title: ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG van 11 juli 1996 in zaak T-161/94: Sinochem Heilongjiang tegen Raad van de Europese Unie (Anti-dumping - Beroep tot nietigverklaring - Ontvankelijkheid - Verloop van onderzoek - Schade)

text:
Nr . C 247/ 14         NL                     Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    24 . 8 . 96
 ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                                te hebben geleden ten gevolge van de verlaging van de
                         van 11 juli 1996                                financiële steun die in het kader van een door het Europees
                                                                         Ontwikkelingsfonds gefinancierd project aan haar mede
in zaak T-161/94: Sinochem Heilongjiang tegen Raad van                   contractant was toegekend, heeft het Gerecht ( Vijfde
                      de Europese Unief 1 )                              Kamer ), samengesteld als volgt: R. Schintgen, president; R.
(Anti-dumping — Beroep tot nietigverklaring — Ontvan                    Garcfa-Valdecasas en J. Azizi, rechters; griffier : H. Jung, op
      kelijkheid — Verloop van onderzoek — Schade)                        1 1 juli 1996 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als
                           ( 96/C 247/28 )                               volgt:
                                                                          1 . Verwerpt het beroep .
                       (Procestaai: Engels)
                                                                         2 . Verwijst verzoekster in de kosten van het geding.
In zaak T-161 /94 , Sinochem Heilongjiang, gevestigd te
Harbin ( China ), vertegenwoordigd door I.M. Sinan, barri               (') PB nr . C 174 van 25 . 6 . 1994 .
ster, van de balie van Engeland en Wales, domicilie gekozen
hebbende te Luxemburg ten kantore van Arendt en Meder
nach, advocaten aldaar, rue Mathias Hardt 8— 10, tegen
Raad van de Europese Unie ( gemachtigden : E.H. Stein, R.
Torrent en H.-J. Rabe ), ondersteund door Commissie van
de Europese Gemeenschappen ( gemachtigden: E.L. , White
en C.-M . Happe ), betreffende een beroep tot nietigverkla               ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
ring van Verordening ( EEG ) nr . 3434/91 van de Raad van                                        van 11 juli 1996
25 november 1991 houdende instelling van een definitief                  in zaak T-271 /94: Eugénio Branco Lda tegen Commissie
anti-dumpingrecht op de invoer van oxaalzuur van oor                                 van de Europese Gemeenschappen ( 1 )
sprong uit India en de Volksrepubliek China (2), heeft het
Gerecht ( Eerste Kamer — uitgebreid ), samengesteld als                  (Beroep tot nietigverklaring — Europees Sociaal Fonds —
volgt: A. Saggio, president; C.W. Bellamy, A. Kalogeropou                Vermindering van aanvankelijk toegekende financiële bij
los, V. Tiili en R.M. Moura Ramos, rechters; griffier : J.               stand — Ontbreken van voor beroep vatbare handeling —
Palacio Gonzalez, administrateur, op 11 juli 1996 een arrest                                  Niet-ontvankelijkheid)
gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:                                                        ( 96/C 247/30 )
1 . Verwerpt het beroep.                                                                      (Procestaai: Portugees)
2 . Verwijst verzoekster in de kosten.
                                                                         In zaak T-271/94 , Eugénio Branco Lda , gevestigd te
                                                                         Lissabon, vertegenwoordigd door B. Belchior, advocaat te
(') PB nr. C 103 van 23 . 4 . 1992 .                                     Villa Nova de Gaia , domicilie gekozen hebbende te Luxem
(2 ) PB nr . L 326 van 28 . 11 . 1991 , blz . 6 .                        burg ten kantore van J. Schroeder, advocaat aldaar, rue
                                                                         Heine 6 , tegen Commissie van de Europese Gemeenschap
                                                                         pen (gemachtigde : A.M. Alves Vieira ), betreffende een
                                                                         beroep tot nietigverklaring van een beschikking, die ver
                                                                         weerster zou hebben gegeven en waarvan kennis zou zijn
                                                                         gegeven bij brief van het Departamento para os Assuntos do
                                                                         Fundo Social Europeu ( dienst belast met de aangelegenhe
 ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
                                                                         den van het Europees Sociaal Fonds ) van 25 mei 1994 en bij
                         van 11 juli 1996                                brief van 16 juni 1994 , houdende enerzijds afwijzing van een
in zaak T-175/94: International Procurement Services NV                  aanvraag om betaling van het saldo van de door het
   tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen ( ] )                  Europees Sociaal Fonds aan verzoekster toegekende finan
                                                                         ciële bijstand voor twee opleidingsprogramma 's, en ander
(Schadevordering — Overheidsopdracht — Europees Ont
                                                                         zijds vermindering van deze bijstand en terugvordering van
wikkelingsfonds — Niet-contractuele aansprakelijkheid —
                                                                         voordien door het Europees Sociaal Fonds en de Portugese
      Beoordeling van de oorsprong van het produkt)                      Staat betaalde voorschotten, heeft het Gerecht ( Vijfde
                           ( 96/C 247/29 )                               Kamer ), samengesteld als volgt: R. Schintgen, kamerpresi
                                                                         dent; R. Garcia-Valdecasas en J. Azizi, rechters; griffier: B.
                        (Procestaai: Frans)                              Pastor, administrateur, op 11 juli 1996 een arrest gewezen
                                                                         waarvan het dictum luidt als volgt:
In zaak T-175/94, International Procurement Services NV,                 1 . Verklaart het beroep niet-ontvankelijk .
gevestigd te Brussel, vertegenwoordigd door P. De Troyer,
advocaat te Oudenaarde, en L. Lorang, advocaat te Luxem                 2 . Verwijst verweerster in de kosten.
burg, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten kan
tore van laatstgenoemde, rue Heine 6 , tegen Commissie van               (>) PB nr . C 288 van 15 . 10 . 1994 .
de Europese Gemeenschappen (gemachtigden : E. Lasnet en
H. Lehman ), betreffende een beroep tot vergoeding van
schade ten bedrage van 14 797 706 Bfr. die verzoekster stelt


title: Zaak C-84/15: Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 17 maart 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden) — Sonos Europe BV/Staatssecretaris van Financiën [Prejudiciële verwijzing — Verordening (EEG) nr. 2658/87 — Douane-unie en gemeenschappelijk douanetarief — Tariefindeling — Gecombineerde nomenclatuur — Posten 8517, 8518, 8519, 8527 en 8543 — Standalone toestel dat is ontworpen voor het ophalen, ontvangen en via streaming in de vorm van versterkt geluid weergeven van geluidsbestanden]

text:
               2.5.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 156/14

         Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 17 maart 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden) — Sonos Europe BV/Staatssecretaris van Financiën
   (Zaak C-84/15) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Verordening (EEG) nr. 2658/87 - Douane-unie en gemeenschappelijk douanetarief - Tariefindeling - Gecombineerde nomenclatuur - Posten 8517, 8518, 8519, 8527 en 8543 - Standalone toestel dat is ontworpen voor het ophalen, ontvangen en via streaming in de vorm van versterkt geluid weergeven van geluidsbestanden])
   (2016/C 156/19)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Hoge Raad der Nederlanden

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Sonos Europe BV

      Verwerende partij: Staatssecretaris van Financiën

      Dictum

   De gecombineerde nomenclatuur zoals opgenomen in bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, in de versie die achtereenvolgens voortvloeit uit verordening (EG) nr. 1031/2008 van de Commissie van 19 september 2008 en verordening (EG) nr. 948/2009 van de Commissie van 30 september 2009, moet aldus worden uitgelegd dat een standalone toestel dat is ontworpen voor het ophalen, ontvangen en via streaming in de vorm van versterkt geluid weergeven van geluidsbestanden, zoals het toestel in het hoofdgeding, moet worden ingedeeld onder post 8519 van deze nomenclatuur, onder voorbehoud van de beoordeling door de verwijzende rechter van alle feitelijke elementen waarover hij beschikt.

      (1)  PB C 146 van 4.5.2015.


title: Zaak C-128/09: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State (België) op 6 april 2009 — Antoine Boxus en Willy Roua/Waalse Gewest

text:
               4.7.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 153/18

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State (België) op 6 april 2009 — Antoine Boxus en Willy Roua/Waalse Gewest
   (Zaak C-128/09)
   2009/C 153/35
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Raad van State

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Antoine Boxus en Willy Roua

      Verwerende partij: Waalse Gewest

      Prejudiciële vragen

               1)

               Kan artikel 1, lid 5, van richtlijn 85/337/EEG betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten (1), aldus worden uitgelegd dat het van de werkingssfeer van deze richtlijn uitsluit een wettelijke regeling, zoals het decreet van het Waalse Gewest van 17 juli 2008 betreffende enkele vergunningen waarvoor er dringende redenen van algemeen belang bestaan, die louter bepaalt dat er „dringende redenen van algemeen belang zijn aangetoond” voor de toekenning van stedenbouwkundige vergunningen, milieuvergunningen en globale vergunningen voor de handelingen en werken die zij opsomt, en die vergunningen waarvan wordt vastgesteld dat er daarvoor „dringende redenen van algemeen belang zijn aangetoond”, „ratificeert”?

               2)

                           a)

                           Verzetten de artikelen 1, 5, 6, 7, 8 en 10 bis van richtlijn 85/337/EEG, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/11/EG van de Raad (2) en richtlijn 2003/35/EG van het Europees Parlement en de Raad (3), zich tegen een wettelijke regeling waarbij het recht om een aan een milieueffectbeoordeling onderworpen project te verwezenlijken, wordt toegekend bij wege van een wetgevende handeling die niet vatbaar is voor beroep bij een rechterlijke instantie of een ander bij wet ingesteld onafhankelijk en onpartijdig orgaan om de materiële en formele rechtmatigheid te bestrijden van de beslissing die het recht verleent om het project te verwezenlijken?

                           b)

                           Moet artikel 9 van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden, gesloten op 25 juni 1998 en door de Europese Gemeenschap goedgekeurd bij besluit nr. 2005/370/EG van de Raad van 17 februari 2005 (4), aldus worden uitgelegd dat het de lidstaten de verplichting oplegt, in de mogelijkheid te voorzien dat beroep kan worden ingesteld bij een rechterlijke instantie of een ander bij wet ingesteld onafhankelijk en onpartijdig orgaan om de materiële en formele rechtmatigheid van elk onder de bepalingen van artikel 6 vallend besluit, handelen of nalaten te bestrijden aangaande zowel de materiële als de procedureregels voor de toekenning van vergunningen voor projecten die aan een milieueffectbeoordeling zijn onderworpen?

