title: Zaak C-55/02: Beroep, op 22 februari 2002 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Portugese Republiek

text:
C 97/6                  NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   20.4.2002
Beroep, op 14 februari 2002 ingesteld door Italiaanse                  De Italiaanse regering ziet zich genoopt beroep in te stellen
Republiek tegen Commissie van de Europese Gemeen-                      tegen het besluit van de Commissie, dat vanwege zijn definitief
                             schappen                                  karakter een beletsel kan vormen voor de volle werking van de
                                                                       uitspraak in zaak C-231/00.
                          (Zaak C-54/02)
                                                                       De Italiaanse regering komt op tegen de verlaging van de
                                                                       voorschotten en in ieder geval tegen het definitief karakter van
                          (2002/C 97/12)                               de desbetreffende beslissing van de Commissie; zij vraagt
                                                                       tevens de nietigverklaring van het bestreden besluit wegens
                                                                       schending van de artikelen 3, 5 en 8 van verordening (EG)
                                                                       nr. 729/70 (1) voorzover daarbij (voor de periode 1995/96)
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is             grotere bedragen in mindering zijn gebracht op de voorschot-
op 14 februari 2002 beroep ingesteld tegen Commissie van de            ten dan de heffingen die aan haar moesten worden betaald.
Europese Gemeenschappen door Italiaanse Republiek, verte-
genwoordigd door U. Leanza als gemachtigde, bijgestaan door
G. De Bellis, avvocato dello Stato.
                                                                       Tijdvakken 1995/96 en 1996/97: gevorderde moratoire inte-
                                                                       resten
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
                                                                       De Commissie heeft bij de berekening van het bedrag van de
—     nietig te verklaren het besluit 2001/889/EG van de               verschuldigde interesten over de voor de periode na de
      Commissie van 12 december 2001:                                  vastgestelde datum (1 september 1996 respectievelijk 1997)
                                                                       verschuldigde extra heffing terecht van de hoofdsom uitgeslo-
      a)    waarbij is besloten tot verlaging van de voorschotten      ten de van 1 september 1996 (en 1997) tot december 2001
            inzake de landbouwuitgaven en de berekening is             bij het EOGFL gedeclareerde bedragen; zij heeft echter geen
            vastgesteld van de desbetreffende interesten;              rekening gehouden met de verlaging van de voorschotten in
                                                                       de loop van 1997.
      b)    subsidiair, voorzover daarbij definitief en niet voor-
            lopig wordt beslist tot verlaging van de voorschotten      Voor het tijdvak 1995/96 heeft de Commissie, via de verlaging
            inzake de landbouwuitgaven en de desbetreffende            van de aan Italië toegekende voorschotten inzake de landbouw-
            interesten worden vastgesteld;                             uitgaven reeds het volledige bedrag van de extra heffingen in
                                                                       het vermogen van het Fonds opgenomen (de verlaging van de
      c)    voorzover daarbij niet wordt beslist tot terugbetaling     voorschotten was zelfs nog groter).
            aan Italië van het onverschuldigd ingehouden bedrag
            van LIT 45 145 363 199 (EURO 23 315 634,29);
                                                                       Ook de verlaging van de voorschotten voor het tijdvak
                                                                       1996/97, hoewel zij niet volstond om het volledige bedrag
      d)    voorzover de eventueel aan het Fonds verschuldigde         van de extra heffing te omvatten, werd niet meegeteld bij de
            interesten onjuist zijn berekend, nu geen rekening is      berekening van de interesten.
            gehouden met de verlaging van de voorschotten;
—     de Commissie van de Europese Gemeenschappen te                   (1) PB L 94, van 28.4.1970, blz. 13.
      verwijzen in de kosten van het geding.
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                       Beroep, op 22 februari 2002 ingesteld door Commissie
Tijdvak 1996/97: verlaging van de voorschotten en weigering            van de Europese Gemeenschappen tegen Portugese Repu-
van financiering                                                                                bliek
Het Tribunale amministrativo regionale per il Lazio heeft                                       (Zaak C-55/02)
krachtens artikel 234 EG om een prejudiciële beslissing ver-
zocht in zaak C-231/00 (Lattepiù) betreffende de uitlegging                                      (2002/C 97/13)
van de gemeenschapsregeling terzake, en om de nationale
regeling eventueel buiten toepassing te laten. Onder deze
omstandigheden is het besluit van de Commissie om bepaalde
uitgaven van Italië uit te sluiten van communautaire financie-         Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op
ring, niet aanvaardbaar, omdat die beslissing definitief is, en        22 februari 2002 beroep ingesteld tegen Portugese Republiek
geen rekening wordt gehouden met de prejudiciële vraag                 door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-
waarover nog uitspraak moet worden gedaan in voormelde                 woordigd door J. Sack en M. França als gemachtigden, domici-
zaak C-231/00.                                                         lie gekozen hebbende te Luxemburg.
 ---pagebreak--- 20.4.2002              NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                        C 97/7
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                       Beroep, op 25 februari 2002 ingesteld door Commissie
                                                                       van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Repu-
                                                                                bliek
—     vast te stellen dat de Portugese Republiek door het begrip
      „collectief ontslag” te beperken tot ontslag om structurele,
      technologische of conjuncturele redenen en dit begrip                                    (Zaak C-59/02)
      niet uit te breiden tot alle niet de persoon van de
      werknemer betreffende redenen de krachtens de artike-                                    (2002/C 97/14)
      len 1, 6 en 7 van richtlijn 98/59/EG (1) op haar rustende
      verplichtingen niet is nagekomen;
—     de Portugese Republiek te verwijzen in de kosten.                Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                       op 25 februari 2002 beroep ingesteld tegen Helleense Repu-
                                                                       bliek door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
                                                                       vertegenwoordigd door M. Nolin en M. Konstantinidi, juri-
                                                                       disch adviseurs.
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                       De Commissie concludeert dat het den Hove behage:
De Commissie is van mening dat het begrip collectief ontslag           —     vast te stellen dat de Helleense Republiek, door niet
in het Portugese recht niet alle door de richtlijn beoogde                   binnen de gestelde termijn alle wettelijke en bestuursrech-
gevallen van collectief ontslag dekt. Het omvat bijvoorbeeld                 telijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te
niet de situaties waarin de werkgever om niet de persoon van                 voldoen aan richtlijn 1999/86/EG van de Raad van
de werknemer betreffende redenen ontslag aanzegt in gevallen                 11 november 1999 houdende aanpassing aan de techni-
van faillietverklaring of soortgelijke liquidatieprocedures, ont-            sche vooruitgang van richtlijn 76/763/EEG betreffende
eigening, brand of andere gevallen van overmacht dan wel in                  de zitplaatsen voor meerijders op landbouw- of bosbouw-
geval van stopzetting van de activiteiten van de onderneming                 trekkers op wielen (1), de krachtens artikel 4 van die
na het overlijden van de werkgever. Deze situatie doet niet                  richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nage-
alleen afbreuk aan de bescherming van de werknemers, maar                    komen;
is ook duidelijk in strijd met het rechtszekerheidsbeginsel.
Zonder het belang van de grondwettelijke bepaling die werk-            —     de Helleense Republiek in de kosten te verwijzen.
nemers het recht op werk garandeert in twijfel te willen
trekken, benadrukt de Commissie dat de bepaling in elk geval
niet volstaat om tegemoet te komen aan de ontoereikende
omzetting van een richtlijn die tot doel heeft om werknemers           Middelen en voornaamste argumenten
ingeval van collectief ontslag te beschermen en hun bepaalde
garanties te bieden met betrekking tot de modaliteiten en de
afhandeling van de ontslagprocedure. In de derde plaats, door          Overeenkomstig artikel 249, derde alinea, van het Verdrag tot
een beroep te doen op de rechtspraak en de Portugese                   oprichting van de Europese Gemeenschap zijn richtlijnen
rechtsregels volgens welke de richtlijn niet van toepassing zou        verbindend ten aanzien van het te bereiken resultaat voor elke
zijn in situaties van collectief ontslag om niet de persoon van        lidstaat waarvoor zij bestemd zijn.
de werknemer betreffende redenen, wanneer in die situaties de
regeling van het verval van rechten zou gelden, beperken de
Portugese autoriteiten de draagwijdte van de richtlijn ten             Overeenkomstig artikel 10, eerste alinea, van het Verdrag
onrechte. Ten slotte is de Commissie van mening dat het                treffen de lidstaten alle algemene of bijzondere maatregelen
argument dat de toepassing van de richtlijn „onmogelijk” zou           welke geschikt zijn om de nakoming van de uit dat Verdrag of
zijn in gevallen van beëindiging van de arbeidsovereenkomst            uit handelingen van de instellingen van de Gemeenschap
die de Portugese wetgeving als „verval van rechten” aanmerkt,          voortvloeiende verplichtingen te verzekeren.
zou neerkomen op de erkenning dat een lidstaat regels
van zijn interne rechtsorde zou kunnen inroepen om niet-
nakoming van de krachtens een communautaire richtlijn op               De Helleense Republiek betwist niet, dat zij maatregelen moet
hem rustende verplichtingen te rechtvaardigen, en dus duidelijk        treffen om aan voornoemde richtlijn te voldoen.
in strijd is met het gemeenschapsrecht.
                                                                       De Commissie stelt vast, dat de Helleense Republiek tot nog
                                                                       toe niet de passende maatregelen heeft getroffen om de
(1) Richtlijn 98/59/EG van de Raad van 20 juli 1998 betreffende de     betrokken richtlijn volledig in Grieks recht om te zetten.
    aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake collectief
    ontslag — PB L 225 van 12.8.1998, blz. 16.
                                                                       (1) PB L 297 van 18.11.1999, blz. 22.


