title: Zaak T-164/19: Beroep ingesteld op 14 maart 2019 — AQ/EU-LISA

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/57

      Beroep ingesteld op 14 maart 2019 — AQ/EU-LISA
      (Zaak T-164/19)
      (2019/C 164/60)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: AQ (vertegenwoordigers: L. Levi en N. Flandin, advocaten)

         Verwerende partij: Europees Agentschap voor het operationele beheer van grootschalige IT-systemen op het gebied van vrijheid, veiligheid en recht (EU-LISA)

         Conclusies

      De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

                  —

                  nietig te verklaren het besluit van EU-LISA van 8 mei 2018 tot onmiddellijke beëindiging van haar arbeidsovereenkomst met EU-LISA en, voor zover nodig, het besluit van EU-LISA van 4 december 2018 tot afwijzing van haar klacht;

                  —

                  de verwerende partij te veroordelen tot betaling van een vergoeding voor de door haar geleden schade;

                  —

                  de verwerende partij te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij zes middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel, ontleend aan een procedurele onregelmatigheid en schending van de rechten van verdediging, met name van het recht om te worden gehoord.

                  2.

                  Tweede middel, ontleend aan schending van de artikelen 16 en 48 van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Unie.

                  3.

                  Derde middel, ontleend aan niet-nakoming van de motiveringsplicht.

                  4.

                  Vierde middel, ontleend aan niet-nakoming van de zorgplicht.

                  5.

                  Vijfde middel, ontleend aan schending van de artikelen 31 en 34 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

                  6.

                  Zesde middel, ontleend aan misbruik van bevoegdheid.


title: Zaak T-166/19: Beroep ingesteld op 14 maart 2019 — Bronckers/Commissie

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/58

      Beroep ingesteld op 14 maart 2019 — Bronckers/Commissie
      (Zaak T-166/19)
      (2019/C 164/61)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Marco Bronckers (Brussel, België) (vertegenwoordiger: P. Kreijger, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 10 januari 2019 op grond van verordening (EG) 1049/2001 (1), houdende afwijzing van verzoekers bevestigend verzoek om toegang tot documenten die zijn vermeld in de notulen van het gemengd comité voor gedistilleerde dranken, dat is opgericht bij de overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Verenigde Mexicaanse Staten betreffende de wederzijdse erkenning en bescherming van de benamingen van gedistilleerde dranken (2);

                  —

                  verwijzing van de Commissie in de kosten, met inbegrip van verzoekers kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker vier middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel: de afwijzing door de Commissie van het verzoek om toegang vormt een onjuiste toepassing van artikel 4, lid 1, onder a), derde streepje, van verordening (EG) 1049/2001, en/of schendt artikel 296 VWEU.

                  2.

                  Tweede middel: de afwijzing door de Commissie van het verzoek om toegang vormt een onjuiste toepassing van artikel 4, lid 2, van verordening (EG) 1049/2001 en/of schendt artikel 296 VWEU, aangezien de Commissie niet heeft aangetoond dat de toegang tot alle gevraagde documenten leidt tot ondermijning van de commerciële belangen van de Consejo Regulador del Tequila (CRT) of de leden daarvan.

                  3.

                  Derde middel: de Commissie is ten onrechte tot de conclusie gekomen dat verzoeker er niet in is geslaagd aan te tonen dat een hoger openbaar belang openbaarmaking gebiedt.

                  4.

                  Vierde middel: de afwijzing door de Commissie van gedeeltelijke toegang vormt een onjuiste toepassing van artikel 4, lid 6, en/of artikel 4, lid 7, van verordening (EG) 1049/2001, en/of schendt artikel 296 VWEU.

         (1)  Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB 2001, L 145, blz. 43).

         (2)  1 Zie besluit van de Raad van 27 mei 1997 inzake de sluiting van de overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Verenigde Mexicaanse Staten betreffende de wederzĳdse erkenning en bescherming van de benamingen van gedistilleerde dranken (PB 1997, L 152, blz. 15).


title: Zaak T-175/19: Beroep ingesteld op 18 maart 2019 — Vereinigung der Bayerischen Wirtschaft/EUIPO (eVoter)

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/59

      Beroep ingesteld op 18 maart 2019 — Vereinigung der Bayerischen Wirtschaft/EUIPO (eVoter)
      (Zaak T-175/19)
      (2019/C 164/62)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Vereinigung der Bayerischen Wirtschaft eV (München, Duitsland) (vertegenwoordiger: L. Genz, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Betrokken merk: aanvraag voor Uniewoordmerk eVoter — inschrijvingsaanvraag nr. 17 900 152

         Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 11 januari 2019 in zaak R 1983/2018-5

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van de bestreden beslissing;

                  —

                  verwijzing van het EUIPO in de kosten, daaronder begrepen die welke zijn opgekomen in de procedure voor de kamer van beroep.

         Aangevoerde middelen

                  —

                  schending van artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;

                  —

                  strijdigheid met de bestuurspraktijk van het EUIPO;

                  —

                  schending van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


title: Zaak T-180/19: Beroep ingesteld op 26 maart 2019 — Bibita Group/EUIPO — Benkomers (Drinkflessen)

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/60

      Beroep ingesteld op 26 maart 2019 — Bibita Group/EUIPO — Benkomers (Drinkflessen)
      (Zaak T-180/19)
      (2019/C 164/63)
      Taal van het verzoekschrift: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Bibita Group SHPK (Tirana, Albanië) (vertegenwoordiger: C. Seyfert, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Benkomers OOD (Sofia, Bulgarije)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Houder van het betrokken model: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

         Betrokken model: gemeenschapsmodel nr. 3797 091-0001 (drinkflessen)

         Bestreden beslissing: beslissing van de derde kamer van beroep van het EUIPO van 14 januari 2019 in zaak R 1070/2018-3

         Conclusies

                  —

                  de bestreden beslissing vernietigen;

                  —

                  het bestreden gemeenschapsmodel nr. 3797 091-0001 ongeldig verklaren op grond van de in het verzoekschrift uiteengezette middelen;

                  —

                  de verweerder en de houder overeenkomstig artikel 190 van het Reglement van procesvoering van het Gerecht verwijzen in de kosten van de procedure voor de derde kamer van beroep;

                  —

                  het EUIPO en de mogelijke andere partij in de huidige procedure verwijzen in alle kosten.

         Aangevoerd middel

                  —

                  schending van artikel 6, lid 1, en artikel 25, lid 1, onder d), van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad.


title: Zaak T-336/18: Beschikking van het Gerecht van 19 maart 2019 — Eagle IP/EUIPO — Consolidated Artists (LILLY e VIOLETTA)

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/61

      Beschikking van het Gerecht van 19 maart 2019 — Eagle IP/EUIPO — Consolidated Artists (LILLY e VIOLETTA)
      (Zaak T-336/18) (1)

      (2019/C 164/64)
      Procestaal: Engels
      De president van de Negende kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

         (1)  PB C 268 van 30.7.2018.


title: Zaak T-470/18: Beschikking van het Gerecht van 21 maart 2019 — Telenet/Commissie

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/61

      Beschikking van het Gerecht van 21 maart 2019 — Telenet/Commissie
      (Zaak T-470/18) (1)

      (2019/C 164/65)
      Procestaal: Engels
      De president van de Eerste kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

         (1)  PB C 364 van 8.10.2018.


title: Rectificatie van de mededeling in het Publicatieblad betreffende zaak T-45/19 (PB C 122 van 1.4.2019)

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/62

      Rectificatie van de mededeling in het Publicatieblad betreffende zaak T-45/19

         (
               Publicatieblad van de Europese Unie C 122 van 1 april 2019
            )

      (2019/C 164/66)
      Bladzijde 20, de mededeling in het PB in zaak T-45/19, Acron e.a./Commissie, dient te worden gelezen als volgt:

               „Beroep ingesteld op 24 januari 2019 – Acron e.a./Commissie

                  (Zaak T-45/19)

               (2019/C 164/66)
               Procestaal: Engels

                  Partijen

                  Verzoekende partijen: Acron PAO (Veliki Novgorod, Rusland), Dorogobuzh PAO (Dorogobuzh, Rusland), Acron Switzerland AG (Baar, Zwitserland) (vertegenwoordigers: T. De Meese, J. Stuyck en A. Nys, advocaten)

                  Verwerende partij: Europese Commissie

                  Conclusies

                           —

                           uitvoeringsbesluit (EU) 2018/1703 van de Commissie van 12 november 2018 nietig verklaren;

                           —

                           verweerster verwijzen in de kosten.

                  Middelen en voornaamste argumenten

               Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoeksters drie middelen aan.

                           1.

                           Eerste middel: verweerster is haar internationale verplichtingen niet nagekomen, zodat zij het Verdrag heeft geschonden, en zij heeft haar vaststelling dat de Russische Federatie de in het kader van de Wereldhandelsorganisatie (WTO) op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen, ontoereikend gemotiveerd.
                           Verzoeksters voeren aan dat verweerster de toetreding van de Russische Federatie tot de WTO niet in aanmerking heeft genomen als een omstandigheid die relevant is voor de wijziging in de berekening van de dumpingmarge van verzoeksters. Verweerster is verplicht om bij het tussentijds nieuw onderzoek betreffende de rechten die van toepassing zijn op de invoer van ammoniumnitraat, rekening te houden met de door de Russische Federatie gedane toezeggingen in verband met de gasprijs. Aangezien verweerster heeft betoogd dat de Russische Federatie niet in overeenstemming met haar eigen toetredingsprotocol heeft gehandeld, heeft zij zowel artikel VI van de Algemene Overeenkomst betreffende tarieven en handel als artikel II van de WTO-antidumpingovereenkomst geschonden. Dientengevolge is verweerster haar internationale verplichtingen niet nagekomen, zodat zij het Verdrag heeft geschonden.

                           2.

                           Tweede middel: verweerster heeft bij haar vaststelling dat de door verzoeksters aangevoerde wijziging van omstandigheden niet van blijvende aard was, een kennelijke beoordelingsfout gemaakt en die vaststelling ontoereikend gemotiveerd waardoor inbreuk is gemaakt op de rechten van verdediging van verzoeksters.

                                       —

                                       Verzoeksters stellen dat er in het kader van het tweede middel twee afzonderlijke gronden zijn voor nietigverklaring van het bestreden besluit. Beide gronden houden verband met de onjuiste gevolgtrekking dat de wijziging van omstandigheden niet van blijvende aard was.

                                       —

                                       Verweerster is hoe dan ook tekortgeschoten in de krachtens artikel 296 VWEU op haar rustende motiveringplicht, omdat zij het bestreden besluit niet op een duidelijke en ondubbelzinnige wijze heeft gemotiveerd.

                           3.

