title: Zaak C-277/02: Verzoek van het Oberverwaltungsgericht Rheinland-Pfalz van 3 juli 2002 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen EU-WOOD-Trading GmbH en Sonderabfall-Management-Gesellschaft Rheinland-Pfalz mbH

text:
12.10.2002              NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                         C 247/3
       c)    gezondheidsgerelateerde, al dan niet gestileerde afbe-      3.     Indien de vragen 1 en 2 bevestigend worden beantwoord:
             eldingen van organen van het menselijk lichaam,
                                                                                Hoe en op basis van welke criteria moet de geoorloofde
             afbeeldingen van uitoefenaren van geneeskundige
                                                                                tol voor een enkele rit over het gehele traject worden
             beroepen of van kuuroorden of andere naar de
                                                                                berekend?
             geneeskunde verwijzende afbeeldingen te gebruiken?
                                                                         4.     Enkel bij een bevestigend antwoord op de vragen 1 en 2
2.     Verzetten de etiketteringsrichtlijn of de artikelen 28 en                in samenhang met de verklaring van een berekeningsme-
       30 zich tegen een nationaal voorschrift dat het aanbren-                 thode overeenkomstig vraag 3:
       gen van gezondheidsgerelateerde vermeldingen in de zin
       van vraag 1 alleen na voorafgaande toestemming van de                    Moet het arrest van het Hof van Justitie van de Europese
       bevoegde minister toestaat, waarbij een voorwaarde voor                  Gemeenschappen van 5 juli 1995, C-21/94 (3), waarbij is
       de vergunning is, dat de gezondheidsgerelateerde infor-                  geoordeeld dat de gevolgen van de daarin nietigverklaarde
       matie verenigbaar is met de bescherming van de consu-                    richtlijn 93/89/EEG van 25 oktober 1993 gehandhaafd
       ment tegen misleiding?                                                   blijven totdat de Raad een nieuwe richtlijn zal hebben
                                                                                vastgesteld, aldus worden uitgelegd, dat de gevolgen
                                                                                gehandhaafd blijven totdat de lidstaten de bepalingen
( 1) PB L 33, blz. 1.                                                           van de nieuwe richtlijn hebben omgezet of totdat de
                                                                                omzettingstermijn zal zijn verstreken?
                                                                         5.     Enkel indien vraag 4 ontkennend wordt beantwoord:
                                                                                Rusten in de periode van 17 juni 1999 tot 1 juli 2000 op
                                                                                de lidstaten verplichtingen tot inachtneming van de
                                                                                nieuwe richtlijn, bijvoorbeeld in de zin van dwingende
                                                                                voorlopige gevolgen?
Verzoek van het Oberste Gerichtshof van de Republiek
Oostenrijk van 25 juni 2002 om een prejudiciële beslissing
in het geding tussen Stuij en de Man B.V. en Republiek                   (1 ) PB 1993, L 279, blz. 32.
                                                                         (2 ) PB 1999, L 187, blz. 42.
                             Oostenrijk
                                                                         (3 ) Jurispr. 1995, blz. I-1827.
                          (Zaak C-257/02)
                          (2002/C 247/05)
                                                                         Verzoek van het Oberverwaltungsgericht Rheinland-Pfalz
                                                                         van 3 juli 2002 om een prejudiciële beslissing in het
                                                                         geding tussen EU-WOOD-Trading GmbH en Sonderab-
Het Oberste Gerichtshof van de Republiek Oostenrijk heeft bij                 fall-Management-Gesellschaft Rheinland-Pfalz mbH
beschikking van 25 juni 2002, ingekomen ter griffie van het
Hof van Justitie op 15 juli 2002, in het geding tussen Stuij en                                      (Zaak C-277/02)
de Man B.V. en Republiek Oostenrijk, het Hof van Justitie van
de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële                                              (2002/C 247/06)
beslissing over de navolgende vragen:
1.     Hebben artikel 7, sub b en sub h, van richtlijn 93/89/            Het Oberverwaltungsgericht Rheinland-Pfalz heeft bij beschik-
       EEG (1) en artikel 7, lid 4 en lid 9, van richtlijn 1999/62/      king van 3 juli 2002, ingekomen ter griffie van het Hof van
       EG ( 2) tot doel, iedere vervoersondernemer het recht te          Justitie op 29 juli 2002, in het geding tussen EU-WOOD-
       verlenen, tolplichtige autowegtrajecten voor ten behoeve          Trading GmbH en Sonderabfall-Management-Gesellschaft
       van het goederenvervoer over de weg gebruikte voertui-            Rheinland-Pfalz mbH, het Hof van Justitie van de Europese
       gen met meer dan drie assen tegen een met de richtlijnen          Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over
       overeenstemmend en dus passend gebruiksrecht te be-               de navolgende vragen:
       rijden?
                                                                         1.     Kan op grond van artikel 7, lid 4, sub a, eerste streepje,
2.     Indien vraag 1 bevestigend wordt beantwoord:                             van verordening (EEG) nr. 259/93 van de Raad van
                                                                                1 februari 1993 betreffende toezicht en controle op de
       Zijn artikel 7, sub b en sub h, van richtlijn 93/89/EEG en               overbrenging van afvalstoffen binnen, naar en uit de
       artikel 7, lid 4 en lid 9, van richtlijn 1999/62/EG in de                Europese Gemeenschap (PB L 30, blz. 1), een bezwaar
       zin van de rechtspraak van het Hof van Justitie van                      tegen de overbrenging van voor nuttige toepassing be-
       de Europese Gemeenschappen in zoverre rechtstreeks                       stemde afvalstoffen worden gemaakt met de motivering
       toepasselijk, dat zij kunnen worden aangevoerd voor de                   dat de voorgenomen nuttige toepassing in strijd is met
       vaststelling van een met de richtlijnen overeenstemmende                 het uit artikel 4, eerste zin, van richtlijn 75/442/EEG van
       tol voor ten behoeve van het goederenvervoer over de                     de Raad van 15 juli 1975 betreffende afvalstoffen (PB
       weg gebruikte voertuigen met meer dan drie assen voor                    L 194, blz. 74) volgende voorschrift dat de nuttige
       het gehele traject van de Oostenrijkse Brenner-Autobahn,                 toepassing moet plaatsvinden zonder gevaar voor de
       ook wanneer deze richtlijn niet of onvolledig in Oosten-                 gezondheid van de mens en zonder nadelige gevolgen
       rijks recht is omgezet?                                                  voor het milieu?
 ---pagebreak--- C 247/4                 NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    12.10.2002
2.     Zo ja, kan naast de autoriteit van bestemming ook de            Verzoek van het Tribunale di Treviso (Eerste kamer) van
       autoriteit van verzending een dergelijk bezwaar maken?          26 juni 2002 om een prejudiciële beslissing in het geding
                                                                               tussen Bellio F.lli Srl en Prefettura di Treviso
3.     Zo ja, mag de autoriteit van verzending bij de beoordeling
       of de voorgenomen nuttige toepassing op de plaats van
       bestemming zonder gevaar voor de gezondheid van de
       mens of nadelige gevolgen voor het milieu plaatsvindt,
       de in de staat van de verzending geldende norm ook dan                                   (Zaak C-286/02)
       hanteren, wanneer deze strenger is dan de in de staat van
       bestemming geldende norm?
4.     Kan op grond van artikel 7, lid 4, sub a, tweede streepje,
       van verordening nr. 259/93 een bezwaar tegen de                                          (2002/C 247/08)
       overbrenging van voor nuttige toepassing bestemde afval-
       stoffen worden gemaakt met de motivering dat de
       voorgenomen nuttige toepassing in strijd is met nationale
       wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake mi-
       lieubescherming, openbare orde, openbare veiligheid of
       gezondheidsbescherming?
5.     Zo ja, kan de autoriteit van verzending een bezwaar             Het Tribunale di Treviso (Eerste kamer) heeft bij beschikking
       maken met de motivering dat de nuttige toepassing in            van 26 juni 2002, ingekomen ter griffie van het Hof van
       strijd is met de in de staat van verzending geldende            Justitie op 5 augustus 2002, in het geding tussen Bellio F.lli Srl
       nationale wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen?         en Prefettura di Treviso, het Hof van Justitie van de Europese
                                                                       Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over
                                                                       de navolgende vragen:
                                                                       1.    Moeten artikel 2, lid 2, eerste streepje, van beschikking
                                                                             2000/766 ( 1) van de Raad (PB L 306, van 7 december
Verzoek van het Verwaltungsgericht Minden van 26 juli                        2000, blz. 32) en artikel 1, lid 1, van beschikking 2001/
2002 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen                     9 ( 2) van de Commissie (PB L 2, van 5 januari 2001,
 Edeltraud Elsner-Lakeberg en Land Nordrhein-Westfalen                       blz. 32) in samenhang met de gemeenschapsrechtelijke
                                                                             bepalingen waarop zij zijn gebaseerd, aldus worden
                         (Zaak C-285/02)                                     uitgelegd dat rechtens of feitelijk moet worden aanvaard
                                                                             dat vismeel dat bij de productie van voeder voor andere
                                                                             dieren dan herkauwers wordt gebruikt, toevallig niet-
                         (2002/C 247/07)                                     voorziene of niet-toegelaten stoffen bevat, zodat de
                                                                             marktdeelnemer recht heeft op een redelijke tolerantie-
                                                                             marge?
Het Verwaltungsgericht Minden heeft bij beschikking van
26 juli 2002, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
2 augustus 2002, in het geding tussen Edeltraud Elsner-                2.    Voor het geval de eerste vraag bevestigend wordt beant-
Lakeberg en Land Nordrhein-Westfalen, het Hof van Justitie                   woord: Moet, gelet op het evenredigheidsbeginsel, het
van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudicië-                   voorzorgsbeginsel en de gemeenschapsbepalingen die
le beslissing over de navolgende vraag:                                      voorzien in tolerantiemarges voor de toevallige verontrei-
                                                                             niging van voerdermiddelen, worden aangenomen dat
                                                                             een toevallige verontreiniging van vismeel bestemd voor
Is met artikel 141 EG juncto richtlijn 75/117/EEG van de Raad                de productie van voeder voor andere dieren dan her-
van 10 februari 1975 (1) betreffende het nader tot elkaar                    kauwers met 0,1 %, en in elk geval met niet meer dan
brengen van de wetgevingen der lidstaten inzake de toepassing                0,5 %, beenderweefsel van zoogdieren, een drastische
van het beginsel van gelijke beloning voor mannelijke en                     sanctie als de volledige vernietiging van die partij vismeel
vrouwelijke werknemers, verenigbaar dat parttime- en fulltime-               rechtvaardigt?
leraren en -leraressen in overheidsdienst in het Land Nordrhein-
Westfalen geen vergoeding voor overuren krijgen wanneer die
overuren niet meer dan drie lesuren per kalendermaand
bedragen?                                                              3.    Staat de uitsluiting van een tolerantiemarge voor de
                                                                             aanwezigheid van de in de vorige vragen genoemde
                                                                             stoffen gelijk met de invoering van een technisch voor-
( 1) PB L 45, blz. 19.
                                                                             schrift in de zin van richtlijn 83/189 (3) (zoals gewijzigd),
                                                                             dat vooraf bij de Commissie had moeten worden aange-
                                                                             meld?


