title: Zaak C-239/17: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 25 juli 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Østre Landsret — Denemarken) — Gert Teglgaard, Fløjstrupgård I/S / Fødevareministeriets Klagecenter [Prejudiciële verwijzing — Gemeenschappelijk landbouwbeleid — Regelingen inzake steunverlening aan landbouwers — Verordening (EG) nr. 1782/2003 — Artikel 6, lid 1 — Verordening (EG) nr. 73/2009 — Artikel 23, lid 1 — Verordening (EG) nr. 796/2004 — Artikel 66, lid 1 — Verordening (EG) nr. 1122/2009 — Artikel 70, lid 8, onder a) — Randvoorwaarden — Verlaging van de rechtstreekse betalingen wegens niet-naleving van de uit de regelgeving voortvloeiende beheerseisen of de eisen inzake goede landbouw en milieuconditie — Vaststelling van het relevante jaar voor de berekening van het verlagingspercentage — Jaar waarin de niet-naleving heeft plaatsgevonden]

text:
               17.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 328/17

      Arrest van het Hof (Derde kamer) van 25 juli 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Østre Landsret — Denemarken) — Gert Teglgaard, Fløjstrupgård I/S / Fødevareministeriets Klagecenter
      (Zaak C-239/17) (1)

      ([Prejudiciële verwijzing - Gemeenschappelijk landbouwbeleid - Regelingen inzake steunverlening aan landbouwers - Verordening (EG) nr. 1782/2003 - Artikel 6, lid 1 - Verordening (EG) nr. 73/2009 - Artikel 23, lid 1 - Verordening (EG) nr. 796/2004 - Artikel 66, lid 1 - Verordening (EG) nr. 1122/2009 - Artikel 70, lid 8, onder a) - Randvoorwaarden - Verlaging van de rechtstreekse betalingen wegens niet-naleving van de uit de regelgeving voortvloeiende beheerseisen of de eisen inzake goede landbouw en milieuconditie - Vaststelling van het relevante jaar voor de berekening van het verlagingspercentage - Jaar waarin de niet-naleving heeft plaatsgevonden])
      (2018/C 328/21)
      Procestaal: Deens

         Verwijzende rechter

      Østre Landsret

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: Gert Teglgaard, Fløjstrupgård I/S

         Verwerende partij: Fødevareministeriets Klagecenter

         Dictum

                  1)

                  Artikel 6, lid 1, van verordening (EG) nr. 1782/2003 van de Raad van 29 september 2003 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers en houdende wijziging van de verordeningen (EEG) nr. 2019/93, (EG) nr. 1452/2001, (EG) nr. 1453/2001, (EG) nr. 1454/2001, (EG) nr. 1868/94, (EG) nr. 1251/1999, (EG) nr. 1254/1999, (EG) nr. 1673/2000, (EEG) nr. 2358/71 en (EG) nr. 2529/2001, artikel 6, lid 1, van verordening nr. 1782/2003 zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 146/2008 van de Raad van 14 februari 2008, en artikel 23, lid 1, van verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad van 19 januari 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening aan landbouwers in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers, tot wijziging van verordeningen (EG) nr. 1290/2005, (EG) nr. 247/2006, (EG) nr. 378/2007 en tot intrekking van verordening nr. 1782/2003, moeten in die zin worden uitgelegd dat verlagingen van de rechtstreekse betalingen wegens niet-naleving van de randvoorwaarden moeten worden berekend op basis van de verleende of te verlenen betalingen voor het jaar waarin de niet-naleving heeft plaatsgevonden.
                  Artikel 66, lid 1, van verordening (EG) nr. 769/2004 van de Commissie van 21 april 2004 houdende uitvoeringsbepalingen inzake de randvoorwaarden, de modulatie en het geïntegreerd beheers- en controlesysteem waarin is voorzien bij verordening nr. 1782/2003, en artikel 70, lid 8, onder a), van verordening (EG) nr. 1122/2009 van de Commissie van 30 november 2009 tot vaststelling van bepalingen ter uitvoering van verordening nr. 73/2009 wat betreft de randvoorwaarden, de modulatie en het geïntegreerd beheers- en controlesysteem in het kader van de bij die verordening ingestelde regelingen inzake rechtstreekse steunverlening aan landbouwers en ter uitvoering van verordening (EG) nr. 1234/2007 van de Raad wat betreft de randvoorwaarden in het kader van de steunregeling voor de wijnsector, moeten in die zin worden uitgelegd dat de aldus berekende verlagingen van rechtstreekse betalingen worden verrekend met de toegekende of toe te kennen betalingen voor het kalenderjaar waarin de niet-naleving van de randvoorwaarden is geconstateerd.

                  2)

                  De toepasselijke Unieregeling ter berekening van de verlaging van de rechtstreekse betalingen wanneer een landbouwer de randvoorwaarden niet heeft nageleefd in 2007 en 2008, maar deze niet-naleving pas in 2011 is geconstateerd, is artikel 6, lid 1, van verordening nr. 1782/2003 voor 2007 en de eerste drie maanden van 2008, en artikel 6, lid 1, van deze verordening zoals gewijzigd bij verordening nr. 146/2008 voor de periode van april tot en met december 2008.

         (1)  PB C 221 van 10.7.2017.


title: Zaak T-256/17: Beschikking van het Gerecht van 12 juli 2018 — Labiri / EESC („Openbare dienst — Ambtenaren — Psychisch geweld — Minnelijke regeling — Uitvoering van het akkoord — Onjuiste rechtsopvatting — Onjuiste beoordeling — Misbruik van bevoegdheid — Beroep kennelijk rechtens ongegrond”)

text:
               17.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 328/48

      Beschikking van het Gerecht van 12 juli 2018 — Labiri / EESC
      (Zaak T-256/17) (1)

      ((„Openbare dienst - Ambtenaren - Psychisch geweld - Minnelijke regeling - Uitvoering van het akkoord - Onjuiste rechtsopvatting - Onjuiste beoordeling - Misbruik van bevoegdheid - Beroep kennelijk rechtens ongegrond”))
      (2018/C 328/65)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Vassiliki Labiri (Brussel, België) (vertegenwoordigers: J.-N. Louis en N. de Montigny, advocaten)

         Verwerende partij: Europees Economisch en Sociaal Comité (EESC) (vertegenwoordigers: M. Pascua Mateo, K. Gambino en L. Camarena Januzec, gemachtigden, bijgestaan door M. Troncoso Ferrer en F.-M. Hislaire, advocaten)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van het besluit van het EESC van 23 juni 2016 om „geen uitvoering te geven aan een punt van de minnelijke regeling die partijen voor het Gerecht voor ambtenarenzaken hebben gesloten” in zaak F-33/15 en tot betaling van een bedrag van 250 000 EUR ter vergoeding van de materiële en immateriële schade

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Vassiliki Labiri wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 213 van 3.7.2017.


title: Zaak T-606/16: Arrest van het Gerecht van 13 juli 2018 — Pereira / Commissie („Openbare dienst — Ambtenaren — Niet-bevordering — Bevorderingsronde 2015 — Besluit om verzoeker niet naar de rang AST 7 te bevorderen — Motiveringsplicht — Vergelijking van de verdiensten — Anciënniteit in de rang — Geaccumuleerde verdiensten — Kennelijke beoordelingsfouten”)

text:
               17.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 328/41

      Arrest van het Gerecht van 13 juli 2018 — Pereira / Commissie
      (Zaak T-606/16) (1)

      ((„Openbare dienst - Ambtenaren - Niet-bevordering - Bevorderingsronde 2015 - Besluit om verzoeker niet naar de rang AST 7 te bevorderen - Motiveringsplicht - Vergelijking van de verdiensten - Anciënniteit in de rang - Geaccumuleerde verdiensten - Kennelijke beoordelingsfouten”))
      (2018/C 328/56)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Felismino Pereira (Waver, België) (vertegenwoordigers: aanvankelijk N. de Montigny en J.-N. Louis, vervolgens N. de Montigny, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk C. Berardis-Kayser en G. Berscheid, vervolgens G. Berscheid en L. Radu Bouyon, gemachtigden, bijgestaan door D. Waelbroeck en A. Duron, advocaten)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie om verzoeker in de bevorderingsronde 2015 niet te bevorderen en, voor zover nodig, van het besluit tot afwijzing van zijn klacht

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Felismino Pereira wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 335 van 12.9.2016 (zaak aanvankelijk ingeschreven bij het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie onder nummer F-36/16, en op 1 september 2016 overgedragen aan het Gerecht van de Europese Unie).


title: Zaak T-441/14: Arrest van het Gerecht van 12 juli 2018 — Brugg Kabel en Kabelwerke Brugg/Commissie („Mededinging — Mededingingsregelingen — Europese markt van stroomkabels — Besluit waarbij een inbreuk op artikel 101 VWEU wordt vastgesteld — Eén enkele voortdurende inbreuk — Bewijs van de inbreuk — Duur van de deelname — Publieke distantiëring — Berekening van de geldboete — Ernst van de inbreuk — Volledige rechtsmacht”)

text:
               17.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 328/34

      Arrest van het Gerecht van 12 juli 2018 — Brugg Kabel en Kabelwerke Brugg/Commissie
      (Zaak T-441/14) (1)

      ((„Mededinging - Mededingingsregelingen - Europese markt van stroomkabels - Besluit waarbij een inbreuk op artikel 101 VWEU wordt vastgesteld - Eén enkele voortdurende inbreuk - Bewijs van de inbreuk - Duur van de deelname - Publieke distantiëring - Berekening van de geldboete - Ernst van de inbreuk - Volledige rechtsmacht”))
      (2018/C 328/45)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partijen: Brugg Kabel AG (Brugg, Zwitserland) en Kabelwerke Brugg AG Holding (Brugg) (vertegenwoordigers: A. Rinne, A. Boos en M. Lichtenegger, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: H. Leupold, H. van Vliet en C. Vollrath, gemachtigden, bijgestaan door A. Israel, advocaat)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot, primair, nietigverklaring van besluit C(2014) 2139 final van de Commissie van 2 april 2014 inzake een procedure op grond van artikel 101 [VWEU] en artikel 53 van de [EER-]Overeenkomst (zaak AT.39610 — Stroomkabels), voor zover dit verzoeksters betreft, en, subsidiair, verlaging van de hun opgelegde geldboete

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Brugg Kabel AG en Kabelwerke Brugg AG worden verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 303 van 8.9.2014.


title: Zaak T-250/18 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 12 juli 2018 — RATP / Commissie („Kort geding — Toegang tot documenten — Verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging — Geen spoedeisendheid”)

text:
               17.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 328/51

      Beschikking van de president van het Gerecht van 12 juli 2018 — RATP / Commissie
      (Zaak T-250/18 R)
      ((„Kort geding - Toegang tot documenten - Verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging - Geen spoedeisendheid”))
      (2018/C 328/70)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Régie autonome des transports parisiens (RATP) (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordigers: E. Morgan de Rivery, P. Delelis en C. Lavin, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Buchet, W. Mölls en C. Ehrbar, gemachtigden)

         Interveniënte aan de zijde van verzoekende partij: Franse Republiek (vertegenwoordigers: E. de Moustier, I. Cohen en B. Fodda, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens de artikelen 278 en 279 VWEU tot opschorting van de tenuitvoerlegging van besluit C(2018) 1865 final van de Commissie van 21 maart 2018, Gestdem 2017/4598 inzake gedeeltelijke toegang tot documenten

         Dictum

                  1)

                  Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.

