title: Zaak C-212/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione (Italië) op 25 april 2014 — Strafzaak tegen Andrea De Ciantis

text:
               1.9.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 292/12

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione (Italië) op 25 april 2014 — Strafzaak tegen Andrea De Ciantis
   (Zaak C-212/14)
   2014/C 292/15
   Procestaal: Italiaans.

      Verwijzende rechter

   Corte suprema di cassazione

      Partijen in de strafzaak

   Andrea De Ciantis

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moeten de artikelen 49 e.v. VWEU en 56 e.v. VWEU, ook in het licht van het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 16 februari 2012 in de gevoegde zaken C-72/10 en C-77/10, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen de aanbesteding van concessies met een kortere looptijd dan de in het verleden verleende concessies, ingeval deze aanbesteding beweerdelijk is uitgeschreven om de gevolgen van de onrechtmatige uitsluiting van een aantal exploitanten van de voorafgaande aanbestedingen ongedaan te maken?

               2)

               Moeten de artikelen 49 e.v. VWEU en 56 e.v. VWEU, ook in het licht van het bovengenoemde arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie, aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzetten dat de verkorte looptijd van de aan te besteden concessies vergeleken met de looptijd van de in het verleden verleende concessies afdoende wordt gerechtvaardigd door de noodzaak de einddata van de concessies op elkaar af te stemmen?

               3)

               Moeten de artikelen 49 e.v. VWEU en 56 e.v. VWEU, ook in het licht van het bovengenoemde arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een verplichting tot levering om niet van het gebruik van de in eigendom toebehorende materiële en immateriële goederen die het beheer- en inzamelnetwerk ten behoeve van spelen vormen in geval van beëindiging van de activiteit als gevolg van verstrijken van de looptijd van de concessie of als gevolg van intrekking of verval van de concessie?


title: Zaak C-122/08: Beschikking van de president van de Zesde kamer van het Hof van 17 december 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland

text:
               21.3.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 69/32

         Beschikking van de president van de Zesde kamer van het Hof van 17 december 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland
   (Zaak C-122/08) (1)

   (2009/C 69/67)

      Procestaal: Engels

   De president van de Zesde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 116 van 9.5.2008.


title: ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG van 21 mei 1996 in zaak T-153/95: R. Kaps tegen Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen (Ambtenaren - Vergelijkend onderzoek - Jury - Mondeling examen - Besluit van jury om kandidaat niet op reservelijst te plaatsen - Draagwijdte van motiveringsplicht - Draagwijdte van rechterlijke toetsing)

text:
22 . 6 . 96            NL                  Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                              Nr . C 180/29
1 . Verwerpt het beroep.                                                        BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT
                                                                            VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
                                                                                van 29 maart 1996
2 . Verstaat dat elk der partijen de eigen kosten zal
      dragen.                                                         (in zaak T-24/96 R: U tegen Europees Centrum voor de
                                                                                ontwikkeling van de beroepsopleiding )
                                                                                ( 96/C 180/77 )
(') PB nr . C 331 van 26 . 11 . 1994 .
                                                                                (Procestaai: Duits)
                                                                      In zaak T-24/96 R, U, ambtenaar van het Europees Centrum
                                                                      voor de ontwikkeling van de beroepsopleiding, wonende te
                                                                      Berlijn, vertegenwoordigd door F. Montag, advocaat te
 ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
                                                                      Brussel , domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten
                                                                      kantore van A. May, advocaat aldaar, Grand-Rue 31 , tegen
                         van 21 mei 1996                              Europees Centrum voor de ontwikkeling van de beroeps
in zaak T-153/95 : R. Kaps tegen Hof van Justitie van de              opleiding ( gemachtigde : B. Wâgenbaur, advocaat ), betref
                  Europese Gemeenschappen ( 1 )                       fende een verzoek om, enerzijds , opschorting van de
                                                                      tenuitvoerlegging van verweerders besluit betreffende de
(Ambtenaren — Vergelijkend onderzoek — Jury — Mon
deling examen — Besluit van jury om kandidaat niet op                 tewerkstelling van verzoeker te Thessaloniki , en anderzijds,
reservelijst teplaatsen — Draagwijdte van motiveringsplicht           voorlopige handhaving van verzoekers tewerkstelling bij het
           — Draagwijdte van rechterlijke toetsing)                   bureau van de Commissie te Berlijn, heeft de president van
                                                                      het Gerecht op 29 maart 1996 een beschikking gegeven
                           ( 96/C 180/76 )                            waarvan het dictum luidt als volgt:
                        (Procestaai: Frans)                            1 . De bij beschikking van de president van het Gerecht van
                                                                           29 februari 1996 verleende opschorting van tenuitvoer
                                                                           legging wordt verlengd tot en met 1 2 april 1 996 . Tot die
In zaak T-153/95 , R. Kaps , ambtenaar van het Hof van                     datum blijft verzoeker tewerkgesteld te Berlijn.
Justitie van de Europese Gemeenschappen , wonende te
Schifflange, vertegenwoordigd door J. -N. Louis, T. Dema
seure, V. Leclerq en A. Tornel , advocaten te Brussel ,               2 . Het verzoek in kort geding wordt voor het overige
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij de Fiduciaire                  afgewezen.
Myson Sàrl, rue Glesener 1 , tegen Hof van Justitie van de
Europese Gemeenschappen ( gemachtigde : T. Millett ),
 betreffende een beroep tot nietigverklaring van de besluiten          3 . De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.
 van de jury van intern vergelijkend onderzoek op de
grondslag van een examen CJ 51 /93 waarbij aan verzoeker
 voor het schriftelijk en het mondeling examen een cijfer is
 toegekend waarmee hij niet op de reservelijst kon worden
 geplaatst, en voor zoveel nodig, van verweerders besluit om
 verzoeker niet op de reservelijst van vergelijkend onderzoek
 CJ 51 /93 te plaatsen en van het besluit van het Klachten
 comité van 15 mei 1995 houdende afwijzing van verzoekers
 klacht, heeft het Gerecht (Vijfde kamer ), samengesteld als
                                                                       Beroep, op 22 maart 1996 ingesteld door Eyckeler 6c Malt
 volgt: R. Schintgen, president, R. Garcia-Valdecasas en J.
                                                                        AG tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
 Azizi , rechters; griffier: B. Pastor, hoofdadministrateur, op
 21 mei 1 996 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als                                ( Zaak T-42/96 )
 volgt:                                                                                ( 96/C 180/78 )
  1 . Verwerpt het beroep .                                                                 (Procestaai: Duits)
 2 . Verstaat dat elk der partijen de eigen kosten zal                 Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen
       dragen.                                                         schappen is op 22 maart 1996 beroep ingesteld tegen
                                                                       Commissie van de Europese Gemeenschappen door Eycke
                                                                       ler & Malt AG, te Hilden ( Bondsrepubliek Duitsland ),
  (') PB nr . C 248 van 23 . 9 . 1995 .
                                                                       vertegenwoordigd door D. Ehle en V. Schiller, advocaten te
                                                                        Keulen, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten
                                                                        kantore van M. Lucius, advocaat aldaar, rue Michel
                                                                       Weiter 6 .


