title: Zaak C-264/01: Verzoek van het Oberlandesgericht Düsseldorf van 18 mei 2001 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen 1. AOK Bundesverband, 2. Bundesverband der Betriebskrankenkassen, 3. Bundesverband der Innungskrankenkassen, 4. Bundesverband der landwirtschaftlichen Krankenkassen, 5. Verband der Angestelltenkrankenkassen e.V., 6. Verband der Arbeiter-Ersatzkassen, 7. Bundesknappschaft, 8. See-Krankenkasse, en Ichthyol-Gesellschaft Cordes, Hermani & Co

text:
27.10.2001            NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      C 303/5
Verzoeken van het Hof van Beroep Antwerpen van 28                    5.    Indien op vraag 4 ontkennend wordt geantwoord, laat
juni 2001 om een prejudiciële beslissing in de gedingen                    artikel 230 E.E.G.-Verdrag dan toe dat de schuldenaars
tussen de Belgische Staat en respectievelijk 1) E. Van                     van de bijdragen als de begunstigden van de steun
Calster en 2) F. Cleeren (zaak C-261/01) en NV Openbaar                    een exceptie van onbevoegdheid opwerpen tegen de
                  Slachthuis (zaak C-262/01)                               betrokken handeling van de Commissie waarbij mach-
                                                                           tiging werd verleend om de steunmaatregelen, waarvan
                                                                           ze genieten, uit te voeren?
                (Zaken C-261/01 en C-262/01)
                                                                     6.    Heeft, in geval wordt aangenomen dat geïntimeerden, als
                                                                           schuldenaars van de bijdragen en/of als begunstigden van
                        (2001/C 303/06)                                    de steun, rechtstreeks en individueel door de bestreden
                                                                           handeling van de Commissie worden geraakt en daardoor
                                                                           regelmatig de exceptie van onbevoegdheid vermochten
Het Hof van Beroep Antwerpen heeft bij arresten van 28 juni                op te werpen, de Commissie met haar beschikking d.d.
2001, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op                    30 juli 1996 de grenzen van haar beoordelingsbevoegd-
5 juli 2001, in de gedingen tussen de Belgische Staat en                   heid overschreden en artikel 88 lid 3 (ex artikel 93 lid 3)
respectievelijk 1) E. Van Calster en 2) F. Cleeren (zaak                   van het E.G.-Verdrag miskend?
C-261/01) en NV Openbaar Slachthuis (zaak C-262/01), het
Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht
om een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:
1.   Is, in de hoger geschetste omstandigheden, in overeen-
     stemming met het Gemeenschapsrecht, inzonderheid met
     artikel 88, derde lid (ex artikel 93, derde lid) E.E.G.-        Verzoek van het Oberlandesgericht Düsseldorf van 18
     Verdrag, een stelsel van steunmaatregelen dat, na te            mei 2001 om een prejudiciële beslissing in het geding
     zijn aangemeld, door de Commissie op 30 juli 1996               tussen 1. AOK Bundesverband, 2. Bundesverband der
     verenigbaar werd geacht met de gemeenschappelijke               Betriebskrankenkassen, 3. Bundesverband der Innungs-
     markt en waarbij de Lidstaat met terugwerkende kracht           krankenkassen, 4. Bundesverband der landwirtschaft-
     in het algemeen belang bijdragen of heffingen oplegt:           lichen      Krankenkassen,        5.    Verband      der     An-
                                                                     gestelltenkrankenkassen e.V., 6. Verband der Arbeiter-
                                                                     Ersatzkassen, 7. Bundesknappschaft, 8. See-Krankenkasse,
     —     ter financiering van een Fonds voor de Gezondheid               en Ichthyol-Gesellschaft Cordes, Hermani & Co
           en de Productie van de Dieren,
                                                                                (Zaak C-264/01)
     —     aan natuurlijke en rechtspersonen waarvan de hoe-
           danigheid wordt omschreven in de artikelen 14, 15
                                                                                (2001/C 303/07)
           en 16 van de gezegde wet van 23 maart 1998, zoals
           gewijzigd door het Arbitragehof in zijn arrest van
           9 februari 2000 in de zaken nr. 1414, 1450, 1452,         Het Oberlandesgericht Düsseldorf heeft bij beschikking van
           1453 en 1454,                                             18 mei 2001, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
                                                                     5 juli 2001, in het geding tussen 1. AOK Bundesverband,
                                                                     2. Bundesverband der Betriebskrankenkassen, 3. Bundesver-
     —     omwille van de in die artikelen omschreven han-           band der Innungskrankenkassen, 4. Bundesverband der land-
           delingen gesteld in de periode van 1988 tot 21 mei        wirtschaftlichen Krankenkassen, 5. Verband der An-
           1996, waarin nog geen goedkeuring aan die steun-          gestelltenkrankenkassen e.V., 6. Verband der Arbeiter-Ersatz-
           maatregelen was gegeven?                                  kassen, 7. Bundesknappschaft, 8. See-Krankenkasse, en Ich-
                                                                     thyol-Gesellschaft Cordes, Hermani & Co., het Hof van Justitie
                                                                     van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudicië-
2.   (Alleen in zaak C-262/01): Heeft de Commissie door de           le beslissing over de navolgende vragen:
     bij de wet van 23 maart 1998 ingestelde steunmaatrege-
     len te hebben goedgekeurd ook haar goedkeuring gegeven
     aan de retroactieve werking ervan?                              1.    Moet artikel 81, lid 1, EG aldus worden uitgelegd, dat de
                                                                           verbonden van de wettelijke ziektekostenverzekeraars
                                                                           van een lidstaat bij de gezamenlijke vaststelling van
3.   Heeft die beschikking van de Commissie d.d. 30 juli 1996              uniform in de lidstaat geldende vaste bedragen voor
     slechts de draagwijdte van een individuele machtiging aan             geneesmiddelen, die steeds de maximumprijs vormen
     de Lidstaat om de voorgenomen steunmaatregelen uit te                 waarvoor de jegens hun verzekerden tot prestatie in
     voeren?                                                               natura verplichte wettelijke ziektekostenverzekeraars ge-
                                                                           neesmiddelen kopen en betalen en dus de hoogte van
                                                                           hun prestatieplicht jegens hun verzekerden beperken, als
4.   Worden de schuldenaars van de bijdragen door die                      ondernemersverenigingen of, voorzover een verbond
     handeling van de Commissie rechtstreeks en individueel                tevens zelf rechtstreeks verantwoordelijk is voor de
     geraakt in de zin van artikel 230 (ex artikel 173) E.E.G.-            wettelijke ziektekostenverzekering, als onderneming in
     Verdrag?                                                              de zin van artikel 81, lid 1, EG worden beschouwd?
 ---pagebreak--- C 303/6                NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  27.10.2001
2.  Bij een bevestigend antwoord op de eerste vraag:                   Verzoek van het Oberste Gerichtshof van 11 juni 2001
                                                                       om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Jaro-
                                                                                slav Nyvlt en Flughafen Wien AG
    a)    Moeten de vaststellingen van vaste bedragen van
          de sub 1 genoemde aard worden beschouwd als
          overeenkomsten (of besluiten) van de verbonden                                      (Zaak C-267/01)
          van de wettelijke ziektekostenverzekeraars, die als
          mededingingsbeperkingen, in het bijzonder me-                                        (2001/C 303/08)
          dedingingsbeperkingen in de zin van artikel 81,
          lid 1, sub a, EG, onder het verbod van artikel 81,
          lid 1, EG vallen?                                            Het Oberste Gerichtshof heeft bij beschikking van 11 juni
                                                                       2001, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 6 juli
                                                                       2001, in het geding tussen Jaroslav Nyvlt en Flughafen Wien
    b)    Moet vraag 2a eveneens bevestigend worden beant-             AG, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
          woord wanneer de vastebedragenregeling onder                 verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende
          meer tot doel heeft om rendabiliteitsreserves van de         vragen:
          geneesmiddelenproducenten bij de verkoopprijs te
          benutten en de toepassing van de vastebedragenrege-
          ling in de lidstaat tot dusver ertoe heeft geleid, dat       1.   Moet artikel 145.35 van de als bijlage aan verordening
          93 % van de op de markt aangeboden, onder de                      (EEG) nr. 3922/91 van de Raad van 16 december 1991
          vastebedragenregeling vallende standaardgenees-                   inzake de harmonisatie van technische voorschriften
          middelenverpakkingen het desbetreffend vastgestel-                en administratieve procedures op het gebied van de
          de vaste bedrag niet (meer) overschrijden?                        burgerluchtvaart (PB L 373, blz. 4) gehechte JAR-145,
                                                                            eventueel met inachtneming van de door de Joint Aviation
                                                                            Authorities (JAA) gegeven interpretatie, aldus worden
3.  Wanneer ook de vragen sub 2 (of één van de vragen                       uitgelegd, dat de eigenaar van een onderhoudsorganisatie
    sub 2) bevestigend worden beantwoord:                                   over het bij hem tot certificering bevoegde personeel
                                                                            aantekeningen moet bijhouden die zo gedetailleerd zijn
                                                                            dat daaruit, naast de bevoegdheden, ook de in een
    Kan een stelsel van vaste bedragen van de sub 1 en 2                    bepaalde periode (jaar) concreet vervulde opdrachten
    genoemde aard krachtens artikel 86, lid 2, eerste zin, EG               voor bepaalde vliegtuigtypes kunnen worden opgemaakt?
    worden vrijgesteld van de toepassing van artikel 81, lid 1,
    EG, hoewel de verbonden van de wettelijke ziek-                    2.   Moet artikel 145.35 van de als bijlage aan verordening
    tekostenverzekeraars bij de vaststelling van de vaste                   (EEG) nr. 3922/91 van 16 december 1991 gehechte JAR-
    bedragen de belangrijkste, tezamen marktbeheersende                     145, eventueel met inachtneming van de door de Joint
    vragers op de geneesmiddelenmarkt vertegenwoordigen                     Aviation Authorities (JAA) gegeven interpretatie, aldus
    en als oplossing van het probleem van kostenbesparing                   worden uitgelegd,
    in het gezondheidswezen ook valt te overwegen de
    vaststelling van dergelijke vaste bedragen over te dragen               a)   dat het de eigenaar van de onderhoudsorganisatie
    aan een instelling die geen marktdeelnemer op de genees-                     verplicht, deze aantekeningen aan het einde van
    middelenmarkt is, in het bijzonder de Bondsregering of                       de arbeidsverhouding ter beschikking van de tot
    een Bondsminister?                                                           certificering bevoegde werknemer te stellen?
4.  Wanneer ook de derde vraag bevestigend wordt beant-                     b)   dat het voor de nakoming van die verplichting
    woord:                                                                       volstaat kopieën ter beschikking te stellen, of
                                                                            c)   dat deze kopieën door de werkgever met zijn
    a)    Wat moeten de verbonden van de wettelijke ziek-                        handtekening moeten worden bekrachtigd?
          tekostenverzekeraars aannemelijk maken en bewij-
          zen opdat zij met betrekking tot de vaststelling
          van de vaste bedragen kunnen profiteren van de               3.   Op wie rusten eventuele verplichtingen als in vraag 2
          uitzondering krachtens artikel 86, lid 2, eerste zin,             bedoeld, wanneer de werkgever van de tot certificering
          EG?                                                               bevoegde werknemer niet de eigenaar van de onderhouds-
                                                                            organisatie is, maar een derde die de werknemer op grond
                                                                            van een concernverhouding of een eigen overeenkomst
    b)    Of is de toepassing van de uitzondering van ar-                   tot het verrichten van arbeidsprestaties ter beschikking
          tikel 86, lid 2, eerste zin, EG wegens de gevolgen van            van de eigenaar heeft gesteld?
          het stelsel van vaste bedragen op het handelsverkeer
          reeds krachtens artikel 86, lid 2, eerste zin, EG            4.   Staat een van de verplichtingen die bij de beantwoording
          uitgesloten?                                                      van de vragen 1 tot 3 aan het licht kunnen komen, in de
                                                                            weg aan verdergaande nationale bepalingen?