                           Derde middel: verweerster heeft artikel 19, lid 2, en artikel 20, lid 2, van verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad alsook de rechten van verdediging van verzoeksters geschonden en voor rechtsonzekerheid gezorgd door haar dumpingberekening niet over te leggen.

                                       —

                                       Verweerster heeft de eindberekening van de dumpingmarge niet aan verzoeksters meegedeeld, hoewel deze berekening ten grondslag lag aan de vaststellingen met betrekking tot de voortzetting en het bestaan van dumping, de blijvende aard van de wijziging van omstandigheden en de beëindiging van het gedeeltelijk tussentijds nieuw onderzoek. Indien verweerster de berekening had meegedeeld, zouden verzoeksters hun rechten in verband met de dumpingberekening en met de vaststellingen inzake dumping in hun geheel, ook als het gaat om het argument betreffende de berekeningsmethode die in het oorspronkelijke onderzoek is gehanteerd, doeltreffender hebben kunnen verdedigen, wat een aanzienlijke invloed had kunnen hebben op hun juridische situatie.

                                       —

                                       Verzoeksters stellen dat verweerster artikel 19, lid 2, en artikel 20, lid 2, van verordening 2016/1036 alsook hun rechten van verdediging en het rechtszekerheidsbeginsel heeft geschonden doordat zij hun geen relevante samenvatting van het tijdens het onderzoek verzamelde bewijsmateriaal heeft bezorgd, noch hun heeft meegedeeld op basis van welke overwegingen zij heeft voorgesteld hun antidumpingmarge te wijzigen. Verzoeksters voeren aan dat verweerster hun rechten van verdediging heeft geschonden en inbreuk heeft gemaakt op het rechtszekerheidsbeginsel door te weigeren haar berekening van de dumpingmarge aan hen te bezorgen.”.


title: Zaak T-135/15: Arrest van het Gerecht van 12 maart 2019 — Italië/Commissie („ELGF — Van financiering uitgesloten uitgaven — Uitgaven verricht door Italië — Tijdelijke regeling voor de herstructurering van de suikerindustrie — Verordening (EG) nr. 320/2006 — Verordening (EG) nr. 968/2006 — Verordening (EG) nr. 1290/2005 — Termijn van 24 maanden — Begrip „meerjarige maatregel” — Voorwaarden voor de toekenning van herstructureringssteun — Begrip „productie-installatie” — Kwalificaties van silos — Begrip„volledige ontmanteling” — Bijlage 2 bij document VI/5330/97 — Moeilijkheden bij de uitlegging van de Unieregeling — Loyale samenwerking — Gewettigd vertrouwen — Ne bis in idem — Slachtpremies — Voorlichtings- en afzetbevorderingsacties betreffende landbouwproducten — Laattijdige betalingen — Bewijs van het bestaan van bijzondere omstandigheden het beheer — Gelijke behandeling — Onjuiste vertaling in een van de taalversies van een Unieverordening — Toerekenbaarheid van de financiële correctie aan de lidstaat”)

text:
               29.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/41

      Arrest van het Gerecht van 12 maart 2019 — Italië/Commissie
      (Zaak T-135/15) (1)

      („ELGF - Van financiering uitgesloten uitgaven - Uitgaven verricht door Italië - Tijdelijke regeling voor de herstructurering van de suikerindustrie - Verordening (EG) nr. 320/2006 - Verordening (EG) nr. 968/2006 - Verordening (EG) nr. 1290/2005 - Termijn van 24 maanden - Begrip „meerjarige maatregel” - Voorwaarden voor de toekenning van herstructureringssteun - Begrip „productie-installatie” - Kwalificaties van silos - Begrip„volledige ontmanteling” - Bijlage 2 bij document VI/5330/97 - Moeilijkheden bij de uitlegging van de Unieregeling - Loyale samenwerking - Gewettigd vertrouwen - Ne bis in idem - Slachtpremies - Voorlichtings- en afzetbevorderingsacties betreffende landbouwproducten - Laattijdige betalingen - Bewijs van het bestaan van bijzondere omstandigheden het beheer - Gelijke behandeling - Onjuiste vertaling in een van de taalversies van een Unieverordening - Toerekenbaarheid van de financiële correctie aan de lidstaat”)
      (2019/C 148/37)
      Procestaal: Italiaans

         Partijen

         Verzoekende partij: Italiaanse Republiek (vertegenwoordigers: G. Palmieri, gemachtigde, bijgestaan door C. Colelli, avvocato dello Stato)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk D. Bianchi, P Ondrůšek en I. Galindo Martín, gemachtigden, vervolgens D. Bianchi en P Ondrůšek, gemachtigden)

         Interveniënten aan de zijde van verzoekende partij: Franse Republiek (vertegenwoordigers: D. Colas en S. Horrenberger, gemachtigden) en Hongarije (vertegenwoordigers: M. Z. Fehér en G. Koós, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot gedeeltelijke nietigverklaring van uitvoeringsbesluit (EU) 2015/103 van de Commissie van 16 januari 2015 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) (PB 2015, L 16, blz. 33), voor zover het betrekking heeft op bepaalde uitgaven die zijn verricht door de Italiaanse Republiek

         Dictum

                  1)

                     Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                     De Italiaanse Republiek zal haar eigen kosten en de kosten van de Europese Commissie dragen.

                  3)

                     De Franse Republiek en Hongarije zullen hun eigen kosten dragen.

         (1)  PB C 155 van 11.5.2015.


title: Zaak C-83/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Olt (Roemenië) op 5 februari 2019 — Asociația „Forumul Judecătorilor din România”/Inspecția Judiciară

text:
               3.6.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 187/31

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Olt (Roemenië) op 5 februari 2019 — Asociația „Forumul Judecătorilor din România”/Inspecția Judiciară
      (Zaak C-83/19)
      (2019/C 187/36)
      Procestaal: Roemeens

         Verwijzende rechter

      Tribunal Olt

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Asociația „Forumul Judecătorilor din România”

         Verwerende partij: Inspecția Judiciară

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Dient het bij beschikking 2006/928/EG van de Commissie van 13 december 2006 (1) ingestelde mechanisme voor samenwerking en toetsing te worden beschouwd als een handeling van een instelling van de Unie in de zin van artikel 267 VEU, die ter uitlegging kan worden voorgelegd aan het Hof van Justitie van de Europese Unie?

                  2)

                  Behoren de inhoud, de aard en de looptijd van het bij beschikking 2006/928/EG van de Commissie van 13 december 2006 ingestelde mechanisme voor samenwerking en toetsing tot de werkingssfeer van het Verdrag betreffende de toetreding van de Republiek Bulgarije en Roemenië tot de Europese Unie, dat op 25 april 2005 in Luxemburg door Roemenië is ondertekend? Zijn de vereisten die zijn geformuleerd in de in het kader van dat mechanisme opgestelde verslagen bindend voor Roemenië?

                  3)

                  Dient artikel 19, lid 1, tweede alinea, van het Verdrag betreffende de Europese Unie aldus te worden uitgelegd dat de lidstaten verplicht zijn de nodige maatregelen vast te stellen om daadwerkelijke rechtsbescherming op de onder het recht van de Unie vallende gebieden te verzekeren, waaronder waarborgen inzake een onpartijdige tuchtprocedure voor Roemeense rechters, om zo alle risico’s te vermijden van politieke inmenging in het verloop van dergelijke procedures, zoals de rechtstreekse benoeming door de regering van het bestuur van de Inspecția Judiciară (gerechtelijke inspectie, Roemenië), zelfs indien het om een voorlopige benoeming gaat?

                  4)

                  Dient artikel 2 van het Verdrag betreffende de Europese Unie aldus te worden uitgelegd dat de lidstaten bij procedures waarbij de regering het bestuur van de Inspecția Judiciară (gerechtelijke inspectie, Roemenië) rechtstreeks benoemt, zelfs indien het om een voorlopige benoeming gaat, gehouden zijn de beginselen van de rechtsstaat te eerbiedigen, welke beginselen ook worden genoemd in de verslagen die worden opgesteld in het kader van het bij beschikking 2006/928/EG van de Commissie van 13 december 2006 ingestelde mechanisme voor samenwerking en toetsing?

         (1)  Beschikking tot vaststelling van een mechanisme voor samenwerking en toetsing van de vooruitgang in Roemenië ten aanzien van specifieke ijkpunten op het gebied van de hervorming van het justitiële stelsel en de bestrijding van corruptie (PB 2006, L 354, blz. 56).


title: Zaak C-138/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesverwaltungsgericht Steiermark (Oostenrijk) op 20 februari 2019 — DY

text:
               3.6.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 187/33

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesverwaltungsgericht Steiermark (Oostenrijk) op 20 februari 2019 — DY
      (Zaak C-138/19)
      (2019/C 187/38)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Landesverwaltungsgericht Steiermark

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: DY

         Betrokken overheidsinstantie: Bezirkshauptmannschaft Hartberg-Fürstenfeld

         Andere partij in de procedure: Finanzpolizei

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Moeten artikel 56 VWEU en richtlijn 96/71/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 1996 betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers met het oog op het verrichten van diensten (1) en richtlijn 2014/67/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 inzake de handhaving van richtlijn 96/71/EG (2) aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale norm die bij inbreuken op formele verplichtingen in het kader van grensoverschrijdende tewerkstelling, zoals het niet ter beschikking stellen van de loonadministratie of het niet melden bij de centrale coördinatiedienst, voorziet in zeer hoge geldboeten, in het bijzonder in hoge minimumstraffen, die cumulatief per betrokken werknemer worden opgelegd?

                  2)

                  Indien de eerste vraag niet bevestigend wordt beantwoord:
                  Moeten artikel 56 VWEU alsmede richtlijn 96/71/EG en richtlijn 2014/67/EU aldus worden uitgelegd dat zij eraan in de weg staan dat zonder absolute bovengrens cumulatieve geldboeten worden opgelegd bij inbreuken op formele verplichtingen in het kader van grensoverschrijdende tewerkstelling?

                  3)

                  Moet artikel 56 VWEU aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling die ertoe verplicht in geval van een voortijdige beëindiging en/of onderbreking van de tijdelijke werkzaamheden in het gastland een wijziging aan de centrale coördinatiedienst te melden?

                  4)

                  Indien de derde vraag ontkennend wordt beantwoord:
                  Moet artikel 56 VWEU aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling die geen redelijke termijn bevat waarbinnen de wijziging moet zijn gemeld?

                  5)

                  Moeten artikel 56 VWEU en artikel 9 van richtlijn 2014/67/EU aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling waarin is bepaald dat met het nasturen binnen een redelijke termijn van geschikte en relevante documenten, niet wordt voldaan aan de eis om bewijsstukken te overleggen?

