title: Zaak C-652/15: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 29 maart 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Darmstadt — Duitsland) — Furkan Tekdemir, wettelijk vertegenwoordigd door Derya Tekdemir en Nedim Tekdemir/Kreis Bergstraße (Prejudiciële verwijzing — Associatieovereenkomst tussen de Europese Unie en Turkije — Besluit nr. 1/80 — Artikel 13 — Standstillbepaling — Verblijfsrecht van gezinsleden van een Turkse werknemer die tot de legale arbeidsmarkt van een lidstaat behoort — Mogelijk bestaan van een dwingende reden van algemeen belang die nieuwe beperkingen rechtvaardigt — Efficiënt beheer van de migratiestromen — Verplichting voor staatsburgers van derde landen jonger dan 16 jaar om een verblijfsvergunning te bezitten — Evenredigheid)

text:
               22.5.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/3

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 29 maart 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Darmstadt — Duitsland) — Furkan Tekdemir, wettelijk vertegenwoordigd door Derya Tekdemir en Nedim Tekdemir/Kreis Bergstraße
   (Zaak C-652/15) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Associatieovereenkomst tussen de Europese Unie en Turkije - Besluit nr. 1/80 - Artikel 13 - Standstillbepaling - Verblijfsrecht van gezinsleden van een Turkse werknemer die tot de legale arbeidsmarkt van een lidstaat behoort - Mogelijk bestaan van een dwingende reden van algemeen belang die nieuwe beperkingen rechtvaardigt - Efficiënt beheer van de migratiestromen - Verplichting voor staatsburgers van derde landen jonger dan 16 jaar om een verblijfsvergunning te bezitten - Evenredigheid))
   (2017/C 161/03)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Verwaltungsgericht Darmstadt

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Furkan Tekdemir, wettelijk vertegenwoordigd door Derya Tekdemir en Nedim Tekdemir

      Verwerende partij: Kreis Bergstraße

      Dictum

   Artikel 13 van besluit nr. 1/80 van de Associatieraad van 19 september 1980 betreffende de ontwikkeling van de Associatie, dat gevoegd is bij de Overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Economische Gemeenschap en Turkije, die op 12 september 1963 te Ankara is ondertekend door de Republiek Turkije enerzijds en de lidstaten van de EEG en de Gemeenschap anderzijds, en die namens laatstgenoemde is gesloten, goedgekeurd en bevestigd bij besluit 64/732/EEG van de Raad van 23 december 1963, moet aldus worden uitgelegd dat het doel van een efficiënt beheer van de migratiestromen een dwingende reden van algemeen belang kan vormen die als rechtvaardiging kan dienen voor een na de inwerkingtreding van dat besluit in de betrokken lidstaat ingevoerde nationale maatregel waarbij aan staatsburgers van derde landen jonger dan 16 jaar om die lidstaat te mogen binnenkomen en er te verblijven, de verplichting wordt opgelegd een verblijfsvergunning te bezitten.
   Een dergelijke maatregel is evenwel niet evenredig aan het nagestreefde doel, wanneer de regels voor de uitvoering ervan met betrekking tot kinderen die staatsburger van een derde land zijn, in de betrokken lidstaat zijn geboren en van wie één van de ouders een Turkse werknemer is die in die lidstaat rechtmatig verblijft, zoals verzoeker in het hoofdgeding, verder gaan dan noodzakelijk is om dat doel te bereiken.

      (1)  PB C 118 van 4.4.2016.


title: Zaak T-52/08 P: Hogere voorziening ingesteld op 5 februari 2008 door de Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 22 november 2007 in zaak F-110/06, Carpi Badía/Commissie

text:
               12.4.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 92/38

         Hogere voorziening ingesteld op 5 februari 2008 door de Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 22 november 2007 in zaak F-110/06, Carpi Badía/Commissie
   (Zaak T-52/08 P)
   (2008/C 92/76)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekster: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: G. Berscheid en K. Herrmann, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure: José María Carpi Badía (Luxemburg, Groothertogdom Luxemburg)
   Conclusies

               —

               het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 22 november 2007 in zaak F-110/06, Carpi Badía/Commissie, nietig verklaren en de zaak terugwijzen naar het Gerecht voor ambtenarenzaken;

               —

               verweerder verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De Commissie vordert in hogere voorziening vernietiging van het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (hierna: „Gerecht”) van 22 november 2007 in zaak F-110/06, Carpi Badía/Commissie, houdende nietigverklaring van haar besluit om verzoeker in eerste aanleg onvoldoende bevorderingspunten toe te kennen om te worden bevorderd in het kader van de bevorderingsronde 2005, en van haar besluit tot vaststelling van de lijst van ambtenaren die in het kader van genoemde bevorderingsronde zijn bevorderd, voor zover de naam van verzoeker hier niet in is opgenomen.
   Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert de Commissie drie middelen tot vernietiging aan, die identiek zijn aan die welke in het kader van zaak T-51/08 P, Commissie/Dittert, zijn aangevoerd.


title: Zaak C-197/06: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank van koophandel te Hasselt (België) op  3 mei 2006  — Confederatie van immobiliën-beroepen van België en het Beroepsinstituut van Vastgoedmakelaars tegen Willem Van Leuken

text:
               15.7.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 165/15

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank van koophandel te Hasselt (België) op 3 mei 2006 — Confederatie van immobiliën-beroepen van België en het Beroepsinstituut van Vastgoedmakelaars tegen Willem Van Leuken
   (Zaak C-197/06)
   (2006/C 165/26)
   Procestaal: Nederlands
   Verwijzende rechter
   Rechtbank van koophandel te Hasselt (België)
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoeksters: Confederatie van immobiliën-beroepen van België en het Beroepsinstituut van Vastgoedmakelaars

      Verweerder: Willem Van Leuken
   Prejudiciële vragen

               a)

               Moeten de art. 3 en 4 Richtlijn 89/48/EEG (1) zo worden uitgelegd dat een in Nederland gevestigde vastgoedmakelaar die in België bemiddelingsactiviteiten inzake vastgoed verricht, niet meer aan de door de Belgische wetgever, in uitvoering van voornoemde richtlijn, opgelegde voorwaarden moet voldoen (art. 2 KB van 06.09.1993, art. 3 kaderwet van 01.03.1976), wanneer hij een overeenkomst van samenwerking heeft afgesloten met een in België gevestigde en door het Beroepsinstituut van Vastgoedmakelaars (BIV) erkende vastgoedmakelaar en zich op zulke wijze organiseert dat (i) de consument zich voor de werkzaamheden in België steeds kan richten tot deze Belgische erkende vastgoedmakelaar en (ii) in de publiciteit deze samenwerking kenbaar wordt gemaakt, met name door de verwijzing naar de tussenkomst van deze in België door het BIV erkende vastgoedmakelaar wanneer werkzaamheden naar Belgisch recht uitgevoerd worden;
               of
               Moeten de art. 3 en 4 Richtlijn 89/48 EEG […] zo worden uitgelegd dat een in Nederland gevestigde vastgoedmakelaar die in België bemiddelingsactiviteiten inzake vastgoed verricht, in ieder geval aan de door de Belgische wetgever in uitvoering van voornoemde richtlijn opgelegde voorwaarden moet voldoen (art. 2 KB van 06.09.1993, art. 3 kaderwet van 01.03.1976), ongeacht de eventuele overeenkomst van samenwerking met een in België erkende vastgoedmakelaar die tussenkomst verleent voor werkzaamheden naar Belgisch recht.

               b)

               Wanneer het Hof van oordeel is dat art. 3 en 4 Richtlijn 89/48 zo moeten worden uitgelegd dat een in Nederland gevestigde vastgoedmakelaar die in België bemiddelingsactiviteiten inzake vastgoed verricht in ieder geval aan de door de Belgische wetgever in uitvoering van voornoemde richtlijn opgelegde voorwaarden moet voldoen (art. 2 KB van 06.09.1993, art. 3 kaderwet van 01.03.1976), ongeacht de eventuele overeenkomst van samenwerking met een in België erkende vastgoedmakelaar die tussenkomst verleent voor werkzaamheden naar Belgisch recht, vloeit daar dan niet uit voort dat deze richtlijn en de in uitvoering van deze richtlijn genomen nationale bepalingen, strijdig zijn met art. 49 EG-Verdrag inzake de principiële vrijheid van grensoverschrijdende dienstverrichtingen en wel om de reden dat deze richtlijn en de in uitvoering daarvan genomen nationale bepalingen, bij toepassing van voormelde interpretatie, de markt inzake bemiddeling over vastgoed dat in België gelegen is, laakbaar, kunstmatig en zonder objectieve rechtvaardiging afschermen van samenwerkingsverbanden tussen de in verschillende lidstaten (België en Nederland) gevestigde zelfstandige vastgoedmakelaars waarvan minstens één (de Belgische vastgoedmakelaar) beantwoordt aan de door de richtlijn en de nationale bepalingen opgelegde voorwaarden, zodat het vereiste dat bijkomend ook de Nederlandse makelaar aan deze voorwaarden (richtlijn en nationale bepalingen) moet voldoen, gelijkstaat met een indirecte discriminatie op basis van nationaliteit en minstens een verboden niet-discriminerende beperking uitmaakt.

      (1)  Richtlijn 89/48/EEG van de Raad, van 21 december 1988, betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hoger-onderwijsdiploma's waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten (PB 1989, L 19, blz. 16).


title: Zaak C-396/15 P: Hogere voorziening ingesteld op 21 juli 2015 door Shoe Branding Europe BVBA tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 21 mei 2015 in zaak T-145/14, Shoe Branding Europe BVBA/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) en adidas AG

text:
               4.4.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 118/2

         Hogere voorziening ingesteld op 21 juli 2015 door Shoe Branding Europe BVBA tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 21 mei 2015 in zaak T-145/14, Shoe Branding Europe BVBA/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) en adidas AG
   (Zaak C-396/15 P)
   (2016/C 118/02)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Shoe Branding Europe BVBA (vertegenwoordiger: J. Løje, advocaat)

      Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) en adidas AG (vertegenwoordiger: I. Fowler, solicitor)
   Bij beschikking van 17 februari 2016 heeft het Hof van Justitie (Zesde kamer) de hogere voorziening niet-ontvankelijk verklaard.


title: Zaak T-161/16: Beroep ingesteld op 18 april 2016 – Puma/EUIPO – CMS (CMS Italy)

text:
               20.6.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 222/23

         Beroep ingesteld op 18 april 2016 – Puma/EUIPO – CMS (CMS Italy)
   (Zaak T-161/16)
   (2016/C 222/29)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Puma SE (Herzogenaurach, Duitsland) (vertegenwoordiger: P. González-Bueno Catalán de Ocón, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Costruzione Macchine Speciali Srl (CMS) (Alonte, Italië)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken merk: internationale inschrijving waarin de Europese Unie wordt aangewezen met betrekking tot het beeldmerk met de woordelementen „CMS ITALY” – internationale inschrijving nr. 1 150 538 waarin de Europese Unie wordt aangewezen

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 29 januari 2016 in zaak R 229/2015-2

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing op de grond dat artikel 8, lid 5, van verordening nr. 207/2009 niet is toegepast;

               —

               verwijzing van het EUIPO en Costruzione Macchine Speciali Srl (CMS) in de kosten.

