title: Zaak T-6/17: Arrest van het Gerecht van 7 maart 2018 — Equivalenza Manufactory/EUIPO — ITM Entreprises (BLACK LABEL BY EQUIVALENZA) [„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniebeeldmerk BLACK LABEL BY EQUIVALENZA — Ouder internationaal beeldmerk LABELL — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Overeenstemmende tekens — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”]

text:
               23.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 142/48

         Arrest van het Gerecht van 7 maart 2018 — Equivalenza Manufactory/EUIPO — ITM Entreprises (BLACK LABEL BY EQUIVALENZA)
   (Zaak T-6/17) (1)

   ([„Uniemerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor Uniebeeldmerk BLACK LABEL BY EQUIVALENZA - Ouder internationaal beeldmerk LABELL - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Overeenstemmende tekens - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”])
   (2018/C 142/64)
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Equivalenza Manufactory, SL (Barcelona, Spanje) (vertegenwoordigers: G. Macías Bonilla, G. Marín Raigal en E. Armero Lavie, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: J. Crespo Carrillo en M. del Mar Baldares, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO: ITM Entreprises SAS (Parijs, Frankrijk)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 11 oktober 2016 (zaak R 690/2016-2) inzake een oppositieprocedure tussen ITM Entreprises en Equivalenza Manufactory

      Dictum

               1)

               De beslissing van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 11 oktober 2016 (zaak R 690/2016-2) wordt vernietigd.

               2)

               Het EUIPO wordt verwezen in zijn eigen kosten alsmede in de kosten die Equivalenza Manufactory, SL in de loop van de procedure voor het Gerecht heeft gemaakt.

      (1)  PB C 63 van 27.2.2017.


title: Zaak C-89/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Østre Landsret (Denemarken) op 8 februari 2018 — A/Udlændinge- og Integrationsministeriet

text:
               23.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 142/33

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Østre Landsret (Denemarken) op 8 februari 2018 — A/Udlændinge- og Integrationsministeriet
   (Zaak C-89/18)
   (2018/C 142/44)
   Procestaal: Deens

      Verwijzende rechter

   Østre Landsret

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: A

      Verwerende partij: Udlændinge- og Integrationsministeriet

      Prejudiciële vragen

               1)

               Indien „nieuwe beperkingen” voor de gezinshereniging tussen echtgenoten zijn ingevoerd die prima facie een schending vormen van de standstillbepaling van artikel 13 van besluit nr. 1/80 (besluit nr. 1/80 van de Associatieraad van 19 september 1980 betreffende de ontwikkeling van de associatie in het kader van de overeenkomst van 12 september 1963 tussen de Europese Economische Gemeenschap en Turkije waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Economische Gemeenschap en Turkije) en die beperkingen gerechtvaardigd worden op basis van overwegingen in verband met een „geslaagde integratie” zoals erkend door het Hof van Justitie van de Europese Unie in zijn arrest van 12 april 2016 in de zaak Genc (1) en zijn arrest van 10 juli 2014 in de zaak Dogan (2), kan een regel zoals § 9, lid 7, van de Udlændingelov (Deense vreemdelingenwet) — op grond waarvan onder meer de gezinshereniging tussen een derdelander met een verblijfsvergunning in Denemarken en zijn/haar echtgeno(o)t(e) onderworpen is aan de algemene voorwaarde dat de binding van het paar met Denemarken groter moet zijn dan die met Turkije — „rechtvaardiging [vinden] in een dwingende reden van algemeen belang, geschikt [zijn] om de verwezenlijking van het nagestreefde legitieme doel te waarborgen en niet verder [gaan] dan nodig is voor het bereiken daarvan”?

               2)

               Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, waardoor het bindingsvereiste algemeen geschikt wordt geacht om de verwezenlijking van het integratiedoel te waarborgen, is het dan mogelijk om, zonder de toelaatbaarheid van de beperkingen en het evenredigheidsvereiste te schenden:

                           i)

                           een praktijk toe te passen die stelt dat wanneer de echtgeno(o)t(e) met de verblijfsvergunning in de lidstaat (de referentiepersoon) voor het eerst naar Denemarken kwam op de leeftijd van 12-13 jaar of ouder, bij de beoordeling van de binding van de referentiepersoon met de lidstaat belang wordt gehecht aan het volgende: of de persoon ofwel een langdurig legaal verblijf van circa twaalf jaar in de lidstaat heeft gehad, ofwel een tijd in de lidstaat heeft verbleven en daar een duurzame economische activiteit heeft uitgevoerd met een aanzienlijke mate van contact en communicatie met collega’s en eventueel klanten in de taal van de lidstaat, over een periode van ten minste vier of vijf jaar zonder grote onderbrekingen, of een tijd in de lidstaat heeft verbleven en daar een duurzame economische activiteit heeft uitgevoerd zonder een aanzienlijke mate van contact en communicatie met collega’s en klanten in de taal van de lidstaat, over een periode van ten minste zeven of acht jaar zonder grote onderbrekingen;

                           ii)

                           een praktijk toe te passen die stelt dat wanneer de referentiepersoon een sterke binding met zijn/haar land van herkomst heeft behouden door vaak of langdurig op bezoek te gaan in dat land, dit pleit tegen de vervulling van het bindingsvereiste, terwijl korte vakanties of verblijven voor opleidingen ter plaatse niet pleiten tegen de afgifte van een vergunning;

                           iii)

                           een praktijk toe te passen die stelt dat de zogenaamde situatie „gehuwd, gescheiden en opnieuw gehuwd” sterk tegen de vervulling van het bindingsvereiste pleit?

      (1)  C-561/14, EU:C:2016:247.

      (2)  C-138/13, EU:C:2014:2066.


title: Zaak C-3/17: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 28 februari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Hongarije) — Sporting Odds Limited / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Központi Irányítása (Prejudiciële verwijzing — Vrij verrichten van diensten — Artikel 56 VWEU — Artikel 4, lid 3, VEU — Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Beperkingen — Kansspelen — Nationale regeling — Exploitatie van bepaalde vormen van kansspelen door de staat — Exclusiviteit — Concessiestelsel voor andere vormen van spelen — Vergunningsvereiste — Bestuursrechtelijke sanctie)

text:
               23.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 142/11

         Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 28 februari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Hongarije) — Sporting Odds Limited / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Központi Irányítása
   (Zaak C-3/17) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Vrij verrichten van diensten - Artikel 56 VWEU - Artikel 4, lid 3, VEU - Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Beperkingen - Kansspelen - Nationale regeling - Exploitatie van bepaalde vormen van kansspelen door de staat - Exclusiviteit - Concessiestelsel voor andere vormen van spelen - Vergunningsvereiste - Bestuursrechtelijke sanctie))
   (2018/C 142/15)
   Procestaal: Hongaars

      Verwijzende rechter

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Sporting Odds Limited

      Verwerende partij: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Központi Irányítása

      Dictum

               1)

               Artikel 56 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het in beginsel niet in de weg staat aan een duaal stelsel voor de organisatie van de kansspelmarkt in het kader waarvan bepaalde soorten kansspelen onder het staatsmonopoliestelsel vallen, terwijl andere soorten onder het stelsel van concessies en vergunningen voor de organisatie van kansspelen vallen, voor zover de verwijzende rechter vaststelt dat met de regeling waarbij het vrij verrichten van diensten wordt beperkt, daadwerkelijk op een samenhangende en stelselmatige wijze de doelstellingen worden nagestreefd waarop de betrokken lidstaat zich beroept.

               2)

               Artikel 56 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationaal voorschrift als in het hoofdgeding aan de orde is, volgens hetwelk uitsluitend kansspelaanbieders die beschikken over een concessie voor een casino op het nationale grondgebied, een vergunning voor de organisatie van onlinekansspelen kunnen verkrijgen, aangezien dat voorschrift niet onmisbaar is om de nagestreefde doelstellingen te bereiken en er minder restrictieve maatregelen bestaan om die doelstellingen te bereiken.

               3)

               Artikel 56 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een wettelijke regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, waarbij een stelsel van concessies en vergunningen voor de organisatie van onlinekansspelen wordt ingevoerd, voor zover die regeling voorschriften bevat waardoor in andere lidstaten gevestigde aanbieders worden gediscrimineerd, dan wel niet-discriminerende voorschriften bevat die op niet-transparante wijze worden toegepast of aldus ten uitvoer worden gelegd dat bepaalde inschrijvers die gevestigd zijn in andere lidstaten, zich niet of moeilijker kandidaat kunnen stellen.

               4)

               Artikel 56 VWEU en artikel 4, lid 3, VEU, gelezen in samenhang met de artikelen 47 en 48 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet in de weg staan aan een nationale wettelijke regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die niet voorschrijft dat ambtshalve wordt onderzocht of de maatregelen die het vrij verrichten van diensten beperken in de zin van artikel 56 VWEU, evenredig zijn, en die de bewijslast bij de partijen in de procedure legt.

               5)

               Artikel 56 VWEU, gelezen in samenhang met de artikelen 47 en 48 van het Handvest, moet aldus worden uitgelegd dat de lidstaat die een beperkende regeling heeft ingevoerd, het bewijs dient aan te voeren dat ertoe strekt aan te tonen dat er doelstellingen bestaan die een belemmering van een door het VWEU gewaarborgde fundamentele vrijheid kunnen rechtvaardigen, en dat deze belemmering evenredig is. Laat die lidstaat dit na, dan moet de nationale rechter alle gevolgen kunnen trekken die uit een dergelijke tekortkoming voortvloeien.

               6)

               Artikel 56 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat niet kan worden vastgesteld dat een lidstaat niet heeft voldaan aan de op hem rustende verplichting om een beperkende maatregel te rechtvaardigen, op grond dat hij geen analyse van de gevolgen van die maatregel heeft verstrekt toen deze werd ingevoerd in de nationale wetgeving of werd onderzocht door de nationale rechter.

               7)

               Artikel 56 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een sanctie als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die wordt opgelegd wegens schending van de nationale wettelijke regeling waarbij een stelsel van concessies en vergunningen voor de organisatie van kansspelen wordt ingevoerd, voor het geval dat die regeling in strijd blijkt te zijn met dat artikel.

      (1)  PB C 112 van 10.4.2017.


title: Zaak T-126/18: Beroep ingesteld op 27 februari 2018 — Van Haren Schoenen/Commissie

text:
               23.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 142/65

         Beroep ingesteld op 27 februari 2018 — Van Haren Schoenen/Commissie
   (Zaak T-126/18)
   (2018/C 142/83)
   Procestaal: Nederlands

      Partijen

      Verzoekende partij: van Haren Schoenen BV (Waalwijk, Nederland) (vertegenwoordigers: S. De Knop, B. Natens, A. Willems en M. Meulenbelt, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               het verzoekschrift ontvankelijk te verklaren;

               —

               uitvoeringsverordening (EU) 2017/2232 van de Commissie van 4 december 2017 betreffende het opnieuw instellen van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige recht op bepaald schoeisel met bovendeel van leder, van oorsprong uit de Volksrepubliek China en Vietnam en geproduceerd door bepaalde producenten-exporteurs in de Volksrepubliek China en Vietnam, ter uitvoering van het arrest van het Hof van Justitie in de gevoegde zaken C-659/13 en C-34/14 nietig te verklaren; en

               —

               de Commissie in de kosten te verwijzen.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vijf middelen aan.