title: Zaak T-710/16: Beschikking van het Gerecht van 21 maart 2017 — La Patrouille/EUIPO — Alpha Industries (AEROBATIX)

text:
               6.6.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 178/34

         Beschikking van het Gerecht van 21 maart 2017 — La Patrouille/EUIPO — Alpha Industries (AEROBATIX)
   (Zaak T-710/16) (1)

   (2017/C 178/53)
   Procestaal: Frans
   De president van de Negende kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 462 van 12.12.2016.


title: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 5 april 2001 in zaak C-325/99 (verzoek van de Hoge Raad der Nederlanden om een prejudiciële beslissing): G. van de Water tegen Staatssecretaris van Financiën ("Fiscale bepalingen — Harmonisatie van wetgevingen — Accĳns — Richtlĳn 92/12/EEG - Verschuldigdheid van accĳns — Uitslag tot verbruik van accĳnsproducten — Begrip — Enkel voorhanden hebben van accĳnsproduct")

text:
C 200/6                NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                            14.7.2001
                   ARREST VAN HET HOF                                                       ARREST VAN HET HOF
                          (Zesde kamer)                                                           (Derde kamer)
                                                                                van 5 april 2001
                        van 5 april 2001
                                                                       in zaak C-494/99: Commissie van de Europese Gemeen-
in zaak C-325/99 (verzoek van de Hoge Raad der Neder-                              schappen tegen Helleense Republiek (1)
landen om een prejudiciële beslissing): G. van de Water
            tegen Staatssecretaris van Financiën (1)
                                                                       („Niet-nakoming          —      Niet-omzetting         van      richtlijn
                                                                                94/56/EG”)
(„Fiscale bepalingen — Harmonisatie van wetgevingen —
Accijns — Richtlijn 92/12/EEG - Verschuldigdheid van
accijns — Uitslag tot verbruik van accijnsproducten —                                            (2001/C 200/10)
  Begrip — Enkel voorhanden hebben van accijnsproduct”)
                                                                                (Procestaal: Grieks)
                         (2001/C 200/09)
                                                                       (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                      (Procestaal: Nederlands)                                                   dentie van het Hof)
In zaak C-325/99, betreffende een verzoek aan het Hof                  In zaak C-494/99, Commissie van de Europese Gemeenschap-
krachtens artikel 234 EG van de Hoge Raad der Nederlanden,             pen (gemachtigden: M. Patakia en F. Benyon) tegen Helleense
in het aldaar aanhangig geding tussen G. van de Water en               Republiek (gemachtigden: N. Dafniou en D. Tsagkaraki),
Staatssecretaris van Financiën, om een prejudiciële beslissing         betreffende een verzoek om vast te stellen dat de Helleense
over de uitlegging van artikel 6, lid 1, van richtlijn 92/12/EEG       Republiek, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepa-
van de Raad van 25 februari 1992 betreffende de algemene               lingen vast te stellen en, subsidiair, binnen de gestelde termijn
regeling voor accijnsproducten, het voorhanden hebben en het           aan de Commissie mee te delen, die nodig zijn om te voldoen
verkeer daarvan en de controles daarop (PB L 76, blz. 1), zoals        aan richtlijn 94/56/EG van de Raad van 21 november 1994
gewijzigd bij richtlijn 94/74/EG van de Raad van 22 december           houdende vaststelling van de grondbeginselen voor het onder-
1994 (PB L 365, blz. 46), heeft het Hof (Zesde kamer),                 zoek van ongevallen en incidenten in de burgerluchtvaart (PB
samengesteld als volgt: C. Gulmann, kamerpresident, J.-P. Puis-        L 319, blz. 14), de krachtens het EG-Verdrag en deze richtlijn
sochet, R. Schintgen, F. Macken (rapporteur) en J. N. Cunha            op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen, heeft het
Rodrigues, rechters; advocaat-generaal: D. Ruiz-Jarabo Co-             Hof (Derde kamer), samengesteld als volgt: C. Gulmann
lomer; griffier: R. Grass, op 5 april 2001 een arrest gewezen          (rapporteur), kamerpresident, F. Macken en J. N. Cunha
waarvan het dictum luidt als volgt:                                    Rodrigues, rechters; advocaat-generaal: F. G. Jacobs; griffier:
                                                                       R. Grass, op 5 april 2001 een arrest gewezen waarvan het
                                                                       dictum luidt als volgt:
Artikel 6, lid 1, van richtlijn 92/12/EEG van de Raad van
25 februari 1992 betreffende de algemene regeling voor accijnspro-     1)    Door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuurs-
ducten, het voorhanden hebben en het verkeer daarvan en de controles         rechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om volledig te
daarop, zoals gewijzigd bij richtlijn 94/74/EG van de Raad van               voldoen aan richtlijn 94/56/EG van de Raad van 21 november
22 december 1994, met aldus worden uitgelegd, dat het enkele                 1994 houdende vaststelling van de grondbeginselen voor het
voorhanden hebben van een accijnsproduct in de zin van artikel 3,            onderzoek van ongevallen en incidenten in de burgerluchtvaart,
lid 1, van die richtlijn uitslag tot verbruik is, wanneer over dat           is de Helleense Republiek de krachtens deze richtlijn op haar
product nog geen accijns is voldaan overeenkomstig de geldende               rustende verplichtingen niet nagekomen.
communautaire bepalingen en nationale wetgeving.
                                                                       2)    De Helleense Republiek wordt verwezen in de kosten.
(1) PB C 333 van 20.11.99.
                                                                       (1) PB C 63 van 4.3.00.


title: Zaak C-470/10: Beschikking van de president van het Hof van 17 februari 2011 — Europese Commissie/Portugese Republiek

text:
               11.6.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 173/9

         Beschikking van de president van het Hof van 17 februari 2011 — Europese Commissie/Portugese Republiek
   (Zaak C-470/10) (1)

   2011/C 173/21
   Procestaal: Portugees
   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 328 van 4.12.2010.


title: Verzoeken van de Pretura Circondariale di Roma - Sezioni distaccate di Castelnuovo del Porto en di Tivoli -, gedaan bij beschikkingen van 18 februari 1995 (C-186/95) en 27 februari 1995 (C-187/95), om een prejudiciële beslissing in de aldaar dienende strafzaken tegen L. Iommi e.a. en A. Deodati en A. Luchini (Zaak C-186/95 en C-187/95)

