title: Zaak C-457/09: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Luik (België) op 23 november 2009 — Claude Chartry/Belgische Staat

text:
               13.2.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 37/3

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Luik (België) op 23 november 2009 — Claude Chartry/Belgische Staat
   (Zaak C-457/09)
   2010/C 37/05
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Rechtbank van eerste aanleg te Luik

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Claude Chartry

      Verwerende partij: Belgische Staat

      Prejudiciële vraag

   Verzetten artikel 6 [EU] en artikel 234 [EG] zich tegen een nationale wet zoals de wet van 12 juli 2009 tot wijziging van artikel 26 van de bijzondere wet [op het Grondwettelijk Hof], die de nationale rechter verplicht zich vooraf tot het Grondwettelijk Hof te wenden wanneer hij vaststelt dat een belastingplichtige de daadwerkelijke bescherming in rechte, zoals die wordt gewaarborgd door artikel 6 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, dat deel uitmaakt van het gemeenschapsrecht, wordt ontzegd door een andere nationale wet, namelijk artikel 49 van de [wet] van 9 juli 2004, zonder dat deze rechter onmiddellijk de rechtstreekse werking van het gemeenschapsrecht in het voor hem aanhangige geding kan verzekeren en de verenigbaarheid van een bepaling met een internationaal verdrag nog kan toetsen wanneer het Grondwettelijk Hof heeft erkend dat de nationale wet verenigbaar is met de door titel II van de [Belgische] Grondwet gewaarborgde fundamentele rechten?


title: Zaak C-221/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State van België (België) op 11 mei 2012 — Belgacom NV tegen Interkommunale voor Teledistributie van het Gewest Antwerpen (INTEGAN) e.a.

text:
               11.8.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 243/4

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State van België (België) op 11 mei 2012 — Belgacom NV tegen Interkommunale voor Teledistributie van het Gewest Antwerpen (INTEGAN) e.a.
   (Zaak C-221/12)
   2012/C 243/06
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Raad van State

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekster: Belgacom NV

      Verweersters: Interkommunale voor Teledistributie van het Gewest Antwerpen (INTEGAN), Inter-Media, West-Vlaamse Energie- en Teledistributiemaatschappij (WVEM), Provinicale Brabantse Energiemaatschappij CVBA (PBE)

      Andere partijen: Telenet NV, Telenet Vlaanderen NV, Telenet Group Holding NV

      Prejudiciële vragen

               1)

               Dienen de artikelen 49 of 56 VWEU zo te worden uitgelegd, dat een onderneming gevestigd in België zich voor de Belgische rechter mag beroepen op de fundamentele regels van het Unierecht, met name op de transparantieverplichting die uit de voormelde artikelen afgeleid wordt, met betrekking tot een overeenkomst die niet binnen de werkingssfeer van één van de richtlijnen inzake openbare aanbestedingen valt, waarbij een Belgische overheid rechten overdraagt aan een andere Belgische onderneming en zij daarbij geen marktbevraging heeft georganiseerd?

               2)

               Kan het streven om de schending te voorkomen van een bestaand, op zich genomen niet betwist en zeer specifiek contractueel kader tussen een publiekrechtelijke rechtspersoon en een privaatrechtelijke, niet door haar gecontroleerde onderneming, of het sluiten van een transactie of een dading met als doel het beëindigen van een bestaand interpretatiegeschil omtrent voormeld contractueel kader, waarbij die dading uitgaat van de rechten van partijen conform een voorlopige beslissing van een kortgedingrechter en waarbij zonder dergelijke dading de betrokken activiteit van de overheid ernstige schade en waardevermindering kan oplopen en in de tussentijd consumenten van diensten verstoken blijven, beschouwd worden als een dwingende reden van openbaar belang, of minstens een objectieve rechtvaardigingsgrond, die verantwoordt dat publieke rechtspersonen bij wijze van uitzondering en in afwijking op het beginsel van gelijke behandeling en het verbod van discriminatie op grond van nationaliteit, die in de artikelen 49 en 56 VWEU zijn neergelegd en de daaruit voortvloeiende transparantieverplichting, geen marktbevraging organiseren en de opdracht direct toewijzen?

               3)

               Indien de tweede vraag positief beantwoord kan worden, dient de voormelde transactie of dading, om de voormelde door het Unierecht gewaarborgde fundamentele vrijheden niet verder te beperken dan nodig ter bereiken van het gestelde doel, dan beperkt te blijven tot hetgeen strikt noodzakelijk is om aan het gerezen geschil een einde te stellen of mogen de partijen een meer verregaande dading aangaan met het oog op toekomstige betwistingen die een redelijk en logisch verband hebben met het geschil en die tevens de belangen van de consumenten waarborgt alsmede een waardemaximalisatie van de betrokken overgedragen activiteit inhoudt?


title: Zaak T-25/12: Beroep ingesteld op 17 januari 2012 — 3M Pumps/BHIM — 3M (3M Pumps)

text:
               31.3.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 98/23

         Beroep ingesteld op 17 januari 2012 — 3M Pumps/BHIM — 3M (3M Pumps)
   (Zaak T-25/12)
   2012/C 98/38
   Taal van het verzoekschrift: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: 3M Pumps Srl (Taglio di Po, Italië) (vertegenwoordiger: F. Misuraca, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

      Andere partij voor de kamer van beroep: 3M Company (St. Paul, Verenigde Staten)

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor Harmonisatie in de Interne Markt (merken, tekeningen en modellen) van 27 oktober 2011 in zaak R 2406/2010-1 te vernietigen;

               —

               verweerder in de kosten te verwijzen.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Betrokken gemeenschapsmerk: beeldmerk met het woordelement „3M Pumps” voor waren en diensten van de klassen 7, 16 en 38

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: 3M Company

      Oppositiemerk of -teken: beeldmerk met het woordelement „3M” voor waren en diensten van de klassen 7, 16 en 38

      Beslissing van de oppositieafdeling: toewijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: afwijzing van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub a en b, en lid 5 van verordening nr. 207/2009


title: Zaak C-367/05: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 18 juli 2007 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hof van Cassatie — België) — Strafzaak tegen Norma Kraaijenbrink (Overeenkomst ter uitvoering van Schengenakkoord — Artikel 54 — Beginsel ne bis in idem — Begrip dezelfde feiten — Verschillende feiten — Vervolgingen in twee overeenkomstsluitende staten — Door zelfde misdadig opzet met elkaar verbonden feiten)

text:
               6.10.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 235/6

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 18 juli 2007 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hof van Cassatie — België) — Strafzaak tegen Norma Kraaijenbrink
   (Zaak C-367/05) (1)

   (Overeenkomst ter uitvoering van Schengenakkoord - Artikel 54 - Beginsel „ne bis in idem’ - Begrip „dezelfde feiten’ - Verschillende feiten - Vervolgingen in twee overeenkomstsluitende staten - Door zelfde misdadig opzet met elkaar verbonden feiten)
   (2007/C 235/09)
   Procestaal: Nederlands
   Verwijzende rechter
   Hof van Cassatie
   Partij in de strafzaak
   Norma Kraaijenbrink
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Hof van Cassatie van België — Uitlegging van artikel 54 van de Overeenkomst ter uitvoering van het tussen de regeringen van de staten van de Benelux Economische Unie, de Bondsrepubliek Duitsland en de Franse Republiek op 14 juni 1985 te Schengen gesloten akkoord betreffende de geleidelijke afschaffing van de controles aan de gemeenschappelijke grenzen (PB 2000, L 239, blz. 19) — „Ne bis in idem”-beginsel — Verschillende feiten die door eenheid van opzet zijn verbonden en daardoor juridisch gesproken één feit opleveren — Al dan niet dezelfde feiten in de zin van artikel 54 — Aan het licht komen, na de veroordeling in een staat, van andere feiten die binnen dezelfde tijdruimte als de bestrafte feiten zijn gepleegd, en die met laatstbedoelde feiten de uiting van eenzelfde misdadig opzet zijn — Recht om die bijkomende feiten in een andere staat te bestraffen — Inaanmerkingneming van de in de eerste staat reeds uitgesproken straffen
   Dictum
   Artikel 54 van de Overeenkomst ter uitvoering van het tussen de regeringen van de staten van de Benelux Economische Unie, de Bondsrepubliek Duitsland en de Franse Republiek op 14 juni 1985 te Schengen gesloten akkoord betreffende de geleidelijke afschaffing van de controles aan de gemeenschappelijke grenzen, ondertekend te Schengen (Luxemburg) op 19 juni 1990, moet aldus worden uitgelegd dat:

               —

               het relevante criterium voor de toepassing van dit artikel de gelijkheid van de materiële feiten is, begrepen als het bestaan van een geheel van feiten die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, onafhankelijk van de juridische kwalificatie van deze feiten of van het beschermde rechtsbelang;

               —

               verschillende feiten, met name bestaande in, enerzijds, het in een overeenkomstsluitende staat voorhanden hebben van geldsommen afkomstig uit handel in verdovende middelen, en anderzijds het omzetten in wisselkantoren in een andere overeenkomstsluitende staat van geldsommen die eveneens afkomstig zijn uit dergelijke handel, niet als „dezelfde feiten” in de zin van artikel 54 van de Overeenkomst ter uitvoering van het Schengenakkoord zijn aan te merken enkel op grond dat de bevoegde nationale rechterlijke instantie vaststelt dat die feiten door hetzelfde misdadig opzet verbonden zijn;

               —

               het aan die nationale instantie staat om te beoordelen of de mate van gelijkheid en van verbondenheid van alle feitelijke omstandigheden die moeten worden vergeleken, van dien aard is dat gelet op bovengenoemd relevant criterium kan worden vastgesteld dat het om „dezelfde feiten” in de zin van artikel 54 van de Overeenkomst ter uitvoering van het Schengenakkoord gaat.