               1.

               Eerste middel, ontleend aan een schending van artikel 5, leden 1 en 2, VEU wegens het gebrek aan rechtsgrondslag van de bestreden verordening, en subsidiair een schending van institutioneel evenwicht van artikel 13, lid 2, VEU.

               2.

               Tweede middel, ontleend aan een schending van artikel 266 VWEU door het verzuim maatregelen te treffen die nodig zijn om het arrest van 4 februari 2016, C & J Clark International (C-659/13 en C-34/14, EU:C:2016:74) uit te voeren.

               3.

               Derde middel, ontleend aan een schending van artikelen 1, lid 1, en 10, lid 1, van verordening (EU) 2016/1036 (1) en het rechtszekerheidsbeginsel door antidumpingrechten in te stellen op goederen die zich in het vrije verkeer bevinden.

               4.

               Vierde middel ontleend aan een schending van artikel 21 van verordening (EU) 2016/1036 doordat de antidumpingrechten zijn ingesteld zonder een nieuwe beoordeling van het Uniebelang. Volgens verzoekster zou het in ieder geval kennelijk onjuist zijn om te besluiten dat het instellen van de antidumpingrechten in het belang van de Unie was.

               5.

               Vijfde middel, ontleend aan een schending van artikel 5, leden 1 en 4, VEU door een handeling vast te stellen die verder gaat dan hetgeen nodig is om het doel ervan te bereiken.

      (1)  Verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie (PB 2016, L 176, blz. 21).


title: Zaak T-139/18: Beroep ingesteld op 21 februari 2018 — Avio/Commissie

text:
               23.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 142/68

         Beroep ingesteld op 21 februari 2018 — Avio/Commissie
   (Zaak T-139/18)
   (2018/C 142/87)
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Avio SpA (Rome, Italië) (vertegenwoordigers: G. Roberti, G. Bellitti en I. Perego, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               ten gronde, besluit C(2016) 4621 def. van de Commissie van 20 juli 2016 waarbij de concentratie van „ASL/Arianespace” (zaak COMP/M.7724) verenigbaar is verklaard met de gemeenschappelijke markt in de zin van artikel 8, lid 2, van verordening (EG) nr. 139/2004 van de Raad van 20 januari 2004 betreffende de controle op concentraties van ondernemingen, nietig verklaren;

               —

               bij wijze van maatregel van instructie, de Commissie gelasten overeenkomstig de artikelen 88, 89 en 91, onder b), van het Reglement voor procesvoering de in afdeling III van het onderhavige beroep bedoelde stukken aan het dossier toe te voegen;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Het onderhavige beroep is gericht tegen besluit C(2016) 4621 def. van de Commissie van 20 juli 2016 waarbij de concentratie van „ASL/Arianespace” (zaak COMP/M.7724) verenigbaar is verklaard met de gemeenschappelijke markt in de zin van artikel 8, lid 2, van verordening (EG) nr. 139/2004 van de Raad van 20 januari 2004 betreffende de controle op concentraties van ondernemingen, dat op 11 december 2017 is bekendgemaakt in de niet-vertrouwelijke versie.
   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster twee middelen aan:

               1.

               Het eerste middel is ontleend aan een kennelijk onjuiste beoordeling, een ontoereikend onderzoek en een ontoereikende motivering aangezien de Commissie het risico op uitsluiting van concurrenten van deelneming aan de markt van draagraketten, die worden bediend door Arianespace, meer in het bijzonder wat betreft de capaciteit, de steunmaatregelen en de concurrentieverstorende effecten, niet afdoende heeft onderzocht.

               2.

               Het tweede middel is ontleend aan een kennelijk onjuiste beoordeling aangezien de Commissie geen engagement heeft geëist wat de markt voor door Arianespace bediende draagraketten betreft, gelet in het bijzonder op de risico’s op concurrentievervalsing die verband houden met het bij Arianespace bestaande belangenconflict en op het risico dat gevoelige informatie wordt uitgewisseld tussen Arianespace en ASL.


title: Zaak T-124/17: Beschikking van het Gerecht van 5 maart 2018 — Estamede/ECB („Niet-contractuele aansprakelijkheid — Economisch en monetair beleid — ECB — Herstructurering van de Griekse staatsschuld — Betrokkenheid van een Grieks publiekrechtelijk lichaam dat een pensioenfonds voor ingenieurs en aannemers van openbare werken beheert — Geen eigen belang of overdracht van het recht op schadeloosstelling — Niet-inachtneming van de vormvereisten — Kennelijke niet-ontvankelijkheid”)

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/35

         Beschikking van het Gerecht van 5 maart 2018 — Estamede/ECB
   (Zaak T-124/17) (1)

   ((„Niet-contractuele aansprakelijkheid - Economisch en monetair beleid - ECB - Herstructurering van de Griekse staatsschuld - Betrokkenheid van een Grieks publiekrechtelijk lichaam dat een pensioenfonds voor ingenieurs en aannemers van openbare werken beheert - Geen eigen belang of overdracht van het recht op schadeloosstelling - Niet-inachtneming van de vormvereisten - Kennelijke niet-ontvankelijkheid”))
   (2018/C 152/44)
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Verzoekende partij: Enosi Syntaxiouchon Tameiou Asfaliseon Michanikon kai Ergolipton Dimosion Ergon (Estamede) (Athene, Griekenland) (vertegenwoordiger: P. Miliarakis, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Centrale Bank (ECB) (vertegenwoordigers: A. Koutsoukou en K. Laurinavičius, gemachtigden, bijgestaan door H.-G. Kamann, advocaat)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 268 VWEU, strekkende tot vergoeding van de schade die de Eniaios Foreas Koinonikis Asfalisis (EFKA; socialezekerheidsinstelling), en met name de daarbij aangesloten beroepsgroep van ingenieurs en aannemers van openbare werken, de Tameio Syntaxeon Michanikon kai Ergolipton Dimosion Ergon (TSMEDE) (Tomeis Michanikon Ergolipton Dimosion Ergon), alsmede de gepensioneerde leden van deze beroepsgroep zouden hebben geleden ten gevolge van met name de vaststelling door de ECB van besluit 2012/153/EU van 5 maart 2012 inzake de beleenbaarheid van verhandelbare schuldbewijzen die door de Helleense Republiek worden uitgegeven of volledig worden gegarandeerd in de context van het aanbod van de Helleense Republiek tot schuldenruil (PB 2012, L 77, blz. 19), en andere maatregelen van de ECB in verband met de herstructurering van de Griekse staatsschuld.

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               De Enosi Syntaxiouchon Tameiou Asfaliseon Michanikon kai Ergolipton Dimosion Ergon (Estamede) wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 151 van 15.5.2017.


title: Zaak T-196/17: Beschikking van het Gerecht van 9 maart 2018 — Naftogaz of Ukraine / Commissie („Beroep tot nietigverklaring — Interne markt voor aardgas — Richtlijn 2009/73/EG — Besluit van de Commissie houdende wijziging van de vrijstellingsvoorwaarden van de Unieregels voor de exploitatie van de OPAL-gaspijpleiding wat de toegang van derden en tariefregulering betreft — Niet rechtstreeks geraakt — Niet-ontvankelijkheid”)

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/36

         Beschikking van het Gerecht van 9 maart 2018 — Naftogaz of Ukraine / Commissie
   (Zaak T-196/17) (1)

   ((„Beroep tot nietigverklaring - Interne markt voor aardgas - Richtlijn 2009/73/EG - Besluit van de Commissie houdende wijziging van de vrijstellingsvoorwaarden van de Unieregels voor de exploitatie van de OPAL-gaspijpleiding wat de toegang van derden en tariefregulering betreft - Niet rechtstreeks geraakt - Niet-ontvankelijkheid”))
   (2018/C 152/45)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: NJSC Naftogaz of Ukraine (Kiev, Oekraïne) (vertegenwoordigers: D. Mjaaland, A. Haga, M. Krakowiak en P. Grzejszczak, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: Y. G. Marinova, O. Beynet en K. Herrmann, gemachtigden)

      Voorwerp

   Beroep op grond van artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van besluit C(2016) 6950 final van de Commissie van 28 oktober 2016 houdende herziening van de krachtens richtlijn 2003/55/EG verleende voorwaarden voor afwijking door de OPAL-gaspijpleiding van de regels inzake de toegang van derden en tariefregulering.

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               Op de verzoeken tot interventie hoeft niet meer te worden beslist.

               3)

               NJSC Naftogaz of Ukraine wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van de Europese Commissie.

               4)

               Naftogaz of Ukraine, de Commissie, OPAL Gastransport GmbH & Co. KG, Gazprom Eksport LLC en Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A. worden elk in hun eigen kosten voor de interventieverzoeken verwezen.

      (1)  PB C 151 van 15.5.2017.


title: Zaak C-8/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Vilniaus apygardos teismas (Litouwen) op 3 januari 2018 — TE, UD, YB, ZC / Luminor Bank AB

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/2

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Vilniaus apygardos teismas (Litouwen) op 3 januari 2018 — TE, UD, YB, ZC / Luminor Bank AB
   (Zaak C-8/18)
   (2018/C 152/03)
   Procestaal: Litouws

      Verwijzende rechter

   Vilniaus apygardos teismas

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: TE, UD, YB, ZC

      Verwerende partij: Luminor Bank AB

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet een natuurlijk persoon die vóór de in artikel 70 van richtlijn 2004/39/EG (1) omschreven datum van 1 november 2007, van een bank een afgeleid financieel instrument heeft aangekocht via een lening die hij bij die bank is aangegaan met een zekerheidstelling ten gunste van die bank, worden beschouwd als een consument in de zin van het Unierecht gelet op het feit dat artikel 3, lid 3, onder d), van richtlijn 2011/83/EU (2) betreffende consumentenrechten bepaalt dat deze richtlijn niet van toepassing is op overeenkomsten „betreffende financiële diensten”?

               2)

               Moet een natuurlijk persoon die vóór de in artikel 70 van richtlijn 2004/39/EG omschreven datum van 1 november 2007, van een bank een afgeleid financieel instrument heeft aangekocht via een lening die hij bij die bank is aangegaan met een zekerheidstelling ten gunste van die bank, worden beschouwd als een niet-professionele cliënt en een niet-professionele belegger in financiële instrumenten in de zin van het Unierecht, en moeten, in voorkomend geval, de bepalingen van Unierecht die verplichtingen inzake de voorlichting van consumenten vaststellen en belangenconflicten verbieden ingeval een bank financiële instrumenten aanbiedt en verkoopt, zoals de bepalingen van richtlijn 2003/6/EG (3), richtlijn 2003/71/EG (4), richtlijn 2001/34/EG (5), verordening (EG) nr. 809/2004 (6), de MiFID II-richtlijn en andere Uniewetgeving ter bescherming van de rechten van afnemers van financiële diensten, in de onderhavige zaak worden toegepast?

