title: Zaak C-91/11: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundespatentgericht (Duitsland) op 25 februari 2011 — Securvita — Gesellschaft zur Entwicklung alternativer Versicherungskonzepte mbH/Öko-Invest Verlagsgesellschaft mbH; andere partij in de procedure: Deutsches Patent- und Markenamt

text:
               11.6.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 173/4

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundespatentgericht (Duitsland) op 25 februari 2011 — Securvita — Gesellschaft zur Entwicklung alternativer Versicherungskonzepte mbH/Öko-Invest Verlagsgesellschaft mbH; andere partij in de procedure: Deutsches Patent- und Markenamt
   (Zaak C-91/11)
   2011/C 173/06
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundespatentgericht

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Securvita — Gesellschaft zur Entwicklung alternativer Versicherungskonzepte mbH

      Verwerende partij: Öko-Invest Verlagsgesellschaft mbH

      Andere partij in de procedure: Deutsches Patent- und Markenamt

      Prejudiciële vraag

   Geldt de weigeringsgrond van artikel 3, lid 1, sub b en/of sub c, van richtlijn 2008/95/EG (1) ook voor een woordteken dat wordt gevormd door nevenschikking van een lettercombinatie die afzonderlijk beschouwd niet-beschrijvend is, en een beschrijvende woordcombinatie, wanneer de lettercombinatie door het relevante publiek wordt waargenomen als de afkorting van de beschrijvende woorden daar deze afkorting uit de beginletters van deze woorden bestaat en het merk in zijn geheel daardoor kan worden opgevat als de combinatie van beschrijvende benamingen of afkortingen die elkaars betekenis verduidelijken?

      (1)  Richtlijn 2008/95/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (Gecodificeerde versie) (PB L 299, blz. 25).


title: Verzoek van het Supremo Tribunal Administrativo van 21 januari 1998 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Modelo, SGPS, SA en Director-Geral dos Registos e Notariado (Zaak C-56/98)

text:
11.4.98               NL               Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      C 113/9
Verzoeker concludeert dat het den Hove behage:                    23 oktober 1995, zonder dat BelgieÈ de noodzakelijke
                                                                  bepalingen heeft vastgesteld.
Ð nietig te verklaren het punt betreffende ansjovis, vervat
     in bijlage I bij Verordening (EG) nr. 45/98 van de           (1) PB L 307 van 13.12.1993, blz. 1.
     Raad van 19 december 1997 inzake de vaststelling van
     de voor 1998 geldende totaal toegestane vangsten voor
     bepaalde visbestanden of groepen visbestanden, als-
     mede bepaalde bij de visserij in acht te nemen voor-
     schriften (1);
Ð de Raad in de kosten te verwijzen.                              Verzoek van het Supremo Tribunal Administrativo van
                                                                  21 januari 1998 om een prejudicieÈle beslissing in het
                                                                  geding tussen Modelo, SGPS, SA en Director-Geral dos
Middelen en voornaamste argumenten                                                      Registos e Notariado
                                                                                (Zaak C-56/98)
De middelen en voornaamste argumenten zijn gelijk aan
die in zaak C-179/95 (2).                                                                   (98/C 113/22)
(1) PB L 12 van 19.1.1998, blz. 1.
(2) PB C 208 van 12.8.1995, blz. 10.                              Het Supremo Tribunal Administrativo heeft bij beschik-
                                                                  king van 21 januari 1998, ingekomen ter griffie van het
                                                                  Hof van Justitie op 24 februari 1998, in het geding tussen
                                                                  Modelo, SGPS, SA en Director-Geral dos Registos e Nota-
                                                                  riado, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschap-
                                                                  pen verzocht om een prejudicieÈle beslissing over de navol-
                                                                  gende vragen:
Beroep, op 20 februari 1998 ingesteld tegen Koninkrijk
 BelgieÈ door Commissie van de Europese Gemeenschappen
                        (Zaak C-47/98)                            1. Kan een particulier in zijn betrekkingen met de staat
                                                                       een beroep doen op artikel 10 van Richtlijn 69/335/
                         (98/C 113/21)                                 EEG van de Raad (1), ook wanneer die richtlijn door
                                                                       die staat niet in nationaal recht is omgezet?
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
is op 20 februari 1998 beroep ingesteld tegen Koninkrijk
                                                                  2. Moeten de in artikel 4, lid 3, van Richtlijn 69/335/
BelgieÈ door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
                                                                       EEG bedoelde verrichtingen worden geacht te vallen
vertegenwoordigd door M. Wolfcarius, als gemachtigde,
                                                                       onder het verbod van artikel 10 van die richtlijn, vol-
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez
                                                                       gens hetwelk daarover, behoudens het kapitaalrecht,
de la Cruz, Centre Wagner, Kirchberg.
                                                                       geen enkele andere belasting in welke vorm dan ook
                                                                       mag worden geheven?
De Commissie van de Europese Gemeenschappen conclu-
deert dat het den Hove behage:
                                                                  3. Moeten de artikelen 10 en 12, lid 1, onder e), van
                                                                       Richtlijn 69/335/EEG aldus worden uitgelegd, dat de
Ð te verklaren dat het Koninkrijk BelgieÈ, door niet de
                                                                       aan een notaris verschuldigde rechten voor het passe-
     nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen
                                                                       ren van een (wettelijk verplichte) notarieÈle akte van
     vast te stellen om te voldoen aan Richtlijn 93/103/EG
                                                                       een overeenkomst tot kapitaalvermeerdering of tot wij-
     van de Raad van 23 november 1993 betreffende de
                                                                       ziging van de oprichtingsakte variabel zijn naar gelang
     miminumvoorschriften inzake veiligheid en gezondheid
                                                                       van de omvang van de kapitaalvermeerdering of van
     bij het werk aan boord van vissersvaartuigen (1), de
                                                                       het totale kapitaal, en niet afhangen van de kosten van
     krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen
                                                                       de dienstverlening?
     niet is nagekomen;
Ð het Koninkrijk Belgie te verwijzen in de kosten.                4. Mag, in het bevestigende geval en gelet op de
                                                                       artikelen 10 en 12, lid 1, onder e), van Richtlijn 69/
                                                                       335/EEG, het bedrag van die rechten duidelijk en
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                       onredelijk hoger zijn dan de werkelijke kosten van de
                                                                       specifiek verleende dienst?
Ingevolge het verbindende karakter van artikel 189, derde
alinea, en artikel 5, lid 1, van het EG-Verdrag, zijn de lid-     (1) Richtlijn 69/335/EEG van de Raad van 17 juli 1969 betref-
staten verplicht de noodzakelijke maatregelen vast te stel-           fende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapi-
len om hun nationale rechtsorde binnen de in de betrok-               taal (PB L 249 van 3.10.1969, blz. 25).
ken richtlijn gestelde termijn aan te passen aan de richtlij-
nen die voor hen bestemd zijn. De in artikel 13 van
Richtlijn 93/103/EG vastgestelde termijn is verstreken op


title: Zaak C-23/13: Beroep ingesteld op 17 januari 2013 — Europese Commissie/Franse Republiek

text:
               16.3.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 79/11

         Beroep ingesteld op 17 januari 2013 — Europese Commissie/Franse Republiek
   (Zaak C-23/13)
   2013/C 79/18
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J.-P. Keppenne en E. Manhaeve, gemachtigden)

      Verwerende partij: Franse Republiek

      Conclusies

               —

               vaststellen dat de Franse Republiek, door niet te hebben gezorgd voor de opvang en de behandeling van het stedelijk afvalwater van acht agglomeraties met meer dan 15 000 inwonerequivalenten in zogenaamde normale gebieden, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 3 en 4 van richtlijn 91/271/EEG van de Raad van 21 mei 1991 inzake de behandeling van stedelijk afvalwater (1);

               —

               de Franse Republiek verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De Commissie verwijt Frankrijk dat het in acht agglomeraties richtlijn 91/271/EEG van de Raad van 21 mei 1991 inzake de behandeling van stedelijk afvalwater onjuist heeft uitgevoerd.
   Krachtens artikel 3, lid 1, en artikel 4, lid 1, van richtlijn 91/271 moesten agglomeraties met een inwonerequivalent (i.e.) van meer dan 15 000 uiterlijk op 31 december 2000 voorzien zijn van opvangsystemen en stedelijk afvalwater aan een secundaire behandeling of een gelijkwaardig proces onderwerpen.
   Met betrekking tot de verplichtingen om stedelijk afvalwater te behandelen, legt artikel 4, lid 1, van de richtlijn de lidstaten de verplichting op om ervoor te zorgen dat stedelijk afvalwater dat in opvangsystemen terechtkomt vóór lozing aan een secundaire behandeling of een gelijkwaardig proces wordt onderworpen.
   Tot slot kan via de controleprocedures die zijn neergelegd in bijlage I, punt D, bij de richtlijn worden nagegaan of de lozingen van de stedelijke waterzuiveringsinstallaties voldoen aan de voorschriften van de richtlijn op het gebied van de lozing van afvalwater.

      (1)  PB L 135, blz. 40.


title: Zaak C-274/04: Verzoek van het Finanzgericht Hamburg van 16 juni 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen ED & F Man Sugar Ltd. en Hauptzollamt Hamburg-Jonas

text:
               11.9.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 228/24

         Verzoek van het Finanzgericht Hamburg van 16 juni 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen ED & F Man Sugar Ltd. en Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Zaak C-274/04)
   (2004/C 228/47)
   Het Finanzgericht Hamburg heeft bij beschikking van 16 juni 2004, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 28 juni 2004, in het geding tussen ED & F Man Sugar Ltd. en Hauptzollamt Hamburg-Jonas, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:

               1.

               Zijn de nationale autoriteiten en rechterlijke instanties in het kader van een beroepsprocedure tegen een op artikel 11, lid 1, eerste alinea, van verordening nr. 3665/87 (1) gebaseerde sanctiebeschikking gerechtigd na te gaan, of de exporteur een hogere dan de hem toekomende restitutie heeft aangevraagd, wanneer de terugvorderingbeschikking uit hoofde van artikel 11, lid 3, eerste alinea, van verordening nr. 3665/87 voor de vaststelling van de sanctiebeschikking definitief is geworden?

               2.

               Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord: Mag in een procedure tegen een sanctiebeschikking uit hoofde van artikel 11, lid 1, eerste alinea, van verordening nr. 3665/87 onder de in deze beslissing omschreven omstandigheden worden nagegaan, of de exporteur een hogere dan de hem toekomende restitutie heeft aangevraagd, teneinde rekening te houden met een inmiddels gegeven uitlegging van het gemeenschapsrecht?

      (1)  PB L 351, blz. 1.


               17.4.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 94/49

         Beroep, op 9 februari 2004 ingesteld door M. R. Fardoom en M. J. Reinard tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-43/04)
   (2004/C 94/135)
   Procestaal: Frans
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 9 februari 2004 beroep ingesteld tegen de Commissie van de Europese Gemeenschappen door M. R. Fardoom en M. J. Reinard, wonende te Luxemburg, vertegenwoordigd door G. Bounéo en F. Frabetti, advocaten, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
   Verzoekers concluderen dat het het Gerecht behage:

               —

               de beoordelingsprocedure 2001-2002 nietig te verklaren voorzover deze verzoekers betreft;

               —

               subsidiair, het loopbaanontwikkelingsverslag (REC/CDR) van verzoekers over de periode 1.7.2001-31.12.2002 nietig te verklaren;

               —

               te beslissen over de kosten en de honoraria en de Commissie van de Europese Gemeenschappen te veroordelen tot betaling ervan.

         Middelen en voornaamste argumenten:
   Verzoekers, ambtenaren van de Commissie, betwisten de beoordelingsprocedure 2001-2002 en, subsidiair, hun loopbaanontwikkelingsverslag over de periode 1.7.2001-31.12.2002.
   Verzoekers beroepen zich op schending van artikel 26 van het statuut. Zij betogen dat de aanmaak van elektronische formulieren die rechtstreeks op het scherm worden ingevuld en in het nieuwe digitale personeelbeheerssysteem worden opgeslagen, neerkomt op het creëren van parallelle dossiers.
   Bovendien stellen verzoekers schending van artikel 43 van het statuut. De vaststelling van een streefgemiddelde en de procedure van de communicerende vaten belemmeren de beoordelaars in hun vrijheid om de prestaties van de ambtenaren te beoordelen.
   Ter ondersteuning van hun beroep stellen verzoekers eveneens:

               —

               schending van de beslissing van de Commissie betreffende de Algemene uitvoeringsbepalingen van artikel 43 van het statuut;

               —

               schending van de Beoordelingsgids en de specifieke gids voor de personeelsbeoordelingsprocedure (2001-2002);

               —

               schending van het non-discriminatiebeginsel;

               —

               schending van het willekeurverbod, van de motiveringsplicht en van het verbod op misbruik van bevoegdheid;

               —

               schending van het beginsel van gewettigd vertrouwen en van de regel „patere legem quam ipse fecisti”;

               —

               schending van de zorgplicht.


title: Zaak C-386/11: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 13 juni 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Düsseldorf — Duitsland) — Piepenbrock Dienstleistungen GmbH & Co KG/Kreis Düren (Overheidsopdrachten — Richtlijn 2004/18/EG — Begrip „Overheidsopdracht” — Artikel 1, lid 2, sub a — Overeenkomst tussen twee territoriale lichamen — Overdracht door lichaam van taak van reiniging van bepaalde van zijn ruimten aan ander lichaam tegen financiële vergoeding)

text:
               3.8.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 225/7

         Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 13 juni 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Düsseldorf — Duitsland) — Piepenbrock Dienstleistungen GmbH & Co KG/Kreis Düren
   (Zaak C-386/11) (1)

   (Overheidsopdrachten - Richtlijn 2004/18/EG - Begrip „Overheidsopdracht” - Artikel 1, lid 2, sub a - Overeenkomst tussen twee territoriale lichamen - Overdracht door lichaam van taak van reiniging van bepaalde van zijn ruimten aan ander lichaam tegen financiële vergoeding)
   2013/C 225/11
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Piepenbrock Dienstleistungen GmbH & Co KG

      Verwerende partij: Kreis Düren

      In tegenwoordigheid van: Stadt Düren

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Oberlandesgericht Düsseldorf — Uitlegging van artikel 1, sub a, van richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten (PB L 134, blz. 114) — Overeenkomst op grond waarvan een territoriaal lichaam het beheer van de reiniging van de haar toebehorende openbare gebouwen tegen vergoeding van de kosten overdraagt aan een territoriaal lichaam op het grondgebied waarvan de betrokken gebouwen zijn gelegen — Kwalificatie van deze overeenkomst als overheidsopdracht voor diensten dan wel als intergemeentelijke samenwerking, waarvoor de Unierechtelijke voorschriften inzake overheidsopdrachten niet gelden

      Dictum

   Een overeenkomst zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, waarmee, zonder een samenwerking tussen de contracterende openbare lichamen tot stand te brengen om een gezamenlijke taak van algemeen belang uit te voeren, een openbaar lichaam aan een ander openbaar lichaam de taak toevertrouwt om, tegen een financiële vergoeding die wordt geacht overeen te stemmen met de kosten die de uitvoering van deze taak veroorzaakt, bepaalde bureau-, bestuurs- en schoolgebouwen te reinigen, waarbij het eerste lichaam zich het recht voorbehoudt om de goede uitvoering van deze taak te controleren, en het tweede lichaam een beroep mag doen op derden die voor de uitvoering van deze taak eventueel op de markt zouden kunnen optreden, is een overheidsopdracht voor diensten in de zin van artikel 1, lid 2, sub d, van richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten.

      (1)  PB C 311 van 22.10.2011.


title: Zaak C-299/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Vestre Landsret (Denemarken) op 26 mei 2016 — Z Denmark ApS/Skatteministeriet

text:
               1.8.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 279/20

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Vestre Landsret (Denemarken) op 26 mei 2016 — Z Denmark ApS/Skatteministeriet
   (Zaak C-299/16)
   (2016/C 279/28)
   Procestaal: Deens

      Verwijzende rechter

   Vestre Landsret

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Z Denmark ApS

      Verwerende partij: Skatteministeriet

      Prejudiciële vragen

               1.

               Dient artikel 1, lid 1, juncto artikel 1, lid 4, van richtlijn 2003/49/EG (1) aldus te worden uitgelegd dat een in een lidstaat gevestigde onderneming die onder artikel 3 van deze richtlijn valt en die onder omstandigheden als die van het hoofdgeding van een in een andere lidstaat gevestigde dochteronderneming interest ontvangt, de „uiteindelijk gerechtigde” tot deze interest is in de zin van deze richtlijn?

                           1.1.

                           Dient het begrip „uiteindelijk gerechtigde” in artikel 1, lid 1, juncto artikel 1, lid 4, van richtlijn 2003/49/EG te worden uitgelegd in overeenstemming met het overeenkomstige begrip in artikel 11 van het modelverdrag van 1977?

                           1.2.

                           Indien vraag 1.1. bevestigend wordt beantwoord, dienen bij de uitlegging van dat begrip dan enkel de commentaren bij artikel 11 van het modelverdrag van 1977 (punt 8) in aanmerking te worden genomen, of kunnen daarbij ook latere commentaren in aanmerking worden genomen, waaronder de aanvullingen uit 2003 over „doorstroomvennootschappen” (punt 8.1, thans punt 10.1) en de aanvullingen uit 2014 over „contractuele en wettelijke verplichtingen” (punt 10.2)?

                           1.3.

                           Indien de commentaren uit 2003 bij de uitlegging in aanmerking kunnen worden genomen, in hoeverre is het dan voor de beoordeling of een onderneming kan worden geacht niet de „uiteindelijk gerechtigde” in de zin van richtlijn 2003/49/EG te zijn, of de desbetreffende interest aan de hoofdsom wordt toegevoegd („wordt opgerold”), of op de ontvanger van de interest een contractuele/wettelijke verplichting rustte om de interest door te betalen aan een andere persoon, en of het merendeel van de personen waaraan de interest wordt betaald/doorbetaald en die door de staat waar de betaler van de interest is gevestigd, als de „uiteindelijk gerechtigden” tot de interest worden aangemerkt, in andere lidstaten zijn gevestigd dan wel in staten waarmee Denemarken een dubbelbelastingverdrag heeft gesloten, zodat er volgens de Deense belastingwetgeving geen grondslag zou hebben bestaan om bronbelasting te heffen indien die personen kredietgever waren geweest en aldus de interest rechtstreeks hadden ontvangen?

                           1.4.

                           In hoeverre is het voor de beoordeling of de ontvanger van de interest dient te worden aangemerkt als de „uiteindelijk gerechtigde” in de zin van de richtlijn, van belang dat de verwijzende rechter na de beoordeling van de feiten van het geding tot de bevinding komt dat deze ontvanger weliswaar geen contractuele of wettelijke verplichting had om de ontvangen interest door te betalen aan een andere persoon, maar „in wezen” niet het recht had op het „gebruik en genot” van de interest, zoals bedoeld in de commentaren uit 2014 bij het modelverdrag van 1977?

               2.

               Is de mogelijkheid voor een lidstaat om zich te beroepen op artikel 5, lid 1, van de richtlijn, dat betrekking heeft op de toepassing van nationale voorschriften ter bestrijding van fraude en misbruiken, of op artikel 5, lid 2, van de richtlijn, onderworpen aan de voorwaarde dat de betrokken lidstaat een specifieke nationaal voorschrift ter uitvoering van artikel 5 van de richtlijn heeft vastgesteld dan wel dat het nationale recht algemene voorschriften of beginselen over fraude, misbruiken en belastingontduiking bevat die in overeenstemming met artikel 5 kunnen worden uitgelegd?

                           2.1.

                           Voor zover de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord, kan § 2, lid [1], onder d), van de selskabsskattelov (wet op de vennootschapsbelasting), volgens welke de beperkte belastingplicht ter zake van rente-inkomsten zich niet uitstrekt tot „interest indien van de heffing van belasting daarover dient te worden afgezien […] op grond van richtlijn 2003/49/EG betreffende een gemeenschappelijke belastingregeling inzake uitkeringen van interest en royalty’s tussen verbonden ondernemingen van verschillende lidstaten”, dan te worden aangemerkt als een specifiek nationaal voorschrift in de zin van artikel 5 van de richtlijn?

               3.

