201807130722004362018/C 268/483062018TC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180516394021Zaak T-306/18: Beroep ingesteld op 16 mei 2018 — Hongarije / Commissie
 ---documentbreak--- C2682018NL3910120180516NL0048391402Beroep ingesteld op 16 mei 2018 — Hongarije / Commissie
   (Zaak T-306/18)2018/C 268/48Procestaal: Hongaars
      Partijen

      Verzoekende partij: Hongarije (vertegenwoordigers: M. Z. Fehér, G. Koós en G. Tornyai, gemachtigden)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

            —

            besluit (EU) 2018/262 van de Commissie van 14 februari 2018 betreffende het voorgestelde burgerinitiatief „We are a welcoming Europe, let us help!” (
                  1
               ) nietig te verklaren;

            —

            de Commissie te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij twee middelen aan.

            1.

            Schending van artikel 4, lid 2, onder b), c) en d), en lid 3, van verordening (EU) nr. 211/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 2011 over het burgerinitiatief (
                  2
               )
            Het eerste en het tweede onderdeel van het bij het bestreden besluit geregistreerde Europees burgerinitiatief vallen zichtbaar buiten het kader van de bevoegdheden van de Commissie om een voorstel in te dienen voor een rechtshandeling ter uitvoering van de Verdragen. Daarom wordt met de registratie van het initiatief inbreuk gemaakt op artikel 4, lid 2, onder b), en lid 3, van verordening nr. 211/2011. Bovendien levert het eerste onderdeel van het initiatief misbruik op, zodat er tevens sprake is van schending van artikel 4, lid 2, onder c), van die verordening. Van het tweede onderdeel kan worden aangenomen dat het kan leiden tot een resultaat dat in strijd is met de waarden van de Unie die zijn neergelegd in artikel 2 VEU, zodat het ook strijdig is met artikel 4, lid 2, onder d), van dezelfde verordening.

            2.

            Schending van artikel 296 VWEU en artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie
            Het bestreden besluit voldoet niet aan de vereisten die voortvloeien uit de motiveringsplicht, zodat het inbreuk maakt op de motiveringsplicht van artikel 296 VWEU en op het recht op behoorlijk bestuur dat is neergelegd in artikel 41 van het Handvest. In wezen vermeldt het bestreden besluit niet waarom de Commissie van mening was dat er voor het derde onderdeel van het initiatief een passende rechtsgrondslag bestaat en dat de Unie met betrekking daartoe wetgevingsbevoegdheid toekomt, dat wil zeggen dat voldaan is aan de voorwaarde voor registratie die wordt gesteld in artikel 4, lid 2, onder b), van verordening nr. 211/2011.

      (
         1
      )	PB 2018, L 49, blz. 64.
   (
         2
      )	PB 2011, L 65, blz. 1, met rectificatie in PB 2012, L 94, blz. 49.


201807130352003532018/C 268/22622018CJC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180130171711Zaak C-62/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 30 januari 2018 door Merck KGaA tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 17 november 2017 in zaak T-802/16, Endoceutics/EUIPO — Merck
 ---documentbreak--- C2682018NL1710120180130NL0022171171Hogere voorziening ingesteld op 30 januari 2018 door Merck KGaA tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 17 november 2017 in zaak T-802/16, Endoceutics/EUIPO — Merck
   (Zaak C-62/18 P)2018/C 268/22Procestaal: Engels
      Partijen

      Rekwirante: Merck KGaA (vertegenwoordigers: M. Best, U. Pfleghar, S. Schäffner, Rechtsanwälte, M. Giannakoulis, advocate)

      Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie, Endoceutics, Inc.
   Bij beschikking van 31 mei 2018 heeft het Hof (Achtste kamer) de hogere voorziening niet-ontvankelijk verklaard.


201807130742004382018/C 268/604252017TC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180612494911Zaak T-425/17: Beschikking van het Gerecht van 12 juni 2018 — Capo d’Anzio/Commissie
 ---documentbreak--- C2682018NL4910120180612NL0060491491Beschikking van het Gerecht van 12 juni 2018 — Capo d’Anzio/Commissie
   (Zaak T-425/17) (
         1
      )2018/C 268/60Procestaal: ItaliaansDe president van de Negende kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.
   (
         1
      )	PB C 277 van 21.8.2017.


201807130122003822018/C 268/231282018CJC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180216171822Zaak C-128/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hanseatische Oberlandesgericht Hamburg (Duitsland) op 16 februari 2018 — Strafzaak tegen Dumitru-Tudor Dorobantu
 ---documentbreak--- C2682018NL1720120180216NL0023172182Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hanseatische Oberlandesgericht Hamburg (Duitsland) op 16 februari 2018 — Strafzaak tegen Dumitru-Tudor Dorobantu
   (Zaak C-128/18)2018/C 268/23Procestaal: Duits
      Verwijzende rechter

   Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg

      Partijen in het hoofdgeding

   Generalstaatsanwaltschaft Hamburg
   tegen
   Dumitru-Tudor Dorobantu

      Prejudiciële vragen

            1)

            Welke minimumeisen moeten in verband met het kaderbesluit (
                  1
               ) op grond van artikel 4 van het Handvest worden gesteld aan detentieomstandigheden?

                     a)

                     Geldt met name in het licht van het Unierecht een „absolute” ondergrens voor celafmetingen, bij niet-inachtneming waarvan altijd sprake is van schending van artikel 4 van het Handvest?

                              i)

                              Is het bij het bepalen van de individuele celruimte relevant of het om een eenpersoons- dan wel een meerpersoonscel gaat?

                              ii)

                              Moet bij het bepalen van de celafmetingen de oppervlakte in mindering worden gebracht die door het meubilair in beslag wordt genomen (bed, kast, enz.)?

                              iii)

                              Welke bouwvoorschriften zijn relevant om te kunnen beoordelen of de detentieomstandigheden in voorkomend geval in overeenstemming zijn met het Unierecht? Welke betekenis heeft in voorkomend geval de rechtstreekse (of slechts indirecte) toegang vanuit de cel tot bijvoorbeeld sanitaire voorzieningen of andere ruimten zoals de koud- en warmwatervoorziening, verwarming, verlichting, enz.?

                     b)

                     In hoeverre speelt bij de beoordeling een rol dat er binnen de penitentiaire inrichting verschillende „detentieregimes”, inzonderheid verschillende insluitingstijden en verschillende gradaties van bewegingsvrijheid, bestaan?

                     c)

                     Mag bij de beoordeling ook rekening worden gehouden — zoals de verwijzende rechter in zijn ontvankelijkheidsbeslissingen heeft gedaan — met juridische en organisatorische verbeteringen in de uitvaardigende lidstaat (invoering van een ombudsmansysteem, instelling van gerechten die bevoegd zijn voor de tenuitvoerlegging van straffen, enz.)?

            2)

            Aan de hand van welke criteria moeten de detentieomstandigheden naar Unierecht worden beoordeeld? In hoeverre zijn deze criteria van invloed op de uitlegging van het begrip „reëel gevaar” in de zin van de rechtspraak van het Hof in de zaken Aranyosi en Căldăraru?

                     a)

                     Zijn de rechterlijke autoriteiten van de uitvoerende lidstaat in dit verband bevoegd tot een uitgebreid onderzoek van de detentieomstandigheden in de uitvaardigende lidstaat of dienen zij zich te beperken tot een marginale toetsing?

                     b)

                     Voor zover het Hof in het kader van de beantwoording van de eerste prejudiciële vraag mocht concluderen dat het Unierecht „absolute” eisen aan de detentieomstandigheden stelt, zou dan een schending van deze minimumeisen betekenen dat elke afwegingsruimte ontbreekt, omdat daarmee altijd automatisch sprake is van een „reëel gevaar” dat zich tegen uitlevering verzet, of mag de uitvoerende lidstaat in dat geval niettemin tot een eigen beoordeling overgaan? Mag daarbij rekening worden gehouden met aspecten zoals de instandhouding van de wederzijdse rechtshulpverlening binnen de Unie, de goede werking van de Europese strafrechtpleging en de beginselen van wederzijds vertrouwen en wederzijdse erkenning?

      (
         1
      )	Kaderbesluit 2002/584 van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten (PB 2002, L 190, blz. 1).


201807130092003812018/C 268/241372018CJC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180222181811Zaak C-137/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Dresden (Duitsland) op 22 februari 2018 — hapeg dresden gmbh / Bayrische Straße 6-8 GmbH & Co. KG
 ---documentbreak--- C2682018NL1810120180222NL0024181181Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Dresden (Duitsland) op 22 februari 2018 — hapeg dresden gmbh / Bayrische Straße 6-8 GmbH & Co. KG
   (Zaak C-137/18)2018/C 268/24Procestaal: Duits
      Verwijzende rechter

   Landgericht Dresden

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: hapeg dresden gmbh

      Verwerende partij: Bayrische Straße 6-8 GmbH & Co. KG

      Prejudiciële vraag

   Dient het Unierecht, met name artikel 15, lid 3, onder b) en c), alsmede artikel 16, lid 1, eerste, tweede en derde volzin, onder b) en c), van richtlijn 2006/123/EG (
         1
      ) van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 (dienstenrichtlijn) aldus te worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale regeling — zoals de regeling die aan de orde is in het hoofdgeding — volgens welke het niet is toegestaan om in overeenkomsten met architecten en/of ingenieurs een lager honorarium overeen te komen dan de minimumvergoeding die volgens de Honorarordnung für Architekten und Ingenieure (honorariumregeling voor architecten en ingenieurs) in rekening dient te worden gebracht?
   (
         1
      )	Richtlijn 2006/123/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 betreffende diensten op de interne markt (PB 2006, L 376, blz. 36).


title: Zaak T-621/17: Beroep ingesteld op 14 september 2017 — Taminco en Arysta LifeScience Great Britain/EFSA

text:
               6.11.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 374/46

         Beroep ingesteld op 14 september 2017 — Taminco en Arysta LifeScience Great Britain/EFSA
   (Zaak T-621/17)
   (2017/C 374/69)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: Taminco BVBA (Gent, België), Arysta LifeScience Great Britain Ltd (Edinburgh, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: C. Mereu en M. Grunchard, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Autoriteit voor Voedselveiligheid (EFSA)

      Conclusies

               —

               het aan verzoeksters op 20 juli 2017 betekende besluit van de Europese Autoriteit voor Voedselveiligheid van 18 juli 2007 inzake de beoordeling van het verzoek tot vertrouwelijke behandeling van de aanvraag tot verlenging van de goedkeuringsprocedure voor Thiram als werkzame stof, nietig verklaren;

               —

               verweerster verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoeksters vier middelen aan.

               1.

               Eerste middel: ontbreken van een rechtsgrondslag voor openbaarmaking

                           —

                           Verzoeksters voeren aan dat de openbaarmaking blijk geeft van bevoegdheidsoverschrijding omdat verweerster geen rechtsgrondslag kan inroepen ter rechtvaardiging van de openbaarmaking, noch op grond van verordening nr. 1107/2009, noch op grond van verordening nr. 178/2002 of uitvoeringsverordening nr. 844/2012 van de Commissie.

               2.

               Tweede middel: de door verweerster voorgestelde indeling van Thiram geeft blijk van bevoegdheidsoverschrijding aangezien overeenkomstig verordening nr. 1272/2008 het Europees Agentschap voor chemische stoffen de enige autoriteit is die wettelijk bevoegd is voor de indeling of herindeling van stoffen, en verweerster daar niet voor bevoegd is.