      (1)  PB C 48 van 25.2.2006.


title: Zaak T-46/11: Beroep ingesteld op 24 januari 2011 — Deutsche Lufthansa e.a./Commissie

text:
               12.3.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 80/31

         Beroep ingesteld op 24 januari 2011 — Deutsche Lufthansa e.a./Commissie
   (Zaak T-46/11)
   2011/C 80/56
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: Deutsche Lufthansa AG (Keulen, Duitsland), Lufthansa Cargo AG (Kelsterbach, Duitsland) en Swiss International Air Lines AG (Bazel, Zwitserland) (vertegenwoordigers: S. Völcker, F. Louis, E. Arsenidou en A. Israel, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               de artikelen 1 tot en met 4 van de bestreden beschikking nietig verklaren;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoek om nietigverklaring van beschikking C(2010) 7694 def. van de Commissie van 9 november 2010 in een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53 EER-Overeenkomst (zaak COMP/39.258 — Luchtvrachtvervoer).
   Ter onderbouwing van hun beroep voeren verzoeksters vier middelen aan:

               1)

               de bestreden beschikking is in strijd met artikel 11, lid 2, en artikel 11, lid 1, van de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en Zwitserland, doordat daarin wordt verwezen naar contacten tussen concurrenten die in Zwitserland hebben plaatsgevonden;

               2)

               de bestreden beschikking is in strijd met artikel 1, lid 2, van verordening nr.3975/87 (1), doordat daarin wordt verwezen naar contacten tussen concurrenten die vóór 1 mei 2004 hebben plaatsgevonden in jurisdicties buiten de EER, om het volgende aan te tonen:

                           —

                           een inbreuk, vóór 1 mei 2004, op artikel 101 VWEU en artikel 53 EER-Overeenkomst waarbij Europese luchtvaartmaatschappijen (onder meer verzoeksters) betrokken waren;

                           —

                           de oorsprong van één voortdurende inbreuk vóór 1 mei 2004, zodat meteen vanaf deze datum een inbreuk kon worden vastgesteld;

               3)

               de bestreden beschikking is in strijd met artikel 101 VWEU, artikel 53 EER-Overeenkomst en artikel 8 van de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en Zwitserland, doordat daarin contacten tussen concurrenten die in jurisdicties buiten de EER hebben plaatsgevonden, samen met contacten tussen concurrenten die op hoofdzetelniveau hebben plaatsgevonden, als een onderdeel van één en dezelfde voortdurende inbreuk worden aangemerkt;

               4)

               de bestreden beschikking is in strijd met artikel 101 VWEU en artikel 53 EER-Overeenkomst, voor zover zij gebaseerd is op het standpunt dat contacten tussen concurrenten die buiten de EER plaatsvinden, op zich inbreuken op artikel 101 VWEU en artikel 53 EER-Overeenkomst opleveren, dat wil zeggen ongeacht of zij samen met de contacten tussen concurrenten die op hoofdzetelniveau hebben plaatsgevonden een onderdeel van één en dezelfde voortdurende inbreuk vormen. Overeenkomsten of onderling afgestemde feitelijke gedragingen met betrekking tot vrachten die de EER binnenkomen, beperken de mededinging binnen de EER niet en hebben evenmin een negatieve invloed op het handelsverkeer tussen de lidstaten. Bovendien sluiten overheidsmaatregelen in een aantal relevante rechtsgebieden de toepassing van artikel 101 VWEU en artikel 53 EER-Overeenkomst uit.

      (1)  Verordening (EEG) nr. 3975/87 van de Raad van 14 december 1987 tot vaststelling van de wijze van toepassing van de mededingingsregels op ondernemingen in de sector luchtvervoer (PB L 374, blz. 1).


title: Zaak C-177/11: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Symvoulio tis Epikrateias (Griekenland) op 15 april 2011 — Syllogos Ellinon Poleodomon kai Chorotakton/1) Ypourgos Perivallontos, Chorotaxias kai Dimosion Ergon, 2) Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon en 3) Ypourgos Esoterikon, Dimosias Dioikisis kai Apokentrosis

text:
               2.7.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 194/10

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Symvoulio tis Epikrateias (Griekenland) op 15 april 2011 — Syllogos Ellinon Poleodomon kai Chorotakton/1) Ypourgos Perivallontos, Chorotaxias kai Dimosion Ergon, 2) Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon en 3) Ypourgos Esoterikon, Dimosias Dioikisis kai Apokentrosis
   (Zaak C-177/11)
   2011/C 194/14
   Procestaal: Grieks

      Verwijzende rechter

   Symvoulio tis Epikrateias (Raad van State)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Syllogos Ellinon Poleodomon kai Chorotakton (vereniging van Griekse stedenbouwkundigen en planologen)

      Verwerende partijen: 1) Ypourgos Perivallontos, Chorotaxias kai Dimosion Ergon (minister van Milieubeheer, Ruimtelijke Ordening en Openbare Werken), 2) Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon (minister van Economische Zaken en Financiën), 3) Ypourgos Esoterikon, Dimosias Dioikisis kai Apokentrosis (minister van Binnenlandse Zaken, Ambtenarenzaken en Decentralisatie)

      Prejudiciële vraag

      „Moet artikel 3, lid 2, sub b, van richtlijn 2001/42/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2001 betreffende de beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma’s (PB L 197, blz. 30), waarin wordt bepaald dat een milieubeoordeling wordt gemaakt van alle plannen en programma’s,waarvoor, gelet op het mogelijk effect op gebieden, een beoordeling vereist is uit hoofde van de artikelen 6 of 7 van richtlijn 92/43/EEG’ aldus worden uitgelegd, dat het de verplichting om een bepaald plan te onderwerpen aan een milieubeoordeling ervan afhankelijk stelt, dat voor dat plan is voldaan aan de voorwaarden voor het verrichten van een milieubeoordeling volgens richtlijn 92/43, en dat deze bepaling van richtlijn 2001/42/EG derhalve, evenals de vermelde bepalingen van richtlijn 92/43/EEG, vooronderstelt dat het plan aanzienlijke gevolgen kan hebben voor een speciale beschermingszone, en het inhoudelijke oordeel dienaangaande overlaat aan de lidstaten?
      Of is volgens genoemd artikel 3, lid 2, sub b, van richtlijn 2001/42 de verplichting tot het verrichten van een milieubeoordeling uit hoofde van deze bepaling niet afhankelijk van de vervulling van de voorwaarden voor het verrichten van een milieubeoordeling volgens richtlijn 92/43, met andere woorden van de vaststelling dat het plan significante effecten kan hebben op een speciale beschermingszone, maar volstaat voor het ontstaan van de verplichting tot het verrichten van een dergelijke beoordeling de constatering dat een bepaald plan op enigerlei wijze verband houdt met een in richtlijn 92/43 bedoeld gebied, dat geen speciale beschermingszone hoeft te zijn?”


title: Advies 1/00: Verzoek om advies, door de Commissie van de Europese Gemeenschappen ingediend krachtens artikel 300, lid 6, EG-Verdrag