               Is een bepaling van een tussen twee lidstaten gesloten en overeenkomstig het modelverdrag van de OESO opgesteld dubbelbelastingverdrag, volgens welke de heffing van belasting over interest afhangt van de vraag of de ontvanger van de interest wordt aangemerkt als de uiteindelijk gerechtigde tot deze interest, een verdragsrechtelijk voorschrift ter bestrijding van misbruiken dat onder artikel 5 van de richtlijn valt?

               4.

               Is een lidstaat die niet erkent dat een in een andere lidstaat gevestigde onderneming de „uiteindelijk gerechtigde” tot de interest is, en die stelt dat deze onderneming een zogenaamde kunstmatige doorstroomvennootschap is, krachtens richtlijn 2003/49/EG of artikel 10 EG verplicht mee te delen wie hij in dit geval beschouwt als de uiteindelijk gerechtigde?

               5.

               Indien de betaler van de interest is gevestigd in een lidstaat, en de ontvanger van de interest is gevestigd in een andere lidstaat en door eerstgenoemde lidstaat niet wordt aangemerkt als de „uiteindelijk gerechtigde” tot de desbetreffende interest in de zin van richtlijn 2003/49/EG en bijgevolg wordt geacht beperkt belastingplichtig te zijn in die lidstaat ter zake van de desbetreffende interest, staat artikel 43 EG juncto artikel 48 dan in de weg aan een wettelijke regeling op grond waarvan eerstgenoemde lidstaat bij de heffing van belasting van de niet-ingezeten ontvanger van de interest geen rekening houdt met de uitgaven, meer bepaald de rentelasten, die de ontvanger van de interest in omstandigheden als die van het hoofdgeding heeft moeten dragen, hoewel rentelasten over het algemeen aftrekbaar zijn volgens de wettelijke regeling van deze lidstaat en dus door een ingezeten onderneming van haar belastbare inkomen kunnen worden afgetrokken?

               6.

               Indien een in een lidstaat gevestigde onderneming (de moedermaatschappij) in concreto niet wordt geacht overeenkomstig richtlijn 2003/49/EG te zijn vrijgesteld van bronbelasting over interest die zij van een in een andere lidstaat gevestigde onderneming (de dochteronderneming) heeft ontvangen, en de moedermaatschappij door laatstgenoemde lidstaat wordt geacht aldaar ter zake van de desbetreffende rente beperkt belastingplichtig te zijn, staat artikel 43 EG juncto artikel 48 EG dan in de weg aan een wettelijke regeling op grond waarvan laatstgenoemde lidstaat de inhoudingsplichtige (de dochteronderneming) bij niet-tijdige betaling van verschuldigde bronbelasting verplicht tot betaling van moratoire interest tegen een rentevoet die hoger is dan de rentevoet die de betrokken lidstaat hanteert wanneer hij aan een in dezelfde lidstaat gevestigde onderneming moratoire interest in rekening brengt over verschuldigde vennootschapsbelasting (die zich onder meer uitstrekt tot rente-inkomsten)?

               7.

               Indien een in een lidstaat gevestigde onderneming (de moedermaatschappij) in concreto niet wordt geacht overeenkomstig richtlijn 2003/49/EG te zijn vrijgesteld van bronbelasting over interest die zij van een in een andere lidstaat gevestigde onderneming (de dochteronderneming) heeft ontvangen, en de moedermaatschappij door laatstgenoemde lidstaat wordt geacht aldaar ter zake van de desbetreffende rente beperkt belastingplichtig te zijn, staan de artikelen 43 EG en 48 EG (dan wel artikel 56 EG) dan op zichzelf of gezamenlijk beschouwd in de weg aan een wettelijke regeling

                           7.1.

                           op grond waarvan laatstgenoemde lidstaat de betaler van de interest verplicht tot inhouding van bronbelasting op de interest en hem jegens de overheid aansprakelijk stelt voor de niet-ingehouden bronbelasting, wanneer een dergelijke inhoudingsplicht niet geldt als de ontvanger van de interest in laatstgenoemde lidstaat gevestigd is?

                           7.2.

                           op grond waarvan een moedermaatschappij in laatstgenoemde lidstaat tijdens de eerste twee belastingjaren niet onderworpen zou zijn aan de verplichting om voorheffing op de vennootschapsbelasting te betalen, maar pas vennootschapsbelasting zou moeten betalen op een beduidend later tijdstip dan dat waarop de bronbelasting opeisbaar wordt?

         Het Hof wordt verzocht bij de beantwoording van deze vraag rekening te houden met het antwoord op de zesde vraag.

      (1)  Richtlijn 2003/49/EG van de Raad van 3 juni 2003 betreffende een gemeenschappelijke belastingregeling inzake uitkeringen van interest en royalty's tussen verbonden ondernemingen van verschillende lidstaten (PB L 157, blz. 49).


title: Zaak T-249/14: Beroep ingesteld op 16 april 2014 — Masafi/BHIM — Hd1 (masafi)

text:
               21.7.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 235/23

         Beroep ingesteld op 16 april 2014 — Masafi/BHIM — Hd1 (masafi)
   (Zaak T-249/14)
   2014/C 235/32
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Masafi Co. LLC (Dubai, Verenigde Arabische Emiraten) (vertegenwoordiger: G. Hinarejos Mulliez, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Hd1 Ltd (Huddersfield, Verenigd Koninkrijk)

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               de beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 17 februari 2014 in zaak R 1131/2013-4 te vernietigen;

               —

               de andere partij in de procedure, mocht deze partij interveniëren, te verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Betrokken gemeenschapsmerk: zwart-wit beeldmerk met het woordelement „masafi” voor waren van de klassen 29, 30 en 32

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Oppositiemerk of -teken: het in het Verenigd Koninkrijk voor het woord „masafi” ingeschreven gemeenschapsmerk nr. 2 5 51  560

      Beslissing van de oppositieafdeling: gedeeltelijke toewijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub a en b, van verordening nr. 207/2009


title: Zaak T-303/05: Beroep ingesteld op 3 augustus 2005 — ACEA Electrabel Produzione SpA/Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               15.10.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 257/14

         Beroep ingesteld op 3 augustus 2005 — ACEA Electrabel Produzione SpA/Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-303/05)
   (2005/C 257/28)
   Procestaal: Italiaans
   Partijen

      Verzoeker(s)/Verzoekster(s): ACEA Electrabel Produzione SpA (Rome, Italië) [Vertegenwoordiger(s): Luca G. Radicati di Brozolo, Massimo Merola, Chiara Bazoli, Fabrizio D'Alessandri, advocaten]

      Verweerder(s)/Verweerster(s): Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies van verzoeker(s)/verzoekster(s)

               —

               nietig te verklaren de beschikking van de Commissie van 16 maart 2005 inzake steun ter vermindering van gassen met broeikaseffect door het gebruik van alternatieve energiebronnen (staatssteun C-35/03), voorzover daarin als staatssteun worden aangemerkt de maatregelen ter financiering van de aanleg van een netwerk van stadsverwarming in het district Torrino-Mezzocammino, en voorzover daarin opschorting van de beschikbaarstelling van de steun wordt gelast totdat Italië het bewijs zal hebben geleverd van teruggaaf door ACEA van de steun waarvan is verklaard dat zij onrechtmatig is en onverenigbaar met beschikking 2003/193/EG van 5 juni 2002 betreffende belastingverminderingen ten gunste van voormalige gemeentelijke ondernemingen;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoekster is een onderneming die wordt gecontroleerd door Electrabel SA en ACEA. Zij was een van de drie werkmaatschappijen van de holding ACEA Electrabel Holding SpA, een door Electrabel en ACEA opgerichte joint venture voor werkzaamheden in de sector elektrische energie en gasenergie.
   Het beroep is gericht tegen de beschikking van 16 maart 2005, die de Commissie heeft gegeven in het kader van de procedure ex artikel 88, lid 2, EG voor het onderzoek van de verenigbaarheid met het gemeenschapsrecht van financiële steun die de Regione Lazio heeft verstrekt voor de aanleg van een netwerk van stadsverwarming in het district Torrino-Mezzocammino, in de omgeving van Rome (staatssteun C-35/03 — ex NN 90/2002).
   Verzoekster verzoekt het Gerecht van eerste aanleg, de beschikking nietig te verklaren voorzover daarin als staatssteun worden aangemerkt de maatregelen ter financiering van de aanleg van een netwerk van stadsverwarming in het district Torrino-Mezzocammino, en voorzover daarin opschorting van de beschikbaarstelling van de steun wordt gelast totdat Italië het bewijs zal hebben geleverd van teruggaaf door ACEA van de steun waarvan is verklaard dat zij onrechtmatig is en onverenigbaar met beschikking 2003/193/EG van 5 juni 2002 betreffende belastingverminderingen ten gunste van voormalige gemeentelijke ondernemingen.
   Verzoekster voert hoofdzakelijk de volgende argumenten aan:

               a.

               De litigieuze maatregel vormt geen staatssteun, daar zij de mededinging niet kan beïnvloeden en derhalve niet nadelig kan zijn voor het intracommunautaire handelsverkeer. Zij heeft alleen gevolgen op lokaal niveau, daar zij bestemd is ter financiering van een project (stadsverwarming in een district in de nabijheid van Rome) dat ten goede zal komen van een beperkt aantal gebruikers in een zone binnen Italiaans grondgebied, te weten een bij een stad behorend district;

               b.

               de begunstigde van de steun (verzoekster) is niet dezelfde onderneming als de begunstigde van de steun bedoeld in de beschikking belastingverlichting voormalige gemeentelijke ondernemingen (ACEA) en vormt evenmin een economische eenheid met deze laatste, zodat het bevel tot opschorting van de beschikbaarstelling van de steun geenszins gerechtvaardigd is;

               c.

               ook indien buiten beschouwing wordt gelaten dat ACEA ten onrechte als daadwerkelijke begunstigde van de steun wordt aangemerkt, is toepassing van het arrest Deggendorf1 op het onderhavige geval onjuist. Inzonderheid heeft de Commissie niet aangetoond dat is voldaan aan de voorwaarden waaronder de terbeschikkingstelling van de steun kan worden stopgezet. Daartoe behoort met name de voorwaarde van cumulatie van vroegere maatregelen met de nieuwe maatregelen.


title: Zaak C-373/04 P: Hogere voorziening, op 27 augustus 2004 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Vijfde kamer) van 10 juni 2004 in de gevoegde zaken T-153/01 en T-323/01, M. Alvarez Moreno tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               9.10.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 251/10

         Hogere voorziening, op 27 augustus 2004 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Vijfde kamer) van 10 juni 2004 in de gevoegde zaken T-153/01 en T-323/01, M. Alvarez Moreno tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak C-373/04 P)
   (2004/C 251/19)
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 27 augustus 2004 hogere voorziening ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door F. Clotuche-Duvieusart en D. Martin als gemachtigden, tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Vijfde kamer) van 10 juni 2004 in de gevoegde zaken T-153/01 en T-323/01, M. Alvarez Moreno tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen.
   Rekwirante concludeert dat het den Hove behage:

               1.

               het arrest van het Gerecht in zaak T-323/01 te vernietigen;

               2.

               het beroep in zaak T-323/01 niet-ontvankelijk te verklaren;

               3.

               subsidiair, zelf de zaak af te doen overeenkomstig artikel 61 van het Statuut-EG en het beroep in zaak T-323/01 ongegrond te verklaren;

               4.