               3)

               Moet richtlijn 2003/6/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 betreffende handel met voorwetenschap en marktmanipulatie (marktmisbruik) aldus worden uitgelegd dat een verzuim om bekend te maken dat de aanbieder van financiële instrumenten geen machtiging heeft om die financiële dienst te verstrekken, een verzuim om essentiële informatie op te nemen in een prospectus en in de aanvulling op een prospectus, alsmede een mogelijk belangenconflict aan de zijde van de aanbieder van de financiële instrumenten, bij het sluiten van overeenkomsten met betrekking tot financiële instrumenten rechtstreeks (in een bepaalde richting) van invloed kunnen zijn op de koers van de betrokken financiële instrumenten en dat de andere partij bij de overeenkomst derhalve het recht heeft te verzoeken om nietigverklaring of wijziging van die overeenkomsten, of om schadevergoeding?

      (1)  Richtlijn 2004/39/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende markten voor financiële instrumenten, tot wijziging van de richtlijnen 85/611/EEG en 93/6/EEG van de Raad en van richtlijn 2000/12/EG van het Europees Parlement en de Raad en houdende intrekking van richtlijn 93/22/EEG van de Raad (PB 2004, L 145, blz. 1).

      (2)  Richtlijn 2011/83/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2011 betreffende consumentenrechten, tot wijziging van richtlijn 93/13/EEG van de Raad en van richtlijn 1999/44/EG van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van richtlijn 85/577/EEG en van richtlijn 97/7/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB 2011, L 304, blz. 64).

      (3)  Richtlijn 2003/6/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 betreffende handel met voorwetenschap en marktmanipulatie (marktmisbruik) (PB 2003, L 96, blz. 16).

      (4)  Richtlijn 2003/71/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende het prospectus dat gepubliceerd moet worden wanneer effecten aan het publiek worden aangeboden of tot de handel worden toegelaten en tot wijziging van richtlijn 2001/34/EG (PB 2003, L 345, blz. 64).

      (5)  Richtlijn 2001/34/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 mei 2001 betreffende de toelating van effecten tot de officiële notering aan een effectenbeurs en de informatie die over deze effecten moet worden gepubliceerd (PB 2001, L 184, blz. 1).

      (6)  Verordening (EG) nr. 809/2004 van de Commissie van 29 april 2004 tot uitvoering van richtlijn 2003/71/EG van het Europees Parlement en de Raad wat de in het prospectus te verstrekken informatie, de vormgeving van het prospectus, de opneming van informatie door middel van verwijzing, de publicatie van het prospectus en de verspreiding van advertenties betreft (PB 2004, L 149, blz. 1).


title: Zaak C-26/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hessische Finanzgericht (Duitsland) op 16 januari 2018 — Federal Express Corporation, Duitse vestiging / Hauptzollamt Frankfurt am Main

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/3

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hessische Finanzgericht (Duitsland) op 16 januari 2018 — Federal Express Corporation, Duitse vestiging / Hauptzollamt Frankfurt am Main
   (Zaak C-26/18)
   (2018/C 152/04)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Hessisches Finanzgericht

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Federal Express Corporation, Duitse vestiging

      Verwerende partij: Hauptzollamt Frankfurt am Main

      Prejudiciële vragen

               1)

               Veronderstelt de invoer van goederen, in de zin van artikel 2, lid 1, onder d), en artikel 30 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1), dat een in de Unie binnengebracht goed in het economische circuit van de Unie is terechtgekomen, of volstaat het loutere risico dat het binnengebrachte goed in het economische circuit van de Unie terechtkomt?
               In het geval dat de invoer van goederen veronderstelt dat de goederen in het economische circuit van de Unie zijn terechtgekomen:

               2)

               Komt een in de Unie binnengebracht goed in het economische circuit van de Unie terecht wanneer het goed in strijd met de douanewetgeving niet onder een regeling is geplaatst in de zin van artikel 61, eerste alinea, van richtlijn 2006/112 of aanvankelijk wel onder een dergelijke regeling is geplaatst maar later op grond van een douanerechtelijk onrechtmatige handelwijze aan deze regeling wordt onttrokken, of veronderstelt het binnenbrengen in het economische circuit van de Unie in het geval van een douanerechtelijk onrechtmatige handelwijze dat kan worden aangenomen dat het goed op grond van deze douanerechtelijk onrechtmatige handelwijze in het belastinggebied van de lidstaat waar de onrechtmatige handelwijze heeft plaatsgevonden, in het economische circuit van de Unie terecht is gekomen en dus mogelijkerwijs is verbruikt of gebruikt?

      (1)  PB L 347, blz. 1.


title: Zaak C-93/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Court of Appeal in Northern Ireland (Verenigd Koninkrijk) op 9 februari 2018 — Ermira Bajratari / Secretary of State for the Home Department

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/14

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Court of Appeal in Northern Ireland (Verenigd Koninkrijk) op 9 februari 2018 — Ermira Bajratari / Secretary of State for the Home Department
   (Zaak C-93/18)
   (2018/C 152/16)
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   Court of Appeal in Northern Ireland

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Ermira Bajratari

      Verwerende partij: Secretary of State for the Home Department

      Prejudiciële vragen

               1)

               Kunnen inkomsten uit een betrekking die overeenkomstig het nationale recht onrechtmatig is geheel of gedeeltelijk aantonen dat voldoende bestaansmiddelen beschikbaar zijn in de zin van artikel 7, lid 1, onder b), van richtlijn 2004/38 (1)?

               2)

               Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, kan worden voldaan aan de voorwaarden van artikel 7, lid 1, onder b), indien de betrekking alleen vanwege de onrechtmatigheid ervan als precair wordt beschouwd?

      (1)  Richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (PB 2004, L 158, blz. 77).


title: Zaak C-98/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Nederland) op 12 februari 2018 — T. Boer & Zonen BV tegen Staatssecretaris van Economische Zaken

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/15

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Nederland) op 12 februari 2018 — T. Boer & Zonen BV tegen Staatssecretaris van Economische Zaken
   (Zaak C-98/18)
   (2018/C 152/18)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   College van Beroep voor het Bedrijfsleven

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekster: T. Boer & Zonen BV

      Verweerder: Staatssecretaris van Economische Zaken

      Prejudiciële vraag

   Dient het bepaalde in bijlage III, sectie I, hoofdstuk VII, aanhef en de punten 1 en 3, van verordening 853/2004 (1) aldus te worden uitgelegd dat de koeling van het vlees in het slachthuis zelf moet plaatsvinden, zodat het verladen van het vlees naar een koelwagen eerst mag aanvangen wanneer dat vlees een temperatuur van ten hoogste 7 graden Celsius heeft bereikt, of mag de koeling van het vlees ook in de koelwagen plaatsvinden, zolang deze het terrein van het slachthuis niet verlaat?

      (1)  Verordening (EG) nr. 853/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 houdende vaststelling van specifieke hygiënevoorschriften voor levensmiddelen van dierlijke oorsprong (PB 2004, L 139, blz. 55).


title: Zaak T-390/16: Arrest van het Gerecht van 20 maart 2018 — Grupo Osborne/EUIPO — Ostermann (DONTORO dog friendship) („Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor een Uniebeeldmerk DONTORO dog friendship — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Complementariteit van producten en diensten — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”)

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/29

         Arrest van het Gerecht van 20 maart 2018 — Grupo Osborne/EUIPO — Ostermann (DONTORO dog friendship)
   (Zaak T-390/16) (1)

   ((„Uniemerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor een Uniebeeldmerk DONTORO dog friendship - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Complementariteit van producten en diensten - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”))
   (2018/C 152/34)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Grupo Osborne, SA (El Puerto de Santa María, Spanje) (vertegenwoordiger: J. M. Iglesias Monravá, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: J. Ivanauskas, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO: Daniel Ostermann (Leipzig, Duitsland)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 28 april 2016 (zaak R 2002/2015-1), inzake een oppositieprocedure tussen Grupo Osborne en Ostermann.

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Grupo Osborne, SA wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 364 van 3.10.2016.


title: Zaak C-49/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de Cataluña (Spanje) op 26 januari 2018 — Carlos Escribano Vindel / Ministerio de Justicia

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/6

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de Cataluña (Spanje) op 26 januari 2018 — Carlos Escribano Vindel / Ministerio de Justicia
   (Zaak C-49/18)
   (2018/C 152/08)
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Tribunal Superior de Justicia de Cataluña

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Carlos Escribano Vindel

      Verwerende partij: Ministerio de Justicia

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet het algemene Unierechtelijke beginsel dat iedere discriminatie verboden is aldus worden uitgelegd [dat] het zich niet verzet tegen een nationale regeling als die welke is vervat in artikel 31, lid 1, van Ley 39/2010, de 22 de diciembre, de Presupuestos Generales del Estado para el año 2011 (rijksbegrotingswet voor het jaar 2011), waarbij uiteenlopende percentages zijn vastgesteld voor salarisverlagingen, die bezwarender zijn voor de leden van de rechterlijke macht met de laagste salarissen, waardoor die een grotere bijdrage dienen te leveren ter ondersteuning van de overheidsfinanciën? (beginsel van non-discriminatie)

               2)

               Moet het algemene Unierechtelijke beginsel volgens hetwelk de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht wordt gewaarborgd door middel van een billijke en stabiele bezoldiging die in verhouding staat tot de functies die de leden ervan uitoefenen aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling als die welke is vervat in artikel 31, lid 1, van wet 39/2010 (rijksbegrotingswet) van 22 december 2010, waarbij geen rekening wordt gehouden met de aard van de door hen uitgeoefende functies, hun anciënniteit en de relevantie van hun taken, en waarbij uitsluitend van de minstverdienende leden van dat collectief een grotere bijdrage ter ondersteuning van de overheidsfinanciën wordt verlangd? (beginsel van rechterlijke onafhankelijkheid)


title: Zaak C-115/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal correctionnel de Saint-Brieuc — Chambre détachée de Guingamp (Frankrijk) op 12 februari 2018 — Procureur de la République / Tugdual Carluer e.a.

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/17

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal correctionnel de Saint-Brieuc — Chambre détachée de Guingamp (Frankrijk) op 12 februari 2018 — Procureur de la République / Tugdual Carluer e.a.
   (Zaak C-115/18)
   (2018/C 152/21)
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Tribunal correctionnel de Saint-Brieuc — Chambre détachée de Guingamp

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Procureur de la République

      Verwerende partijen: Tugdual Carluer, Yann Latouche, Dominique Legeard, Thierry Leleu, Dimitri Pinschof, Brigitte Plunian, Rozenn Marechal

      Prejudiciële vragen

               1)

               Is verordening (EG) nr. 1107/2009 (1) in overeenstemming met het voorzorgsbeginsel, wanneer deze verordening nalaat precies te definiëren wat een werkzame stof is, waarbij het aan de aanvrager wordt overgelaten wat hij in zijn middel als werkzame stof wil vermelden, en hij de mogelijkheid heeft het gehele dossier van zijn aanvraag op een enkele stof te richten terwijl het in de handel gebracht eindproduct uit verschillende stoffen bestaat?