text:
9.12.2000                NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                        C 355/5
1)    Verklaart beschikking 1999/509/EG van de Commissie van               1)    Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.
      14 oktober 1998 betreffende door Spanje toegekende steun ten
      behoeve van de ondernemingen van het Magefesa-concern en             2)    De Commissie van de Europese Gemeenschappen wordt in de
      hun opvolgers, nietig, voorzover deze de verplichting inhoudt              kosten verwezen.
      naast de terug te vorderen steunbedragen, ook de rente te
      vorderen die na de faillietverklaring van de ondernemingen
      Indosa en Cunosa is vervallen over de steun die vóór die           3)    De Franse Republiek zal haar eigen kosten dragen.
      faillietverklaring onwettig is verkregen.
2)    Verwerpt het beroep voor het overige.                                (1) PB C 357 van 22.11.1997.
3)    Verwijst het Koninkrijk Spanje in zijn eigen kosten alsmede in
      drie vierde deel van de kosten van de Commissie.
(1) PB C 71 van 13.3.1999.
                                                                           Verzoek om advies, door de Commissie van de Europese
                                                                           Gemeenschappen ingediend krachtens artikel 300, lid 6,
                                                                                EG-Verdrag
                                                                                (Advies 1/00)
                  BESCHIKKING VAN HET HOF                                                          (2000/C 355/09)
                            (Vijfde kamer)                                 Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                           krachtens artikel 300, lid 6, EG-Verdrag een verzoek om advies
                                                                           ingediend door de Commissie van de Europese Gemeenschap-
                       van 13 september 2000                               pen, vertegenwoordigd door F. Benyon en M. J. Jonczy,
                                                                           juridisch adviseurs, als gemachtigden, dat ter griffie van het
in zaak C-341/97: Commissie van de Europese Gemeen-                        Hof is binnengekomen op 13 oktober 2000.
       schappen tegen Koninkrijk der Nederlanden (1)
                                                                           De Commissie van de Europese Gemeenschappen verzoekt het
(Beroep wegens niet-nakoming — Ontbreken van regelmati-                    Hof van Justitie om advies over de verenigbaarheid met de
  ge ingebrekestelling — Niet-ontvankelijkheid van beroep)                 bepalingen van het EG-Verdrag van de ontwerpovereenkomst
                                                                           tussen de Republiek Bulgarije, de Republiek Tsjechië, de
                                                                           Republiek Estland, de Europese Gemeenschap, de Republiek
                           (2000/C 355/08)                                 Hongarije, IJsland, de Republiek Letland, de Republiek Litou-
                                                                           wen, het Koninkrijk Noorwegen, de Republiek Polen, Roe-
                                                                           menië, de Republiek Slowakije en de Republiek Slovenië
                        (Procestaal: Nederlands)                           betreffende de totstandbrenging van een Gemeenschappelijke
                                                                           Europese Luchtvaartruimte en met name over de vraag, in
                                                                           hoeverre
In zaak C-341/97, Commissie van de Europese Gemeenschap-
pen (gemachtigde: H. van Vliet), ondersteund door Franse
                                                                           1)    het ontwerp van artikel 23, lid 2, waarbij aan de
Republiek (gemachtigde: K. Rispal-Bellanger) tegen Koninkrijk
                                                                                overeenkomstsluitende partijen de keuze wordt gelaten
der Nederlanden (gemachtigde: A. Fierstra), betreffende een
                                                                                om te beslissen of hun rechterlijke instanties interpretatie-
verzoek om vast te stellen dat het Koninkrijk der Nederlanden,
                                                                                problemen al dan niet moeten voorleggen aan het Hof
door op 16 december 1992 de Verordening voorkoming
                                                                                van Justitie, en
introductie van uitheemse toxische dinoflagellaten vast te
stellen, niet heeft voldaan aan de krachtens de artikelen 30 en
36 van het EG-Verdrag (thans, na wijziging, de artikelen 28                2)    het ontwerp van artikel 23, lid 3, waarbij de eindverant-
EG en 30 EG) op hem rustende verplichtingen, heeft het Hof                       woordelijkheid voor de homogene interpretatie van de
(Vijfde kamer), samengesteld als volgt: L. Sevón, president van                 overeenkomst bij het gemengd comité wordt gelegd,
de Eerste Kamer, waarnemend voor de president van de Vijfde
kamer, P. J. G. Kapteyn, P. Jann, H. Ragnemalm en M. Wathelet              in dit opzicht bevredigend zijn.
(rapporteur), rechters; advocaat-generaal: G. Cosmas; griffier:
L. Hewlett, administrateur, vervolgens R. Grass, griffier, op
13 september 2000 een beschikking gegeven waarvan het
dictum luidt als volgt:


title: Zaak F-21/14: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 11 december 2014 — Iliopoulou/Europol (Openbare dienst — Personeel van Europol — Europol overeenkomst — Statuut van de personeelsleden van Europol — Besluit 2009/371/JAI — Toepassing van de RAP op de personeelsleden van Europol — Niet-verlenging van een overeenkomst van tijdelijk functionaris voor bepaalde tijd — Weigering om betrokkene een overeenkomst van tijdelijk functionaris voor onbepaalde tijd te geven)

text:
               2.2.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 34/49

         Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 11 december 2014 — Iliopoulou/Europol
   (Zaak F-21/14) (1)

   ((Openbare dienst - Personeel van Europol - Europol overeenkomst - Statuut van de personeelsleden van Europol - Besluit 2009/371/JAI - Toepassing van de RAP op de personeelsleden van Europol - Niet-verlenging van een overeenkomst van tijdelijk functionaris voor bepaalde tijd - Weigering om betrokkene een overeenkomst van tijdelijk functionaris voor onbepaalde tijd te geven))
   (2015/C 034/59)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Hariklia Iliopoulou (Wassenaar, Nederland) (vertegenwoordiger: J.-J. Ghosez, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Politiedienst (vertegenwoordigers: J. Arnould en D. Neumann, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van het besluit om verzoeksters arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd niet voor onbepaalde tijd te verlengen en veroordeling van Europol tot betaling aan haar van het verschil tussen het bedrag van de bezoldiging waarop zij aanspraak had kunnen maken indien zij in dienst was gebleven en de werkloosheidsuitkeringen of elke andere vervangende uitkering die zij heeft ontvangen

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               De Europese Politiedienst zal zijn eigen kosten dragen en wordt verwezen in de helft van de kosten van Iliopoulou.

               3)

               Iliopoulou zal de helft van haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 184 van 16.6.2014, blz. 42.


title: Zaak T-130/10: Beschikking van het Gerecht van 16 februari 2011 — Lux Management/BHIM — Zeis Excelsa (KULTE) ( „Gemeenschapsmerk — Vordering tot nietigverklaring — Overeenkomst over naast-elkaar-bestaan van merken en intrekking van vordering tot nietigverklaring — Afdoening zonder beslissing” )

text:
               9.4.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 113/13

         Beschikking van het Gerecht van 16 februari 2011 — Lux Management/BHIM — Zeis Excelsa (KULTE)
   (Zaak T-130/10) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Vordering tot nietigverklaring - Overeenkomst over naast-elkaar-bestaan van merken en intrekking van vordering tot nietigverklaring - Afdoening zonder beslissing)
   2011/C 113/26
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Lux Management Holding SA (Luxemburg, Luxemburg) (vertegenwoordiger: S. Mas, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: D. Botis, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM: Zeis Excelsa SpA (Montegranaro, Italië)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 15 januari 2010 (zaak R 712/2008-4), inzake een nietigheidsprocedure tussen Zeis Excelsa SpA en Lux Management Holding SA.

      Dictum

               1)

               Op het beroep behoeft niet meer te worden beslist.

               2)

               Lux Management Holding SA wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 134 van 22.5.2010.


title: Zaak C-353/08: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Italië) op 1 augustus 2008 — A. Menarini Industrie Farmaceutiche Riunite Srl e altri/Ministero della Salute e Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA)

text:
               6.12.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 313/11

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Italië) op 1 augustus 2008 — A. Menarini Industrie Farmaceutiche Riunite Srl e altri/Ministero della Salute e Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA)
   (Zaak C-353/08)
   (2008/C 313/17)
   Procestaal: Italiaans
   Verwijzende rechter
   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: A. Menarini Industrie Farmaceutiche Riunite Srl e altri

      Verwerende partijen: Ministero della Salute e Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA)
   Prejudiciële vragen

               1)

               Na de bepalingen in de artikelen 2 en 3 (1) [van richtlijn 89/105] waarbij de betrekking tussen de overheidsorganen van een lidstaat en farmaceutische ondernemingen worden gewijzigd — in de zin dat de vaststelling van de prijs van een geneesmiddel of de verhoging ervan wordt toevertrouwd aan de aanwijzingen van eerstgenoemde, maar binnen de grenzen die door de bevoegde autoriteit worden bepaald, dus op basis van overleg tussen de ondernemingen en de autoriteiten die belast zijn met de beheersing van de geneesmiddelenuitgaven — geeft artikel 4, lid 1, [van de richtlijn] een regeling voor „een prijsblokkering […] voor geneesmiddelen of bepaalde categorieën geneesmiddelen” als middel van algemene strekking dat, om van kracht te blijven, ten minste eenmaal per jaar aan de macro-economische omstandigheden in de lidstaat moet worden getoetst.
               De bepaling gunt de bevoegde autoriteiten daarvoor een termijn van 90 dagen. Na verstrijken van deze termijn moeten zij aankondigen welke prijsverhogingen of -verminderingen eventueel worden aangebracht.
               Moet het deel van deze bepaling waarin wordt verwezen naar „verminderingen [die] eventueel worden aangebracht” aldus worden uitgelegd dat, naast het algemene middel dat wordt gevormd door de prijsblokkering van geneesmiddelen of bepaalde categorieën geneesmiddelen, ook een ander algemeen middel is voorzien, namelijk een verlaging van de prijzen van geneesmiddelen en bepaalde categorieën geneesmiddelen? Met andere woorden: moet de term „verminderingen” enkel worden opgevat als een verwijzing naar de geneesmiddelen waarvoor al een prijsblokkering geldt?

               2)

               Kan artikel 4, lid 1, [van richtlijn 89/105] — voor zover het de bevoegde autoriteiten van een lidstaat verplicht, in geval van een prijsblokkering, ten minste eenmaal per jaar te controleren of de macro-economische omstandigheden voortzetting van de prijsblokkering rechtvaardigen — aldus worden opgevat dat ook meerdere malen per jaar en in opeenvolgende jaren (vanaf 2002 en tot en met 2010) een beroep op deze maatregel kan worden gedaan?

               3)

               Is het vaststellen van maatregelen die verwijzen naar „geraamde” in plaats van „vastgestelde” economische waarden van de uitgaven verenigbaar met de communautaire regeling in artikel 4 [van richtlijn 89/105], gelezen in het licht van de overwegingen die ingaan op de hoofddoelstelling van de maatregelen ter beheersing van de prijzen van geneesmiddelen, namelijk „bevordering van de volksgezondheid […], door de beschikbaarheid van voldoende geneesmiddelen tegen redelijke prijzen te waarborgen” en voorkomen van „dispariteiten tussen dergelijke maatregelen [die] het intracommunautaire handelsverkeer in geneesmiddelen kunnen belemmeren of verstoren” (de vraag heeft betrekking op beide casusposities)?

               4)

               Hebben de eisen verbonden met de inachtneming van de plafonds voor de geneesmiddelenuitgaven die elke lidstaat bevoegd is vast te stellen, enkel betrekking op de geneesmiddelenuitgaven of beschikken de nationale staten over de discretionaire bevoegdheid in elk geval ook rekening te houden met de gegevens over de andere uitgaven voor de gezondheidszorg?