                           c)

                           Moet artikel 10 bis van richtlijn 85/337/EEG, zoals gewijzigd bij richtlijn 2003/35/EG, tegen de achtergrond van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden, gesloten op 25 juni 1998 en door de Europese Gemeenschap goedgekeurd bij besluit nr. 2005/370/EG van de Raad van 17 februari 2005, aldus worden uitgelegd dat het de lidstaten de verplichting oplegt, in de mogelijkheid te voorzien dat beroep kan worden ingesteld bij een rechterlijke instantie of een ander bij wet ingesteld onafhankelijk en onpartijdig orgaan om de materiële en formele rechtmatigheid van elk besluit, handelen of nalaten te bestrijden aangaande zowel de materiële als de procedureregels voor de toekenning van vergunningen voor projecten die aan een milieueffectbeoordeling zijn onderworpen?

      (1)  Richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten (PB L 175, blz. 40).

      (2)  Richtlijn 97/11/EG van de Raad van 3 maart 1997 tot wijziging van richtlijn 85/337/EEG betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten (PB L 73, blz. 5).

      (3)  Richtlijn 2003/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 mei 2003 tot voorziening in inspraak van het publiek in de opstelling van bepaalde plannen en programma’s betreffende het milieu en, met betrekking tot inspraak van het publiek en toegang tot de rechter, tot wijziging van de richtlijnen 85/337/EEG en 96/61/EG van de Raad — Verklaring van de Commissie (PB L 156, blz. 17).

      (4)  Besluit 2005/370/EG van de Raad van 17 februari 2005 betreffende het sluiten, namens de Europese Gemeenschap, van het Verdrag betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden (PB L 124, blz. 1).


title: Zaak T-275/14: Beroep ingesteld op 30 april 2014 — Drahtwerk St. Ingbert e.a./Commissie

text:
               14.7.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 223/28

         Beroep ingesteld op 30 april 2014 — Drahtwerk St. Ingbert e.a./Commissie
   (Zaak T-275/14)
   2014/C 223/33
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partijen: Drahtwerk St. Ingbert GmbH (St. Ingbert, Duitsland), DWK Drahtwerk Köln GmbH (Köln, Duitsland), Kalksteingrube Auersmacher GmbH (Völklingen, Duitsland), Rogesa Roheisengesellschaft Saar mbH (Dillingen, Duitsland), Stahlguss Saar GmbH (St. Ingbert) en Zentralkokerei Saar GmbH (Dillingen) (vertegenwoordigers: S. Altenschmidt en H. Janssen, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partijen verzoeken het Gerecht:

               —

               het besluit van de Europese Commissie van 18 december 2013 betreffende steunmaatregel SA.33995 (2013/C) — Steun voor hernieuwbare elektriciteit en verlaagde EEG-heffing voor energie-intensieve ondernemingen, nietig te verklaren;

               —

               verweerster te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekende partijen drie middelen aan.

               1.

               Eerste middel: schending van artikel 107, lid 1, VWEU

                           —

                           Verzoeksters stellen dat het bestreden besluit in strijd is met artikel 107, lid 1, VWEU omdat de bij het Gesetz für den Vorrang erneuerbarer Energien (wet inzake prioriteit voor hernieuwbare energie; hierna: „EEG”) voorziene EEG-heffing en de bijzondere vereffeningsregeling niet door de staat of met staatsmiddelen zijn bekostigd. Alle voor de kwalificatie van deze maatregelen relevante feiten zijn tussen de Commissie en de Bondsrepubliek Duitsland uitgewisseld tijdens het vooronderzoek. Er waren geen twijfels meer die de Commissie in een procedure op grond van artikel 108, lid 2, VWEU en artikel 4, lid 4, van verordening (EG) nr. 659/1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (1), nader had moeten onderzoeken.

               2.

               Tweede middel: schending van artikel 108, lid 1, VWEU en het rechtszekerheidsbeginsel

                           —

                           Verzoeksters voeren in dit verband aan dat de Commissie artikel 108, lid 1, VWEU en het rechtszekerheidsbeginsel heeft geschonden, doordat zij de procedure voor nieuwe steun op grond van artikel 4, lid 4, van verordening nr. 659/1999 heeft ingeleid in plaats van de procedure voor bestaande steun op grond van artikel 17 e.v. van verordening nr. 659/1999, om haar voorlopige oordeel dat de EEG een steunmaatregel vormde te toetsen. Zij betogen in dit verband met name dat de Commissie de EEG 2000 in haar beschikking van 22 mei 2002 niet als staatssteun in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU had gekwalificeerd, omdat er geen overdracht van staatsmiddelen had plaatsgevonden. Vergeleken met de beschikking van de Commissie van 22 mei 2002, is de EEG 2012 niet wezenlijk gewijzigd ten opzichte van de EEG 2000. De Commissie had haar gewijzigde rechtsopvatting dus ook in een procedure op grond van artikel 108, lid 1, VWEU naar voren kunnen brengen, zonder voor verzoeksters lasten te veroorzaken.

               3.

               Derde middel: schending van artikel 41 van het Handvest van de grondrechten en het recht om te worden gehoord

                           —

                           Voorts voeren verzoeksters aan dat verweerster het bestreden besluit heeft vastgesteld zonder verzoeksters een gelegenheid te bieden om hun standpunt kenbaar te maken.

      (1)  Verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (PB L 83, blz. 1).


title: Zaak T-435/17: Beroep ingesteld op 30 maart 2017 — Grendene/EUIPO — Hipanema (HIPANEMA)

text:
               28.8.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 283/54

         Beroep ingesteld op 30 maart 2017 — Grendene/EUIPO — Hipanema (HIPANEMA)
   (Zaak T-435/17)
   (2017/C 283/83)
   Taal van het verzoekschrift: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Grendene, SA (Sobral, Brazilië) (vertegenwoordiger: J. L. de Castro Hermida, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Hipanema (Parijs, Frankrijk)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Houder van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken merk: internationale inschrijving waarin de Europese Unie wordt aangewezen, van het beeldmerk met het woordelement „HIPANEMA” — internationale inschrijving waarin de Europese Unie wordt aangewezen nr. 1 154 586

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 20 januari 2017 in zaak R 629/2016-2

      Conclusies

               —

               de bestreden beslissing vernietigen en vervangen door een beslissing waarbij wordt vastgesteld dat de waren waarop het betwiste merk betrekking heeft en de waren waarop de oudere oppositiemerken betrekking hebben in dier voege op elkaar lijken dat de soortgelijkheid van deze waren in de zin van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 moet worden erkend;

               —

               na die soortgelijkheid te hebben vastgesteld, de conflicterende tekens op verbaal vlak vergelijken, hetgeen noch in de fase van de oppositie noch in de fase van het administratieve beroep heeft plaatsgevonden, verklaren dat deze op fonetisch en op begripsmatig vlak gelijk zijn en op grafisch vlak overeenstemmen, vaststellen dat de conflicterende merken niet vreedzaam kunnen co-existeren, en bijgevolg het verzoek om bescherming in de Europese Unie van het internationale merk nr. 1 154 586 „HIPANEMA” voor klasse 14 afwijzen. Indien het Gerecht zich daartoe evenwel niet bevoegd acht, de zaak terugverwijzen naar de kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie, waarbij dit laatste wordt gelast vast te stellen dat de conflicterende merken overeenstemmen.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 8, lid 1, onder b) van verordening nr. 207/2009.


title: Zaak C-490/14: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 29 oktober 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Freistaat Bayern/Verlag Esterbauer GmbH (Prejudiciële verwijzing — Rechtsbescherming van databanken — Richtlijn 96/9/EG — Artikel 1, lid 2 — Werkingssfeer — Databanken — Topografische kaarten — Zelfstandigheid van de elementen die samen een databank vormen — Mogelijkheid om die elementen van elkaar te scheiden zonder dat de waarde van de informatieve inhoud ervan wordt aangetast — Inaanmerkingneming van het doel dat de gebruiker met een topografische kaart voor ogen heeft)

text:
               21.12.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 429/5

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 29 oktober 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Freistaat Bayern/Verlag Esterbauer GmbH
   (Zaak C-490/14) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Rechtsbescherming van databanken - Richtlijn 96/9/EG - Artikel 1, lid 2 - Werkingssfeer - Databanken - Topografische kaarten - Zelfstandigheid van de elementen die samen een databank vormen - Mogelijkheid om die elementen van elkaar te scheiden zonder dat de waarde van de informatieve inhoud ervan wordt aangetast - Inaanmerkingneming van het doel dat de gebruiker met een topografische kaart voor ogen heeft))
   (2015/C 429/06)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesgerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Freistaat Bayern

      Verwerende partij: Verlag Esterbauer GmbH

      Dictum

   Artikel 1, lid 2, van richtlijn 96/9/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 1996 betreffende de rechtsbescherming van databanken moet aldus worden uitgelegd dat geografische gegevens die door een derde uit een topografische kaart worden gelicht met het oog op de vervaardiging en de commerciële exploitatie van een andere kaart, na deze verrichting nog voldoende informatieve waarde hebben om te kunnen worden aangemerkt als „zelfstandige elementen” van een „databank” in de zin van die bepaling.

      (1)  PB C 34 van 2.2.2015.


title: Zaak C-211/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione Tributaria Provinciale di Torino (Italië) op 15 april 2016 – Bimotor SpA/Agenzia delle Entrate - Direzione Provinciale II di Torino

text:
               11.7.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 251/7

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione Tributaria Provinciale di Torino (Italië) op 15 april 2016 – Bimotor SpA/Agenzia delle Entrate - Direzione Provinciale II di Torino
   (Zaak C-211/16)
   (2016/C 251/10)
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Commissione Tributaria Provinciale di Torino

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Bimotor SpA

      Verwerende partij: Agenzia delle Entrate - Direzione Provinciale II di Torino

      Prejudiciële vraag

   Staat de Unierechtelijke regeling inzake btw (Zesde richtlijn 77/388/EEG (1) van de Raad van 17 mei 1977, zoals gewijzigd bij richtlijn 2002/38/EG (2) en richtlijn 2006/112/EG (3)) in de weg aan een nationale regeling – zoals die van artikel 34, lid 1, van wet nr. 388 van 23 december 2000 – krachtens welke de terugbetaling of verrekening van btw-kredieten in een bepaald belastingjaar niet in hun geheel, maar enkel tot een vooraf bepaalde bovengrens zijn toegestaan?

      (1)  Zesde richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1).