               2)

               Worden het voorzorgs- en onpartijdigheidsbeginsel bij de toelating voor het in de handel brengen gewaarborgd, wanneer de voor het onderzoek van het dossier noodzakelijke testen, onderzoeken en beoordelingen alleen door de aanvragers die bij hun presentatie partijdig kunnen zijn, worden uitgevoerd, zonder enige onafhankelijke contra-expertise?

               3)

               Worden het voorzorgs- en onpartijdigheidsbeginsel bij de toelating voor het in de handel brengen gewaarborgd, wanneer de verslagen van de aanvragen tot toelating niet openbaar worden gemaakt, onder voorwendsel dat het bedrijfsgeheim moet worden beschermd?

               4)

               Is verordening (EG) nr. 1107/2009 in overeenstemming met het voorzorgsbeginsel, wanneer daarin geen rekening wordt gehouden met het feit dat er vele werkzame stoffen zijn en zij gecombineerd worden gebruikt, in het bijzonder wanneer deze verordening niet voorziet in een volledig specifiek onderzoek op Europees niveau van de combinatie van werkzame stoffen binnen eenzelfde middel?

               5)

               Is verordening (EG) nr. 1107/2009 in overeenstemming met het voorzorgsbeginsel, wanneer de hoofdstukken 3 en 4 van deze verordening pesticiden in de commerciële formulering waarin zij in de handel zijn gebracht en waaraan de consument en het milieu worden blootgesteld, vrijstellen van toxiciteitsonderzoeken (genotoxiteitsonderzoeken, carcinogeniteitsonderzoeken, onderzoek van de hormoonontregelende eigenschappen, etc.), en deze slechts aan summiere testen die altijd door de aanvrager worden verricht, onderwerpen?

      (1)  Verordening (EG) nr. 1107/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen en tot intrekking van de richtlijnen 79/117/EEG en 91/414/EEG van de Raad (PB 2009, L 309, blz. 1).


title: Zaak T-688/13: Beschikking van het Gerecht van 26 februari 2018 — Deloitte Consulting/Commissie

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/59

         Beschikking van het Gerecht van 26 februari 2018 — Deloitte Consulting/Commissie
   (Zaak T-688/13) (1)

   (2018/C 152/69)
   Procestaal: Engels
   De president van de Vierde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 93 van 29.3.2014.


201805250221897452018/C 200/115502016CJC20020180611NL01NLINFO_JUDICIAL2018041291022Zaak C-550/16: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 12 april 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de rechtbank Den Haag — Nederland) — A, S / Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie [Prejudiciële verwijzing — Recht op gezinshereniging — Richtlijn 2003/86/EG — Artikel 2, aanhef en onder f) — Begrip „alleenstaande minderjarige” — Artikel 10, lid 3, onder a) — Recht van een vluchteling op gezinshereniging met zijn ouders — Vluchteling die jonger dan 18 jaar is op het tijdstip van zijn aankomst op het grondgebied van de lidstaat en van indiening van zijn asielverzoek, maar meerderjarig op het tijdstip waarop het besluit wordt vastgesteld om hem asiel te verlenen en waarop hij zijn verzoek om gezinshereniging indient — Datum die bepalend is voor de beoordeling of de betrokkene een „minderjarige” is]
 ---documentbreak--- C2002018NL920120180412NL001192102Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 12 april 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de rechtbank Den Haag — Nederland) — A, S / Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
   (Zaak C-550/16) (
         1
      )
   „[Prejudiciële verwijzing — Recht op gezinshereniging — Richtlijn 2003/86/EG — Artikel 2, aanhef en onder f) — Begrip „alleenstaande minderjarige” — Artikel 10, lid 3, onder a) — Recht van een vluchteling op gezinshereniging met zijn ouders — Vluchteling die jonger dan 18 jaar is op het tijdstip van zijn aankomst op het grondgebied van de lidstaat en van indiening van zijn asielverzoek, maar meerderjarig op het tijdstip waarop het besluit wordt vastgesteld om hem asiel te verlenen en waarop hij zijn verzoek om gezinshereniging indient — Datum die bepalend is voor de beoordeling of de betrokkene een „minderjarige” is]”2018/C 200/11Procestaal: Nederlands
      Verwijzende rechter

   Rechtbank Den Haag

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: A, S

      Verwerende partij: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

      Dictum

   Artikel 2, aanhef en onder f), van richtlijn 2003/86/EG van de Raad van 22 september 2003 inzake het recht op gezinshereniging, juncto artikel 10, lid 3, onder a), daarvan, moet aldus worden uitgelegd dat een onderdaan van een derde land of staatloze die op het tijdstip van zijn aankomst op het grondgebied van een lidstaat en van indiening van zijn asielverzoek in die staat minder dan 18 jaar oud was, maar die gedurende de asielprocedure meerderjarig wordt en vervolgens wordt erkend als vluchteling, moet worden gekwalificeerd als „minderjarige” in de zin van die bepaling.
   (
         1
      )	PB C 38 van 6.2.2017.


201805250631897112018/C 200/457562016TC20020180611NL01NLINFO_JUDICIAL20180425363611Zaak T-756/16: Arrest van het Gerecht van 25 april 2018 — Euro Castor Green/EUIPO — Netlon France (Latwerk) [„Gemeenschapsmodel — Nietigheidsprocedure — Ingeschreven gemeenschapsmodel dat een latwerk weergeeft — Ouder gemeenschapsmodel — Nietigheidsgrond — Openbaarmaking van het oudere model — Ontbreken van nieuwheid — Ontbreken van een eigen karakter — Artikelen 5, 6 en artikel 25, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 6/2002”]
 ---documentbreak--- C2002018NL3610120180425NL0045361361Arrest van het Gerecht van 25 april 2018 — Euro Castor Green/EUIPO — Netlon France (Latwerk)
   (Zaak T-756/16) (
         1
      )
   „[„Gemeenschapsmodel — Nietigheidsprocedure — Ingeschreven gemeenschapsmodel dat een latwerk weergeeft — Ouder gemeenschapsmodel — Nietigheidsgrond — Openbaarmaking van het oudere model — Ontbreken van nieuwheid — Ontbreken van een eigen karakter — Artikelen 5, 6 en artikel 25, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 6/2002”]”2018/C 200/45Procestaal: Frans
      Partijen

      Verzoekende partij: Euro Castor Green (Bagnolet, Frankrijk) (vertegenwoordiger: B. Lafont, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: A. Folliard-Monguiral, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Netlon France (Saint-Saulve, Frankrijk) (vertegenwoordiger: C. Berto, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de derde kamer van beroep van het EUIPO van 11 augustus 2016 (zaak R 754/2014-3) inzake een nietigheidsprocedure tussen Netlon France en Euro Castor Green

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            Euro Castor Green wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 6 van 9.1.2017.


201805250301897032018/C 200/232272017CJC20020180611NL01NLINFO_JUDICIAL20180412181811Zaak C-227/17: Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 12 april 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Düsseldorf — Duitsland) — Medtronic GmbH / Finanzamt Neuss (Prejudiciële verwijzing — Verordening (EEG) nr. 2658/87 — Douane-unie en gemeenschappelijk douanetarief — Tariefindeling — Gecombineerde nomenclatuur — Onderverdelingen 9021 10 10, 9021 10 90 en 9021 90 90 — Spinaal fixatiesysteem — Uitvoeringsverordening (EG) nr. 1214/2014)
 ---documentbreak--- C2002018NL1810120180412NL0023181181Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 12 april 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Düsseldorf — Duitsland) — Medtronic GmbH / Finanzamt Neuss
   (Zaak C-227/17) (
         1
      )
   „(Prejudiciële verwijzing — Verordening (EEG) nr. 2658/87 — Douane-unie en gemeenschappelijk douanetarief — Tariefindeling — Gecombineerde nomenclatuur — Onderverdelingen 9021 10 10, 9021 10 90 en 9021 90 90 — Spinaal fixatiesysteem — Uitvoeringsverordening (EG) nr. 1214/2014)”2018/C 200/23Procestaal: Duits
      Verwijzende rechter

   Finanzgericht Düsseldorf

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Medtronic GmbH

      Verwerende partij: Finanzamt Neuss

      Dictum

   De gecombineerde nomenclatuur die is opgenomen in bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals gewijzigd bij uitvoeringsverordening (EU) 2015/1754 van de Commissie van 6 oktober 2015, moet aldus worden uitgelegd dat de indeling van spinale fixatiesystemen — zoals die welke aan de orde zijn in het hoofdgeding — in onderverdeling 9021 90 90 van de gecombineerde nomenclatuur uitgesloten is wanneer die systemen in een andere onderverdeling van post 9021 van de gecombineerde nomenclatuur kunnen worden ingedeeld. De eventuele indeling van die systemen in onderverdeling 9021 10 10 of onderverdeling 9021 10 90 van de gecombineerde nomenclatuur hangt af van hun kenmerkende hoofdfunctie, waarbij het aan de verwijzende rechter staat om deze te bepalen rekening houdend met de eigenschappen en de objectieve kenmerken van de betrokken systemen alsook met het gebruik waarvoor zij zijn bestemd en het gebruik dat er concreet van wordt gemaakt.
   (
         1
      )	PB C 249 van 31.7.2017.


201806150741955322018/C 231/382422018TC23120180702NL01NLINFO_JUDICIAL20180418303121Zaak T-242/18: Beroep ingesteld op 18 april 2018 — VV / Commissie
 ---documentbreak--- C2312018NL3010120180418NL0038301312Beroep ingesteld op 18 april 2018 — VV / Commissie
   (Zaak T-242/18)2018/C 231/38Procestaal: Frans
      Partijen

      Verzoekende partij: VV (vertegenwoordiger: F. Moyse, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

            —

            het besluit van 19 juni 2017 en, voor zover nodig, het besluit tot afwijzing van verzoekers klacht van 18 januari 2018 nietig te verklaren;

            —

            de verwerende partij te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Met het onderhavige beroep vraagt de verzoekende partij om nietigverklaring van het besluit van de jury van algemeen vergelijkend onderzoek EPSO/AD/322/16 — Administrateurs op het vakgebied audit (AD 5/AD 7) (PB 2016, C 171A, blz. 1) om haar niet toe te laten tot het vergelijkend onderzoek, aangezien zij niet heeft aangetoond in het bezit te zijn van een universitair diploma waaruit een opleiding van ten minste drie jaar blijkt op de gebieden zoals aangegeven in de aankondiging van dat vergelijkend onderzoek.
   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij twee middelen aan.

            1.

            Eerste middel, ontleend aan ontoereikende motivering van het bestreden besluit.

            2.

            Tweede middel, ontleend aan kennelijke beoordelingsfouten van de jury bij de beoordeling van de informatie op het sollicitatieformulier van de verzoekende partij. De jury heeft de aankondiging van het vergelijkend onderzoek miskend door zich op het standpunt te stellen dat zij niet over een opleidingsniveau beschikte dat overeenkwam met een volledige universitaire studie van ten minste drie jaar, afgesloten met een diploma, dat nodig is voor toelating tot het vergelijkend onderzoek.


