title: Verzoek van de Consiglio di Stato van 6 december 1995 om een prejudiciële beslissing in de gedingen tussen 1. M. A. Garofalo, 2. G. Pagano, 3. R. B. Vitale, 4. F. Nuccio, 5. G. Cangialosi, 6. G. d'Amico, 7. G. Lombardo, 8. E. Giovenco, 9. C. Lo Gaglio, 10. D. Guerrera, 11. C. Di Marco enerzijds en de minister van Volksgezondheid en de USL nr. 58 te Palermo anderzijds (Zaken C-69/96 tot en met C-79/96)

text:
 Nr . C 145/2           NL                 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      18 . 5 . 96
      beperkt tot de schade veroorzaakt aan bepaalde, in het          Verzoek van de Consiglio di Stato van 6 december 1995 om
      bijzonder beschermde individuele goederen, met uitslui         een prejudiciële beslissing in de gedingen tussen 1 . M. A.
      ting van door de particulieren gederfde winst. Voor             Garofalo, 2 . G. Pagano, 3 . R. B. Vitale, 4. F. Nuccio, 5 . G.
      zover zulks in het kader van soortgelijke, op het               Cangialosi, 6. G. d'Amico, 7. G. Lombardo, 8 . E. Giovenco,
      nationale recht gebaseerde beroepen of vorderingen              9. C. Lo Gaglio, 10. D. Guerrera, 11 . C. Di Marco enerzijds
      mogelijk is, moeten bovendien bijzondere vormen van             en de minister van Volksgezondheid en de USL nr. 58 te
      schadevergoeding, zoals de „ exemplaire " schadevergoe                                Palermo anderzijds
      ding naar Engels recht, in het kader van op het                             ( Zaken C-69/96 tot en met C-79/96 )
      Gemeenschapsrecht gebaseerde beroepen of vorderin
                                                                                ( 961 C 145/03 )
     gen kunnen worden toegekend.
 5 . De verplichting voor de Lid-Staten om de schade te
      vergoeden die aan particulieren is veroorzaakt door hun         De Consiglio di Stato heeft bij beschikking van 6 december
      toe te rekenen schendingen van het Gemeenschapsrecht,           1995 , ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 14 en
      kan niet worden beperkt tot schade geleden na de                15 maart 1996, in de gedingen tussen 1 . M. A. Garofalo,
      uitspraak van een arrest van het Hof houdende vaststel         2 . G. Pagano, 3 . R. B. Vitale, 4 . F. Nuccio, 5 . G. Cangialosi,
      ling van de gestelde niet-nakoming.                             6 . G. d'Amico, 7. G. Lombardo, 8 . E. Giovenco, 9 . C, Lo
                                                                      Gaglio, 10 . D. Guerrera, ll.C. Di Marco enerzijds en de
 (!) PB nr. C 92 van 2 . 4. 1993 .                                    minister van Volksgezondheid en de USL nr. 58 te Palermo
     PB nr . C 94 van 3 . 4 . 1993 .                                  anderzijds, het Hof van Justitie van de Europese Gemeen
                                                                      schappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de
                                                                      navolgende vragen:
                                                                      a ) Moet de term „ rechterlijke instantie " in artikel 177 van
                                                                           het Verdrag ruim worden uitgelegd, in die zin dat hij niet
 BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN HET HOF                                  alleen de als zodanig in het nationale recht voorziene
                      van 26 februari 1996                                 rechterlijke instanties omvat, maar ook de contentieuze
                                                                           administratieve procedures die niet alleen worden
 in zaak C-181/95 : Biogen Inc. tegen Smithkline Beecham                   gekenmerkt door de onpartijdigheid en de garanties
                         Biologicals SA ( J )                              inzake het contradictoir debat, maar ook door de
 (Artikelen 20 en 37 van 's Hofs Statuut-EG — Deelneming                   onherroepelijkheid en onaantastbaarheid van de uit
         in de procedure van artikel 177 EG-Verdrag)                       spraken alsmede de onmogelijkheid van een toetsing
                           ( 96/C 145/02 )                                 door enige andere administratieve en rechterlijke instan
                                                                           tie ?
                        (Procestaai: Frans)
                                                                     b ) Moet in artikel 7, lid 2 , van Richtlijn 86/457/EEG ( J ) de
 (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in             uitdrukking „ alle artsen die dit recht op 31 december
                 de Jurisprudentie van het Hof)                            1994 bezitten " aldus worden uitgelegd, dat zij alle
                                                                           artsen omvat die in abstracto aanspraak kunnen maken
                                                                           op een dienstverband ( als werknemer, krachtens over
In zaak C-181 /95 , betreffende een verzoek aan het Hof                    eenkomst, in tijdelijk verband, etc.) in het kader van de
krachtens artikel 177 EG-Verdrag van de Handelsrecht                      nationale gezondheidsdienst, of geldt deze uitdrukking
bank te Nijvel ( België ), in het aldaar aanhangig geding                  alleen voor artsen die in concreto een dienstverband
tussen Biogen Inc. en Smithkline Beecham Biologicals SA,                   hebben ?
om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van
Verordening ( EEG ) nr. 1768/92 van de Raad van 18 juni
1992 betreffende de invoering van een aanvullend bescher
mingscertificaat voor geneesmiddelen ( PB 1992, L 182,               c ) Moet in laatstbedoeld geval, de richtlijn aldus worden
blz. 1 ), geeft de president van het Hof, advocaat-generaal N.             uitgelegd, dat de nationale overheid het begrip „ verwor
Fennelly gehoord, de volgende beschikking:                                 ven rechten " in die zin kan verruimen dat het geldt voor
                                                                          een ieder die op de vermelde datum in het bezit is van het
                                                                          gewone certificaat van beroepsbekwaamheid, of moet
1 . Het verzoek tot tussenkomst van de vennootschap                       zij aldus worden uitgelegd dat ruimere kwalificaties dan
     Research Corporation Technologies Inc. wordt niet                   de eenvoudige beroepsbekwaamheid vereist zijn ?
     ontvankelijk verklaard.
2 . Omtrent de kosten behoeft niet te worden beslist.                (M PB nr. L 267 van 19 . 9 . 1986 , blz. 26 .
(M PB nr. C 208 van 12 . 8 . 1995 .


title: Zaak C-167/08: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hof van Cassatie van België op 21 april 2008 — Draka NK Cables Ltd, AB Sandvik international, VO Sembodja BV en Parc Healthcare International Limited tegen Omnipol Ltd

text:
               19.7.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 183/12

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hof van Cassatie van België op 21 april 2008 — Draka NK Cables Ltd, AB Sandvik international, VO Sembodja BV en Parc Healthcare International Limited tegen Omnipol Ltd
   (Zaak C-167/08)
   (2008/C 183/22)
   Procestaal: Nederlands
   Verwijzende rechter
   Hof van Cassatie van België
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoeksters: Draka NK Cables Ltd, AB Sandvik International, VO Sembodja BV en Parc Healthcare International Limited

      Verweerster: Omnipol Ltd
   Prejudiciële vraag
   Is de schuldeiser die in de naam en voor rekening van zijn schuldenaar een vordering uitoefent, een partij in de zin van artikel 43.1 van de EEX-Verordening (1), dit is een partij die een rechtsmiddel kan instellen tegen een beslissing op het verzoek om verklaring van uitvoerbaarheid, ook al is hij niet formeel als procespartij opgetreden in het geding waarin een andere schuldeiser van die schuldenaar om die verklaring vroeg?

      (1)  Verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB 2001, L 12, blz. 1).


title: Arrest van het Gerecht van Eerste Aanleg (Vierde kamer) van 10 november 2004 in zaak T-164/02, Kaul GmbH tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) (Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag tot inschrijving van communautair woordmerk ARCOL als gemeenschapsmerk — Ouder communautair woordmerk CAPOL — Omvang van onderzoek door kamer van beroep — Beoordeling van voor kamer van beroep overgelegde gegevens)

text:
               22.1.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 19/21

      ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG

   (Vierde kamer)
   van 10 november 2004
   in zaak T-164/02, Kaul GmbH tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag tot inschrijving van communautair woordmerk ARCOL als gemeenschapsmerk - Ouder communautair woordmerk CAPOL - Omvang van onderzoek door kamer van beroep - Beoordeling van voor kamer van beroep overgelegde gegevens)
   (2005/C 19/45)
   Procestaal: Duits
   In zaak T-164/02, Kaul GmbH, gevestigd te Elmshorn (Duitsland), vertegenwoordigd door G. Würtenberger en R. Kunze, advocaten, tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) (gemachtigden: door A. von Mühlendahl en G. Schneider), andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM: Bayer AG, gevestigd te Leverkusen (Duitsland), betreffende een beroep tegen de beslissing van de derde kamer van beroep van het BHIM van 4 maart 2002 (zaak R 782/2000-3) inzake een oppositieprocedure tussen Kaul GmbH en Bayer AG, heeft het Gerecht (Vierde kamer), samengesteld als volgt: H. Legal, kamerpresident, M. Vilaras en I. Wiszniewska-Białecka, rechters; griffier: D. Christensen, administrateur, op 10 november 2004 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               De beslissing van de derde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) van 4 maart 2002 (zaak R 782/2000-3) wordt vernietigd.