                  2)

                  De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.


title: Zaak C-588/17 P: Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 25 juli 2018 — Koninkrijk Spanje / Europese Commissie (Hogere voorziening — ELGF en Elfpo — Aan financiering door de Europese Unie onttrokken uitgaven — Door het Koninkrijk Spanje gedane uitgaven — Steun voor gebieden met natuurlijke handicaps en milieumaatregelen in de landbouw in het kader van het programma voor plattelandsontwikkeling van de autonome regio Castilië en León)

text:
               17.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 328/21

      Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 25 juli 2018 — Koninkrijk Spanje / Europese Commissie
      (Zaak C-588/17 P) (1)

      ((Hogere voorziening - ELGF en Elfpo - Aan financiering door de Europese Unie onttrokken uitgaven - Door het Koninkrijk Spanje gedane uitgaven - Steun voor gebieden met natuurlijke handicaps en milieumaatregelen in de landbouw in het kader van het programma voor plattelandsontwikkeling van de autonome regio Castilië en León))
      (2018/C 328/27)
      Procestaal: Spaans

         Partijen

         Rekwirant: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: M. J. García-Valdecasas Dorrego, gemachtigde)

         Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: D. Triantafyllou en I. Galindo Martín, gemachtigden)

         Dictum

                  1)

                  De hogere voorziening wordt afgewezen.

                  2)

                  Het Koninkrijk Spanje wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 5 van 8.1.2018.


title: Zaak T-429/18: Beroep ingesteld op 13 juli 2018 — BRF en SHB Comercio e Industria de Alimentos/Commissie

text:
               24.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 341/22

      Beroep ingesteld op 13 juli 2018 — BRF en SHB Comercio e Industria de Alimentos/Commissie
      (Zaak T-429/18)
      (2018/C 341/33)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partijen: BRF SA (Itajaí, Brazilië) en SHB Comercio e Industria de Alimentos SA (Itajaí) (vertegenwoordigers: D. Arts en G. van Thuyne, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

      De verzoekende partijen verzoeken het Gerecht:

                  —

                  uitvoeringsverordening (EU) 2018/700 (1) nietig te verklaren;

                  —

                  subsidiair, uitvoeringsverordening (EU) 2018/700 nietig te verklaren voor zover daarbij de in de bijlage bij uitvoeringsverordening (EU) 2018/700 genoemde inrichtingen BRF SA en SHB Comercio e Industria de Alimentos SA worden geschrapt uit de in de bijlage bij uitvoeringsverordening (EU) 2018/700 van de Commissie genoemde lijsten;

                  —

                  de Commissie krachtens artikel 134 van het Reglement voor de procesvoering te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekende partijen zes middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel: de uitvoeringsverordening maakt inbreuk op artikel 296, tweede alinea, VWEU doordat zij niet met redenen is omkleed.

                  2.

                  Tweede middel: de Commissie heeft bij de vaststelling van de uitvoeringsverordening verzoeksters’ rechten van verdediging bedoeld in artikel 41, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie geschonden door verzoeksters niet te horen.

                  3.

                  Derde middel: de uitvoeringsverordening maakt inbreuk op de artikelen 12, lid 2, en 12, lid 4, onder c), van verordening nr. 854/2004 (2) voor zover zij bepaalt of specifieke inrichtingen voldoen aan de vereisten, en de Commissie heeft de relevante feiten kennelijk onjuist beoordeeld.

                  4.

                  Vierde middel: de uitvoeringsverordening maakt inbreuk op het non-discriminatiebeginsel door verzoeksters anders te behandelen dan andere Braziliaanse exporteurs van de pluimveeproducten die zich in een vergelijkbare situatie bevinden.

                  5.

                  Vijfde middel: de uitvoeringsverordening maakt inbreuk op het evenredigheidsbeginsel doordat zij verder gaat dan wat passend en noodzakelijk is voor de bescherming van de volksgezondheid.

                  6.

                  Zesde middel: de uitvoeringsverordening maakt inbreuk op artikel 291, lid 3, VWEU en de artikelen 3, lid 3, 10, lid 1, en 11 van verordening (EU) nr. 182/2011 (3) doordat bij de vaststelling ervan is voorbijgegaan aan wezenlijke procedurele eisen die erin zijn geformuleerd.

         (1)  Uitvoeringsverordening (EU) 2018/700 van de Commissie van 8 mei 2018 tot wijziging van de lijsten van inrichtingen in derde landen waaruit de invoer van specifieke producten van dierlijke oorsprong is toegestaan, met betrekking tot bepaalde inrichtingen in Brazilië (PB 2018, L 118, blz. 1).

         (2)  Verordening (EG) nr. 854/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 houdende vaststelling van specifieke voorschriften voor de organisatie van de officiële controles van voor menselijke consumptie bestemde producten van dierlijke oorsprong (PB 2004, L 139, blz. 206).

         (3)  Verordening (EU) nr. 182/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 2011 tot vaststelling van de algemene voorschriften en beginselen die van toepassing zijn op de wijze waarop de lidstaten de uitoefening van de uitvoeringsbevoegdheden door de Commissie controleren (PB 2011, L 55, blz. 291).


title: Zaak C-502/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Městský soud v Praze (Tsjechië) op 30 juli 2018 — CS e.a. / České aerolinie a.s.

text:
               24.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 341/9

      Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Městský soud v Praze (Tsjechië) op 30 juli 2018 — CS e.a. / České aerolinie a.s.
      (Zaak C-502/18)
      (2018/C 341/11)
      Procestaal: Tsjechisch

         Verwijzende rechter

      Městský soud v Praze

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: CS, DR, EQ, FP, GO, HN, IM, JL, KK, LJ, MI

         Verwerende partij: České aerolinie a.s.

         Prejudiciële vraag

      Is een communautaire luchtvaartmaatschappij verplicht krachtens artikel 3, lid 5, tweede volzin, van verordening (EG) nr. 261/2004 (1) compensatie aan de passagiers te betalen wanneer de communautaire luchtvaartmaatschappij als contractuele vervoerder het eerste segment van een vlucht heeft uitgevoerd, met een tussenlanding op een luchthaven in een niet-lidstaat, van waaruit een vervoerder die geen communautaire luchtvaartmaatschappij is, op basis van een codesharingovereenkomst, het tweede segment van de vlucht heeft uitgevoerd en er een vertraging van meer dan drie uur was bij aankomst op de luchthaven van eindbestemming, die volledig is ontstaan in het tweede vluchtsegment?

         (1)  Verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelĳke regels inzake compensatie en bĳstand aan luchtreizigers bĳ instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (PB 2004, L 46, blz. 1).


title: Zaak C-20/18: Beschikking van de president van het Hof van 14 juni 2018 — Europese Commissie/Groothertogdom Luxemburg, interveniënte: Franse Republiek

text:
               24.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 341/11

      Beschikking van de president van het Hof van 14 juni 2018 — Europese Commissie/Groothertogdom Luxemburg, interveniënte: Franse Republiek
      (Zaak C-20/18) (1)

      (2018/C 341/18)
      Procestaal: Frans
      De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

         (1)  PB C 104 van 19.3.2018.


title: Zaak T-457/18: Beroep ingesteld op 25 juli 2018 — Zotkov/Commissie

text:
               24.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 341/23

      Beroep ingesteld op 25 juli 2018 — Zotkov/Commissie
      (Zaak T-457/18)
      (2018/C 341/34)
      Procestaal: Bulgaars

         Partijen

         Verzoekende partij: Rossen D. Zotkov (Brussel, België) (vertegenwoordiger: N. Stankov, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  besluit nr. Ares (2018)2294884 van verweerster van 30 april 2018nietig verklaren en de herziening ervan gelasten met betrekking tot zijn verzoek om een toelage voor zijn ouders — na correctie van de berekening overeenkomstig de door verzoeker aangevoerde middelen en argumenten

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker twee middelen aan.

                  1.

                  Het eerste middel steunt op de uitlegging die verweerster geeft van besluit nr. 50-2004/28.5.2005 van de Commissie [C(2004) 1364 def. van 15 april 2004, besluit van de Commissie houdende algemene bepalingen tot uitvoering van artikel 2, lid 4, van bijlage VII bij het Statuut (met kinderen ten laste gelijkgestelde personen)] (en de daaruit volgende financiële berekening) met betrekking tot de praktische toepassing van het besluit bij de schatting van woningen in eigendom, welke uitlegging en berekening volgens verzoeker onjuist zijn:

                              —

                              de uitlegging bevat hiaten gelet op de (financieel-economische) eigenheid van de bij het besluit van de Commissie geregelde aangelegenheid,

                              —

                              de uitlegging steunt op objectief onmogelijke uitgangspunten,

                              —

                              tussen afzonderlijke delen van het besluit van de Commissie bestaan interne tegenstrijdigheden die berusten op de door verweerster voorgestane uitlegging, wanneer zij onderling en niet losstaand worden onderzocht,

                              —

                              de bewoordingen, begrippen en formuleringen van het besluit van de Commissie, die uit grammaticaal en/of algemeen aanvaard oogpunt in wezen dubbelzinnig zijn, worden subjectief en op een betwistbare wijze uitgelegd,

                              —

                              er wordt op een preferente wijze verwezen naar theoretische indicatoren voor afzonderlijke financiële aspecten waarvoor feitelijke indicatoren bestaan.

                  2.