title: Zaak C-85/06: Beroep, op  10 februari 2006  ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Republiek

text:
               25.3.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 74/13

         Beroep, op 10 februari 2006 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Republiek
   (Zaak C-85/06)
   (2006/C 74/27)
   Procestaal: Grieks
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 10 februari 2006 beroep ingesteld tegen Helleense Republiek door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door U. Wölker en M. Konstantinidis als gemachtigden, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
   De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert dat het het Hof behage:

               1.

               vast te stellen dat de Helleense Republiek, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlĳn 2003/4/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 inzake de toegang van het publiek tot milieu-informatie en tot intrekking van richtlĳn 90/313/EEG van de Raad (1), althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               2.

               de Helleense Republiek te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De termijn voor omzetting van de richtlijn in nationaal recht is op 14 februari 2005 verstreken.

      (1)  PB L 41 van 14.2.2003, blz. 26.


title: Zaak T-116/13 P: Hogere voorziening ingesteld op 25 februari 2013 door Giorgio Lebedef tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 12 december 2012 in zaak F-70/11, Lebedef/Commissie

text:
               25.5.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 147/19

         Hogere voorziening ingesteld op 25 februari 2013 door Giorgio Lebedef tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 12 december 2012 in zaak F-70/11, Lebedef/Commissie
   (Zaak T-116/13 P)
   2013/C 147/35
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirerende partij: Giorgio Lebedef (Senningerberg, Luxemburg) (vertegenwoordiger: F. Frabetti, advocaat)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

   De rekwirerende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               de beschikking van het GVA van 12 december 2012 in zaak F-70/11, Lebedef/Commissie, betreffende een verzoek om nietigverklaring van rekwirants beoordelingsrapport over de periode 1.1.2008-31.12.2008, en meer bepaald het gedeelte van dat rapport dat over diezelfde periode door EUROSTAT is opgesteld, te vernietigen;

               —

               rekwirants in eerste aanleg geformuleerde vorderingen toe te wijzen;

               —

               subsidiair, de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht voor ambtenarenzaken;

               —

               uitspraak te doen over de kosten en de Commissie van de Europese Unie te veroordelen tot betaling daarvan.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van de hogere voorziening voert de rekwirerende partij vier middelen aan.

               1)

               Eerste middel, ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting, daar het GVA heeft geoordeeld dat rekwirant niet was aangewezen om deel te nemen aan het overleg en dat zijn deelneming daaraan werd gedekt door de halftijdse vrijstelling van de uitoefening van werkzaamheden met het oog op vakbondsactiviteiten die hij genoot (betreffende de punten 41-45 van de bestreden beschikking).

               2)

               Tweede middel, ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting, daar het GVA heeft geoordeeld dat het specifieke systeem voor de beoordeling van personeelsvertegenwoordigers betrekking heeft op alle vakbondsactiviteiten en de redenen waarom rekwirant niet werkzaam was voor zijn dienst van tewerkstelling verkeerd heeft uitgelegd, om uiteindelijk vast te stellen dat rekwirant niet de bevoegdheid van de beoordelaars kon betwisten (betreffende de punten 50 en 51 van de bestreden beschikking).

               3)

               Derde middel, ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting, daar het GVA van een verkeerd uitgangspunt is uitgegaan met name wat de bevoegdheid van de beoordelaars betreft om hem alleen op basis van zijn werk voor de dienst van tewerkstelling te beoordelen en wat het feit betreft dat rekwirant zich ter rechtvaardiging van de omstandigheid dat hij niet voor die dienst had gewerkt beriep op zijn halftijdse vrijstelling van de uitoefening van zijn werkzaamheden met het oog op vakbondsactiviteiten (betreffende de punten 59 en 60 van de bestreden beschikking).

               4)

               Vierde middel, ontleend aan een verkeerde rechtsopvatting, daar het GVA heeft geoordeeld dat de feiten van de onderhavige zaak verschilden van die welke hebben geleid tot het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 7 mei 2008, Lebedef/Commissie (F-36/07, JurAmbt. blz. I-A-1-00143 en II-A-1-00759), en dat rekwirant terecht prestatieniveau IV had kunnen krijgen (betreffende de punten 69-70 van de bestreden beschikking).


title: Zaak F-96/12: Beroep ingesteld op 11 september 2012 — ZZ/Commissie

text:
               10.11.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 343/23

         Beroep ingesteld op 11 september 2012 — ZZ/Commissie
   (Zaak F-96/12)
   2012/C 343/40
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: ZZ (vertegenwoordigers: L. Levi en A. Blot, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit van de jury van vergelijkend onderzoek EPSO/AD/207/11 tot bevestiging van het besluit om verzoeker niet op de reservelijst te plaatsen, omdat hij niet zou voldoen aan bepaalde specifieke voorwaarden om tot dat vergelijkend onderzoek te worden toegelaten, en verzoek om schadevergoeding

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               nietigverklaring van het besluit van de jury van vergelijkend onderzoek EPSO/AD/206/11 (AD5) en EPSO/AD/207/11 (AD 7) van 1 juni 2012 tot bevestiging van het besluit van 9 februari 2012 om verzoeker niet op de reservelijst van dat vergelijkend onderzoek te plaatsen, omdat hij niet zou voldoen aan bepaalde specifieke toelatingsvoorwaarden;

               —

               voor zover nodig, nietigverklaring van het besluit van de jury van vergelijkend onderzoek EPSO/AD/206/11 (AD5) en EPSO/AD/207/l1 (AD 7) van 9 februari 2012;

               —

               toekenning aan verzoeker van het ex aequo et bono en voorlopig op 3 000 EUR vastgesteld bedrag ter vergoeding van de geleden immateriële schade;

               —

               verwijzing van de Commissie in de kosten.


title: Zaak T-561/14: Beroep ingesteld op 25 juli 2014 — One of Us e.a./Parlement e.a.

text:
               17.11.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 409/45

         Beroep ingesteld op 25 juli 2014 — One of Us e.a./Parlement e.a.
   (Zaak T-561/14)
   2014/C 409/65
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: European Citizens’ Initiative One of Us e.a. (vertegenwoordiger: C. de La Hougue, advocaat)

      Verwerende partijen: Europees Parlement, Europese Commissie en Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van mededeling COM(2014) 355 final van de Commissie;

               —

               subsidiair, nietigverklaring van artikel 10, lid 1, sub c, van verordening (EU) nr. 211/2011;

               —

               verwijzing van de verwerende partijen in de kosten van de verzoekende partij.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekende partijen drie middelen aan.

               1.

               Met het eerste middel wordt gesteld dat de Commissie een onbevredigend antwoord heeft gegeven op het wetgevingsvoorstel van de verzoekende partijen en op de kwesties die door verzoekende partijen aan de orde worden gesteld in het burgerinitiatief „Eén van ons”, aangezien de Commissie i) niet antwoordt op het feit dat het menselijk embryo een menselijk wezen is en ii) niet ingaat op kennelijke tegenstrijdigheden.

               2.

               Met het tweede middel wordt schending van het democratische proces gesteld, aangezien de Commissie:

                           —

                           geen juridische redenen noemt waarom zij weigert om het voorstel van de verzoekende partijen aan het Parlement toe te zenden;

                           —

                           de vereisten van verordening nr. 211/2011 (1) onjuist opvat en een monopolie op het wetgevingsproces behoudt, in strijd met de Verdragsbepalingen over de institutionele dialoog;

                           —

                           haar juridische en politieke conclusies niet afzonderlijk formuleert, zoals is vereist bij verordening nr. 211/2011.

               3.

               Met het derde middel wordt aangevoerd dat verordening nr. 211/2011 niet met de Verdragen verenigbaar is. De verzoekende partijen stellen dat:

                           —

                           het indruist tegen de doelstellingen van het Verdrag van Lissabon om de democratische legitimiteit van de instellingen te verbeteren en de deelname van de Europese burger aan het democratische proces te bevorderen, dat de Commissie een burgerinitiatief kan afwijzen op subjectieve en arbitraire gronden zonder dat het Parlement dit onderzoekt;

                           —

                           het tegen de rechtsstaat ingaat wanneer de beslissing van de Commissie niet door de rechter kan worden getoetst.