               Alvarez Moreno te verwijzen in de kosten van het onderhavige geding en in haar eigen kosten in zaak T-323/01.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Het beroep van Alvarez Moreno in zaak T-323/01 had niet-ontvankelijk moeten worden verklaard. Het Gerecht heeft immers blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de brief van 23 februari 2001 als „besluit” aan te merken en daaraan bijgevolg de hoedanigheid van bezwarende handeling toe te kennen. Om te beginnen bevat de brief van rekwirante aan de Commissie geen verzoek om een besluit te nemen in de zin van artikel 90 van het Statuut, maar enkel een verzoek om inlichtingen over de rechtsgrondslag waarop de Commissie zich baseerde om niet langer tolken van meer dan 65 jaar aan te werven. Het antwoord op deze brief kan dan ook geen bezwarende handeling in de zin van deze bepaling zijn. Verder bevat de brief van 23 februari 2001 in elk geval geen besluit van de Commissie dat bindende rechtsgevolgen in het leven roept die de belangen van rekwirante kunnen aantasten doordat zij haar rechtspositie aanmerkelijk wijzigen.
   Ten gronde heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door ervan uit te gaan dat artikel 74 RAP niet van toepassing is op hulpfunctionarissen die op grond van artikel 78, derde alinea, RAP zijn aangeworven, en dat de Regeling welke van toepassing is op hulpzittingstolken, die op 13 juli 1999 door het bureau van het Europees Parlement is vastgesteld, ook van toepassing is op het einde van de dienst. Artikel 78, derde alinea, RAP, volgens hetwelk voor overeenkomsten tot aanstelling van hulpconferentietolken een afwijkende regeling kan gelden, heeft uitsluitend betrekking op de aanwervings- en bezoldigingsvoorwaarden en niet op het einde van de dienst, dat dus wordt beheerst door artikel 74 RAP, dat in een leeftijdsgrens voorziet. Er kan niet van worden uitgegaan, zoals het Gerecht in het bestreden arrest heeft gedaan, dat voor overeenkomsten die enkel voor specifieke dagen zijn gesloten, het einde van de dienst een aanwervingsvoorwaarde is; het Gerecht heeft dan ook ten onrechte een door de RAP niet gemaakt onderscheid ingevoerd tussen overeenkomsten van enkele dagen en die van langere duur. Ook al zou overigens de Regeling welke van toepassing is op hulpzittingstolken het einde van de dienst van hulpconferentietolken beheersen, in deze regeling is nergens uitdrukkelijk een leeftijdsgrens vastgesteld. Bij ontbreken van een dergelijke bepaling in deze regeling is dus de RAP, meer bepaald artikel 74 ervan, van toepassing.


title: Zaak C-294/16 PPU: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 28 juli 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi — Polen) — JZ/Prokuratura Rejonowa Łódź — Śródmieście (Prejudiciële verwijzing — Prejudiciële spoedprocedure — Politiële en justitiële samenwerking in strafzaken — Kaderbesluit 2002/584/JBZ — Artikel 26, lid 1 — Europees aanhoudingsbevel — Gevolgen van de overlevering — Verrekening van de periode van vrijheidsbeneming in de uitvoerende staat — Begrip „vrijheidsbeneming” — Andere vrijheidsbeperkende maatregen dan gevangenzetting — Huisarrest, gekoppeld aan het dragen van een elektronische enkelband — Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Artikelen 6 en 49)

text:
               31.10.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 402/12

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 28 juli 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi — Polen) — JZ/Prokuratura Rejonowa Łódź — Śródmieście
   (Zaak C-294/16 PPU) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Prejudiciële spoedprocedure - Politiële en justitiële samenwerking in strafzaken - Kaderbesluit 2002/584/JBZ - Artikel 26, lid 1 - Europees aanhoudingsbevel - Gevolgen van de overlevering - Verrekening van de periode van vrijheidsbeneming in de uitvoerende staat - Begrip „vrijheidsbeneming” - Andere vrijheidsbeperkende maatregen dan gevangenzetting - Huisarrest, gekoppeld aan het dragen van een elektronische enkelband - Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Artikelen 6 en 49))
   (2016/C 402/15)
   Procestaal: Pools

      Verwijzende rechter

   Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: JZ

      Verwerende partij: Prokuratura Rejonowa Łódź — Śródmieście

      Dictum

   Artikel 26, lid 1, van kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299/JBZ van de Raad van 26 februari 2009, moet in die zin worden uitgelegd dat maatregelen als een huisarrest van negen uur gedurende de nacht, gekoppeld aan toezicht op de betrokkene middels een elektronische enkelband, aan een verplichting om zich dagelijks of verscheidene keren per week op gezette tijden te melden op een politiebureau alsmede aan een verbod om documenten aan te vragen waarmee naar het buitenland kan worden gereisd, gelet op de aard, de duur, de gevolgen en de uitvoeringsmodaliteiten van al deze maatregelen in beginsel niet dermate dwingend zijn dat zij een vrijheidsbenemend effect zouden meebrengen dat vergelijkbaar is met dat wat voortvloeit uit gevangenzetting en dat zij aldus zouden moeten worden gekwalificeerd als „vrijheidsbeneming” (hechtenis) in de zin van die bepaling. Het staat evenwel aan de verwijzende rechter om dit na te gaan.

      (1)  PB C 296 van 16.8.2016.


title: Zaak T-319/00: Beroep, op 12 oktober 2000 ingesteld door C. Borremans en 17 anderen tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
23.12.2000            NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     C 372/13
Beroep, op 12 oktober 2000 ingesteld door C. Borremans                 Verzoekers verwijten de Commissie hen te hebben gediscrimi-
en 17 anderen tegen Commissie van de Europese Gemeen-                  neerd ten opzichte van andere functionarissen van de EAS, die
                            schappen                                   hebben kunnen profiteren van maatregelen tot vaste aanstel-
                                                                       ling die in 1982 en 1987 zijn genomen. Bovendien heeft de
                                                                       Commissie bij hen gefundeerde verwachtingen gewekt omtrent
                        (Zaak T-319/00)
                                                                       een vaste aanstelling bij de Gemeenschappen. Door geen
                                                                       rekening te houden met de gerechtvaardigde verwachtingen
                        (2000/C 372/26)                                van verzoekers, heeft de Commissie inbreuk gemaakt op het
                                                                       beginsel van bescherming van gewettigd vertrouwen.
                        (Procestaal: Frans)
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 12 oktober 2000 beroep ingesteld tegen
Commissie van de Europese Gemeenschappen door C. Bor-                  Beroep, op 18 oktober 2000 ingesteld door E. Sada tegen
remans en 17 anderen, wonende te België, vertegenwoordigd                     Commissie van de Europese Gemeenschappen
door A. Evrard en A. Colson, advocaten te Brussel.
                                                                                (Zaak T-325/00)
Verzoekers concluderen dat het het Gerecht behage:
                                                                                (2000/C 372/27)
—    nietig te verklaren het besluit om verzoekers per 1 januari
     2000 een overeenkomst als tijdelijk functionaris voor een                                  (Procestaal: Duits)
     vast ambt aan te bieden (artikel 2, sub b, van de regeling
     voor andere personeelsleden van de Gemeenschap);
                                                                       Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                                                                       schappen is op 18 oktober 2000 beroep ingesteld tegen
—    de Commissie te verzoeken elk besluit te nemen waarmee            Commissie van de Europese Gemeenschappen door E. Sada,
     het nadeel dat voor betrokkenen uit de nietigverklaarde           wonende te Besozzo/VA (Italië), vertegenwoordigd door
     beschikking is voortgevloeid, op billijke wijze kan worden        H.-J. Rüber, advocaat te Keulen, Duitsland.
     gecompenseerd;
                                                                       Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
—    de Commissie te veroordelen tot betaling van één Euro,
     onder voorbehoud van verhoging of verlaging in de loop            —     vast te stellen, dat verweerster verzoekster overeenkom-
     van het geding, als vergoeding van de materiële schade                  stig artikel 28 bis van de Regeling welke van toepassing
     die verzoekers hebben geleden, uitgezonderd de heer                     is op de andere personeelsleden van de Europese Gemeen-
     Arnalsteen, die zijn schade op een miljoen begroot;                     schappen een maandelijkse werkloosheidsuitkering te
                                                                             betalen;
—    de Commissie te veroordelen tot betaling van één Euro,
     onder voorbehoud van verhoging of verlaging in de loop            —     de Commissie van de Europese Gemeenschappen in de
     van het geding, als vergoeding van de immateriële schade                kosten te verwijzen.
     die alle verzoekers hebben geleden, onder voorbehoud
     van veroordeling tot betaling van 1 000 000 BEF aan
     mevr. Borremans en de heer Arnalsteen;                            Middelen en voornaamste argumenten
—    de Commissie te verwijzen in alle kosten.                         Verzoekster was tijdelijk functionaris bij het Gemeenschappe-
                                                                       lijk Centrum voor Onderzoek te Ispra. Zij heeft een aanbod
                                                                       om haar aanstelling voor vijf jaar nog eens met vijf jaar te
                                                                       verlengen, afgewezen.
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                       Met haar beroep komt verzoekster op tegen het besluit van de
Verzoekers zijn voormalige functionarissen van de Europese             Commissie om haar geen werkloosheidsuitkering en andere
Associatie voor Samenwerking (EAS). Deze associatie naar               uitkeringen van sociale aard in de zin van artikel 28 bis van de
Belgisch recht had tot taak om voor rekening van de Commissie          Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden
verschillende activiteiten te organiseren op het gebied van            te betalen.
ontwikkelingsbeleid. Na de beëindiging van de activiteiten van
de AES einde 1998, werden verzoekers bij de Commissie                  Anders dan verweerster meent, moet zij wel degelijk als
geplaatst.                                                             werkloos in de zin van artikel 28 bis worden beschouwd. De
                                                                       door haar afgewezen verlenging van haar tijdelijke aanstelling
Met het onderhavig beroep komen zij op tegen het besluit               kan niet worden gelijkgesteld met een ontslag op verzoek.
van de Commissie om hun een overeenkomst als tijdelijk                 Haar tijdelijke aanstelling is integendeel regelmatig verstreken,
functionaris aan te bieden voor de duur van twee jaar,                 zodat zij recht heeft op een werkloosheidsuitkering.
verlengbaar met één jaar, overeenkomstig artikel 2, sub b, van
de regeling voor andere personeelsleden van de Gemeenschap.


