title: Zaak C-249/00: Beroep, op 22 juni 2000 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Republiek

text:
C 247/22                NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       26.8.2000
van de Eerste Richtlijn (89/104/EEG) (1) van de Raad van                   (e)    moet de vergoeding worden gerelateerd aan het
21 december 1988 betreffende de aanpassing van het merken-                        potentiële bereik aan luisteraars of kijkers, of aan
recht der lidstaten beroept, moet aantonen en in voorkomend                       het werkelijke aantal luisteraars of kijkers, dan
geval bewijzen, dat de door hem verkochte waren voordien                          wel deels aan eerstbedoeld bereik en deels aan
reeds voor het eerst door de merkhouder zelf en met zijn                          laatstbedoeld bereik, en in dit laatste geval: in welke
toestemming in de Europese Economische Ruimte in de handel                        verhouding?
zijn gebracht?
                                                                     (III) Indien het antwoord op vraag (I) ontkennend luidt,
                                                                           betekent dit dan dat de lidstaten volledig vrij zijn in het
(1) PB L 40, blz. 1.
                                                                           vaststellen van de maatstaven waarnaar de hoogte van de
                                                                           billijke vergoeding moet worden vastgesteld? Of kent die
                                                                           vrijheid bepaalde grenzen, en zo ja, welke zijn die
                                                                           grenzen?
                                                                     (1) PB 1992 L 346, blz. 61.
Verzoek van de Hoge Raad der Nederlanden van 9 juni
2000 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen
de Stichting ter Exploitatie van Naburige Rechten SENA
    en de Stichting Nederlandse Omroep Stichting (NOS)
                         (Zaak C-245/00)
                                                                     Beroep, op 22 juni 2000 ingesteld door Commissie van
                         (2000/C 247/30)                             de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Republiek
De Hoge Raad der Nederlanden heeft bij arrest van 9 juni                                      (Zaak C-249/00)
2000, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 19 juni
2000, in het geding tussen de Stichting ter Exploitatie van
Naburige Rechten SENA en de Stichting Nederlandse Omroep                                       (2000/C 247/31)
Stichting (NOS), het Hof van Justitie van de Europese Gemeen-
schappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de
                                                                     Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
navolgende vragen:
                                                                     op 22 juni 2000 beroep ingesteld tegen Helleense Republiek
                                                                     door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-
(I)   Is het in art. 8 lid 2 van Richtlijn 92/100/EEG van
                                                                     woordigd door M. Patakia, lid van haar juridische dienst,
      de Raad van 19 november 1992 (1) [betreffende het
                                                                     en E. Traversa, juridisch adviseur bij haar juridische dienst,
      verhuurrecht, het uitleenrecht en bepaalde naburige rech-
                                                                     domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de la
      ten op het gebied van intellectuele eigendom] gebezigde
                                                                     Cruz, lid van haar juridische dienst, Centre Wagner, Kirchberg.
      begrip „billijke vergoeding” een communautair begrip dat
      in alle lidstaten van de Europese Gemeenschap op
      dezelfde wijze moet worden uitgelegd en toegepast?             Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
(II) Zo ja:                                                          —     vast te stellen dat de Helleense Republiek, door de
                                                                           toepassing van een verlaagd belastingtarief bij de aankoop
      (a)  naar welke maatstaven dient de hoogte van de                    van een met vreemde valuta betaalde onroerende zaak in
           billijke vergoeding te worden vastgesteld?                      Griekenland voor te behouden aan Griekse onderdanen,
                                                                           de krachtens de artikelen 12, 39, 43 en 56 EG-Verdrag
      (b) dient aansluiting te worden gezocht bij de hoogte                op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;
           van vergoedingen die vóór de inwerkingtreding van
           de Richtlijn in de desbetreffende lidstaat tussen de      —     de Helleense Republiek in de kosten te verwijzen.
           betrokken organisaties overeengekomen of gebrui-
           kelijk waren?
                                                                     Middelen en voornaamste argumenten
      (c)  moet of mag rekening worden gehouden met bij de
           totstandkoming van de nationale wet ter implemen-
           tatie van de Richtlijn bij belanghebbenden ten            Volgens de Commissie houden de bepalingen van wet
           aanzien van de hoogte van de vergoeding gewekte           nr. 1521/1950, zoals gewijzigd bij wet nr. 2459/1997, die
           verwachtingen?                                            uitsluitend voor Griekse onderdanen voorzien in een verlaagd
                                                                     belastingtarief, een discriminatie op grond van nationaliteit in,
      (d) dient aansluiting te worden gezocht bij de hoogte          die in strijd is met de artikelen 12, 39, en 43 EG (ex artikelen 6,
           van vergoedingen die op grond van muziekauteurs-          48 en 52 van het Verdrag). Zij respecteert het recht van de
           recht worden betaald ter zake van uitzendingen            Griekse staat om de belasting geheven ter zake van de
           door omroeporganisaties?                                  overdracht van onroerende zaken naar eigen goeddunken in
 ---pagebreak--- 26.8.2000             NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       C 247/23
te richten, doch niettemin behelst de betrokken regeling haar        „Legt verordening nr. 2200/96 (1) (en legde verordening
inziens een met de verdragsbepalingen op het gebied van het          nr. 1035/72 (2) toen deze nog in werking was) een wettelijke
vrij kapitaalverkeer strijdige discriminatie (artikel 56 EG, ex      verplichting op aan personen die binnen de Gemeenschap een
artikel 73 B).                                                       bepaalde fruit- of groentesoort verhandelen, om te voldoen
                                                                     aan de eisen met betrekking tot de naam van de variëteit, zoals
                                                                     vastgelegd in een voor de desbetreffende fruit- of groentesoort
                                                                     geldende kwaliteitsnorm, welke verplichting door een natio-
                                                                     nale rechter moet worden gehandhaafd in een civiele procedure
                                                                     die is ingeleid door een persoon die binnen de Gemeenschap
                                                                     een belangrijk teler van de betrokken fruit- of groentesoort is?”
Verzoek van de gemengde Raad van Beroep van de Orde
der dierenartsen met het Frans als voertaal van 10 juni              (1) van verordening (EG) nr. 2200/96 van de Raad van 28 oktober
2000 om een prejudiciële beslissing in de zaak J.-M. Van-                1996 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in
                                                                         de sector groenten en fruit (PB L 297 van 21.11.1996, blz. 1).
                            deweerd
                                                                     (2) PB L 118 van 20.5.1972, blz. 1.
                       (Zaak C-252/00)
                       (2000/C 247/32)
De gemengde Raad van Beroep van de Orde der dierenartsen
met het Frans als voertaal heeft bij beschikking van 10 juni
2000, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 26 juni
2000, in de zaak J.-M. Vandeweerd, het Hof van Justitie van de
Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële                 Verzoek van het Tribunale di Trento — Sezione Stralcio
beslissing over de navolgende vraag:                                 — van 6 juni 2000 om een prejudiciële beslissing in het
                                                                     geding tussen Grundig Italiana SpA en Ministerie van
                                                                                Financiën
„Moet artikel 85 EEG-Verdrag aldus worden uitgelegd, dat het
zich verzet tegen het door de Hoge Raad van de Orde der
dierenartsen in de Code der plichtenleer van 1983 vastgestelde                                 (Zaak C-255/00)
reclameverbod, met name wanneer volgens die Code een
dierenarts geen objectieve informatie mag verstrekken over
een door hem uitgebaat centrum voor kunstmatige inseminatie                                    (2000/C 247/34)
van paarden?”
                                                                     Het Tribunale di Trento — Sezione Stralcio — heeft bij
                                                                     beschikking van 6 juni 2000, ingekomen ter griffie van het
                                                                     Hof van Justitie op 26 juni 2000, in het geding tussen Grundig
                                                                     Italiana SpA en Ministerie van Financiën, het Hof van Justitie
                                                                     van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudicië-
                                                                     le beslissing over de navolgende vraag:
Verzoek van de Court of Appeal (England & Wales) (Civil
Division) van 14 juni 2000 om een prejudiciële beslissing            „Is met het gemeenschapsrecht, en meer in het bijzonder met
in de gedingen tussen 1) Antonio Muñoz y Cia SA en 2)               het doeltreffendheidsbeginsel (zaak C-343/96, Dilexport; zaak
Superior Fruiticola SA enerzijds en 1) Frumar Ltd en 2)              C-260/96, Spac; zaak C-231/96, Edis; zaak C-228/96, Aprile;
        Redbridge Produce Marketing Ltd anderzijds                   zaak C-261/95, Palmisani) verenigbaar, een nationale bepaling
                                                                     (artikel 29, lid 1, laatste volzin, van wet 428/1990 van 29 de-
                       (Zaak C-253/00)                               cember 1990) die voorziet in een opschortende termijn
                                                                     van 90 dagen binnen welke de houder van een recht op
                                                                     terugvordering van het naar gemeenschapsrecht onverschul-
                       (2000/C 247/33)                               digd betaalde, welk recht verband houdt met betalingen vóór
                                                                     de inwerkingtreding van bedoeld voorschrift, terzake een
De Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) heeft          rechtsvordering moet instellen, ter voorkoming van het ver-
bij beschikking van 14 juni 2000, ingekomen ter griffie van          strijken van de driejarige vervaltermijn die met terugwerkende
het Hof van Justitie op 26 juni 2000, in de gedingen tussen 1)       kracht in de plaats is gekomen van de voordien geldende
Antonio Muñoz y Cia SA en 2) Superior Fruiticola SA enerzijds       vijfjarige verjaringstermijn?”
en 1) Frumar Ltd en 2) Redbridge Produce Marketing Ltd
anderzijds, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschap-
pen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende
vraag:


title: Zaak C-427/11: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 28 februari 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Ireland — Ierland) — Margaret Kenny e.a./Minister for Justice, Equality and Law Reform e.a. (Artikel 141 EG — Richtlijn 75/117/EEG — Gelijke beloning voor mannelijke en vrouwelijke werknemers — Indirecte discriminatie — Objectieve rechtvaardiging — Voorwaarden)

text:
               20.4.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 114/13

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 28 februari 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Ireland — Ierland) — Margaret Kenny e.a./Minister for Justice, Equality and Law Reform e.a.
   (Zaak C-427/11) (1)

   (Artikel 141 EG - Richtlijn 75/117/EEG - Gelijke beloning voor mannelijke en vrouwelijke werknemers - Indirecte discriminatie - Objectieve rechtvaardiging - Voorwaarden)
   2013/C 114/18
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   High Court of Ireland

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Margaret Kenny, Patricia Quinn, Nuala Condon, Eileen Norton, Ursula Ennis, Loretta Barrett, Joan Healy, Kathleen Coyne, Sharon Fitzpatrick, Breda Fitzpatrick, Sandra Hennelly, Marian Troy, Antoinette Fitzpatrick, Helena Gatley