      Aangevoerde middelen

               —

               schending van artikel 8, lid 5, artikel 76, lid 1, en artikel 76, lid 2, van verordening nr. 207/2009;

               —

               schending van regel 19, lid 2, van verordening nr. 2868/95;

               —

               schending van het rechtszekerheidsbeginsel en van het beginsel van behoorlijk bestuur.


title: Zaak T-723/16: Beroep ingesteld op 12 oktober 2016 — Mapei/EUIPO — Steenfabrieken Vandersanden (RE-CONzerø)

text:
               12.12.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 462/32

         Beroep ingesteld op 12 oktober 2016 — Mapei/EUIPO — Steenfabrieken Vandersanden (RE-CONzerø)
   (Zaak T-723/16)
   (2016/C 462/41)
   Taal van het verzoekschrift: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Mapei SpA (Milaan, Italië) (vertegenwoordiger: F. Caricato, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Steenfabrieken Vandersanden NV (Bilzen, België)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager van het betrokken merk: verzoekster

      Betrokken merk: Uniebeeldmerk met de woordelementen „RE-CONzerø” — inschrijvingsaanvraag nr. 13 031 661

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 21 juli 2016 in zaak R 2374/2015-1

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing en bijgevolg inschrijving van merk nr. 13031612 voor alle geclaimde waren, onverminderd degene waarvoor al inschrijving is verleend, of, subsidiair, de zaak naar het EUIPO terug te verwijzen voor herziening van diens beslissing in de zin van inschrijving van het merk met inachtneming van de overwegingen van het Gerecht;

               —

               verwijzing van de wederpartij in de kosten.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 8 van verordening nr. 207/2009.


title: Zaak C-42/15: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 9 november 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Okresný súd Dunajská Streda — Slowakije) — Home Credit Slovakia a.s./Klára Bíróová [Prejudiciële verwijzing — Richtlijn 2008/48/EG — Bescherming van de consument — Consumentenkrediet — Artikel 1, artikel 3, onder m), artikel 10, leden 1 en 2, artikel 22, lid 1, en artikel 23 — Uitlegging van de uitdrukkingen „op papier” en „andere duurzame drager” — Overeenkomst die naar een ander document verwijst — Vereiste van ‚schriftelijke vorm’ in de zin van het nationale recht — Vermelding van de vereiste informatie door verwijzing naar objectieve parameters — In een kredietovereenkomst van bepaalde duur te vermelden gegevens — Gevolgen van het ontbreken van verplichte informatie — Evenredigheid]

text:
               9.1.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 6/11

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 9 november 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Okresný súd Dunajská Streda — Slowakije) — Home Credit Slovakia a.s./Klára Bíróová
   (Zaak C-42/15) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Richtlijn 2008/48/EG - Bescherming van de consument - Consumentenkrediet - Artikel 1, artikel 3, onder m), artikel 10, leden 1 en 2, artikel 22, lid 1, en artikel 23 - Uitlegging van de uitdrukkingen „op papier” en „andere duurzame drager” - Overeenkomst die naar een ander document verwijst - Vereiste van ‚schriftelijke vorm’ in de zin van het nationale recht - Vermelding van de vereiste informatie door verwijzing naar objectieve parameters - In een kredietovereenkomst van bepaalde duur te vermelden gegevens - Gevolgen van het ontbreken van verplichte informatie - Evenredigheid])
   (2017/C 006/12)
   Procestaal: Slowaaks

      Verwijzende rechter

   Okresný súd Dunajská Streda

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Home Credit Slovakia a.s.

      Verwerende partij: Klára Bíróová

      Dictum

               1)

               Artikel 10, leden 1 en 2, van richtlijn 2008/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten en tot intrekking van richtlijn 87/102/EEG van de Raad, gelezen in samenhang met artikel 3, onder m), van die richtlijn, moet aldus worden uitgelegd dat:

                           —

                           de kredietovereenkomst niet noodzakelijkerwijs op één document hoeft te worden opgesteld, maar dat alle in artikel 10, lid 2, van genoemde richtlijn bedoelde gegevens moeten worden opgesteld op papier of op een duurzame drager;

                           —

                           het er zich niet tegen verzet dat de lidstaat in zijn nationale wetgeving bepaalt dat de op papier opgestelde kredietovereenkomst die onder het toepassingsgebied van richtlijn 2008/48 valt, moet worden getekend door partijen, en dat dat vereiste van ondertekening geldt voor alle in artikel 10, lid 2, van die richtlijn bedoelde onderdelen van die overeenkomst.

               2)

               Artikel 10, lid 2, onder h), van richtlijn 2008/48 moet aldus worden uitgelegd dat de kredietovereenkomst niet iedere door de consument te verrichten betaling met vermelding van een nauwkeurige datum hoeft aan te geven, mits de consument aan de hand van de voorwaarden van die overeenkomst zonder problemen met zekerheid kan weten op welke data hij moet betalen.

               3)

               Artikel 10, lid 2, onder h) en i), van richtlijn 2008/48 moet aldus worden uitgelegd dat de kredietovereenkomst met een vaste looptijd waarbij het kapitaal wordt afgelost door achtereenvolgende betalingen, niet in de vorm van een aflossingstabel hoeft te preciseren, met welk deel van iedere betaling het kapitaal zal worden afgelost. Die bepalingen, gelezen in samenhang met artikel 22, lid 1, van die richtlijn, verzetten zich ertegen dat een lidstaat die verplichting in zijn nationale wetgeving opneemt.

               4)

               Artikel 23 van richtlijn 2008/48 moet aldus worden uitgelegd dat het niet belet dat een lidstaat in zijn nationale wetgeving bepaalt dat ingeval een kredietovereenkomst niet alle in artikel 10, lid 2, van die richtlijn opgesomde informatie vermeldt, het krediet wordt geacht te zijn verleend zonder rente en kosten, mits het gaat om een gegeven dat ertoe kan leiden dat de consument niet kan beoordelen waartoe hij zich heeft verbonden.

      (1)  PB C 155 van 11.5.2015.


title: Zaak T-10/15 P: Beschikking van het Gerecht van 21 september 2015 — De Nicola/EIB („Hogere voorziening — Openbare dienst — Personeel van de EIB — Psychisch geweld — Onderzoeksprocedure — Rapport van het onderzoekscomité — Onjuiste definitie van psychisch geweld — Besluit van de president van de EIB om geen gevolg te geven aan de klacht”)

text:
               16.11.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 381/40

         Beschikking van het Gerecht van 21 september 2015 — De Nicola/EIB
   (Zaak T-10/15 P) (1)

   ((„Hogere voorziening - Openbare dienst - Personeel van de EIB - Psychisch geweld - Onderzoeksprocedure - Rapport van het onderzoekscomité - Onjuiste definitie van psychisch geweld - Besluit van de president van de EIB om geen gevolg te geven aan de klacht”))
   (2015/C 381/48)
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Rekwirant: Carlo De Nicola (Strassen, Luxemburg) (vertegenwoordiger: L. Isola, advocaat)

      Andere partij in de procedure: Europese Investeringsbank (EIB) (vertegenwoordigers: G. Nuvoli en E. Raimond, gemachtigden, bijgestaan door A. Dal Ferro, advocaat)

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Eerste kamer) van 11 november 2014, De Nicola/EIB (F-52/11, JurAmbt., EU:F:2014:243), en strekkende tot gedeeltelijke vernietiging van dat arrest

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               De Nicola draagt zijn eigen kosten en wordt verwezen in de kosten die de Europese Investeringsbank (EIB) in het kader van deze procedure heeft gemaakt.

      (1)  PB C 73 van 2.3.2015.


title: Zaak C-135/05: Beroep, op 23 maart 2005 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek

text:
               28.5.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 132/15

         Beroep, op 23 maart 2005 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek
   (Zaak C-135/05)
   (2005/C 132/29)
   Procestaal: Italiaans
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 23 maart 2005 beroep ingesteld tegen de Italiaanse Republiek door de Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door D. Recchia en M. Konstantinidis, leden van haar juridische dienst.
   Verzoekster concludeert dat het het Hof behage:

               1.

               vast te stellen dat de Italiaanse Republiek, door niet alle maatregelen te nemen die nodig zijn, de krachtens de artikelen 4, 8 en 9 van richtlijn 75/442/EEG (1) van de Raad van 15 juli 1975 betreffende afvalstoffen, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156/EEG (2), artikel 2, lid 1, van richtlijn 91/689/EEG (3) van de Raad van 12 december 1991 betreffende gevaarlijke afvalstoffen, en artikel 14, sub a, b en c, van richtlijn 1999/31/EG (4) van de Raad van 26 april 1999 betreffende het storten van afvalstoffen, op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               2.

               de Italiaanse Republiek te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De Commissie heeft middels talrijke documenten kennis gekregen van het grote aantal illegaal en zonder overheidstoezicht functionerende stortplaatsen, waarvan enkele met gevaarlijke afvalstoffen, die op Italiaans grondgebied aanwezig zijn.
   De Commissie is van mening dat de Italiaanse Republiek, voorzover zij de aanwezigheid van die stortplaatsen gedoogt, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 4, 8 en 9 van richtlijn 75/442/EEG van de Raad betreffende afvalstoffen, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156/EEG, en artikel 2, lid 1, van richtlijn 91/689/EEG van de Raad betreffende gevaarlijke afvalstoffen.
   Met betrekking tot de op 16 juli 2001 bestaande stortplaatsen die een vergunning hadden dan wel op die datum reeds in gebruik waren, is het ontbreken van informatie over de aanpassingsplannen die de exploitanten van die stortplaatsen vóór 16 juli 2001 hadden moeten indienen, voor de Commissie aanleiding tot de conclusie dat die aanpassingsplannen, en de daarmee verband houdende vergunningen en eventuele maatregelen inzake sluiting van stortplaatsen die niet aan de vereisten van de richtlijn voldoen, niet bestaan.
   De Commissie is derhalve van mening dat de Italiaanse Republiek de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 14, sub a, b en c, van richtlijn 1999/31/EG van de Raad van betreffende het storten van afvalstoffen.