      (1)  Richtlijn 89/105/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende de doorzichtigheid van maatregelen ter regeling van de prijsstelling van geneesmiddelen voor menselijk gebruik en de opneming daarvan in de nationale stelsels van gezondheidszorg (PB L 40, blz. 8).


title: Zaak T-248/13: Beroep ingesteld op 6 november 2013 — FK/Commissie

text:
               11.1.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 9/24

         Beroep ingesteld op 6 november 2013 — FK/Commissie
   (Zaak T-248/13)
   2014/C 9/39
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: FK (Damascus, Syrië) (vertegenwoordigers: E. Grieves, Barrister, en J. Carey, Solicitor)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               verordening (EG) nr. 14/2007 van de Commissie van 10 januari 2007 tot 74e wijziging van verordening (EG) nr. 881/2002 van de Raad tot vaststelling van bepaalde specifieke beperkende maatregelen tegen sommige personen en entiteiten die banden hebben met Usama bin Laden, het Al Qaida-netwerk en de Taliban, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 467/2001 van de Raad (PB L 6, blz. 6), voor zover zij van toepassing is op verzoeker, en het besluit van de Commissie van 6 maart 2013 tot handhaving van de lijst nietig verklaren;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoeker baseert zijn beroep op de volgende vijf middelen.

               1)

               Eerste middel: het bestreden besluit werd niet onverwijld of binnen een redelijke periode genomen.

               2)

               Tweede middel: de Commissie verrichtte geen zinvolle beoordeling of verzoeker voldeed aan de relevante criteria. In het bijzonder stelt verzoeker dat de Commissie: (a) het onderliggende bewijs van de stellingen niet heeft gezocht en/of gevonden; (b) niet naging of de motivering samenviel met de motivering waarop het sanctiecomité van de Verenigde Naties zich baseerde, en niet voldoende de bijzonderheden van de stellingen zocht en/of vond zodat verzoeker ze daadwerkelijk kon beantwoorden; (c) niet naging of de beweringen berusten op door marteling bezoedelde informatie; en (d) geen relevant ontlastend bewijs heeft gezocht en/of gevonden.

               3)

               Derde middel: de Commissie verzuimde de correcte bewijslast en vereisten voor het bewijs toe te passen.

               4)

               Vierde middel: de motivering waarop de Commissie zich baseerde, is juridisch verkeerd toegepast doordat: (a) geen van de stellingen is gestaafd door bewijs zodat niet is aangetoond dat de beweringen gegrond zijn; (b) een aantal beweringen onvoldoende nauwkeurig is om verzoeker in staat te stellen de beweringen daadwerkelijk te betwisten; (c) een aantal beweringen is zo historisch en/of zo vaag dat geen rationeel verband met de relevante criteria kan worden gelegd; en (d) een aantal beweringen strookt niet met ontlastend bewijs.

               5)

               Vijfde middel: de Commissie woog verzoekers fundamentele rechten niet evenredig af met het werkelijke gevaar dat hij beweerdelijk oplevert.


title: Zaak C-511/10: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 27 oktober 2010 — Finanzamt Hildesheim/BLC Baumarkt GmbH & Co. KG

text:
               29.1.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 30/16

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 27 oktober 2010 — Finanzamt Hildesheim/BLC Baumarkt GmbH & Co. KG
   (Zaak C-511/10)
   ()
   2011/C 30/25
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesfinanzhof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Finanzamt Hildesheim

      Verwerende partij: BLC Baumarkt GmbH & Co. KG

      Prejudiciële vraag

   Moet artikel 17, lid 5, derde alinea, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting (1) aldus worden uitgelegd dat het de lidstaten op grond van deze bepaling is toegestaan voor de verdeling van de voorbelasting over de oprichting van een gebouw voor gemengd gebruik prioritair een andere verdeelsleutel dan de omzetverhouding op te leggen?

      (1)  Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1).


title: Zaak C-162/02: Beroep, op 30 april 2002 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek Duitsland

text:
C 156/8                NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   29.6.2002
Beroep, op 30 april 2002 ingesteld door Commissie                     Beroep, op 30 april 2002 ingesteld door Commissie
van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek                   van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek
                            Duitsland                                                            Duitsland
                         (Zaak C-162/02)                                                     (Zaak C-163/02)
                         (2002/C 156/14)                                                      (2002/C 156/15)
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is            Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
op 30 april 2002 beroep ingesteld tegen Bondsrepubliek                op 30 april 2002 beroep ingesteld tegen Bondsrepubliek
Duitsland door Commissie van de Europese Gemeenschappen,              Duitsland door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
vertegenwoordigd door Gerald Braun, lid van de juridische             vertegenwoordigd door Gerald Braun, lid van de juridische
dienst van de Commissie, domicilie gekozen hebbende te                dienst van de Commissie, domicilie gekozen hebbende te
Luxemburg bij Luis Escobar Guerrero, Centre Wagner C 254,             Luxemburg bij Luis Escobar Guerrero, lid van de juridische
Kirchberg.                                                            dienst van de Commissie, Centre Wagner C 254, Kirchberg.
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                      Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
1.    vast te stellen dat de Bondsrepubliek Duitsland niet            1.    vast te stellen dat de Bondsrepubliek Duitsland niet
      heeft voldaan aan de verplichtingen die op haar rusten                heeft voldaan aan de verplichtingen die op haar rusten
      krachtens richtlijn 1999/68/EG (1) van de Commissie van               krachtens het EG-Verdrag en richtlijn 1999/66/EG (1) van
      28 juni 1999 tot vaststelling van aanvullende bepalingen              de Commissie van 28 juni 1999 houdende voorschriften
      met betrekking tot de op grond van richtlijn 98/56/                   voor het overeenkomstig richtlijn 98/56/EG (2) door de
      EG (2) van de Raad door de leveranciers bij te houden                 leverancier op te maken etiket of ander document,
      rassenlijsten van siergewassen, door niet binnen de gestel-           door niet binnen de gestelde termijn alle wettelijke
      de termijn alle wettelijke en bestuursrechtelijke bepalin-            en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die
      gen vast te stellen die noodzakelijk zijn om deze richtlijn           noodzakelijk zijn om deze richtlijn in nationaal recht om
      in nationaal recht om te zetten;                                      te zetten;
2.    verweerster in de kosten te verwijzen.                          2.    verweerster in de kosten te verwijzen.
Middelen en voornaamste argumenten                                    Middelen en voornaamste argumenten
De termijn voor omzetting van de richtlijn is op 31 december          De termijn voor omzetting van de richtlijn is op 31 december
1999 verstreken.                                                      1999 verstreken.
(1) PB L 172, blz. 42.                                                (1) PB L 164, blz. 76.
(2) PB L 226, blz. 16.                                                (2) PB L 226, blz. 16.


title: Arrest van het Hof van 10 december 2010 in zaak E-9/10 — Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen het Vorstendom Liechtenstein (Niet-nakoming van verplichtingen door een overeenkomstsluitende partij — Richtlijn 2005/36/EG betreffende de erkenning van beroepskwalificaties)

text:
               19.5.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/4

         ARREST VAN HET HOF
   van 10 december 2010
   in zaak E-9/10
   Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen het Vorstendom Liechtenstein
   (Niet-nakoming van verplichtingen door een overeenkomstsluitende partij — Richtlijn 2005/36/EG betreffende de erkenning van beroepskwalificaties)
   (2011/C 148/04)
   In zaak E-9/10, Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen het Vorstendom Liechtenstein — VERZOEK om een verklaring dat het Vorstendom Liechtenstein, door het niet binnen de gestelde termijn goedkeuren of kennisgeven aan de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van de maatregelen die nodig zijn voor de tenuitvoerlegging in haar nationale wetgeving van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 1 van bijlage VII bij de EER-Overeenkomst, namelijk Richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties, als gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1430/2007 van de Commissie van 5 december 2007 tot wijziging van bijlagen II en III bij Richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties en bij Verordening (EG) nr. 755/2008 van de Commissie van 31 juli 2008 tot wijziging van bijlage II bij Richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties, zoals aangepast aan de EER-Overeenkomst bij Protocol 1 daarbij, zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 63, lid 1, van de Richtlijn en artikel 7 van de EER-Overeenkomst niet is nagekomen, heeft het Hof, samengesteld uit Carl Baudenbacher, voorzitter, Thorgeir Örlygsson en Henrik Bull (rechter-rapporteur), rechters, op 10 december 2010 een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:
   Het Hof:

               1.

               Verklaart dat het Vorstendom Liechtenstein, door het niet binnen de gestelde termijn goedkeuren van de maatregelen die nodig zijn voor de tenuitvoerlegging van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 1 van bijlage VII bij de EER-Overeenkomst, namelijk Richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties, als gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1430/2007 van de Commissie van 5 december 2007 tot wijziging van bijlagen II en III van de Richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties en bij Verordening (EG) nr. 755/2008 van de Commissie van 31 juli 2008 tot wijziging van bijlage II van Richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties, zoals aangepast aan de EER-Overeenkomst bij Protocol 1 daarbij, zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 63, lid 1, van de Richtlijn en artikel 7 van de EER-Overeenkomst niet is nagekomen;

               2.

