title: Zaak C-134/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Arbeidsrechtbank Antwerpen (België) op 19 februari 2018 — Maria Vester tegen Rijksinstituut voor ziekte- en invaliditeitsverzekering (Riziv)

text:
               28.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/9

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Arbeidsrechtbank Antwerpen (België) op 19 februari 2018 — Maria Vester tegen Rijksinstituut voor ziekte- en invaliditeitsverzekering (Riziv)
   (Zaak C-134/18)
   (2018/C 182/09)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Arbeidsrechtbank Antwerpen

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekster: Maria Vester

      Verweerder: Rijksinstituut voor ziekte- en invaliditeitsverzekering (Riziv)

      Prejudiciële vraag

   Worden de artikelen 45 en 48 van het Verdrag van 25 maart 1957 betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) geschonden, wanneer de laatst bevoegde lidstaat bij aanvang van arbeidsongeschiktheid, na afloop van een wachttijd van 52 weken arbeidsongeschiktheid, tijdens dewelke ziekte-uitkeringen werden toegekend, het recht op invaliditeitsuitkering weigert op basis van artikel 57 van verordening (EG) nr. 883/2004 (1) van 29 april 2004 van het Europees Parlement en de Raad betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels, en de andere, niet laatst bevoegde lidstaat voor het onderzoek van het recht op een geprorateerde invaliditeitsuitkering een wachttijd van 104 weken hanteert overeenkomstig het nationale recht van deze lidstaat?
   Is het in dat geval verstaanbaar met het recht op vrij verkeer dat de betrokkene tijdens dit wachttijdengat wordt aangewezen op sociale bijstand, of verplichten de artikelen 45 en 48 VWEU de niet laatst bevoegde staat ertoe om het recht op invaliditeitsuitkeringen te onderzoeken na afloop van de wachttijd onder de wetgeving van de laatst bevoegde staat, ook al staat het nationale recht van de niet laatst bevoegde lidstaat dit niet toe?

      (1)  PB 2004, L 166, blz. 1


title: Zaak C-184/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Central Administrativo Sul (Portugal) op 12 maart 2018 — Fazenda Pública / Carlos Manuel Patrício Teixeira, Maria Madalena da Silva Moreira Patrício Teixeira

text:
               28.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/13

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Central Administrativo Sul (Portugal) op 12 maart 2018 — Fazenda Pública / Carlos Manuel Patrício Teixeira, Maria Madalena da Silva Moreira Patrício Teixeira
   (Zaak C-184/18)
   (2018/C 182/15)
   Procestaal: Portugees

      Verwijzende rechter

   Tribunal Central Administrativo Sul

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Fazenda Pública

      Verwerende partijen: Carlos Manuel Patrício Teixeira, Maria Madalena da Silva Moreira Patrício Teixeira

      Prejudiciële vraag

   Moeten de artikelen 12, 56, 57 en 58 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap [thans de artikelen 18, 63, 64 en 65 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie], in hun onderlinge samenhang gelezen, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale wettelijke regeling als die in het hoofdgeding (artikel 43, lid 2, van de Código do IRS, goedgekeurd bij Decreto-Lei nr. 442-A/88 van 30 november 1988, zoals gewijzigd bij Lei nr. 109-B/2001 van 27 december 2001), volgens welke meerwaarden uit de vervreemding van een in een lidstaat (Portugal) gelegen onroerend goed door een staatsburger van die lidstaat die ingezetene is van een derde land (Angola), zwaarder worden belast dan meerwaarden die uit dezelfde soort handelingen ontstaan voor een ingezetene van de Staat waarin dat onroerend goed is gelegen?


title: Zaak C-83/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 7 februari 2018 — Iberdrola Generación Nuclear, S.A.U./Administración General del Estado

text:
               28.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/6

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 7 februari 2018 — Iberdrola Generación Nuclear, S.A.U./Administración General del Estado
   (Zaak C-83/18)
   (2018/C 182/05)
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Tribunal Supremo

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Iberdrola Generación Nuclear, S.A.U.

      Verwerende partij: Administración General del Estado

      Prejudiciële vragen

               1)

               Staat het in artikel 191, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie neergelegde beginsel dat „de vervuiler betaalt”, in samenhang met de artikelen 20 en 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, waarin de grondbeginselen van gelijkheid en non-discriminatie zijn vastgelegd, betrokken op de regeling die is vervat in artikel 3, leden 1 en 2, van richtlijn 2009/72/EG (1), voor zover daarmee onder meer wordt beoogd een concurrerende en niet-discriminerende markt voor elektriciteit tot stand te brengen, die slechts mag worden verstoord om redenen van algemeen economisch belang, waaronder de bescherming van het milieu, in de weg aan de instelling van belastingen die uitsluitend worden geheven op ondernemingen die elektriciteit opwekken uit nucleaire energie, wanneer het voornaamste doel van deze belastingen niet milieugerelateerd is, maar gericht is op het verhogen van belastinginkomsten uit de productie van elektriciteit op een wijze die tot gevolg heeft dat deze ondernemingen, in vergelijking met andere ondernemingen die dezelfde activiteit verrichten, een grotere bijdrage moeten leveren aan de financiering van het tarieftekort?

               2)

               Staat het Europese recht toe dat in een concurrerende, niet-discriminerende elektriciteitsmarkt milieubelastingen worden opgelegd op grond van de milieulast die inherent is aan nucleaire activiteiten, zonder dat dit op enigerlei wijze wordt geconcretiseerd in de wettelijke regeling (de rechtvaardiging wordt gegeven in de preambule van de wet), met als gevolg dat, met betrekking tot de belasting op de productie van verbruikte splijtstoffen en radioactieve afvalstoffen, de internalisering van de te dekken kosten niet wordt weerspiegeld in de wettekst met normatieve kracht, en er met betrekking tot de opslag van radioactieve afvalstoffen evenmin sprake is van enige concretisering, gegeven het feit dat de beheer- en opslagkosten reeds worden gedekt door andere belastingen, terwijl de bestemming van de opbrengsten bovendien niet duidelijk is bepaald en de genoemde ondernemingen zich gedwongen zien om wettelijke aansprakelijkheid te aanvaarden tot een bedrag van 1,2 miljard EUR?

               3)

               Wordt voldaan aan het vereiste in lid 2 van artikel 3 van genoemde richtlijn, te weten dat de verplichtingen die worden opgelegd op grond van een algemeen economisch belang, waaronder begrepen de bescherming van het milieu, duidelijk moeten zijn gedefinieerd en transparant, niet-discriminerend en controleerbaar moeten zijn, wanneer de milieudoelstellingen en de onderscheidende en definiërende kenmerken van milieubelastingen niet zijn omschreven in het deel van de wettelijke regeling dat normatieve kracht heeft?

               4)

               Staan de beginselen dat „de vervuiler betaalt”, zoals neergelegd in artikel 191, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en van gelijkheid en non-discriminatie, zoals vastgelegd in de artikelen 20 en 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en de artikelen 3 en 5 van richtlijn 2005/89/EG, voor zover zij beogen „de interne markt voor elektriciteit naar behoren te laten functioneren” door de lidstaten op te dragen „ervoor [te zorgen] dat de overeenkomstig deze richtlijn vastgestelde maatregelen niet discriminerend zijn en geen onredelijke belasting voor de marktdeelnemers […] vormen”, in de weg aan een nationale regeling die de lasten van de financiering van het tarieftekort verdeelt over alle ondernemingen in de elektriciteitssector, maar ondernemingen die elektriciteit opwekken uit nucleaire energie (met uitsluiting van ondernemingen die elektriciteit opwekken uit waterkracht, die wordt beschouwd als een hernieuwbare energiebron) relatief hogere belastingen oplegt, waardoor zij een grotere bijdrage moeten leveren dan andere ondernemingen die actief zijn in de energiemarkt, die deze hogere lasten niet hoeven te dragen en waarvan sommige meer milieuverontreiniging veroorzaken, welke hogere lasten worden gerechtvaardigd op grond van redenen van milieubescherming, gegeven de aan nucleaire activiteiten inherente risico’s en onzekerheden, zonder dat de kosten worden geconcretiseerd en zonder dat de milieudoelstellingen waaraan de opbrengsten zullen worden besteed worden omschreven, terwijl op het beheer en de opslag van afvalstoffen reeds andere belastingen worden geheven en de ondernemingen die elektriciteit opwekken uit nucleaire energie wettelijke aansprakelijkheid hebben aanvaard, met als gevolg dat de in een geliberaliseerde interne markt vereiste vrije mededinging wordt vervalst ten voordele van elektriciteitsproducerende ondernemingen die deze milieubelastingen niet hoeven te dragen, hoewel zij gebruikmaken van productiebronnen die meer verontreiniging veroorzaken?

               5)

               Is een belasting op de productie van verbruikte splijtstoffen en radioactieve afvalstoffen die ontstaan bij de opwekking van elektriciteit uit nucleaire energie, die uitsluitend wordt geheven in de sector van nucleaire elektriciteitsopwekking en alle andere sectoren die dergelijke afvalstoffen zouden kunnen produceren buiten beschouwing laat, waardoor andere ondernemingen die een activiteit verrichten waarbij ze gebruikmaken van nucleair materiaal of nucleaire bronnen niet worden belast, ook al heeft die activiteit gevolgen voor het te beschermen milieuaspect, in strijd met het in artikel 191, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie neergelegde beginsel dat „de vervuiler betaalt”?