text:
Nr . C 208/ 14        NL                       Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 12 . 8 . 95
    digers van de Duitse structuurcrisisgemeenschap . Onge               Verzoek van de Landskrona Tingsratt ( Zweden ) om een
    acht de vraag of het structuurcrisiskartel als zodanig                  prejudiciële beslissing in de strafzaak tegen H. Franzén
    voorwerp van de boetebeschikking was, heeft het                                              ( Zaak C-189/95 )
    structuurcrisiskartel op vele plaatsen in de beschikking
    van de Commissie een rol gespeeld en ook het arrest van                                         ( 95/C 208/27)
    het Gerecht beslissend beïnvloed .
                                                                          De Landskrona Tingsratt heeft bij beschikking van 14 juni
— Schending van artikel 85 , lid 1 , van het EEG-Verdrag: bij
                                                                          1995 , ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
    de subsumptie van de vastgestelde feiten onder dit artikel            16 juni 1995, in de strafzaak tegen H. Franzén, het Hof van
    heeft het Gerecht ernstige fouten gemaakt. In het
                                                                          Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een
    bijzonder heeft het herhaaldelijk relevante aspecten
                                                                          prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:
    buiten beschouwing gelaten . Dit geldt voor de marktaf
    bakening, de beweerde afspraken tussen verzoekster en
    Tréfilunion, de beweerde quota - en prijsafspraken met                1 . Is een bij de wet ingesteld monopolie zoals de System
    de Benelux-producenten betreffende de Duitse markt en                     bolag verenigbaar met artikel 30 van het EEG
    de beweerde quota - en prijsafspraken betreffende de                      Verdrag ?
    Benelux-markt. Het arrest gaat volledig voorbij aan
    verzoeksters betoog tijdens de mondelinge behandeling                 2 . Druist een bij de wet ingesteld monopolie zoals de
    alsmede aan verzoeksters antwoorden op de schriftelijke                   Systembolag in tegen artikel 37 van het EEG-Verdrag
    vragen van het Gerecht . Het Gerecht heeft eveneens de                    en, zo ja , moet het monopolie worden opgeheven of kan
    voorwaarden van Groepsvrijstellingsverordening nr . 67/                   het worden aangepast ?
    67 miskend .
                                                                          3 . Indien een monopolie zoals de Systembolag moet
— Schending van artikel 15 van Verordening nr. 17: op                         worden geacht in strijd te zijn met artikel 37, is er dan
    basis van een verkeerde uitleg van het recht neemt het                    geen aanpassingsperiode , of had de Systembolag moeten
    Gerecht aan , dat de strafverminderende en de strafver
                                                                              zijn opgeheven dan wel had het monopolie op 1 januari
    zwarende omstandigheden bij de bepaling van de                             1995 moeten zijn aangepast ?
    geldboete niet individueel behoeven te worden afgewo
    gen . Eveneens in strijd met het recht zijn de overwegin
    gen van het Gerecht betreffende de beoordeling van het
     bestaan van het geoorloofde structuurcrisiskartel . Ver
    der houdt het Gerecht er geen rekening mee , dat
    verzoekster zich in elk geval op een onverwijtbare
    dwaling inzake het verbod mocht beroepen . Bovendien
    heeft het Gerecht het evenredigheidsbeginsel verkeerd                 Verzoek van het Gerechtshof te Amsterdam van 7 juni 1995
    toegepast .                                                           om een prejudiciële beslissing in het geding tussen ARO
                                                                          Lease BV en Inspecteur der Belastingdienst Grote Onder
(') PB nr . C 137 van 3 . 6 . 1995 .                                                         nemingen te Amsterdam
(-) PB nr . L 260 van 6 . 9 . 1989 , blz . 1 .                                                   ( Zaak C-190/95 )
                                                                                ( 95/C 208/28 )
                                                                          Het Gerechtshof te Amsterdam heeft bij beschikking van
Verzoeken van de Pretura Circondariale di Roma — Sezioni
                                                                          7 juni 1995 , ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie
distaccate di Castelnuovo del Porto en di Tivoli —, gedaan                op 19 juni 1995 , in het geding tussen ARO Lease BV en
bij beschikkingen van 18 februari 1995 ( C-186/95 ) en                    Inspecteur der Belastingdienst Grote Ondernemingen te
27 februari 1995 ( C-187/95 ), om een prejudiciële beslissing             Amsterdam, het Hof van Justitie van de Europese Gemeen
in de aldaar dienende strafzaken tegen L. Iommi e.a. en                   schappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de
                   A. Deodati en A. Luchini
                                                                          navolgende vraag:
                ( Zaak C-186/95 en C-187/95 )
                          ( 95/C 208 /26 )                                Moet artikel 9, eerste lid , van de Zesde Richtlijn 77/
                                                                          388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de
De Pretura Circondariale di Roma — Sezioni distaccate di                  harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake
Castelnuovo del Porto en di Tivoli — heeft bij beschikkin                omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting
gen van 18 februari 1995 ( C-l 86/95 ) en 27 februari 1995                over de toegevoegde waarde : uniforme grondslag, aldus
( C-187/95 ), ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie              worden uitgelegd dat een belastingplichtige die in Neder
van de Europese Gemeenschappen op 15 juni 1995 , in de                    land is gevestigd en als zodanig aan derden circa 6 800
aldaar dienende strafzaken tegen L. Iommi e.a . en A.                     personenauto's ter beschikking stelt op basis van overeen
Deodati en A. Luchini , het Hof van Justitie dezelfde                     komsten van operational lease , waarvan er circa 800 zijn
prejudiciële vragen gesteld als in de zaken C-135/95 ,                    gekocht en ter beschikking gesteld in België, waar ARO niet
C-l 40/95 en C-141 /95 (').                                               over een kantoor beschikt, laatstbedoelde diensten verricht
                                                                          vanuit een in België gevestigde vaste inrichting ?
(') PB nr . C 159 van 24 . 6 . 1995 .


title: Zaak T-199/11 P: Hogere voorziening ingesteld op 30 maart 2011 door Guido Strack tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 20 januari 2011 in zaak F-132/07, Strack/Commissie

text:
               6.8.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 232/30

         Hogere voorziening ingesteld op 30 maart 2011 door Guido Strack tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 20 januari 2011 in zaak F-132/07, Strack/Commissie
   (Zaak T-199/11 P)
   2011/C 232/54
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Rekwirerende partij: Guido Strack (Keulen, Duitsland) (vertegenwoordiger: H. Tettenborn, advocaat)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

   De rekwirerende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Tweede kamer) van 20 januari 2011 in zaak F-132/07 volledig te vernietigen en te beslissen overeenkomstig de door rekwirant in die procedure geformuleerde vorderingen;

               —

               de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Tweede kamer) van 17 september 2009 in zaak F-132/07 te vernietigen, voor zover daarbij rekwirants vordering tot het wijzen van een verstekvonnis werd afgewezen;

               —

               de beslissingen van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie te vernietigen waarbij zaak F-132/07, die eerst aan de Eerste kamer was toegewezen, nadien aan de Tweede kamer werd toegewezen;

               —

               het besluit van de Commissie van 23 juli 2007 alsmede de aanvullende stilzwijgende besluiten van 9 augustus 2007 en 11 september 2007 en het besluit van 9 november 2007 nietig te verklaren, voor zover hierbij zijn afgewezen rekwirants verzoeken van 9 april 2007, 11 mei 2007 en 11 oktober 2007 om toestemming tot publicatie van documenten (in het licht van alle juridische bepalingen, in het bijzonder de artikelen 17, 17a, 19 en 24 van het Ambtenarenstatuut alsmede eventuele bepalingen inzake het auteursrecht en de gegevensbescherming) en om aangifte te doen tegen (voormalige) leden en ambtenaren van de Commissie;

               —

               de Commissie te veroordelen tot betaling aan rekwirant van een schadevergoeding van ten minste 10 000 EUR voor de immateriële, de materiële en de schade aan zijn gezondheid die hij door de nietig te verklaren besluiten heeft geleden;

               —

               de Commissie te verwijzen in alle kosten van de procedure;

               —

               daarnaast vraagt rekwirant onder verwijzing naar de overeenkomstige vaste rechtspraak van het Europese Hof voor de rechten van de mens om hem wegens de te lange procesduur een vergoeding toe te kennen van ten minste 2 000 EUR, waarbij hij de precieze hoogte aan het oordeel van het Gerecht overlaat.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van de hogere voorziening voert rekwirant twintig middelen aan.

               —

               Hiermee beroept hij zich onder meer op: de onbevoegdheid van het orgaan dat de betwiste besluiten heeft vastgesteld; de onrechtmatige afwijzing van het verzoek om een verstekvonnis te wijzen; de onwettigheid van de aan de Commissie verleende termijnverlengingen; de niet-voeging van de procedure met andere procedures tussen partijen; de onjuiste voorstelling van de feiten in het rapport ter voorbereiding van de terechtzitting en in het bestreden arrest; de partijdigheid van de rapporteur; de schending van de taalregeling van het Gerecht; de discriminatie van rekwirant op grond van taal en het feit dat processtukken niet zijn vertaald.

               —

               Bovendien stelt hij dat het Gerecht voor ambtenarenzaken van een onjuiste rechtsopvatting is uitgegaan en zijn arrest ontoereikend heeft gemotiveerd. Een en ander onder meer met betrekking tot de uitlegging en toepassing van de artikelen 11, 17, 17a, 19, 25 en 90 e.v. van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie, de artikelen 6, 10 en 13 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, en de artikelen 11, 41, 47 en 52 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.


               28.5.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 163/9

         Beroep tegen de Republiek IJsland, ingesteld door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 13 januari 2014
   (Zaak E-4/14)
   (2014/C 163/08)
   Op 13 januari 2014 is bij het EVA-Hof beroep ingesteld tegen de Republiek IJsland door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, vertegenwoordigd door Gjermund Mathisen en Auður Ýr Steinarsdóttir, optredend als gemachtigden van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, Belliardstraat 35, 1040 Brussel, België.
   De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA vraagt het EVA-Hof:

               1.

               vast te stellen dat de Republiek IJsland, door het niet binnen de gestelde termijn vaststellen of onverwijld kennis geven aan de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van de maatregelen die nodig zijn voor de omzetting van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 4 van hoofdstuk XXIX van bijlage II bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2007/23/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 mei 2007 betreffende het in de handel brengen van pyrotechnische artikelen), zoals aangepast aan de EER-overeenkomst bij Protocol 1 daarbij, haar verplichtingen uit hoofde van artikel 21 van dat besluit en artikel 7 van de EER-overeenkomst niet is nagekomen, en

               2.

               de Republiek IJsland te verwijzen in de kosten van de procedure.

      Feiten en argumenten

               —

               Het verzoek heeft betrekking op het feit dat de Republiek IJsland op 26 augustus 2013 nog geen gevolg had gegeven aan het met redenen omkleed advies van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van 26 juni 2013 in verband met de niet-nakoming van zijn verplichting om Richtlijn 2007/23/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 mei 2007 betreffende het in de handel brengen van pyrotechnische artikelen („het besluit”), waarnaar wordt verwezen in punt 4 van hoofdstuk XXIX van bijlage II bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, zoals aangepast aan die overeenkomst bij Protocol 1 daarbij.

               —

               De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA betoogt dat de Republiek IJsland, door het niet binnen de gestelde termijn vaststellen of onverwijld kennis geven aan de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van de maatregelen die nodig zijn voor de tenuitvoerlegging van het besluit, haar verplichtingen uit hoofde van artikel 21 van het besluit en artikel 7 van de EER-overeenkomst niet is nagekomen.


