title: ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG van 29 juni 1995 in zaak T-31/91: Solvay SA tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Mededinging - Overeenkomst tot marktverdeling - Reglement van orde van de Commissie - Authentisatie van beschikking van college van Commissieleden)

text:
12 . 8 . 95             LiiL                     Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    Nr . C 208/21
ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                                    procedure op grond van artikel 85 van het EEG-Verdrag
                           van 29 juni 1995                                 ( IV/33.133-B: Natriumcarbonaat — Solvay/CFK ) ( 2 ), heeft
                                                                            het Gerecht ( Eerste Kamer — uitgebreid ), samengesteld als
in zaak T-30/91 : Solvay SA tegen Commissie van de                          volgt: J. L. Cruz Vilaga, president, D. P. M. Barrington, A.
                    Europese Gemeenschappen ( l )                           Saggio, H. Kirschner en A. Kalogeropoulos, rechters;
(Mededinging — Onderling afgestemde feitelijke gedraging                    griffier : H. Jung, op 29 juni 1995 een arrest gewezen
— Vermoeden van onschuld — Administratieve procedure                        waarvan het dictum luidt als volgt:
— Rechten van verdediging — Processuele gelijkheid —
                         Toegang tot dossier)                               1 ) Verklaart nietig Beschikking 91 /298/EEG van de Com
                             ( 95/C 208/44 )                                          missie van 1 9 december 1 990 inzake een procedure op
                                                                                grond van artikel 85 van bet EEG-Verdrag (IV/
                          (Procestaai: Frans)                                         33.133-B : Natriumcarbonaat — Solvay/CFK), voor
                                                                                zover deze betrekking heeft op verzoekster.
In zaak T-30/91 , Solvay SA, voorheen Solvay et Cie SA,
gevestigd te Brussel, vertegenwoordigd door L. Simont,                      2 ) Verwijst de Commissie in de kosten.
advocaat bij het Belgische Hof van Cassatie, P.-A. Foriers en
G. Block, advocaten te Brussel, domicilie gekozen hebbende                  (M PB nr . L 153 van 11 . 6 . 1991 .
te Luxemburg ten kantore van J. Loesch, advocaat aldaar,                     ( 2) PB nr . L 152 van 15 . 6 . 1991 , blz . 16 .
Rue Goethe 11 , tegen Commissie van de Europese Gemeen
schappen (gemachtigden : B. J. Drijber en N. Coutrelis ),
betreffende de nietigverklaring van Beschikking 91 /297/
EEG van de Commissie van 19 december 1990 inzake een
procedure op grond van artikel 85 van het EEG-Verdrag
 ( IV/33.133-A: Natriumcarbonaat — Solvay, ICI ) ( 2 ), heeft                 ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
 het Gerecht ( Eerste Kamer — uitgebreid ), samengesteld als
                                                                                van 29 juni 1995
volgt: J. L. Cruz Vila^a , president, D. P. M. Barrington, A.
 Saggio, H. Kirschner en A. Kalogeropoulos, rechters;                        in zaak T-32/91 : Solvay SA tegen Commissie van de
griffier : H. Jung, op 29 juni 1995 een arrest gewezen                                            Europese Gemeenschappen ( 1 )
 waarvan het dictum luidt als volgt:                                          (Mededinging — Misbruik van machtspositie — Reglement
                                                                              van orde van de Commissie — Authentisatie van beschik
 1 ) Verklaart nietig Beschikking 91 /297/EEG van de Com                                     king van college van Commissieleden)
         missie van 19 december 1990 inzake een procedure op
        grond van artikel 85 van het EEG-Verdrag (IV/                                                      ( 95/C 208/46 )
         33.133-A : Natriumcarbonaat — Solvay, ICI), voor
         zover zij betrekking heeft op verzoekster.                                                     (Procestaai: Frans)
 2 ) Verwijst de Commissie in de kosten.
                                                                              In zaak T-32/91 , Solvay SA, voorheen Solvay et Cie SA,
  (M PB nr . L 153 van 11 . 6 . 1991 .
                                                                              gevestigd te Brussel, vertegenwoordigd door L. Simont,
  ( 2 ) PB nr . L 151 van 15 . 6 . 1991 , blz . 1 .                           advocaat bij het Belgische Hof van Cassatie, P.-A. Foriers en
                                                                              G. Block, advocaten te Brussel, domicilie gekozen hebbende
                                                                              te Luxemburg ten kantore van J. Loesch, advocaat aldaar,
                                                                              Rue Goethe 11 , tegen Commissie van de Europese Gemeen
                                                                              schappen, ( gemachtigden : B. J. Drijber en N. Coutrelis ),
   ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                                   betreffende de nietigverklaring van Beschikking 91 /299/
                                                                              EEG van de Commissie van 19 december 1990 inzake een
                            van 29 juni 1995                                  procedure op grond van artikel 86 van het EEG-Verdrag
  in zaak T-31/91 : Solvay SA tegen Commissie van de                           ( IV/33.133-C : Natriumcarbonaat — Solvay ) ( 2 ), heeft het
                     Europese Gemeenschappen ( 1 )                            Gerecht ( Eerste Kamer — uitgebreid ), samengesteld als
   (Mededinging — Overeenkomst tot marktverdeling —                           volgt: J. L. Cruz Vilaga, president, D. P. M. Barrington, A.
  Reglement van orde van de Commissie — Authentisatie van                     Saggio, H. Kirschner en A. Kalogeropoulos, rechters,
           beschikking van college van Commissieleden)                        griffier: H. Jung, op 29 juni 1995 een arrest gewezen
                                95/C 208 /45
                                                                              waarvan het dictum luidt als volgt:
                           (Procestaai: Frans)
                                                                               1 ) Verklaart nietig Bechikking 91 /299/EEG van de Com
                                                                                missie van 19 december 1990 inzake een procedure op
                                                                                grond van artikel 86 van het EEG-Verdrag (IV/
   In zaak T-31 /91 , Solvay SA, voorheen Solvay et Cie SA,
                                                                                33.133-C: Natriumcarbonaat — Solvay).
  gevestigd te Brussel, vertegenwoordigd door L. Simont,
   advocaat bij het Belgische Hof van Cassatie, P.-A . Foriers en
                                                                               2 ) Verwijst de Commissie in de kosten.
   G. Block, advocaten te Brussel, domicilie gekozen hebbende
   te Luxemburg ten kantore van J. Loesch, advocaat aldaar,
   Rue Goethe 11 , tegen Commissie van de Europese Gemeen                     (•) PB nr . L 153 van 11 . 6 . 1991 .
   schappen, ( gemachtigde : B. J. Drijber en N. Coutrelis ),                   ( 2 ) PB nr . L 152 van 15 . 6 . 1991 , blz. 21 .
   betreffende de nietigverklaring van Beschikking 91 /298/
   EEG van de Commissie van 19 december 1990 inzake een


title: Zaak C-222/13: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 9 oktober 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Teleklagenævn — Denemarken) — TDC A/S/Erhvervsstyrelsen (Prejudiciële verwijzing — Elektronische-communicatienetwerken en -diensten — Richtlijn 2002/22/EG — Artikel 32 — Aanvullende verplichte diensten — Vergoedingsregeling voor de kosten in verband met het verrichten van die diensten — Begrip „rechterlijke instantie” in de zin van artikel 267 VWEU — Onbevoegdheid van het Hof)

text:
               8.12.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 439/4

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 9 oktober 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Teleklagenævn — Denemarken) — TDC A/S/Erhvervsstyrelsen
   (Zaak C-222/13) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Elektronische-communicatienetwerken en -diensten - Richtlijn 2002/22/EG - Artikel 32 - Aanvullende verplichte diensten - Vergoedingsregeling voor de kosten in verband met het verrichten van die diensten - Begrip „rechterlijke instantie” in de zin van artikel 267 VWEU - Onbevoegdheid van het Hof))
   (2014/C 439/05)
   Procestaal: Deens

      Verwijzende rechter

   Teleklagenævnet

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: TDC A/S

      Verwerende partij: Erhvervsstyrelsen

      Dictum

   Het Hof van Justitie van de Europese Unie is niet bevoegd om de door het Teleklagenævn (Denemarken) in zijn beslissing van 22 april 2013 gestelde vragen te beantwoorden.

      (1)  PB C 207 van 20.7.2013.


title: Zaak C-285/08: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation (Frankrijk) op 30 juni 2008 — Moteurs Leroy Somer/Dalkia France en Ace Europe

text:
               13.9.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 236/8

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation (Frankrijk) op 30 juni 2008 — Moteurs Leroy Somer/Dalkia France en Ace Europe
   (Zaak C-285/08)
   (2008/C 236/12)
   Procestaal: Frans
   Verwijzende rechter
   Cour de cassation
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Moteurs Leroy Somer

      Verwerende partij: Dalkia France en Ace Europe
   Prejudiciële vraag
   Verzetten de artikelen 9 en 13 van richtlijn 85/374/EEG van de Raad van 25 juli 1985 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake de aansprakelijkheid voor producten met gebreken (1), zich tegen een uitlegging van nationale bepalingen of vaste nationale rechtspraak op grond waarvan de gelaedeerde om vergoeding kan vragen van schade aan een zaak die bestemd is voor beroepsmatig gebruik en die voor dat gebruik is gebruikt, wanneer deze gelaedeerde enkel de schade, het gebrek van het product en het oorzakelijk verband tussen dit gebrek en de schade bewijst?