      (1)  Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit en tot intrekking van richtlijn 2003/54/EG (PB 2009, L 211, blz. 55).


title: Zaak T-135/18: Beroep ingesteld op 5 maart 2018 — Szegedi / Parlement

text:
               28.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/24

         Beroep ingesteld op 5 maart 2018 — Szegedi / Parlement
   (Zaak T-135/18)
   (2018/C 182/29)
   Procestaal: Hongaars

      Partijen

      Verzoekende partij: Szegedi Csanád (Boedapest, Hongarije) (vertegenwoordiger: Bodó Kristóf, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Parlement

      Conclusies

               —

               Debetnota nr. 2017-1635 van de secretaris-generaal van het Europees Parlement nietig verklaren;

               —

               het besluit van de secretaris-generaal van het Europees Parlement van 30 november 2017 tot terugvordering van 264 196,11 EUR nietig verklaren.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker zeven middelen aan.

               1.

               Eerste middel: in het besluit van de secretaris-generaal van het Europees Parlement zijn de conclusies betreffende de vergoeding van de reiskosten en van kosten van de geaccrediteerde parlementaire medewerkers in strijd met de objectieve realiteit. Verzoeker vraagt alleen vergoeding van de reiskosten in de gevallen waarin hij daarop recht had overeenkomstig het bepaalde in besluit nr. 2009/C 159/01 van het Bureau van het Europees Parlement houdende de uitvoeringsbepalingen van het Statuut van de leden van het Europees Parlement.
               De geaccrediteerde parlementaire medewerkers naar wie wordt verwezen in het besluit, die in een contractuele verhouding tot het Europees Parlement staan, voeren ondersteunende taken uit om verzoekers functie van parlementslid in Brussel en in Straatsburg te verlichten.

               2.

               Tweede middel: schending van het beginsel van beginsel van equality of arms
               Verzoeker had geen toegang tot de bewijzen die de feiten in het besluit van de secretaris-generaal staven. Hoewel hij schriftelijk daarom had verzocht, heeft de secretaris-generaal die bewijzen niet toegezonden, waardoor hij op geen enkel moment opmerkingen over de inhoud ervan heeft kunnen maken. Voor zover het besluit van de secretaris-generaal is gebaseerd op de debetnota, als rechtshandeling die verzoeker raakt, is dit vastgesteld in strijd met de beginselen van een onpartijdige en billijke procedure, van equality of arms en met de rechten van verweer van verzoeker.

               3.

               Derde middel: het besluit van de secretaris-generaal geeft blijk van een onjuiste rechtsopvatting met betrekking tot de bewijslast. Anders dan in het besluit van de secretaris-generaal is gesteld, kunnen de argumenten die zijn uiteengezet in punt 54 van het arrest van het Gerecht van 10 oktober 2014, Marciani/Parlament (T-479/13), niet relevant worden beschouwd in deze zaak, juist omdat in het geval van het parlementslid Marciani de zogeheten KV-regeling [regeling betreffende de kosten en vergoedingen van de leden van het Parlement] moest worden toegepast, terwijl tijdens het mandaat van verzoeker als parlementslid verordening (EG) nr. 160/2009 van de Raad reeds van kracht was.

               4.

               Vierde middel: ontbreken van een rechtsgrondslag voor de terugvordering van de aan de geaccrediteerde parlementaire medewerkers betaalde vergoeding. Dit middel bestaat uit twee onderdelen:
               Het eerste onderdeel van het vierde middel is erop gebaseerd dat er geen juridisch verband bestaat tussen verzoeker en het Europees Parlement. Sinds de inwerkingtreding van verordening (EG) nr. 160/2009 staat het Europees Parlement, en niet het parlementslid, in een rechtsverhouding met de geaccrediteerde parlementaire medewerker en het Europees Parlement vergoedt niet de kosten maar betaalt een bezoldiging. Wat de overeenkomstige arbeidsverhouding met de geaccrediteerde parlementaire medewerkers betreft, staat verzoeker in geen enkele contractuele verhouding met het Europees Parlement. Het Europees Parlement heeft verzoeker niet de desbetreffende bezoldiging voor de geaccrediteerde parlementaire medewerker betaald. Bij het ontbreken van een rechtsverhouding en een rechtsgrondslag, kan er op verzoeker geen enkele verplichting tot terugbetaling aan het Europees Parlement rusten.
               Het tweede onderdeel van het vierde middel is erop gebaseerd dat de activiteiten buiten de dienstverrichting van de geaccrediteerde parlementaire medewerkers niet tot een recht op terugvordering van de betaalde bezoldiging leiden. Artikel 12 van het Ambtenarenstatuut van de Europese Unie verbiedt niet dat activiteiten worden verricht buiten de dienst, maar vereist alleen dat daarvoor toestemming wordt verkregen van de tot aanstelling bevoegde autoriteit. Voor het geval echter niet om toestemming is verzocht, bevat de regeling geen sancties in de vorm van volledige terugbetaling van de betaalde bezoldiging.

               5.

               Vijfde middel: verbod om met terugwerkende kracht een voorschrift toe te passen waarbij een verplichting wordt ingesteld. Punt 8 van het besluit van de secretaris-generaal verwijst als rechtsgrondslag voor de bereikte conclusie naar artikel 39 bis van de uitvoeringsbepalingen, hoewel besluit nr. 2015/C 397/03 van het bureau van het Europees Parlement tot wijziging van de bepalingen ter uitvoering van het Statuut van de leden van het Europees Parlement, van toepassing is vanaf 1 januari 2016, zodat het niet relevant kan zijn in het onderhavige geding.

               6.

               Zesde middel: niet-nakoming van de motiveringsplicht en schending van het evenredigheidsbeginsel wat betreft de bepaling van het bedrag. De omvang van het teruggevorderde bedrag is niet in detail gerechtvaardigd, ook niet middels een berekeningsmethode, en veronderstelt dat de parlementaire medewerker helemaal niet voor verzoeker heeft gewerkt.

               7.

               Zevende middel: de beoordeling van het bewijsstuk voor de datum van de reis, gevoegd bij de vergoeding van de reiskosten, is gemaakt los van het doel ervan, en daaruit is een ongefundeerde conclusie getrokken.


title: Zaak C-143/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Bonn (Duitsland) op 23 februari 2018 — Antonio Romano, Lidia Romano / DSL Bank

text:
               28.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/9

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Bonn (Duitsland) op 23 februari 2018 — Antonio Romano, Lidia Romano / DSL Bank
   (Zaak C-143/18)
   (2018/C 182/10)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Landgericht Bonn

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Antonio Romano, Lidia Romano

      Verwerende partij: DSL Bank

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet artikel 6, lid 2, onder c), van richtlijn 2002/65/EG (1) aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale wetgeving of praktijk die, zoals in het hoofdgeding, niet voorziet in de uitsluiting van het herroepingsrecht wanneer de overeenkomst op uitdrukkelijk verzoek van de consument door beide partijen volledig is uitgevoerd voordat de consument van zijn herroepingsrecht gebruikmaakt?

               2)

               Moeten artikel 4, lid 2, artikel 5, lid 1, artikel 6, lid 1, tweede alinea, tweede streepje, en artikel 6, lid 6, van richtlijn 2002/65/EG aldus worden uitgelegd dat voor het naar behoren ontvangen van de naar nationaal recht voorgeschreven informatie bij toepassing van artikel 5, lid 1, en artikel 3, lid 1, onder 3), van richtlijn 2002/65/EG en voor de uitoefening van het herroepingsrecht door de consument naar nationaal recht, uitsluitend moet worden uitgegaan van een normaal geïnformeerde, redelijk omzichtige en oplettende gemiddelde consument op basis van alle relevante feitelijke gegevens en alle omstandigheden rond de sluiting van deze overeenkomst?

               3)

               Indien de eerste en de tweede vraag ontkennend worden beantwoord:
               Moet artikel 7, lid 4, van richtlijn 2002/65/EG aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan nationale regelgeving van een lidstaat die bepaalt dat de aanbieder, na kennisgeving van de herroeping van een op afstand gesloten overeenkomst, de consument bovenop het bedrag dat hij krachtens de overeenkomst op afstand van de consument heeft ontvangen, ook een gebruiksvergoeding voor dit bedrag verschuldigd is?

      (1)  Richtlijn 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 september 2002 betreffende de verkoop op afstand van financiële diensten aan consumenten en tot wijziging van richtlijnen 90/619/EEG, 97/7/EG en 98/27/EG van de Raad (PB 2002, L 271, blz. 16).


title: Zaak C-185/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 9 maart 2018 — Oro Efectivo, S.L./Diputación Foral de Bizkaia

text:
               28.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/13

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 9 maart 2018 — Oro Efectivo, S.L./Diputación Foral de Bizkaia
   (Zaak C-185/18)
   (2018/C 182/16)
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Tribunal Supremo

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Oro Efectivo, S.L.