title: Zaak C-176/01 P: Hogere voorziening, op 23 april 2001 ingesteld door PowerGen (UK) plc (voorheen PowerGen plc) tegen het arrest, op 7 februari 2001 in zaak T-89/98 tussen National Association of Licensed Opencast Operators (NALOO) en de Commissie van de Europese Gemeenschappen, ondersteund door British Coal Corporation, International Power plc (voorheen National Power plc) en PowerGen (UK) plc (voorheen PowerGen plc), gewezen door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede kamer)

text:
C 200/44              NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      14.7.2001
Hogere voorziening, op 23 april 2001 ingesteld door                   b)    het Gerecht in een andere zaak (T-57/91, NALOO/Com-
PowerGen (UK) plc (voorheen PowerGen plc) tegen het                         missie (2)) had geoordeeld, dat de aanvullende klacht een
arrest, op 7 februari 2001 in zaak T-89/98 (1) tussen                       nieuwe klacht was. Het gezag van gewijsde belette het
National Association of Licensed Opencast Operators                         Gerecht om in deze zaak te beslissen dat de ene aanvullen-
(NALOO) en de Commissie van de Europese Gemeen-                             de klacht een onderdeel was van de ene klacht die aan de
schappen, ondersteund door British Coal Corporation,                        orde was in zaak T-57/91;
International Power plc (voorheen National Power plc)
en PowerGen (UK) plc (voorheen PowerGen plc), gewe-                   c)    de Commissie de aanvullende klacht niet anders kon
zen door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese                      behandelen dan als een nieuwe klacht.
             Gemeenschappen (Tweede kamer)
                       (Zaak C-176/01 P)                              Het Gerecht heeft zich ook vergist door aan te nemen dat de
                                                                      aanvullende klacht betrekking had op bestaande inbreuken.
                        (2001/C 200/80)
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is            Verkeerde uitlegging van artikel 63, lid 1,
op 23 april 2001 hogere voorziening ingesteld door PowerGen           EGKS-Verdrag
(UK) plc (voorheen PowerGen plc), gevestigd te Londen,
vertegenwoordigd door K.P.E. Lasok QC en P. Lomas, solicitor,
tegen het arrest, op 7 februari 2001 in zaak T-89/98 tussen
National Association of Licensed Opencast Operators (NA-              Volgens PowerGen gaf het Gerecht blijk van een verkeerde
LOO) en de Commissie van de Europese Gemeenschappen,                  rechtsopvatting:
ondersteund door British Coal Corporation, International
Power plc (voorheen National Power plc) en PowerGen (UK)
plc (voorheen PowerGen plc), gewezen door het Gerecht van             —     door te overwegen dat de vraag of de Commissie ook nog
eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede                        andere rechtshandelingen kan vaststellen dan aanbevelin-
kamer).                                                                     gen, niet relevant is;
                                                                      —     door te concluderen, dat de Commissie bevoegd was om
Rekwirante concludeert dat het het Hof behage:                              de aanvullende klacht te onderzoeken, zonder na te gaan
                                                                            of op grond van een dergelijk onderzoek rechtshandelin-
                                                                            gen konden worden vastgesteld;
a)    het arrest van het Gerecht in zaak T-89/98, NALOO/
      Commissie, te vernietigen voorzover het betrekking heeft
      op de toepassing van artikel 63, lid 1, EGKS-Verdrag;           —     door te impliceren dat de Commissie bevoegd is om een
                                                                            beschikking te geven of een vaststelling te doen die niet
                                                                            is vervat in een aanbeveling, en die een recht kan creëren
b)    in die mate het beroep van NALOO tot nietigverklaring
                                                                            om een schadevordering in te stellen met betrekking tot
      van de beschikking van de Commissie van 27 april 1998
                                                                            stelselmatige discriminatie die in het verleden zou hebben
      in zaak IV/E-3/NALOO te verwerpen; en
                                                                            plaatsgevonden; artikel 63, lid 1, verleent niet een dergelij-
                                                                            ke bevoegdheid.
c)    de Commissie en NALOO te verwijzen in de kosten van
      PowerGen.
                                                                      Rechtszekerheid
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                      Rekwirante voert het volgende aan tot staving van haar
De klachten van NALOO vormen één geheel                               stelling dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een verkeerde
                                                                      rechtsopvatting:
Het Gerecht overwoog, dat met „betrekking tot de door                 —     het Gerecht lijkt het rechtszekerheidsbeginsel aldus te
NALOO gestelde inbreuken in de boekjaren 1986/1987 tot                      hebben uitgelegd, dat het enkel geldt tussen de Commissie
1989/1990” bij de Commissie in 1990 „één en dezelfde klacht                 en NALOO;
is ingediend”, en dat de klacht van 1994 „slechts een aanvulling
is op die van 1990”. Volgens rekwirante gaf het Gerecht               —     het feit dat de oorspronkelijke klacht betrekking had op
hiermee blijk van een verkeerde rechtsopvatting, omdat:                     de periode vóór 1 april 1990 pleit niet tegen, maar
                                                                            ondersteunt integendeel het argument dat de beschikking
a)    de aanvullende klacht en de klacht van 1990 niet „één en              van 1998 gerechtvaardigd was op grond van de rechtsze-
      dezelfde klacht vormen”;                                              kerheid;
 ---pagebreak--- 14.7.2001                NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      C 200/45
—     de suggestie dat NALOO haar klacht van 1990 mocht                Verzoek van de Consiglio di Stato als rechtsprekende
      aanvullen omdat zij de beschikking van mei 1991 niet             instantie van 13 februari 2001 om een prejudiciële beslis-
      kon aanvechten, is onjuist; zelfs indien NALOO dat               sing in het geding tussen Impresa Binda & C. SpA en
      mocht doen, mocht zij niet drie jaar wachten alvorens de                        Gemeente Turijn en ED. ART. Srl
      aanvullende klacht in te dienen;
—     de conclusie van het Gerecht, dat de beschikking van                                      (Zaak C-179/01)
      1998 niet enkel een eerdere beschikking bevestigde, is
      onjuist voorzover zij slaat op het deel van de aanvullende                                (2001/C 200/81)
      klacht betreffende artikel 63, lid 1;
—     het feit dat de Commissie en NALOO de situatie vóór            De Consiglio di Stato als rechtsprekende instantie heeft bij
      1 april 1990 als afgesloten beschouwden op grond van             beschikking van 13 februari 2001, ingekomen ter griffie van
      een misvatting met betrekking tot de bevoegdheid van de          het Hof van Justitie op 24 april 2001, in het geding tussen
      nationale rechter, is niet relevant;                             Impresa Binda & C. SpA en Gemeente Turijn en ED.ART. Srl,
                                                                       het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen ver-
—     de — door het Gerecht kennelijk aanvaarde — stelling             zocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende
      van NALOO is een flagrante schending van het rechtsze-           vragen:
      kerheidsbeginsel en het beginsel van niet-retroactiviteit,
      aangezien daarmee wordt gesteld, dat gedragingen die             1)    Staat aan de toepassing van artikel 30, lid 4, van
      destijds niet in strijd waren met enig wettelijk verbod of             richtlijn 93/37 (1) in de weg, dat in aankondigingen van
      recht dat de leden van NALOO op dat moment voor een                    overheidsopdrachten voor de uitvoering van werken
      nationale rechter konden aanvoeren, op enig ogenblik in                clausules worden opgenomen die de deelneming verhin-
      de toekomst (en nadat die gedragingen zijn beëindigd)                  deren van ondernemingen die hun offertes niet vergezeld
      de leden van NALOO een recht op schadevergoeding                       hebben doen gaan van een motivering van de aangegeven
      verlenen.                                                              prijs tot een bedrag van ten minste 75 % van de vereiste
                                                                             aanbestedingswaarde?
De verplichting voor de Commissie om de                                2)    Staat aan de toepassing van artikel 30, lid 4, van richtlijn
klacht van NALOO te onderzoeken                                              93/37 in de weg, dat is voorzien in een methode van
                                                                             automatische vaststelling van de onregelmatigheidsdrem-
                                                                             pel voor op conformiteit te onderzoeken offertes, die
Daar de aanvullende klacht van NALOO niet was gericht op                     gebaseerd is op een casuïstisch criterium en een rekenkun-
de vaststelling van een aanbeveling in de zin van artikel 63,                dig gemiddelde, zodat het de aannemers niet mogelijk is
lid 1, was de Commissie niet verplicht die klacht te onderzoe-               deze drempel vooraf te kennen?
ken. Door anders te beslissen, heeft het Gerecht blijk gegeven
van een verkeerde rechtsopvatting.                                     3)    Staat aan de toepassing van artikel 30, lid 4, van richtlijn
                                                                             93/37 in de weg, dat is voorzien in een vervroegd
                                                                             contradictoir onderzoek, zonder dat de onderneming
De omstandigheid dat de Commissie de be-                                     die van indiening van een onregelmatige offerte wordt
schikbare bewijzen buiten beschouwing                                        verdacht de mogelijkheid heeft haar beweegredenen te
zou hebben gelaten                                                           kennen te geven na de opening van de enveloppen en
                                                                             voordat het besluit tot uitsluiting wordt genomen?
De motivering van het deel van de beschikking van 1998 met             4)    Staat aan de toepassing van artikel 30, lid 4, van richtlijn
betrekking tot artikel 63, lid 1, staat in de beschikking. Daarin            93/37 in de weg, dat is bepaald dat de aanbestedende
wordt niet verwezen naar de feiten of de bewijzen, omdat zij                 dienst motiveringen in aanmerking kan nemen, die
niet relevant waren voor de grondslag waarop de Commissie                    uitsluitend betrekking hebben op de zuinigheid van het
haar beschikking heeft vastgesteld. Een beschikking kan niet                 bouwprocédé, de gekozen technische oplossingen, of
worden nietigverklaard omdat zij niet de gronden vermeldt                    de uitzonderlijk gunstige omstandigheden waarvan de
waarop zij niet gebaseerd. Het Gerecht heeft dan ook blijk                   inschrijver kan profiteren?
gegeven van een verkeerde rechtsopvatting door te beslissen
dat de beschikking van 1998 was aangetast door een motive-
                                                                       5)    Staat aan de toepassing van artikel 30, lid 4, van richtlijn
ringsgebrek.
                                                                             93/37 in de weg het vereiste van motiveringen die zonder
                                                                             uitzondering gebaseerd moeten zijn op factoren waarvan
                                                                             de minimumwaarde valt af te leiden uit officiële lijsten?
(1) PB C 234 van 25.7.1998, blz. 36.                                   (1) Richtlijn van de Raad van 14 juni 1993 (PB L 199 van 9.8.1993,
(2) Jurispr. 1996, blz. II-1019.                                           blz. 54).


