201806220171970682018/C 240/333072018CJC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180507293132Zaak C-307/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Competition Appeal Tribunal, Londen (Verenigd Koninkrijk) op 7 mei 2018 — Generics (UK) Ltd, GlaxoSmithKline plc, Xellia Pharmaceuticals ApS, Alpharma, LLC, voorheen Zoetis Products LLC, Actavis UK Ltd en Merck KGaA / Competition and Markets Authority
 ---documentbreak--- C2402018NL2920120180507NL0033292313Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Competition Appeal Tribunal, Londen (Verenigd Koninkrijk) op 7 mei 2018 — Generics (UK) Ltd, GlaxoSmithKline plc, Xellia Pharmaceuticals ApS, Alpharma, LLC, voorheen Zoetis Products LLC, Actavis UK Ltd en Merck KGaA / Competition and Markets Authority
   (Zaak C-307/18)2018/C 240/33Procestaal: Engels
      Verwijzende rechter

   Competition Appeal Tribunal, Londen

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Generics (UK) Ltd, GlaxoSmithKline plc, Xellia Pharmaceuticals ApS, Alpharma, LLC, voorheen Zoetis Products LLC, Actavis UK Ltd en Merck KGaA

      Verwerende partij: Competition and Markets Authority

      Prejudiciële vragen

   Potentiële mededinging

            1)

            Moeten de houder van een octrooi op een farmaceutisch geneesmiddel en een generieke onderneming die met een generieke versie van het geneesmiddel tot de markt wil toetreden, als potentiële concurrenten worden beschouwd voor de toepassing van artikel 101, lid 1, VWEU, wanneer de partijen een bonafide geschil hebben over de vraag of het octrooi geldig is en/of over de vraag of het generieke product inbreuk maakt op het octrooi?

            2)

            Maakt het voor het antwoord op de eerste vraag verschil of:

                     a)

                     een gerechtelijke procedure aanhangig is tussen de partijen die bij dit geschil betrokken zijn; en/of

                     b)

                     de houder van het octrooi een voorlopige maatregel heeft verkregen die de generieke onderneming belet haar generieke product op de markt te brengen tot de uitspraak in die procedure; en/of

                     c)

                     de octrooihouder de generieke onderneming als een potentiële concurrent beschouwt?

      Beperking naar strekking

            3)

            Wanneer een gerechtelijke procedure aanhangig is over de geldigheid van een octrooi op een farmaceutisch geneesmiddel en over de vraag of een generiek geneesmiddel inbreuk maakt op dat octrooi, en het niet mogelijk is vast te stellen wat de kans is dat een van beide partijen in die procedure in het gelijk wordt gesteld, is er dan sprake van een beperking van de mededinging „naar strekking” in de zin van artikel 101, lid 1, VWEU wanneer de partijen een overeenkomst sluiten om dat geschil minnelijk te regelen waarbij:

                     a)

                     de generieke onderneming ermee instemt om gedurende de looptijd van de overeenkomst (die niet langer is dan de resterende geldigheidsduur van het octrooi) niet tot de markt toe te treden met haar generieke geneesmiddel en de betwisting van het octrooi niet voort te zetten, en

                     b)

                     de octrooihouder instemt met een waardeoverdracht aan de generieke onderneming waarvan het bedrag aanzienlijk hoger is dan de vermeden kosten voor een procedure (met inbegrip van kosten van managementtijd ter voorbereiding van de procedure en van verstoringen van de normale bedrijfsgang) en die geen betaling vormt voor goederen of diensten die aan de octrooihouder zijn geleverd?

            4)

            Maakt het voor het antwoord op de derde vraag verschil of:

                     a)

                     de omvang van de beperking voor de generieke onderneming niet verder gaat dan de omvang van het bestreden octrooi; en/of

                     b)

                     het bedrag van de waardeoverdracht aan de generieke onderneming mogelijk lager is dan de winst die zij zou hebben gemaakt indien zij in het octrooigeschil in het gelijk zou zijn gesteld en met een onafhankelijk generiek product tot de markt was toegetreden?

            5)

            Maakt het voor de antwoorden op de derde en vierde vraag verschil of in de overeenkomst is bepaald dat de octrooihouder aanzienlijke maar beperkte hoeveelheden van een toegelaten generiek geneesmiddel aan de generieke onderneming moet leveren en die overeenkomst:

                     a)

                     niet leidt tot concurrentiedruk van betekenis op de door de octrooihouder in rekening gebrachte prijzen; maar

                     b)

                     voor consumenten bepaalde voordelen oplevert die zich niet zouden hebben voorgedaan indien de octrooihouder in het geschil in het gelijk zou zijn gesteld, maar die aanzienlijk geringer zijn dan de volledige concurrentievoordelen als gevolg van de onafhankelijke markttoetreding van generieken die zich zouden hebben voorgedaan indien de generieke onderneming in het geschil in het gelijk zou zijn gesteld, of is dit alleen relevant voor de beoordeling op grond van artikel 101, lid 3, VWEU?

      Beperking naar gevolg

            6)

            Is er in de omstandigheden van de derde, vierde en vijfde vraag sprake van een mededingingsbeperking „naar gevolg” in de zin van artikel 101, lid 1, VWEU of hangt dit ervan af of het oordeel van de rechter luidt dat bij gebreke van die minnelijke regeling:

                     a)

                     de generieke onderneming waarschijnlijk in het gelijk zou zijn gesteld in het octrooigeschil (d.w.z. dat er minder dan 50 % kans was dat het octrooi geldig was en er inbreuk op was gemaakt); of

                     b)

                     de partijen waarschijnlijk een minder beperkende minnelijke regeling zouden hebben getroffen (d.w.z. dat er meer dan 50 % kans was op een minder beperkende minnelijke regeling)?

      Bepaling van de markt

            7)

            Wanneer een geoctrooieerd farmaceutisch geneesmiddel therapeutisch substitueerbaar is met een aantal andere geneesmiddelen in een bepaalde klasse, en het vermeende misbruik in de zin van artikel 102 VWEU bestaat in een gedraging van de octrooihouder waardoor generieke versies van dat geneesmiddel daadwerkelijk van de markt worden uitgesloten, moeten die generieke producten dan in aanmerking worden genomen bij de bepaling van de relevante productmarkt, hoewel zij vóór het verstrijken van het octrooi niet rechtmatig op de markt konden worden gebracht indien (hetgeen onzeker is) het octrooi geldig is en daarop inbreuk is gemaakt door die generieke producten?

      Misbruik

            8)

            Gelet op de omstandigheden van de derde, vierde en vijfde vraag en indien de octrooihouder een machtspositie heeft, vormt het sluiten van een dergelijke overeenkomst dan een gedraging die misbruik oplevert in de zin van artikel 102 VWEU?

            9)

            Maakt het voor het antwoord op de achtste vraag verschil of de octrooihouder een dergelijke overeenkomst sluit niet om een reëel geschil minnelijk te regelen, maar om te voorkomen dat een procedure wordt ingeleid?

            10)

            Maakt het voor het antwoord op de achtste of negende vraag verschil of:

                     a)

                     de octrooihouder een strategie volgt waarbij hij verscheidene dergelijke overeenkomsten sluit om het risico uit te sluiten dat generieke geneesmiddelen onbeperkt tot de markt toetreden; en

                     b)

                     de eerste dergelijke overeenkomst, vanwege de structuur van de nationale regelingen voor de terugbetaling aan apotheken door de volksgezondheidsautoriteiten van de kosten voor de aankoop van farmaceutische geneesmiddelen, tot gevolg heeft dat het bedrag van de terugbetaling voor het betrokken farmaceutische geneesmiddel is gedaald, hetgeen heeft geresulteerd in een aanzienlijke besparing voor de volksgezondheidsautoriteiten (zij het een aanzienlijk kleinere besparing dan die welke zou ontstaan bij de onafhankelijke markttoetreding van een generiek geneesmiddel nadat de generieke onderneming in het gelijk is gesteld in een octrooigeschil); en

                     c)

                     de partijen helemaal niet de bedoeling hadden die besparing te bewerkstelligen toen zij de betrokken overeenkomsten sloten?


201806220251970762018/C 240/066422016CJC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL201805175511Zaak C-642/16: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 17 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Junek Europ-Vertrieb GmbH / Lohmann & Rauscher International GmbH & Co. KG [Prejudiciële verwijzing — Intellectuele eigendom — Merkenrecht — Verordening (EG) nr. 207/2009 — Artikel 13 — Uitputting van het aan het merk verbonden recht — Parallelimport — Ompakking van de van het merk voorziene waar — Heretikettering — Voorwaarden die gelden voor medische hulpmiddelen]
 ---documentbreak--- C2402018NL510120180517NL00065151Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 17 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Junek Europ-Vertrieb GmbH / Lohmann & Rauscher International GmbH & Co. KG
   (Zaak C-642/16) (
         1
      )
   „[Prejudiciële verwijzing — Intellectuele eigendom — Merkenrecht — Verordening (EG) nr. 207/2009 — Artikel 13 — Uitputting van het aan het merk verbonden recht — Parallelimport — Ompakking van de van het merk voorziene waar — Heretikettering — Voorwaarden die gelden voor medische hulpmiddelen]”2018/C 240/06Procestaal: Duitsland
      Verwijzende rechter

   Bundesgerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Junek Europ-Vertrieb GmbH

      Verwerende partij: Lohmann & Rauscher International GmbH & Co. KG

      Dictum

   Artikel 13, lid 2, van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het [Uniemerk] moet aldus worden uitgelegd dat de houder van een merk zich niet ertegen kan verzetten dat een medisch hulpmiddel in zijn oorspronkelijke binnen en buitenverpakking verder wordt verhandeld door een parallelimporteur, wanneer deze een extra etiket zoals het etiket dat in het hoofdgeding aan de orde is, heeft aangebracht dat gezien zijn inhoud, functie, formaat, presentatie en plaatsing geen risico vormt voor de garantie van de herkomst van het medische hulpmiddel dat van dat merk is voorzien.
   (
         1
      )	PB C 104 van 3.4.2017.


201806220781970272018/C 240/653112018TC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180517565611Zaak T-311/18: Beroep ingesteld op 17 mei 2018 — Buck/EUIPO — Unger Holding (BUCK)
 ---documentbreak--- C2402018NL5610120180517NL0065561561Beroep ingesteld op 17 mei 2018 — Buck/EUIPO — Unger Holding (BUCK)
   (Zaak T-311/18)2018/C 240/65Taal van het verzoekschrift: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Društvo za proizvodnju inženjering i usluge Buck d.o.o. (Belgrado, Servië) (vertegenwoordiger: I. Lázaro Betancor, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Unger Holding GmbH (Herne, Duitsland)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager van het betrokken merk: verzoekende partij

      Betrokken merk: internationale inschrijving waarin de Europese Unie wordt aangewezen, met betrekking tot het beeldmerk BUCK in colours white and red — internationale inschrijving nr. 1 218 386 waarin de Europese Unie wordt aangewezen

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 7 maart 2018 in zaak R 1024/2017-4

      Conclusies

            —

            de bestreden beslissing vernietigen;

            —

            verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerde middelen

            —

            schending van artikel 47, lid 2, van verordening 2017/1001;

            —

            schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening 2017/1001.