               Verwijst het Vorstendom Liechtenstein in de kosten van de procedure.


title: Zaak F-30/08: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 11 mei 2010 — Nanopoulos/Commissie (Openbare dienst — Ambtenaren — Bevoegdheid van Gerecht voor ambtenarenzaken — Ontvankelijkheid — Bezwarend besluit — Niet-contractuele aansprakelijkheid — Lekken in de pers — Beginsel van vermoeden van onschuld — Immateriële schade — Besluit tot inleiding van tuchtprocedure — Kennelijk onjuiste beoordeling — Bijstandsplicht — Artikel 24 van het Statuut)

text:
               31.7.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 209/52

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 11 mei 2010 — Nanopoulos/Commissie
   (Zaak F-30/08) (1)

   (Openbare dienst - Ambtenaren - Bevoegdheid van Gerecht voor ambtenarenzaken - Ontvankelijkheid - Bezwarend besluit - Niet-contractuele aansprakelijkheid - Lekken in de pers - Beginsel van vermoeden van onschuld - Immateriële schade - Besluit tot inleiding van tuchtprocedure - Kennelijk onjuiste beoordeling - Bijstandsplicht - Artikel 24 van het Statuut)
   2010/C 209/79
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Verzoekende partij: Fotios Nanopoulos (Itzig, Luxemburg) (vertegenwoordigers: V. Christianos, D. Gouloussis en V. Vlassi, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk J. Currall en K. Herrmann, vervolgens J. Currall en K. Herrmann, gemachtigden, bijgestaan door E. Bourtzalas en I. Antypas, advocaten)

      Voorwerp

   Veroordeling van de Commissie tot betaling aan verzoeker van een bedrag ter vergoeding van de schade die hij heeft geleden wegens schending van zijn fundamentele rechten waardoor zijn eer en reputatie zijn aangetast

      Dictum

               1.

               De Europese Commissie wordt veroordeeld tot betaling van een bedrag van 90 000 EUR aan Nanopoulos.

               2.

               Het beroep wordt voor het overige verworpen.

               3.

               De Europese Commissie zal alle kosten dragen.

      (1)  PB C 171 van 5.7.2008, blz. 50.


title: Zaak F-36/12: Beroep ingesteld op 15 maart 2012 — ZZ/EIB

text:
               23.6.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 184/23

         Beroep ingesteld op 15 maart 2012 — ZZ/EIB
   (Zaak F-36/12)
   2012/C 184/51
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: ZZ (vertegenwoordiger: N. Thieltgen, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Investeringsbank

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het stilzwijgend besluit tot afwijzing van het door de verzoekende partij ingediende verzoek om vergoeding van de schade die zij zou hebben geleden door de dienstfouten die de verwerende partij zou hebben gemaakt

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               veroordeling van de EIB tot vergoeding van de fysieke, de materiële en de immateriële schade die verzoekster heeft geleden door de onrechtmatigheid van de aan de EIB toe te rekenen dienstfouten, met betaling van vertragingsrente:

                           —

                           voor de schending door de EIB van haar zorg- en haar beschermplicht: 114 100 EUR;

                           —

                           voor de schending van artikel 42 van het reglement: 10 000 EUR;

               —

               verwijzing van de EIB in de kosten.


title: Zaak C-182/02: Verzoek van de Conseil d'État, afdeling geschillen, van 25 januari 2002 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen de Ligue pour la protection des oiseaux, de Association pour la protection des animaux sauvages, de Rassemblement des opposants à la chasse, de Union nationale des fédérations départementales de chasseurs en de Association nationale des chasseurs de gibier d'eau en de Franse Republiek

text:
C 169/24               NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   13.7.2002
Verzoek van de Conseil d’État, afdeling geschillen, van                Verzoeker concludeert dat het den Hove behage:
25 januari 2002 om een prejudiciële beslissing in het
geding tussen de Ligue pour la protection des oiseaux, de
Association pour la protection des animaux sauvages, de                 —    nietig te verklaren richtlijn 2002/15/EG (1) van het Euro-
Rassemblement des opposants à la chasse, de Union                            pees Parlement en de Raad van 11 maart 2002 betreffende
nationale des fédérations départementales de chasseurs                       de organisatie van de arbeidstijd van personen die mobiele
en de Association nationale des chasseurs de gibier d’eau                    werkzaamheden in het wegvervoer uitoefenen, en
                    en de Franse Republiek
                                                                        —    verweerder in de kosten te verwijzen.
                        (Zaak C-182/02)
                        (2002/C 169/42)
                                                                        Middelen en voornaamste argumenten
De Conseil d’État, afdeling geschillen, heeft bij beschikking van
25 januari 2002, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie
op 15 mei 2002, in het geding tussen de Ligue pour la
protection des oiseaux, de Association pour la protection des
                                                                        Schending van het recht van beroepsvrijheid en onderne-
animaux sauvages, de Rassemblement des opposants à la
                                                                        mingsvrijheid:
chasse, de Union nationale des fédérations départementales de
chasseurs en de Association nationale des chasseurs de gibier
d’eau en de Franse Republiek, het Hof van Justitie van de
                                                                        —    de opneming van de zelfstandige vervoerondernemers in
Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
                                                                             het toepassingsgebied van de bestreden richtlijn maakt
beslissing over de navolgende vragen:
                                                                             inbreuk op het fundamentele recht op vrije uitoefening
                                                                             van een beroeps- of bedrijfswerkzaamheid, dat behoort
—     is het een lidstaat ingevolge artikel 9, lid 1, sub c, van             tot de algemene rechtsbeginselen, waarvan het Hof van
      richtlijn 79/409 (1) toegestaan om af te wijken van de                 Justitie de eerbiediging moet verzekeren.
      data voor het openen en sluiten van de jacht, die met
      inachtneming van de in artikel 7, lid 4, van de richtlijn
      vermelde doelstellingen zijn bepaald?                             —    Schending van het discriminatieverbod: de opneming van
                                                                             de zelfstandige vervoerondernemers in het toepassingsge-
—     zo ja: op grond van welke criteria kunnen de grenzen van               bied van de richtlijn vormt een ongerechtvaardigde
      een dergelijke afwijking worden bepaald?                               discriminatie van deze vervoerondernemers ten opzichte
                                                                             van de vervoerondernemers voor rekening van derden,
                                                                             aangezien situaties die volslagen verschillend zijn, gelijk
(1) Richtlijn 79/409/EEG van de Raad van 2 april 1979 inzake het             worden behandeld zonder dat daarvoor een objectieve
    behoud van de vogelstand (PB L 59, blz. 61).                             rechtvaardigingsgrond bestaat. Bovendien wordt voorbij-
                                                                             gegaan aan het gebod van artikel 74 EG, volgens hetwelk
                                                                             de Raad verplicht is rekening te houden met de economi-
                                                                             sche toestand van de vervoerondernemers, wanneer hij
                                                                             bepalingen op het gebied der vrachtprijzen en vervoer-
                                                                             voorwaarden vaststelt.
                                                                             Bovendien ontmoedigt de opneming van de zelfstandige
Beroep, op 16 mei 2002 ingesteld door Koninkrijk Spanje                      bestuurders in het toepassingsgebied van de richtlijn de
                                                                             oprichting van vervoerondernemingen en beperkt zij de
               tegen Raad van de Europese Unie
                                                                             groeimogelijkheden daarvan daar het rechtskader niet
                                                                             duidelijk wordt afgebakend. Kleine ondernemers weten
                        (Zaak C-184/02)                                      niet, of zij handelen in het kader van een onderneming of
                                                                             van een arbeidsverhouding zoals die van elke werknemer,
                                                                             dan wel, wat nog erger is, of voor hen de beperkingen
                         (2002/C 169/43)                                     gelden, die aan de werknemer worden opgelegd, maar
                                                                             niet de rechten die hem worden toegekend. Ten slotte
                                                                             wordt de zelfstandige vervoerondernemer door zijn opne-
                                                                             ming in het toepassingsgebied van de richtlijn gediscrimi-
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                   neerd ten opzichte van degenen die hun werkzaamheden
op 16 mei 2002 beroep ingesteld tegen Raad van de Europese                   met werknemers in loondienst uitoefenen, waardoor
Gemeenschappen door Koninkrijk Spanje, vertegenwoordigd                      hem de normale uitoefening van zijn werkzaamheid
door Rosario Silva de Lapuerta, Abogado del Estado, domicilie                onmogelijk wordt gemaakt, zijn concurrentievermogen
gekozen hebbende te Luxemburg ter Spaanse ambassade, 4-6,                    wordt verminderd en hij geleidelijk aan van de markt
boulevard Emmanuel Servais, Luxemburg.                                       wordt verdreven.


title: Zaak F-24/09: Beroep ingesteld op 16 maart 2009 — Wagner-Leclercq/Raad

text:
               16.5.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 113/47

         Beroep ingesteld op 16 maart 2009 — Wagner-Leclercq/Raad
   (Zaak F-24/09)
   2009/C 113/101
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Inge Wagner-Leclercq (Edegem, België) (vertegenwoordigers: S. Rodrigues, C. Bernard-Glanz, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag, bekendgemaakt in mededeling aan het personeel nr. 75/08 van 24 april 2008, houdende opstelling van de lijst van ambtenaren van de AST-groep (loopbaan I-11) die in het kader van de bevorderingsronde 2008 worden voorgedragen voor bevordering

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               nietigverklaring van het besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag, bekendgemaakt in mededeling aan het personeel nr. 75/08 van 24 april 2008, tot opstelling van de lijst van ambtenaren van de AST-groep (loopbaan I-11) die in het kader van de bevorderingsronde 2008 worden voorgedragen voor bevordering;

               —

               voor zover nodig, nietigverklaring van het besluit van het TABG tot afwijzing van verzoeksters klacht;

               —

               verwijzing van de Raad van de Europese Unie in de kosten van de procedure.