title: Zaak T-54/11: Beroep ingesteld op 27 januari 2011 — Spanje/Commissie

text:
               12.3.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 80/33

         Beroep ingesteld op 27 januari 2011 — Spanje/Commissie
   (Zaak T-54/11)
   2011/C 80/58
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: M. Muñoz Pérez)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van beschikking C(2010) 7700 van de Commissie van 16 november 2010 tot vermindering van de bijstand uit het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (EFRO) ten behoeve van het Programa Operativo Integrado Objetivo 1 de Andalucía (geïntegreerde operationele programma doelstelling 1 van Andalusië) (2000-2006) No de CCI 2000.ES.16.1.PO.003, voor zover daarbij een financiële correctie van 100 % van de uit het EFRO gefinancierde uitgaven wordt opgelegd met betrekking tot de overeenkomsten nr. 2075/2003 en nr. 2120/2005, en

               —

               verwijzing van verweerster in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter onderbouwing van zijn beroep voert verzoeker twee middelen aan:

               1)

               schending van artikel 39, lid 3, van verordening (EG) nr. 1260/1999 van de Raad van 21 juni 1999 houdende algemene bepalingen inzake de structuurfondsen (PB L 161, blz. 1), doordat de Commissie de termijn van drie maanden om de bestreden beschikking te geven niet in acht heeft genomen, te rekenen vanaf de hoorzitting of, in voorkomend geval, vanaf de verstrekking van aanvullende informatie door de Spaanse autoriteiten;

               2)

               schending, door onjuiste toepassing, van artikel 39, lid 3, sub b, van verordening nr. 1260/1999, nu de Commissie een financiële correctie op de overeenkomsten nr. 2075/2003 en nr. 2120/2005 toepast wegens vermoede onregelmatigheden bij de procedure voor de gunning van die overeenkomsten, terwijl de toepassing van de procedure van gunning via onderhandelingen zonder bekendmaking volledig in overeenstemming was met artikel 6, lid 3, sub b en c, van richtlijn 93/36/EEG van de Raad van 14 juni 1993 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen (PB L 199, blz. 1).


title: Verzoek van het Tribunal administratif de Paris van 12 juni 1996 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen SA Laboratoires Sarget en Fonds d'intervention et de régularisation du marché du sucre (FIRS) (Zaak C-270/96)

text:
Nr . C 294/6        | NL                  Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     5 . 10 . 96
gewezen door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese           op 8 augustus 1996 , in het geding tussen SA Sucreries et
Gemeenschappen .                                                     Raffineries d'Erstein en Fonds d'intervention et de régula
                                                                     risation du marché du sucre ( FIRS ), het Hof van Justitie van
Appellanten concluderen dat het den Hove behage :                    de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
                                                                     beslissing over de navolgende vragen :
1 . de beschikking van de President van het Gerecht in zaak
    T- 18 /96 R van 4 juni 1996 te vernietigen;                      1 . Kunnen op een industriecomplex waar bieten tot witte
                                                                          suiker worden verwerkt, waar de hoger gelegen instal
2 . Stichting Certificatie Kraanverhuurbedrijf ( SCK ) uitstel            laties de bieten opnemen, deze behandelen en het
     van betaling te verlenen van de haar door de Commissie               gesuikerde sap eraan onttrekken , en de lager gelegen
     in de, in het hoofdgeding aangevochten, beschikking                  installaties de betrokken sappen en stropen, die door
     opgelegde boete tot het moment van de uitspraak van                  toevoeging van ruwe rietsuiker uit de overzeese depar
     het Gerecht op het beroep in het hoofdgeding, zonder                 tementen kunnen worden verrijkt, tot witte suiker
     dat SCK daartoe de zekerheid van een bankgarantie, dan               verwerken, deze lager gelegen installaties voor de
     wel een andere zekerheid, behoeft te stellen ;                       toekenning van steun voor de raffinage van suiker uit de
                                                                          betrokken overzeese departementen, op permanente
3 . Federatie Nederlandse Kraanverhuurbedrijven ( FNK )                   wijze als een „ technische eenheid " en een „ raffinaderij "
     uitstel van betaling te verlenen van de haar door de                 in de zin van artikel 9 van Verordening ( EEG ) nr. 1785/
     Commissie in de, in het hoofdgeding aangevochten,                    81 ( 1 ) en Verordening ( EEG ) nr . 2225/86 ( 2 ) worden
                                                                          beschouwd ?
     beschikking opgelegde boete tot het moment van de
     uitspraak van het Gerecht op het beroep in het hoofd
     geding, zonder dat FNK daartoe de zekerheid van een             2 . Indien vraag 1 ontkennend wordt beantwoord, kan een
     bankgarantie , dan wel een andere zekerheid, behoeft te              dergelijk geheel van installaties dan intermitterend en
     stellen;                                                             voor onderbroken tijdvakken als een „ technische een
                                                                          heid " en een „ raffinaderij " in de zin van deze verorde
4 . de Commissie te gelasten tot het verlenen van toegang                 ningen worden aangemerkt ?
     tot de dossiers aan SCK en FNK, ieder voor zich, in de
     zaken IV/34.179 , 34.202 en 216 , alsmede eventuele             3 . Indien vraag 2 bevestigend wordt beantwoord , moeten
     andere dossiers welke ten grondslag liggen aan Beschik              deze tijdvakken dan worden beperkt tot de tijdvakken
     king 96/55 1 /EG , daarbij mede begrepen de interne                  waarin de verwerking van ruwe rietsuiker tot witte
     Commissiedocumenten welke betrekking hebben op het                   suiker niet bijkomstig aan de verwerking van de uit
     overleg tussen de Directoraten-generaal III en IV met                 bieten getrokken stropen in de hoger gelegen installaties
     betrekking tot de Commissieprocedures tegen FNK en                   van hetzelfde industriecomplex zou worden uitge
     SCK ;                                                                voerd ?
5.   de Commissie te veroordelen in de kosten van deze
                                                                     (') PB nr . L 177 van 1 . 7 . 1981 , blz . 4 .
     procedure , inclusief de kosten van het verzoek in kort         (2 ) PB nr . L 194 van 17 . 7 . 1986 , blz . 7 .
     geding;
subsidiair :
6 . de beschikking van de President van het Gerecht in zaak
      T-18/96 R van 4 juni 1996 te vernietigen en het geschil
      terug te verwijzen naar het Gerecht voor opnieuw
      afdoening;
                                                                     Verzoek van het Tribunal administratif de Paris van 12 juni
                                                                      1996 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen SA
7 . de Commissie te veroordelen in de kosten van de
                                                                      Laboratoires Sarget en Fonds d'intervention et de régulari
      procedure , inclusief de kosten van het verzoek in kort                        sation du marché du sucre (FIRS )
      geding.
                                                                                ( Zaak C-270/96)
                                                                                ( 96/C 294/ 11 )
                                                                      Het Tribunal administratif de Paris heeft bij vonnis van
 Verzoek van het Tribunal administratif de Paris van 12 juni          12 juni 1996 , ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie
 1996 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen SA          op 8 augustus 1996 , in het geding tussen SA Laboratoires
 Sucreries et Raffineries d'Erstein en Fonds d'intervention et        Sarget en Fonds d'intervention et de régularisation du
          de régularisation du marché du sucre ( FIRS )               marché du sucre ( FIRS ), het Hof van Justitie van de
                        ( Zaak C-269/96 )                             Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
                                                                      beslissing over de navolgende vraag :
                           ( 96/C 294/ 10
 Het Tribunal administratif de Paris heeft bij vonnis van             Vallen de produkten „ Sargenor ", „ Sarvit ", „ Lysivit " en
 12 juni 1996 , ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie        „ Dynamisan ", gelet op hun samenstelling, aanbiedings
 ---pagebreak--- 5 . 10 . 96          | NL                     Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                Nr. C 294/7
vorm en functie, onder Verordening ( EEG ) nr. 1010/86 van               burgers van laatstbedoelde Lid-Staat in dezelfde situatie dat
de Raad ( ! ) betreffende de indeling van goederen onder                 recht hebben ?
hoofdstuk 30 van het gemeenschappelijk douanetarief of
onder een ander hoofdstuk ?
(') PB nr . L 94 van 9 . 4 . 1986 , blz . 9 .
                                                                         Verzoek van het Kammarrätt i Sundsvall van 6 augustus
                                                                         1996 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen
                                                                                A. Kuusijärvi en Riksförsäkringsverk
                                                                                ( Zaak C-275/96 )
                                                                                ( 96/C 294/14 )
Verzoek van de Pretura circondariale di Roma, Sezione                    Het Kammarratt i Sundsvall heeft bij beschikking van
distaccata di Tivoli, van 3 juli 1996 om een prejudiciële                6 augustus 1996 , ingekomen ter griffie van het Hof van
beslissing in de strafzaken tegen A. Nardi, A. Cipriani en               Justitie op 14 augustus 1996 , in het geding tussen A. Kuu
                            B. Terranova                                 sijarvi en Riksförsakringsverk , het Hof van Justitie van de
          ( Zaken C-271 /96, C-272/96 en C-273/96 )                      Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
                                                                         beslissing over de navolgende vragen :
                            ( 96/C 294/ 12 )
                                                                         1 . Geldt Verordening ( EEG ) nr . 1408/71 (') eigenlijk voor
De Pretura circondariale di Roma, Sezione distaccata di                       een persoon die, voordat de verordening in Zweden in
Tivoli , heeft bij beschikking van 3 juli 1996 , ingekomen ter                werking trad, uit Finland naar Zweden is gekomen en
griffie van het Hof van Justitie op 12 augustus 1996 , in de                  alhier werk heeft aanvaard, maar die toen de verorde
strafzaken tegen A. Nardi, A. Cipriani en B. Terranova, het                   ning in Zweden in werking trad , op het Zweedse
Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen preju                        grondgebied geen arbeid in loondienst meer verrichtte
diciële vragen gesteld die identiek zijn aan die in gevoegde                  en evenmin als werkloze hierheen was gekomen nadat de
zaak C-58/95 e . a . (').                                                     verordening in Zweden van toepassing werd, maar die
                                                                              hier enkel als werkloze verbleef na een eerdere periode
                                                                              van arbeid en daarvoor een Zweedse werkloosheidsuit
(') PB nr . C 119 van 13 . 5 . 1995 , blz . 6 .                               kering ontving. Met andere woorden, kan een persoon
                                                                              met zulk een achtergrond er aanspraak op maken dat hij
                                                                              of zij vanaf 1 januari 1994 ingevolge Verordening ( EEG )
                                                                              nr . 1408/71 onderworpen is aan de wetgeving in
                                                                              Zweden voor wat betreft het recht op Zweedse sociale
                                                                              zekerheidsvoordelen in de vorm van ouderschaps
                                                                              geld ?
Verzoek van de Pretura circondariale di Bolzano, Sezione                 Bij een bevestigend antwoord op deze vraag wordt ook een
distaccata di Silandro, van 2 augustus 1996 om een                       antwoord gevraagd op de volgende vragen :
prejudiciële beslissing in de strafzaken tegen H.O. Bickei en
                                U. Franz                                 2 . Moet artikel 13 , lid 2 , sub f), van Verordening ( EEG )
              ( Zaken C-274/96 en C-274/96 bis )                              nr. 1408/71 juncto artikel 10 ter van Verordening ( EEG )
                            ( 96/C 294/ 13 )
                                                                              nr. 574/72 ( 2 ) aldus worden verstaan dat het een
                                                                              Lid-Staat vrijstaat om jegens een persoon die zijn arbeid
                                                                              aldaar beëindigt, de voorwaarde te stellen van woon
De Pretura circondariale di Bolzano, Sezione distaccata di                    plaats in dat land, om onderworpen te kunnen blijven
Silandro, heeft bij beschikking van 2 augustus 1996 ,                         aan de wetgeving van dat land voor wat betreft uitkering
ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 12 augus                   bij moederschap ?
tus 1 996 , in de strafzaken tegen H.O. Bickei en U. Franz, het
Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht                 3 . Moet artikel 22 van Verordening ( EEG ) nr . 1408/71
om een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:                      aldus worden uitgelegd dat, wanneer een persoon in een
                                                                              bevoegde Staat uitkering wegens moederschap krijgt
                                                                              toegekend, onder de voorwaarden die voor het overige
Volgt uit de beginselen van non-discriminatie in de zin van                   volgens dat artikel gelden, zij het recht op die uitkering
artikel 6 , eerste alinea , van het recht van de burgers van de               behoudt bij vertrek naar een andere Lid-Staat, enkel
Unie om vrij te reizen en te verblijven in de zin van                         onder de voorwaarde dat de betrokkene voldoet aan alle
artikel 8 A, en uit de vrijheid van dienstverrichting in de zin               bepalingen van de wetgeving die de bevoegde Staat
van artikel 59 van het Verdrag, dat een burger van de Unie                    toepast, dus ook aan een in die bepalingen opgenomen
die de nationaliteit van een Lid-Staat heeft en in een andere                 woonplaatsvereiste, of moet artikel 22 aldus worden
Lid-Staat woont, recht heeft op de behandeling van een                        uitgelegd dat dit recht bestaat zolang de betrokken
strafzaak tegen hem in een andere taal , wanneer ook de                       persoon aan alle andere voorwaarden van de nationale