201806220361970382018/C 240/343302018CJC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180507313331Zaak C-330/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 7 mei 2018 door Bruno Gollnisch tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 7 maart 2018 in zaak T-624/16, Gollnisch / Parlement
 ---documentbreak--- C2402018NL3110120180507NL0034311333Hogere voorziening ingesteld op 7 mei 2018 door Bruno Gollnisch tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 7 maart 2018 in zaak T-624/16, Gollnisch / Parlement
   (Zaak C-330/18 P)2018/C 240/34Procestaal: Frans
      Partijen

      Rekwirant: Bruno Gollnisch (vertegenwoordiger: B. Bonnefoy-Claudet, advocaat)

      Andere partij in de procedure: Europees Parlement

      Conclusies

   Vorderingen tegen het bestreden arrest:

            —

            arrest T-624/16 van het Gerecht van 7 maart 2018 vernietigen;

            —

            naar recht uitspraak doen over de opgeworpen rechtsvragen;

            —

            de zaak naar het Gerecht terugverwijzen voor een nieuwe uitspraak;

            —

            rekwirant 12500 EUR toekennen in verband met de in het kader van de hogere voorziening gemaakte procedurekosten;

            —

            het Parlement verwijzen in de kosten.

      Vorderingen voor het geval dat de hogere voorziening gegrond wordt verklaard:

            —

            als het Hof zich voldoende voorgelicht acht, het geding ten gronde zelf afdoen;

            —

            het besluit van de secretaris-generaal van het Europees Parlement van 1 juli 2016 nietig verklaren; de kennisgeving en de uitvoeringsmaatregelen die zijn vervat in de brief van de directeur-generaal Financiën van 6 juli 2016 alsook debetnota nr. 2016-914 van 5 juli 2016 nietig verklaren;

            —

            de vorderingen van rekwirant in eerste aanleg toewijzen;

            —

            rekwirant 20000 EUR toekennen als vergoeding voor de geleden immateriële schade;

            —

            het Parlement verwijzen in alle kosten.

      Subsidiaire vorderingen:

            —

            de behandeling van de zaak schorsen totdat de in Frankrijk ingeleide strafrechtelijke procedures beëindigd zijn;

            —

            de tenuitvoerlegging van het besluit van de secretaris-generaal zolang schorsen en gelasten dat de krachtens dat besluit geïnde bedragen volledig aan rekwirant worden teruggestort.

      Middelen en voornaamste argumenten

            1.

            Eerste middel: onbevoegdheid van de secretaris-generaal en schending van artikel 25, lid 3, van het Reglement van het Europees Parlement
            In het bestreden arrest wordt aan de secretaris-generaal een beslissingsbevoegdheid toegekend die hem toestaat eigenmachtig vast te stellen dat een bedrag onverschuldigd is betaald, terwijl hij volgens de regelgeving en de eerdere rechtspraak enkel bevoegd is om te onderzoeken, voor te stellen en uit te voeren.

            2.

            Tweede middel: schending van de beginselen „una via electa” en „le pénal tient le civil en état”
            In het bestreden arrest wordt ten onrechte geoordeeld dat het aangevoerde beginsel deel uitmaakt van het nationale recht en niet van het Unierecht, alsook dat de betreffende zaak geen strafrechtelijke component heeft.

            3.

            Derde middel: schending van de rechten van de verdediging
            In het bestreden arrest is 1) rekwirant niet hersteld in zijn grondrecht om te worden gehoord, terwijl dit recht hem tijdens de hele procedure is ontzegd, is 2) de beoordeling van loutere verdenkingen door de administratieve diensten van het Parlement bevestigd, terwijl het om — overigens niet-steekhoudende — grieven ging die tegen rekwirant werden aangevoerd tijdens die procedure, en terwijl het onbestendige en vage karakter van deze grieven een nuttige verdediging onmogelijk maakte, en is 3) voorbijgegaan aan de gevolgen van het feit dat de administratieve diensten niet hebben geantwoord op de brieven van rekwirant, waarin hij vroeg naar de precieze aard van de van hem verwachte bewijzen van de arbeid van zijn assistent.

            4.

            Vierde middel: discriminerende behandeling en fumus persecutionis, alsook onrechtmatige omkering van de bewijslast
            In het bestreden arrest zijn de aanwijzingen voor een discriminerende behandeling en een fumus persecutionis niet als zodanig gekwalificeerd en is uitgesloten dat de door rekwirant aangevoerde rechtspraak van overeenkomstige toepassing kan zijn op gevallen van politieke discriminatie.

            5.

            Vijfde middel: ontoereikende motivering en schending van artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie
            In het bestreden arrest wordt ten onrechte geoordeeld dat de documenten die in verband met de procedure tot terugvordering van het onverschuldigd betaalde bedrag hangende deze procedure zijn opgesteld, rechtens niet relevant waren voor de geldigheid van die procedure en dus ook niet voor het definitieve besluit. In het bestreden arrest worden dus geen consequenties getrokken uit het feit dat zowel de onbestendigheid van de motivering als het uitblijven van een antwoord van de administratieve diensten op de vragen van rekwirant om verduidelijking, tot gevolg had dat hij niet kon weten hoe hij moest aantonen dat er geen sprake was van een inbreuk.

            6.

            Zesde middel: schending van het rechtszekerheidsbeginsel en van het vertrouwensbeginsel
            In het bestreden arrest wordt geoordeeld dat de op een parlementslid rustende verplichting om de bewijzen van de arbeid van zijn assistenten te bewaren retroactief noch hinderlijk is.

            7.

            Zevende middel: onjuiste kwalificatie van de bewijzen, onjuiste opvatting van de feiten en tegenstrijdige motivering
            In het bestreden arrest wordt, eenzijdig en a posteriori, zonder rechtsgrondslag en zonder coherente motivering, een theorie ontwikkeld over de erkende en toelaatbare bewijsmiddelen inzake de arbeid van een assistent, worden de door rekwirant overgelegde bewijsmiddelen arbitrair ter zijde geschoven, en wordt hem verweten dat hij geen nieuw bewijs heeft aangedragen in het kader van de gerechtelijke procedure.

            8.

            Achtste middel: schending van het evenredigheidsbeginsel
            In het bestreden arrest wordt geoordeeld dat de uitvoeringsmaatregelen de secretaris-generaal geen enkele beoordelingsruimte laten om een besluit vast te stellen, en voorts dat rekwirant geen toereikende argumenten heeft aangevoerd tegen de uitvoeringsmaatregelen of de regelgeving die daaraan ten grondslag ligt.


201806220411970822018/C 240/663122018TC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180514565722Zaak T-312/18: Beroep ingesteld op 14 mei 2018 — Dentsply De Trey/EUIPO — IDS (AQUAPRINT)
 ---documentbreak--- C2402018NL5620120180514NL0066562572Beroep ingesteld op 14 mei 2018 — Dentsply De Trey/EUIPO — IDS (AQUAPRINT)
   (Zaak T-312/18)2018/C 240/66Taal van het verzoekschrift: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Dentsply De Trey GmbH (Konstanz, Duitsland) (vertegenwoordiger: S. Clark, Solicitor)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: IDS SpA (Savona, Italië)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken merk: Uniewoordmerk AQUAPRINT — inschrijvingsaanvraag nr. 12 272 407

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 26 februari 2018 in zaak R 1438/2017-2

      Conclusies

            —

            de bestreden beslissing te vernietigen, behalve voor zover de kamer van beroep heeft geoordeeld dat de waren identiek/soortgelijk zijn en dat het relevante publiek bestaat uit specialisten in de tandheelkunde;

            —

            overeenkomstig artikel 134 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, het EUIPO en, in voorkomend geval, interveniënte te verwijzen in de kosten van Dentsply in de onderhavige procedure;

            —

            de beslissing ook met betrekking tot de verwijzing in de kosten te herzien en overeenkomstig artikel 134, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht het EUIPO te gelasten interveniënte, nadat haar vordering is afgewezen, te verwijzen in de kosten van de kamer van beroep en de oppositieafdeling.

      Aangevoerde middelen

            —

            schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening 2017/1001;

            —

            schending van artikel 8, lid 4, van verordening 2017/1001.


201806220691970212018/C 240/355772015TC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180529343411Zaak T-577/15: Arrest van het Gerecht van 29 mei 2018 — Uribe-Etxebarría Jiménez/EUIPO — Núcleo de comunicaciones y control (SHERPA) [„Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Uniewoordmerk SHERPA — Ouder nationaal woordmerk SHERPA — Gedeeltelijke nietigverklaring — Voorwerp van het geschil voor de kamer van beroep — Normaal gebruik van het merk — Artikel 42, lid 2, van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 47, lid 2, van verordening (EU) 2017/1001] — Artikel 53, lid 1, onder a), van verordening nr. 207/2009 [thans artikel 60, lid 2, onder a), van verordening 2017/1001] — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder a) en b), van verordening nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder a) en b), van verordening 2017/1001]”]
 ---documentbreak--- C2402018NL3410120180529NL0035341341Arrest van het Gerecht van 29 mei 2018 — Uribe-Etxebarría Jiménez/EUIPO — Núcleo de comunicaciones y control (SHERPA)
   (Zaak T-577/15) (
         1
      )
   „[„Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Uniewoordmerk SHERPA — Ouder nationaal woordmerk SHERPA — Gedeeltelijke nietigverklaring — Voorwerp van het geschil voor de kamer van beroep — Normaal gebruik van het merk — Artikel 42, lid 2, van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 47, lid 2, van verordening (EU) 2017/1001] — Artikel 53, lid 1, onder a), van verordening nr. 207/2009 [thans artikel 60, lid 2, onder a), van verordening 2017/1001] — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder a) en b), van verordening nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder a) en b), van verordening 2017/1001]”]”2018/C 240/35Procestaal: Spaans
      Partijen

      Verzoekende partij: Xabier Uribe-Etxebarría Jiménez (Erandio, Spanje) (vertegenwoordiger: M. Esteve Sanz, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: J. Crespo Carrillo, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Núcleo de comunicaciones y control, SL (Madrid, Spanje) (vertegenwoordigers: P. López Ronda, G. Macías Bonilla, G. Marín Raigal en E. Armero Lavie, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 17 juli 2015 (zaak R 1135/2014-2) inzake een nietigheidsprocedure tussen Núcleo de comunicaciones y control en Uribe-Etxebarría Jiménez

      Dictum

            1)

            De beslissing van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 17 juli 2015 (zaak R 1135/2014-2) wordt vernietigd wat de door het litigieuze merk aangeduide waren van klasse 9 betreft.

            2)

            Het beroep wordt verworpen voor het overige.

            3)

            Het EUIPO wordt verwezen in zijn eigen kosten en in een derde van die van Xabier Uribe-Etxebarría Jiménez.

            4)

            Uribe-Etxebarría Jiménez draagt twee derde van zijn eigen kosten.

            5)

            Núcleo de comunicaciones y control, SL, zal haar eigen kosten dragen.

      (
         1
      )	PB C 406 van 7.12.2015.