title: Zaak T-67/00: Beroep, op 23 maart 2000 ingesteld door NKK Corporation tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
27.5.2000              NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     C 149/39
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:                    Zij voert daartoe de volgende middelen aan:
                                                                       — Schending van de rechten van verweer, van de artikelen
Primair:                                                                   872 bis en 906 bis van verordening nr. 2454/93, van het
                                                                           beginsel van procedurele gelijkheid en van de beginselen
                                                                           van behoorlijk bestuur. De Commissie heeft nagelaten om,
— de Commissie te gelasten alle stukken waarop zij de                      toen zij voornemens was af te wijken van het standpunt
    bestreden beschikking heeft gebaseerd, alsook alle — met               van de douaneadministratie, verzoekster door de nationale
    inbegrip van de administratieve — stukken die betrekking               administratie te doen horen. Zij heeft verzoekster niet de
    hebben op deze zaak, waaronder bijvoorbeeld de do-                     documenten en bescheiden doen toekomen waarop haar
    cumenten die de Commissie ertoe hebben aangezet in de                  bezwaren tegen niet-navordering en/of kwijtschelding be-
    loop van 1993 een missie naar Turkije te organiseren om                rusten. Door de niet-mededeling van documenten die voor
    een onderzoek te voeren naar het afgeven van A.TR-                     verzoeksters argumentatie dienstig konden zijn, heeft
    certificaten voor televisietoestellen, de resultaten van deze          de Commissie het beginsel van procedurele gelijkheid
    missie en de rapporten die daarover werden opgesteld, de               geschonden.
    eventuele correspondentie tussen de Commissie en de
    lidstaten alsook tussen de Commissie en de Turkse over-
                                                                       — Schending van artikel 5, lid 2, van verordening
    heid met betrekking tot dit onderwerp, enzovoort, over te
                                                                           nr. 1697/79. De Commissie heeft ten onrechte geoordeeld,
    leggen om door het Gerecht te worden onderzocht en aan
                                                                           dat aan de toepassingsvoorwaarden van dit artikel niet was
    verzoekster te worden overgemaakt, zodat verzoekster
                                                                           voldaan.
    kan onderzoeken of zij deze documenten ter verdere
    ondersteuning van het onderhavige verzoekschrift en
    daarin aangevoerde middelen kan aanwenden;                         — Schending van artikel 13, lid 1, van verordening
                                                                           nr. 1430/79. De Commissie heeft ten onrechte geoordeeld,
                                                                           dat de omstandigheden van de onderhavige zaak geen
— de beschikking van de Commissie van de Europese Ge-                      „bijzondere situatie” in de zin van dit artikel vormen.
    meenschappen van 14 december 1999, waarbij het ver-
    zoek van het Koninkrijk België om ten voordele van                 — Schending van het motiveringsbeginsel (artikel 253 EG-
    verzoekster af te zien van de navordering van de invoer-               Verdrag).
    rechten of deze kwijt te schelden voor de invoer van
    televisietoestellen uit Turkije in de periode van 8 oktober        — Subsidiair: schending van het proportionaliteitsbeginsel en
    1991 tot en met 28 mei 1993, werd afgewezen (beschik-                  van de artikelen 2, lid 1 en 3, lid 1, van het Aanvullend
    king C(1999) 4419 def), nietig te verklaren;                           protocol bij de Associatieovereenkomst EG-Turkije.
— de Commissie te verwijzen in de kosten van deze proce-
    dure;
Subsidiair, in het geval de beschikking niet zou worden
nietigverklaard:
                                                                       Beroep, op 23 maart 2000 ingesteld door NKK Corpora-
                                                                       tion tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
— de Commissie desalniettemin te verwijzen in de kosten van
    deze procedure (eigen kosten en kosten van verzoekster);
                                                                                (Zaak T-67/00)
meer subsidiair,                                                                               (2000/C 149/74)
— de Commissie te verwijzen in haar eigen kosten.
                                                                                (Procestaal: Engels)
                                                                       Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
Middelen en voornaamste argumenten                                     schappen is op 23 maart 2000 beroep tegen Commissie van de
                                                                       Europese Gemeenschappen ingesteld door NKK Corporation
                                                                       (Tokyo), vertegenwoordigd door M. Smith en C. Maguire,
                                                                       Solicitors, van kantoor Simmons & Simmons te Brussel.
Verzoekster stelt op grond van artikel 230, lid 4, EG-Verdrag
beroep tot nietigverklaring in tegen de beschikking van de
Commissie van 14 december 1999, waarbij het verzoek van                Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
het Koninkrijk België om ten voordele van verzoekster af te
zien van de navordering van de invoerrechten of deze kwijt te          — krachtens artikel 230 EG de wettigheid van de bestreden
schelden voor de invoer van televisietoestellen uit Turkije in             beschikking na te gaan en deze beschikking krachtens
de periode van 8 oktober 1991 tot en met 28 mei 1993, werd                 artikel 231 EG nietig te verklaren voorzover zij van
afgewezen.                                                                 toepassing is op verzoekster; subsidiair,
 ---pagebreak--- C 149/40              NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     27.5.2000
— voorzover het de beschikking geheel of ten dele handhaaft,        Beroep, op 23 maart 2000 ingesteld door P. E. Hoyer
    krachtens artikel 229 EG de geldboete te verminderen.              tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
                                                                                (Zaak T-70/00)
Middelen en voornaamste argumenten                                                         (2000/C 149/75)
In de bestreden beschikking verklaart de Commissie, dat                                  (Procestaal: Nederlands)
verzoekster tussen 1977 en 1995 partij is geweest bij een
afspraak die tot doel en tot gevolg had de mededinging op het
gebied van de levering van naadloze standaard OCTG-buizen           Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
op de gemeenschappelijke markt te beperken of scheef te             schappen is op 23 maart 2000 beroep ingesteld tegen Com-
trekken, en die de handel tussen de lidstaten ongunstig             missie van de Europese Gemeenschappen door P. E. Hoyer,
beïnvloedde.                                                        wonende te Hoeilaart (België), vertegenwoordigd door G. van
                                                                    der Wal, advocaat te Brussel, domicilie gekozen hebbende te
                                                                    Luxemburg bij A. May, advocaat aldaar, Route d’Esch 398.
In dit beroep worden zes grieven aangevoerd tegen de door de
Commissie verrichte feitelijke en juridische beoordelingen,         Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
namelijk:
                                                                    — de bestreden beschikking van 24 januari 2000 nietig te
                                                                        verklaren;
— kennelijk onjuiste beoordeling van de feiten van de zaak;
                                                                    — verweerster te veroordelen in de kosten van het geding.
— onjuiste beoordeling van de handelsbelemmeringen die de
    natuurlijke verklaring zijn voor de omstandigheid dat
    verzoekster tijdens de gestelde inbreukperiode niet werk-
    zaam is geweest op de Franse, de Duitse en de Italiaanse        Middelen en voornaamste argumenten
    markt;
                                                                    Verzoeker werkt sedert 1984 als tijdelijk functionaris (tolk)
                                                                    voor de Commissie. Zijn tijdelijke aanstelling is enkele malen
— schending van wezenlijke vormvoorschriften door te belet-         vernieuwd. In 1988 werd zijn aanstelling als tijdelijk ambtenaar
    ten dat verzoekster haar rechten van verdediging ten volle      verlengd voor onbepaalde tijd. Tevens werd hem de verplich-
    uitoefent en door de wijze waarop de tegen haar gebruikte       ting opgelegd deel te nemen aan het eerstvolgend extern
    stukken haar zijn verstrekt;                                    vergelijkend onderzoek voor tolken. In 1989 schreef verzoeker
                                                                    zich in voor het intern vergelijkend onderzoek COM/LA/2/89,
                                                                    waarvoor hij niet slaagde. Zijn beroep tegen het desbetreffende
— onjuiste beoordeling door de Commissie van de bewijs-             jurybesluit werd toegewezen. Ook zijn beroep tegen het besluit
    stukken waarover zij beschikte, waardoor niet alleen de in      houdende beëindiging van zijn overeenkomst tot aanstelling
    punt 164 van de beschikking geformuleerde conclusie             als tijdelijk ambtenaar werd toegewezen. In strijd met de
    wordt ondermijnd, maar ook de geldigheid en de doeltref-        gemaakte afspraken besloot de Commissie het interne con-
    fendheid van de tegen verzoekster gevoerde procedure            cours COM/LA/2/89 te heropenen en voort te zetten en werd
    worden aangetast;                                               verzoeker opgeroepen eraan mee te doen. Hij is niet geslaagd
                                                                    voor dit concours. Daarop heeft de Commissie zijn contract
                                                                    voor onbepaalde tijd beëindigd, onder verwijzing naar de
— rechtens onjuiste beoordeling van verzoeksters deelneming         beslissing van de jury in voormeld intern concours. Zijn
    aan de gestelde inbreuk;                                        bezwaar tegen deze beslissing is afgewezen; Bij beslissing
                                                                    van 24 januari 2000 heeft de Commissie het ontslagbesluit
                                                                    gehandhaafd. Het onderhavige beroep is gericht tegen dit
                                                                    ontslagbesluit.
— verzuim om de aan verzoekster opgelegde geldboete te
    verminderen overeenkomstig de in de relevante mededelin-
    gen van de Commissie neergelegde beginselen.
                                                                    Gronden van beroep:
                                                                    — het ontslagbesluit is ten onrechte gebaseerd op het besluit
                                                                        van de jury van voormeld intern vergelijkend onderzoek
                                                                        om verzoeker niet te plaatsen op de lijst van geschikte
                                                                        kandidaten;


title: Zaak T-392/15: Beroep ingesteld op 17 juli 2015 — European Dynamics Luxembourg e.a./Europees Spoorwegbureau

text:
               5.10.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 328/13

         Beroep ingesteld op 17 juli 2015 — European Dynamics Luxembourg e.a./Europees Spoorwegbureau
   (Zaak T-392/15)
   (2015/C 328/12)
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Verzoekende partijen: European Dynamics Luxembourg SA (Luxemburg, Luxemburg), Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Athene, Griekenland), European Dynamics Belgium SA (Brussel, België) (vertegenwoordigers: Ι. Ambazis en Μ. Sfyri, advocaten)

      Verwerende partij: Europees Spoorwegbureau (ESB)

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van het besluit van het Europees Spoorwegbureau, waarvan verzoekende partijen kennis is gegeven bij brief van 8 mei 2015 van de directeur van de dienst middelen en ondersteuning, en waarmee het ESB de door verzoekende partijen voor een van de drie verschillende percelen ingediende inschrijving, met name perceel 1, „intern ontwikkelen van een informatiesysteem op basis van tijd en middelen, alsook ondersteuning en bijstand” van de openbare aanbestedingsprocedure nr. 2015/S 019-029728, „ERA/2015/01/OP ESP-EISD 5” — „Externe dienstverlening voor de ontwikkeling van een informatiesysteem voor het ESB”, als tweede heeft gerangschikt,

               —

               nietigverklaring van het besluit van het Europees Spoorwegbureau, waarvan verzoekende partijen kennis is gegeven bij brief van 1 juli 2015 van de directeur van de dienst middelen en ondersteuning, en waarmee het ESB de door verzoekende partijen voor een van de drie verschillende percelen ingediende inschrijving, met name perceel 2, „extern ontwikkelen van een informatiesysteem, alsook ondersteuning en bijstand” van de openbare aanbestedingsprocedure nr. 2015/S 019-029728, „Externe dienstverlening voor de ontwikkeling van een informatiesysteem voor het ESB”, als tweede heeft gerangschikt, en

               —

               verwijzing van het Europees Spoorwegbureau in alle kosten van verzoekende partijen.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Volgens verzoekende partijen moeten de bestreden besluiten ingevolge artikel 263 VWEU nietig worden verklaard omdat het ESB de motiveringsplicht heeft geschonden doordat het de beoordeling van de technische inschrijving van de verzoekende partijen ontoereikend heeft gemotiveerd wat het bestaan van abnormaal lage inschrijvingen betreft.