      Verwerende partijen: Minister for Justice, Equality and Law Reform, Minister for Finance, Commissioner of An Garda Síochána

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — High Court of Ireland — Uitlegging van artikel 157 VWEU en van richtlijn 75/117/EEG van de Raad van 10 februari 1975 betreffende het nader tot elkaar brengen van de wetgevingen der lidstaten inzake de toepassing van het beginsel van gelijke beloning voor mannelijke en vrouwelijke werknemers (PB L 45, blz. 19) [vervangen door richtlijn 2006/54/EG] — Begrip „objectieve rechtvaardiging” in het kader van een kennelijke indirecte discriminatie tussen mannelijke en vrouwelijke werknemers in overheidsdienst — Criteria

      Dictum

   Artikel 141 EG en richtlijn 75/117/EEG van de Raad van 10 februari 1975 betreffende het nader tot elkaar brengen van de wetgevingen der lidstaten inzake de toepassing van het beginsel van gelijke beloning voor mannelijke en vrouwelijke werknemers, moeten aldus worden uitgelegd dat:

               —

               werknemers gelijke arbeid of arbeid waaraan gelijke waarde wordt toegekend, verrichten indien zij, gelet op een reeks van factoren zoals de aard van het werk, de opleidingsvereisten en de arbeidsomstandigheden, kunnen worden geacht zich in een vergelijkbare situatie te bevinden, hetgeen ter beoordeling van de nationale rechter staat;

               —

               in geval van een indirecte loondiscriminatie de werkgever een objectieve rechtvaardiging moet geven aangaande het geconstateerde verschil in beloning tussen de werknemers die zich gediscrimineerd achten en de referentiepersonen;

               —

               de rechtvaardiging door de werkgever van het verschil in beloning dat op discriminatie op grond van geslacht lijkt te wijzen, betrekking moet hebben op de referentiepersonen op wie de nationale rechterlijke instantie zich heeft gebaseerd om bedoeld verschil vast te stellen, vanwege het feit dat de situatie van die personen wordt gekenmerkt door aannemelijke statistische gegevens die betrekking hebben op een voldoende groot aantal personen, waarin geen zuiver toevallige of conjuncturele verschijnselen tot uitdrukking komen, en die in het algemeen significant lijken;

               —

               het belang van goede arbeidsverhoudingen door de nationale rechter in aanmerking kan worden genomen als een van de factoren op basis waarvan hij kan nagaan of de verschillen in beloning tussen twee groepen werknemers het gevolg zijn van objectieve factoren die niets van doen hebben met discriminatie op grond van geslacht en in overeenstemming zijn met het evenredigheidsbeginsel.

      (1)  PB C 311 van 22.10.2011.


title: Zaak T-464/15: Beschikking van het Gerecht van 14 september 2016 — Othman/Raad

text:
               7.11.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 410/33

         Beschikking van het Gerecht van 14 september 2016 — Othman/Raad
   (Zaak T-464/15) (1)

   (2016/C 410/50)
   Procestaal: Frans
   De president van de Zevende kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 337 van 12.10.2015.


title: Zaak C-489/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Landgericht Berlin (Duitsland) op 17 september 2015 — CTL Logistics GmbH/DB Netz AG

text:
               7.12.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 406/17

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Landgericht Berlin (Duitsland) op 17 september 2015 — CTL Logistics GmbH/DB Netz AG
   (Zaak C-489/15)
   (2015/C 406/18)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Landgericht Berlin

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: CTL Logistics GmbH

      Verwerende partij: DB Netz AG

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moeten de Unierechtelijke bepalingen, met name artikel 30, lid 1, eerste volzin, lid 2, lid 3, lid 5, eerste alinea, en lid 6, van richtlijn 2001/14/EG (1), aldus worden uitgelegd dat rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur die in een kaderovereenkomst tussen een infrastructuurbeheerder en een aanvrager overeengekomen of vastgesteld zijn, uitsluitend kunnen worden teruggevorderd via de procedures die bij de nationale toezichthoudende instantie kunnen worden ingesteld en van de overeenkomstige gerechtelijke procedures waarin de betreffende besluiten van die instantie zijn gecontroleerd?

               2)

               Moeten de Unierechtelijke bepalingen, met name artikel 30, lid 1, eerste volzin, lid 2, lid 3, lid 5, eerste alinea, en lid 6, van richtlijn 2001/14/EG, aldus worden uitgelegd dat rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur die in een kaderovereenkomst tussen een infrastructuurbeheerder en een aanvrager overeengekomen of vastgesteld zijn, uitsluitend kunnen worden teruggevorderd indien het geschil over die rechten voorafgaandelijk is voorgelegd aan de nationale toezichthoudende instantie?

               3)

               Is een civielrechtelijke toetsing van de billijkheid van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur op grond van een nationale civielrechtelijke norm die rechterlijke instanties de bevoegdheid verleent om te toetsen of de eenzijdig door een partij vastgestelde prestatie billijk is, en om in voorkomend geval zelf de prestatie naar billijkheid vast te stellen, verenigbaar met de voorschriften van het Unierecht die de infrastructuurbeheerder ertoe verplichten te voldoen aan algemene vereisten voor de vaststelling van die rechten, zoals het vereiste van kostendekking (artikel 6, lid 1, van richtlijn 2001/14/EG) en criteria inzake de draagkracht van de markt (artikel 8, lid 1, van richtlijn 2001/14/EG)?

               4)

               Indien de derde vraag bevestigend wordt beantwoord, moet de civiele rechter bij de uitoefening van zijn discretionaire bevoegdheid criteria van richtlijn 2001/14/EG over de vaststelling van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur in acht nemen, en, zo ja, welke?

               5)

               Is de civielrechtelijke toetsing van de billijkheid van rechten op grond van de in de derde vraag vermelde norm verenigbaar met het Unierecht voor zover de civiele rechterlijke instanties bij de vaststelling van het bedrag van deze rechten afwijken van de algemene beginselen die de beheerder van de spoorweginfrastructuur ten aanzien van die rechten toepast, en van de bedragen die hij ter zake hanteert, hoewel die beheerder krachtens het Unierecht verplicht is om alle toegangsgerechtigden zonder enige vorm van discriminatie gelijk te behandelen (artikel 4, lid 5, van richtlijn 2001/14/EG)?

               6)

               Is de civielrechtelijke toetsing van de billijkheid van rechten die een infrastructuurbeheerder in rekening brengt, verenigbaar met het Unierecht, voor zover dit recht ervan uitgaat dat de toezichthoudende instantie bevoegd is voor de beslechting van geschillen tussen die beheerder en de toegangsgerechtigden over de rechten voor het gebruik van de spoorweginfrastructuur of over de hoogte of de structuur van de gebruiksrechten die de toegangsgerechtigde moet of zou moeten betalen (artikel 30, lid 5, derde alinea, van richtlijn 2001/14/EG), en voor zover die instantie de uniforme toepassing van het spoorwegrecht niet meer zou kunnen waarborgen doordat het aantal geschillen dat bij verschillende civiele rechterlijke instanties aanhangig wordt gemaakt, hoog zou kunnen oplopen (artikel 30, lid 3, van richtlijn 2001/14/EG)?

               7)

               Is het met het Unierecht, met name met artikel 4, lid 1, van richtlijn 2001/14/EG, verenigbaar dat alle rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur die de beheerders van die infrastructuur in rekening brengen, krachtens nationale bepalingen uitsluitend mogen worden berekend op basis van de directe kosten?

      (1)  Richtlijn 2001/14/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2001 inzake de toewijzing van spoorweginfrastructuurcapaciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van spoorweginfrastructuur alsmede inzake veiligheidscertificering (PB L 75, blz. 29).


title: Zaak C-269/15: Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 26 oktober 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hof van Cassatie — België) — Rijksdienst voor Pensioenen/Willem Hoogstad [Prejudiciële verwijzing — Sociale zekerheid — Verordening (EEG) nr. 1408/71 — Artikel 4 — Materiële werkingssfeer — Inhoudingen op de wettelijke ouderdomspensioenen en op ieder ander aanvullend voordeel — Artikel 13 — Vaststelling van de toepasselijke wetgeving — Woonplaats in andere lidstaat]

text:
               9.1.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 6/17

         Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 26 oktober 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hof van Cassatie — België) — Rijksdienst voor Pensioenen/Willem Hoogstad
   (Zaak C-269/15) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Sociale zekerheid - Verordening (EEG) nr. 1408/71 - Artikel 4 - Materiële werkingssfeer - Inhoudingen op de wettelijke ouderdomspensioenen en op ieder ander aanvullend voordeel - Artikel 13 - Vaststelling van de toepasselijke wetgeving - Woonplaats in andere lidstaat])
   (2017/C 006/21)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Hof van Cassatie

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Rijksdienst voor Pensioenen

      Verwerende partij: Willem Hoogstad

      in tegenwoordigheid van: Rijksinstituut voor ziekte- en invaliditeitsverzekering

      Dictum

   Artikel 13, lid 1, van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, in de versie zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening (EG) nr. 118/97 van de Raad van 2 december 1996, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1606/98 van de Raad van 29 juni 1998, verzet zich tegen een nationale regeling als die welke aan de orde is in het hoofdgeding, volgens welke bijdragen die rechtstreeks en in voldoende relevante mate samenhangen met de wetten die de in artikel 4 van verordening nr. 1408/71, zoals gewijzigd, genoemde takken van sociale zekerheid regelen, worden ingehouden op prestaties van aanvullende pensioenstelsels, zelfs wanneer de begunstigde van deze aanvullende pensioenen niet in de betrokken lidstaat woont en hij krachtens artikel 13, lid 2, onder f), van diezelfde verordening, zoals gewijzigd, onderworpen is aan de sociale wetgeving van de lidstaat waar hij woont.