title: Arrest van het Hof (Vĳfde kamer) van 13 februari 2003 in zaak C-458/00: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Groothertogdom Luxemburg ("Niet-nakoming — Artikel 7, leden 2 en 4, van verordening (EEG) nr. 259/93 — Kwalificatie van doel van overbrenging van afvalstoffen (nuttige toepassing of verwĳdering) — Verbrande afvalstoffen — Punt R 1 van bĳlage II B bĳ richtlĳn 75/442/EEG — Begrip hoofdgebruik als brandstof of andere wĳze van energieopwekking")

text:
C 83/2                   NL                            Publicatieblad van de Europese Unie                                                 5.4.2003
in het aldaar aanhangige geding tussen Stichting ter                                             ARREST VAN HET HOF
Exploitatie van Naburige Rechten (SENA) en Nederlandse
Omroep Stichting (NOS), om een prejudiciële beslissing over                                            (Vijfde kamer)
de uitlegging van artikel 8, lid 2, van richtlijn 92/100/EEG
van de Raad van 19 november 1992 betreffende het                                                  van 13 februari 2003
verhuurrecht, het uitleenrecht en bepaalde naburige rechten
op het gebied van intellectuele eigendom (PB L 346, blz. 61),
heeft het Hof (Zesde kamer), samengesteld als volgt:                        in zaak C-458/00: Commissie van de Europese Gemeen-
J.-P. Puissochet (rapporteur), kamerpresident, C. Gulmann,                         schappen tegen Groothertogdom Luxemburg (1)
V. Skouris, F. Macken en J. N. Cunha Rodrigues, rechters;
advocaat-generaal: A. Tizzano; griffier: M.-F. Contet, hoofdad-             („Niet-nakoming — Artikel 7, leden 2 en 4, van verordening
ministrateur, op 6 februari 2003 een arrest gewezen waarvan                 (EEG) nr. 259/93 — Kwalificatie van doel van overbrenging
het dictum luidt als volgt:                                                 van afvalstoffen (nuttige toepassing of verwijdering) —
                                                                            Verbrande afvalstoffen — Punt R 1 van bijlage II B bij
                                                                            richtlijn 75/442/EEG — Begrip hoofdgebruik als brandstof
                                                                                of andere wijze van energieopwekking”)
                                                                                (2003/C 83/03)
1)     Het begrip billijke vergoeding in artikel 8, lid 2, van richtlijn
       92/100/EEG van de Raad van 19 november 1992                                                    (Procestaal: Frans)
       betreffende het verhuurrecht, het uitleenrecht en bepaalde
       naburige rechten op het gebied van intellectuele eigendom,           (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
       moet in alle lidstaten uniform worden uitgelegd en in dier                                     dentie van het Hof)
       voege worden toegepast dat elke lidstaat op zijn grondgebied
       de meest relevante criteria vaststelt om er binnen de door het
       gemeenschapsrecht en met name door deze richtlijn gestelde
       grenzen voor te zorgen dat dit communautaire begrip wordt            In zaak C-458/00, Commissie van de Europese Gemeenschap-
       geëerbiedigd.                                                        pen (gemachtigden: H. Støvlbaek en J. Adda) tegen Groother-
                                                                            togdom Luxemburg (gemachtigde: J. Faltz), ondersteund door
                                                                            Republiek Oostenrijk (gemachtigde: C. Pesendorfer), betreffen-
                                                                            de een verzoek aan het Hof om vast te stellen dat het
                                                                            Groothertogdom Luxemburg de verplichtingen niet is nageko-
2)     Artikel 8, lid 2, van richtlijn 92/100 verzet zich niet tegen        men die op hem rusten krachtens de artikelen 2, 6 en 7 van
       een model voor de berekening van de billijke vergoeding van          verordening (EEG) nr. 259/93 van de Raad van 1 februari
       uitvoerende kunstenaars of producenten dat variabele en vaste        1993 betreffende toezicht en controle op de overbrenging van
       factoren bevat, zoals het aantal uren dat fonogrammen                afvalstoffen binnen, naar en uit de Europese Gemeenschap (PB
       worden uitgezonden, de kijk- en luisterdichtheden van de             L 30, blz. 1), en krachtens artikel 1, sub f, juncto punt R 1 van
       door de omroeporganisatie vertegenwoordigde radio- en                bijlage II B van richtlijn 75/442/EEG van de Raad van 15 juli
       televisieomroepen, de bij overeenkomst vastgestelde tarieven         1975 betreffende afvalstoffen (PB L 194, blz. 39), zoals
       op het gebied van de rechten voor uitvoering en uitzending           gewijzigd bij beschikking 96/350/EG van de Commissie van
       van door het auteursrecht beschermde muziekwerken, de                24 mei 1996 (PB L 135, blz. 32), door ongerechtvaardigde
       tarieven die de publieke omroepen in de buurlanden van de            bezwaren te maken tegen bepaalde overbrengingen van afval-
       betrokken lidstaat toepassen en de door de commerciële               stoffen naar een andere lidstaat met het oog op hun hoofdge-
       omroepen betaalde bedragen, voorzover met dit model een              bruik aldaar als brandstof, zulks in strijd met het bepaalde in
       juist evenwicht kan worden bereikt tussen het belang van             artikel 7, leden 2 en 4, van voornoemde verordening en
       uitvoerende kunstenaars en producenten om een vergoeding             artikel 1, sub f, juncto punt R 1 van bijlage II B van
       voor de uitzending van een bepaald fonogram te ontvangen             voornoemde richtlijn, heeft het Hof (Vijfde kamer), samenge-
       en het belang van derden om dit fonogram onder redelijke             steld als volgt: M. Wathelet, kamerpresident, C. W. A. Timmer-
       voorwaarden te kunnen uitzenden en het model niet in strijd          mans (rapporteur), D. A. O. Edward, P. Jann en S. von Bahr,
       is met enig beginsel van het gemeenschapsrecht.                      rechters; advocaat-generaal: F. G. Jacobs; griffier: H. A. Rühl,
                                                                            hoofdadministrateur, op 13 februari 2003 een arrest gewezen
                                                                            waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                            1)     Verwerpt het beroep.
                                                                            2)     Verwijst de Commissie van de Europese Gemeenschappen in de
( 1) PB C 247 van 26.8.2000.
                                                                                kosten.
                                                                            3)     Verstaat dat de Republiek Oostenrijk haar eigen kosten zal
                                                                                dragen.
                                                                            (1 ) PB C 45 van 10.2.2001.


title: Zaak T-166/08: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 30 september 2009 — Ivanov/Commissie ( Niet-contractuele aansprakelijkheid — Plaatselijke functionarissen belast met verlenen van administratieve en technische bijstand — Afwijzing van sollicitatie — Bevoegdheid van Gerecht — Verval van recht om beroep tot nietigverklaring in te stellen — Voldoende gekwalificeerde schending van rechtsregel die ertoe strekt aan particulieren rechten toe te kennen — Handeling van Europese ombudsman — Gedeeltelijk niet-ontvankelijk en gedeeltelijk kennelijk ongegrond beroep )

text:
               21.11.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 282/48

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 30 september 2009 — Ivanov/Commissie
   (Zaak T-166/08) (1)

   („Niet-contractuele aansprakelijkheid - Plaatselijke functionarissen belast met verlenen van administratieve en technische bijstand - Afwijzing van sollicitatie - Bevoegdheid van Gerecht - Verval van recht om beroep tot nietigverklaring in te stellen - Voldoende gekwalificeerde schending van rechtsregel die ertoe strekt aan particulieren rechten toe te kennen - Handeling van Europese ombudsman - Gedeeltelijk niet-ontvankelijk en gedeeltelijk kennelijk ongegrond beroep”)
   2009/C 282/92
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Vladimir Ivanov (Boulogne-Billancourt, Frankrijk) (vertegenwoordiger: F. Rollinger, advocaat)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: J. Currall en B. Eggers, gemachtigden)

      Voorwerp

   Beroep strekkende tot vergoeding van de schade die verzoeker stelt te hebben geleden door de weigering van de Commissie om hem aan te werven als plaatselijk functionaris, belast met het verlenen van administratieve en technische bijstand, bij de delegatie van de Commissie te Sofia (Bulgarije)

      Dictum

               1.

               Het beroep wordt verworpen.

               2.

               Vladimir Ivanov wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 183 van 19.7.2008.


title: Zaak C-9/14: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 18 juni 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden) — Staatssecretaris van Financiën/D. G. Kieback (Prejudiciële verwijzing — Vrij verkeer van werknemers — Belastingwetgeving — Inkomstenbelasting — Op het grondgebied van een lidstaat verworven inkomsten — Niet-ingezeten werknemer — Belastingheffing in de werkstaat — Voorwaarden)

text:
               24.8.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 279/11

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 18 juni 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden) — Staatssecretaris van Financiën/D. G. Kieback
   (Zaak C-9/14) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Vrij verkeer van werknemers - Belastingwetgeving - Inkomstenbelasting - Op het grondgebied van een lidstaat verworven inkomsten - Niet-ingezeten werknemer - Belastingheffing in de werkstaat - Voorwaarden))
   (2015/C 279/12)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Hoge Raad der Nederlanden

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Staatssecretaris van Financiën

      Verwerende partij: D. G. Kieback

      Dictum

   Artikel 39, lid 2, EG moet aldus worden uitgelegd dat het zich er niet tegen verzet dat een lidstaat bij de heffing van inkomstenbelasting van een niet-ingezeten werknemer die zijn beroepsactiviteiten gedurende een deel van het jaar in deze lidstaat heeft uitgeoefend, weigert om aan deze werknemer, rekening houdend met diens persoonlijke en gezinsomstandigheden, een fiscaal voordeel toe te kennen, op de grond dat, hoewel hij zijn gehele of nagenoeg gehele belastbare inkomen over dit tijdvak in deze lidstaat heeft verworven, dit inkomen niet het belangrijkste deel van zijn belastbaar inkomen vormt over het betrokken jaar. De omstandigheid dat deze werknemer is vertrokken om zijn beroepsactiviteit te gaan uitoefenen in een derde staat, en niet in een andere lidstaat van de Unie, is niet van invloed op deze uitlegging.