title: Zaak C-572/13: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 12 november 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de cour d’appel de Bruxelles — België) — Hewlett-Packard Belgium bvba/Reprobel cvba (Prejudiciële verwijzing — Harmonisatie van de wetgevingen — Intellectuele eigendom — Auteursrecht en naburige rechten — Richtlijn 2001/29/EG — Uitsluitend reproductierecht — Beperkingen en restricties — Artikel 5, lid 2, onder a) en b) — Beperking voor reprografie — Beperking voor privékopieën — Vereiste dat de beperkingen coherent worden toegepast — Begrip „billijke compensatie” — Inning van een heffing op multifunctionele printers, bij wijze van billijke compensatie — Evenredige vergoeding — Forfaitaire vergoeding — Zowel forfaitaire als evenredige vergoeding — Berekeningswijze — Begunstigden van de billijke compensatie — Auteurs en uitgevers — Bladmuziek)

text:
               18.1.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 16/3

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 12 november 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de cour d’appel de Bruxelles — België) — Hewlett-Packard Belgium bvba/Reprobel cvba
   (Zaak C-572/13) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Harmonisatie van de wetgevingen - Intellectuele eigendom - Auteursrecht en naburige rechten - Richtlijn 2001/29/EG - Uitsluitend reproductierecht - Beperkingen en restricties - Artikel 5, lid 2, onder a) en b) - Beperking voor reprografie - Beperking voor privékopieën - Vereiste dat de beperkingen coherent worden toegepast - Begrip „billijke compensatie” - Inning van een heffing op multifunctionele printers, bij wijze van billijke compensatie - Evenredige vergoeding - Forfaitaire vergoeding - Zowel forfaitaire als evenredige vergoeding - Berekeningswijze - Begunstigden van de billijke compensatie - Auteurs en uitgevers - Bladmuziek))
   (2016/C 016/03)
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Cour d’appel de Bruxelles

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Hewlett-Packard Belgium bvba

      Verwerende partij: Reprobel cvba

      in tegenwoordigheid van: Epson Europe bv

      Dictum

               1)

               Artikel 5, lid 2, onder a), en artikel 5, lid 2, onder b), van richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappĳ moeten aldus worden uitgelegd dat met betrekking tot de daarin vermelde term „billijke compensatie” een onderscheid dient te worden gemaakt naargelang de reproductie op papier of een soortgelijke drager, met behulp van een fotografische techniek of een andere werkwijze die een soortgelijk resultaat oplevert, wordt gemaakt door een willekeurige gebruiker dan wel door een natuurlijke persoon voor privégebruik en zonder enig direct of indirect commercieel oogmerk.

               2)

               Artikel 5, lid 2, onder a), en artikel 5, lid 2, onder b), van richtlijn 2001/29 verzetten zich tegen een nationale wettelijke regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die de lidstaat toestaat om een gedeelte van de aan de rechthebbenden toekomende billijke compensatie toe te kennen aan de uitgevers van de door de auteurs gecreëerde werken, terwijl deze uitgevers niet verplicht zijn om de auteurs, zelfs maar indirect, aanspraak te laten maken op het gedeelte van de compensatie dat hun is ontzegd.

               3)

               Artikel 5, lid 2, onder a), en artikel 5, lid 2, onder b), van richtlijn 2001/29 verzetten zich in beginsel tegen een nationale wettelijke regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, waarbij een ongedifferentieerd systeem ter inning van de billijke compensatie wordt ingevoerd dat ook reproducties van bladmuziek betreft. Ook verzetten deze bepalingen zich tegen een nationale wettelijke regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, waarbij een ongedifferentieerd systeem ter inning van de billijke compensatie wordt ingevoerd dat eveneens inbreukmakende reproducties betreft die zijn gemaakt uit ongeoorloofde bronnen.

               4)

               Artikel 5, lid 2, onder a), en artikel 5, lid 2, onder b), van richtlijn 2001/29 verzetten zich tegen een nationale wettelijke regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, waarbij een systeem is ingevoerd dat ter financiering van de billijke compensatie voor de rechthebbenden twee vormen van vergoeding combineert, namelijk ten eerste een forfaitaire vergoeding die door de fabrikant, de invoerder of de intracommunautaire koper van apparaten waarmee beschermde werken kunnen worden gereproduceerd, wordt betaald vóór er enige reproductie plaatsvindt, namelijk op de datum waarop die apparaten op het nationale grondgebied in de handel worden gebracht, en ten tweede een evenredige vergoeding, die na het vervaardigen van de reproducties wordt geïnd, uitsluitend wordt berekend door het aantal vervaardigde kopieën te vermenigvuldigen met een bepaalde eenheidsprijs, en verschuldigd is door de natuurlijke of rechtspersonen die deze reproducties vervaardigen, voor zover:

                           —

                           het bedrag van de forfaitaire vergoeding die vóór het maken van de reproductie wordt betaald, uitsluitend wordt berekend op basis van de snelheid waarmee de betrokken apparaten reproducties kunnen maken;

                           —

                           het bedrag van de evenredige vergoeding die na het maken van de reproducties wordt geïnd, verschilt naargelang de vergoedingsplichtige al dan niet aan de inning van deze vergoeding heeft meegewerkt, en

                           —

                           het gecombineerde systeem, in zijn geheel beschouwd, geen mechanismen — en met name geen terugbetalingsmechanismen — omvat die de complementaire toepassing van het criterium van de daadwerkelijke schade en het criterium van de forfaitair vastgestelde schade ten aanzien van de verschillende categorieën van gebruikers mogelijk maken.

      (1)  PB C 24 van 25.1.2014.


title: Zaak C-43/12: Beroep ingesteld op 30 januari 2012 — Europese Commissie/Europees Parlement en Raad van de Europese Unie

text:
               31.3.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 98/18

         Beroep ingesteld op 30 januari 2012 — Europese Commissie/Europees Parlement en Raad van de Europese Unie
   (Zaak C-43/12)
   2012/C 98/30
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: T. van Rijn en R. Troosters, gemachtigden)

      Verwerende partijen: Europees Parlement en Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               richtlijn 2011/82/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2011 ter facilitering van de grensoverschrijdende uitwisseling van informatie over verkeersveiligheidsgerelateerde verkeersovertredingen (1) nietig verklaren;

               —

               verklaren dat de gevolgen van richtlijn 2011/82/EU als gehandhaafd moeten worden beschouwd;

               —

               het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Dit beroep strekt tot nietigverklaring van richtlijn 2011/82/EU. De Commissie betwist de juistheid van de rechtsgrondslag. Volgens haar is artikel 87, lid 2, VWEU niet de juiste rechtsgrondslag, aangezien met de richtlijn wordt beoogd een mechanisme voor de uitwisseling van informatie tussen de lidstaten in te stellen dat betrekking heeft op verkeersovertredingen, en dit ongeacht de administratieve of strafrechtelijke aard daarvan. Artikel 87 ziet evenwel alleen op politiële samenwerking tussen de bevoegde diensten die belast zijn met het voorkomen, opsporen en onderzoeken van strafbare feiten. De Commissie is van mening dat de juiste rechtsgrondslag artikel 91, lid 1, VWEU is. De richtlijn is immers gericht op de verbetering van de verkeersveiligheid, een in die bepaling (sub c) uitdrukkelijk vermeld gebied van het gemeenschappelijk vervoerbeleid.

      (1)  PB L 288, blz. 1.


title: Zaak C-562/10: Beroep ingesteld op 30 november 2010 — Europese Commissie/Bondsrepubliek Duitsland

text:
               26.2.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 63/19

         Beroep ingesteld op 30 november 2010 — Europese Commissie/Bondsrepubliek Duitsland
   (Zaak C-562/10)
   2011/C 63/37
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: F. W. Bulst en I. Rogalski, gemachtigden)

      Verwerende partij: Bondsrepubliek Duitsland

      Conclusies

   Verzoekster verzoekt het Gerecht

               —

               vast te stellen dat de Bondsrepubliek Duitsland de krachtens artikel 56 VWEU op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen doordat zij:

                           1)

                           overeenkomstig § 34, lid 1, nr. 1, SGB XI, het recht op een verzorgingstoelage in geval van een tijdelijk verblijf van de hulpbehoevende in een andere lidstaat van de Europese Unie slechts voor maximaal zes weken toekent;

                           2)

                           voor zorgprestaties waarvan de hulpbehoevende tijdens een tijdelijk verblijf in een andere lidstaat van de Europese Unie gebruik heeft gemaakt en die door een in een andere lidstaat van de Europese Unie gevestigde dienstverlener zijn verstrekt, niet voorziet in een kostenvergoeding die even hoog is als die welke in Duitsland geldt voor toegekende zorgverstrekkingen, of een dergelijke kostenvergoeding krachtens § 34, lid 1, nr. 1, SGB XI uitsluit;

                           3)

                           de huurkosten van verzorgingshulpmiddelen in geval van een tijdelijk verblijf van de hulpbehoevende in een andere lidstaat van de Europese Unie niet vergoedt of krachtens § 34, lid 1, nr. 1, SGB XI een kostenvergoeding uitsluit, ook indien in Duitsland deze kosten worden vergoed of verzorgingshulpmiddelen beschikbaar worden gesteld, en de kostenvergoeding geen verdubbeling of andere verhoging van de in Duitsland toegekende prestaties tot gevolg zou hebben.