      (1)  PB C 311 van 21.9.2015.


title: Zaak C-334/04: Beroep, op 30 juli 2004 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Republiek

text:
               25.9.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 239/8

         Beroep, op 30 juli 2004 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Republiek
   (Zaak C-334/04)
   (2004/C 239/14)
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 30 juli 2004 beroep ingesteld tegen Helleense Republiek door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door M. Patakia en M. van Beek, leden van haar juridische dienst.
   Verzoekster concludeert dat het Hof behage:
   vast te stellen dat de Helleense Republiek,

               door als speciale beschermingszones gebieden aan te wijzen die naar aantal en totale oppervlakte duidelijk kleiner zijn dan het aantal en de totale oppervlakte van de gebieden die voldoen aan de voorwaarden om te worden aangewezen als speciale beschermingszones in de zin van artikel 4 van de richtlijn,

               door speciale beschermingszones aan te wijzen waarvan de oppervlakte duidelijk kleiner is dan de oppervlakte van de overeenkomstige gebieden in IBA 2000 die voldoen aan de voorwaarden om te worden aangewezen als speciale beschermingszones,

               door geen speciale beschermingszones aan te wijzen voor verschillende soorten vogels die in bijlage I bij richtlijn 79/409 zijn vermeld, of door als speciale beschermingszones gebieden aan te wijzen waar de betrokken soorten onvoldoende zijn vertegenwoordigd,

               door geen speciale beschermingszones aan te wijzen voor verschillende soorten trekvogels of door als speciale beschermingszones gebieden aan te wijzen waar de betrokken soorten onvoldoende zijn vertegenwoordigd,

         de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 4, leden 1 en 2, van richtlijn 79/409 van de Raad van 2 april 1979 inzake het behoud van de vogelstand.
   Middelen en voornaamste argumenten
   Volgens vaste rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen brengt artikel 4, leden 1 en 2, van Richtlijn 79/409 EEG inzake het behoud van de vogelstand, voor de lidstaten de verplichting mee om voor speciale beschermingszones een bijzondere regeling vast te stellen die voornamelijk het voortbestaan en de voortplanting van de in bijlage I bij de richtlijn genoemde soorten verzekert.
   Volgens de rechtspraak, maar ook volgens de Commissie, wordt de lijst „Belangrijke Vogelgebieden” (Important Bird Areas – IBA) beschouwd als een geldige wetenschappelijke referentiebasis.
   Volgens die lijst moeten 186 zones in Griekenland als speciale beschermingszones worden aangemerkt.
   Op het moment van het instellen van het beroep had Griekenland slechts 151 speciale beschermingszones aangewezen, en dan nog met een kleinere oppervlakte dan bedoeld in IBA 2000.
   De Commissie concludeert dat die speciale beschermingszones niet zijn vastgesteld op grond van ornithologische criteria, zoals artikel 4 van de richtlijn bepaalt.
   Het Griekse nationale grondgebied is van groot ornithologisch belang voor vele in bijlage I bij de richtlijn genoemde soorten vogels, waarvan sommige wereldwijd worden bedreigd. Die soorten worden onvoldoende gedekt door de in Griekenland bestaande speciale beschermingszones.


title: Zaak C-213/10: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 19 april 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Lietuvos Aukščiausiasis Teismas — Litouwen) — F-Tex SIA/Lietuvos-Anglijos UAB „Jadecloud-Vilma” (Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken — Verordening (EG) nr. 1346/2000 — Artikel 3, lid 1 — Begrip „met een insolventieprocedure verbonden vordering die er nauw mee samenhangt” — Verordening (EG) nr. 44/2001 — Artikel 1, leden 1 en 2, sub b — Begrippen „burgerlijke en handelszaken” en „faillissement” — Vordering op grond van door curator gecedeerd recht om nietigheid in te roepen)

text:
               9.6.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 165/3

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 19 april 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Lietuvos Aukščiausiasis Teismas — Litouwen) — F-Tex SIA/Lietuvos-Anglijos UAB „Jadecloud-Vilma”
   (Zaak C-213/10) (1)

   (Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken - Verordening (EG) nr. 1346/2000 - Artikel 3, lid 1 - Begrip „met een insolventieprocedure verbonden vordering die er nauw mee samenhangt” - Verordening (EG) nr. 44/2001 - Artikel 1, leden 1 en 2, sub b - Begrippen „burgerlijke en handelszaken” en „faillissement” - Vordering op grond van door curator gecedeerd recht om nietigheid in te roepen)
   2012/C 165/04
   Procestaal: Litouws

      Verwijzende rechter

   Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: F-Tex SIA

      Verwerende partij: Lietuvos-Anglijos UAB „Jadecloud-Vilma”

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Lietuvos Aukščiausiasis Teismas — Uitlegging van artikel 3, lid 1, van verordening (EG) nr. 1346/2000 van de Raad van 29 mei 2000 betreffende insolventieprocedures (PB L 160, blz. 1) en van de artikelen 1, lid 2, sub b, en 2, lid 1, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB L 12, blz. 1) — Internationale bevoegdheid om te beslissen op een actio pauliana die rechtstreeks en nauw samenhangt met een insolventieprocedure — Bevoegdheidsconflict tussen het gerecht waar de insolventieprocedure aanhangig is, en het gerecht van de woonplaats van de verweerder — Actio pauliana die de enige schuldeiser van de gefailleerde vennootschap na de inleiding van de insolventieprocedure heeft ingesteld in een andere lidstaat dan waarin de insolventieprocedure plaatsvindt, nadat de curator hem vorderingen van de vennootschap op derden had gecedeerd

      Dictum

   Artikel 1, lid 1, van verordening nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, moet aldus worden uitgelegd dat de vordering die door een verzoeker tegen een derde wordt ingesteld op basis van een door de curator in een insolventieprocedure gecedeerde vordering, met als voorwerp het recht om de nietigheid van handelingen in te roepen dat die curator heeft krachtens de op die procedure toepasselijke nationale wettelijke regeling, onder het begrip burgerlijke en handelszaken in de zin van die bepaling valt.

      (1)  PB C 195 van 17.7.2010.


title: Doorhaling van zaak T-11/96

text:
C 20/28               NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 22.1.2000
               Doorhaling van zaak T-11/96 (1)                                       Doorhaling van zaak T-306/97 (1)
                        (2000/C 20/58)                                                          (2000/C 20/61)
                       (Procestaal: Engels)                                                   (Procestaal: Engels)
De president van de Vierde kamer van het Gerecht van eerste            De president van de Vierde kamer van het Gerecht van eerste
aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking            aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking
van 10 november 1999 de doorhaling in het register gelast              van 10 november 1999 de doorhaling in het register gelast
van zaak T-11/96: D. G. Gage en D. J. Gage tegen Raad van de           van zaak T-306/97: M. C. Lewis, M. A. Lewis tegen Raad van
Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeen-                     de Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeen-
schappen.                                                              schappen.
(1) PB C 133 van 4.5.1996.                                             (1) PB C 94 van 28.3.1998.
              Doorhaling van zaak T-304/97 (1)                                        Doorhaling van zaak T-90/98 (1)
                        (2000/C 20/59)                                                          (2000/C 20/62)
                       (Procestaal: Engels)                                                   (Procestaal: Engels)
De president van de Vierde kamer van het Gerecht van eerste            De president van de Eerste kamer van het Gerecht van eerste
aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking            aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking
van 10 november 1999 de doorhaling in het register gelast              van 25 oktober 1999 de doorhaling in het register gelast van
van zaak T-304/97: W. J. C. Hilsdon tegen Raad van de                  zaak T-90/98: Assidomän Kraft Products AB, AB Iggesund
Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeen-                     Bruk, Korsnäs AB, Modo Paper AB, Södra Cell AB, Stora
schappen.                                                              Kopparbergs Bergslags AB, Svenska Cellulosa AB (SCA) tegen
                                                                       Commissie van de Europese Gemeenschappen.
(1) PB C 94 van 28.3.1998.
                                                                       (1) PB C 234 van 25.7.1998.
              Doorhaling van zaak T-305/97 (1)
                                                                                Doorhaling van zaak T-135/98 (1)
                        (2000/C 20/60)
                                                                                (2000/C 20/63)
                       (Procestaal: Engels)
                                                                                (Procestaal: Frans)
De president van de Vierde kamer van het Gerecht van eerste
aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking            Het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschap-
van 10 november 1999 de doorhaling in het register gelast              pen (enkelvoudige kamer) heeft bij beschikking van 22 oktober
van zaak T-305/97: J. Hull tegen Raad van de Europese Unie             1999 de doorhaling in het register gelast van zaak T-135/98:
en Commissie van de Europese Gemeenschappen.                           E. Spence tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen.
(1) PB C 94 van 28.3.1998.                                             (1) PB C 327 van 24.10.1998.


title: Zaak C-273/07: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 26 februari 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Groothertogdom Luxemburg (Niet-nakoming — Richtlijn 2005/51/EG — Overheidsopdrachten — Procedures voor plaatsen van opdrachten)

text:
               12.4.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 92/9

         Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 26 februari 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Groothertogdom Luxemburg
   (Zaak C-273/07) (1)

   (Niet-nakoming - Richtlijn 2005/51/EG - Overheidsopdrachten - Procedures voor plaatsen van opdrachten)
   (2008/C 92/14)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: B. Stromsky en D. Kukovec, gemachtigden)

      Verwerende partij: Groothertogdom Luxemburg (vertegenwoordiger: C. Schiltz, gemachtigde)
   Voorwerp
   Niet-nakoming — Verzuim om binnen de gestelde termijn de bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2005/51/EG van de Commissie van 7 september 2005 tot wijziging van bijlage XX bij richtlijn 2004/17/EG en van bijlage VIII bij richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende overheidsopdrachten (PB L 257, blz. 127)
   Dictum

               1)

               Door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen te hebben vastgesteld die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2005/51/EG van de Commissie van 7 september 2005 tot wijziging van bijlage XX bij richtlijn 2004/17/EG en van bijlage VIII bij richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende overheidsopdrachten, is het Groothertogdom Luxemburg de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.