      (1)  PB C 102 van 7.4.2014.


title: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 7 juli 2005 in zaak C-364/03: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Republiek (Niet-nakoming — Richtlijn 84/360/EEG — Luchtverontreiniging — Industriële inrichtingen — Elektriciteitscentrale)

text:
               3.9.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 217/9

      ARREST VAN HET HOF

   (Tweede kamer)
   van 7 juli 2005
   in zaak C-364/03: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Republiek (1)

   (Niet-nakoming - Richtlijn 84/360/EEG - Luchtverontreiniging - Industriële inrichtingen - Elektriciteitscentrale)
   (2005/C 217/17)
   Procestaal: Grieks
   In zaak C-364/03, betreffende een beroep wegens niet-nakoming krachtens artikel 226 EG, ingesteld op 22 augustus 2003, Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: G. Valero Jordana en M. Konstantinidis) tegen Helleense Republiek (gemachtigde: E. Skandalou), heeft het Hof (Tweede kamer), samengesteld als volgt: C. W. A. Timmermans, kamerpresident, R. Silva de Lapuerta, R. Schintgen (rapporteur), P. Kūris en G. Arestis, rechters; advocaat-generaal: A. Tizzano; griffier: L. Hewlett, hoofdadministrateur, op 7 juli 2005 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Door geen beleidslijnen en strategieën vast te stellen om de gas en stoomturbines van de centrale van de DEI te Linoperamata op het eiland Kreta geleidelijk aan te passen aan de beste beschikbare techniek, is de Helleense Republiek de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 13 van richtlijn 84/360/EEG van de Raad van 28 juni 1984 betreffende de bestrijding van door industriële inrichtingen veroorzaakte luchtverontreiniging.

               2)

               De Helleense Republiek wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 251 van 18.10.2003.


title: Zaak C-5/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Hamburg (Duitsland) op 7 januari 2014 — Kernkraftwerke Lippe-Ems GmbH/Hauptzollamt Osnabrück

text:
               22.3.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 85/16

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Hamburg (Duitsland) op 7 januari 2014 — Kernkraftwerke Lippe-Ems GmbH/Hauptzollamt Osnabrück
   (Zaak C-5/14)
   2014/C 85/29
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Finanzgericht Hamburg

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Kernkraftwerke Lippe-Ems GmbH

      Verwerende partij: Hauptzollamt Osnabrück

      Prejudiciële vragen

               1)

               Kan een rechter van een lidstaat op grond van artikel 267, tweede zin, juncto eerste zin, sub (b), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) het Hof van Justitie van de Europese Unie ook dan verzoeken uitspraak te doen over vragen betreffende de uitlegging van Unierecht die hem in verband met de rechtmatigheid van een nationale wet zijn voorgelegd, als deze rechter niet alleen twijfelt aan de overeenstemming van die wet met het Unierecht, maar bovendien tot de overtuiging is gekomen dat die nationale wet in strijd is met de nationale grondwet en hij deze kwestie daarom in een parallelle zaak reeds heeft voorgelegd aan het Bundesverfassungsgericht (federaal constitutioneel hof), dat krachtens het nationale recht bij uitsluiting bevoegd is de grondwettigheid van wetten te toetsen maar nog geen uitspraak in die zaak heeft gedaan?
               Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord:

               2)

               Staan de ter harmonisatie van accijnzen en voor energieproducten en elektriciteit in de Unie vastgestelde richtlijnen 2008/118/EG (1) en 2003/96/EG (2) in de weg aan de invoering van een nationale belasting op de voor de bedrijfsmatige productie van elektriciteit gebruikte splijtstoffen? Is het in dit verband relevant, dat kan worden verwacht dat de nationale belasting via de elektriciteitsprijs op de verbruiker wordt afgewenteld, en zo ja, wat dient onder afwenteling te worden verstaan?

               3)

               Kan een onderneming zich tegen een belasting die een lidstaat op het gebruik van splijtstoffen voor de bedrijfsmatige productie van elektriciteit heft teneinde daarmee inkomsten te verkrijgen, verzetten met het argument dat de heffing van die belasting een met het Unierecht strijdige steunmaatregel in de zin van artikel 107 VWEU is?
               Indien bovenstaande vraag bevestigend wordt beantwoord:
               Is het Duitse Kernbrennstoffsteuergesetz (wet op de splijtstofbelasting), dat, met het doel inkomsten te verkrijgen, een belasting oplegt aan uitsluitend ondernemingen die met gebruikmaking van splijtstoffen bedrijfsmatig elektriciteit produceren, een steunmaatregel van de staat als bedoeld in artikel 107 VWEU? Welke omstandigheden moeten in aanmerking worden genomen bij de toetsing of andere ondernemingen, die niet op dezelfde wijze worden belast, in een vergelijkbare feitelijke en juridische positie verkeren?

               4)

               Is de heffing van de Duitse splijtstofbelasting in strijd met de regelingen van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie (EGA-Verdrag)?

      (1)  Richtlijn 2008/118/EG van de Raad van 16 december 2008 houdende een algemene regeling inzake accijns en houdende intrekking van richtlijn 92/12/EEG (PB 2009, L 9, blz. 12).

      (2)  Richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit (PB L 283, blz. 51).


title: Zaak T-706/16 P: Hogere voorziening ingesteld op 3 oktober 2016 door HB tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 21 juli 2016 in zaak F-125/15, HB/Commissie

text:
               5.12.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 454/30

      Hogere voorziening ingesteld op 3 oktober 2016 door HB tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 21 juli 2016 in zaak F-125/15, HB/Commissie
      (Zaak T-706/16 P)
      (2016/C 454/52)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Rekwirerende partij: HB (Schweich, Duitsland) (vertegenwoordigers: S. Orlandi en T. Martin, advocaten)

         Andere partij in de procedure: Europese Commissie

         Conclusies

      De rekwirerende partij verzoekt het Gerecht:

                  —

                  het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken in zaak F-125/15, HB/Commissie, te vernietigen;
                  te oordelen:

                  —

                  het besluit om rekwirante in het kader van de bevorderingsronde 2014 niet te bevorderen wordt nietig verklaard;

                  —

                  de Commissie wordt veroordeeld tot betaling van het bedrag van 15 000 EUR aan rekwirante ter vergoeding van haar immateriële schade;

                  —

                  de Commissie wordt verwezen in de kosten van de beide procedures.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter onderbouwing van de hogere voorziening voert de rekwirerende partij drie middelen aan, ontleend aan een verkeerde rechtsopvatting van het Gerecht voor ambtenarenzaken (GVA).
      Ten eerste stelt zij dat het GVA blijk heeft gegeven van een verkeerde rechtsopvatting door te oordelen dat het tot aanstelling bevoegd gezag (TABG) de verdiensten daadwerkelijk op een objectieve en gelijke grondslag heeft vergeleken, terwijl het geen rekening heeft gehouden met haar verdiensten over 2013, daar die in het beoordelingsrapport 2013 niet waren beoordeeld, zonder een poging te doen om over vergelijkbare informatie of inlichtingen te beschikken.
      Ten tweede is zij van mening dat het GVA blijk heeft gegeven van een verkeerde rechtsopvatting door te oordelen dat het ontbreken van beoordeling in het beoordelingsrapport 2013 te wijten was aan de rekwirerende partij en dat het feit dat dit niet binnen de statutaire termijnen is betwist zich ertegen verzet dat het TABG haar verdiensten voor dat jaar beoordeelt.
      Ten derde heeft het GVA blijk gegeven van een verkeerde rechtsopvatting door te oordelen dat zij geen feiten had aangetoond die het bestaan van discriminatie op grond van geslacht konden doen vermoeden, terwijl haar beoordelingsrapport geen enkele wezenlijke beoordeling bevat, alleen omdat zij langdurig afwezig was wegens ouderschapsverlof en met haar zwangerschap verband houdend ziekteverlof.