      Verwerende partij: Diputación Foral de Bizkaia

      Prejudiciële vraag

   Verzetten richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1), het uit deze richtlijn voortvloeiende beginsel van fiscale neutraliteit en de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie waarin die richtlijn wordt uitgelegd, zich tegen een nationale regeling op grond waarvan een lidstaat betaling van een andere indirecte belasting dan de belasting over de toegevoegde waarde (btw) kan verlangen van een ondernemer of beroepsbeoefenaar die een roerende zaak (met name goud, zilver of juwelen) koopt van een particulier, indien:

               1)

               de gekochte zaak middels haar verwerking en latere overdracht bestemd is voor de uitoefening van de bedrijfsactiviteiten van die ondernemer;

               2)

               aan btw onderworpen handelingen worden verricht wanneer de gekochte zaak opnieuw in het handelsverkeer wordt gebracht, en

               3)

               de in die lidstaat geldende wetgeving de ondernemer of beroepsbeoefenaar bij dergelijke handelingen niet toestaat het bedrag af te trekken dat op grond van die belasting over de eerste transactie is betaald?

      (1)  PB 2006, L 347, blz. 1.


title: Zaak T-198/18: Beroep ingesteld op 16 maart 2018 — Chrysses Demetriades & Co. en Provident Fund of the Employees of Chrysses Demetriades & Co/Raad e.a.

text:
               28.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/26

         Beroep ingesteld op 16 maart 2018 — Chrysses Demetriades & Co. en Provident Fund of the Employees of Chrysses Demetriades & Co/Raad e.a.
   (Zaak T-198/18)
   (2018/C 182/30)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: Chrysses Demetriades & Co. LLC (Limassol, Cyprus), Provident Fund of the Employees of Chrysses Demetriades & Co LLC (Limassol) (vertegenwoordiger: P. Tridimas, Barrister)

      Verwerende partijen: Raad van de Europese Unie, Europese Commissie, Europese Centrale Bank, Eurogroep en Europese Unie

      Conclusies

   De verzoekende partijen verzoeken het Gerecht:

               —

               de verwerende partijen te veroordelen tot betaling aan verzoekende partijen van de bedragen die zijn vermeld in de bij dit verzoekschrift gevoegde lijst, vermeerderd met rente vanaf 26 maart 2013 tot aan het arrest van het Gerecht, en

               —

               de verwerende partijen te verwijzen in de kosten.

         Subsidiair verzoeken de verzoekende partijen het Gerecht:

               —

               te verklaren dat de Europese Unie en/of de verwerende instellingen niet-contractueel aansprakelijk zijn;

               —

               te bepalen welke procedure moet worden gevolgd om de door verzoekende partijen daadwerkelijk geleden vergoedbare schade vast te stellen, en

               —

               de verwerende partijen te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekende partijen vier middelen aan, die in wezen identiek zijn aan of vergelijkbaar zijn met die welke zijn aangevoerd in zaak T-197/18, JV Voscf e.a. / Raad e.a.


title: Zaak C-97/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank Noord-Nederland (Nederland) op 12 februari 2018 — Openbaar Ministerie tegen ET

text:
               28.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/7

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank Noord-Nederland (Nederland) op 12 februari 2018 — Openbaar Ministerie tegen ET
   (Zaak C-97/18)
   (2018/C 182/06)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Rechtbank Noord-Nederland, locatie Leeuwarden

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoeker: Openbaar Ministerie

      Verweerder: ET

      Prejudiciële vragen

               1)

               Kan artikel 12, eerste lid, van het Kaderbesluit 2006/783/JBZ (1) zo worden uitgelegd dat bij de tenuitvoerlegging in Nederland van een door een beslissingsstaat overgedragen confiscatiebeslissing lijfsdwang als bedoeld in artikel 577c van het Wetboek van Strafvordering kan worden toegepast, mede gelet op de beslissing van de Hoge Raad van 20 december 2011 (2), inhoudende dat lijfsdwang heeft te gelden als penalty in de zin van artikel 7, eerste lid, van het EVRM?

               2)

               Maakt het voor de mogelijkheid tot het toepassen van lijfsdwang verschil of het recht van de beslissingsstaat eveneens de mogelijkheid tot toepassing van lijfsdwang kent?

      (1)  Kaderbesluit van de Raad van 6 oktober 2006 inzake de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning op beslissingen tot confiscatie (PB 2006, L 328, blz. 59).

      (2)  NL:HR:2011:BP9449


title: Zaak T-203/18: Beroep ingesteld op 23 maart 2018 — VQ / ECB

text:
               28.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/26

         Beroep ingesteld op 23 maart 2018 — VQ / ECB
   (Zaak T-203/18)
   (2018/C 182/31)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: VQ (vertegenwoordiger: G. Cahill, barrister)

      Verwerende partij: Europese Centrale Bank

      Conclusies

               —

               besluit SNC-2016-0026 van de Europese Centrale Bank van 14 maart 2018 nietig verklaren krachtens artikel 263 VWEU;

               —

               op grond van artikel 277 VWEU vaststellen dat artikel 18, lid 6, van de SSM verordening (1) onrechtmatig is, en derhalve voorgenoemd besluit nietig verklaren; en

               —

               de ECB verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij drie middelen aan.

               1.

               Eerste middel: schending door de ECB van artikel 18, lid 1, van de SSM-verordening en artikel 49, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, door een administratieve geldelijke sanctie op te leggen op grond van een rechtskader dat is gebaseerd op niet rechtstreeks toepasselijk Unie- en nationaal recht.

                           —

                           Verzoekster stelt dat haar wederinkopen van eigen aandelen tussen 1 januari 2014 en 31 december 2015 niet in strijd zijn met artikelen 77, onder a) en 78 van verordening nr. 575/2013 (2), aangezien de kapitaalinstandhoudingsbuffer vóór 1 januari 2016 nog niet van kracht was, noch was vastgesteld.

                           —

                           Zolang het besluit van de ECB wordt gebaseerd op de regels aangaande de kapitaalinstandhoudingsbuffer in richtlijn 2013/36 (3), die tot 1 januari 2016 niet bindend, niet van kracht en niet vastgesteld waren, stelt verzoekster dat de ECB een administratieve geldelijke sanctie heeft opgelegd zonder dat er daarvoor een rechtstreeks toepasselijke regel van Unie- en nationaal recht bestond.

                           —

                           Het bestreden besluit is aldus in strijd met artikel 18, lid 1, van de SSM-verordening en in het bijzonder met het legaliteitsbeginsel, zoals vervat in artikel 49, lid 1, van het Handvest van de grondrechten.

               2.

               Tweede middel: schending door de ECB van artikel 132, lid 1, onder b), van verordening 468/2014 (4), voor zover werd gelast de administratieve geldelijke sanctie niet-geanonimiseerd te publiceren.

               3.

               Derde middel: artikel 18, lid 6 van de SSM-verordening is onrechtmatig en in strijd met artikel 263, zesde alinea, VWEU, en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten, aangezien het een plicht tot het publiceren van een administratieve geldelijke sanctie oplegt, ongeacht het feit dat verzoekster voornemens was om beroep in te stellen bij het Gerecht binnen de termijnen van artikel 263, zesde alinea, VWEU.

                           —

                           Door een regel als artikel 18, lid 6, van de SSM-verordening op te stellen, ontneemt de Raad de in artikel 263, zesde alinea, VWEU vastgelegde termijn van twee maanden aan eenieder die beroep zou willen instellen tegen het besluit om een administratieve geldelijke sanctie niet te anonimiseren.

                           —

                           De bestreden bepaling wijkt af van de termijn van twee maanden voor het instellen van een beroep tot nietigverklaring, en kent de ECB de unilaterale bevoegdheid toe om vast te stellen op welk moment een kredietinstelling een vordering moet instellen.

                           —

                           Terwijl de ECB de bevoegdheid heeft om de administratieve geldelijke sanctie te publiceren, moet de betrokken kredietinstelling reeds voordat de ECB hiertoe besluit beroep instellen. Deze situatie brengt een onredelijke rechtsonzekerheid met zich mee voor de kredietinstelling, waardoor uiteindelijk haar mogelijkheid om beroep in te stellen kan worden beperkt en haar fundamentele recht op een doeltreffende voorziening in rechte wordt geschonden.

                           —

                           Dientengevolge is artikel 18, lid 6, van de SSM-verordening in strijd met artikel 263, zesde alinea, VWEU en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten.

                           —

                           Aangezien de ECB het recht van verzoekster op een doeltreffende voorziening in rechte heeft aangetast, dient het bestreden besluit nietig te worden verklaard.

      (1)  Verordening (EU) nr. 1024/2013 van de Raad van 15 oktober 2013 waarbij aan de Europese Centrale Bank specifieke taken worden opgedragen betreffende het beleid inzake het prudentieel toezicht op kredietinstellingen (PB 2013, L 287, blz. 63).

      (2)  Verordening (EU) nr. 575/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende prudentiële vereisten voor kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van verordening (EU) nr. 648/2012 (PB 2013, L 176, blz. 1).

      (3)  Richtlijn 2013/36/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende toegang tot het bedrijf van kredietinstellingen en het prudentieel toezicht op kredietinstellingen en beleggingsondernemingen, tot wijziging van richtlijn 2002/87/EG en tot intrekking van de richtlijnen 2006/48/EG en 2006/49/EG (PB 2013, L 176, blz. 338).