               2)

               Het Groothertogdom Luxemburg wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 211 van 8.9.2007.


title: Beroep, op 2 oktober 1997 ingesteld door "D" tegen Raad van de Europese Unie (Zaak T-264/97)

text:
22. 11 . 97         1 NL I               Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   C 357/35
      betwisting werd als een verzwarende omstandigheid                    male referentiehoeveelheid van CAMAR ( dat wil zeg
      beschouwd. Dienaangaande berustte de procedure op                    gen de referentiehoeveelheid van de drie jaren die
      manipulatie .                                                        onmiddellijk voorafgingen aan het uitbarsten van de
                                                                           oorlog in Somalië );
  7. Gebrek aan onafhankelijkheid van de tuchtraad door
      de vrees voor nadelige gevolgen voor de loopbaan
      van de leden. In dit verband beroept verzoeker zich           — subsidiair, de Raad krachtens de artikelen 178 en 215 ,
      op een poging tot vervalsing van een getuigenverkla                 tweede alinea, van het EG-Verdrag te veroordelen tot
      ring.                                                                vergoeding van de door CAMAR geleden schade, inge
                                                                           val het Gerecht van oordeel zou zijn dat die instelling
  8 . Miskenning van de vrijheid van vereniging en van de                  aansprakelijkheid heeft opgelopen door na te laten in
      prerogatieven van het personeelscomité en van de                     Verordening ( EEG ) nr. 404/93 van de Raad (') een spe
      algemene vergadering van het personeel .                             cifieke bepaling op te nemen waarmee situaties als die
                                                                           van CAMAR kunnen worden verholpen;
  9 . Misbruik van bevoegdheid.
10 . Schending van het evenredigheidsbeginsel, daar de              — de Commissie en/of de Raad te verwijzen in de kosten
      strafverzwaring niet gerechtvaardigd was . Dienaan                  die verzoekster in deze zaak zijn opgekomen .
      gaande wordt eraan herinnerd, dat de in zaak T-500/
       93 ingetrokken straf bestond in opschorting van              Middelen en voornaamste argumenten
      plaatsing in een hogere salaristrap gedurende twee
      jaar, dat de tuchtraad berisping had voorgesteld en
      dat een van de beschuldigingen bestond in een echte           Verzoekster is dezelfde als verzoekster in zaak T- 172/97,
      fout. In de onderhavige procedure, waarin de aange           CAMAR tegen de Commissie (2 ). Laatstgenoemde zaak
      voerde fout klaarblijkelijk non-existent is en de tucht      betrof een beroep wegens nalaten, dat erop was gericht te
      raad zich eenstemmig heeft uitgesproken voor                  verkrijgen dat de invoercertificaten voor bananen uit derde
      onschuldigverklaring, is de opgelegde straf nog               landen waarop zij als marktdeelnemer van categorie B
      zwaarder.                                                     recht heeft, niet worden berekend op basis van de invoer
                                                                    tijdens de in artikel 4 van Verordening ( EEG ) nr. 1442/93
                                                                    bedoelde periode van drie jaar, maar op basis van de
                                                                    invoer tijdens de jaren 1988 , 1989 en 1990 . Het onderha
                                                                    vige beroep is gericht tegen de uitdrukkelijke beschikking
                                                                    houdende afwijzing van het verzoek van CAMAR.
Beroep, op 25 september 1997 ingesteld door de vennoot
schap CAMAR srl tegen Commissie van de Europese                     De middelen en voornaamste argumenten zijn dezelfde als
                                                                    die in zaak T- 172/97. Verzoekster stelt met name schen
       Gemeenschappen en Raad van de Europese Unie
                       ( Zaak T-26Q/97)
                                                                    ding van artikel 30 van de basisverordening in de sector
                                                                    bananen (Verordening ( EEG ) nr. 404/93 ), schending van
                         ( 97/C 357/65 )                            het non-discriminatiebeginsel en van de fundamentele
                                                                    rechten van de marktdeelnemers alsmede misbruik van
                     (Procestaai: Italiaans)
                                                                    bevoegdheid door verkeerde beoordeling van de feiten .
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
Gemeenschappen is op 25 september 1997 beroep tegen                 (') PB L 47 van 25 . 2 . 1993 , blz . 1 .
Commissie van de Europese Gemeenschappen en Raad                    ( 2 ) PB C 271 van 6 . 9 . 1997, blz . 16 .
van de Europese Unie ingesteld door de vennootschap
CAMAR srl, vertegenwoordigd door W. Viscardini Dona,
advocaat, bijgestaan door M. Paolin en S. Dona, advoca
ten te Padua, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg
ten kantore van E. Arendt, advocaat aldaar, rue Mathias
Hardt 8-10 .
                                                                    Beroep, op 2 oktober 1997 ingesteld door „ D " tegen
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage :                                   Raad van de Europese Unie
                                                                                ( Zaak T-264/97)
— krachtens de artikelen 173 en 174 van het EG-Verdrag
     nietig te verklaren de beschikking van de Commissie                                         ( 97/C 357/66 )
     van 17 juli 1997 houdende afwijzing van een verzoek
     om overgangsmaatregelen ten gunste van de vennoot                                       (Procestaai: Frans)
     schap CAMAR in het kader van de regeling van het
     tariefcontingent voor de invoer van bananen;
                                                                    Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
— de Commissie krachtens de artikelen 178 en 215 ,                  Gemeenschappen is op 2 oktober 1997 beroep ingesteld
     tweede alinea, van het EG-Verdrag te veroordelen aan           tegen Raad van de Europese Unie door „ D ", vertegen
     CAMAR de schade te vergoeden die deze heeft geleden            woordigd door J.-N. Louis, T. Demaseure, A. Tornel en F.
     en nog zal lijden als gevolg van de weigering van de           Parmentier, advocaten te Brussel, domicilie gekozen heb
     Commissie om bij de berekening van de invoercertifi           bende te Luxemburg bij Fiduciaire Myson SARL, rue de
     caten van categorie B rekening te houden met de nor           Cessange 30 .
 ---pagebreak--- C 357/36             NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 22 . 11 . 97
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage :                Tot staving van zijn aanspraken voert verzoeker in de eer
                                                                  ste plaats schending aan van artikel 8 van het Europees
                                                                  Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en
— nietig te verklaren het besluit waarbij wordt geweigerd         van de beginselen van gelijke behandeling en non-discrimi
    verzoekers wettelijke status van „ partnership " te
                                                                  natie, alsmede miskenning van het uniek karakter van ver
    erkennen en aan hem, alsmede aan zijn partner, de
                                                                  zoekers personele status. Hij beroept zich eveneens op een
    bezoldiging toe te kennen waarop hij recht heeft, inge       kennelijke beoordelingsfout, nu de seksuele geaardheid
    volge het Statuut, de verordeningen en andere alge           van een persoon geen rechtsgrondslag kan opleveren voor
    mene bepalingen die van toepassing zijn op de ambte          een rechtstreekse of onrechtstreekse discriminatie, en ver
    naren van de Europese Gemeenschappen, daaronder               weerder bovendien gehouden is tot erkenning van verzoe
    begrepen de toelagen, vergoedingen, voorrechten en            kers personele status, zoals deze voorvloeit uit het in Zwe
    immuniteiten;
                                                                  den conform de wet gesloten samenlevingscontract.
— nietig te verklaren het latere besluit waarbij is gewei
    gerd hem de bezoldiging toe te kennen waarop hij
    ingevolge zijn status aanspraak heeft, vermeerderd met        Verzoeker preciseert in dit verband, dat de bescherming
    8 % rente met ingang van zijn verzoek van 16 septem          waarop de justitiabelen aanspraak hebben, met name
    ber 1996;                                                     inhoudt dat, ongeacht de seksuele geaardheid van de
                                                                  betrokkenen, niemand mag worden gediscrimineerd,
                                                                  behoudens wanneer de wet uitdrukkelijk in een afwijking
— de Raad te verwijzen in de kosten.                              van dit beginsel voorziet, op basis van nauwkeurig
                                                                  omschreven gronden van openbare orde en veiligheid .
Middelen en voornaamste argumenten                                Zijns inziens is de kwestie van de seksuele geaardheid
                                                                  heden ten dage het voorwerp van een maatschappelijke
                                                                  evolutie, en vormt het ignoreren van deze realiteit een
Verzoeker komt op tegen de weigering van het tot aanstel         schending van de fundamentele beginselen van gelijke
ling bevoegd gezag om zijn partner, die overeenkomstig de         behandeling, non-discriminatie en eerbiediging van de par
Zweedse wet van 23 juni 1994 als zodanig is geregistreerd,        ticuliere en familiale levenssfeer.
op één lijn te plaatsen met een „ echtgenoot ", met het oog
op de toekenning van de vergoedingen en voordelen die
ingevolge de bepalingen van het Statuut toekomen aan de
gehuwde ambtenaar. Deze weigering is met name geba               In de tweede plaats beroept verzoeker zich op schending
seerd op de overweging, dat de bepalingen van het Statuut         van artikel 7 van het Statuut, van de artikelen 1 , 5 , 7 en 8
die refereren aan het begrip huwelijk, geen rechtsgrond           van bijlage VII bij het Statuut, van de bepalingen inzake
opleveren om via interpretatie de geregistreerde samenwo         het overlevingspensioen, en van artikel 119 van het EG
ning op één lijn te plaatsen met het huwelijk .                   Verdrag.


title: Zaak C-50/12 P: Hogere voorziening ingesteld op 1 februari 2012 , door Kendrion NV tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 16 november 2011 in zaak T-54/06, Kendrion tegen Commissie

text:
               17.3.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 80/14

         Hogere voorziening ingesteld op 1 februari 2012, door Kendrion NV tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 16 november 2011 in zaak T-54/06, Kendrion tegen Commissie
   (Zaak C-50/12 P)
   2012/C 80/20
   Procestaal: Nederlands

      Partijen

      Rekwirante: Kendrion NV (vertegenwoordigers: P. Glazener en T. Ottervanger, advocaten)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               Het arrest conform de in deze hogere voorziening aangevoerde middelen geheel dan wel gedeeltelijk nietig te verklaren;

               —

               De beschikking geheel dan wel gedeeltelijk nietig te verklaren voor zover deze rekwirante betreft;

               —

               De aan rekwirante opgelegde boete nietig te verklaren of te verminderen;

               —

               Subsidiair, de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht voor een nieuwe beoordeling in overeenstemming met de rechtsopvatting van het Hof;

               —

               De Commissie in de kosten van deze procedure alsmede in de kosten van de procedure voor het Gerecht te veroordelen.

      Middelen en voornaamste argumenten

               1)

               Volgens het
                     eerste middel
                   heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste opvatting van het Unierecht en heeft het zijn oordeel tegenstrijdig en gebrekkig gemotiveerd door te oordelen dat de Commissie rechtens genoegzaam heeft uiteengezet waarom zij aan Kendrion een boete heeft opgelegd die hoger is dan de boete die aan Fardem is opgelegd.

               2)

               Volgens het
                     tweede middel
                   heeft het Gerecht bij de beoordeling van de vraag of de Commissie mocht aannemen dat Kendrion hoofdelijk aansprakelijk is voor de aan haar ex-dochter Fardem op te leggen boete, blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en heeft het Gerecht gefaald in het concrete onderzoek van bewijs en aldus procedurele fouten gemaakt. In zijn arrest heeft het Gerecht de bewijslast onjuist verdeeld, de feiten manifest miskend en bewijsmiddelen kennelijk onjuist beoordeeld. Het Gerecht heeft zijn opvattingen voorts gebrekkig gemotiveerd en is onvoldoende ingegaan op de door Kendrion aangedragen argumenten.

               3)

               Met dit
                     derde middel
                   komt Kendrion op tegen de overwegingen van het bestreden arrest in welke het Gerecht het tweede, vierde en vijfde middel van Kendrion in eerste aanleg bespreekt en afwijst. Naar het oordeel van Kendrion is het Gerecht uitgegaan van een onjuiste opvatting van het Unierecht door aan te nemen dat moedermaatschappij Kendrion, die niet bij de inbreuk was betrokken, een eigen boete opgelegd kan krijgen die hoger is dan de boete die opgelegd aan dochteronderneming Fardem die de inbreuk heeft gepleegd. Voorts heeft het Gerecht het beginsel van gelijke behandeling geschonden, en heeft het zijn oordeel tegenstrijdig en gebrekkig gemotiveerd.