      (1)  Verordening (EU) nr. 211/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 2011 over het burgerinitiatief (PB L 65, blz. 1).


title: Zaak C-230/03: Verzoek van het Bundesverwaltungsgericht van 18 maart 2003 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Mehmet Sedef en Freie und Hansestadt Hamburg, verweerster: Der Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

text:
23.8.2003             NL                          Publicatieblad van de Europese Unie                                         C 200/11
Verzoek van het Bundesverwaltungsgericht van 18 maart                  Hogere voorziening, op 27 mei 2003 ingesteld door
2003 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen               Comunità Montana Valnerina tegen het arrest van het
Mehmet Sedef en Freie und Hansestadt Hamburg, verweer-                 Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
ster: Der Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesver-               schappen (Derde kamer) van 13 maart 2003 in zaak
                         waltungsgericht                               T-340/00, Comunità Montana Valnerina, ondersteund door
                                                                       Italiaanse Republiek, tegen Commissie van de Europese
                                                                                Gemeenschappen
                         (Zaak C-230/03)                                                       (Zaak C-240/03 P)
                                                                                (2003/C 200/17)
                         (2003/C 200/16)
                                                                       Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                       op 27 mei 2003 hogere voorziening ingesteld door Comunità
                                                                       Montana Valnerina, vertegenwoordigd door P. De Caterini,
Het Bundesverwaltungsgericht heeft bij beschikking van                 E. Cappelli en A. Bandini, avvocati, tegen het arrest van het
18 maart 2003, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie          Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen
op 26 mei 2003, in het geding tussen Mehmet Sedef en Freie             (Derde kamer) van 13 maart 2003 in zaak T-340/00, Comu-
und Hansestadt Hamburg, verweerster: Der Vertreter des                 nità Montana Valnerina, ondersteund door de Italiaanse Repu-
Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht, het Hof van            bliek, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen.
Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een
prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:
                                                                       Rekwirante concludeert dat het den Hove behage:
                                                                       —     in elk geval te bevestigen het oordeel van het Gerecht in
1.    Moeten artikel 6, lid 1, derde streepje, en lid 2, van                 het bestreden arrest, dat geen rekening mag worden
      besluit nr. 1/80 van 19 september 1980 van de bij de                   gehouden met de positie van Route des Senteurs;
      Associatieovereenkomst EEG-Turkije in het leven geroepen
      Associatieraad aldus worden uitgelegd, dat een Turkse
      werknemer die sinds 1997 langer dan 15 jaar legaal               —     het arrest in eerste aanleg voor het overige te vernietigen
      tewerkgesteld is geweest bij verschillende werkgevers in               en de zaak zelf af te doen door beschikking nr. 2388 van
      de tot de reguliere arbeidsmarkt behorende zeescheepvaart              de Commissie van 14 augustus 2000 nietig te verklaren;
      van een lidstaat, zonder dat hij een werkvergunning
      hoefde te hebben, en die in deze tijd is gaan voldoen
      aan de voorwaarden van artikel 6, lid 1, eerste streepje,        —     de Commissie te veroordelen in de kosten van de hogere
      van besluit nr. 1/80, recht op verlening van een verblijfs-            voorziening.
      vergunning heeft, wanneer zijn werkzaamheden in de
      zeescheepvaart — naast herhaaldelijke onderbrekingen
      vanwege ziekte of door de bevoegde autoriteiten vastge-
      stelde onvrijwillige werkloosheid — in de tijdvakken
      tussen twee dienstverbanden 17 maal één tot zeventig
      dagen (in totaal ca. 13 maanden) onderbroken is geweest          Middelen en voornaamste argumenten
      en de Turkse werknemer de langere perioden van onder-
      breking naar zijn zeggen bij zijn familie in Turkije heeft
      doorgebracht, terwijl dienaangaande niet is vastgesteld dat
                                                                       Rekwirante betoogt dat het arrest van het Gerecht gebrekkig is:
      er sprake van onvrijwillige werkloosheid was? Is het in dit
      verband relevant of dergelijke onderbrekingen kenmerkend
      voor het beroep (in casu kenmerkend voor de zeescheep-           —     omdat het Gerecht zich hierin niet heeft uitgesproken
      vaart) zijn?                                                           over een van de middelen van het beroep;
                                                                       —     wegens schending en onjuiste toepassing van het even-
                                                                             redigheidsbeginsel;
2.    Is voor het recht op verlening van een verblijfsvergunning
      op grond van artikel 6, lid 1, derde streepje, van besluit
      nr. 1/80 vereist, dat de Turkse werknemer eerst aan de           —     wegens schending en onjuiste toepassing van artikel 24
      voorwaarden van artikel 6, lid 1, tweede streepje, van                 van verordening (EEG) nr. 4253/88 en van de voor-
      besluit nr. 1/180 heeft voldaan? Is het in dit verband                 schriften van beschikking nr. 3182/93 van de Commissie;
      relevant of het voor het beroep kenmerkend (in casu:
      kenmerkend voor de zeevaart) is, dat binnen drie jaar
      van werkgever wordt gewisseld?                                   —     en wegens schending van de rechten van de verdediging.


title: Zaak C-150/10: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 21 juli 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Brussel — België) — Belgisch Interventie- en Restitutiebureau (BIRB)/Beneo-Orafti SA (Landbouw — Gemeenschappelijke marktordening — Suiker — Aard en omvang van aan suikerproducerende onderneming toegekende overgangsquota — Mogelijkheid voor onderneming aan wie voor verkoopseizoen 2006/2007 herstructureringssteun is toegekend om gebruik te maken van aan haar toegekende overgangsquotum — Berekening van terug te vorderen bedrag en van sanctie bij niet-naleving van verbintenissen in kader van herstructureringsplan — Beginsel ne bis in idem)

text:
               10.9.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 269/13

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 21 juli 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Brussel — België) — Belgisch Interventie- en Restitutiebureau (BIRB)/Beneo-Orafti SA
   (Zaak C-150/10) (1)

   (Landbouw - Gemeenschappelijke marktordening - Suiker - Aard en omvang van aan suikerproducerende onderneming toegekende overgangsquota - Mogelijkheid voor onderneming aan wie voor verkoopseizoen 2006/2007 herstructureringssteun is toegekend om gebruik te maken van aan haar toegekende overgangsquotum - Berekening van terug te vorderen bedrag en van sanctie bij niet-naleving van verbintenissen in kader van herstructureringsplan - Beginsel ne bis in idem)
   2011/C 269/20
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Belgisch Interventie- en Restitutiebureau (BIRB)

      Verwerende partij: Beneo-Orafti SA

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Rechtbank van eerste aanleg te Brussel — Uitlegging van artikel 9 van verordening (EG) nr. 493/2006 van de Commissie van 27 maart 2006 inzake overgangsmaatregelen in het kader van de hervorming van de gemeenschappelijke ordening der markten in de sector suiker, en tot wijziging van de verordeningen (EG) nr. 1265/2001 en (EG) nr. 314/2002 (PB L 89, blz. 11) — Uitlegging van artikel 3 van verordening (EG) nr. 320/2006 van de Raad van 20 februari 2006 tot instelling van een tijdelijke regeling voor de herstructurering van de suikerindustrie in de Europese Gemeenschap en tot wijziging van verordening (EG) nr. 1290/2005 betreffende de financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (PB L 58, blz. 42) — Uitlegging van de artikelen 26 en 27 van verordening (EG) nr. 968/2006 van de Commissie van 27 juni 2006 houdende uitvoeringsbepalingen voor verordening (EG) nr. 320/2006 van de Raad tot instelling van een tijdelijke regeling voor de herstructurering van de suikerindustrie in de Europese Gemeenschap (PB L 176, blz. 32) — Aard en omvang van de aan een suikerproducerende onderneming toegekende overgangsquota — Verenigbaarheid met de regeling van de Unie van de toekenning van een overgangsquotum aan een onderneming die voor het verkoopseizoen 2006/2007 herstructureringssteun heeft ontvangen — Berekening van het terug te vorderen bedrag en van de sanctie bij niet-naleving van de in het kader van het herstructureringsplan aangegane verbintenissen

      Dictum

               1)

               Artikel 3, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 320/2006 van de Raad van 20 februari 2006 tot instelling van een tijdelijke regeling voor de herstructurering van de suikerindustrie in de Europese Gemeenschap en tot wijziging van verordening (EG) nr. 1290/2005 betreffende de financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, moet aldus worden uitgelegd dat het daarin vermelde begrip „quotum” ook de overgangsquota omvat zoals bedoeld in artikel 9 van verordening (EG) nr. 493/2006 van de Commissie van 27 maart 2006 inzake overgangsmaatregelen in het kader van de hervorming van de gemeenschappelijke ordening der markten in de sector suiker, en tot wijziging van de verordeningen (EG) nr. 1265/2001 en (EG) nr. 314/2002.

               2)

               Artikel 3, lid 1, sub b, van verordening nr. 320/2006 moet aldus worden uitgelegd dat, in omstandigheden als die van het hoofdgeding, de in deze bepaling bedoelde verbintenis om af te zien van het quotum voor de productie van suiker, isoglucose en inulinestroop dat aan een onderneming is toegekend en door haar aan een of meer van haar fabrieken is toegewezen, in werking treedt op het tijdstip waarop de onderneming die deze verbintenis aangaat, gelet op de informatie die haar wordt meegedeeld of wordt bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie, als normaal zorgvuldige onderneming ervan op de hoogte kan zijn dat volgens de bevoegde autoriteiten is voldaan aan de in artikel 5, lid 2, van deze verordening vastgestelde voorwaarden voor de toekenning van de herstructureringssteun.