      (4)  Verordening (EU) nr. 468/2014 van de Europese Centrale Bank van 16 april 2014 tot vaststelling van een kader voor samenwerking binnen het Gemeenschappelijk Toezichtsmechanisme tussen de Europese Centrale Bank en nationale bevoegde autoriteiten en met nationale aangewezen autoriteiten (ECB/2014/17) (PB 2014, L 141, blz. 1).


title: Zaak C-160/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 28 februari 2018 — X BV tegen Staatssecretaris van Financiën

text:
               28.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/10

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 28 februari 2018 — X BV tegen Staatssecretaris van Financiën
   (Zaak C-160/18)
   (2018/C 182/11)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Hoge Raad der Nederlanden

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoeker: X BV

      Verweerder: Staatssecretaris van Financiën

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moeten de leden 2, 4 en 5, van artikel 3 van verordening (EG) nr. 1484/95 (1) in samenhang gelezen met artikel 141 van verordening (EG) nr. 1234/2007 (2) zo worden uitgelegd dat met het daarin omschreven controlemechanisme, ook in het geval van een controle achteraf, niet méér is beoogd dan te verzekeren dat aan de bevoegde autoriteiten tijdig feiten of omstandigheden met betrekking tot opeenvolgende transacties ter kennis kunnen komen die twijfel kunnen oproepen over de juistheid van de opgegeven cif-invoerprijs en die aanleiding kunnen vormen voor nader onderzoek?
               Of is een daar tegenover staande opvatting juist, en moet het in de leden 2, 4 en 5 van artikel 3 van verordening nr. 1484/95 omschreven controlemechanisme, ook in het geval van een controle achteraf, zo worden uitgelegd dat een of meer doorverkopen door de importeur op de communautaire markt tegen een lagere prijs dan de opgegeven cif-invoerprijs van de zending, verhoogd met het bedrag aan verschuldigde rechten bij invoer, niet voldoen aan de vereiste (afzet)condities op de communautaire markt zodat reeds daarom aanvullende rechten worden verschuldigd? Maakt het voor beantwoording van laatstbedoelde vraag verschil of de hiervoor bedoelde doorverkoop of doorverkopen door de importeur hebben plaatsgevonden tegen een prijs die lager is dan de geldende representatieve prijs? Is in dit verband van belang dat de representatieve prijs gedurende de periode voorafgaand aan 11 september 2009 op een andere wijze werd berekend dan gedurende de periode na die datum? Maakt het voor de beantwoording van deze vragen voorts uit of de afnemers in de Unie met de importeur verbonden ondernemingen zijn?

               2)

               Als uit de beantwoording van de hiervoor onder 1 weergegeven vragen volgt dat het doorverkopen met verlies voldoende aanwijzing vormt om de opgegeven cif-invoerprijs te verwerpen, hoe dient dan de hoogte van de verschuldigde aanvullende rechten te worden bepaald? Dient die grondslag te worden vastgesteld volgens de methoden die zijn voorgeschreven voor de bepaling van de douanewaarde in de artikelen 29 tot en met 31 van verordening (EEG) nr. 2913/92 (3) van de Raad tot vaststelling van het communautair douanewetboek? Of moet die grondslag uitsluitend worden vastgesteld op basis van de geldende representatieve prijs? Staat gedurende de periode voorafgaand aan 11 september 2009 aan gebruikmaking van de in die periode vastgestelde representatieve prijs artikel 141, lid 3, van verordening (EG) nr. 1234/2007 in de weg?

               3)

               Indien uit de beantwoording van de vragen 1 en 2 volgt dat voor de verschuldigdheid van aanvullende rechten doorslaggevend is dat ingevoerde producten met verlies zijn doorverkocht op de communautaire markt en alsdan voor de berekening van de hoogte van de verschuldigde aanvullende rechten de representatieve prijs als grondslag moet worden genomen, zijn de leden 2, 4 en 5 van artikel 3 van verordening (EG) 1484/95 dan verenigbaar met artikel 141 van verordening (EG) nr. 1234/2007, dit in het licht van het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 13 december 2001, Kloosterboer Rotterdam B.V., C-317/99, EU:C:2001:681?

      (1)  Verordening (EG) nr. 1484/95 van de Commissie van 28 juni 1995 houdende bepalingen voor de toepassing van de aanvullende invoerrechten in de sectoren slachtpluimvee en eieren, alsmede voor ovoalbumine, en houdende vaststelling van deze rechten en intrekking van Verordening nr. 163/67/EEG (PB 1995, L 145, blz. 47).

      (2)  Verordening (EG) nr. 1234/2007 van de Raad van 22 oktober 2007 houdende een gemeenschappelijke ordening van de landbouwmarkten en specifieke bepalingen voor een aantal landbouwproducten (Integrale-GMO-verordening) (PB 2007, L 299, blz. 1).

      (3)  PB 1992, L 302, blz. 1.


title: Zaak T-219/18: Beroep ingesteld op 30 maart 2018 — Piaggio & C./EUIPO — Zhejiang Zhongneng Industry Group (Ciclomotori)

text:
               28.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/28

         Beroep ingesteld op 30 maart 2018 — Piaggio & C./EUIPO — Zhejiang Zhongneng Industry Group (Ciclomotori)
   (Zaak T-219/18)
   (2018/C 182/32)
   Taal van het verzoekschrift: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Piaggio & C. SpA (Pontedera, Italië) (vertegenwoordiger: F. Jacobacci, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Zhejiang Zhongneng Industry Group Co. Ltd (Taizhou City, China)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Houder van het betrokken model: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken model: Uniemodel 1 783 655-0002

      Bestreden beslissing: beslissing van de derde kamer van beroep van het EUIPO van 19 januari 2018 in zaak R 1496/2015-3

      Conclusies

               —

               de bestreden beslissing nietig verklaren;

               —

               verklaren dat Uniemodel 1 783 655-0002 dat eigendom is van de houder, nietig is om de in het onderhavige beroep uiteengezette redenen;

               —

               verweerder en de houder overeenkomstig artikel 190 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht verwijzen in de kosten van de procedure voor de kamer van beroep;

               —

               het EUIPO en, in voorkomend geval, de interveniërende partij verwijzen in de kosten van de onderhavige procedure.

      Aangevoerde middelen

               —

               Onjuiste uitlegging en toepassing van artikel 6 van verordening nr. 6/2002;

               —

               Schending van artikel 25, lid 1, onder e), van verordening nr. 6/2002;

               —

               Schending van artikel 25, lid 1, onder f), van verordening nr. 6/2002.


title: Zaak C-163/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank Noord-Nederland (Nederland) op 1 maart 2018 — HQ, pro se en in hoedanigheid van wettelijk vertegenwoordiger voor haar minderjarige kind IP, JO tegen Aegean Airlines SA

text:
               28.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/11

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank Noord-Nederland (Nederland) op 1 maart 2018 — HQ, pro se en in hoedanigheid van wettelijk vertegenwoordiger voor haar minderjarige kind IP, JO tegen Aegean Airlines SA
   (Zaak C-163/18)
   (2018/C 182/12)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Rechtbank Noord-Nederland

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekers: HQ, pro se en in hoedanigheid van wettelijk vertegenwoordiger voor haar minderjarige kind IP, JO

      Verweerster: Aegean Airlines SA

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet artikel 8, lid 2, van verordening nr. 261/2004 (1) aldus worden uitgelegd dat een passagier die op grond van de (in het nationale recht geïmplementeerde) richtlijn 90/[314]/EEG (2) betreffende pakketreizen het recht heeft om zijn reisorganisator aan te spreken tot terugbetaling van zijn ticket, geen terugbetaling van de luchtvaartmaatschappij meer kan vorderen?

               2)

               Indien het antwoord op vraag 1 bevestigend luidt, kan een passagier de luchtvaartmaatschappij dan toch tot terugbetaling van zijn ticket aanspreken, indien aannemelijk is dat zijn reisorganisator, ingeval deze aansprakelijk zou worden gesteld, financieel niet in staat is om het ticket daadwerkelijk terug te betalen en die reisorganisator ook geen garantiemaatregelen heeft getroffen om terugbetaling te waarborgen?

      (1)  Verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelĳke regels inzake compensatie en bĳstand aan luchtreizigers bĳ instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van Verordening (EEG) nr. 295/91 (PB 2004, L 46, blz. 1).