               2)

               Het BHIM wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 180 van 27.7.2002.


title: Zaak T-250/04: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 12 september 2007 — Combescot/Commissie ( Openbare dienst — Ambtenaren — Voorziening in ambt van hoofd van delegatie in Colombia — Afwijzing van sollicitatie — Beroep tot nietigverklaring — Ontbreken van procesbelang — Beroep tot schadevergoeding )

text:
               20.10.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 247/27

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 12 september 2007 — Combescot/Commissie
   (Zaak T-250/04) (1)

   („Openbare dienst - Ambtenaren - Voorziening in ambt van hoofd van delegatie in Colombia - Afwijzing van sollicitatie - Beroep tot nietigverklaring - Ontbreken van procesbelang - Beroep tot schadevergoeding’)
   (2007/C 247/41)
   Procestaal: Italiaans
   Partijen

      Verzoekende partij: Philippe Combescot (Popayan, Colombia) (vertegenwoordigers: A. Maritati en V. Messa, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: V. Joris en M. Velardo, gemachtigden, bijgestaan door S. Corongiu, advocaat)
   Voorwerp
   Enerzijds, erkenning van de onwettigheid van het besluit om verzoeker uit te sluiten van het vergelijkend onderzoek voor de toewijzing van het ambt van hoofd van de delegatie in Colombia, nietigverklaring van de procedure van dit vergelijkend onderzoek en van het besluit houdende toewijzing van het betrokken ambt en, anderzijds, betaling van een vergoeding voor de door verzoeker geleden schade
   Dictum

               1)

               De Commissie wordt veroordeeld tot betaling aan verzoeker, Philippe Combescot, van een schadevergoeding van 3 000 EUR.

               2)

               Het beroep wordt voor het overige verworpen.

               3)

               De Commissie zal naast haar eigen kosten de helft van verzoekers kosten dragen.

               4)

               Verzoeker zal de helft van zijn eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 217 van 28.8.2004.


title: Zaak T-174/08: Beroep ingesteld op 15 mei 2008 — Commissie/Cooperação e Desenvolvimento Regional, SA

text:
               19.7.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 183/25

         Beroep ingesteld op 15 mei 2008 — Commissie/Cooperação e Desenvolvimento Regional, SA
   (Zaak T-174/08)
   (2008/C 183/48)
   Procestaal: Portugees
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordiger: M. Afonso, gemachtigde)

      Verwerende partij: Cooperação e Desenvolvimento Regional, SA
   Conclusies

               —

               verweerster te veroordelen tot terugbetaling aan de Commissie van een hoofdbedrag van 63 349,27 EUR, vermeerderd met de tot op 5 mei 2008 vervallen vertragingsrente ten bedrage van 28 940,70 EUR;

               —

               verweerster te veroordelen tot betaling van de vertragingsrente voor de periode tussen 6 mei 2008 en de dag van de volledige betaling van de schuld, ten bedrage van 10,91 EUR per dag;

               —

               verweerster te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Het onderhavige beroep wordt ingesteld krachtens artikel 238 EG.
   In het kader van het project „European Network of Centres for the Advancement of Telematics in Urban and Rural Areas” (ENCATA) heeft de Europese Gemeenschap, vertegenwoordigd door de Commissie, met twaalf partijen, waaronder verweerster, overeenkomst nr. SU 1001 (SU) ENCATA gesloten.
   Krachtens deze overeenkomst verbond de Commissie zich ertoe de groep contractanten, waaronder verweerster, financiële bijstand te verlenen bij de uitvoering van dit project.
   De looptijd van het project bedroeg 18 maanden.
   De uitvoering ervan nam een aanvang op 1 januari 1996.
   De Commissie verbond zich ertoe om maximaal 50 % van de waarde van het project te financieren.
   Op 25 september 1997 kwamen de partijen overeen om de overeenkomst een eerste keer te herzien.
   De looptijd van het project werd van 18 tot 36 maanden verlengd, met ingang van 1 januari 1996.
   Op 29 juni 1998 kwamen de partijen overeen om de overeenkomst een tweede maal te herzien en de looptijd ervan te verminderen van 36 tot 30 maanden. 1 januari 1996 werd als begindatum gehandhaafd.
   De kosten die uiteindelijk door de Commissie werden goedgekeurd, waren lager dan die welke zij reeds had voorgeschoten in het kader van overeenkomst nr. SU 1001 (SU) ENCATA.
   Bijgevolg heeft de Commissie verzocht om het te veel betaalde terug te betalen.
   De door verweerster verschuldigde som bedraagt 63 349,27 EUR, vermeerderd met de vertragingsrente.
   De Commissie heeft verweerster de voorbije jaren regelmatig aan de schuld herinnerd en haar talloze malen om betaling verzocht. Verweerster heeft de schuld herhaaldelijk erkend en verklaard dat zij van plan was deze zo spoedig mogelijk te betalen, maar tot op heden heeft zij nog geen aflossingen verricht op deze schuld, vermeerderd met de vertragingsrente, die voortvloeit uit het feit dat de in het kader van het ENCATA-project betaalde voorschotten hoger waren dan de kosten.


title: Zaak T-229/11: Beroep ingesteld op 20 april 2011 — Inglewood e.a./Parlement

text:
               16.7.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 211/26

         Beroep ingesteld op 20 april 2011 — Inglewood e.a./Parlement
   (Zaak T-229/11)
   2011/C 211/57
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partijen: Lord Inglewood (Penrith, Verenigd Koninkrijk), Georges Berthu (Longré, Frankrijk), Guy Bono (Saint-Martin-de-Crau, Frankrijk), David Robert Bowe (Leeds, Verenigd Koninkrijk), Brendan Donnelly (Londen, Verenigd Koninkrijk), Catherine Guy-Quint (Cournon-d’Auvergne, Frankrijk), Christine Margaret Oddy (Coventry, Verenigd Koninkrijk), Nicole Thomas-Mauro (Épernay, Frankrijk), Gary Titley (Bolton, Verenigd Koninkrijk), Vincenzo Viola (Palermo, Italië) en Maartje van Putten (Amsterdam, Nederland) (vertegenwoordigers: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, É. Marchal, D. Abreu Caldas, advocaten)

      Verwerende partij: Europees Parlement

      Conclusies

   De verzoekende partijen verzoeken het Gerecht:

               —

               vast te stellen dat het besluit van het Bureau van het Europees Parlement van 1 april 2009 tot wijziging van de regeling inzake het vrijwillig aanvullend pensioenstelsel voor leden van het Europees Parlement onwettig is;

               —

               de bestreden besluiten nietig te verklaren;

               —

               het Parlement te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Het beroep is gericht tegen het besluit van het Bureau van het Europees Parlement van 1 april 2009 tot wijziging van de regeling inzake het vrijwillig aanvullend pensioenstelsel voor leden van het Europees Parlement.
   Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekende partijen vier middelen ten gronde aan:

               —

               schending van door rechtmatige handelingen verkregen rechten en van het rechtszekerheidsbeginsel;

               —

               schending van het beginsel van gelijke behandeling en van het evenredigheidsbeginsel, nu de pensioengerechtigde leeftijd door de bestreden besluiten zonder enige overgangsmaatregel met drie jaar wordt verhoogd;

               —

               schending van artikel 29 van de Regeling kosten en vergoedingen van de leden van het Europees Parlement, waarin is bepaald dat de quaestoren en de secretaris-generaal toezien op de uitlegging en strikte toepassing van die regeling;

               —

               een kennelijke beoordelingsfout in het besluit van het Bureau van 1 april 2009 tot wijziging van de regeling die de grondslag vormt van de bestreden besluiten.


title: Zaak T-121/06: Beroep ingesteld op  25 april 2006  — British Nuclear Group Sellafield tegen Commissie

text:
               1.7.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 154/19

         Beroep ingesteld op 25 april 2006 — British Nuclear Group Sellafield tegen Commissie
   (Zaak T-121/06)
   (2006/C 154/48)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekster: British Nuclear Group Sellafield Limited (Sellafield, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: J. Percival, A. Renshaw, J. Isted en G. Bushell, Sollicitors, en R. Plender, Barrister)

      Verweerster: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies van verzoekster

               —

               de bestreden beschikking nietig te verklaren; of

               —

               subsidiair, de maatregelen in de artikelen 2, 3 en 4 van de bestreden beschikking nietig te verklaren;