               —

               de Bondsrepubliek Duitsland te verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Het onderhavige verzoek betreft de Duitse regeling inzake de verzorgingsverzekering volgens welke hulpbehoevenden die in Duitsland prestaties van de wettelijke (sociale) verzorgingsverzekering ontvangen, niet in dezelfde mate op deze prestaties aanspraak kunnen maken wanneer zij tijdelijk naar een andere lidstaat van de Europese Unie gaan en daar een beroep (willen) doen op verzorging of een verzorgingstoelage (willen) ontvangen. Bij een tijdelijk verblijf in een andere lidstaat van de Europese Unie voorzien de in het geding zijnde wettelijke bepalingen inzake zorgverstrekkingen, verzorgingstoelage en verzorgingshulpmiddelen in duidelijk geringere uitkeringen dan bij in Duitsland verstrekte verzorging.
   Volgens de Commissie zijn de betrokken regels niet verenigbaar met artikel 56 VWEU, aangezien zij het aanzienlijk moeilijker maken om in een andere lidstaat van de Europese Unie een beroep te doen op zorgprestaties, hetgeen niet gerechtvaardigd of vereist is door dwingende redenen van algemeen belang. Zorgprestaties, alsook het verhuren van verzorgingshulpmiddelen, zijn prestaties die tegen vergoeding worden verricht en zijn in dit opzicht een dienst in de zin van artikel 56 VWEU, zodat de bepalingen inzake de vrijheid van dienstverrichting erop van toepassing zijn. Het Hof heeft in zijn rechtspraak met betrekking tot de vergoeding van in een andere lidstaat van de Europese Unie gemaakte kosten voor medische behandeling benadrukt dat de lidstaten hun bevoegdheid tot organisatie van hun socialezekerheidsstelsel met inachtneming van het gemeenschapsrecht dienen uit te oefenen. Het feit dat een regeling tot het gebied van de sociale zekerheid behoort, sluit bijgevolg de toepassing van artikel 56 VWEU niet uit.
   Wat de regels inzake de verzorgingstoelage betreft, is sprake van een discriminerende beperking, aangezien het recht op een verzorgingstoelage, voor zover de verzekerde zich in een andere lidstaat van de Europese Unie bevindt, slechts voor maximaal zes weken geldt. Dit maakt het voor de hulpbehoevende moeilijker om na deze periode in een andere lidstaat van de Europese Unie nog van zorgprestaties gebruik te maken.
   Wat de regels inzake de zorgverstrekking betreft, is sprake van een (discriminerende) beperking, aangezien niet voorzien is in een vergoeding van zorgverstrekkingen waarop de hulpbehoevende tijdens een tijdelijk verblijf in een andere lidstaat van de Europese Unie beroep heeft gedaan en die door een in een andere lidstaat van de Europese Unie gevestigde dienstverrichter zijn verstrekt, of een dergelijke vergoeding is uitgesloten. Het feit dat in Duitsland gemaakte kosten van zorgverstrekkingen door instellingen waarmee verzorgingsfondsen geen zorgovereenkomst hebben gesloten, evenmin worden vergoed, zoals de bondsregering tegenwerpt, doet niets af aan deze beoordeling. In Duitsland heeft immers een groot aantal aanbieders een zorgovereenkomst gesloten; daarentegen zijn er voor zover de Commissie weet geen dergelijke aanbieders in andere lidstaten van de Europese Unie.
   Bijgevolg kunnen verzekerden (of hulpbehoevenden) krachtens de sociale zorgverzekering in beginsel geen aanspraak maken op zorgverstrekkingen in een andere lidstaat van de Europese Unie, terwijl zij dit in Duitsland, weliswaar niet bij elke aanbieder, wel kunnen.
   Wat ten slotte de regels inzake verzorgingshulpmiddelen betreft, is sprake van een (discriminerende) beperking, daar de huur- (en gebruiks)kosten van dergelijke hulpmiddelen in een andere lidstaat van de Europese Unie niet worden vergoed, terwijl zij in geval van een verzorging in Duitsland wel worden vergoed.
   Volgens vaste rechtspraak van het Europese Hof van Justitie staat de krachtens artikel 56 VWEU gewaarborgde vrijheid van dienstverrichting niet alleen in de weg aan dergelijke discriminaties van de dienstverrichter op grond van zijn nationaliteit, maar ook aan alle beperkingen — zelfs wanneer deze zonder onderscheid voor zowel binnenlandse dienstverrichters als voor dienstverrichters uit andere lidstaten van de Europese Unie gelden — die de activiteit van een in een andere lidstaat van de Europese Unie wonende dienstverrichter die daar op rechtmatige wijze gelijkaardige diensten verricht, kunnen verhinderen of ontmoedigen.
   De door de bondsregering aangevoerde argumenten — bescherming van de volksgezondheid en het financiële evenwicht van het socialezekerheidsstelsel — kunnen de beperking van de vrijheid van dienstverrichting niet rechtvaardigen.
   Om te beginnen gaat de beperkende regeling duidelijk verder dan nodig is voor de bescherming van de kwaliteit van de in het geding zijnde diensten of van de volksgezondheid. Zo wordt vergoeding van in een andere lidstaat van de Europese Unie gemaakte kosten in het algemeen en zonder enig onderzoek van de kwaliteit uitgesloten. Bijgevolg wordt evenmin een kostenvergoeding toegestaan wanneer er zekerheid bestaat over de afdoende kwaliteit van de zorgprestaties en er geen gezondheidsrisico’s voor de hulpbehoevende zijn.
   Voorts is de Duitse regeling, die vergoeding van in een andere lidstaat van de Europese Unie gemaakte kosten uitsluit en hoe dan ook duidelijk achterblijft op de in Duitsland geboden financiële bijstand, niet noodzakelijk om een ernstig risico op aantasting van het financiële evenwicht van het socialezekerheidsstelsel uit te sluiten. Uiteindelijk hoeven de kosten die voortvloeien uit in een andere lidstaat van de Europese Unie ontvangen zorgprestaties enkel in dezelfde mate als in Duitsland te worden vergoed om een beperking van de vrijheid van dienstverrichting te vermijden.


title: Rectificatie van de mededeling in het Publicatieblad in de gevoegde zaken T-130/05, T-160/05 en T-183/05  ( PB C 22 van 28.1.2006, blz. 26. )

text:
               25.2.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 48/47

         Rectificatie van de mededeling in het Publicatieblad in de gevoegde zaken T-130/05, T-160/05 en T-183/05

      (
            Publicatieblad van de Europese Unie C 22 van 28 januari 2006, blz. 26
         )

   (2006/C 48/86)
   De mededeling in het PB in de gevoegde zaken T-130/05, T-160/05 en T-183/05 dient te worden gelezen als volgt:

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 16 november 2005 — Albert-Bousquet e.a. tegen Commissie
         (gevoegde zaken T-130/05, T-160/05 en T-183/05) (1)

         (2006/C 22/52)

            Procestaal: Frans

         De president van de Vierde kamer van het Gerecht van eerste aanleg heeft de doorhaling van zaak T-183/05 gelast.

      (1)  PB C 132 van 28.5.2005.


title: Zaak C-204/02 P: Hogere voorziening, op 3 juni 2002 ingesteld door Colin Joynson tegen het arrest van het Gerecht van Eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Derde kamer) van 21 maart 2002, in zaak T-231/99, Colin Joynson/Commissie van de Europese Gemeenschappen, ondersteund door Bass plc