title: Zaak C-329/09 P: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 21 december 2011 — Iride SpA, voorheen Azienda Mediterranea Gas e Acqua SpA/Europese Commissie, A2A SpA, voorheen ASM Brescia SpA (Hogere voorziening — Staatssteun — Regeling van steun voor nutsbedrijven — Belastingvrijstellingen — Beschikking waarbij steunregeling onverenigbaar met gemeenschappelijke markt wordt verklaard — Beroep tot nietigverklaring — Ontvankelijkheid — Procesbevoegdheid — Procesbelang)

text:
               18.2.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 49/5

         Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 21 december 2011 — Iride SpA, voorheen Azienda Mediterranea Gas e Acqua SpA/Europese Commissie, A2A SpA, voorheen ASM Brescia SpA
   (Zaak C-329/09 P) (1)

   (Hogere voorziening - Staatssteun - Regeling van steun voor nutsbedrijven - Belastingvrijstellingen - Beschikking waarbij steunregeling onverenigbaar met gemeenschappelijke markt wordt verklaard - Beroep tot nietigverklaring - Ontvankelijkheid - Procesbevoegdheid - Procesbelang)
   2012/C 49/08
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Rekwirante: Iride SpA, voorheen Azienda Mediterranea Gas e Acqua SpA (vertegenwoordigers: L. Radicati di Brozolo, M. Merola en T. Ubaldi, advocaten)

      Andere partijen in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: V. Di Bucci, E. Righini en D. Grespan, gemachtigden), A2A SpA, voorheen ASM Brescia SpA

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Achtste kamer — uitgebreid) van 11 juni 2009, AMGA/Commissie (T-300/02), waarbij het Gerecht niet-ontvankelijk heeft verklaard een verzoek om nietigverklaring van de artikelen 2 en 3 van beschikking 2003/193/EG van de Commissie van 5 juni 2002 inzake de steunmaatregel betreffende belastingvrijstellingen en leningen tegen gunstige voorwaarden die Italië heeft verstrekt ten gunste van nutsbedrijven waarin de overheid een meerderheidsdeelneming heeft (PB 2003, L 77, blz. 21)

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Iride SpA wordt verwezen in de kosten van de hogere voorziening.

               3)

               De Europese Commissie wordt verwezen in de kosten van het verzoek om vervanging van gronden.

      (1)  PB C 267 van 7.11.2009.


title: Zaak C-585/13 P: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 5 maart 2015 — Europäisch-Iranische Handelsbank AG/Raad van de Europese Unie, Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, Europese Commissie (Hogere voorziening — Beperkende maatregelen ten aanzien van de Islamitische Republiek Iran ter voorkoming van nucleaire proliferatie — Bevriezing van tegoeden — Beperking van overdrachten van tegoeden — Hulp aan op een lijst geplaatste entiteiten om beperkende maatregelen te ontwijken of te overtreden)

text:
               27.4.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 138/15

         Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 5 maart 2015 — Europäisch-Iranische Handelsbank AG/Raad van de Europese Unie, Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, Europese Commissie
   (Zaak C-585/13 P) (1)

   ((Hogere voorziening - Beperkende maatregelen ten aanzien van de Islamitische Republiek Iran ter voorkoming van nucleaire proliferatie - Bevriezing van tegoeden - Beperking van overdrachten van tegoeden - Hulp aan op een lijst geplaatste entiteiten om beperkende maatregelen te ontwijken of te overtreden))
   (2015/C 138/19)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Europäisch-Iranische Handelsbank AG (vertegenwoordigers: S. Jeffrey, S. Ashley en A. Irvine, solicitors, H. Hohmann, Rechtsanwalt, D. Wyatt, QC, en R. Blakeley, barrister)

      Andere partijen in de procedure: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: F. Naert en M. Bishop, gemachtigden), Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (vertegenwoordigers: V. Kaye, gemachtigde, bijgestaan door R. Palmer, barrister), Europese Commissie

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Europäisch-Iranische Handelsbank AG wordt verwezen in haar eigen kosten alsmede in die van de Raad van de Europese Unie en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland.

      (1)  PB C 15 van 18.1.2014.


title: Zaak T-469/17: Beroep ingesteld op 28 juli 2017 — The Scotch Whisky Association/EUIPO — José Estévez (JOHN COR)

text:
               18.9.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 309/38

         Beroep ingesteld op 28 juli 2017 — The Scotch Whisky Association/EUIPO — José Estévez (JOHN COR)
   (Zaak T-469/17)
   (2017/C 309/50)
   Taal van het verzoekschrift: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: The Scotch Whisky Association (Edinburgh, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: F. Rodríguez Domínguez en J. Gracia Albero, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: José Estévez, SA (Jerez de la Frontera, Spanje)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Houder van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken merk: Uniewoordmerk „JOHN COR” — Uniemerk nr. 10 965 937

      Procedure voor het EUIPO: nietigheidsprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 31 mei 2017 in zaak R 1290/2016-2

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerde middelen

               —

               schending van de artikelen 64, lid 1, en 76, lid 1, van verordening nr. 207/2009;

               —

               schending van artikel 51, lid 1, onder a), juncto artikel 7, lid 1, onder g), van verordening nr. 207/2009;

               —

               schending van artikel 51, lid 1, onder a), juncto artikel 7, lid 1, onder j), van verordening nr. 207/2009.


title: Zaak C-596/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione (Italië) op 23 november 2016 — Enzo Di Puma/Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

text:
               27.2.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 63/14

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione (Italië) op 23 november 2016 — Enzo Di Puma/Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)
   (Zaak C-596/16)
   (2017/C 063/20)
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Corte suprema di cassazione

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Enzo Di Puma

      Verwerende partij: Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet artikel 50 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie in die zin worden uitgelegd dat wanneer onherroepelijk is vastgesteld dat de handelwijze die het strafrechtelijke feit oplevert, niet is bewezen, het dan uitgesloten is, zonder dat de nationale rechter een verdere beoordeling hoeft te verrichten, dat nog een procedure wordt ingeleid en gevoerd voor dezelfde feiten teneinde sancties op te leggen die naar de aard en zwaarte ervan als strafrechtelijk moeten worden aangemerkt?

               2)

               Moet de nationale rechter bij de beoordeling of de sancties doeltreffend, evenredig en afschrikkend zijn, teneinde vast te stellen of het in artikel 50 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie vervatte beginsel ne bis in idem is geschonden, rekening houden met de bij richtlijn 2014/57/EU (1) gestelde strafgrenzen?