      (1)  PB L 194 van 25/07/1975, blz. 39.

      (2)  PB L 78 van 26/03/1991, blz. 32.

      (3)  PB L 377 van 31/12/1991, blz. 20.

      (4)  PB L 182 van 16/07/1999, blz. 1.


title: Zaak T-47/02: Beroep, op 27 februari 2002 ingesteld door M. Danzer en H. Danzer tegen de Raad van de Europese Unie

text:
4.5.2002               NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       C 109/61
Middelen en voornaamste argumenten                                      van de Europese Unie door M. Danzer en H. Danzer, wonende
                                                                        te Linz (Republiek Oostenrijk), vertegenwoordigd door J. Hin-
                                                                        termayr, M. Krüger, F. Haunschmidt, G. Minichmayr en
Bij de bestreden beschikking heeft de Commissie verzoekster             P. Burgstaller, advocaten.
wegens schending van artikel 81, lid 1, EG een geldboete
van 28 miljoen EUR opgelegd. De Commissie heeft in die
beschikking vastgesteld, dat tussen verschillende Duitse ban-
ken, waaronder verzoekster, afspraken werden gemaakt over               Verzoekers concluderen dat het het Gerecht behage:
het type en de hoogte van de bankkosten, die ertoe strekten
tijdens de overgangsperiode een recht te heffen bij de omwisse-
ling van valuta van de monetaire unie, en de hoogte van dit             —     verzoekers te veroordelen tot schadevergoeding ad EUR
recht vast te stellen op ongeveer 3 %.                                        18 527,21, te voldoen binnen 14 dagen, en vast te stellen
                                                                              dat artikel 2, lid 1, sub f, van richtlijn 68/151/EEG van de
                                                                              Raad van 9 maart 1968 (1) alsmede artikel 47 van richtlijn
Volgens verzoekster was zij niet betrokken bij een in strijd met              78/660/EEG van de Raad van 14 augustus 1978(2) in
artikel 81, lid 1, EG tot stand gekomen afspraak. De door de                  strijd zijn met het gemeenschapsrecht;
Commissie terzake aangevoerde bewijzen zijn ontoereikend.
Bovendien heeft de Commissie niet het bewijs geleverd dat die
afspraak een invloed heeft gehad op de handel tussen lidstaten.         —     verweerder te verwijzen in de kosten.
Ten onrechte stelt de Commissie dat deze schending nog
steeds voortduurt. De vaststelling van de boete is onjuist, nu
de Commissie verzoeksters individuele handelwijze niet als
zodanig heeft beoordeeld.                                               Middelen en voornaamste argumenten
Tijdens de procedure heeft de Commissie verzoeksters recht
van verdediging geschonden, nu zij haar geen inzage heeft               Verzoekers zijn bestuurder van verschillende Oostenrijkse
gegeven in de stukken betreffende de omstandigheden waaron-             vennootschappen. Zij bestrijden de verenigbaarheid van de
der de procedures tegen andere banken zijn beëindigd, en nu             verplichte openbaarmaking van de winst- en verliesrekening
zij in de beschikking geen rekening heeft gehouden met haar             van kapitaalvennootschappen en daarmee gelijkgestelde per-
opmerkingen in haar antwoord op de punten van bezwaar en                sonenvennootschappen met primaire gemeenschapsrecht, met
in de mondelinge behandeling.                                           de communautaire grondrechten en de rechtspraak van het
                                                                        Hof van Justitie. Verzoekers hebben op grond van deze
                                                                        gemeenschapsregels tot dusver geweigerd de winst- en verlies-
Door verzoekster een geldboete op te leggen is de Commissie             rekening van de onder hun verantwoording vallende kapitaal-
buiten de perken van haar beoordelingsbevoegdheid getreden              vennootschappen in de vereiste vorm openbaar te maken. Tot
en heeft zij verzoekster gediscrimineerd in vergelijking met die        de datum van het verzoekschrift werden tegen verzoekers
adressaten van de punten van bezwaar die geen boete moeten              dwangsommen tot een bedrag van EUR 18 527,21 opgelegd.
betalen. De Commissie had ook de procedure tegen verzoekster
moeten beëindigen.
                                                                        Verzoekers voeren aan dat met de door de richtlijnen voorge-
                                                                        schreven openbaarmaking zakengeheimen moeten worden
                                                                        prijsgegeven, wat in tegenspraak is met het EG-mededingings-
                                                                        recht en het algemeen beginsel van bescherming van zaken-
                                                                        en bedrijfsgeheimen in tegenspraak is. Het Publiceren van
                                                                        belangrijke en vertrouwelijke bedrijfsgegevens is volgens hen
Beroep, op 27 februari 2002 ingesteld door M. Danzer en                 ook met het ook op artikel 287 nevenredig en ongeoorloofd.
      H. Danzer tegen de Raad van de Europese Unie
                          (Zaak T-47/02)
                                                                        Voorts voeren verzoekers aan dat artikel 2, lid 1, sub f, van
                                                                        richtlijn 68/151/EEG en artikel 47 van richtlijn 78/660/EEG
                        (2002/C 109/117)                                geen rechtsgrondslag vinden in artikel 44, lid 2, sub g EEG, en
                                                                        evenmin worden gedekt door de als „richtlijn” gedefinieerde
                                                                        rechtshandeling in de zin van artikel 249/EG. Het gaat hier
                         (Procestaal: Duits)                            niet om harmonisering van bestaandrecht, maar om invoering
                                                                        van nieuw recht. Bovendien zijn de gewraakte bepalingen in
                                                                        strijd met de Oostenrijkse wetgeving inzake bescherming van
                                                                        persoonlijke gegevens, het grondrecht van eigendom, het
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-               grondrecht van vrijheid van ondernemen en de bescherming
schappen is op 27 februari 2002 beroep ingesteld tegen Raad             van de fiscale privésfeer.
 ---pagebreak--- C 109/62                 NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    4.5.2002
Ten slotte voeren verzoekers aan, dat de in de richtlijn                  Verzoekster voert aan dat de Commissie het motiveringsbegin-
genoemde doelstellingen van de Raad door het gemeenschaps-                sel neergelegd in artikel 253 EG-Verdrag en de richtsnoeren
recht niet worden gedekt en rechtstreeks de oorzaak ervan zijn            voor de berekening van de geldboeten heeft geschonden.
dat de publicatie wordt geweigerd, waardoor het causaal                   Volgens verzoekster heeft de Commissie nagelaten de relevante
verband van de richtlijn en de ingetreden en nog te verwachten            markt te definiëren bij het bepalen van de daadwerkelijke
schade evident is.                                                        economische macht van de betrokken partijen. Volgens ver-
                                                                          zoekster maakt de beschikking niet duidelijk of de relevante
                                                                          markt de private label markt is of de algemene biermarkt.
(1) Eerste richtlijn van de Raad 68/151/EEG van 9 maart 1968              Verder zou de Commissie de economische macht van verzoek-
    strekkende tot het coördineren van de waarborgen welke in de          ster hebben overschat op de markt van private label bier,
    lidstaten worden verlangd van de vennootschappen in de zin van        indien deze als de relevante markt moet beschouwd worden.
    de tweede alinea van artikel 58 van het Verdrag, om de belangen
    te beschermen zowel van de deelnemers in deze vennootschappen         Verzoekster voert verder aan dat de Commissie de rol van
    als van derden, zulks teneinde die waarborgen gelijkwaardig te        verzoekster in dit kartel ten onrechte als actief heeft bestem-
    maken (PB L 65, blz. 8).                                              peld. Volgens verzoekster moet haar rol als zuiver passief of
(2) Vierde richtlijn 78/660/EEG van de Raad van 25 juli 1978 op de        ten minste als minder actief worden aanzien.
    grondslag van artikel 54, lid 3, sub g, van het Verdrag betreffende
    de jaarrekening van bepaalde vennootschapsvormen (PB L 222,
    blz. 11).
                                                                          Verzoekster beroept zich tenslotte op een schending van de
                                                                          mededeling inzake medewerking en het beginsel van gelijke
                                                                          behandeling. Volgens verzoekster heeft de Commissie onvol-
                                                                          doende rekening gehouden met het belang van de verklaringen
                                                                          van verzoekster voor het aantonen van de inbreuk. De
                                                                          Commissie heeft bijgevolg gelijke situaties ongelijk behandeld
                                                                          door niet dezelfde verlaging van de boete toe te kennen bij een
Beroep, op 27 februari 2002 ingesteld door Brouwerij                      vergelijkbaar niveau van medewerking. Bovendien heeft de
Haacht N.V. tegen Commissie van de Europese Gemeen-                       Commissie verschillende situaties gelijk behandeld door een
                               schappen                                   gelijke verlaging van de boete toe te kennen aan verzoekster
                                                                          en partijen die minder of niet hebben meegewerkt met het
                                                                          onderzoek van de Commissie.
                           (Zaak T-48/02)
                          (2002/C 109/118)
                        (Procestaal: Nederlands)
                                                                          Beroep, op 26 februari 2002 ingesteld door Brasserie
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-                 Nationale tegen Commissie van de Europese Gemeen-
schappen is op 27 februari 2002 beroep ingesteld tegen de                                             schappen
Commissie van de Europese Gemeenschappen door Brouwerij
Haacht N.V., gevestigd te Boortmeerbeek (België), vertegen-
woordigd door Mr. Yves van Gerven, Mr. Frédéric Louis en                                          (Zaak T-49/02)
Mr. Hendrik Viane, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
                                                                                (2002/C 109/119)
Verzoekende partij concludeert dat het het Gerecht behage:
                                                                                (Procestaal: Frans)
—      artikel 4 van de beschikking nietig te verklaren voorzover
       het op Brouwerij Haacht N.V. betrekking heeft en,
       voorzover nodig, te beslissen geen boete op te leggen aan
       Brouwerij Haacht N.V. dan wel de boete aanzienlijk te              Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
       verlagen;                                                          schappen is op 26 februari 2002 beroep ingesteld tegen
                                                                          Commissie van de Europese Gemeenschappen door Brasserie
—      in elk geval de Commissie te verwijzen in de kosten.               Nationale, gevestigd te Bascharage (Luxemburg), vertegen-
                                                                          woordigd door A. Carnelutti en J-L. Schilz, advocaten, domici-
                                                                          lie gekozen hebbende te Luxemburg.
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                          Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
Verzoekster richt haar beroep tegen de beschikking voorzover
deze een geldboete aan verzoekster oplegt ten gevolge van het             —     nietig te verklaren artikel 1 van de beschikking van de
private label kartel op de Belgische biermarkt.                                 Commissie van 5 december 2001 in zaak COM-P/


title: Zaak C-173/07: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 10 juli 2008 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Frankfurt am Main — Duitsland) — Emirates Airlines — Direktion für Deutschland/Diether Schenkel (Luchtvervoer — Verordening (EG) nr. 261/2004 — Compensatie aan luchtreizigers bij annulering van vluchten — Werkingssfeer — Artikel 3, lid 1, sub a — Begrip vlucht )

text:
               30.8.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 223/14