      (1)  PB L 210, blz. 29.


title: ARREST VAN HET HOF (Eerste Kamer) van 17 juli 1997 in zaak C-142/96 (verzoek van het Bundesfinanzhof om een prejudiciële beslissing): Hauptzollamt München tegen Wacker Werke GmbH & Co. KG (Passieve veredeling - Gehele of gedeeltelijke vrijstelling van invoerrechten - Bepaling van waarde van veredelingsproducten en van tijdelijk uitgevoerde goederen - Redelijke middelen ter bepaling van waarde)

text:
C 295/8                 NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    27 . 9 . 97
                   ARREST VAN HET HOF                                                     ARREST VAN HET HOF
                           ( Zesde Kamer)                                                          ( Eerste Kamer )
                          van 17 juli 1997                                                        van 17 juli 1997
in zaak C-52/96: Commissie van de Europese Gemeen                      in zaak C-142/96 (verzoek van het Bundesfinanzhof om
              schappen tegen Koninkrijk Spanje (')                      een prejudiciële beslissing): Hauptzollamt München tegen
                                                                                Wacker Werke GmbH & Co. KG H
(Niet-nakoming — Artikelen 5 EG-Verdrag en 11, lid 2,
van bijlage VIII bij het Statuut van de ambtenaren van de               (Passieve veredeling — Gehele of gedeeltelijke vrijstelling
Europese Gemeenschappen — Verzuim om maatregelen te                     van invoerrechten — Bepaling van waarde van verede
treffen die nodig zijn om overdracht van pensioenrechten                lingsproducten en van tijdelijk uitgevoerde goederen —
van ambtenaren naar communautaire regeling mogelijk te                           Redelijke middelen ter bepaling van waarde)
                                maken)
                                                                                ( 97/C 295/ 13 )
                            ( 97/C 295/ 12 )
                                                                                (Procestaai: Duits)
                        (Procestaai: Spaans)
                                                                          (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in
 (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in                          de Jurisprudentie van het Hof)
                 de Jurisprudentie van het Hof)
                                                                        In zaak C-142/96 , betreffende een verzoek aan het Hof
In zaak C-52/96 , Commissie van de Europese Gemeen                     krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van het Bundes
schappen ( gemachtigden: J. Currall en F. E. Gonzalez                   finanzhof, in het aldaar aanhangig geding tussen Haupt
Diaz ) tegen Koninkrijk Spanje ( gemachtigde : R. Silva de              zollamt München en Wacker Werke GmbH & Co. KG,
Lapuerta ), betreffende een verzoek om vast te stellen dat              om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van
het Koninkrijk Spanje, door niet de nationale maatregelen               artikel 13 , lid 2, tweede alinea, van Verordening ( EEG )
vast te stellen die nodig zijn om te waarborgen dat de                  nr. 2473/86 van de Raad van 24 juli 1986 betreffende de
ambtenaren van de instellingen hun rechten op ouder                    regeling passieve veredeling en het systeem uitwisselings
domspensioen naar de communautaire pensioenregeling                     verkeer ( PB L 212 van 2 . 8 . 1986 , blz . 1 ), heeft het Hof
kunnen overdragen, de krachtens de artikelen 11 , lid 2,                 ( Eerste Kamer ), samengesteld als volgt: L. Sevón, kamer
van bijlage VIII bij het Statuut van de ambtenaren van de               president, D. A. O. Edward ( rapporteur ) en P. Jann, rech
Europese Gemeenschappen en 5 van het EG-Verdrag op                      ters; advocaat-generaal : G. Tesauro; griffier: R. Grass , op
hem rustende verplichtingen niet is nagekomen, heeft het                 17 juli 1997 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt
Hof ( Zesde Kamer ), samengesteld als volgt: G. F. Mancini ,            als volgt:
kamerpresident, C. N. Kakouris, P. J. G. Kapteyn, G.
Hirsch ( rapporteur ) en R. Schintgen, rechters; advocaat
generaal : P. Léger; griffier: R. Grass, op 17 juli 1997 een            Artikel 13 , lid 2, tweede alinea, van Verordening (EEG)
arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:                      nr. 2473/86 van de Raad van 24 juli 1986 betreffende de
                                                                        regeling passieve veredeling en het systeem uitwisselings
                                                                         verkeer, moet niet aldus worden uitgelegd, dat een middel
 1 . Door niet de nationale maatregelen vast te stellen die              ter bepaling van de veredelingskosten enkel als redelijk
      nodig zijn om te waarborgen dat de ambtenaren van                  kan worden aangemerkt, indien de daaruit resulterende
      de instellingen hun rechten op ouderdomspensioen                   waarde van de tijdelijk uitgevoerde goederen ongeveer
      naar de communautaire pensioenregeling kunnen over                overeenkomt met de door de gebruiker van de passieve
      dragen, is het Koninkrijk Spanje de krachtens de                   veredelingsregeling betaalde koopprijs of met hun produc
      artikelen 11 , lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut van         tiekosten. Het gebruik van de transactiewaarde van de tij
      de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen en 5                  delijk uitgevoerde goederen vormt een redelijk middel in
      van het EG-Verdrag op hem rustende verplichtingen                  de zin van deze bepaling. Bovendien kan de koopprijs van
      niet nagekomen.                                                    de tijdelijk uitgevoerde goederen, inclusief de toeslagen,
                                                                         worden gebruikt ter bepaling van de veredelingskosten,
                                                                         ook al brengt dit mee, dat het douanerecht voor de niet
                                                                         veredelde goederen hoger is dan dat voor de veredelings
 2 . Het Koninkrijk Spanje wordt verwezen in de kosten.                 producten.
 (') PB C 95 van 30 . 3 . 1996 .                                         (') PB C 180 van 22 . 6 . 1996 .


title: Verzoek van het Tribunal administratif de Clermont-Ferrand (Tweede Kamer) van 27 juni 1995 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen G. Bresle, enerzijds, en Préfet de la Région Auvergne en Préfet du Puy-de-Dôme, anderzijds (Zaak C-257/95)