title: ARREST VAN HET HOF van 8 oktober 1996 in de gevoegde zaken C-178/94, C-179/94, C-188/94, C-189/94 en C-190/94 (verzoeken van het Landgericht Bonn om een prejudiciële beslissing): E. Dillenkofer e.a. tegen Bondsrepubliek Duitsland (Richtlijn 90/314/EEG betreffende pakketreizen, met inbegrip van vakantiepakketten en rondreispakketten - Niet-omzetting - Aansprakelijkheid en schadevergoedingsplicht van Lid-Staat)

text:
Nr . C 354/ 12           NL                  Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    23 . 11 . 96
                   ARREST VAN HET HOF                                        om de particulieren met ingang van 1 januari 1993 een
                        van 8 oktober 1996                                   daadwerkelijke bescherming te verzekeren tegen de
                                                                             risico 's van insolvabiliteit en faillissement van de orga
in de gevoegde zaken C-178/94 , C-179/94, C-188/94 ,                         nisatoren van pakketreizen en/of van de doorverkopers
C-189/94 en C-190/94 ( verzoeken van het Landgericht                         die partij zijn bij de overeenkomst.
Bonn om een prejudiciële beslissing ): E. Dillenkofer e.a.
               tegen Bondsrepubliek Duitsland (')                       4 . Wanneer een Lid-Staat de organisator van een pakket
(Richtlijn 90/314/EEG betreffende pakketreizen, met inbe                    reis en/of de doorverkoper die partij is bij de overeen
grip van vakantiepakketten en rondreispakketten — Niet                      komst, toestaat de betaling te verlangen van een
omzetting — Aansprakelijkheid en schadevergoedingsplicht                     voorschot van maximum 10% van de reissom , met een
                             van Lid-Staat)                                  plafond van 500 DM, is aan het door artikel 7 van
                             ( 96/C 354/22 )                                 Richtlijn 90/314/EEG nagestreefde doel van bescher
                                                                             ming slechts voldaan wanneer bij insolvabiliteit of
                                                                             faillissement van de organistaor van de pakketreis en/of
                         (Procestaai: Duits)                                  van de doorverkoper die partij is bij de overeenkomst,
                                                                              ook de terugbetaling van dit voorschot is verzekerd.
 ( Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in
                 de Jurisprudentie van het Hof)                         5 . Artikel 7 van Richtlijn 90/314/EEG moet aldus worden
                                                                              uitgelegd, dat de garanties waarvan de organisatoren
                                                                              van pakketreizen of de doorverkopers die partij zijn bij
In de gevoegde zaken C-178/94 , C-179/94 , C-188/94 ,                         de overeenkomst, het bestaan moeten „ aantonen ", ook
 C-189/94 en C-190/94, betreffende verzoeken aan het Hof                      dan ontbreken, wanneer de reizigers bij het betalen van
 krachtens artikel 177 EG-Verdrag van het Landgericht                         de reissom in het bezit komen van een titel, en dat de
 Bonn in de aldaar aanhangige gedingen tussen E. Dillenko                    Bondsrepubliek Duitsland niet met een beroep op het
 fer e.a . en Bondsrepubliek Duitsland, om een prejudiciële                   „ vooruitbetalingsarrest " van het Bundesgerichtshof van
 beslissing over de uitlegging van Richtlijn 90/314/EEG van                   12 maart 1 987 de omzetting van Richtlijn 90/314/EEG
 de Raad van 13 juni 1990 betreffende pakketreizen , met                      achterwege kon laten .
 inbegrip van vakantiepakketten en rondreispakketten ( PB
  1990 , L 158 , blz . 59 ), heeft het Hof, samengesteld als volgt:     6 . Richtlijn 90/3 14/EEG legt de Lid-Staten niet de ver
 G. C. Rodrfguez Iglesias , president, G. F. Mancini , J. C.                  plichting op in het kader van artikel 7 specifieke
 Moitinho de Almeida , J. L. Murray en L. Sevón , kamerpre                   maatregelen vast te stellen ter bescherming van de
 sidenten , C. N. Kakouris , P. J. G. Kapteyn , C. Gulmann                    kopers van pakketreizen tegen hun eigen nalatigheid.
 ( rapporteur ), D. A. O. Edward , J.-P . Puissochet, G. Hirsch ,
 P. Jann en H. Ragnemalm, rechters; advocaat-generaal : G.              (') PB nr . C 254 van 10 . 9 . 1994 .
 Tesauro ; griffier: R. Grass, op 8 oktober 1996 een arrest
 gewezen waarvan het dictum luidt als volgt :
  1 . Het uitblijven binnen de daartoe vastgestelde termijn                             BESCHIKKING VAN HET HOF
      van elke maatregel van omzetting van een richtlijn ter
      verwezenlijking van het door deze richtlijn voorgeschre                                     ( Derde Kamer )
      ven resultaat, is op zich een gekwalificeerde schending                                    van 12 juni 1996
      van het Gemeenschapsrecht, en doet derhalve voor de
                                                                        in zaak C-95 /96 ( verzoek van het Tribunal de commerce de
      benadeelde particulieren een recht op schadevergoeding
      ontstaan, voor zover het door de richtlijn voorgeschre           Marseille om een prejudiciële beslissing ), Urssaf — Union de
                                                                        recouvrement des cotisations de sécurité sociale et d'alloca
      ven resultaat de toekenning van rechten aan particulie
      ren inhoudt, waarvan de inhoud kan worden bepaald,
                                                                        tions familiales des Bouches-du-Rhône tegen Clinique de la
                                                                                Pointe Rouge SA (')
      en er een causaal verband bestaat tussen de schending
      van de op de Staat rustende verplichting en de geleden               (Prejudiciële verwijzing — Onbevoegdheid van het Hof)
      schade .                                                                                ( 96/C 354/23 )
  2 . Het door artikel 7 van Richtlijn 90/314/EEG van de                                         (Procestaai: Frans)
      Raad van 13 juni 1990 betreffende pakketreizen , met
                                                                         ( Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in
      inbegrip van vakantiepakketten en rondreispakketten ,
                                                                                de Jurisprudentie van het Hof)
      voorgeschreven resultaat houdt voor het geval van
      insolvabiliteit of faillissement van de organisator van de         In zaak C- 95/96 , betreffende een verzoek aan het Hof
      pakketreis en/of van de doorverkoper die partij zijn bij           krachtens artikel 177 t^G-Verdrag van Tribunal de com
      de overeenkomst, in dat aan de koper van een pakketreis            merce de Marseille ( Frankrijk ), in het aldaar aanhangig
      rechten worden toegekend inzake de terugbetaling van               geding tussen Urssaf — Union de recouvrement des cotisa
      de reeds voldane bedragen alsmede zijn repatriëring                tions de sécurité sociale et d'allocations familiales des
      waarvan de inhoud voldoende kan worden bepaald.
                                                                         Bouches-du-Rhöne en Clinique de la Pointe Rouge SA , om
                                                                         een prejudiciële beslissing over de mogelijkheid , de inleiding
  3 . Om te voldoen aan artikel 9 van Richtlijn 90/3 1 4/EEG ,           van een liquidatieprocedure tegen een vrijgesproken ver
      had de Lid-Staat binnen de voorgeschreven termijn alle             dachte te vorderen , wanneer de door diens ongegronde
      maatregelen moeten vaststellen die noodzakelijk waren              gevangenneming veroorzaakte schade nog niet is hersteld ,


title: Zaak T-14/16: Beroep ingesteld op 8 januari 2016 — Apimab Laboratoires e.a./Commissie

text:
               7.3.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 90/23

         Beroep ingesteld op 8 januari 2016 — Apimab Laboratoires e.a./Commissie
   (Zaak T-14/16)
   (2016/C 090/32)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partijen: Apimab Laboratoires (Clermont-l’Hérault, Frankrijk), Sarl BBI — Blanche Bresson Institut (Barbentane, Frankrijk), Institut de recherche biologique — IRB (Montaigu, Frankrijk), Laboratoires Arkopharma (Carros, Frankrijk), Laboratoires Juva Santé (Parijs, Frankrijk), Ortis (Bütgenbach, België), Pierre Fabre Médicament (Boulogne-Billancourt, Frankrijk), Pollenergie (Saint-Hilaire-de-Lusignan, Frankrijk) (vertegenwoordiger: A. de Brosses, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               oordelen dat verordening nr. 2015/1933 van 27 oktober 2015 zonder voorafgaande raadpleging van de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid, en derhalve in strijd met de voor de vaststelling ervan geldende procedure is vastgesteld;

               —

               oordelen dat de Commissie het recht onjuist heeft toegepast door verordening nr. 2015/1933 in strijd met artikel 6 van verordening nr. 178/2002 vast te stellen zonder wetenschappelijke risicoanalyse;

               —

               oordelen dat de Commissie een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt door bij verordening nr. 2015/1933 van 27 oktober 2015 het gehalte aan benzo(a)pyreen in bepaalde voedingssupplementen te beperken tot 10 microgram bij afzonderlijk gebruik, en tot 50 microgram bij vermenging met andere stoffen;

               —

               oordelen dat de Commissie het evenredigheidsbeginsel heeft geschonden door bij verordening nr. 2015/1933 van 27 oktober 2015 het gehalte aan benzo(a)pyreen in bepaalde voedingssupplementen te beperken tot 10 microgram bij afzonderlijk gebruik, en tot 50 microgram bij vermenging met andere stoffen;

               —

               oordelen dat de Commissie het beginsel van non-discriminatie heeft geschonden door bij verordening nr. 2015/1933 van 27 oktober 2015 het gehalte aan benzo(a)pyreen in bepaalde voedingssupplementen te beperken tot 10 microgram bij afzonderlijk gebruik, en tot 50 microgram bij vermenging met andere stoffen.