               —

               verweerster te verwijzen in de kosten van de procedure; en

               —

               elke andere handeling te verrichten die het Gerecht passend acht.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoekster komt op tegen de beschikking van de Commissie van 15 februari 2006 in een procedure inzake de toepassing van artikel 83 EA (BNG Sellafield Limited). In de bestreden beschikking gaf de Commissie een waarschuwing in de zin van artikel 83, lid 1, sub a, EA. De Commissie stelt dat verzoekster een aantal bepalingen van het Euratom-Verdrag en verordening nr. 302/2005 (1) heeft geschonden, betreffende haar meldingsplicht en het verlenen van toegang tot bepaalde installaties. De Commissie verzocht verzoekster daarom binnen de in de bestreden beschikking gestelde termijnen specifieke maatregelen te nemen.
   Tot staving van haar beroep stelt verzoekster in de eerste plaats dat de Commissie niet bevoegd is om de bestreden beschikking en de aan verzoekster opgelegde maatregelen vast te stellen. De rechtsgrondslag ontbreekt voor de vaststelling van de opgelegde maatregelen vast te stellen, met inbegrip van de maatregelen inzake de beginselen van kwaliteitswaarborging en de normen voor de boekhouding en de controle van kernmateriaal, die verder gaan dan de bestaande wetgeving inzake veiligheidscontrole.
   Verzoekster stelt ook dat verweerster het subsidiariteitsbeginsel heeft geschonden, daar de opgelegde maatregelen inbreuk maken op de bevoegdheid van de betrokken nationale autoriteiten.
   Bovendien is de bestreden beschikking geheel of ten dele gebaseerd op veiligheidsoverwegingen, en niet op overwegingen inzake veiligheidscontrole, zodat artikel 83 EA niet de juiste rechtsgrondslag is voor de vaststelling van de bestreden beschikking.
   Verzoekster stelt in de tweede plaats dat de Commissie een wezenlijk vormvoorschrift heeft geschonden door niet de gehele en juiste procedure van artikel 83 EA te volgen. Verzoekster stelt dat de Commissie haar niet in kennis heeft gesteld van haar bezwaren, dat zij geen hoorzitting heeft georganiseerd en dat zij haar rechten van de verdediging heeft geschonden.
   In de derde plaats stelt verzoekster dat de Commissie, met haar vaststelling dat verzoekster haar verplichtingen inzake veiligheidscontrole heeft geschonden, het Euratom-Verdrag en de rechtsregels ter uitvoering daarvan heeft geschonden doordat zij een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt, en het rechtszekerheidsbeginsel heeft geschonden.
   In de vierde plaats stelt verzoekster schending van het evenredigheids- en het vertrouwensbeginsel.
   Ten slotte stelt verzoekster dat de Commissie haar rechten van de verdediging en het recht van hoor en wederhoor heeft geschonden nu zij niet heeft voldaan aan haar verplichting om verzoekster tijdig genoeg op de hoogte te brengen van de essentie van de opgelegde sanctie, zodat zij daarover opmerkingen kon indienen alvorens de bestreden beschikking werd vastgesteld.

      (1)  Verordening (Euratom) nr. 302/2005 van de Commissie van 8 februari 2005 betreffende de toepassing van de veiligheidscontrole van Euratom (PB L 54, blz. 1).


title: Zaak F-78/08: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 4 juni 2009 — Locchi/Commissie

text:
               26.9.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 233/22

         Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 4 juni 2009 — Locchi/Commissie
   (Zaak F-78/08) (1)

   2009/C 233/45

      Procestaal: Frans

   De president van de Derde kamer heeft na minnelijke regeling de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 301 van 22.11.2008, blz. 66.


title: Zaak C-67/12: Beroep ingesteld op 9 februari 2012 — Europese Commissie/Koninkrijk Spanje

text:
               21.4.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 118/15

         Beroep ingesteld op 9 februari 2012 — Europese Commissie/Koninkrijk Spanje
   (Zaak C-67/12)
   2012/C 118/24
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: K. Herrmann en I. Galindo Martin, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk Spanje

      Conclusies

               —

               vaststellen dat het Koninkrijk Spanje, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan de artikelen 3, 7 en 8 van richtlijn 2002/91/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2002 betreffende de energieprestatie van gebouwen, althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze artikelen juncto artikel 29 van richtlijn 2010/31/EU (2) van het Europees Parlement en de Raad van 19 mei 2010 betreffende de energieprestatie van gebouwen op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               het Koninkrijk Spanje verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

               1)

               Volgens artikel 15 van richtlijn 2002/91/EG doen de lidstaten de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking treden om uiterlijk op 4 januari 2006 aan deze richtlijn te voldoen.

               2)

               De Commissie stelt vast dat het Koninkrijk Spanje tot dusver niet de bepalingen die nodig zijn in het kader de artikelen 3, 7 en 8 van richtlijn 2002/91/EG heeft vastgesteld, of althans niet aan de Commissie heeft meegedeeld.

      (1)  PB 2003, L 1, blz. 65.

      (2)  PB 2010, L 153, blz. 13.


title: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 24 januari 2001 in de zaken T-112/00 en T-122/00: Iberotam SA en andere tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen [Beroep tot nietigverklaring — Richtlĳn 91/414/EEG — Op markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen — Verordening (EG) nr. 451/2000 — Werkprogramma voor evaluatie van op markt aanwezige werkzame stoffen (tweede en derde fase) — Niet-ontvankelĳkheid]

text:
C 150/28                NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       19.5.2001
(gemachtigden: G. Valsesia en J. Currall), betreffende een                1)    De zaken T-112/00 en T-122/00 worden gevoegd.
verzoek om nietigverklaring van het gestelde besluit van
de Commissie om verzoeksters overeenkomst van tijdelijk                   2)    De beroepen worden niet-ontvankelijk verklaard.
functionaris niet te verlengen, alsmede om vergoeding van de
materiële schade die verzoekster door dit besluit zou hebben              3)    Verzoeksters worden verwezen in de kosten.
geleden, heeft het Gerecht (Vierde kamer), samengesteld als
volgt: P. Mengozzi, kamerpresident, V. Tiili en R. M. Moura-              4)    Op het verzoek tot tussenkomst van European Crop Protection
Ramos, rechters; griffier: H. Jung, op 2 februari 2001 een                      Association (ECPA) behoeft niet te worden beslist.
beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:
1)    Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.                       (1) PB C 192 van 8.7.2000.
2)    Elk der partijen zal de eigen kosten dragen.
(1) PB C 163 van 10.6.2000.
                                                                          BESCHIKKING VAN HET GERECHT VAN EERSTE AAN-
                                                                                LEG
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VAN EERSTE AAN-                                                      van 19 januari 2001
                                  LEG
                        van 24 januari 2001                               in zaak T-126/00: Confederazione generale dell’industria
                                                                          italiana (Confindustria) en andere tegen Commissie van
in de zaken T-112/00 en T-122/00: Iberotam SA en andere                                   de Europese Gemeenschappen (1)
  tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)
                                                                          (Termijn voor instellen van beroep — Kennelijke niet-
[Beroep tot nietigverklaring — Richtlijn 91/414/EEG — Op                                           ontvankelijkheid)
markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen — Verorde-
ning (EG) nr. 451/2000 — Werkprogramma voor evaluatie                                              (2001/C 150/56)
van op markt aanwezige werkzame stoffen (tweede en derde
                 fase) — Niet-ontvankelijkheid]
                                                                                (Procestaal: Italiaans)
                          (2001/C 150/55)
                                                                          In zaak T-126/00, Confederazione generale dell’industria italia-
                           (Procestaal: Frans)                            na (Confindustria), Confederazione generale italiana del com-
                                                                          mercio, del turismo, dei servizi e delle PMI (Confcommercio),
In de zaken T-112/00 en T-122/00, Iberotam SA, gevestigd te               Confartigianato, Associazione bancaria italiana (ABI), gevestigd
Barcelona (Spanje), Probelete SA, gevestigd te Murcia (Spanje),           te Rome, Associazione nazionale fra le imprese assicuratrici
Agripraza SA, gevestigd te Torres Vedras (Portugal), Protex NV,           (ANIA), gevestigd te Milaan (Italië), en Banco di Napoli
gevestigd te Wijnegem (België), Laboratoire d’achat pour                  SpA, gevestigd te Napels (Italië), vertegenwoordigd door
l’agriculture (LAPA), gevestigd te Omicourt (België), Afrasa SA,          A. Pappalardo, advocaat te Trapani, en M. Merola, advocaat te
gevestigd te Fuente del Jarro-Paterna (Spanje), Herbex SA,                Rome, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore
gevestigd te Sintra (Portugal), European Crop Care Association            van A. Lorang, advocaat aldaar, Rue Albert 1er 51, tegen
(ECCA), gevestigd te Eghezee (België), vertegenwoordigd door              Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden:
M. Roca Junyent en J. Roca Sagarra, advocaten te Barcelona,               G. Rozet en V. di Bucci), betreffende een verzoek om nietigver-
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van                   klaring van beschikking 2000/128/EG van de Commissie van
V. Gillen, advocaat aldaar, Rue Aldringen 13, verzoeksters in             11 mei 1999 betreffende de steun verleend door Italië voor
zaak T-112/00, en K &amp N Efthymiadis SA, gevestigd te                   maatregelen ten behoeve van de werkgelegenheid (PB L 42,
Thessaloniki (Griekenland), vertegenwoordigd door M. Roca                 blz. 1), heeft het Gerecht (Tweede kamer — uitgebreid),
Junyent en J. Roca Sagarra, advocaten te Barcelona, domicilie             samengesteld als volgt: A. W. H. Meij, president, K. Lenaerts,
gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van V. Gillen,                  A. Potocki, M. Jaeger en J. Pirrung, rechters; griffier: H. Jung,
advocaat aldaar, Rue Aldringen 13, verzoekster in zaak                    op 19 januari 2001 een beschikking gegeven waarvan het
T-122/00, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen                  dictum luidt als volgt:
(gemachtigden: G. Berscheid en A.-M. Alves Vieira), betreffende
een verzoek om nietigverklaring van verordening (EG)                      1)    Het beroep wordt verworpen wegens kennelijke niet-ontvanke-
nr. 451/2000 van de Commissie van 28 februari 2000                              lijkheid.
houdende bepalingen voor de uitvoering van de tweede en de
derde fase van het werkprogramma als bedoeld in artikel 8,                2)    Verzoeksters zullen hun eigen kosten dragen.
lid 2, van richtlijn 91/414/EEG van de Raad (PB L 55, blz. 25),
heeft het Gerecht (Vierde kamer), samengesteld als volgt:                 (1) PB C 192 van 8.7.2000.
P. Mengozzi, president, V. Tiili en R. M. Moura-Ramos,
rechters; griffier: H. Jung, op 24 januari 2001 een beschikking
gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:


title: Zaak T-659/13: Beroep ingesteld op 12 december 2013 — Tsjechische Republiek/Commissie

text:
               15.2.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 45/40

         Beroep ingesteld op 12 december 2013 — Tsjechische Republiek/Commissie
   (Zaak T-659/13)
   2014/C 45/70
   Procestaal: Tsjechisch

      Partijen

      Verzoekende partij: Tsjechische Republiek (vertegenwoordigers: M. Smolek, J. Vláčil, gemachtigden)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht om:

               —

               gedelegeerde verordening (EU) nr. 885/2013 van de Commissie van 15 mei 2013 ter aanvulling van richtlijn 2010/40/EU van het Europees Parlement en de Raad met betrekking tot het verstrekken van informatiediensten voor veilige en beveiligde parkeerplaatsen voor vrachtwagens en bedrijfsvoertuigen (PB L 247, blz. 1) in haar geheel nietig te verklaren, en

               —

               de Europese Commissie te verwijzen in de kosten.