               3.

               Derde middel: verweerster heeft fundamentele rechten van verweer geschonden door verzoeksters niet ten volle, naar behoren en daadwerkelijk in de gelegenheid te stellen opmerkingen te formuleren over een voorgestelde herindeling van de stof.

               4.

               Vierde middel: verweerster heeft artikel 63 van verordening nr. 1107/2009 geschonden door te besluiten de informatie te openbaar te maken waarvan verzoeksters geheimhouding hadden gevraagd en die hun commerciële belangen zou kunnen schaden.


title: Zaak T-23/18: Beroep ingesteld op 19 januari 2018 — Nova Brands/EUIPO — Natamil (Natamil)

text:
               12.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 94/31

         Beroep ingesteld op 19 januari 2018 — Nova Brands/EUIPO — Natamil (Natamil)
   (Zaak T-23/18)
   (2018/C 094/42)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Nova Brands SA (Luxemburg, Luxemburg) (vertegenwoordiger: V. Wellens, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Natamil GmbH (München, Duitsland)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken merk: internationale inschrijving waarin de Europese Unie wordt aangewezen met betrekking tot het woordmerk „natamil” — internationale inschrijving nr. 1 235 069 waarin de Europese Unie wordt aangewezen

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 25 oktober 2017 in zaak R 1910/2016-1

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van het EUIPO in de kosten van de procedure.

      Aangevoerde middelen

               —

               schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009;

               —

               schending van artikel 75 van verordening nr. 207/2009 en van artikel 296 VWEU, inzake de motiveringsplicht.


201806080101931272018/C 221/284632017TC22120180625NL01NLINFO_JUDICIAL20180503232422Zaak T-463/17: Arrest van het Gerecht van 3 mei 2018 — Raise Conseil/EUIPO — Raizers (RAISE) [„Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Uniewoordmerk RAISE — Absolute weigeringsgrond — Onderscheidend vermogen — Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] — Onderscheidend vermogen verkregen door gebruik — Artikel 7, lid 3, van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 7, lid 3, van verordening 2017/1001) — Artikel 52, leden 1 en 2, van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 59, leden 1 en 2, van verordening 2017/1001)”]
 ---documentbreak--- C2212018NL2320120180503NL0028232242Arrest van het Gerecht van 3 mei 2018 — Raise Conseil/EUIPO — Raizers (RAISE)
   (Zaak T-463/17) (
         1
      )
   „[„Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Uniewoordmerk RAISE — Absolute weigeringsgrond — Onderscheidend vermogen — Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] — Onderscheidend vermogen verkregen door gebruik — Artikel 7, lid 3, van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 7, lid 3, van verordening 2017/1001) — Artikel 52, leden 1 en 2, van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 59, leden 1 en 2, van verordening 2017/1001)”]”2018/C 221/28Procestaal: Frans
      Partijen

      Verzoekende partij: Raise Conseil (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordigers: F. Fajgenbaum en T. Lachacinski, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: D. Hanf, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Raizers (Paris) (vertegenwoordiger: E. Fortunet, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 24 mei 2017 (zaak R 1606/2016-5) inzake een nietigheidsprocedure tussen Raizers en Raise Conseil

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            Raise Conseil wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 330 van 2.10.2017.


201806080091931262018/C 221/196532016TC22120180625NL01NLINFO_JUDICIAL20180503171821Zaak T-653/16: Arrest van het Gerecht van 3 mei 2018 — Malta/Commissie („Toegang tot documenten — Verordening (EG) nr. 1049/2001 — Documenten in het bezit van de Commissie — Van een lidstaat afkomstige documenten — Documenten die zijn uitgewisseld in het kader van de controleregeling die de naleving van de regels van het gemeenschappelijk visserijbeleid moet garanderen — Artikel 113 van verordening (EG) nr. 1224/2009 — Toegang van het publiek naar aanleiding van een verzoek van een niet-gouvernementele organisatie — Beroep tot nietigverklaring — Ontvankelijkheid — Motiveringsplicht — Loyale samenwerking — Keuze van de rechtsgrondslag”)
 ---documentbreak--- C2212018NL1710120180503NL0019171182Arrest van het Gerecht van 3 mei 2018 — Malta/Commissie
   (Zaak T-653/16) (
         1
      )
   „(„Toegang tot documenten — Verordening (EG) nr. 1049/2001 — Documenten in het bezit van de Commissie — Van een lidstaat afkomstige documenten — Documenten die zijn uitgewisseld in het kader van de controleregeling die de naleving van de regels van het gemeenschappelijk visserijbeleid moet garanderen — Artikel 113 van verordening (EG) nr. 1224/2009 — Toegang van het publiek naar aanleiding van een verzoek van een niet-gouvernementele organisatie — Beroep tot nietigverklaring — Ontvankelijkheid — Motiveringsplicht — Loyale samenwerking — Keuze van de rechtsgrondslag”)”2018/C 221/19Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Republiek Malta (vertegenwoordiger: A. Buhagiar, gemachtigde)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Baquero Cruz en F. Clotuche-Duvieusart, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van het besluit van de secretaris-generaal van de Commissie van 13 juli 2016 over een confirmatief verzoek van Greenpeace om toegang tot documenten betreffende een beweerdelijk onregelmatige verscheping van levende blauwvintonijn van Tunesië naar een tonijnkwekerij in Malta, voor zover bij dat besluit aan Greenpeace toegang wordt verleend tot van de Maltese autoriteiten afkomstige documenten.

      Dictum

            1)

            Het besluit van de secretaris-generaal van de Europese Commissie van 13 juli 2016 over een confirmatief verzoek van Greenpeace om toegang tot documenten betreffende een beweerdelijk onregelmatige verscheping van levende blauwvintonijn van Tunesië naar Malta, wordt nietig verklaard voor zover Greenpeace daarbij toegang wordt verleend tot de documenten die in bijlage B bij dat besluit onder de nummers 112 tot en met 230 zijn genoemd.

            2)

            Het beroep wordt verworpen voor het overige.

            3)

            Elke partij zal haar eigen kosten dragen, daaronder begrepen de kosten van de procedure in kort geding.

      (
         1
      )	PB C 428 van 21.11.2016.


201806080461931632018/C 221/03752018CJC22120180625NL01NLINFO_JUDICIAL201802062322Zaak C-75/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Hongarije) op 6 februari 2018 — Vodafone Magyarország Mobil Távközlési Zrt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
 ---documentbreak--- C2212018NL220120180206NL00032232Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Hongarije) op 6 februari 2018 — Vodafone Magyarország Mobil Távközlési Zrt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
   (Zaak C-75/18)2018/C 221/03Procestaal: Hongaars
      Verwijzende rechter

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Vodafone Magyarország Mobil Távközlési Zrt.

      Verwerende partij: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

      Prejudiciële vragen

            1)

            Moeten de artikelen 49 VWEU, 54 VWEU, 107 VWEU en 108 VWEU aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een maatregel van een lidstaat ten gevolge waarvan de rechtsregeling van die lidstaat (wet tot vaststelling van een bijzondere belasting voor de telecommunicatiesector) ertoe leidt dat de effectieve belastingdruk komt te rusten op belastingplichtige personen die in buitenlandse handen zijn? Is dat gevolg indirect discriminerend?

            2)

            Verzetten de artikelen 107 VWEU en 108 VWEU zich tegen een rechtsregeling van een lidstaat die voorziet in een progressieve omzetbelasting? Is het indirect discriminerend dat die regeling tot gevolg heeft dat de effectieve belastingdruk in de hoogste schijf hoofdzakelijk komt te rusten op belastingplichtige personen die in buitenlandse handen zijn? Houdt dat gevolg verboden staatssteun in?

            3)

            Moet artikel 401 van de btw-richtlijn (
                  1
               ) aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een regeling van een lidstaat die ertoe leidt dat buitenlandse en binnenlandse belastingplichtigen verschillend worden behandeld? Moet de bijzondere belasting worden beschouwd als een omzetbelasting? Is deze belasting, met andere woorden, in strijd met de btw-richtlijn of niet?

      (
         1
      )	Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB 2006, L 347, blz. 1).


201806150411954962018/C 231/152272018CJC23120180702NL01NLINFO_JUDICIAL20180403121321Zaak C-227/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Budai Központi Kerületi Bíróság (Hongarije) op 3 april 2018 — VE / WD
 ---documentbreak--- C2312018NL1210120180403NL0015121132Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Budai Központi Kerületi Bíróság (Hongarije) op 3 april 2018 — VE / WD
   (Zaak C-227/18)2018/C 231/15Procestaal: Hongaars
      Verwijzende rechter

   Budai Központi Kerületi Bíróság

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: VE

      Verwerende partij: WD

      Prejudiciële vragen

            1)

            Kan een contractueel beding als eerlijk, dat wil zeggen duidelijk en begrijpelijk, worden aangemerkt, wanneer het het wisselkoersrisico bij de consument legt en is opgesteld (in de vorm van een door de verkoper gebruikte algemene contractvoorwaarde waarover niet individueel is onderhandeld) op grond van de bij wet en noodzakelijkerwijs in algemene bewoordingen voorgeschreven informatieplicht, zonder dat het evenwel een uitdrukkelijke waarschuwing bevat dat het bedrag van de aflossingstermijnen die krachtens de kredietovereenkomst moeten worden betaald, het bedrag van de inkomsten van de consument, zoals door de verkoper in het kader van het solvabiliteitsonderzoek bepaald, kan overstijgen — of een aanzienlijk groter deel daarvan kan uitmaken –, rekening houdend met de economische gevolgen alsook met het feit dat de relevante nationale regeling een schriftelijke concrete beschrijving van het risico voorschrijft in plaats van een loutere vermelding dat het risico bestaat en door wie het wordt gedragen, en dat volgens punt 74 van het arrest van het Hof in zaak C-26/13 een beroepshalve handelende contractpartij de consument niet alleen moet wijzen op het risico, maar er ook voor moet zorgen dat hij aan de hand van de verstrekte informatie de — mogelijkerwijs aanzienlijke — economische gevolgen kan inschatten van het feit dat hij het wisselkoersrisico draagt en, bijgevolg, beseft hoeveel de lening hem in totaal kost?

            2)

            Kan een contractueel beding als eerlijk, dat wil zeggen duidelijk en begrijpelijk, worden aangemerkt, wanneer het het wisselkoersrisico bij de consument legt en is opgesteld (in de vorm van een door de verkoper gebruikte algemene contractvoorwaarde waarover niet individueel is onderhandeld) op grond van de bij wet en noodzakelijkerwijs in algemene bewoordingen voorgeschreven informatieplicht, zonder dat het evenwel een uitdrukkelijke waarschuwing bevat dat in de kredietovereenkomst geen bovengrens is vastgesteld voor wisselkoersschommelingen, mede gelet op het feit dat volgens punt 74 van het arrest van het Hof in zaak C-26/13 een beroepshalve handelende contractpartij de consument niet alleen moet wijzen op het risico, maar er ook voor moet zorgen dat hij aan de hand van de verstrekte informatie de — mogelijkerwijs aanzienlijke — economische gevolgen kan inschatten van het feit dat hij het wisselkoersrisico draagt en, bijgevolg, beseft hoeveel de lening hem in totaal kost?