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 10 juli 2008 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Frankfurt am Main — Duitsland) — Emirates Airlines — Direktion für Deutschland/Diether Schenkel
   (Zaak C-173/07) (1)

   (Luchtvervoer - Verordening (EG) nr. 261/2004 - Compensatie aan luchtreizigers bij annulering van vluchten - Werkingssfeer - Artikel 3, lid 1, sub a - Begrip „vlucht’)
   (2008/C 223/21)
   Procestaal: Duits
   Verwijzende rechter
   Oberlandesgericht Frankfurt am Main
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Emirates Airlines — Direktion für Deutschland

      Verwerende partij: Diether Schenkel
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Oberlandesgericht Frankfurt am Main — Uitlegging van artikel 3, lid 1, sub a, van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (PB L 46, blz. 1) — Begrip „vertrek” — Retourticket voor een vlucht van een lidstaat naar een derde staat — Annulering van de terugtocht
   Dictum
   Artikel 3, lid 1, sub a, van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91, moet aldus worden uitgelegd, dat het niet van toepassing is op de situatie van een reis heen en retour waarbij de passagiers die eerst zijn vertrokken vanaf een luchthaven op het grondgebied van een lidstaat waarop het EG-Verdrag van toepassing is, naar deze luchthaven terugkeren met een vlucht vanaf een luchthaven in een derde land. Dat de heen- en de retourvlucht het voorwerp uitmaken van een enkele boeking, is niet van belang voor de uitlegging van deze bepaling.

      (1)  PB C 155 van 7.7.2007.


title: Zaak C-288/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Augstākā tiesa (Letland) op 23 mei 2016 – IK „L.Č.”

text:
               18.7.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 260/35

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Augstākā tiesa (Letland) op 23 mei 2016 – IK „L.Č.”
   (Zaak C-288/16)
   (2016/C 260/42)
   Procestaal: Lets

      Verwijzende rechter

   Augstākā tiesa

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekster in cassatie: IK „L.Č.”

      Verweerder tot cassatie: Valsts ieņēmumu dienests

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet artikel 146, lid 1, onder e), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) aldus worden uitgelegd dat slechts vrijstelling wordt verleend wanneer er tussen de dienstverrichter en de ontvanger of afzender van de goederen sprake is van een rechtstreeks juridisch verband of een onderlinge contractuele relatie?

               2)

               Aan welke criteria moet het in die bepaling genoemde rechtstreeks verband voldoen zodat een met de invoer of uitvoer van goederen verband houdende dienst wordt vrijgesteld?

      (1)  PB L 347, blz. 1.


title: Zaak C-619/13 P: Hogere voorziening ingesteld op 28 november 2013 door Mamoli Robinetteria SpA tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 16 september 2013 in zaak T-376/10, Mamoli Robinetteria/Commissie

text:
               15.2.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 45/20

         Hogere voorziening ingesteld op 28 november 2013 door Mamoli Robinetteria SpA tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 16 september 2013 in zaak T-376/10, Mamoli Robinetteria/Commissie
   (Zaak C-619/13 P)
   2014/C 45/36
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Rekwirante: Mamoli Robinetteria SpA (vertegenwoordigers: F. Capelli en M. Valcada, avvocati)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               de onderhavige hogere voorziening toewijzen en het arrest van het Gerecht van 16 september 2013 in zaak T-376/10, Mamoli spa/Europese Commissie vernietigen en,

                           —

                           artikel 1 van besluit C(2010) 4185 definitief van de Commissie van 23 juni 2010 inzake een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (zaak COMP/39.092 — Badkamersanitair) nietig verklaren voor zover daarin is vastgesteld dat Mamoli Robinetteria spa artikel 101 VWEU heeft geschonden, en bijgevolg artikel 2 van dat besluit nietig verklaren voor zover daarbij aan Mamoli Robinetteria spa een geldboete is opgelegd van 10 % van de totale omzet van 2009, nadien op grond van de specifieke situatie van Mamoli verminderd tot 1 041 531 EUR;

               —

               ten gronde, subsidiair:

                           —

                           artikel 2 van besluit C(2010) 4185 definitief van de Commissie van 23 juni 2010 inzake een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (zaak COMP/39.092 — Badkamersanitair) nietig verklaren en de geldboete opnieuw berekenen en verlagen tot 0,3 % van de omzet van Mamoli Robinetteria over 2003 of, in elk geval, tot een door Hof van Justitie van de Europese Unie passend geacht lager bedrag dan de opgelegde geldboete.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Tot staving van haar hogere voorziening voert rekwirante de zeven middelen aan.

               1)

               Schending van de procedurele beginselen die gelden voor de formulering van de middelen van het beroep.
               Rekwirante betoogt dat het Gerecht een belangrijke fout heeft gemaakt door de middelen van het beroep te verwarren met de argumenten die zijn aangevoerd tot staving van die middelen. Die fout heeft ertoe geleid dat een deel van het verweer van rekwirante niet-ontvankelijk is verklaard.

               2)

               Schending van de rechten van verweer.
               Rekwirante betoogt dat de andere partijen in de procedure vóór de vaststelling van het besluit verweerargumenten hebben kunnen uiteenzetten met betrekking tot omstandigheden waarvan Mamoli niet in kennis was gesteld. Het Gerecht heeft dit aspect niet naar behoren beoordeeld.

               3)

               Schending van het legaliteitsbeginsel, bij de vaststelling van de mededelingen over het programma inzake medewerking (leniency), in het licht van de schending van de artikelen 101 VWEU tot en met 105 VWEU, alsmede van artikel 23 van verordening nr. 1/2003 (1) van de Raad, in hun onderlinge samenhang gelezen.
               De gehele procedure is terug te voeren en is gebaseerd op de mededelingen van de Commissie waarbij een zogeheten leniency-programma is ingesteld. Rekwirante stelt dat de Commissie bij het ontbreken van een handeling van de Europese wetgever niet beschikt over de bevoegdheid om te voorzien in de toekenning van gedeeltelijke of volledige immuniteit aan ondernemingen en om op een dergelijke mededeling een anti-trustprocedure te funderen die uitmondt in de oplegging van zware sancties. Het Gerecht heeft geen adequaat antwoord gegeven op de bezwaren van rekwirante en heeft verzuimd dieper in te gaan op de verschillende opgeworpen rechtsvragen.

               4)

               Schending van artikel 101 VWEU en van artikel 2 van verordening nr. 1/2003.
               Rekwirante betoogt dat de Commissie tijdens het onderzoek ernstige fouten heeft gemaakt. De Commissie is voorbij gegaan aan de bijzonderheden van de Italiaanse markt (bijvoorbeeld: structuur, kenmerken, rol van de groothandelaren) en heeft de situatie op de Italiaanse markt teruggebracht tot die welke op de Duitse markt heerst. Deze fout maakt de conclusies van de Commissie met betrekking tot het bestaan, op de Italiaanse markt, van een kartel inzake prijsstelling ongeldig. Voorts heeft de Commissie ten gevolge van de verweten fouten niet voldaan aan de op haar rustende bewijslast. Het belang van de rol van Ideal Standard op de Italiaanse markt is in het geheel niet in aanmerking genomen. Het Gerecht is volledig voorbij gegaan aan de bezwaren en argumenten van rekwirante.

               5)

               Schending van de beginselen van evenredigheid, van gelijke behandeling en van het persoonlijke karakter van straffen bij het opleggen van de geldboete aan rekwirante Mamoli en bij de vaststelling van het bedrag ervan.
               Doordat de Commissie aan rekwirante de maximumstraf heeft opgelegd, heeft zij bovengenoemde beginselen geschonden. De werkelijke handelwijze van rekwirante is niet op passende wijze beoordeeld door de Commissie, die over het totaalbedrag van de geldboete voor de inbreuk heeft beslist zonder rekening te houden met de handelwijze van Mamoli en met de werkelijke invloed van haar handelwijze in het kader van de betwiste inbreuk. De Commissie heeft ook een fout gemaakt door voor Mamoli geen enkele verzachtende omstandigheid te aanvaarden. Hoewel het Gerecht enkele bezwaren van Mamoli in verband met de fouten van de Commissie bij de vaststelling van de geldboete heeft aanvaard, heeft het niet vastgesteld dat deze diende te worden verlaagd.

               6)

               Schending van artikel 23 van verordening nr. 1/2003 juncto punt 35 van de richtsnoeren voor de berekening van geldboeten die uit hoofde van artikel 23, lid 2, sub a, van verordening nr. 1/2003 worden opgelegd (2006/C210/02).
               Rekwirante betoogt dat de Commissie weliswaar heeft begrepen dat Mamoli zich werkelijk in een ernstige economische situatie bevindt die het vermogen tot betaling van die onderneming ondermijnt, doch een besluit heeft vastgesteld dat niet geschikt is om het in de preambule genoemde doel te bereiken. Het Gerecht heeft de door Mamoli aangevoerde argumenten niet beoordeeld.