                  6)

                  Moeten artikel 56 VWEU en artikel 9 van richtlijn 2014/67/EU aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling waarin is bepaald dat buitenlandse dienstverleners meer bewijsstukken moeten overleggen dan de documenten die in artikel 9 van richtlijn 2014/67/EU staan vermeld, terwijl deze extra bewijsstukken — zoals salarisstrookjes, salarisafrekeningen, salarisregisters, loonbelastingverklaringen, aan- en afmelding, verzekeringsbewijs voor ziektekosten, overzichten van aanmeldingen en toeslagverrekeningen, documenten betreffende de salarisschaal alsmede getuigschriften — noch relevant noch geschikt zijn en in het nationale recht niet nader worden omschreven?

         (1)  PB 1997, L 18, blz. 1.

         (2)  Richtlijn 2014/67/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 inzake de handhaving van richtlijn 96/71/EG betreffende de terbeschikkingstelling van werknemers met het oog op het verrichten van diensten en tot wijziging van verordening (EU) nr. 1024/2012 betreffende de administratieve samenwerking via het Informatiesysteem interne markt (PB 2014, L 159, blz. 11).


title: Zaak T-558/18: Arrest van het Gerecht van 30 april 2019 — Lupu/EUIPO — Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam (Djili DS) („Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniebeeldmerk Djili DS — Ouder nationaal woordmerk DJILI — Relatieve weigeringsgrond — Geen verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder a) en b), van verordening (EU) 2017/1001”)

text:
               24.6.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 213/34

      Arrest van het Gerecht van 30 april 2019 — Lupu/EUIPO — Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam (Djili DS)
      (Zaak T-558/18) (1)

      („Uniemerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor Uniebeeldmerk Djili DS - Ouder nationaal woordmerk DJILI - Relatieve weigeringsgrond - Geen verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, onder a) en b), van verordening (EU) 2017/1001”)
      (2019/C 213/35)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Victor Lupu (Boekarest, Roemenië) (vertegenwoordiger: P. Acsinte, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: D. Gája en H. O’Neill, gemachtigden)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam (Dulovo, Bulgarije) (vertegenwoordiger: C-R. Romițan, advocaat)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 5 juni 2018 (zaak R 2391/2017-5) inzake een oppositieprocedure tussen Lupu en Djili Soy Dzhihangir Ibryam

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Victor Lupu wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 408 van 12.11.2018.


title: Zaak C-224/18: Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 2 mei 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny — Polen) — Budimex S.A./Minister Finansów (Prejudiciële verwijzing — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (btw) — Richtlijn 2006/112/EG — Artikel 66 — Belastbaar feit en verschuldigdheid van de belasting — Tijdstip waarop de dienst wordt verricht — Bouw- en montagewerkzaamheden — Inaanmerkingneming van het tijdstip van de in de dienstenovereenkomst voorziene oplevering en aanvaarding van de werkzaamheden)

text:
               1.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 220/7

      Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 2 mei 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny — Polen) — Budimex S.A./Minister Finansów
      (Zaak C-224/18) (1)

      (Prejudiciële verwijzing - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Richtlijn 2006/112/EG - Artikel 66 - Belastbaar feit en verschuldigdheid van de belasting - Tijdstip waarop de dienst wordt verricht - Bouw- en montagewerkzaamheden - Inaanmerkingneming van het tijdstip van de in de dienstenovereenkomst voorziene oplevering en aanvaarding van de werkzaamheden)
      (2019/C 220/09)
      Procestaal: Pools

         Verwijzende rechter

      Naczelny Sąd Administracyjny

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Budimex S.A.

         Verwerende partij: Minister Finansów

         Dictum

      Artikel 66, eerste alinea, onder c), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, zoals gewijzigd bij richtlijn 2010/45/EU van de Raad van 13 juli 2010, moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet ertegen verzet dat, wanneer de factuur voor de verrichte dienst niet of te laat wordt uitgereikt, de formele oplevering en aanvaarding van deze dienst wordt beschouwd als het tijdstip waarop deze dienst is verricht, wanneer — zoals in het hoofdgeding — de lidstaat bepaalt dat de belasting verschuldigd wordt bij het verstrijken van een termijn die ingaat op de dag waarop de dienst is verricht, voor zover, enerzijds, de formaliteit van oplevering en aanvaarding door de partijen is bedongen in de overeenkomst die hen bindt overeenkomstig contractuele bepalingen die de economische en commerciële realiteit in de sector van de dienstverrichting weergeven en, anderzijds, deze formaliteit overeenstemt met de materiële voltooiing van de dienst en definitief het bedrag van de verschuldigde tegenprestatie vastlegt, hetgeen de verwijzende rechter dient na te gaan.

         (1)  PB C 231 van 2.7.2018.


title: Zaak T-553/15: Arrest van het Gerecht van 8 mei 2019 — Export Development Bank of Iran/Raad („Niet-contractuele aansprakelijkheid — Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen ten aanzien van Iran — Bevriezing van tegoeden — Vergoeding van de door verzoekster beweerdelijk geleden schade ten gevolge van de plaatsing en handhaving van haar naam op de lijst van personen en entiteiten waarop de bevriezing van tegoeden en economische middelen van toepassing is — Bevoegdheid van het Gerecht — Voldoende gekwalificeerde schending van een rechtsregel die particulieren rechten toekent”)

text:
               1.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 220/31

      Arrest van het Gerecht van 8 mei 2019 — Export Development Bank of Iran/Raad
      (Zaak T-553/15) (1)

      („Niet-contractuele aansprakelijkheid - Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - Beperkende maatregelen ten aanzien van Iran - Bevriezing van tegoeden - Vergoeding van de door verzoekster beweerdelijk geleden schade ten gevolge van de plaatsing en handhaving van haar naam op de lijst van personen en entiteiten waarop de bevriezing van tegoeden en economische middelen van toepassing is - Bevoegdheid van het Gerecht - Voldoende gekwalificeerde schending van een rechtsregel die particulieren rechten toekent”)
      (2019/C 220/39)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Export Development Bank of Iran (Teheran, Iran) (vertegenwoordiger: J.-M. Thouvenin, advocaat)

         Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: V. Piessevaux en M. Bishop, gemachtigden)

         Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Aresu en R. Tricot, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 268 VWEU, strekkende tot vergoeding van de door verzoekster beweerdelijk geleden schade ten gevolge van de jegens haar genomen beperkende maatregelen

         Dictum

                  1)

                     Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                     Export Development Bank of Iran zal haar eigen kosten dragen en die van de Raad van de Europese Unie.

                  3)

                     De Europese Commissie zal haar eigen kosten dragen.

         (1)  PB C 398 van 30.11.2015.


title: Zaken T-516/16 en T-536/16: Arrest van het Gerecht van 30 april 2019 — Alvarez y Bejarano e.a./Commissie („Openbare dienst — Ambtenaren — Arbeidscontractanten — Herziening van het Statuut — Minder gunstige regeling op het gebied van de forfaitaire betaling van reiskosten en verhoging van de jaarlijkse verlofdagen met extra verlofdagen aan reisdagen — Verband tussen de toekenning van die voordelen en de status van buitenlander of ontheemde — Afschaffing van de vergoeding van de jaarlijkse reiskosten en van de reisdagen”)

text:
               1.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 220/31

      Arrest van het Gerecht van 30 april 2019 — Alvarez y Bejarano e.a./Commissie
      (Zaken T-516/16 en T-536/16) (1)

      („Openbare dienst - Ambtenaren - Arbeidscontractanten - Herziening van het Statuut - Minder gunstige regeling op het gebied van de forfaitaire betaling van reiskosten en verhoging van de jaarlijkse verlofdagen met extra verlofdagen aan reisdagen - Verband tussen de toekenning van die voordelen en de status van buitenlander of ontheemde - Afschaffing van de vergoeding van de jaarlijkse reiskosten en van de reisdagen”)
      (2019/C 220/40)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partijen: Maria Alvarez y Bejarano (Namen, België) en 11 andere verzoekende partijen wier namen zijn opgenomen in de bijlage bij het arrest (vertegenwoordigers: S. Orlandi en T. Martin, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk J. Currall en G. Gattinara, vervolgens G. Gattinara en F. Simonetti, gemachtigden)

         Interveniënten aan de zijde van verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: E. Taneva en M. Ecker, gemachtigden), Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: aanvankelijk M. Bauer en M. Veiga, vervolgens M. Bauer en R. Meyer, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoeken krachtens artikel 270 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van de besluiten om verzoekers met ingang van 1 januari 2014 geen reisdagen en de vergoeding van jaarlijkse reiskosten te geven om in verbinding te kunnen blijven met hun plaats van herkomst

         Dictum

                  1)

                     De zaken T-516/16 en T-536/16 worden gevoegd voor het arrest.

                  2)

                     De beroepen worden verworpen.

                  3)

                     Maria Alvarez y Bejarano en de andere ambtenaren en functionarissen van de Europese Commissie wier namen zijn opgenomen in de bijlage, worden verwezen in de kosten.

                  4)

                     De Raad van de Europese Unie en het Europees Parlement dragen elk hun eigen kosten.

         (1)  PB C 421 van 24.11.2014 (zaak aanvankelijk ingeschreven bij het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie onder nummer F-85/14 en op 1 september 2016 overgedragen aan het Gerecht van de Europese Unie)


title: Zaken T-523/16 en T-542/16: Arrest van het Gerecht van 30 april 2019 — Ardalic e.a./Raad („Openbare dienst — Ambtenaren — Arbeidscontractanten — Herziening van het Statuut — Minder gunstige regeling op het gebied van de forfaitaire betaling van reiskosten en verhoging van de jaarlijkse verlofdagen met extra verlofdagen aan reisdagen — Verband tussen de toekenning van die voordelen en de status van buitenlander of ontheemde — Afschaffing van de vergoeding van de jaarlijkse reiskosten en van de reisdagen”)

text:
               1.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 220/32

      Arrest van het Gerecht van 30 april 2019 — Ardalic e.a./Raad
      (Zaken T-523/16 en T-542/16) (1)

      („Openbare dienst - Ambtenaren - Arbeidscontractanten - Herziening van het Statuut - Minder gunstige regeling op het gebied van de forfaitaire betaling van reiskosten en verhoging van de jaarlijkse verlofdagen met extra verlofdagen aan reisdagen - Verband tussen de toekenning van die voordelen en de status van buitenlander of ontheemde - Afschaffing van de vergoeding van de jaarlijkse reiskosten en van de reisdagen”)
      (2019/C 220/41)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partijen: Jakov Ardalic (Brussel, België) en 11 andere verzoekende partijen wier namen zijn opgenomen in de bijlage bij het arrest (vertegenwoordigers: S. Orlandi en T. Martin, advocaten)

         Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: aanvankelijk M. Bauer en M. Veiga, vervolgens M. Bauer en R. Meyer, gemachtigden)

         Interveniënt aan de zijde van verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: E. Taneva en M. Ecker, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoeken krachtens artikel 270 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van de besluiten om verzoekers met ingang van 1 januari 2014 geen reisdagen en de vergoeding van jaarlijkse reiskosten te geven, zodat zij in verbinding kunnen blijven met hun plaats van herkomst

         Dictum

                  1)

                     De zaken T-523/16 en T-542/16 worden gevoegd voor het arrest.