      (1)  Richtlijn 2014/57/EU van het Europees Parlement en de Raad van 16 april 2014 betreffende strafrechtelijke sancties voor marktmisbruik (richtlijn marktmisbruik), PB 2014, L 173, blz. 179.


title: Zaak C-311/13: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Centrale Raad van Beroep (Nederland) op 7 juni 2013 — O. Tümer tegen Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

text:
               31.8.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 252/20

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Centrale Raad van Beroep (Nederland) op 7 juni 2013 — O. Tümer tegen Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen
   (Zaak C-311/13)
   2013/C 252/31
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Centrale Raad van Beroep

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoeker: O. Tümer

      Verweerder: Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

      Prejudiciële vraag

   Moet, mede gelet op de in artikel 137, tweede lid, van het EG-Verdrag (thans artikel 153, tweede lid, VWEU) gelegen grondslag, de Insolventierichtlijn (1), in het bijzonder de artikelen 2, 3 en 4 van deze richtlijn, zo worden uitgelegd dat daarmee onverenigbaar is een nationale regeling als artikel 3, derde lid en artikel 61 van de [Werkloosheidswet] op grond waarvan niet als werknemer wordt beschouwd de vreemdeling die onderdaan van een derde land is en die niet rechtmatig in Nederland verblijf houdt in de zin van artikel 8, onder a tot en met e en 1, van de Vreemdelingenwet 2000, ook in het geval als dat van appellant, die een insolventie-uitkering heeft aangevraagd, naar civielrecht als werknemer moet worden aangemerkt en aan de overige voorwaarden voor toekenning daarvan voldoet?

      (1)  Richtlijn 2008/94/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de bescherming van de werknemers bij insolventie van de werkgever (Gecodificeerde versie) (PB L 283, blz. 36).


title: Beroep, op 21 december 1995 ingesteld door Hamburger Stahlwerke GmbH tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Zaak T-234/95)

text:
2 . 3 . 96          I NL l                 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                               Nr . C 64/ 19
Beroep, op 21 december 1995 ingesteld door Hamburger                   1995 heeft de Bondsregering ook nog verklaard dat het
Stahlwerke GmbH tegen Commissie van de Europese                       bedrijfseconomisch slechts redelijk is om een verbintenis
                        Gemeenschappen                                niet tijdens de recessie, doch bij een goede conjunctuur te
                        ( Zaak T-234/95 )                             beëindigen en dat de beperkte kredietverhoging in 1993 —
                                                                      uitdrukkelijk met het doel, verzoekster te verkopen —
                           ( 96/C 64/37 )                             economisch de enige redelijke maatregel was die ook door
                                                                      elke particuliere ondernemer in een vergelijkbare situatie
                       (Procestaai: Duits)                            zou zijn getroffen. De Commissie is in haar beschikking niet
                                                                      op deze argumenten ingegaan .
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen             Zelfs indien er ten onrechte van wordt uitgegaan dat de
schappen is op 21 december 1995 beroep ingesteld tegen                verlenging en verhoging van het krediet in december 1993
Commissie van de Europese Gemeenschappen door Ham                    een steunmaatregel is, dan staat in elk geval vast, dat dit
burger Stahlwerke GmbH, gevestigd te Hamburg ( BRD ),                 slechts voor een klein deel kan gelden .
vertegenwoordigd door A. Löhde, advocaat te Hamburg,
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van
L. Dupong, advocaat aldaar, Rue des Bains 14a .
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage :
                                                                      Beroep, op 24 december 1995 ingesteld door A. Goldstein
— de beschikking van de Commissie van 31 oktober 1995                     tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
     inzake een steunmaatregel van de Freie und Hansestadt                                    ( Zaak T-235/95 )
     Hamburg ten behoeve van de EGKS-onderneming Ham
     burger Stahlwerke GmbH te Hamburg — SG ( 95 )                                               ( 96/C 64/38 )
     D/14318/K 2754 def. — nietig te verklaren;
                                                                                (Procestaai: Engels)
— de Commissie te verwijzen in de kosten van de proce
     dure .
                                                                      Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen
                                                                      schappen is op 24 december 1995 beroep tegen Commissie
Middelen en voornaamste argumenten                                    van de Europese Gemeenschappen ingesteld door A. Gold
                                                                      stein, vertegenwoordigd door R. St John Murphy, van het
                                                                      kantoor Merriman White, Solicitors, 3 King's Bench Walk,
Het beroep is gebaseerd op de middelen : schending van                Inner Temple, Londen.
wezenlijke vormvoorschriften wegens onjuiste beoordeling
van de feiten en schending van het recht om te worden
gehoord, schending van het EGKS-Verdrag en de op de                   Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage :
uitvoering daarvan betrekking hebbende rechtsregels, als
mede misbruik van bevoegdheid .                                       — nietig te verklaren het besluit van de Commissie van
                                                                           16 oktober 1995 waarbij deze onder meer heeft gewei
De lening ter verhoging van het krediet met 20 miljoen DM                  gerd haar besluit van 20 januari 1994 tegen de achter
in december 1992 was geen steunmaatregel . Verzoekster is                  grond van de daartoe aangevoerde feitelijke en juridische
terzake van mening dat de Freie und Hansestadt Hamburg                     argumenten te herzien overeenkomstig de beginselen
en de Hamburgische Landesbank ervan moesten uitgaan dat                    neergelegd in het Verdrag zoals uitgelegd door de
de gehele lening van de Hamburgische Landesbank aan                        arresten van het Hof van Justitie;
verzoekster bij faillissement van verzoekster zou worden
aangemerkt als in de plaats komend van eigen vermogen .               — de Commissie in de kosten van het geding te verwij
                                                                           zen .
Het standpunt van de Commissie, dat de verlenging en
verhoging van het krediet in december 1993 ook een                    Middelen en voornaamste argumenten
steunmaatregel is, omdat het gedrag van de Freie und
Hansestadt Hamburg niet zou kunnen worden vergeleken                  Op 10 augustus 1993 verzoekt Goldstein, een communau
met het gedrag van een investeerder onder normale markt              taire reumatoloog, dè Commissie krachtens artikel 3 , lid 2,
voorwaarden, is onjuist.                                              van Verordening nr. 17 om vaststelling, dat de General
                                                                      Medical Council ( GMC ), een wettelijk orgaan dat de
Anderzijds heeft de Bondsrepubliek in haar mededeling aan             uitoefening van de geneeskunde op het grondgebied van het
de Commissie van de Europese Gemeenschappen van                      Verenigd Koninkrijk regelt, inbreuk heeft gemaakt op de
1 8 augustus 1995 erop gewezen dat de dochtermaatschappij             artikelen 85 en 86 van het EEG-Verdrag. Volgens verzoe
van verzoekster in Euskirchen met een capaciteit van 80 000           kers klacht:
ton per jaar definitief buiten bedrijf is gesteld en deze sluiting
ook buiten de procedure krachtens artikel 95 van het                 — verbiedt het GMC personen met een overeenkomstig
EGKS-Verdrag op grond van het beginsel van gelijke                         Richtlijn 93/ 16/EEG van de Raad uitgereikt communau
behandeling als compensatie voor de steun in aanmerking                   tair diploma van specialist hun specialisatie in het
moet worden genomen . In haar mededeling van 7 februari                    artsenregister te laten vermelden;


title: Zaak C-463/08: Beroep ingesteld op 27 oktober 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk Spanje

text:
               20.12.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 327/20

         Beroep ingesteld op 27 oktober 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk Spanje
   (Zaak C-463/08)
   (2008/C 327/33)
   Procestaal: Spaans
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: H. Støvlbæk en M.A. Rabanal Suárez, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk Spanje
   Conclusies

               —

               vaststellen dat het Koninkrijk Spanje, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2005/36/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties, althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               het Koninkrijk Spanje verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De termijn voor omzetting van richtlijn 2005/36/EG in nationaal recht is op 20 oktober 2007 verstreken.

      (1)  PB L 225, blz. 22.


title: Zaak T-279/11: Arrest van het Gerecht van 29 november 2016 — T & L Sugars en Sidul Açúcares/Commissie [„Niet-contractuele aansprakelijkheid — Landbouw — Suiker — Buitengewone maatregelen — Voorziening van de markt van de Unie — Verkoopseizoen 2010/2011 — Rechtsregel die ertoe strekt rechten toe te kennen aan particulieren — Voldoende gekwalificeerde schending — Verordening (EG) nr. 1234/2007 — Non-discriminatiebeginsel — Evenredigheid — Gewettigd vertrouwen — Zorgvuldigheidsplicht en beginsel van behoorlijk bestuur”]

text:
               23.1.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 22/19

         Arrest van het Gerecht van 29 november 2016 — T & L Sugars en Sidul Açúcares/Commissie
   (Zaak T-279/11) (1)

   ([„Niet-contractuele aansprakelijkheid - Landbouw - Suiker - Buitengewone maatregelen - Voorziening van de markt van de Unie - Verkoopseizoen 2010/2011 - Rechtsregel die ertoe strekt rechten toe te kennen aan particulieren - Voldoende gekwalificeerde schending - Verordening (EG) nr. 1234/2007 - Non-discriminatiebeginsel - Evenredigheid - Gewettigd vertrouwen - Zorgvuldigheidsplicht en beginsel van behoorlijk bestuur”])
   (2017/C 022/25)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: T & L Sugars Ltd (Londen, Verenigd Koninkrijk), Sidul Açúcares, Unipessoal Lda (Santa Iria de Azóia, Portugal) (vertegenwoordigers: aanvankelijk D. Waelbroeck, advocaat, en D. Slater, solicitor, vervolgens D. Waelbroeck)

      Interveniëntes aan de zijde van verzoekende partijen: DAI — Sociedade de Desenvolvimento Agro-Industrial, SA (Coruche, Portugal) (vertegenwoordiger: M. Mendes Pereira, advocaat), RAR — Refinarias de Açúcar Reunidas, SA (Porto, Portugal) (vertegenwoordiger: M. Mendes Pereira) en SFIR Società Fondiaria Industriale Romagnola SpA (Cesena, Italië) en SFIR Raffineria di Brindisi SpA (Cesena) (vertegenwoordigers: P. Buccarelli en M. Todino, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk A. Demeneix, P. Rossi en N. Donnelly, vervolgens P. Rossi en P. Ondrůšek, gemachtigden)