               7)

               Schending van de procedurevoorschriften.
               Het Gerecht heeft ten onrechte elk bewijsaanbod van Mamoli afgewezen.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (PB 2003, L 1, blz. 1)


               4.7.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 153/2

         Aanwijzing van de rechter die de president als kortgedingrechter vervangt
   2009/C 153/02
   Op 16 juni 2009 heeft het Gerecht van eerste aanleg overeenkomstig het bepaalde in artikel 106 van het Reglement voor de procesvoering besloten dat gedurende de periode van 1 juli 2009 tot en met 30 juni 2010 rechter Papassavas de president van het Gerecht van eerste aanleg in geval van afwezigheid of verhindering zal vervangen als kortgedingrechter.


title: Zaak C-550/07 P: Hogere voorziening ingesteld op 8 december 2007 door Akzo Nobel Chemicals Ltd en Akcros Chemicals Ltd tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Eerste kamer) van 17 september 2007 in zaak T-253/03, Akzo Nobel Chemicals Ltd en Akcros Chemicals Ltd/Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               9.2.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 37/19

         Hogere voorziening ingesteld op 8 december 2007 door Akzo Nobel Chemicals Ltd en Akcros Chemicals Ltd tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Eerste kamer) van 17 september 2007 in zaak T-253/03, Akzo Nobel Chemicals Ltd en Akcros Chemicals Ltd/Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak C-550/07 P)
   (2008/C 37/28)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Rekwiranten: Akzo Nobel Chemicals Ltd en Akcros Chemicals Ltd (vertegenwoordigers: C. Swaak, M. Mollica en M. van der Woude, advocaten)

      Andere partijen in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen, Council of the Bars and Law Societies of Europe (CCBE), Algemene Raad van de Nederlandse Orde van Advocaten, European Company Lawyers Association (ECLA), American Corporate Counsel Association (ACCA) — European Chapter, International Bar Association
   Conclusies

               —

               vernietiging van het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 17 september 2007 in zaak T-253/03, voor zover daarbij het verzoek om bescherming van de vertrouwelijkheid van de communicatie met de bedrijfsjurist (advocaat in dienstbetrekking) van Akzo Nobel is afgewezen;

               —

               nietigverklaring van de afwijzende beschikking van de Commissie van 8 mei 2003, voor zover daarbij is geweigerd de e-mailcorrespondentie met de bedrijfsjurist van Akzo Nobel (onderdeel van de documenten van serie B) terug te geven;

               —

               verwijzing van de Commissie in de kosten van de procedure voor het Gerecht van eerste aanleg voor zover zij verband houden met de grief in de onderhavige hogere voorziening.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Rekwiranten betogen dat het Gerecht van eerste aanleg, door deze vordering af te wijzen, het gemeenschapsrecht heeft geschonden. In het bijzonder stellen rekwiranten dat het Gerecht van eerste aanleg, door een eenzijdige en letterlijke uitlegging van enkele punten van het arrest AM&S Europe/Commissie (1) te volgen:

               1.

               het beginsel van de bescherming van de vertrouwelijkheid van de communicatie tussen advocaat en cliënt, zoals dit in het arrest AM&S is uiteengezet, verkeerd heeft uitgelegd, en aldus het beginsel van gelijke behandeling heeft geschonden (deel B);

               2.

               subsidiair, door te weigeren het beginsel van de bescherming van de vertrouwelijkheid van de communicatie tussen advocaat en cliënt te herinterpreteren in het licht van de belangrijke ontwikkelingen op juridisch gebied, de algemene beginselen van bescherming van de rechten van de verdediging en van rechtszekerheid heeft geschonden (deel C), en

               3.

               meer subsidiair, artikel 5 EG (beginsel dat bevoegdheid moet zijn verleend) en het beginsel van de autonomie van de nationale procedure heeft geschonden (deel D).

      (1)  Zaak 155/79, Jurispr. 1982, blz. 1575.


title: Zaak T-167/15: Beroep ingesteld op 2 april 2015 — Bundesverband Souvenir — Geschenke — Ehrenpreise/BHIM — Freistaat Bayern (NEUSCHWANSTEIN)

text:
               1.6.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 178/23

         Beroep ingesteld op 2 april 2015 — Bundesverband Souvenir — Geschenke — Ehrenpreise/BHIM — Freistaat Bayern (NEUSCHWANSTEIN)
   (Zaak T-167/15)
   (2015/C 178/23)
   Taal van het verzoekschrift: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Bundesverband Souvenir — Geschenke — Ehrenpreise e.V. (Veitsbronn, Duitsland) (vertegenwoordiger: B. Bittner, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Freistaat Bayern (München, Duitsland)

      Gegevens betreffende de procedure voor het BHIM

      Houder van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken merk: gemeenschapswoordmerk „NEUSCHWANSTEIN”

      Procedure voor het BHIM: nietigheidsprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het BHIM van 22 januari 2015 in zaak R 28/2014-5

      Conclusies

               —

               de bestreden beslissing vernietigen;

               —

               het merk „NEUSCHWANSTEIN” — gemeenschapsmerk nr. 10 144 392 — nietig verklaren;

               —

               het BHIM verwijzen in de kosten.

      Aangevoerde middelen

               —

               schending van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009;

               —

               schending van artikel 7, lid 1, onder c), van verordening nr. 207/2009;

               —

               schending van artikel 52, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009.


title: Zaak C-124/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht München (Duitsland) op 29 februari 2016 – Strafzaak tegen Ianos Tranca

text:
               18.7.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 260/15

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht München (Duitsland) op 29 februari 2016 – Strafzaak tegen Ianos Tranca
   (Zaak C-124/16)
   (2016/C 260/20)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Amtsgericht München

      Partijen in de strafzaak

   Ianos Tranca

      Andere partij: Staatsanwaltschaft München I

      Prejudiciële vragen

               1)

               Staan artikel 2 en artikel 6, leden 1 en 3, van richtlijn 2012/13/EU (1) van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012, in de weg aan een regeling van een lidstaat, die bepaalt dat een niet in deze lidstaat verblijvende beklaagde in een strafprocedure een ontvangstgemachtigde moet aanwijzen voor de betekening van een aan hem gerichte strafbeschikking, ook wanneer de beklaagde vervolgens niet over de volledige termijn beschikt om verzet aan te tekenen tegen de strafbeschikking, en hij ook geen adres heeft waarop de strafbeschikking hem verifieerbaar kan worden medegedeeld, en de mededeling van de naam en adres van de ontvangstgemachtigde hem de mogelijkheid biedt om deze persoon op de hoogte te houden van de plaats waar hem een strafbeschikking met ontvangstbewijs kan worden toegestuurd?

               2)

               Staan artikel 2, lid 1, en artikel 6, leden 1 en 3 van richtlijn 2012/13/EU van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012 in de weg aan een regeling van een lidstaat, die bepaalt dat een niet in deze lidstaat verblijvende beklaagde in een strafprocedure een ontvangstgemachtigde moet aanwijzen voor de betekening van een aan hem gerichte strafbeschikking en dat de betekening aan een ontvangstgemachtigde als zodanig de termijn om verzet aan te tekenen doet ingaan, wanneer de beklaagde bij niet-inachtneming van de aldus berekende termijn herstel in de vorige toestand kan verlangen, waarbij het als rechtvaardiging volstaat dat de strafbeschikking hem werd doorgestuurd en hij vervolgens tijdig verzet heeft ingesteld, wanneer hij nadien door herstel in de vorige toestand dus de onverkorte verzetstermijn geldend kan maken, zelfs wanneer de wet voorschrijft dat de tenuitvoerlegging van de strafbeschikking de regel is bij niet-inachtneming van de termijn?

      (1)  Richtlijn 2012/13/EU van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012 betreffende het recht op informatie in strafprocedures (PB 2012, L 142, blz. 1).


title: Zaak T-156/14: Beroep ingesteld op 7 maart 2014 — Volkswagen/BHIM (StartUp)

text:
               5.5.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 135/58

         Beroep ingesteld op 7 maart 2014 — Volkswagen/BHIM (StartUp)
   (Zaak T-156/14)
   2014/C 135/76
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Volkswagen AG (Wolfsburg, Duitsland) (vertegenwoordiger: U. Sander, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Conclusies

               —

               vernietiging van de beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 7 januari 2014 in zaak R 1335/2013-4,

               —

               verwijzing van verweerder in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „StartUp” voor waren en diensten van de klassen 2, 28, 35 en 37 — gemeenschapsmerkaanvraag nr. 11 792 009

      Beslissing van de onderzoeker: afwijzing van de aanvraag

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen:

               —

               schending van artikel 7, lid 1, sub c, van verordening nr. 207/2009

               —

               schending van artikel 7, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009


title: Zaak T-533/14 P: Hogere voorziening ingesteld op 16 juli 2014 door Desislava Kolarova tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 30 april 2014 in zaak F-88/13, Kolarova/REA

text:
               6.10.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 351/13

         Hogere voorziening ingesteld op 16 juli 2014 door Desislava Kolarova tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 30 april 2014 in zaak F-88/13, Kolarova/REA
   (Zaak T-533/14 P)
   2014/C 351/14
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirerende partij: Desislava Kolarova (Brussel, België) (vertegenwoordiger: F. Frabetti, advocaat)

      Andere partij in de procedure: Uitvoerend Agentschap onderzoek (REA)

      Conclusies

   De rekwirerende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               te vernietigen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 30 april 2014 in zaak F-88/13, Desislava Kolarova tegen het Uitvoerend Agentschap onderzoek, strekkende tot nietigverklaring van het besluit van PMO.1 waarvan op 28 november 2012 is kennisgegeven en waarbij is afgewezen het verzoek van de rekwirerende partij van 20 juli 2012 betreffende de gelijkstelling van haar moeder, Anna Borisova PETROVA, met een kind ten laste op grond van artikel 2, lid 4, van bijlage VII bij het Statuut, voor de periode van 1 november 2012 tot en met 31 oktober 2013;

               —

               het beroep van 17 september 2013 ontvankelijk te verklaren en de in eerste aanleg door rekwirante geformuleerde vorderingen toe te wijzen;

               —

               dientengevolge, de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht voor ambtenarenzaken;

               —

               uitspraak te doen over de kosten en REA en/of de Commissie te veroordelen tot betaling ervan.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van de hogere voorziening voert de rekwirerende partij drie middelen aan.

               1.

               Eerste middel, ontleend aan schending van het recht en een beperking van de rechten van verdediging van de rekwirerende partij, daar het Gerecht voor ambtenarenzaken (hierna: „GVA”) ten onrechte heeft geoordeeld dat het door de door partijen overgelegde stukken voldoende op de hoogte was, zodat het niet nodig was de mondelinge behandeling te openen.

               2.

               Tweede middel, ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting, daar het GVA ten onrechte heeft geoordeeld dat rekwirantes argument dat een overeenkomst als de dienstovereenkomst „niet de verantwoordelijkheid van de gemachtigde wegneemt”, kennelijk geen rekening houdt met de bewoordingen van de artikelen 2, lid 2, en 91 bis van het Statuut.

               3.