            3)

            Kan richtlijn 93/13/EEG (
                  1
               ), in het bijzonder de laatste overweging ervan, punt 1, onder o), van de bijlage erbij, artikel 3, lid 3, en artikel 6, lid 1, ervan, — met name in het licht van het onder meer in het arrest in zaak C-42/15 vervatte vereiste dat ter bescherming van de consument wordt voorzien in doeltreffende, evenredige en afschrikkende sancties — aldus worden uitgelegd dat zij zich verzet tegen de rechtspraak, de juridische uitlegging of de regeling van een lidstaat op grond waarvan het rechtsgevolg (volledige ongeldigheid wegens strijdigheid met een wettelijk voorschrift, schadevergoeding of gevolg op basis van een andere rechtsgrond) dat in die lidstaat wordt verbonden aan een solvabiliteitsonderzoek dat onvoldoende grondig en uitgebreid is, dat de schuldenaar niet beschermt en waarbij onvoorzichtig te werk wordt gegaan (omdat bijvoorbeeld niet wordt ingegaan op het feit dat het wisselkoersrisico ertoe kan leiden dat het bedrag van de aflossingstermijnen en van de hoofdsom sterk kan stijgen), voor de consument nadeliger is dan herstel in de oorspronkelijke toestand (restitutio in integrum), waarbij de consument verlost wordt van het wisselkoersrisico (dat wil zeggen van de als gevolg van wisselkoersschommelingen gestegen aflossingstermijnen) en waarbij hem eventueel wordt toegestaan de hoofdsom van de lening in termijnen terug te betalen?

            4)

            Kunnen contractuele bedingen, in het licht van de in de twintigste overweging van richtlijn 93/13/EEG bedoelde gelegenheid die de consument dient te krijgen om kennis te nemen van alle bedingen en het in artikel 4, lid 2, en artikel 5 ervan vervatte vereiste van een duidelijke en begrijpelijke formulering, als eerlijk worden aangemerkt wanneer de leningsovereenkomst een essentieel bestanddeel (bijvoorbeeld het voorwerp van de overeenkomst, namelijk het bedrag van de lening, de aflossingstermijnen en de rente) slechts meedeelt ter informatie, zonder te preciseren of de ter informatie verstrekte gegevens juridisch bindend zijn voor de contractpartijen?

      (
         1
      )	Richtlijn van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB 1993, L 95, blz. 29).


201806150881955092018/C 231/402442018TC23120180702NL01NLINFO_JUDICIAL20180420313222Zaak T-244/18: Beroep ingesteld op 20 april 2018 — Synergy Hellas / Commissie
 ---documentbreak--- C2312018NL3120120180420NL0040312322Beroep ingesteld op 20 april 2018 — Synergy Hellas / Commissie
   (Zaak T-244/18)2018/C 231/40Procestaal: Grieks
      Partijen

      Verzoekende partij: d.d. Synergy Hellas Anonymi Emporiki Etaireia Parochis Ypiresion Pliroforikis (Αthene, Griekenland) (vertegenwoordiger: K. Damis, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

            —

            het beroep toewijzen;

            —

            besluit C(2018) 1115 final van de Commissie van 19 februari 2018 betreffende de terugvordering van „d.d.Synergy HELLAS ANONYMI EMPORIKI ETAIREIA PAROCHIS YPIRESION PLIROFORIKIS” van het bedrag van 76282,08 EUR, te vermeerderen met interest, nietig verklaren;

            —

            de Europese Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster drie middelen aan.

            1.

            Schending van artikel 85 van verordening (EG/Euratom) nr. 2342/2002 van de Commissie (
                  1
               ).

                     —

                     de weigering van de Commissie om het rechtmatige verzoek tot verlenging van de betalingstermijn in te willigen, hoewel 73 % van het kapitaal en alle interesten reeds zijn betaald en de door de Commissie gevraagde persoonlijke garantie voor het volledige oorspronkelijk verschuldigde bedrag, naast de rente, reeds is vastgesteld, is in strijd met dit artikel;

                     —

                     de motivering van de Commissie met betrekking tot de materiële wettigheid van het bestreden besluit, is ongegrond;

                     —

                     de Commissie is de op haar rustende verplichting om het bestreden besluit te motiveren, niet nagekomen.

            2.

            Schending en/of overschrijding van de beoordelingsbevoegdheid en schending van het beginsel van behoorlijk bestuur.

                     —

                     De Commissie heeft de grenzen van haar beoordelingsbevoegdheid overschreden, aangezien zij het bestreden besluit heeft vastgesteld zonder rekening te houden met de feitelijke gegevens die verzoekster heeft verstrekt en heeft voorzien in oplossingen die tot de liquidatie van verzoekster kunnen leiden.

            3.

            Schending van het evenredigheidsbeginsel.

                     —

                     Het bestreden besluit is niet alleen geen maatregel die noodzakelijk is voor het bereiken van het nagestreefde doel, aangezien verzoekster blijft betalen, maar legt verzoekster bovendien een buitensporige last op waardoor haar bestaan zelf in gevaar komt.

      (
         1
      )	Verordening (EG, Euratom) nr. 2342/2002 van de Commissie van 23 december 2002 tot vaststelling van uitvoeringsvoorschriften van verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (PB 2002, L 357, blz. 1).


201808030832050912018/C 294/663512018TC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL20180605515222Zaak T-351/18: Beroep ingesteld op 5 juni 2018 — Ukrselhosprom PCF en Versobank/ECB
 ---documentbreak--- C2942018NL5120120180605NL0066512522Beroep ingesteld op 5 juni 2018 — Ukrselhosprom PCF en Versobank/ECB
   (Zaak T-351/18)2018/C 294/66Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partijen: Ukrselhosprom PCF LLC (Solone, Oekraïne) en Versobank AS (Talinn, Estland) (vertegenwoordigers: O. Behrends, L. Feddern en M. Kirchner, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Centrale Bank (ECB)

      Conclusies

            —

            nietigverklaring van het besluit van de Europese Centrale Bank ECB/SSM/2018–EE-1 WHD-2017-0012 van 26 maart 2018 waarbij de bankvergunning van Versobank AS werd ingetrokken;

            —

            verwijzing van verweerster in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekende partijen elf middelen aan.

            1.

            Eerste middel: de ECB is niet bevoegd om een besluit vast te stellen met betrekking tot de liquidatie van Versobank AS.

            2.

            Tweede middel: de ECB heeft geen eigen beoordeling gemaakt van de onderliggende kwesties betreffende de bestrijding van witwassen en van financiering van terrorisme.

            3.

            Derde middel: de ECB heeft nagelaten alle relevante elementen van de zaak te onderzoeken en nauwkeurig en onpartijdig te beoordelen, met name met betrekking tot de risico’s van witwassen en van financiering van terrorisme en de naleving van de voorschriften op die gebieden.

            4.

            Vierde middel: de ECB heeft onterecht nagelaten andere opties te overwegen, in het bijzonder de optie om Versobank te verkopen dan wel Versobank de mogelijkheid te bieden zelf tot liquidatie over te gaan.

            5.

            Vijfde middel: de ECB heeft het beginsel van gelijke behandeling geschonden.

            6.

            Zesde middel: de ECB heeft het evenredigheidsbeginsel geschonden.

            7.

            Zevende middel: de ECB heeft het vertrouwensbeginsel en het rechtzekerheidsbeginsel geschonden.

            8.

            Achtste middel: de ECB heeft zich schuldig gemaakt aan misbruik van bevoegdheid.

            9.

            Negende middel: de ECB heeft het recht om te worden gehoord geschonden.

            10.

            Tiende middel: de ECB heeft het recht van verdediging geschonden.

            11.

            Elfde middel: de ECB heeft nagelaten haar besluit deugdelijk te motiveren.


201808030302049812018/C 294/177312017CJC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL20171223131311Zaak C-731/17 P: Hogere voorziening ingesteld op 23 december 2017 door Nap Innova Hoteles, S.L. tegen de beschikking van het Gerecht (Achtste kamer) van 4 december 2017 in zaak T-522/17, Nap Innova Hoteles / GAR
 ---documentbreak--- C2942018NL1310120171223NL0017131131Hogere voorziening ingesteld op 23 december 2017 door Nap Innova Hoteles, S.L. tegen de beschikking van het Gerecht (Achtste kamer) van 4 december 2017 in zaak T-522/17, Nap Innova Hoteles / GAR
   (Zaak C-731/17 P)2018/C 294/17Procestaal: Spaans
      Partijen

      Rekwirante: Nap Innova Hoteles, S.L. (vertegenwoordiger: L. Hernández Cabeza, abogado)

      Andere partij in de procedure: Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad
   Bij beschikking van 5 juli 2018 heeft het Hof van Justitie (Negende kamer) de hogere voorziening afgewezen en Nap Innova Hoteles, S.L. verwezen in haar eigen kosten.


201808030122050382018/C 294/504032018CJC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL20180614373711Zaak C-403/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 14 juni 2018 door Alcogroup en Alcodis tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 10 april 2018 in zaak T-274/15, Alcogroup en Alcodis/Europese Commissie
 ---documentbreak--- C2942018NL3710120180614NL0050371371Hogere voorziening ingesteld op 14 juni 2018 door Alcogroup en Alcodis tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 10 april 2018 in zaak T-274/15, Alcogroup en Alcodis/Europese Commissie
   (Zaak C-403/18 P)2018/C 294/50Procestaal: Frans
      Partijen

      Rekwiranten: Alcogroup, Alcodis (vertegenwoordigers: P. de Bandt, J. Dewispelaere en J. Probst, avocats)

      Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Orde van Vlaamse Balies, Ordre des barreaux francophones et germanophone, Ordre français des avocats du barreau de Bruxelles

      Conclusies

            —

            Het arrest van het Gerecht van 10 april 2018 in de zaak T-274/15 vernietigen;

            —

            Het beroep tegen de twee bestreden beslissingen ontvankelijk verklaren;

            —

            De zaak terugverwijzen naar het Gerecht voor een uitspraak ten gronde op het beroep tot nietigverklaring;

            —

            De Commissie verwijzen in de kosten van de onderhavige procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

            —

            Eerste middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van onjuiste rechtsopvattingen en heeft niet voldaan aan de motiveringsplicht;

            —

            Tweede middel: het Gerecht heeft het recht van rekwiranten op effectieve rechterlijke bescherming geschonden.


201808030222050122018/C 294/022032016CJC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL201806282321Zaak C-203/16 P: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 28 juni 2018 — Dirk Andres, in zijn hoedanigheid van curator in het faillissement van Heitkamp BauHolding GmbH / Europese Commissie, Bondsrepubliek Duitsland [Hogere voorziening — Staatssteun — Duitse wettelijke belastingregeling betreffende bepaalde overdrachten van verliezen op toekomstige belastingjaren („saneringsclausule”) — Besluit waarbij de steunregeling onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard — Beroep tot nietigverklaring — Ontvankelijkheid — Artikel 263, vierde alinea, VWEU — Individueel geraakte persoon — Artikel 107, lid 1, VWEU — Begrip „staatssteun” — Selectiviteitsvoorwaarde — Vaststelling van het referentiekader — Juridische kwalificatie van de feiten]
 ---documentbreak--- C2942018NL210120180628NL00022132Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 28 juni 2018 — Dirk Andres, in zijn hoedanigheid van curator in het faillissement van Heitkamp BauHolding GmbH / Europese Commissie, Bondsrepubliek Duitsland
   (Zaak C-203/16 P) (
         1
      )
   „[Hogere voorziening — Staatssteun — Duitse wettelijke belastingregeling betreffende bepaalde overdrachten van verliezen op toekomstige belastingjaren („saneringsclausule”) — Besluit waarbij de steunregeling onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard — Beroep tot nietigverklaring — Ontvankelijkheid — Artikel 263, vierde alinea, VWEU — Individueel geraakte persoon — Artikel 107, lid 1, VWEU — Begrip „staatssteun” — Selectiviteitsvoorwaarde — Vaststelling van het referentiekader — Juridische kwalificatie van de feiten]”2018/C 294/02Procestaal: Duits
      Partijen

      Rekwirant: Dirk Andres, in zijn hoedanigheid van curator in het faillissement van Heitkamp BauHolding GmbH (vertegenwoordigers: W. Niemann, S. Geringhoff, Rechtsanwalt en P. Dodos, Rechtsanwälte)

      Andere partijen in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: R. Lyal, T. Maxian Rusche en K. Blanck-Putz, gemachtigden), Bondsrepubliek Duitsland (vertegenwoordigers: T. Henze en R. Kanitz, gemachtigden)

      Dictum

            1)

            De incidentele hogere voorziening wordt afgewezen.