         Bijgevolg:

               —

               verordening nr. 2015/1933 van 27 oktober 2015 nietig verklaren voor zover het de bepalingen over voedingssupplementen betreft;

               —

               de Commissie verwijzen in alle kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekende partijen zes middelen aan.

               1.

               Eerste middel, inhoudend dat de Commissie de procedurevoorschriften als vervat in verordening (EEG) nr. 315/93 van de Raad van 8 februari 1993 tot vaststelling van communautaire procedures inzake verontreinigingen in levensmiddelen (hierna: „kaderverordening”) heeft geschonden bij de vaststelling van verordening (EU) nr. 2015/1933 van de Commissie van 27 oktober 2015 tot wijziging van verordening (EG) nr. 1881/2006 wat betreft de maximumgehalten aan polycyclische aromatische koolwaterstoffen in cacaovezels, bananenchips, voedingssupplementen, gedroogde kruiden en gedroogde specerijen (hierna: „bestreden verordening”).

               2.

               Tweede middel, inhoudend dat de Commissie het recht bij de vaststelling van de bestreden verordening onjuist heeft toegepast en artikel 2 van de kaderverordening heeft geschonden, hetgeen de nietigverklaring van de bestreden verordening wegens het ontbreken van een rechtsgrondslag rechtvaardigt.

               3.

               Derde middel, inhoudend dat de Commissie het recht onjuist heeft toegepast doordat zij de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid niet heeft geraadpleegd en vooraf geen enkele wetenschappelijke analyse heeft verricht, hetgeen in strijd is met de eisen van artikel 6 van verordening nr. 178/2002, die een voorafgaande risicoanalyse voorschrijft.

               4.

               Vierde middel, ontleend aan een kennelijke beoordelingsfout doordat de bestreden verordening stilzwijgend berust op de constatering dat consumenten via voedingssupplementen en via gangbare voedingsmiddelen vergelijkbare hoeveelheden aan polycyclische aromatische koolwaterstoffen (PAK’s) binnenkrijgen, hetgeen niet het geval is.

               5.

               Vijfde middel, inhoudend dat de Commissie het evenredigheidsbeginsel heeft geschonden doordat de vaststelling van de maximumgehalten aan PAK’s verder gaat dan nodig is voor de bescherming van de volksgezondheid.

               6.

               Zesde middel, inhoudend dat de Commissie het beginsel van non-discriminatie heeft geschonden doordat bij de bestreden verordening geen rekening is gehouden met de verschillen tussen voedingssupplementen en overige levensmiddelen in die zin dat de maximumgehalten aan PAK’s worden afgestemd op het betrokken soort levensmiddel.


title: Doorhaling van zaak C-279/01

text:
C 219/12              NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 14.9.2002
              Doorhaling van zaak C-144/01 (1)                       doorhaling in het register gelast van zaak C-279/01: Commis-
                                                                     sie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk
                       (2002/C 219/23)                               Zweden.
                                                                     (1) PB C 245 van 1.9.2001.
De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 4 juni 2002 de
doorhaling in het register gelast van zaak C-144/01: Commis-
sie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk Spanje.
(1) PB C 161 van 2.6.2001.                                                         Doorhaling van zaak C-365/01 (1)
                                                                                (2002/C 219/27)
                                                                     De president van het Hof van Justitie van de Europese
              Doorhaling van zaak C-247/01 (1)                       Gemeenschappen heeft bij beschikking van 5 juni 2002 de
                                                                     doorhaling in het register gelast van zaak C-365/01: Commis-
                       (2002/C 219/24)                               sie van de Europese Gemeenschappen tegen Ierland.
                                                                     (1) PB C 317 van 10.11.2001.
De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 20 juni 2002 de
doorhaling in het register gelast van zaak C-247/01: Commis-
sie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk
Zweden.
                                                                                Doorhaling van zaak C-391/01 (1)
(1) PB C 227 van 11.8.2001.
                                                                                (2002/C 219/28)
                                                                     De president van het Hof van Justitie van de Europese
                                                                     Gemeenschappen heeft bij beschikking van 27 juni 2002 de
              Doorhaling van zaak C-258/01 (1)                       doorhaling in het register gelast van zaak C-391/01: Commis-
                                                                     sie van de Europese Gemeenschappen tegen Portugese Repu-
                       (2002/C 219/25)                               bliek.
                                                                     (1) PB C 348 van 8.12.2001.
De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 14 mei 2002 de
doorhaling in het register gelast van zaak C-258/01: Commis-
sie van de Europese Gemeenschappen tegen Portugese Repu-
bliek.
                                                                                Doorhaling van zaak C-412/01 (1)
(1) PB C 245 van 1.9.2001.
                                                                                (2002/C 219/29)
                                                                     De president van het Hof van Justitie van de Europese
                                                                     Gemeenschappen heeft bij beschikking van 7 juni 2002 de
              Doorhaling van zaak C-279/01 (1)                       doorhaling in het register gelast van zaak C-412/01: Commis-
                                                                     sie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Repu-
                       (2002/C 219/26)                               bliek.
                                                                     (1) PB C 348 van 8.12.2001.
De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 20 juni 2002 de


title: Zaak C-114/05: Verzoek van de Conseil d'État (Frankrijk), afdeling Geschillen, van 10 januari 2005 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Ministre de l'Économie, des Finances et de l'Industrie en Gillan Beach

text:
               14.5.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 115/14

         Verzoek van de Conseil d'État (Frankrijk), afdeling Geschillen, van 10 januari 2005 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Ministre de l'Économie, des Finances et de l'Industrie en Gillan Beach
   (Zaak C-114/05)
   (2005/C 115/25)
   Procestaal: Frans
   De Conseil d'État (Frankrijk), afdeling Geschillen, heeft bij beschikking van 10 januari 2005, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 8 maart 2005, in het geding tussen Ministre de l'Économie, des Finances et de l'Industrie en Gillan Beach, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
   valt een totale dienst die een organisator aan exposanten op een markt of een beurs verstrekt, binnen de werkingssfeer van artikel 9, lid 2, sub c, eerste streepje, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) (1) van 17 mei 1977, dan wel van artikel 9, lid 2, sub a, van deze richtlijn, dan wel onder enige andere categorie van in artikel 9, lid 2, genoemde diensten.

      (1)  Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145 van 13.6.1977, blz. 1).


title: Zaak C-98/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Törvényszék (Hongarije) op 3 maart 2014 — Berlington Hungary Tanácsadó és Szolgáltató Kft. e.a./Magyar Állam

text:
               12.5.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 142/24

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Törvényszék (Hongarije) op 3 maart 2014 — Berlington Hungary Tanácsadó és Szolgáltató Kft. e.a./Magyar Állam
   (Zaak C-98/14)
   2014/C 142/33
   Procestaal: Hongaars

      Verwijzende rechter

   Fővárosi Törvényszék

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Berlington Hungary Tanácsadó és Szolgáltató Kft., Lixus Szerencsejáték Szervező Kft., Lixus Projekt Szerencsejáték Szervező Kft., Lixus Invest Szerencsejáték Szervező Kft., Megapolis Terminal Szolgáltató Kft.

      Verwerende partij: Magyar Állam (Hongaarse Staat)

      Prejudiciële vragen

      Aangaande de in 2011 aan de [wet XXXIV van 1991 op de organisatie van kansspelen; hierna: „kansspelwet”] aangebrachte wijzigingen waarbij het bedrag van de kansspelbelasting werd verhoogd:

               1)

               Is verenigbaar met artikel 56 VWEU een niet-discriminerende regeling van een lidstaat waarbij zonder aanpassingsperiode bij één enkele handeling het geldende bedrag van de directe belasting op in speelzalen geëxploiteerde speelautomaten — de kansspelbelasting — wordt vervijfvoudigd en bovendien een evenredige kansspelbelasting wordt ingevoerd, waardoor de activiteiten van kansspelaanbieders die speelzalen exploiteren, worden beperkt?

               2)

               Kan artikel 34 VWEU aldus worden uitgelegd dat daaronder valt een niet-discriminerende regeling van een lidstaat waarbij zonder aanpassingsperiode bij één enkele handeling het geldende bedrag van de directe belasting op in speelzalen geëxploiteerde speelautomaten — de kansspelbelasting — wordt vervijfvoudigd en bovendien een evenredige kansspelbelasting wordt ingevoerd, waardoor de invoer in Hongarije van uit de Europese Unie afkomstige speelautomaten wordt beperkt?

               3)

               Indien de eerste en/of de tweede vraag bevestigend worden/wordt beantwoord: kan een lidstaat zich in [het kader van] de toepassing van de artikelen 36 VWEU, 52, lid 1, VWEU en 61 VWEU of [het bestaan van] dwingende redenen, uitsluitend beroepen op de normalisatie van de begrotingssituatie?

               4)

               Indien de eerste en/of de tweede vraag bevestigend worden/wordt beantwoord: moet in het kader van de door een lidstaat vastgestelde beperkingen en de toekenning van een periode van aanpassing aan de fiscale regeling, overeenkomstig artikel 6, lid 3, VEU rekening worden gehouden met de algemene rechtsbeginselen?