text:
Nr . C 248/8             NL                    Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   23 . 9 . 95
2 . Indien vraag 1 bevestigend wordt beantwoord, is dan                         — Richtlijn 93/48/EEG van de Commissie van 23 juni
       met de aldaar genoemde Gemeenschapsregeling verenig                         1993 tot vaststelling van het schema met de voor
       baar, een nationale bepaling volgens welke, ingeval het                      waarden waaraan fruitgewassen die voor de fruit
       veebeslag afneemt in de periode tussen het einde van de                      teelt worden gebruikt en teeltmateriaal daarvan
       referentieperiode en het begin van de periode waarvoor                       overeenkomstig Richtlijn 92/34/EEG van de Raad
       de verbintenis geldt, niet alleen geen steun wordt                           moeten voldoen ( 4 ),
       verleend voor het aantal dieren waarmee het beslag is
       afgenomen, maar deze dieren ook in mindering kunnen                      — Richtlijn 93/49/EEG van de Commissie van 23 juni
       worden gebracht voor de berekening van de produktie                         1993 tot vaststelling van het schema met de voor
       vermindering met ten minste 20 % tussen de referentie                       waarden waaraan siergewassen en teeltmateriaal
       periode en de periode waarvoor de verbintenis geldt, het                     daarvan overeenkomstig Richtlijn 91 /682/EEG van
       vereiste voor toekenning van de steun ( zodat er met                         de Raad moeten voldoen ( 5 ),
       name ook recht op steun bestaat voor het aantal dieren                   — Richtlijn 93/61 /EEG van de Commissie van 2 juli
       waarmee het beslag werkelijk zal worden verminderd in                        1993 tot vaststelling van de schema 's met de eisen
       de periode waarvoor de verbintenis geldt, indien dat                         waaraan teelmateriaal en plantgoed van groentege
       aantal dieren minder bedraagt dan 20% van het                                wassen, met uitzondering van zaad, overeenkomstig
       gemiddeld aantal dieren die in de referentieperiode                          artikel 4 van Richtlijn 92/33/EEG van de Raad
       werden gehouden )?                                                           moeten voldoen ( 6 ),
(') PB nr. L 93 van 30 . 3 . 1985 , blz . 1 .                                   en/of door die bepalingen niet aan de Commissie mee te
( 2 ) PB nr . L 106 van 27. 4 . 1988 , blz . 28 .                               delen, de krachtens het EG-Verdrag en het voorlaatste
( 3 ) PB nr. L 361 van 29 . 12 . 1988 , blz . 13 .
                                                                                artikel van die richtlijnen op haar rustende verplichtin
                                                                                gen niet is nagekomen;
                                                                          2 . de Franse Republiek te verwijzen in de kosten van de
                                                                                procedure.
Beroep, op 27 juli 1995 ingesteld door Commissie van de
      Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek                      Middelen en voornaamste argumenten
                          ( Zaak C-256/95 )
                                                                          De middelen en voornaamste argumenten zijn dezelfde als
                             ( 95/C 248/16 )                              die in zaak C-252/95 ( 7 ); de door de richtlijnen gestelde
                                                                          omzettingstermijnen zijn op 1 januari 1994 verstreken .
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
op 27 juli 1995 beroep tegen Franse Republiek ingesteld                   (!)  PB nr. L 268 van 14 . 9 . 1992 , blz . 35 .
door Commissie van de Europese Gemeenschappen, verte                     (2)  PB nr. L 62 van 15 . 3 . 1993 , blz . 38 .
genwoordigd door G. Rozet als gemachtigde, domicilie                      (3 ) PB nr. L 62 van 15 . 3 . 1993 , blz . 49 .
gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz,                    (4)  PB nr. L 250 van 7. 10 . 1993 , blz . 1 .
Centre Wagner, Kirchberg.                                                 (5 ) PB nr. L 250 van 7. 10 . 1993 , blz . 9 .
                                                                          (6)  PB nr. L 250 van 7 . 10 . 1993 , blz . 19 .
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage :                         (7)  Zie bladzijde 7 van dit Publikatieblad .
1 . vast te stellen dat de Franse Republiek, door niet de
      wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te
       stellen die nodig zijn voor het volgen van :
                                                                         Verzoek van het Tribunal administratif de Clermont
      — Richtlijn 92/45/EEG van de Raad van 16 juni 1992                  Ferrand (Tweede Kamer) van 27 juni 1995 om een
           betreffende de gezondheidsvoorschriften en veteri             prejudiciële beslissing in het geding tussen G. Bresle,
           nairrechtelijke voorschriften voor het doden van vrij          enerzijds, en Préfet de la Région Auvergne en Préfet du
           wild en het in de handel brengen van vlees van vrij                                Puy-de-Dóme, anderzijds
           wild ( 1 ),                                                                            ( Zaak C-257/95 )
      — Richtlijn 92/117/EEG van de Raad van 17 december                                             95/C 248/17)
            1992 inzake maatregelen voor de bescherming tegen
           bepaalde zoönoses en bepaalde zoönoseverwekkers                Het Tribunal administratif de Clermont-Ferrand (Tweede
           bij dieren en in produkten van dierlijke oorsprong             Kamer ) heeft bij beschikking van 27 juni 1995 , ingekomen
           teneinde door voedsel overgedragen infecties en                ter griffie van het Hof van Justitie op 28 juli 1995 , in het
           vergiftigingen te voorkomen (2 ),                              geding tussen G. Bresle, enerzijds, en Préfet de la Région
                                                                          Auvergne en Préfet du Puy-de-Döme, anderzijds, het Hof
      — Richtlijn 92/1 18/EEG van de Raad van 17 december                 van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om
            1992 tot vaststelling van de veterinairrechtelijke en         een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
           de gezondheidsvoorschriften voor het handelsver
           keer en de invoer in de Gemeenschap van produkten              Kan de berekeningswijze van het administratief vermogen
           waarvoor ten aanzien van deze voorschriften geen               van voertuigen krachtens de circulaire met terugwerkende
           specifieke communautaire regelgeving geldt als                 wetgevende kracht van de Staatssecretaris voor Openbare
           bedoeld in bijlage A, hoofdstuk I, van Richtlijn               Werken, Vervoer en Toerisme, van 28 december 1956, als
           89/662/EEG, en, wat ziekteverwekkers betreft, van              discriminerend worden beschouwd in de zin van de bepa
           Richtlijn 90/425/EEG ( 3 ),                                    lingen van artikel 95 van het EEG-Verdrag voor voertuigen
 ---pagebreak--- 23 . 9 . 95           I NL                    Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                Nr. C 248/9
waarvan het type na de inwerkingtreding van dat Verdrag en               Hof van Justitie op 4 augustus 1995 , in het geding tussen de
vóór 1 januari 1978 is goedgekeurd ?                                     Commissioners of Customs and Excise en DFDS A/S , het
                                                                         Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht
                                                                         om een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:
Beroep, op 2 augustus 1995 ingesteld door Europees                       Hoe moet Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei
          Parlement tegen Raad van de Europese Unie                      1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der
                         ( Zaak C-259/95 )                               Lid-Staten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk
                                                                         stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme
                             ( 95/C 248/ 18 )                            grondslag ( J ) ( Zesde BTW-richtlijn ), en inzonderheid arti
                                                                         kel 26 daarvan worden uitgelegd met betrekking tot een
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is               touroperator die zijn hoofdkantoor heeft in Lid-Staat A,
op 2 augustus 1995 beroep tegen Raad van de Europese                     doch diensten in de vorm van rondreispakketten verleent
Unie ingesteld door Europees Parlement, vertegenwoordigd                 aan reizigers door tussenkomst van zijn agent, een vennoot
door C. Pennera , afdelingshoofd bij de juridische dienst, en            schap in Lid-Staat B, meer bepaald:
P. E>yrberg, lid van de juridische dienst, als gemachtigden,
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg op het secreta
riaat-generaal van het Europees Parlement, Batiment Tour,
                                                                         a) zijn deze dienstverrichtingen door de touroperator
                                                                              belastbaar in Lid-Staat B, en zo ja, in welke omstandig
Kirchberg.                                                                    heden ?
Verzoeker concludeert dat het den Hove behage:
                                                                         b ) kan worden gesteld, dat de touroperator „ de zetel van
— nietig te verklaren Beschikking 95/184/EG van de Raad                       zijn bedrijfsuitoefening heeft gevestigd " in Lid-Staat B
       van 22 mei 1995 (*) tot wijziging van Beschikking                      dan wel aldaar „ een vaste inrichting heeft gevestigd van
       nr. 3092/94/EG ( 2 ) tot instelling van een communautair               waaruit hij de dienst heeft verleend ", en zo ja, in welke
       informatiesysteem over ongevallen thuis en tijdens de                  omstandigheden ?
       vrijetijdsbesteding;
— verweerder in de kosten van het geding te verwijzen.                   0 ) PB nr . L 145 van 13 . 6 . 1977, blz . 1 .
Middelen en voornaamste argumenten
Ontbreken van rechtsgrondslag:
— het beroep op artikel 169 van de Toetredingsakte van
        1994 is in het onderhavige geval niet ter zake dienend,
       daar die bepaling geen normatieve aanpassingen na de               Beroep, op 4 augustus 1995 ingesteld door Commissie van
       inwerkingtreding van het Toetredingsverdrag op 1 ja               de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek Duits
                                                                                land
       nuari 1995 toestaat;
                                                                                ( Zaak C-262/95 )
— artikel 169 van de Toetredingsakte staat de Raad niet
                                                                                ( 95/C 248/20 )
       toe, eenzijdig aanpassingen en wijzigingen aan te bren
       gen aan een besluit dat het Parlement en de Raad
       overeenkomstig artikel 189 B van het EG-Verdrag                    Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
       gezamenlijk hebben vastgesteld . Door zich voor het                op 4 augustus 1995 beroep tegen Bondsrepubliek Duitsland
       geven van de omstreden beschikking op artikel 169 van              ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschap
        de Toetredingsakte te beroepen heeft de Raad inbreuk              pen, vertegenwoordigd door haar juridisch adviseur G. zur
        gemaakt op de voorrang van het EG-Verdrag en heeft hij            Hausen, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij C.
        de regel van artikel 9 van de Toetredingsakte geschon            Gómez de la Cruz, Centre Wagner C 254, Kirchberg.
        den .
 (!) PB nr. L 120 van 31 . 5 . 1995 , blz. 36 .                           Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
 ( 2 ) PB nr. L 331 van 21 . 12 . 1994 , blz . 1 .
                                                                          1 . vast te stellen dat de Bondsrepubliek Duitsland, door
                                                                               niet binnen de gestelde termijnen de wettelijke en
                                                                               bestuursrechtelijke maatregelen te treffen die nodig zijn
                                                                               voor het volgen van:
 Verzoek van de High Court of Justice, Queen's Bench
 Division van 18 juli 1995 om een prejudiciële beslissing in                   — Richtlijn 82/176/EEG van de Raad van 22 maart
 het geding tussen de Commissioners of Customs and Excise                          1982 betreffende grenswaarden en kwaliteitsdoel
                               en DFDS A/S
                                                                                stellingen voor kwiklozingen afkomstig van de
                           ( Zaak C-260/95 )                                       sector elektrolyse van alkalichloriden ( 1 ),
                               ( 95/C 248/19 )
                                                                               — Richtlijn 83/513/EEGvandeRaadvan26 september
 De High Court of Justice, Queen's Bench Division heeft bij                        1983 betreffende grenswaarden en kwaliteitsdoel
  beschikking van 18 juli 1995 , ingekomen ter griffie van het                     stellingen voor lozingen van cadmium (2 ),


title: Arrest van het Hof van 20 september 2001 in zaak C-383/99 P: Procter & Gamble tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (Hogere voorziening — Ontvankelĳkheid — Gemeenschapsmerk — Verordening (EG) nr. 40/94 — Absolute weigeringsgrond — Onderscheidend vermogen — Merken die uitsluitend bestaan uit beschrĳvende tekens of aanduidingen — Woordcombinatie Baby-dry)