               4)

               Met het
                     vierde middel
                   voert Kendrion aan dat het Gerecht ten onrechte als „niet ter zake doend” verwerpt het door Kendrion aangevoerde argument dat de procedure bij het Gerecht buitensporig lang heeft geduurd. Het Gerecht lijkt aldus van mening te zijn dat het niet bevoegd is een oordeel te vellen over onregelmatigheden in de procedure voor het Gerecht. Ook al zou juist zijn dat het Gerecht niet zelf bevoegd is tot boetematiging wegens een te lange duur van de eigen procedure, in elk geval is het Hof gehouden op dit voor de rechtszekerheid wezenlijke punt een oordeel te vellen en daar de nodige consequenties uit te trekken.


title: Zaak F-131/11: Beroep ingesteld op 2 december 2011 — ZZ/Commissie

text:
               3.3.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 65/23

         Beroep ingesteld op 2 december 2011 — ZZ/Commissie
   (Zaak F-131/11)
   2012/C 65/42
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: ZZ (vertegenwoordigers: D. Abreu Caldas, S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis en E. Marchal, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit tot overdracht van de voor de indiensttreding bij de Commissie verworven pensioenrechten op basis van het door het Bureau voor het beheer en de afwikkeling van de individuele rechten (PMO) herberekende voorstel

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               nietigverklaring van het besluit van 15 juni 2011 tot intrekking en ter vervanging van het voorstel voor de overdracht van verzoekers pensioenrechten in het kader van zijn verzoek uit hoofde van artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut, dat een nieuw voorstel bevat berekend op basis van de op 3 maart 2011 vastgestelde AUB;

               —

               verwijzing van de Commissie in de kosten van de procedure.


title: Zaak C-659/16: Beroep ingesteld op 20 december 2016 — Europese Commissie/Raad van de Europese Unie

text:
               6.2.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 38/20

         Beroep ingesteld op 20 december 2016 — Europese Commissie/Raad van de Europese Unie
   (Zaak C-659/16)
   (2017/C 038/26)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Bouquet, E. Paasivirta en Ch. Hermes, gemachtigden)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               gedeeltelijke nietigverklaring van het besluit van de Raad van 10 oktober 2016 dat is vastgesteld bij Nota I/A-punt, betreffende de vaststelling van het Uniestandpunt voor de 35e jaarlijkse vergadering van de Commissie voor de instandhouding van de levende rijkdommen in de Antarctische wateren (CCAMLR) (Hobart, Australië, 17-28 oktober 2016), voor zover het de instelling van drie beschermde mariene zones en van speciale gebieden voor wetenschappelijk onderzoek (documenten 12523/16 en 12445/16) betreft;

               —

               verwijzing van de Raad van de Europese Unie in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De Commissie verzoekt het Hof om nietigverklaring van het besluit van de Raad van 10 oktober 2016, voor zover de Raad heeft bepaald dat de voorstellen aan de Commissie voor de instandhouding van de levende rijkdommen in de Antarctische wateren met betrekking tot de instelling van drie beschermde mariene zones, in de Weddellzee, de Rosszee en Oost-Antarctica, en van een stelsel van speciale gebieden voor wetenschappelijk onderzoek moeten worden voorgelegd of gesteund namens de Unie en de lidstaten, in plaats van enkel namens de Unie.
   De Commissie betoogt dat het bestreden besluit, voor zover daarin wordt aangenomen dat de bevoegdheid ter zake een gedeelde bevoegdheid is en de discussienota dus bij consensus moet worden vastgesteld en moet worden voorgelegd namens de Unie en de lidstaten, onrechtmatig is, aangezien de Commissie dit document aldus niet namens de Unie alleen kan voorleggen, in strijd met de exclusieve bevoegdheid van de Unie ter zake (en de prerogatieven van de Commissie om de Unie te vertegenwoordigen).
   Ter ondersteuning van haar beroep tot nietigverklaring van het bestreden besluit voert de Commissie twee middelen aan.
   In de eerste plaats stelt de Commissie dat de Raad, door de bestreden handeling vast te stellen, de exclusieve bevoegdheid van de Unie voor de instandhouding van de biologische rijkdommen van de zee, zoals vermeld in artikel 3, lid 1, onder d), VWEU, heeft geschonden (eerste middel). Ten eerste is de Commissie van mening dat de Raad geen rekening heeft gehouden met de juridische context van de maatregel waarop de bestreden handeling betrekking heeft, zowel wat betreft het Verdrag inzake de instandhouding van de levende rijkdommen in de Antarctische wateren als wat betreft het Unierecht. Ten tweede stelt de Commissie dat de Raad voorbij is gegaan aan het doel en de inhoud van die maatregel.
   In de tweede plaats stelt de Commissie (subsidiair) dat zelfs als de maatregel niet kan worden beschouwd als een maatregel tot instandhouding van de biologische rijkdommen van de zee in de zin van artikel 3, lid 1, onder d), VWEU, de Raad hoe dan ook de exclusieve bevoegdheid van de Unie heeft geschonden door de vaststelling van het bestreden besluit, aangezien de Unie ter zake over een exclusieve externe bevoegdheid beschikt daar de voorgenomen maatregel Unieregels kan aantasten of de strekking daarvan kan wijzigen in de zin van artikel 3, lid 2, VWEU (tweede middel). Ten eerste betoogt de Commissie dat de Raad niet heeft onderkend dat de voorgenomen maatregel twee verordeningen van afgeleid recht [verordeningen (EG) nr. 600/2004 en (EG) nr. 601/2004] kan aantasten of de strekking daarvan kan wijzigen. Ten tweede is de Commissie van mening dat de Raad geen rekening heeft gehouden met de invloed op of wijziging van het kaderstandpunt van de Unie van juni 2014.


title: Beroep, op 21 januari 1998 ingesteld door Scottish Soft Fruit Growers Limited tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Zaak T-22/98)