         Subsidiair verzoekt de verzoekende partij het Gerecht om:

               —

               de artikelen 3, lid 1, 8, en 9, lid 1, sub a, van de bestreden verordening nietig te verklaren; en

               —

               de Europese Commissie te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster drie middelen aan.

               1)

               Schending van artikel 7, lid 1, van richtlijn 2010/40/EU (1), juncto de artikelen 5, lid 1, en 6 van die richtlijn
               In dit verband betoogt verzoekster dat de Commissie met de vaststelling van de bestreden verordening de grenzen heeft overschreden van de bevoegdheden die haar bij artikel 7, lid 1, van richtlijn 2010/40, juncto de artikelen 5, lid 1, en 6 van die richtlijn, zijn toegekend.

               2)

               Schending van artikel 290 VWEU
               Met dit middel voert verzoekster aan dat de Commissie met de vaststelling van de bestreden verordening de aan haar overgedragen bevoegdheid om overeenkomstig artikel 290 VWEU niet-wetgevingshandelingen vast te stellen, te buiten is gegaan.

               3)

               Schending van artikel 13, lid 2, VEU
               Dienaangaande betoogt verzoekster dat de Commissie met de vaststelling van de bestreden verordening de grenzen heeft overschreden van de bevoegdheden die haar bij de Verdragen zijn toegedeeld.

      (1)  Richtlijn 2010/40/EU van het Europees Parlement en de Raad van 7 juli 2010 betreffende het kader voor het invoeren van intelligente vervoerssystemen op het gebied van wegvervoer en voor interfaces met andere vervoerswijzen (PB L 207, blz. 1).


title: Zaak F-113/07: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 14 april 2011 — Irmantas Šimonis/Commissie (Openbare dienst — Ambtenaren — Overplaatsing naar andere instelling — Jurist-linguïst — Vervanging van redenen — Vereiste van minimumdiensttijd)

text:
               27.8.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 252/47

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 14 april 2011 — Irmantas Šimonis/Commissie
   (Zaak F-113/07) (1)

   (Openbare dienst - Ambtenaren - Overplaatsing naar andere instelling - Jurist-linguïst - Vervanging van redenen - Vereiste van minimumdiensttijd)
   2011/C 252/100
   Procestaal: Litouws

      Partijen

      Verzoekende partij: Irmantas Šimonis (Luxemburg, Luxemburg) (vertegenwoordiger: V. Vilkas, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Steiblytė en K. Herrmann, gemachtigden)

      Interveniënte aan de zijde van de verzoekende partij: Republiek Litouwen (vertegenwoordigers: D. Kriaučiūnas en E. Matulionytė, gemachtigden)

      Voorwerp

   Nietigverklaring van het besluit waarbij de Commissie tijdens de selectieprocedure ter voorziening in een post bedoeld in de aankondiging van vacature nr. COM/2007/142 ervan heeft afgezien de overplaatsing van verzoeker naar de Commissie te vragen en hem van de selectieprocedure heeft uitgesloten

      Dictum

               1)

               Het besluit waarbij de Europese Commissie Šimonis heeft uitgesloten van de selectieprocedure als bedoeld in aankondiging van vacature nr. COM/2007/142 door het Hof van Justitie van de Europese Unie niet om zijn overplaatsing te vragen, wordt nietig verklaard.

               2)

               De Europese Commissie zal haar eigen en verzoekers kosten dragen.

               3)

               De Republiek Litouwen zal haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 79 van 29.3.2008, blz. 36.


title: Zaak C-97/08 P: Hogere voorziening ingesteld op 3 maart 2008 door Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Nederland BV, Akzo Nobel Chemicals International BV, Akzo Nobel Chemicals BV, Akzo Nobel Functional Chemicals BV tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Tweede kamer) van 12 december 2007 in zaak T-112/05, Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Nederland BV, Akzo Nobel Chemicals International BV, Akzo Nobel Chemicals BV, Akzo Nobel Functional Chemicals BV/Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               24.5.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 128/22

         Hogere voorziening ingesteld op 3 maart 2008 door Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Nederland BV, Akzo Nobel Chemicals International BV, Akzo Nobel Chemicals BV, Akzo Nobel Functional Chemicals BV tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Tweede kamer) van 12 december 2007 in zaak T-112/05, Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Nederland BV, Akzo Nobel Chemicals International BV, Akzo Nobel Chemicals BV, Akzo Nobel Functional Chemicals BV/Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak C-97/08 P)
   (2008/C 128/38)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Rekwiranten: Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Nederland BV, Akzo Nobel Chemicals International BV, Akzo Nobel Chemicals BV, Akzo Nobel Functional Chemicals BV (vertegenwoordigers: C. Swaak, advocaat, M. van der Woude, avocat, M. Mollica, avvocato)

      Andere partij in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 12 december 2007 in zaak T-112/05 te vernietigen voor zover daarbij het argument is afgewezen dat Akzo Nobel NV ten onrechte hoofdelijk aansprakelijk is gesteld;

               —

               de litigieuze beschikking nietig te verklaren voor zover Akzo Nobel NV daarbij aansprakelijk is gesteld;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten van de hogere voorziening en van de procedure voor het Gerecht van eerste aanleg voor zover zij betrekking hebben op het in hogere voorziening aangevoerde middel.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Rekwiranten stellen dat het Gerecht van eerste aanleg het begrip „onderneming” in de zin van artikel 81 EG en artikel 23, lid 2, van verordening nr. 1/2003 (1), zoals het door het Hof is uitgelegd in de rechtspraak inzake de toerekening van onrechtmatige handelingen van een dochteronderneming aan de moedermaatschappij, onjuist heeft toegepast.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 EG en 82 EG (PB 2003, L 1, blz. 1).


title: Beroep, op 16 januari 1998 ingesteld door Wirtschaftsvereinigung Stahl e. a. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Zaak T-16/98)

