren het besluit van 6 april 1995 , betref
     fende de inleiding van anti-dumpingprocedures met                Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage :
     betrekking tot de invoer van bepaalde magneetschijven
     ( 3.5" microschijven ) van oorsprong uit Canada, Indone         — nietig te verklaren het besluit van 6 september 1994 ,
     sië, Macao en Thailand (*);                                             zoals dit luidens de klacht is bevestigd bij het op 4 april
                                                                             1995 betekende besluit van de Commissie;
— de Commissie te verwijzen in verzoeksters' kosten.                  — de Commissie in de kosten te verwijzen .
                                                                      Middelen en voornaamste argumenten:
Middelen en voornaamste argumenten:
                                                                      Verzoekster komt op tegen het besluit van de Commissie,
                                                                      haar afwezigheid van 6 maart tot en met 25 oktober 1994
Verzoeksters stellen dat het bestreden besluit onwettig is op         als onregelmatig te beschouwen en haar overeenkomstig
de volgende twee gronden:                                             artikel 60 van het Ambtenarenstatuut over dat tijdvak geen
                                                                      bezoldiging te betalen. Volgens verzoekster is dit besluit
a ) Het besluit is in strijd met artikel 5 , lid 7, van               onvoldoende met redenen omkleed en genomen in strijd met
     Verordening ( EG) nr. 3283/94, bepalende dat „ een               de artikelen 59 en 60 van het Statuut.
      klacht wordt afgewezen wanneer er onvoldoende bewijs
     van dumping of schade is om voortzetting van de                  Dienaangaande merkt verzoekster op, dat het besluit van de
      procedure te rechtvaardigen ". De klacht, die uitging van       Commissie is gebaseerd op een beweerde medische controle
      een kleine groep producenten van magneetschijven in de          die op 16 maart 1994 zou hebben plaatsgevonden. Op die
      Gemeenschap, was gebaseerd op beweringen waarvan                datum is zij evenwel niet onderworpen aan enige medische
      het bewijs niet was geleverd. De tekst was voor het             controle ten einde haar arbeidsgeschiktheid te onderzoeken .
      grootste deel identiek met die van een eerdere klacht van       Op genoemde datum is zij weliswaar onderzocht door een
      dezelfde producenten; alleen de naam van de betrokken           college van deskundigen, dat in opdracht van de Commissie
      landen was gewijzigd.                                           moest nagaan of zij naar Brussel kon reizen om in het kader
                                                                      van een tuchtprocedure te worden gehoord — welk college
                                                                      tot het oordeel kwam dat de aandoeningen waaraan
b ) Het besluit is in strijd met artikel 5 , lid 4 , van              verzoekster leed, haar niet beletten, zich naar Brussel te
      Verordening ( EG ) nr. 3283/94, bepalende dat „ een             begeven —, maar dit college heeft zich niet over verzoeksters
      onderzoek eerst wordt geopend nadat is vastgesteld dat          arbeidsgeschiktheid uitgesproken.
      de klacht door of namens de bedrijfstak van de
      Gemeenschap is ingediend ", en dat „geen onderzoek              In die omstandigheden is verzoekster van oordeel, dat het
      wordt geopend wanneer de producenten in de Gemeen              bestreden besluit is genomen zonder voorafgaand medisch
      schap die de klacht uitdrukkelijk steunen, minder dan           onderzoek betreffende haar arbeidsgeschiktheid en derhalve
      25 % van de totale produktie van het soortgelijke               in strijd is met artikel 60 van het Statuut, dat op het begrip
      produkt door de bedrijfstak van de Gemeenschap                   „ onregelmatige afwezigheid die naar behoren is vastges
      vertegenwoordigen ". De Commissie heeft niet naar               teld " berust .
      behoren vastgesteld, dat de klacht uitgaat van de
      bedrijfstak van de Gemeenschap, of dat de klagers 25 %


title: Zaak T-444/09: Beschikking van het Gerecht van 16 mei 2012 — La City/BHIM — Bücheler en Ewert (citydogs) ( „Gemeenschapsmerk — Aanwijzing van nieuwe vertegenwoordiger — Stilzitten van verzoeker — Afdoening zonder beslissing” )

text:
               14.7.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 209/7

         Beschikking van het Gerecht van 16 mei 2012 — La City/BHIM — Bücheler en Ewert (citydogs)
   (Zaak T-444/09) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Aanwijzing van nieuwe vertegenwoordiger - Stilzitten van verzoeker - Afdoening zonder beslissing)
   2012/C 209/11
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: La City (La Courneuve, Frankrijk) (vertegenwoordiger: aanvankelijk S. Bénoliel-Claux, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordigers: aanvankelijk S. Schäffner en R. Pethke, gemachtigden)

      Andere partijen in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: Andreas Bücheler en Konstanze Ewert (Engelskirchen, Duitsland) (vertegenwoordigers: G. Würtenberger en R. Kunze, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 5 augustus 2009 (zaak R 233/2008-1) inzake een oppositieprocedure tussen enerzijds La City en anderzijds Andreas Bücheler en Konstanze Ewert

      Dictum

               1)

               Op het onderhavige beroep behoeft niet meer te worden beslist.