text:
C 94/36                 NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    28.3.98
oorzaak wordt verrijkt, terwijl verzoekster de verblijfkos-          Tegen het besluit tot afwijzing van zijn sollicitatie voert
ten die zij vergoed heeft gekregen, wel degelijk heeft moe-          verzoeker in de eerste plaats schending aan van artikel 25,
ten maken. Het feit dat zij eigenaar is van het door haar            tweede alinea, van het Ambtenarenstatuut, doordat ver-
bewoonde onroerend goed betekent immers in het geheel                weerster hem niet alle gegevens heeft verstrekt om de
niet, dat de gemaakte verblijfkosten niet reeÈel zijn.               gegrondheid van het bestreden besluit te kunnen beoorde-
                                                                     len.
Bovendien staat er geen bepaling in het Statuut of in
bijlage X bij het Statuut die een instelling het recht geeft         Verzoeker stelt eveneens schending van artikel 12 van de
de terugbetaling van verblijfkosten te weigeren aan een in           Regeling welke van toepassing is op de andere personeels-
een derde land te werk gesteld ambtenaar die eigenaar is             leden, en ongeldigheid van de kennisgeving van vacature,
van de door hem bewoonde woning in de plaats waar zijn               doordat het criterium dat het tot het aangaan van de over-
instelling hem, uitsluitend in het belang van de dienst, te          eenkomst bevoegd gezag aanvoert om de afwijzing van
werk heeft gesteld.                                                  zijn sollicitatie te rechtvaardigen, en dat in de kennisgeving
                                                                     van vacature niet uitdrukkelijk was vermeld, geen passend
Ten slotte zijn de bestreden besluiten in strijd met het alge-       middel is om het in die bepaling beoogde doel te bereiken,
meen beginsel van gelijke behandeling van alle ambtena-              namelijk de instelling de medewerking te verzekeren van
ren, aangezien zij gebaseerd zijn op interne richtlijnen             personen die uit een oogpunt van vakbekwaamheid, pres-
waarin met de factor verblijf geen rekening wordt gehou-             tatievermogen en onkreukbaarheid aan de hoogste eisen
den bij de vaststelling van de correctiecoeÈfficieÈnt wanneer        voldoen.
de ambtenaar eigenaar is geworden van het appartement
of het onroerend goed dat hij bewoont.                               Ten slotte betoogt verzoeker, dat het tot het aangaan van
                                                                     de overeenkomst bevoegd gezag een kennelijke beoorde-
                                                                     lingsfout heeft gemaakt door te overwegen, dat zijn sollici-
                                                                     tatie voor het betrokken ambt niet in aanmerking kon
                                                                     worden genomen, terwijl zijn kundigheden, opleiding en
                                                                     ervaring volledig met het profiel van dat ambt overeen-
Beroep, op 19 januari 1998 ingesteld door C. A. Leite                stemmen.
Mateus tegen Commissie van de Europese Gemeenschap-
                               pen
                         (Zaak T-21/98)
                           (98/C 94/84)
                                                                     Beroep, op 21 januari 1998 ingesteld door Scottish Soft
                        (Procestaal: Frans)                          Fruit Growers Limited tegen Commissie van de Europese
                                                                                Gemeenschappen
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese                                             (Zaak T-22/98)
Gemeenschappen is op 19 januari 1998 beroep ingesteld
tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door                                            (98/C 94/85)
C. A. Leite Mateus, wonende te Zaventem (BelgieÈ), verte-
genwoordigd door J.-N. Louis, A. Tornel en F. Parmentier,                                   (Procestaal: Engels)
advocaten te Brussel, domicilie gekozen hebbende te
Luxemburg bij Fiduciaire Myson SaÁrl, rue de Cessange 30.            Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
                                                                     Gemeenschappen is op 21 januari 1998 beroep tegen
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:                    Commissie van de Europese Gemeenschappen ingesteld
                                                                     door Scottish Soft Fruit Growers Limited, vertegenwoor-
Ð het besluit van de Commissie van 11 maart 1997 om                  digd door F. Randolph, domicilie gekozen hebbende te
     zijn sollicitatie naar ambt NPPR/2002/96 af te wijzen,          Luxemburg bij Arendt & Medernach, advocaten aldaar,
     nietig te verklaren;                                            rue Matthias Hardt 8Ð10.
Ð verweerster in de kosten te verwijzen.                             Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
Middelen en voornaamste argumenten                                   Ð de afwijzende beschikking van de Commissie Ð door
                                                                          verzoekster ontvangen op 12 november 1997 Ð op
                                                                          het verzoek van de Scottish Office betreffende de
Verzoeker, sinds 1988 ambtenaar van rang B bij de Com-                    terugbetaling van de aanloopsubsidie door verzoekster,
missie, solliciteerde in het kader van een op 14 oktober                  nietig te verklaren;
1996 gepubliceerde oproep tot uiting van belangstelling
voor de aanstelling van tijdelijke functionarissen in ambten
van de begroting ¹Onderzoekº. Bij nota van 11 maart                  Ð de Commissie in de kosten te verwijzen.
1997 werd hem meegedeeld, dat zijn sollicitatie was afge-
wezen. Nadat hij tegen dat besluit een klacht had inge-              Middelen en voornaamste argumenten
diend, verklaarde het tot het aangaan van de overeen-
komst bevoegd gezag, dat zijn sollicitatie was afgewezen             Verzoekster is een in 1992 in het Verenigd Koninkrijk
omdat hij als ambtenaar niet kon deelnemen aan een pro-              opgerichte producentenorganisatie voor frambozen. Krach-
cedure voor de selectie van tijdelijke functionarissen.              tens artikel 2, lid 2, van Verordening (EEG) nr. 1991/92
 ---pagebreak--- 28.3.98               NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   C 94/37
van de Raad van 13 juli 1992 tot vaststelling van een spe-         is aan deze vereisten voldaan en had de regeling dus met
cifieke regeling voor industrieframbozen (PB L 199 van             terugwerkende kracht kunnen worden gewijzigd. Het
18.7.1992, blz. 1) had zij aanspraak op een aanloopsubsi-          beroep van de Commissie op het beginsel van niet-terug-
die van de bevoegde nationale autoriteiten, als zij een pro-       werkende kracht ter afwijzing van het onderhavige ver-
gramma voor de verbetering van de concurrentiepositie              zoek is volkomen onjuist en hoe dan ook onrechtmatig.
van de sector industrieframbozen bij hen indiende. Volgens
artikel 2, lid 3, bedraagt de steun 50 ECU per ton door de
telersvereniging in beginsel in het eerste verkoopseizoen na
de datum van erkenning afgezette industrieframbozen. Ver-
zoekster was in april 1993 erkend, zodat het voor bereke-
ning van de hoogte van de steun in aanmerking te nemen
verkoopseizoen liep van 1 juni 1993 tot 31 mei 1994.               Beroep, op 26 januari 1998 ingesteld door A. Pernice
                                                                       tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
                                                                                (Zaak T-24/98)
Overeenkomstig Verordening (EEG) nr. 2252/92 van de
Commissie van 30 juli 1992 houdende bepalingen voor de                                      (98/C 94/86)
toepassing van de specifieke maatregelen voor industrie-
frambozen (PB L 219 van 4.8.1992, blz. 19) was door de
Intervention Board, het bevoegde nationale orgaan, op                                    (Procestaal: Frans)
2 juli 1993 70 % van de aanloopsubsidie uitbetaald. De
steun was voorlopig berekend naar de in het verkoopsei-            Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
zoen 1 juni 1993 tot 31 mei 1994 af te zetten hoeveelheid.         Gemeenschappen is op 26 januari 1998 beroep ingesteld
                                                                   tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door
                                                                   A. Pernice, wonende te Brussel, vertegenwoordigd door J.-
De weersomstandigheden in het verkoopseizoen 1993Ð
                                                                   N. Louis, A. Tornel en F. Parmentier, advocaten te Brussel,
1994 waren ongebruikelijk, waardoor in plaats van onge-
                                                                   domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij Fiduciaire
veer 7 000 ton slechts iets meer dan 4 000 ton frambozen
                                                                   Myson SaÁrl, rue de Cessange 30.
werden afgezet. Ingevolge artikel 6 van Verordening (EEG)
nr. 2252/92 kan in een dergelijk geval echter de in het
tweede verkoopseizoen na de erkenning afgezette hoeveel-           Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
heid als grondslag voor de berekening van de steun in aan-
merking worden genomen. In het betrokken jaar (1994Ð
1995) was de weersgesteldheid evenwel zo mogelijk nog              Ð nietig te verklaren het besluit van 12 november 1997
slechter en verzoekster verkocht iets meer dan 3 500 ton.              waarbij verzoekers schorsing wordt gehandhaafd, en
De Intervention Board heeft vervolgens een bedrag van                  waarbij hem verbod wordt opgelegd om als voorzitter,
83 745 GBP teruggevorderd van verzoekster.                             intervenieÈnt of deelnemer aanwezig te zijn bij lezingen,
                                                                       colloquia, seminaries en andere soortgelijke evenemen-
                                                                       ten en vormen van beroepsopleiding;
Op 25 oktober 1995 heeft de Scottish Office, departement
landbouw, milieu en visserij, zich de zaak aangetrokken en
contact met de Commissie opgenomen. De Commissie                   Ð verweerster te veroordelen tot betaling van een symbo-
werd verzocht Verordening (EEG) nr. 1991/92 enigszins                  lische ECU aan verzoeker, als vergoeding van de door
aan te passen rekening houdend met de uitzonderlijk                    haar opeenvolgende fouten geleden morele en professi-
slechte weersomstandigheden in Schotland in de betrokken               onele schade;
periode, zodat de nationale autoriteiten niet, zoals de gel-
dende regeling van hen verlangde, tot terugvordering van
                                                                   Ð verweerster in de kosten te verwijzen.
de aanloopsubsidie zouden hoeven over te gaan.
                                                                   Middelen en voornaamste argumenten
Bij brief van 16 oktober 1997 (de bestreden beschikking)
wees de Commissie het verzoek af op twee gronden: ten
eerste zou de namens verzoekster gevraagde beslissing de           Verzoeker is een tijdelijk functionaris. Hij komt op tegen
ongeldigheid van een nationaal terugbetalingsbevel mee-            de schorsing die het tot aanstelling bevoegd gezag hem
brengen, en ten tweede zou die beslissing terugwerkende            heeft opgelegd in afwachting van een definitieve tucht-
kracht moeten hebben.                                              maatregel op grond van met name schending van de
                                                                   artikelen 12, derde alinea, en 17, eerste alinea, van het
                                                                   Ambtenarenstatuut. Hij verklaart dienaangaande, dat hij is
Ten aanzien van het eerste punt stelt verzoekster, dat er          geschorst ondanks het advies van de tuchtraad om hem
juridisch of anderszins geen enkele reden is, waarom het           enkel een berisping te geven.
betrokken nationale orgaan een terugbetalingsbevel niet
zou intrekken wanneer daartoe grond bestaat.
                                                                   Tot staving van zijn vordering stelt verzoeker het vol-
                                                                   gende:
Ten aanzien van het tweede punt stelt zij, dat retroactieve
regelgeving gemeenschapsrechtelijk is toegestaan wanneer
het te bereiken doel dit vereist en het gewettigd vertrou-         Ð Schending van artikel 88 van het Ambtenarenstatuut,
wen van de betrokkenen in acht is genomen. Haars inziens               onwettigheid van het schorsingsbesluit, misbruik van


title: Zaak T-263/05: Beroep, op 18 juli 2005 ingesteld door The Procter & Gamble Company tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

text:
               3.9.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 217/54

         Beroep, op 18 juli 2005 ingesteld door The Procter & Gamble Company tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)
   (Zaak T-263/05)
   (2005/C 217/111)
   Procestaal: Engels
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 18 juli 2005 beroep tegen het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) ingesteld door The Procter & Gamble Company, gevestigd te Cincinnati, Ohio (Verenigde Staten van Amerika), vertegenwoordigd door G. Kuipers, advocaat, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
   Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:

               —

               de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 3 mei 2005 (zaak R 845/2004-1 te vernietigen voorzover daarbij is geoordeeld dat het merk niet voldoet aan de vereisten van artikel 7, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94;

               —

               het BHIM te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

               Betrokken gemeenschapsmerk:

               driedimensionaal merk bestaande uit een vierkant wit tablet met daarop een lila bloemontwerp met vier bloemblaadjes voor waren van klasse 3 (bleekmiddelen en andere wasmiddelen; middelen voor het wassen, reinigen en verzorgen van de vaat; zepen; …) — aanvraagnr. 1 683 713

               Beslissing van de onderzoeker:

               afwijzing van de aanvraag

               Beslissing van de kamer van beroep:

               verwerping van het beroep

               Middelen:

               schending van artikel 7, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 van de Raad


title: Zaak T-540/10: Beroep ingesteld op 24 november 2010 — Spanje/Commissie

text:
               29.1.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 30/48

         Beroep ingesteld op 24 november 2010 — Spanje/Commissie
   (Zaak T-540/10)
   ()
   2011/C 30/87
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: M. Muñoz Pérez, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van beschikking C(2010) 6154 van de Commissie van 13 september 2010 tot vermindering van de bijstand van het Cohesiefonds voor de projectstadia:

                           —

                           „Hogesnelheidslijn Madrid-Zaragoza-Barcelona-Franse grens. Traject Lleida-Martorell (platform). Deeltraject IX-A” (CCI nr. 2001.ES.16.C.PT.005)

                           —

                           „Hogesnelheidslijn Madrid-Zaragoza-Barcelona-Franse grens. Traject Lleida-Martorell (platform). Deeltraject X-B (Avinyonet del Penedés-Sant Sadurní d’Anoia)” (CCI nr. 2001.ES.16.C.PT.008)

                           —

                           „Hogesnelheidslijn Madrid-Zaragoza-Barcelona-Franse grens. Traject Lleida-Martorell (platform). Deeltrajecten XI-A en XI-B (Sant Sadurní d’Anoia-Gelida)” (CCI nr. 2001.ES.16.C.PT.009) en

                           —

                           „Hogesnelheidslijn Madrid-Zaragoza-Barcelona-Franse grens. Traject Lleida-Martorell (platform). Deeltraject IX-C” (CCI nr. 2001.ES.16.C.PT.010);

               —

               subsidiair, gedeeltelijke nietigverklaring met betrekking tot de correcties die worden toegepast op de wijzigingen die voortvloeien uit de overschrijding van de geluidsdrempels (deeltraject IX-A.), de wijziging van het algemeen plan voor stedelijke ontwikkeling (PGOU) van de gemeente Santa Oliva (deeltraject IX-A), en de verschillen in de geotechnische omstandigheden (deeltrajecten X-B, XI-A, XI-B en IX-C), waarbij het bedrag van de correctie wordt verminderd met 2 348 201,96 EUR;

               —

               in elk geval verwijzing van verweerster in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Bij de bestreden beschikking heeft de Commissie de aanvankelijk in de hierboven genoemde projectstadia toegekende bijstand uit het Cohesiefonds verminderd wegens gestelde onregelmatigheden bij de toepassing van de wetgeving inzake overheidsopdrachten.
   Volgens het Koninkrijk Spanje moet de beschikking nietig worden verklaard op drie verschillende gronden:

               a)

               schending van artikel H, lid 2, van bijlage II, bij verordening nr. 1164/94 (1), doordat de Commissie niet de termijn van drie maanden na de hoorzitting in acht heeft genomen voor het nemen van haar beslissing.

               b)

               schending, door onjuiste toepassing, van artikel 20, lid 2, sub f, van richtlijn 93/38 (2), doordat een opdracht voor aanvullende diensten een figuur is die conceptueel verschilt van de wijziging van een overeenkomst in de fase van uitvoering waarin de Spaanse wetgeving inzake overheidsopdrachten voorziet, zodat deze wijziging niet onder de werkingssfeer van richtlijn 93/38 valt.

               c)

               subsidiair, schending van artikel 20, lid 2, sub f, van de reeds aangehaalde richtlijn 93/38, doordat aan alle voorwaarden is voldaan voor de gunning van de in de vier door de correctie getroffen projectstadia uitgevoerde aanvullende werken door de Spaanse autoriteiten via onderhandelingen zonder bekendmaking.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1164/94 van de Raad van 16 mei 1994 tot oprichting van een Cohesiefonds (PB L 130, blz. 1).