                  Het tweede middel steunt op de uitlegging die verweerster geeft van besluit nr. 50-2004/28.5.2004 van de Commissie (en de daaruit volgende financiële berekening) met betrekking tot de praktische toepassing van het besluit bij het gebruik van een wegingsfactor (een coëfficiënt) voor het land, welke uitlegging en berekening volgens verzoeker onjuist zijn:

                              —

                              de uitlegging en toepassing van een wegingsfactor (een coëfficiënt) op een concreet element van de financiële berekening zijn in strijd met het wezen en de logica van deze coëfficiënt uit financieel-economisch theoretisch en praktisch oogpunt.


title: Zaak C-462/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 13 juli 2018 door Mylène Troszczynski tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 16 mei 2018 in zaak T-626/16, Troszczynski/Parlement

text:
               8.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 364/2

      Hogere voorziening ingesteld op 13 juli 2018 door Mylène Troszczynski tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 16 mei 2018 in zaak T-626/16, Troszczynski/Parlement
      (Zaak C-462/18 P)
      (2018/C 364/03)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Rekwirante: Mylène Troszczynski (vertegenwoordiger: F. Wagner, avocat)

         Andere partij in de procedure: Europees Parlement

         Conclusies

      het arrest van het Gerecht van 16 mei 2018 in zaak T-626/16 vernietigen;
      dientengevolge:

                  —

                  het besluit van de secretaris-generaal van het Parlement van 23 juni 2016, dat is vastgesteld overeenkomstig artikel 68 van gewijzigd besluit 2009/C 159/01 van het Bureau van het Parlement van 19 mei en 9 juli 2008„houdende de uitvoeringsmaatregelen van het Statuut van de leden van het Europees Parlement”, waarbij een vordering is vastgesteld van 56 554 EUR, nietig verklaren;

                  —

                  debetnota nr. 2016-888 waarbij rekwirante op 30 juni 2016 ervan op de hoogte werd gesteld dat ten aanzien van haar een vordering is vastgesteld ingevolge het besluit van de secretaris-generaal van 23 juni 2016 tot „terugvordering van ten onrechte als assistentie aan de parlementsleden betaalde bedragen, toepassing van artikel 68 van de uitvoeringsbepalingen van het Statuut van de leden en de artikelen 78, 79 en 80 van het Financieel Reglement”, nietig verklaren;

                  —

                  als naar recht beslissen welk bedrag moet worden toegekend aan rekwirante ter vergoeding van de morele schade die zij heeft geleden als gevolg van de onterechte beschuldigingen geuit voorafgaand aan het sluiten van het onderzoek, de aantasting van haar imago en de zeer aanzienlijke problemen die het bestreden besluit veroorzaakte in haar persoonlijke en politieke leven;

                  —

                  als naar recht beslissen welk bedrag rekwirante toekomt als vergoeding voor de proceskosten;

                  —

                  het Europees Parlement verwijzen in alle kosten van de procedure;

                  —

                  alvorens recht te doen: het Europees Parlement verzoeken om het administratief dossier van J.O. en het op hem betrekking hebbende dossier van OLAF ter beschikking te stellen.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Het eerste middel is gebaseerd op een onjuiste rechtsopvatting en schending van wezenlijke vormvoorschriften. De arresten van het Gerecht in de zaken Bilde en Montel vormen een nieuw feit, dat zich pas heeft voorgedaan na de sluiting van de schriftelijke fase van de procedure, en werpen zij een nieuw licht op de aard en het aantal bewijsstukken die moet worden aangedragen. Aan de voorwaarden van artikel 85, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering was voldaan. Voorts heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te stellen dat het geen kennis kon hebben van andere feitelijke elementen dan die welke ter kennis van de secretaris-generaal waren gebracht. De procedure van terugvordering wegens onverschuldigde betaling lijkt op een gewone beroepsprocedure, waarin alle stukken die nuttig zijn voor de correcte beoordeling van het geding mogen worden overgelegd, zelfs tijdens de procedure.
      Met het tweede middel wordt aangevoerd dat het Gerecht de rechten van verdediging en wezenlijke vormvoorschriften heeft geschonden. Het Gerecht heeft geen eerlijk en tegensprekelijk debat toegelaten door het Europees Parlement niet te verplichten om de artikelen 41 en 42 van het Handvest van grondrechten van de Europese Unie na te leven. Het Europees Parlement beschikt over het administratief dossier en het OLAF dossier en kan daar naar believen voordeel uithalen. In beide dossiers kunnen zich immers bewijzen van werkzaamheden bevinden die echter voor rekwirante ontoegankelijk zijn. Voorts heeft het Gerecht een beoordelingsfout gemaakt door het niet in persoon horen van rekwirante door de secretaris-generaal als rechtmatig te beschouwen.
      Het derde middel is gebaseerd op een onjuiste rechtsopvatting, een onjuiste juridische kwalificatie van de feiten en van het bewijs, ongelijke behandeling, fumus persecutionis, schending van het beginsel van de bescherming van het gewettigd vertrouwen, het legaliteitsbeginsel, en tenslotte op misbruik van bevoegdheid. Ten eerste vormt de afwezigheid van een kritische analyse van de overgelegde stukken een motiveringsgebrek. Ten tweede is er inbreuk gemaakt op de politieke rechten van assistenten. Ten derde rust het bewijsrisico bij terugvordering van een onverschuldigde betaling eerst op de administratie die gegronde redenen moet aanvoeren om verworven rechten in vraag te stellen. Ten vierde worden parlementsleden van het Front National gediscrimineerd door de voorzitter en de secretaris-generaal van het Parlement. Ten slotte komen het beginsel van de bescherming van het gewettigd vertrouwen en het legaliteitsbeginsel in het gedrang door de weigering om inzage te verlenen in het administratief dossier en het dossier van OLAF, en vormt deze weigering misbruik van bevoegdheid.


title: Zaak C-493/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation (Frankrijk) op 26 juli 2018 — UB / VA, Tiger SCI, WZ, in de hoedanigheid van curator van UB, Banque patrimoine et immobilier SA

text:
               8.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 364/4

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation (Frankrijk) op 26 juli 2018 — UB / VA, Tiger SCI, WZ, in de hoedanigheid van curator van UB, Banque patrimoine et immobilier SA
      (Zaak C-493/18)
      (2018/C 364/04)
      Procestaal: Frans

         Verwijzende rechter

      Cour de cassation

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: UB

         Verwerende partijen: VA, Tiger SCI, WZ, in de hoedanigheid van curator van UB, Banque patrimoine et immobilier SA

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Wanneer een curator die is aangesteld door de rechter van de lidstaat waar de insolventieprocedure is geopend, een vordering instelt om hypotheken op in een andere lidstaat gelegen gebouwen van de schuldenaar alsook de verkoop daarvan in die lidstaat niet-tegenwerpbaar aan de procedure te laten verklaren zodat die goederen kunnen terugkeren naar het vermogen van die schuldenaar, kan die vordering dan worden beschouwd als rechtstreeks voortvloeiend uit de insolventieprocedure en nauw daarop aansluitend?

                  2)

                  Indien dat het geval is, zijn de rechters van de lidstaat waar de insolventieprocedure is geopend dan exclusief bevoegd om kennis te nemen van die vordering, of zijn daarentegen enkel de rechters van de lidstaat waar de gebouwen zijn gelegen daarvoor bevoegd, of is dan sprake van een concurrerende bevoegdheid tussen die verschillende rechters en zo ja, onder welke voorwaarden?

                  3)

                  Indien de rechter van de lidstaat waar de insolventieprocedure is geopend, de curator machtigt om in een andere lidstaat een vordering in te stellen — welke vordering in beginsel onder de bevoegdheid zou vallen van de rechter die de procedure heeft geopend –, kan die beslissing dan tot gevolg hebben dat de rechter van deze andere staat bevoegd wordt, met name omdat zij als een beslissing inzake het verloop van een insolventieprocedure in de zin van artikel 25, lid 1, van verordening [(EG) nr. 1346/2000] (1) kan worden aangemerkt en daardoor volgens datzelfde artikel zonder verdere formaliteiten kan worden erkend?

         (1)  Verordening (EG) nr. 1346/2000 van de Raad van 29 mei 2000 betreffende insolventieprocedures (PB 2000, L 160, blz. 1).


title: Zaak C-477/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Nederland) op 23 juli 2018 — Exportslachterij J. Gosschalk en Zn. BV tegen Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

text:
               15.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 373/8

      Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Nederland) op 23 juli 2018 — Exportslachterij J. Gosschalk en Zn. BV tegen Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
      (Zaak C-477/18)
      (2018/C 373/09)
      Procestaal: Nederlands

         Verwijzende rechter

      College van Beroep voor het Bedrijfsleven

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekster: Exportslachterij J. Gosschalk en Zn. BV

         Verweerder: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Dienen de zinsneden „het personeel dat betrokken is bij de officiële controles” in punt 1 van bijlage VI bij verordening nr. 882/2004 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 inzake officiële controles op de naleving van de wetgeving inzake diervoeders en levensmiddelen en de voorschriften inzake diergezondheid en dierenwelzijn (hierna: „verordening nr. 882/2004”) en „het personeel dat betrokken is bij de uitvoering van de officiële controles” in punt 2 van bijlage VI bij verordening nr. 882/2004 aldus te worden uitgelegd, dat de (salaris)kosten die in aanmerking mogen worden genomen bij de berekening van de vergoedingen voor officiële controles, uitsluitend (salaris)kosten mogen zijn van officiële dierenartsen en officiële assistenten die de officiële keuringen verrichten, of kunnen daaronder ook (salaris)kosten van ander personeel in dienst van de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit (NVWA) of de besloten vennootschap Kwaliteitskeuring Dierlijke Sector (KDS) worden geschaard?

                  2)

                  Als het antwoord op vraag 1 luidt dat onder de zinsneden „het personeel dat betrokken is bij de officiële controles” in punt 1 van bijlage VI bij verordening nr. 882/2004 en „het personeel dat betrokken is bij de uitvoering van de officiële controles” in punt 2 van bijlage VI bij verordening nr. 882/2004 ook (salaris)kosten van ander personeel in dienst van de NVWA of KDS kunnen worden geschaard, onder welke omstandigheden en binnen welke grenzen is dan nog sprake van een zodanige relatie tussen de gemaakte kosten voor dit andere personeel en de officiële controles dat de vergoeding van die (salaris)kosten kan worden gebaseerd op artikel 27, vierde lid, en bijlage VI, punten 1 en 2, van verordening nr. 882/2004?

                  3)

                              a.

                              Dient het bepaalde in artikel 27, vierde lid, aanhef en onder a, en bijlage VI, punten 1 en 2 van verordening nr. 882/2004 aldus te worden uitgelegd, dat artikel 27, vierde lid, en bijlage VI, punten 1 en 2, voornoemd eraan in de weg staan dat bij slachthuizen vergoedingen voor officiële controles in rekening worden gebracht voor door die slachthuizen bij de bevoegde autoriteit aangevraagde maar niet feitelijk gewerkte kwartieren ten behoeve van officiële controles?

                              b.

                              Geldt het antwoord op vraag 3)a. ook in geval van door de bevoegde autoriteit ingeleende officiële dierenartsen die geen salaris ontvangen voor kwartieren die het slachthuis wel bij de bevoegde autoriteit heeft aangevraagd maar waarin feitelijk geen werkzaamheden ten behoeve van officiële controles worden verricht, terwijl het over het aangevraagde maar niet gewerkte aantal kwartieren aan het slachthuis in rekening gebrachte bedrag ten goede komt aan algemene kosten van overhead van de bevoegde autoriteit?

                  4)

                  Dient het bepaalde in artikel 27, vierde lid, aanhef en onder a, en bijlage VI, punten 1 en 2, van verordening nr. 882/2004 aldus te worden uitgelegd, dat genoemd artikel 27, vierde lid, er aan in de weg staat dat bij slachthuizen een gemiddeld tarief in rekening wordt gebracht voor de werkzaamheden ten behoeve van officiële controles door dierenartsen in dienst van de NVWA en door (lager gesalarieerde) ingeleende dierenartsen, zodat aan slachthuizen een hoger tarief in rekening wordt gebracht dan aan de ingeleende dierenartsen wordt uitbetaald?