                  2)

                     De beroepen worden verworpen.

                  3)

                     Jakov Ardalic en de andere ambtenaren en functionarissen van de Raad van de Europese Unie wier namen zijn opgenomen in de bijlage, worden verwezen in de kosten.

                  4)

                     Het Europees Parlement draagt zijn eigen kosten.

         (1)  PB C 448 van 15.12.2014 (zaak aanvankelijk ingeschreven bij het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie onder nummer F-100/14 en op 1 september 2016 overgedragen aan het Gerecht van de Europese Unie).


title: Zaak C-566/17: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 8 mei 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu — Polen) — Związek Gmin Zagłębia Miedziowego w Polkowicach/Szef Krajowej Administracji Skarbowej (Prejudiciële verwijzing — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (btw) — Richtlijn 2006/112/EG — Artikel 168, onder a) — Aftrek van de voorbelasting — Beginsel van btw-neutraliteit — Belastingplichtige die zowel economische activiteiten als niet-economische activiteiten verricht — Goederen en diensten verworven ten behoeve van zowel belastbare handelingen als niet-belastbare handelingen — Geen verdeelcriteria in de nationale regeling — Fiscaal legaliteitsbeginsel)

text:
               8.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 230/6

      Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 8 mei 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu — Polen) — Związek Gmin Zagłębia Miedziowego w Polkowicach/Szef Krajowej Administracji Skarbowej
      (Zaak C-566/17) (1)

      (Prejudiciële verwijzing - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Richtlijn 2006/112/EG - Artikel 168, onder a) - Aftrek van de voorbelasting - Beginsel van btw-neutraliteit - Belastingplichtige die zowel economische activiteiten als niet-economische activiteiten verricht - Goederen en diensten verworven ten behoeve van zowel belastbare handelingen als niet-belastbare handelingen - Geen verdeelcriteria in de nationale regeling - Fiscaal legaliteitsbeginsel)
      (2019/C 230/07)
      Procestaal: Pools

         Verwijzende rechter

      Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Związek Gmin Zagłębia Miedziowego w Polkowicach

         Verwerende partij: Szef Krajowej Administracji Skarbowej

         Dictum

      Artikel 168, onder a), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale praktijk waarbij de belastingplichtige een recht wordt toegekend op volledige aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde (btw) over goederen en diensten die door hem zijn verworven ten behoeve van zowel economische activiteiten, die belastbaar zijn, als niet-economische activiteiten, die buiten de werkingssfeer van de btw vallen, op grond dat de toepasselijke belastingregeling geen specifieke regels bevat inzake de criteria en methoden voor de verdeling aan de hand waarvan de belastingplichtige kan bepalen welk gedeelte van die betaalde voorbelasting verband houdt met zijn economische activiteiten en welk gedeelte met zijn niet-economische activiteiten.

         (1)  PB C 13 van 15.1.2018.


title: Zaak T-324/18: Arrest van het Gerecht van 8 mei 2019 — VI.TO./EUIPO — Bottega (Vorm van een gouden fles) („Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Driedimensionaal Uniemerk — Vorm van een gouden fles — Absolute weigeringsgronden — Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] — Onderscheidend vermogen — Artikel 7, lid 1, onder e), i) tot en met iii), van verordening nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder e), i) tot en met iii), van verordening 2017/1001]”)

text:
               8.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 230/41

      Arrest van het Gerecht van 8 mei 2019 — VI.TO./EUIPO — Bottega (Vorm van een gouden fles)
      (Zaak T-324/18) (1)

      („Uniemerk - Nietigheidsprocedure - Driedimensionaal Uniemerk - Vorm van een gouden fles - Absolute weigeringsgronden - Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] - Onderscheidend vermogen - Artikel 7, lid 1, onder e), i) tot en met iii), van verordening nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder e), i) tot en met iii), van verordening 2017/1001]”)
      (2019/C 230/51)
      Procestaal: Italiaans

         Partijen

         Verzoekende partij: Vinicola Tombacco (VI.TO.) Srl (Trebaseleghe, Italië) (vertegenwoordiger: L. Giove, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: S. Scardocchia en A. Folliard-Monguiral, gemachtigden)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Sandro Bottega (Colle Umberto, Italië) (vertegenwoordiger: R. Galli, advocaat)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 14 maart 2018 (zaak R 1036/2017-1) inzake een nietigheidsprocedure tussen VI.TO. en S. Bottega

         Dictum

                  1)

                     Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                     Vinicola Tombacco (VI.TO.) Srl wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 259 van 23.7.2018.


               11.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 233/7

      Beroep tegen Konkurrenten.no AS, ingesteld door de provincie Aust-Agder op 28 maart 2019
      (Zaak E-1/17 COSTS 2)
      (2019/C 233/06)
      Op 28 maart 2019 heeft de provincie Aust-Agder, vertegenwoordigd door Bjørnar Alterskjær en Amie Eliassen van Kluge Advokatfirma AS, Bryggegata 6, Postboks 1548 Vika, 0117 Oslo, Noorwegen, bij het EVA-Hof een beroep ingesteld tegen Konkurrenten.no AS.
      Verzoekster vraagt het Hof de volgende beschikking te geven:

                  1.

                  Het totaalbedrag van de door Konkurrenten.no AS aan de provincie Aust-Agder te betalen kosten is 403 430,92 NOK, omgerekend in euro tegen de officiële koersen van de Europese Centrale Bank op de dag van kennisgeving van de beschikking.

                  2.

                  Op dat bedrag is achterstandsrente verschuldigd vanaf de datum van kennisgeving van deze beschikking tot de datum van betaling; Het toepasselijke rentepercentage wordt berekend op basis van de rentevoet die door de Europese Centrale Bank voor haar basisherfinancieringstransacties wordt toegepast op de eerste kalenderdag van de maand waarin de betaling verschuldigd is, verhoogd met drie en een half procentpunten.

         Feiten en argumenten:

                  —

                  Konkurrenten.no AS heeft op 11 januari 2017 bij het EVA-Hof beroep ingesteld tegen Besluit nr. 179/15/COL van 7 mei 2015 van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA. Verzoekster verzocht te mogen tussenkomen in de zaak E-1/17, Konkurrenten.no AS/Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, welk verzoek op 12 juli 2017 bij beschikking van de voorzitter is ingewilligd.

                  —

                  Artikel 70, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het EVA-Hof luidt als volgt:

                     “In geval van geschil over de invorderbare kosten beslist het Hof op verzoek van de belanghebbende partij bij een beschikking, na kennis te hebben genomen van de opmerkingen van de wederpartij.”.

                  —

                  In zijn beschikking in zaak E-1/17 heeft het EVA-Hof Konkurrenten.no AS verwezen in de kosten van verzoekster.


title: Zaak C-770/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 8 december 2018 door Anikó Pint tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 9 oktober 2018 in zaak T-634/17, Pint/Commissie

text:
               15.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 238/3

      Hogere voorziening ingesteld op 8 december 2018 door Anikó Pint tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 9 oktober 2018 in zaak T-634/17, Pint/Commissie
      (Zaak C-770/18 P)
      (2019/C 238/04)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Rekwirante: Anikó Pint (vertegenwoordiger: D. Lázár, Rechtsanwalt)

         Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Hongarije
      Het Hof van Justitie van de Europese Unie (Tiende kamer) heeft bij beschikking van 21 mei 2019 de hogere voorziening kennelijk ongegrond verklaard en beslist dat rekwirante haar eigen kosten zal dragen.


title: Zaak T-631/16: Arrest van het Gerecht van 23 mei 2019 — Remag Metallhandel en Jaschinsky/Commissie („Niet-contractuele aansprakelijkheid — Antidumping — Aandringen van OLAF dat de lidstaten antidumpingrechten heffen over de invoer van siliciummetaal uit Taiwan zonder dat er bewijs is dat het siliciummetaal van Chinese oorsprong is — Verordening (EG) nr. 398/2004 en uitvoeringsverordening (EU) nr. 467/2010 — Causaal verband”)

text:
               15.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 238/15

      Arrest van het Gerecht van 23 mei 2019 — Remag Metallhandel en Jaschinsky/Commissie
      (Zaak T-631/16) (1)

      („Niet-contractuele aansprakelijkheid - Antidumping - Aandringen van OLAF dat de lidstaten antidumpingrechten heffen over de invoer van siliciummetaal uit Taiwan zonder dat er bewijs is dat het siliciummetaal van Chinese oorsprong is - Verordening (EG) nr. 398/2004 en uitvoeringsverordening (EU) nr. 467/2010 - Causaal verband”)
      (2019/C 238/18)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partijen: Remag Metallhandel GmbH (Steyr, Oostenrijk) en Werner Jaschinsky (St. Ulrich bei Steyr, Oostenrijk) (vertegenwoordiger: M. Lux, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Caeiros en A. Lewis, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 268 VWEU tot vergoeding van de schade die verzoekers stellen te hebben geleden doordat het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) de douaneautoriteiten van de lidstaten heeft verzocht om antidumpingrechten te heffen over leveringen van silicium dat van Taiwan naar de Europese Unie is uitgevoerd

         Dictum

                  1)

                     Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                     Remag Metallhandel GmbH en Werner Jaschinsky worden verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 392 van 24.10.2016.


title: Zaak T-837/17: Arrest van het Gerecht van 23 mei 2019 — Negru/EUIPO — Sky (SkyPrivate) („Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniebeeldmerk SkyPrivate — Ouder nationaal woordmerk SKY — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001”)

text:
               15.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 238/15

      Arrest van het Gerecht van 23 mei 2019 — Negru/EUIPO — Sky (SkyPrivate)
      (Zaak T-837/17) (1)

      („Uniemerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor Uniebeeldmerk SkyPrivate - Ouder nationaal woordmerk SKY - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001”)
      (2019/C 238/19)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Alexandru Negru (Iași, Roemenië) (vertegenwoordigers: aanvankelijk I.-M. Iliescu, vervolgens T. Protopopescu, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: J. Ivanauskas en H. O’Neill, gemachtigden)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Sky Ltd, voorheen Sky plc (Isleworth, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: K. Saliger, solicitor, en P. Roberts, QC)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 12 oktober 2017 (zaak R 349/2017-2) inzake een oppositieprocedure tussen Sky en A. Negru

         Dictum

                  1)

                     Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                     Alexandru Negru wordt verwezen in de kosten, met inbegrip van de kosten die Sky Ltd zijn opgekomen in de procedure voor de kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO).