      (2)  Richtlijn 90/314/EEG van de Raad van 13 juni 1990 betreffende pakketreizen, met inbegrip van vakantiepakketten en rondreispakketten (PB 1990, L 158, blz. 59).


title: Zaak C-192/18: Beroep ingesteld op 15 maart 2018 — Europese Commissie / Republiek Polen

text:
               28.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/14

         Beroep ingesteld op 15 maart 2018 — Europese Commissie / Republiek Polen
   (Zaak C-192/18)
   (2018/C 182/17)
   Procestaal: Pools

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Szmytkowska, K. Banks, H. Krämer, C. Valero, gemachtigden)

      Verwerende partij: Republiek Polen

      Conclusies

               —

               vaststellen dat de Republiek Polen, door in artikel 13, punten 1 tot en met 3, van de wet van 12 juli 2017 tot wijziging van de wet inzake de organisatie van de gewone rechtbanken een verschil in pensioenleeftijd in te voeren tussen mannen en vrouwen die de functie bekleden van rechter van gewone rechtbanken, rechter van de Sąd Najwyższy (hoogste rechter in burgerlijke en strafzaken) en openbaar aanklager, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 157 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en artikel 5, onder a), en artikel 9, lid 1, onder f), van richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep (herschikking) (1), en

               —

               vaststellen dat de Republiek Polen, door in artikel 13, punt 1, van deze wet de pensioenleeftijd van rechters van gewone rechtbanken te verlagen en tegelijkertijd de minister van Justitie het recht te geven te besluiten tot verlenging van de periode van actieve dienst van rechters overeenkomstig artikel 1, punt 26, onder b) en c), van deze wet, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 19, lid 1, tweede alinea, van het Verdrag betreffende de Europese Unie juncto artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en

               —

               de Republiek Polen verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De Commissie verwijt de Republiek Polen dat zij door in artikel 13, punten 1 tot en met 3, van de wet van 12 juli 2017 tot wijziging van de wet inzake de organisatie van de gewone rechtbanken een verschil in pensioenleeftijd in te voeren tussen mannen en vrouwen die de functie bekleden van rechter van gewone rechtbanken, rechter van de Sąd Najwyższy (hoogste rechter in burgerlijke en strafzaken) en openbaar aanklager en door in artikel 13, punt 1, van deze wet de pensioenleeftijd van rechters van gewone rechtbanken te verlagen en tegelijkertijd de minister van Justitie het recht te geven te besluiten tot verlenging van de periode van actieve dienst van rechters overeenkomstig artikel 1, punt 26, onder b) en c), van deze wet, niet de verplichtingen is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 157 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en artikel 5, onder a), en artikel 9, lid 1, onder f), van richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juli 2006 betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke kansen en gelijke behandeling van mannen en vrouwen in arbeid en beroep (herschikking), en evenmin de verplichtingen is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 19, lid 1, tweede alinea, van het Verdrag betreffende de Europese Unie juncto artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

      (1)  PB 2006, L 204, blz. 23.


title: Zaak T-228/18: Beroep ingesteld op 5 april 2018 — Transtec / Commissie

text:
               28.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/29

         Beroep ingesteld op 5 april 2018 — Transtec / Commissie
   (Zaak T-228/18)
   (2018/C 182/33)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Transtec (Brussel, België) (vertegenwoordigers: L. Levi en N. Flandin, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het onderhavige beroep ontvankelijk en gegrond verklaren

         en bijgevolg:

               —

               het besluit van 26 maart 2018, waarbij de Europese Commissie de inschrijving van het consortium — dat voor perceel nr. 3 wordt geleid door verzoekster — in het kader van de aanbesteding „Raamovereenkomst voor de implementatie van externe bijstand 2018 (SIEA EUROPAID/138778/DH/SER/MULTI)” (hierna: „Aanbesteding”) betreffende een raamovereenkomst voor de verlening van diensten ten behoeve van derde landen die buitenlandse hulp van de EU ontvangen, heeft afgewezen en perceel nr. 3 aan tien andere inschrijvers heeft gegund, nietig verklaren;

               —

               verweerster bij wijze van maatregel tot organisatie van de procesgang (overeenkomstig artikel 55 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht) verzoeken (i) om mededeling van de kenmerken en de voordelen van de 10 voor perceel nr. 3 gekozen inschrijvingen, alsmede van hun scores voor de onderdelen 1.1, 1.2, 1.3, 1.4, 1.5 en 1.6 van de post „Algemene opzet en methodologie” („Global Organisation and Methodology”), en van de technische („Technical score”) en financiële score („Financial score”), die de 10 voor perceel nr. 3 gekozen inschrijvingen hebben behaald, en (ii) om overlegging van het gedetailleerde verslag van het evaluatiecomité;

               —

               de schadevordering ten bedrage van 2 400 000 EUR, welk bedrag overeenstemt met de brutomarge, ontvankelijk en gegrond verklaren;

               —

               verweerster verwijzen in alle kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij zes middelen aan.

               1.

               Het eerste middel berust op schending van artikel 106 van verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie en tot intrekking van verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad (PB 2012, L 298, blz. 1; hierna: „financieel reglement”) en van artikel 4 van de instructies aan de inschrijvers („Instructions to Tenderers”; hierna: „Instructies”). Volgens verzoekster heeft de Commissie zich schuldig gemaakt aan dergelijke schending, omdat zij een tot één van de opdrachtnemende consortia behorende inschrijver niet heeft uitgesloten wegens onregelmatigheden.

               2.

               Het tweede middel is gebaseerd op een kennelijke beoordelingsfout van de Commissie en op schending van artikel 110, lid 5, van het financieel reglement, van artikel 151 van de gedelegeerde verordening (EU) nr. 1268/2012 van de Commissie van 29 oktober 2012 houdende uitvoeringsvoorschriften voor verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie (PB 2012, L 362, blz. 1; hierna: „toepassingsverordening”), van de uit artikel 41, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”) voortvloeiende verplichting tot eerbiediging van het beginsel van behoorlijk bestuur, en van artikel 15, lid 3, van de Instructies, voor zover de Commissie abnormaal lage inschrijvingen onvoldoende zorgvuldig heeft onderzocht.

               3.

               Het derde middel is ontleend aan schending van de in artikel 113, lid 2, van het financieel reglement omschreven motiveringsplicht en van artikel 161, lid 1, van de toepassingsverordening.

               4.

               Het vierde middel is gebaseerd op schending van het in artikel 47 van het Handvest vervatte recht op een doeltreffende voorziening in rechte.

               5.

               Met het vijfde middel voert verzoekster aan dat de onwettigheid van artikel 7 van de Instructies schending van de beginselen van gelijke behandeling, non-discriminatie en het waarborgen van eerlijke concurrentie, en van artikel 102, leden 1 en 2, van het financieel reglement oplevert.

               6.

               Volgens verzoeksters zesde middel leidt de onwettigheid van artikel 7, lid 3, van de Instructies tot schending van het in artikel 41 van het Handvest vervatte beginsel van behoorlijk bestuur.


title: Zaak C-201/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de cour d’appel de Mons (België) op 19 maart 2018 — Mydibel SA / Belgische Staat

text:
               28.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/15

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de cour d’appel de Mons (België) op 19 maart 2018 — Mydibel SA / Belgische Staat
   (Zaak C-201/18)
   (2018/C 182/18)
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Cour d’appel de Mons

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Mydibel SA

      Verwerende partij: Belgische Staat

      Prejudiciële vraag

   Moeten de artikelen 14, 15, 168, 184, 185, 187 en 188 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) aldus worden uitgelegd en toegepast dat er sprake is van een herziening/regularisatie van de btw op een onroerend investeringsgoed die oorspronkelijk correct is afgetrokken, wanneer dit onroerend investeringsgoed het voorwerp was van een „sale-and-lease-back”-transactie (lease-backovereenkomst), gelet op het volgende:

               —

               de „sale-and-lease-back” bestaat uit de gecombineerde en gelijktijdige verlening van een recht op erfpacht (een tijdelijk zakelijk recht) door de belastingplichtige aan twee financiële instellingen en een leasing door deze twee financiële instellingen aan de belastingplichtige;

               —

               deze „sale-and-lease-back”-transactie vormt een zuiver financiële transactie teneinde de liquiditeit van de belastingplichtige te verhogen;

               —

               de „sale-and-lease-back”-transactie (lease-backovereenkomst) was niet aan btw onderworpen;

               —

               het onroerend investeringsgoed is in eigendom van de belastingplichtige gebleven en is zowel vóór als na de transactie op ononderbroken en duurzame wijze voor de belastbare activiteit van de belastingplichtige gebruikt.

         Is een uitlegging en toepassing van bovengenoemde bepalingen die leidt tot een herziening/regularisatie van de oorspronkelijk afgetrokken btw in overeenstemming met het beginsel van de neutraliteit van de btw en/of het beginsel van gelijke behandeling?

      (1)  PB L 347, blz. 1.


title: Arrest van het Hof van 31 oktober 2017 in zaak E-16/16 — Fosen-Linjen AS tegen AtB AS (Overheidsopdrachten — Richtlijn 86/665/EEG — Richtlijn 2004/18/EG — Schadeloosstelling — Schuld — Ernst van de inbreuk — Bewijslast — Controle ingediende inschrijving — Beginselen van doeltreffendheid, gelijke behandeling, transparantie en evenredigheid)

text:
               31.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 186/12

         ARREST VAN HET HOF
   van 31 oktober 2017
   in zaak E-16/16
   Fosen-Linjen AS tegen AtB AS

      (Overheidsopdrachten — Richtlijn 86/665/EEG — Richtlijn 2004/18/EG — Schadeloosstelling — Schuld — Ernst van de inbreuk — Bewijslast — Controle ingediende inschrijving — Beginselen van doeltreffendheid, gelijke behandeling, transparantie en evenredigheid)

   (2018/C 186/06)
   In zaak E-16/16, Fosen-Linjen AS tegen AtB AS — VERZOEK aan het Hof, overeenkomstig artikel 34 van de Overeenkomst tussen de EVA-Staten betreffende de oprichting van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie, door het Gerechtshof Frostating (Frostating lagmannsrett) betreffende de uitlegging van Richtlijn 89/665/EEG van de Raad van 21 december 1989 houdende de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toepassing van de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en voor de uitvoering van werken, en met name artikel 1, lid 1, en artikel 2, lid 1, onder c), heeft het Hof, samengesteld uit Carl Baudenbacher, voorzitter en rechter-rapporteur, Per Christiansen, en Benedikt Bogason (ad hoc), rechters, op 31 oktober 2017 een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:

               1.