201806220681970452018/C 240/491972017TC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180504444411Zaak T-197/17: Beschikking van het Gerecht van 4 mei 2018 — Abel e.a. / Commissie („Niet-contractuele aansprakelijkheid — Milieu — Vaststelling door de Commissie van een verordening betreffende de verontreinigende emissies van lichte personen- en bedrijfsvoertuigen — Verzoek om vergoeding van de door verzoekers beweerdelijk geleden materiële en immateriële schade — Geen reële en zekere schade — Situatie waarin eenieder immateriële schade zou kunnen lijden — Ontbreken van vergoedbare schade — Verzoek om een bevel”)
 ---documentbreak--- C2402018NL4410120180504NL0049441441Beschikking van het Gerecht van 4 mei 2018 — Abel e.a. / Commissie
   (Zaak T-197/17) (
         1
      )
   „(„Niet-contractuele aansprakelijkheid — Milieu — Vaststelling door de Commissie van een verordening betreffende de verontreinigende emissies van lichte personen- en bedrijfsvoertuigen — Verzoek om vergoeding van de door verzoekers beweerdelijk geleden materiële en immateriële schade — Geen reële en zekere schade — Situatie waarin eenieder immateriële schade zou kunnen lijden — Ontbreken van vergoedbare schade — Verzoek om een bevel”)”2018/C 240/49Procestaal: Frans
      Partijen

      Verzoekende partijen: Marc Abel (Montreuil, Frankrijk) en de overige 1428 verzoekers wier namen staan vermeld in de bijlage bij de beschikking (vertegenwoordiger: J. Assous, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J.-F. Brakeland, M. Huttunen en A. Becker, gemachtigden)

      Voorwerp

   Beroep op grond van artikel 268 VWEU tot vergoeding van de schade die verzoekers zouden hebben geleden als gevolg van de vaststelling van verordening (EU) 2016/646 van de Commissie van 20 april 2016 tot wijziging van verordening (EG) nr. 692/2008 wat de emissies van lichte personen- en bedrijfsvoertuigen (Euro 6) betreft (PB 2016, L 109, blz. 1).

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen

            2)

            Marc Abel en de overige 1420 verzoekers wier namen staan vermeld in de bijlage bij de beschikking worden verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 151 van 15.5.2017.


201806220571970422018/C 240/673142018TC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180515575821Zaak T-314/18: Beroep ingesteld op 15 mei 2018 — Hashem en Assi/GAR
 ---documentbreak--- C2402018NL5710120180515NL0067571582Beroep ingesteld op 15 mei 2018 — Hashem en Assi/GAR
   (Zaak T-314/18)2018/C 240/67Procestaal: Spaans
      Partijen

      Verzoekende partijen: Hashem Asad Mohammad Hashem (Amman, Jordanië), Souhair H. B. Assi (Amman) (vertegenwoordigers: R. Vallina Hoset, A. Sellés Marco, C. Iglesias Megías en A. Lois Perreau de Pinninck, advocaten)

      Verwerende partij: Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR)

      Conclusies

   De verzoekende partijen verzoeken het Gerecht:

            —

            vast te stellen dat de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad niet-contractueel aansprakelijk is en hem te veroordelen tot vergoeding van de schade die de verzoekende partijen hebben geleden door al het handelen en niet-handelen van bedoelde raad dat voor hen heeft geresulteerd in het totale verlies van de investering in de achtergestelde obligaties van BANCO POPULAR ESPAÑOL, S.A.

            —

            de GAR te veroordelen om de verzoekende partijen een schadevergoeding te betalen ten bedrage van, primair, 5571434,73 EUR, dit is het bedrag van de investering in aandelen Banco Popular, dan wel, subsidiair, 2341142,51 EUR;

            —

            het verschuldigde bedrag te verhogen met compensatoire rente vanaf 7 juni 2017 tot de uitspraak van het arrest betreffende het onderhavige beroep;

            —

            het verschuldigde bedrag te verhogen met vertragingsrente vanaf de datum van uitspraak van dit arrest tot de volledige betaling van het verschuldigde bedrag, tegen de door de ECB voor basisherfinancieringstransacties vastgestelde rentevoet, vermeerderd met twee procentpunten, en

            —

            de GAR te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De middelen en voornaamste argumenten komen overeen met die in de zaak T-659/17, Vallina Fonseca/Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (PB 2017, C 424, blz. 42).


201806220451970562018/C 240/502062017TC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180516444522Zaak T-206/17: Beschikking van het Gerecht van 16 mei 2018 — Argus Security Projects / Commissie en EUBAM Libya („Beroep tot nietigverklaring — Overheidsopdrachten voor diensten — Mededingingsprocedure met onderhandeling — Bewakingsdiensten in het kader van de missie van de Europese Unie voor bijstandsverlening inzake geïntegreerd grensbeheer in Libië — Afwijzing van de offerte van een inschrijver en gunning van de opdracht aan een andere inschrijver — Feiten die zich na de gunning van de opdracht hebben voorgedaan — Wezenlijke wijziging van de oorspronkelijke voorwaarden van de opdracht — Beroep dat kennelijk rechtens ongegrond is”)
 ---documentbreak--- C2402018NL4420120180516NL0050442452Beschikking van het Gerecht van 16 mei 2018 — Argus Security Projects / Commissie en EUBAM Libya
   (Zaak T-206/17) (
         1
      )
   „(„Beroep tot nietigverklaring — Overheidsopdrachten voor diensten — Mededingingsprocedure met onderhandeling — Bewakingsdiensten in het kader van de missie van de Europese Unie voor bijstandsverlening inzake geïntegreerd grensbeheer in Libië — Afwijzing van de offerte van een inschrijver en gunning van de opdracht aan een andere inschrijver — Feiten die zich na de gunning van de opdracht hebben voorgedaan — Wezenlijke wijziging van de oorspronkelijke voorwaarden van de opdracht — Beroep dat kennelijk rechtens ongegrond is”)”2018/C 240/50Procestaal: Frans
      Partijen

      Verzoekende partij: Argus Security Projects Ltd (Limassol, Cyprus) (vertegenwoordigers: T. Bontinck et A. Guillerme, advocaten)

      Verwerende partijen: Europese Commissie (vertegenwoordigers: F. Castillo de la Torre, P. Aalto en L. Baumgart, gemachtigden), missie van de Europese Unie voor bijstandsverlening inzake geïntegreerd grensbeheer in Libië (EUBAM Libya) (vertegenwoordiger: E. Raoult, advocaat)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van het besluit van EUBAM Libya van 24 januari 2017 houdende afwijzing van de offerte van verzoekende partij voor de gunning, door middel van een mededingingsprocedure met onderhandeling, van bewakingsdiensten in het kader van EUBAM Libya inzake geïntegreerd grensbeheer in Libië (contract EUBAM-13-020), en houdende gunning van de opdracht aan Garda World Ltd.

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            Argus Security Projects Ltd wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 195 van 19.6.2017.


201806220271970292018/C 240/07302017CJC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL201805175622Zaak C-30/17: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 17 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny — Polen) — Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu/Kompania Piwowarska S.A. w Poznaniu (Prejudiciële verwijzing — Fiscale bepalingen — Accijns — Richtlijn 92/83/EEG — Artikel 3, lid 1 — Alcohol en alcoholhoudende dranken — Bier — Gearomatiseerd bier — Graden Plato — Berekeningswijze)
 ---documentbreak--- C2402018NL520120180517NL00075262Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 17 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny — Polen) — Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu/Kompania Piwowarska S.A. w Poznaniu
   (Zaak C-30/17) (
         1
      )
   „(Prejudiciële verwijzing — Fiscale bepalingen — Accijns — Richtlijn 92/83/EEG — Artikel 3, lid 1 — Alcohol en alcoholhoudende dranken — Bier — Gearomatiseerd bier — Graden Plato — Berekeningswijze)”2018/C 240/07Procestaal: Pools
      Verwijzende rechter

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu

      Verwerende partij: Kompania Piwowarska S.A. w Poznaniu

      Dictum

   Artikel 3, lid 1, van richtlijn 92/83/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op alcohol en alcoholhoudende dranken moet aldus worden uitgelegd dat bij de vaststelling van de heffingsgrondslag van gearomatiseerde bieren volgens de Plato-schaal het droge extract van het stamwort in aanmerking moet worden genomen zonder rekening te houden met de smaakstoffen en de suikersiroop die na afloop van de gisting zijn toegevoegd.
   (
         1
      )	PB C 161 van 22.5.2017.


201806220421970162018/C 240/365662016TC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180517353511Zaak T-566/16: Arrest van het Gerecht van 17 mei 2018 — Josefsson/Parlement [„Openbare dienst — Tijdelijk functionarissen — Overeenkomst voor onbepaalde tijd — Ontslag — Artikel 47, onder c), i), RAP — Kennelijk onjuiste beoordeling — Recht om te worden gehoord — Beginsel van behoorlijk bestuur — Zorgplicht”]
 ---documentbreak--- C2402018NL3510120180517NL0036351351Arrest van het Gerecht van 17 mei 2018 — Josefsson/Parlement
   (Zaak T-566/16) (
         1
      )
   „[„Openbare dienst — Tijdelijk functionarissen — Overeenkomst voor onbepaalde tijd — Ontslag — Artikel 47, onder c), i), RAP — Kennelijk onjuiste beoordeling — Recht om te worden gehoord — Beginsel van behoorlijk bestuur — Zorgplicht”]”2018/C 240/36Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Erik Josefsson (Malmö, Zweden) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, A. Guillerme en M. Forgeois, advocaten)

      Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: aanvankelijk M. Dean en L. Deneys, vervolgens M. Dean en Í. Ní Riagáin Düro, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, ten eerste strekkende tot nietigverklaring van het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag van het Parlement van 19 december 2014 tot beëindiging van verzoekers overeenkomst van tijdelijk functionaris, en ten tweede tot vergoeding van de immateriële schade die verzoeker zou hebben geleden

      Dictum

            1)

            Het besluit van het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag van het Europees Parlement van 19 december 2014 tot beëindiging van de overeenkomst van tijdelijk functionaris van Erik Josefsson wordt nietig verklaard.

            2)

            Het beroep wordt verworpen voor het overige.

            3)

            Het Parlement wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 27 van 25.1.2016 (zaak aanvankelijk ingeschreven bij het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie onder nummer F-138/15, en op 1 september 2016 overgedragen aan het Gerecht van de Europese Unie).


201806220201970712018/C 240/082292017CJC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL201805176611Zaak C-229/17: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 17 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Berlin — Duitsland) — Evonik Degussa GmbH / Bundesrepublik Deutschland (Prejudiciële verwijzing — Milieu — Systeem voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Europese Unie — Kosteloze toewijzing — Richtlijn 2003/87/EG — Artikel 10 bis — Bijlage I — Besluit 2011/278/EU — Bijlage I, punt 2 — Vaststelling van de productbenchmarks — Productie van waterstof — Systeemgrenzen van de productbenchmark voor waterstof — Proces waarbij waterstof wordt gescheiden van een verrijkte gasstroom die reeds waterstof bevat)
 ---documentbreak--- C2402018NL610120180517NL00086161Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 17 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Berlin — Duitsland) — Evonik Degussa GmbH / Bundesrepublik Deutschland
   (Zaak C-229/17) (
         1
      )
   „(Prejudiciële verwijzing — Milieu — Systeem voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Europese Unie — Kosteloze toewijzing — Richtlijn 2003/87/EG — Artikel 10 bis — Bijlage I — Besluit 2011/278/EU — Bijlage I, punt 2 — Vaststelling van de productbenchmarks — Productie van waterstof — Systeemgrenzen van de productbenchmark voor waterstof — Proces waarbij waterstof wordt gescheiden van een verrijkte gasstroom die reeds waterstof bevat)”2018/C 240/08Procestaal: Duits
      Verwijzende rechter

   Verwaltungsgericht Berlin

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Evonik Degussa GmbH

      Verwerende partij: Bundesrepublik Deutschland

      Dictum

   Punt 2 van bijlage I bij besluit 2011/278/EU van de Commissie van 27 april 2011 tot vaststelling van een voor de hele Unie geldende overgangsregeling voor de geharmoniseerde kosteloze toewijzing van emissierechten overeenkomstig artikel 10 bis van richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad, moet aldus worden uitgelegd dat een proces dat, zoals het proces dat in het hoofdgeding aan de orde is, niet de mogelijkheid biedt om waterstof te produceren door chemische synthese, maar enkel om deze reeds in een gasmengsel aanwezige stof af te zonderen, niet binnen de systeemgrenzen van de productbenchmark voor waterstof valt. Dit ligt alleen anders indien dit proces samenhangt met de „productie van waterstof”, in de zin van bijlage I bij richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 2003 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap en tot wijziging van richtlijn 96/61/EG van de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009, en daarmee technisch in verband staat.
   (
         1
      )	PB C 256 van 7.8.2017.