                  5)

                  Dient het bepaalde in artikel 26 en in artikel 27, vierde lid, aanhef en onder a, en bijlage VI, punten 1 en 2, van verordening nr. 882/2004 aldus te worden uitgelegd dat bij de berekening van de vergoedingen voor officiële controles kosten in aanmerking kunnen worden genomen voor de opbouw van een weerstandsvermogen ten behoeve van een besloten vennootschap (KDS) waarvan door de bevoegde autoriteit officiële assistenten worden ingeleend, welk weerstandsvermogen bij een crisis kan worden aangewend voor de betaling van salaris en opleidingskosten voor personeel dat de officiële controles feitelijk uitvoert alsmede voor personeel dat de uitvoering van officiële controles mogelijk maakt?

                  6)

                  Indien het antwoord op de onder [5] geformuleerde vraag bevestigend luidt: tot welk bedrag mag een dergelijk weerstandsvermogen worden opgebouwd en hoe lang mag de periode zijn die door dat weerstandsvermogen wordt afgedekt?

         (1)  PB 2004, L 165, blz. 1.


title: Zaak C-445/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Nederland) op 9 juli 2018 — Vaselife International BV, Chrysal International BV tegen College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden

text:
               15.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 373/6

      Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Nederland) op 9 juli 2018 — Vaselife International BV, Chrysal International BV tegen College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden
      (Zaak C-445/18)
      (2018/C 373/06)
      Procestaal: Nederlands

         Verwijzende rechter

      College van Beroep voor het Bedrijfsleven

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoeksters: Vaselife International BV, Chrysal International BV

         Verweerder: College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Is de bevoegde autoriteit, het College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden (Ctgb), bevoegd om nadat hij een besluit tot herregistratie van het referentiemiddel heeft genomen, de geldigheidsduur van een vergunning voor parallelhandel als bedoeld in artikel 52 van verordening (EG) nr. 1107/2009 (1), welke vergunning is verleend vóór het besluit tot herregistratie, al dan niet ambtshalve, te wijzigen overeenkomstig de — latere — datum van de geldigheidsduur die is verbonden aan het besluit tot herregistratie van het referentiemiddel?

                  2)

                  Indien vraag 1 bevestigend wordt beantwoord, is de wijziging van de geldigheidsduur van een vergunning voor parallelhandel een automatisch, uit verordening (EG) nr. 1107/2009 zelf voortvloeiend gevolg van een besluit tot herregistratie van het referentiemiddel? Is bijgevolg de aantekening van de nieuwe datum van de geldigheidsduur van de parallelvergunning in de databank van de bevoegde autoriteit een louter administratieve handeling, of moet daarop ambtshalve of op aanvraag worden besloten?

                  3)

                  Indien het antwoord op vraag 2 luidt dat er een besluit moet worden genomen, is artikel 52 van verordening (EG) nr. 1107/2009, en met name het derde lid van dit artikel, hierop van toepassing?

                  4)

                  Indien vraag 3 ontkennend wordt beantwoord, welke bepaling(en) is c.q. zijn dan wel toepasselijk?

                  5)

                  Kan een gewasbeschermingsmiddel reeds niet als identiek worden beschouwd als bedoeld in artikel 52 van verordening (EG) nr. 1107/2009 indien het referentiemiddel, niet (langer) afkomstig is van dezelfde onderneming? Het Hof wordt verzocht bij de beantwoording van deze vraag tevens in te gaan op de vraag of onder een verbonden onderneming of een onderneming die onder licentie werkt, tevens kan worden begrepen een onderneming die het middel, met toestemming van de rechthebbende, produceert volgens hetzelfde recept. Is hierbij van belang of het productieproces volgens welke het referentiemiddel en het parallel in te voeren middel worden vervaardigd op het punt van de werkzame stoffen door dezelfde onderneming wordt uitgevoerd?

                  6)

                  Is de loutere wijziging van de productielocatie van het referentiemiddel relevant voor de beoordeling van de vraag of het middel identiek is?

                  7)

                  Indien vraag 5 en/of 6 bevestigend wordt beantwoord, kan aan de hieruit te trekken conclusie („niet identiek”) afbreuk worden gedaan door het feit dat de bevoegde autoriteit reeds heeft vastgesteld dat qua samenstelling het middel geen of slechts een geringe wijziging heeft ondergaan?

                  8)

                  Op wie en in hoeverre rust de last te bewijzen dat is voldaan aan artikel 52, derde lid, van verordening (EG) nr. 1107/2009 als de toelatingshouders van het parallelle middel en het referentiemiddel daarover van mening verschillen?

         (1)  Verordening van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen en tot intrekking van de richtlijnen 79/117/EEG en 91/414/EEG van de Raad (PB 2009, L 309, blz. 1).


title: Zaak T-451/18: Beroep ingesteld op 18 juli 2018 — Triantafyllopoulos e.a./ECB

text:
               15.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 373/12

      Beroep ingesteld op 18 juli 2018 — Triantafyllopoulos e.a./ECB
      (Zaak T-451/18)
      (2018/C 373/13)
      Procestaal: Grieks

         Partijen

         Verzoekende partijen: Panaghiote Triantafyllopoulos (Patras, Griekenland) en 487 andere verzoekende partijen (vertegenwoordiger: N. Ioannou, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Centrale Bank (ECB)

         Conclusies

                  —

                  De ECB veroordelen tot vergoeding van de schade die verzoekers hebben geleden, zoals voor elk van hen gespecificeerd in het verzoekschrift, ten bedrage van 83,77 EUR per aandeel in de onderneming, vermenigvuldigd met het aantal aandelen waarvan de betrokken natuurlijke of rechtspersoon houder is;

                  —

                  de ECB verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Dit beroep betreft de vordering tot vergoeding van de schade die zou zijn toegebracht aan verzoekers als aandeelhouders van Αchaiki Syneteristiki Τrapeza Syn. PE (coöperatieve kredietbank Achaiki) die in bijzondere liquidatie verkeert, en die bestaat in daadwerkelijk geleden schade, te weten de waarde van de aandelen waarvan elk van de verzoekers houder is. De schade zou zijn veroorzaakt door ontoereikende controle en ontoereikend toezicht door de Τrapeza tis Ellados (nationale bank van Griekenland; hierna: „NBG”) op Αchaiki Syneteristiki Τrapeza in de periode van 1999 tot 2012, maar ook door ontoereikende controle en ontoereikend toezicht door de ECB op de NBG, en, middels laatstgenoemde, maar ook indirect, op Αchaiki Synetiristiki Τrapeza.
      Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekers de volgende middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel, gebaseerd op de feitelijke omstandigheden, op de ingeleide strafrechtelijke vervolging en op het nationale recht

                              —

                              Van 1999 tot de intrekking van de vergunning van Αchaiki Syneteristiki Τrapeza door de NBG, hebben de verschillende elkaar opvolgende besturen het vennootschapsvermogen misbruikt en dit gebruikt voor criminele doeleinden en hoe dan ook voor onwettige doelen. Dit is gebeurd zonder dat zelfs maar was voldaan aan de wettelijke vereisten voor het functioneren van een bank. De NBG is volgens het nationale recht de enige toezichthoudende autoriteit die alle preventieve, controle- en handhavingsmaatregelen kan vaststellen opdat niet kan gebeuren dat wat wel is gebeurd en heeft geleid tot de verspilling van het vennootschapskapitaal.

                  2.

                  Tweede middel, gebaseerd op artikel 340 VWEU.

                              —

                              Krachtens artikel 340, derde alinea, VWEU moet de ECB, aangezien zij afzonderlijke rechtspersoonlijkheid heeft, overeenkomstig de algemene beginselen die de rechtsstelsels van de lidstaten gemeen hebben, de schade vergoeden die door haarzelf of door haar personeelsleden in de uitoefening van hun functies is veroorzaakt.

                  3.

                  Derde middel, gebaseerd op de rechtspraak van het Hof

                              —

                              Uit de rechtspraak van het Hof volgt dat moet worden bewezen dat er sprake is van ernstige schending van een rechtsregel die ertoe strekt rechten toe te kennen aan particulieren. Wat het vereiste betreft dat de schending ernstig, is het beslissende criterium om aan te nemen dat daaraan is voldaan, de vraag of het orgaan van de Unie de grenzen van de aan hem toegekende bevoegdheden kennelijk en ernstig heeft overschreden. De omvang en de ernst van de veroorzaakte schade en het aantal gelaedeerden kunnen worden gebruikt als criterium om te bepalen of het betrokken orgaan de grenzen van zijn discretionaire bevoegdheid kennelijk en ernstig heeft overschreden. Evenwel moet worden opgemerkt dat er voorts sprake is van een gekwalificeerde schending van het Unierecht wanneer het orgaan de fout niet zou hebben gemaakt indien het met de normale zorgvuldigheid en voorzichtigheid had gehandeld. De ECB heeft niet voldaan aan de krachtens de Verdragen en haar statuut op haar rustende verplichtingen om doeltreffende sancties op te leggen aan de NBG wegens diens gebrekkige toezicht op Achaïki Synetairistiki Trapeza. De ECB is op haar beurt verantwoordelijk om te controleren of de nationale banken van de lidstaten functioneren in overeenstemming met de Verdragen en haar statuten. Indien de ECB een dergelijke controle niet heeft verricht, kan worden gesproken van bestuurlijke tekortkomingen — schending van het beginsel van behoorlijk bestuur — wat [voorkomen] had kunnen worden indien de ECB passende maatregelen had getroffen om de NBG aan haar plichten krachtens de Verdragen te „helpen herinneren” en haar erop te wijzen dat het niet is toegestaan om kredietinstellingen zonder toezicht te laten, omdat anders de monetaire stabiliteit van de Unie, wat het fundamentele doel van de ECB is, in gevaar worden gebracht. De ECB had moeten controleren of de NBG haar verplichtingen nakwam als lid van het Europees Stelsel van Centrale Banken en indien zij zou hebben vastgesteld dat deze verplichtingen niet waren geëerbiedigd, had zij passende maatregelen moeten nemen en niet mogen blijven stilzitten.


title: Zaak T-503/18: Beroep ingesteld op 22 augustus 2018 — Haba Trading/EUIPO — Vida (vidaXL)

text:
               15.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 373/16

      Beroep ingesteld op 22 augustus 2018 — Haba Trading/EUIPO — Vida (vidaXL)
      (Zaak T-503/18)
      (2018/C 373/18)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Haba Trading BV (Utrecht, Nederland) (vertegenwoordigers: B. Schneiders en A. Brittner, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Vida AB (Alvesta, Zweden)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Aanvrager van het betrokken merk: verzoekster voor het Gerecht

         Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk vidaXL — inschrijvingsaanvraag nr. 11 603 024

         Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 12 juni 2018 in zaak R 190/2016-5

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van de bestreden beslissing;

                  —

                  verwijzing van het EUIPO in de kosten.