            2)

            Punten 2 en 3 van het dictum van het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 4 februari 2016, Heitkamp BauHolding/Commissie (T-287/11, EU:T:2016:60), worden vernietigd.

            3)

            Besluit 2011/527/EU van de Commissie van 26 januari 2011 betreffende de steunmaatregel van Duitsland C 7/10 (ex CP 250/09 en NN 5/10) „KStG, Sanierungsklausel”, wordt nietig verklaard.

            4)

            De Europese Commissie wordt, behalve in haar eigen kosten, verwezen in de kosten van Dirk Andres, in zijn hoedanigheid van curator in het faillissement van Heitkamp BauHolding GmbH, betreffende zowel de procedure in eerste aanleg als de procedure in hogere voorziening.

            5)

            De Bondsrepubliek Duitsland draagt haar eigen kosten van de procedure in hogere voorziening.

      (
         1
      )	PB C 211 van 13.6.2016.


201808030722050972018/C 294/673632018TC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL20180605525431Zaak T-363/18: Beroep ingesteld op 5 juni 2018 — Nippon Chemi-Con Corporation/Commissie
 ---documentbreak--- C2942018NL5210120180605NL0067521543Beroep ingesteld op 5 juni 2018 — Nippon Chemi-Con Corporation/Commissie
   (Zaak T-363/18)2018/C 294/67Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Nippon Chemi-Con Corporation (Tokio, Japan) (vertegenwoordigers: H. Niemeyer, M. Röhrig, D. Schlichting en I. Stoicescu, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

            —

            het besluit van de Europese Commissie van 21 maart 2018 betreffende een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-overeenkomst (AT.40136 — Condensatoren) geheel of gedeeltelijk nietig te verklaren;

            —

            subsidiair, artikel 2, onder g), van het besluit van de Europese Commissie van 21 maart 2018 nietig te verklaren;

            —

            subsidiair, de geldboete die verzoekster is opgelegd in artikel 2, onder g), van het besluit van de Europese Commissie van 21 maart 2018, te verminderen door zijn volledige rechtsmacht uit te oefenen krachtens artikel 261 VWEU en artikel 31 van verordening 1/2003;

            —

            de Europese Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter onderbouwing van haar beroep voert de verzoekende partij zes middelen aan.

            1.

            Eerste middel: schending van het recht om te worden gehoord en van artikel 41 van het Handvest van de grondrechten
            Volgens verzoekster heeft de Commissie haar recht om te worden gehoord geschonden door niet tot alle dossierstukken waarnaar zij in het bestreden besluit heeft verwezen toegang te verlenen, door niet elk mogelijkerwijs ontlastend bewijs te leveren, door een „letter of facts” in plaats van een aanvullende mededeling van punten van bezwaar over te maken om de tekortkomingen van de initiële mededeling van punten van bezwaar te verhelpen, en door onvoldoende toegang te verlenen tot de notulen van de vergaderingen met de andere partijen.

            2.

            Tweede middel: de Commissie heeft geen nauwkeurige en samenhangende bewijzen aangedragen dat er sprake is van een inbreuk die tijdens de gehele duur ervan een impact had op de EER
            De Commissie heeft volgens verzoekster bovendien geen nauwkeurig en samenhangend bewijs geleverd van het bestaan van een inbreuk die tijdens de gehele duur ervan een impact had op de EER, in het bijzonder wat de ECC-bijeenkomsten (1998-2003) en de tri- en multilaterale bijeenkomsten en hun impact op de EER van 2009 tot 2012 betreft.

            3.

            Derde middel: onvoldoende bewijs van één enkele en voortdurende inbreuk
            Volgens verzoekster de Commissie niet aangetoond dat er sprake was van één enkele voortdurende inbreuk die zich gedurende veertien jaar uitstrekte tot alle beweerde soorten bijeenkomsten over alle elektrolytische aluminiumcondensatoren en alle elektrolytische tantalumcondensatoren en die een impact had op de EER. De Commissie heeft evenmin naar behoren aangetoond dat er een totaalplan bestond dat louter op een mededingingsverstorend economisch doel was gericht, noch dat er een verband tussen de verschillende bijeenkomsten bestond.

            4.

            Vierde middel: geen inbreuk met een mededingingsbeperkende strekking
            De Commissie heeft volgens verzoekster evenmin aangetoond dat het mededingingsverstorende gedrag een inbreuk met een mededingingsbeperkende strekking opleverde, aangezien de vermeende uitwisselingen over toekomstige prijs- en aanbodinformatie tijdens de bijeenkomsten en de contacten die relevant waren voor de verkoop in de EER, sporadisch en zeer beperkt waren.

            5.

            Vijfde middel: onbevoegdheid van de Commissie
            Voorts heeft de Commissie zich volgens verzoekster ten onrechte bevoegd verklaard voor de beweerde inbreuk, aangezien zij het verband tussen de beweerde inbreuk en de EER onvoldoende heeft aangetoond. De Commissie heeft geen rekening gehouden met de overgelegde bewijzen waaruit bleek dat in wezen geen van de bi- en trilaterale contacten de verkoop in de EER enigerwijze beïnvloedde daar die contacten hoofdzaak niet-Europese klanten betroffen. De Commissie heeft geen bewijzen aangedragen voor haar stelling dat de Japanse condensatorenfabrikanten de bijeenkomsten bijwoonden met de bedoeling de mededinging in de EER te beperken.

            6.

            Zesde middel: schending van artikel 23, leden 2 and 3, van verordening nr. 1/2003 (
                  1
               ), van de boeterichtsnoeren van de Commissie (
                  2
               ) en van de grondbeginselen voor de berekening van geldboeten, met name de beginselen van gelijke behandeling en evenredigheid.
            Tot slot betoogt verzoekster dat de Commissie artikel 23, leden 2 en 3, van verordening nr. 1/2003 heeft geschonden, alsook haar eigen boeterichtsnoeren en de grondbeginselen voor de berekening van geldboeten, met name de beginselen van gelijke behandeling en evenredigheid, door een disproportioneel aandeel van de verkoopwaarde in aanmerking te nemen en door geen rekening ermee te houden dat de beweerde inbreuk slechts in beperkte mate de EER betrof.

      (
         1
      )	Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (PB 2003, L 1, blz. 1).
   (
         2
      )	Richtsnoeren voor de berekening van geldboeten die uit hoofde van artikel 23, lid 2, onder a), van verordening (EG) nr. 1/2003 worden opgelegd (PB 2006, C 210, blz. 2).


title: Zaak C-405/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nejvyšší správní soud (Tsjechische Republiek) op 19 juni 2018 — AURES Holdings, a.s. / Odvolací finanční ředitelství

text:
               27.8.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/18

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nejvyšší správní soud (Tsjechische Republiek) op 19 juni 2018 — AURES Holdings, a.s. / Odvolací finanční ředitelství
      (Zaak C-405/18)
      (2018/C 301/25)
      Procestaal: Tsjechisch

         Verwijzende rechter

      Nejvyšší správní soud

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: AURES Holdings, a.s.

         Verwerende partij: Odvolací finanční ředitelství

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Kan het begrip „vrijheid van vestiging” in de zin van artikel 49 VWEU (1) aldus worden uitgelegd dat daaronder ook de loutere overdracht van de plaats van beheer van een vennootschap van de ene lidstaat naar de andere valt?

                  2)

                  Zo ja, is het in strijd met de artikelen 49, 52 en 54 VWEU dat het op grond van de nationale wetgeving niet is toegestaan dat een entiteit uit een andere lidstaat, wanneer de zakelijke activiteiten of plaats van beheer van die entiteit naar de Tsjechische Republiek zijn verplaatst, een in die andere lidstaat geleden fiscaal verlies opvoert?

         (1)  PB 2012, C 326, blz. 47.


title: Zaak T-29/18: Beschikking van het Gerecht van 4 juli 2018 — Planet/Commissie [„Toegang tot documenten — Verordening (EG) nr. 1049/2001 — Documenten in verband met de „Technical Assistance to Ecowas for the implementation of the 10th EDF Transport Facilitation Project II (TFP II)”-overeenkomst — Impliciete weigering van toegang — Na instelling van het beroep vastgesteld expliciet besluit — Intrekking van de bestreden handeling — Geding zonder voorwerp geraakt — Afdoening zonder beslissing”]

text:
               27.8.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/37

      Beschikking van het Gerecht van 4 juli 2018 — Planet/Commissie
      (Zaak T-29/18) (1)

      ([„Toegang tot documenten - Verordening (EG) nr. 1049/2001 - Documenten in verband met de „Technical Assistance to Ecowas for the implementation of the 10th EDF Transport Facilitation Project II (TFP II)”-overeenkomst - Impliciete weigering van toegang - Na instelling van het beroep vastgesteld expliciet besluit - Intrekking van de bestreden handeling - Geding zonder voorwerp geraakt - Afdoening zonder beslissing”])
      (2018/C 301/49)
      Procestaal: Grieks

         Partijen

         Verzoekende partij: Planet AE Parochis Symvouleftikon Ypiresion (Athene, Griekenland) (vertegenwoordiger: V. Christianos, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: C. Ehrbar en M. Konstantinidis, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van een impliciet besluit van de Commissie waarbij verzoeksters confirmatieve verzoek van 6 november 2017 om toegang tot bepaalde documenten die verband houden met de „Technical Assistance to Ecowas for the implementation of the 10th EDF Transport Facilitation Project II (TFP II)”-overeenkomst, wordt afgewezen.

         Dictum

                  1)

                  Op het onderhavige beroep hoeft niet meer te worden beslist.

                  2)

                  De Europese Commissie wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 112 van 26.3.2018.


title: Zaak C-325/17 P: Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 26 juni 2018 — Windrush Aka LLP/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO), Jerry Dammers (Hogere voorziening — Artikel 181 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Uniemerk — Procedure tot vervallenverklaring — Woordmerk The Specials — Normaal gebruik — Toestemming van de houder van het merk)

text:
               27.8.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/11

      Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 26 juni 2018 — Windrush Aka LLP/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO), Jerry Dammers
      (Zaak C-325/17 P) (1)

      ((Hogere voorziening - Artikel 181 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Uniemerk - Procedure tot vervallenverklaring - Woordmerk The Specials - Normaal gebruik - Toestemming van de houder van het merk))
      (2018/C 301/13)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Windrush Aka LLP (vertegenwoordigers: S. Malynicz, QC, geïnstrueerd door S. Britton en S. Tregear, solicitors)

         Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) (vertegenwoordigers: D. Botis en J. Crespo Carrillo, gemachtigden), Jerry Dammers (vertegenwoordigers: B. Brandreth, barrister, geïnstrueerd door C. Fehler, solicitor)

         Dictum

                  1)

                  De hogere voorziening wordt kennelijk ongegrond verklaard.