title: Arrest van het Hof (Vĳfde kamer) van 16 mei 2002 in zaak C-232/99: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrĳk Spanje ("Niet-nakoming — Richtlĳn 93/16/EEG — Uitvoering van artikelen 8 en 18 — Toegang tot aanvullende opleiding voor migrerende artsen die medische specialiteit in ontvangende lidstaat willen uitoefenen op grond van diploma, certificaat of andere titel van gespecialiseerde medische opleiding die niet onder automatische en onvoorwaardelĳke erkenning krachtens deze richtlĳn valt — Verplichting voor deze artsen om in Spanje deel te nemen aan gewoon vergelĳkend onderzoek voor toegang tot specialistenopleiding — Voorwaarde van inschrĳving bĳ publiekrechtelĳke socialezekerheidsinstelling om rekeningen inzake medische verrichtingen op verzekeringsinstelling te kunnen verhalen")

text:
C 169/2                  NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                            13.7.2002
                      ARREST VAN HET HOF                                    3)    De Commissie van de Europese Gemeenschappen en het
                                                                                Koninkrijk Spanje zullen hun eigen kosten dragen.
                            (Vijfde kamer)
                                                                            (1) PB C 246 van 28.8.1999.
                          van 16 mei 2002
in zaak C-232/99: Commissie van de Europese Gemeen-
              schappen tegen Koninkrijk Spanje (1)
                                                                                ARREST VAN HET HOF
(„Niet-nakoming — Richtlijn 93/16/EEG — Uitvoering van
artikelen 8 en 18 — Toegang tot aanvullende opleiding voor
migrerende artsen die medische specialiteit in ontvangende                                             (Zesde kamer)
lidstaat willen uitoefenen op grond van diploma, certificaat
of andere titel van gespecialiseerde medische opleiding die                                          van 16 mei 2002
niet onder automatische en onvoorwaardelijke erkenning
krachtens deze richtlijn valt — Verplichting voor deze artsen
om in Spanje deel te nemen aan gewoon vergelijkend                          in zaak C-321/99 P: Associação dos Refinadores de Açúcar
onderzoek voor toegang tot specialistenopleiding — Voor-                    Portugueses (ARAP), Alcântara Refinarias — Açúcares
waarde van inschrijving bij publiekrechtelijke socialezeker-                SA en Refinarias de Açúcar reunidas SA (RAR) tegen
heidsinstelling om rekeningen inzake medische verrichtingen                      Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)
         op verzekeringsinstelling te kunnen verhalen”)
                                                                            („Hogere voorziening — Staatssteun — Gemeenschappelijk
                                                                            landbouwbeleid — Suiker — Steun toegekend krachtens
                           (2002/C 169/02)                                  door Commissie goedgekeurde algemene regeling inzake
                                                                            staatssteun — Bijdrage van lidstaat aan financiering van
                                                                            project dat in aanmerking komt voor de afdeling Oriëntatie
                          (Procestaal: Spaans)                              van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de
                                                                                landbouw — Steun voor beroepsopleiding”)
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                           dentie van het Hof)                                                        (2002/C 169/03)
                                                                                (Procestaal: Engels)
In zaak C-232/99, Commissie van de Europese Gemeenschap-                    (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
pen (gemachtigden: I. Martı́nez del Peral en B. Mongin) tegen                                         dentie van het Hof)
Koninkrijk Spanje (gemachtigde: N. Dı́az Abad), betreffende
een beroep tot vaststelling dat het Koninkrijk Spanje, door
artikel 8 van richtlijn 93/16/EEG van de Raad van 5 april 1993
ter vergemakkelijking van het vrije verkeer van artsen en de                In zaak C-321/99 P, Associação dos Refinadores de Açúcar
onderlinge erkenning van hun diploma’s, certificaten en andere              Portugueses (ARAP), gevestigd te Lissabon (Portugal), Alcân-
titels (PB L 165, blz. 1) niet binnen de gestelde termijn correct           tara Refinarias — Açúcares SA, gevestigd te Santa Iria de Azóia
uit te voeren en artikel 18 van deze richtlijn niet uit te voeren,          (Portugal), en Refinarias de Açúcar Reunidas SA (RAR),
de krachtens het EG-Verdrag en deze richtlijn op hem rustende               gevestigd te Porto (Portugal), vertegenwoordigd door G. van
verplichtingen niet is nagekomen, heeft het Hof (Vijfde kamer),             der Wal, betreffende hogere voorziening tegen het arrest van
samengesteld als volgt: S. von Bahr, president van de Vierde                het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschap-
kamer, waarnemend voor de president van de Vijfde kamer,                    pen (Vierde kamer — uitgebreid) van 17 juni 1999, ARAP e.a./
D. A. O. Edward (rapporteur) en M. Wathelet, rechters;                      Commissie (T-82/96, Jurispr. blz. II-1889), en strekkende tot
advocaat-generaal: C. Stix-Hackl; griffier: L. Hewlett, ad-                 vernietiging van dat arrest, andere partijen bij de procedure:
ministrateur, op 16 mei 2002 een arrest gewezen waarvan het                 Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigde:
dictum luidt als volgt:                                                     J. Macdonald Flett) en Portugese Republiek (gemachtigden:
                                                                            S. Brasil de Brito en L. Fernandes) en DAI — Sociedade de
                                                                            Desenvolvimento Agro-Industrial SA, gevestigd te Monte da
1)     Door artikel 8 van richtlijn 93/16/EEG van de Raad van               Barca (Portugal), vertegenwoordigd door L. Sáragga Leal,
       5 april 1993 ter vergemakkelijking van het vrije verkeer van         D. Franco en R. Oliveira, heeft het Hof (Zesde kamer),
       artsen en de onderlinge erkenning van hun diploma’s, certifi-        samengesteld als volgt: N. Colneric, president van de Tweede
       caten en andere titels niet binnen de gestelde termijn correct uit   kamer, waarnemend voor de president van de Zesde kamer,
       te voeren, is het Koninkrijk Spanje de krachtens deze richtlijn      C. Gulmann, J.-P. Puissochet (rapporteur), R. Schintgen en
       op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.                       V. Skouris, rechters; advocaat-generaal: L. A. Geelhoed; griffier:
                                                                            D. Louterman-Hubeau, afdelingshoofd, op 16 mei 2002 een
2)     Het beroep wordt verworpen voor het overige.                         arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:


title: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 5 december 2002 in zaak T-91/01: BioID AG tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) ("Gemeenschapsmerk — Beeldmerk bestaande uit acroniem BioID — Absolute weigeringsgronden — Artikel 7, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94"]

text:
22.2.2003               NL                           Publicatieblad van de Europese Unie                                         C 44/27
   ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                               demann, advocaat, tegen Bureau voor harmonisatie binnen de
                                                                          interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)
                      van 12 december 2002                                (gemachtigden: S. Bonne en G. Schneider), betreffende een
                                                                          beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep
in zaak T-63/01: The Procter & Gamble Company tegen                       van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt
Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (mer-                    (merken, tekeningen en modellen) van 20 februari 2001 (zaak
            ken, tekeningen en modellen) (BHIM) (1)                       R 538/1999-2) inzake de inschrijving van een beeldmerk met
                                                                          het acroniem BioID, heeft het Gerecht (Tweede kamer),
(„Gemeenschapsmerk — Vorm van een stuk zeep — Uitvoe-                     samengesteld als volgt: R. M. Moura Ramos, kamerpresident,
ring van een arrest van het Gerecht — Rechten van de                      J. Pirrung en A. W. H. Meij, rechters; griffier: J. Plingers,
verdediging — Absolute weigeringsgronden — Artikel 7,                     administrateur, op 5 december 2002 een arrest gewezen
         lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94”)                   waarvan het dictum luidt als volgt:
                            (2003/C 44/50)                                1)     Verwerpt het beroep.
                                                                          2)     Verwijst verzoekster in de kosten.
                           (Procestaal: Frans)
                                                                          (1 ) PB C 227 van 11.8.2001.
In zaak T-63/01, The Procter & Gamble Company, gevestigd
te Cincinnatti, Ohio (Verenigde Staten), vertegenwoordigd
door T. van Innis, advocaat, domicilie gekozen hebbende te
Luxemburg, tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne
markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) (gemachtig-
den: O. Montalto en E. Joly), betreffende een beroep tegen de                ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
beslissing van de Derde kamer van beroep van het Bureau voor
harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en                                      van 5 december 2002
modellen) van 14 december 2000 (zaak R 74/1998-3), die
verzoekster op 11 januari 2001 is betekend, heeft het Gerecht             in zaak T-130/01: Sykes Enterprises, Incorp. tegen Bureau
(Vierde kamer), samengesteld als volgt: M. Vilaras, kamerpre-             voor harmonisatie binnen de interne markt (merken,
sident, V. Tiili en P. Mengozzi, rechters; griffier: D. Christensen,                    tekeningen en modellen) (BHIM) ( 1)
administrateur, op 12 december 2002 een arrest gewezen
waarvan het dictum luidt als volgt:                                       („Gemeenschapsmerk — Woordcombinatie REAL PEOPLE,
                                                                          REAL SOLUTIONS — Absolute weigeringsgrond — Onder-
1)     Verwerpt het beroep.                                               scheidend vermogen — Artikel 7, lid 1, sub b, van verorde-
                                                                                ning (EG) nr. 40/94”)
2)     Verwijst verzoekster in de kosten.
                                                                                (2003/C 44/52)
( 1) PB C 134 van 5.5.2001.
                                                                                (Procestaal: Engels)
                                                                          In zaak T-130/01, Sykes Enterprises, Incorp., gevestigd te
                                                                          Tampa, Florida (Verenigde Staten), vertegenwoordigd door
   ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                               E. Körner, advocaat, tegen Bureau voor harmonisatie binnen
                                                                          de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)
                       van 5 december 2002                                (gemachtigde: J. Crespo Carrillo), betreffende een beroep tegen
                                                                          de beslissing van de derde kamer van beroep van het Bureau
                                                                          voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekenin-
in zaak T-91/01: BioID AG tegen Bureau voor harmonisa-
                                                                          gen en modellen) van 7 maart 2001 (zaak R 504/2000-3)
tie binnen de interne markt (merken, tekeningen en
                                                                          inzake de inschrijving van de woordcombinatie REAL PEOPLE,
                       modellen) (BHIM) ( 1)
                                                                          REAL SOLUTIONS, heeft het Gerecht (Tweede kamer), samen-
                                                                          gesteld als volgt: R. M. Moura Ramos, kamerpresident, J. Pir-
(„Gemeenschapsmerk — Beeldmerk bestaande uit acroniem                     rung en A. W. H. Meij, rechters; griffier: D. Christensen,
BioID — Absolute weigeringsgronden — Artikel 7, lid 1,                    administrateur, op 5 december 2002 een arrest gewezen
             sub b, van verordening (EG) nr. 40/94”]                      waarvan het dictum luidt als volgt:
                            (2003/C 44/51)                                1)     Verwerpt het beroep.
                           (Procestaal: Duits)                            2)     Verwijst verzoekster in de kosten.
                                                                          (1 ) PB C 245 van 1.9.2001.
In zaak T-91/01, BioID AG, gevestigd te Berlijn (Duitsland), in
gerechtelijke liquidatie, vertegenwoordigd door A. Nor-


title: Zaak C-604/14 P: Beschikking van het Hof (Vierde kamer) van 21 januari 2016 — Alcoa Trasformazioni Srl/Europese Commissie, Italiaanse Republiek (Hogere voorziening — Artikel 181 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Staatssteun — Steun van de Italiaanse Republiek aan Alcoa Trasformazioni Srl — Terugbetaling door het egalisatiefonds van een deel van de aan die onderneming door haar leverancier in rekening gebrachte elektriciteitskosten — Onverenigbaarheid met de gemeenschappelijke markt — Voordeel — Verplichting voor de Europese Commissie om een economische analyse te maken)

text:
               18.4.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 136/2

         Beschikking van het Hof (Vierde kamer) van 21 januari 2016 — Alcoa Trasformazioni Srl/Europese Commissie, Italiaanse Republiek
   (Zaak C-604/14 P) (1)

   ((Hogere voorziening - Artikel 181 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Staatssteun - Steun van de Italiaanse Republiek aan Alcoa Trasformazioni Srl - Terugbetaling door het egalisatiefonds van een deel van de aan die onderneming door haar leverancier in rekening gebrachte elektriciteitskosten - Onverenigbaarheid met de gemeenschappelijke markt - Voordeel - Verplichting voor de Europese Commissie om een economische analyse te maken))
   (2016/C 136/02)
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Rekwirante: Alcoa Trasformazioni Srl (vertegenwoordigers: O. W. Brouwer, advocaat, T. Salonico en M. Siragusa, avvocati)

      Andere partijen in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: V. Di Bucci en É. Gippini Fournier, gemachtigden), Italiaanse Republiek

      Dictum

               1.