               3)

               De artikelen 26, lid 1, en 27 van verordening (EG) nr. 968/2006 van de Commissie van 27 juni 2006 houdende uitvoeringsbepalingen voor verordening nr. 320/2006, en artikel 15 van verordening (EG) nr. 318/2006 van de Raad van 20 februari 2006 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector suiker, moeten aldus worden uitgelegd dat een productie als die van het hoofdgeding aanleiding kan geven tot terugvordering van de steun, oplegging van een sanctie en inning van een overschotheffing, als bedoeld in die respectieve bepalingen, indien zij indruist tegen de in artikel 3, lid 1, sub b, van verordening nr. 320/2006 bedoelde verbintenis om af te zien van het quotum voor de productie van suiker, isoglucose en inulinestroop dat aan een onderneming is toegekend en door haar aan een of meer van haar fabrieken is toegewezen. Wat de in artikel 27, lid 3, van verordening nr. 968/2006 vastgestelde sanctie betreft, staat het aan de verwijzende rechter om na te gaan of de niet-nakoming, gelet op alle omstandigheden van de zaak, kan worden aangemerkt als opzettelijk of kan worden beschouwd als het gevolg van grove nalatigheid. Het beginsel ne bis in idem, het evenredigheidsbeginsel en het non-discriminatiebeginsel moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet in de weg staan aan een cumulatieve toepassing van deze maatregelen.

               4)

               Artikel 26, lid 1, van verordening nr. 968/2006 moet aldus worden uitgelegd dat indien een onderneming in omstandigheden als die van het hoofdgeding wel haar verbintenis om de productie-installaties van de betrokken fabrieken gedeeltelijk te ontmantelen is nagekomen, maar niet haar in artikel 3, lid 1, sub b, van verordening nr. 320/2006 bedoelde verbintenis om af te zien van het quotum voor de productie van suiker, isoglucose en inulinestroop dat haar is toegekend en door haar aan een of meer van haar fabrieken is toegewezen, het bedrag van de terug te vorderen steun overeenkomt met het deel van de steun dat is toegekend voor de niet-nagekomen verbintenis. Dat deel van de steun moet worden bepaald op basis van de in artikel 3, lid 5, van verordening nr. 320/2006 vastgestelde bedragen.

      (1)  PB C 161 van 19.6.2010.


title: Doorhaling van de gevoegde zaken T-207/93 en T-224/93

text:
11.4.98               NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                C 113/21
tieÈle gevolgen van de antidumpingmaatregelen voor de              ste aanleg van de Europese Gemeenschappen de doorha-
importeurs/kleinhandelaren en de consumenten. De proce-            ling in het register gelast van zaak T-78/94, H. Cordes
dure van artikel 21 veronderstelt een actief onderzoek van         tegen Raad van de Europese Unie en Commissie van de
de onder het Gemeenschapsbelang begrepen punten, zeker             Europese Gemeenschappen.
wanneer deze door de belanghebbenden aan de orde zijn
gesteld. Zijn eenmaal gerechtvaardigde overwegingen in             (1) PB C 103 van 11.4.1994.
dit verband naar voren gebracht, dan zijn er voor de Com-
missie twee mogelijkheden: of zij sluit zich daarbij aan en
doet de Raad een dienovereenkomstige aanbeveling voor
diens definitieve maatregelen, of zij doet dat niet, in welk
geval zij dit naar behoren dient toe te lichten. In casu heeft
zij evenwel geen van tweeeÈn gedaan, in strijd met het                          Doorhaling van zaak T-192/95 (1)
gewettigd vertrouwen van verzoeksters.                                                     (98/C 113/52)
Ten slotte is het instellen van definitieve antidumpingrech-                            (Procestaal: Engels)
ten bovenop de kwantitatieve beperkingen die voor impor-
ten van de betrokken producten uit twee (India en Paki-            De president van de Derde Kamer (uitgebreid) van het
stan) van de drie exporterende landen gelden, in strijd met        Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschap-
het evenredigheidsbeginsel.                                        pen heeft bij beschikking van 5 februari 1998 de doorha-
                                                                   ling in het register gelast van zaak T-192/95: Hitachi Ltd,
                                                                   Matsushita electronics Corporation, Mitsubishi Electric
                                                                   Corporation, NEC Corporation, Oki Electric Industry
                                                                   Co., Sanyo Electric Co. Ltd, Sharp Corporation en Tos-
                                                                   hiba Corporation tegen Commissie van de Europese
              Doorhaling van zaak T-191/93 (1)                     Gemeenschappen.
                        (98/C 113/49)
                                                                   (1) PB C 351 van 30.12.1995.
                      (Procestaal: Duits)
De president van de Eerste Kamer (uitgebreid) van het
Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschap-
pen heeft bij beschikking van 30 januari 1998 de doorha-
ling in het register gelast van zaak T-191/93: A. Graf                          Doorhaling van zaak T-215/95 (1)
Brockdorff-Ahlefeldt tegen Raad van de Europese Unie.
                                                                                (98/C 113/53)
(1) PB C 270 van 19.10.1992.
                                                                                (Procestaal: Italiaans)
                                                                   De president van de Vierde Kamer (uitgebreid) van het
                                                                   Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschap-
                                                                   pen heeft bij beschikking van 2 februari 1998 de doorha-
       Doorhaling van de gevoegde zaken T-207/93 en                ling in het register gelast van zaak T-215/95: Telecom Ita-
                         T-224/93 (1)                              lia SpA tegen Commissie van de Europese Gemeenschap-
                                                                   pen.
                        (98/C 113/50)
                      (Procestaal: Duits)                          (1) PB C 46 van 17.2.1996.
De president van de Eerste Kamer (uitgebreid) van het
Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschap-
pen heeft bij beschikking van 30 januari 1998 de doorha-
ling in het register gelast van de gevoegde zaken T-207/93
en T-224/93: H.-E. von Flotow en G. Bergmann tegen                              Doorhaling van zaak T-197/96 (1)
Commissie van de Europese Gemeenschappen.                                                  (98/C 113/54)
(1) PB C 270 van 19.10.1992.                                                           (Procestaal: Italiaans)
                                                                   De president van de Vierde Kamer van het Gerecht van
                                                                   eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij
                                                                   beschikking van 30 januari 1998 de doorhaling in het
                                                                   register gelast van zaak T-197/96: Consorzio del Formag-
               Doorhaling van zaak T-78/94 (1)                     gio Parmigiano Reggiano en Latteria sociale Spadarotta
                        (98/C 113/51)                              soc. coop. a r.l. tegen Commissie van de Europese
                                                                   Gemeenschappen.
                      (Procestaal: Duits)
                                                                   (1) PB C 54 van 22.2.1997.
Bij beschikking van 30 januari 1998, heeft de president
van de Eerste Kamer (uitgebreid) van het Gerecht van eer-


title: Zaak C-438/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale di Taranto (Italië) op 10 augustus 2015 — Strafzaak tegen Davide Durante

text:
               16.11.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 381/13

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale di Taranto (Italië) op 10 augustus 2015 — Strafzaak tegen Davide Durante
   (Zaak C-438/15)
   (2015/C 381/16)
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Tribunale di Taranto

      Partij in de strafzaak

   Davide Durante

      Prejudiciële vraag

   Moeten de artikelen 43, 49 en 56 en volgende EG aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regeling betreffende kansspelen die voor openbare aanbestedingen van concessies als bedoeld in artikel [10, lid] 9-octies, van wet nr. 44 van 26 april 2012 bepaalt dat onvoldoende financieel-economische draagkracht een grond is om de gegadigde van de selectieprocedure uit te sluiten, zonder deze laatste andere geschikte middelen te bieden om deze draagkracht te bewijzen dan de overlegging van twee verschillende attesten afgegeven door twee verschillende kredietinstellingen, wanneer die gegadigde slechts attesten van een enkele kredietinstelling overlegt?


title: Zaak C-10/00: Beroep, op 13 januari 2000 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek

text:
C 79/16                 NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      18.3.2000
Verzoek van het Bundespatentgericht van 20 oktober                         ven indeling van de nuttige toepassing van de over te
1999 om een prejudiciële beslissing in het beroep van                      brengen afvalstoffen onder één van de handelingen op het
                    Merz & Krell GmbH & Co.                                gebied van nuttige toepassing als vermeld in bijlage II B bij
                                                                           richtlijn 75/442/EEG (2), op haar juistheid te controleren
                          (Zaak C-517/99)                                  en, indien deze indeling onjuist blijkt te zijn, de overbren-
                                                                           ging van de afvalstoffen te verbieden?
                           (2000/C 79/29)
                                                                      2. Kan de bevoegde autoriteit van verzending zich ter motive-
                                                                           ring van haar bezwaar tegen een voorgenomen overbren-
Het Bundespatentgericht heeft bij beschikking van 20 oktober               ging van afvalstoffen, op grond dat het, in tegenstelling tot
1999, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op                    de door de kennisgever op het begeleidende document
31 december 1999, in het beroep van Merz & Krell GmbH &                    vermelde indeling, niet om nuttige toepassing, maar om
Co., het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen                   verwijdering zou gaan, beroepen op artikel 7, lid 4, sub a,
verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende                 vijfde streepje, van verordening nr. 259/93?
vragen:
                                                                      3. Ingeval de tweede vraag ontkennend wordt beantwoord:
Moet artikel 3, lid 1, sub d, van de Eerste Richtlijn
(89/104/EEG) van de Raad van 21 december 1988(1) betref-                   Op welke bepaling van verordening nr. 259/93 of enige
fende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten, tegen               andere gemeenschapsrechtelijke regeling kan de bevoegde
de bewoordingen ervan beperkend worden uitgelegd, zodat                    autoriteit van verzending zich bij het onthouden van
alleen inschrijving kan worden geweigerd van tekens of                     haar toestemming voor de overbrenging van afvalstoffen
benamingen die de betrokken waren en diensten respectievelijk              beroepen, wanneer het, anders dan de kennisgever heeft
hun wezenlijke eigenschappen of kenmerken rechtstreeks                     opgegeven, geen overbrenging met het oog op nuttige
beschrijven? Of moet dit artikel aldus worden verstaan, dat                toepassing, maar een overbrenging met het oog op verwij-
naast „vrijmerken” en soortnamen ook inschrijving als merk                 dering betreft?
kan worden geweigerd van tekens of benamingen die in het
normale taalgebruik of in het bona fide handelsverkeer van de         4. Moet het storten van afvalstoffen in een mijn ongeacht
betrokken of van een vergelijkbare sector als reclameslogans,              de concrete omstandigheden steeds als verwijdering van
kwaliteitsaanduidingen, uitnodigingen tot kopen enz. gebrui-
                                                                           afvalstoffen in de zin van verordening nr. 259/99, juncto
kelijk zijn, zonder de concrete eigenschappen van de betrokken             bijlage II A van richtlijn 75/442/EEG (handeling D 12)
waren of diensten rechtstreeks te beschrijven?                             worden aangemerkt?
(1) PB L 40 van 11.2.1989, blz. 1.                                    5. Ingeval de vierde vraag ontkennend wordt beantwoord:
                                                                           Aan de hand van welke criteria dient de indeling onder
                                                                           de handelingen van bijlage II van richtlijn 75/442/EEG
                                                                           te geschieden?
                                                                      (1) PB 1993, L 30, blz. 1.
Verzoek van het Verwaltungsgerichtshof van 16 decem-                  (2) PB 1975, L 194, blz. 39.
ber 1999 om een prejudiciële beslissing, in het geding
tussen A.S.A. Abfall Service AG en Bundesminister für
                   Umwelt, Jugend und Familie
                            (Zaak C-6/00)
                           (2000/C 79/30)
                                                                      Beroep, op 13 januari 2000 ingesteld door Commissie van
Het Verwaltungsgerichtshof heeft bij beschikking van                  de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek
16 december 1999, ingekomen ter griffie van het Hof van
Justitie op 11 januari 2000, in het geding tussen A.S.A. Abfall
Service AG en Bundesminister für Umwelt, Jugend und                                              (Zaak C-10/00)
Familie, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende                                       (2000/C 79/31)
vragen:
1. Is de bevoegde autoriteit van verzending in de zin van             Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
     verordening nr. 259/93 (1) betreffende toezicht en controle      op 13 januari 2000 beroep ingesteld tegen Italiaanse Republiek
     op de overbrenging van afvalstoffen binnen, naar en uit de       door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-
     Europese Gemeenschap (hierna: verordening nr. 259/93),           woordigd door E. Traversa en H.P. Hartvig, juridisch adviseurs,
     bevoegd de door de kennisgeving overeenkomstig artikel 6,        als gemachtigden, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg
     lid 5, vijfde streepje, van verordening nr. 259/93 opgege-       bij C. Gómez de la Cruz, Centre Wagner, Kirchberg.
 ---pagebreak--- 18.3.2000             NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       C 79/17
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                      Beroep, op 18 januari 2000 ingesteld door Commissie van
                                                                      de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek
a) vast te stellen dat de Italiaanse Republiek, door na te laten
     de Commissie een bedrag van 29 223 322 226 LIT ter
     beschikking te stellen en door na te laten, over dat bedrag                               (Zaak C-14/00)
     moratoire interessen te betalen vanaf 1 januari 1996, niet
     heeft voldaan aan de verplichtingen die op haar rusten
     krachtens de bepalingen van gemeenschapsrecht betref-                                     (2000/C 79/32)
     fende de eigen middelen;
b) de Italiaanse Republiek in de kosten te verwijzen.                 Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                      op 18 januari 2000 beroep tegen Italiaanse Republiek ingesteld
                                                                      door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-
Middelen en voornaamste argumenten                                    woordigd door G. V. Jordana, lid van haar juridische dienst, en
                                                                      G. Bisogni, bij die juridische dienst gedetacheerde appèlmagis-
De Commissie en de Italiaanse Republiek zijn overeengeko-             traat, als gemachtigden, domicilie gekozen hebbende te Luxem-
men, dat de rechten bij invoer in Italië van goederen afkomstig       burg bij C. Gómez de la Cruz, Centre Wagner, Kirchberg.
uit derde landen en bestemd voor San Marino, tussen 1 januari
1979 en 30 november 1992 (dat wil zeggen vóór de inwer-
kingtreding van de interimovereenkomst inzake handel en een           Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
douane-unie tussen de Europese Economische Gemeenschap
en de Republiek San Marino, van 16.12.1991 (1), geen eigen
middelen van de Gemeenschap zouden vormen, gelet op de                — vast te stellen dat de Italiaanse Republiek de krachtens
soevereiniteit en de niet-toetreding tot de Gemeenschap van               artikel 28 van het Verdrag op haar rustende verplichtingen
San Marino. Voorts is overeengekomen, dat een nauwkeurig                  niet is nagekomen door te verbieden dat chocoladeproduc-
onderscheid moest worden gemaakt tussen de aan San Marino                 ten die andere plantaardige vetten dan cacaoboter bevatten
toekomende rechten en de aan Italië toekomende rechten, die               en wettig zijn vervaardigd in de lidstaten die de toevoeging
eigen middelen van de Gemeenschap zouden vormen, en                       van dergelijke stoffen toestaan, in Italië in de handel
dat, ter bescherming van de financiële belangen van de                    worden gebracht onder de benaming waaronder zij in de
Gemeenschap, dat onderscheid niet eenzijdig door Italië kon               lidstaat van herkomst in de handel worden gebracht, en
worden gemaakt zonder instemming van de Commissie.                        door te bepalen dat dergelijke producten slechts in de
Daarentegen is niets overeengekomen met betrekking tot de                 handel mogen worden gebracht wanneer zij de benaming
ter bepaling van de aan San Marino toekomende rechten toe te              „imitatiechocolade” dragen;
passen methode. Italië heeft derhalve de aan de Gemeenschap
verschuldigde eigen middelen ten onrechte verlaagd, door
zonder voorafgaande instemming van de Commissie vermin-               — de Italiaanse Republiek in de kosten van de procedure
deringen toe te passen op basis van een door laatstgenoemde               te verwijzen.
betwiste methode.
Volgens de Commissie heeft Italië de krachtens het Verdrag
op hem rustende verplichtingen geschonden, door zonder                Middelen en voornaamste argumenten
instemming van de Commissie eenzijdig verminderingen te
blijven aanbrengen op de door haar afgedragen eigen middelen
en geen gevolg te geven aan de verzoeken van de Commissie,            In een ministeriële circulaire van 15 maart 1996 wordt
die verminderingen te rechtvaardigen, met het risico dat de           bepaald, dat chocoladeproducten van oorsprong uit het Ver-
eigen middelen van de Gemeenschap ten onrechte zouden                 enigd Koninkrijk, Ierland en Denemarken die andere plantaar-
worden verminderd.                                                    dige vetten dan cacaoboter bevatten, in Italië slechts onder de
                                                                      benaming „imitatiechocolade” in de handel mogen worden
De Commissie had de Italiaanse regering verzocht, een bedrag          gebracht.
van 29 223 322 226 LIT ter beschikking van de Commissie te
stellen en haar de moratoire interessen over dat bedrag te
betalen vanaf 1 januari 1996, vanaf welke datum die interessen        Het gaat om chocoladeproducten die wettig zijn vervaardigd
verschuldigd waren wegens niet-betaling van dat bedrag, tot           in de lidstaten die de toevoeging van plantaardige vetten
de datum van terbeschikkingstelling.                                  toestaan, en voldoen aan de eisen die ter zake van de
                                                                      vervaardiging worden gesteld in richtlijn 73/241/EEG (1) betref-
Door voormeld bedrag niet ter beschikking van de Commissie            fende de onderlinge aanpassing van de wettelijke voorschriften
te stellen en de verschuldigde moratoire interessen niet te           van de lidstaten inzake voor menselijke voeding bestemde
betalen, heeft de Italiaanse Republiek niet voldaan aan de            cacao- en chocoladeproducten.
verplichtingen die op haar rusten krachtens de bepalingen van
gemeenschapsrecht betreffende de eigen middelen.
                                                                      Volgens de Italiaanse autoriteiten eisen de betrokken nationale
                                                                      voorschriften om redenen van consumentenbescherming, dat
(1) PB L 359, van 9.12.1992, blz. 14.                                 de benaming van die producten wordt gewijzigd alvorens zij
                                                                      op de Italiaanse markt worden gebracht, maar wordt deze
                                                                      producten de toegang tot die markt niet ontzegd.


title: Zaak T-255/17: Beroep ingesteld op 28 april 2017 — Les Mousquetaires en ITM Entreprises/Commissie

text:
               17.7.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 231/30

         Beroep ingesteld op 28 april 2017 — Les Mousquetaires en ITM Entreprises/Commissie
   (Zaak T-255/17)
   (2017/C 231/38)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partijen: Les Mousquetaires (Parijs, Frankrijk), ITM Entreprises (Parijs) (vertegenwoordigers: N. Jalabert-Doury, B. Chemama en K. Mebarek, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               vaststelling van een maatregel tot organisatie van de procesgang teneinde de Commissie te gelasten de vermoedens te preciseren en de aanwijzingen te verstrekken waarover zij beschikte om het voorwerp en het doel van de besluiten AT. 40466 — Tute 1 en AT.40467 — Tute 2 te rechtvaardigen;

               —

               toewijzing van de exceptie van onwettigheid van artikel 20, lid 4, van verordening nr. 1/2003, voor zover het, wat de voorwaarden voor de uitvoering van de inspectiebesluiten betreft, niet voorziet in een doeltreffende voorziening in rechte overeenkomstig de artikelen 6, lid 1, 8 en 13 van het EVRM en de artikelen 7 en 47 van het Handvest;

               —

               nietigverklaring van de besluiten AT. 40466 — Tute 1 en AT.40467 — Tute 2 van 21 februari 2017, waarbij Les Mousquetaires S.A.S. en al haar dochterondernemingen werden gelast zich krachtens artikel 20, lid 4, van verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 aan een inspectie te onderwerpen;

               —

               geheel subsidiair, nietigverklaring van de besluiten AT. 40466 — Tute 1 en AT.40467 — Tute 2, die op 9 februari 2017 in dezelfde bewoordingen zijn vastgesteld ten aanzien van ITM Entreprises S.A.S. en waarvan geen kennis werd gegeven aan de adressaten ervan;

               —

               nietigverklaring van het besluit van de Commissie om kennis te nemen en kopieën te maken van de gegevens op communicatie- en opslaginstrumenten die persoonsgegevens van de gebruikers bevatten, en om het door de verzoekende partijen ingediende verzoek om teruggave van de betrokken gegevens af te wijzen,

               —

               de Europese Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekende partijen zes middelen aan.