text:
10.8.2002              NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      C 191/19
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                       strueerd door Ferdinand Kelly, Sollicitors, tegen het arrest van
                                                                       het Gerecht van Eerste aanleg van de Europese Gemeenschap-
—     vast te stellen dat het Koninkrijk Spanje, door de artike-       pen (Derde kamer) van 21 maart 2002 in zaak T-231/99,
      len 9.4, 21.3 en 22.6 van Real Decreto nr. 2822/1998             Colin Joynson/Commissie van de Europese Gemeenschappen,
      te handhaven, volgens welke motorfietsen, driewielige            ondersteund door Bass plc.
      voertuigen, bromfietsen, rijwielen en fietsen geen aan-
      hangwagen of oplegger mogen voorttrekken, de krach-
      tens de artikelen 18, 28 en 49 EG en artikel 11 van de
      Overeenkomst betreffende de Europese Economische                 Rekwirant concludeert dat het den Hove behage:
      Ruimte op hem rustende verplichtingen niet is nage-
      komen.
                                                                       a)   het bestreden arrest in zijn geheel te vernietigen, en
—     het Koninkrijk Spanje in de kosten te verwijzen.
                                                                       b)   de door rekwirant in het geding voor het Gerecht van
                                                                            Eerste aanleg gevorderde schadevergoeding toe te kennen;
                                                                            subsidiair
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                       c)   de zaak terug te wijzen naar het Gerecht van Eerste
Het algehele verbod om te rijden met een twee- of driewielig                aanleg; en in elk geval
voertuig dat een aanhangwagen voorttrekt, vormt in de eerste
plaats een belemmering voor de invoer van dit soort voertuigen
uit andere lidstaten of uit de staten die de EER hebben                d)   verweerster te verwijzen in de kosten.
ondertekend. Daar dit verbod geldt voor personen die naar
Spanje reizen met voertuigen die in andere lidstaten zijn
geregistreerd, kan het vervolgens een belemmering vormen
voor het vrij verkeer van personen en van diensten. De
Commissie wijst erop, dat er geen enkele technische rechtvaar-
digingsgrond bestaat voor het algehele verbod van de Spaanse           Middelen en voornaamste argumenten
regering, dat voertuigen treft die alle waarborgen van veiligheid
voor hun gebruik op de openbare wegen bieden. Bovendien
kunnen de kenmerken van de Spaanse wegen geen algeheel                 Rekwirant stelt dat het Gerecht van Eerste aanleg blijk heeft
rijverbod voor twee- of driewielige voertuigen met aanhang-            gegeven van een onjuiste rechtsopvatting:
wagen rechtvaardigen, dat tevens een verbod omvat op het
gebruik van die voertuigen in bewoonde gebieden en op wegen
(autosnelwegen of autowegen bijvoorbeeld), waarop geen                 a)   door te oordelen dat de Commissie bij de beantwoording
sprake is van de door de Spaanse autoriteiten aangeduide                    van de vraag of een bierleveringscontract tot een verbete-
gevaren.                                                                    ring van de distributie leidt, terecht enkel de gevolgen van
                                                                            een eventuele willekeurige prijsdiscriminatie door Bass plc
                                                                            in aanmerking heeft genomen en niet de geringe winst-
                                                                            gevendheid die, los van willekeurige prijsdiscriminaties,
                                                                            uit het stelsel van de huurcontracten zelf zou voort-
                                                                            vloeien;
                                                                       b)   door te oordelen dat het niet specificeren van de afname-
Hogere voorziening, op 3 juni 2002 ingesteld door Colin                     verplichting van bier per merk of benaming, waardoor
Joynson tegen het arrest van het Gerecht van Eerste                         een bierleveringscontract wordt uitgesloten van verorde-
aanleg van de Europese Gemeenschappen (Derde kamer)                         ning (EEG) nr. 1984/83 (2), in casu een louter technische
van 21 maart 2002, in zaak T-231/99 (1), Colin Joynson/                     omstandigheid is, welke dit contract niet belet om de
Commissie van de Europese Gemeenschappen, onder-                            geest van deze verordening te eerbiedigen;
                      steund door Bass plc
                                                                       c)   door te concluderen dat bij het onderzoek van de
                        (Zaak C-204/02 P)                                   mogelijkheid tot verlening van een individuele vrijstelling
                                                                            krachtens artikel 81, lid 3, EG voor een bierlevering
                                                                            kan worden volstaan met de toepassing van het door
                         (2002/C 191/31)
                                                                            verordening nr. 1984/83 geboden analysekader;
                                                                       d)   door te oordelen dat het prijsverschil en de ter berekening
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                  van dat verschil gehanteerde referentiegroep kunnen
op 3 juni 2002 hogere voorziening ingesteld door Colin                      worden beperkt met een beroep op artikel 14, sub c,
Joynson, vertegenwoordigd door B. Bedford, Barrister, geïn-                 tweede alinea, van verordening nr. 1984/83;
 ---pagebreak--- C 191/20               NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    10.8.2002
e)    door het gebruik door de Commissie van de omzetmetho-                  a)    in een procedure tot erkenning van een nieuwe
      de bij de berekening van het huurvoordeel goed te keuren;                    fokkerijorganisatie (fokkersvereniging) bij de be-
                                                                                voegde instanties slechts een recht verleent om
                                                                                gehoord te worden, maar geen recht op weigering
f)    door te concluderen dat de niet-contractuele voordelen                       van de erkenning van de nieuwe organisatie (vereni-
      die Bass plc zou bieden, opwegen tegen de prijsver-                          ging), indien deze de instandhouding van het ras in
      schillen.                                                                    gevaar zou brengen of de goede werking of het
                                                                                selectie- of veredelingsprogramma van een bestaan-
                                                                                de organisatie of vereniging zou kunnen verstoren,
(1) PB 2000, C 6, blz. 29.                                                         en
(2) Verordening (EEG) nr. 1984/83 van de Commissie van 22 juni
    1983 betreffende de toepassing van artikel 85, lid 3, op groepen
    exclusieve afnameovereenkomsten (PB L 173, blz 5).                       b)    de bestaande organisatie of vereniging niet het recht
                                                                                verleent om de ondanks een negatief advies gevolgde
                                                                                erkenning door de bevoegde instanties bij de rechter
                                                                                (Verwaltungsgerichtshof) aan te vechten?
                                                                       (1) PB L 192, blz. 63.
Verzoek van het Verwaltungsgerichtshof van 23 mei 2002
om een prejudiciële beslissing in het beroep van het
Oostenrijkse Zuchtverband für Ponys, Kleinpferde und
Specialrassen, in het geding gekomen partij: Öster-
           reichischer Shetlandponyzuchtverband
                                                                       Verzoek van Raad van State (België), afdeling administra-
                         (Zaak C-216/02)                               tie, van 28 mei 2002 om een prejudiciële beslissing in het
                                                                       geding tussen Michel Tillieut, Association des habitants
                                                                       de Louvain-La-Neuve, Willy Gregoire, en Association
                         (2002/C 191/32)                               L’Épine blanche en het Waalse Gewest — Interveniënte:
                                                                       Propreté, Assainissement, Gestion de l’Environnement,
                                                                                afgekort „Page”
Het Verwaltungsgerichtshof heeft bij beschikking van 23 mei                                      (Zaak C-217/02)
2002, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 12 juni
2002, in het beroep van het Oostenrijkse Zuchtverband für
Ponys, Kleinpferde und Specialrassen, in het geding gekomen                                      (2002/C 191/33)
partij: Österreichischer Shetlandponyzuchtverband, het Hof
van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om
een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:
1.    Verleent artikel 2, lid 2, sub a, van beschikking 92/            De Raad van State (België), afdeling administratie, heeft bij
      353/EEG (1) van de Commissie van 11 juni 1992 tot                beschikking van 28 mei 2002, ingekomen ter griffie van het
      vaststelling van de criteria voor de erkenning van organi-       Hof van Justitie op 13 juni 2002, in het geding tussen Michel
      saties en verenigingen die stamboeken voor geregistreerde        Tillieut, Association des habitants de Louvain-La-Neuve, Willy
      paardachtigen bijhouden of aanleggen, aan een bestaande          Gregoire, en Association L’Épine blanche en het Waalse
      fokkerijorganisatie (fokkersvereniging) een recht dat de         Gewest — Interveniënte: Propreté, Assainissement, Gestion de
      bevoegde instanties de erkenning van een nieuwe fokkerij-        l’Environnement, afgekort „Page”, het Hof van Justitie van
      organisatie (fokkersvereniging) weigeren, indien de erken-       de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
      ning van de nieuwe fokkerijorganisatie (fokkersvere-             beslissing over de navolgende vragen:
      niging) de instandhouding van het ras in gevaar zou
      brengen of de goede werking of het selectie- of vere-
      delingsprogramma van een bestaande organisatie of                1.    Houdt de verplichting van de lidstaten uit hoofde van
      vereniging zou kunnen verstoren?                                       artikel 7 van richtlijn 75/442/EEG (1) van 15 juli 1975
                                                                             betreffende afvalstoffen, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/
                                                                             156/EEG (2) van 18 maart 1991, om een of meer plannen
2.    Staat artikel 2, lid 2, sub a van de in de eerste vraag                voor het beheer van afvalstoffen op te stellen die met
      genoemde beschikking van de Commissie in de weg                        name betrekking hebben op „de locaties of installaties die
      aan de toepassing van een nationale bepaling die een                   geschikt zijn voor de verwijdering”, in dat de staten
      bestaande fokkerijorganisatie of fokkersvereniging                     waarvoor de richtlijn bestemd is, op een landkaart de


title: Gevoegde zaken C-404/12 P en C-405/12 P: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 13 januari 2015 — Raad van de Europese Unie, Europese Commissie/Stichting Natuur en Milieu, Pesticide Action Network Europe (Hogere voorziening – Verordening (EG) nr. 149/2008 – Verordening tot vaststelling van maximumresidugehalten voor pesticiden – Verzoek tot interne herziening van die verordening, ingediend overeenkomstig verordening (EG) nr. 1367/2006 – Besluit van de Commissie waarbij de verzoeken niet-ontvankelijk zijn verklaard – Maatregel van individuele strekking – Verdrag van Aarhus – Geldigheid van verordening (EG) nr. 1367/2006 gelet op dat verdrag)

text:
               2.3.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 73/3

      Arrest van het Hof (Grote kamer) van 13 januari 2015 — Raad van de Europese Unie, Europese Commissie/Stichting Natuur en Milieu, Pesticide Action Network Europe
      (Gevoegde zaken C-404/12 P en C-405/12 P) (1)

      (Hogere voorziening - Verordening (EG) nr. 149/2008 - Verordening tot vaststelling van maximumresidugehalten voor pesticiden - Verzoek tot interne herziening van die verordening, ingediend overeenkomstig verordening (EG) nr. 1367/2006 - Besluit van de Commissie waarbij de verzoeken niet-ontvankelijk zijn verklaard - Maatregel van individuele strekking - Verdrag van Aarhus - Geldigheid van verordening (EG) nr. 1367/2006 gelet op dat verdrag)
      (2015/C 073/03)
      Procestaal: Nederlands

         Partijen

         Rekwiranten: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: M. Moore en K. Michoel, gemachtigden), Europese Commissie (vertegenwoordigers: J.-P. Keppenne, P. Oliver en S. Boelaert, gemachtigden)

         Andere partijen in de procedure: Stichting Natuur en Milieu, Pesticide Action Network Europe (vertegenwoordiger: A. van den Biesen, advocaat)

         Interveniënte aan de zijde van de verzoekende partijen: Tsjechische Republiek (vertegenwoordiger: D. Hadroušek, gemachtigde)

         Dictum

                  1)

                  De incidentele hogere voorziening wordt afgewezen.

                  2)

                  Het arrest van het Gerecht van de Europese Unie Stichting Natuur en Milieu en Pesticide Action Network Europe/Commissie (T-338/08, EU:T:2012:300) wordt vernietigd.

                  3)

                  Het door Stichting Natuur en Milieu en Pesticide Action Network Europe voor het Gerecht van de Europese Unie ingestelde beroep tot nietigverklaring wordt verworpen.

                  4)

                  Stichting Natuur en Milieu en Pesticide Action Network Europe worden hoofdelijk verwezen in de kosten die de Raad van de Europese Unie en de Europese Commissie in eerste aanleg en in de hogere voorzieningen hebben gemaakt.

                  5)

                  De Tsjechische Republiek draagt haar eigen kosten.

         (1)  PB C 9 van 12.1.2013.


title: Beroep, op 5 februari 1999 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Groothertogdom Luxemburg (Zaak C-32/99)