         Aangevoerde middelen

                  —

                  schending van artikel 18, lid 1, onder a), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;

                  —

                  schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


title: Zaak T-478/18: Beroep ingesteld op 6 augustus 2018 — Bezouaoui en HB Consultant/Commissie

text:
               15.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 373/13

      Beroep ingesteld op 6 augustus 2018 — Bezouaoui en HB Consultant/Commissie
      (Zaak T-478/18)
      (2018/C 373/14)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partijen: Hacène Bezouaoui (Avanne, Frankrijk), HB Consultant (Beure, Frankrijk) (vertegenwoordigers: J.-F. Henrotte en N. Neyrinck, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  het onderhavige beroep ontvankelijk en gegrond verklaren; en bijgevolg:

                  —

                  besluit C(2018) 2075 final van de Commissie van 10 april 2018 in zaak SA.46897 (2018/NN) — Frankrijk Aide présumée — CACES nietig verklaren;

                  —

                  de Commissie verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoekende partijen drie middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel: het begrip „toerekenbaarheid” als bedoeld in artikel 107 VWEU wordt onjuist toegepast doordat met de terugbetaling door de paritaire organen die door de staat zijn belast met de inning van bijdragen [organismes paritaires collecteur agréés par l’État (OPCA)], van de kosten van de opleiding voor het veilig besturen van bouwmachines het gebruik van staatsmiddelen is gemoeid dat voortvloeit uit een aan de staat toerekenbare maatregel. Verzoekende partijen voeren dan ook aan dat het besluit waarvan zij nietigverklaring vorderen, voorbijgaat aan de rechtspraak in de zaak Pearle (arrest van 15 juli 2004, Pearle e.a., C-345/02, EU:C:2004:448).

                  2.

                  Tweede middel: het begrip „voordeel” als bedoeld in artikel 107 VWEU wordt onjuist toegepast aangezien de door de Franse Staat in dit geval genomen maatregelen de ondernemingen die de zogenaamde „CACES®”-opleidingen (Certificat d’Aptitude à la Conduite En Sécurité, bewijs van de vaardigheid in het veilig besturen) aanbieden, een voordeel verschaffen ten opzichte van de ondernemingen die de zogenaamde „PCE®”-opleidingen (Permis à la Conduite d’Engins, rijbewijs voor het besturen van machines) aanbieden.

                  3.

                  Derde middel: het begrip „selectiviteit” als bedoeld in artikel 107 VWEU wordt onjuist toegepast aangezien de genomen maatregelen selectief zijn. Dit middel bestaat uit drie onderdelen:

                              —

                              eerste onderdeel: de OPCA’s zijn niet bevoegd om een onderscheid te maken tussen de verschillende opleidingen die voorzien in eenzelfde behoefte en die alle door de Franse Staat zijn erkend;

                              —

                              tweede onderdeel: de maatregelen van de Franse Staat hebben tot gevolg dat de OPCA’s worden misleid omtrent de opleidingen die voldoen aan de wettelijke vereisten en die voor terugbetaling in aanmerking komen;

                              —

                              derde onderdeel: het verschil in behandeling tussen de twee opleidingsstelsels (CACES® en PCE®) wordt niet gerechtvaardigd door de aard of de algemene opzet van een referentiestelsel.


title: Zaak C-459/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (België) op 16 juli 2018 — Argenta Spaarbank NV tegen Belgische Staat

text:
               15.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 373/7

      Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (België) op 16 juli 2018 — Argenta Spaarbank NV tegen Belgische Staat
      (Zaak C-459/18)
      (2018/C 373/07)
      Procestaal: Nederlands

         Verwijzende rechter

      Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekster: Argenta Spaarbank NV

         Verweerder: Belgische Staat

         Prejudiciële vraag

      Verzet artikel 49 van het Verdrag betreffende de Werking van de Europese Unie zich tegen een nationale belastingregeling op grond waarvan bij de berekening van de belastbare winst van een in België onbeperkt belastingplichtige vennootschap met een vaste inrichting in een andere lidstaat waarvan de winsten in België met toepassing van een dubbelbelastingverdrag tussen België en de andere lidstaat geheel zijn vrijgesteld:

                  —

                  de aftrek voor risicokapitaal wordt verminderd met een bedrag aan aftrek voor risicokapitaal berekend op het positieve verschil tussen enerzijds de netto boekwaarde van de activabestanddelen van de vaste inrichting, en anderzijds het totaal van de passivabestanddelen die niet behoren tot het eigen vermogen van de vennootschap en die aanrekenbaar zijn op de vaste inrichting en

                  —

                  voormelde vermindering niet wordt toegepast in de mate dat het bedrag van de vermindering lager is dan de winst van deze vaste inrichting,

            terwijl geen vermindering van de aftrek voor risicokapitaal wordt toegepast indien dit positieve verschil kan worden toegerekend aan een in België gelegen vaste inrichting?


title: Zaak T-484/18: Beroep ingesteld op 14 augustus 2018 — XB / ECB

text:
               15.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 373/14

      Beroep ingesteld op 14 augustus 2018 — XB / ECB
      (Zaak T-484/18)
      (2018/C 373/15)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: XB (vertegenwoordigers: L. Levi en A. Champetier, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Centrale Bank (ECB)

         Conclusies

                  —

                  nietigverklaring van de beslissingen van 6 november 2017 en 4 december 2017 waarbij de verzoeker werd ingelicht dat hij geen recht heeft op bepaalde vergoedingen (kostwinnerstoelage, kindertoelage, schooltoelagen en voorschoolse toelage);

                  —

                  dientengevolge de betaling bevelen van de respectievelijke bedragen vanaf de datum in de verzoeken, vermeerderd moet de vertragingsrente (rentevoet van de ECB + 2 punten). Daarbij moet in overweging worden genomen dat corrigerende betalingen die geen verband houden met de maand waarin zij worden uitgevoerd, overeenkomstig verordening (EEG, EURATOM, EGKS) nr. 260/68 (1) belast moeten worden alsof zij op het normale tijdstip waren uitgevoerd;

                  —

                  in voorkomend geval, nietigverklaring van de beslissing van 5 juni 2018 tot afwijzing van het bezwaar dat verzoeker had ingediend op 29 maart 2018;

                  —

                  in voorkomend geval, nietigverklaring van de beslissingen van 2 februari 2018 waarbij verzoekers verzoek tot administratief heronderzoek van 15 december 2017 werd afgewezen, en

                  —

                  verweerder verwijzen in alle kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter onderbouwing van zijn beroep voert verzoeker twee middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel: de voorwaarden en regels van de ECB voor kortetermijntewerkstelling zijn onwettig (middel van onwettigheid).

                              —

                              De voorwaarden en regels voor kortetermijntewerkstelling van de ECB maken inbreuk op 1) de rechten van het kind en de beginselen van bescherming van het gezin en gelijke behandeling die neergelegd zijn in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie; 2) het beginsel van non-discriminatie tussen tijdelijke werknemers en werknemers in vaste dienst, en 3) het beginsel van non-discriminatie en gelijkheid van belastingbetalers.

                  2.

                  Tweede middel: collectieve rechten zijn geschonden omdat er geen behoorlijke consultatie is geweest van het personeelscomité van de ECB toen de ECB de voorwaarden en regels voor kortetermijntewerkstelling heeft aangenomen.

         (1)  Verordening (EEG, Euratom, EGKS) nr. 260/68 van de Raad van 29 februari 1968 tot vaststelling van de voorwaarden en de wijze van heffing van de belasting ten bate van de Europese Gemeenschappen (PB 1968, L 56, blz. 8).


title: Zaak T-504/18: Beroep ingesteld op 24 augustus 2018 — XG/Commissie

text:
               15.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 373/17

      Beroep ingesteld op 24 augustus 2018 — XG/Commissie
      (Zaak T-504/18)
      (2018/C 373/19)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: XG (vertegenwoordigers: S. Kaisergruber en A. Burghelle-Vernet, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  het beroep ontvankelijk en gegrond verklaren;

            en bijgevolg:

                  —

                  het besluit van [vertrouwelijk] (1) van de Europese Commissie van 3 juli 2018, waarbij de weigering om verzoeker toegang te verlenen tot de gebouwen van de Commissie wordt gehandhaafd, nietig verklaren;

                  —

                  de Commissie verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker vier middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel: onbevoegdheid van degene die de bestreden handeling heeft vastgesteld.

                  2.

                  Tweede middel: schending van artikel 3 van besluit (EU, Euratom) 2015/443 van de Commissie van 13 maart 2015 betreffende de veiligheid binnen de Commissie (PB 2015, L 72, blz. 41; hierna: „besluit 2015/443”) en ontbreken van een rechtsgrondslag voor de bestreden handeling.

                  3.

                  Derde middel: schending van verzoekers grondrechten, met name schending van artikel 67 VWEU, artikel 6 VEU, artikel 3 van besluit 2015/443 en artikelen 6, 7, 8, 15, 27, 31, 41, 42, 47, 48 en 49 van het Handvest van de grondrechten. Dit middel valt uiteen in drie onderdelen:

                              —

                              eerste onderdeel: schending van het recht op vrijheid, het recht op een privéleven, het recht op bescherming van persoonsgegevens en het recht om vrijelijk een beroep uit te oefenen;

                              —

                              tweede onderdeel: schending van het recht op behoorlijk bestuur, het recht op transparantie, het recht op toegang tot documenten en het recht op een doeltreffende voorziening in rechte alsook schending van het vermoeden van onschuld en de rechten van de verdediging;

                              —

                              derde onderdeel: schending van het evenredigheidsbeginsel en artikel 49 van het Handvest van de grondrechten.

                  4.

                  Vierde middel, dat subsidiair is aangevoerd: schending van artikel 296 VWEU en artikel 41, lid 2, van het Handvest van de grondrechten alsook van de beginselen van formele en inhoudelijke motivering van eenzijdige handelingen. Dit middel valt uiteen in twee onderdelen:

                              —

                              eerste onderdeel: de bestreden handeling is niet formeel gemotiveerd;

                              —

                              tweede middel: de bestreden handeling is inhoudelijk ontoereikend gemotiveerd.

         (1)  Weggelaten vertrouwelijke gegevens.


title: Zaak C-423/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Baden-Württemberg (Duitsland) op 27 juni 2018 — Südzucker AG / Hauptzollamt Karlsruhe

text:
               15.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 373/2

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Baden-Württemberg (Duitsland) op 27 juni 2018 — Südzucker AG / Hauptzollamt Karlsruhe
      (Zaak C-423/18)
      (2018/C 373/02)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Finanzgericht Baden-Württemberg

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Südzucker AG

         Verwerende partij: Hauptzollamt Karlsruhe

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Dient artikel 3, lid 2, eerste volzin, van verordening (EG) nr. 967/2006 (1) aldus te worden uitgelegd dat de aldaar genoemde termijn ook geldt voor de wijziging van een tijdig meegedeelde overschotheffing die voortvloeit uit een na het verstrijken van deze termijn gewijzigde vaststelling van de in aanmerking te nemen overtollige hoeveelheden suiker op grond van een controle volgens artikel 10 van verordening (EG) nr. 952/2006 (2)?