      (2)  Richtlijn 2002/38/EG van de Raad van 7 mei 2002 tot wĳziging, voor een gedeelte tĳdelĳk, van richtlijn 77/388/EEG met betrekking tot de regeling inzake de belasting over de toegevoegde waarde die van toepassing is op bepaalde diensten die langs elektronische weg worden verricht alsook op radio- en televisieomroepdiensten (PB L 128, blz. 41).

      (3)  Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1).


title: Beschikking van het Gerecht van Eerste Aanleg van 9 juni 2005 in zaak T-265/03, Helm Düngemittel GmbH tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Voedselhulp — Gedeeltelijke verbeurte van leveringszekerheid — Verzoek om terugbetaling van verbeurd bedrag — Arbitragebeding — Beroep tot nietigverklaring — Niet-ontvankelijkheid)

text:
               17.9.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 229/18

      BESCHIKKING VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG

   van 9 juni 2005
   in zaak T-265/03, Helm Düngemittel GmbH tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)

   (Voedselhulp - Gedeeltelijke verbeurte van leveringszekerheid - Verzoek om terugbetaling van verbeurd bedrag - Arbitragebeding - Beroep tot nietigverklaring - Niet-ontvankelijkheid)
   (2005/C 229/37)
   Procestaal: Duits
   In zaak T-265/03, Helm Düngemittel GmbH, gevestigd te Hamburg (Duitsland), vertegenwoordigd door W. Waschmann, advocaat, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: G. Berscheid en M. Niejahr, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg), betreffende een verzoek om nietigverklaring van de beschikking die volgens verzoekster is vervat in een brief van de Commissie van 23 mei 2003 betreffende de verbeurte van een deel van de door verzoekster gestelde leveringszekerheid wegens laattijdige levering van mest in het kader van voedselhulp aan Noord-Korea ter uitvoering van verordening (EG) nr. 2519/97 van de Commissie van 16 december 1997 tot vaststelling van algemene voorschriften op grond van verordening (EG) nr. 1292/96 van de Raad voor de beschikbaarstelling van als communautaire voedselhulp te leveren producten (PB L 346, blz. 23), heeft het Gerecht (Derde kamer), samengesteld als volgt: M Jaeger, kamerpresident, J. Azizi en E. Cremona, rechters; griffier: H. Jung, op 9 juni 2005 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               Verzoekster wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 239 van 4.10.2003.


title: Zaak C-214/08 P: Hogere voorziening ingesteld op 22 mei 2008 door Philippe Guigard tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Derde kamer) van 11 maart 2008 in zaak T-301/05, Guigard/Commissie

text:
               30.8.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 223/19

         Hogere voorziening ingesteld op 22 mei 2008 door Philippe Guigard tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Derde kamer) van 11 maart 2008 in zaak T-301/05, Guigard/Commissie
   (Zaak C-214/08 P)
   (2008/C 223/31)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Rekwirant: Philippe Guigard (vertegenwoordigers: S. Rodrigues en C. Bernard-Glanz, advocaten)

      Andere partij in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               de hogere voorziening ontvankelijk te verklaren;

               —

               het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen van 11 maart 2008 in zaak T-301/05 te vernietigen;

               —

               de conclusies inzake nietigverklaring en schadevergoeding van verzoekster in eerste aanleg toe te wijzen;

               —

               de verwerende partij in eerste aanleg te verwijzen in het geheel van de kosten van het beroep tot nietigverklaring en de hogere voorziening.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Rekwirant voert drie middelen aan ter ondersteuning van zijn hogere voorziening.
   Met zijn eerste middel, dat uit twee onderdelen bestaat, betoogt rekwirant allereerst dat de Commissie de Vierde Overeenkomst van Lomé (1) verkeerd heeft uitgelegd.
   De vergissing betreft in de eerste plaats het feit dat het Gerecht heeft geoordeeld dat het uit hoofde van artikel 313, lid 2, sub k, van de Overeenkomst van Lomé aan de nationale ordonnateur staat om over de aanwerving van consulenten en andere deskundigen voor technische bijstand te beslissen, zonder daarbij rekening te houden met de bevoegdheid tot begrotingstoezicht en het beheer van de middelen die bij deze Overeenkomst aan de Commissie zijn toegekend en de verplichting van deze laatste instelling om de nationale ordonnateur technische bijstand te verlenen bij de onderhandeling van de overeenkomsten.
   De door het Gerecht begane vergissing bestaat er daarnaast uit dat het heeft geoordeeld dat het verzoek van de nationale ordonnateur aan de Commissie ter verkrijging van toestemming voor de hernieuwing van de arbeidsovereenkomst van rekwirant, een uitdrukkelijke verwijzing naar artikel 314 van de Overeenkomst van Lomé moest bevatten om de bij die bepaling voorziene termijn van dertig dagen te doen ingaan, terwijl een dergelijk vereiste geenszins uit dit artikel voortvloeit. Volgens rekwirant had het Gerecht dus, als het voornoemd artikel juist had uitgelegd, de niet-naleving van deze termijn door de Commissie moeten vaststellen.
   Met zijn tweede middel betoogt rekwirant vervolgens dat het bestreden arrest een kennelijke tegenstrijdigheid in de motivering ervan bevat aangaande het middel inzake schending van artikel 317, sub a, van de Overeenkomst van Lomé, dat enerzijds te laat zou zijn opgeworpen en anderzijds inhoudelijk zou zijn verward met het middel inzake schending van artikel 313, lid 2, sub k, van diezelfde Overeenkomst. Volgens rekwirant kan eenzelfde middel niet tegelijk niet-ontvankelijk en ongegrond worden verklaard.
   Met zijn derde middel betoogt rekwirant ten slotte dat het Gerecht voorbij is gegaan aan zijn rechten van verdediging doordat het in de eerste plaats geen rekening heeft gehouden met alle door hem ter terechtzitting ontwikkelde argumenten en daarnaast de strekking heeft verdraaid van zijn middel inzake schending van het zorgvuldigheidsbeginsel, het beginsel van goed bestuur en de bescherming van gewettigd vertrouwen.

      (1)  Vierde Overeenkomst gesloten tussen de staten van Afrika, het Caribische Gebied en de Stille Oceaan (ACS) en de Europese Economische Gemeenschap, ondertekend te Lomé op 15 december 1989 (goedgekeurd bij besluit 91/400/EGKS, EEG van de Raad en de Commissie van 25 februari 1991 betreffende de sluiting van de Vierde ACS-EEG-Overeenkomst, PB L 229, blz. 1), zoals gewijzigd bij de Overeenkomst ondertekend te Mauritius op 4 november 1995 (PB 1998, L 156, blz. 3).


title: Zaak T-42/13: Beroep ingesteld op 28 januari 2013 — 1. garantovaná/Commissie

text:
               16.3.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 79/30

         Beroep ingesteld op 28 januari 2013 — 1. garantovaná/Commissie
   (Zaak T-42/13)
   2013/C 79/51
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: 1. garantovaná a.s. (Bratislava, Slowakije) (vertegenwoordigers: M. Powell, Solicitor, G. Forwood, Barrister, M. Staroň en P. Hodál, lawyers)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               de brief van de Commissie van 21 december 2012 in zaak COMP/39.396 — Calciumcarbid, nietig verklaren voor zover daarin:

                           —

                           een rentevoet van 4,5 % is toegepast voor de tijdvakken waarin het Hof i) de tenuitvoerlegging van artikel 2 van beschikking C(2009) 5791 def. van de Commissie van 22 juli 2009 in zaak COMP/39.396 — Reagentia op basis van calciumcarbid en magnesium voor de staal- en gasindustrie, had opgeschort voor verzoekster, en ii) de op verzoekster rustende verplichting om een bankgarantie te stellen om te voorkomen dat de bij artikel 2 van die beschikking opgelegde geldboete onmiddellijk zou worden ingevorderd had opgeschort;

                           —

                           daarin het uitstaande bedrag op 25 januari 2013, dat de geldboete en achterstandsrente omvat, op 20 293 586,60 EUR is vastgesteld;

                           —

                           verzoekster daarin is aangemaand om uiterlijk op 25 januari 2013 een voorlopige betaling van 20 293 586,60 EUR te doen of een aanvaardbare financiële garantie voor dit bedrag te stellen.

               —

               verweerster verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster vier middelen aan.

               1)

               Eerste middel: de Commissie had geen rechtsgrondslag om rente op te leggen voor het tijdvak waarop de beschikking in kort geding van 20 oktober 2009 betrekking had, aangezien deze beschikking de tenuitvoerlegging van artikel 2 van beschikking C(2009) 5791 opschortte voor zover het verzoekster betrof. Als dusdanig was de geldboete niet „invorderbaar” in de zin van artikel 79, sub c, van de uitvoeringsvoorschriften. (1) Overeenkomstig het beginsel accessorium sequitur principale kan rente op de geldboete slechts aangroeien vanaf de datum waarop de geldboete invorderbaar is.

               2)

               Tweede middel: met betrekking tot het tijdvak waarop de beschikking in kort geding betrekking had, was de toepassing van een boeterentevoet van 4,5 % een schending van het gewettigd vertrouwen van verzoekster, aangezien de beschikking in kort geding van 2 maart 2011 de op verzoekster rustende verplichting om een bankgarantie te stellen om te voorkomen dat de bij artikel 2 van beschikking C(2009) 5791 opgelegde geldboete onmiddellijk zou worden ingevorderd had opgeschort. Daardoor bevond verzoekster zich in dezelfde situatie als die waarin zij zich zou hebben bevonden indien zij de bankgarantie had gesteld. Verzoekster mocht zich dus beroepen op een gewettigd vertrouwen dat werd gewekt door de brief van de Commissie van 24 juli 2009 waarbij kennis werd gegeven van beschikking C(2009) 5791, dat rente op de geldboete zou moeten worden betaald tegen de rentevoet die in artikel 86, lid 5, van de uitvoeringsvoorschriften is bepaald.

               3)

               Derde middel: de toepassing van de boeterentevoet van 4,5 % voor de tijdvakken waarop de beschikkingen in kort geding betrekking hebben, ontneemt deze beschikkingen hun praktische werking, aangezien de twee rentevoeten in de artikelen 86, lid 2, sub b, en 86, lid 5, van de uitvoeringsvoorschriften tot doel hebben ondernemingen ertoe aan te zetten een bankgarantie te stellen en omgekeerd ondernemingen die weigeren een invorderbare geldboete te betalen of een passende bankgarantie te stellen, te bestraffen. Verzoekster mag niet worden bestraft met een boeterente omdat zij geen bankgarantie heeft gesteld in omstandigheden waarin i) het Hof de tenuitvoerlegging van de geldboete heeft opgeschort, en ii) heeft geoordeeld dat het objectief gezien onmogelijk was voor verzoekster om een bankgarantie te stellen.