               5)

               Indien de eerste en/of de tweede vraag bevestigend worden/wordt beantwoord: moet het arrest in de zaak Brasserie du Pêcheur [arrest van 5 maart 1996, C-46/93 en C-48/93] aldus worden uitgelegd dat de lidstaat wegens schending van de artikelen 34 VWEU en/of 56 VWEU schadeplichtig kan zijn op grond dat die bepalingen — ingevolge hun rechtstreekse werking — particulieren in de lidstaten rechten verlenen?

               6)

               Kan richtlijn 98/34/EG (1) aldus worden uitgelegd dat als een „de facto technisch voorschrift” kan worden aangemerkt een fiscale regeling van een lidstaat waarbij het bedrag van een directe belasting, namelijk de kansspelbelasting op in speelzalen geëxploiteerde speelautomaten, in één keer wordt vervijfvoudigd en bovendien een evenredige kansspelbelasting wordt ingevoerd?

               7)

               Indien de zesde vraag bevestigend wordt beantwoord: kunnen particulieren in een lidstaat zich jegens deze lidstaat beroepen op de door deze lidstaat begane schending van de artikelen 8, lid 1, en/of 9, lid 1, van richtlijn 98/34/EG onder verwijzing naar een verzuim van de lidstaat dat aanleiding geeft tot schadeplichtigheid, [met andere woorden,] beoogt die richtlijn particulieren rechten te verlenen? Welke aspecten moet de nationale rechter afwegen om te beoordelen of de verwerende partij een voldoende gekwalificeerde schending heeft begaan en tot welke soort schadevergoeding kan een dergelijke schending aanleiding geven?

      Aangaande de in 2012 aan de kansspelwet aangebrachte wijziging waarbij de exploitatie van speelautomaten in speelzalen verboden (en uitsluitend in casino’s toegestaan) werd:

               1)

               Is verenigbaar met artikel 56 VWEU een niet-discriminerende regeling van een lidstaat waarbij de exploitatie van speelautomaten in speelzalen met onmiddellijke ingang wordt verboden zonder de betrokken kansspelaanbieders een overgangs- of aanpassingsperiode dan wel een passende schadevergoeding toe te kennen, en waarbij tegelijk een monopolie voor de exploitatie van speelautomaten aan casino’s wordt verleend?

               2)

               Kan artikel 34 VWEU aldus worden uitgelegd dat deze bepaling ook beslissend en toepasselijk is wanneer een lidstaat een niet-discriminerende regeling vaststelt die de invoer van speelautomaten uit de Europese Unie weliswaar niet rechtstreeks verbiedt, maar door de organisatie van de kansspelen het daadwerkelijke gebruik en de daadwerkelijke exploitatie van die automaten beperkt of verbiedt, zonder de betrokken kansspelaanbieders die deze activiteiten verrichten een overgangs- of aanpassingsperiode dan wel een schadevergoeding toe te kennen?

               3)

               Indien de eerste en/of de tweede vraag bevestigend worden/wordt beantwoord: met welke criteria dient de nationale rechter rekening te houden om in [het kader van] de toepassing van de artikelen 36 VWEU, 52, lid 1, VWEU en 61 VWEU of [het bestaan van] dwingende redenen te beoordelen of de beperking noodzakelijk, passend en evenredig was?

               4)

               Indien de eerste en/of de tweede vraag bevestigend worden/wordt beantwoord: moet in het kader van de door een lidstaat vastgestelde verbodsbepalingen en de toekenning van een aanpassingsperiode, overeenkomstig artikel 6, lid 3, VEU rekening worden gehouden met de algemene rechtsbeginselen? Moet in het kader van de in casu ingevoerde beperking rekening worden gehouden met de grondrechten, zoals het eigendomsrecht en het verbod van onteigening zonder schadevergoeding, en zo ja, op welke wijze?

               5)

               Indien de eerste en/of de tweede vraag bevestigend worden/wordt beantwoord: moet het arrest in de zaak Brasserie du Pêcheur [arrest van 5 maart 1996, C-46/93 en C-48/93] aldus worden uitgelegd dat de lidstaat wegens schending van de artikelen 34 VWEU en/of 56 VWEU schadeplichtig kan zijn op grond dat die bepalingen — ingevolge hun rechtstreekse werking — particulieren in de lidstaten rechten verlenen?

               6)

               Kan richtlijn 98/34/EG aldus worden uitgelegd dat als een „andere eis” kan worden aangemerkt een regeling van een lidstaat die om de exploitatie van speelautomaten tot casino’s te beperken, de exploitatie ervan in speelzalen verbiedt?

               7)

               Indien de zesde vraag bevestigend wordt beantwoord: kunnen particulieren in een lidstaat zich jegens deze lidstaat beroepen op de door deze lidstaat begane schending van de artikelen 8, lid 1, en/of 9, lid 1, van richtlijn 98/34/EG onder verwijzing naar een verzuim van de lidstaat dat aanleiding geeft tot schadeplichtigheid? Welke aspecten moet de nationale rechter afwegen om te beoordelen of de verwerende partij een voldoende gekwalificeerde schending heeft begaan en tot welke soort schadevergoeding kan een dergelijke schending aanleiding geven?

               8)

               Vindt het gemeenschapsrechtelijke beginsel dat de lidstaten gehouden zijn tot vergoeding van de schade die aan particulieren is veroorzaakt door aan de lidstaten toe te rekenen schendingen van het gemeenschapsrecht, ook toepassing wanneer de lidstaat op het gebied waarop de vastgestelde regeling betrekking heeft, over soevereiniteit beschikt? Fungeren de grondrechten en de algemene rechtsbeginselen die blijken uit de gemeenschappelijke constitutionele tradities van de lidstaten ook in dat geval als richtsnoer?

      (1)  Richtlijn 98/34/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 juni 1998 betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften en regels betreffende de diensten van de informatiemaatschappij (PB L 204, blz. 37).


title: Zaak T-596/16: Beschikking van het Gerecht van 14 februari 2017 — HP/Commissie en eu-LISA

text:
               10.4.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/50

         Beschikking van het Gerecht van 14 februari 2017 — HP/Commissie en eu-LISA
   (Zaak T-596/16) (1)

   (2017/C 112/70)
   Procestaal: Engels
   De president van de Vijfde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 296 van 16.8.2016 (de zaak was aanvankelijk ingeschreven bij het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie onder nummer F-26/16, en is op 1 september 2016 overgedragen aan het Gerecht van de Europese Unie).


title: Zaak T-321/99: Beroep, op 15 november 1999 ingesteld door Garage en Tankstation Milder V.O.F. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
C 63/24               NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    4.3.2000
Beroep, op 15 november 1999 ingesteld door Garage                      — de Commissie te veroordelen tot betaling van 20 000 FF
en Tankstation Milder V.O.F. tegen Commissie van de                         wegens de niet-terugvorderbare kosten die hij heeft moeten
                 Europese Gemeenschappen                                    maken ter verdediging van zijn belangen.
                       (Zaak T-321/99)
                                                                       Middelen en voornaamste argumenten
                         (2000/C 63/47)
                                                                       Verzoeker stelt, dat de Commissie ten onrechte heeft nagelaten
                                                                       te antwoorden op een verzoek om inzage in bepaalde docu-
                     (Procestaal: Nederlands)                          menten, en dat zij daarmee artikel 232 EG (ex artikel 175) en
                                                                       besluit 94/90/EGKS, EG, Euratom (1) van de Commissie van
                                                                       8 februari 1994 inzake de toegang tot documenten van de
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-              Commissie heeft geschonden.
schappen is op 15 november 1999 beroep tegen Commissie
van de Europese Gemeenschappen ingesteld door Garage en
Tankstation Milder V.O.F., te Gendt (Nederland), vertegen-             (1) PB L 46 van 18.2.1994, blz. 58.
woordigd door M.J.C. Deriks, advocaat te Rotterdam.
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
a) de beschikking van de Commissie van 20 juli 1999
     (C(1999)2539 def) betreffende staatssteun van Nederland
     ten behoeve van 633 Nederlandse tankstations in de                Beroep, op 17 november 1999 ingesteld door Generale
     grensstreek met Duitsland (1), nietig te verklaren;
                                                                       Conserve SpA tegen Commissie van de Europese
                                                                                Gemeenschappen
b) de Commissie te veroordelen in de kosten van het geding.
                                                                                (Zaak T-325/99)
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                                (2000/C 63/49)
De middelen en voornaamste argumenten komen overeen met
die in de zaken T-273/99 tot T-278/99.
                                                                                (Procestaal: Italiaans)
(1) PB L 280 van 30.10.99, blz. 87.
                                                                       Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                                                                       schappen is op 17 november 1999 beroep ingesteld door
                                                                       Generale Conserve SpA, vertegenwoordigd door C. Cigolini en
                                                                       G. Durazzo, advocaten te Genua, en M. Hengel, advocaat te
                                                                       Luxemburg, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten
                                                                       kantore van laatstgenoemde, Avenue de la Porte Neuve 12.
Beroep, op 16 november 1999 ingesteld door K.L. Meyer                  Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
    tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
                                                                       — de bestreden beschikking nietig te verklaren
                       (Zaak T-322/99)
                                                                       — de Commissie in de kosten te verwijzen
                         (2000/C 63/48)
                                                                       Middelen en voornaamste argumenten
                        (Procestaal: Frans)
                                                                       Het onderhavige beroep is gericht tegen de beschikking van de
                                                                       Commissie van 17 juni 1999 houdende afwijzing van het
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-              verzoek om niet-navordering van de douanerechten die even-
schappen is op 16 november 1999 beroep tegen de Commissie              tueel verschuldigd zijn ter zake van 9 aangiften IM 4, voor
van de Europese Gemeenschappen ingesteld door K.L. Meyer,              een totaalbedrag van 330 517 600 LIT — betreffende een
wonende te Raiatea (Frans-Polynesië), vertegenwoordigd door            overeenkomstig aantal partijen bewerkte en ingeblikte tonijn,
J.D. des Arcis, advocaat te Papeete, domicilie gekozen heb-            verkregen uit een grondstof die was aangegeven als van
bende te Luxemburg bij H. Pakowski, Rue Emile Reuter 20-22.            oorsprong uit Turkije, maar die achteraf afkomstig uit derde
                                                                       landen bleek te zijn, op grond dat de Turkse leverancier
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:                      beweerdelijk de Turkse of communautaire grondstof niet
                                                                       gescheiden hield van die van oorsprong uit derde landen en de
— vast te stellen, dat DG VIII van de Commissie artikel 175            betrokken ATR 1 certificaten derhalve niet konden worden
     EG-Verdrag heeft geschonden;                                      opgesteld.