text:
5.1.2002                  NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                                  C 3/9
3)    Artikel 44, lid 3, juncto artikel 58, lid 1, van de associatieover-                       ARREST VAN HET HOF
      eenkomst met de Republiek Polen en artikel 45, lid 3, juncto
      artikel 59, lid 1, van de associatieovereenkomst met de
      Tsjechische Republiek verzetten zich in beginsel niet tegen een                            van 20 september 2001
      stelsel van voorafgaande controle, dat de verlening van een
      inreis- en verblijfsvergunning door de ter zake van immigratie
      bevoegde autoriteiten afhankelijk stelt van het bewijs door de       in zaak C-383/99 P: Procter & Gamble tegen Bureau
      aanvrager, dat hij werkelijk voornemens is een werkzaamheid          voor harmonisatie binnen de interne markt (merken,
      als zelfstandige te beginnen, zonder tegelijkertijd arbeid in                            tekeningen en modellen) (1)
      loondienst te verrichten of een beroep op openbare middelen te
      doen, en dat hij van meet af aan over voldoende financiële
      middelen voor de uitoefening van de betrokken zelfstandige           (Hogere voorziening — Ontvankelijkheid — Gemeenschaps-
      activiteit beschikt en een redelijke kans van slagen heeft.          merk — Verordening (EG) nr. 40/94 — Absolute weigerings-
                                                                           grond — Onderscheidend vermogen — Merken die uitslui-
      Materiële vereisten zoals die gesteld in hoofdstuk B 12,             tend bestaan uit beschrijvende tekens of aanduidingen —
      punt 4.2.3, van de Nederlandse Vreemdelingencirculaire, met                              Woordcombinatie Baby-dry)
      name het vereiste dat Poolse en Tsjechische onderdanen die zich
      in de lidstaat van ontvangst willen vestigen, van meet af aan
      over voldoende middelen van bestaan beschikken, hebben juist                                     (2002/C 3/12)
      tot doel, de bevoegde nationale autoriteiten in staat te stellen
      dit te verifiëren, en vormen een waarborg voor de bereiking van
      dat doel.                                                                                (Procestaal: Frans)
4)    Artikel 44, lid 4, sub a-i, van de associatieovereenkomst met
      de Republiek Polen en artikel 45, lid 4, sub a-i, van de             (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
      associatieovereenkomst met de Tsjechische Republiek moeten                                     dentie van het Hof)
      aldus worden uitgelegd, dat het in die bepalingen voorkomende
      begrip „economische activiteiten anders dan in loondienst”
      dezelfde betekenis en dezelfde draagwijdte heeft als het begrip
      „werkzaamheden anders dan in loondienst” in artikel 52 EG-
      Verdrag (thans, na wijziging, artikel 43 EG).                        In zaak C-383/99 P, Procter & Gamble Company, gevestigd te
                                                                           Cincinnatti (Verenigde Staten), vertegenwoordigd door T. van
      Door een zelfstandige beoefende prostitutie kan worden be-           Innis, advocaat, betreffende hogere voorziening tegen het
      schouwd als een dienstverlening tegen vergoeding en valt             arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
      bijgevolg onder deze twee begrippen.                                 Gemeenschappen (Tweede kamer) van 8 juli 1999, Procter &
                                                                           Gamble/BHIM (BABY-DRY) (T-163/98, Jurispr. blz. II-2383),
                                                                           strekkende tot vernietiging van dat arrest voorzover het
5)    Artikel 44 van de associatieovereenkomst met de Republiek            Gerecht heeft geoordeeld dat de eerste kamer van beroep
      Polen en artikel 45 van de associatieovereenkomst met de             van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt
      Tsjechische Republiek moeten aldus worden uitgelegd, dat             (merken, tekeningen en modellen) bij de vaststelling van haar
      prostitutie onder de in deze bepalingen bedoelde economische         beslissing van 31 juli 1998 (zaak R 35/1998-1) niet in strijd
      activiteiten anders dan in loondienst valt, wanneer vaststaat dat    heeft gehandeld met artikel 7, lid 1, sub c, van verordening
      zij door de dienstverrichter wordt beoefend:                         (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het
                                                                           gemeenschapsmerk (PB 1994, L 11, blz. 1), andere partijen bij
      —      zonder enige gezagsverhouding met betrekking tot de           de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne
             keuze van deze activiteit, de arbeidsomstandigheden en de     markt (merken, tekeningen en modellen) (gemachtigden:
             beloning,                                                     O. Montalto en E. Joly), heeft het Hof, samengesteld als volgt:
                                                                           G. C. Rodrı́guez Iglesias, president, C. Gulmann, M. Wathelet
                                                                           en V. Skouris, kamerpresidenten, J.-P. Puissochet (rapporteur),
      —      onder zijn eigen verantwoordelijkheid, en                     P. Jann, L. Sevón, R. Schintgen, F. Macken, N. Colneric en
                                                                           S. von Bahr, rechters; advocaat-generaal: F. G. Jacobs; griffier:
      —      tegen een beloning die volledig en rechtstreeks aan hem       D. Louterman-Hubeau, afdelingshoofd, op 20 september 2001
             wordt betaald.                                                een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
      Het staat aan de nationale rechter om in elk afzonderlijk geval
      aan de hand van de hem voorgelegde bewijzen na te gaan, of           1)    Vernietigt het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van
      aan die voorwaarden is voldaan.                                            de Europese Gemeenschappen van 8 juli 1999, Procter &
                                                                                Gamble/BHIM (BABY-DRY) (T-163/98), voorzover daarin
                                                                                is geoordeeld dat de eerste kamer van beroep van het Bureau
                                                                                voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen
(1) PB C 265 van 18.9.1999.                                                      en modellen) bij de vaststelling van haar beslissing van 31 Juli
                                                                                1998 (zaak R 35/1998-1) niet in strijd heeft gehandeld met
                                                                                artikel 7, lid 1, sub c, van verordening (EG) nr. 40/94 van de
                                                                                Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk.
 ---pagebreak--- C 3/10                  NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                            5.1.2002
2)    Vernietigt de beslissing van de eerste kamer van beroep van het      betreffende de Europese Economische Ruimte van 2 mei 1992
      Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken,            (PB 1994, L 1, blz. 3), heeft het Hof, samengesteld als volgt:
      tekeningen en modellen) van 31 juli 1998 (zaak R 35/1998-            G. C. Rodrı́guez Iglesias, president, P. Jann, N. Colneric en
      1) voorzover daarin de aanvraag tot inschrijving van het merk        S. von Bahr, kamerpresidenten, C. Gulmann (rapporteur),
      Baby-dry is afgewezen op grond van artikel 7, lid 1, sub c, van      D. A. O. Edward, A. La Pergola, J.-P. Puissochet, L. Sevón,
      verordening nr. 40/94.                                               V. Skouris en C. W. A. Timmermans, rechters; advocaat-
                                                                           generaal: C. Stix-Hackl; griffier: L. Hewlett, administrateur, op
3)    Verwijst het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt        20 november 2001 een arrest gewezen waarvan het dictum
      (merken, tekeningen en modellen) in de kosten van de twee            luidt als volgt:
      instanties.
(1) PB C 6 van 8.1.2000.                                                   1)    Artikel 7, lid 1, van de Eerste richtlijn (89/104/EEG) van de
                                                                                Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing
                                                                                van het merkenrecht der lidstaten, zoals gewijzigd bij de
                                                                                Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte van
                                                                                2 mei 1992, moet aldus worden uitgelegd dat de toestemming
                                                                                van de merkhouder tot het in de Europese Economische Ruimte
                                                                                verhandelen van van dat merk voorziene producten die eerder
                    ARREST VAN HET HOF                                           door die merkhouder of met zijn toestemming buiten de
                                                                                Europese Economische Ruimte in de handel zijn gebracht,
                                                                                impliciet kan zijn wanneer uit elementen en omstandigheden
                     van 20 november 2001                                        vóór, tijdens of na het buiten de EER in de handel brengen naar
                                                                                het oordeel van de nationale rechter met zekerheid blijkt dat de
in de gevoegde zaken C-414/99 tot en met C-416/99                                merkhouder afstand doet van zijn recht om zich te verzetten
[verzoeken om een prejudiële beslissing van de High                              tegen het in de Europese Economische Ruimte in de handel
Court of Justice (England & Wales), Chancery Division                            brengen.
(Patent Court) (Verenigd Koninkrijk)], in de aldaar aan-
hangige gedingen: Zino Davidoff SA tegen A & G Imports
Ltd (C-414/99), Levi Strauss & Co., Levi Strauss (UK) Ltd                  2)    Een impliciete toestemming kan niet voortvloeien:
tegen Tesco Stores Ltd, Tesco plc (C-415/99) en Levi
Strauss & Co., Levi Strauss (UK) Ltd tegen Costco Whole-
                            sale UK Ltd (1)
                                                                                —       uit het feit dat de merkhouder niet aan alle achtereenvol-
                                                                                gende kopers van de buiten de Europese Economische
(„Merken — Richtlijn 89/104/EEG — Artikel 7, lid 1 —                                     Ruimte in de handel gebrachte waren heeft meegedeeld
Uitputting van aan merk verbonden recht — Op markt                                       dat hij zich tegen het verhandelen in de Europese
buiten EER brengen — Invoer in EER — Toestemming van                                     Economische Ruı́mte verzet;
merkhouder — Noodzaak van uitdrukkelijke of impliciete
toestemming — Op overeenkomst toepasselijke wet —
   Vermoeden van toestemming — Niet-toepasselijkheid”)                           —       uit het feit dat op de waren niet is vermeld dat het
                                                                                verboden is ze in de Europese Economische Ruimte in de
                            (2002/C 3/13)                                                handel te brengen;
                          (Procestaal: Engels)
                                                                                —       uit de omstandigheid dat de merkhouder de eigendom van
                                                                                de van het merk voorziene waren heeft overgedragen
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-               zonder contractuele beperkingen op te leggen, en dat
                          dentie van het Hof)                                            volgens de op de overeenkomst toepasselijke wet het
                                                                                overgedragen eigendomsrecht zonder dergelijke beperkin-
                                                                                gen een onbeperkt recht tot wederverkoop omvat of op zı́jn
                                                                                minst het recht om de waren later in de Europese
In de gevoegde zaken C-414/99 tot en met C-416/99,
                                                                                Economische Ruimte te verhandelen.
betreffende verzoeken aan het Hof krachtens artikel 234 EG
van de High Court of Justice (England & Wales), Chancery
Division (Patent Court) (Verenigd Koninkrijk), in de aldaar
aanhangige gedingen tussen Zino Davidoff SA en A & G                       3)    Voor de uitputting van het uitsluitende recht van de merkhouder
Imports Ltd (C-414/99), tussen Levi Strauss & Co., Levi Strauss                  is niet relevant:
(UK) Ltd en Tesco Stores Ltd, Tesco plc (C-415/99) en tussen
Levi Strauss & Co., Levi Strauss (UK) Ltd en Costco Wholesale
UK Ltd, voorheen Costco UK Ltd (C-416/99), om een prejudi-                       —       dat de handelaar die de van het merk voorziene waren
ciële beslissing over de uitlegging van artikel 7 van de Eerste                          invoert, niet weet dat de merkhouder zich ertegen verzet
richtlijn (89/104/EEG) van de Raad van 21 december 1988                                  dat deze waren in de Europese Economische Ruimte in de
betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten                              handel worden gebracht of op die markt worden verhan-
(PB 1989, L 40, blz. 1), zoals gewijzigd bij de Overeenkomst                             deld door andere dan erkende wederverkopers, of


               9.3.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 73/21

         Beroep tegen de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, ingesteld door DB Schenker op 7 december 2016
   (Zaak E-7/12 COSTS)
   (2017/C 73/11)
   Op 7 december 2016 werd bij het EVA-Hof beroep ingesteld tegen de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA door Schenker North AB, Schenker Privpak AB en Schenker Privpak AS (gezamenlijk „DB Schenker”), vertegenwoordigd door Jon Midthjell van Advokatfirmaet Midthjell AS, Grev Wedels plass 5, NO-0151 Oslo, Noorwegen.
   De eiser vraagt het Hof de volgende beschikking uit te vaardigen:

               1.

               Het volledige bedrag van de resterende kosten die door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA aan Schenker North AB, Schenker Privpak AB en Schenker Privpak AS moet worden betaald, is vastgesteld op 125 657 EUR.

               2.

               Over dat bedrag is vertragingsrente verschuldigd vanaf de datum waarop de huidige beschikking aan de partijen is betekend tot de datum van daadwerkelijke betaling ervan. Het toe te passen rentepercentage wordt berekend op basis van de rentevoet die door de Europese Centrale Bank voor haar basisherfinancieringstransacties op de eerste kalenderdag van de maand van de vervaldag wordt toegepast, verhoogd met drie en een half procentpunt.

         Feiten en argumenten:

               —

               De eisers, gezamenlijk „DB Schenker” genoemd, leiden zakelijke activiteiten te land, over zee en per spoor in Noorwegen, Zweden en Denemarken. DB Schenker was de eiser in zaak E-7/12 bij het EVA-Hof tegen de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA.

               —

               Artikel 70, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het EVA-Hof luidt als volgt:

                  „In geval van geschil over de invorderbare kosten beslist het Hof op verzoek van de belanghebbende partij bij een beschikking, na kennis te hebben genomen van de opmerkingen van de wederpartij.”.