         (1)  PB C 72 van 26.2.2018.


title: Zaak T-312/18: Arrest van het Gerecht van 23 mei 2019 — Dentsply De Trey/EUIPO — IDS (AQUAPRINT) („Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniewoordmerk AQUAPRINT — Oudere nationale woordmerken AQUACEM en oudere niet-ingeschreven nationale merken AQUACEM en AQUASIL — Relatieve weigeringsgronden — Ontbreken van verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 — Gebruik in het economisch verkeer van een teken met een meer dan alleen plaatselijke betekenis — Artikel 8, lid 4, van verordening 2017/1001 — Vordering wegens onrechtmatig gebruik van een benaming (action for passing off) — Geen misleidende voorstelling”)

text:
               15.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 238/16

      Arrest van het Gerecht van 23 mei 2019 — Dentsply De Trey/EUIPO — IDS (AQUAPRINT)
      (Zaak T-312/18) (1)

      („Uniemerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor Uniewoordmerk AQUAPRINT - Oudere nationale woordmerken AQUACEM en oudere niet-ingeschreven nationale merken AQUACEM en AQUASIL - Relatieve weigeringsgronden - Ontbreken van verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 - Gebruik in het economisch verkeer van een teken met een meer dan alleen plaatselijke betekenis - Artikel 8, lid 4, van verordening 2017/1001 - Vordering wegens onrechtmatig gebruik van een benaming (action for passing off) - Geen misleidende voorstelling”)
      (2019/C 238/20)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Dentsply De Trey GmbH (Konstanz, Duitsland) (vertegenwoordiger: S. Clark, solicitor)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: G. Sakalaite-Orlovskiene, J. Ivanauskas en H. O’Neill, gemachtigden)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: IDS SpA (Savona, Italië) (vertegenwoordigers: M. Andreolini en F. Andreolini, advocaten)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 26 februari 2018 (zaak R 1438/2017-2) inzake een oppositieprocedure tussen Dentsply De Trey en IDS

         Dictum

                  1)

                     Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                     Dentsply De Trey GmbH wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 240 van 9.7.2018.


title: Zaak C-420/18: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 13 juni 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Gerechtshof ’s-Hertogenbosch — Nederland) — IO/Inspecteur van de rijksbelastingdienst (Prejudiciële verwijzing — Belasting over de toegevoegde waarde (btw) — Richtlijn 2006/112/EG — Artikelen 9 en 10 — Belastingplichtige — „Zelfstandig” verrichte economische activiteit — Begrip — Werkzaamheden als lid van de raad van commissarissen van een stichting)

text:
               5.8.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 263/19

      Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 13 juni 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Gerechtshof ’s-Hertogenbosch — Nederland) — IO/Inspecteur van de rijksbelastingdienst
      (Zaak C-420/18) (1)

      (Prejudiciële verwijzing - Belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Richtlijn 2006/112/EG - Artikelen 9 en 10 - Belastingplichtige - „Zelfstandig” verrichte economische activiteit - Begrip - Werkzaamheden als lid van de raad van commissarissen van een stichting)
      (2019/C 263/23)
      Procestaal: Nederlands

         Verwijzende rechter

      Gerechtshof ’s-Hertogenbosch

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: IO

         Verwerende partij: Inspecteur van de rijksbelastingdienst

         Dictum

      De artikelen 9 en 10 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, moeten aldus worden uitgelegd dat een lid van de raad van commissarissen van een stichting, zoals verzoeker in het hoofdgeding — die wat de uitoefening van zijn werkzaamheden als lid van die raad betreft weliswaar op geen enkele wijze hiërarchisch ondergeschikt is ten aanzien van het bestuursorgaan of de raad van commissarissen van die stichting, doch noch in eigen naam, noch voor eigen rekening, noch onder zijn eigen verantwoordelijkheid handelt, maar handelt voor rekening en onder de verantwoordelijkheid van diezelfde raad, en evenmin het economische bedrijfsrisico draagt, aangezien hij een vaste vergoeding ontvangt die niet afhankelijk is van zijn deelname aan vergaderingen of van zijn feitelijk gewerkte uren —, niet zelfstandig een economische activiteit verricht.

         (1)  PB C 319 van 10.9.2018


title: Zaak C-505/18: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 13 juni 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État — Frankrijk) — Copebi SCA/Etablissement national des produits de l'agriculture et de la mer (FranceAgriMer) (Prejudiciële verwijzing — Staatssteun — Beschikking 2009/402/EG — Door de Franse Republiek ten uitvoer gelegde noodplannen in de groente- en fruitsector — Vaststelling van de onverenigbaarheid van de steun — Terugvorderingsbevel — Werkingssfeer van de beschikking — Economische landbouwcomités)

text:
               5.8.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 263/20

      Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 13 juni 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État — Frankrijk) — Copebi SCA/Etablissement national des produits de l'agriculture et de la mer (FranceAgriMer)
      (Zaak C-505/18) (1)

      (Prejudiciële verwijzing - Staatssteun - Beschikking 2009/402/EG - Door de Franse Republiek ten uitvoer gelegde noodplannen in de groente- en fruitsector - Vaststelling van de onverenigbaarheid van de steun - Terugvorderingsbevel - Werkingssfeer van de beschikking - Economische landbouwcomités)
      (2019/C 263/25)
      Procestaal: Frans

         Verwijzende rechter

      Conseil d’État

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Copebi SCA

         Verwerende partij: Etablissement national des produits de l'agriculture et de la mer (FranceAgriMer)

         In tegenwoordigheid van: Ministre de l’Agriculture et de l’Alimentation

         Dictum

      Beschikking 2009/402/EG van de Commissie van 28 januari 2009 betreffende de in Frankrijk ten uitvoer gelegde noodplannen („plans de campagne”) in de groente- en fruitsector dient aldus te worden uitgelegd dat zij ziet op de steun die het Office national interprofessionnel des fruits, des légumes et de l’horticulture (Oniflhor) heeft uitgekeerd aan het comité économique bigarreau industrie (CEBI), en die de producentengroeperingen-leden van dit comité hebben toegekend aan de industriële knapkersproducenten, ook al behoort dat comité niet tot de acht economische landbouwcomités die in die beschikking worden vermeld, en ook al werd de betrokken steun, in tegenstelling tot het in de beschikking beschreven financieringsmechanisme, enkel met subsidies van Oniflhor gefinancierd en niet ook met vrijwillige bijdragen van de producenten.

         (1)  PB C 364 van 8.10.2018.


title: Gevoegde zaken C-508/18 en C-82/19 PPU: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 27 mei 2019 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court en de High Court — Ierland) — Tenuitvoerlegging van Europese aanhoudingsbevelen uitgevaardigd tegen OG (C-508/18) en PI (C-82/19 PPU) (Prejudiciële verwijzing — Prejudiciële spoedprocedure — Politiële en justitiële samenwerking in strafzaken — Europees aanhoudingsbevel — Kaderbesluit 2002/584/JBZ — Artikel 6, lid 1 — Begrip „uitvaardigende rechterlijke autoriteit” — Europees aanhoudingsbevel uitgevaardigd door het openbaar ministerie van een lidstaat — Status — Bestaan van een verhouding van ondergeschiktheid ten opzichte van een orgaan van de uitvoerende macht — Individuele instructiebevoegdheid van de minister van Justitie — Geen waarborg van onafhankelijkheid)

text:
               5.8.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 263/21

      Arrest van het Hof (Grote kamer) van 27 mei 2019 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court en de High Court — Ierland) — Tenuitvoerlegging van Europese aanhoudingsbevelen uitgevaardigd tegen OG (C-508/18) en PI (C-82/19 PPU)
      (Gevoegde zaken C-508/18 en C-82/19 PPU) (1)

      (Prejudiciële verwijzing - Prejudiciële spoedprocedure - Politiële en justitiële samenwerking in strafzaken - Europees aanhoudingsbevel - Kaderbesluit 2002/584/JBZ - Artikel 6, lid 1 - Begrip „uitvaardigende rechterlijke autoriteit” - Europees aanhoudingsbevel uitgevaardigd door het openbaar ministerie van een lidstaat - Status - Bestaan van een verhouding van ondergeschiktheid ten opzichte van een orgaan van de uitvoerende macht - Individuele instructiebevoegdheid van de minister van Justitie - Geen waarborg van onafhankelijkheid)
      (2019/C 263/26)
      Procestaal: Engels

         Verwijzende rechters

      Supreme Court, High Court (Ierland)

         Partijen in de hoofdgedingen

      OG (C-508/18), PI (C-82/19 PPU)

         Dictum

                  1)

                  De zaken C-508/18 en C-82/19 PPU worden voor het arrest gevoegd.

                  2)

                  Het begrip „uitvaardigende rechterlijke autoriteit” in de zin van artikel 6, lid 1, van kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299/JBZ van de Raad van 26 februari 2009, moet aldus worden uitgelegd dat het geen betrekking heeft op de openbare ministeries van een lidstaat die het risico lopen dat zij in een individueel geval rechtstreeks of indirect worden aangestuurd door of instructies ontvangen van de uitvoerende macht, zoals een minister van Justitie, in het kader van de vaststelling van een besluit over de uitvaardiging van een Europees aanhoudingsbevel.

         (1)  PB C 364 van 8.10.2018.

         PB C 122 van 1.4.2019.


title: Zaak C-509/18: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 27 mei 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court — Ierland) — Tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel tegen PF (Prejudiciële verwijzing — Politiële en justitiële samenwerking in strafzaken — Europees aanhoudingsbevel — Kaderbesluit 2002/584/JBZ — Artikel 6, lid 1 — Begrip „uitvaardigende rechterlijke autoriteit” — Europees aanhoudingsbevel uitgevaardigd door de procureur-generaal van een lidstaat — Status — Waarborg van onafhankelijkheid)

text:
               5.8.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 263/22

      Arrest van het Hof (Grote kamer) van 27 mei 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court — Ierland) — Tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel tegen PF
      (Zaak C-509/18) (1)

      (Prejudiciële verwijzing - Politiële en justitiële samenwerking in strafzaken - Europees aanhoudingsbevel - Kaderbesluit 2002/584/JBZ - Artikel 6, lid 1 - Begrip „uitvaardigende rechterlijke autoriteit” - Europees aanhoudingsbevel uitgevaardigd door de procureur-generaal van een lidstaat - Status - Waarborg van onafhankelijkheid)
      (2019/C 263/27)
      Procestaal: Engels

         Verwijzende rechter

      Supreme Court

         Partijen in het hoofdgeding

      PF

         Dictum

      Het begrip „uitvaardigende rechterlijke autoriteit” in de zin van artikel 6, lid 1, van kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299/JBZ van de Raad van 26 februari 2009, dient aldus te worden uitgelegd dat het betrekking heeft op de procureur-generaal van een lidstaat die, terwijl hij structureel onafhankelijk is van de rechterlijke macht, bevoegd is voor de strafrechtelijke vervolging en wiens status in deze lidstaat zijn onafhankelijkheid waarborgt ten opzichte van de uitvoerende macht in het kader van de uitvaardiging van een Europees aanhoudingsbevel.