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2.

               Alcoa Trasformazioni Srl wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 89 van 16.3.2015.


title: Zaak C-89/13: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Tribunale di Napoli (Italië) op 22 februari 2013 — Luigi D’Aniello e.a./Poste Italiane SpA

text:
               1.6.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 156/18

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Tribunale di Napoli (Italië) op 22 februari 2013 — Luigi D’Aniello e.a./Poste Italiane SpA
   (Zaak C-89/13)
   2013/C 156/29
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Tribunale di Napoli

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Luigi D’Aniello e.a.

      Verwerende partij: Poste Italiane SpA

      Prejudiciële vragen

               1)

               Is een bepaling van nationaal recht die, ter uitvoering van richtlijn 1999/70/EG (1), in het geval van onrechtmatige beëindiging van een arbeidsovereenkomst met een nietig beding inzake de beperking van de duur ervan, voorziet in andere, aanmerkelijk slechtere financiële gevolgen dan in het geval van onrechtmatige beëindiging van een burgerrechtelijke overeenkomst met een nietig beding inzake de beperking van de duur ervan, in strijd met het gelijkwaardigheidsbeginsel?

               2)

               Is het verenigbaar met het Europese recht dat, bij de uitvoering ervan, een sanctie de werkgever die zich schuldig heeft gemaakt aan misbruik in feite op een dusdanige manier bevoordeelt ten opzichte van de werknemer van wie misbruik is gemaakt, dat de duur — ook uit fysiologisch oogpunt — van de procedure de werknemer rechtstreeks benadeelt ten opzichte van de werkgever, en de reparatoire werking ervan afneemt en uiteindelijk nagenoeg volledig wordt tenietgedaan naarmate de procedure langer duurt?

               3)

               Is het, in het kader van de uitvoering van het Europese recht overeenkomstig artikel 51 van het Handvest van Nice, verenigbaar met artikel 47 van het Handvest [van de grondrechten] en artikel 6 EVRM dat de duur — ook uit fysiologisch oogpunt — van de procedure de werknemer rechtstreeks benadeelt ten opzichte van de werkgever en dat de reparatoire werking ervan afneemt en uiteindelijk nagenoeg volledig wordt tenietgedaan naarmate de procedure langer duurt?

               4)

               Omvat het begrip „arbeidsvoorwaarden” in clausule 4 van richtlijn 1999/70/EG, gelet op het bepaalde in artikel 3, lid 1, sub c, van richtlijn 2000/78/EG (2) en artikel 14, lid 1, sub c, van richtlijn 2006/54/EG (3), ook de gevolgen van de onrechtmatige beëindiging van de arbeidsverhouding?

               5)

               Indien het antwoord op de vorige vraag bevestigend luidt, is het dan in het licht van clausule 4 gerechtvaardigd dat het nationale recht in het algemeen andere gevolgen verbindt aan de onrechtmatige beëindiging van de arbeidsverhouding voor onbepaalde tijd dan aan de onrechtmatige beëindiging van de arbeidsverhouding voor bepaalde tijd?

               6)

               Moeten de algemene beginselen van het geldende [Unie]recht, te weten de beginselen van rechtszekerheid, bescherming van het gewettigde vertrouwen, „equality of arms” en effectieve rechterlijke bescherming, alsook het recht op toegang tot een onafhankelijke rechter en, meer algemeen, op een eerlijk proces, die worden gewaarborgd ingevolge artikel 6, lid 2, van het Verdrag betreffende de Europese Unie (zoals gewijzigd bij artikel 1.8 van het Verdrag van Lissabon en waarnaar artikel 46 van het Verdrag betreffende de Europese Unie [in de versie die gold vóór het Verdrag van Lissabon] verwijst) — gelezen in samenhang met artikel 6 van het op 4 november 1950 te Rome ondertekende Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, en de artikelen 46, 47 en 52, lid 3, van het op 7 december 2000 te Nice afgekondigde Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, zoals uitgevoerd door het Verdrag van Lissabon — aldus worden uitgelegd dat zij eraan in de weg staan dat de Italiaanse Staat na een aanzienlijk tijdsverloop een wettelijke bepaling als artikel 32, lid 7, van wet nr. 183/10 (zoals geldt krachtens de uitleggingsbepaling van artikel 1, lid 13, van wet nr. 92/12) vaststelt, die de gevolgen van een reeds aanhangige procedure zodanig ingrijpend wijzigt, dat de werknemer rechtstreeks wordt benadeeld ten opzichte van de werkgever, en de reparatoire werking ervan afneemt en uiteindelijk nagenoeg volledig wordt tenietgedaan naarmate de procedure langer duurt?

               7)

               Mocht het Hof van Justitie de voornoemde beginselen, met het oog op de horizontale en algemene werking ervan, niet beschouwen als fundamentele beginselen van de Europese Unie, en slechts vaststellen dat een bepaling als artikel 32, leden 5 tot en met 7, van wet nr. 183/10 (zoals uitgelegd door artikel 1, lid 13, van wet nr. 92/12) indruist tegen de uit richtlijn 1999/70/EG en het Handvest van Nice voortvloeiende verplichtingen, moet dan een onderneming als verweerster met het oog op de rechtstreekse, opwaarts verticale werking van het Unierecht, in het bijzonder van clausule 4 van richtlijn 1999/70/EG en het Handvest van Nice, als overheidsorgaan worden aangemerkt?

               8)

               Indien het antwoord van het Hof van Justitie van de Europese Unie op de vragen 1, 2, 3, of 4 bevestigend luidt, staat dan het beginsel van loyale samenwerking, als fundamenteel beginsel van de Europese Unie, toe dat een bepaling van uitlegging als artikel 1, lid 13, van wet nr. 92/12, op grond waarvan de eerbiediging van de beginselen die voortvloeien uit de antwoorden op de vragen 1 tot en met 4, onmogelijk wordt, buiten toepassing wordt gesteld?

      (1)  Richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd (PB L 175, blz. 43).

      (2)  Richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (PB L 303, blz. 16).

      (3)  Richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep (herschikking) (PB L 204, blz. 23).


title: Zaak T-562/12: Beroep ingesteld op 24 december 2012 — Dalli/Commissie

text:
               16.2.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 46/24

         Beroep ingesteld op 24 december 2012 — Dalli/Commissie
   (Zaak T-562/12)
   2013/C 46/43
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: J. Dalli (St. Julians, Malta) (vertegenwoordigers: L. Levi, A. Alamanou en S. Rodrigues, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het door de president van de Europese Commissie genomen mondelinge besluit van 16 oktober 2012 tot verzoekers ambtsneerlegging met onmiddellijke ingang nietig verklaren;

               —

               verweerster veroordelen tot vergoeding van immateriële en materiële schade; en

               —

               verweerster verwijzen in alle kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoeker baseert zijn beroep op vijf middelen.

               1)

               Eerste middel: schending van de artikelen 245 en 247 VWEU, aangezien het bestreden besluit is genomen door een onbevoegde.

               2)

               Tweede middel: subsidiair, schending van artikel 17, lid 6, VEU en van het algemene rechtszekerheidsbeginsel, aangezien het bestreden besluit niet kan leiden tot een geldige ambtsneerlegging door verzoeker.

               3)

               Derde middel: kennelijke vergissingen en schending van procedureregels, daar het bestreden besluit niet berust op geldige gronden en de bevindingen van het OLAF aan de grondslag van het bestreden besluit voortvloeien uit een illegale procedure.

               4)

               Vierde middel: schending van de rechten van de verdediging, aangezien verzoeker de tegen hem aangevoerde feiten niet kon beoordelen

               5)

               Vijfde middel: schending van het evenredigheidsbeginsel, daar verzoeker niet kon nagaan welke doelstellingen het bestreden besluit rechtmatig nastreeft en of andere minder bestraffende maatregelen zijn overwogen.


title: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 28 april 2005 in zaak C-329/04: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek Duitsland (Niet-nakoming — Richtlijn 2000/43/EG — Niet-omzetting binnen gestelde termijn)

text:
               11.6.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 143/13

      ARREST VAN HET HOF

   (Vijfde kamer)
   van 28 april 2005
   in zaak C-329/04: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek Duitsland (1)

   (Niet-nakoming - Richtlijn 2000/43/EG - Niet-omzetting binnen gestelde termijn)
   (2005/C 143/18)
   Procestaal: Duits
   In zaak C-329/04, betreffende een beroep wegens niet-nakoming krachtens artikel 226 EG, ingesteld op 29 juli 2004, Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: D. Martin en H. Kreppel) tegen Bondsrepubliek Duitsland (gemachtigde: C.-D. Quassowski), heeft het Hof (Vijfde kamer), samengesteld als volgt: R. Silva de Lapuerta, kamerpresident, P. Kūris en J. Klučka (rapporteur), rechters; advocaat-generaal: P. Léger; griffier: R. Grass, op 28 april 2005 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om uitvoering te geven aan richtlijn 2004/43/EG van de Raad van 29 juli 2000 houdende toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van personen ongeacht ras of etnische afstamming, heeft de Bondsrepubliek Duitsland niet voldaan aan de krachtens die richtlijn op haar rustende verplichtingen.