               4)

               Vierde middel: de toepassing van de boeterentevoet van 4,5 % voor de tijdvakken waarop de beschikkingen in kort geding betrekking hebben, schendt het evenredigheidsbeginsel. Het is onevenredig dat verzoekster wordt bestraft met rente tegen de rentevoet in artikel 86, lid 2, sub b, van de uitvoeringsvoorschriften in omstandigheden waarin i) de geldboete niet uitvoerbaar is, en ii) de Unierechter heeft vastgesteld dat zij niet in staat is de geldboete te betalen of een passende bankgarantie te stellen.

      (1)  Verordening (EG, Euratom) nr. 2342/2002 van de Commissie van 23 december 2002 tot vaststelling van uitvoeringsvoorschriften van verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (PB 2002, L 357, blz. 1), zoals gewijzigd.


title: Verzoek van het Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen van 17 maart 1995 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Paul Daut GmbH & Co. KG en Oberkreisdirektor des Kreises Gütersloh (Zaak C-105/95)

text:
Nr . C 159/ 16         | NL |               Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                        24 . 6 . 95
    Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen                  3 . Moet rechtsoverweging 43 in het arrest van het Hof van
    schappen krachtens artikel 46 van dat Statuut, inge                     19 november 1991 (gevoegde zaken 6/9 0 en 9/90,
    voegd bij artikel 7 van het besluit van de Raad van                      Francovich e . a ., Jurispr. 1991 , blz . 1-5357) aldus wor
    24 oktober 1 9 8 8 tot instelling van een Gerecht van eerste             den uitgelegd, dat de formele en materiële voorwaarden
    aanleg van de Europese Gemeenschappen; de verplich                      die in het nationale recht van elke Lid-Staat zijn
    ting om de arresten te motiveren houdt met name in, dat                  vastgesteld ter zake van schadevergoeding wegens niet
    de aangevoerde gronden het arrest wettig kunnen                          omzetting van een richtlijn, dezelfde ( of in ieder geval
    schragen, dat wil zeggen toereikend en ter zake dienend                  niet ongunstiger ) dienen te zijn als ( dan ) die welke door
    zijn, geen feitelijke of juridische dwalingen bevatten en                de nationale wetgever met de vertraagde omzetting van
    niet tegenstrijdig zijn;                                                 de richtlijn zijn uitgevaardigd ?
— schending van het Statuut van de ambtenaren van de                   (M PB nr . L 283 van 20 . 10 . 1980 , blz . 23 .
    Europese Gemeenschappen ( hierna : „ Statuut "), inzon
    derheid artikel 73 , en schending van de Regeling voor de
    verzekering van de ambtenaren van de Europese                      Verzoek van het Oberverwaltungsgericht für das Land
    Gemeenschappen tegen ongevallen en beroepsziekten                  Nordrhein-Westfalen van 17 maart 1995 om een prejudi
     ( hierna : „ Regeling "), inzonderheid artikel 3 daarvan;         ciële beslissing in het geding tussen Paul Daut GmbH & Co.
                                                                               KG en Oberkreisdirektor des Kreises Giitersloh
— de algemene rechtsbeginselen die van toepassing zijn op
    het Gemeenschapsrecht, te weten met name de beginse                                         ( Zaak C-105/95 )
    len van rechtszekerheid , goede trouw en bescherming                                            ( 95/C 159/31
    van het gewettigd vertrouwen, de zorgplicht, het begin
    sel van de redelijke termijn alsmede het beginsel dat elke         Het Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein
    administratieve handeling moet berusten op gronden die             Westfalen — Dertiende Senat — heeft bij beschikking van
    de handeling wettig kunnen schragen, dat wil zeggen                17 maart 1995 , ingekomen ter griffie van het Hof van
    gronden die toereikend en ter zake dienend zijn en geen            Justitie op 31 maart 1995 , in het geding tussen Paul Daut
                                                                       GmbH & Co . KG en Oberkreisdirektor des Kreises Güters
     feitelijke of juridische dwalingen bevatten.
                                                                       loh, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
                                                                       verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende
                                                                       vragen :
                                                                       Is het verenigbaar met de artikelen 30 en 36 van het
Verzoeken van de Pretura Circondariale di Bassano del                  EG-Verdrag, juncto Richtlijn 64/433/EEG ( ! ) van de Raad
Grappa van 21 maart 1995 om een prejudiciële beslissing in             betreffende de gezondheidsvoorschriften voor de produktie
de aldaar aanhangige gedingen tussen 1 . D. Bonifaci e.a. en           en het in de handel brengen van vers vlees (vers-vleesricht
2 . W. Berto e.a. en het Instituto Nazionale della Previdenza          lijn ), zoals gecodificeerd in de bijlage bij Richtlijn 91 /
                           Sociale ( INPS )                            497/EEG (2 ) van de Raad van 29 juli 1991 , in de versie van
                                                                       Richtlijn 92/5/EEG ( 3 ) van de Raad van 10 februari 1992 , en
                   ( Zaken C-94/95 en C-95/95 )                        juncto Richtlijn 77/99/EEG (4 ) inzake gezondheidsvraag
                           ( 95/C 159/30 )                             stukken op het gebied van het intracommunautaire handels
                                                                       verkeer in vleesprodukten ( vleesproduktenrichtlijn ), in de
Bij beschikkingen van 21 maart 1995 ( ingekomen ter griffie            versie van de bijlage bij Richtlijn 92/5/EEG, indien verweer
van het Hof van Justitie op 24 maart 1995 ) heeft de Pretura           der — op grond van § 17, lid 1 , nummer 2, van de
Circondariale di Bassano del Grappa in de aldaar aanhan               Verordnung über die hygienischen Anforderungen und
gige gedingen tussen 1 . D. Bonifaci e.a . en 2 . W. Berto e.a . en    amtlichen Untersuchungen beim Verkehr mit Fleisch
het Istituto Nazionale della Previdenza Sociale ( INPS ), het          ( FIHV ) van 30 oktober 1986 , BGBl I, blz . 1678 , laatstelijk
Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht               gewijzigd bij EWR-Ausführungsgesetz van 27 april 1993 ,
om een prejudiciële beslissing over de volgende vragen :               BGBl I, blz . 512 , 552 — bezwaar maakt tegen de overbren
                                                                       ging van bevroren separatorvlees ten aanzien van een
1 . Moet artikel 4 , lid 2 , van Richtlijn 80/987/EEG C ) aldus        overeenkomstig de EG-bepalingen erkende Duitse inrich
      worden uitgelegd , dat de Lid-Staten gebruik kunnen              ting welke in staat is een hittebehandeling in de zin van de
      maken van de mogelijkheid om de verplichting tot                 vleesproduktenrichtlijn uit te voeren en overeenkomstig de
      voldoening uit het waarborgfonds te beperken tot het             aanwijzing van de officiële Belgische dierenarts bevroren
      over een bepaalde periode — in casu twaalf maanden —             separatorvlees heeft betrokken van een overeenkomstig de
      verschuldigde loon, ook in het geval de overschrijding           EG-bepalingen erkende Belgische inrichting teneinde het een
      van dat tijdsbestek niet aan stilzitten van de betrokken         hittebehandeling in de zin van de vleesproduktenrichtlijn te
      werknemer te wijten is , en in het bijzonder in het geval        doen ondergaan en het verder te verwerken ? Indien deze
      waarin die werknemer vergoeding vordert van de schade            vraag ontkennend wordt beantwoord, is dan een coördina
      door niet-omzetting of vertraagde omzetting van                  tie met de bevoegde Duitse veterinaire dienst vereist en
                                                                       tussen wie ?
      bedoelde richtlijn ?
                                                                        (')  PB nr . 121 van 29 . 7 . 1964 , blz . 1 .
2 . In geval van een bevestigend antwoord op de eerste                  (2)  PB nr . L 268 van 24 . 9 . 1991 , blz . 69 .
      vraag, moet dan de geldigheid van artikel 4, lid 2 ,              (3 ) PB nr . L 57 van 2 . 3 . 1992 , blz . 1 .
      worden getoetst aan het gelijkheids- en non-discrimina           (4 ) PB nr . L 26 van 31 . 1 . 1977, blz . 85 .
      tiebeginsel ?


title: Zaak T-102/08 P: Hogere voorziening ingesteld op 25 februari 2008 door Asa Sundholm tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 13 december 2007 in zaak F-27/07, Sundholm/Commissie

text:
               26.4.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 107/38

         Hogere voorziening ingesteld op 25 februari 2008 door Asa Sundholm tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 13 december 2007 in zaak F-27/07, Sundholm/Commissie
   (Zaak T-102/08 P)
   (2008/C 107/64)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Rekwirante: Asa Sundholm (Brussel, België) (vertegenwoordigers: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal, advocaten)

      Andere partij in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 13 december 2007 in zaak F-27/07 te vernietigen;

               —

               opnieuw uitspraak te doen en te oordelen zoals de rechter in eerste aanleg had moeten doen: het besluit houdende opstelling van rekwirantes loopbaanontwikkelingrapport over de periode van 1 juli 2001 tot en met 31 december 2002, genomen ter uitvoering van het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 20 april 2005, nietig te verklaren;

               —

               de verwerende partij te verwijzen in de kosten van de beide instanties.

         Middelen en voornaamste argumenten
   In hogere voorziening vordert rekwirante vernietiging van het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken waarbij is verworpen het beroep waarin zij had verzocht om nietigverklaring van het besluit van de Commissie houdende opstelling van haar loopbaanontwikkelingrapport over de periode van 1 juli 2001 tot en met 31 december 2002, daar het eerste rapport over die periode bij arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 20 april 2005 nietig was verklaard (1).
   Tot staving van de hogere voorziening voert zij één middel aan, ontleend aan een verkeerde rechtsopvatting, schending van artikel 233 EG en schending van het gemeenschapsrecht ter zake van de bijzondere motiveringsplicht.
   Het Gerecht voor ambtenarenzaken is van een verkeerde rechtsopvatting uitgegaan en heeft de draagwijdte van het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 20 april 2005 en van artikel 233 EG miskend, door te oordelen dat het TABG, in het kader van maatregelen ter uitvoering van het arrest en gelet op de rechtsoverwegingen ervan alsook op de tijd die is verstreken tussen het nietig verklaarde besluit en het ter uitvoering van dat arrest genomen besluit, geen nadere motivering behoefde te geven overeenkomstig de op de administratie rustende verplichting om een beoordelingsrapport dat ter uitvoering van een arrest van het Gerecht en, volgens rekwirante, te laat is opgesteld, specifiek te motiveren.
   Bovendien stelt zij dat het Gerecht voor ambtenarenzaken het absoluut gezag van gewijsde van het arrest van het Gerecht van eerste aanleg heeft miskend, door te aanvaarden dat de schrapping van het ten onrechte in aanmerking genomen commentaar op zich een juiste rectificatie van rekwirantes beoordeling vormde.