               —

               In het arrest in zaak E-7/12 veroordeelde het EVA-hof de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tot betaling van de kosten met betrekking tot het beroep wegens nalaten en de helft van de kosten van de eisers met betrekking tot het beroep inzake niet-contractuele aansprakelijkheid.


title: Zaak C-104/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 29 februari 2012 — Finanzamt Köln-Nord/Wolfram Becker

text:
               12.5.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 138/5

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 29 februari 2012 — Finanzamt Köln-Nord/Wolfram Becker
   (Zaak C-104/12)
   2012/C 138/08
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesfinanzhof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij in „Revision”: Finanzamt Köln-Nord

      Verwerende partij in „Revision”: Wolfram Becker

      Prejudiciële vragen

               1)

               Wordt het rechtstreekse en onmiddellijke verband, dat volgens de rechtspraak van het Hof doorslaggevend is voor de uitlegging van de uitdrukking „voor belaste handelingen” in de zin van artikel 17, lid 2, sub a, van richtlijn 77/388/EEG (1), bepaald door

                           —

                           de objectieve inhoud van de ten behoeve van de belastingplichtige verrichte prestatie (in casu de bijstand van een advocaat om te voorkomen dat een natuurlijke persoon strafrechtelijk wordt veroordeeld), of

                           —

                           de reden waarom de prestatie is verricht (in casu de economische activiteit van de belastingplichtige in het kader waarvan een natuurlijke persoon een strafbaar feit zou hebben gepleegd)?

               2)

               Wanneer de reden voor het verrichten van de prestatie bepalend is, heeft een belastingplichtige die samen met een van zijn werknemers opdracht geeft tot het verrichten van een prestatie, dan overeenkomstig artikel 17, lid 2, sub a, van richtlijn 77/388/EEG recht op volledige aftrek van voorbelasting of slechts op proportionele aftrek ervan, en aan welke voorwaarden moet overeenkomstig artikel 22, lid 3, sub b, vijfde streepje, van richtlijn 77/388/EEG de facturering voldoen wanneer ten behoeve van verschillende personen een prestatie wordt verricht?

      (1)  Zesde richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1).


title: Zaak C-575/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administratīvā apgabaltiesa (Letland) op 7 december 2012 — AS „Air Baltic Corporation” /Valsts robežsardze

text:
               9.2.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 38/16

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administratīvā apgabaltiesa (Letland) op 7 december 2012 — AS „Air Baltic Corporation”/Valsts robežsardze
   (Zaak C-575/12)
   2013/C 38/24
   Procestaal: Lets

      Verwijzende rechter

   Administratīvā apgabaltiesa

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: AS „Air Baltic Corporation”

      Verwerende partij: Valsts robežsardze

      Prejudiciële vragen

               1)

               Dient artikel 5 van verordening (EG) nr. 562/2006 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode) aldus te worden uitgelegd dat aan de toegang van onderdanen van derde staten de dwingende voorafgaande voorwaarde is verbonden dat zij over een geldig visum in een geldig reisdocument beschikken?

               2)

               Brengt de nietigverklaring van het reisdocument waarin de visumsticker is aangebracht, overeenkomstig verordening (EG) nr. 810/2009 (2) van 13 juli 2009 tot vaststelling van een gemeenschappelijke visumcode (Visumcode), ook de nietigheid met zich van het visum dat is afgegeven aan de [betrokken] persoon?

               3)

               Zijn de nationale bepalingen die aan de toegang van onderdanen van derde staten de voorafgaande dwingende voorwaarde verbinden dat een geldig visum in een geldig reisdocument is aangebracht, verenigbaar met verordening (EG) nr. 562/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode) en verordening (EG) nr. 810/2009 van 13 juli 2009 tot vaststelling van een gemeenschappelijke visumcode (Visumcode)?

      (1)  PB L 105, blz. 1.

      (2)  PB L 243, blz. 1.


title: Zaak C-246/08: Beroep ingesteld op 3 juni 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Finland

text:
               15.8.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 209/29

         Beroep ingesteld op 3 juni 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Finland
   (Zaak C-246/08)
   (2008/C 209/43)
   Procestaal: Fins
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: P. Aalto, D. Triantafyllou)

      Verwerende partij: Republiek Finland
   Conclusies

               —

               vast te stellen dat de Republiek Finland de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 2, lid 1, en artikel 4, leden 1, 2 en 5, van de Zesde btw-richtlijn (77/388/EEG) (1), doordat zij over de juridische adviezen die overeenkomstig de bepalingen inzake de rechtshulp tegen gedeeltelijke vergoeding worden verstrekt door de openbare bureaus voor rechtshulp (door de aldaar aangestelde openbare rechtsbijstandverleners) geen btw in rekening brengt, terwijl overeenkomstige diensten die worden verricht door particuliere rechtbijstandverleners wel aan btw zijn onderworpen;

               —

               de Republiek Finland te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   In Finland kan een ontvanger van rechtshulp voor zijn ondersteuning in juridische procedures kiezen tussen openbare en particuliere rechtsbijstand. Daarbij zijn de tegen gedeeltelijke vergoeding door de openbare rechtsbijstandverlener verleende diensten vrijgesteld van btw, terwijl de tegen gedeeltelijke vergoeding door een particuliere rechtsbijstandverlener verleende diensten wel aan btw zijn onderworpen. De Commissie is van mening dat hier sprake is van een ongelijke btw-behandeling van gelijke diensten, die gevolgen heeft voor de eigen middelen van de Gemeenschap.
   De diensten van de openbare bureaus voor rechtshulp in juridische procedures vallen niet binnen de werkingssfeer van artikel 4, lid 5, eerste alinea, van de Zesde btw-richtlijn. Deze diensten zijn ongetwijfeld dan vrijgesteld van btw, wanneer ze niet tegen vergoeding worden verleend. Wanneer de ontvanger van de rechtshulp daarvoor echter een vergoeding betaalt, zijn de diensten van de openbare bureaus voor rechtshulp niet vrijgesteld van btw.
   Krachtens artikel 4, lid 5, tweede alinea, van de btw-richtlijn moeten publiekrechtelijke lichamen voor de werkzaamheden van hun organen als belastingplichtige worden aangemerkt, indien een andere behandeling tot concurrentievervalsing van enige betekenis zou leiden. Ook wanneer ervan uitgegaan wordt dat de openbare bureaus voor rechtshulp in zoverre als overheid handelen, dan zou hun behandeling als niet-belastingplichtige in de genoemde gevallen tot concurrentievervalsing van enige betekenis leiden. Daarom moeten zij als btw-plichtig worden aangemerkt.

      (1)  PB L 145, blz. 1.