               2)

               De Bondsrepubliek Duitsland wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 239 van 25.9.2004.


title: Zaak F-5/14: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 18 juni 2015 — CX/Commissie (Openbare dienst — Ambtenaren — Tuchtmaatregel — Tuchtrechtelijk ontslag — Niet-horen van de betrokken ambtenaar door het TABG — Niet-eerbiediging van het recht om te worden gehoord)

text:
               27.7.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 245/47

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 18 juni 2015 — CX/Commissie
   (Zaak F-5/14) (1)

   ((Openbare dienst - Ambtenaren - Tuchtmaatregel - Tuchtrechtelijk ontslag - Niet-horen van de betrokken ambtenaar door het TABG - Niet-eerbiediging van het recht om te worden gehoord))
   (2015/C 245/58)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: CX (vertegenwoordiger: É. Boigelot, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Currall en C. Ehrbar, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van het besluit van de Commissie om verzoeker krachtens artikel 9, lid 1, onder h, van bijlage IX bij het Statuut tuchtrechtelijk ontslag zonder vermindering van pensioenrechten te geven na een intern onderzoek dat is ingesteld na een onderzoek van OLAF naar een onderneming en verzoek om vergoeding van de materiële en immateriële schade die hij zou hebben geleden

      Dictum

               1)

               Het besluit van 16 oktober 2013 waarbij de Europese Commissie CX de sanctie van tuchtrechtelijk ontslag zonder vermindering pro tempore van het pensioen heeft opgelegd wordt nietig verklaard.

               2)

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               3)

               De Europese Commissie draagt haar eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van CX, daaronder begrepen die van de procedure in kort geding in zaak F-5/14 R.

      (1)  PB C 85 van 22.3.2014, blz. 27.


title: Zaak T-22/11: Beschikking van het Gerecht van 15 december 2011 — Westfälisch-Lippischer Sparkassen- und Giroverband/Commissie

text:
               11.2.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 39/21

         Beschikking van het Gerecht van 15 december 2011 — Westfälisch-Lippischer Sparkassen- und Giroverband/Commissie
   (Zaak T-22/11) (1)

   2012/C 39/41
   Procestaal: Duits
   De president van de Zesde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 72 van 5.3.2011.


title: Zaak C-48/02: Verzoek van het Bundessozialgericht van 19 december 2001 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen 1. Cargo Ray Uluslararasi Tasimacilile ve LTD., 2. Sezgin Ergin, 3. Vedat Calis en Bundesanstalt für Arbeit

text:
29.6.2002             NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    C 156/3
Verzoek van het Bundessozialgericht van 19 december                  Hogere voorziening, op 25 maart 2002 ingesteld door het
2001 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen             Europees Parlement tegen het arrest van 23 januari 2002
1. Cargo Ray Uluslararasi Tasimacilile ve LTD., 2. Sezgin            van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
     Ergin, 3. Vedat Calis en Bundesanstalt für Arbeit               Gemeenschappen (Derde kamer) in zaak T-237/00, Patrick
                                                                                Reynolds tegen Europees Parlement
                        (Zaak C-48/02)
                                                                                (Zaak C-111/02 P)
                       (2002/C 156/05)                                                      (2002/C 156/06)
                                                                     Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
Het Bundessozialgericht heeft bij beschikking van 19 december
                                                                     op 25 maart 2002 hogere voorziening ingesteld door het
2001, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
                                                                     Europees Parlement, vertegenwoordigd door H. von Herzen
19 februari 2002, in het geding tussen 1. Cargo Ray Uluslara-
                                                                     en D. Moore als gemachtigden, domicilie gekozen hebbende te
rasi Tasimacilile ve LTD., 2. Sezgin Ergin, 3. Vedat Calis en
                                                                     Luxemburg, tegen het arrest van 23 januari 2002 van het
Bundesanstalt für Arbeit, het Hof van Justitie van de Europese
                                                                     Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen
Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over
                                                                     (Derde kamer) in zaak T-237/00, Patrick Reynolds tegen
de navolgende vragen:
                                                                     Europees Parlement.
1.   Moet artikel 13 van besluit nr. 1/80 van de Associatieraad
     betreffende de ontwikkeling van de Associatie tussen de         Rekwirant concludeert dat het het Hof behage:
     Europese Economische Gemeenschap en Turkije van
     19 september 1980 aldus worden uitgelegd, dat het een           —    het arrest van het Gerecht te vernietigen;
     lidstaat van de Gemeenschap verboden is nationale
     voorschriften vast te stellen die, in vergelijking met de       —    de zaak af te doen door het beroep tot nietigverklaring te
     nationale rechtstoestand op 1 december 1980, algemeen                verwerpen en het beroep tot schadevergoeding onge-
     voor Turkse werknemers nieuwe beperkingen met betrek-                grond te verklaren;
     king tot de toegang tot de arbeidsmarkt invoeren, of
                                                                     —    subsidiair de zaak naar het Gerecht te verwijzen voor
     verwijst dit verbod van artikel 13 van besluit nr. 1/80 op
                                                                          afdoening van het beroep tot nietigverklaring en het
     het invoeren van nieuwe beperkingen enkel naar het
                                                                          beroep tot schadevergoeding van Reynolds;
     tijdstip van het eerste legale verblijf en de eerste legale
     tewerkstelling van een werknemer?                               —    kosten rechtens.
2.   Moet artikel 13 van besluit nr. 1/80 van de Associatieraad
     betreffende de ontwikkeling van de Associatie tussen de
     Europese Economische Gemeenschap en Turkije van                 Middelen en voornaamste argumenten
     19 september 1980 ook worden toegepast op in Turkije
                                                                     —    Ontoereikende motivering door het Gerecht betreffende
     tewerkgestelde werknemers die als vrachtwagenchauf-
                                                                          de verplichting van het tot aanstelling bevoegde gezag
     feurs belast met grensoverschrijdend goederenvervoer
                                                                          om de „minimumvoorwaarden” in acht te nemen bij de
     regelmatig een lidstaat van de Gemeenschap doorrijden,
                                                                          beëindiging van de detachering in het belang van de
     zonder dat zij deel uitmaken van de legale arbeidsmarkt
                                                                          dienst van een ambtenaar in de functie van secretaris-
     van die lidstaat?
                                                                          generaal van een politieke fractie.
3.   Moet artikel 41, lid 1, van het aanvullend protocol bij de      —    Strijdigheid met de rechtspraak betreffende de bevoegd-
     Overeenkomst van 23 november 1970 waarbij een                        heid van het tot aanstelling bevoegde gezag.
     Associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese
     Economische Gemeenschap en Turkije, aldus worden                —    Tegenstrijdige motivering betreffende de beoordelings-
     uitgelegd, dat een Turkse werknemer gerechtigd is zich               ruimte waarover het tot aanstelling bevoegde gezag zou
     op een beperking van de vrijheid van diensterrichting in             beschikken.
     strijd met het protocol te beroepen?
                                                                     —    Strijdigheid met de rechtspraak betreffende de rechten
4.   Is er sprake van een beperking van de vrijheid van                   van de verdediging.
     dienstverrichting in de zin van artikel 41, lid 1, van
     het aanvullend protocol, wanneer een lidstaat van de            —    Ontoereikende en tegenstrijdige motivering betreffende
     Gemeenschap vanaf het tijdstip van inwerkingtreding van              het belang van de gevolgen van herplaatsing voor de
     het aanvullend protocol de geldende vrijstelling van                 materiële positie van de gedetacheerde.
     arbeidsvergunning van Turkse vrachtwagenchauffeurs in
     het internationale goederenvervoer, die bij een in Turkije      —    Indien het Parlement niet onwettig heeft gehandeld bij
     gevestigde (Turkse) werkgever zijn tewerkgesteld, af-                het nemen van het bestreden besluit is er in casu geen
     schaft?                                                              grond voor niet-contractuele aansprakelijkheid van de
                                                                          Gemeenschap.


title: Zaak T-401/07: Beroep ingesteld op 2 november 2007 — Caixa Geral de Depósitos/Commissie

text:
               12.1.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 8/17

         Beroep ingesteld op 2 november 2007 — Caixa Geral de Depósitos/Commissie
   (Zaak T-401/07)
   (2008/C 8/33)
   Procestaal: Portugees
   Partijen

      Verzoekende partij: Caixa Geral de Depósitos SA (Lissabon, Portugal) (vertegenwoordigers: Nuno Mimoso Ruiz, Francisca Ponce de Leão Paulouro en Carla Farinhas, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               vast te stellen dat het onderhavige beroep tot nietigverklaring uit hoofde van artikel 230 EG en het beroep tot schadevergoeding uit hoofde van artikel 238 EG, dat tegelijkertijd is ingesteld krachtens het arbitragebeding in artikel 18 van de overeenkomst tussen de Commissie en verzoekster van 15 november 1995, regelmatig zijn ingesteld;

               —

               artikel 1 van beschikking C(2007) 3772 van 31 juli 2007 nietig te verklaren overeenkomstig artikel 230 EG;

               —

               ongeacht de aanvaarding of de verwerping van het beroep krachtens artikel 230 EG, het beroep krachtens artikel 238 EG en de in het kader daarvan geformuleerde vordering te beoordelen en de Commissie te veroordelen tot betaling van een bedrag van 1 925 858,61 EUR, vermeerderd met vertragingsrente, te berekenen vanaf 7 maart 2003 — de datum van de aanmaning — tot 30 april 2003 op basis van het wettelijke percentage van 7 % overeenkomstig ministerieel besluit nr. 263/99 van 12 april 1999 en vanaf 1 mei 2001 tot de volledige betaling volgens het wettelijke percentage van 4 % overeenkomstig ministerieel besluit nr. 291/03 van 8 april 2003;

               —

               de Commissie van de Europese Gemeenschappen te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De staat kan weliswaar in theorie beslissen om niet de terugbetaling te vorderen van het door de Commissie gevorderde bedrag, maar de bestreden beschikking sluit a priori uit dat het door de Commissie zelf verschuldigde saldo aan verzoekster wordt uitbetaald.
   Aangezien de Commissie in de bestreden beschikking geen onderscheid maakt tussen de rechtspositie van de staat en die van verzoekster, heeft deze laatste er belang bij dat de beschikking nietig wordt verklaard, aangezien deze weliswaar is gericht tot de Portugese Republiek, maar haar rechtstreeks en individueel raakt. De bestreden beschikking vertoont de volgende gebreken:

               —

               niet-motivering: de bestreden beschikking bevat geen enkele toelichting over de wijze waarop de Commissie het bedrag van de uit hoofde van het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (EFRO) vooruitbetaalde bijdrage dat volgens haar dient te worden terugbetaald, heeft berekend. De motivering bevat bovendien tegenstrijdigheden, leemten, onnauwkeurigheden en fouten.

               —

               feitelijke onjuistheden: de Commissie gaat er in de bestreden beschikking van uit dat de rentesubsidies voor de leningen in het kader van de algemene subsidie door de tussenpersoon aan de begunstigden worden betaald, terwijl dit niet het geval is; zij worden immers afgetrokken van de door de begunstigden aan verzoekster verschuldigde rente.