      (1)  Arrest van het Gerecht, Sundholm/Commissie, T-86/04, niet gepubliceerd in de Jurisprudentie.


               3.10.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 287/14

         Beroep tegen de Republiek IJsland, ingesteld door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 28 juni 2013
   (Zaak E-10/13)
   2013/C 287/10
   Op 28 juni 2013 is bij het EVA-Hof beroep ingesteld tegen de Republiek IJsland door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, vertegenwoordigd door Xavier Lewis en Maria Moustakali, optredend als gemachtigden van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, Belliardstraat 35, 1040 Brussel, België.
   De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA vraagt het EVA-Hof:

               1.

               vast te stellen dat de Republiek IJsland, door het niet binnen de gestelde termijn juiste uitvoering te geven aan artikel 2, lid 1, onder a) tot en met d), en artikel 2, lid 2, onder a) en b), van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 21b van bijlage XVIII bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep (herschikking)), zoals aangepast aan de EER-Overeenkomst bij Protocol 1 daarbij, haar verplichtingen uit hoofde van dat besluit niet is nagekomen;

               2.

               de Republiek IJsland te verwijzen in de kosten van de procedure.

      Feiten en argumenten:

               —

               Het verzoek betreft het feit dat de Republiek IJsland op 20 augustus 2012 nog geen gevolg had gegeven aan een met redenen omkleed advies dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tot haar had gericht op 20 juni 2012 en dat betrekking had op het geen juiste uitvoering geven aan artikel 2, lid 1, onder a) tot en met d), en artikel 2, lid 2, onder a) en b), van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 21b van bijlage XVIII bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep (herschikking)) (de richtlijn).

               —

               De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA stelt dat de Republiek IJsland, door het niet binnen de gestelde termijn vaststellen van de maatregelen ter uitvoering van de richtlijn, haar verplichtingen uit hoofde van artikel 2, lid 1, onder a) tot en met d), en artikel 2, lid 2, onder a) en b), niet is nagekomen.


title: Zaak T-43/05: Beroep, op 31 januari 2005 ingesteld door Camper S.L. tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

text:
               30.4.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 106/26

         Beroep, op 31 januari 2005 ingesteld door Camper S.L. tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)
   (Zaak T-43/05)
   (2005/C 106/58)
   Taal van het verzoekschrift: Engels
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 31 januari 2005 beroep tegen het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) ingesteld door Camper S.L., gevestigd te Inca, Mallorca (Spanje), vertegenwoordigd door I. Temiñ o Ceniceros.
   Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: JC AB, gevestigd te Mölnlycke (Zweden).
   Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:

               —

               toe te wijzen het beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) in zaak R 170/2004-1 houdende verwerping van het beroep tegen de weigering van inschrijving van gemeenschapsmerk nr. 1 954 601 voor klasse 25;

               —

               te verklaren dat inschrijving van gemeenschapsmerk „BROTHERS BY CAMPER” (nr. 1 954 601) mogelijk is voor alle waren van klasse 25;

               —

               te bepalen dat elke partij haar eigen kosten en de helft van de gemeenschappelijke kosten zal dragen.

         Middelen en voornaamste argumenten

               Aanvrager van het gemeenschapsmerk:

               verzoekster

               Betrokken gemeenschapsmerk:

               beeldmerk „ROTHERS by CAMPER” voor waren en diensten van de klassen 18, 25 en 39 (leder, kledingstukken, schoeisel, hoofddeksels, transport, …) — aanvraagnr. 1 954 601

               Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure:

               JC AB

               Oppositiemerk of -teken:

               Zweeds, Fins en Deens beeldmerk „Brothers” voor waren van klasse 25 (kledingstukken, schoeisel en hoofddeksels)

               Beslissing van de oppositieafdeling:

               afwijzing van de oppositie voorzover deze was gebaseerd op de oudere Zweedse inschrijving. Toewijzing van de oppositie voor een deel van de betrokken waren, met name voor „kledingstukken, schoeisel, hoofddeksels” van klasse 25, voorzover de oppositie was gebaseerd op de Deense en de Finse oudere inschrijving.

               Beslissing van de kamer van beroep:

               verwerping van verzoeksters beroep

               Middelen:

               de conflicterende merken stemmen niet in die mate overeen dat er verwarringsgevaar in de zin van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 van de Raad bestaat.


title: Gevoegde zaken C-260/06 en C-261/06: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 8 november 2007 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour d'appel de Montpellier — Frankrijk) — Strafzaken tegen Daniel Escalier (C-260/06), Jean Bonnarel (C-261/06) (Gewasbeschermingsmiddelen — Parallelinvoer — Procedure voor vergunning voor in handel brengen — Toelaatbaarheid — Voorwaarden — Eerbiediging van evenredigheidsbeginsel)

text:
               22.12.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 315/18

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 8 november 2007 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour d'appel de Montpellier — Frankrijk) — Strafzaken tegen Daniel Escalier (C-260/06), Jean Bonnarel (C-261/06)
   (Gevoegde zaken C-260/06 en C-261/06) (1)

   (Gewasbeschermingsmiddelen - Parallelinvoer - Procedure voor vergunning voor in handel brengen - Toelaatbaarheid - Voorwaarden - Eerbiediging van evenredigheidsbeginsel)
   (2007/C 315/29)
   Procestaal: Frans
   Verwijzende rechter
   Cour d'appel de Montpellier
   Partijen in de strafzaken
   Daniel Escalier (C-260/06), Jean Bonnarel (C-261/06)
   Voorwerp
   Verzoeken om prejudiciële beslissing — Cour d'appel de Montpellier — Uitlegging van de artikelen 28 en 30 EG-Verdrag en van richtlijn 91/414/EEG van de Raad van 15 juli 1991 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen (PB L 230, blz. 1) — Nationale wettelijke regeling die een landbouwer die uitsluitend voor de behoeften van zijn landbouwbedrijf een uit een andere lidstaat afkomstig gewasbeschermingsmiddel invoert waarvoor in deze andere lidstaat reeds een vergunning voor het in de handel brengen werd afgegeven overeenkomstig richtlijn 91/414/EEG, verplicht gebruik te maken van een vereenvoudigde procedure voor een vergunning voor het in de handel brengen, die ertoe strekt na te gaan of het product voldoet aan de voorwaarden inzake identieke producten en onderworpen is aan heffing van 800 EUR
   Dictum
   Een lidstaat mag de parallelinvoer van een gewasbeschermingsmiddel uit een andere lidstaat, waar voor het product reeds een vergunning voor het in de handel brengen is afgegeven, aan een vereenvoudigde procedure voor een dergelijke vergunning onderwerpen, wanneer een landbouwer het product enkel invoert voor de behoeften van zijn bedrijf, waarbij de aldus afgegeven vergunning voor het in de handel brengen gebonden is aan de persoon van de betrokken marktdeelnemer. Aan deze toelating kan niet de voorwaarde worden gekoppeld dat het ingevoerde product wordt aangeduid met het eigen merk van de betrokken marktdeelnemer, wanneer deze laatste een landbouwer is die enkel voor de behoeften van zijn eigen bedrijf tot de parallelinvoer overgaat. Voor deze toelating mag geen heffing worden geïnd die niet in verhouding staat tot de kosten van de voor het onderzoek van de vergunningaanvraag noodzakelijke controle en administratieve stappen. Een forfaitaire berekening van die kosten is evenwel toegestaan mits het evenredigheidsbeginsel wordt geëerbiedigd.

      (1)  PB C 212 van 2.9.2006.


title: Zaak C-208/13: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 15 april 2013 — Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato/Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dello Sviluppo Economico

text:
               20.7.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 207/10

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 15 april 2013 — Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato/Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dello Sviluppo Economico
   (Zaak C-208/13)
   2013/C 207/18
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

      Verwerende partijen: Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dello Sviluppo Economico

      Prejudiciële vragen

               1.

               Zijn met de bescherming van de vrijheid van mededinging, het vrij verkeer van ondernemingen, de vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten (neergelegd in artikel 4, lid 3, VEU, en in de artikelen 101, 49, 56 en 96 VWEU) verenigbaar, en zo ja in hoeverre, nationale bepalingen van lidstaten van de Unie die minimumbedrijfskosten voor de sector wegvervoer voorschrijven, die meebrengen dat een onderdeel van de tegenprestatie voor de dienst en dus van de contractprijs door derden wordt vastgesteld?

               2.

               Kunnen beperkingen van de aangehaalde beginselen worden gerechtvaardigd door het algemeen belang van de veiligheid van het wegverkeer, en zo ja onder welke voorwaarden, en passen minimumbedrijfskosten als bedoeld in de regeling van artikel 83 bis van d.l. nr. 112/2008, zoals gewijzigd en aangevuld, in dat kader?

               3.

               Kan de vaststelling van minimumbedrijfskosten in dit verband worden overgelaten aan vrijwillige akkoorden tussen categorieën van belanghebbende marktdeelnemers of eventueel aan organen waarin particuliere marktdeelnemers uit de sector sterk zijn vertegenwoordigd zonder dat tevoren wettelijke criteria zijn vastgesteld?


title: Zaak C-154/07: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht (Duitsland) op 20 maart 2007 — Firma 01051 Telekom GmbH/Bondsrepubliek Duitsland

text:
               23.6.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 140/8

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht (Duitsland) op 20 maart 2007 — Firma 01051 Telekom GmbH/Bondsrepubliek Duitsland
   (Zaak C-154/07)
   (2007/C 140/14)
   Procestaal: Duits
   Verwijzende rechter
   Bundesverwaltungsgericht
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Firma 01051 Telekom GmbH

      Verwerende partij: Bondsrepubliek Duitsland
   Prejudiciële vragen
   Verzetten richtlijn 90/388/EEG van de Commissie van 28 juni 1990 betreffende de mededinging op de markten voor telecommunicatiediensten — mededingingsrichtlijn (1) — en richtlijn 97/33/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 juni 1997 inzake interconnectie op telecommunicatiegebied, wat betreft de waarborging van de universele dienst en van de interoperabiliteit door toepassing van de beginselen van Open Network Provision (ONP) — interconnectierichtlijn (2) — zich ertegen dat de nationale Regulierungsbehörde (regelgevende instantie) in 2003 de exploitant van een met een openbaar telecommunicatiegebruikersnetwerk geïnterconnecteerd verbindingsnetwerk verplicht om aan de op de markt dominante exploitant van het gebruikersnetwerk een bijdrage te betalen ter compensatie van het deficit dat voor de exploitant van het gebruikersnetwerk ontstaat door de beschikbaarstelling van de local loops?
   Indien vraag 1 bevestigend wordt beantwoord:
   Moet de onverenigbaarheid met het gemeenschapsrecht van een dergelijke verplichting die in een nationale bepaling wordt opgelegd, door de nationale rechter in aanmerking worden genomen in het geding over de goedkeuring van de bijdrageplicht van de exploitant van het verbindingsnetwerk?