title: Zaak C-255/02: Verzoek van het London Tribunal Centre van 27 juni 2002 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Halifax plc, Leeds Permanent Development Services Ltd, County Wide Property Investments Ltd en Commissioners of Customs & Excise

text:
C 233/12                NL                       Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    28.9.2002
                 BESCHIKKING VAN HET HOF                                    Beroep, op 29 mei 2002 ingesteld door Europees Parle-
                                                                            ment tegen Chubb Insurance Company of Europe SA,
                                                                            Commercial General Norwich Union en Royal Sun Allian-
                           (Eerste kamer)                                                             ce Belgium
                                                                                (Zaak C-199/02)
                         van 14 juni 2002
                                                                                (2002/C 233/19)
in zaak C-248/01 (verzoek om een prejudiciële beslissing
van het Landesgericht Feldkirch): Hermann Pfanner Ge-
      tränke GmbH e.a., Getränkebetrieb GmbH e.a. ( 1)                      Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                            op 29 mei 2002 beroep tegen Chubb Insurance Company of
                                                                            Europe SA, Commercial General Norwich Union en Royal
(Artikel 92, lid 1, Reglement voor de procesvoering —                       Sun Alliance Belgium ingesteld door Europees Parlement,
Prejudiciële verwijzing — Bekendmaking van jaarrekening                     vertegenwoordigd door D. Petersheim en O. Caisou-Rousseau
en jaarverslag — Bijhouden van handelsregister en vennoot-                  als gemachtigden, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
           schapsregister — Onbevoegdheid van Hof)
                                                                            Het Europees Parlement concludeert dat het den Hove behage:
                          (2002/C 233/18)
                                                                            1.    verweersters te veroordelen het Europees Parlement een
                                                                                bedrag van 1 194 378,43 euro, te vermeerderen met de
                                                                                desbetreffende verwijlintresten, te betalen ter vergoeding
                          (Procestaal: Duits)                                     van de schade die de storm van 26 december 1999 aan
                                                                                de Alucobond-platen heeft veroorzaakt;
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-  2.    Chubb te veroordelen het Europees Parlement een bedrag
                          dentie van het Hof)                                     van 2 200,64 euro, te vermeerderen met de desbetreffen-
                                                                                de verwijlintresten, te betalen ter vergoeding van de
                                                                                kosten van het deskundigenonderzoek;
                                                                            3.    verweersters te verwijzen in de kosten.
In zaak C-248/01, betreffende een verzoek aan het Hof
krachtens artikel 234 EG van het Landesgericht Feldkirch
(Oostenrijk) in de aldaar aanhangige gedingen ingeleid door
Hermann Pfanner Getränke GmbH e.a. en Getränkebetrieb                       Middelen en voornaamste argumenten
GmbH e.a. om een prejudiciële beslissing over de geldigheid
en de uitlegging van de Eerste richtlijn (68/151/EEG) van de                Het beroep is ingesteld op grond van een arbitragebeding.
Raad van 9 maart 1968 strekkende tot het coördineren van de                 Volgens verzoeker beroepen de verzekeringsmaatschappen
waarborgen, welke in de lidstaten worden verlangd van de                    (verweersters) zich ten onrechte op een clausule van uitsluiting
vennootschappen in de zin van de tweede alinea van artikel 58               van „storm en hagel”-risico’s in de aanvullende algemene
van het Verdrag, om de belangen te beschermen zowel van de                  voorwaarden van de verzekeringsovereenkomst.
deelnemers in deze vennootschappen als van derden, zulks
teneinde die waarborgen gelijkwaardig te maken (PB L 65,
blz. 8), en de Vierde richtlijn (78/660/EEG) van de Raad van
25 juli 1978 op de grondslag van artikel 54, lid 3, sub g,
van het Verdrag betreffende de jaarrekening van bepaalde
vennootschapsvormen (PB L 222, blz. 11), heeft het Hof
(Eerste kamer), samengesteld als volgt: P. Jann, kamerpresident,
                                                                            Verzoek van het London Tribunal Centre van 27 juni
M. Wathelet (rapporteur) en A. Rosas, rechters; advocaat-                   2002 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen
generaal: L. A. Geelhoed; griffier: R. Grass, op 14 juni 2002
                                                                            Halifax plc, Leeds Permanent Development Services Ltd,
een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:                 County Wide Property Investments Ltd en Commission-
                                                                                ers of Customs & Excise
Het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is overduidelijk
niet bevoegd om te antwoorden op de vragen die het Landesgericht                                    (Zaak C-255/02)
Feldkirch bij beschikking van 22 juni 2001 heeft voorgelegd.
                                                                                (2002/C 233/20)
( 1) PB C 289 van 13.10.2001.
                                                                            Het London Tribunal Centre heeft bij beschikking van 27 juni
                                                                            2002, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 11 juli
                                                                            2002, in het geding tussen Halifax plc, Leeds Permanent
 ---pagebreak--- 28.9.2002              NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      C 233/13
Development Services Ltd, County Wide Property Investments            van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede
Ltd en Commissioners of Customs & Excise, het Hof van                 kamer) van 29 april 2002 in zaak T-339/00 ( 1), Bactria
Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een               Industriehygiene-Service GmbH tegen Commissie van de Euro-
prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:                    pese Gemeenschappen.
1.    (a)  Moeten in de relevante omstandigheden transacties:
                                                                      Rekwirante concludeert dat het den Hove behage:
           (i)   die door elke deelnemer zijn aangegaan met de        —      de hogere voorziening ontvankelijk en gegrond te verk-
                 uitsluitende bedoeling een belastingvoordeel te             laren;
                 verkrijgen en
                                                                      —      de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van
           (ii)  die geen zelfstandig ondernemingsdoel beogen                29 april 2002 in zaak T-339/00 te vernietigen;
                                                                      —      vast te stellen dat rekwirante bevoegd is om op grond van
           voor BTW-doeleinden worden aangemerkt als le-
           veringen die door of ten behoeve van de deelnemers                artikel 230, vierde alinea, EG in rechte nietigverklaring
                                                                             van verordening nr. 1896/2000/EG (2) te vorderen;
           zijn verricht in het kader van hun economische
           activiteiten?
                                                                      —      de zaak voor afdoening terug naar het Gerecht van eerste
                                                                             aanleg te verwijzen;
      (b) Welke factoren moeten in de relevante omstandighe-
           den in aanmerking worden genomen om te bepalen,
           wie de ontvangers zijn van de leveringen van de            —      de Commissie van de Europese Gemeenschappen te
           zelfstandige opdrachtnemers?                                      verwijzen in alle kosten van beide procedures
2.    Heeft het door het Hof ontwikkelde leerstuk van rechts-
      misbruik tot gevolg dat appellanten geen recht hebben
      op teruggaaf of kwijtschelding van de voorbelasting die is      Middelen en voornaamste argumenten
      verschuldigd naar aanleiding van de relevante transacties?
                                                                      Rekwirante betoogt dat de bestreden beschikking moet worden
                                                                      vernietigd omdat zij is gebaseerd op een al te restrictieve
                                                                      uitlegging van artikel 230 EG, die volgens rekwirante niet meer
                                                                      wordt gevolgd sedert het Gerecht van eerste aanleg in zijn
                                                                      recent arrest in de zaak T-177/01, Jégo-Quéré et Cie SA/
                                                                      Commissie, een nieuwe maatstaf voor de procesbevoegdheid
                                                                      heeft geformuleerd. Volgens rekwirante is haar beroep volgens
                                                                      deze laatste maatstaf zonder meer ontvankelijk omdat de
                                                                      omstreden verordening de bescherming van haar gegevens en
                                                                      haar eigendomsrecht zeker en actueel beperkt, en zij zich niet
Hogere voorziening, op 12 juli 2002 ingesteld door                    tot een andere rechterlijke instantie wenden om haar rechten
Bactria Industriehygiene-Service GmbH tegen de beschik-               te doen beschermen.
king van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
Gemeenschappen (Tweede kamer) van 29 april 2002 in
zaak T-339/00, Bactria Industriehygiene-Service GmbH
   tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen                     Verder betoogt rekwirante dat, ook al wordt de nieuwe
                                                                      maatstaf niet toegepast, de rechtsoverweging van het Gerecht
                                                                      dat de omstreden verordening rekwirante niet individueel
                                                                      raakt, innerlijk tegenstrijdig en onvoldoende gemotiveerd is,
                        (Zaak C-258/02 P)                             op een onjuiste uitlegging en toepassing van de relevante
                                                                      rechtsvoorschriften berust en zich niet verdraagt met de
                                                                      heersende rechtspraak inzake het individueel geraakt worden.
                         (2002/C 233/21)
                                                                      (1 ) PB C 4 van 6.1.2001, blz. 9.
                                                                      (2 ) Verordening (EG) nr. 1896/2000 van de Commissie van 7 septem-
                                                                           ber 2000 inzake de eerste fase van het in artikel 16, lid 2,
                                                                           van richtlijn 98/8/EG van het Europees Parlement en de Raad
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                 betreffende biociden bedoelde programma (Voor de EER relevante
op 12 juli 2002 hogere voorziening ingesteld door Bactria                  tekst) (PB L 228 van 8.9.2000, blz. 6).
Industriehygiene-Service GmbH, gevestigd te Kirchheimbolan-
den (Duitsland), vertegenwoordigd door K. Van Maldegem en
C. Mereu, advocaten, tegen de beschikking van het Gerecht


title: Zaak C-516/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 15 november 2012 — CTP/Regione Campania, Provincia di Napoli

text:
               26.1.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 26/34

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 15 november 2012 — CTP/Regione Campania, Provincia di Napoli
   (Zaak C-516/12)
   2013/C 26/63
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Consiglio di Stato

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: CTP — Compagnia Trasporti Pubblici SpA

      Verwerende partijen: Regione Campania, Provincia di Napoli

      Prejudiciële vraag

   Ontstaat het recht op compensatie in de zin van artikel 4 van verordening (EEG) nr. 1191/69 (1) enkel indien de bevoegde autoriteiten een aanvraag om opheffing van de dienstverplichting die economische nadelen ten laste van een vervoersonderneming meebrengt afwijzen, of is dit voorschrift enkel van toepassing op dienstverplichtingen die krachtens de verordening moeten worden opgeheven en niet mogen worden gehandhaafd?

      (1)  Verordening (EEG) nr. 1191/69 van de Raad van 26 juni 1969 betreffende het optreden van de lidstaten ten aanzien van met het begrip openbare dienst verbonden verplichtingen op het gebied van het vervoer per spoor, over de weg en over de binnenwateren (PB L 156, blz. 1).