title: Zaak C-460/09 P: Hogere voorziening ingesteld op 20 november 2009 door Inalca SpA — Industria Alimentari Carni en Cremonini SpA tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Zesde kamer) van 4 september 2009 in zaak T-174/06, Inalca SpA/Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               30.1.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 24/36

         Hogere voorziening ingesteld op 20 november 2009 door Inalca SpA — Industria Alimentari Carni en Cremonini SpA tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Zesde kamer) van 4 september 2009 in zaak T-174/06, Inalca SpA/Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak C-460/09 P)
   2010/C 24/65
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Rekwiranten: Inalca SpA — Industria Alimentari Carni en Cremonini SpA (vertegenwoordigers: F. Sciandone en C. D’Andria, advocaten)

      Andere partij in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen

      Conclusies

               —

               de bestreden beschikking vernietigen en de zaak terugverwijzen naar het Gerecht van eerste aanleg voor een nieuwe uitspraak overeenkomstig de aanwijzingen van het Hof;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten van de onderhavige procedure en van de procedure in zaak T-174/06.

      Middelen en voornaamste argumenten

               A)

               Betreffende het onderscheid tussen het procedurecriterium betreffende de aanvang van de verjaringstermijn en de toetsing van de voorwaarden voor het bestaan van aansprakelijkheid: i) tegenstrijdige motivering en ii) schending van de communautaire rechtspraak
               De bestreden beschikking is kennelijk tegenstrijdig, voor zover daarin enerzijds wordt herinnerd aan de vaste communautaire rechtspraak volgens welke de verjaringstermijn voor een beroep wegens niet-contractuele aansprakelijkheid van de Gemeenschap pas een aanvang neemt wanneer alle voorwaarden voor de verplichting tot het vergoeden van de schade zijn vervuld en inzonderheid pas wanneer de te vergoeden schade zich concreet heeft voorgedaan, en anderzijds wordt afgewezen de stelling van rekwiranten dat de schadelijke gevolgen van de litigieuze brief zich pas op zekere en vaststaande wijze hebben voorgedaan op het tijdstip waarop de beschikking van de Commissie van 3 oktober 2006 is vastgesteld. (1)

               Bovendien heeft het Gerecht de communautaire rechtspraak miskend door het verstrijken van de aanvankelijke verjaringstermijn te hebben bepaald onder verwijzing naar de door rekwiranten geleden materiële schade.

               B)

               Verjaring van het beroep met betrekking tot de kosten van rechtsbijstand en advies en de personeelskosten: i) tegenstrijdige en kennelijk onlogische motivering en ii) schending van de gemeenschapsrechtspraak
               De motivering van de bestreden beschikking is duidelijk tegenstrijdig, aangezien het Gerecht in eerste instantie naar een algemeen beginsel inzake voortdurende schade heeft verwezen, maar dit algemene beginsel vervolgens niet heeft toegepast om de aard (al dan geen momentschade) van de kosten van rechtsbijstand en advies en de personeelskosten vast te stellen. Verder is de beschikking kennelijk onlogisch, voor zover het Gerecht enerzijds heeft erkend dat de kosten voor de zekerheidstellingen duurschade zijn, terwijl het anderzijds heeft uitgesloten dat dit ook het geval is voor de kosten van rechtsbijstand, die evenzo jarenlang recurrent waren, namelijk in het kader van de afdoening van de verschillende ten gevolge van het onderzoek van OLAF ingeleide procedures.
               Bovendien heeft het Gerecht een standpunt ingenomen dat tegen zijn eigen rechtspraak indruist, aangezien het eerder heeft erkend dat prestaties inzake rechtsbijstand niet als onmiddellijk zijn aan te merken.

               C)

               Betreffende de niet-ontvankelijkheid van de vordering tot vergoeding van de gederfde winst: onjuiste opvatting van de aangevoerde argumenten en schending van artikel 44, lid 1, sub c, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht
               Het Gerecht heeft artikel 44, lid 1, sub c, van het Reglement voor de procesvoering geschonden en de argumenten van rekwiranten onjuist opgevat, aangezien het verschillende in de loop van de beroepsprocedure overgelegde bewijselementen niet in aanmerking heeft genomen en heeft geoordeeld dat de vordering tot vergoeding van de schade die rekwiranten in de vorm van gederfde winst hadden geleden, niet door de noodzakelijke preciseringen waren onderbouwd.

               D)

               Betreffende de morele schade: schending van de rechtspraak en kennelijk onlogische motivering
               Door de morele schade als momentschade en niet als duurschade aan te merken, zonder met de specifieke kenmerken van morele schade rekening te houden, heeft het Gerecht duidelijk de communautaire rechtspraak geschonden. Bovendien is de bestreden beschikking kennelijk onlogisch, voor zover het Gerecht zich, ter rechtvaardiging dat de morele schade geen duurschade is, heeft gebaseerd op rechtspraak die uitsluitend betrekking heeft op materiële schade.

               E)

               Betreffende de morele schade: schending van artikel 44, lid 1, sub c, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, schending van de rechtspraak op het gebied van morele schade en kennelijk onlogische motivering
               Het Gerecht heeft artikel 44, lid 1, sub c, van het Reglement voor de procesvoering geschonden door de vordering tot vergoeding van de morele schade niet-ontvankelijk te verklaren wegens het ontbreken van de vereiste preciseringen, daar rekwiranten niet enkel louter in het algemeen het bestaan van immateriële schade hebben aangevoerd, maar tevens verschillende bewijselementen aan het Gerecht hebben overgelegd, die evenwel volledig buiten beschouwing zijn gelaten.
               Bovendien heeft het Gerecht de relevante rechtspraak betreffende de vergoedbaarheid van morele schade geschonden, door bij de vaststelling van de omvang van de schade parameters te gebruiken die naar hun aard moeilijk „kwantificeerbaar” zijn of moeilijk met bewijzen kunnen worden gestaafd.
               Vervolgens heeft het Gerecht nog in een ander opzicht het recht geschonden, met name door een kennelijk onlogische motivering, voor zover het zich ter rechtvaardiging van het ontbreken van preciseringen ter onderbouwing van de vordering tot vergoeding van de morele schade heeft gebaseerd op rechtspraak die uitsluitend op materiële schade ziet.

               F)

               Onjuiste rechtsopvatting met betrekking tot de vereisten inzake het oorzakelijk verband
               Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te concluderen tot het ontbreken van een rechtstreeks oorzakelijk verband tussen de toezending aan de Italiaanse autoriteiten van de brief van 6 juli 1998, die aan de restitutiebrieven van de Italiaanse autoriteiten aan rekwiranten ten grondslag lag, en de door hen geleden schade, te weten de zekerheden die met het oog op de opschorting van de onmiddellijke restitutie van de betwiste bedragen zijn betaald.

               G)

               Schending van het beginsel van een redelijke procestermijn: i) vernietiging van de bestreden beschikking en ii) met het oog op een nadien in te stellen beroep tot schadevergoeding aangevoerde inbreuk
               Het Gerecht heeft het beginsel van een redelijke procestermijn geschonden, zoals dit recht wordt erkend in artikel 6, eerste alinea, van het Europees Verdrag voor de rechten van de mensen en de fundamentele vrijheden en in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

      (1)  Beschikking 2006/678/EG van de Commissie van 3 oktober 2006 betreffende de financiële consequenties die, in het kader van de goedkeuring van uit de afdeling Garantie van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw gefinancierde uitgaven, moeten worden getrokken in bepaalde gevallen van door marktdeelnemers begane onregelmatigheden (PB L 278, blz. 24).


title: Zaak T-473/09: Beroep ingesteld op 26 november 2009 — Matkompaniet/BHIM — DF World of Spices (KATOZ)

text:
               30.1.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 24/64

         Beroep ingesteld op 26 november 2009 — Matkompaniet/BHIM — DF World of Spices (KATOZ)
   (Zaak T-473/09)
   2010/C 24/113
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Matkompaniet AB (Borås, Zweden) (vertegenwoordiger: J. Gulliksson, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: DF World of Spices GmbH (Dissen, Duitsland)

      Conclusies

               —

               de beslissing van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 9 september 2009 in zaak R 1023/2008-2 vernietigen;

               —

               verweerder verwijzen in de kosten van de onderhavige procedure en van de eraan voorafgaande procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „KATOZ” voor waren van de klassen 29 en 30

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Oppositiemerk of -teken: Duitse merkinschrijving voor het beeldmerk „KATTUS” voor waren van de klassen 29 en 30

      Beslissing van de oppositieafdeling: afwijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: vernietiging van de beslissing van de oppositieafdeling