               Derde middel, ontleend aan schending van het recht van de rekwirerende partij op een doeltreffende voorziening in rechte.


title: Zaak F-119/12: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 25 juni 2014 — Sumberaz Sotte-Wedemeijer/Europol (Openbare dienst — Personeel van Europol — Europol overeenkomst — Statuut van personeelsleden van Europol — Besluit 2009/371/JAI — Toepassing van de RAP op Europol functionarissen — Niet-verlenging van overeenkomst van tijdelijk functionaris voor bepaalde tijd — Weigering van overeenkomst van tijdelijk functionaris voor onbepaalde tijd)

text:
               4.8.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 253/67

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 25 juni 2014 — Sumberaz Sotte-Wedemeijer/Europol
   (Zaak F-119/12) (1)

   ((Openbare dienst - Personeel van Europol - Europol overeenkomst - Statuut van personeelsleden van Europol - Besluit 2009/371/JAI - Toepassing van de RAP op Europol functionarissen - Niet-verlenging van overeenkomst van tijdelijk functionaris voor bepaalde tijd - Weigering van overeenkomst van tijdelijk functionaris voor onbepaalde tijd))
   2014/C 253/94
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Stephanie Sumberaz Sotte-Wedemeijer (Voorburg, Nederland) (vertegenwoordiger: J.-J. Ghosez, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Politiedienst (vertegenwoordigers: aanvankelijk D. Neumann en D. El Khoury, gemachtigden, vervolgens J. Arnould, D. Neumann en D. El Khoury, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van het besluit van Europol om verzoeksters overeenkomst niet voor onbepaalde tijd te verlengen en verzoek om Europol te veroordelen tot betaling van het verschil tussen de bezoldiging die zij bij Europol had kunnen blijven ontvangen en elke andere vergoeding die zij daadwerkelijk heeft ontvangen

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Sumberaz Sotte-Wedemeijer draagt haar eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van de Europese Politiedienst.

      (1)  PB C 379 van 8.12.2012, blz. 36.


title: Zaak T-260/01: Beroep, op 15 oktober 2001 ingesteld door R.J. Reynolds Tobacco Holdings Inc., R.J. Reynolds Tobacco International Inc., R.J. Reynolds Tobacco Company en RJR Acquisition Corp. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
5.1.2002               NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                             C 3/39
Beslissing kamer van be-        verwerping van het beroep                de schade die de Gemeenschap ten gevolge van ontduiking
roep:                                                                    van douanerechten en BTW heeft geleden alsmede tot rechts-
                                                                         herstel met betrekking tot ander economisch en niet-econo-
Middelen:                       geen verwarringsgevaar in de zin         misch nadeel dat daaruit is voortgevloeid. Deze douanerechten
                                van artikel 8, lid 1, sub b, van         en BTW zouden zijn ontdoken door frauduleuze invoer van
                                verordening (EG) nr. 40/94 van           sigaretten in de Europese Gemeenschap. Dit is de tweede keer
                                de Raad van 20 december 1993             dat de Europese Gemeenschap een dergelijk beroep instelt (1).
                                inzake het gemeenschapsmerk (1)          In bovengenoemd beroep treedt de Commissie ook op als
                                                                         gevolmachtigde van de lidstaten om de aan hen verschuldigde
                                                                         belastingen in te vorderen.
(1) PB 1994, L 11, blz. 1.
                                                                         Verzoeksters stellen dat de Gemeenschap niet bevoegd is om
                                                                         dat beroep in te stellen. Het EG-Verdrag noch enige andere
                                                                         handeling verleent de Commissie de bevoegdheid om als
                                                                         rechtspersoon op te treden, zeker niet buiten het rechtsgebied
                                                                         van de lidstaten, teneinde op die manier zelfstandig haar
Beroep, op 15 oktober 2001 ingesteld door R.J. Reynolds                  financiële belangen buiten de Gemeenschap te beschermen of
Tobacco Holdings Inc., R.J. Reynolds Tobacco Internatio-                 fraude te bestrijden; het gaat bij dat beroep ook niet om
nal Inc., R.J. Reynolds Tobacco Company en RJR Acqui-                    een gezamenlijk beroep van de Commissie en de lidstaten,
sition Corp. tegen Commissie van de Europese Gemeen-                     aangezien niet alle lidstaten bij dat beroep betrokken zijn.
                             schappen
                         (Zaak T-260/01)
                                                                         Met dat beroep wordt ook geprobeerd ontdoken belastingen
                                                                         in te vorderen. De Commissie is evenwel niet bevoegd om
                           (2002/C 3/67)                                 belastingen te innen. Alleen de lidstaten zijn daartoe bevoegd,
                                                                         ieder binnen zijn grondgebied. De Commissie had derhalve
                         (Procestaal: Engels)                            tegen de lidstaten een procedure wegens gebrekkige toepassing
                                                                         van de gemeenschapsregels inzake douanerechten en BTW
                                                                         moeten inleiden.
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 15 oktober 2001 beroep tegen Commissie van
de Europese Gemeenschappen ingesteld door R.J. Reynolds                  Verder is de Gemeenschap niet bevoegd is om in dat beroep
Tobacco Holdings Inc., R.J. Reynolds Tobacco International               op te treden als gevolmachtigde van de lidstaten.
Inc., R.J. Reynolds Tobacco Company en RJR Acquisition
Corp., vertegenwoordigd door P. Lomas en O. Brouwer
van het advocatenkantoor Freshfields Bruckhaus Deringer te
Londen (Verenigd Koninkrijk).
                                                                         De Commissie heeft ook niet de juiste procedure gevolgd bij
                                                                         haar besluit om dat beroep in te stellen. Zij had de procedure
Verzoeksters concluderen dat het het Gerecht behage:                     moeten volgen waarin de artikelen 280, lid 4, EG en 251 EG
                                                                         voorzien voor het nemen van maatregelen op het gebied van
                                                                         fraudebestrijding. Verder heeft de Commissie het recht van
—     nietig te verklaren het besluit van Commissie om een               verzoeksters om te worden gehoord, niet in acht genomen en
      tweede procedure in te leiden in de VS, waarvan verzoek-           is zij haar motiveringsplicht niet nagekomen. Bovendien heeft
      sters kennis hebben gekregen op 6 augustus 2001;                   zij het rechtszekerheidsbeginsel, de rechten van de verdediging,
                                                                         het recht van verweer, het evenredigheidsbeginsel en het
—     de Commissie te verwijzen in de kosten van dit geding,             beginsel van goed bestuur geschonden. Ten slotte heeft de
      daaronder begrepen de kosten van de verzoeksters en van            Commissie misbruik gemaakt van haar bevoegdheden.
      de interveniënten.
                                                                         (1) Tegen het besluit om het eerste beroep in te stellen zijn verzoek-
Middelen en voornaamste argumenten                                           sters opgekomen in zaak T-379/00 (PB C 79 van 10.3.2001,
                                                                             blz. 24).
Verzoeksters zijn de verweersters in een beroep dat de Europese
Gemeenschap bij een rechterlijke instantie in de Verenigde
Staten hebben ingesteld. Dat beroep strekt tot vergoeding van


title: Zaak T-590/15: Beschikking van het Gerecht van 24 juni 2016 — Onix Asigurări/EIOPA („Beroep wegens nalaten, beroep tot nietigverklaring en beroep tot schadevergoeding — Verzoek om een onderzoek naar een vermeende inbreuk op het Unierecht in te stellen — Besluit van de voorzitter van de EIOPA om geen onderzoek in te stellen — Besluit van de bezwaarcommissie om de betwisting niet-ontvankelijk te verklaren — Beroepstermijnen — Handeling die niet voor beroep vatbaar is — Schending van vormvereisten — Beroep deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk rechtens ongegrond”)

text:
               22.8.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 305/36

         Beschikking van het Gerecht van 24 juni 2016 — Onix Asigurări/EIOPA
   (Zaak T-590/15) (1)

   ((„Beroep wegens nalaten, beroep tot nietigverklaring en beroep tot schadevergoeding - Verzoek om een onderzoek naar een vermeende inbreuk op het Unierecht in te stellen - Besluit van de voorzitter van de EIOPA om geen onderzoek in te stellen - Besluit van de bezwaarcommissie om de betwisting niet-ontvankelijk te verklaren - Beroepstermijnen - Handeling die niet voor beroep vatbaar is - Schending van vormvereisten - Beroep deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk rechtens ongegrond”))
   (2016/C 305/50)
   Procestaal: Roemeens

      Partijen

      Verzoekende partij: Onix Asigurări (Boekarest, Roemenië) (vertegenwoordiger: M. Vladu, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Autoriteit voor verzekeringen en bedrijfspensioenen (vertegenwoordigers: C. Coucke en S. Dispiter, gemachtigden, bijgestaan door H.-G. Kamman, advocaat)

      Voorwerp

   Enerzijds, primair, een vordering krachtens artikel 265 VWEU tot vaststelling dat de EIOPA op onrechtmatige wijze heeft nagelaten een besluit te nemen tegen de onjuiste toepassing van de bepalingen van artikel 40, lid 6, van richtlijn 92/49/EEG van de Raad van 18 juni 1992 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en houdende wijziging van de richtlijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG (derde richtlijn schadeverzekering) (PB 1992, L 228, blz. 1), door de Istituto per la Vigilanza sulle Assicurazioni (IVASS, Italiaanse toezichthoudende autoriteit op het gebied van particuliere verzekeringen) en, subsidiair, een vordering krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van besluit EIOPA-14-267 van de voorzitter van de EIOPA van 6 juni 2014 betreffende het instellen van een onderzoek krachtens artikel 17 van verordening (EU) nr. 1094/2010 van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 tot oprichting van een Europese toezichthoudende autoriteit (Europese Autoriteit voor verzekeringen en bedrijfspensioenen), tot wijziging van besluit nr. 716/2009/EG en tot intrekking van besluit 2009/79/EG van de Commissie (PB 2010, L 331, blz. 48) en van besluit BOA 2015 001 van de bezwaarcommissie van 3 augustus 2015, waarbij het bezwaar van Onix Asigurări krachtens artikel 60 van verordening nr. 1094/2010 niet-ontvankelijk is verklaard, en, anderzijds, een vordering krachtens artikel 268 VWEU tot vergoeding voor de schade die verzoekster stelt te hebben geleden door dit nalaten en de vaststelling van die besluiten

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Onix Asigurări SA wordt in haar eigen kosten verwezen en in die van de Europese Autoriteit voor verzekeringen en bedrijfspensioenen (EIOPA).