               —

               onjuiste rechtsopvatting, schending van de rechtsregels betreffende de toepassing van het EG-Verdrag en schending van de overeenkomst tussen de Commissie en verzoekster: het feit dat de bijdrage van het EFRO op 31 december 2001 82 % uitmaakte van de totale rentesubsidies is in casu niet in strijd met artikel 13, lid 3, van verordening (EEG) nr. 2052/88 (1). Artikel 21, lid 1, van verordening (EEG) nr. 4253/88 (2) spreekt weliswaar van voorschotten of definitieve betalingen die betrekking hebben op „daadwerkelijk verrichte uitgaven”, maar een deel van de lasten (niet te verwarren met betalingen) betreft subsidies voor rente die pas na 31 december 2001 verschuldigd was. De resterende subsidies (voor toekomstige renten) die uit hoofde van het EFRO verschuldigd is voor een lening, kunnen bij de Commissie worden aangegeven als daadwerkelijk verrichte uitgaven. Om aan te tonen dat zij de uitgaven daadwerkelijk heeft verricht of de lasten daadwerkelijk heeft gedragen, hoeft verzoekster niet aan te tonen dat de subsidies aan de uiteindelijke begunstigden zijn vooruitbetaald. Zij hoeft enkel aan te tonen dat de lasten voortvloeien uit — of „ten laste vallen” krachtens — bindende leningsovereenkomsten die voor die datum zijn gesloten en uitgevoerd. Er is geen enkele verplichting om de subsidies voor rente die op 31 december 2001 nog niet verschuldigd is, vooruit te betalen of, subsidiair, om een bijzondere rekening te openen om de nationale bijdrage op te storten.

               —

               schending van het evenredigheids-, het rechtszekerheids- en het vertrouwensbeginsel: in de punten 19 en 26 van de bestreden beschikking zet de Commissie de twee alternatieve voorwaarden uiteen waaraan moet zijn voldaan om ervan uit te kunnen gaan dat de uitgaven daadwerkelijk voor 31 december 2001 zijn verricht. Deze voorwaarden zijn geformuleerd in de richtsnoeren die tijdens een vergadering van het Comité voor de ontwikkeling en omschakeling van de regio's (COOR) van 29 mei 2002 bekend zijn gemaakt en die na 31 december 2001 aan dit Comité zijn meegedeeld. Verzoekster erkent dat deze richtsnoeren zekerheid kunnen verschaffen over het tijdstip waarop het algemene steunprogramma in het kader waarvan rentesubsidies worden verleend, wordt afgesloten, en over het feit dat de kredietnemer slechts aflossingen hoeft te verrichten onder aftrek van de gesubsidieerde rente. De beschikkingen waarbij deze richtsnoeren worden toegepast en de overeenkomsten die in dit verband zijn gesloten, dienen evenwel in overeenstemming te zijn met de door deze richtsnoeren geboden oplossingen, wat niet het geval is voor de beschikking inzake SGAIA en voor de betrokken overeenkomst. In bovengenoemde richtsnoeren erkent de Commissie dat er andere methoden zijn om de betrokken uitgaven in aanmerking te nemen. Een van deze methoden bestaat erin dat ervan wordt uitgegaan dat de financiering van de subsidies voor rente die na de sluiting van het programma verschuldigd is, volledig ten laste wordt genomen. Verzoekster neemt deze subsidies daadwerkelijk ten laste, aangezien zij van de begunstigden niet kan eisen dat zij haar meer betalen dan de rente onder aftrek van het gesubsidieerde percentage. De bestreden beschikking gaat aldus voorbij aan oplossingen die meer in overeenstemming zijn met SGAIA, gemakkelijker zijn uit te voeren, minder nadelig zijn voor de tussenpersoon en de begunstigden en ook de mogelijkheid bieden om de betrokken belangen te beschermen. Verder mochten de Portugese Republiek en verzoekster erop vertrouwen dat de subsidie zou worden verleend onder andere voorwaarden dan die welke voortvloeien uit bovengenoemde richtsnoeren, die na de afsluiting van het programma bekend zijn gemaakt.

      (1)  Verordening (EEG) nr. 2052/88 van de Raad van 24 juni 1988 betreffende de taken van de Fondsen met structurele strekking, hun doeltreffendheid alsmede de coördinatie van hun bijstandsverlening onderling en met die van de Europese Investeringsbank en de andere bestaande financieringsinstrumenten (PB L 185, blz. 9).

      (2)  Verordening (EEG) nr. 4253/88 van de Raad van 19 december 1988 tot vaststelling van toepassingsbepalingen van Verordening (EEG) nr. 2052/88 met betrekking tot de coördinatie van de bijstandsverlening uit de onderscheiden structuurfondsen enerzijds en van die bijstandsverlening met die van de Europese Investeringsbank en de andere bestaande financieringsinstrumenten anderzijds (PB L 374, blz. 1).


title: Gevoegde zaken C-478/08 en C-479/08: Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 9 maart 2010 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale della Sicilia — Italië) — Buzzi Unicem SpA e.a. (Artikel 104, lid 3, eerste alinea, van Reglement voor procesvoering — Beginsel dat vervuiler betaalt — Richtlijn 2004/35/EG — Milieuaansprakelijkheid — Toepasselijkheid ratione temporis — Verontreiniging vóór datum voor omzetting van deze richtlijn die na deze datum voortduurt — Nationale regeling die kosten van herstel van door deze verontreiniging veroorzaakte schade in rekening brengt aan veelheid van ondernemingen — Vereiste van schuld of nalatigheid — Vereiste van causaal verband — Herstelmaatregelen — Verplichting tot raadpleging van betrokken ondernemingen — Bijlage II bij deze richtlijn)

text:
               22.5.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 134/10

         Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 9 maart 2010 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale della Sicilia — Italië) — Buzzi Unicem SpA e.a.
   (Gevoegde zaken C-478/08 en C-479/08) (1)

   (Artikel 104, lid 3, eerste alinea, van Reglement voor procesvoering - Beginsel dat vervuiler betaalt - Richtlijn 2004/35/EG - Milieuaansprakelijkheid - Toepasselijkheid ratione temporis - Verontreiniging vóór datum voor omzetting van deze richtlijn die na deze datum voortduurt - Nationale regeling die kosten van herstel van door deze verontreiniging veroorzaakte schade in rekening brengt aan veelheid van ondernemingen - Vereiste van schuld of nalatigheid - Vereiste van causaal verband - Herstelmaatregelen - Verplichting tot raadpleging van betrokken ondernemingen - Bijlage II bij deze richtlijn)
   2010/C 134/16
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Tribunale Amministrativo Regionale della Sicilia

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Buzzi Unicem SpA, ISAB Energy srl, Raffinerie Mediterranee SpA (ERG) (C-478/08), Dow Italia Divisione Commerciale Srl (C-479/08)

      Verwerende partijen: Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero della Salute, Ministero Ambiente e Tutela del Territorio e del Mare, Ministero delle Infrastrutture, Ministero dei Trasporti, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell'Interno, Regione Siciliana, Assessorato Regionale Territorio ed Ambiente (Sicilia), Assessorato Regionale Industria (Sicilia), Prefettura di Siracusa, Istituto Superiore di Sanità, Commissario Delegato per Emergenza Rifiuti e Tutela Acque (Sicilia), Vice Commissario Delegato per Emergenza Rifiuti e Tutela Acque (Sicilia), Agenzia Protezione Ambiente e Servizi Tecnici (APAT), Agenzia Regionale Protezione Ambiente (ARPA Sicilia), Istituto Centrale Ricerca Scientifica e Tecnologica Applicata al Mare, Subcommissario per la Bonifica dei Siti Contaminati, Provincia Regionale di Siracusa, Consorzio ASI Sicilia Orientale Zona Sud, Comune di Siracusa, Comune d'Augusta, Comune di Melilli, Comune di Priolo Gargallo, Azienda Unità Sanitaria Locale N8, Sviluppo Italia Aree Produttive SPA, Sviluppo Italia SpA, Ministero Ambiente e Tutela del Territorio e del Mare, Ministero dello Sviluppo economico, Ministero della Salute, Regione siciliana, Commissario Delegato per Emergenza Rifiuti e Tutela Acque (Sicilia)

      In tegenwoordigheid van: ENI Divisione Exploration and Production SpA, ENI SpA, Edison SpA

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Tribunale Amministrativo Regionale della Sicilia — Uitlegging van artikel 174 EG en richtlijn 2004/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende milieuaansprakelijkheid met betrekking tot het voorkomen en herstellen van milieuschade (PB L 143, blz. 56) en van het beginsel „de vervuiler betaalt” — Nationale regeling op grond waarvan de overheid particuliere ondernemers kan gelasten herstelmaatregelen te treffen zonder te onderzoeken wie aansprakelijk is voor de betrokken vervuiling

      Dictum

               1.

               Bij milieuverontreiniging, zoals in de hoofdgedingen:

                           —

                           zal, wanneer niet is voldaan aan de voorwaarden voor de toepassing ratione temporis en/of ratione materiae van richtlijn 2004/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende milieuaansprakelijkheid met betrekking tot het voorkomen en herstellen van milieuschade, deze verontreiniging — met inachtneming van de verdragsregels en onverminderd andere handelingen van afgeleid recht — naar nationaal recht moeten worden beoordeeld;

                           —

                           verzet richtlijn 2004/35 zich niet tegen een nationale regeling op basis waarvan de bevoegde instantie, handelend in het kader van deze richtlijn, kan vermoeden — ook in gevallen van diffuse verontreiniging — dat er tussen exploitanten en een geconstateerde verontreiniging een causaal verband bestaat omdat hun installaties nabij het verontreinigde gebied zijn gelegen. Overeenkomstig het beginsel dat de vervuiler betaalt dient deze instantie echter, om aldus een dergelijk causaal verband te vermoeden, over geloofwaardige aanwijzingen te beschikken die haar vermoeden kunnen onderbouwen, zoals de omstandigheid dat de installatie van de exploitant nabij de geconstateerde verontreiniging is gelegen en de omstandigheid dat er overeenstemming is tussen de gevonden verontreinigende stoffen en de bestanddelen die deze exploitant in het kader van zijn activiteiten gebruikt;

                           —

                           moeten de artikelen 3, lid 1, 4, lid 5, en 11, lid 2, van richtlijn 2004/35 aldus worden uitgelegd dat de bevoegde instantie, wanneer zij besluit maatregelen tot herstel van milieuschade op te leggen aan exploitanten wier activiteiten onder bijlage III bij deze richtlijn vallen, niet hoeft aan te tonen dat de exploitanten wier activiteiten worden geacht de milieuschade te hebben veroorzaakt, schuld, nalatigheid of opzet kan worden verweten. Daarentegen moet deze instantie vooraf de oorsprong van de geconstateerde verontreiniging onderzoeken. Daarbij beschikt zij over een beoordelingsmarge met betrekking tot de procedures, de te gebruiken middelen en de duur van dat onderzoek. Bovendien moet deze instantie volgens de nationale bewijsregels een causaal verband leggen tussen de activiteiten van de exploitanten waarop de herstelmaatregelen betrekking hebben en deze verontreiniging;

                           —

                           moet, aangezien de herstelverplichting de exploitanten enkel wordt opgelegd op grond dat zij hebben bijgedragen tot de verontreiniging of tot het risico van verontreiniging, de bevoegde instantie in beginsel bepalen in welke mate elk van deze exploitanten heeft bijgedragen tot de verontreiniging waaraan zij tracht een einde te maken, en daarmee rekening houden bij de berekening van de kosten van de herstelmaatregelen die zij aan deze exploitanten in rekening brengt, onverminderd artikel 9 van richtlijn 2004/35.