text:
28.3.98              NL               Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 C 94/33
Middelen en voornaamste argumenten                               stand in de dossier nrs. 85/0186/B6, 87/0295/B2 en 87/
                                                                 0296/B2, welk bedrag haar wederrechtelijk is onthouden.
Verzoekster, een vereniging zonder winstoogmerk naar Bel-        (1) Foyer culturel du Sart-Tilman (C-199/91, Jurisprudentie
gisch recht die verschillende beroepsopleidingsprojecten             blz. I-2689).
heeft georganiseerd, zet uiteen, dat de Belgische staat bij      (2) PB L 289 van 22.10.1983, blz. 1.
het Europees Sociaal Fonds, in eigen naam en voor reke-
ning van verzoekster, verschillende aanvragen om bijstand
heeft ingediend, die aanleiding hebben gegeven tot goed-
keuringsbesluiten van de Commissie in zes dossiers,
genummerd 84/3643/B6, 85/0077/B4, 85/0186/B6, 86/
0274/B2, 87/0295/B2 en 87/0296/B2, en tot betaling van           Beroep, op 16 januari 1998 ingesteld door Wirtschafts-
voorschotten. In december 1988 deelden de Belgische              vereinigung Stahl e. a. tegen Commissie van de Europese
autoriteiten de Commissie mee, dat verzoekster in liquida-                             Gemeenschappen
tie was gegaan, en verzochten zij haar alle betalingen stop                             (Zaak T-16/98)
te zetten en de voor het geheel van de goedgekeurde dos-
                                                                                (98/C 94/80)
siers bestemde en nog te verrekenen bedragen mee te
delen. Tegen de uiteindelijk door de Commissie gegeven                                (Procestaal: Duits)
beschikkingen tot vermindering van de financieÈle bijstand
werd beroep ingesteld bij het Hof, dat bij arrest van            Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
25 mei 1993 (1) de vorderingen van verzoekster gedeelte-         Gemeenschappen is op 16 januari 1998 beroep tegen
lijk toewees.                                                    Commissie van de Europese Gemeenschappen ingesteld
                                                                 door Wirtschaftsvereinigung Stahl, gevestigd te Düsseldorf,
                                                                 AG der Dillinger Hüttenwerke, gevestigd te Dillingen/Saar,
Verzoekster betoogt, dat de Commissie de voor de tenuit-
                                                                 EKO Stahl GmbH, gevestigd te Eisenhüttenstadt, Krupp
voerlegging van dat arrest vereiste maatregelen nog niet
                                                                 Thyssen Nirosta GmbH, gevestigd te Bochum, Thyssen
heeft genomen, en dat dit verzuim ten grondslag ligt aan
                                                                 Krupp Stahl GmbH, gevestigd te Duisburg, Preussag Stahl
de schade die zij heeft geleden.
                                                                 AG, gevestigd te Salzgitter, Stahlwerke Bremen GmbH,
                                                                 gevestigd te Bremen, en Thyssen Stahl AG, gevestigd te
Tot staving van haar vorderingen voert zij onder meer            Duisburg, vertegenwoordigd door J. Sedemund, advocaat
aan:                                                             te Berlijn, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten
                                                                 kantore van A. May, advocaat aldaar, Grand-rue 31.
Ð volgens de teksten die ten tijde van de indiening van          Verzoeksters concluderen dat het het Gerecht behage:
     de aanvragen om bijstand en de goedkeuring ervan
     door de Commissie, tussen 1984 en 1987, van toepas-         Ð nietig te verklaren Beschikking 98/4/EGKS van de
     sing waren, heeft de organisator wiens aanvraag om               Commissie van 26 november 1997 betreffende een
     bijstand door de Commissie is goedgekeurd, recht op              procedure op grond van artikel 65 van het EGKS-Ver-
     uitkering van een voorschot en, na een tweede aan-               drag (zaak IV/36.069 Wirtschaftsvereinigung Stahl);
     vraag, die een door de lidstaat bevestigd gedetailleerd
     verslag omvat, op betaling van het saldo;                   Ð de Commissie in de kosten van het geding te verwij-
                                                                      zen.
Ð artikel 6 van Verordening (EEG) nr. 2950/83 van de             Middelen en voornaamste argumenten
     Raad van 17 oktober 1983 houdende toepassing van
     Besluit 83/516/EEG (2), bepaalt onder welke voorwaar-       Bij de bestreden beschikking werd de uitvoering van de
     den de Commissie de bijstand van het Fonds kan              door verzoeksters op 28 mei 1997 aangemelde overeen-
     opschorten, verminderen of doen vervallen, en de als        komst over de uitwisseling van informatie, door verweer-
     voorschot betaalde bedragen kan terugvorderen;              ster verboden wegens schending van artikel 65 van het
                                                                 EGKS-Verdrag (1).
Ð het recht van de organisator wiens aanvragen zijn              Verzoeksters betogen, dat verweerster de rechtszekerheid
     goedgekeurd en die een voorschot heeft gekregen, om         in gevaar heeft gebracht door de begrippen die worden
     het saldo te ontvangen, kan hem om redenen van              gebruikt in artikel 65, lid 1, van het EGKS-Verdrag, een
     rechtszekerheid slechts worden ontnomen met inacht-         boetebepaling bij de uitlegging waarvan de regel nulla
     neming van de vastgestelde procedures;                      poena sine lege certa in acht moet worden genomen, op
                                                                 een logisch onsamenhangende wijze uit te leggen. Ten
Ð a fortiori moet daaruit worden afgeleid, dat de organi-        tweede heeft verweerster inbreuk gemaakt op de beginse-
     sator er recht op heeft, dat de Commissie een besluit       len inzake de bewijslast. Volgens de rechtspraak moet ver-
     neemt over de aanvraag om betaling van het saldo,           weerster immers een daadwerkelijke beperking van de
     ingediend door de lidstaat waarvan hij onderdaan is.        mededinging bewijzen, tenzij de overeenkomst tot doel
                                                                 heeft de mededinging te beperken of per se in strijd is met
                                                                 de mededinging. Dit is evenwel niet het geval bij dit sys-
Ten slotte stelt verzoekster, dat bij ontbreken van een          teem van marktinformatie, dat de mededinging onverlet
regelmatige instructie door het Fonds, wat haar aanspra-         laat of zelfs bevordert. De bestreden beschikking bevat
ken betreft, zij haar schade slechts voorlopig kan bepalen       echter geen spoor van onderzoek naar een daadwerkelijke
op een bedrag dat overeenkomt met het saldo van de bij-          beperking van de mededinging.
 ---pagebreak--- C 94/34               NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   28.3.98
Ten derde zijn verweersters overwegingen over de door-              Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
zichtigheid van de markt niet correct. Verweerster is voor-
bijgegaan aan een onafhankelijk deskundig advies, dat bij           Ð de beslissing vervat in de brief dd. 14 oktober 1997
het verzoek om een negatieve verklaring was gevoegd en                  van verweerder waarbij het verzoek tot terugbetaling
waarin werd aangetoond, dat grotere doorzichtigheid de                  van de communautaire belasting die verzoekster heeft
mededinging bevordert. Daaruit blijkt dat de zaak ontoe-                betaald voor de periode 1 januari 1989 tot en met
reikend is onderzocht, hetgeen gevolgen heeft gehad voor                31 september 1995, wordt geweigerd, nietig te verkla-
de uiteindelijke beslissing.                                            ren althans ongeldig te verklaren;
Ten vierde streeft artikel 60 van het EGKS-Verdrag vol-             Ð voorzover nodig, te verklaren dat de beslissing van het
gens verzoeksters naar volledige doorzichtigheid op het                 Europees Parlement om de voor haar werkzame free-
gebied van de prijzen en de verkoopmodaliteiten. Aange-                 lance tolken onderhevig te maken aan de communau-
zien dit volgens het Hof geldt voor de doorzichtigheid van              taire belasting, ongeldig is althans dat daarop geen
de markt op het gebied van de prijzen, moet a fortiori                  beroep kan worden gedaan tegenover verzoekster om
doorzichtigheid van de markt op het gebied van de gele-                 in de periode van 1 januari 1989 tot en met 31 septem-
verde hoeveelheden worden toegestaan.                                   ber 1995, communautaire belasting af te houden van
                                                                        de inkomsten voor de werkzaamheden die zij als free-
Ten vijfde heeft verweerster haar onderzoek naar de                     lance uitvoerde voor verweerder;
marktaandelen niet verricht met de haar doorgaans ter
beschikking staande middelen, die zijn beschreven in haar           Ð voorzover nodig, te verklaren dat artikel 8 van de
¹Bekendmaking inzake het bepalen van de relevante                       Overeenkomst met AIIC ongeldig is althans dat
marktº (2). Daaruit blijkt dat de zaak zeer ontoereikend is             daarop geen beroep kon worden gedaan tegenover ver-
onderzocht.                                                             zoekster om in de periode van 1 januari 1989 tot en
                                                                        met 31 september 1995, communautaire belasting af
Ten zesde zijn verzoeksters van mening, dat verweerster                 te houden van de inkomsten voor de werkzaamheden
artikel 47, tweede alinea, van het EGKS-Verdrag heeft                   die zij als freelance tolk uitvoerde voor verweerder;
geschonden door aan de regering van de Verenigde Staten
van Amerika te laten weten, dat zij geen bezwaar heeft              Ð verweerder te veroordelen tot terugbetaling van de
tegen uitwisseling van de EGKS-vragenlijst 2Ð72. Ener-                  communautaire belasting die betaald werd door ver-
zijds was uitwisseling van deze vragenlijst niet het voor-              zoekster in de periode van 1 januari 1989 tot en met
werp van verzoeksters' aanmelding en anderzijds moet vol-               31 september 1995, thans begroot door verzoekster op
gens de rechtspraak op grond van een algemeen beginsel                  17 309 ECU, te vermeerderen met de interest aan een
dat in de procedurevoorschriften van het mededingings-                  interestvoet van 8 % of de daartoe geldende interest-
recht tot uitdrukking komt, aan de zakengeheimen van de                 voet;
betrokken ondernemingen een zeer vergaande bescherming
worden verleend. Dit houdt onder meer in, dat de betrok-            Ð in ondergeschikte orde:
ken ondernemingen daarvan vooraf bij een naar behoren
gemotiveerde beschikking in kennis worden gesteld, zodat                verweerder te veroordelen tot betaling van de schade
zij zich in voorkomend geval vóór het doorgeven van de                  van verzoekster, door haar thans begroot op
inlichtingen tot de rechter kunnen wenden.                              642 199 BEF, alsmede de nader te bepalen schade uit
                                                                        hoofde van bijkomende vorderingen van de Belgische
Tot slot voldoet de bestreden beschikking niet aan het                  fiscus en/of socialezekerheidsinstanties die betrekking
motiveringsvoorschrift van artikel 15 van het EGKS-Ver-                 hebben op de periode van 1 januari 1989 tot en met
drag, daar verschillende punten niet naar behoren zijn                  31 september 1995 waarin verweerder van de inkom-
gemotiveerd.                                                            sten van verzoekster communautaire belasting afhield;
(1) PB L 1 van 3.1.1998, blz. 10.                                   Ð verweerder te veroordelen tot betaling van de kosten
(2) PB C 372 van 9.12.1997, blz. 5, punten 33 e.v.                      van verzoekster.
                                                                    Middelen en voornaamste argumenten
                                                                    De middelen en voornaamste argumenten zijn dezelfde als
                                                                    die in zaak T-2/98.
     Beroep, op 14 januari 1998 ingesteld door F tegen
                     Europees Parlement
                       (Zaak T-17/98)
                         (98/C 94/81)
                                                                    Beroep, op 19 januari 1998 ingesteld door P. Reichert
                   (Procestaal: Nederlands)
                                                                                tegen Europees Parlement
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese                                           (Zaak T-18/98)
Gemeenschappen is op 14 januari 1998 beroep tegen                                             (98/C 94/82)
Europees Parlement ingesteld door F, wonende te Brussel,
vertegenwoordigd door G. van der Wal, advocaat bij de                                      (Procestaal: Duits)
Hoge Raad der Nederlanden te Den Haag, en L. Y. J. M.
Parret, advocaat te Brussel, domicilie gekozen hebbende te          Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
Luxemburg bij A. May, advocaat aldaar, Grand-rue 31.                Gemeenschappen is op 19 januari 1993 beroep tegen