text:
27.3.1999              NL               Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    C 86/13
Middelen en voornaamste argumenten                                      wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen vast te
                                                                        stellen die nodig zijn om te voldoen aan Richtlijn
                                                                        96/28/EG van de Commissie van 10 mei 1996 betref-
Volgens de informatie waarover de Commissie beschikt,                   fende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen
blijft Ierland handelen in strijd met artikel 30 van het EG-            van de lidstaten inzake meststoffen (1), of de Commis-
Verdrag door:                                                           sie niet van deze maatregelen in kennis te stellen;
Ð geen regels vast te stellen tot wijziging van de huidige         Ð de Franse Republiek te verwijzen in de kosten.
     regeling inzake normen voor het edelmetaalgehalte,
     teneinde deze normen in overeenstemming te brengen
     met die van het voorstel voor een richtlijn inzake het        Middelen en voornaamste argumenten
     nader tot elkaar brengen van de wettelijke en bestuurs-
     rechtelijke regelingen van de lidstaten betreffende wer-
     ken van edelmetaal;                                           De middelen en voornaamste argumenten zijn vergelijk-
                                                                   baar met die welke in zaak C-26/99 (2) zijn aangevoerd; de
                                                                   bij de richtlijn gestelde termijn is verstreken op 31 mei
Ð te wachten met de goedkeuring van het voorstel van               1997.
     wijziging van Section 9 van de Hallmarking Act 1981,
     in dier voege dat producten worden aanvaard wanneer           (1) Richtlijn 96/28/EG van de Commissie van 10 mei 1996 tot
     zij voorzien zijn van een stempelmerk uit een andere              aanpassing aan de technische vooruitgang van Richtlijn
     lidstaat waar de verkoop van bedoeld artikel krachtens            76/116/EEG van de Raad betreffende de onderlinge aanpassing
     de plaatselijke wetgeving is toegelaten, en mits door             van de wetgevingen van de lidstaten inzake meststoffen (PB
     die lidstaat het bewijs wordt geleverd dat het betrok-            L 140 van 13.6.1996, blz. 30).
                                                                   (2) Zie bladzijde 11 van dit Publicatieblad.
     ken stempelmerk aldaar is geregistreerd;
Ð Section 2 van de Hallmarking Act 1981 niet in dier
     voege te wijzigen, dat in ander lidstaten gebruikte
     stempelmerken kunnen worden erkend;
                                                                   Beroep, op 5 februari 1999 ingesteld door Commissie
Ð verschillen in stand te laten tussen goedgekeurde stem-          van de Europese Gemeenschappen tegen Groothertogdom
     pelmerken voor producten die zijn vervaardigd in Ier-                                    Luxemburg
     land en gelijksoortige stempelmerken voor ingevoerde                                  (Zaak C-32/99)
     artikelen.
                                                                                (1999/C 86/26)
                                                                   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
                                                                   is op 5 februari 1999 beroep ingesteld tegen Groothertog-
                                                                   dom Luxemburg door Commissie van de Europese
Beroep, op 5 februari 1999 ingesteld door Commissie van            Gemeenschappen, vertegenwoordigd door R. B Wain-
   de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek               wright, juridisch hoofdadviseur, en O. Couvert-CasteÂra,
                                                                   ter beschikking van de juridische dienst gesteld nationaal
                        (Zaak C-31/99)                             ambtenaar, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij
                        (1999/C 86/25)                             C. Gómez de la Cruz, lid van haar juridische dienst, Cen-
                                                                   tre Wagner, Kirchberg.
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen            De Commissie van de Europese Gemeenschappen conclu-
is op 5 februari 1999 beroep ingesteld tegen Franse Repu-          deert dat het den Hove behage:
bliek door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
vertegenwoordigd door R. B. Wainwright, juridisch hoofd-
adviseur, en O. Couvert-CasteÂra, ter beschikking van de           Ð vast te stellen dat het Groothertogdom Luxemburg de
juridische dienst gesteld nationaal ambtenaar, domicilie                krachtens het Verdrag op hem rustende verplichtingen
gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz,                  niet is nagekomen, door niet binnen de gestelde ter-
lid van haar juridische dienst, Centre Wagner, Kirchberg.               mijn de wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen
                                                                        vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan Richt-
                                                                        lijn 96/28/EG van de Commissie van 10 mei 1996
De Commissie van de Europese Gemeenschappen conclu-                     betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevin-
deert dat het den Hove behage:                                          gen van de lidstaten inzake meststoffen (1), of de Com-
                                                                        missie niet van deze maatregelen in kennis te stellen;
Ð vast te stellen dat de Franse Republiek de krachtens
     het Verdrag op haar rustende verplichtingen niet is           Ð het Groothertogdom Luxemburg te verwijzen in de
     nagekomen, door niet binnen de gestelde termijn de                 kosten.
 ---pagebreak--- C 86/14                 NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 27.3.1999
Middelen en voornaamste argumenten                                           of althans door de Commissie niet van deze maatrege-
                                                                             len op de hoogste te stellen, de krachtens het EG-Ver-
De middelen en voornaamste argumenten zijn vergelijk-                        drag en deze richtlijnen op hem rustende verplichtin-
baar met die welke in zaak C-26/99 (2) zijn aangevoerd; de                   gen niet is nagekomen;
bij de richtlijn gestelde termijn is verstreken op 31 mei
1997.                                                                  Ð het Verenigd Koninkrijk te verwijzen in de kosten.
(1) Richtlijn 96/28/EG van de Commissie van 10 mei 1996 tot            Middelen en voornaamste argumenten
    aanpassing aan de technische vooruitgang van Richtlijn
    76/116/EEG van de Raad betreffende de onderlinge aanpassing
    van de wetgevingen van de lidstaten inzake meststoffen (PB         Ingevolge artikel 189 van het EG-Verdrag, volgens hetwelk
    L 140 van 13.6.1996, blz. 30).                                     een richtlijn ten aanzien van het te bereiken resultaat ver-
(2) Zie bladzijde 11 van dit Publicatieblad.                           bindend is voor de lidstaat waarvoor zij bestemd is, zijn
                                                                       de lidstaten verplicht de in de richtlijn vastgestelde termij-
                                                                       nen voor de omzetting te eerbiedigen. Deze termijn is
                                                                       uiterlijk 1 juli 1992 verstreken, zonder dat het Verenigd
                                                                       Koninkrijk de bepalingen heeft vastgesteld die nodig zijn
                                                                       om aan de in de conclusie van de Commissie genoemde
Beroep, op 10 februari 1999 ingesteld door Commissie                   richtlijnen te voldoen.
van de Europese Gemeenschappen tegen Verenigd
                            Koninkrijk                                 (1 ) PB L 18 van 24.1.1980, blz. 26.
                         (Zaak C-39/99)                                (2)  PB L 117 van 4.5.1983, blz. 15.
                                                                       (3 ) PB L 363 van 13.12.1989, blz. 27.
                          (1999/C 86/27)
                                                                       (4 ) PB L 76 van 23.2.1992, blz. 21.
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
is op 10 februari 1999 beroep ingesteld tegen Verenigd
Koninkrijk door Commissie van de Europese Gemeen-
schappen, vertegenwoordigd door R. Wainwright, juri-
disch hoofdadviseur, als gemachtigde, domicilie gekozen                               Doorhaling van zaak C-321/98 (1)
hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz, lid van
                                                                                (1999/C 86/28)
haar juridische dienst, Centre Wagner, Kirchberg.
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                       De president van het Hof van Justitie van de Europese
                                                                       Gemeenschappen heeft bij beschikking van 12 januari
Ð vast te stellen dat het Verenigd Koninkrijk, door met
                                                                       1999 de doorhaling in het register gelast van zaak
     betrekking tot Gibraltar niet de wettelijke en bestuurs-
                                                                       C-321/98: Commissie van de Europese Gemeenschappen
     rechtelijke bepalingen vast te stellen welke noodzake-
                                                                       tegen Franse Republiek.
     lijk zijn om te voldoen aan:
     Ð Richtlijn 80/51/EEG van de Raad van 20 december                 (1) PB C 299 van 26.9.1998.
          1979 inzake de beperking van geluidshinder door
          subsonische luchtvaartuigen (1);
     Ð Richtlijn 83/206/EEG van de Raad van 21 april
          1983 tot wijziging van Richtlijn 80/51/EEG inzake
          de beperking van geluidshinder door subsonische                               Doorhaling van zaak C-4/98 (1)
          luchtvaartuigen (2);
                                                                                (1999/C 86/29)
     Ð Richtlijn 89/629/EEG van de Raad van 4 december
          1989 betreffende de beperking van de geluidsemis-
                                                                       De president van het Hof van Justitie van de Europese
          sie van civiele subsonische straalvliegtuigen (3);
                                                                       Gemeenschappen heeft bij beschikking van 14 januari
     Ð Richtlijn 92/14/EEG van de Raad van 2 maart                     1999 de doorhaling in het register gelast van zaak C-4/98
          1992 betreffende de beperking van de exploitatie             (verzoek van Sù- og Handelsretten om een prejudicieÈle
          van de vliegtuigen van bijlage 16 van het Verdrag            beslissing): Calvin Klein Trademark Trust tegen Cowboy-
          inzake      de    internationale     burgerluchtvaart,       land Aalborg A/S en anderen.
          boekdeel I, deel 2, hoofdstuk 2, tweede uitgave
          (1988) (4),                                                  (1) PB C 72 van 7.3.1998.


title: Zaak C-242/09: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 21 oktober 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Gerechtshof te Amsterdam — Nederland) — Albron Catering BV/FNV Bondgenoten, John Roest (Sociale politiek — Overgang van ondernemingen — Richtlijn 2001/23/EG — Behoud van rechten van werknemers — Concern waarvan werknemers in dienst zijn van werkgevervennootschap en permanent zijn tewerkgesteld bij werkmaatschappij — Overgang van werkmaatschappij)

text:
               18.12.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 346/15

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 21 oktober 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Gerechtshof te Amsterdam — Nederland) — Albron Catering BV/FNV Bondgenoten, John Roest
   (Zaak C-242/09) (1)

   (Sociale politiek - Overgang van ondernemingen - Richtlijn 2001/23/EG - Behoud van rechten van werknemers - Concern waarvan werknemers in dienst zijn van „werkgevervennootschap” en permanent zijn tewerkgesteld bij „werkmaatschappij” - Overgang van werkmaatschappij)
   2010/C 346/25
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Gerechtshof te Amsterdam

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Albron Catering BV

      Verwerende partijen: FNV Bondgenoten, John Roest

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Gerechtshof te Amsterdam — Uitlegging van artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/23/EG van de Raad van 12 maart 2001 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen van ondernemingen of vestigingen (PB L 82, blz. 16) — Vennootschap die al het personeel van een concern van vennootschappen bijeenvoegt en naar behoefte ter beschikking stelt van exploitatiemaatschappijen van dit concern — Overdracht van activiteit van exploitatiemaatschappij buiten het concern — Kwalificatie

      Dictum

   Bij de overgang, in de zin van richtlijn 2001/23/EG van de Raad van 12 maart 2001 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen van ondernemingen of vestigingen, van een tot een concern behorende onderneming naar een onderneming buiten dat concern, kan ook de tot het concern behorende onderneming waarbij de werknemers permanent zijn tewerkgesteld, zonder evenwel door een arbeidsovereenkomst aan die onderneming te zijn gebonden, als een „vervreemder” in de zin van artikel 2, lid 1, sub a, van die richtlijn worden beschouwd, hoewel er binnen dat concern een onderneming bestaat waaraan de betrokken werknemers wel door een dergelijke arbeidsovereenkomst zijn gebonden.

      (1)  PB C 220 van 12.9.2009, blz. 21.


title: Zaak T-14/07: Beroep ingesteld op 15 januari 2007 — Bondsrepubliek Duitsland/Commissie

text:
               24.3.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 69/20

         Beroep ingesteld op 15 januari 2007 — Bondsrepubliek Duitsland/Commissie
   (Zaak T-14/07)
   (2007/C 69/46)
   Procestaal: Duits
   Partijen

      Verzoekende partij: Bondsrepubliek Duitsland (vertegenwoordigers: M. Lumma, C. Schulze-Bahr, bijgestaan door C. von Donat, Rechtsanwalt)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               nietig te verklaren beschikking C (2006) 5163 def. van de Commissie van 3 november 2006 betreffende de vermindering van de bij beschikking C(95) 1427 van de Commissie van 11 juli 1995 voor het operationele programma van Nordrhein-Westfalen in het kader van het communautaire initiatief MKB toegekende financiële bijstand van het EFRO (EFRO nr. 94.02.10.029), voor zover de vermindering het bedrag van de nog niet ontvangen EFRO-bijstand overschrijdt.