      (1)  PB L 192, blz. 10.

      (2)  PB L 199, blz. 32.


title: Zaak C-377/13: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugal) op 3 juli 2013 — Ascendi Beiras Litoral e Alta, Auto Estradas das Beiras Litoral e Alta, SA/Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               21.9.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 274/8

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugal) op 3 juli 2013 — Ascendi Beiras Litoral e Alta, Auto Estradas das Beiras Litoral e Alta, SA/Autoridade Tributária e Aduaneira
   (Zaak C-377/13)
   2013/C 274/13
   Procestaal: Portugees.

      Verwijzende rechter

   Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Ascendi Beiras Litoral e Alta, Auto Estradas das Beiras Litoral e Alta, SA

      Verwerende partij: Autoridade Tributária e Aduaneira.

      Prejudiciële vraag

   Verzetten de artikelen 4, leden 1, sub c, en 2, sub a, 7, lid 1, en 10, sub a, van richtlijn 69/335/EEG van de Raad van 17 juli 1969 [betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal] (1) (zoals gewijzigd bij richtlijn 85/303/EEG van de Raad van 10 juni 1985) (2) zich tegen een nationale regeling als die in wetsbesluit 322-B/2001 van 14 december 2001, waarbij een zegelrecht is ingevoerd op verhogingen van het maatschappelijk kapitaal van kapitaalvennootschappen door de omzetting in maatschappelijk kapitaal van vorderingen van aandeelhouders uit hoofde van voorheen voor de vennootschap verrichte bijkomende prestaties, ook al waren die bijkomende prestaties in geld verricht, gelet op het feit dat op 1 juli 1984 de nationale wettelijke regeling de op die wijze uitgevoerde kapitaalverhogingen aan een zegelrecht van 2 % onderwierp, en dat op diezelfde datum kapitaalverhogingen tegen inbreng in geld waren vrijgesteld van het zegelrecht?

      (1)  PB L 249, blz. 25.

      (2)  Tot wijziging van richtlijn 69/335/EEG betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal (PB L 156, blz. 23).


title: Beroep, op 15 februari 1995 ingesteld door International Express Carriers Conference (IECC) tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Zaak T-28/95)

text:
Nr . C 119/12         NL                   Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                13 . 5 . 95
            BESCHIKKING VAN HET GERECHT                               2, verweerders in de kosten te verwijzen.
                   VAN EERSTE AANLEG
                     van 23 februari 1995                             Middelen en voornaamste argumenten
in zaak T-490/93 , Bremer Vulkan Verbund AG tegen
       Commissie van de Europese Gemeenschappen ( J )                 De middelen en voornaamste argumenten komen overeen
                                                                      met die in zaak T-20/94 .
                   (Verwijzing naar het Hof)
                          (95/C 119/29
                      (Procestaai: Duits)
In zaak T-490/93 , Bremer Vulkan Verbund AG, gevestigd te             Beroep, op 23 januari 1995 ingesteld door E.-R. Konrad
Bremen (Duitsland), vertegenwoordigd door H. J. Rabe,                 tegen Raad van de Europese Unie en Commissie van de
advocaat te Hamburg en te Brussel, domicilie gekozen                                  Europese Gemeenschappen
hebbende te Luxemburg ten kantore van Turk en Prum,                                           ( Zaak T-9/95 )
advocaten aldaar, avenue Guillaume 13B, tegen Commissie
van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: B. Smul                                         ( 95/C 119/31
ders en J. Grunwald), betreffende een beroep tot nietigver
klaring van Beschikking 93/412/EEG van de Commissie van                                    (Procestaai: Duits)
6 april 1993 betreffende door de Duitse Regering aan Hibeg
en door Hibeg via Krupp GmbH aan Bremer Vulkan AG                     Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen
verleende steun ter vergemakkelijking van de verkoop van              schappen is op 23 januari 1995 beroep ingesteld tegen Raad
Krupp Atlas Elektronik GmbH door Krupp GmbH aan                       van de Europese Unie en Commissie van de Europese
Bremer Vulkan AG (2), heeft het Gerecht (Vierde Kamer —               Gemeenschappen door E.-R. Könrad, te Löllbach ( Bonds
uitgebreid), samengesteld als volgt: K. Lenaerts, president,          republiek Duitsland), vertegenwoordigd door B. Meister
R. Schintgen, C. P. Briët, R. Garria-Valdecasas en C. W.              ernst, M. Düsing, D. Manstetten, F. Schulze en W. Hane
Bellamy, rechters; griffier: H. Jung, op 23 februari 1995 een         klaus, advocaten te Münster, domicilie gekozen hebbende te
beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:               Luxemburg bij Dupong c.s ., advocaten aldaar, Rue des
                                                                      Bains 14a .
1 . Zaak T-490/93, Bremer Vulkan Verbund AG/Commis
     sie van de Europese Gemeenschappen, wordt verwezen
      naar het Hof, opdat dit op de beroepen tot nietigver           Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
      klaring kan beslissen.
                                                                      1 , verweerders hoofdelijk te veroordelen tot betaling van
                                                                          een SLOM-III-vergoeding aan verzoeker voor de
2. De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.                     periode van 1 juli 1984 tot 29 maart 1989 ten bedrage
                                                                          van 83 670,155 DM, met rente ad 8% vanaf 19 mei
(!) PB nr. C 222 van 18 . 8 . 1993 .                                       1992, en hen hoofdelijk in de kosten te verwijzen.
(2 ) PB nr. L 185 van 28 . 7. 1993 , blz. 43 .
                                                                      2, het onderhavige beroep te voegen met het reeds aanhan
                                                                          gige beroep Hülseberg e.a. tegen Raad en Commissie
                                                                          (zaak T-77/93 ) en de behandeling eveneens te schor
                                                                          sen .
Beroep, op 13 januari 1995 ingesteld door U. Schottler
tegen Raad van de Europese Unie en Commissie van de                   Middelen en voornaamste argumenten
                  Europese Gemeenschappen
                         (Zaak T-4/95 )                               De middelen en voornaamste argumenten komen overeen
                                                                      met die in zaak T-20/94 .
                          ( 95/C 119/30 )
                      (Procestaai: Duits)
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen
schappen is op 13 januari 1995 beroep ingesteld tegen Raad
van de Europese Unie en Commissie van de Europese                     Beroep, op 15 februari 1995 ingesteld door International
Gemeenschappen door U. Schottler, te Orsfeld (Bondsre                Express Carriers Conference (IECC) tegen Commissie van
publiek Duitsland), vertegenwoordigd door H. François van                           de Europese Gemeenschappen
François, Neuhaus & Kollegen, advocaten te Bitburg,                                         ( Zaak T-28/95 )
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij A. Wurth,                                          ( 95/C 119/32)
advocaat aldaar, Boulevard de la Petrusse 100.
                                                                                (Procestaai: Engels)
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
1 , haar schadevergoeding toe te kennen ter zake van de               Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen
     gedwongen periode van niet-levering;                             schappen is op 15 februari 1995 beroep ingesteld tegen
 ---pagebreak--- 13. 5. 95          1 NL I              Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                               Nr. C 119/13
Commissie van de Europese Gemeenschappen door Inter              Beroep, op 17 februari 1995 ingesteld door de naamloze
national Express Carriers Conference, gevestigd te Rue de la      vennootschap „Groupe Origny", in de rechten getreden van
Terrassière 9, CH-1207 Genève, Zwitserland, vertegen             de naamloze vennootschap „Cedest", tegen Commissie van
woordigd door E. Morgan de Rivery, advocaat te Parijs, en                          de Europese Gemeenschappen
J. Derenne, advocaat te Brussel en te Parijs, domicilie                                     ( Zaak T-38/95 )
gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van A.
Schmitt, Bonn & Schmitt, advocaten aldaar, Avenue Guil                                       (95/C 119/33
laume 62 .
                                                                                (Procestaai: Frans)
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:               Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen
                                                                  schappen is op 17 februari 1995 beroep ingesteld tegen
— vast te stellen dat de Commissie artikel 175 van het            Commissie van de Europese Gemeenschappen door de
    Verdrag heeft geschonden, door na te laten binnen twee        naamloze vennootschap „ Groupe Origny", gevestigd te
    maanden na de ontvangst van de in verzoeksters brief          Parijs (Frankrijk), in de rechten getreden van de naamloze
    van 23 november 1994 vervatte officiële uitnodiging           vennootschap „ Cedest", vertegenwoordigd door X. de
    haar standpunt te bepalen met betrekking tot de klacht        Roux, advocaat te Parijs, domicilie gekozen hebbende te
    van 13 juli 1988, zoals naderhand aangevuld, inzake:          Luxemburg ten kantore van J. Loesch, advocaat aldaar, Rue
                                                                  Zithe 8 .
    — de toepassing van artikel 85 en
                                                                  Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
    — de toepassing van artikel 86 .                              — geheel of gedeeltelijk nietig te verklaren de artikelen 1,3 ,
                                                                      lid 3 , onder a ), en 9, punt 20, van de beschikking van de
— de Commissie in de kosten te verwijzen, ook ingeval de              Commissie van 30 november 1994, voor zover deze
    Commissie de handeling mocht verrichten waardoor het              betrekking hebben op Cedest;
    beroep door het Hof zal worden geacht zonder voor
    werp te zijn geraakt.                                         — subsidiair, artikel 9 van de beschikking van de Commis
                                                                      sie te wijzigen in die zin, dat de aan Cedest opgelegde
                                                                      geldboete wordt ingetrokken of aanzienlijk wordt ver
Middelen en voornaamste argumenten                                    laagd;
De Commissie heeft nagelaten, binnen twee maanden na              — de Commissie in de kosten te verwijzen.
verzoeksters uitnodiging daartoe haar standpunt te bepalen
over de twee aspecten van verzoeksters klacht, zulks in strijd    Middelen en voornaamste argumenten
met artikel 175 van het Verdrag. Aangezien het beroep
binnen de daarop volgende termijn van twee maanden werd           Tot staving van haar beroep voert verzoekster de volgende
ingesteld, moet het ontvankelijk worden verklaard.                middelen aan:
                                                                   L Vorm- en proceduregebreken:
Wat artikel 85 betreft, kan de (ontkende) opheffing van de
beperking van de mededinging waarover verzoekster had                  1 . Niet-individualisering van de punten van be
geklaagd, de Commissie niet ontslaan van haar verplichting,                 zwaar .
haar standpunt te bepalen. Ofschoon zij IECC in het kader
van de procedure van Verordening nr. 17 een brief heeft                2. Extreem korte termijn om het dossier te onderzoe
doen toekomen krachtens artikel 6 van Verordening nr.                       ken, die niet alleen iij geen verhouding staat tot de
99/63 , heeft de Commissie dit aspect van de klacht niet van                duur van het onderzoek, maar ook ongerechtvaar
de hand gewezen.                                                            digd is wegens het ontbreken van elke spoedeisend
                                                                            heid.
Met betrekking tot artikel 86 kan de Commissie met een
brief waarin zij verklaart, dat zij zich met de zaak bezig             3 . Geen duidelijke identificatie van de dossierstukken
houdt, niet voldoen aan haar verplichting een standpunt te                  en geen lijst van de toegankelijke documenten.
bepalen. Gezien de tijd die is verstreken tussen de indiening          4. Weigering om inzage te verlenen van alle dossier
van de klacht en de verzending van de brief waarin de                       stukken.
Commissie tot handelen werd uitgenodigd, had verzoekster
van de Commissie ofwel een met redenen omklede beschik                5 . Weigering om verzoekster een aparte hoorzitting
king moeten ontvangen volgens welke het niet nodig was, de                  toe te staan .
klacht te onderzoeken, ofwel een voorlopige mededeling
krachtens artikel 6 van Verordening nr. 99/63 .                   II. Met betrekking tot de verweten gedragingen:
Het verzoekschrift moet derhalve gegrond worden ver                   1 . Gebrek aan bewijs: de Commissie heeft de beweerde
klaard ten aanzien van beide aspecten van de klacht, artikel                deelneming van verzoekster aan de twee bedoelde
85 en artikel 86 van het Verdrag.                                           mededingingsregelingen, betreffende de eerbiedi
                                                                            ging van de thuismarkten en de regulering van de
                                                                           cementleveringen tussen Frankrijk en Duitsland,
                                                                            niet aangetoond.