201806150711955172018/C 231/276762016TC23120180702NL01NLINFO_JUDICIAL20180515232311Zaak T-676/16: Arrest van het Gerecht van 15 mei 2018 — Wirecard/EUIPO (mycard2go) [„Uniemerk — Aanvraag voor Uniebeeldmerk mycard2go — Absolute weigeringsgrond — Beschrijvend karakter — Artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening (EU) 2017/1001]”]
 ---documentbreak--- C2312018NL2310120180515NL0027231231Arrest van het Gerecht van 15 mei 2018 — Wirecard/EUIPO (mycard2go)
   (Zaak T-676/16) (
         1
      )
   „[„Uniemerk — Aanvraag voor Uniebeeldmerk mycard2go — Absolute weigeringsgrond — Beschrijvend karakter — Artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening (EU) 2017/1001]”]”2018/C 231/27Procestaal: Duits
      Partijen

      Verzoekende partij: Wirecard AG (Aschheim, Duitsland) (vertegenwoordiger: A. Bayer, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: D. Hanf, gemachtigde)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 21 juli 2016 (zaak R 280/2016-4) inzake een aanvraag tot inschrijving van het beeldteken mycard2go als Uniemerk

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            Wirecard AG wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 410 van 7.11.2016.


201806150291954902018/C 231/076852017CJC23120180702NL01NLINFO_JUDICIAL201712067711Zaak C-685/17 P: Hogere voorziening ingesteld op 6 december 2017 door Banca Monte dei Paschi di Siena SpA, Wise Dialog Bank SpA (Banca Widiba SpA) tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 26 september 2017 in zaak T-84/16: Banca Monte dei Paschi di Siena SpA en Banca Widiba SpA/EUIPO
 ---documentbreak--- C2312018NL710120171206NL00077171Hogere voorziening ingesteld op 6 december 2017 door Banca Monte dei Paschi di Siena SpA, Wise Dialog Bank SpA (Banca Widiba SpA) tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 26 september 2017 in zaak T-84/16: Banca Monte dei Paschi di Siena SpA en Banca Widiba SpA/EUIPO
   (Zaak C-685/17 P)2018/C 231/07Procestaal: Engels
      Partijen

      Rekwirantes: Banca Monte dei Paschi di Siena SpA, Wise Dialog Bank SpA (Banca Widiba SpA) (vertegenwoordigers: L. Trevisan, D. Contini, avvocati)

      Andere partij in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie
   Bij beschikking van 17 mei 2018 heeft het Hof van Justitie (Tiende Kamer) de hogere voorziening niet-ontvankelijk verklaard.


201806150861955342018/C 231/593002018TC23120180702NL01NLINFO_JUDICIAL20180513464831Zaak T-300/18: Beroep ingesteld op 13 mei 2018 — Yanukovych/Raad
 ---documentbreak--- C2312018NL4610120180513NL0059461483Beroep ingesteld op 13 mei 2018 — Yanukovych/Raad
   (Zaak T-300/18)2018/C 231/59Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Viktor Feodorovych Yanukovych (Rostov on Don, Rusland) (vertegenwoordiger: T. Beazley, QC)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

            —

            nietigverklaring van besluit (GBVB) 2018/333 van de Raad van 5 maart 2018 (
                  1
               ) en uitvoeringsverordening (EU) 2018/326 van de Raad van 5 maart 2018 (
                  2
               ) voor zover zij verzoeker betreffen; en

            —

            verwijzing van de Raad in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker zeven middelen aan.

            1.

            Eerste middel: verzoeker voldeed op het relevante tijdstip niet aan de vastgestelde criteria voor plaatsing van een persoon op de lijst. De Raad van de Europese Unie heeft verzuimd naar behoren rekening te houden met alle verstrekte gegevens terwijl hij tevens uiterst selectief is geweest wat betreft de gegevens die hij in aanmerking heeft genomen. Argumenten ter onderbouwing van dit middel zijn onder andere dat jegens verzoeker enkel vooronderzoeken zijn verricht, die zijn vastgelopen en die kennelijk ontoereikend zijn om te voldoen aan het betrokken criterium, en dat de gegevens op grond waarvan de Raad verzoekers naam op de lijst handhaaft volledig ontoereikend, inconsistent en onjuist zijn, en niet op enig bewijs berusten.

            2.

            Tweede middel: de Raad heeft kennelijke beoordelingsfouten gemaakt door verzoeker op te nemen in de bestreden maatregelen. Door verzoeker opnieuw op de lijst te plaatsen, niettegenstaande het ontbreken van enig verband tussen de „motivering” en de relevante plaatsingscriteria, heeft de Raad een kennelijke beoordelingsfout gemaakt. Bovendien is de argumentatie met betrekking tot het eerste middel tevens van toepassing op het tweede middel.

            3.

            Derde middel: de Raad heeft zijn motiveringsplicht verzaakt. De Raad heeft nagelaten de werkelijke en specifieke redenen te geven voor verzoekers plaatsing op de lijst. De „motivering” opgenomen in het zesde besluit tot wijziging en de zesde verordening tot wijziging voor de plaatsing van verzoeker is (naast het feit dat deze onjuist is) formulair, ongeschikt en onvoldoende gespecificeerd.

            4.

            Vierde middel: de rechten van verdediging van verzoeker zijn geschonden en/of doeltreffende bescherming in rechte is hem ontzegd. De Raad heeft onder andere nagelaten met verzoeker in overleg te treden alvorens hem opnieuw op de lijst te plaatsen, en verzoeker heeft geen behoorlijke of eerlijke kans gehad om hetzij fouten recht te zetten, hetzij informatie te verschaffen over zijn persoonlijke omstandigheden. De Raad/verzoeker is op geen enkel moment voorzien van serieus, geloofwaardig of concreet bewijs ter rechtvaardiging van het opleggen van beperkende maatregelen.

            5.

            Vijfde middel: het ontbrak de Raad aan een passende rechtsgrondslag voor de zesde wijzigingsinstrumenten. Argumenten ter onderbouwing van het middel zijn onder andere: (a) het zesde besluit tot wijziging voldeed niet aan de vereisten voor gebruikmaking van artikel 29 VEU. Onder andere: (i) zijn de door de Raad expliciet aangehaalde doelstellingen slechts vage beweringen; (ii) houdt de grondslag geen afdoende verband met de in deze omstandigheden juiste maatstaf voor rechtelijke toetsing; en (iii) ondersteunt en legitimeert het opleggen van beperkende maatregelen het handelen van het nieuwe Oekraïense regime, dat zelf de eerlijke rechtsgang en de rechtstaat ondermijnt en stelselmatig de mensenrechten schendt. (b) Er is niet voldaan aan de vereisten voor gebruikmaking van artikel 215 VWEU aangezien er geen sprake was van een geldig besluit op grond van hoofdstuk 2 van titel V van het VEU. (c) Er bestond geen voldoende verband voor gebruikmaking van artikel 215 VWEU jegens verzoeker.

            6.

            Zesde middel: de Raad heeft zijn bevoegdheden misbruikt. Het eigenlijke doel van de Raad bij het uitvoeren van de zesde wijzigingsinstrumenten was in wezen het gunstig stemmen van het huidige Oekraïense regime (opdat Oekraïne de banden met de Europese Unie blijft aanhalen), in plaats van de in de zesde wijzigingsinstrumenten vermelde doelstellingen/beweegredenen. De plaatsingscriteria vertegenwoordigen een buitengewone en massale toebedeling van macht, die in lijn is met het doel van de Raad.

            7.

            Zevende middel: verzoekers rechten op eigendom op grond van artikel 17, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie zijn geschonden, in die zin dat de beperkende maatregelen onder meer een ongerechtvaardigde en onevenredige inperking van die rechten vormen, omdat onder andere: (i) er geen aanwijzingen zijn dat de vermeend door verzoeker verduisterde middelen geacht worden buiten Oekraïne te zijn overgemaakt; en (ii) het noodzakelijk noch passend is alle tegoeden van verzoeker te bevriezen, aangezien de Oekraïense autoriteiten inmiddels de waarde hebben bepaald van de verliezen in verband waarmee naar verluidt onderliggende strafzaken tegen verzoeker zijn ingeleid.

      (
         1
      )	Besluit (GBVB) 2018/333 van de Raad van 5 maart 2018 tot wijziging van Besluit 2014/119/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne (PB 2018, L 63, blz. 48).
   (
         2
      )	Uitvoeringsverordening (EU) 2018/326 van de Raad van 5 maart 2018 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 208/2014 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne (PB 2018, L 63, blz. 5).


201806150561955272018/C 231/442612018TC23120180702NL01NLINFO_JUDICIAL20180426353511Zaak T-261/18: Beroep ingesteld op 26 april 2018 — Roxtec/EUIPO — Wallmax (Weergave van een zwart vierkant met daarin zeven concentrische blauwe cirkels)
 ---documentbreak--- C2312018NL3510120180426NL0044351351Beroep ingesteld op 26 april 2018 — Roxtec/EUIPO — Wallmax (Weergave van een zwart vierkant met daarin zeven concentrische blauwe cirkels)
   (Zaak T-261/18)2018/C 231/44Taal van het verzoekschrift: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Roxtec AB (Karlskrona, Zweden) (vertegenwoordigers: J. Olsson en J. Adamsson, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Wallmax Srl (Milaan, Italië)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Houder van het betrokken merk: verzoekende partij

      Betrokken merk: Uniebeeldmerk dat een zwart vierkant met daarin zeven concentrische blauwe cirkels weergeeft — Uniemerk nr. 14 338 735

      Procedure voor het EUIPO: nietigheidsprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 8 januari 2018 in zaak R 940/2017-2

      Conclusies

            —

            de bestreden beslissing vernietigen;

            —

            het EUIPO verwijzen in de kosten van deze procedure en van de procedure voor het EUIPO.

      Aangevoerd middel

            —

            schending van artikel 7, lid 1, onder e), ii), van verordening nr. 2017/1001.