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Met de bestreden beschikking heeft de Commissie de bijstand van het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (EFRO) voor het operationele programma van Nordrhein-Westfalen in het kader van het communautaire initiatief MKB verminderd.
   Ter onderbouwing van haar beroep stelt verzoekster dat de bestreden beschikking de goedkeuringsbeschikking C(95) 1427 van de Commissie van 11 juli 1995 schendt.
   Voorts stelt zij dat artikel 24, lid 2, van verordening nr. 4253/88 (1) is geschonden daar de voorwaarden voor een vermindering niet zijn vervuld. In dit verband voert zij met name aan dat de afwijkingen van het indicatieve financieringsplan geen aanzienlijke wijziging van het programma opleveren.
   Zelfs al zou het programma aanzienlijk zijn gewijzigd, dan heeft de Commissie volgens verzoekster vooraf toestemming gegeven voor een flexibele uitvoering van de indicatieve financieringsplannen bij de „richtsnoeren voor de financiële afsluiting van de operationele maatregelen (1994-1999) van de Structuurfondsen ”(SEC (1999) 1316).
   Voor het geval zou worden aangenomen dat de voorwaarden voor een vermindering zijn vervuld, wijst verzoekster erop dat verweerster met betrekking tot het concrete programma geen gebruik heeft gemaakt van haar beoordelingsvrijheid. De Commissie had moeten nagaan of een vermindering van de EFRO-bijstand in overeenstemming was met het evenredigheidsbeginsel.

      (1)  Verordening (EEG) nr. 4253/88 van de Raad van 19 december 1988 tot vaststelling van toepassingsbepalingen van verordening (EEG) nr. 2052/88 met betrekking tot de coördinatie van de bijstandsverlening uit de onderscheiden Structuurfondsen enerzijds en van die bijstandsverlening met die van de Europese Investeringsbank en de andere bestaande financieringsinstrumenten anderzijds (PB L 374, van 31.12.1988, blz. 1).


title: Verzoek van Divisional Court, Queen's Bench Division van 26 maart 1997 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen The Queen en The Intervention Board for Agricultural Produce, ex parte: First City Trading Limited e.a. (Zaak C-263/97)

text:
C 295/ 14             NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   27 . 9 . 97
2. Verzoekt het Hof van Justitie om uitlegging m.b.t. de                 toepassing wanneer goederen die voor uitvoer onder
    draagwijdte van het arrest van het Hof van 5 oktober                 weg zijn naar derde landen , wegens overmacht worden
    1994, in de zaak C-165/91 , Van Munster/Rijksdienst                  teruggebracht naar de lidstaat van uitvoer, of zijn zij
    voor Pensioenen, in het licht van dezelfde normen van                enkel van toepassing wanneer de goederen zijn inge
    Europees recht:                                                      voerd in een ander derde land dan door de exporteur
                                                                         oorspronkelijk aan de bevoegde instanties is opgege
                                                                         ven ?
    a ) Zijn de rechtsoverwegingen van dit arrest onder
         vraag 2 ( 21 tot 31 ) te vatten onder de termen:
         „ onverwachte nadelige gevolgen van het gebrek
         aan coördinatie tussen stelsels van sociale zeker          2.  Wanneer
         heid "?
    b ) Moet dictum 2 van dit arrest in het licht van de                 a ) uitvoer van rundvlees uit het Verenigd Koninkrijk
         rechtsoverwegingen 32 tot 34 zo worden geïnter                     naar derde landen bij Beschikking 96/239/EG van
                                                                             de Commissie ( 2 ) van 27 maart 1996 is verboden;
         preteerd dat, wanneer geen uitlegging van een toe
         passelijke nationale rechtsregel mogelijk is die de
         nadelige gevolgen van de toepassing ervan in een                b ) ook een aantal derde landen de invoer van rund
         bepaal geval voor het vrij verkeer van werknemers,                  vlees uit het Verenigd Koninkrijk heeft verboden;
         wegwerkt, de nationale rechter deze rechtsregel
         onverkort moet toepassen , of dat de nationale
         rechter deze nationale rechtsregel buiten toepassing            c ) op het tijdstip van genoemde beschikking expor
         moet laten .                                                        teurs doende waren rundvlees naar derde landen te
                                                                             vervoeren ;
3.  Is het in het licht van het dictum 2 van het arrest van
    5 oktober 1994 en van de rechtspraak van het Hof                     d ) deze exporteurs gedwongen waren het rundvlees
    verenigbaar met het Gemeenschapsrecht en meer                            naar het Verenigd Koninkrijk terug te brengen;
    bepaald de artikelen 5 , 48 en 51 van het Verdrag, te
    stellen dat het de nationale rechter niet staat om uit
    drukkelijk en dwingende nationale wetsbepalingen bui                e ) de exporteurs overeenkomstig de Verordeningen
    ten toepassing te laten om de nadelige gevolgen weg te                    ( EEG ) nr. 565/80 (') en ( EEG ) nr. 3665/87 van de
    werken :                                                                  Commissie, zoals gewijzigd, voor de betrokken uit
                                                                             voertransacties vooruitbetalingen op de uitvoerres
    — van de toepassing ervan voor migrerende werkne                        tituties hadden ontvangen ; en
         mers die van het recht op vrij verkeer van werkne
         mers gebruik hebben gemaakt,
                                                                         f)  de exporteurs verlies hebben geleden doordat zij
                                                                              het rundvlees niet op de betrokken uitvoermarkten
    — van het gebrek aan coördinatie tussen stelsels van                      konden verkopen;
         sociale zekerheid van verschillende lidstaten ?
                                                                         mogen die exporteurs de uitvoerrestituties dan geheel
                                                                         of gedeeltelijk behouden op grond van de algemene
                                                                         beginselen van Gemeenschapsrecht, in het bijzonder
                                                                         op grond van overmacht, gewettigd vertrouwen , even
Verzoek van Divisional Court, Queen's Bench Division                     redigheid of billijkheid ?
van 26 maart 1997 om een prejudiciële beslissing in het
geding tussen The Queen en The Intervention Board
for Agricultural Produce, ex parte: First City Trading               3 . Indien op de tweede vraag wordt geantwoord, dat de
                            Limited e.a .                                exporteur de betrokken uitvoerrestituties in beginsel
                       ( Zaak C-263/97 )                                 geheel of gedeeltelijk mag behouden, moeten de expor
                                                                         teurs dan de inkomsten aftrekken die zij hebben ver
                          ( 97/C 295/22 )                                kregen door het rundvlees in het Verenigd Koninkrijk
                                                                         van de hand te doen ( bijvoorbeeld wanneer de oor
                                                                         spronkelijke verkoper van het rundvlees krachtens een
Divisional Court, Queen 's Bench Division heeft bij                      beding van voorbehoud van eigendom in het oorspron
beschikking van 26 maart 1997, ingekomen ter griffie van                 kelijke verkoopcontract het rundvlees van de exporteur
het Hof van Justitie op 21 juli 1997, in het geding tussen               moet terugnemen tegen volledige of gedeeltelijke terug
The Queen en The Intervention Board for Agricultural                     betaling van de oorspronkelijke aankoopprijs )?
Produce, ex parte : First City Trading Limited e.a ., het Hof
van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht
om een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen :
                                                                     4 . Zijn Beschikking 96/239/EG en/of Verordening ( EG)
                                                                         nr. 773/96 van de Commissie ( 4 ) ongeldig voorzover zij
1 . Zijn de artikelen 23 en 33 van Verordening ( EEG )                   er niet in voorzien, dat de exporteurs, onder de in
    nr. 3665/87 van de Commissie ('), zoals gewijzigd, van               vraag 2 supra omschreven omstandigheden, de uitvoer
 ---pagebreak--- 27 . 9 . 97              NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    C 295/ 15
       restituties voor de betrokken exporten geheel of                        de Vereniging van Groothandelaren in Bloemkwekerij
       gedeeltelijk mogen behouden ?                                          producten ( VGB ) tegen de beschikking dd. 2 juli 1992
                                                                               ( SG(92 ) D/8782 ) alsnog niet-ontvankelijk te verklaren
(') Verordening ( EEG ) nr. 3665/87 van de Commissie van                      althans af te wijzen;
      27 november 1987 houdende gemeenschappelijke uitvoerings
      bepalingen van het stelsel van restituties bij uitvoer voor land
      bouwproducten ( PB L 351 van 14 . 12 . 1987, blz . 1 ).             3 . Florimex BV en de Vereniging van Groothandelaren in
( 2 ) Beschikking 96/239/EG van de Commissie van 27 maart 1996                Bloemkwekerijproducten ( VGB ) hoofdelijk te veroor
      inzake spoedmaatregelen ter bescherming tegen boviene spon             delen in de kosten van beide instanties overeenkomstig
      giforme encefalopathie ( PB L 78 van 28 . 3 . 1996 , blz . 17).         artikel 69 , lid 2, van het Reglement voor de procesvoe
O Verordening ( EEG ) nr. 565/80 van de Raad van 4 maart 1980                 ring
      betreffende de vooruitbetaling van de uitvoerrestituties voor
      landbouwproducten ( PB L 62 van 7. 3 . 1980, blz . 5 ).
( 4 ) Verordening ( EG ) nr. 773/96 van de Commissie van 26 april         Middelen en voornaamste argumenten
      1996 tot vaststelling van bijzondere maatregelen houdende
      afwijking van de Verordeningen ( EEG ) nr. 3665/87, ( EEG )
      nr. 3719/88 en ( EEG ) nr. 1964/82 in de rundvleessector ( PB       — Ten onrechte heeft het Gerecht aan de beschikking dd .
      L 104 van 27. 4 . 1996 , blz . 19 ).                                    2 juli 1992 waarin de Commissie de klachten van Flo
                                                                              rimex c.s . heeft afgewezen zeer zware motiveringseisen
                                                                              gesteld en in het kader van de toetsing of aan deze
                                                                              eisen is voldaan een gedetailleerd onderzoek ingesteld
                                                                              nopens de argumenten van de klagers . Aldus heeft het
                                                                              Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting
                                                                              omtrent artikel 190 van het E^G-Verdrag, heeft het een
Hogere voorziening, op 19 juli 1997 ingesteld door                            onjuiste beoordelingsmaatstaf aangelegd en is het ten
Coöperatieve Vereniging „Verenigde Bloemenveilingen                           onrechte in de plaats getreden van de Commissie .
Aalsmeer " ( VBA ) BA tegen het arrest, op 14 mei 1997 in
de gevoegde zaken T-70/92 en T-71/92 tussen enerzijds
Florimex BV en Vereniging van Groothandelaren in                          — Ten onrechte en rechtens onjuist heeft het Gerecht in
Bloemkwekerijproducten en anderzijds Commissie van de                         de rechtsoverwegingen 137—138 geoordeeld dat het
Europese Gemeenschappen, ondersteund door Coöpera                            Gerecht geen uitspraak behoeft te doen over de doör
tieve Vereniging „Verenigde Bloemenveilingen Aalsmeer "                       de VBA aangevoerde argumenten betreffende de niet
(VBA ) BA, gewezen door het Gerecht van eerste aanleg                         toepasselijkheid van artikel 85 , lid 1 , van het EG-Ver
                 van de Europese Gemeenschappen                               drag of de toepassing van artikel 2, lid 1 , tweede vol
                         ( Zaak C-265/97 P)
                                                                              zin, van Verordening nr. 26 , doch enkel over de wettig
                                                                              heid van de conclusie van de Commissie in de bestre
                            ( 97/C 295/23 )                                   den beschikking dd . 2 juli 1992 dat de facilitaire
                                                                              heffing onder artikel 2, lid 1 , eerste volzin, van Veror
                                                                              dening nr. 26 valt: De Commissie , alsook de Jurispru
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen                       dentie van het Hof, beschouwde de tweede volzin van
is op 19 juli 1997 hogere voorziening ingesteld door                          artikel 2 , lid 1 , van Verordening nr. 26 destijds nog als
Coöperatieve Vereniging „ Verenigde Bloemenveilingen                          een toepassing ( verbijzondering ) van de eerste volzin,
Aalsmeer " ( VBA ) BA, vertegenwoordigd door Mr G. van                        en wel van de tweede uitzondering daarin ( de recht
der Wal, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten                          vaardiging op grond van een nationale marktorganisa
kantore van Me Aloyse May, Grand-rue 31 , tegen het                           tie speelde geen rol ). Vanzelfsprekend is dan dat het
arrest, op 14 mei 1997 in de gevoegde zaken T-70/92 en                        toetsingskader dat door de Commissie wordt genoemd,
T-71 /92 tussen enerzijds Florimex BV en Vereniging van                       artikel 2 , lid 1 , eerste volzin, van Verordening nr. 26
Groothandelaren in Bloemwekerijproducten en anderzijds                        is . Dat impliceert niet dat de Commissie niet mede
Commissie van de Europese Gemeenschappen, onder                              heeft gelet op de voorwaarden voor — wat nadien is
steund door Coöperatieve Vereniging „ Verenigde Bloemen                      geworden — de derde uitzondering of dat artikel 2 ,
veilingen Aalsmeer " ( VBA ) BA, gewezen door het Gerecht                     lid 1 , tweede volzin , van Verordening nr. 26 buiten
van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen.                             beschouwing kan blijven .
Appellante concludeert dat het den Hove behage :                              Het kan niet zo zijn dat een landbouwcoöperatie zoals
                                                                              de VBA die leden in ( de grensstreek van ) andere lidsta
                                                                              ten aanvaardt, niet aanspraak kan maken op de toe
1 . de VBA ontvankelijk te verklaren met betrekking tot                       passing van artikel 2, lid 1 , tweede volzin , van Veror
       het verzoek om een hogere voorziening tegen het arrest                 dening nr. 26 .
       van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
       Gemeenschappen in de gevoegde zaken T-70/92 en
       T-71 /92 dd . 14 mei 1997;                                         — Ten onrechte heeft het Gerecht geweigerd althans zon
                                                                              der motivering nagelaten te bezien in hoeverre het
                                                                              beroep tegen de afwijzing van de klacht dient te wor
2 . het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de                       den afgewezen op grond van — kort gezegd — de
       Europese Gemeenschappen in de gevoegde zaken T-70/                     „ rule of reason ". Het Gerecht had dienen na te gaan
       92 en T-71 /92 dd . 14 mei 1997 te vernietigen en                      of het arrest in de zaak C-250/90 ( ] ) in casu relevant
       opnieuw rechtdoende de beroepen van Florimex BV en                     was en leidt tot een andere beoordeling .