      (2)  Richtlijn 93/38/EEG van de Raad van 14 juni 1993 houdende coördinatie van de procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en telecommunicatie (PB L 82, blz. 40).


title: Zaak T-583/11: Beroep ingesteld op 14 november 2011 — Solar-Fabrik/BHIM (Premium L)

text:
               28.1.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/59

      Beroep ingesteld op 14 november 2011 — Solar-Fabrik/BHIM (Premium L)
      (Zaak T-583/11)
      (2012/C 25/114)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Solar-Fabrik AG für Produktion und Vertrieb von solartechnischen Produkten (Freiburg im Breisgau, Duitsland) (vertegenwoordiger: M. Douglas, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

         Conclusies

                  —

                  de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 1 september 2011 in zaak R 246/2011-1 vernietigen;

                  —

                  het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten

         Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „Premium L” voor waren van de klassen 9 en 11

         Beslissing van de onderzoeker: afwijzing van de aanvraag

         Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

         Aangevoerde middelen: schending van artikel 7, lid 1, sub b en c, van verordening (EG) nr. 207/2009, aangezien het aangevraagde merk onderscheidend vermogen bezit.


title: Zaak F-140/14: Beroep ingesteld op 22 december 2014 — ZZ/Commissie

text:
               23.2.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 65/55

         Beroep ingesteld op 22 december 2014 — ZZ/Commissie
   (Zaak F-140/14)
   (2015/C 065/74)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: ZZ (vertegenwoordigers: S. Rodrigues en A. Tymen, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit van de Commissie waarbij is geweigerd om verzoeksters loopbaan te herstellen door haar vanaf 1 maart 2005 te herindelen in een hogere functiegroep en verzoek om vergoeding van de materiële en immateriële schade die zij zou hebben geleden

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               nietigverklaring van het besluit van het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag (TAOBG) van 17 september 2014, verzonden bij een nota van 18 september 2014 en door verzoekster ontvangen op 19 september 2014;

               —

               vergoeding van de door verzoekster geleden schade, welke ex aequo et bono op het bedrag van 30  000 EUR wordt begroot;

               —

               verwijzing van de Commissie in alle kosten.


title: Zaak T-109/12: Arrest van het Gerecht van 20 januari 2015 — Spanje/Commissie („Cohesiefonds – Vermindering van de financiële bijstand – Termijn voor de vaststelling van een besluit”)

text:
               2.3.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 73/22

      Arrest van het Gerecht van 20 januari 2015 — Spanje/Commissie
      (Zaak T-109/12) (1)

      („Cohesiefonds - Vermindering van de financiële bijstand - Termijn voor de vaststelling van een besluit”)
      (2015/C 073/29)
      Procestaal: Spaans

         Partijen

         Verzoekende partij: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: A. Rubio González, abogado del Estado)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: D. Recchia, gemachtigde, aanvankelijk bijgestaan door J. Rivas Andrés en X. M. García García en vervolgens door J. Rivas Andrés, advocaten)

         Voorwerp

      Verzoek tot nietigverklaring van besluit C(2011) 9992 van de Commissie van 22 december 2011 tot vermindering van de uit het Cohesiefonds toegekende bijstand voor de projecten „Maatregelen in het kader van de ontwikkeling van de tweede fase van het masterplan voor het beheer van vast stedelijk afval in de autonome regio Extremadura” (CCI nr. 2000.ES.16.C.PE.020), „Afvoerkanalen: middenstroomgebied Getafe en benedenstroomgebied van de Arroyo Culebro (stroomgebied van de Taag-waterzuivering)” (CCI nr. 2002.ES.16.C.PE.002), „Hergebruik van gezuiverd water voor de irrigatie van groenzones in Santa Cruz de Tenerife” (CCI nr. 2003.ES.16.C.PE.003) en „Technische bijstand voor het onderzoeken en opzetten van het project voor de uitbreiding en watervoorziening van de Mancomunidad de Algodor” (CCI nr. 2002.ES.16.C.PE.040)

         Dictum

                  1)

                  Besluit C(2011) 9992 van de Commissie van 22 december 2011 tot vermindering van de uit het Cohesiefonds toegekende bijstand voor de projecten „Maatregelen in het kader van de ontwikkeling van de tweede fase van het masterplan voor het beheer van vast stedelijk afval in de autonome regio Extremadura” (CCI nr. 2000.ES.16.C.PE.020), „Afvoerkanalen: middenstroomgebied Getafe en benedenstroomgebied van de Arroyo Culebro (stroomgebied van de Taag-waterzuivering)” (CCI nr. 2002.ES.16.C.PE.002), „Hergebruik van gezuiverd water voor de irrigatie van groenzones in Santa Cruz de Tenerife” (CCI nr. 2003.ES.16.C.PE.003) en „Technische bijstand voor het onderzoeken en opzetten van het project voor de uitbreiding en watervoorziening van de Mancomunidad de Algodor” (CCI nr. 2002.ES.16.C.PE.040) wordt nietig verklaard.

                  2)

                  De Europese Commissie wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 126 van 28.4.2012.


title: Zaak F-46/12: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 16 september 2013 — Höpcke/Commissie (Openbare dienst — Algemeen vergelijkend onderzoek — Aankondiging van vergelijkend onderzoek EPSO/AST/111/10 — Niet-plaatsing op reservelijst — Opdracht om tekst van minimumlengte op te stellen — Niet-naleving)

text:
               8.3.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 71/32

      Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 16 september 2013 — Höpcke/Commissie
      (Zaak F-46/12) (1)

      (Openbare dienst - Algemeen vergelijkend onderzoek - Aankondiging van vergelijkend onderzoek EPSO/AST/111/10 - Niet-plaatsing op reservelijst - Opdracht om tekst van minimumlengte op te stellen - Niet-naleving)
      (2014/C 71/61)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Dagmar Höpcke (Brussel, België) (vertegenwoordigers: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, É. Marchal en D. Abreu Caldas, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: B. Eggers en G. Gattinara, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek om nietigverklaring van het besluit van de jury van vergelijkend onderzoek EPSO/AST/111/10 om verzoeksters naam niet te plaatsen op de lijst van geslaagde kandidaten van dat vergelijkend onderzoek

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Höpcke draagt haar eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van de Europese Commissie.

         (1)  PB C 184 van 23.6.2012, blz. 25.


title: Zaak F-16/06: Beroep ingesteld op  15 februari 2006  — Augenault e.a. tegen Raad

text:
               22.4.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 96/38

         Beroep ingesteld op 15 februari 2006 — Augenault e.a. tegen Raad
   (Zaak F-16/06)
   (2006/C 96/60)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekers: Françoise Augenault e.a. (vertegenwoordigers: G. Vandesanden en L. Levi, advocaten)

      Verweerder: Raad van de Europese Unie
   Conclusies van verzoekers

               —

               ontvankelijk- en gegrondverklaring van het beroep, met inbegrip van de daarin opgeworpen exceptie van onwettigheid;

               —

               bijgevolg, nietigverklaring van verzoekers' pensioenafrekeningen over maart 2005 en toepassing van een aanpassingscoëfficiënt die overeenkomt met de hoofdstad van het land waar zij hun verblijfplaats hebben, althans van een aanpassingscoëfficiënt die op passende wijze de verschillen in kosten van levensonderhoud in de plaatsen waar verzoekers worden geacht hun uitgaven te doen, tot uitdrukking brengt en dus aan het gelijkwaardigheidsbeginsel voldoet;

               —

               verwijzing van verweerder in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De door verzoekers aangevoerde middelen en voornaamste argumenten komen overeen met die in zaak F-128/05 Adolf e.a./Commissie. (1)

      (1)  PB C 60 van 11.3.2006, blz. 56.


title: Zaak C-467/10: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 1 maart 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Gießen — Duitsland) — Strafzaak tegen Baris Akyüz (Richtlijnen 91/439/EEG en 2006/126/EG — Onderlinge erkenning van rijbewijzen — Weigering van een lidstaat om, ten aanzien van persoon die volgens reglementering van deze lidstaat lichamelijk en geestelijk ongeschikt is om voertuig te besturen, geldigheid te erkennen van door andere lidstaat afgegeven rijbewijs)

text:
               21.4.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 118/4

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 1 maart 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Gießen — Duitsland) — Strafzaak tegen Baris Akyüz
   (Zaak C-467/10) (1)

   (Richtlijnen 91/439/EEG en 2006/126/EG - Onderlinge erkenning van rijbewijzen - Weigering van een lidstaat om, ten aanzien van persoon die volgens reglementering van deze lidstaat lichamelijk en geestelijk ongeschikt is om voertuig te besturen, geldigheid te erkennen van door andere lidstaat afgegeven rijbewijs)
   2012/C 118/06
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Landgericht Gießen

      Partij in de strafzaak

   Baris Akyüz

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Landgericht Gießen — Uitlegging van de artikelen 1, lid 2, en 8, lid 4, van richtlijn 91/439/EEG van de Raad van 29 juli 1991 betreffende het rijbewijs (PB L 237, blz. 1), en van de artikelen 2, lid 1, en 11, lid 4, van richtlijn 2006/126/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 betreffende het rijbewijs (PB L 403, blz. 18) — Onderlinge erkenning van rijbewijzen — Weigering van een lidstaat om ten aanzien van een persoon die volgens de wettelijke regeling van deze lidstaat lichamelijk en geestelijk ongeschikt is om een voertuig te besturen, de geldigheid van een door een andere lidstaat verleende rijbevoegdheid te erkennen

      Dictum

               1)

               Artikel 1, lid 2, juncto artikel 8, leden 2 en 4, van richtlijn 91/439/EEG van de Raad van 29 juli 1991 betreffende het rijbewijs en artikel 2, lid 1, juncto artikel 11, lid 4, van richtlijn 2006/126/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 betreffende het rijbewijs, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen de regeling van een ontvangende staat krachtens welke deze staat mag weigeren op zijn grondgebied een door een andere lidstaat afgegeven rijbewijs te erkennen wanneer de houder van dat rijbewijs door deze ontvangende staat niet is onderworpen aan één van de maatregelen in de zin van de artikelen 8, lid 4, van richtlijn 91/439 of 11, lid 4, tweede alinea, van richtlijn 2006/126, maar hem in deze staat de afgifte van een eerste rijbewijs is geweigerd omdat hij, volgens de regeling van deze staat, niet voldeed aan de voorwaarden van lichamelijke en geestelijke geschiktheid om veilig een voertuig te besturen.