               De toekenning van schadevergoeding overeenkomstig artikel 2, lid 1, onder c), van Richtlijn 89/665/EEG is niet afhankelijk van de vraag of de inbreuk op een bepaling van wetgeving inzake overheidsopdrachten is te wijten aan schuld en aan gedrag dat duidelijk niet gerechtvaardigd is, dan wel of een en ander het gevolg was van een materiële fout of valt toe te schrijven aan een materiële, ernstige en kennelijke fout. Een eenvoudige inbreuk op wetgeving inzake overheidsopdrachten is op zich voldoende om de aanbestedende dienst aansprakelijk te stellen om de schade die de gelaedeerde dientengevolge lijdt, te vergoeden in overeenstemming met artikel 2, lid 1, onder c), van Richtlijn 89/665/EEG, mits de overige voorwaarden voor het toekennen van schadevergoeding zijn vervuld, met name de voorwaarde van een oorzakelijk verband.

               2.

               Richtlijn 89/665/EEG staat niet in de weg aan een vereiste dat de toekenning van schadevergoeding afhankelijk wordt gesteld van de eis dat de gelaedeerde inschrijver aan de hand van duidelijk, d.w.z. gekwalificeerd doorslaggevend bewijs aantoont dat hij de opdracht had moeten krijgen als de aanbestedende dienst geen fout had begaan, mits de beginselen van gelijkwaardigheid en doeltreffendheid in acht worden genomen.

               3.

               Richtlijn 89/665/EEG staat niet in de weg aan nationale wetgeving die een aanbestedende dienst vrijstelt van aansprakelijkheid voor positief contractsbelang (gederfde winst) wanneer de aanbestedingsprocedure door een fout van de aanbestedende dienst, in overeenstemming met EER-wetgeving inzake overheidsopdrachten, was geannuleerd, zelfs wanneer tijdens de aanbestedingsprocedure die fout in feite niet is aangevoerd en het een andere fout betreft dan die welke verzoeker heeft aangevoerd. Het staat aan de aanbestedende dienst om het bestaan van een dergelijke fout aan te tonen en om zijn besluit tot intrekking van de aanbestedingsprocedure te rechtvaardigen.

               4.

               De gunningscriteria bij een aanbestedingsprocedure moeten zodanig zijn geformuleerd dat alle redelijk geïnformeerde en normaal zorgvuldige inschrijvers in staat zijn om deze criteria op dezelfde wijze te interpreteren. De aanbestedende dienst dient voorts na te gaan of de door inschrijver ingediende informatie plausibel is, in de zin dat de betrokken inschrijvers in staat zijn te leveren wat in het bod wordt geboden, en of dat bod beantwoordt aan de eisen die de aanbestedende dienst heeft gesteld. Het controlevereiste moet voldoen aan het evenredigheidsbeginsel. Zolang alle inschrijvers gelijk worden behandeld, kan de aanbestedende dienst rekening houden met alle informatie die in de inschrijving wordt gegeven, om de informatie met betrekking tot de gunningscriteria daadwerkelijk na te gaan. Het staat aan de verwijzende rechter om, in het licht van de beginselen van gelijke behandeling, transparantie en evenredigheid, te bepalen of die voorwaarden in de onderliggende aanbestedingsprocedure in acht zijn genomen.


title: Zaak C-605/16 P: Beschikking van de president van het Hof van 16 februari 2018 — Raad van de Europese Unie / PT Ciliandra Perkasa, Europese Commissie, European Biodiesel Board (EBB)

text:
               4.6.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/18

         Beschikking van de president van het Hof van 16 februari 2018 — Raad van de Europese Unie / PT Ciliandra Perkasa, Europese Commissie, European Biodiesel Board (EBB)
   (Zaak C-605/16 P) (1)

   (2018/C 190/26)
   Procestaal: Engels
   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 30 van 30.1.2017.


title: Zaak C-606/16 P: Beschikking van de president van het Hof van 16 februari 2018 — Raad van de Europese Unie / PT Perindustrian dan Perdagangan Musim Semi Mas (PT Musim Mas), Europese Commissie, European Biodiesel Board (EBB)

text:
               4.6.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/18

         Beschikking van de president van het Hof van 16 februari 2018 — Raad van de Europese Unie / PT Perindustrian dan Perdagangan Musim Semi Mas (PT Musim Mas), Europese Commissie, European Biodiesel Board (EBB)
   (Zaak C-606/16 P) (1)

   (2018/C 190/27)
   Procestaal: Engels
   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 30 van 30.1.2017.


title: Zaak C-252/17: Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 21 maart 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Juzgado de lo Social n° 2 de Cádiz — Spanje) — Moisés Vadillo González / Alestis Aerospace SL (Prejudiciële verwijzing — Artikel 53, lid 2, en artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Onvoldoende precisering van de feitelijke en juridische context van het hoofdgeding en van de redenen waarom een antwoord op de prejudiciële vragen noodzakelijk is — Kennelijke niet-ontvankelijkheid)

text:
               4.6.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/2

         Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 21 maart 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Juzgado de lo Social no 2 de Cádiz — Spanje) — Moisés Vadillo González / Alestis Aerospace SL
   (Zaak C-252/17) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Artikel 53, lid 2, en artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Onvoldoende precisering van de feitelijke en juridische context van het hoofdgeding en van de redenen waarom een antwoord op de prejudiciële vragen noodzakelijk is - Kennelijke niet-ontvankelijkheid))
   (2018/C 190/02)
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Juzgado de lo Social no 2 de Cádiz

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Moisés Vadillo González

      Verwerende partij: Alestis Aerospace SL

      In tegenwoordigheid van: Ministerio Fiscal

      Dictum

   Het door de Juzgado de lo Social no 2 de Cádiz (arbeidsrechter, rechtbank nr. 2, Cádiz, Spanje) bij beslissing van 8 mei 2017 ingediende verzoek om een prejudiciële beslissing is kennelijk niet-ontvankelijk.

      (1)  PB C 256 van 07.08.2017.


title: Zaak C-170/17: Beschikking van de president van de Negende kamer van het Hof van 2 februari 2018 — Europese Commissie/Portugese Republiek

text:
               4.6.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/19

         Beschikking van de president van de Negende kamer van het Hof van 2 februari 2018 — Europese Commissie/Portugese Republiek
   (Zaak C-170/17) (1)

   (2018/C 190/29)
   Procestaal: Portugees
   De president van de Negende kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 161 van 22.5.2017.


title: Zaak T-178/18: Beroep ingesteld op 8 maart 2018 — Brussels Hoofdstedelijk Gewest/Commissie

text:
               4.6.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/32

         Beroep ingesteld op 8 maart 2018 — Brussels Hoofdstedelijk Gewest/Commissie
   (Zaak T-178/18)
   (2018/C 190/55)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Brussels Hoofdstedelijk Gewest (Brussel, België) (vertegenwoordigers: A. Bailleux en B. Magarinos Rey, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het onderhavige beroep ontvankelijk en gegrond verklaren;

               —

               uitvoeringsverordening (EU) 2017/2324 van de Commissie van 12 december 2017 tot verlenging van de goedkeuring van de werkzame stof glyfosaat overeenkomstig verordening (EG) nr. 1107/2009 van het Europees Parlement en de Raad betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen, en tot wijziging van de bijlage bij uitvoeringsverordening (EU) nr. 540/2011 van de Commissie (PB 2017, L 333, blz. 10), nietig verklaren, met dien verstande dat de gevolgen ervan worden gehandhaafd totdat die uitvoeringsverordening, binnen een redelijke termijn en uiterlijk op 16 december 2021, wordt vervangen;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij twee middelen aan.

               1.

               Eerste middel: schending van de beginselen van een hoog niveau van bescherming van de menselijke gezondheid en van het milieu. Dit middel valt uiteen in twee onderdelen.

                           —

                           Eerste onderdeel: schending van de plicht tot waarborging van een hoog niveau van bescherming van de gezondheid en van het milieu in het stadium van de wetenschappelijke beoordeling van het risico, doordat de bestreden verordening berust op een wetenschappelijke beoordeling van de gezondheids- en milieurisico’s die niet voldoet aan de door het voorzorgsbeginsel vereiste voorwaarden. Volgens verzoekende partij blijken onvolkomenheden op het vlak van de identificatie, selectie en weging, verwerkingsmethode en uitlegging van de beschikbare gegevens en wetenschappelijke studies.

                           —

                           Tweede onderdeel: schending van de plicht tot waarborging van een hoog niveau van bescherming van de gezondheid en van het milieu in het stadium van de politieke beoordeling en het beheer van het risico, doordat de bestreden verordening niet voortkomt uit een politieke beoordeling van en uit een beheer van het risico die conform zijn aan het voorzorgsbeginsel. De verzoekende partij is ten eerste van oordeel dat de verlenging van de goedkeuring heeft plaatsgevonden in een context waarin belangrijke lacunes en onzekerheden zijn blijven bestaan op het vlak van de beoordeling van het risico en, ten tweede, dat deze verlenging niet gepaard gaat met adequate maatregelen om de risico’s in ruime zin te verzachten of te beperken.

               2.