               1.

               Eerste middel: schending van de grondrechten, van het recht op onschendbaarheid van de woning en van het recht op een doeltreffende rechterlijke bescherming wegens het ontbreken van een doeltreffende voorziening in rechte betreffende de voorwaarden voor de uitvoering van de inspectiebesluiten.

               2.

               Tweede middel: schending van artikel 20, lid 4, van verordening nr. 1/2003 en van de grondrechten, op grond dat de inspectiebesluiten ontoereikend zijn gemotiveerd en daarmee de verzoekende partijen een fundamentele waarborg is ontnomen die in dat kader van toepassing is. Meer bepaald omschrijven de besluiten niet voldoende het voorwerp en het doel van de inspecties en geven zij geen preciseringen over de door de Commissie verzamelde vermoedens en aanwijzingen.

               3.

               Derde middel: schending van artikel 20, leden 3 en 4, en artikel 21 van verordening nr. 1/2003 en van de grondrechten, op grond dat de verzoekende partijen andere fundamentele waarborgen zijn ontnomen. Meer bepaald zijn de inspectiebesluiten niet in de tijd beperkt, konden zij worden uitgevoerd zonder daadwerkelijke kennisgeving ervan en zonder het recht op rechtsbijstand, het zwijgrecht en het recht op eerbiediging van het privéleven van de verzoekende partijen in acht te nemen, en stelden zij de verzoekende partijen niet in staat om zich effectief te verzetten, gelet op de voortdurende in herinnering geroepen sancties in geval van obstructie.

               4.

               Vierde middel: de Commissie heeft, door de wijze waarop zij over de wenselijkheid, de duur en de omvang van de inspecties heeft beslist, een kennelijke beoordelingsfout gemaakt en het evenredigheidsbeginsel geschonden.

               5.

               Vijfde middel: schending van de grondrechten door de vaststelling van het besluit waarbij wordt geweigerd te zorgen voor een aangepaste bescherming voor bepaalde documenten die persoonsgegevens bevatten, waarvoor de verzoekende partijen om bescherming van het Unierecht hadden verzocht.

               6.

               Met het zesde middel vorderen de verzoekende partijen subsidiair de nietigverklaring van de inspectiebesluiten van 9 februari 2017 op basis van dezelfde middelen.


title: Zaak C-524/09: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal administratif de Paris (Frankrijk) op 12 november 2009 — Ville de Lyon/Caisse des dépôts et consignations

text:
               13.2.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 37/29

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal administratif de Paris (Frankrijk) op 12 november 2009 — Ville de Lyon/Caisse des dépôts et consignations
   (Zaak C-524/09)
   2010/C 37/36
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Tribunal administratif de Paris

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Ville de Lyon

      Verwerende partij: Caisse des dépôts et consignations

      Prejudiciële vragen

               1.

               Is de mededeling of de weigering tot mededeling van de in lid 12 van bijlage XVI bij verordening (EG) nr. 2216/2004 (1) van 21 december 2004 bedoelde informatie een uitsluitende bevoegdheid van de centrale administrateur of is de administrateur van het nationale register daartoe eveneens bevoegd?

               2.

               Indien de administrateur van het nationale register bevoegd is, moet die informatie worden beschouwd als „informatie over emissies in het milieu” in de zin van artikel 4 van richtlijn 2003/4/EG van 28 januari 2003 (2) waartegen „de vertrouwelijkheid van commerciële of industriële informatie” niet kan worden aangevoerd, of gelden voor de mededeling van die informatie specifieke vertrouwelijkheidsregels?

               3.

               Indien specifieke vertrouwelijkheidsregels gelden, mag deze informatie niet worden meegedeeld vóór verloop van een termijn van vijf jaar, of betreft deze termijn uitsluitend de periode van vijf jaar voor toewijzing van emissierechten overeenkomstig richtlijn 2003/87/EG van 13 oktober 2003 (3)?

               4.

               Indien die termijn van vijf jaar geldt, mag ervan wordt afgeweken op grond van artikel 10 van verordening nr. 2216/2004 van 21 december 2004 en kan de weigering ervan af te wijken op basis van dat artikel worden tegengeworpen aan een lokale overheid die wenst dat deze informatie wordt meegedeeld om te kunnen onderhandelen over een lastgevingsovereenkomst openbare dienst inzake stadsverwarming?

      (1)  Verordening (EG) nr. 2216/2004 van de Commissie van 21 december 2004 inzake een gestandaardiseerd en beveiligd registersysteem overeenkomstig richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad en beschikking 280/2004/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 386, blz. 1).

      (2)  Richtlijn 2003/4/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 inzake de toegang van het publiek tot milieu-informatie en tot intrekking van richtlijn 90/313/EEG van de Raad (PB L 41, blz. 26).

      (3)  Richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 2003 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap en tot wijziging van richtlijn 96/61/EG van de Raad (PB L 275, blz. 32).


title: Zaak C-287/05: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 11 september 2007 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Centrale Raad van Beroep — Nederland) — D. P. W. Hendrix/Raad van Bestuur van het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen (Sociale zekerheid van migrerende werknemers — Artikelen 12 EG, 17 EG, 18 EG en 39 EG — Verordening (EEG) nr. 1408/71 — Artikelen 4, lid 2 bis, en 10 bis, alsmede bijlage II bis — Verordening (EEG) nr. 1612/68 — Artikel 7, lid 1 — Bijzondere, niet op premie- of bijdragebetaling berustende prestaties — Nederlandse uitkering voor jonggehandicapten — Niet-exporteerbaarheid)

text:
               10.11.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 269/5

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 11 september 2007 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Centrale Raad van Beroep — Nederland) — D. P. W. Hendrix/Raad van Bestuur van het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen
   (Zaak C-287/05) (1)

   (Sociale zekerheid van migrerende werknemers - Artikelen 12 EG, 17 EG, 18 EG en 39 EG - Verordening (EEG) nr. 1408/71 - Artikelen 4, lid 2 bis, en 10 bis, alsmede bijlage II bis - Verordening (EEG) nr. 1612/68 - Artikel 7, lid 1 - Bijzondere, niet op premie- of bijdragebetaling berustende prestaties - Nederlandse uitkering voor jonggehandicapten - Niet-exporteerbaarheid)
   (2007/C 269/11)
   Procestaal: Nederlands
   Verwijzende rechter
   Centrale Raad van Beroep
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: D. P. W. Hendrix

      Verwerende partij: Raad van Bestuur van het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Centrale Raad van Beroep — Uitlegging van artikel 4, lid 2 bis, van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de sociale zekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening (EG) nr. 118/97 van de Raad van 2 december 1996 (PB 1997 L 28, blz. 1), zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1223/98 van de Raad van 4 juni 1998 (PB L 168, blz. 1), alsmede van de draagwijdte van de artikelen 12 EG, 18 EG, 39 EG en artikel 7, lid 1, van verordening (EEG) nr. 1612/68 van de Raad van 15 oktober 1968 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap (PB L 257, blz. 2)
   Dictum

               1)

               Een uitkering als die welke wordt verstrekt ingevolge de Wet arbeidsongeschiktheidsvoorziening jonggehandicapten van 24 april 1997 moet worden beschouwd als een bijzondere, niet op premie- of bijdragebetaling berustende prestatie in de zin van artikel 4, lid 2 bis, van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening (EG) nr. 118/97 van de Raad van 2 december 1996, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1223/98 van de Raad van 4 juni 1998, zodat uitsluitend de coördinatieregeling van artikel 10 bis van deze verordening moet worden toegepast op personen in de situatie van verzoeker in het hoofdgeding, en de betaling van deze uitkering mag worden voorbehouden aan personen die wonen op het grondgebied van de lidstaat die de uitkering verstrekt. De omstandigheid dat de betrokkene voordien een exporteerbare uitkering voor jonggehandicapten ontving, maakt voor de toepassing van de genoemde bepalingen geen verschil.

               2)

               De artikelen 39 EG en 7 van verordening (EEG) nr. 1612/68 van de Raad van 15 oktober 1968 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet in de weg staan aan een nationale wettelijke regeling die uitvoering geeft aan de artikelen 4, lid 2 bis, en 10 bis van verordening nr. 1408/71 zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening nr. 118/97, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1223/98, en bepaalt dat een bijzondere, niet op premie- of bijdragebetaling berustende prestatie die in bijlage II bis bij deze laatste verordening wordt genoemd, slechts kan worden toegekend aan personen die op het nationale grondgebied wonen. De uitvoering van deze wettelijke regeling mag evenwel aan de rechten van iemand in een situatie als die van verzoeker in het hoofdgeding, niet meer afbreuk doen dan nodig is voor de verwezenlijking van het rechtmatige doel dat met de nationale wettelijke regeling wordt nagestreefd. Het is aan de nationale rechter, die aan het nationale recht een uitlegging dient te geven die zoveel mogelijk verenigbaar is met het gemeenschapsrecht, om er met name rekening mee te houden dat de betrokken werknemer al zijn sociaaleconomische banden met de lidstaat van herkomst heeft behouden.