201806220701970632018/C 240/514702017TC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180515454511Zaak T-470/17: Beschikking van het Gerecht van 15 mei 2018 — Sensotek/EUIPO — Senso Tecnologie (senso tek) [„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniebeeldmerk senso tek — Ouder Uniebeeldmerk SENSOTEC — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] — Beroep dat kennelijk rechtens ongegrond is”]
 ---documentbreak--- C2402018NL4510120180515NL0051451451Beschikking van het Gerecht van 15 mei 2018 — Sensotek/EUIPO — Senso Tecnologie (senso tek)
   (Zaak T-470/17) (
         1
      )
   „[„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniebeeldmerk senso tek — Ouder Uniebeeldmerk SENSOTEC — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] — Beroep dat kennelijk rechtens ongegrond is”]”2018/C 240/51Procestaal: Duits
      Partijen

      Verzoekende partij: Sensotek GmbH (Reichenbach an der Fils, Duitsland) (vertegenwoordiger: J. Klink, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: S. Hanne, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO: Senso Tecnologie Srl (Rome, Italië)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 16 mei 2017 (zaak R 1953/2016-2) inzake een oppositieprocedure tussen Senso Tecnologie en Sensotek

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            Sensotek GmbH wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 309 van 18.9.2017.


201806290221986342018/C 249/082392018CJC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL201804035621Zaak C-239/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Thüringer Oberlandesgericht (Duitsland) op 3 april 2018 — Saatgut-Treuhandverwaltungs GmbH / Freistaat Thüringen
 ---documentbreak--- C2492018NL510120180403NL00085162Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Thüringer Oberlandesgericht (Duitsland) op 3 april 2018 — Saatgut-Treuhandverwaltungs GmbH / Freistaat Thüringen
   (Zaak C-239/18)2018/C 249/08Procestaal: Duits
      Verwijzende rechter

   Thüringer Oberlandesgericht

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Saatgut-Treuhandverwaltungs GmbH

      Verwerende partij: Freistaat Thüringen

      Prejudiciële vragen

            1)

            Bestaat er krachtens artikel 11, lid 1, van verordening nr. 1768/95 (
                  1
               ) jegens officiële instanties een recht op informatie indien alleen informatie wordt verlangd over gewassen en niet over een beschermd ras?

            2)

            Indien uit het antwoord op de eerste prejudiciële vraag blijkt dat een dergelijk recht op informatie kan worden ingeroepen:

                     a)

                     Is een instantie die is belast met het toezicht op de subsidiëring van landbouwers met EU-gelden en in dit verband gegevens opslaat van verzoekende landbouwers die ook betrekking hebben op hun gewassen, een bij het toezicht op de landbouwproductie betrokken officiële instantie in de zin van artikel 11, lid 2, eerste streepje, van verordening nr. 1768/95?

                     b)

                     Is een officiële instantie bevoegd het verstrekken van de verlangde informatie te weigeren, indien het voor de informatieverstrekking noodzakelijk is dat de gegevens waarover zij beschikt door een derde worden verwerkt en gespecificeerd en hierdoor kosten ontstaan van ca. 6000,00 EUR? Is het hierbij van belang of de verzoeker bereid is om deze kosten voor zijn rekening te nemen?

      (
         1
      )	Verordening (EG) nr. 1768/95 van de Commissie van 24 juli 1995 houdende vaststelling, overeenkomstig artikel 14, lid 3, van verordening (EG) nr. 2100/94 van de Raad inzake het communautaire kwekersrecht (PB 1995, L 173, blz. 14).


201806290241986752018/C 249/202902018CJC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180426141521Zaak C-290/18: Beroep ingesteld op 26 april 2018 — Europese Commissie / Portugese Republiek
 ---documentbreak--- C2492018NL1410120180426NL0020141152Beroep ingesteld op 26 april 2018 — Europese Commissie / Portugese Republiek
   (Zaak C-290/18)2018/C 249/20Procestaal: Portugees
      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Costa de Oliveira en C. Hermes, gemachtigden)

      Verwerende partij: Portugese Republiek

      Conclusies

            —

            vaststellen dat de Portugese Republiek de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 4, lid 4, van richtlijn 92/43/EEG (
                  1
               ) inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna, door te verzuimen, zo spoedig mogelijk doch uiterlijk binnen zes jaar, 7 gebieden van communautair belang voor de Atlantische biogeografische regio die zijn erkend bij beschikking 2004/813/EG (
                  2
               ) van de Commissie van 7 december 2004, alsook 54 gebieden van communautair belang voor de mediterrane biogeografische regio die zijn erkend bij beschikking 2006/613/EG (
                  3
               ) van de Commissie van 19 juli 2006, aan te wijzen als speciale beschermingszones;

            —

            vaststellen dat de Portugese Republiek de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 6, lid 1, van richtlijn 92/43/EEG inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna, door te verzuimen de nodige instandhoudingsmaatregelen te nemen die beantwoorden aan de ecologische vereisten van de typen natuurlijke habitats van bijlage I en de soorten van bijlage II die voorkomen in de 7 gebieden van communautair belang voor de Atlantische biogeografische regio die zijn erkend bij beschikking 2004/813/EG van de Commissie van 7 december 2004, en in de 54 gebieden van communautair belang voor de mediterrane biogeografische regio die zijn erkend bij beschikking 2006/613/EG van de Commissie van 19 juli 2006;

            —

            de Portugese Republiek verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Overeenkomstig artikel 4, lid 4, van richtlijn 92/43/EEG inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna had de Portugese Republiek uiterlijk binnen zes jaar te rekenen vanaf de vaststelling van de hierna genoemde beschikkingen, moeten overgaan tot aanwijzing van 7 gebieden van communautair belang voor de Atlantische biogeografische regio die zijn erkend bij beschikking 2004/813/EG van de Commissie van 7 december 2004, en van 54 gebieden van communautair belang voor de mediterrane biogeografische regio die zijn erkend bij beschikking 2006/613/EG van de Commissie van 19 juli 2006. Deze termijn is verstreken op 7 december 2010 respectievelijk 19 juli 2012. De Portugese Republiek heeft echter verzuimd de gebieden van communautair belang aan te wijzen als speciale beschermingszones.
   Krachtens artikel 6, lid 1, van richtlijn 92/43/EEG moeten de lidstaten voor de speciale beschermingszones de nodige instandhoudingsmaatregelen treffen die zo nodig passende specifieke of van ruimtelijke-ordeningsplannen deel uitmakende beheersplannen en passende wettelijke, bestuursrechtelijke of op een overeenkomst berustende maatregelen behelzen die beantwoorden aan de ecologische vereisten van de typen natuurlijke habitats van bijlage I en de soorten van bijlage II die in die gebieden voorkomen.
   De Commissie stelt zich op het standpunt dat de door de Portugese Republiek getroffen maatregelen, met name het sectorplan voor het Natura 2000-netwerk, alsmede de andere maatregelen waarnaar de Portugese autoriteiten verwijzen, niet beantwoorden aan de ecologische vereisten van de typen natuurlijke habitats van bijlage I en de soorten van bijlage II, en bijgevolg niet kunnen worden beschouwd als „nodige instandhoudingsmaatregelen” in de zin van artikel 6, lid 1, van de richtlijn.
   (
         1
      )	Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna (PB 1992, L 206, blz. 7).
   (
         2
      )	Beschikking 2004/813/EG van de Commissie van 7 december 2004 tot vaststelling, op grond van richtlijn 92/43/EEG van de Raad, van de lijst van gebieden van communautair belang voor de Atlantische biogeografische regio(PB 2004, L 387, blz 1).
   (
         3
      )	Beschikking 2006/613/EG van de Commissie van 19 juli 2006 tot vaststelling, op grond van Richtlijn 92/43/EEG van de Raad, van de lijst van gebieden van communautair belang voor de mediterrane biogeografische regio (PB 2006, L 259, blz. 1).


201806290521986652018/C 249/59232018TC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180529454515Zaak T-23/18: Beschikking van het Gerecht van 29 mei 2018 — Nova Brands/EUIPO — Natamil
 ---documentbreak--- C2492018NL4550120180529NL0059455451Beschikking van het Gerecht van 29 mei 2018 — Nova Brands/EUIPO — Natamil
   (Zaak T-23/18) (
         1
      )2018/C 249/59Procestaal: EngelsDe president van de derde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.
   (
         1
      )	PB C 94 van 12.3.2018.


201806290491986572018/C 249/342582017TC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180606282811Zaak T-258/17: Arrest van het Gerecht van 6 juni 2018 — Arbuzov/Raad („Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Oekraïne — Bevriezing van tegoeden — Lijst van personen, entiteiten en lichamen waarvan de tegoeden en economische middelen zijn bevroren — Handhaving van verzoekers naam op die lijst — Motiveringsplicht — Kennelijk onjuiste beoordeling”)
 ---documentbreak--- C2492018NL2810120180606NL0034281281Arrest van het Gerecht van 6 juni 2018 — Arbuzov/Raad
   (Zaak T-258/17) (
         1
      )
   „(„Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Oekraïne — Bevriezing van tegoeden — Lijst van personen, entiteiten en lichamen waarvan de tegoeden en economische middelen zijn bevroren — Handhaving van verzoekers naam op die lijst — Motiveringsplicht — Kennelijk onjuiste beoordeling”)”2018/C 249/34Procestaal: Tsjechisch
      Partijen

      Verzoekende partij: Sergej Arbuzov (Kiev, Oekraïne) (vertegenwoordiger: M. Mleziva, advocaat)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: R. Pekař en J.-P. Hix, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van besluit (GBVB) 2017/381 van de Raad van 3 maart 2017 tot wijziging van besluit 2014/119/GBVB van de Raad betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne (PB 2017, L 58, blz. 34), voor zover verzoekers naam is gehandhaafd op de lijst van personen, entiteiten en lichamen waarop die beperkende maatregelen van toepassing zijn.

      Dictum

            1)

            Besluit (GBVB) 2017/381 van de Raad van 3 maart 2017 tot wijziging van besluit 2014/119/GBVB van de Raad betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne wordt nietig verklaard voor zover de naam van Sergej Arbuzov is gehandhaafd op de lijst van personen, entiteiten en lichamen waarop die beperkende maatregelen van toepassing zijn.