                  2)

                  Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord:
                  Gelden in dit geval, wanneer het gaat om de wijziging van een tijdige mededeling die op grond van vaststellingen in het kader van controles is verricht, de in het arrest van het Hof van 10 januari 2002 in de zaak British Sugar (C-101/99, ECLI:EU:C:2002:7) vermelde voorwaarden voor een overschrijding van de mededelingstermijn volgens artikel 3, lid 2, van verordening (EEG) nr. 2670/81, zoals gewijzigd bij verordening (EEG) nr. 3559/91 (3), ook voor een overschrijding van de mededelingstermijn overeenkomstig artikel 3, lid 2, van verordening nr. 967/2006?

                  3)

                  Moet, wanneer artikel 3, lid 2, eerste volzin, van verordening nr. 967/2006 geen toepassing vindt op kennisgevingen van wijzigingen op grond van controles (zie eerste vraag) of wanneer de voorwaarden voor een overschrijding van de termijn zijn vervuld (zie tweede vraag), voor het vaststellen van de termijn waarbinnen de wijziging van de overschotheffing moet worden meegedeeld, worden uitgegaan van 1 mei eerstkomend of moet het nationale recht worden toegepast?

                  4)

                  Indien de derde vraag aldus wordt beantwoord dat noch van 1 mei eerstkomend moet worden uitgegaan noch het nationale recht toepassing vindt:
                  Is het verenigbaar met de algemene beginselen van het gemeenschapsrecht, waartoe ook het evenredigheidsbeginsel, het rechtszekerheidsbeginsel en het vertrouwensbeginsel behoren, wanneer in een geval zoals het onderhavige een mededeling van de overschotheffing voor het verkoopseizoen 2007/2008 wegens de duur van de controle en de duur van het opstellen en beoordelen van het controleverslag op 20 oktober 2010 respectievelijk op 27 oktober 2011 wordt gedaan? Is het in dit verband van belang of de suikerfabrikant bezwaar heeft gemaakt tegen de vaststelling van de suikeroverschotten?

         (1)  Verordening (EG) nr. 967/2006 van de Commissie van 29 juni 2006 tot vaststelling van bepalingen ter uitvoering van verordening (EG) nr. 318/2006 met betrekking tot de productie buiten het quotum in de sector suiker (PB 2006, L 176, blz. 22).

         (2)  Verordening (EG) nr. 952/2006 van de Commissie van 29 juni 2006 houdende uitvoeringsbepalingen van verordening (EG) nr. 318/2006 van de Raad, wat betreft het beheer van de interne suikermarkt en het quotastelsel (PB 2006, L 178, blz. 39).

         (3)  Verordening (EEG) nr. 3559/91 van de Commissie van 6 december 1991 tot wijziging van verordening (EEG) nr. 2670/81 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen voor de productie buiten de quota in de sector suiker (PB 1991, L 336, blz. 26).


title: Zaak T-500/18: Beroep ingesteld op 20 augustus 2018 — Puma/EUIPO — Destilerias MG (MG PUMA)

text:
               15.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 373/15

      Beroep ingesteld op 20 augustus 2018 — Puma/EUIPO — Destilerias MG (MG PUMA)
      (Zaak T-500/18)
      (2018/C 373/16)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Puma SE (Herzogenaurach, Duitsland) (vertegenwoordigers: P. Trieb en M. Schunke, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Destilerias MG SL (Vilanova i la Geltru, Spanje)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Aanvrager van het betrokken merk: verzoekster voor het Gerecht

         Betrokken merk: aanvraag voor Uniemerk MG PUMA — inschrijvingsaanvraag nr. 15 108 848

         Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 6 juni 2018 in zaak R 2019/2017-2

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van de bestreden beslissing;

                  —

                  verwijzing van het EUIPO in de kosten, daaronder begrepen de kosten van de procedure voor de kamer van beroep.

         Aangevoerd middel

                  —

                  schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


title: Zaak C-429/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado Contencioso-Administrativo de Madrid (Spanje) op 28 juni 2018 — Berta Fernández Álvarez, BMM, TGV, Natalia Fernández Olmos en María Claudia Téllez Barragán / Consejería de Sanidad de la Comunidad de Madrid

text:
               15.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 373/3

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado Contencioso-Administrativo de Madrid (Spanje) op 28 juni 2018 — Berta Fernández Álvarez, BMM, TGV, Natalia Fernández Olmos en María Claudia Téllez Barragán / Consejería de Sanidad de la Comunidad de Madrid
      (Zaak C-429/18)
      (2018/C 373/03)
      Procestaal: Spaans

         Verwijzende rechter

      Juzgado Contencioso-Administrativo de Madrid

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: Berta Fernández Álvarez, BMM, TGV, Natalia Fernández Olmos en María Claudia Téllez Barragán

         Verwerende partij: Consejería de Sanidad de la Comunidad de Madrid

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Is het verenigbaar met de raamovereenkomst in bijlage bij richtlijn 1999/70/EG (1) wanneer deze aldus wordt uitgelegd dat de tijdelijke aanstelling van verzoeksters misbruik vormt aangezien de overheid als werkgever gebruikmaakt van verschillende aanstellingsvormen, die allemaal tijdelijk zijn, voor het permanent en duurzaam doen verrichten van de normale werkzaamheden van ambtenaren in vaste dienst, teneinde tegemoet te komen aan structurele tekorten en behoeften die in feite niet voorlopig, maar permanent en duurzaam zijn, en is daarom de beschreven tijdelijke aanstelling niet gerechtvaardigd in de zin van clausule 5, lid 1, onder a), van de raamovereenkomst, als objectieve reden, aangezien dergelijk gebruik van overeenkomsten van bepaalde tijd lijnrecht ingaat tegen de tweede alinea van de preambule van de raamovereenkomst en de punten 6 en 8 van de algemene overwegingen ervan, op grond dat er zich geen omstandigheden voordoen die deze overeenkomsten voor bepaalde tijd zouden rechtvaardigen?

                  2)

                  Is het verenigbaar met de raamovereenkomst in bijlage bij richtlijn 1999/70/EG wanneer deze aldus wordt uitgelegd dat de oproep voor conventionele selectietesten, met de beschreven kenmerken, geen gelijkwaardige maatregel is, noch kan worden beschouwd als een sanctie, aangezien hij niet evenredig is met het misbruik, dat als gevolg heeft dat de tijdelijke werknemer wordt ontslagen, waardoor de doelstellingen van de richtlijn worden geschonden en de ongunstige situatie van tijdelijke werknemers in overheidsdienst in stand wordt gehouden, noch als een doeltreffende maatregel, aangezien hij de werkgever geen nadeel toebrengt, geen afschrikkende functie heeft en derhalve niet in overeenstemming is met artikel 2, eerste alinea, van richtlijn 1999/70, daar hij niet garandeert dat de Spaanse Staat de in de richtlijn bepaalde resultaten bereikt?

                  3)

                  Is het verenigbaar met de raamovereenkomst in bijlage bij richtlijn 1999/70 en met het arrest van het Hof van 14 september 2016 in zaak C-16/15 (2), wanneer deze aldus worden uitgelegd dat de oproep tot voor iedereen toegankelijke selectietesten geen passende maatregel is om het misbruik van opeenvolgende tijdelijke overeenkomsten te bestraffen, aangezien er in de Spaanse wetgeving geen doeltreffend en afschrikkend bestraffingsmechanisme bestaat dat een einde maakt aan het misbruik bij de aanstelling van tijdelijk personeel in overheidsdienst en die wetgeving niet toestaat in die structureel gecreëerde posten te voorzien met personeel dat het slachtoffer was van misbruik, zodat de onzekere situatie van die werknemers voortduurt?

                  4)

                  Is de uitlegging verenigbaar volgens welke de omzetting van de arbeidsovereenkomst van de tijdelijke werknemer die slachtoffer was van misbruik, in een „niet-vaste aanstelling voor onbepaalde tijd” geen doeltreffende sanctie is — aangezien de aldus gekwalificeerde werknemer kan worden ontslagen doordat middels selectietesten in zijn functie wordt voorzien of doordat de functie wordt opgeheven — en derhalve niet in overeenstemming is met de raamovereenkomst ter voorkoming van het misbruik van overeenkomsten voor bepaalde tijd, op grond dat artikel 2, eerste alinea[,] van richtlijn 1999/70 niet wordt nageleefd, gelet op het feit dat die omzetting niet garandeert dat de Spaanse Staat de in die richtlijn bepaalde resultaten bereikt?
                  Gelet op deze situatie dienen in de onderhavige zaak de volgende vragen te worden herhaald, die de Juzgado de lo Contencioso-Administrativo n.o 8 de Madrid (bestuursrechter nr. 8 Madrid, Spanje) heeft gesteld in zijn verzoek om een prejudiciële beslissing van 30 januari 2018, in vereenvoudigde procedure 193/2017 (3):

                  5)

                  Moet clausule 5 van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG, wanneer de nationale rechter misbruik vaststelt door het gebruik van opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor interim-personeel ten dienste van SERMAS (Servicio Madrileño de la Salud de la Comunidad de Madrid) voor de dekking van de permanente en structurele behoeften voor het leveren van diensten van ambtenaren in vaste dienst, en in de interne rechtsorde geen doeltreffende noch afschrikkende maatregelen bestaan om een dergelijk misbruik te bestraffen en de gevolgen van de schending van de regel van Unierecht teniet te doen, aldus worden uitgelegd dat zij de nationale rechter verplicht, doeltreffende en afschrikkende maatregelen vast te stellen die de nuttige werking van de raamovereenkomst waarborgen en derhalve dat misbruik te bestraffen en de gevolgen van de schending van de genoemde regel van Unierecht teniet te doen, waarbij de nationale regel die daaraan in de weg staat buiten toepassing moet worden gelaten?
                  Indien het antwoord op deze vraag bevestigend luidt, overeenkomstig het arrest van het Hof van Justitie van 14 september 2016, zaken C-184/15 en C-197/15, punt 41 (4):
                  Zou het stroken met de doelstellingen van richtlijn 1999/70/EG wanneer, als maatregel ter voorkoming en bestraffing van misbruik door gebruik van opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd en om de gevolgen van de schending van het Unierecht teniet te doen, de tijdelijke arbeidsovereenkomst op interim/oproep/vervangingsbasis werd omgezet in een arbeidsovereenkomst in vaste dienst van de overheid, hetzij onder de benaming van ambtenaar in vaste dienst, hetzij onder die van ambtenaar van onbepaalde tijd, met dezelfde vaste dienstbetrekking als bij vergelijkbare ambtenaren in vaste dienst en dit op grond van het feit dat het volgens de nationale regeling in de overheidssector absoluut verboden is opeenvolgende overeenkomsten voor bepaalde tijd in die sector om te zetten in een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd, aangezien er geen andere doeltreffende maatregel bestaat om misbruik van opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd te voorkomen en, in voorkomend geval, te bestraffen?