title: Zaak C-394/13: Arrest van het Hof (Negende kamer) van 11 september 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nejvyšší správní soud — Tsjechië) — Ministerstvo práce a sociálních věcí/B. [Prejudiciële verwijzing — Sociale zekerheid van migrerende werknemers — Verordeningen (EEG) nr. 1408/71 en (EG) nr. 883/2004 — Toepasselijke nationale wettelijke regeling — Bepaling van de bevoegde lidstaat voor de toekenning van gezinsbijslag — Omstandigheid dat een migrerende werknemer en zijn familie in een lidstaat wonen waar hun centrum van belangen is gelegen en waar gezinsbijslag is uitgekeerd — Aanvraag van gezinsbijslag in de lidstaat van herkomst na uitputting van het recht op bijslag in de lidstaat van de woonplaats — Nationale wettelijke regeling van de lidstaat van herkomst die dergelijke bijslag toekent aan eenieder die in deze lidstaat een geregistreerde woonplaats heeft]

text:
               17.11.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 409/16

         Arrest van het Hof (Negende kamer) van 11 september 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nejvyšší správní soud — Tsjechië) — Ministerstvo práce a sociálních věcí/B.
   (Zaak C-394/13) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Sociale zekerheid van migrerende werknemers - Verordeningen (EEG) nr. 1408/71 en (EG) nr. 883/2004 - Toepasselijke nationale wettelijke regeling - Bepaling van de bevoegde lidstaat voor de toekenning van gezinsbijslag - Omstandigheid dat een migrerende werknemer en zijn familie in een lidstaat wonen waar hun centrum van belangen is gelegen en waar gezinsbijslag is uitgekeerd - Aanvraag van gezinsbijslag in de lidstaat van herkomst na uitputting van het recht op bijslag in de lidstaat van de woonplaats - Nationale wettelijke regeling van de lidstaat van herkomst die dergelijke bijslag toekent aan eenieder die in deze lidstaat een geregistreerde woonplaats heeft])
   2014/C 409/22
   Procestaal: Tsjechisch

      Verwijzende rechter

   Nejvyšší správní soud

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Ministerstvo práce a sociálních věcí

      Verwerende partij: B.

      Dictum

               1)

               Verordening nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de sociale zekerheidsregelingen op loontrekkenden en hun gezinnen, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening (EG) nr. 118/97 van de Raad van 2 december 1996 (PB 1997, L 28, blz. 1), zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 592/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 17 juni 2008, en met name artikel 13 ervan, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzet dat een lidstaat als bevoegd wordt beschouwd om gezinsbijslag aan een persoon toe te kennen op basis van het enkele feit dat deze persoon een geregistreerde verblijfplaats op het grondgebied van deze lidstaat heeft, zonder dat hij en zijn gezinsleden werken of gewoonlijk verblijven in deze lidstaat. Artikel 13 van deze verordening moet aldus worden uitgelegd dat het zich tevens verzet tegen het feit dat een lidstaat die niet bevoegd is ten aanzien van een bepaalde persoon, deze persoon toch gezinsbijslag toekent, tenzij er tussen de betrokken situatie en het grondgebied van deze eerste lidstaat een duidelijke en bijzonder nauwe band bestaat.

               2)

               Verordening nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 988/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009, en met name artikel 11 ervan, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzet dat een lidstaat als bevoegd wordt beschouwd gezinsbijslag aan een persoon toe te kennen op basis van het enkele feit dat deze persoon een geregistreerde woonplaats op het grondgebied van deze lidstaat heeft, zonder dat hij en zijn gezinsleden werken of gewoonlijk verblijven in deze lidstaat.

      (1)  PB C 260 van 7.9.2013.


title: Zaak C-355/10: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 5 september 2012 — Europees Parlement/Raad van de Europese Unie (Schengengrenscode — Besluit 2010/252/EU — Bewaking van maritieme buitengrenzen — Invoering van aanvullende bepalingen betreffende grensbewaking — Uitvoeringsbevoegdheden van Commissie — Omvang — Beroep tot nietigverklaring)

text:
               27.10.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 331/2

      Arrest van het Hof (Grote kamer) van 5 september 2012 — Europees Parlement/Raad van de Europese Unie
      (Zaak C-355/10) (1)

      (Schengengrenscode - Besluit 2010/252/EU - Bewaking van maritieme buitengrenzen - Invoering van aanvullende bepalingen betreffende grensbewaking - Uitvoeringsbevoegdheden van Commissie - Omvang - Beroep tot nietigverklaring)
      (2012/C 331/02)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: M. Dean, A. Auersperger Matić en K. Bradley, gemachtigden)

         Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: Z. Kupčová en R. Szostak, gemachtigden)

         Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: C. O’Reilly et M. Wilderspin, gemachtigden)

         Voorwerp

      Nietigverklaring van besluit 2010/252/EU van de Raad van 26 april 2010 houdende aanvulling van de Schengengrenscode op het gebied van de bewaking van de maritieme buitengrenzen in het kader van de operationele samenwerking die wordt gecoördineerd door het Europees Agentschap voor het beheer van de operationele samenwerking aan de buitengrenzen van de lidstaten van de Europese Unie (PB L 111, blz. 20) — Aanvullende bepalingen inzake de bewaking — Invoering van regels die de grenzen van de uitvoeringsbevoegdheid van de Raad te buiten gaan

         Dictum

                  1)

                  Besluit 2010/252/EU van de Raad van 26 april 2010 houdende aanvulling van de Schengengrenscode op het gebied van de bewaking van de maritieme buitengrenzen in het kader van de operationele samenwerking die wordt gecoördineerd door het Europees Agentschap voor het beheer van de operationele samenwerking aan de buitengrenzen van de lidstaten van de Europese Unie, wordt nietig verklaard.

                  2)

                  De gevolgen van besluit 2010/252 worden gehandhaafd tot aan de inwerkingtreding, binnen een redelijke termijn, van een nieuwe regeling.

                  3)

                  De Raad van de Europese Unie wordt verwezen in de kosten.

                  4)

                  De Europese Commissie draagt haar eigen kosten.

         (1)  PB C 246 van 11.9.2010.


title: Zaak T-141/12: Beschikking van het Gerecht van 23 januari 2014 — Pro-Duo/BHIM — El Corte Inglés (GO!) ( „Gemeenschapsmerk — Oppositie — Intrekking oppositie — Afdoening zonder beslissing” )

text:
               15.3.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 78/11

         Beschikking van het Gerecht van 23 januari 2014 — Pro-Duo/BHIM — El Corte Inglés (GO!)
   (Zaak T-141/12) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Oppositie - Intrekking oppositie - Afdoening zonder beslissing)
   2014/C 78/22
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Pro-Duo NV (Gent, België) (vertegenwoordigers: aanvankelijk T. G. Alkin, vervolgens T. G. Alkin en C. Hall, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: P. Geroulakos, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: El Corte Inglés, SA (Madrid, Spanje) (vertegenwoordigers: J. L. Rivas Zurdo, E. Seijo Veiguela en I. Munilla Muñoz, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 19 januari 2012 (zaak R 1373/2011-4) inzake een oppositieprocedure tussen El Corte Inglés, SA en Pro-Duo NV

      Dictum

               1)

               Op het beroep behoeft niet meer te worden beslist.

               2)

               Verzoekster en interveniënte worden verwezen in hun eigen kosten en elk in de helft van verweerders kosten.

      (1)  PB C 165 van 9.6.2012.


title: Zaak C-538/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Frankfurt am Main (Duitsland) op 25 oktober 2016 — Kevin Joseph Devine/Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo SA

text:
               30.1.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 30/17

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Frankfurt am Main (Duitsland) op 25 oktober 2016 — Kevin Joseph Devine/Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo SA
   (Zaak C-538/16)
   (2017/C 030/20)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Landgericht Frankfurt am Main

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Kevin Joseph Devine

      Verwerende partij: Air Nostrum, Líneas Aéreas del Mediterráneo SA

      Prejudiciële vragen

               1)

               Dient artikel 7, punt 1, onder a), van verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (1) aldus te worden uitgelegd dat het begrip „verbintenissen uit overeenkomst” ook betrekking heeft op een recht op compensatie op grond van artikel 7 van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 29[5]/91 (2), dat wordt uitgeoefend tegen een uitvoerende luchtvaartmaatschappij die niet de medecontractant is van de betrokken passagier?