            2)

            De Raad van de Europese Unie wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 213 van 3.7.2017.


201806290761986722018/C 249/352642017TC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180606282922Zaak T-264/17: Arrest van het Gerecht van 6 juni 2018 — Uponor Innovation/EUIPO — Swep International (SMATRIX) [„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniewoordmerk SMATRIX — Ouder Uniebeeldmerk AsyMatrix — Relatieve weigeringsgrond — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] — Artikel 76 van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 95 van verordening 2017/1001) — Omvang van het door de kamer van beroep te verrichten onderzoek — Aan de oppositieafdeling overgelegd bewijs dat niet is onderzocht”]
 ---documentbreak--- C2492018NL2820120180606NL0035282292Arrest van het Gerecht van 6 juni 2018 — Uponor Innovation/EUIPO — Swep International (SMATRIX)
   (Zaak T-264/17) (
         1
      )
   „[„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniewoordmerk SMATRIX — Ouder Uniebeeldmerk AsyMatrix — Relatieve weigeringsgrond — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] — Artikel 76 van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 95 van verordening 2017/1001) — Omvang van het door de kamer van beroep te verrichten onderzoek — Aan de oppositieafdeling overgelegd bewijs dat niet is onderzocht”]”2018/C 249/35Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Uponor Innovation AB (Borås, Zweden) (vertegenwoordiger: A. Kylhammar, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: J. Ivanauskas, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Swep International AB (Landskrona, Zweden) (vertegenwoordigers: J. Norderyd en C. Sundén, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 1 maart 2017 (zaak R 236/2016-2) inzake een oppositieprocedure tussen Swep International en Uponor Innovation

      Dictum

            1)

            De beslissing van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 1 maart 2017 (zaak R 236/2016-2) wordt vernietigd.

            2)

            Het EUIPO wordt verwezen in zijn eigen kosten alsmede in de kosten die Uponor Innovation heeft gemaakt in de loop van de procedure voor het Gerecht.

            3)

            Swep International AB draagt, naast haar eigen kosten, de kosten die Uponor Innovation heeft gemaakt in de loop van de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO.

      (
         1
      )	PB C 221 van 10.7.2017.


201806290091986432018/C 249/092402018CJC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL201804046721Zaak C-240/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 4 april 2018 door Constantin Film Produktion GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 24 januari 2018 in zaak T-69/17, Constantin Film Produktion GmbH / Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie
 ---documentbreak--- C2492018NL610120180404NL00096172Hogere voorziening ingesteld op 4 april 2018 door Constantin Film Produktion GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 24 januari 2018 in zaak T-69/17, Constantin Film Produktion GmbH / Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie
   (Zaak C-240/18 P)2018/C 249/09Procestaal: Duits
      Partijen

      Rekwirante: Constantin Film Produktion GmbH (vertegenwoordigers: E. Saarmann en P. Baronikians, Rechtsanwälte)

      Andere partij in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

      Conclusies

            —

            het arrest van het Gerecht van 24 januari 2018 vernietigen;

            —

            verweerder verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert rekwirante drie middelen aan.
   1. Schending van artikel 7, lid 1, onder f), van de Uniemerkenverordening (UMV)

   Het Gerecht van de Europese Unie heeft de Uniemerkaanvraag waarop het geding betrekking heeft ten onrechte met een beroep op de absolute weigeringsgrond van artikel 7, lid 1, onder f), UMV (
         1
      ) afgewezen. Het aangevraagde teken is niet in strijd met de goede zeden.
   Het Gerecht van de Europese Unie heeft bij zijn toetsing van de beoordeling door de kamer van beroep onderstaande fouten gemaakt:
   Het Gerecht van de Europese Unie heeft in plaats van het daadwerkelijk aangevraagde teken „Fack Ju Göhte” het teken „Fuck you, Goethe” getoetst.
   Het Gerecht van de Europese Unie is er ten onrechte van uitgegaan dat het aangevraagde teken per definitie vulgair is en heeft daarbij over het hoofd gezien dat er bij het uit meerdere woorden bestaande woordteken „Fack Ju Göhte” sprake is van een origineel en kenmerkend artistiek begrip, dat door de onjuiste spelling een komische en onschuldige indruk maakt.
   Het Gerecht van de Europese Unie heeft met zijn bevestiging van de door de kamer van beroep vastgestelde afbakening van het relevante Duitstalige publiek blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting. Rekwirante heeft aangetoond dat de film „Fack Ju Göhte” in het Duitstalige deel van de Europese Unie zeer succesvol is alsook dat het relevante publiek het aangevraagde teken in verband brengt met hilariteit en ontspanning. Zelfs de (weinige) mensen in het doelpubliek die nog nooit van de film hebben gehoord, kunnen onmogelijk aanstoot nemen aan het aangevraagde teken met betrekking tot de goederen en diensten waarop aanspraak wordt gemaakt, aangezien het teken alleen al door de klanknabootsende spelling niet serieus kan worden opgevat. Het aangevraagde teken zet het publiek ook niet tot handelingen aan. Voorts wordt het publiek niet direct aangesproken en evenmin beledigd.
   2. Schending van het beginsel van gelijke behandeling

   Door de beslissing van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie over het aangevraagde teken „DIE WANDERHURE (de ronddwalende prostituee)” (beslissing van het BHIM van 28 mei 2015 — zaak R 2889/2014-4 — Die Wanderhure) niet toe te passen in de onderhavige zaak, heeft het Gerecht van de Europese Unie in essentie vergelijkbare feiten op arbitraire wijze ongelijk behandeld.
   3. Schending van het rechtszekerheidsbeginsel en de beginselen van behoorlijk bestuur

   Door in plaats van het teken „Fack Ju Göhte” het teken „Fuck you, Goethe” te onderzoeken en geen toepassing te geven aan de beoordeling in voormelde WANDERHUREN-beslissing, heeft het Gerecht van de Europese Unie een onvoorzienbare beslissing genomen die nadien evenmin kan worden getoetst.
   (
         1
      )	Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk, PB 2009, L 78, blz. 1, zoals gewijzigd (vervangen door verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2017 inzake het Uniemerk, PB 2017, L 154, blz. 1).


201806290501986632018/C 249/434652017TC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180518343411Zaak T-465/17: Beschikking van het Gerecht van 18 mei 2018 — VKR Holding/EUIPO (VELUX) [„Uniemerk — Aanvraag voor Uniewoordmerk VELUX — Inroepen van anciënniteit van het oudere nationale woordmerk VELUX — Rechtmatigheid van de beslissing van de kamer van beroep — Artikel 103 van verordening (EU) 2017/1001 — Geding zonder voorwerp geraakt — Afdoening zonder beslissing”]
 ---documentbreak--- C2492018NL3410120180518NL0043341341Beschikking van het Gerecht van 18 mei 2018 — VKR Holding/EUIPO (VELUX)
   (Zaak T-465/17) (
         1
      )
   „[„Uniemerk — Aanvraag voor Uniewoordmerk VELUX — Inroepen van anciënniteit van het oudere nationale woordmerk VELUX — Rechtmatigheid van de beslissing van de kamer van beroep — Artikel 103 van verordening (EU) 2017/1001 — Geding zonder voorwerp geraakt — Afdoening zonder beslissing”]”2018/C 249/43Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: VKR Holding A/S (Søborg, Denemarken) (vertegenwoordiger: J. Heebøll, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: D. Gája, gemachtigde)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 23 mei 2017 (zaak R 1927/2016-2) inzake een verzoek waarbij aanspraak wordt gemaakt op de anciënniteit van het gelijkluidende nationale (Estse) woordmerk „VELUX”, dat is ingeschreven als merk van de Europese Unie

      Dictum

            1)

            Op het beroep behoeft niet meer te worden beslist.

            2)

            Het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 309 van 18.9.2017.


201806290251986362018/C 249/102432018CJC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL201804037821Zaak C-243/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 3 april 2018 door de Europese gemeenschappelijke onderneming voor ITER en de ontwikkeling van fusie-energie tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 25 januari 2018 in zaak T-561/16, Galocha / Gemeenschappelijke Onderneming Fusion for Energy
 ---documentbreak--- C2492018NL710120180403NL00107182Hogere voorziening ingesteld op 3 april 2018 door de Europese gemeenschappelijke onderneming voor ITER en de ontwikkeling van fusie-energie tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 25 januari 2018 in zaak T-561/16, Galocha / Gemeenschappelijke Onderneming Fusion for Energy
   (Zaak C-243/18 P)2018/C 249/10Procestaal: Spaans
      Partijen

      Rekwirante: Europese gemeenschappelijke onderneming voor ITER en de ontwikkeling van fusie-energie (vertegenwoordigers: G. Poszler en R. Hanak, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure: Yosu Galocha

      Conclusies

            —

            Het arrest van het Gerecht van 25 januari 2018 in zaak T-561/16, waarbij de reservelijsten van de selectieprocedure F4E/CA/ST/FGIV/2015/001 en de besluiten van Fusion for Energy tot aanwerving van de kandidaten, nietig zijn verklaard, vernietigen;

            —

            Indien het Hof van Justitie de hogere voorziening toewijst, de verzoeker in eerste aanleg verwijzen in de kosten in eerste aanleg en in hogere voorziening.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Niet-naleving van het evenredigheidsbeginsel en bijgevolg oplegging van een buitensporig nadeel aan derden die begunstigden zijn van een besluit dat onrechtmatig is bevonden.


201806290511986642018/C 249/442282018TC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180517353511Zaak T-228/18 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 17 mei 2018 — Transtec/Commissie („Kort geding — Overheidsopdrachten — Raamovereenkomst voor het verrichten van diensten ten behoeve van derde landen die externe bijstand van de Unie ontvangen — Verzoek om voorlopige maatregelen — Geen spoedeisendheid”)
 ---documentbreak--- C2492018NL3510120180517NL0044351351Beschikking van de president van het Gerecht van 17 mei 2018 — Transtec/Commissie
   (Zaak T-228/18 R)
   „(„Kort geding — Overheidsopdrachten — Raamovereenkomst voor het verrichten van diensten ten behoeve van derde landen die externe bijstand van de Unie ontvangen — Verzoek om voorlopige maatregelen — Geen spoedeisendheid”)”2018/C 249/44Procestaal: Frans
      Partijen

      Verzoekende partij: Transtec (Brussel, België) (vertegenwoordigers: L. Levi en N. Flandin, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Aresu en J. Estrada de Solà, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens de artikelen 278 en 279 VWEU ertoe strekkende, ten eerste, dat de uitvoering wordt opgeschort van het besluit van de Commissie van 26 maart 2018 houdende afwijzing van verzoeksters inschrijving en gunning van de opdracht betreffende perceel nr. 3 van de opdracht „raamovereenkomst voor de implementatie van externe bijstand 2018 (FWC SIEA 2018) 2017/S 128-260026)”, met als referentie EuropeAid/138778/DH/SER/Multi, aan tien inschrijvers en, ten tweede, dat de Commissie wordt gelast ook verzoekster voorlopig als gekozen inschrijver in aanmerking te nemen

      Dictum

            1)

            Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.

            2)

            De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.