                  6)

                  Kan, in geval van misbruik door gebruik van opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd en omzetting van de arbeidsovereenkomst in overheidsdienst voor bepaalde tijd in een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd of in vaste dienst, ervan worden uitgegaan dat enkel aan de doelstellingen van richtlijn 1999/70/EG en de raamovereenkomst wordt voldaan wanneer de ambtenaar in tijdelijke dienst die het slachtoffer was van het misbruik, dezelfde arbeidsvoorwaarden geniet als ambtenaren in vaste dienst (op het gebied van sociale bescherming, loopbaanontwikkeling, bezetting van vacatures, beroepsopleiding, onbetaald verlof, administratieve situatie, vakantie en vrijstellingen, pensioenrechten, rechten bij beëindiging van het dienstverband en deelneming aan vergelijkende examens voor de bezetting van vacatures en ten behoeve van bevorderingen) met inachtneming van de beginselen van bestendigheid en onoverplaatsbaarheid en met alle eraan verbonden rechten en verplichtingen, op voet van gelijkheid met het personeel dat in vaste dienst van de overheid is?

                  7)

                  Wanneer een tijdelijke aanwerving plaatsvindt om in permanente behoeften te voorzien zonder dat er daartoe een objectieve reden bestaat en zonder dat sprake is van spoedeisende en dringende noodzaak, terwijl doeltreffende sancties of beperkingen in het Spaanse nationale recht ontbreken, is het dan, wanneer de werkgever geen vaste dienstbetrekking aanbiedt, verenigbaar met de doelstellingen van richtlijn 1999/70/EG om ter voorkoming van misbruik en teneinde de gevolgen van de schending van het Unierecht te verhelpen een vergoeding vast te stellen die vergelijkbaar is met die voor onrechtmatig ontslag, en kan die vergoeding worden beschouwd als een passende, evenredige, doeltreffende en afschrikkende sanctie?

         (1)  Richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd (PB 1999, L 175, blz. 43).

         (2)  Arrest van 14 september 2016, Pérez López (C-16/15, EU:C:2016:679).

         (3)  Zaak C-103/18, Sánchez Ruiz.

         (4)  Arrest van 14 september 2016, Martínez Andrés en Castrejana López (C-184/15 en C-197/15, EU:C:2016:680).


title: Zaak T-671/16: Arrest van het Gerecht van 5 september 2018 — Villeneuve/Commissie („Openbare dienst — Aanwerving — Algemeen vergelijkend onderzoek — Aankondiging van vergelijkend onderzoek EPSO/AD/303/15 (AD 7) — Verificatie door EPSO van de voorwaarden voor toelating tot het vergelijkend onderzoek — Werkervaring van een kortere dan de vereiste minimumduur — Aard van de controle van de toelatingsvoorwaarde verband houdende met de werkervaring — Motiveringsplicht — Kennelijk onjuiste beoordeling door de jury van het vergelijkend onderzoek — Gelijke behandeling”)

text:
               15.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 373/11

      Arrest van het Gerecht van 5 september 2018 — Villeneuve/Commissie
      (Zaak T-671/16) (1)

      ((„Openbare dienst - Aanwerving - Algemeen vergelijkend onderzoek - Aankondiging van vergelijkend onderzoek EPSO/AD/303/15 (AD 7) - Verificatie door EPSO van de voorwaarden voor toelating tot het vergelijkend onderzoek - Werkervaring van een kortere dan de vereiste minimumduur - Aard van de controle van de toelatingsvoorwaarde verband houdende met de werkervaring - Motiveringsplicht - Kennelijk onjuiste beoordeling door de jury van het vergelijkend onderzoek - Gelijke behandeling”))
      (2018/C 373/11)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Vincent Villeneuve (Montpellier, Frankrijk) (vertegenwoordiger: C. Mourato, avocat)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Gattinara en L. Radu Bouyon, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van het besluit van de jury van het vergelijkend onderzoek van 5 november 2015 tot afwijzing van verzoekers inschrijving voor het algemeen vergelijkend onderzoek op basis van kwalificaties en toetsen EPSO/AD/303/15 — Ontwikkelingssamenwerking en beheer van hulp aan niet EU-landen (AD 7).

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Vincent Villeneuve wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 419 van 14.11.2016.


title: Zaak C-431/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Zaragoza (Spanje) op 29 juni 2018 — María Pilar Bueno Ruiz, Zurich Insurance PL, Sucursal de España / Irene Conte Sánchez

text:
               15.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 373/5

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Zaragoza (Spanje) op 29 juni 2018 — María Pilar Bueno Ruiz, Zurich Insurance PL, Sucursal de España / Irene Conte Sánchez
      (Zaak C-431/18)
      (2018/C 373/04)
      Procestaal: Spaans

         Verwijzende rechter

      Audiencia Provincial de Zaragoza

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: María Pilar Bueno Ruiz, Zurich Insurance PL, Sucursal de España

         Verwerende partij: Irene Conte Sánchez

         Prejudiciële vraag

      Verzet artikel 3 van richtlijn 2009/103/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid (1), zich tegen een uitlegging volgens welke schade die wordt veroorzaakt door de gevaarlijke situatie die het gevolg is van het weglekken van vloeistoffen uit een voertuig op een parkeerplaats waarop dat voertuig staat geparkeerd of tijdens het in- en uitparkeren in een particuliere stalling die is gelegen op een terrein in mede-eigendom, wordt gedekt door de verplichte verzekering, ook jegens derde gebruikers van die mede-eigendom?

         (1)  PB 2009, L 263, blz. 11.


title: Zaak T-418/18: Beroep ingesteld op 6 juli 2018 — PT / Europese Investeringsbank (EIB)

text:
               15.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 373/11

      Beroep ingesteld op 6 juli 2018 — PT / Europese Investeringsbank (EIB)
      (Zaak T-418/18)
      (2018/C 373/12)
      Procestaal: Zweeds

         Partijen

         Verzoekende partij: PT (vertegenwoordiger: E. Nordh, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Investeringsbank (EIB)

         Conclusies

      De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

                  —

                  het besluit van de EIB van 4 april 2018 om haar te ontslaan nietig te verklaren;

                  —

                  de verwerende partij te veroordelen tot vergoeding van haar materiële schade, welke thans 2 240,31 EURO bedraagt, en van haar immateriële schade, welke op 50 000 EUR wordt begroot;

                  —

                  de verwerende partij te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij twee middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel, ontleend aan schending van de rechten van de verdediging.

                              —

                              De verzoekende partij stelt dat de verwerende partij haar niet de mogelijkheid heeft geboden om zich zo goed mogelijk te verdedigen tegen de door haar geuite beschuldigingen. Daarmee is dus haar recht op behoorlijk bestuur geschonden.

                  2.

                  Tweede middel, ontleend aan een kennelijke beoordelingsfout

                              —

                              De verzoekende partij stelt dat de verwerende partij in het kader van de schending van haar rechten van verdediging tevens verschillende kennelijke beoordelingsfouten heeft gemaakt die beslissend zijn geweest.


title: Zaak T-517/18: Beroep ingesteld op 3 september 2018 — Zott/EUIPO — TSC Food Products (Bakkerijproducten)

text:
               15.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 373/19

      Beroep ingesteld op 3 september 2018 — Zott/EUIPO — TSC Food Products (Bakkerijproducten)
      (Zaak T-517/18)
      (2018/C 373/22)
      Taal van het verzoekschrift: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Zott SE & Co. KG (Mertingen, Duitsland) (vertegenwoordigers: E. Schalast, R. Lange en C. Böhler, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: TSC Food Products GmbH (Wels, Oostenrijk)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Houder van het betrokken model: verzoekende partij

         Betrokken model: gemeenschapsmodel nr. 2487983-0001

         Bestreden beslissing: beslissing van de derde kamer van beroep van het EUIPO van 27 juni 2018 in zaak R 1341/2017-3

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van de bestreden beslissing;

                  —

                  verwijzing van het EUIPO in de kosten.

         Aangevoerd middel

                  —

                  schending van artikel 4, juncto artikel 6, lid 1, en artikel 7 van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad.


title: Zaak C-619/18: Beroep ingesteld op 2 oktober 2018 — Commissie/Polen

text:
               26.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 427/30

      Beroep ingesteld op 2 oktober 2018 — Commissie/Polen
      (Zaak C-619/18)
      (2018/C 427/39)
      Procestaal: Pools

         Partijen

         Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: K. Banks, H. Krämer, S. Kaleda, gemachtigden)

         Verwerende partij: Republiek Polen

         Conclusies

                  —

                  vaststelling dat de Republiek Polen, door de pensioenleeftijd van de rechters van de Sąd Najwyższy te verlagen en deze verlaagde pensioenleeftijd toe te passen op de rechters die voor 3 april 2018 waren benoemd, en door de president van de Republiek Polen de discretionaire bevoegdheid te verlenen om de ambtstermijn van de rechters van de Sąd Najwyższy te verlengen, de verplichtingen niet is nagekomen die krachtens artikel 19, lid 1, tweede alinea, van het Verdrag betreffende de Europese Unie in samenhang met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie op haar rusten;

                  —

                  verwijzing van de Republiek Polen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ten eerste stelt de Commissie dat de bepalingen van de ustawa o Sądzie Najwyższym (wet op de Sąd Najwyższy) van 8 december 2017, waarbij de pensioenleeftijd is verlaagd van de zittende rechters die voor de dag van inwerkingtreding van deze wet (3 april 2018) in de Sąd Najwyższy waren benoemd, een schending vormen van het beginsel dat rechters niet uit hun ambt kunnen worden ontzet.
      Ten tweede stelt de Commissie dat de bepalingen van de wet op de Sąd Najwyższy waarbij de president van de Republiek Polen de discretionaire bevoegdheid is verleend om de ambtstermijn van de rechters van de Sąd Najwyższy te verlengen, een schending vormen van het beginsel van de onafhankelijkheid van rechters.


title: Zaak T-589/18: Beroep ingesteld op 1 oktober 2018 — Vins el Cep/EUIPO — Rotkäppchen-Mumm Sektkellereien (MIM NATURA)

text:
               26.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 427/96

      Beroep ingesteld op 1 oktober 2018 — Vins el Cep/EUIPO — Rotkäppchen-Mumm Sektkellereien (MIM NATURA)
      (Zaak T-589/18)
      (2018/C 427/126)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Vins el Cep, SL (Sant Sadurní d’Anoia, Spanje) (vertegenwoordigers: J. Vázquez Salleras en G. Ferrer Gonzalvez, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Rotkäppchen-Mumm Sektkellereien GmbH (Eltville, Duitsland)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Aanvrager van het betrokken merk: verzoekster voor het Gerecht

         Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk MIM NATURA — inschrijvingsaanvraag nr. 15 322 761

         Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 12 juli 2018 in zaak R 2270/2017-1

         Conclusies

                  —

                  toewijzing van het beroep tegen de bestreden beslissing;

                  —

                  vernietiging van de bestreden beslissing;

                  —

                  verwijzing van het EUIPO in de kosten.