               2)

               De genoemde bepalingen, in hun onderlinge samenhang beschouwd, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen de regeling van een ontvangende staat op basis waarvan deze staat mag weigeren op zijn grondgebied een door een andere lidstaat afgegeven rijbewijs te erkennen indien op basis van onbetwistbare, van de staat van afgifte afkomstige inlichtingen vaststaat dat de houder van het rijbewijs bij de afgifte ervan niet voldeed aan de bij artikel 7, lid 1, sub b, van richtlijn, 91/439 en artikel 7, lid 1, sub e, van richtlijn 2006/126 gestelde voorwaarde van de gewone verblijfplaats. In dit opzicht is het feit dat deze inlichtingen door de lidstaat van afgifte aan de bevoegde autoriteiten van de ontvangende lidstaat niet op directe, maar enkel op indirecte wijze, in de vorm van een kennisgeving door derden zijn doorgegeven, op zich niet van die aard dat wordt uitgesloten dat deze inlichtingen kunnen worden geacht afkomstig te zijn van de lidstaat van afgifte, op voorwaarde dat zij zijn verstrekt door een autoriteit van deze staat.
               Het staat aan de verwijzende rechter om na te gaan of in omstandigheden als die van het hoofdgeding verkregen inlichtingen kunnen worden aangemerkt als van de staat van afgifte afkomstige inlichtingen, alsook, in voorkomend geval, om die inlichtingen te beoordelen en, gelet op alle omstandigheden van het bij hem aanhangige geding, na te gaan of zij onbetwistbare inlichtingen zijn waaruit blijkt dat de houder van het rijbewijs bij de afgifte ervan zijn gewone verblijfplaats niet had op het grondgebied van deze staat.

      (1)  PB C 328 van 4.12.2010.


title: Zaak C-466/11: Beschikking van het Hof (Derde kamer) van 12 juli 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale ordinario di Brescia — Italië) — Gennaro Currà e.a./Bundesrepublik Deutschland (Prejudiciële verwijzing — Artikel 92, lid 1, van Reglement voor de procesvoering — Vordering van slachtoffers van moordpartijen tegen lidstaat in zijn hoedanigheid van verantwoordelijke voor handelingen die zijn strijdkrachten in oorlogstijd hebben gesteld — Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Kennelijke onbevoegdheid van Hof)

text:
               6.10.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 303/5

         Beschikking van het Hof (Derde kamer) van 12 juli 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale ordinario di Brescia — Italië) — Gennaro Currà e.a./Bundesrepublik Deutschland
   (Zaak C-466/11) (1)

   (Prejudiciële verwijzing - Artikel 92, lid 1, van Reglement voor de procesvoering - Vordering van slachtoffers van moordpartijen tegen lidstaat in zijn hoedanigheid van verantwoordelijke voor handelingen die zijn strijdkrachten in oorlogstijd hebben gesteld - Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Kennelijke onbevoegdheid van Hof)
   2012/C 303/08
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Tribunale ordinario di Brescia

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Gennaro Currà, Nadia Orlandi erfgenaam van Aldo Orlandi, Renzo Ciro Malago erfgenaam van Federico Malago, Ruberto Ezecchia, Camillo Turchetti, Franco Forni, Ilva Morselli erfgenaam van Ermenegildo Morselli, Elisa Ghisolfi en Anna Ghisolfi mede-erfgenaam van Luca Ghisolfi, Primo Zelioli, Francesco Perondi, Anna Furgeri erfgenaam van Agide Furgeri, Elena Penzani en Gian Luigi Penzani mede-erfgenaam van Carlo Penzani, Renato Mortari, Ada Zaccaria erfgenaam van Sigifredo Zaccaria, Erino Alberti, Gabriella Boccaletti erfgenaam van Mario Boccaletti, Rita Boccasanta erfgenaam van Ernesto Boccasanta, Alberto Borelli, Pierantonio Foresti erfgenaam van Franco Foresti, Irmo Sancassiani, Ennio Mischi erfgenaam van Aldo Mischi, Graziano Broglia erfgenaam van Rosolino Broglia, Alba Spinella en Maria Raffaella Spinella mede-erfgenaam van Vincenzo Rocco Spinella, Giuseppe Ferri, Alessandra Fontanabona erfgenaam van Giulio Fontanabona, Luciana, Mariuccia en Giulietta Pedratti mede-erfgenaam van Carlo Pedratti, Raffaele Colucci

      Verwerende partij: Bundesrepublik Deutschland

      in tegenwoordigheid van: Repubblica italiana

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Tribunale ordinario di Brescia — Uitlegging van de artikelen 3 VWEU, 4, lid 3, VWEU, 6 VWEU en 21 VWEU en van de artikelen 17, 47 en 52 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Misdaden tegen de menselijkheid — Vordering ingesteld door slachtoffers van moordpartijen tegen een lidstaat, in zijn hoedanigheid van verantwoordelijke voor de handelingen die zijn strijdkrachten in oorlogstijd hebben gesteld — Recht van de slachtoffers op schadevergoeding — Toelaatbaarheid van de verjaring van dat recht — Toelaatbaarheid van de immuniteit van rechtsmacht van de betrokken lidstaat

      Dictum

   Het Hof van Justitie van de Europese Unie is kennelijk onbevoegd om uitspraak te doen over het verzoek van het Tribunale ordinario di Brescia (Italië) om een prejudiciële beslissing.

      (1)  PB C 347 van 26.11.2011.


title: Zaak C-188/11: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien (Oostenrijk) op 20 april 2011 — Peter Hehenberger/Republiek Oostenrijk

text:
               16.7.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 211/11

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien (Oostenrijk) op 20 april 2011 — Peter Hehenberger/Republiek Oostenrijk
   (Zaak C-188/11)
   2011/C 211/22
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Peter Hehenberger

      Verwerende partij: Republiek Oostenrijk

      Prejudiciële vraag

   Verzet verordening (EG) nr. 1257/1999 (1) juncto verordening (EG) nr. 817/2004 (2) zich tegen een regeling van de steunverlener, volgens welke indien de uitvoering van een controle ter plaatse (oppervlaktemeting) wordt belemmerd of onmogelijk gemaakt, alle in het kader van een landbouwmilieumaatregel in de verbintenisperiode reeds verleende subsidies door de steuntrekker moeten worden terugbetaald, ook wanneer deze reeds gedurende verschillende jaren werden toegekend en uitbetaald?

      (1)  Verordening (EG) nr. 1257/1999 van de Raad van 17 mei 1999 inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL) en tot wijziging en instelling van een aantal verordeningen (PB L 160, blz. 80).

      (2)  Rectificatie van verordening (EG) nr. 817/2004 van de Commissie van 29 april 2004 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen van verordening (EG) nr. 1257/1999 van de Raad inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL) (PB L 153 van 30.4.2004) (PB L 231, blz. 24).


title: Zaak C-73/14: Beroep ingesteld op 10 februari 2014 — Raad van de Europese Unie/Europese Commissie

text:
               29.3.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 93/21

         Beroep ingesteld op 10 februari 2014 — Raad van de Europese Unie/Europese Commissie
   (Zaak C-73/14)
   2014/C 93/35
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: A. Westerhof Löfflerová, E. Finnegan en R. Liudvinaviciute-Cordeiro, gemachtigden)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het besluit van de Commissie van 29 november 2013 om bij het Internationaal Hof voor het Recht van de Zee in zaak 21 „schriftelijke opmerkingen van de Commissie namens de Europese Unie” in te dienen, nietig verklaren (1), en

               —

               verwerende partij verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

               1)

               Met zijn beroep verzoekt de Raad het Hof om nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 29 november 2013 om bij het Internationaal Hof voor het Recht van de Zee in zaak 21 „schriftelijke opmerkingen van de Commissie namens de Europese Unie” in te dienen (hierna: „bestreden besluit”).

               2)

               De Raad is van mening dat het bestreden besluit, dat door de Commissie is vastgesteld zonder toestemming en tegen de wil van de Raad, onrechtmatig is omdat het inbreuk maakt op in de Verdragen neergelegde fundamentele beginselen van Unierecht.

               3)

               De Raad voert tot staving van zijn vordering tot nietigverklaring van het bestreden besluit twee middelen aan.

               4)

               Ten eerste heeft de Commissie door de vaststelling van het bestreden besluit inbreuk gemaakt op het in artikel 13, lid 2, VEU neergelegde beginsel van verdeling van bevoegdheden, en dus op het beginsel van het institutionele evenwicht (eerste middel). In het eerste onderdeel van dat middel voert de Raad aan dat het Internationaal Hof voor het Recht van de Zee een orgaan is dat is opgericht bij het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee en handelingen vaststelt die rechtsgevolgen sorteren, en dat derhalve ingevolge artikel 218, lid 9, VWEU het namens de Unie voor het Internationaal Hof voor het Recht van de Zee in te nemen standpunt door de Raad had moeten worden bepaald. In het tweede onderdeel van het eerste middel stelt de Raad dat de Commissie in elk geval inbreuk heeft gemaakt op artikel 16, lid 1, VEU door zich de beleidsbepalende taken aan te matigen waarvoor de Raad volgens die verdragsbepalingen exclusief bevoegd is.

               5)

               Ten tweede heeft de Commissie door haar handelwijze die heeft geleid tot de vaststelling van het bestreden besluit, inbreuk gemaakt op het in artikel 13, lid 2, VEU neergelegde beginsel van loyale samenwerking (tweede middel).

      (1)  Op dit ogenblik verzoekt de Raad niet om nietigverklaring van de bij het Internationaal Hof ingediende schriftelijke opmerkingen van de Commissie.