201806290611986322018/C 249/363022017TC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180529293021Zaak T-302/17: Arrest van het Gerecht van 29 mei 2018 — Sata/EUIPO — Zhejiang Rongpeng Air Tools (6000) [„Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Uniewoordmerk 6000 — Absolute weigeringsgrond — Beschrijvend karakter — Artikel 52, lid 1, onder a) en b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 59, lid 1, onder a) en b), van verordening (EU) 2017/1001] — Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder c), van verordening 2017/1001] — Gelijke behandeling — Beginsel van behoorlijk bestuur — Motiveringsplicht”]
 ---documentbreak--- C2492018NL2910120180529NL0036291302Arrest van het Gerecht van 29 mei 2018 — Sata/EUIPO — Zhejiang Rongpeng Air Tools (6000)
   (Zaak T-302/17) (
         1
      )
   „[„Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Uniewoordmerk 6000 — Absolute weigeringsgrond — Beschrijvend karakter — Artikel 52, lid 1, onder a) en b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 59, lid 1, onder a) en b), van verordening (EU) 2017/1001] — Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder c), van verordening 2017/1001] — Gelijke behandeling — Beginsel van behoorlijk bestuur — Motiveringsplicht”]”2018/C 249/36Procestaal: Duits
      Partijen

      Verzoekende partij: Sata GmbH & Co. KG (Kornwestheim, Duitsland) (vertegenwoordiger: M.-C. Simon, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: D. Hanf, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Zhejiang Rongpeng Air Tools Co. Ltd (Pengjie Town, China) (vertegenwoordigers: S. Fröhlich en M. Hartmann, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 8 maart 2017 (zaak R 656/2016-4) inzake een nietigheidsprocedure tussen Zhejiang Rongpeng Air Tools en Sata

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            Sata GmbH & Co. KG wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 231 van 17.7.2017.


201806290071986412018/C 249/112452018CJC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL201804098811Zaak C-245/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale ordinario di Udine (Italië) op 9 april 2018 — Tecnoservice Int. Srl (in staat van faillissement)/Poste Italiane SpA
 ---documentbreak--- C2492018NL810120180409NL00118181Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale ordinario di Udine (Italië) op 9 april 2018 — Tecnoservice Int. Srl (in staat van faillissement)/Poste Italiane SpA
   (Zaak C-245/18)2018/C 249/11Procestaal: Italiaans
      Verwijzende rechter

   Tribunale ordinario di Udine

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Tecnoservice Int. Srl (in staat van faillissement)

      Verwerende partij: Poste Italiane SpA

      Prejudiciële vraag

   Moeten de artikelen 74 en 75 van richtlijn 2007/64/EG (
         1
      ), volgens de tekst die van kracht was op 3 augustus 2015, betreffende de verplichtingen en beperkingen van de aansprakelijkheid van de betalingsdienstaanbieder, zoals opgenomen in het Italiaanse recht bij de artikelen 24 en 25 van wetsbesluit nr. 1[1]0/201[0], aldus worden uitgelegd dat zij alleen van toepassing zijn op de betalingsdienstaanbieder van diegene die opdracht geeft tot de betalingsdienst, dan wel aldus dat zij ook van toepassing zijn op de betalingsdienstaanbieder van de begunstigde?
   (
         1
      )	Richtlijn 2007/64/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 november 2007 betreffende betalingsdiensten in de interne markt tot wijziging van de richtlijnen 97/7/EG, 2002/65/EG, 2005/60/EG en 2006/48/EG, en tot intrekking van richtlijn 97/5/EG (PB 2007, L 319, blz. 1).


201806290751986712018/C 249/462842018TC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180503363721Zaak T-284/18: Beroep ingesteld op 3 mei 2018 — Arbuzov/Raad
 ---documentbreak--- C2492018NL3610120180503NL0046361372Beroep ingesteld op 3 mei 2018 — Arbuzov/Raad
   (Zaak T-284/18)2018/C 249/46Procestaal: Tsjechisch
      Partijen

      Verzoekende partij: Sergej Arbuzov (Kiev, Oekraïne) (vertegenwoordiger: M. Mleziva, advocaat)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht om:

            —

            nietigverklaring van besluit (GBVB) 2018/333 van de Raad van 5 maart 2018 tot wijziging van besluit 2014/119/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne, voor zover het betrekking heeft op Sergej Arbuzov, en

            —

            verwijzing van de Raad van de Europese Unie in zijn eigen kosten alsmede in de kosten van Sergej Arbuzov.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker twee middelen aan.

            1.

            Eerste middel: schending van het recht op behoorlijk bestuur
            Tot staving van zijn beroep voert verzoeker onder meer aan dat de Raad van de Europese Unie bij de vaststelling van besluit (GBVB) 2018/333 van 5 maart 2018 niet de nodige zorgvuldigheid en aandacht aan de dag heeft gelegd, aangezien hij vóór de vaststelling van het bestreden besluit niet is ingegaan op verzoekers argumenten en het door hem aangevoerde bewijs ter ondersteuning van zijn zaak, zijn besluit hoofdzakelijk heeft gebaseerd op de korte samenvatting van het Openbaar Ministerie van Oekraïne, en niet heeft verzocht om aanvullende informatie over het verloop van de onderzoeken in Oekraïne.

            2.

            Tweede middel: schending van verzoekers eigendomsrecht
            Verzoeker stelt in dit verband dat de tegen hem genomen beperkende maatregelen onevenredig zijn, verder gaan dan noodzakelijk is en een schending vormen van de door het internationale recht geboden waarborgen inzake de bescherming van zijn eigendomsrecht.


201806290131986472018/C 249/122532018CJC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL201804128922Zaak C-253/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Düsseldorf (Duitsland) op 12 april 2018 — Stadt Euskirchen / Rhenus Veniro GmbH & Co. KG
 ---documentbreak--- C2492018NL820120180412NL00128292Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Düsseldorf (Duitsland) op 12 april 2018 — Stadt Euskirchen / Rhenus Veniro GmbH & Co. KG
   (Zaak C-253/18)2018/C 249/12Procestaal: Duits
      Verwijzende rechter

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Stadt Euskirchen

      Verwerende partij: Rhenus Veniro GmbH & Co. KG

      Medegedaagden: SVE Stadtverkehr Euskirchen GmbH, RVK Regionalverkehr Köln GmbH

      Prejudiciële vraag

   Sluit artikel 5, lid 2, tweede zin, onder e), van verordening (EG) nr. 1370/2007 (
         1
      ), met de verplichting om de openbare personenvervoersdiensten grotendeels zelf uit te voeren, uit dat de interne exploitant deze diensten grotendeels door een onderneming laat uitvoeren waarin hij 2,5 % van de aandelen houdt en de overige aandelen direct of indirect worden gehouden door andere bevoegde overheidsinstanties?
   (
         1
      )	Verordening (EG) nr. 1370/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2007 betreffende het openbaar personenvervoer per spoor en over de weg en tot intrekking van verordeningen (EEG) nr. 1191/69 en (EEG) nr. 1107/70 van de Raad (PB 2007, L 315, blz. 1).


201806290641986392018/C 249/472852018TC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180504373821Zaak T-285/18: Beroep ingesteld op 4 mei 2018 — Pšonka/Raad
 ---documentbreak--- C2492018NL3710120180504NL0047371382Beroep ingesteld op 4 mei 2018 — Pšonka/Raad
   (Zaak T-285/18)2018/C 249/47Procestaal: Tsjechisch
      Partijen

      Verzoekende partij: Viktor Pavlovič Pšonka (Kiev, Oekraïne) (vertegenwoordiger: M. Mleziva, advocaat)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht om:

            —

            nietigverklaring van besluit (GBVB) 2018/333 van de Raad van 5 maart 2018 tot wijziging van besluit 2014/119/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne, en van uitvoeringsverordening (EU) 2018/326 van de Raad van 5 maart 2018, voor zover dit besluit en deze verordening betrekking hebben op verzoeker, en

            —

            verwijzing van de Raad van de Europese Unie in zijn eigen kosten alsmede in de kosten van verzoeker.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker drie middelen aan.

            1.

            Eerste middel: schending van het recht op behoorlijk bestuur

                     —

                     tot staving van zijn beroep voert verzoeker onder meer aan dat de Raad van de Europese Unie bij de vaststelling van besluit (GBVB) 2018/333 van 5 maart 2018 niet de nodige zorgvuldigheid en aandacht aan de dag heeft gelegd, aangezien hij vóór de vaststelling van het bestreden besluit niet is ingegaan op verzoekers argumenten en het door hem aangevoerde bewijs ter ondersteuning van zijn zaak, zich hoofdzakelijk heeft gebaseerd op de korte samenvatting van het Openbaar Ministerie van Oekraïne, en niet heeft verzocht om aanvullende informatie over het verloop van de onderzoeken in Oekraïne.

            2.

            Tweede middel: schending van verzoekers eigendomsrecht

                     —

                     verzoeker stelt in dit verband dat de tegen hem genomen beperkende maatregelen onevenredig zijn, verder gaan dan noodzakelijk is en een schending vormen van de door het internationale recht geboden waarborgen inzake de bescherming van zijn eigendomsrecht.

            3.

            Derde middel: schending van verzoekers grondrechten zoals die worden gewaarborgd door het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden

                     —

                     verzoeker stelt in dit verband dat bij de vaststelling van de beperkende maatregelen zijn recht op een eerlijk proces en zijn recht op het vermoeden van onschuld alsmede zijn recht op bescherming van privé-eigendom zijn geschonden.


201806290051986602018/C 249/213112018CJC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180509151731Zaak C-311/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court (Ierland) op 9 mei 2018 — Data Protection Commissioner / Facebook Ireland Limited, Maximillian Schrems
 ---documentbreak--- C2492018NL1510120180509NL0021151173Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court (Ierland) op 9 mei 2018 — Data Protection Commissioner / Facebook Ireland Limited, Maximillian Schrems
   (Zaak C-311/18)2018/C 249/21Procestaal: Engels
      Verwijzende rechter

   High Court

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Data Protection Commissioner

      Verwerende partijen: Facebook Ireland Limited, Maximillian Schrems

      Prejudiciële vragen

            1)

            Is het Unierecht (met inbegrip van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie; hierna: „Handvest”), onverminderd de bepalingen van artikel 4, lid 2, VEU met betrekking tot de nationale veiligheid en de bepalingen van artikel 3, lid 2, eerste streepje, van richtlijn 95/46/EG (
                  1
               ) (hierna: „richtlijn”) met betrekking tot de openbare veiligheid, defensie en de veiligheid van de Staat, van toepassing op de doorgifte van persoonsgegevens in omstandigheden waarin persoonsgegevens door een particuliere onderneming vanuit een lidstaat van de Europese Unie voor commerciële doeleinden aan een particuliere onderneming in een derde land worden doorgegeven overeenkomstig besluit 2010/87/EU (
                  2
               ), zoals gewijzigd bij uitvoeringsbesluit (EU) 2016/2297 (
                  3
               ) van de Commissie (hierna: „MCB-besluit”), en die persoonsgegevens in het derde land mogelijk door de autoriteiten van dat land verder worden verwerkt ten behoeve van de nationale veiligheid, maar ook ten behoeve van de rechtshandhaving en het voeren van het buitenlandbeleid van het derde land?