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad, aangezien de kamer van beroep ten onrechte heeft geoordeeld dat er gevaar voor verwarring van de betrokken merken bestond.


title: Zaak T-360/02: Beroep, op 27 november 2002 ingesteld door Wolf-Dieter Graf Yorck von Wartenburg tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
8.3.2003             NL                         Publicatieblad van de Europese Unie                                               C 55/27
Middelen en voornaamste argumenten                                   Middelen:                        —      schending van artikel 43,
                                                                                lid 2, van verordening (EG)
                                                                                nr. 40/94 (1) en van regel 22,
                                                                                lid 2, van de uitvoerings-
                                                                                verordening (2);
Aanvrager van het ge-       verzoekster
meenschapsmerk:                                                                                —      schending van artikel 8, lid 1,
                                                                                sub b, van verordening (EG)
                                                                                nr. 40/94.
Betrokken        gemeen-    woordmerk „VITAKRAFT” voor
schapsmerk:                 waren van de klassen 1, 3, 4, 12
                                                                     (1 ) Verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993
                            en 19 [o.a. chemische producten               inzake het gemeenschapsmerk (PB L 11, blz. 1).
                            voor industriële, wetenschappelij-       (2 ) Verordening (EG) nr. 2868/95 van de Commissie van 13 december
                            ke en fotografische doeleinden,               1995 tot uitvoering van verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad
                            alsmede voor land-, tuin- en bos-             inzake het gemeenschapsmerk (PB L 303, blz. 1).
                            bouwkundige doeleinden, bleek-
                            middelen en andere wasmiddelen,
                            industriële oliën en vetten, ver-
                            voermiddelen en bouwmaterialen
                            (niet van metaal)] — aan-
                            vraagnr. 303909
                                                                     Beroep, op 27 november 2002 ingesteld door Wolf-Dieter
Houder van het oppo-        KRAFFT S.A.                              Graf Yorck von Wartenburg tegen Commissie van de
sitiemerk of -teken in de                                                               Europese Gemeenschappen
oppositieprocedure:
                                                                                (Zaak T-360/02)
Oppositiemerk of -te-       Spaans beeldmerk „krafft” voor
ken:                        waren van de klassen 1, 3, 4, 12                                     (2003/C 55/76)
                            en 19 [o.a. chemische producten
                            voor industriële, wetenschappelij-
                                                                                (Procestaal: Duits)
                            ke en fotografische doeleinden,
                            alsmede voor land-, tuin- en bos-
                            bouwkundige doeleinden, bleek-
                            middelen en andere wasmiddelen,
                            industriële oliën en vetten, ver-        Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                            voermiddelen en bouwmaterialen           schappen is op 27 november 2002 beroep ingesteld tegen
                            (niet van metaal)]                       Commissie van de Europese Gemeenschappen door
                                                                     W.-D. Graf Yorck von Wartenburg te Wittibreut (Duitsland),
                                                                     vertegenwoordigd door H.-H. Heyland, advocaat, domicilie
                                                                     gekozen hebbende te Luxemburg.
Beslissing oppositieafde-   afwijzing van de aanvraag tot in-
ling:                       schrijving voor de klassen 1 en
                            3, en afwijzing van de oppositie         Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
                            voorzover die de de klassen 4, 12
                            en 19 betrof
                                                                     —      vast te stellen dat de Commissie als deel van het tot
                                                                            aanstelling bevoegde gezag, bij de wijziging van het
                                                                            besluit van 22 juni 2000 en in de daarop volgende
Beslissing kamer van be-    verwerping van het beroep van                   bezwaarprocedure R/332/2002 is voorbijgegaan aan de
roep:                       KRAFFT S.A. voor de volgende                    wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen, door een
                            in de aanvraag opgegeven waren:                 wijziging van het besluit van 22 juni 2000 bekend te
                            „kaarsen, lampepitten” van klas-                maken zonder daarbij, na het door verzoeker en de
                            se 4, „vervoermiddelen; middelen                rechtstreeks door het besluit begunstigde partijen ge-
                            voor vervoer over land, door de                 maakte bezwaar, een hoorzitting met medewerking van
                            lucht of over het water” van klas-              de vertegenwoordigers van het personeel te houden,
                            se 12, en „verplaatsbare construc-              door eenvoudigweg de formele voorschriften inzake
                            ties, niet van metaal; monumen-                 beslaglegging van het Duitse en het Belgische recht te
                            ten, niet van metaal” van klas-                 negeren hoewel deze haar schriftelijk zijn meegedeeld,
                            se 19, en verwerping van verzoek-               en door in plaats daarvan gerechtsdeurwaarder M. de
                            sters beroep voor alle in de aan-               opdracht te geven, een verdelingsplan op te stellen dat zij
                            vraag opgegeven waren van de                    heeft ontvangen en vervolgens zonder opgave van re-
                            klassen 1 en 3                                  denen niet heeft uitgevoerd;
 ---pagebreak--- C 55/28               NL                         Publicatieblad van de Europese Unie                                            8.3.2003
—     de Commissie als deel van het tot aanstelling bevoegd           Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
      gezag te veroordelen tot tenuitvoerlegging van het verde-
      lingsplan van gerechtsdeurwaarder M. van 19 augustus            —      te vernietigen de beslissing van het Bureau van 25 septem-
      2002, ten minste voor het bedrag van zijn pensioen                     ber 2002 in beroepsprocedure R 338/2001-1;
      dat door Belgisch recht wordt beschermd tegen de
      beslaglegging door gerechtsdeurwaarder V. van 18 maart
      2002;                                                           —      verweerder te verwijzen in de kosten.
—     de Commissie als deel van het tot aanstelling bevoegde
      gezag te veroordelen tot vergoeding van verzoekers
      volledige schade — met name van de rente voor de                Middelen en voornaamste argumenten
      opgenomen overbruggingskredieten — en van de im-
      materiële schade — naar redelijkheid vast te stellen door
      het Gerecht, maar ten minste 1 euro — evenals de                Betrokken          gemeen-      woordmerk „SnTEM” — aan-
      kosten om zijn rechten geldend te maken, aangezien zijn         schapsmerk:                     vraagnr. 1421734
      pensioen sinds mei 2002 volledig bij gerechtsdeurwaar-
      der M. wordt gedeponeerd, hoewel het verweerster be-            Waren of diensten:              waren van klasse 6 (onder meer
      kend is en ook zonder mededeling dienaangaande bekend                                           halffabrikaten van metaal in de
      had moeten zijn dat deze handelwijze onrechtmatig is,                                           vorm van platen, banden, stroken,
      waarbij de hoogte van de — materiële — schadevergoe-                                            draden, buizen, profielen en
      ding gezien de voortdurende schending van de verplich-                                          stangen)
      tingen pas kan worden berekend indien dit verzoek om
      een declaratoir vonnis wordt toegewezen.
                                                                      Voor de kamer van be-           afwijzing van de aanvraag door de
                                                                      roep aangevochten be-           onderzoeker
                                                                      slissing:
Middelen en belangrijkste argumenten
                                                                      Beslissing kamer van be-        verwerping van het beroep
                                                                      roep:
Verzoeker, een voormalig personeelslid in tijdelijke dienst
die thans gepensioneerd is, ontvangt een pensioen van de
                                                                      Middelen:                       —      schending van artikel 7, lid 1,
Gemeenschappen. Volgens verzoeker heeft de Commissie
met zijn pensioengelden onrechtmatig alimentatie aan diens                                                   sub b en c, van verordening
                                                                                (EG) nr. 40/94, aangezien
gescheiden echtgenotes betaald.
                                                                                het merk niet beschrijvend
                                                                                is.
Verzoeker betoogt dat de Commissie bij de overdracht van
zijn pensioenuitkering de wettelijke en bestuursrechtelijke
bepalingen heeft genegeerd. Voorts stelt hij schending van zijn
recht om te worden gehoord.
                                                                      Beroep, op 9 december 2002 ingesteld door Wieland-
                                                                      Werke AG tegen het Bureau voor harmonisatie binnen de
Beroep, op 9 december 2002 ingesteld door Wieland-                          interne markt (merken, tekeningen en modellen)
Werke AG tegen het Bureau voor harmonisatie binnen de
     interne markt (merken, tekeningen en modellen)
                                                                                (Zaak T-368/02)
                        (Zaak T-367/02)
                                                                                (2003/C 55/78)
                         (2003/C 55/77)
                                                                                (Procestaal: Duits)
                        (Procestaal: Duits)
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-             Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 9 december 2002 beroep ingesteld tegen het             schappen is op 9 december 2002 beroep ingesteld tegen het
Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken,             Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken,
tekeningen en modellen) door Wieland-Werke AG, te Ulm                 tekeningen en modellen) door Wieland-Werke AG, te Ulm
(Duitsland), vertegenwoordigd door St. Gruber en F. Graf von          (Duitsland), vertegenwoordigd door St. Gruber en F. Graf von
Stosch, advocaten.                                                    Stosch, advocaten.


title: Zaak T-28/13: Beroep ingesteld op 23 januari 2013 — ECC Couture/BHIM — Ball Wholesale (Culture)

text:
               16.3.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 79/26

         Beroep ingesteld op 23 januari 2013 — ECC Couture/BHIM — Ball Wholesale (Culture)
   (Zaak T-28/13)
   2013/C 79/45
   Taal van het verzoekschrift: Nederlands

      Partijen

      Verzoekende partij: ECC Couture BV (Oldenzaal, Nederland) (vertegenwoordiger: M. A. S. M. van Leent en I. de Jonge, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij voor de kamer van beroep: Ball Wholesale ApS (Billund, Denemarken)