title: Zaak T-271/15 P: Hogere voorziening ingesteld op 28 mei 2015 door Tuula Rajala tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 18 maart 2015 in zaak F-24/14, Rajala/BHIM

text:
               10.8.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 262/32

         Hogere voorziening ingesteld op 28 mei 2015 door Tuula Rajala tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 18 maart 2015 in zaak F-24/14, Rajala/BHIM
   (Zaak T-271/15 P)
   (2015/C 262/43)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirerende partij: Tuula Rajala (El Campello, Spanje) (vertegenwoordiger: H. Tettenborn, advocaat)

      Andere partij in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Conclusies

   De rekwirerende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 18 maart 2015 in zaak F-24/14 te vernietigen;

               —

               het beoordelingsrapport van de rekwirerende partij over de periode van 1 oktober 2011 tot en met 31 december 2012 nietig te verklaren;

               —

               het BHIM te veroordelen tot betaling van een passende, door het Gerecht vast te stellen vergoeding — die echter niet minder mag bedragen dan 500 EUR — voor de materiële en immateriële schade die de rekwirerende partij door dat beoordelingsrapport heeft geleden;

               —

               het BHIM te verwijzen in de kosten van de procedure voor het Gerecht voor ambtenarenzaken en van het Gerecht.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van de hogere voorziening voert de rekwirerende partij vier middelen aan.

               1.

               Eerste middel, ontleend aan het feit dat het Gerecht voor ambtenarenzaken belangrijke feiten verkeerd heeft opgevat en zijn beslissing heeft gebaseerd op verkeerd opgevatte feiten. Het gaat om de volgende verkeerde opvattingen:

                           —

                           verkeerde opvatting, aangezien de eerbiediging van de termijnen was beïnvloed door de gezondheidsproblemen van de rekwirerende partij;

                           —

                           verkeerde opvatting, aangezien de eerbiediging van de termijnen negatief was beïnvloed doordat zij de enige onderzoeker was die voor een deel van de beoordelingsperiode in het Fins werkte en slechts één van de twee Finse onderzoekers voor het overige deel van de beoordelingsperiode;

                           —

                           verkeerde opvatting, aangezien zij een buitengewoon groot aantal en bijzonder moeilijk zaken had behandeld die veel tijd vereisten;

                           —

                           verkeerde opvatting, aangezien de uitvoering van het IP Translator arrest een negatieve invloed had op haar kwantitatieve productie en de punctualiteit van haar besluiten;

                           —

                           verkeerde opvatting in verband met haar cijfers voor punctualiteit in vergelijking met de andere onderzoekers.

               2.

               Tweede middel, ontleend aan een verkeerde rechtsopvatting van het Gerecht voor ambtenarenzaken, daar het heeft geoordeeld dat uit de vaststelling dat tenminste vijf van de zeven beoordeelde bekwaamheden in overeenstemming waren met het niveau van de uitgeoefende functie, geen kennelijke beoordelingsfout kon worden afgeleid.

               3.

               Derde middel, ontleend aan het feit dat het Gerecht voor ambtenarenzaken blijk heeft gegeven van een verkeerde rechtsopvatting bij zijn oordeel dat het BHIM niet de vertrouwensplicht had geschonden.

               4.

               Vierde middel, ontleend aan het feit dat het Gerecht voor ambtenarenzaken blijk heeft gegeven van een verkeerde rechtsopvatting bij zijn oordeel dat het BHIM niet haar gewettigd vertrouwen had geschonden.


title: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 18 april 2002 in zaak T-238/00, International and European Public Services Organisation (IPSO) en Union of Staff of the European Central Bank (U.S.E.), tegen Europese Centrale Bank ("Europese Centrale bank — Weigering de arbeidsvoorwaarden en de regeling welke van toepassing is op de personeelsleden te wĳzigen — Vakbonden — Beroep tot nietigverklaring — Niet-ontvankelĳkheid")

text:
C 180/24               NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    27.7.2002
    BESCHIKKING VAN HET GERECHT VAN EERSTE                                      BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN
                             AANLEG                                               HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
                                                                                van 29 april 2002
                        van 18 april 2002
                                                                        in zaak T-300/01 R: Carlo de Nicola tegen Europese
                                                                                Investeringsbank
in zaak T-238/00, International and European Public                     (Procedure in kort geding — Opschorting van tenuitvoerleg-
Services Organisation (IPSO) en Union of Staff of the                                 ging — Spoedeisendheid — Geen)
European Central Bank (U.S.E.), tegen Europese Centrale
                              Bank (1)                                                           (2002/C 180/42)
                                                                                (Procestaal: Italiaans)
(„Europese Centrale bank — Weigering de arbeidsvoorwaar-
den en de regeling welke van toepassing is op de personeelsle-          In zaak T-300/01 R, Carlo de Nicola, wonende te Rome,
den te wijzigen — Vakbonden — Beroep tot nietigverklaring               vertegenwoordigd door L. Isola, advocaat, tegen Europese
                   — Niet-ontvankelijkheid”)                            Investeringsbank (gemachtigden: C. Gómez de la Cruz en
                                                                        C. Camilli), betreffende een verzoek tot opschorting van de
                                                                        tenuitvoerlegging van het door de Europese Investeringsbank
                         (2002/C 180/41)                                aan verzoeker gegeven ontslag, heeft de president van het
                                                                        Gerecht op 29 april 2002 een beschikking gegeven waarvan
                                                                        het dictum luidt als volgt:
                         (Procestaal: Duits)                            1)   Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.
                                                                        2)   De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.
In zaak T-238/00, International and European Public Services
Organisation (IPSO), gevestigd te Frankfurt am Main (Duits-             Beroep, op 8 mei 2002 ingesteld door Deutsche SiSi-
land), en Union of Staff of the European Central Bank (U.S.E.),         Werke GmbH & Co. Betriebs KG tegen het Bureau
gevestigd te Frankfurt am Main, vertegenwoordigd door                   voor harmonisatie binnen de interne markt (merken,
T. Raab-Rhein, M. Roth, en C. Roth en B. Karthaus, advocaten,                              tekeningen en modellen)
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg tegen Europese
Centrale Bank (gemachtigden: J. M. Fernandez Martı́n, J. Sán-                                   (Zaak T-146/02)
chez Santiago en B. Wägenbaur), betreffende een beroep tot
nietigverklaring van het besluit van de vice-president van de                                    (2002/C 180/43)
Europese Centrale Bank van 7 juli 2000 tot afwijzing van
de verzoeken om sommige bepalingen te wijzigen van de                                            (Procestaal: Duits)
arbeidsvoorwaarden voor het personeel van de Europese
Centrale Bank en de regeling welke van toepassing is op de
personeelsleden van de Europese Centrale Bank, heeft het
                                                                        Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
Gerecht (Vierde kamer), samengesteld als volgt: M. Vilaras,
                                                                        schappen is op 8 mei 2002 beroep ingesteld tegen het
president, V. Tilli en P. Mengozzi, rechters; griffier: H. Jung, op
                                                                        Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken,
18 april 2002 een beschikking gegeven waarvan het dictum
                                                                        tekeningen en modellen) door Deutsche SiSi-Werke
luidt als volgt:
                                                                        GmbH & Co. Betriebs KG, te Eppelheim (Duitsland), vertegen-
                                                                        woordigd door H. Eichmann, G. Barth, U. Blumenröder,
                                                                        C. Niklas-Falter, M. Kinkeldey, K. Brandt, A. Franke,
1)    Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.                     U. Stephani, B. Allekotte, E. Pfrang, K. Lochner en B. Ertle,
                                                                        advocaten.
2)    Verzoeksters worden verwezen in hun eigen kosten en in die van    Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
      verweerster.
                                                                        —    te vernietigen de beslissing van de tweede kamer van
                                                                             beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de
                                                                             interne markt (merken, tekeningen en modellen) van
(1) PB C 335 van 25.11.2000.                                                 28 februari 2002 (zaak R 724/1999-2) over gemeen-
                                                                             schapsmerkaanvraag nr. 573 725 voorzover deze beslis-
                                                                             sing betrekking heeft op de waren van klasse 32 in de zin
                                                                             van de Overeenkomst van Nice die zijn omschreven als
                                                                             volgt: vruchtendranken en vruchtesappen;


title: Zaak T-460/08: Beroep ingesteld op 10 oktober 2008 — Commissie/Acentro Turismo

text:
               6.12.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 313/53