title: Zaak T-158/00: Beroep, op 13 juni 2000 ingesteld door Arbeitsgemeinschaft der öffentlich-rechtlichen Rundfunkanstalten der Bundesrepublik Deutschland (ARD) tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
C 247/32              NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    26.8.2000
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:                    van de Europese Gemeenschappen door Arbeitsgemeinschaft
                                                                       der öffentlich-rechtlichen Rundfunkanstalten der Bundesrepu-
—    te verklaren dat het Europees Parlement een besluit heeft         blik Deutschland (ARD), Keulen (BRD), omvattende de Bayeri-
     genomen dat in strijd is met de artikelen 4, 5, 7, tweede         sche Rundfunk, Hessische Rundfunk, Mitteldeutsche Rund-
     alinea, 9, 45 en bijlage 1 van het ambtenarenstatuut;             funk, Norddeutsche Rundfunk, Ostdeutsche Rundfunk
                                                                       Brandenburg, Radio Bremen, Saarländische Rundfunk, Sender
—    nietig te verklaren de besluiten van 26 november 1999             Freies Berlin, Südwestrundfunk, Westdeutsche Rundfunk, ver-
     van de directeur-generaal Personeelszaken tot bevorde-            tegenwoordigd door P. Mailänder en A. Bartosch, kantoor
     ring van een aantal ambtenaren van B 2 naar B 1, voor             Haver & Mailänder, advocaten te Stuttgart (BRD).
     zover zij zijn genomen zonder dat er posten beschikbaar
     waren of vacant verklaard overeenkomend met de functie            Verzoeksters concluderen dat het het Gerecht behage:
     van hoofdassistent en op grond van een slecht vergelij-
     kend onderzoek van verdiensten;
                                                                       —     nietig te verklaren de beschikking van de Commissie van
                                                                             21 maart 2000 in zaak COMP/JV.37, waarbij zij de
—    nietig te verklaren het besluit van 10 maart 2000 waarbij
                                                                             voorgenomen concentratie tussen BSkyB en KirchPayTV
     de secretaris-generaal haar klacht van 29 februari 2000
                                                                             overeenkomstig artikel 6, lid 1, sub b, van verordening
     heeft verworpen;
                                                                             (EEG) nr. 4064/89 van de Raad betreffende de controle
                                                                             op concentraties van ondernemingen (concentratieveror-
—    verweerster te verwijzen in de kosten.
                                                                             dening) verenigbaar met de gemeenschappelijke markt
                                                                             heeft verklaard, en
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                       —     de Commissie te verwijzen in de kosten.
Verzoekster behoorde niet tot de ambtenaren die bij besluit
van de directeur-generaal Personeelszaken van 26 november              Middelen en voornaamste argumenten
1999 zijn bevorderd, naar zij stelt wegens de methode die
werd gevolgd ter toepassing van het onlangs bij het Parlement
ingevoerde bevorderingssysteem.                                        Bij de bestreden beschikking heeft de Commissie besloten geen
                                                                       bezwaar te maken tegen een voorgenomen concentratie,
                                                                       waarbij British Sky Broadcasting Group plc („BSkyB”) 24 % van
Zij vordert de nietigverklaring van de beschikking voorzover           het kapitaal van KirchPayTV GmbH & Co. KGaA (KirchPayTV)
het betreft het aantal promotiepunten dat haar is toebedeeld           wenst te verwerven.
alsmede de nietigverklaring van de besluiten tot bevordering
van andere ambtenaren die zijn genomen aan de hand van een
slecht vergelijkend onderzoek van verdiensten.                         Verzoekster komt hiertegen op met de volgende argumenten:
Verzoekster noemt het thans bij het Parlement geldende                 —     De Commissie stelt in de bestreden beschikking terecht,
bevorderingsstelsel onwettig op grond van:                                   dat KirchPayTV zonder de extra financiële middelen van
                                                                             BSkyB niet in staat zou zijn de nodige investeringen
—    de onwettigheid van het loskoppelen van rang en functie,                inzake programma’s en technische infrastructuur te ver-
     gelet op de artikelen 4 en 5 van bijlage I van het Statuut;             richten om haar huidige marktpositie in stand te houden.
                                                                             Zij stelt evenwel ten onrechte dat er tussen KirchPayTV
—    schending van artikel 45 van het Statuut.                               en BSkyB op de Duitse markt geen potentiële concurren-
                                                                             tieverhouding bestaat, onder verwijzing naar de destijds
                                                                             sterke concurrentiepositie van KirchPayTV, die de toegang
                                                                             tot de markt van andere marktdeelnemers zou verhinde-
                                                                             ren. Aldus is voorbijgegaan aan het in artikel 2, lid 3, van
                                                                             de concentratieverordening geformuleerde criterium. De
                                                                             Commissie heeft onvoldoende rekening gehouden met de
                                                                             mogelijke toekomstige wijziging van de machtspositie op
Beroep, op 13 juni 2000 ingesteld door Arbeitsgemein-                        de markt, hoewel zij een dergelijke wijziging zelf als een
schaft der öffentlich-rechtlichen Rundfunkanstalten der                      mogelijkheid beschouwt.
Bundesrepublik Deutschland (ARD) tegen Commissie van
                de Europese Gemeenschappen                             —     Hoewel de Commissie ook in het kader van de in artikel 6,
                                                                             lid 2, van de concentratieverordening bedoelde eerste fase
                        (Zaak T-158/00)                                      van de toetsing aan de concentratievoorschriften bepaalde
                                                                             toezeggingen mag aanvaarden, dienen deze beperkt te
                                                                             blijven tot duidelijk afgebakende en gemakkelijk op te
                        (2000/C 247/57)                                      lossen mededingingsproblemen. In de onderhavige zaak
                                                                             heeft de Commissie zich niet aan deze regel gehouden.
                        (Procestaal: Duits)                            —     De door de Commissie aanvaarde toezeggingen passen
                                                                             niet in het kader van het Europees concentratietoezicht,
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-                    dat gericht is op machtsstructuren. De toezeggingen
schappen is op 13 juni 2000 beroep ingesteld tegen Commissie                 leiden tot een permanente controle op de handelwijze
 ---pagebreak--- 26.8.2000               NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      C 247/33
      van de betrokken ondernemingen, die overeenkomt met               Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
      de controle in het kader van het in artikel 82 EG bedoelde
      toezicht op misbruiken van kartels. Een dergelijk toezicht        —     nietig te verklaren het stilzwijgend genomen besluit
      op de handelwijze van ondernemingen draagt evenwel                      van de Commissie houdende afwijzing van verzoekers
      niet bij tot een vlottere mededinging, en kan dus niet                  krachtens artikel 90, lid 2, van het Statuut ingediende
      opwegen tegen een machtspositie op de markt die op de                   klacht tegen de in de „Administratieve mededelingen”
      koop toe zou worden genomen. Verzoekster in de                          nr. 1080, van 13 augustus 1999, bekendgemaakte lijst
      onderhavige zaak verlangde toezeggingen die verder                      van tot de rang A 4 bevorderde ambtenaren, voorzover
      gingen dan die welke de partijen bij de voorgenomen                     zijn naam daarin niet voorkwam;
      concentratie hebben gemaakt, doch is daarin door de
      betrokken partijen niet gevolgd.                                  —     bijgevolg voor recht te verklaren dat de procedure van
                                                                              bevordering tot de rang A 4 voor de bevorderingsronde
—     Bovendien heeft de Commissie ook op procedureel vlak                    1999 nietig is met betrekking tot verzoeker;
      onregelmatigheden begaan. Hoewel in de beschikking
      groot voorbehoud wordt gemaakt over de verenigbaar-               —     verweerster te veroordelen tot betaling van een bedrag
      heid van de voorgenomen concentratie met de gemeen-                     van 5 000 Euro ter vergoeding van morele schade;
      schappelijke markt, heeft de Commissie onder verwijzing
      naar omvangrijke en deels ook moeilijk te controleren             —     verweerster in alle kosten van het geding te verwijzen.
      toezeggingen van de aanvragers reeds in de eerste con-
      trolefase haar goedkeuring gegeven. Conform de voor-
      schriften had zij de procedure van artikel 6, lid 1, sub c,       Middelen en voornaamste argumenten
      van de concentratieverordening moeten inleiden.
                                                                        Ter ondersteuning van zijn beroep stelt verzoeker:
—     Ten slotte heeft de Commissie zich ten onrechte niet
      gehouden aan het procedureel voorschrift van artikel 18,
      lid 1, van verordening (EG) nr. 447/98 van de Commis-             —     volledig ontbreken van motivering van het bestreden
      sie (1), nu zij ook na het verstrijken van de in deze                   besluit, in strijd met artikel 25, tweede alinea, Ambtena-
      bepaling voorgeschreven termijn van drie weken herhaal-                 renstatuut; en
      delijk nieuwe en gewijzigde toezeggingen van de partijen
      bij de voorgenomen concentratie in de beschouwing                 —     schending van artikel 45, lid 1, van het Statuut en kenne-
      heeft betrokken. Aldus zijn de procedurele rechten van                  lijk verkeerde beoordeling.
      met name verzoekster geschonden, nu zij binnen steeds
      kortere termijnen een standpunt moest bepalen en uitein-
      delijk zelfs niet meer de mogelijkheid had om opmerkin-
      gen te maken.
(1) Verordening (EG) nr. 447/98 van de Commissie van 1 maart
    1998 betreffende de aanmeldingen, de termijnen en het horen         Beroep, op 16 juni 2000 ingesteld door R. Carotti tegen
    van betrokkenen en derden overeenkomstig verordening (EEG)                Rekenkamer van de Europese Gemeenschappen
    nr. 4064/89 van de Raad betreffende de controle op concentraties
    van ondernemingen.
                                                                                (Zaak T-163/00)
                                                                                (2000/C 247/59)
                                                                                (Procestaal: Frans)
Beroep, op 14 juni 2000 ingesteld door V. Tsarnavas tegen
       Commissie van de Europese Gemeenschappen                         Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                                                                        schappen is op 16 juni 2000 beroep ingesteld tegen de
                                                                        Rekenkamer van de Europese Gemeenschappen door R. Carot-
                         (Zaak T-161/00)                                ti, wonende te Luxemburg, vertegenwoordigd door G. Vogel
                                                                        en F. Burg, advocaten te Luxemburg.
                         (2000/C 247/58)
                                                                        Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
                         (Procestaal: Frans)                            —     het besluit van 15 mei 2000 nietig te verklaren;
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-               —     de Rekenkamer in de kosten te verwijzen;
schappen is op 14 juni 2000 beroep tegen Commissie van
de Europese Gemeenschappen ingesteld door V. Tsarnavas,                 —     de Rekenkamer te veroordelen tot betaling van de kosten
wonende te Brussel, vertegenwoordigd door N. Lhoëst, ad-                      die Carotti heeft moeten maken voor de verdediging van
vocaat te Brussel.                                                            haar zaak, ter hoogte van 500 000 LUF.


title: Zaak C-502/10: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (Nederland) op 20 oktober 2010 — Staatssecretaris van Justitie, andere partij: M. Singh

text:
               18.12.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 346/35

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (Nederland) op 20 oktober 2010 — Staatssecretaris van Justitie, andere partij: M. Singh
   (Zaak C-502/10)
   ()
   2010/C 346/61
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Raad van State

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoeker: Staatssecretaris van Justitie

      Andere partij: M. Singh

      Prejudiciële vragen

   Moet het begrip formeel beperkte verblijfsvergunning, als bedoeld in artikel 3, tweede lid, aanhef en onder e, van richtlijn 2003/109/EG (1) van de Raad van 25 november 2003 betreffende de status van langdurig ingezeten onderdanen van derde landen, aldus worden uitgelegd dat daaronder een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd valt, die naar Nederlands recht geen uitzicht geeft op een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd, ook indien de geldigheidsduur van die verblijfsvergunning voor bepaalde tijd naar Nederlands recht in beginsel onbeperkt kan worden verlengd en ook indien daardoor een bepaalde groep personen, zoals geestelijk voorgangers en godsdienstleraren, van toepassing van de richtlijn wordt uitgesloten?

      (1)  PB 2004, L 16, blz. 44.


title: Zaak C-139/15 P: Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 21 september 2016 — Europese Commissie/Koninkrijk Spanje (Hogere voorziening — Cohesiefonds — Vermindering van de financiële bijstand — Procedure voor de vaststelling van het besluit van de Europese Commissie — Termijn — Niet-eerbiediging van de gestelde termijn — Gevolgen)

text:
               14.11.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 419/16

         Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 21 september 2016 — Europese Commissie/Koninkrijk Spanje
   (Zaak C-139/15 P) (1)

   ((Hogere voorziening - Cohesiefonds - Vermindering van de financiële bijstand - Procedure voor de vaststelling van het besluit van de Europese Commissie - Termijn - Niet-eerbiediging van de gestelde termijn - Gevolgen))
   (2016/C 419/20)
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: S. Pardo Quintillán en D. Recchia, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: A. Rubio González, gemachtigde)

      Interveniënt aan de zijde van het Koninkrijk Spanje: Koninkrijk der Nederlanden (vertegenwoordigers: B. Koopman en M. Bulterman, gemachtigden)

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               De Europese Commissie wordt verwezen in de kosten.

               3)

               Het Koninkrijk der Nederlanden draagt zijn eigen kosten.

      (1)  PB C 155 van 11.5.2015.


title: Zaak C-154/08: Beroep ingesteld op 15 april 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk Spanje

text:
               5.7.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 171/17

         Beroep ingesteld op 15 april 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk Spanje
   (Zaak C-154/08)
   (2008/C 171/29)
   Procestaal: Spaans
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: M. Afonso en F. Jimeno Fernández, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk Spanje
   Conclusies

               —

               vast te stellen dat het Koninkrijk Spanje, door aan te nemen dat de diensten die de registradores de la propiedad (bewaarders van het kadaster), in hun hoedanigheid van ontvangers die titularis zijn van een oficina liquidadora de distrito hipotecario (ontvangkantoor van een hypotheekdistrict), verrichten ten behoeve van een Comunidad Autónoma, niet aan de btw zijn onderworpen, de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens de artikelen 2 en 4, leden 1 en 2, van de Zesde btw-richtlijn (1);

               —

               het Koninkrijk Spanje te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

               1.