201806150471954952018/C 231/192802018CJC23120180702NL01NLINFO_JUDICIAL20180424161721Zaak C-280/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Symvoulio tis Epikrateias (Griekenland) op 24 april 2018 — Alain Flausch, Andrea Bosco, Estienne Roger Jean Pierre Albrespy, Somateio „Syndesmos Iiton”, Somateio „Elliniko Diktyo — Filoi tis Fisys”, Somateio „Syllogos Prostasias kai Perithalpsis Agias Zonis — SPPAZ” / Ypourgos Perivallontos kai Energeias, Ypourgos Oikonomikon, Ypourgos Tourismou, Ypourgos Naftilias kai Nisiotikis Politikis
 ---documentbreak--- C2312018NL1610120180424NL0019161172Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Symvoulio tis Epikrateias (Griekenland) op 24 april 2018 — Alain Flausch, Andrea Bosco, Estienne Roger Jean Pierre Albrespy, Somateio „Syndesmos Iiton”, Somateio „Elliniko Diktyo — Filoi tis Fisys”, Somateio „Syllogos Prostasias kai Perithalpsis Agias Zonis — SPPAZ” / Ypourgos Perivallontos kai Energeias, Ypourgos Oikonomikon, Ypourgos Tourismou, Ypourgos Naftilias kai Nisiotikis Politikis
   (Zaak C-280/18)2018/C 231/19Procestaal: Grieks
      Verwijzende rechter

   Symvoulio tis Epikrateias

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Alain Flausch, Andrea Bosco, Estienne Roger Jean Pierre Albrespy, Somateio „Syndesmos Iiton”, Somateio „Elliniko Diktyo — Filoi tis Fisys”, Somateio „Syllogos Prostasias kai Perithalpsis Agias Zonis — SPPAZ”

      Verwerende partijen: Ypourgos Perivallontos kai Energeias, Ypourgos Oikonomikon, Ypourgos Tourismou, Ypourgos Naftilias kai Nisiotikis Politikis

      Interveniënten: 105 Anonymi Touristiki kai Techniki Etaireia Ekmetallefsis Akiniton

      Prejudiciële vragen

            1)

            Kunnen de artikelen 6 en 11 van richtlijn 2011/92/EU (
                  1
               ), gelezen in samenhang met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, aldus worden uitgelegd dat daarmee verenigbaar zijn bepalingen van nationaal recht, als uiteengezet in de punten 8, 9 en 10 [van de verwijzingsbeslissing], volgens welke de procedures die voorafgaan aan een besluit tot goedkeuring van milieuvoorwaarden voor projecten en activiteiten die aanzienlijke gevolgen voor het milieu hebben (openbaarmaking van milieueffectstudies, voorlichting en deelname van het publiek aan de raadpleging) voornamelijk door en onder het toezicht van de hogere bestuurlijke eenheid van de regio worden gevoerd, en niet van de betrokken gemeente?

            2)

            Kunnen de artikelen 6 en 11 van richtlijn 2011/92/EU, gelezen in samenhang met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, aldus worden uitgelegd dat daarmee verenigbaar is een nationale regeling, als uiteengezet in de punten 8, 9 en 10 [van de verwijzingsbeslissing], volgens welke de openbaarmaking van besluiten tot goedkeuring van milieuvoorwaarden voor projecten en activiteiten die aanzienlijke gevolgen voor het milieu hebben, door de plaatsing daarvan op een speciale website voor iedere belanghebbende een vermoeden van volledige kennisneming schept met het oog op de uitoefening van de rechtsmiddelen waarin de geldende wetgeving voorziet (verzoek tot nietigverklaring bij de hoogste bestuursrechter) binnen een termijn van zestig dagen, in het licht van de wettelijke bepalingen betreffende de openbaarmaking van milieueffectstudies, de voorlichting en inspraak van het publiek in de procedure tot goedkeuring van milieuvoorwaarden voor de genoemde projecten en activiteiten, die het zwaartepunt van die procedures bij de hogere bestuurlijke eenheid van de regio leggen en niet bij de betrokken gemeente?

      (
         1
      )	Richtlijn 2011/92/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten (PB 2012, L 26, blz. 1).


201806150461954922018/C 231/101782018CJC23120180702NL01NLINFO_JUDICIAL201803079911Zaak C-178/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 7 maart 2018 door MSD Animal Health Innovation GmbH, Intervet international BV tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 5 februari 2018 in zaak T-729/15, MSD Animal Health Innovation GmbH en Intervet international BV/Europees Geneesmiddelenbureau
 ---documentbreak--- C2312018NL910120180307NL00109191Hogere voorziening ingesteld op 7 maart 2018 door MSD Animal Health Innovation GmbH, Intervet international BV tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 5 februari 2018 in zaak T-729/15, MSD Animal Health Innovation GmbH en Intervet international BV/Europees Geneesmiddelenbureau
   (Zaak C-178/18 P)2018/C 231/10Procestaal: Engels
      Partijen

      Rekwirantes: MSD Animal Health Innovation GmbH, Intervet international BV (vertegenwoordigers: P. Bogaert, advocaat, B. Kelly, Solicitor, J. Stratford QC, C. Thomas, Barrister)

      Andere partij in de procedure: Europees Geneesmiddelenbureau

      Conclusies

            —

            toewijzing van de hogere voorziening en vernietiging van het arrest van het Gerecht;

            —

            nietigverklaring van het op 3 december 2015 aan rekwirantes medegedeelde besluit van het EMA om bepaalde informatie vrij te geven op grond van de transparantieverordening (
                  1
               ); en

            —

            verwijzing van de Commissie in rekwirantes’ gerechts- en andere kosten en uitgaven in verband met deze zaak.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Het arrest dient om onderstaande redenen te worden vernietigd:

            —

            het Gerecht heeft verzuimd te oordelen dat de betrokken documenten beschermd werden door een algemeen vermoeden van vertrouwelijkheid;

            —

            het Gerecht heeft verzuimd te oordelen dat de betrokken documenten in hun geheel commercieel vertrouwelijke informatie vormen, die is beschermd door artikel 4, lid 2, van de transparantieverordening;

            —

            het Gerecht heeft verzuimd in aanmerking te nemen dat de betrokken documenten onder de bescherming van artikel 4, lid 3, van de transparantieverordening zouden moeten vallen; en

            —

            het EMA heeft verzuimd de wettelijk vereiste belangenafweging te maken.

      (
         1
      )	Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB 2001, L 145, blz. 43).


201806150821955332018/C 231/232832015TC23120180702NL01NLINFO_JUDICIAL20180508202121Zaak T-283/15: Arrest van het Gerecht van 8 mei 2018 — Esso Raffinage/ECHA [„REACH — Beoordeling van het dossier — Nalevingscontrole van registraties — Controle van de ingediende informatie en follow-up van de beoordeling van het dossier — Niet-nalevingsverklaring — Bevoegdheid van het Gerecht — Beroep tot nietigverklaring — Voor beroep vatbare handeling — Rechtstreekse en individuele geraaktheid — Ontvankelijkheid — Rechtsgrondslag — Artikelen 41, 42 en 126 van verordening (EG) nr. 1907/2006”]
 ---documentbreak--- C2312018NL2010120180508NL0023201212Arrest van het Gerecht van 8 mei 2018 — Esso Raffinage/ECHA
   (Zaak T-283/15) (
         1
      )
   „[„REACH — Beoordeling van het dossier — Nalevingscontrole van registraties — Controle van de ingediende informatie en follow-up van de beoordeling van het dossier — Niet-nalevingsverklaring — Bevoegdheid van het Gerecht — Beroep tot nietigverklaring — Voor beroep vatbare handeling — Rechtstreekse en individuele geraaktheid — Ontvankelijkheid — Rechtsgrondslag — Artikelen 41, 42 en 126 van verordening (EG) nr. 1907/2006”]”2018/C 231/23Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Esso Raffinage (Courbevoie, Frankrijk) (vertegenwoordiger: M. Navin-Jones, solicitor)

      Verwerende partij: Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA) (vertegenwoordigers: C. Jacquet, C. Schultheiss, W. Broere en M. Heikkilä, gemachtigden)

      Interveniënten aan de zijde van verwerende partij: Bondsrepubliek Duitsland (vertegenwoordiger: T. Henze, gemachtigde), Franse Republiek, (vertegenwoordigers: D. Colas en J. Traband, gemachtigden) en Koninkrijk der Nederlanden (vertegenwoordigers: M. de Ree, M. Bulterman en M. Noort, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van de brief van ECHA van 1 april 2015 aan het Franse ministère de l’Écologie, du Développement durable, des Transports et du Logement (ministerie van Ecologie, Duurzame Ontwikkeling, Transport en Huisvesting), met als opschrift „Niet-nalevingsverklaring naar aanleiding van een dossierbeoordelingsbesluit uit hoofde van verordening (EG) nr. 1907/2006”

      Dictum

            1)

            De brief van het Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA) van 1 april 2015 aan het Franse ministère de l’Écologie, du Développement durable, des Transports et du Logement (ministerie van Ecologie, Duurzame Ontwikkeling, Transport en Huisvesting), met als opschrift „Niet-nalevingsverklaring naar aanleiding van een dossierbeoordelingsbesluit uit hoofde van verordening (EG) nr. 1907/2006”, met inbegrip van de bijlage daarbij, wordt nietig verkaard.

            2)

            Esso Raffinage en ECHA zullen elk hun eigen kosten dragen.

            3)

            De Bondsrepubliek Duitsland, de Franse Republiek en het Koninkrijk der Nederlanden zullen elk hun eigen kosten dragen.

      (
         1
      )	PB C 320 van 28.9.2015.


201806150371954942018/C 231/112032018CJC23120180702NL01NLINFO_JUDICIAL20180320101011Zaak C-203/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (Duitsland) op 20 maart 2018 — Deutsche Post AG, Klaus Leymann / Land Nordrhein-Westfalen
 ---documentbreak--- C2312018NL1010120180320NL0011101101Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (Duitsland) op 20 maart 2018 — Deutsche Post AG, Klaus Leymann / Land Nordrhein-Westfalen
   (Zaak C-203/18)2018/C 231/11Procestaal: Duits
      Verwijzende rechter

   Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Deutsche Post AG, Klaus Leymann

      Verwerende partij: Land Nordrhein-Westfalen

      Prejudiciële vragen

            1)

            Moet de uitzonderingsbepaling in artikel 13, lid 1, onder d), van verordening (EG) nr. 561/2006 (
                  1
               ) van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006, zoals gewijzigd bij artikel 45, punt 2, van verordening (EU) nr. 165/2014 (
                  2
               ) van het Europees Parlement en de Raad van 4 februari 2014, aldus worden uitgelegd dat zij alleen betrekking heeft op voertuigen of combinaties van voertuigen die uitsluitend worden ingezet voor postbezorging in het kader van de universele dienst, of kan ook aan die bepaling zijn voldaan wanneer de voertuigen of combinaties van voertuigen overwegend of voor een — op andere wijze bepaald — deel worden ingezet voor postbezorging in het kader van de universele dienst?

            2)

            Moet in het kader van de onder 1) genoemde uitzonderingsbepaling bij de beoordeling of voertuigen of combinaties van voertuigen uitsluitend of eventueel overwegend of voor een — op andere wijze bepaald — deel worden ingezet voor postbezorging in het kader van de universele dienst, worden afgegaan op het algemene gebruik van een voertuig of combinatie van voertuigen of van het concrete gebruik van een voertuig of combinatie van voertuigen voor één welbepaalde rit?

      (
         1
      )	Verordening (EG) nr. 561/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot harmonisatie van bepaalde voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer, tot wijziging van verordeningen (EEG) nr. 3821/85 en (EG) nr. 2135/98 van de Raad en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 3820/85 van de Raad (PB L 102, blz. 1).
   (
         2
      )	Verordening (EU) nr. 165/2014 van het Europees Parlement en van de Raad van 4 februari 2014 betreffende tachografen in het wegvervoer, tot intrekking van verordening (EEG) nr. 3821/85 van de Raad betreffende het controleapparaat in het wegvervoer en tot wijziging van verordening (EG) nr. 561/2006 van het Europees Parlement en de Raad tot harmonisatie van bepaalde voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer (PB L 60, blz. 1).