               2)

               Wanneer artikel 7, punt 1, van verordening (EU) nr. 1215/2012 van toepassing is:
               Dient bij personenvervoer bestaande uit twee vluchten zonder noemenswaardig oponthoud in de overstapluchthaven, de eindbestemming van de passagier ook dan als plaats van uitvoering in de zin van artikel 7, punt 1, onder b), tweede streepje, van verordening (EU) nr. 1215/2012 te worden beschouwd, wanneer het met de vordering geldend gemaakte recht op compensatie op grond van artikel 7 van verordening (EG) nr. 261/2004 wordt gebaseerd op een probleem dat zich tijdens het eerste deeltraject heeft voorgedaan en de vordering wordt gericht tegen de luchtvaartmaatschappij die de eerste vlucht heeft uitgevoerd maar geen partij is bij de vervoerovereenkomst?

      (1)  PB 2012, L 351, blz. 1.

      (2)  PB 2004, L 46, blz. 1.


title: Zaak T-540/14: Beroep ingesteld op 16 juli 2014 — Klass/BHIM — F. Smit (PLAYSEAT) (PLAYSEATS)

text:
               22.9.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 329/23

         Beroep ingesteld op 16 juli 2014 — Klass/BHIM — F. Smit (PLAYSEAT) (PLAYSEATS)
   (Zaak T-540/14)
   2014/C 329/32
   Taal van het verzoekschrift: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Oliver Klass (Remscheid, Duitsland) (vertegenwoordiger: U. Bender, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: F. Smit Holding BV (Doetinchem, Nederland)

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               de beslissingen van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 15 mei 2014 in de zaken R 1616/2013-4 en R 1834/2013-4 in die zin te herzien dat beide vorderingen tot nietigverklaring van 31 juli 2012 worden toegewezen;

               —

               verweerder en de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Ingeschreven gemeenschapsmerk waarvan nietigverklaring wordt gevorderd: woordmerken „PLAYSEAT” en „PLAYSEATS” voor waren van klasse 9 — gemeenschapsmerken nrs. 7 5 95  184 en 8 8 42  254

      Houder van het gemeenschapsmerk: F. Smit Holding BV

      Partij die nietigverklaring van het gemeenschapsmerk vordert: verzoekster

      Motivering van de vordering tot nietigverklaring: absolute nietigheidsgronden van artikel 53 van verordening nr. 207/2009

      Beslissing van de nietigheidsafdeling: afwijzing van de vordering tot nietigverklaring

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 7, lid 1, sub b en c, van verordening nr. 207/2009


title: Zaak C-383/13 PPU: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 10 september 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State — Nederland) — M. G., N. R./Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie (Visa, asiel, immigratie en andere beleidsterreinen die verband houden met het vrije verkeer van personen — Immigratiebeleid — Illegale immigratie en illegaal verblijf — Repatriëring van illegaal verblijvende personen — Richtlijn 2008/115/EG — Terugkeer van illegaal verblijvende onderdanen van derde landen — Verwijderingsprocedure — Bewaringsmaatregel — Verlenging van bewaring — Artikel 15, leden 2 en 6 — Rechten van verdediging — Recht om te worden gehoord — Schending — Gevolgen)

text:
               9.11.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 325/8

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 10 september 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State — Nederland) — M. G., N. R./Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
   (Zaak C-383/13 PPU) (1)

   (Visa, asiel, immigratie en andere beleidsterreinen die verband houden met het vrije verkeer van personen - Immigratiebeleid - Illegale immigratie en illegaal verblijf - Repatriëring van illegaal verblijvende personen - Richtlijn 2008/115/EG - Terugkeer van illegaal verblijvende onderdanen van derde landen - Verwijderingsprocedure - Bewaringsmaatregel - Verlenging van bewaring - Artikel 15, leden 2 en 6 - Rechten van verdediging - Recht om te worden gehoord - Schending - Gevolgen)
   2013/C 325/11
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Raad van State

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: M. G., N. R.

      Verwerende partij: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Raad van State — Uitlegging van artikel 41, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (PB 2000, C 364, blz. 1) en van artikel 15, lid 6, van richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven (PB L 348, blz. 98) — Bewaringsmaatregelen — Verlenging — Geen medewerking van betrokken onderdanen in het kader van de verwijderingsprocedure — Schending van de rechten van de verdediging — Recht van eenieder om te worden gehoord voordat jegens hem een voor hem nadelige maatregel wordt genomen

      Dictum

   Het Unierecht, meer bepaald artikel 15, leden 2 en 6, van richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven, moet aldus worden uitgelegd dat wanneer in het kader van een administratieve procedure in strijd met het recht om te worden gehoord tot verlenging van een bewaringsmaatregel wordt besloten, de nationale rechter die de rechtmatigheid van dat besluit moet beoordelen, de opheffing van de bewaringsmaatregel pas kan gelasten wanneer hij van oordeel is, gelet op alle feitelijke en juridische omstandigheden van het geval, dat deze schending aan degene die haar aanvoert, ook daadwerkelijk de mogelijkheid heeft ontnomen om zich zodanig te verweren dat deze administratieve procedure een andere afloop had kunnen hebben.

      (1)  PB C 260 van 7.9.2013.


               17.4.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 94/44

         Beroep, op 16 december 2003 ingesteld door Angelo Wille tegen het Europees Parlement
   ((Zaak T-412/03))
   (2004/C 94/125)
   Procestaal: Duits
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 16 december 2003 beroep ingesteld tegen het Europees Parlement door Angelo Wille, wonende te Brussel, vertegenwoordigd door D. Rogalla, advocaat.
   Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:

               —

               de beschikkingen van verweerder van 24.2.2003, 28.4.2003, 20.5.2003 en 17.9.2003 nietig te verklaren;

               —

               verweerder te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoeker vecht de beschikkingen aan van het Parlement, waarbij toelating van verzoeker tot het vergelijkend onderzoek EUR/A/167/02 werd geweigerd. Als weigeringsgrond werd aangevoerd dat verzoeker niet beschikte over minstens twee jaar beroepservaring na afsluiting van de vereiste opleiding als algemeen jurist.
   Verzoeker voert aan dat de afwijzing onrechtmatig is, aangezien verzoeker zich tijdig en in de voorgeschreven vorm heeft aangemeld en ook overigens aan alle algemene en bijzondere voorwaarden voldoet. Hij heeft een opleiding als algemeen jurist en de vereiste beroepservaring. De onrechtmatigheid van de weigeringen is gebaseerd op een verkeerde uitlegging van de aankondiging van het vergelijkend onderzoek door verweerder. De gelijkstelling van de universitaire opleiding en het tweede juridische staatsexamen is in strijd met de bewoordingen van de aankondiging van het vergelijkend onderzoek en met het verbod van discriminatie op grond van nationaliteit van artikel 12 EG. Aan Duitse juristen mogen geen hogere eisen worden gesteld dan aan afgestudeerden uit andere lidstaten.


20150731005616572015/C 270/0612014CJC27020150817NL01NLINFO_JUDICIAL201506115622Zaak C-1/14: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 11 juni 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Grondwettelijk Hof — België) — Base Company NV, voorheen KPN Group Belgium NV, Mobistar NV/Ministerraad (Prejudiciële verwijzing — Elektronischecommunicatienetwerken en -diensten — Richtlijn 2002/22/EG — Artikelen 4, 9, 13 en 32 — Universeledienstverplichtingen en sociale verplichtingen — Aanbieding van toegang op een vaste locatie en aanbieding van telefoondiensten — Betaalbaarheid van de tarieven — Bijzondere tariefopties — Financiering van universeledienstverplichtingen — Aanvullende verplichte diensten — Mobielecommunicatiediensten en/of internetabonnementen)
 ---documentbreak--- C2702015NL520120150611NL00065262Arrest van het Hof (Derde kamer) van 11 juni 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Grondwettelijk Hof — België) — Base Company NV, voorheen KPN Group Belgium NV, Mobistar NV/Ministerraad
   (Zaak C-1/14) (
         1
      )
   „(Prejudiciële verwijzing — Elektronischecommunicatienetwerken en -diensten — Richtlijn 2002/22/EG — Artikelen 4, 9, 13 en 32 — Universeledienstverplichtingen en sociale verplichtingen — Aanbieding van toegang op een vaste locatie en aanbieding van telefoondiensten — Betaalbaarheid van de tarieven — Bijzondere tariefopties — Financiering van universeledienstverplichtingen — Aanvullende verplichte diensten — Mobielecommunicatiediensten en/of internetabonnementen)”2015/C 270/06Procestaal: Nederlands
      Verwijzende rechter

   Grondwettelijk Hof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Base Company NV, voorheen KPN Group Belgium NV, Mobistar NV

      Verwerende partij: Ministerraad

      in tegenwoordigheid van: Belgacom NV

      Dictum

   Richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronischecommunicatienetwerken en -diensten (universeledienstrichtlijn), zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/136/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009, moet aldus worden uitgelegd dat de bijzondere tarieven en de financieringsregeling waarin respectievelijk de artikelen 9 en 13, lid 1, onder b), van deze richtlijn voorzien, van toepassing zijn op internetabonnementsdiensten die een internetaansluiting op een vaste locatie vereisen, maar niet op mobielecommunicatiediensten, daaronder begrepen abonnementsdiensten voor mobiel internet. Indien laatstgenoemde diensten op het nationale grondgebied algemeen beschikbaar worden gesteld als „aanvullende verplichte diensten” in de zin van artikel 32 van richtlijn 2002/22, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/136, mag de financiering ervan in het kader van het nationale recht niet worden verzekerd door middel van een mechanisme waaraan specifieke ondernemingen moeten deelnemen.
   (
         1
      )	PB C 102 van 7.4.2014.