               De registradores de la propiedad zijn beroepsuitoefenaars die door de Spaanse overheid zijn benoemd en belast met het beheer van de Registros de la Propiedad (het kadaster). Zij werken voor eigen rekening, zijn vrij in de organisatie van hun werkzaamheden, kiezen hun eigen personeel, en ontvangen zelf de emolumenten, die hun inkomsten vormen. Een aantal Comunidades Autónomas hebben hun diverse taken toevertrouwd in verband met de heffing van bepaalde belastingen. Voor deze diensten ontvangen de registradores de la propiedad een bepaald percentage van de geïnde belastingen.

               2.

               De Spaanse overheid was traditioneel van mening dat de registradores de la propiedad, wanneer zij die taken voor de Comunidades Autónomas verrichtten, voor btw-doeleinden moesten worden beschouwd als ondernemers of beroepsuitoefenaars die aan de btw onderworpen diensten verrichtten. De in dat verband door de Spaanse overheid aangevoerde argumenten waren in wezen gebaseerd op de arresten van het Hof van Justitie van 26 maart 1987 (zaak C-235/85, Commissie/Nederland) (2) en 25 juli 1991 (zaak C-202/90, Ayuntamiento de Sevilla) (3).

               3.

               Bij arrest van 12 juli 2003 heeft het Tribunal Supremo de España geoordeeld dat de registradores de la propiedad, wanneer zij de hun door de Comunidades Autónomas toevertrouwde specifieke activiteiten uitoefenen, met name de heffing en de inning van bepaalde belastingen, louter ambtenaren zijn en deel uitmaken van het ambtelijke apparaat. Sedert dit arrest, dat is gewezen op een cassatieberoep „in het belang der wet”, stelt de Spaanse overheid dat dergelijke diensten niet aan de btw zijn onderworpen.

               4.

               De Commissie daarentegen is van mening dat overeenkomstig de in artikel 2 van de Zesde richtlijn neergelegde algemene regel btw is verschuldigd over de diensten die de registradores de la propiedad ten behoeve van de Comunidades Autónomas verrichten. De verklaring daarvoor is te vinden in het feit dat de registradores-liquidadores handelen als beroepsuitoefenaars die hun personele en materiële middelen autonoom en zelfstandig organiseren met het oog op het verrichten van de dienst, zoals artikel 4, lid 1, van voormelde richtlijn verlangt, en dat zij zich in dat geval niet in een ondergeschikte en afhankelijke positie bevinden, die essentieel is opdat de betrokken diensten zouden kunnen worden beschouwd als diensten die door een ambtenaar ten behoeve van zijn overheidsdienst zijn verricht en, dus als niet btw-plichtige diensten. De registrador-liquidador is geen bestuursorgaan van de Comunidad Autónoma en evenmin een intrinsiek, daarin opgenomen of intern onderdeel daarvan, maar een daarvan onafhankelijke en onderscheiden partij waarmee de Comunidad Autónoma een overeenkomst heeft gesloten betreffende de verrichting van diensten onder bezwarende titel.

               5.

               De Commissie is eveneens van mening dat in casu is voldaan aan de in de rechtspraak gestelde voorwaarden om het Koninkrijk Spanje aansprakelijk te stellen wegens de niet-nakoming die voortvloeit uit een uitlegging van het gemeenschapsrecht die niet verenigbaar is met de opzet en de doelstelling ervan, en evenmin met de rechtspraak van het Hof van Justitie. Deze voorwaarden zijn, in de eerste plaats, de rang van het Tribunal Supremo, als hoogste rechterlijke instantie in alle materies met uitzondering van de bepalingen inzake grondwettelijke rechten, in de tweede plaats, het belang en de gevolgen van de beslissing, die in beginsel strijdig is met de uitlegging van het Hof van Justitie en die, door het bindende karakter ervan, heeft geleid tot een volledige ommekeer in de rechtspraak van de lagere rechterlijke instanties en in de bestaande praktijk van de Spaanse overheid, en in de derde plaats, het intreden van schadelijke gevolgen op het gebied van de btw, wat nadelige gevolgen kan hebben voor de eigen middelen van de Gemeenschap. De Spaanse overheid kan zich dan ook niet op het arrest van het Tribunal Supremo beroepen om de niet-nakoming van het gemeenschapsrecht te rechtvaardigen.

      (1)  Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1).

      (2)  Jurispr. blz. 1471.

      (3)  Jurispr. blz. I-4247.


title: Zaak C-629/11 P: Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 4 oktober 2012 — Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE/Europese Commissie (Hogere voorziening — Door Commissie geplaatste overheidsopdracht — Afwijzing van offerte — Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 — Artikel 100, lid 2 — Termijn voor antwoord op verzoek om informatie — Verordening (EG, Euratom) nr. 2342/2002 — Artikel 149, lid 2)

text:
               24.11.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 366/16

         Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 4 oktober 2012 — Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE/Europese Commissie
   (Zaak C-629/11 P) (1)

   (Hogere voorziening - Door Commissie geplaatste overheidsopdracht - Afwijzing van offerte - Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 - Artikel 100, lid 2 - Termijn voor antwoord op verzoek om informatie - Verordening (EG, Euratom) nr. 2342/2002 - Artikel 149, lid 2)
   2012/C 366/27
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (vertegenwoordiger: N. Korogiannakis, dikigoros)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: D. Calciu en S. Delaude, gemachtigden, bijgestaan door P. Wytinck, advocaat)

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 20 september 2011, Evropaïki Dynamiki/Commissie (T-298/09), waarbij het Gerecht heeft verworpen een beroep strekkende tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 12 mei 2009 houdende afwijzing van de offerte die rekwirante had ingediend in het kader van de aanbestedingsprocedure EAC/01/2008 betreffende externe dienstverlening voor onderwijsprogramma’s (EPISEP) (PB 2008/S 158 212752), alsook van het besluit tot gunning van de opdracht aan een andere inschrijver enerzijds, en vordering tot schadevergoeding anderzijds — Artikel 93, lid 1, sub f, van het Financieel Reglement — Geldigheidsduur van inschrijvingen — Niet-contractuele aansprakelijkheid

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 49 van 18.2.2012.


title: Zaak T-284/11: Beroep ingesteld op 7 juni 2011 — Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones/BHIM — MIP Metro (METROINVEST)

text:
               6.8.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 232/35

         Beroep ingesteld op 7 juni 2011 — Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones/BHIM — MIP Metro (METROINVEST)
   (Zaak T-284/11)
   2011/C 232/61
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones, SL (Barcelona, Spanje) (vertegenwoordiger: J. Carbonell Callicó, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

      Andere partij voor de kamer van beroep: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Duitsland)

      Conclusies

               —

               de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 17 maart 2011 in zaak R 954/2010-1 wijzigen en de gemeenschapsmerkaanvraag voor het woordmerk „METROINVEST” toewijzen;

               —

               subsidiair, mocht de eerste vordering worden afgewezen, de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 17 maart 2011 in zaak R 954/2010-1 vernietigen;

               —

               het bureau en de andere partij voor de kamer van beroep verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „METROINVEST” voor diensten van klasse 36 — gemeenschapsmerkaanvraag nr. 7112113

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Oppositiemerk of -teken: Duitse merkinschrijving nr. 30348717 van het beeldmerk „METRO”, in het blauw en het geel, voor een reeks waren en diensten van de klassen 1 tot en met 45; gemeenschapsmerkaanvraag nr. 779116 van het beeldmerk „METRO”, in het geel, voor een reeks waren en diensten van de klassen 1 tot en met 42

      Beslissing van de oppositieafdeling: toewijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van de artikelen 6 en 14 van het Verdrag voor de bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, in verband met het recht op een eerlijk proces en het discriminatieverbod en met het in het Unierecht vervatte algemene beginsel van gelijke behandeling. Schending door de kamer van beroep van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009, aangezien er geen gevaar voor verwarring van de twee conflicterende merken bestaat.


title: Zaak C-463/10 P: Hogere voorziening ingesteld op 27 september 2010 door Deutsche Post AG tegen de beschikking van het Gerecht (Eerste kamer) van 14 juli 2010 in zaak T-570/08, Deutsche Post AG/Europese Commissie

text:
               4.12.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 328/17

         Hogere voorziening ingesteld op 27 september 2010 door Deutsche Post AG tegen de beschikking van het Gerecht (Eerste kamer) van 14 juli 2010 in zaak T-570/08, Deutsche Post AG/Europese Commissie
   (Zaak C-463/10 P)
   ()
   2010/C 328/32
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Rekwirante: Deutsche Post AG (vertegenwoordigers: J. Sedemund en T. Lübbig, Rechtsanwälte)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

               1.

               de bestreden beschikking van het Gerecht (Eerste kamer) van 14 juli 2010 in zaak T-570/08 volledig nietig verklaren;

               2.

               de door de Commissie opgeworpen exceptie van niet-ontvankelijkheid afwijzen;

               3.

               het besluit houdende „bevel tot informatieverstrekking” dat de Europese Commissie op 30 oktober 2008 overeenkomstig artikel 10, lid 3, van verordening (EG) nr. 659/1999 heeft gegeven in de procedure „Steunmaatregel C 36/2007 — Duitsland; staatssteun aan Deutsche Post AG”, nietig verklaren, en

               4.

               de Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De onderhavige hogere voorziening is gericht tegen de beschikking waarbij het Gerecht rekwirantes beroep tegen het aan de Bondsrepubliek Duitsland gerichte bevel van de Commissie van 30 oktober 2008 tot het verstrekken van informatie in de procedure betreffende staatssteun aan rekwirante, niet-ontvankelijk heeft verklaard.
   In deze hogere voorziening staat de vraag centraal of en onder welke voorwaarden een besluit houdende een bevel van de Commissie tot informatieverstrekking overeenkomstig artikel 10, lid 3, van verordening (EG) nr. 659/1999 vatbaar is voor beroep. Volgens rekwirante is een beroep tegen een besluit waarbij de mededeling wordt gelast van informatie waarover alleen zij beschikt, ontvankelijk wanneer daarbij de inachtneming van de procedurele voorwaarden als bedoeld in artikel 10, lid 3, van verordening nr. 659/1999 en de noodzakelijkheid van de verlangde informatie ter discussie worden gesteld.
   Het Gerecht heeft de ontvankelijkheid van een dergelijk beroep echter afgewezen op grond dat het bevel tot informatieverstrekking geen rechtsgevolgen sorteert. Het gaat slechts om een tussenmaatregel, die uitsluitend ter voorbereiding van een definitief besluit is vastgesteld.
   Rekwirante voert vijf middelen aan.