               2)

               La City, het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM), Andreas Bücheler en Konstanze Ewert zullen elk hun eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 11 van 16.1.2010.


title: Zaak C-251/14: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 15 oktober 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Kecskeméti Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Hongarije) — György Balázs/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága (Prejudiciële verwijzing — Harmonisatie van de wetgevingen — Kwaliteit van dieselbrandstoffen — Nationale technische specificatie waarbij hogere kwaliteitsvoorwaarden worden opgelegd dan in het recht van de Unie)

text:
               7.12.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 406/8

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 15 oktober 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Kecskeméti Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Hongarije) — György Balázs/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága
   (Zaak C-251/14) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Harmonisatie van de wetgevingen - Kwaliteit van dieselbrandstoffen - Nationale technische specificatie waarbij hogere kwaliteitsvoorwaarden worden opgelegd dan in het recht van de Unie))
   (2015/C 406/07)
   Procestaal: Hongaars

      Verwijzende rechter

   Kecskeméti Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: György Balázs

      Verwerende partij: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága

      Dictum

               1)

               De artikelen 4, lid 1, en 5 van richtlijn 98/70/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 1998 betreffende de kwaliteit van benzine en van dieselbrandstof en tot wijziging van richtlijn 93/12/EEG van de Raad, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1882/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 29 september 2003, moeten aldus worden uitgelegd dat zij er zich niet tegen verzetten dat een lidstaat in zijn nationaal recht, naast de in deze richtlijn opgenomen vereisten, extra kwaliteitsvoorwaarden vaststelt voor het in de handel brengen van dieselbrandstoffen, zoals die betreffende het in het hoofdgeding aan de orde zijnde vlampunt, aangezien dit geen technische specificatie voor dieselbrandstoffen betreft die betrekking heeft op de bescherming van de gezondheid en het milieu in de zin van deze richtlijn.

               2)

               Artikel 1, punten 6 en 11, van richtlijn 98/34/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 juni 1998 betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften en regels betreffende de diensten van de informatiemaatschappij, zoals gewijzigd bij richtlijn 2006/96/EG van de Raad van 20 november 2006, moet aldus worden uitgelegd dat het er zich niet tegen verzet dat een lidstaat een nationale norm zoals de Hongaarse norm MSZ EN 590:2009 die in het hoofdgeding aan de orde is, bindend verklaart.

               3)

               Artikel 1, punt 6, van richtlijn 98/34, zoals gewijzigd bij richtlijn 2006/96, moet aldus worden uitgelegd dat het niet verlangt dat een norm in de zin van die bepaling beschikbaar wordt gesteld in de officiële taal van de betrokken lidstaat.

      (1)  PB C 303 van 8.9.2014.


title: Zaak T-482/15: Beroep ingesteld op 24 augustus 2015 — Ahrend Furniture/Commissie

text:
               12.10.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 337/40

         Beroep ingesteld op 24 augustus 2015 — Ahrend Furniture/Commissie
   (Zaak T-482/15)
   (2015/C 337/45)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Ahrend Furniture (Zaventem, België) (vertegenwoordigers: A. Lepièce, V. Dor en S. Engelen, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   Verzoekster verzoekt het Gerecht:

               —

               het besluit van de Commissie, van onbekende datum, waarbij perceel nr. 1 van aanbesteding nr. OIB.DR.2/PO/2014/055/622 — „Levering van meubilair” aan een andere inschrijver is gegund, nietig te verklaren;

               —

               verweerster te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster twee middelen aan.

               1.

               Verweerster heeft bij de kwalitatieve en technische beoordeling van verzoeksters aanbieding feitelijke onjuistheden begaan en het recht onjuist toegepast.

               2.

               Verweerster heeft verzoekster, ondanks het feit dat zij verschillende verzoeken in die zin heeft ingediend, geen informatie verstrekt over de financiële beoordeling van de aanbiedingen.


title: Zaak C-507/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Administrativen sad Sofia grad (Bulgarije) op 26 september 2016 — „Entertainment Balgaria System” EOOD/Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” — Sofia

text:
               28.11.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 441/13

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Administrativen sad Sofia grad (Bulgarije) op 26 september 2016 — „Entertainment Balgaria System” EOOD/Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” — Sofia
      (Zaak C-507/16)
      (2016/C 441/16)
      Procestaal: Bulgaars

         Verwijzende rechter

      Administrativen sad Sofia grad

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij:„Entertainment Balgaria System” EOOD

         Verwerende partij: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” — Sofia

         Prejudiciële vragen

                  1.

                  Dient artikel 214 van richtlijn 2006/112 (1) aldus te worden uitgelegd dat in verband met het recht op aftrek van voorbelasting verschillende betekenis moet worden toegekend aan de gevallen van registratie voor de toepassing van de belasting over de toegevoegde waarde, althans staat dat artikel eraan in de weg dat de lidstaten verschillende betekenis toekennen aan de gevallen van registratie, zoals in de artikelen 97a en 70, lid 4, ZDDS het geval is?

                  2.

                  Dienen artikel 168, onder a), en artikel 169, onder a), van richtlijn 2006/112 aldus te worden uitgelegd dat een persoon die op grond van artikel 214, lid 1, onder e), van de richtlijn is geregistreerd, geen recht heeft op aftrek van de door hem vermelde voorbelasting op door hem ontvangen diensten die zijn verricht door belastingplichtigen uit andere lidstaten, indien hij deze diensten gebruikt voor het verrichten van diensten in andere lidstaten en is voldaan aan de overige materiële en procedurele voorwaarden voor de uitoefening van het recht op aftrek van voorbelasting?

                  3.

                  Dienen artikel 168, onder a), en artikel 169, onder a), van richtlijn 2006/112 aldus te worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale bepaling zoals artikel 70, lid 4, ZDDS, op grond waarvan aan een persoon die voor de toepassing van de belasting over de toegevoegde waarde krachtens artikel 214, lid 1, onder d) of e) is geregistreerd, en niet krachtens artikel 214, lid 1, onder a), van de richtlijn, in geen geval een recht op aftrek van voorbelasting toekomt?

         (1)  Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1).