201806150761955042018/C 231/242052016TC23120180702NL01NLINFO_JUDICIAL20180517212111Zaak T-205/16: Arrest van het Gerecht van 17 mei 2018 — Litouwen/Commissie („Cohesiefonds — Van financiering uitgesloten uitgaven — Technische bijstand voor het beheer van het cohesiefonds in Litouwen — Btw — Artikel 11, leden 1 en 3, van verordening (EG) nr. 16/2003 — Verlaging van de financiële bijstand”)
 ---documentbreak--- C2312018NL2110120180517NL0024211211Arrest van het Gerecht van 17 mei 2018 — Litouwen/Commissie
   (Zaak T-205/16) (
         1
      )
   „(„Cohesiefonds — Van financiering uitgesloten uitgaven — Technische bijstand voor het beheer van het cohesiefonds in Litouwen — Btw — Artikel 11, leden 1 en 3, van verordening (EG) nr. 16/2003 — Verlaging van de financiële bijstand”)”2018/C 231/24Procestaal: Litouws
      Partijen

      Verzoekende partij: Republiek Litouwen (vertegenwoordigers: D. Kriaučiūnas, R. Krasuckaitė en D. Stepanienė, gemachtigden)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: B.-R. Killmann en J. Jokubauskaitė, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van besluit C(2016) 969 final van de Commissie van 23 februari 2016 betreffende de verlaging van de steun uit het Cohesiefonds voor de verwezenlijking van het project „Technische bijstand voor het beheer van het Cohesiefonds in de Republiek Litouwen”, voor zover het voorziet in een verlaging van de steun met een bedrag van 137864,61 EUR, dat overeenkomt met de btw-uitgaven.

      Dictum

            1)

            Besluit C(2016) 969 final van de Commissie van 23 februari 2016 betreffende de verlaging van de steun uit het Cohesiefonds voor de verwezenlijking van het project „Technische bijstand voor het beheer van het Cohesiefonds in de Republiek Litouwen”, wordt nietig verklaard voor zover het voorziet in een verlaging van de steun met een bedrag van 137864,61 EUR, dat overeenkomt met de btw-uitgaven.

            2)

            De Europese Commissie wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van de Republiek Litouwen.

      (
         1
      )	PB C 251 van 11.7.2016.


201806150451954832018/C 231/122102018CJC23120180702NL01NLINFO_JUDICIAL20180323101122Zaak C-210/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Schienen-Control Kommission (Oostenrijk) op 23 maart 2018 — WESTbahn Management GmbH / ÖBB-Infrastruktur AG
 ---documentbreak--- C2312018NL1020120180323NL0012102112Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Schienen-Control Kommission (Oostenrijk) op 23 maart 2018 — WESTbahn Management GmbH / ÖBB-Infrastruktur AG
   (Zaak C-210/18)2018/C 231/12Procestaal: Duits
      Verwijzende rechter

   Schienen-Control Kommission

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: WESTbahn Management GmbH

      Verwerende partij: ÖBB-Infrastruktur AG

      Prejudiciële vragen

            1)

            Dient punt 2, onder a), van bijlage II bij richtlijn 2012/34/EU van het Europees Parlement en de Raad van 21 november 2012 tot instelling van één Europese spoorwegruimte (
                  1
               ) (PB 2012 L 343, blz. 32) aldus te worden uitgelegd dat onder de daar vermelde „passagiersstations, de gebouwen en andere voorzieningen daarvan” de infrastructuurelementen „passagiersperrons” in de zin van het tweede gedachtestreepje van bijlage I bij die richtlijn vallen?

            2)

            Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord:
            Dient punt 1, onder c), van bijlage II bij voornoemde richtlijn aldus te worden uitgelegd dat het daar vermelde „gebruik van de spoorweginfrastructuur” het gebruik van passagiersperrons in de zin van het tweede gedachtestreepje van bijlage I bij die richtlijn omvat?

      (
         1
      )	PB 2012, L 343, blz. 32.


201806150751955192018/C 231/331992018TC23120180702NL01NLINFO_JUDICIAL20180316262722Zaak T-199/18: Beroep ingesteld op 16 maart 2018 — SCF Terminal (Cyprus) en S H B/Raad e.a.
 ---documentbreak--- C2312018NL2620120180316NL0033262272Beroep ingesteld op 16 maart 2018 — SCF Terminal (Cyprus) en S H B/Raad e.a.
   (Zaak T-199/18)2018/C 231/33Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partijen: SCF Terminal (Cyprus) LTD (Limassol, Cyprus) en S H B, Inc. (Monrovia, Liberië) (vertegenwoordigers: P. Tridimas, barrister, K. Kakoulli, P. Panayides en C. Pericleous, advocaten)

      Verwerende partijen: Raad van de Europese Unie, Europese Commissie, Europese Centrale Bank, Eurogroep en Europese Unie

      Conclusies

            —

            verweerders veroordelen tot het betalen van de bedragen die zijn vermeld in de bijlage bij dit verzoekschrift, vermeerderd met rente vanaf 26 maart 2013 tot op de datum van het arrest van het Gerecht;

            —

            verweerders verwijzen in de kosten.

      Subsidiair:

            —

            vaststellen dat de Europese Unie en/of de verwerende instellingen op niet-contractuele basis aansprakelijk zijn;

            —

            vaststellen welke procedure moet worden gevolgd om te bepalen welke door verzoeksters daadwerkelijk geleden schade voor vergoeding in aanmerking komt;

            —

            verweerders verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoeksters vier middelen aan, die in wezen overeenkomen met die welke zijn aangevoerd in zaak T-197/18, JV Voscf e.a./Raad e.a.


201806150601955282018/C 231/342302018TC23120180702NL01NLINFO_JUDICIAL20180406272821Zaak T-230/18: Beroep ingesteld op 6 april 2018 — Czarnecki/Parlement
 ---documentbreak--- C2312018NL2710120180406NL0034271282Beroep ingesteld op 6 april 2018 — Czarnecki/Parlement
   (Zaak T-230/18)2018/C 231/34Procestaal: Frans
      Partijen

      Verzoekende partij: Ryszard Czarnecki (Warschau, Polen) (vertegenwoordiger: M. Casado García-Hirschfeld, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Parlement

      Conclusies

            —

            ontvankelijkverklaring van het onderhavige beroep;

            —

            nietigverklaring van het bestreden besluit van het Europees Parlement van 7 februari 2018;

            —

            verwijzing van verweerder in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Tot staving van zijn beroep voert verzoeker drie middelen aan.

            1.

            Eerste middel: schending van het vermoeden van onschuld, het recht van verdediging en het beginsel van wapengelijkheid, evenals schending van het beginsel van behoorlijk bestuur, het evenredigheidsbeginsel en het recht op vrijheid van meningsuiting.

            2.

            Tweede middel: een kennelijke beoordelingsfout, „fumus persecutionis” en misbruik van bevoegdheid.

            3.

            Derde middel: schending van het rechtszekerheidsbeginsel en het vertrouwensbeginsel.


201806150661955242018/C 231/352382018TC23120180702NL01NLINFO_JUDICIAL20180412282921Zaak T-238/18: Beroep ingesteld op 12 april 2018 — Netflix International en Netflix/Commissie
 ---documentbreak--- C2312018NL2810120180412NL0035281292Beroep ingesteld op 12 april 2018 — Netflix International en Netflix/Commissie
   (Zaak T-238/18)2018/C 231/35Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partijen: Netflix International BV (Amsterdam, Nederland), Netflix, Inc. (Los Gatos, Californië, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: E. Batchelor, solicitor, N. Niejahr, B. Hoorelbeke en A. Patsa, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

            —

            nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 8 november 2017 aangaande steunmaatregel SA.48950 (2017/N) betreffende de door Frankrijk aangemelde verlenging van de steunregeling voor de digitalisering van cinematografische erfgoedwerken;

            —

            nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 20 november 2017 aangaande steunmaatregel SA.48907 (2017/N) betreffende de door Frankrijk aangemelde verlenging van de steunregeling voor audiovisueel werk (speelfilms en creatieve documentaires);

            —

            nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 20 november 2017 aangaande steunmaatregel SA.48699 (2017/N) betreffende de door Frankrijk aangemelde verlenging van de regeling voor automatische steun voor de productie en voorbereiding van cinematografische werken, en

            —

            verwijzing van de Commissie in haar eigen kosten en die van Netflix in verband met deze procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoeksters één middel aan.
   Verzoeksters voeren aan dat de Commissie artikel 108, lid 3, VWEU heeft geschonden door bij haar onderzoek naar de betrokken door Frankrijk aangemelde staatssteunregelingen, waarop de bestreden besluiten betrekking hebben, niet de formele onderzoeksprocedure van artikel 108, lid 2, VWEU in te leiden. De Commissie had de formele onderzoeksprocedure moeten inleiden voor elk van de drie staatssteunregelingen, aangezien zij ernstige moeilijkheden ondervond bij de beoordeling van de verenigbaarheid van de regelingen met de gemeenschappelijke markt. Door na te laten de formele onderzoeksprocedure in te leiden, heeft de Commissie de in Artikel 108, lid 2, VWEU vervatte procedurele rechten van verzoeksters geschonden.
   Verzoeksters betogen dat het bestaan van ernstige moeilijkheden blijkt uit:

            —

            de omstandigheden en de lengte van de voorbereidende onderzoeksprocedures die hebben geleid tot de vaststelling van de bestreden besluiten, en

            —

            de inhoud van de bestreden besluiten, in het bijzonder in verband met de financieringsmechanismen van de staatssteunregelingen en de verenigbaarheid van de staatssteunregelingen met ander Unierecht dan de bepalingen betreffende staatssteun.


201806150571955212018/C 231/362392018TC23120180702NL01NLINFO_JUDICIAL20180417292911Zaak T-239/18: Beroep ingesteld op 17 april 2018 — SKS Import Export/Commissie
 ---documentbreak--- C2312018NL2910120180417NL0036291291Beroep ingesteld op 17 april 2018 — SKS Import Export/Commissie
   (Zaak T-239/18)2018/C 231/36Procestaal: Frans
      Partijen

      Verzoekende partij: Société Kammama Saber (S.K.S.) Import Export (Sousse Jaouhara, Tunesië) (vertegenwoordiger: H. Chelly, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

            —

            het beroep ontvankelijk en gegrond verklaren;

            —

            gedelegeerde verordening (EU) 2018/212 van de Commissie van 13 december 2017 gedeeltelijk nietig verklaren wat betreft de toevoeging van Tunesië aan de lijst van landen waarvan de AML/CFT-regelgeving (regelgeving voor de bestrijding van witwassen en terrorismefinanciering) volgens de verklaring van de Commissie strategische tekortkomingen vertoont;

            —

            de Commissie verwijzen in alle kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster drie middelen aan.

            1.

            Eerste middel: onbevoegdheid van de Commissie en schending van wezenlijke vormvoorschriften, in die zin dat de Commissie haar bevoegdheden heeft overschreden met betrekking tot de associatieovereenkomst tussen Tunesië en de Europese Unie, krachtens welke zij de kwestie had moeten voorleggen aan de Associatieraad om het geschil te beslechten of, subsidiair, partijen de gelegenheid te bieden de noodzakelijke maatregelen te nemen ter bescherming van hun belangen.