               Tweede middel: schending van de motiveringsplicht en van het beginsel van behoorlijk bestuur doordat de bestreden verordening een interne tegenstrijdigheid bevat. De verzoekende partij meent dat uit de preambule en de artikelen van de voornoemde verordening naar voren komt dat glyfosaat geen schadelijke invloed heeft op de menselijke of dierlijke gezondheid en evenmin een onaanvaardbare invloed heeft op het milieu, terwijl de in de bijlage I opgenomen specifieke bepalingen erop zijn gebaseerd dat dergelijke invloeden wel bestaan. Een dergelijke interne tegenstrijdigheid stort het publiek in onzekerheid over de vraag of glyfosaat al dan niet een risico inhoudt voor de gezondheid of het milieu.


title: Zaak T-439/16: Arrest van het Gerecht van 20 april 2018 — holyGhost/EUIPO — CBM (holyGhost) [„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniewoordmerk holyGhost — Ouder Uniewoordmerk HOLY — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”]

text:
               4.6.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/24

         Arrest van het Gerecht van 20 april 2018 — holyGhost/EUIPO — CBM (holyGhost)
   (Zaak T-439/16) (1)

   ([„Uniemerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor Uniewoordmerk holyGhost - Ouder Uniewoordmerk HOLY - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”])
   (2018/C 190/43)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: holyGhost GmbH (München, Duitsland) (vertegenwoordigers: M. Wiedemann en D. Engbrink, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: aanvankelijk A. Schifko, vervolgens D. Walicka, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO: CBM Creative Brands Marken GmbH (Zürich, Zwitserland)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 30 mei 2016 (zaak R 2867/2014-5) inzake een oppositieprocedure tussen CBM en holyGhost

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               HolyGhost GmbH wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 350 van 26.9.2016.


title: Zaak C-604/17: Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 16 januari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Varhoven kasatsionen sad — Bulgarije) — PM / AH [Prejudiciële verwijzing — Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Ruimte van vrijheid, veiligheid en recht — Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken — Bevoegdheid inzake ouderlijke verantwoordelijkheid — Verordening (EG) nr. 2201/2003 — Bevoegdheid van een rechterlijke instantie van een lidstaat om kennis te nemen van een beroep inzake ouderlijke verantwoordelijkheid ingeval het kind niet op het grondgebied van deze staat verblijft — Bevoegdheid inzake onderhoudsverplichtingen — Verordening (EG) nr. 4/2009]

text:
               4.6.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/3

         Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 16 januari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Varhoven kasatsionen sad — Bulgarije) — PM / AH
   (Zaak C-604/17) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Ruimte van vrijheid, veiligheid en recht - Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken - Bevoegdheid inzake ouderlijke verantwoordelijkheid - Verordening (EG) nr. 2201/2003 - Bevoegdheid van een rechterlijke instantie van een lidstaat om kennis te nemen van een beroep inzake ouderlijke verantwoordelijkheid ingeval het kind niet op het grondgebied van deze staat verblijft - Bevoegdheid inzake onderhoudsverplichtingen - Verordening (EG) nr. 4/2009])
   (2018/C 190/04)
   Procestaal: Bulgaars

      Verwijzende rechter

   Varhoven kasatsionen sad (Bulgarije)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: PM

      Verwerende partij: AH

      Dictum

   Verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1347/2000, moet aldus worden uitgelegd dat een rechterlijke instantie van een lidstaat die krachtens artikel 3, lid 1, onder b), van deze verordening bevoegd is uitspraak te doen over een verzoek tot echtscheiding tussen twee echtgenoten die de nationaliteit van deze lidstaat hebben, niet bevoegd is om te oordelen over het gezagsrecht en het omgangsrecht ten aanzien van het kind van de echtgenoten, wanneer dit kind op het moment waarop het beroep bij deze rechterlijke instantie is ingesteld zijn gewone verblijfplaats in een andere lidstaat heeft en niet is voldaan aan de voorwaarden waaronder deze bevoegdheid krachtens artikel 12 van deze verordening aan de genoemde rechterlijke instantie kan worden toegekend, rekening ermee houdend dat uit de omstandigheden van het hoofdgeding voorts evenmin volgt dat deze bevoegdheid zou kunnen worden gebaseerd op de artikelen 9, 10 of 15 van deze verordening. Bovendien voldoet deze rechterlijke instantie niet aan de voorwaarden die volgens artikel 3, onder d), van verordening (EG) nr. 4/2009 van de Raad van 18 december 2008 betreffende de bevoegdheid, het toepasselijke recht, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen, en de samenwerking op het gebied van onderhoudsverplichtingen, vervuld moeten zijn om uitspraak te kunnen doen over de gevorderde onderhoudsuitkering.

      (1)  PB C 22 van 22.1.2018.


title: Zaak C-651/17 P: Hogere voorziening ingesteld op 21 november 2017 door Grupo Osborne S.A. tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 20 september 2017 in zaak T-350/13, Jordi Nogués /EUIPO — Grupo Osborne (BADTORO)

text:
               4.6.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/4

         Hogere voorziening ingesteld op 21 november 2017 door Grupo Osborne S.A. tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 20 september 2017 in zaak T-350/13, Jordi Nogués /EUIPO — Grupo Osborne (BADTORO)
   (Zaak C-651/17 P)
   (2018/C 190/05)
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Rekwirante: Grupo Osborne S.A. (vertegenwoordigers: J. M. Iglesias Monravá, abogado)

      Andere partijen in de procedure: Jordi Nogués S.L. en Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie
   Bij beschikking van 12 april 2018 heeft het Hof (Zesde kamer) de hogere voorziening afgewezen en Grupo Osborne S.A. verwezen in haar eigen kosten.


title: Zaak C-198/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Högsta domstol (Zweden) op 20 maart 2018 — CeDe Group AB/KAN Sp. z o.o. in staat van faillissement

text:
               4.6.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/11

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Högsta domstol (Zweden) op 20 maart 2018 — CeDe Group AB/KAN Sp. z o.o. in staat van faillissement
   (Zaak C-198/18)
   (2018/C 190/15)
   Procestaal: Zweeds

      Verwijzende rechter

   Högsta domstolen

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: CeDe Group AB

      Verwerende partij: KAN Sp. z o.o. in staat van faillissement

      Prejudiciële vragen

               1)

               Dient artikel 4 van verordening nr. 1346/2000 (1) aldus te worden uitgelegd dat het van toepassing is op een vordering die door de curator van een Pools bedrijf — dat het voorwerp is van een insolventieprocedure in Polen — jegens een Zweeds bedrijf is ingediend bij een Zweedse rechter, tot betaling van goederen die zijn geleverd op grond van een overeenkomst die de bedrijven vóór deze insolventie hebben gesloten?

               2)

               Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, is het van enig belang dat de curator in de loop van de gerechtelijke procedures, de betwiste vordering heeft overgedragen aan een onderneming die in de procedure in de plaats van de curator is getreden?

               3)

               Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord, is het van enig belang dat het bedrijf dat partij is geworden in de procedure, vervolgens insolvent is geworden?

               4)

               Indien de verwerende partij in de gerechtelijke procedures in de situatie zoals weergegeven in de eerste vraag stelt dat de vordering tot betaling van de curator moet worden verrekend met een tegenvordering die voortvloeit uit dezelfde overeenkomst als de vordering, valt deze verrekeningssituatie dan onder artikel 4, lid 2, onder d)?

               5)

               Dient de onderlinge verhouding tussen artikel 4, lid 2, onder d), en artikel 6, lid 1, van verordening nr. 1346/2000 aldus te worden uitgelegd dat artikel 6, lid 1, alleen van toepassing is wanneer het krachtens het recht van de staat waar de procedure is geopend niet mogelijk is om een verrekening toe te passen, of kan artikel 6, lid 1, ook van toepassing zijn op andere situaties, bijvoorbeeld wanneer er tussen de betrokken rechtsordes alleen een bepaald verschil is in de verrekeningsmogelijkheden, of wanneer er geen enkel verschil bestaat maar verrekening desalniettemin wordt geweigerd in de staat waar de procedure is geopend?