      (1)  PB C 296 van 26.11.2005.


title: Zaak T-294/11: Beroep ingesteld op 9 juni 2011 — Helleense Republiek/Europese Commissie

text:
               13.8.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 238/25

         Beroep ingesteld op 9 juni 2011 — Helleense Republiek/Europese Commissie
   (Zaak T-294/11)
   2011/C 238/44
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Verzoekende partij: Helleense Republiek (vertegenwoordigers: I. Chalkias en S. Papaiioannou)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               het beroep ontvankelijk verklaren;

               —

               het uitvoeringsbesluit van de Commissie van 15 april 2011 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten in het kader van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL), afdeling Garantie, in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (ELFPO), hebben verricht, nietig verklaren voor zover daarbij ten nadele van de Helleense Republiek financiële correcties worden aangebracht, althans deze wijzigen;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Met haar beroep verzoekt de Helleense Republiek om nietigverklaring van het uitvoeringsbesluit van de Commissie van 15 april 2011 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten in het kader van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL), afdeling Garantie, in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (ELFPO), hebben verricht, waarvan kennis is gegeven onder nummer C(2011) 2517 en die is bekendgemaakt in het Publicatieblad van de Europese Unie (PB 2011, L 102, blz. 33) met nummer 2011/244/EU, voor zover bij dit besluit ten nadele van de Helleense Republiek financiële correcties worden aangebracht op het gebied van (a) productiesteun voor olijfolie, (b) uitgaven voor het opzetten van het Olijventeelt-GIS [geografisch informatiesysteem over de olijventeelt], en (c) rechtstreekse steun (akkerbouwgewassen).
   Ten aanzien van de correctie op het gebied van de productiesteun voor olijfolie stelt verzoekster in de eerste plaats dat de Commissie de feiten onjuist heeft beoordeeld, aangezien de tekortkomingen bij de basiscontroles van het systeem zoals deze doorgaans worden uitgevoerd, miniem zijn en geen correctie van respectievelijk 10 % en 15 % rechtvaardigen, met name niet nu met ingang van 1 november 2003 het volledig operationele en betrouwbare geografische informatiesysteem over de olijventeelt (Olijventeelt-GIS) in Griekenland is ingevoerd als belangrijkste controlemiddel voor het gehele stelsel van productiesteun voor olijfolie, en de teeltgegevens nauwgezet worden gecontroleerd, zoals er ook controles worden uitgevoerd van de opbrengsten van de olijfgaarden en de exploitatie van de oliemolens in zijn geheel.
   Verzoekster betoogt in de tweede plaats dat (a) het Commissiebesluit een geldige en afdoende rechtsgrondslag ontbeert voor de toepassing van een hogere correctie wegens recidive, en dat de Commissie dit begrip verkeerd uitlegt, aangezien het duidelijk is dat er geen sprake is van steeds terugkerende tekortkomingen en dat de recidive zoals de Commissie die veronderstelt op onjuiste aannames is gebaseerd, wederom daar de Commissie dit begrip onjuist uitlegt, met als gevolg dat sprake is van een kennelijk onjuiste beoordeling van de vermeend steeds terugkerende tekortkomingen, aangezien bovendien ook het belangrijkste controlemiddel van het systeem, het Olijventeelt-GIS is opgezet en dat (b) de Commissie de feiten onjuist heeft beoordeeld, aangezien er hoe dan ook geen rechtsgrondslag of rechtvaardiging is voor een verhoging van de correctie van 10 % voor de periode 2003-2004 naar 15 % voor de periode 2004-2005, erop gelet dat er belangrijke verbeteringen zijn aangebracht en het Olijventeelt-GIS in die periode voortdurend is geactualiseerd, en daarnaast ook het controlesysteem niet alleen niet verslechterd is, maar zelfs aanzienlijk is verbeterd.
   Ten aanzien van de correcties op het gebied van de uitgaven voor het opzetten van het Olijventeelt-GIS stelt verzoekster in de eerste plaats dat er geen geldige rechtsgrondslag is voor de financiële correcties op de uitgaven die verband houden met de procedures voor het opzetten van het Olijventeelt-GIS, aangezien het geld dat beschikbaar was gesteld voor de ontwikkeling daarvan in mindering is gebracht op de steun waarop de Griekse producenten aanspraak hadden, en men zou kunnen beargumenteren dat het verzuim om deze uitgaven te erkennen heeft geleid tot ongerechtvaardigde verrijking van het EOGFL en tot een dubbele financiële straf, aangezien alle gedane uitgaven die niet meer bedragen dan de door de Commissie vastgestelde begroting en het totale bij de Griekse producenten in mindering gebrachte bedrag, in aanmerking komen, waarbij het kritieke tijdstip voor de beoordeling of een bepaalde uitgave rechtmatig of onrechtmatig is, het tijdstip van de aanvaarding van een verbintenis is of de uitvoering daarvan, en niet het tijdstip waarop van de uitgave aangifte wordt gedaan.
   Verzoekster stelt in de tweede plaats dat sprake is van: (a) schending van het evenredigheidsbeginsel ten aanzien van de uitgaven ten bedrage van 2 920 191,03 EUR als gevolg van additionele contracten en (b) een onjuiste beoordeling van de feiten ten aanzien van de uitgaven als gevolg van contract 5190/ES/2003.
   Ten aanzien van de correcties op het gebied van de rechtstreekse steun (akkerbouwgewassen) betoogt verzoekster in de eerste plaats dat: (a) er geen geldige rechtsgrondslag was voor toepassing van de oude richtsnoeren, die voorzagen in vaste percentages voor de toepassing van correcties op het gemeenschappelijk landbouwbeleid (GLB), op de bedrijfstoeslagregeling en (b) hun toepassing een ernstige schending van het evenredigheidsbeginsel met zich brengt.
   Verzoekster stelt in de tweede plaats dat de Commissie de feiten onjuist heeft beoordeeld: (a) met betrekking tot de vermeende tekortkomingen in het SIPL-GIS [landbouwpercelenidentificatiesysteem], (b) met betrekking tot het feit dat indien een vergelijking wordt gemaakt van de gegevens uit het SIPL-GIS die voor het aanvraagjaar 2007 zijn gebruikt en de gegevens uit het complete en betrouwbare SIPL-GIS van 2009, die de Commissie met inspecties ter plaatse heeft geverifieerd, het duidelijk is dat de verschillen en de tekorten miniem zijn en niet meer dan 2 % bedragen, zodat een eventuele correctie dit percentage niet mag overschrijden en (c) met betrekking tot de vermeende tekortkomingen in de beheerscontroles, vergelijkende controles en controles ter plaatse en de kwaliteit daarvan, en meer bepaald het vermeende verzuim om het grasland te meten en de vermeende vertraging bij het verrichten van controles ter plaatse, aangezien de vele verbeteringen die in het aanvraagjaar 2007 zijn aangebracht de Commissie tot de conclusie had moeten brengen dat geen correctie nodig was.
   Ten slotte stelt verzoekster dat artikel 33 van verordening 1290/05 (1) onjuist is uitgelegd en toegepast met betrekking tot uitgaven voor maatregelen op het gebied van plattelandsontwikkeling.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1290/2005 van de Raad van 21 juni 2005 betreffende de financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid


title: Zaak C-257/02: Verzoek van het Oberste Gerichtshof van de Republiek Oostenrĳk van 25 juni 2002 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Stuĳ en de Man B.V. en Republiek Oostenrĳk