         Aangevoerd middel

                  —

                  schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad


title: Zaak T-150/17: Arrest van het Gerecht van 4 oktober 2018 — Asolo/EUIPO — Red Bull (FLÜGEL) („Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Uniewoordmerk FLÜGEL — Oudere nationale woordmerken …VERLEIHT FLÜGEL en RED BULL VERLEIHT FLÜÜÜGEL — Relatieve weigeringsgronden — Rechtsverwerking wegens gedogen — Artikel 54, lid 2, van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 61, lid 2, van verordening (EU) 2017/1001] — Geen verwarringsgevaar — Geen soortgelijke waren — Artikel 53, lid 1, onder a), van verordening nr. 207/2009 [thans artikel 60, lid 1, onder a), van verordening 2017/1001] — Artikel 8, lid 1, van verordening nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, van verordening 2017/1001]”)

text:
               26.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 427/52

      Arrest van het Gerecht van 4 oktober 2018 — Asolo/EUIPO — Red Bull (FLÜGEL)
      (Zaak T-150/17) (1)

      („Uniemerk - Nietigheidsprocedure - Uniewoordmerk FLÜGEL - Oudere nationale woordmerken …VERLEIHT FLÜGEL en RED BULL VERLEIHT FLÜÜÜGEL - Relatieve weigeringsgronden - Rechtsverwerking wegens gedogen - Artikel 54, lid 2, van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 61, lid 2, van verordening (EU) 2017/1001] - Geen verwarringsgevaar - Geen soortgelijke waren - Artikel 53, lid 1, onder a), van verordening nr. 207/2009 [thans artikel 60, lid 1, onder a), van verordening 2017/1001] - Artikel 8, lid 1, van verordening nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, van verordening 2017/1001]”)
      (2018/C 427/67)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Asolo Ltd (Limassol, Cyprus) (vertegenwoordigers: W. Pors en N. Dorenbosch, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: M. Capostagno, A. Folliard-Monguiral en D. Walicka, gemachtigden)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Red Bull GmbH (Fuschl am See, Oostenrijk) (vertegenwoordigers: A. Renck en S. Petivlasova, advocaten)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 17 november 2016 (zaak R 282/2015-5) inzake een nietigheidsprocedure tussen Red Bull en Asolo

         Dictum

                  1)

                  De beslissing van de vijfde kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 17 november 2016 (zaak R 282/2015-5) wordt vernietigd, voor zover deze strekt tot verwerping van het beroep tegen de beslissing van de nietigheidsafdeling om het Uniewoordmerk FLÜGEL nietig te verklaren voor „alcoholhoudende dranken (uitgezonderd bieren)” en „alcoholhoudende essences; alcoholhoudende extracten; alcoholhoudende vruchtendranken” van klasse 33, in de zin van de Overeenkomst van Nice van 15 juni 1957 betreffende de internationale classificatie van de waren en diensten ten behoeve van de inschrijving van merken, zoals herzien en gewijzigd.

                  2)

                  Het beroep wordt verworpen voor het overige.

                  3)

                  Het EUIPO en Red Bull GmbH worden verwezen in hun eigen kosten en in de kosten van Asolo Ltd.

         (1)  PB C 129 van 24.4.2017.


title: Zaak T-590/18: Beroep ingesteld op 2 oktober 2018 — Antonakopoulos / Parlement

text:
               26.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 427/97

      Beroep ingesteld op 2 oktober 2018 — Antonakopoulos / Parlement
      (Zaak T-590/18)
      (2018/C 427/127)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Leonidas Antonakopoulos (Athene, Griekenland) (vertegenwoordiger: S. Pappas, advocaat)

         Verwerende partij: Europees Parlement

         Conclusies

      De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

                  —

                  het besluit om haar te schorsen nietig te verklaren;

                  —

                  de verwerende partij te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vier middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel, ontleend aan schending van de rechten van de verdediging en aan het beginsel van behoorlijk bestuur, daar de administratie haar niet heeft gehoord alvorens het besluit te nemen, terwijl dit mogelijk zou zijn geweest zonder af te doen aan het belang van het onderzoek of de dienst.

                  2.

                  Tweede middel, ontleend aan niet-nakoming van de motiveringsplicht, aangezien de zogenoemde ernstige fout waarop het bestreden besluit berust beknopt en vaag is en niet wordt gerechtvaardigd of gestaafd door precieze elementen die wijzen op het bestaan van voldoende verdenking om te kunnen concluderen dat zij niet aan haar statutaire verplichtingen heeft voldaan.

                  3.

                  Derde middel, ontleend aan schending van het evenredigheidsbeginsel als gevolg van het feit dat de administratie minder strenge maatregelen had kunnen treffen en toch de behoeften van het onderzoek had kunnen waarborgen.

                  4.

                  Vierde middel, ontleend aan niet-nakoming van de zorgplicht, ten eerste omdat de administratie haar belangen niet heeft afgewogen tegen die van de dienst, en met name het feit dat zij bijna 30 jaar voor het Parlement werkt, uitstekende betrekkingen met haar meerderen heeft en zeer goede beoordelingsrapporten, en ten tweede omdat het besluit, waarover snel in de media is bericht, afbreuk doet aan haar persoonlijkheid en haar reputatie.


title: Zaak T-186/17: Arrest van het Gerecht van 3 oktober 2018 — Unipreus/EUIPO — Wallapop (wallapop) („Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniebeeldmerk wallapop — Ouder nationaal beeldmerk wala w — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] — Soortgelijke diensten”)

text:
               26.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 427/53

      Arrest van het Gerecht van 3 oktober 2018 — Unipreus/EUIPO — Wallapop (wallapop)
      (Zaak T-186/17) (1)

      („Uniemerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor Uniebeeldmerk wallapop - Ouder nationaal beeldmerk wala w - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] - Soortgelijke diensten”)
      (2018/C 427/68)
      Procestaal: Spaans

         Partijen

         Verzoekende partij: Unipreus, SL (Lleida, Spanje) (vertegenwoordiger: C. Rivadulla Oliva, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) (vertegenwoordigers: D. Bernabeu, D. Gája en J. Crespo Carrillo, gemachtigden)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Wallapop, SL (Barcelona, Spanje) (vertegenwoordigers: X. Fàbrega Sabaté en J. Sánchez Sánchez-Crespo, advocaten)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 18 januari 2017 (zaak R 2350/2015-5) inzake een oppositieprocedure tussen Unipreus en Wallapop

         Dictum

                  1)

                  De beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 18 januari 2017 wordt vernietigd, voor zover daarbij is vastgesteld dat de diensten waarop zaak R 2350/2015-5 betrekking had, verschillend waren.

                  2)

                  Het beroep wordt verworpen voor het overige.

                  3)

                  Het EUIPO zal behalve zijn eigen kosten de kosten van Unipreus, SL dragen.

                  4)

                  Wallapop, SL zal haar eigen kosten dragen.

         (1)  PB C 161 van 22.5.2017.


title: Zaak C-483/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Okręgowy w Opolu (Polen) op 24 juli 2018 — Profi Credit Polska S.A. z siedzibą w Bielsku- Białej / OH

text:
               26.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 427/7

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Okręgowy w Opolu (Polen) op 24 juli 2018 — Profi Credit Polska S.A. z siedzibą w Bielsku- Białej / OH
      (Zaak C-483/18)
      (2018/C 427/11)
      Procestaal: Pools

         Verwijzende rechter

      Sąd Okręgowy w Opolu

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Profi Credit Polska S.A. z siedzibą w Bielsku- Białej

         Verwerende partij: OH

         Prejudiciële vraag

      Moeten de bepalingen van richtlijn 93/13/EEG van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (1), zoals gewijzigd, inzonderheid artikel 3, lid 1 en lid 2, artikel 6, lid 1, en artikel 7, lid 1, alsmede de bepalingen van richtlijn 2008/48/EG van 23 april 2008 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten en tot intrekking van richtlijn 87/102/EEG (2) van de Raad, zoals gewijzigd, met name artikel 22, lid 3, aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een uitlegging van artikel 10 juncto artikel 17 van de Poolse wet van 28 april 1936 op wisselbrieven en orderbriefjes (prawo wekslowe), volgens welke een rechter niet ambtshalve mag optreden wanneer hij op grond van documenten die niet afkomstig zijn van de partijen in de zaak, tot de stellige en gegronde overtuiging is gekomen dat de overeenkomst waarop de onderliggende verbintenis berust, op zijn minst deels ongeldig is, en de verzoekende partij haar recht uit hoofde van een blanco uitgegeven orderbriefje uitoefent terwijl de verwerende partij geen verweermiddelen aanvoert en inactief blijft?

         (1)  PB L 95, blz. 29.

         (2)  PB L 133, blz. 66.


title: Zaak T-219/17: Arrest van het Gerecht van 27 september 2018 — M J Quinlan & Associates/EUIPO — Intersnack Group (Vorm van een kangoeroe) („Uniemerk — Procedure tot vervallenverklaring — Driedimensionaal merk in de vorm van een kangoeroe — Vervallenverklaring — Normaal gebruik van het merk — Artikel 51, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 58, lid 1, onder a), van verordening (EU) 2017/1001] — Bewijs van het normaal gebruik — Wijze van gebruik”)

text:
               26.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 427/54

      Arrest van het Gerecht van 27 september 2018 — M J Quinlan & Associates/EUIPO — Intersnack Group (Vorm van een kangoeroe)
      (Zaak T-219/17) (1)

      („Uniemerk - Procedure tot vervallenverklaring - Driedimensionaal merk in de vorm van een kangoeroe - Vervallenverklaring - Normaal gebruik van het merk - Artikel 51, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 58, lid 1, onder a), van verordening (EU) 2017/1001] - Bewijs van het normaal gebruik - Wijze van gebruik”)
      (2018/C 427/69)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: M J Quinlan & Associates Pty Ltd (Hope Island, Queensland, Australië) (vertegenwoordigers: M. Freiherr von Welser en A. Bender, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) (vertegenwoordigers: A. Söder en D. Hauf, gemachtigden)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Intersnack Group GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Duitsland) (vertegenwoordigers: T. Lampel, J. Heidenreich en M. Pfaff, advocaten)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 27 januari 2017 (zaak R 218/2016-2) inzake een procedure tot vervallenverklaring tussen M J Quinlan & Associates Pty en Intersnack Group

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  M J Quinlan & Associates Pty Ltd wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 178 van 6.6.2017.