         (1)  PB C 364 van 8.10.2018.


title: Zaak C-10/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunalul București (Roemenië) op 3 januari 2019 — Wilo Salmson France SAS/Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București, Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București — Administrația Fiscală pentru Contribuabili Nerezidenți

text:
               5.8.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 263/23

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunalul București (Roemenië) op 3 januari 2019 — Wilo Salmson France SAS/Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București, Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București — Administrația Fiscală pentru Contribuabili Nerezidenți
      (Zaak C-10/19)
      (2019/C 263/28)
      Procestaal: Roemeens

         Verwijzende rechter

      Tribunalul București

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Wilo Salmson France SAS

         Verwerende partijen: Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București, Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București — Administrația Fiscală pentru Contribuabili Nerezidenți
      Bij beschikking van 5 juni 2019 heeft het Hof (Tiende kamer) het verzoek om een prejudiciële beslissing kennelijk niet-ontvankelijk verklaard.


title: Zaak C-142/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 19 februari 2019 door Dovgan GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 13 december 2018 in zaak T-830/16, Monolith Frost GmbH/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

text:
               5.8.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 263/23

      Hogere voorziening ingesteld op 19 februari 2019 door Dovgan GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 13 december 2018 in zaak T-830/16, Monolith Frost GmbH/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)
      (Zaak C-142/19 P)
      (2019/C 263/29)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Rekwirante: Dovgan GmbH (vertegenwoordiger: C. Rohnke, Rechtsanwalt)

         Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie, Monolith Frost GmbH

         Conclusies

                  —

                  het arrest van de Eerste kamer van het Gerecht van de Europese Unie van 13 december 2018 (zaak T-830/16) vernietigen;

                  —

                  bijgevolg het beroep verwerpen.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Rekwirante voert schendingen van het Unierecht en een onjuiste opvatting van het bewijs aan.

                     1.

                     Onjuiste opvatting van het bewijs

                  In tegenstelling tot wat het Gerecht in punt 55 van het bestreden arrest heeft opgemerkt, heeft het Amtsgericht Köln (rechter in eerste aanleg Keulen, Duitsland) niet vastgesteld dat een aanzienlijk deel van de Duitse bevolking Russisch spreekt.
                  In tegenstelling tot wat het Gerecht in punt 64 van het bestreden arrest heeft gesteld, heeft de kamer van beroep het oordeel van de nietigheidsafdeling van het EUIPO, volgens hetwelk „пломбир” [plombir] ten tijde van de voormalige USSR werd gebruikt om een soort roomijs aan te duiden, ter discussie gesteld.

                     2.

                     Schending van artikel 85, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht

                  Het Gerecht heeft artikel 85, lid 3, van zijn Reglement voor de procesvoering geschonden, door ten onrechte de door interveniënte overgelegde beslissing van het Bundesgerichtshof van 6 juli 2017 niet in aanmerking te nemen. Dat deze beslissing pas gedurende de mondelinge behandeling werd overgelegd, was gerechtvaardigd gezien de datum van de beslissing. Bovendien ging het om tegenbewijs in de zin van artikel 92, lid 7, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht.

                     3.

                     Schending van artikel 85, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht

                  Het Gerecht heeft zich in punt 69 van het bestreden arrest ten onrechte gebaseerd op bijlagen K 16 en K 17 van verzoekster. Verzoekster heeft deze bijlagen te laat ingediend, waardoor zij overeenkomstig artikel 85, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering niet meer in aanmerking hadden mogen worden genomen.

                     4.

                     Schending van de motiveringsplicht

                  Het bestreden arrest is ontoereikend gemotiveerd wat de aanname van het Gerecht betreft dat een aanzienlijk deel van de burgers in de Baltische staten de betekenis van het Russische woord „пломбир” kennen. In het bijzonder is niet aangetoond dat het gaat om een woord dat tot de basiswoordenschat behoort en dat ook begrepen wordt door personen die Russisch niet als moedertaal hebben.
                  In het bestreden arrest (met name de punten 64 en 65) wordt ook onvoldoende gemotiveerd waarom „пломбир” in de voormalige USSR geen fantasie- of merknaam betrof.
                  Tot slot wordt in het bestreden arrest (punt 66) niet uiteengezet waarom de loutere vermelding van een benaming in de GOST-standaard tot de conclusie leidt dat het gaat om een „gebruikelijke term” in het Russisch en waarom het publiek in de Europese Unie deze standaard zou moeten kennen.


title: Zaak C-267/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Trgovački sud u Zagrebu (Kroatië) op 28 maart 2019 — PARKING d.o.o./SAWAL d.o.o.

text:
               5.8.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 263/25

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Trgovački sud u Zagrebu (Kroatië) op 28 maart 2019 — PARKING d.o.o./SAWAL d.o.o.
      (Zaak C-267/19)
      (2019/C 263/30)
      Procestaal: Kroatisch

         Verwijzende rechter

      Trgovački sud u Zagrebu

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: PARKING d.o.o.

         Verwerende partij: SAWAL d.o.o.

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Is een bepaling van nationaal recht, te weten artikel 1 van de Ovršni zakon (wet inzake de gedwongen executie, bekendgemaakt in de Narodne novine nrs. 112/12, 25/13, 93/14, 55/16 en 73/17), die notarissen de bevoegdheid verleent om op basis van een bewijskrachtig document door middel van het uitvaardigen van een bevel tot executie — als executoriale titel — zonder uitdrukkelijke toestemming van de schuldenaar, een in Kroatië gevestigde rechtspersoon, over te gaan tot gedwongen invordering van schulden, in overeenstemming met artikel 6, lid 1, EVRM en artikel 18 VWEU, gelet op de arresten van het Hof van Justitie in de zaken C-484/15 en C-551/15?

                  2)

                  Kan de uitlegging die is gegeven in de arresten van het Hof van Justitie van 9 maart 2017, Zulfikarpašić (C-484/15, EU:2017:199) en Pula Parking (C-551/15, EU:2017:193) worden toegepast in de hierboven uiteengezette zaak Povrv-1614/2018, waarvan de verwijzende rechter kennis dient te nemen, en meer in het bijzonder, moet verordening nr. 1215/2012 aldus worden uitgelegd dat de notarissen in Kroatië, wanneer zij optreden in het kader van de bevoegdheden die hun door het nationale recht zijn toebedeeld in procedures van gedwongen executie op basis van een „bewijskrachtig document”, waarin de verwerende partijen in de executieprocedure in andere lidstaten van de Europese Unie gevestigde rechtspersonen zijn, niet onder het begrip „gerecht” in de zin van die verordening vallen?


title: Zaak C-453/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 13 juni 2019 door Deutsche Lufthansa AG tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer — uitgebreid) van 12 april 2019 in zaak T-492/15, Deutsche Lufthansa AG/Europese Commissie

text:
               5.8.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 263/33

      Hogere voorziening ingesteld op 13 juni 2019 door Deutsche Lufthansa AG tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer — uitgebreid) van 12 april 2019 in zaak T-492/15, Deutsche Lufthansa AG/Europese Commissie
      (Zaak C-453/19 P)
      (2019/C 263/39)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Rekwirante: Deutsche Lufthansa AG (vertegenwoordiger: A Martin-Ehlers, Rechtsanwalt)

         Andere partij in de procedure: Europese Commissie, Land Rheinland-Pfalz, Ryanair DAC

         Conclusies

                  —

                  vaststellen dat het beroep ontvankelijk en gegrond was, voor zover verzoekster tegen maatregel nr. 12 (Betaling aan de kapitaalreserve van FFHG (1)) was opgekomen met het argument dat met deze maatregel exploitatiesteun aan FFHG wordt gefinancierd;

                  —

                  voor het overige het arrest van het Gerecht van 12 april 2019 in zaak T-492/15 vernietigen;

                  —

                  het in eerste aanleg geformuleerde verzoek toewijzen en het daaraan ten gronde liggende besluit SA 21121 van de Commissie van 1 oktober 2014 (2) (met uitzondering van maatregel nr. 12, voor zover deze maatregel voor de betaling van exploitatiesteun aan FFHG is gebruikt) nietig verklaren;

                  —

                  subsidiair, de zaak voor afdoening terugverwijzen naar het Gerecht, en

                  —

                  de Commissie verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Rekwirante voert ter ondersteuning van haar hogere voorziening in wezen de volgende middelen aan:
      Individuele steunmaatregelen ten aanzien waarvan een onderzoeksprocedure is ingeleid:

                  —

                  Rekwirante was reeds op grond van het arrest COFAZ (3) individueel geraakt en daarom bevoegd om beroep in te stellen. Dit is het geval omdat de Commissie wezenlijke feitelijke elementen en bijkomende voordelen buiten beschouwing heeft gelaten, ofschoon rekwirante de Commissie deze maatregelen had meegedeeld. Derhalve heeft de Commissie de procedurele rechten van rekwirante geschonden.

                  —

                  Indien de zogenoemde Mory-rechtspraak (4) wordt toegepast, had subsidiair het eerste alternatief moeten worden toegepast. Wegens de schending van rekwirantes procedurele rechten kan niet worden gesteld dat de Commissie een behoorlijke onderzoeksprocedure heeft uitgevoerd. Ook in dit geval is rekwirante individueel geraakt en daarom bevoegd om beroep in te stellen.

                  —

                  Subsidiair is het beroep ook ontvankelijk indien het tweede alternatief van de zogenoemde Mory-rechtspraak wordt toegepast, op grond waarvan rekwirante moet aantonen daar haar marktpositie door de steun merkbaar is aangetast. In dit geval is er namelijk sprake van een omkering van de bewijslast, of althans een versoepeling van de bewijslast ten gunste van rekwirante, aangezien de Commissie de bij haar bekende feiten op willekeurige wijze buiten beschouwing heeft gelaten. Enkel subsidiair wordt gesteld dat rekwirante een dergelijke merkbare aantasting ook heeft aangetoond. De andersluidende juridische beoordeling van het Gerecht wijkt af van de rechtspraak van het Hof en is gebaseerd op een verkeerde juridische beoordeling van de betrokken markt. In dit verband geeft het Gerecht een verdraaide en beperkte voorstelling van de feiten die door zowel rekwirante als de Commissie zijn aangedragen, verandert het de inhoud van het bestreden besluit en schendt het de regels inzake de bewijslast.