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               de beslissing van de eerste Kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 22 oktober 2012 in de zaak R 290/2012-1, te vernietigen, voor zover verzoekende partij in die beslissing in het ongelijk is gesteld, en voor zover verzoekende partij in die beslissing is veroordeeld in de kosten van de procedure;

               —

               te verklaren dat de CTM registratie nr. 993 511 voor het beeldmerk „Culture” geldig is voor alle waren en diensten welke onderwerp zijn van de procedure voor de Kamer;

               —

               het BHIM te veroordelen in alle kosten van de procedure conform het bepaalde in artikel 87, lid 2, Reglement voor de procesvoering.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Ingeschreven gemeenschapsmerk waarvan nietigverklaring wordt gevorderd: internationale registratie met aanduiding van de Europese Unie, van het beeldmerk „Culture” voor waren van klassen 14, 18 en 25 — Gemeenschapsmerk Nr. 993 511

      Houder van het gemeenschapsmerk: verzoekende partij

      Partij die nietigverklaring van het gemeenschapsmerk vordert: Ball Wholesale ApS

      Motvering van de vordering tot nietigverklaring: nationaal woordmerk „CULTURE” voor goederen in klassen 14, 25 en 26

      Beslissing van de nietigheidsafdeling: afwijzing van de aanvraag

      Beslissing van de kamer van beroep: gedeeltelijke toekenning van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b en artikel 8, lid 2, sub c, van verordening nr. 207/2009


title: Zaak C-62/09: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 22 april 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Verenigd Koninkrijk) — The Queen, Association of the British Pharmaceutical Industry/Medicines and Healthcare Products Regulatory Agency (Richtlijn 2001/83/EG — Artikel 94 — Financiële stimulansen voor artsenpraktijken die hun patiënten bepaalde geneesmiddelen voorschrijven — Voor volksgezondheid bevoegde overheidsinstanties — Artsen — Vrijheid met betrekking tot voorschrijven)

text:
               19.6.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/11

      Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 22 april 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Verenigd Koninkrijk) — The Queen, Association of the British Pharmaceutical Industry/Medicines and Healthcare Products Regulatory Agency
      (Zaak C-62/09) (1)

      (Richtlijn 2001/83/EG - Artikel 94 - Financiële stimulansen voor artsenpraktijken die hun patiënten bepaalde geneesmiddelen voorschrijven - Voor volksgezondheid bevoegde overheidsinstanties - Artsen - Vrijheid met betrekking tot voorschrijven)
      (2010/C 161/14)
      Procestaal: Engels

         Verwijzende rechter

      High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court)

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: The Queen, Association of the British Pharmaceutical Industry

         Verwerende partij: Medicines and Healthcare Products Regulatory Agency

         in tegenwoordigheid van: NHS Confederation (Employers) Company Ltd

         Voorwerp

      Verzoek om een prejudiciële beslissing — High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Uitlegging van artikel 94, lid 1, van richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik (PB L 311, blz. 67) — Uitvoering, door een van de nationale gezondheidsdienst deel uitmakend overheidsorgaan, van bonusregelingen voor artsenpraktijken die hun patiënten een bepaald geneesmiddel voorschrijven

         Dictum

      Artikel 94, lid 1, van richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik, zoals gewijzigd bij richtlijn 2004/27/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004, moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen bonusregelingen als die waarom het gaat in het hoofdgeding, die de voor de volksgezondheid bevoegde nationale instanties hebben ingevoerd om hun uitgaven ter zake te verlagen en die ertoe strekken de artsen ertoe te bewegen om, voor de behandeling van bepaalde aandoeningen, specifiek aangewezen geneesmiddelen voor te schrijven die een andere werkzame stof bevatten dan het geneesmiddel dat eerder werd voorgeschreven of dat zonder een dergelijke bonusregeling mogelijkerwijs zou zijn voorgeschreven.

         (1)  PB C 90 van 18.4.2009.


title: Zaak F-95/09: Beroep ingesteld op 13 november 2009 — Skareby/Commissie

text:
               30.1.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 24/81

         Beroep ingesteld op 13 november 2009 — Skareby/Commissie
   (Zaak F-95/09)
   2010/C 24/155
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Carina Skareby (Leuven, België) (vertegenwoordigers: S. Rodrigues, C. Bernard-Glanz, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Beroep tegen het besluit van de Commissie houdende afwijzing van verzoeksters verzoek om een administratief onderzoek in te stellen naar het psychisch geweld waarvan zij het slachtoffer zou zijn

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               het beroep ontvankelijk verklaren;

               —

               het besluit van de Commissie van 4 maart 2009 en, voor zover nodig, het besluit tot afwijzing van de klacht nietig verklaren;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten van de procedure.


title: Zaak T-200/03: Beroep, op 6 juni 2003 ingesteld door Annelies Keyman tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
C 200/26              NL                         Publicatieblad van de Europese Unie                                       23.8.2003
Middelen en voornaamste argumenten                                    Middelen en voornaamste argumenten
Verzoeker is ambtenaar bij de Commissie. Hij heeft van                Verzoekster in de onderhavige zaak komt op tegen het besluit
1992 tot 2000 in Brussel gewerkt. In 2000 is hij naar                 van het tot aanstelling bevoegd gezag om haar te ontslaan
Luxemburg overgeplaatst en daarna op 1 september 2001                 wegens onvoldoende prestaties.
terug naar Brussel, waar hij opnieuw het huis heeft betrokken
dat hij voordien had bewoond.
                                                                      Ter ondersteuning van haar vorderingen stelt zij schending van
                                                                      artikel 51 van het Statuut, aangezien zij in casu niet had
Verzoeker stelt dat artikel 5, lid 1, van bijlage VII bij het         kunnen worden geacht blijk te hebben gegeven van welke
Statuut is geschonden. Volgens hem hebben hij en zijn gezin           onvoldoende geschiktheid voor het ambt dan ook, schending
hun woonplaats daadwerkelijk overgebracht naar zijn stand-            van de zorgplicht, misbruik van bevoegdheid, schending van
plaats in Luxemburg. Dat verzoeker opnieuw naar Brussel is            het beginsel van hoor en wederhoor tijdens het administratieve
overgeplaatst, kan bijgevolg niet als een terugkeer naar de           onderzoek, alsmede schending van de motiveringsplicht, van
gezinswoonplaats worden aangemerkt.                                   het evenredigheidsbeginsel en van het beginsel van goed
                                                                      bestuur.
Verzoeker stelt dat volgens artikel 85 van het Statuut een
terugbetaling enkel gerechtvaardigd zou zijn, indien hij kennis       Ten slotte stelt zij schending van het beginsel van gelijke
droeg van de onregelmatigheid van de betaling of indien deze          behandeling, nu andere vergelijkbare gevallen verschillend zijn
onregelmatigheid zo voor de hand lag dat hij daarvan kennis           behandeld.
had moeten dragen. Volgens verzoeker kon hij ervan uitgaan
dat de betaling gerechtvaardigd was, aangezien de Commissie
met kennis van zaken had besloten de inrichtingsvergoeding
toe te kennen.
Ten slotte stelt verzoeker dat het beginsel van gelijke behande-
ling van het personeel is geschonden. Volgens hem moet de
inrichtingsvergoeding worden toegekend aan een personeelslid          Beroep, op 10 juni 2003 ingesteld door Lars Bo
dat geen recht op de kostwinnerstoelage heeft, maar niet aan          Rasmussen tegen Commissie van de Europese Gemeen-
een personeelslid dat recht heeft op de kostwinnerstoelage,                                         schappen
maar wiens gezin zich nog niet in de standplaats van het
personeelslid heeft gevestigd.
                                                                                (Zaak T-203/03)
                                                                                (2003/C 200/48)
                                                                                (Procestaal: Frans)
Beroep, op 6 juni 2003 ingesteld door Annelies Keyman
    tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen                    Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                                                                      schappen is op 10 juni 2003 beroep ingesteld tegen
                                                                      Commissie van de Europese Gemeenschappen door Lars Bo
                         (Zaak T-200/03)                              Rasmussen, woonachtig te Hellerup (Denemarken), vertegen-
                                                                      woordigd door Gilles Bounéou, advocaat, domicilie gekozen
                         (2003/C 200/47)                              hebbende te Luxemburg.
                         (Procestaal: Frans)                          Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
                                                                      —     besluit nr. 34988 van de Commissie van 1 juli 2000
                                                                            nietig te verklaren;
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 6 juni 2003 beroep ingesteld tegen Commissie
van de Europese Gemeenschappen door Annelies Keyman,                  —     nietig te verklaren het afwijzende besluit van 21 januari
wonende te Overijse (België), vertegenwoordigd door                         2003;
C. Mourato, advocaat, domicilie gekozen hebbende te Luxem-
burg.                                                                 —     verweerster te veroordelen, de ten onrechte uit hoofde
                                                                            van artikel 85 van het Statuut teruggevorderde bedragen,
                                                                            vermeerderd met interessen, terug te betalen;
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
                                                                      —     verweerster te veroordelen, verzoeker ter vergoeding van
—     nietig te verklaren het besluit van het tot aanstelling               de door hem geleden schade 10 000 EUR te betalen dan
      bevoegd gezag van 10 maart 2003 waarbij zij is                        wel ieder ander bedrag dat het Gerecht ter vergoeding van
      ontslagen;                                                            geleden morele schade billijk zal achten;
—     verweerster in de kosten te verwijzen.                          —     verweerster in de kosten te verwijzen.