            2)

                        (1)

                        Wat is in het kader van de richtlijn de relevante vergelijkingsmaatstaf bij de vaststelling of er sprake is van schending van de rechten van een natuurlijke persoon als gevolg van de doorgifte van gegevens op grond van het MCB-besluit vanuit de Unie naar een derde land waar deze gegevens mogelijk verder worden verwerkt ten behoeve van de nationale veiligheid:

                                 a)

                                 het Handvest, het VEU, het VWEU, de richtlijn, het EVRM (of andere bepalingen van het Unierecht); of

                                 b)

                                 het nationale recht van een of meer lidstaten?

                        (2)

                        Indien b) de relevante vergelijkingsbasis is, moeten dan ook de praktijken in het kader van de nationale veiligheid in een of meer lidstaten in de vergelijkingsmaatstaf worden opgenomen?

            3)

            Dient bij de beoordeling of een derde land het door het Unierecht vereiste beschermingsniveau waarborgt voor persoonsgegevens die op grond van artikel 26 van de richtlijn naar dat land worden doorgegeven, het beschermingsniveau in het derde land dan te worden beoordeeld aan de hand van:

                     a)

                     de in het derde land geldende regels die voortvloeien uit de nationale wetgeving of de internationale verbintenissen van dat land en de praktijk die tot doel heeft de naleving van die regels te waarborgen, alsmede de beroepscodes en de veiligheidsmaatregelen die in die landen worden nageleefd;
                     of

                     b)

                     de onder a) bedoelde regels, samen met de administratieve, regelgevende en nalevingspraktijken en beleidswaarborgen, procedures, protocollen, toezichtmechanismen en buitengerechtelijke verhaalsmogelijkheden die in het derde land bestaan?

            4)

            Schendt de doorgifte van persoonsgegevens vanuit de EU naar de VS op grond van het MCB-besluit, gelet op de feiten die de High Court met betrekking tot het recht van de VS heeft vastgesteld, de rechten die natuurlijke personen ontlenen aan artikel 7 en/of artikel 8 van het Handvest?

            5)

            Gelet op de feiten die de High Court met betrekking tot het recht van de VS heeft vastgesteld en indien persoonsgegevens op grond van het MCB-besluit vanuit de EU naar de VS worden doorgegeven:

                     a)

                     eerbiedigt het door de VS geboden beschermingsniveau dan de wezenlijke inhoud van het in artikel 47 van het Handvest gewaarborgde recht van een natuurlijke persoon op een voorziening in rechte in geval van schending van zijn recht op gegevensbescherming?
                     Indien het antwoord op a) bevestigend is,

                     b)

                     zijn de beperkingen die naar Amerikaans recht worden gesteld aan het recht van een natuurlijke persoon op een doeltreffende voorziening in rechte in het kader van de nationale veiligheid van de VS evenredig in de zin van artikel 52 van het Handvest en gaan zij niet verder dan wat in een democratische samenleving noodzakelijk is ten behoeve van de nationale veiligheid?

            6)

                        1)

                        Welk beschermingsniveau moet worden geboden aan persoonsgegevens die naar een derde land worden doorgegeven op grond van modelcontractbepalingen die overeenkomstig een besluit van de Commissie als bedoeld in artikel 26, lid 4, zijn vastgesteld, in het licht van de bepalingen van de richtlijn, en met name de artikelen 25 en 26, gelezen in samenhang met het Handvest?

                        2)

                        Met welke elementen moet rekening worden gehouden bij de beoordeling of het beschermingsniveau dat uit hoofde van het MCB-besluit wordt geboden aan gegevens die naar een derde land worden doorgegeven, in overeenstemming is met de vereisten van de richtlijn en het Handvest?

            7)

            Belet het feit dat de modelcontractbepalingen van toepassing zijn tussen de gegevensexporteur en de gegevensimporteur en niet bindend zijn voor de nationale autoriteiten van een derde land dat van de gegevensimporteur kan verlangen dat hij de overeenkomstig de bepalingen van het MCB-besluit doorgegeven persoonsgegevens ter beschikking stelt van zijn veiligheidsdiensten met het oog op verdere verwerking, dat de modelcontractbepalingen voldoende waarborgen bieden als bedoeld in artikel 26, lid 2, van de richtlijn?

            8)

            Indien een gegevensimporteur uit een derde land onderworpen is aan toezichtswetten die naar het oordeel van een gegevensbeschermingsautoriteit in strijd zijn met de bepalingen van de bijlage bij het MCB-besluit of de artikelen 25 en 26 van de richtlijn en/of het Handvest, is een gegevensbeschermingsautoriteit dan verplicht haar handhavingsbevoegdheden uit hoofde van artikel 28, lid 3, van de richtlijn uit te oefenen om de gegevensstromen op te schorten, of is de uitoefening van die bevoegdheden enkel beperkt tot uitzonderlijke gevallen, zoals bedoeld in [overweging 11 van besluit 2010/87/EU], of kan een gegevensbeschermingsautoriteit haar discretionaire bevoegdheid uitoefenen om de gegevensstromen niet op te schorten?

            9)

                        1)

                        Vormt uitvoeringsverordening (EU) 2016/1250 (
                              4
                           ) (hierna: „privacyschildverordening”) voor de toepassing van artikel 25, lid 6, van de richtlijn een constatering met algemene strekking die voor de gegevensbeschermingsautoriteiten en de rechterlijke instanties van de lidstaten bindend is, zodat de VS op grond van hun nationale wetgeving of de internationale verbintenissen die zij zijn aangegaan, een passend beschermingsniveau in de zin van artikel 25, lid 2, van de richtlijn waarborgen?

                        2)

                        Zo niet, welke relevantie heeft de privacyschildverordening dan eventueel voor de beoordeling of er voldoende waarborgen worden geboden voor naar de Verenigde Staten doorgegeven gegevens die op grond van het MCB-besluit zijn doorgegeven?

            10)

            Zorgt de instelling van de privacyschildombudsman in de zin van bijlage A van bijlage III bij de privacyschildverordening, gelet op de vaststellingen van de High Court met betrekking tot het Amerikaanse recht, in samenhang met de bestaande regeling in de VS, ervoor dat de VS de betrokkenen van wie de persoonsgegevens op grond van het MCB-besluit naar de VS worden doorgegeven, rechtsbescherming bieden die verenigbaar is met artikel 47 van het Handvest?

            11)

            Schendt het MCB-besluit artikel 7, artikel 8 en/of artikel 47 van het Handvest?

      (
         1
      )	Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB 1995, L 281, blz. 31).
   (
         2
      )	Besluit 2010/87/EU van de Commissie van 5 februari 2010 betreffende modelcontractbepalingen voor de doorgifte van persoonsgegevens aan in derde landen gevestigde verwerkers krachtens richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB 2010, L 39, blz. 5).
   (
         3
      )	Uitvoeringsbesluit (EU) 2016/2297 van de Commissie van 16 december 2016 tot wijziging van beschikking 2001/497/EG en besluit 2010/87/EU betreffende modelcontractbepalingen voor de doorgifte van persoonsgegevens naar derde landen en aan in derde landen gevestigde verwerkers, krachtens richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB 2016, L 344, blz. 100).
   (
         4
      )	Uitvoeringsverordening (EU) 2016/1250 van de Commissie van 12 juli 2016 overeenkomstig richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad betreffende de gepastheid van de door het EU-VS-privacyschild geboden bescherming (PB 2016, L 207, blz. 1).


201806290601986312018/C 249/482892018TC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180504383921Zaak T-289/18: Beroep ingesteld op 4 mei 2018 — Pšonka/Raad
 ---documentbreak--- C2492018NL3810120180504NL0048381392Beroep ingesteld op 4 mei 2018 — Pšonka/Raad
   (Zaak T-289/18)2018/C 249/48Procestaal: Tsjechisch
      Partijen

      Verzoekende partij: Artem Viktorovič Pšonka (Kramatorsk, Oekraïne) (vertegenwoordiger: M. Mleziva, advocaat)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht om:

            —

            nietigverklaring van besluit (GBVB) 2018/333 van de Raad van 5 maart 2018 tot wijziging van besluit 2014/119/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne, en van uitvoeringsverordening (EU) 2018/326 van de Raad van 5 maart 2018, voor zover dit besluit en deze verordening betrekking hebben op verzoeker, en

            —

            verwijzing van de Raad van de Europese Unie in zijn eigen kosten alsmede in de kosten van verzoeker.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker drie middelen aan.

            1.

            Eerste middel: schending van het recht op behoorlijk bestuur

                     —

                     tot staving van zijn beroep voert verzoeker onder meer aan dat de Raad van de Europese Unie bij de vaststelling van besluit (GBVB) 2018/333 van 5 maart 2018 niet de nodige zorgvuldigheid en aandacht aan de dag heeft gelegd, aangezien hij vóór de vaststelling van het bestreden besluit niet is ingegaan op verzoekers argumenten en het door hem aangevoerde bewijs ter ondersteuning van zijn zaak, zich hoofdzakelijk heeft gebaseerd op de korte samenvatting van het Openbaar Ministerie van Oekraïne, en niet heeft verzocht om aanvullende informatie over het verloop van de onderzoeken in Oekraïne.

            2.

            Tweede middel: schending van verzoekers eigendomsrecht

                     —

                     verzoeker stelt in dit verband dat de tegen hem genomen beperkende maatregelen onevenredig zijn, verder gaan dan noodzakelijk is en een schending vormen van de door het internationale recht geboden waarborgen inzake de bescherming van zijn eigendomsrecht.

            3.

            Derde middel: schending van verzoekers grondrechten zoals die worden gewaarborgd door het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden

                     —

                     verzoeker stelt in dit verband dat bij de vaststelling van de beperkende maatregelen zijn recht op een eerlijk proces en zijn recht op het vermoeden van onschuld alsmede zijn recht op bescherming van privé-eigendom zijn geschonden.


201807060281993572018/C 259/152512017CJC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL20180531111222Zaak C-251/17: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 31 mei 2018 — Europese Commissie/Italiaanse Republiek (Niet-nakoming door een lidstaat — Opvang en behandeling van stedelijk afvalwater — Richtlijn 91/271/EEG — Artikelen 3, 4 en 10 — Arrest van het Hof waarin een niet-nakoming wordt vastgesteld — Niet-uitvoering — Artikel 260, lid 2, VWEU — Geldboetes — Dwangsom en forfaitaire som)
 ---documentbreak--- C2592018NL1120120180531NL0015112122Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 31 mei 2018 — Europese Commissie/Italiaanse Republiek
   (Zaak C-251/17) (
         1
      )
   „(Niet-nakoming door een lidstaat — Opvang en behandeling van stedelijk afvalwater — Richtlijn 91/271/EEG — Artikelen 3, 4 en 10 — Arrest van het Hof waarin een niet-nakoming wordt vastgesteld — Niet-uitvoering — Artikel 260, lid 2, VWEU — Geldboetes — Dwangsom en forfaitaire som)”2018/C 259/15Procestaal: Italiaans
      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: E. Manhaeve en L. Cimaglia, gemachtigden)

      Verwerende partij: Italiaanse Republiek (vertegenwoordigers: G. Palmieri, gemachtigde, bijgestaan door M. Russo en F. De Luca, avvocati dello Stato)

      Dictum

            1)

            Door niet alle maatregelen te hebben genomen die noodzakelijk zijn voor de uitvoering van het arrest van 19 juli 2012, Commissie/Italië (C-565/10, niet gepubliceerd, EU:C:2012:476), is de Italiaanse Republiek de krachtens artikel 260, lid 1, VWEU op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.