                  2)

                  Windrush Aka LLP wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 347 van 16.10.2017.


title: Zaak T-446/14: Arrest van het Gerecht van 12 juli 2018 — Taihan Electric Wire/Commissie („Mededinging — Mededingingsregelingen — Europese markt van stroomkabels — Besluit waarbij een inbreuk op artikel 101 VWEU wordt vastgesteld — Eén enkele voortdurende inbreuk — Onoverkomelijke hindernissen — Niet-toepasselijkheid van artikel 101 VWEU — Duur van de deelname — Gelijke behandeling — Berekening van de geldboete — Waarde van de verkopen — Ernst van de inbreuk — Verzachtende omstandigheden — Volledige rechtsmacht”)

text:
               17.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 328/36

      Arrest van het Gerecht van 12 juli 2018 — Taihan Electric Wire/Commissie
      (Zaak T-446/14) (1)

      ((„Mededinging - Mededingingsregelingen - Europese markt van stroomkabels - Besluit waarbij een inbreuk op artikel 101 VWEU wordt vastgesteld - Eén enkele voortdurende inbreuk - Onoverkomelijke hindernissen - Niet-toepasselijkheid van artikel 101 VWEU - Duur van de deelname - Gelijke behandeling - Berekening van de geldboete - Waarde van de verkopen - Ernst van de inbreuk - Verzachtende omstandigheden - Volledige rechtsmacht”))
      (2018/C 328/48)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Taihan Electric Wire Co. Ltd (Anyang-si, Zuid-Korea) (vertegenwoordigers: R. Antonini en E. Monard, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Biolan, C. Giolito en H. van Vliet, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot nietigverklaring van besluit C(2014) 2139 final van de Commissie van 2 april 2014 inzake een procedure op grond van artikel 101 [VWEU] en van artikel 53 van de [EER-]overeenkomst (zaak AT.39610 — Stroomkabels), voor zover dit betrekking heeft op de verzoekende partij, en voorts tot verlaging van het bedrag van de aan haar opgelegde geldboete

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Taihan Electric Wire Co. Ltd wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 282 van 25.8.2014.


title: Zaak C-164/17: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 25 juli 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court — Ierland) — Edel Grace, Peter Sweetman / An Bord Pleanala [Prejudiciële verwijzing — Milieu — Richtlijn 92/43/EEG — Instandhouding van natuurlijke habitats en van wilde flora en fauna — Artikel 6, leden 3 en 4 — Beoordeling van de gevolgen van een plan of project voor een beschermd gebied — Plan of project dat niet direct verband houdt met, of nodig is voor, het beheer van het gebied — Project voor een windmolenpark — Richtlijn 2009/147/EG — Behoud van de vogelstand — Artikel 4 — Speciale beschermingszone (SBZ) — Bijlage I — Blauwe kiekendief (Circus cyaneus) — Geschikte habitat die in de loop der tijd wijzigt — Tijdelijke of permanente afneming van benodigd land — Maatregelen die deel uitmaken van het project om ervoor te zorgen dat de omvang van het gebied dat daadwerkelijk geschikt is om als natuurlijke habitat van de soort te fungeren, gedurende de looptijd van het project niet wordt verminderd of zelfs kan toenemen]

text:
               17.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 328/16

      Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 25 juli 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court — Ierland) — Edel Grace, Peter Sweetman / An Bord Pleanala
      (Zaak C-164/17) (1)

      ([Prejudiciële verwijzing - Milieu - Richtlijn 92/43/EEG - Instandhouding van natuurlijke habitats en van wilde flora en fauna - Artikel 6, leden 3 en 4 - Beoordeling van de gevolgen van een plan of project voor een beschermd gebied - Plan of project dat niet direct verband houdt met, of nodig is voor, het beheer van het gebied - Project voor een windmolenpark - Richtlijn 2009/147/EG - Behoud van de vogelstand - Artikel 4 - Speciale beschermingszone (SBZ) - Bijlage I - Blauwe kiekendief (Circus cyaneus) - Geschikte habitat die in de loop der tijd wijzigt - Tijdelijke of permanente afneming van benodigd land - Maatregelen die deel uitmaken van het project om ervoor te zorgen dat de omvang van het gebied dat daadwerkelijk geschikt is om als natuurlijke habitat van de soort te fungeren, gedurende de looptijd van het project niet wordt verminderd of zelfs kan toenemen])
      (2018/C 328/19)
      Procestaal: Engels

         Verwijzende rechter

      Supreme Court

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: Edel Grace, Peter Sweetman

         Verwerende partij: An Bord Pleanala

         Dictum

      Artikel 6 van richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna moet aldus worden uitgelegd dat wanneer een project zou moeten worden uitgevoerd in een voor de bescherming en het behoud van soorten aangewezen gebied, waarvan de omvang die geschikt is om te voldoen aan de behoeften van een beschermde soort in de loop der tijd wijzigt, en dit project tot gevolg zal hebben dat bepaalde delen van dat gebied tijdelijk of permanent niet langer als geschikte habitat voor de betrokken soort zullen kunnen fungeren, het feit dat dit project maatregelen omvat om ervoor te zorgen dat — na het verrichten van de passende milieueffectbeoordeling van het project en tijdens de duur van het project — het gedeelte van het gebied dat daadwerkelijk als geschikte habitat kan fungeren, niet wordt verkleind en mogelijk zelfs kan worden uitgebreid, niet in aanmerking kan worden genomen bij de krachtens lid 3 van dat artikel te verrichten beoordeling om zich ervan te vergewissen dat het betrokken project de natuurlijke kenmerken van het betrokken gebied niet zal aantasten, maar in voorkomend geval onder lid 4 van dat artikel valt.

         (1)  PB C 178 van 6.6.2017.


title: Zaak C-128/16 P: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 25 juli 2018 — Europese Commissie / Koninkrijk Spanje, Lico Leasing SA, Pequeños y Medianos Astilleros Sociedad de Reconversión SA [Hogere voorziening — Staatssteun — Artikel 107, lid 1, VWEU — Belastingregeling voor bepaalde leaseovereenkomsten met het oog op financiering en aankoop van schepen (Spaanse belasting-leaseregeling) — Identificatie van de begunstigden van de steun — Selectiviteitsvoorwaarde — Vervalsing van de mededinging en ongunstige beïnvloeding van het handelsverkeer tussen de lidstaten — Motiveringsplicht]

text:
               17.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 328/3

      Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 25 juli 2018 — Europese Commissie / Koninkrijk Spanje, Lico Leasing SA, Pequeños y Medianos Astilleros Sociedad de Reconversión SA
      (Zaak C-128/16 P) (1)

      ([Hogere voorziening - Staatssteun - Artikel 107, lid 1, VWEU - Belastingregeling voor bepaalde leaseovereenkomsten met het oog op financiering en aankoop van schepen (Spaanse belasting-leaseregeling) - Identificatie van de begunstigden van de steun - Selectiviteitsvoorwaarde - Vervalsing van de mededinging en ongunstige beïnvloeding van het handelsverkeer tussen de lidstaten - Motiveringsplicht])
      (2018/C 328/03)
      Procestaal: Spaans

         Partijen

         Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: V. Di Bucci, É. Gippini Fournier en P. Němečková, gemachtigden)

         Andere partijen in de procedure: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: M. A. Sampol Pucurull, gemachtigde), Lico Leasing SA, Pequeños y Medianos Astilleros Sociedad de Reconversión SA (vertegenwoordigers: M. Merola, avvocato, en M. Sánchez, abogado)

         Interveniënten aan de zijde van verwerende partij: Bankia SA, Asociación Española de Banca, Unicaja Banco SA, Liberbank SA, Banco de Sabadell SA, Banco Gallego SA, Catalunya Banc SA, Caixabank SA, Banco de Santander SA, Santander Investment SA, Naviera Séneca AIE, Industria de Diseño Textil SA, Naviera Nebulosa de Omega AIE, Banco Mare Nostrum SA, Abanca Corporación Bancaria SA, Ibercaja Banco SA, Banco Grupo Cajatres SAU, Naviera Bósforo AIE, Joyería Tous SA, Corporación Alimentaria Guissona SA, Naviera Muriola AIE, Poal Investments XXI SL, Poal Investments XXII SL, Naviera Cabo Vilaboa C-1658 AIE, Naviera Cabo Domaio C-1659 AIE, Caamaño Sistemas Metálicos SL, Blumaq SA, Grupo Ibérica de Congelados SA, RNB SL, Inversiones Antaviana SL, Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria SAU, Banco de Albacete SA, Bodegas Muga SL (vertegenwoordigers: J. L. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero en A. Lamadrid de Pablo, abogados), Aluminios Cortizo SAU (vertegenwoordiger: A. Beiras Cal, abogado)

         Dictum

                  1)

                  Het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 17 december 2015, Spanje e.a./Commissie (T-515/13 en T-719/13, EU:T:2015:1004), wordt vernietigd.

                  2)

                  De zaak wordt terugverwezen naar het Gerecht van de Europese Unie.

                  3)

                  De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

                  4)

                  Bankia SA, Asociación Española de Banca, Unicaja Banco SA, Liberbank SA, Banco de Sabadell SA, Banco Gallego SA, Catalunya Banc SA, Caixabank SA, Banco de Santander SA, Santander Investment SA, Naviera Séneca AIE, Industria de Diseño Textil SA, Naviera Nebulosa de Omega AIE, Banco Mare Nostrum SA, Abanca Corporación Bancaria SA, Ibercaja Banco SA, Banco Grupo Cajatres SAU, Naviera Bósforo AIE, Joyería Tous SA, Corporación Alimentaria Guissona SA, Naviera Muriola AIE, Poal Investments XXI SL, Poal Investments XXII SL, Naviera Cabo Vilaboa C-1658 AIE, Naviera Cabo Domaio C-1659 AIE, Caamaño Sistemas Metálicos SL, Blumaq SA, Grupo Ibérica de Congelados SA, RNB SL, Inversiones Antaviana SL, Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria SAU, Banco de Albacete SA, Bodegas Muga SL en Aluminios Cortizo SAU dragen hun eigen kosten.