      (1)  PB C 414 van 14.12.2015.


title: Zaak C-269/11: Beroep ingesteld op 31 mei 2011 — Europese Commissie/Tsjechische Republiek

text:
               6.8.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 232/19

         Beroep ingesteld op 31 mei 2011 — Europese Commissie/Tsjechische Republiek
   (Zaak C-269/11)
   2011/C 232/31
   Procestaal: Tsjechisch

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: L. Lozano Palacios en M. Šimerdová, gemachtigden)

      Verwerende partij: Tsjechische Republiek

      Conclusies

               —

               vaststellen dat de Tsjechische Republiek de krachtens de artikelen 306 tot en met 310 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen, doordat § 89 van wet nr. 235/2004 betreffende de belasting over de toegevoegde waarde reisagentschappen de mogelijkheid biedt de bijzondere regeling voor reisbureaus toe te passen op het verstrekken van reisdiensten aan andere personen dan reizigers;

               —

               de Tsjechische Republiek verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   In Tsjechië wordt de bijzondere regeling voor reisbureaus van de artikelen 306 tot en met 310 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad niet enkel toegepast op prestaties van reisbureaus ten behoeve van reizigers, maar ook op prestaties ten behoeve van andere personen dan reizigers. Overeenkomstig § 89 van wet nr. 235/2004 betreffende de belasting over de toegevoegde waarde wordt de bijzondere regeling in Tsjechië ook toegepast wanneer een reisdienst wordt verstrekt aan een rechtspersoon die deze dienst aan andere reisbureaus doorverkoopt. De Commissie meent dat dit in strijd is met de artikelen 306 tot en met 310 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad, op grond waarvan de bijzondere regeling voor reisbureaus enkel mag worden toegepast op het verstrekken van reisdiensten aan reizigers. Het standpunt van de Commissie vindt steun in de bewoordingen van de artikelen 306 tot en met 310 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad en in het door deze bepalingen nagestreefde doel.


title: Zaak F-59/09 RENV: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 18 november 2014 — De Nicola/EIB (Openbare dienst – Terugverwijzing naar het Gerecht na vernietiging – Personeel van de EIB – Jaarlijkse beoordeling – Interne regeling – Beroepsprocedure – Recht om te worden gehoord – Schending door het beroepscomité – Onrechtmatigheid van het besluit van het beroepscomité – Psychisch geweld – Afdoening zonder beslissing over de schadevordering)

text:
               19.1.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 16/48

      Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 18 november 2014 — De Nicola/EIB
      (Zaak F-59/09 RENV) (1)

      (Openbare dienst - Terugverwijzing naar het Gerecht na vernietiging - Personeel van de EIB - Jaarlijkse beoordeling - Interne regeling - Beroepsprocedure - Recht om te worden gehoord - Schending door het beroepscomité - Onrechtmatigheid van het besluit van het beroepscomité - Psychisch geweld - Afdoening zonder beslissing over de schadevordering)
      (2015/C 016/71)
      Procestaal: Italiaans

         Partijen

         Verzoekende partij: Carlo De Nicola (Strassen, Luxemburg) (vertegenwoordiger: L. Isola, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Investeringsbank (EIB) (vertegenwoordigers: T. Gilliams en G. Nuvoli als gemachtigden, bijgestaan door A. Dal Ferro, advocaat)

         Voorwerp

      Enerzijds, nietigverklaring van de bevorderingen waartoe op 29 april 2008 is besloten en die niet verzoekers naam omvatten alsmede van verzoekers beoordeling over het jaar 2007. Anderzijds, nietigverklaring van het besluit van het beroepscomité om zich ondanks een verzoek om wraking met de kwestie te blijven bezighouden. Ten slotte, vaststelling van het feit dat verzoeker het slachtoffer is van psychisch geweld en veroordeling van de verwerende partij tot beëindiging van dit geweld en tot vergoeding van de materiële en immateriële schade.

         Dictum

                  1)

                  Het besluit van het beroepscomité van de Europese Investeringsbank van 14 november 2008 wordt nietig verklaard.

                  2)

                  Er behoeft geen uitspraak te worden gedaan over de vordering tot vergoeding van de schade die door het psychisch geweld zou zijn ontstaan.

                  3)

                  Het beroep wordt verworpen voor het overige.

                  4)

                  De Europese Investeringsbank zal haar eigen kosten dragen en wordt verwezen in de kosten van De Nicola in de zaken F-59/09, T-264/11 P en F-59/09 RENV.

         (1)  PB C 205 van 29.8.2009, blz. 49.


title: Zaak T-256/14: Beroep ingesteld op 23 april 2014 — Giuntoli/BHIM — Société des produits Nestlé (CREMERIA TOSCANA)

text:
               4.8.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 253/32

         Beroep ingesteld op 23 april 2014 — Giuntoli/BHIM — Société des produits Nestlé (CREMERIA TOSCANA)
   (Zaak T-256/14)
   2014/C 253/46
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Andrea Giuntoli (Barcelona, Spanje) (vertegenwoordiger: A. Canela Giménez, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Société des produits Nestlé SA (Vevey, Zwitserland)

      Conclusies

               —

               de beslissing van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 12 februari 2014 in zaak R 886/2013-2 vernietigen;

               —

               het BHIM en diegenen die zich tegen dit beroep verzetten, verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekende partij

      Betrokken gemeenschapsmerk: beeldmerk met de woordelementen „CREMERIA TOSCANA” voor waren en diensten van de klassen 30, 35 en 43 — gemeenschapsmerkaanvraag nr. 9 549 346

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: Société des produits Nestlé SA

      Oppositiemerk of -teken: internationaal beeldmerk met het woordelement „la Cremeria”

      Beslissing van de oppositieafdeling: gedeeltelijke toewijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: vernietiging van de bestreden beslissing, toewijzing van de oppositie en gedeeltelijke afwijzing van de gemeenschapsmerkaanvraag.

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009


title: Zaak T-618/15: Beroep ingesteld op 31 juli 2015 — Voigt/Parlement

text:
               21.3.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 106/35

         Beroep ingesteld op 31 juli 2015 — Voigt/Parlement
   (Zaak T-618/15)
   (2016/C 106/41)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Udo Voigt (Brussel, België) (vertegenwoordiger: P. Richter, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Parlement

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van de weigering van de voorzitter van het Europees Parlement om ruimten van het Europees Parlement ter beschikking te stellen voor de op 16 juni 2015 geplande persconferentie van verzoeker;

               —

               nietigverklaring van de beslissing van de voorzitter van het Europees Parlement van 16 juni 2015 om de Russische deelnemers aan de conferentie de toegang te ontzeggen;

               —

               verweerder verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker twee middelen aan.

               1.

               Schending van de Verdragen

                           —

                           Verzoeker betoogt dat de afwijzing van het verzoek om de ruimten te gebruiken en de beslissing om de Russische deelnemers de toegang te ontzeggen, in strijd zijn met de Verdragen of de uitvoeringsbepalingen daarvan.

                           —

                           Verzoeker heeft volgens de regels van het Bureau van het Europees Parlement voor de organisatie van fractievergaderingen van 4 juli 2005 recht op terbeschikkingstelling van de gevraagde ruimten. Van uitzonderlijke weigeringsgronden is geen sprake, aangezien de ruimten op het bewuste ogenblik niet bezet waren en de geplande persconferentie geen gevaar voor de veiligheid of de goede werking van het Parlement vormde. Verzoekers recht om informatie te verstrekken over zijn parlementaire werkzaamheden, is dientengevolge geschonden.

                           —

                           De beslissing om de Russische genodigden de toegang te ontzeggen, is in strijd met het verbod op discriminatie op grond van etnische afkomst en nationaliteit (artikel 21, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie).

               2.

               Misbruik van bevoegdheid

                           —

                           Verzoeker betoogt dat de handelingen van de voorzitter van het Europees Parlement kennelijk willekeurig zijn en diametraal indruisen tegen het in het primaire recht neergelegde verbod van discriminatie.


title: ARREST VAN HET HOF (Zesde Kamer) van 3 oktober 1996 in zaak C-126/95 (verzoek om prejudiciële beslissing van de Centrale Raad van Beroep): A. Hallouzi-Choho tegen Bestuur van de Sociale Verzekeringsbank (Samenwerkingsovereenkomst EEG-Marokko - Artikel 41, lid 1 - Beginsel van non-discriminatie op gebied van sociale zekerheid - Rechtstreekse werking - Echtgenote van migrerende Marokkaanse werknemer - Bijzondere uitvoeringsbepalingen van Nederlandse wetgeving inzake algemene ouderdomsverzekering)