            2.

            Tweede middel: kennelijke beoordelingsfout wat betreft de beoordeling van Tunesië die is gemaakt door, ten eerste, de Europese Unie en, ten tweede, de Financial Action Task Force. In dit verband betoogt verzoekster dat de Commissie niet de juiste maatregelen heeft getroffen om de door de bestreden gedelegeerde verordening teweeggebrachte vergroting van het risico voor de economische ontwikkeling van Tunesië te beheersen.

            3.

            Derde middel: schending van de Unieverdragen, in het bijzonder artikel 216, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie waarin is bepaald dat internationale overeenkomsten verbindend zijn voor de instellingen.


201806290551986492018/C 249/331632017TC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180531272711Zaak T-163/17: Arrest van het Gerecht van 31 mei 2018 — Consorzio di garanzia dell’olio extra vergine di oliva di qualità / Commissie („Niet-contractuele aansprakelijkheid — Gelijktijdige campagnes ter promotie van olijfolie in derde landen, waarvan de een is gefinancierd door het ELGF en bedoeld voor de promotie van Europese olijfolie en de ander is gefinancierd door het EFRO en is bedoeld voor de promotie van Spaanse olijfolie — Gebrek aan coördinatie tussen de diensten van de Commissie die verantwoordelijk zijn voor het beheer van de twee programma’s — Materiële schade — Marktverlies en gederfde winst — Immateriële schade — Aantasting van het bedrijfsimago”)
 ---documentbreak--- C2492018NL2710120180531NL0033271271Arrest van het Gerecht van 31 mei 2018 — Consorzio di garanzia dell’olio extra vergine di oliva di qualità / Commissie
   (Zaak T-163/17) (
         1
      )
   „(„Niet-contractuele aansprakelijkheid — Gelijktijdige campagnes ter promotie van olijfolie in derde landen, waarvan de een is gefinancierd door het ELGF en bedoeld voor de promotie van Europese olijfolie en de ander is gefinancierd door het EFRO en is bedoeld voor de promotie van Spaanse olijfolie — Gebrek aan coördinatie tussen de diensten van de Commissie die verantwoordelijk zijn voor het beheer van de twee programma’s — Materiële schade — Marktverlies en gederfde winst — Immateriële schade — Aantasting van het bedrijfsimago”)”2018/C 249/33Procestaal: Italiaans
      Partijen

      Verzoekende partij: Consorzio di garanzia dell’olio extra vergine di oliva di qualità (Rome, Italië) (vertegenwoordigers: aanvankelijk A. Fratini en G. Pandolfi, vervolgens A. Fratini, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Lewis, D. Bianchi en F. Moro, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 268 VWEU om vergoeding van de schade die verzoeker stelt te hebben geleden ten gevolge van in wezen een gebrek aan coördinatie van de diensten van de Commissie die verantwoordelijk zijn voor de door Europese fondsen medegefinancierde campagnes ter promotie van Europese en Spaanse olijfolie in derde landen (India, Rusland, China), alsmede het feit dat de concurrentieverstoring en de schadelijke gevolgen die daaruit zouden zijn voortgevloeid, niet ongedaan zijn gemaakt.

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            Consorzio di garanzia dell’olio extra vergine di oliva di qualità draagt zijn eigen kosten.

            3)

            De Europese Commissie draagt haar eigen kosten.

      (
         1
      )	PB C 129 van 24.4.2017.


201807130562004392018/C 268/493252018TC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180528404121Zaak T-325/18: Beroep ingesteld op 28 mei 2018 — VI.TO./EUIPO — Bottega (Vorm van een roze fles)
 ---documentbreak--- C2682018NL4010120180528NL0049401412Beroep ingesteld op 28 mei 2018 — VI.TO./EUIPO — Bottega (Vorm van een roze fles)
   (Zaak T-325/18)2018/C 268/49Taal van het verzoekschrift: Italiaans
      Partijen

      Verzoekende partij: Vinicola Tombacco (VI.TO.) Srl (Trebaseleghe, Italië) (vertegenwoordiger: L. Giove, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Sandro Bottega (Colle Umberto, Italië)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Houder van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken merk: driedimensionaal Uniemerk (vorm van een roze fles) — Uniemerk nr. 12 309 795

      Procedure voor het EUIPO: nietigheidsprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 14 maart 2018 in zaak R 1037/2017-1

      Conclusies

            —

            vernietiging van de bestreden beslissing;

            —

            verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerde middelen

            —

            onjuiste beoordeling van de weigeringsgrond van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;

            —

            onjuiste beoordeling van de weigeringsgrond van artikel 7, lid 1, onder e), i), ii) en iii), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


201807130542004272018/C 268/383622016TC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180619323211Zaak T-362/16: Arrest van het Gerecht van 19 juni 2018 — Tillotts Pharma/EUIPO — Ferring (XENASA) [„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniewoordmerk XENASA — Ouder Uniewoordmerk PENTASA — Relatieve weigeringsgrond — Geen verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”]
 ---documentbreak--- C2682018NL3210120180619NL0038321321Arrest van het Gerecht van 19 juni 2018 — Tillotts Pharma/EUIPO — Ferring (XENASA)
   (Zaak T-362/16) (
         1
      )
   „[„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniewoordmerk XENASA — Ouder Uniewoordmerk PENTASA — Relatieve weigeringsgrond — Geen verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”]”2018/C 268/38Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Tillotts Pharma AG (Rheinfelden, Zwitserland) (vertegenwoordiger: M. Douglas, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: J. Ivanauskas en D. Walicka, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Ferring BV (Hoofddorp, Nederland) (vertegenwoordigers: aanvankelijk I. Fowler, solicitor, en D. Slopek, advocaat, vervolgens I. Fowler)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 29 april 2016 (zaak R 3264/2014-4) inzake een oppositieprocedure tussen Ferring en Tillotts Pharma

      Dictum

            1)

            De beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 29 april 2016 (zaak R 3264/2014-4) wordt vernietigd.

            2)

            Het EUIPO wordt verwezen in zijn eigen kosten en in de kosten van Tillotts Pharma AG.

            3)

            Ferring BV draagt haar eigen kosten.

      (
         1
      )	PB C 314 van 29.8.2016.


201807130182003572018/C 268/026122015CJC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL201806052321Zaak C-612/15: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 5 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Spetsializiran nakazatelen sad — Bulgarije) — Strafzaak tegen Nikolay Kolev, Milko Hristov, Stefan Kostadinov (Prejudiciële verwijzing — Artikel 325 VWEU — Fraude of andere onwettige activiteiten, waardoor de financiële belangen van de Europese Unie op het vlak van douane zijn geschaad — Doeltreffendheid van de strafvervolging — Beëindiging van de strafprocedure — Redelijke termijn — Richtlijn 2012/13/EU — Recht op informatie over de beschuldiging — Recht op toegang tot de stukken van het dossier — Richtlijn 2013/48/EU — Recht op toegang tot een advocaat)
 ---documentbreak--- C2682018NL210120180605NL00022132Arrest van het Hof (Grote kamer) van 5 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Spetsializiran nakazatelen sad — Bulgarije) — Strafzaak tegen Nikolay Kolev, Milko Hristov, Stefan Kostadinov
   (Zaak C-612/15) (
         1
      )
   „(Prejudiciële verwijzing — Artikel 325 VWEU — Fraude of andere onwettige activiteiten, waardoor de financiële belangen van de Europese Unie op het vlak van douane zijn geschaad — Doeltreffendheid van de strafvervolging — Beëindiging van de strafprocedure — Redelijke termijn — Richtlijn 2012/13/EU — Recht op informatie over de beschuldiging — Recht op toegang tot de stukken van het dossier — Richtlijn 2013/48/EU — Recht op toegang tot een advocaat)”2018/C 268/02Procestaal: Bulgaars
      Verwijzende rechter

   Spetsializiran nakazatelen sad

      Partijen in de strafzaak

   Nikolay Kolev, Milko Hristov, Stefan Kostadinov

      Dictum

            1)

            Artikel 325, lid 1, VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling die voorziet in een procedure tot beëindiging van de strafprocedure, als die welke is bedoeld in de artikelen 368 en 369 van de Nakazatelno protsesualen kodeks (wetboek van strafvordering), voor zover die regeling van toepassing is op procedures die zijn ingesteld in gevallen van ernstige fraude of andere onwettige activiteiten waardoor de financiële belangen van de Europese Unie op het vlak van douane worden geschaad. Het staat aan de verwijzende rechter om volle werking te verlenen aan artikel 325, lid 1, VWEU, door die regeling, zo nodig, buiten toepassing te laten. Daarbij moet hij erop toezien dat de grondrechten van de beklaagden worden geëerbiedigd.

            2)

            Artikel 6, lid 3, van richtlijn 2012/13/EU van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012 betreffende het recht op informatie in strafprocedures, moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet ertegen verzet dat gedetailleerde informatie over de beschuldiging aan de verdediging wordt verstrekt nadat de rechter is verzocht een beslissing te nemen over de gegrondheid van de beschuldiging, doch voordat deze met het onderzoek ten gronde van de beschuldiging aanvangt en de debatten voor hem worden geopend, of nadat die debatten zijn geopend doch vóór de beraadslaging, in het geval dat de verstrekte informatie achteraf is gewijzigd, mits de rechter alle nodige maatregelen neemt om te waarborgen dat de rechten van verdediging worden geëerbiedigd en de procedure eerlijk verloopt.
            Artikel 7, lid 3, van die richtlijn moet aldus worden uitgelegd dat de nationale rechter ervoor moet zorgen dat de verdediging daadwerkelijk toegang krijgt tot de stukken van het dossier. Die toegang kan, in voorkomend geval, worden verleend nadat de rechter is verzocht een beslissing te nemen over de gegrondheid van de beschuldiging, doch voordat deze met het onderzoek ten gronde van de beschuldiging aanvangt en de debatten voor hem worden geopend, of nadat die debatten zijn geopend doch vóór de beraadslaging, in het geval dat tijdens de procedure nieuwe bewijzen aan het dossier worden toegevoegd, mits de rechter alle nodige maatregelen neemt om te waarborgen dat de rechten van verdediging worden geëerbiedigd en de procedure eerlijk verloopt.

            3)

            Artikel 3, lid 1, van richtlijn 2013/48/EU van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2013 betreffende het recht op toegang tot een advocaat in strafprocedures en in procedures ter uitvoering van een Europees aanhoudingsbevel en het recht om een derde op de hoogte te laten brengen vanaf de vrijheidsbeneming en om met derden en consulaire autoriteiten te communiceren tijdens de vrijheidsbeneming, moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling op grond waarvan de nationale rechter verplicht is de door twee beklaagden gemachtigde advocaat, tegen hun wil, te weren op grond dat die personen tegenstrijdige belangen hebben en het zich er evenmin tegen verzet dat die rechter die personen toestaat een nieuwe advocaat te machtigen of, in voorkomend geval, zelf ambtshalve twee advocaten aanstelt ter vervanging van de eerste advocaat.

      (
         1
      )	PB C 48 van 8.2.2016.