         (1)  PB C 156 van 2.5.2016.


title: Zaak T-447/14: Arrest van het Gerecht van 12 juli 2018 — NKT Verwaltungs en NKT/Commissie („Mededinging — Mededingingsregelingen — Europese markt van stroomkabels — Besluit waarbij een inbreuk op artikel 101 VWEU wordt vastgesteld — Eén enkele voortdurende inbreuk — Bewijs van de inbreuk — Duur van de deelname — Publieke distantiëring — Berekening van de geldboete — Ernst van de inbreuk — Volledige rechtsmacht”)

text:
               17.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 328/37

      Arrest van het Gerecht van 12 juli 2018 — NKT Verwaltungs en NKT/Commissie
      (Zaak T-447/14) (1)

      ((„Mededinging - Mededingingsregelingen - Europese markt van stroomkabels - Besluit waarbij een inbreuk op artikel 101 VWEU wordt vastgesteld - Eén enkele voortdurende inbreuk - Bewijs van de inbreuk - Duur van de deelname - Publieke distantiëring - Berekening van de geldboete - Ernst van de inbreuk - Volledige rechtsmacht”))
      (2018/C 328/49)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partijen: NKT Verwaltungs GmbH, voorheen nkt cables GmbH (Keulen, Duitsland) en NKT A/S, voorheen NKT Holding A/S (Brøndby, Denemarken) (vertegenwoordigers: M. Kofmann en B. Creve, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: C. Giolito, H. van Vliet en C. Vollrath, gemachtigden, bijgestaan door B. Doherty, barrister)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende, primair, tot nietigverklaring van besluit C(2014) 2139 final van de Commissie van 2 april 2014 inzake een procedure op grond van artikel 101 [VWEU] en van artikel 53 van de EER-overeenkomst (zaak AT.39610 — Stroomkabels) voor zover dit betrekking heeft op verzoeksters, en, subsidiair, tot verlaging van het bedrag van de aan hen opgelegde geldboete

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  NKT Verwaltungs GmbH en NKT A/S worden verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 282 van 25.8.2014.


title: Zaak C-374/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Köln (Duitsland) op 7 juni 2018 — UPS Deutschland Inc. & Co. OHG, DPD Dynamic Parcel Distribution GmbH & Co. KG, Bundesverband Paket & Expresslogistik e.V. / Deutsche Post AG

text:
               17.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 328/26

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Köln (Duitsland) op 7 juni 2018 — UPS Deutschland Inc. & Co. OHG, DPD Dynamic Parcel Distribution GmbH & Co. KG, Bundesverband Paket & Expresslogistik e.V. / Deutsche Post AG
      (Zaak C-374/18)
      (2018/C 328/34)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Landgericht Köln (rechter in eerste aanleg Keulen, Duitsland)

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: UPS Deutschland Inc. & Co. OHG, DPD Dynamic Parcel Distribution GmbH & Co. KG, Bundesverband Paket & Expresslogistik e.V.

         Verwerende partij: Deutsche Post AG

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Dient artikel 13, lid 1, van verordening (EG) nr. 561/2006 (1) aldus te worden uitgelegd dat het afwijkingen van de artikelen 5 tot en met 9 van verordening (EG) nr. 561/2006 alleen toestaat wanneer een voertuig van een leverancier van universele diensten in de zin van artikel 2, lid 13, van richtlijn 97/67/EG (2) overeenkomstig artikel 13, lid 1, onder d), van verordening (EG) nr. 561/2006 uitsluitend zendingen vervoert in het kader van de universele dienst, of zijn afwijkingen van de artikelen 5 tot en met 9 van verordening (EG) nr. 561/2006 ook toegestaan wanneer de desbetreffende voertuigen naast de zendingen die in het kader van de universele dienst worden getransporteerd ook andere zendingen vervoeren die niet onder de universele dienst vallen?

                  2)

                  Indien de eerste vraag in die zin wordt beantwoord dat afwijkingen van de artikelen 5 tot en met 9 van verordening (EG) nr. 561/2006 ook zijn toegestaan wanneer de desbetreffende voertuigen naast de zendingen die in het kader van de universele dienst worden getransporteerd ook andere zendingen vervoeren die niet onder de universele dienst vallen:

                              a)

                              Welke omvang moet het aandeel van de zendingen die een voertuig in het kader van de universele dienst vervoert in dat geval minstens hebben?

                              b)

                              Welke omvang mag het aandeel van de zendingen die niet onder de universele dienst vallen en die het voertuig gelijktijdig vervoert met zendingen in het kader van de universele dienst in dat geval hoogstens hebben?

                              c)

                              Hoe moet de minimum- en de maximumomvang, zoals beschreven onder a) en b), telkens worden bepaald?

                              d)

                              Moet de minimum- en de maximumomvang, zoals beschreven onder a) en b), worden vastgesteld voor elke rit van het desbetreffende voertuig of volstaat een gemiddelde waarde, berekend over alle ritten van het desbetreffende voertuig?

                  3)

                              a)

                              Dient een nationale bepaling van een lidstaat van de Unie inzake rij- en rusttijden voor voertuigen en combinaties van voertuigen voor goederenvervoer met een toegestane maximummassa tussen 2,81 ton en 3,51 ton die de bepalingen van artikel 13, lid 1, van verordening (EG) nr. 561/2006 letterlijk overneemt, uitsluitend op grond van het Unierecht te worden uitgelegd?

                              b)

                              Kan een nationale rechter, ondanks deze gelijkluidende bewoordingen, van het Unierecht afwijkende criteria hanteren voor de uitlegging van de bepalingen die uit het Unierecht zijn overgenomen?

                  4)

                  Is een zending niet langer aan te merken als een zending in het kader van de universele dienst overeenkomstig richtlijn 97/67/EG wanneer in samenhang daarmee aanvullende diensten worden aangeboden, zoals:

                              —

                              ophaling (zonder tijdvenster);

                              —

                              ophaling (met tijdvenster);

                              —

                              leeftijdscontrole op zicht;

                              —

                              verzending onder rembours;

                              —

                              verzending op kosten ontvanger tot 31,5 kg;

                              —

                              doorzendingsdienst;

                              —

                              voorafgaande instructies indien onbestelbaar;

                              —

                              gewenste dag;

                              —

                              gewenst tijdstip?

         (1)  Verordening van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot harmonisatie van bepaalde voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer, tot wijziging van verordeningen (EEG) nr. 3821/85 en (EG) nr. 2135/98 van de Raad en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 3820/85 van de Raad (PB L 102, blz. 1), voor het laatst gewijzigd bij artikel 45 van verordening (EU) nr. 165/2014 van het Europees Parlement en van de Raad van 4 februari 2014 betreffende tachografen in het wegvervoer (PB 2014, L 60, blz. 1), met rectificatie in PB 2015, L 101, blz. 62.

         (2)  Richtlijn 97/67/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 december 1997 betreffende gemeenschappelijke regels voor de ontwikkeling van de interne markt voor postdiensten in de Gemeenschap en de verbetering van de kwaliteit van de dienst (PB 1998, L 15, blz. 14).


title: Zaak C-478/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Nederland) op 23 juli 2018 — Compaxo Vlees Zevenaar BV, Ekro BV, Vion Apeldoorn BV, Vitelco BV tegen Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

text:
               15.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 373/9

      Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Nederland) op 23 juli 2018 — Compaxo Vlees Zevenaar BV, Ekro BV, Vion Apeldoorn BV, Vitelco BV tegen Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
      (Zaak C-478/18)
      (2018/C 373/10)
      Procestaal: Nederlands

         Verwijzende rechter

      College van Beroep voor het Bedrijfsleven

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoeksters: Compaxo Vlees Zevenaar BV, Ekro BV, Vion Apeldoorn BV, Vitelco BV

         Verweerder: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Dienen de zinsneden „het personeel dat betrokken is bij de officiële controles” in punt 1 van bijlage VI bij verordening (EG) nr. 882/2004 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 inzake officiële controles op de naleving van de wetgeving inzake diervoeders en levensmiddelen en de voorschriften inzake diergezondheid en dierenwelzijn (hierna: „verordening nr. 882/2004”) en „het personeel dat betrokken is bij de uitvoering van de officiële controles” in punt 2 van bijlage VI bij verordening nr. 882/2004 aldus te worden uitgelegd, dat de (salaris)kosten die in aanmerking mogen worden genomen bij de berekening van de vergoedingen voor officiële controles, uitsluitend (salaris)kosten mogen zijn van officiële dierenartsen en officiële assistenten die de officiële keuringen verrichten, of kunnen daaronder ook (salaris)kosten van ander personeel in dienst van de Nederlandse Voedsel en Warenautoriteit (NVWA) of de besloten vennootschap Kwaliteitskeuring Dierlijke Sector (KDS) worden geschaard?

                  2)

                  Als het antwoord op vraag 1 luidt dat onder de zinsneden „het personeel dat betrokken is bij de officiële controles” in punt 1 van bijlage VI bij verordening nr. 882/2004 en „het personeel dat betrokken is bij de uitvoering van de officiële controles” in punt 2 van bijlage VI bij verordening nr. 882/2004 ook (salaris)kosten van ander personeel in dienst van de NVWA of KDS kunnen worden geschaard, onder welke omstandigheden en binnen welke grenzen is dan nog sprake van een zodanige relatie tussen de gemaakte kosten voor dit andere personeel en de officiële controles dat de vergoeding van die (salaris)kosten kan worden gebaseerd op artikel 27, vierde lid, en bijlage VI, punten 1 en 2, van verordening nr. 882/2004?

                  3)

                  Dient het bepaalde in artikel 27, vierde lid, aanhef en onder a, en bijlage VI, punten 1 en 2 van verordening nr. 882/2004 aldus te worden uitgelegd, dat artikel 27, vierde lid, en bijlage VI, punten 1 en 2, voornoemd eraan in de weg staan dat bij slachthuizen vergoedingen voor officiële controles in rekening worden gebracht voor door die slachthuizen bij de bevoegde autoriteit aangevraagde maar niet feitelijk gewerkte kwartieren ten behoeve van officiële controles?

         (1)  PB 2004, L 165, blz. 1.


title: Zaak T-508/18: Beroep ingesteld op 24 augustus 2018 — OLX/EUIPO — Stra (STRADIA)

text:
               15.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 373/18

      Beroep ingesteld op 24 augustus 2018 — OLX/EUIPO — Stra (STRADIA)
      (Zaak T-508/18)
      (2018/C 373/20)
      Taal van het verzoekschrift: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: OLX BV (Hoofddorp, Nederland) (vertegenwoordigers: G. Lodge, K. Gilbert, Solicitors, en V. Jones, Barrister)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Stra Lda (Coimbra, Portugal)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Aanvrager van het betrokken merk: verzoekende partij voor het Gerecht

         Betrokken merk: aanvraag voor Uniewoordmerk STRADIA — inschrijvingsaanvraag nr. 14 841 985

         Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 12 juni 2018 in de gevoegde zaken R 2228/2017-4 en R 2229/2017-4

         Conclusies

                  —

                  de bestreden beslissing vernietigen;

                  —

                  subsidiair de bestreden beslissing aldus wijzigen dat de oppositie ter heroverweging ervan wordt terugverwezen naar de oppositieafdeling;

                  —

                  het EUIPO verwijzen in verzoeksters beroepskosten alsmede de overige kosten die zij door dit beroep en het beroep bij de kamer van beroep heeft gemaakt. Subsidiair, voor het geval dat de andere partij bij de kamer van beroep intervenieert, het EUIPO en interveniënte hoofdelijk verwijzen in verzoeksters beroepskosten alsmede de overige kosten die zij door dit beroep en het beroep bij de kamer van beroep heeft gemaakt.

         Aangevoerd middel

                  —

                  schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


title: Zaak T-510/18: Beroep ingesteld op 22 augustus 2018 — Kaddour / Raad

text:
               15.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 373/19

      Beroep ingesteld op 22 augustus 2018 — Kaddour / Raad
      (Zaak T-510/18)
      (2018/C 373/21)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Khaled Kaddour (Damascus, Syrië) (vertegenwoordigers: V. Davies en V. Wilkinson, Solicitors)

         Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

         Conclusies

                  —

                  de maatregelen van 2018 nietig verklaren voor zover zij op Kaddour betrekking hebben, en

                  —

                  de Raad verwijzen in Kaddours kosten van deze procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Het beroep is gericht tegen besluit (GBVB) 2018/778 van de Raad van 28 mei 2018 houdende wijziging van besluit 2013/255/GBVB (1) betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië (PB 2018, L 131, blz. 16) en tegen uitvoeringsverordening (EU) 2018/774 van de Raad van 28 mei 2018 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 36/2012 (2) betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Syrië (PB 2018, L 131, blz. 1), voor zover deze maatregelen op verzoeker betrekking hebben (hierna: „de maatregelen van 2018”).
      Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker drie middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel: de maatregelen van 2018 geven blijk van een kennelijke beoordelingsfout.