         Beroep ingesteld op 10 oktober 2008 — Commissie/Acentro Turismo
   (Zaak T-460/08)
   (2008/C 313/94)
   Procestaal: Italiaans
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: A. Aresu en A. Caeiros, gemachtigden)

      Verwerende partij: Acentro Turismo SpA (Milaan, Italië)
   Conclusies
   De Commissie concludeert dat het het Gerecht behage:

               —

               Acentro Turismo SpA te veroordelen tot betaling van een bedrag van 13 497,46 EUR als hoofdsom;

               —

               deze vennootschap te veroordelen tot betaling van de op de datum van instelling van het onderhavige beroep vervallen vertragingsrente van 2 278,55 EUR en tot betaling — tot daadwerkelijke voldoening van de hoofdsom — van de vertragingsrente die vervalt na de datum van instelling van het onderhavige beroep, waarvan het bedrag op een later tijdstip moet worden bepaald op basis van de bij Italiaanse wet vastgestelde rentevoet;

               —

               deze vennootschap te veroordelen tot betaling van de moratoire interessen op de genoemde op de datum van instelling van het onderhavige beroep vervallen vertragingsrente, waarvan het bedrag op een later tijdstip moet worden bepaald op grond van de datum van betaling van laatstbedoelde rente en de bij Italiaanse wet vastgestelde rentevoet;

               —

               deze vennootschap te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Met het onderhavige beroep verzoekt de Europese Commissie als vertegenwoordigster van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie (Euratom) het Gerecht om veroordeling van de vennootschap naar Italiaans recht Acentro Turismo SpA tot betaling van een bedrag van 13 497,46 EUR, vermeerderd met vertragingsrente, dat is verschuldigd op basis van de bepalingen tot uitvoering van de in 1990 gesloten dienstenovereenkomst nr. 349-90-04 TL ISP I betreffende de toewijzing aan die vennootschap van de exploitatie van een reisbureau voor de Ispra-site.
   De Commissie stelt in dit verband dat Acentro twee door haar op grond van artikel 8 van de betrokken overeenkomst uitgereikte facturen niet heeft betaald en dat het bestaan van deze vordering in het licht van de inhoud van die overeenkomst genoegzaam is aangetoond, zodat de betrokken vordering vaststaat en onmiddellijk opeisbaar is.


title: Zaak C-361/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale di Napoli (Italië) op 31 juli 2012 — Carratù/Poste Italiane SpA

text:
               29.9.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 295/23

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale di Napoli (Italië) op 31 juli 2012 — Carratù/Poste Italiane SpA
   (Zaak C-361/12)
   2012/C 295/42
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Tribunale di Napoli

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Carmela Carratù

      Verwerende partij: Poste Italiane SpA

      Prejudiciële vragen

               1)

               Is een bepaling van nationaal recht die, ter uitvoering van richtlijn 1999/70/EG (1), in het geval van onrechtmatige beëindiging van een arbeidsovereenkomst met een nietig beding inzake de beperking van de duur ervan, voorziet in andere, aanmerkelijk slechtere financiële gevolgen dan in het geval van onrechtmatige beëindiging van een burgerrechtelijke overeenkomst met een nietig beding inzake de beperking van de duur ervan, in strijd met het gelijkwaardigheidsbeginsel?

               2)

               Is het verenigbaar met het Europese recht dat, bij de uitvoering ervan, een sanctie de werkgever die zich schuldig heeft gemaakt aan misbruik in feite op een dusdanige manier bevoordeelt ten opzichte van de werknemer van wie misbruik is gemaakt, dat de duur — ook uit fysiologisch oogpunt — van de procedure de werknemer rechtstreeks benadeelt ten opzichte van de werkgever, en de reparatoire werking ervan afneemt en uiteindelijk nagenoeg volledig wordt tenietgedaan naarmate de procedure langer duurt?

               3)

               Is het, in het kader van de uitvoering van het Europese recht overeenkomstig artikel 51 van het Handvest van Nice, verenigbaar met artikel 47 van het Handvest en artikel 6 EVRM dat de duur — ook uit fysiologisch oogpunt — van de procedure de werknemer rechtstreeks benadeelt ten opzichte van de werkgever en dat de reparatoire werking ervan afneemt en uiteindelijk nagenoeg volledig wordt tenietgedaan naarmate de procedure langer duurt?

               4)

               Omvat het begrip „arbeidsvoorwaarden” in clausule 4 van richtlijn 1999/70/EG, gelet op het bepaalde in artikel 3, lid 1, sub c, van richtlijn 2000/78/EG (2) en artikel 14, lid 1, sub c, van richtlijn 2006/54/EG (3), ook de gevolgen van de onrechtmatige beëindiging van de arbeidsverhouding?

               5)

               Indien het antwoord op de vorige vraag bevestigend luidt, is het dan in het licht van clausule 4 gerechtvaardigd dat het nationale recht in het algemeen andere gevolgen verbindt aan de onrechtmatige beëindiging van de arbeidsverhouding voor onbepaalde tijd dan aan de onrechtmatige beëindiging van de arbeidsverhouding voor bepaalde tijd?

               6)

               Moeten de algemene beginselen van het geldende [Unie]recht, te weten de beginselen van rechtszekerheid, bescherming van het gewettigde vertrouwen, „equality of arms” en effectieve rechterlijke bescherming, alsook het recht op toegang tot een onafhankelijke rechter en, meer algemeen, op een eerlijk proces, die worden gewaarborgd ingevolge artikel 6, lid 2, van het Verdrag betreffende de Europese Unie (zoals gewijzigd bij artikel 1.8 van het Verdrag van Lissabon en waarnaar artikel 46 van het Verdrag betreffende de Europese Unie [in de versie die gold vóór het Verdrag van Lissabon] verwijst) — gelezen in samenhang met artikel 6 van het op 4 november 1950 te Rome ondertekende Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, en de artikelen 46, 47 en 52, lid 3, van het op 7 december 2000 te Nice afgekondigde Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, zoals uitgevoerd door het Verdrag van Lissabon — aldus worden uitgelegd dat zij eraan in de weg staan dat de Italiaanse Staat na een aanzienlijk tijdsverloop (9 jaar) een wettelijke bepaling als artikel 32, lid 7, van wet nr. 183/10 vaststelt, die de gevolgen van een reeds aanhangige procedure zodanig ingrijpend wijzigt, dat de werknemer rechtstreeks wordt benadeeld ten opzichte van de werkgever, en de reparatoire werking ervan afneemt en uiteindelijk nagenoeg volledig wordt tenietgedaan naarmate de procedure langer duurt?

               7)

               Mocht het Hof van Justitie de voornoemde beginselen, met het oog op de horizontale en algemene werking ervan, niet beschouwen als fundamentele beginselen van de Europese Unie, en slechts vaststellen dat een bepaling als artikel 32, leden 5 tot en met 7, van wet nr. 183/10 indruist tegen de uit richtlijn 1999/70/EG en het Handvest van Nice voortvloeiende verplichtingen, moet dan een onderneming als verweerster met het oog op de rechtstreekse, opwaarts verticale werking van het Unierecht, in het bijzonder van clausule 4 van richtlijn 1999/70/EG en het Handvest van Nice, als overheidsorgaan worden aangemerkt?

      (1)  PB L 175, blz. 43.

      (2)  PB L 303, blz. 16.

      (3)  PB L 204, blz. 23.


title: Zaak C-203/08: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (Nederland) op 16 mei 2008 — The Sporting Exchange Ltd, handelend onder de naam Betfair, andere partijen: Minister van Justitie, Stichting de Nationale Sporttotalisator en Scientific Games Racing

text:
               2.8.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 197/11

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (Nederland) op 16 mei 2008 — The Sporting Exchange Ltd, handelend onder de naam Betfair, andere partijen: Minister van Justitie, Stichting de Nationale Sporttotalisator en Scientific Games Racing
   (Zaak C-203/08)
   (2008/C 197/17)
   Procestaal: Nederlands
   Verwijzende rechter
   Raad van State
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekster: The Sporting Exchange Ltd, handelend onder de naam Betfair

      Andere partijen: Minister van Justitie, Stichting de Nationale Sporttotalisator en Scientific Games Racing
   Prejudiciële vragen

               1.

               Dient artikel 49 van het EG-Verdrag aldus te worden uitgelegd dat de toepassing van dit artikel tot gevolg heeft dat de bevoegde autoriteit van een lidstaat niet, op grond van het in die lidstaat geldende gesloten vergunningenstelsel voor het aanbieden van diensten inzake kansspelen, kan verbieden dat een dienstaanbieder aan wie reeds een vergunning is verleend in een andere lidstaat voor het verrichten van die diensten via internet, deze diensten via internet ook aanbiedt in eerstgenoemde lidstaat?

               2.

               Is de uitleg die het Hof van Justitie aan artikel 49 van het EG-Verdrag en in het bijzonder het gelijkheidsbeginsel en de daaruit voortvloeiende transparantieverplichting gaf in enkele zaken die betrekking hadden op concessies, van toepassing op de procedure voor het verlenen van een vergunning voor het aanbieden van diensten inzake kansspelen in een wettelijk vastgelegd éénvergunningstelsel?

               3.

                           a.

                           Kan in een wettelijk vastgelegd éénvergunningstelsel de verlenging van de vergunning van de bestaande vergunninghouder zonder dat potentiële gegadigden de kans krijgen mee te dingen naar deze vergunning een geschikt en proportioneel middel zijn ter realisering van de dwingende redenen van algemeen belang, die het Hof van Justitie heeft aanvaard als rechtvaardiging van de beperking van het vrij verkeer bij het aanbieden van diensten inzake kansspelen? Zo ja, onder welke voorwaarden?

                           b.

                           Maakt het voor het antwoord op vraag 3.a. verschil uit of vraag 2. bevestigend dan wel ontkennend is beantwoord?