title: Zaak T-339/11: Beroep ingesteld op 28 juni 2011 — Spanje/Commissie

text:
               27.8.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 252/39

         Beroep ingesteld op 28 juni 2011 — Spanje/Commissie
   (Zaak T-339/11)
   2011/C 252/88
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: M. Muñoz Pérez, gemachtigde)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van uitvoeringsbesluit 2011/244/EU van de Commissie van 15 april 2011 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten in het kader van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL), afdeling Garantie, in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (ELFPO), hebben verricht, voor zover dit besluit voorwerp is van het onderhavige beroep, en

               —

               verwijzing van de Commissie in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   In het bestreden besluit worden bepaalde kosten van milieuvriendelijk beheer van verpakkingen ten belope van 37 252 551,10 EUR (betreffende de jaren 2006, 2007 en 2008) door de Commissie aan financiering onttrokken.
   Met haar besluit 2010/152/EU onttrok de Commissie volgens verzoeker 33 339 525,05 EUR steun voor operationele programma’s aan financiering in het kader van het EOGFL, aangezien zij van mening was dat de communautaire steun ter dekking van de kosten van milieuvriendelijk beheer van verpakkingen voor de jaren 2003 tot en met 2006 niet overeenkomstig de voorschriften van de Unie was toegekend. Het Koninkrijk Spanje heeft beroep tot nietigverklaring van dat besluit ingesteld, welk beroep thans aanhangig is in zaak T-230/10.
   De in het onderhavige beroep aangevoerde argumenten stemmen overeen met die in zaak T-230/10.


title: Zaak T-379/06: Arrest van het Gerecht van 24 maart 2011 — Kaimer e.a./Commissie ( „Mededinging — Mededingingsregelingen — Sector van fittingen uit koper en koperlegeringen — Beschikking houdende vaststelling van inbreuk op artikel 81 EG — Rechten van verdediging — Deelneming aan inbreuk — Duur van inbreuk — Geldboeten — Verzachtende omstandigheden — Evenredigheid — Gelijke behandeling” )

text:
               14.5.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 145/20

         Arrest van het Gerecht van 24 maart 2011 — Kaimer e.a./Commissie
   (Zaak T-379/06) (1)

   (Mededinging - Mededingingsregelingen - Sector van fittingen uit koper en koperlegeringen - Beschikking houdende vaststelling van inbreuk op artikel 81 EG - Rechten van verdediging - Deelneming aan inbreuk - Duur van inbreuk - Geldboeten - Verzachtende omstandigheden - Evenredigheid - Gelijke behandeling)
   2011/C 145/30
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partijen: Kaimer GmbH & Co. Holding KG (Essen, Duitsland); Sanha Kaimer GmbH & Co. KG (Essen); en Sanha Italia Srl (Milaan, Italië) (vertegenwoordiger: J. Brück, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Nijenhuis en V. Bottka, gemachtigden, bijgestaan door A. Böhlke, advocaat)

      Voorwerp

   Verzoek om gedeeltelijke nietigverklaring van beschikking C(2006) 4180 def. van de Commissie van 20 september 2006 inzake een procedure op grond van artikel 81 [EG] en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (zaak COMP/F-1/38.121 — Fittingen) en, subsidiair, verzoek om verlaging van de bij die beschikking aan verzoeksters opgelegde geldboeten

      Dictum

               1)

               Artikel 1 van beschikking C(2006) 4180 def. van de Commissie van 20 september 2006 inzake een procedure op grond van artikel 81 [EG] en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (zaak COMP/F-1/38.121 — Fittingen) wordt nietig verklaard voor zover daarin de periode van 30 juli 1996 tot en met 31 juli 1997 in aanmerking wordt genomen voor de deelneming van Kaimer GmbH & Co. Holding KG en van Sanha Kaimer GmbH & Co. KG en de periode van 1 januari 1998 tot en met 14 juli 1999 voor de deelneming van Sanha Italia Srl.

               2)

               Het bedrag van de aan Kaimer opgelegde geldboete wordt bepaald op 7,15 miljoen EUR, waarvan 7,15 miljoen EUR hoofdelijk met Sanha Kaimer en 6,325 miljoen EUR hoofdelijk met Sanha Italia.

               3)

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               4)

               Kaimer, Sanha Kaimer en Sanha Italia zullen hun eigen kosten en 50 % van de kosten van de Europese Commissie dragen.

               5)

               De Commissie zal 50 % van haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 42 van 24.2.2007.


title: Zaak C-205/04: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van  23 februari 2006  — Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk Spanje (Niet-nakoming — Vrij verkeer van werknemers — Betrekking in overheidsdienst — Niet-inaanmerkingneming van in andere lidstaten in overheidsdienst verworven anciënniteit en beroepservaring — Artikel 39 EG — Artikel 7 van verordening (EEG) nr. 1612/68)

text:
               3.6.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 131/12

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 23 februari 2006 — Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk Spanje
   (Zaak C-205/04) (1)

   (Niet-nakoming - Vrij verkeer van werknemers - Betrekking in overheidsdienst - Niet-inaanmerkingneming van in andere lidstaten in overheidsdienst verworven anciënniteit en beroepservaring - Artikel 39 EG - Artikel 7 van verordening (EEG) nr. 1612/68)
   (2006/C 131/21)
   Procestaal: Spaans
   Partijen

      Verzoekster: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordiger: G. Rozet, gemachtigde)

      Verweerder: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: N. Díaz Abad, gemachtigde)
   Voorwerp
   Niet-nakoming — Artikel 39 EG en artikel 7 van verordening (EEG) nr. 1612/68 van de Raad van 15 oktober 1968 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap (PB L 257, blz. 2) — Toegang tot Spaanse overheidsdienst — Verplichting tot erkenning uit economisch oogpunt van door gemeenschapsonderdanen in een andere lidstaat in overheidsdienst verrichte diensten.
   Dictum

               1)

               Door geen wettelijke bepalingen vast te stellen die in de Spaanse overheidsdienst expliciet voorzien in de erkenning, wat de geldelijke gevolgen betreft, van door gemeenschapsonderdanen eerder in een andere lidstaat in overheidsdienst vervulde diensttijdvakken, is het Koninkrijk Spanje de verplichtingen niet nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 39 EG en artikel 7 van verordening (EEG) nr.1612/68 van de Raad van 15 oktober 1968 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap.

               2)

               Het Koninkrijk Spanje wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 168 van 26.6.2004.


title: Zaak C-387/12: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 3 april 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Hi Hotel HCF SARL/Uwe Spoering [Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken — Verordening (EG) nr. 44/2001 — Internationale bevoegdheid ten aanzien van verbintenissen uit onrechtmatige daad — Handeling in lidstaat die bestaat in deelneming aan onrechtmatige handeling op grondgebied van andere lidstaat — Bepaling van plaats waar schadebrengende feit zich heeft voorgedaan]

text:
               26.5.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 159/4

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 3 april 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Hi Hotel HCF SARL/Uwe Spoering
   (Zaak C-387/12) (1)

   ([Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken - Verordening (EG) nr. 44/2001 - Internationale bevoegdheid ten aanzien van verbintenissen uit onrechtmatige daad - Handeling in lidstaat die bestaat in deelneming aan onrechtmatige handeling op grondgebied van andere lidstaat - Bepaling van plaats waar schadebrengende feit zich heeft voorgedaan])
   2014/C 159/05
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesgerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Hi Hotel HCF SARL

      Verwerende partij: Uwe Spoering

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Bundesgerichtshof — Uitlegging van artikel 5, punt 3, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB 2001, L 12, blz. 1) — Internationale bevoegdheid inzake onrechtmatige daad — Handeling die is gesteld in een eerste lidstaat en bestaat in de deelneming aan de op het grondgebied van een tweede lidstaat gestelde onrechtmatige handeling — Bepaling van de plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan

      Dictum

   Artikel 5, punt 3, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet aldus worden uitgelegd dat wanneer sprake is van meerdere vermeende veroorzakers van beweerde schade aan in de lidstaat van de aangezochte rechter beschermde vermogensrechten die aan het auteursrecht zijn verbonden, de rechter van een rechtsgebied waar de voor hem opgeroepen vermeende veroorzaker niet heeft gehandeld, krachtens deze bepaling niet bevoegd kan zijn op basis van de plaats van de schadeveroorzakende gebeurtenis, maar wel op basis van de plaats waar de beweerde schade is ingetreden, als deze kan intreden in het rechtsgebied van de aangezochte rechter. In laatstbedoelde hypothese mag die rechter slechts uitspraak doen over de schade die is veroorzaakt op het grondgebied van zijn lidstaat.

      (1)  PB C 343 van 10.11.2012.


title: Zaak C-57/05: Beroep, op 9 februari 2005 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek

text:
               2.4.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/18

         Beroep, op 9 februari 2005 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek
   (Zaak C-57/05)
   (2005/C 82/38)
   Procestaal: Frans
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 9 februari 2005 beroep ingesteld tegen Franse Republiek door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door J.-P. Kepenne als gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
   De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert dat het het Hof behage:

               1.

               vast te stellen dat de Franse Republiek, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2002/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 10 juni 2002 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake voedingssupplementen (1), althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               2.

               de Franse Republiek te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De termijn voor omzetting van de richtlijn is op 31 juli 2003 verstreken.

      (1)  PB L 183, blz. 51.