                  2.

                  Tweede middel: verzoeker kan zich beroepen op artikelen 27 en artikel 28, lid 2, van besluit 2013/255/GBVB van de Raad, zoals gewijzigd bij besluit (GBVB) 2015/1836 (3) van de Raad, en op artikel 15, lid 1, onder b), van verordening (EU) nr. 36/2012 van de Raad, zoals gewijzigd bij verordening (EU) nr. 2015/1828 (4) van de Raad.

                  3.

                  Derde middel: de maatregelen van 2018 maken inbreuk op verzoekers grondrechten zoals die worden beschermd door het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en/of het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens, met betrekking tot zijn recht op eerbiediging van zijn reputatie en ongestoord genot van zijn eigendom, alsook op het evenredigheidsbeginsel.

         (1)  Besluit 2013/255/GBVB van de Raad van 31 mei 2013 betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië (PB 2013, L 147, blz. 14).

         (2)  Verordening (EU) nr. 36/2012 van de Raad van 18 januari 2012 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Syrië en tot intrekking van verordening (EU) nr. 442/2011 (PB 2012, L 16, blz. 1).

         (3)  Besluit (GBVB) 2015/1836 van de Raad van 12 oktober 2015 tot wijziging van besluit 2013/255/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië (PB 2015, L 266, blz. 75).

         (4)  Verordening (EU) 2015/1828 van de Raad van 12 oktober 2015 tot wijziging van verordening (EU) nr. 36/2012 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Syrië (PB 2015, L 266, blz. 1).


title: Arrest van het Hof van 14 juni 2018 in zaak E-14/17 — Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland (Niet-nakoming door een EVA-staat van op hem rustende verplichtingen — Niet-omzetting — Verordening (EU) nr. 447/2013)

text:
               15.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 414/9

      ARREST VAN HET HOF
      van 14 juni 2018
      in zaak E-14/17
      Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland

         (Niet-nakoming door een EVA-staat van op hem rustende verplichtingen — Niet-omzetting — Verordening (EU) nr. 447/2013)

      (2018/C 414/11)
      In zaak E-14/17, Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland — VERZOEK om vast te stellen dat IJsland de krachtens artikel 7 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen door de in punt 31bbb van bijlage IX bij die overeenkomst genoemde handeling (Uitvoeringsverordening (EU) nr. 447/2013 van de Commissie van 15 mei 2013 tot vaststelling van de procedure voor abi-beheerders die voor opt-in kiezen uit hoofde van Richtlijn 2011/61/EU van het Europees Parlement en de Raad), zoals aangepast bij Protocol 1 bij de overeenkomst, niet in zijn interne rechtsorde op te nemen, heeft het Hof, samengesteld uit Páll Hreinsson, voorzitter, Per Christiansen en Bernd Hammermann (rechter-rapporteur), rechters, op 14 juni 2018 een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:
      Het Hof:

                  1.

                  stelt vast dat IJsland de krachtens artikel 7 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen door de in punt 31bbb van bijlage IX bij die overeenkomst genoemde handeling (Uitvoeringsverordening (EU) nr. 447/2013 van de Commissie van 15 mei 2013 tot vaststelling van de procedure voor abi-beheerders die voor opt-in kiezen uit hoofde van Richtlijn 2011/61/EU van het Europees Parlement en de Raad), zoals aangepast aan de overeenkomst bij Protocol 1 daarbij, niet in zijn interne rechtsorde op te nemen.

                  2.

                  verwijst IJsland in de kosten van de procedure.


title: Zaak T-582/18: Beroep ingesteld op 28 september 2018 — Boxer Barcelona / EUIPO — X-Technology Swiss (XBOXER)

text:
               26.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 427/94

      Beroep ingesteld op 28 september 2018 — Boxer Barcelona / EUIPO — X-Technology Swiss (XBOXER)
      (Zaak T-582/18)
      (2018/C 427/124)
      Procestaal: Spaans

         Partijen

         Verzoekende partij: Boxer Barcelona, SL (Barcelona, Spanje) (vertegenwoordiger: A. Canela Giménez, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: X-Technology Swiss GmbH (Wollerau, Zwitserland)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Aanvrager van het litigieuze merk: verzoekende partij voor het Gerecht

         Litigieus merk: Uniebeeldmerk XBOXER — Inschrijvingsaanvraag nr. 11 673 068

         Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 12 juli 2018 in zaak R 2186/2017-5

         Conclusies

      De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

                  —

                  de bestreden beslissing te vernietigen, en

                  —

                  het EUIPO te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

                  —

                  de opposant heeft onvoldoende bewijs van het gebruik van zijn merk aangebracht, en

                  —

                  er is geen sprake van verwarring ten gevolge van de gelijkenis tussen het oppositiemerk en het aangevraagde merk.


title: Gevoegde zaken T-339/16, T-352/16 en T-391/16: Arrest van het Gerecht van 13 december 2018 — Ville de Paris, Stad Brussel en Ayuntamiento de Madrid/Commissie [„Milieu — Verordening (EU) 2016/646 — Vervuilende emissies van lichte personen- en bedrijfsvoertuigen (Euro 6) — Vaststelling, wat de uitstoot van stikstofoxide betreft, van de waarden die niet mogen worden overschreden (not-to-exceed — NTE) bij tests die worden uitgevoerd in reële rijomstandigheden (Real Driving Emissions — RDE) — Beroep tot nietigverklaring — Bevoegdheden van met milieubescherming belaste gemeentelijke autoriteiten om voor bepaalde voertuigen verkeersbeperkende maatregelen op te leggen — Rechtstreekse geraaktheid — Ontvankelijkheid — Onbevoegdheid van de Commissie — Eerbiediging van hogere rechtsnormen — Werking in de tijd van de gevolgen van een nietigverklaring — Niet-contractuele aansprakelijkheid — Vergoeding van beweerde imago- en reputatieschade”]

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/42

      Arrest van het Gerecht van 13 december 2018 — Ville de Paris, Stad Brussel en Ayuntamiento de Madrid/Commissie
      (Gevoegde zaken T-339/16, T-352/16 en T-391/16) (1)

      ([„Milieu - Verordening (EU) 2016/646 - Vervuilende emissies van lichte personen- en bedrijfsvoertuigen (Euro 6) - Vaststelling, wat de uitstoot van stikstofoxide betreft, van de waarden die niet mogen worden overschreden (not-to-exceed — NTE) bij tests die worden uitgevoerd in reële rijomstandigheden (Real Driving Emissions — RDE) - Beroep tot nietigverklaring - Bevoegdheden van met milieubescherming belaste gemeentelijke autoriteiten om voor bepaalde voertuigen verkeersbeperkende maatregelen op te leggen - Rechtstreekse geraaktheid - Ontvankelijkheid - Onbevoegdheid van de Commissie - Eerbiediging van hogere rechtsnormen - Werking in de tijd van de gevolgen van een nietigverklaring - Niet-contractuele aansprakelijkheid - Vergoeding van beweerde imago- en reputatieschade”])
      (2019/C 82/48)
      Procestalen: Spaans en Frans

         Partijen

         Verzoekende partij in zaak T-339/16: Ville de Paris (Frankrijk) (vertegenwoordiger: J. Assous, advocaat)

         Verzoekende partij in zaak T-352/16: Stad Brussel (België) (vertegenwoordigers: M. Uyttendaele en S. Kaisergruber, advocaten)

         Verzoekende partij in zaak T-391/16: Ayuntamiento de Madrid (Spanje) (vertegenwoordiger: F. Zunzunegui Pastor, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. C. Becker, E. Sanfrutos Cano en J.-F. Brakeland, gemachtigden)

         Voorwerp

      Ten eerste, verzoeken krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot nietigverklaring van verordening (EU) nr. 2016/646 van de Commissie van 20 april 2016 tot wijziging van verordening (EG) nr. 692/2008, wat de emissies van lichte personen- en bedrijfsvoertuigen (Euro 6) betreft (PB L 109, blz. 1), en, ten tweede, verzoek krachtens artikel 268 VWEU strekkende tot vergoeding van de schade die de Stad Parijs stelt te hebben geleden door de vaststelling van die verordening.

         Dictum

                  1)

                  Punt 2 van bijlage II bij verordening (EU) nr. 2016/646 van de Commissie van 20 april 2016 tot wijziging van verordening (EG) nr. 692/2008 wat de emissies van lichte personen- en bedrijfsvoertuigen (Euro 6) betreft, wordt nietig verklaard voor zover daarbij, in de punten 2.1.1 en 2.1.2 van bijlage III A bij verordening nr. 692/2008 van de Commissie van 18 juli 2008 tot uitvoering van verordening (EG) nr. 715/2007, de waarde van de definitieve uitstootconformiteitsfactor (Conformity Factor — CF) en de waarde van de tijdelijke uitstootconformiteitsfactor voor de massa stikstofoxiden (NOx) worden vastgesteld.

                  2)

                  De beroepen worden verworpen voor het overige.

                  3)

                  De gevolgen van de krachtens punt 1 van het onderhavige dictum nietig verklaarde bepalingen worden gehandhaafd totdat binnen een redelijke termijn een nieuwe regeling is vastgesteld ter vervanging van die bepalingen, zonder dat die periode langer mag duren dan twaalf maanden vanaf de datum waarop het onderhavige arrest gevolgen sorteert.

                  4)

                  De Europese Commissie draagt haar eigen kosten alsook de helft van de kosten van Ville de Paris, Stad Brussel en Ayuntamiento de Madrid.