               2.

               De artikelen 7 en 11, lid 4, van richtlijn 2004/35, gelezen in samenhang met bijlage II bij deze richtlijn, moeten aldus worden uitgelegd dat:

                           —

                           de bevoegde instantie gerechtigd is te besluiten tot een ingrijpende wijziging van de maatregelen tot herstel van milieuschade waarvoor was geopteerd aan het einde van een procedure op tegenspraak die in samenwerking met de betrokken exploitanten werd gevoerd, en die reeds zijn uitgevoerd of in uitvoering zijn. Met het oog op de vaststelling van een dergelijk besluit:

                                       —

                                       is die instantie evenwel verplicht de exploitanten aan wie dergelijke maatregelen worden opgelegd, te horen, behoudens indien de spoedeisendheid van de milieusituatie een onmiddellijk optreden van de bevoegde instantie vereist;

                                       —

                                       is die instantie tevens gehouden met name de personen op wier terrein die maatregelen worden getroffen uit te nodigen om opmerkingen te maken en dient zij met die opmerkingen rekening te houden;

                                       —

                                       dient die instantie rekening te houden met de in punt 1.3.1 van bijlage II bij richtlijn 2004/35 bedoelde criteria, en in haar besluit de gronden te vermelden waarop haar keuze is gebaseerd, alsook, in voorkomend geval de gronden die kunnen rechtvaardigen dat er geen uitgebreide toetsing aan die criteria hoefde plaats te vinden of kon plaatsvinden, wegens bijvoorbeeld de spoedeisendheid van de milieusituatie;

                           —

                           in omstandigheden als die van de hoofdgedingen richtlijn 2004/35 niet in de weg staat aan een nationale regeling op grond waarvan de bevoegde instantie de uitoefening van het recht van exploitanten ten aanzien waarvan milieuherstelmaatregelen zijn vastgesteld, om hun terreinen te gebruiken afhankelijk kan stellen van de voorwaarde dat zij de voor die maatregelen vereiste werkzaamheden uitvoeren, en dit ook indien die terreinen niet onder die maatregelen vallen omdat zij reeds eerder werden gesaneerd of nooit verontreinigd zijn geweest. Een dergelijke maatregel moet evenwel zijn rechtvaardiging vinden in de doelstelling van het voorkomen dat de milieusituatie nog zou verslechteren op de locaties waar die maatregelen worden uitgevoerd, dan wel, uit hoofde van het voorzorgsbeginsel, in de doelstelling van het voorkomen dat op die terreinen van de exploitanten, die zijn gelegen naast de volledige kustlijn waarop die herstelmaatregelen betrekking hebben, andere milieuschade zou ontstaan of zich opnieuw zou voordoen.

      (1)  PB C 19 van 24.1.2009.


title: Zaak T-159/09: Arrest van het Gerecht van 18 juni 2012 — Biofrescos/Commissie ( „Douane-unie — Bevroren garnalen van oorsprong uit Indonesië — Ongeldige certificaten van oorsprong — Navordering van invoerrechten — Verzoek om kwijtschelding van invoerrechten — Artikel 220, lid 2, sub b, en artikel 239 van verordening (EEG) nr. 2913/92” )

text:
               28.7.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 227/17

         Arrest van het Gerecht van 18 juni 2012 — Biofrescos/Commissie
   (Zaak T-159/09) (1)

   (Douane-unie - Bevroren garnalen van oorsprong uit Indonesië - Ongeldige certificaten van oorsprong - Navordering van invoerrechten - Verzoek om kwijtschelding van invoerrechten - Artikel 220, lid 2, sub b, en artikel 239 van verordening (EEG) nr. 2913/92)
   2012/C 227/23
   Procestaal: Portugees

      Partijen

      Verzoekende partij: Biofrescos — Comércio de Produtos Alimentares, Lda (Linda-a-Velha, Portugal) (vertegenwoordiger: A. de Magalhães Menezes, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: R. Lyal, P. Guerra e Andrade en L. Bouyon, gemachtigden)

      Voorwerp

   Nietigverklaring van beschikking C(2009) 72 definitief van de Commissie van 16 januari 2009 waarbij in een bijzonder geval wordt vastgesteld dat het achteraf boeken van invoerrechten is gerechtvaardigd en dat de kwijtschelding van invoerrechten niet is gerechtvaardigd

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Biofrescos — Comércio de Produtos Alimentares, Lda wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 153 van 4.7.2009.


title: Arrest van het Gerecht van Eerste Aanleg van 5 juli 2005 in zaak T-370/03, Jacques Wunenburger tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Ambtenaren — Ambt van directeur van de dienst voor samenwerking van de Commissie EuropeAid — Kennisgeving van vacature — Afwijzing van sollicitatie — Beroep tot nietigverklaring — Procesbelang — Motivering — Kennelijk onjuiste beoordeling)

text:
               3.9.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 217/37

      ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG

   van 5 juli 2005
   in zaak T-370/03, Jacques Wunenburger tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)

   (Ambtenaren - Ambt van directeur van de dienst voor samenwerking van de Commissie EuropeAid - Kennisgeving van vacature - Afwijzing van sollicitatie - Beroep tot nietigverklaring - Procesbelang - Motivering - Kennelijk onjuiste beoordeling)
   (2005/C 217/83)
   Procestaal: Frans
   In zaak T-370/03, Jacques Wunenburger, ambtenaar van de Commissie van de Europese Gemeenschappen, woonachtig te Zagreb (Kroatië), vertegenwoordigd door É. Boigelot, advocaat, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: J. Currall en G. Berscheid, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg), betreffende een verzoek om nietigverklaring van, in de eerste plaats, het besluit van de Commissie om verzoeker niet aan te stellen op de post van directeur van de directie „Afrika, Caraïbisch gebied en Stille Oceaan” van de dienst voor samenwerking EuropeAid, en, in de tweede plaats, van het besluit om een andere sollicitant op die post aan te stellen, heeft het Gerecht (Eerste kamer), samengesteld als volgt: J. D. Cooke, kamerpresident, R. García-Valdecasas en I. Labucka, rechters; griffier: I. Natsinas, administrateur, op 5 juli 2005 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Elk der partijen zal haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 21 van 24. 1. 2004.


title: Zaak C-522/15: Beschikking van de president van het Hof van 18 december 2015 — Europese Commissie/Siderurgica Latina Martin SpA (SLM), Ori Martin SA

text:
               18.4.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 136/23

         Beschikking van de president van het Hof van 18 december 2015 — Europese Commissie/Siderurgica Latina Martin SpA (SLM), Ori Martin SA
   (Zaak C-522/15) (1)

   (2016/C 136/32)
   Procestaal: Italiaans
   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 406 van 7.12.2015.


title: Zaak C-576/15: Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 5 oktober 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Veliko Tarnovo — Bulgarije) — Maya Marinova ET/Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Veliko Tarnovo pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite (Prejudiciële verwijzing — Fiscale bepalingen — Belasting over de toegevoegde waarde — Richtlijn 2006/112/EG — Artikel 2, lid 1, onder a) — Artikel 9, lid 1 — Artikel 14, lid 1 — Artikelen 73, 80 en 273 — Beginsel van fiscale neutraliteit en evenredigheidsbeginsel — Belastingfraude — Onregelmatigheden in de boekhouding — Verbergen van leveringen en ontvangsten — Vaststelling van de maatstaf van heffing)

text:
               28.11.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 441/5

      Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 5 oktober 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Veliko Tarnovo — Bulgarije) — Maya Marinova ET/Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Veliko Tarnovo pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite
      (Zaak C-576/15) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Fiscale bepalingen - Belasting over de toegevoegde waarde - Richtlijn 2006/112/EG - Artikel 2, lid 1, onder a) - Artikel 9, lid 1 - Artikel 14, lid 1 - Artikelen 73, 80 en 273 - Beginsel van fiscale neutraliteit en evenredigheidsbeginsel - Belastingfraude - Onregelmatigheden in de boekhouding - Verbergen van leveringen en ontvangsten - Vaststelling van de maatstaf van heffing))
      (2016/C 441/07)
      Procestaal: Bulgaars

         Verwijzende rechter

      Administrativen sad Veliko Tarnovo

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Maya Marinova ET

         Verwerende partij: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Veliko Tarnovo pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite

         Dictum

      Artikel 2, lid 1, onder a), artikel 9, lid 1, artikel 14, lid 1, en de artikelen 73 en 273 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, alsmede de beginselen van fiscale neutraliteit en evenredigheid moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet in de weg staan aan een nationale regeling als die in het hoofdgeding, krachtens welke de belastingdienst, wanneer de aan een belastingplichtige geleverde goederen zich niet in zijn opslagplaats bevinden en de daarop betrekking hebbende belastingdocumenten niet in de boekhouding van deze belastingplichtige zijn ingeschreven, mag aannemen dat deze belastingplichtige naderhand deze goederen aan derden heeft wederverkocht, en de maatstaf van heffing van de verkoop van deze goederen overeenkomstig regels waarin de richtlijn niet voorziet, mag bepalen op grond van de feitelijke gegevens waarover hij beschikt. Het staat evenwel aan de verwijzende rechter om na te gaan of de bepalingen van deze nationale regeling niet verder gaan dan nodig is ter verzekering van de juiste heffing van de belasting over de toegevoegde waarde en ter voorkoming van fraude.

         (1)  PB C 27 van 25.1.2016.