            Steunregelingen:

                  —

                  Volgens rekwirante was het beroep ook in het geval van de steunregelingen ontvankelijk op grond van het „Montessori”-arrest (5).

            Individuele steun zonder onderzoeksprocedure:

                  —

                  In het geval van de individuele steun zonder onderzoeksprocedure diende het beroep in ieder geval op grond van het eerste alternatief van de Mory-rechtspraak ontvankelijk te worden verklaard, aangezien de Commissie dienaangaande geen diepgaande onderzoeksprocedure heeft ingeleid.

         (1)  Flughafen Frankfurt-Hahn GmbH.

         (2)  Besluit (EU) 2016/789 betreffende de door Duitsland ten uitvoer gelegde staatssteun SA 21121 (C-29/08) (ex NN 54/07) met betrekking tot de financiering van luchthaven Frankfurt-Hahn en de financiële betrekkingen tussen de luchthaven en Ryanair (PB 2016, L 134, blz. 46).

         (3)  Arrest van het Hof van 12 juli 1990, Société CdF Chimie azote et fertilisants SA en Société chimique de la Grande Paroisse (SCGP) SA/Commissie (C-169/84, ECLI:EU:C:1990:301).

         (4)  Arrest van het Hof van 17 september 2015, Mory SA e.a./Europese Commissie (C-33/14 P, ECLI:EU:C:2015:609).

         (5)  Arrest van het Hof van 6 november 2018, Scuola Elementare Maria Montessori Srl e.a. (C-622/16 P–C-624/16 P, ECLI:EU:C:2018:873).


title: Zaak T-347/19: Beroep ingesteld op 10 juni 2019 — Falqui/Parlement

text:
               5.8.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 263/54

      Beroep ingesteld op 10 juni 2019 — Falqui/Parlement
      (Zaak T-347/19)
      (2019/C 263/61)
      Procestaal: Italiaans

         Partijen

         Verzoekende partij: Enrico Falqui (Firenze, Italië) (vertegenwoordigers: F. Sorrentino en A. Sandulli, advocaten)

         Verwerende partij: Europees Parlement

         Conclusies

      Verzoeker verzoekt het Gerecht de bestreden nota nietig te verklaren en het Europees Parlement te veroordelen hem de bedragen te betalen die tijdens de procedure ten onrechte zijn ingehouden.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Het onderhavige beroep is gericht tegen nota nr. D(2019) 14406 van het Directoraat-Generaal Financiën van het Europees Parlement van 11 april 2019 betreffende de nieuwe vaststelling van het pensioen dat hij als voormalig lid van het Europees Parlement geniet.
      Ter onderbouwing van zijn beroep voert verzoeker drie middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel: schending van het besluit van het Bureau van het Voorzitterschap van het Europees Parlement van 19 mei en 9 juli 2008 houdende „Maatregelen ter uitvoering van het Statuut van de leden van het Europees Parlement”

                              —

                              Met dit middel voert verzoeker aan dat, gelet op het feit dat overeenkomstig artikel 75, lid 2, van het besluit van 19 mei en 9 juli 2008 houdende „Maatregelen ter uitvoering van het Statuut van de leden van het Europees Parlement” de vóór de datum van inwerkingtreding van het Statuut verworven ouderdomspensioenrechten „verworven blijven”, de verwijzing in de destijds toepasselijke zogenoemde ouderdomspensioenregeling naar de nationale regeling moet worden beschouwd als een kruisverwijzing (naar de op dat tijdstip toepasselijke regeling), aangezien de pensioenrechten die voormalige leden van het Europees Parlement vóór de inwerkingtreding van het Statuut hebben verworven, niet vatbaar zijn voor wijziging door latere regelingen.

                  2.

                  Tweede middel: het Europees Parlement had een ongeldige nationale regeling niet mogen toepassen

                              —

                              Verzoeker stelt in dit verband dat de bij besluit nr. 14/2018 van het Ufficio di presidenza della Camera dei deputati italiana (Bureau van het Voorzitterschap van de Italiaanse Tweede Kamer) ingevoerde regeling — in het licht van de Italiaanse rechtsorde — ongeldig is.

                              —

                              De Camera eiste namelijk dat de levenslange toelagen ten gunste van voormalige Tweede Kamerleden zouden worden herberekend door het zogenoemde bijdragesysteem ook toe te passen op de toelagen die in tijdvakken vóór 2012 waren verworven, welke aan alle werknemers uit de publieke en de private sector waren uitgekeerd op basis van een pro-ratasysteem, en zelfs op de toelagen die in tijdvakken vóór 1996 waren verworven, welke aan alle werknemers uit de publieke en de private sector waren uitgekeerd op basis van een zuiver betalingssysteem. Om het bijdragesysteem retroactief ook toe te passen ten aanzien van periodes waarin het in Italië nog niet bestond, heeft de Camera een verdraaid en irrationeel berekeningssysteem zonder actuariële basis vastgesteld.

                              —

                              De betrokken hervorming is overigens ook onwettig daar de aangelegenheid van de levenslange toelagen voor parlementsleden, althans de fundamentele aspecten daarvan, moet worden geregeld bij wet en niet in een reglement van orde (artikel 69 van de Italiaanse Grondwet).

                              —

                              Bovendien doet die hervorming afbreuk aan het gewettigd vertrouwen dat de voormalige Tweede Kamerleden mogen stellen in de stabiliteit van hun pensioen en is zij daarmee in strijd met het beginsel van bescherming van het vertrouwen, dat ook in de Italiaanse rechtsorde een algemeen beginsel vormt.

                  3.

                  Derde middel: onrechtmatige toepassing door het Europees Parlement van een nationale regeling die in strijd is met de grondbeginselen van de rechtsorde van de Unie en in de eerste plaats met het beginsel van bescherming van het vertrouwen. Schending van het beginsel van voorrang van het Unierecht.

                              —

                              Met dit middel betoogt verzoeker dat de hervorming van de levenslange toelagen voor voormalige leden van de Italiaanse Tweede Kamer, door het bedrag van die toelagen ex post op onvoorzienbare wijze, abrupt en zonder adequate vrijwaringsclausules opnieuw vast te stellen, een grove schending van het beginsel van gewettigd vertrouwen vormt, dat een van de grondbeginselen van de Europese rechtsorde is.

                              —

                              Om die reden kon die hervorming niet worden toegepast door het Europees Parlement: volgens de algemene beginselen die van toepassing zijn op de verhoudingen tussen rechtsordes, stoot de toepassing van regels uit een bepaalde rechtsorde in een andere rechtsorde ingevolge verwijzing (een dynamische verwijzing of een kruisverwijzing als in casu) op een duidelijke tegenvoorwaarde: aan een verwijzing kan geen gevolg worden gegeven wanneer de regel uit de rechtsorde van herkomst in strijd is met de grondbeginselen van de rechtsorde van bestemming. Bovendien dient een nationale regeling die in strijd is met een Europese bepaling, wegens de voorrang van het Europees recht — dat het kernbeginsel van de Unie vormt —, buiten toepassing te worden gelaten om een eenvormige bescherming van de burgers door het Europees recht op het gehele grondgebied van de Europese Unie te waarborgen.


title: Zaak T-348/19: Beroep ingesteld op 10 juni 2019 — Poggiolini/Parlement

text:
               5.8.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 263/56

      Beroep ingesteld op 10 juni 2019 — Poggiolini/Parlement
      (Zaak T-348/19)
      (2019/C 263/62)
      Procestaal: Italiaans

         Partijen

         Verzoekende partij: Danilo Poggiolini (Rome, Italië) (vertegenwoordigers: F. Sorrentino en A. Sandulli, advocaten)

         Verwerende partij: Europees Parlement

         Conclusies

      Verzoeker verzoekt het Gerecht de bestreden nota nietig te verklaren en het Europees Parlement te veroordelen hem de bedragen te betalen die tijdens de procedure ten onrechte zijn ingehouden.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Het onderhavige beroep is gericht tegen nota nr. D(2019) 14435 van het Directoraat-Generaal Financiën van het Europees Parlement van 11 april 2019 betreffende de nieuwe vaststelling van het pensioen dat hij als voormalig lid van het Europees Parlement geniet.
      De middelen en voornaamste argumenten zijn vergelijkbaar met die welke zijn aangevoerd in zaak T-347/19, Falqui/Europees Parlement.


title: Zaak T-360/19: Beroep ingesteld op 14 juni 2019 — Jalkh/Parlement

text:
               5.8.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 263/60

      Beroep ingesteld op 14 juni 2019 — Jalkh/Parlement
      (Zaak T-360/19)
      (2019/C 263/66)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Jean-François Jalkh (Gretz-Armainvilliers, Frankrijk) (vertegenwoordiger: F. Wagner, advocaat)

         Verwerende partij: Europees Parlement

         Conclusies

                  —

                  de wetgevingsresolutie van het Europees Parlement van 16 april 2019 over het voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot wijziging van verordening (EU, Euratom) nr. 883/2013 betreffende onderzoeken door het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) wat betreft samenwerking met het Europees Openbaar Ministerie en de doeltreffendheid van de onderzoeken van OLAF [COM(2018)0338 — C8-0214/2018 — 2018/0170(COD)] nietig verklaren;

                  —

                  het Europees Parlement verwijzen in alle kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker vier middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel: schending van de artikelen 7 en 8 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, doordat de bestreden resolutie het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) in staat stelt om toegang te krijgen tot persoonlijke informatie, wat in strijd is met het recht op eerbiediging van het privé-leven en het recht op bescherming van persoonsgegevens.

                  2.

                  Tweede middel: schending van de artikelen 8 en 9 van protocol (nr. 7) betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie, doordat de bestreden resolutie OLAF in staat stelt om de parlementaire immuniteit van de leden van het Parlement te omzeilen.

                  3.

                  Derde middel: schending van artikel 5 van het Reglement van het Europees Parlement, en van artikel 4 van het Statuut van de leden van het Europees Parlement. Verzoeker stelt dat de bestreden resolutie OLAF in staat stelt om de parlementaire immuniteit van de leden van het Parlement te omzeilen en om toegang te verkrijgen tot documenten die niet van het Europees Parlement uitgaan.

                  4.