title: Zaak C-82/17 P: Hogere voorziening ingesteld op 14 februari 2017 door TestBioTech eV, European Network of Scientists for Social and Environmental Responsibility eV en Sambucus eV tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 15 december 2016 in zaak T-177/13, TestBioTech eV, European Network of Scientists for Social and Environmental Responsibility eV, Sambucus eV/Commissie

text:
               24.4.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 129/6

         Hogere voorziening ingesteld op 14 februari 2017 door TestBioTech eV, European Network of Scientists for Social and Environmental Responsibility eV en Sambucus eV tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 15 december 2016 in zaak T-177/13, TestBioTech eV, European Network of Scientists for Social and Environmental Responsibility eV, Sambucus eV/Commissie
   (Zaak C-82/17 P)
   (2017/C 129/08)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirantes: TestBioTech eV, European Network of Scientists for Social and Environmental Responsibility eV, Sambucus eV (vertegenwoordigers: K. Smith QC, J. Stevenson, Barrister)

      Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, Europese Autoriteit voor voedselveiligheid, Monsanto Europe, Monsanto Company

      Conclusies

               —

               punten 1 en 2 van het dictum van de beschikking van het Gerecht vernietigen;

               —

               een nieuw arrest wijzen waarbij de besluiten van de Commissie nietig worden verklaard zoals is verzocht voor het Gerecht of, subsidiair, de zaak naar het Gerecht terug verwijzen voor een volledig nieuw onderzoek; de beslissing hierover is afhankelijk van de vraag welke middelen in hogere voorziening slagen;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten van rekwirantes, en

               —

               alle andere maatregelen gelasten die passend worden geacht.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwirantes verzoeken het Hof het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 15 december 2016, TestBioTech e.a./Commissie (T-177/13, ECLI:EU:T:2016:736) (hierna: „arrest”), dat aan rekwirantes is betekend op 19 december 2016, te vernietigen. In het arrest heeft het Gerecht het beroep van rekwirantes tot nietigverklaring van de drie tot hen gerichte inhoudelijk identieke besluiten van de Europese Commissie verworpen. Volgens die besluiten waren hun bezwaren over uitvoeringsbesluit 2012/347 (1), waarbij op grond van verordening nr. 1829/2003 inzake genetisch gemodificeerde levensmiddelen en diervoeders (2) (hierna: „GGLD-verordening”) aan Monsanto Europe SA een vergunning is toegekend voor het in de handel brengen van haar genetisch gemodificeerde soja „MON 87701 × MON 89788” (hierna: „soja”), ongegrond. Deze besluiten worden hierna „de besluiten van de Commissie” genoemd.
   Samengevat heeft het Gerecht blijk gegeven van een verkeerde rechtsopvatting bij de afwijzing van de bezwaren van rekwirantes tegen de besluiten van de Commissie door:

               a)

               bepaalde delen van het verzoek tot nietigverklaring van rekwirantes niet-ontvankelijk te verklaren op grond dat het krachtens artikel 10 van de Aarhus-verordening (3) ingediende verzoek tot heroverweging niet alle precieze details en gronden bevatte die ter ondersteuning van de middelen voor het Gerecht zijn aangevoerd en/of dat niet was voldaan aan andere procedurele vereisten;

               b)

               een onjuiste en onmogelijke bewijslast te leggen op niet-gouvernementele organisaties („ngo’s”) die krachtens de artikelen 10 en 12 van de Aarhus-verordening ten behoeve van het milieu optreden;

               c)

               niet te erkennen dat de door de Europese Autoriteit voor de voedselveiligheid overeenkomstig haar juridische verplichtingen uitgevaardigde richtsnoeren een gewettigd vertrouwen wekken dat deze zullen worden nageleefd;

               d)

               vast te stellen dat de door de GGLD-verordening (en de richtsnoeren van de Europese Autoriteit voor de voedselveiligheid) vereiste veiligheidsbeoordeling in twee fasen niet hoefde te worden verricht; in plaats daarvan kon enkel de eerste fase — de vergelijking tussen het genetisch gemodificeerde gewas en het referentiegewas — voldoende zijn (en volstond deze fase in dit geval) om aan de verplichtingen van de GGLD-verordening te voldoen;

               e)

               zich op verordening (EG) nr. 396/2005 (4) („pesticideverordening”) te beroepen om bepaalde elementen af te wijzen van het bezwaar van rekwirantes dat de potentiële toxiciteit van soja niet toereikend is onderzocht en dat de effecten van soja na de toekenning van de vergunning niet worden gecontroleerd.

      (1)  Uitvoeringsbesluit 2012/347/EU van de Commissie van 28 juni 2012 tot verlening van een vergunning voor het in de handel brengen van producten die geheel of gedeeltelijk bestaan uit of zijn geproduceerd met de genetisch gemodificeerde soja MON 87701 × MON 89788 (MON-877Ø1-2 × MON-89788-1) overeenkomstig verordening (EG) nr. 1829/2003 van het Europees Parlement en de Raad (PB 2012, L 171, blz. 13).

      (2)  Verordening (EG) nr. 1829/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 22 september 2003 inzake genetisch gemodificeerde levensmiddelen en diervoeders (PB 2003, L 268, blz. 1).

      (3)  Verordening (EG) nr. 1367/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 6 september 2006 betreffende de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden op de communautaire instellingen en organen (PB 2006, L 264, blz. 13).

      (4)  Verordening (EG) nr. 396/2005 van het Europees Parlement en de Raad van 23 februari 2005 tot vaststelling van maximumgehalten aan bestrijdingsmiddelenresiduen in of op levensmiddelen en diervoeders van plantaardige en dierlijke oorsprong en houdende wijziging van richtlijn 91/414/EG van de Raad (PB 2005, L 70, blz. 1).