               1.

               Het Gerecht is in de bestreden beschikking eraan voorbijgegaan dat het bevel tot informatieverstrekking als bindende rechtshandeling van de Unie aan het toezicht van de Europese rechterlijke instanties is onderworpen. Ingevolge artikel 10, lid 3, van verordening nr. 659/1999 juncto artikel 288, lid 4, VWEU en het uit artikel 4, lid 3, VWEU voortvloeiende beginsel van loyale samenwerking dient de lidstaat de gevraagde informatie verplicht te verstrekken. Aangezien de lidstaat verplicht is, dat besluit uit te voeren, gaat de verplichting tot informatieverstrekking rechtstreeks over op rekwirante, die (als enige) in het bezit is van de verlangde informatie.

               2.

               Het Gerecht is voorts eraan voorbijgegaan dat het onverenigbaar is met de door het recht van de Unie gewaarborgde rechtsbescherming, dat een lidstaat en een rechtstreeks geraakte onderneming alle door de Commissie op grond van artikel 10, lid 3, van verordening nr. 659/1999 gevraagde informatie moeten verstrekken, ongeacht of de procedurele voorwaarden van artikel 10, lid 3, zijn nageleefd en of de gevraagde informatie enig verband houdt met het doel van de procedure van toezicht op de steunmaatregelen.

               3.

               Het Gerecht heeft artikel 10, lid 3, en artikel 13, lid 1, derde zin, van verordening nr. 659/1999 onjuist uitgelegd, doordat het eraan is voorbijgegaan dat het bevel tot informatieverstrekking ook rechtstreekse gevolgen voor de rechtspositie van de lidstaat en de betrokken onderneming heeft omdat artikel 13, lid 1, derde zin, van verordening nr. 659/1999 de Commissie, voor het geval dat het bevel tot het verstrekken van informatie niet wordt nageleefd, in staat stelt om de beschikking betreffende eventuele staatssteun op grond van de beschikbare informatie te geven. De daaruit voortvloeiende vermindering van de bewijslast van de Commissie leidt tot een aanzienlijke verslechtering van de positie van de betrokken onderneming in de procedure, die zich, om haar rechten te vrijwaren, feitelijk ertoe genoodzaakt ziet, de verlangde informatie mee te delen.

               4.

               Voorts heeft het Gerecht blijk gegeven van een verkeerde rechtsopvatting door te oordelen dat het bevel tot informatieverstrekking geen rechtsgevolgen heeft op grond dat het slechts een tussenmaatregel is ter voorbereiding van het definitieve besluit. Daarbij is het Gerecht eraan voorbijgegaan dat dit de mogelijkheid niet uitsluit om tegen die zogenaamde tussenmaatregel beroep in te stellen wanneer die — zoals een besluit op grond van artikel 10, lid 3, van verordening nr. 659/1999 — zelf nadelige rechtsgevolgen sorteert.

               5.

               Ten slotte is het Gerecht eraan voorbijgegaan dat inbreuken op het recht die de Commissie bij het geven van het bevel tot informatieverstrekking heeft gemaakt, in het kader van een beroep tegen de beschikking tot beëindiging van de procedure niet voldoende in aanmerking kunnen worden genomen, met name omdat de onvolledigheid van de feitelijke gronden dan niet mag worden aangevoerd. Tegelijk evenwel kan de tijdelijke naleving van een onrechtmatig bevel tot informatieverstrekking betekenen dat de betrokken onderneming, zoals in onderhavig geval, aanzienlijke tijds- en financiële inspanningen moet leveren.


title: Zaak C-449/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 20 augustus 2015 — Regione autonoma della Sardegna/Comune di Portoscuso

text:
               16.11.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 381/16

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 20 augustus 2015 — Regione autonoma della Sardegna/Comune di Portoscuso
   (Zaak C-449/15)
   (2015/C 381/19)
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Consiglio di Stato

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Regione autonoma della Sardegna

      Verwerende partij: Comune di Portoscuso

      Prejudiciële vraag

   Staan de in de artikelen 49 VWEU, 56 VWEU en 106 VWEU neergelegde beginselen van vrijheid van vestiging, non-discriminatie en bescherming van de mededinging en het in deze beginselen besloten liggende redelijkheidsbeginsel in de weg aan een nationale regeling die via achtereenvolgende wetgevende maatregelen de termijn waarop concessies voor aan de overheid toebehorende, op of aan zee, meren of rivieren gelegen goederen van economisch belang aflopen, herhaaldelijk en met ten minste elf jaar verlengt, waardoor het recht van exploitatie voor economische doeleinden van het goed exclusief in handen blijft van dezelfde concessiehouder, hoewel de geldigheidsduur van de hem verleende concessie is verstreken, zodat geïnteresseerde marktdeelnemers elke mogelijkheid wordt ontnomen om het goed toegewezen te krijgen aan het einde van een openbare aanbestedingsprocedure?


title: Zaak T-466/10: Beroep ingesteld op 27 september 2010 — Hannigan/Commissie

text:
               4.12.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 328/47

         Beroep ingesteld op 27 september 2010 — Hannigan/Commissie
   (Zaak T-466/10)
   ()
   2010/C 328/75
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Eugene Hannigan (Killybegs, Ierland) (vertegenwoordigers: A. Collins SC, N. Travers, Barrister en D. Barry, Solicitor)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               nietig verklaren de onder nummer C(2010) 4754 per brief aan Ierland meegedeelde beschikking van de Commissie van 13 juli 2010 houdende afwijzing van een aanvraag tot verhoging van de capaciteit om veiligheidsredenen betreffende een nieuw vissersvaartuig, de Niamh Eoghan, welke beschikking werd vastgesteld ter vervanging van de beschikking over genoemde aanvraag die was neergelegd in beschikking 2003/245/EG van de Commissie van 4 april 2003 inzake de door de Commissie ontvangen aanvragen tot verhoging van MOP IV-doelstellingen in verband met maatregelen ter verbetering van de veiligheid, de navigatie op zee, de hygiëne, de productkwaliteit en de arbeidsomstandigheden voor vaartuigen met een lengte over alles van meer dan 12 m (PB 2003, L 90, blz. 48), die, voor zover zij betrekking heeft op verzoeker, nietig werd verklaard bij arrest van het Gerecht van 13 juni 2006, Boyle e.a./Commissie (T-218/03–T-240/03, Jurispr. blz. II-1699);

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Met het onderhavige beroep verzoekt verzoeker krachtens artikel 263 VWEU om nietigverklaring van de onder nummer C(2010) 4754 per brief aan Ierland meegedeelde beschikking van de Commissie van 13 juli 2010 houdende afwijzing van een aanvraag tot verhoging van de capaciteit om veiligheidsredenen betreffende een nieuw vissersvaartuig, de Niamh Eoghan, welke beschikking werd vastgesteld ter vervanging van de beschikking over genoemde aanvraag die was neergelegd in beschikking 2003/245/EG van de Commissie van 4 april 2003 inzake de door de Commissie ontvangen aanvragen tot verhoging van MOP IV-doelstellingen in verband met maatregelen ter verbetering van de veiligheid, de navigatie op zee, de hygiëne, de productkwaliteit en de arbeidsomstandigheden voor vaartuigen met een lengte over alles van meer dan 12 m (PB 2003, L 90, blz. 48), die, voor zover zij betrekking heeft op verzoeker, nietig werd verklaard bij arrest van het Gerecht van 13 juni 2006, Boyle e.a./Commissie, (T-218/03–T-240/03, Jurispr. blz. II-1699).
   Tot staving voert verzoeker de volgende middelen aan:

               In de eerste plaats stelt verzoeker dat de Commissie zonder rechtsgrondslag heeft gehandeld. Artikel 4, lid 2, van beschikking 97/413/EG van de Raad van 26 juni 1997 inzake de doelstellingen en bepalingen voor de herstructurering, in de periode van 1 januari 1997 tot en met 31 december 2001 van de communautaire visserijsector met het oog op de totstandbrenging van een duurzaam evenwicht tussen de visbestanden en de exploitatie daarvan (PB 1997, L 175, blz. 27), blijft de passende rechtsgrondslag voor de bestreden beschikking, zodat de Commissie voor de vaststelling van de beschikking op ad-hocbasis niet over een rechtsgrondslag beschikte.

               In de tweede plaats stelt verzoeker dat de Commissie een wezenlijk vormvoorschrift heeft geschonden. De bestreden beschikking had overeenkomstig beschikking 97/413 volgens de beheerscomitéprocedure moeten worden vastgesteld, zodat de Commissie, door te verkiezen de beschikking op ad-hocbasis vast te stellen, wezenlijke vormvoorschriften heeft geschonden.

               In de derde plaats stelt verzoeker dat de Commissie, door artikel 4 van beschikking 97/413 onjuist uit te leggen, haar bevoegdheden heeft overschreden, met name door zich op irrelevante criteria te baseren en geen oog te hebben voor de definitie van „visserij-inspanning” in beschikking 97/413 en de communautaire visserijwetgeving ten tijde van verzoekers aanvraag voor veiligheidstonnage in december 2001.

               Volgens verzoeker bevat de bestreden beschikking bovendien een aantal kennelijke fouten bij de beoordeling van verzoekers aanvraag voor veiligheidstonnage. Met name zou de beslissing van de Commissie om verzoekers aanvraag af te wijzen wegens het gebruik van vervangingscapaciteit van een aantal kleinere vaartuigen voor de Niamh Eoghan, ongegrond zijn aangezien dit betekent dat de registratie van dit vaartuig de totale capaciteit van het polyvalente segment van de Ierse vloot niet heeft verhoogd.

               Ten slotte stelt verzoeker dat de Commissie zijn recht op behoorlijk bestuur heeft geschonden. De weigering van de Commissie om de merites van zijn aanvraag te beoordelen, levert een schending op van artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en met name van het recht om zijn aanvraag krachtens artikel 4, lid 2, van beschikking 97/413 „billijk en binnen een redelijke termijn” behandeld te zien.