text:
23 . 11 . 96            | NL |                Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                Nr . C 354/ 11
1 . Verklaart nietig Beschikking 93/659/EG van de Com                   dening (EEG) nr. 2211 /78 van de Raad van 26 september
      missie van 25 november 1 993 betreffende de goedkeu                1978, moet aldus worden uitgelegd, dat het eraan in de weg
      ring van de rekeningen die de Eid-Staten voor het                  staat dat een Eid-Staat uitkeringen die, zoals de overgangs
      begrotingsjaar 1990 hebben ingediend in verband met                voordelen ingevolge de AOW, op basis van zijn wetgeving
      de door het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor             worden toegekend aan eigen onderdanen die voldoen aan
      de Landbouw (EOGFL), afdeling Garantie, gefinan                   bepaalde voorwaarden betreffende de woonplaats in deze
      cierde uitgaven , voor zover daarbij een bedrag van                Lid-Staat, niet toekent aan de echtgenote van een Marok
      838 636 DM ter zake van uitgaven in verband met de                 kaanse werknemer, die aan deze woonplaatsvoorwaarden
      invoer in Duitsland van dieren vanuit België en Frank             voldoet, op grond dat zij de Marokkaanse nationaliteit
      rijk en een bedrag van 311 529 DM ter zake van                     bezit.
      uitgaven in verband met de uitvoer van dieren naar Italië
      niet ten laste van het EOGFL is gebracht.                          (') PB nr . C 159 van 24 . 6 . 1995 .
2 . Verwerpt het beroep voor het overige.
2 . Verstaat dat elke partij haar eigen kosten zal dragen .
                                                                                ARREST VAN HET HOF
(')■ PB nr . C 90 van 26 . 3 . 1994 .                                                               ( Zesde Kamer )
                                                                                van 3 oktober 1996
                                                                         in zaak C-3 80/95 : Commissie van de Europese Gemeen
                                                                                schappen tegen Helleense Republiek ! 1 )
                                                                         (Niet-nakoming — Richtlijn 91/414/EEG — Niet-omzet
                      ARREST VAN HET HOF                                                                   ting)
                            ( Zesde Kamer )                                                          ( 96/C 354/21 )
                          van 3 oktober 1996
                                                                                (Procestaai: Grieks)
in zaak C-126/95 ( verzoek om prejudiciële beslissing van de
Centrale Raad van Beroep ): A. Hallouzi-Choho tegen                      ( Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in
          Bestuur van de Sociale Verzekeringsbank ( 1 )                                  de Jurisprudentie van het Hof)
(Samenwerkingsovereenkomst EEG-Marokko — Arti
kel 41, lid 1 — Beginsel van non-discriminatie op gebied van             In zaak C-380/95 , Commissie van de Europese Gemeen
sociale zekerheid — Rechtstreekse werking — Echtgenote                   schappen ( gemachtigde : M. Condou-Durande ) tegen Hel
 van migrerende Marokkaanse werknemer — Bijzondere                       leense Republiek ( gemachtigden : A. Samoni-Rantou en N.
uitvoeringsbepalingen van Nederlandse wetgeving inzake                   Dafniou ), betreffende een verzoek aan het Hof om vast te
                 algemene ouderdomsverzekering)                          stellen dat de Helleense Republiek , door niet binnen de
                             ( 96 /C 354/20 )                            gestelde termijn de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke
                                                                         bepalingen vast te stellen om te voldoen aan Richtlijn
                                                                         91 /414/EEG van de Raad van 15 juli 1991 betreffende het
                       (Procestaai: Nederlands)
                                                                         op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen ( PB
                                                                          1991 , L 230 , blz . 1 ), de krachtens het EG-Verdrag en deze
In zaak C-126/95 , betreffende een verzoek aan het Hof                   richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen ,
krachtens artikel 1 77 EG-Verdrag van de Centrale Raad van               heeft het Hof ( Zesde Kamer ), samengesteld als volgt : C. N.
Beroep ( Nederland ), in het aldaar aanhangig geding tussen              Kakouris , kamerpresident, G. Hirsch ( rapporteur ), G. F.
A. Hallouzi-Choho en Bestuur van de Sociale Verzekerings                Mancini , P. J. G. Kapteyn en H. Ragnemalm , rechters ;
bank, om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van              advocaat-generaal : P. Léger; griffier : R. Grass, op 3 oktober
artikel 4 1 , lid 1 , van de Samenwerkingsovereenkomst tussen             1996 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als
de Europese Economische Gemeenschap en het Koninkrijk                    volgt:
Marokko, ondertekend te Rabat op 27 april 1976 en
namens de Gemeenschap goedgekeurd bij Verordening                        1 . Door niet binnen de gestelde termijn de nodige wette
( EEG ) nr . 22 1 1 /78 van de Raad van 26 september 1978 ( PB                lijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen om
1978 , L 264 , blz . 1 ), heeft het Hof ( Zesde Kamer ),                      te voldoen aan Richtlijn 91 /414/EEG van de Raad van
samengesteld als volgt : G. Hirsch , president van de Tweede                  15 juli 1991 betreffende het op de markt brengen van
Kamer, waarnemend voor de president van de Zesde Kamer,                       gewasbeschermingsmiddelen , is de Helleense Republiek
G. F. Mancini ( rapporteur ) en J. L. Murray , rechters;                      de krachtens artikel 23 van deze richtlijn op haar
advocaat-generaal : G. Tesauro ; griffier : D. Louterman                     rustende verplichtingen niet nagekomen .
Hubeau , hoofdadministrateur, op 3 oktober 1 996 een arrest
gewezen waarvan het dictum luidt als volgt :                             2 . De Helleense Republiek wordt verwezen in de kosten
                                                                              van de procedure.
Artikel 41 , lid 1 , van de Samenwerkingsovereenkomst
tussen de Europese Economische Gemeenschap en het                        (') PB nr . C 31 van 3 . 2 . 1996 .
Koninkrijk Marokko, ondertekend te Rabat op 27 april
 1976 en namens de Gemeenschap goedgekeurd bij Veror


title: Zaak F-61/14: Beroep ingesteld op 7 juli 2014 — ZZ/Commissie

text:
               24.11.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 421/61

         Beroep ingesteld op 7 juli 2014 — ZZ/Commissie
   (Zaak F-61/14)
   2014/C 421/88
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: ZZ (vertegenwoordiger: A. Salerno, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit om verzoekster in het kader van de bevorderingsronde 2013 niet tot de rang AD13 te bevorderen

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               nietigverklaring van het besluit om verzoekster in het kader van de bevorderingsronde 2013 niet tot de rang AD13 te bevorderen;

               —

               verwijzing van de Commissie in alle kosten.


title: Zaak F-39/06: Beroep ingesteld op  11 april 2006  — Chassagne tegen Commissie

text:
               3.6.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 131/53

         Beroep ingesteld op 11 april 2006 — Chassagne tegen Commissie
   (Zaak F-39/06)
   (2006/C 131/97)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoeker: Olivier Chassagne (Brussel, België) (vertegenwoordigers: S. Rodrigues en Y. Minatchy, advocaten)

      Verweerster: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies van verzoeker

               —

               vaststelling dat artikel 8 van bijlage VII bij het nieuwe Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen onwettig is en derhalve niet van toepassing op verzoeker;

               —

               toekenning aan verzoeker van het symbolische bedrag van 1 EUR ter vergoeding van de geleden immateriële schade en van het bedrag van 16 473 EUR ter vergoeding van de geleden materiële schade.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoeker, ambtenaar van de Commissie, is afkomstig van het eiland Réunion, een Frans overzees departement. Hij heeft het onderhavige beroep ingesteld na de afwijzing van een klacht die hij had ingediend tegen de salarisafrekening van de maand juli 2005, waarin de vergoeding van zijn jaarlijkse reiskosten is opgenomen.
   Tot staving van zijn beroep voert hij de onwettigheid aan van artikel 8 van bijlage VII bij het Statuut, in de vóór 1 mei 2004 geldende versie. Deze bepaling is in die zin in strijd met het gemeenschapsrecht, dat zij tot meerdere verschillen in behandeling verband houdende met de plaats van herkomst van ambtenaren leidt, alsmede tot onder meer met de artikelen 12 EG en 299 EG strijdige discriminatie van ambtenaren die uit Franse overzeese departementen afkomstig zijn, en meer in het algemeen op grond van nationaliteit, het behoren tot een linguïstische minderheid, etnische afkomst of ras.
   Verzoeker stelt voorts dat die bepaling ook in strijd is met andere algemene gemeenschapsrechtelijke beginselen, zoals de motiveringsplicht en de beginselen van evenredigheid, transparantie en behoorlijk bestuur, alsmede met de beginselen van gewettigd vertrouwen en rechtszekerheid.


title: Zaak T-501/15: Arrest van het Gerecht van 29 maart 2017 — Nederland/Commissie [„ELGF en Elfpo — Van financiering uitgesloten uitgaven — Geïntegreerd beheers- en controlesysteem — Verlaging of uitsluiting van betalingen bij niet-naleving van de voorschriften inzake de randvoorwaarden — Niet-naleving van gering belang — Artikel 24, lid 2, van verordening (EG) nr. 73/2009 — Artikel 71, lid 3, van verordening (EG) nr. 1122/2009 — Bewijslast — Uitlegging van bijlage II bij verordening (EG) nr. 73/2009”]

text:
               15.5.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 151/32

         Arrest van het Gerecht van 29 maart 2017 — Nederland/Commissie
   (Zaak T-501/15) (1)

   ([„ELGF en Elfpo - Van financiering uitgesloten uitgaven - Geïntegreerd beheers- en controlesysteem - Verlaging of uitsluiting van betalingen bij niet-naleving van de voorschriften inzake de randvoorwaarden - Niet-naleving van gering belang - Artikel 24, lid 2, van verordening (EG) nr. 73/2009 - Artikel 71, lid 3, van verordening (EG) nr. 1122/2009 - Bewijslast - Uitlegging van bijlage II bij verordening (EG) nr. 73/2009”])
   (2017/C 151/40)
   Procestaal: Nederlands

      Partijen

      Verzoekende partij: Koninkrijk der Nederlanden (vertegenwoordigers: M. Bulterman, B. Koopman en H. Stergiou, gemachtigden)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: H. Kranenborg en D. Triantafyllou, gemachtigden)

      Interveniënt aan de zijde van verzoekende partij: Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (vertegenwoordigers: aanvankelijk C. Brodie, vervolgens J. Kraehling, en ten slotte J. Kraehling en G. Brown, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek op grond van artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van uitvoeringsbesluit (EU) 2015/1119 van de Commissie van 22 juni 2015 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (Elfpo) (PB 2015, L 182, blz. 39), voor zover dit besluit de door het Koninkrijk der Nederlanden gedane uitgaven betreft

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Het Koninkrijk der Nederlanden draagt zijn eigen kosten en die van de Europese Commissie.

               3)

               Het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland draagt zijn eigen kosten.

      (1)  PB C 346 van 19.10.2015.


title: Zaak T-130/10: Beroep ingesteld op 17 maart 2010 — Lux Management/BHIM — Zeis Excelsa (KULTE)

text:
               22.5.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 134/46

         Beroep ingesteld op 17 maart 2010 — Lux Management/BHIM — Zeis Excelsa (KULTE)
   (Zaak T-130/10)
   2010/C 134/75
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Lux Management Holding SA (Luxemburg, Luxemburg) (vertegenwoordiger: S. Mas, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Zeis Excelsa SPA (Montegranaro, Italië)

      Conclusies

               —

               de beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 15 januari 2010 in zaak R 712/2008-4 zonder voorwerp verklaren;

               —

               subsidiair, de beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 15 januari 2010 in zaak R 712/2008-4 vernietigen omdat daarin geen rekening is gehouden met het door verzoekster voorgelegde bewijs;

               —

               subsidiair, de beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 15 januari 2010 in zaak R 712/2008-4 vernietigen omdat daarin geen motivering is opgenomen met betrekking tot het gedogen door de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het ingeschreven gemeenschapsmerk waarvan vervallenverklaring is gevorderd, en

               —

               verweerder verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Ingeschreven gemeenschapsmerk waarvan vervallenverklaring is gevorderd: beeldmerk „KULTE”, voor waren van de klassen 14, 18 en 25

      Houder van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Partij die vervallenverklaring van het gemeenschapsmerk vordert: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Merkrecht van de partij die vervallenverklaring vordert: Italiaans beeldmerk „CULT”, voor alle waren van klasse 25; internationaal beeldmerk met werking in Frankrijk en de Benelux „CULT”, voor waren van de klassen 14, 18 en 25

      Beslissing van de nietigheidsafdeling: gedeeltelijke nietigverklaring van het gemeenschapsmerk waarvan vervallenverklaring is gevorderd

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 43 van verordening nr. 207/2009 van de Raad, aangezien de kamer van beroep niet heeft erkend dat haar beslissing zonder voorwerp is omdat partijen een overeenkomst hebben bereikt over het naast-elkaar-bestaan van de aan de orde zijnde merken en het latere verzoek om intrekking; schending van artikel 6, lid 1, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, aangezien de kamer van beroep door verzoekster voorgelegd nieuw bewijs niet heeft aanvaard; schending van artikel 57, lid 2, van verordening nr. 207/2009, aangezien de kamer van beroep blijk heeft gegeven van een onjuiste opvatting van het ingediende bewijs en geen redenen heeft opgegeven met betrekking tot het bewijs dat de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep het ingeschreven gemeenschapsmerk waarvan vervallenverklaring is gevorderd, heeft gedoogd.