         (1)  PB C 314 van 29.8.2016.


title: Zaak C-168/17: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 17 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Kúria — Hongarije) — SH / TG [Prejudiciële verwijzing — Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — In het licht van de situatie in Libië vastgestelde beperkende maatregelen — Reeks overeenkomsten die zijn gesloten om een bankgarantie af te geven ten gunste van een entiteit die op een lijst van bevroren tegoeden is geplaatst — Betaling van kosten uit hoofde van contragarantie-overeenkomsten — Verordening (EU) nr. 204/2011 — Artikel 5 — Begrip „tegoeden die ter beschikking zijn gesteld aan een in bijlage III bij verordening nr. 204/2011 genoemde entiteit” — Artikel 12, lid 1, onder c) — Begrip „garantievordering” — Begrip „persoon of entiteit, handelend voor rekening van een in artikel 12, lid 1, onder a) of b), bedoelde persoon”]

text:
               11.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 93/4

      Arrest van het Hof (Derde kamer) van 17 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Kúria — Hongarije) — SH / TG
      (Zaak C-168/17) (1)

      ([Prejudiciële verwijzing - Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - In het licht van de situatie in Libië vastgestelde beperkende maatregelen - Reeks overeenkomsten die zijn gesloten om een bankgarantie af te geven ten gunste van een entiteit die op een lijst van bevroren tegoeden is geplaatst - Betaling van kosten uit hoofde van contragarantie-overeenkomsten - Verordening (EU) nr. 204/2011 - Artikel 5 - Begrip „tegoeden die ter beschikking zijn gesteld aan een in bijlage III bij verordening nr. 204/2011 genoemde entiteit” - Artikel 12, lid 1, onder c) - Begrip „garantievordering” - Begrip „persoon of entiteit, handelend voor rekening van een in artikel 12, lid 1, onder a) of b), bedoelde persoon”])
      (2019/C 93/05)
      Procestaal: Hongaars

         Verwijzende rechter

      Kúria

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: SH

         Verwerende partij: TG

         in tegenwoordigheid van: UF

         Dictum

                  1)

                  Artikel 5, lid 2, van verordening (EU) nr. 204/2011 van de Raad van 2 maart 2011 betreffende beperkende maatregelen in verband met de situatie in Libië moet aldus worden uitgelegd dat:

                              —

                              het van toepassing is in een situatie als aan de orde in het hoofdgeding, waarin de uit hoofde van een contragarantie-overeenkomst verschuldigde kosten moeten worden betaald door een bank in de Unie aan een Libische bank waarvan de naam is opgenomen op de lijst in bijlage III bij deze verordening, en

                              —

                              het in beginsel niet van toepassing is in een situatie als aan de orde in het hoofdgeding, waarin de uit hoofde van een contragarantie-overeenkomst verschuldigde kosten moeten worden betaald door een bank in de Unie aan een Libische bank waarvan de naam niet meer is opgenomen op de lijst in bijlage III bij die verordening, of door een bank in de Unie aan een andere bank in de Unie, wanneer de door de Libische bank verleende bankgarantie ten goede komt aan een entiteit die op deze lijst staat, tenzij die betaling vanwege de bestaande juridische of financiële banden tussen de bank die recht heeft op die betaling en de entiteit op die lijst, tot een indirecte terbeschikkingstelling van de betrokken kosten ten behoeve van die entiteit leidt.

                  2)

                  Artikel 12 van verordening nr. 204/2011 moet aldus worden uitgelegd dat:

                              —

                              het, in zijn oorspronkelijke versie, van toepassing is wanneer de uit hoofde van contragarantie-overeenkomsten verschuldigde kosten moeten worden betaald door een bank in de Unie aan een op de lijst in bijlage III bij deze verordening geplaatste Libische bank, en door een bank in de Unie aan een Libische bank die niet op deze lijst staat wanneer de door de Libische bank verleende bankgarantie ten goede komt aan een entiteit die op die lijst staat, mits de Libische bank moet worden beschouwd als een entiteit die voor rekening van de Libische regering handelt, wat door de verwijzende rechter dient te worden nagegaan;

                              —

                              het, in de versie die volgt uit verordening (EU) nr. 45/2014 van de Raad van 20 januari 2014, niet van toepassing is wanneer de uit hoofde van contragarantie-overeenkomsten verschuldigde kosten moeten worden betaald door een bank in de Unie aan een op de lijst in bijlage III bij deze verordening geplaatste Libische bank, en door een bank in de Unie aan een Libische bank die niet op deze lijst staat wanneer de door de Libische bank verleende bankgarantie ten goede komt aan een entiteit die op die lijst staat, gelet op het feit dat die kosten waren betaald vóór de inwerkingtreding van die verordening, en

                              —

                              het, zowel in zijn oorspronkelijke versie als in de uit verordening nr. 45/2014 voortvloeiende versie, niet van toepassing is wanneer de uit hoofde van contragarantie-overeenkomsten verschuldigde kosten moeten worden betaald door een bank in de Unie aan een andere bank in de Unie.

                  3)

                  Artikel 9 van verordening nr. 204/2011 moet aldus worden uitgelegd dat het niet kan worden toegepast op betalingen van kosten als die welke verschuldigd zijn uit hoofde van de verschillende overeenkomsten die in het hoofdgeding aan de orde zijn.

                  4)

                  Artikel 17, lid 1, van verordening (EU) 2016/44 van de Raad van 18 januari 2016 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Libië en tot intrekking van verordening (EU) nr. 204/2011 moet aldus worden uitgelegd dat het van toepassing is op de contragarantiekosten die door een bank in de Unie verschuldigd zijn aan een andere bank in de Unie, in een situatie als aan de orde in het hoofdgeding, waarin de definitieve kostenbegroting dateert van na de inwerkingtreding van deze verordening.

         (1)  PB C 221 van 10.7.2017.


title: Zaak C-626/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Giudice di Pace di Roma (Italië) op 3 november 2017 — Alberto Rossi e.a. / Ministero della Giustizia

text:
               12.2.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 52/14

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Giudice di Pace di Roma (Italië) op 3 november 2017 — Alberto Rossi e.a. / Ministero della Giustizia
   (Zaak C-626/17)
   (2018/C 052/20)
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Giudice di Pace di Roma

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Alberto Rossi e.a.

      Verwerende partijen: Ministero della Giustizia

      Prejudiciële vragen

               1)

               Valt de dienstverrichting van de verzoekende vrederechter onder het begrip „werknemer met een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd”, als bedoeld in de artikelen 1, lid 3, en 7 van richtlijn 2003/88 (1), juncto clausule 2 van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, waaraan uitvoering is gegeven bij richtlijn 1999/70 (2), en in artikel 31, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie?

               2)

               Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, kunnen [gewone] rechters of beroepsrechters dan voor de toepassing van clausule 4 van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, waaraan uitvoering is gegeven bij richtlijn 1999/70, worden aangemerkt als met voor bepaalde tijd tewerkgestelde vrederechters vergelijkbare werknemers in vaste dienst?

               3)

               Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord, vormt het feit dat de procedure voor de aanwerving in vaste dienst van gewone rechters verschilt van de wettelijke selectieprocedures voor de aanwerving voor bepaalde tijd van vrederechters, dan een objectieve reden in de zin van clausule 4, punt 1 en/of punt 4, van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, waaraan uitvoering is gegeven bij richtlijn 1999/70/EG, die rechtvaardigt dat — in de vaste rechtspraak van de Corte di Cassazione, verenigde kamers, in arrest nr. 13721/2017 en van de Consiglio di Stato in advies nr. 464/2017 van 8 april 2017 — voor vrederechters die, als verzoeker in casu, werknemers met een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd zijn, niet dezelfde arbeidsvoorwaarden worden toegepast als voor vergelijkbare gewone rechters in vaste dienst, en tevens rechtvaardigt dat geen maatregelen zijn getroffen om te voorkomen dat misbruik wordt gemaakt van overeenkomsten voor bepaalde tijd en dit misbruik te bestraffen, zoals bepaald in clausule 5 van voornoemde raamovereenkomst, waaraan uitvoering is gegeven bij richtlijn 1999/70/EG, en dat geen toepassing is gegeven aan de nationale omzettingsbepaling van artikel 5, lid 4 bis, van wetsbesluit nr. 368/2001? Daarenboven bestaat er in de interne rechtsorde geen fundamenteel beginsel of grondwettelijk voorschrift dat discriminatie op het vlak van arbeidsvoorwaarden of het strenge verbod om de arbeidsverhouding van vrederechters om te zetten in een arbeidsverhouding voor onbepaalde tijd, zou kunnen rechtvaardigen, ook in het licht van de vorige interne bepaling (artikel 1 van wet nr. 217/1974), waarin reeds was bepaald dat dezelfde arbeidsvoorwaarden moesten gelden en dat opeenvolgende arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd van honorair rechters moesten worden gestabiliseerd.

               4)

               Is het in een situatie als de onderhavige hoe dan ook in strijd met artikel 47, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en met het Unierechtelijke begrip van een onafhankelijke en onpartijdige rechter, dat een vrederechter, die er belang bij heeft dat het geding wordt beslecht in het voordeel van de verzoeker wiens enige activiteit bestaat uit de uitoefening van dezelfde rechtsprekende functie, in de plaats treedt van de wettelijk bevoegde rechter omdat de hoogste nationale rechter — de Corte di Cassazione in verenigde kamers — de effectieve bescherming van de gevraagde rechten weigert te waarborgen, zodat de wettelijk bevoegde rechter verplicht is, indien daartoe verzocht, zich onbevoegd te verklaren om het gevraagde recht toe te kennen, ook al vindt het betrokken recht — zoals de betaalde vakantie in de onderhavige zaak — zijn grondslag in het primaire en afgeleide recht van de Europese Unie in een situatie van verticale rechtstreekse toepasselijkheid van het gemeenschapsrecht ten aanzien van de staat? Indien het Hof vaststelt dat artikel 47 van het Handvest is geschonden, welke zijn dan de interne maatregelen waarmee kan worden voorkomen dat de schending van de bepaling van afgeleid Unierecht in de onderhavige zaak bovendien tot gevolg heeft dat in de interne rechtsorde de bescherming van de Unierechtelijke grondrechten volledig wordt ontzegd?

      (1)  Richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (PB 2003, L 299, blz. 9).

      (2)  Richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd (PB 1999, L 175, blz. 43).


title: Zaak T-609/16: Arrest van het Gerecht van 14 december 2017 — PB / Commissie [„Openbare dienst — Ambtenaren — Aanwerving — Aankondiging van vergelijkend onderzoek EPSO/AD/309/15 (AD 11) — Artsen voor de locatie Luxemburg — Geen toelating tot de toetsen van het assessment — Beperking van de keuze van de tweede taal tot een beperkt aantal officiële EU-talen — Exceptie van onwettigheid — Kennelijk onjuiste beoordeling — Aansprakelijkheid — Immateriële schade”]

text:
               12.2.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 52/26

         Arrest van het Gerecht van 14 december 2017 — PB / Commissie
   (Zaak T-609/16) (1)

   ([„Openbare dienst - Ambtenaren - Aanwerving - Aankondiging van vergelijkend onderzoek EPSO/AD/309/15 (AD 11) - Artsen voor de locatie Luxemburg - Geen toelating tot de toetsen van het assessment - Beperking van de keuze van de tweede taal tot een beperkt aantal officiële EU-talen - Exceptie van onwettigheid - Kennelijk onjuiste beoordeling - Aansprakelijkheid - Immateriële schade”])
   (2018/C 052/37)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: PB (vertegenwoordiger: M. Velardo, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Gattinara en L. Radu Bouyon, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, ten eerste strekkende tot nietigverklaring van het besluit van de jury van vergelijkend onderzoek EPSO/AD/309/15 (AD 11) — Artsen voor de locaties Luxemburg en Ispra (onderdeel: artsen Luxemburg) van 28 september 2015 om verzoekster niet toe te laten tot de selectietoetsen van het assessment van het Europees Bureau voor personeelsselectie (EPSO), en ten tweede tot vergoeding van de schade die verzoekster zou hebben geleden

      Dictum

               1)

               Het besluit van 28 september 2015 waarbij de jury van algemeen vergelijkend onderzoek EPSO/AD/309/15 (AD 11) — Artsen voor de locaties Luxemburg en Ispra (onderdeel: artsen Luxemburg) heeft geweigerd PB toe te laten tot de selectietoetsen van het assessment van het Europees Bureau voor personeelsselectie (EPSO), wordt nietig verklaard.

               2)

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               3)

               De Europese Commissie wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 371 van 10.10.2016 (zaak aanvankelijk ingeschreven bij het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie onder nummer F-39/16 en op 1 september 2016 overgedragen aan het Gerecht van de Europese Unie).