text:
12.10.2002              NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                         C 247/3
       c)    gezondheidsgerelateerde, al dan niet gestileerde afbe-      3.     Indien de vragen 1 en 2 bevestigend worden beantwoord:
             eldingen van organen van het menselijk lichaam,
                                                                                Hoe en op basis van welke criteria moet de geoorloofde
             afbeeldingen van uitoefenaren van geneeskundige
                                                                                tol voor een enkele rit over het gehele traject worden
             beroepen of van kuuroorden of andere naar de
                                                                                berekend?
             geneeskunde verwijzende afbeeldingen te gebruiken?
                                                                         4.     Enkel bij een bevestigend antwoord op de vragen 1 en 2
2.     Verzetten de etiketteringsrichtlijn of de artikelen 28 en                in samenhang met de verklaring van een berekeningsme-
       30 zich tegen een nationaal voorschrift dat het aanbren-                 thode overeenkomstig vraag 3:
       gen van gezondheidsgerelateerde vermeldingen in de zin
       van vraag 1 alleen na voorafgaande toestemming van de                    Moet het arrest van het Hof van Justitie van de Europese
       bevoegde minister toestaat, waarbij een voorwaarde voor                  Gemeenschappen van 5 juli 1995, C-21/94 (3), waarbij is
       de vergunning is, dat de gezondheidsgerelateerde infor-                  geoordeeld dat de gevolgen van de daarin nietigverklaarde
       matie verenigbaar is met de bescherming van de consu-                    richtlijn 93/89/EEG van 25 oktober 1993 gehandhaafd
       ment tegen misleiding?                                                   blijven totdat de Raad een nieuwe richtlijn zal hebben
                                                                                vastgesteld, aldus worden uitgelegd, dat de gevolgen
                                                                                gehandhaafd blijven totdat de lidstaten de bepalingen
( 1) PB L 33, blz. 1.                                                           van de nieuwe richtlijn hebben omgezet of totdat de
                                                                                omzettingstermijn zal zijn verstreken?
                                                                         5.     Enkel indien vraag 4 ontkennend wordt beantwoord:
                                                                                Rusten in de periode van 17 juni 1999 tot 1 juli 2000 op
                                                                                de lidstaten verplichtingen tot inachtneming van de
                                                                                nieuwe richtlijn, bijvoorbeeld in de zin van dwingende
                                                                                voorlopige gevolgen?
Verzoek van het Oberste Gerichtshof van de Republiek
Oostenrijk van 25 juni 2002 om een prejudiciële beslissing
in het geding tussen Stuij en de Man B.V. en Republiek                   (1 ) PB 1993, L 279, blz. 32.
                                                                         (2 ) PB 1999, L 187, blz. 42.
                             Oostenrijk
                                                                         (3 ) Jurispr. 1995, blz. I-1827.
                          (Zaak C-257/02)
                          (2002/C 247/05)
                                                                         Verzoek van het Oberverwaltungsgericht Rheinland-Pfalz
                                                                         van 3 juli 2002 om een prejudiciële beslissing in het
                                                                         geding tussen EU-WOOD-Trading GmbH en Sonderab-
Het Oberste Gerichtshof van de Republiek Oostenrijk heeft bij                 fall-Management-Gesellschaft Rheinland-Pfalz mbH
beschikking van 25 juni 2002, ingekomen ter griffie van het
Hof van Justitie op 15 juli 2002, in het geding tussen Stuij en                                      (Zaak C-277/02)
de Man B.V. en Republiek Oostenrijk, het Hof van Justitie van
de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële                                              (2002/C 247/06)
beslissing over de navolgende vragen:
1.     Hebben artikel 7, sub b en sub h, van richtlijn 93/89/            Het Oberverwaltungsgericht Rheinland-Pfalz heeft bij beschik-
       EEG (1) en artikel 7, lid 4 en lid 9, van richtlijn 1999/62/      king van 3 juli 2002, ingekomen ter griffie van het Hof van
       EG ( 2) tot doel, iedere vervoersondernemer het recht te          Justitie op 29 juli 2002, in het geding tussen EU-WOOD-
       verlenen, tolplichtige autowegtrajecten voor ten behoeve          Trading GmbH en Sonderabfall-Management-Gesellschaft
       van het goederenvervoer over de weg gebruikte voertui-            Rheinland-Pfalz mbH, het Hof van Justitie van de Europese
       gen met meer dan drie assen tegen een met de richtlijnen          Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over
       overeenstemmend en dus passend gebruiksrecht te be-               de navolgende vragen:
       rijden?
                                                                         1.     Kan op grond van artikel 7, lid 4, sub a, eerste streepje,
2.     Indien vraag 1 bevestigend wordt beantwoord:                             van verordening (EEG) nr. 259/93 van de Raad van
                                                                                1 februari 1993 betreffende toezicht en controle op de
       Zijn artikel 7, sub b en sub h, van richtlijn 93/89/EEG en               overbrenging van afvalstoffen binnen, naar en uit de
       artikel 7, lid 4 en lid 9, van richtlijn 1999/62/EG in de                Europese Gemeenschap (PB L 30, blz. 1), een bezwaar
       zin van de rechtspraak van het Hof van Justitie van                      tegen de overbrenging van voor nuttige toepassing be-
       de Europese Gemeenschappen in zoverre rechtstreeks                       stemde afvalstoffen worden gemaakt met de motivering
       toepasselijk, dat zij kunnen worden aangevoerd voor de                   dat de voorgenomen nuttige toepassing in strijd is met
       vaststelling van een met de richtlijnen overeenstemmende                 het uit artikel 4, eerste zin, van richtlijn 75/442/EEG van
       tol voor ten behoeve van het goederenvervoer over de                     de Raad van 15 juli 1975 betreffende afvalstoffen (PB
       weg gebruikte voertuigen met meer dan drie assen voor                    L 194, blz. 74) volgende voorschrift dat de nuttige
       het gehele traject van de Oostenrijkse Brenner-Autobahn,                 toepassing moet plaatsvinden zonder gevaar voor de
       ook wanneer deze richtlijn niet of onvolledig in Oosten-                 gezondheid van de mens en zonder nadelige gevolgen
       rijks recht is omgezet?                                                  voor het milieu?


title: Zaak C-642/11: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 31 januari 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Varna — Bulgarije) — Stroy trans EOOD/Direktor na Direktsia „Obzhalvane I upravlenie na izpalnenieto” — Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite (Fiscale bepalingen — Btw — Richtlijn 2006/112/EG — Beginsel van fiscale neutraliteit — Recht op aftrek — Weigering — Artikel 203 — Vermelding van btw op factuur — Verschuldigdheid — Bestaan van belastbare handeling — Zelfde beoordeling jegens opsteller en ontvanger van factuur — Noodzaak)

text:
               23.3.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 86/5

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 31 januari 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Varna — Bulgarije) — Stroy trans EOOD/Direktor na Direktsia „Obzhalvane I upravlenie na izpalnenieto” — Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite
   (Zaak C-642/11) (1)

   (Fiscale bepalingen - Btw - Richtlijn 2006/112/EG - Beginsel van fiscale neutraliteit - Recht op aftrek - Weigering - Artikel 203 - Vermelding van btw op factuur - Verschuldigdheid - Bestaan van belastbare handeling - Zelfde beoordeling jegens opsteller en ontvanger van factuur - Noodzaak)
   2013/C 86/08
   Procestaal: Bulgaars

      Verwijzende rechter

   Administrativen sad Varna

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Stroy trans EOOD

      Verwerende partij: Direktor na Direktsia „Obzhalvane I upravlenie na izpalnenieto” — Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Administrativen sad Varna — Uitlegging van artikel 203 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1) — Recht op aftrek van voorbelasting — Belasting verschuldigd wegens vermelding ervan op de factuur hoewel er geen levering of betaling van het gefactureerde is — Bewijs dat goederen daadwerkelijk zijn geleverd — Navorderingsaanslag jegens de directe leverancier van de belastingplichtige zonder rechtzetting van de belasting

      Dictum

               1)

               Artikel 203 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat:

                           —

                           de op een factuur vermelde belasting over de toegevoegde waarde verschuldigd is door de persoon die deze belasting op de factuur heeft vermeld, ongeacht of daadwerkelijk een belastbare handeling is verricht;

                           —

                           uit het feit alleen dat de belastingdienst in een tot de opsteller van deze factuur gerichte navorderingsaanslag de door deze opsteller aangegeven belasting over de toegevoegde waarde niet heeft gecorrigeerd, niet kan worden afgeleid dat deze dienst heeft erkend dat voor deze factuur daadwerkelijk een belastbare handeling is verricht.

               2)

               Het beginsel van fiscale neutraliteit, het evenredigheidsbeginsel en het vertrouwensbeginsel moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet ertegen verzetten dat de ontvanger van een factuur het recht op aftrek van de voorbelasting wordt geweigerd op grond dat geen daadwerkelijke belastbare handeling is verricht, hoewel de door de opsteller van deze factuur aangegeven belasting over de toegevoegde waarde niet is gecorrigeerd in de tot hem gerichte navorderingsaanslag. Wanneer gelet op fraude of onregelmatigheden die zijn gepleegd door deze opsteller of in een eerder stadium van de handeling waarvoor op het recht op aftrek aanspraak wordt gemaakt, evenwel wordt aangenomen dat deze handeling niet daadwerkelijk is verricht, moet aan de hand van objectieve gegevens worden aangetoond, zonder dat van de ontvanger van de factuur wordt verlangd dat hij controles uitvoert die hij niet behoeft uit te voeren, dat deze ontvanger wist of behoorde te weten dat deze handeling deel uitmaakte van fraude in de belasting over de toegevoegde waarde; het staat aan de verwijzende rechter om dit na te gaan.

      (1)  PB C 80 van 17.3.2012.


title: Zaak T-464/04: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 13 juli 2006 — IMPALA/Commissie ( Mededinging — Verordening (EEG) nr. 4064/89 — Beschikking waarbij concentratie verenigbaar wordt verklaard met gemeenschappelijke markt — Markten voor muziekopnames en online-muziek — Bestaan van collectieve machtspositie — Gevaar voor ontstaan van collectieve machtspositie — Voorwaarden — Markttransparantie — Afschrikkingsmiddelen — Motivering — Kennelijk onjuiste beoordeling )

text:
               16.9.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 224/39

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 13 juli 2006 — IMPALA/Commissie
   (Zaak T-464/04) (1)

   („Mededinging - Verordening (EEG) nr. 4064/89 - Beschikking waarbij concentratie verenigbaar wordt verklaard met gemeenschappelijke markt - Markten voor muziekopnames en online-muziek - Bestaan van collectieve machtspositie - Gevaar voor ontstaan van collectieve machtspositie - Voorwaarden - Markttransparantie - Afschrikkingsmiddelen - Motivering - Kennelijk onjuiste beoordeling”)
   (2006/C 224/85)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekster: Independant Music Publishers and Labels Association (Impala, internationale vereniging) (Brussel, België) (vertegenwoordigers: S. Crosby en J. Golding, solicitors, en I. Wekstein-Steg, advocaat)

      Verweerster: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: A. Whelan en K. Mojzesowicz als gemachtigden)

      Interveniënten aan de zijde van verweerster: Bertelsmann AG (Gütersloh, Duitsland) (vertegenwoordigers: J. Boyce, solicitor, P. Chappatte en D. Loukas, advocaten), Sony BMG Music Entertainment BV (Vianen, Nederland) en Sony Corporation of America (SCA) (New York, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: N. Levy, barrister, R. Snelders en T. Graf, advocaten)
   Voorwerp
   Verzoek om nietigverklaring van beschikking C(2004) 2815 van de Commissie van 19 juli 2004 waarbij een concentratie verenigbaar wordt verklaard met de gemeenschappelijke markt en de werking van de EER-overeenkomst (zaak COMP/M.3333 — Sony/BMG)
   Dictum

               1)

               Beschikking C(2004) 2815 van de Commissie van 19 juli 2004 waarbij een concentratie verenigbaar wordt verklaard met de gemeenschappelijke markt en de werking van de EER-overeenkomst (zaak COMP/M.3333 — Sony/BMG), wordt nietig verklaard.

               2)

               De Commissie zal haar eigen kosten alsmede drie vierde van verzoeksters kosten dragen.

               3)

               Verzoekster zal een vierde van haar kosten dragen.

               4)

               Interveniënten zullen hun eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 6 van 8.1.2005 (zaak C-60/04).