                  Vierde middel: schending van artikel 6 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, doordat de bestreden resolutie de rechten van verdediging van de leden van het Parlement schendt.


title: Zaak T-361/19: Beroep ingesteld op 16 juni 2019 — CF/Parlement

text:
               5.8.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 263/61

      Beroep ingesteld op 16 juni 2019 — CF/Parlement
      (Zaak T-361/19)
      (2019/C 263/67)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: CF (vertegenwoordiger: A. Daoût, advocaat)

         Verwerende partij: Europees Parlement

         Conclusies

                  —

                  de bestreden besluiten nietig verklaren;

                  —

                  gelasten dat de door de bestreden besluiten veroorzaakte financiële en immateriële schade wordt vergoed, of aan verzoekster provisioneel 50 000 EUR toekennen;

                  —

                  het Europees Parlement verwijzen in alle kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep tot nietigverklaring van twee besluiten van de voorzitter van het Europees Parlement van 16 april 2019, waarbij verzoekster schuldig werd verklaard aan psychisch geweld tegen haar voormalige geaccrediteerde parlementaire medewerkster en waarbij haar de sanctie van een berisping werd opgelegd, voert verzoekster vier middelen aan:

                  1.

                  Eerste middel: onjuiste opvatting van de wettelijke definitie van geweld zoals deze is opgenomen in artikel 12 bis van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie, aangezien de voorzitter van het Parlement geen rekening heeft gehouden met de bestanddelen van het begrip „psychisch geweld” zoals vastgelegd bij de wet en door de rechtspraak.

                  2.

                  Tweede middel: gebrekkige motivering van het bestreden besluit. Verzoekster stelt dat de voorzitter van het Parlement zijn eerste besluit heeft gemotiveerd op grond van het onvolledige verslag van het raadgevend comité, en dat diens tweede besluit niet voldoet aan de criteria van artikel 166 van het Reglement van het Europees Parlement.

                  3.

                  Derde middel: schending van het recht op behoorlijk bestuur en de rechten van de verdediging. Volgens verzoekster heeft de administratie de zorgplicht, het beginsel van de redelijke termijn, de regels inzake de vertrouwelijkheid van het onderzoek, de rechten van de verdediging, het vermoeden van onschuld en het recht op toegang tot het tuchtdossier geschonden.

                  4.

                  Vierde middel: schending van het rechtszekerheidsbeginsel en het beginsel van de niet-terugwerkende kracht van dwingende voorschriften, aangezien de voorzitter van het Parlement en het raadgevend comité een dwingende regeling hebben toegepast op feiten die voorafgingen aan de vaststelling van die regeling.
                  Verzoekster vordert daarenboven vergoeding van haar financiële en immateriële schade. Zij betoogt dat de wijze waarop het onderzoek werd gevoerd haar reputatie heeft aangetast en dat zij daardoor niet heeft kunnen deelnemen aan de Europese verkiezingen.


title: Zaak T-363/19: Beroep ingesteld op 12 juni 2019 — Verenigd Koninkrijk/Commissie

text:
               5.8.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 263/62

      Beroep ingesteld op 12 juni 2019 — Verenigd Koninkrijk/Commissie
      (Zaak T-363/19)
      (2019/C 263/68)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (vertegenwoordigers: S. Brandon, gemachtigde, P. Baker QC en T. Johnston, barrister)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  besluit C(2019) 2526 van de Commissie van 2 april 2019 inzake steunmaatregel SA 44896 van het Verenigd Koninkrijk met betrekking tot een vrijstelling inzake groepsfinanciering in het kader van de regels voor gecontroleerde buitenlandse vennootschappen (Controlled Foreign Company, CFC-regels) nietig verklaren;

                  —

                  de Commissie verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter onderbouwing van zijn beroep voert verzoeker vier middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel: een kennelijk onjuiste beoordeling doordat een onjuist referentiesysteem is gehanteerd

                              —

                              Verzoeker voert aan dat de Commissie onterecht van mening was dat de CFC-regels het geschikte kader voor de vergelijkbaarheidsbeoordeling vormen (overweging 107 van het bestreden besluit).

                              —

                              Het Verenigd Koninkrijk hanteert een grotendeels territoriaal bepaald systeem van vennootschapsbelasting: over het algemeen wordt slechts de in het Verenigd Koninkrijk gemaakte winst belast. Het relevante uitgangspunt is derhalve dat geen belasting verschuldigd is over winsten van buitenlandse dochterondernemingen. De CFC-wetgeving wijkt van dit uitgangspunt af en noemt een aantal uitzonderlijke omstandigheden waarin op grond van een CFC-maatregel belasting verschuldigd kan zijn. Het geschikte referentiesysteem is dus het vennootschapsrecht in zijn geheel. Verzoeker betoogt dat de Commissie ten onrechte een kunstmatig eng referentiekader heeft gehanteerd.

                  2.

                  Tweede middel: de vrijstellingen in hoofdstuk 9 van de belastingwet (internationale en andere bepalingen) van 2010 zijn geen uitzonderingen

                              —

                              Het doel van de CFC-regels is om slechts belasting op grond van een CFC-maatregel te heffen wanneer er sprake is van constructies die een hoog risico op misbruik of kunstmatige ontwijking inhouden. Het Verenigd Koninkrijk maakt gebruik van een wetgevingstechniek waarbij i) wordt begonnen met een brede en omvattende definitie van CFC’s, en ii) de overgrote meerderheid van de door CFC’s gemaakte winsten wordt uitgesloten, om aldus te komen tot een beperkte categorie van winsten die een risico van misbruik of kunstmatige ontwijking met zich meebrengen. Middels de combinatie van de hoofdstukken 5 en 9 van de genoemde belastingwet kan worden bepaald welke constructies een hoog risico op misbruik of kunstmatige ontwijking vertonen.

                              —

                              Voorts wordt betoogd dat de Commissie een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt door te stellen dat de aan de orde zijnde vrijstellingen van hoofdstuk 9 een uitzondering vormen, aangezien zij alleen heeft gekeken naar de wetgevingstechniek en niet naar de onderliggende doelstellingen van de maatregel.

                              —

                              Volgens verzoeker heeft de Commissie tevens onterecht besloten dat er geen relevant verschil was tussen Qualifying Loan Relationships (QLR’s) en niet-QLR’s. De regering van het Verenigd Koninkrijk is bij uitstek in staat om te bepalen bij welke regelingen er sprake is van een hoog risico op misbruik of kunstmatige ontwijking. De Commissie heeft volgens verzoeker:

                                          a.

                                          rechtens onjuist geoordeeld door de regering van het Verenigd Koninkrijk geen passende beoordelingsmarge te hebben gelaten met betrekking tot dit aspect, en

                                          b.

                                          de betreffende constructies kennelijk onjuist beoordeeld.

                  3.

                  Derde middel: kennelijke beoordelingsfout met betrekking tot de selectiviteit

                              —

                              De Commissie is onterecht tot de conclusie gekomen dat het Verenigd Koninkrijk zich enkel kon baseren op de „significant people functions (SPF) test”, en niet op de combinatie van de hoofdstukken 5 en 9. Zij heeft ook ten onrechte niet geaccepteerd dat een op de SPF gebaseerde aanpak op zichzelf even complex was als een op kapitaalinvesteringen uit het Verenigd Koninkrijk gebaseerde aanpak.
                              Verzoeker voert ook aan dat de Commissie onterecht het argument van het Verenigd Koninkrijk heeft verworpen dat de aan de orde zijnde vrijstellingen van hoofdstuk 9 een geschikt, evenredig en administratief werkbaar antwoord vormen op het arrest van de Grote kamer in de zaak Cadbury Schweppes en Cadbury Schweppes Overseas (C-196/04, EU:C:2006:544).

                  4.

                  Vierde middel: er is geen invloed op de handel tussen lidstaten

                              —

                              Verzoeker betoogt ten slotte dat de Commissie onterecht heeft geconcludeerd dat de aan de orde zijnde vrijstellingen van hoofdstuk 9 voor welke onderneming dan ook een „voordeel” opleveren waardoor de handel tussen lidstaten ongunstig wordt beïnvloed. Volgens verzoeker is er veeleer sprake van een mechanisme waarbij in een beperkt aantal gevallen op grond van een CFC-maatregel belasting wordt geheven van in het Verenigd Koninkrijk gevestigde ondernemingen. In de relevante periode (2013) was er geen Unie-brede verplichting om de winsten van CFC’s te belasten en de Commissie heeft niet aangetoond dat de aan de orde zijnde vrijstellingen van hoofdstuk 9 in vergelijking met in andere lidstaten geldende verplichtingen voordeel opleveren waardoor de handel tussen lidstaten ongunstig wordt beïnvloed.


title: Zaak T-364/19: Beroep ingesteld op 17 juni 2019 — Moretti/Parlement

text:
               5.8.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 263/64

      Beroep ingesteld op 17 juni 2019 — Moretti/Parlement
      (Zaak T-364/19)
      (2019/C 263/69)
      Procestaal: Italiaans

         Partijen

         Verzoekende partij: Luigi Moretti (Nembro, Italië) (vertegenwoordiger: M. Paniz, advocaat)

         Verwerende partij: Europees Parlement

         Conclusies

                  —

                  de mededeling van het Directoraat-Generaal Financiën van het Europees Parlement, waarin besluit nr. 14/2018 van 12 juli 2018 van het Ufficio di Presidenza della Camera dei Deputati (Bureau van het Voorzitterschap van de Tweede Kamer, Italië) en/of besluit nr. 6/2018 van de Consiglio di Presidenza del Senato della Repubblica (Presidentiële Raad van de Senaat van de Republiek, Italië) is opgenomen, nietig verklaren en in ieder geval

                  —

                  de nieuwe vaststelling en de herberekening van de door het Europees Parlement toegekende levenslange toelage nietig verklaren;

                  —

                  dientengevolge vaststellen en verklaren dat verzoeker recht heeft op behoud van de betrokken levenslange toelage ten belope van de bedragen die hij heeft verkregen en hem toekomen op basis van de wettelijke regeling die voorafgaand aan besluit nr. 14/2018 van het Ufficio di Presidenza della Camera en/of besluit nr. 6/2018 van de Consiglio di Presidenza del Senato della Repubblica van kracht was en het Europees Parlement veroordelen tot betaling, aan verzoeker, van alle ten onrechte ingehouden bedragen, te vermeerderen met de gederfde waarde ingevolge de geldontwaarding en de wettelijke rente vanaf de datum waarop de desbetreffende bedragen zijn ingehouden, alsmede

                  —

                  het Europees Parlement ertoe veroordelen uitvoering te geven aan het te wijzen arrest, de levenslange toelage onmiddellijk en integraal in zijn oorspronkelijke omvang te herstellen en de schade te vergoeden voor zover de verzoekende partij daar recht op heeft.

                  —

                  In ieder geval, het Europees Parlement verwijzen in alle kosten, waaronder het honorarium van verzoekers advocaat, te vermeerderen met de btw, rechten en belastingen en forfaitaire kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      De middelen en voornaamste argumenten komen overeen met die welke zijn aangevoerd in zaak T-345/19, Santini/Parlement.