            2)

            Voor het geval dat de in punt 1 vastgestelde niet-nakoming nog steeds voortduurt op de dag van uitspraak van het onderhavige arrest, wordt de Italiaanse Republiek veroordeeld tot betaling aan de Europese Commissie van een dwangsom van 30112500 EUR per halfjaarlijkse vertraging bij de tenuitvoerlegging van de maatregelen die noodzakelijk zijn ter nakoming van het arrest van 19 juli 2012, Commissie/Italië (C-565/10, niet gepubliceerd, EU:C:2012:476), vanaf de datum van uitspraak van het onderhavige arrest tot de volledige uitvoering van het arrest van 19 juli 2012, Commissie/Italië (C-565/10, niet gepubliceerd, EU:C:2012:476). Het daadwerkelijke bedrag van de dwangsom moet aan het einde van elk tijdvak van zes maanden worden berekend door op het totale bedrag voor elk van deze tijdvakken een percentage in mindering te brengen dat overeenkomt met het aandeel van het aantal inwonerequivalenten van de agglomeraties waarvan de opvangsystemen voor de behandeling van stedelijk afvalwater aan het einde van de betrokken periode in overeenstemming zijn gebracht met het arrest van 19 juli 2012, Commissie/Italië (C-565/10, niet gepubliceerd, EU:C:2012:476), in verhouding tot het aantal inwonerequivalenten van de agglomeraties die op de dag van uitspraak van het onderhavige arrest niet over dergelijke systemen beschikken.

            3)

            De Italiaanse Republiek wordt veroordeeld tot betaling aan de Europese Commissie van een forfaitaire som van 25 miljoen EUR.

            4)

            De Italiaanse Republiek wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 221 van 10.7.2017.


201807060201993652018/C 259/292712018CJC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL20180419202121Zaak C-271/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 19 april 2018 door de Slowaakse Republiek tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 5 februari 2018 in zaak T-216/15, Dôvera zdravotná poisťovňa / Commissie
 ---documentbreak--- C2592018NL2010120180419NL0029201212Hogere voorziening ingesteld op 19 april 2018 door de Slowaakse Republiek tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 5 februari 2018 in zaak T-216/15, Dôvera zdravotná poisťovňa / Commissie
   (Zaak C-271/18 P)2018/C 259/29Procestaal: Engels
      Partijen

      Rekwirante: Slowaakse Republiek (vertegenwoordiger: B. Ricziová)

      Andere partijen in de procedure: Dôvera zdravotná poisťovňa, a.s., Union zdravotná poisťovňa, a.s., Europese Commissie

      Conclusies

            —

            het arrest van het Gerecht van 5 februari 2018 in de zaak T-216/15, Dôvera zdravotná poisťovňa, a. s./Europese Commissie, waarbij het Gerecht het beroep van Dôvera zdravotná poisťovňa a.s. heeft toegewezen, vernietigen;

            —

            het beroep van Dôvera zdravotná poisťovňa a.s. ongegrond verklaren;

            —

            Dôvera zdravotná poisťovňa a.s. en Union zdravotná poisťovňa, a.s. verwijzen in de kosten.

      Subsidiair, indien het Hof zou oordelen dat het niet over voldoende informatie beschikt om het geschil definitief te beslechten, verzoekt de Slowaakse Republiek het Hof:

            —

            het arrest van het Gerecht van 5 februari 2018 in de zaak T-216/15, Dôvera zdravotná poisťovňa a. s./ Europese Commissie, waarbij het Gerecht het beroep van Dôvera zdravotná poisťovňa a.s. heeft toegewezen, te vernietigen;

            —

            de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht voor uitspraak over het geschil;

            —

            de beslissing omtrent de kosten aan te houden.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert de Slowaakse Republiek vier middelen aan die de vernietiging van het bestreden arrest van het Gerecht rechtvaardigen:

            1.

            In het kader van het eerste middel voert de Slowaakse Republiek aan dat het Gerecht in het bestreden arrest de bevoegdheden heeft overschreden die het geniet op het vlak van rechterlijke toetsing van besluiten van de Europese Commissie inzake staatssteun. De desbetreffende vaste rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie is ondubbelzinnig en is volgens de Slowaakse Republiek in casu niet geëerbiedigd. De Slowaakse Republiek betoogt dat het Gerecht in het bestreden arrest de ruime beoordelingsmarge waarover de Commissie op het gebied van complexe economische vraagstukken beschikt, niet heeft geëerbiedigd en niet heeft aangetoond dat de Europese Commissie blijk heeft gegeven van een kennelijk onjuiste beoordeling, maar de beoordeling van de Europese Commissie eenvoudigweg heeft vervangen door zijn eigen beoordeling, die daar diametraal tegengesteld aan was, zodat het Gerecht zijn toetsingsbevoegdheid heeft overschreden.

            2.

            In het kader van het tweede middel voert de Slowaakse Republiek aan dat het Gerecht in het bestreden arrest de overgelegde bewijzen vanuit twee oogpunten onjuist heeft opgevat, aangezien het de feiten fundamenteel onjuist heeft opgevat en die onjuistheden duidelijk blijken uit de documenten in het dossier. De gestelde onjuiste opvatting van de bewijzen betreft ten eerste het winstcriterium en ten tweede het criterium van mededinging in het Slowaakse stelsel van de verplichte ziekteverzekering.

            3.

            In het kader van het derde middel voert de Slowaakse Republiek aan dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de juridische kwalificatie van het Slowaakse stelsel van de verplichte ziekteverzekering en aldus artikel 107, lid 1, VWEU en het rechtszekerheidsbeginsel heeft geschonden. Het bestreden arrest is onverenigbaar met de eerdere rechtspraak van het Hof inzake socialezekerheidsstelsels. In het bijzonder heeft het Gerecht (i) uitspraak gedaan in een zin die tegengesteld is aan die welke het Hof in eerdere uitspraken in vergelijkbare zaken heeft gevolgd; (ii) uitspraak gedaan in dezelfde zin als die welke het Hof heeft gevolgd in eerdere uitspraken in van de onderhavige zaak verschillende zaken en (iii) het grondbeginsel van de eerdere rechtspraak van het Hof volgens hetwelk de kwalificatie van een specifiek socialezekerheidsstelsel gebeurt op basis van de belangrijkste kenmerken ervan, niet heeft geëerbiedigd.

            4.

            Ten slotte voert de Slowaakse Republiek in het kader van het vierde middel aan dat de motivering van het bestreden arrest meerdere tekortkomingen vertoont die rechtvaardigen dat het Hof van Justitie dit arrest vernietigt. In het bijzonder wordt aangevoerd dat (i) het Gerecht een aantal van zijn conclusies en zienswijzen (die bovendien bepalend waren), helemaal niet heeft uiteengezet (ii) de motivering van het bestreden arrest op meerdere punten onsamenhangend is en het Gerecht zich in die motivering tegenspreekt (iii) het Gerecht in de motivering van het bestreden arrest geen rekening heeft gehouden met de relevante argumenten van de Commissie en van de Slowaakse Republiek. Het Gerecht heeft derhalve de motiveringsplicht geschonden die is neergelegd in artikel 36 van het Statuut van het Hof van Justitie, juncto artikel 53, lid 1, van dat Statuut.


201807060601994532018/C 259/573042018TC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL20180508424321Zaak T-304/18: Beroep ingesteld op 8 mei 2018 — MLPS/Commissie
 ---documentbreak--- C2592018NL4210120180508NL0057421432Beroep ingesteld op 8 mei 2018 — MLPS/Commissie
   (Zaak T-304/18)2018/C 259/57Procestaal: Frans
      Partijen

      Verzoekende partij: Mouvement pour la liberté de la protection sociale (MLPS) (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordiger: M. Gibaud, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

            —

            de nalatigheid van de Europese Commissie vast te stellen en te veroordelen, aangezien deze instelling onrechtmatig heeft besloten de behandeling van de klacht van de vereniging „Mouvement pour la liberté de la protection sociale (actiegroep voor vrije sociale bescherming; hierna: ‚MLPS’)” van 21 december 2017 niet voort te zetten;

            —

            het besluit van de Europese Commissie van 7 maart 2018 waarbij deze instelling heeft geweigerd de behandeling van de klacht van de MLPS van 21 december 2017 voort te zetten, zonder meer volledig nietig te verklaren;

            —

            uitspraak te doen over de kosten naar recht.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij twee middelen aan.

            1.

            Het eerste middel is met name ontleend aan een onjuiste beoordeling in het bestreden besluit voor zover daarin is bepaald dat de Franse regelingen met betrekking tot sociale bescherming als een „wettelijk socialebeschermingsstelsel” kunnen worden aangemerkt, terwijl deze regelingen geenszins gericht zijn tot de hele bevolking of zelfs maar de hele beroepsbevolking. Het zijn regelingen die werknemers op grond van hun professionele status verenigen en waarop de richtlijnen 92/49/EEG en 92/96/EEG dus van toepassing zijn.

            2.

            Het tweede middel is ontleend aan schending van het beginsel van rechtseenheid, aangezien de Franse situatie geheel vergelijkbaar is met die in Slowakije. Over die Slowaakse situatie heeft het Gerecht geoordeeld dat „het verschaffen van een verplichte ziektekostenverzekering in Slowakije gezien het door de ziektekostenverzekeringsmaatschappijen nagestreefde commerciële doel en de hevige mededinging op het gebied van kwaliteit en aangeboden diensten een economisch karakter heeft” (arrest van 5 februari 2018, Dôvera zdravotná poist’ovňa/Commissie, T-216/15, niet-gepubliceerd, EU:T:2018:64, punt 68). Volgens verzoekster mag het oordeel over Frankrijk dientengevolge niet anders luiden.


201807060561993542018/C 259/438822016TC25920180723NL01NLINFO_JUDICIAL20180607313222Zaak T-882/16: Arrest van het Gerecht van 7 juni 2018 — Sipral World/EUIPO — La Dolfina (DOLFINA) [„Uniemerk — Procedure tot vervallenverklaring — Uniewoordmerk DOLFINA — Geen normaal gebruik van het merk — Artikel 51, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 58, lid 1, onder a), van verordening (EU) 2017/1001] — Motiveringsplicht — Artikel 75 van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 94 van verordening 2017/1001)”]
 ---documentbreak--- C2592018NL3120120180607NL0043312322Arrest van het Gerecht van 7 juni 2018 — Sipral World/EUIPO — La Dolfina (DOLFINA)
   (Zaak T-882/16) (
         1
      )
   „[„Uniemerk — Procedure tot vervallenverklaring — Uniewoordmerk DOLFINA — Geen normaal gebruik van het merk — Artikel 51, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 58, lid 1, onder a), van verordening (EU) 2017/1001] — Motiveringsplicht — Artikel 75 van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 94 van verordening 2017/1001)”]”2018/C 259/43Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Sipral World, SL (Barcelona, Spanje) (vertegenwoordigers: R. Almaraz Palmero en A. Ruo, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: J. Ivanauskas en D. Walicka, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniënte voor het Gerecht: La Dolfina, SA (Buenos Aires, Argentinië) (vertegenwoordiger: J. Carbonell Callicó, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 22 september 2016 (zaak R 1897/2015-2) inzake een procedure tot vervallenverklaring tussen La Dolfina en Sipral World.

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            Sipral World, SL, wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 46 van 13.2.2017.