      Interveniënten aan de zijde van verwerende partij: Franse Republiek (vertegenwoordigers: G. de Bergues, D. Colas en C. Candat, gemachtigden), Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: E. Sitbon en A. Westerhof Löfflerová, gemachtigden) en Comité européen des fabricants de sucre (CEFS) (Brussel, België) (vertegenwoordiger: C. Pitschas, advocaat)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 268 VWEU om vergoeding van de schade die verzoeksters stellen te hebben geleden, enerzijds, ten gevolge van de vaststelling van verordening (EU) nr. 222/2011 van de Commissie van 3 maart 2011 tot vaststelling van buitengewone maatregelen inzake het tegen verlaagde overschotheffing op de markt van de Unie brengen van buiten het quotum geproduceerde suiker en isoglucose in het verkoopseizoen 2010/2011 (PB 2011, L 60, blz. 6), van uitvoeringsverordening (EU) nr. 293/2011 van de Commissie van 23 maart 2011 tot vaststelling van de toewijzingscoëfficiënt, tot afwijzing van verdere aanvragen en tot sluiting van de periode voor de indiening van aanvragen voor beschikbare hoeveelheden buiten het quotum geproduceerde suiker die tegen verlaagde overschotheffing op de markt van de Unie moeten worden verkocht (PB 2011, L 79, blz. 8), van uitvoeringsverordening (EU) nr. 302/2011 van de Commissie van 28 maart 2011 tot opening, voor het verkoopseizoen 2010/2011, van een buitengewoon tariefcontingent voor de invoer van bepaalde hoeveelheden suiker (PB 2011, L 81, blz. 8) en van uitvoeringsverordening (EU) nr. 393/2011 van de Commissie van 19 april 2011 houdende vaststelling van de toewijzingscoëfficiënt voor de afgifte van invoercertificaten die in de periode van 1 tot en met 7 april 2011 zijn aangevraagd voor suikerproducten in het kader van bepaalde tariefcontingenten en houdende schorsing van de indiening van de certificaataanvragen (PB 2011, L 104, blz. 39) en, anderzijds, ten gevolge van de weigering van de Commissie om de maatregelen te nemen die nodig zijn om de voorziening met ruwe rietsuiker te herstellen.

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               T & L Sugars Ltd en Sidul Açúcares, Unipessoal Lda, enerzijds, en de Europese Commissie, anderzijds, dragen hun eigen kosten in verband met de exceptie van niet-ontvankelijkheid die heeft geleid tot het arrest van 6 juni 2013, T & L Sugars en Sidul Açúcares/Commissie (T-279/11, EU:T:2013:299).

               3)

               T & L Sugars en Sidul Açúcares dragen behalve hun eigen kosten ook die van de Commissie met betrekking tot de gegrondheid van het beroep.

               4)

               De Franse Republiek en de Raad van de Europese Unie dragen hun eigen kosten, met inbegrip van die welke betrekking hebben op de exceptie van niet-ontvankelijkheid die heeft geleid tot het arrest van 6 juni 2013, T & L Sugars en Sidul Açúcares/Commissie (T-279/11, EU:T:2013:299).

               5)

               DAI — Sociedade de Desenvolvimento Agro-Industrial, SA, RAR — Refinarias de Açùcar Reunidas, SA, SFIR — Società Fondiaria Industriale Romagnola SpA, SFIR Raffineria di Brindisi SpA en het Comité européen des fabricants de sucre (CEFS) dragen hun eigen kosten.

      (1)  PB C 232 van 6.8.2011.


title: Zaak C-629/10: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) op 24 december 2010 — TUI Travel plc, British Airways plc, easyJet Airline Co. Ltd, International Air Transport Association, The Queen/Civil Aviation Authority

text:
               19.3.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 89/10

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) op 24 december 2010 — TUI Travel plc, British Airways plc, easyJet Airline Co. Ltd, International Air Transport Association, The Queen/Civil Aviation Authority
   (Zaak C-629/10)
   2011/C 89/18
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: TUI Travel plc, British Airways plc, easyJet Airline Co. Ltd, International Air Transport Association

      Verwerende partij: Civil Aviation Authority

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moeten de artikelen 5 tot en met 7 van verordening (EG) nr. 261/2004 (1) aldus worden uitgelegd dat zij ertoe verplichten dat de in artikel 7 voorziene compensatie wordt betaald aan passagiers van wie de vluchten zijn vertraagd in de zin van artikel 6, en zo ja, in welke omstandigheden?

               2)

               Indien het antwoord op de eerste vraag ontkennend luidt, zijn dan de artikelen 5 tot en met 7 van verordening (EG) nr. 261/2004 (gedeeltelijk) ongeldig vanwege schending van het beginsel van gelijke behandeling?

               3)

               Indien het antwoord op de eerste vraag bevestigend luidt, zijn dan de artikelen 5 tot en met 7 van verordening (EG) nr. 261/2004 (gedeeltelijk) ongeldig vanwege (a) onverenigbaarheid met het Verdrag van Montreal; (b) schending van het evenredigheidsbeginsel; en/of (c) schending van het rechtszekerheidsbeginsel?

               4)

               Indien het antwoord op de eerste vraag bevestigend en het antwoord op de derde vraag ontkennend luidt, welke grenzen moeten dan eventueel worden gesteld aan de werking in de tijd van het arrest van het Hof in de onderhavige zaak?

               5)

               Indien het antwoord op de eerste vraag ontkennend luidt, welke werking moet dan eventueel worden gegeven aan het arrest Sturgeon tussen 19 november 2009 en de datum van het arrest van Hof in de onderhavige zaak?

      (1)  Verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (Voor de EER relevante tekst) — Verklaring van de Commissie
   PB L 46, blz. 1.


title: Gevoegde zaken C-465/09 P tot en met C-470/09 P: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 9 juni 2011 — Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya (C-465/09 P en C-468/09 P), Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava (C-466/09 P en C-469/09 P), Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa (C-467/09 P en C-470/09 P)/Europese Commissie, Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco, Comunidad Autónoma de la Rioja, Confederación Empresarial Vasca (Confebask) (Hogere voorziening — Staatssteun — Beroep tot nietigverklaring — Beslissing tot opening van formele onderzoeksprocedure als bedoeld in artikel 88, lid 2, EG — Daarop volgende eindbeslissingen tot vaststelling van onverenigbaarheid met gemeenschappelijke markt van steunregeling die Spanje in 1993 heeft ten uitvoer gelegd ten gunste van bepaalde recentelijk opgerichte ondernemingen in de provincies Álava, Vizcaya en Guipúzcoa — Vrijstelling van vennootschapsbelasting — Aanhangigheid — Begrip „goedgekeurde steun” — Gewettigd vertrouwen — Naleving van redelijke termijn — Ontbreken van kennisgeving)

text:
               30.7.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 226/5

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 9 juni 2011 — Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya (C-465/09 P en C-468/09 P), Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava (C-466/09 P en C-469/09 P), Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa (C-467/09 P en C-470/09 P)/Europese Commissie, Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco, Comunidad Autónoma de la Rioja, Confederación Empresarial Vasca (Confebask)
   (Gevoegde zaken C-465/09 P tot en met C-470/09 P) (1)

   (Hogere voorziening - Staatssteun - Beroep tot nietigverklaring - Beslissing tot opening van formele onderzoeksprocedure als bedoeld in artikel 88, lid 2, EG - Daarop volgende eindbeslissingen tot vaststelling van onverenigbaarheid met gemeenschappelijke markt van steunregeling die Spanje in 1993 heeft ten uitvoer gelegd ten gunste van bepaalde recentelijk opgerichte ondernemingen in de provincies Álava, Vizcaya en Guipúzcoa - Vrijstelling van vennootschapsbelasting - Aanhangigheid - Begrip „goedgekeurde steun” - Gewettigd vertrouwen - Naleving van redelijke termijn - Ontbreken van kennisgeving)
   2011/C 226/07
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Rekwiranten: Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya (C-465/09 P en C-468/09 P), Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava (C-466/09 P en C-469/09 P), Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa (C-467/09 P en C-470/09 P) (vertegenwoordigers: I. Sáenz-Cortabarría Fernández en M. Morales Isasi, abogados)

      Andere partijen in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: F. Castillo de la Torre en C. Urraca Caviedes, gemachtigde), Comunidad autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco (vertegenwoordigers: I. Sáenz-Cortabarría Fernández en M. Morales Isasi, abogados), Comunidad autónoma de La Rioja (vertegenwoordigers: J. Criado Gámez en M. Martínez Aguirre, abogados), Confederación Empresarial Vasca (Confebask)

      Interveniënte aan de zijde van de verzoekende partijen: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: N. Díaz Abad)

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vijfde kamer — uitgebreid) van 9 september 2009, Diputación Foral de Álava e.a./Commissie (T-30/01 tot en met T-32/01 en T-86/02 tot en met T-88/02), waarbij het Gerecht in de zaken T-30/01 tot en met T-32/01 heeft besloten dat niet meer hoefde te worden beslist op een beroep tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 28 november 2000 tot inleiding van de procedure van artikel 88, lid 2, EG met betrekking tot de belastingvoordelen die bij door de Diputación Foral de Álava, de Diputación Foral de Guipúzcoa en de Diputación Foral de Vizcaya vastgestelde bepalingen zijn verleend in de vorm van een vrijstelling van de vennootschapsbelasting ten gunste van bepaalde recentelijk opgerichte ondernemingen, en in de zaken T-86/02 tot en met T-88/02 een beroep tot nietigverklaring heeft verworpen van beschikkingen 2003/28/EG, 2003/86/EG en 2003/192/EG van de Commissie van 20 december 2001 betreffende een door Spanje in 1993 ten uitvoer gelegde steunregeling ten gunste van bepaalde recentelijk opgerichte ondernemingen in Álava (T-86/02), Vizcaya (T-87/02) en Guipúzcoa (T-88/02) (PB 2003, L 17, blz. 20, PB 2003, L 40, blz. 11, respectievelijk PB 2003, L 77, blz. 1), in de vorm van een vrijstelling van de vennootschapsbelasting

      Dictum

               1)

               De hogere voorzieningen worden afgewezen.

               2)

               Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya, Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava, Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa en de Comunidad autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco worden voor gelijke delen verwezen in de kosten van de onderhavige hogere voorzieningen.

               3)

               Het Koninkrijk Spanje zal zijn eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 37 van 13.2.2011.