      (1)  Verordening (EG) nr. 1346/2000 van de Raad van 29 mei 2000 betreffende insolventieprocedures (PB 2000, L 160, blz. 1).


title: Zaak C-652/17 P: Hogere voorziening ingesteld op 21 november 2017 door Grupo Osborne S.A. tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 20 september 2017 in zaak T-386/15, Jordi Nogués / EUIPO — Grupo Osborne (BADTORO)

text:
               4.6.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/4

         Hogere voorziening ingesteld op 21 november 2017 door Grupo Osborne S.A. tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 20 september 2017 in zaak T-386/15, Jordi Nogués / EUIPO — Grupo Osborne (BADTORO)
   (Zaak C-652/17 P)
   (2018/C 190/06)
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Rekwirante: Grupo Osborne S.A. (vertegenwoordiger: J. M. Iglesias Monravá, abogado)

      Andere partijen in de procedure: Jordi Nogués S.L. en Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie
   Bij beschikking van 12 april 2018 heeft het Hof (Zesde kamer) de hogere voorziening afgewezen en Grupo Osborne S.A. verwezen in haar eigen kosten.


title: Zaak C-209/18: Beroep ingesteld op 23 maart 2018 — Europese Commissie / Republiek Oostenrijk

text:
               4.6.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/12

         Beroep ingesteld op 23 maart 2018 — Europese Commissie / Republiek Oostenrijk
   (Zaak C-209/18)
   (2018/C 190/16)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Braun en H. Tserepa-Lacombe, gemachtigden)

      Verwerende partij: Republiek Oostenrijk

      Conclusies

   Verzoekster verzoekt het Hof:

               1.

               vast te stellen dat de Republiek Oostenrijk de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 14, lid 1, artikel 15, lid 1, artikel 15, lid 2, onder b) en c), artikel 15, lid 3 en artikel 25 van de dienstenrichtlijn (1), alsook de artikelen 49 en 56 VWEU, door de vereisten te handhaven met betrekking tot de statutaire zetel van vennootschappen van octrooigemachtigden overeenkomstig § 29a, punt 7, gelezen in samenhang met § 2, lid 1, onder c), van de Patentanwaltsgesetz (wet betreffende het beroep van octrooigemachtigde; hierna: „PatAnwG”) en vennootschappen van architecten en civiel ingenieurs overeenkomstig § 25, lid 1, van de Ziviltechnikergesetz (wet betreffende het beroep van architect en civiel ingenieur; hierna: „ZTG”) en met betrekking tot de rechtsvorm en het aandeelhouderschap van vennootschappen van architecten en civiel ingenieurs overeenkomstig § 26, lid 1, en § 28, lid 1, ZTG en vennootschappen van octrooigemachtigden overeenkomstig § 29a, punten 1, 2 en 11, PatAnwG en vennootschappen van dierenartsen overeenkomstig § 15a, lid 1, van de Tierärztegesetz (wet betreffende het beroep van dierenarts), alsook door de beperking van multidisciplinaire activiteiten te handhaven voor vennootschappen van architecten en civiel ingenieurs overeenkomstig § 21, lid 1, ZTG en vennootschappen van octrooigemachtigden overeenkomstig § 29a, punt 6, PatAnwG, en

               2.

               de Republiek Oostenrijk te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster het volgende aan:
   Het Oostenrijkse recht bevat nog steeds vereisten met betrekking tot de zetel van vennootschappen van architecten en civiel ingenieurs en octrooigemachtigden die in strijd zijn met artikel 14, lid 1, onder b), van de dienstenrichtlijn. Deze bepalingen discrimineren direct op grond van de statutaire zetel van de vennootschap en indirect op grond van de nationaliteit van haar aandeelhouders.
   De vereisten met betrekking tot de rechtsvorm en het aandeelhouderschap van vennootschappen van architecten en civiel ingenieurs, octrooigemachtigden en dierenartsen vormen een belemmering voor zowel Oostenrijkse dienstverleners als voor de vestiging van nieuwe dienstverleners uit andere lidstaten, aangezien zij de mogelijkheden van laatstgenoemden beperken om een tweede vestiging in Oostenrijk op te richten indien zij hun organisatiestructuren niet aan deze bepalingen aanpassen.
   De Oostenrijkse bepalingen die de betrokken vennootschappen verplichten zich te beperken tot de uitoefening van het beroep van octrooigemachtigde of het beroep van architect of civiel ingenieur, zijn in strijd met artikel 25 van de dienstenrichtlijn, aangezien zij een beperking vormen voor de tweede vestiging in Oostenrijk van multidisciplinaire vennootschappen uit andere lidstaten alsook voor de eerste vestiging van Oostenrijkse vennootschappen. Dit belemmert de ontwikkeling van nieuwe, innovatieve bedrijfsmodellen die ondernemingen in staat stellen een breder scala aan diensten aan te bieden.

      (1)  Richtlijn 2006/123/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 betreffende diensten op de interne markt (PB 2006, L 376, blz. 36).


title: Zaak C-660/17 P: Hogere voorziening ingesteld op 24 november 2017 door RF tegen de beschikking van het Gerecht (Zesde kamer) van 13 september 2017 in zaak T-880/16, RF/Commissie

text:
               4.6.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/5

         Hogere voorziening ingesteld op 24 november 2017 door RF tegen de beschikking van het Gerecht (Zesde kamer) van 13 september 2017 in zaak T-880/16, RF/Commissie
   (Zaak C-660/17 P)
   (2018/C 190/07)
   Procestaal: Pools

      Partijen

      Rekwirante: RF (vertegenwoordiger: K. Komar-Komarowski, radca prawny)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               de bestreden beslissing vernietigen en de zaak naar het Gerecht terugverwijzen, opdat het opnieuw over de zaak oordeelt en hierin een voor beroep vatbare beslissing neemt;

               —

               subsidiair, voor het geval dat het Hof zou oordelen dat in deze zaak is voldaan aan de voorwaarden om de zaak zelf af te doen, de bestreden beslissing vernietigen en de in eerste aanleg aangevoerde middelen in hun geheel toewijzen;

               —

               de verwerende partij verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

               1.

               Door een onjuiste uitlegging ervan is artikel 45, lid 2, juncto artikel 53 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie geschonden. Volgens rekwirante heeft het Gerecht het beginsel van de rationele wetgeving onjuist opgevat waar het heeft vastgesteld dat het begrip „overmacht” en het begrip „toeval” dezelfde betekenis hebben. Een dergelijke opvatting van beide begrippen is ook in tegenspraak met het doel van artikel 45 van het Statuut, dat verschillen die voortvloeien uit afstand (hier tussen de vestigingsplaats van de partij en de zetel van het Hof) beoogt te overbruggen. Dientengevolge is het Gerecht zonder reden voorbijgegaan aan het toeval dat het voor rekwirante onmogelijk maakte de papieren versie (het origineel) van het beroep tijdig in te dienen.

               2.

               Door een onjuiste uitlegging ervan is artikel 126 van het Reglement voor procesvoering van het Gerecht van 4 maart 2015 geschonden. Hoewel niet was voldaan aan de daarvoor gestelde voorwaarden heeft het Gerecht artikel 126 van het Reglement voor de procesvoering toegepast en het beroep van rekwirante zonder reden als kennelijk niet-ontvankelijk afgewezen. De schending van artikel 126 van het Reglement voor procesvoering door het Gerecht was het onvermijdelijke en kennelijke gevolg van de schending van artikel 45 juncto 53 van het Statuut.

               3.

               Ten onrechte is vastgesteld dat rekwirante niet had aangetoond dat sprake was van toeval in de zin van artikel 45, lid 2, van het Statuut. Rekwirante heeft het bestaan van toeval aangetoond. Zij heeft voor dit toeval niet alleen meer bewijs overgelegd dan nodig was, maar ook alle bewijzen aangevoerd waarover zij maar kon beschikken. Rekwirante heeft alle zorgvuldigheid betracht die redelijkerwijze van haar mocht worden verwacht teneinde te garanderen dat de postzending met het beroep tijdig zou worden bezorgd. Vanaf het moment waarop rekwirante de postzending heeft afgegeven, had zij geen invloed meer op de bezorging ervan. Vanaf dat tijdstip lagen de omstandigheden die invloed hadden op het moment van bezorging immers geheel buiten rekwirantes bereik.

               4.

               Artikel 1, artikel 6, lid 1, en artikel 14 van het op 4 november 1950 in Rome ondertekende Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden zijn geschonden, aangezien het Gerecht de toegang tot zijn rechtsbedeling moeilijker heeft gemaakt en een partij op grond van haar woon- of vestigingsplaats heeft gediscrimineerd. Door voor alle lidstaten van de Europese Unie dezelfde termijnen wegens afstand vast te stellen, wordt de toegang tot het Gerecht bemoeilijkt voor een partij die ver van de zetel van het Gerecht haar woon- of vestigingsplaats heeft en in het bijzonder voor een partij die haar woon- of vestigingsplaats in de provincie van haar desbetreffende land heeft, en worden procespartijen dientengevolge gediscrimineerd op grond van hun woonplaats.


title: Zaak T-648/16: Arrest van het Gerecht van 17 april 2018 — Şölen Çikolata Gıda Sanayi ve Ticaret/EUIPO — Zaharieva (BOBO cornet) [„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniebeeldmerk BOBO cornet — Ouder Uniebeeldmerk OZMO cornet — Geen verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”]

text:
               4.6.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/25

         Arrest van het Gerecht van 17 april 2018 — Şölen Çikolata Gıda Sanayi ve Ticaret/EUIPO — Zaharieva (BOBO cornet)
   (Zaak T-648/16) (1)

   ([„Uniemerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor Uniebeeldmerk BOBO cornet - Ouder Uniebeeldmerk OZMO cornet - Geen verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”])
   (2018/C 190/44)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Şölen Çikolata Gıda Sanayi ve Ticaret AŞ (Şehitkamil Gaziantep, Turkije) (vertegenwoordiger: T. Tsenova, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: A. Folliard-Monguiral, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Elka Zaharieva (Plovdiv, Bulgarije) (vertegenwoordiger: A. Kostov, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 20 juli 2016 (zaak R 906/2015-4) inzake een oppositieprocedure tussen Şölen Çikolata Gıda Sanayi ve Ticaret en Zaharieva

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Şölen Çikolata Gıda Sanayi ve Ticaret AŞ wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 402 van 31.10.2016.


title: Zaak C-135/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 20 februari 2018 — Logistik XXL GmbH / CMR Transport & Logistik

text:
               4.6.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/6

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 20 februari 2018 — Logistik XXL GmbH / CMR Transport & Logistik
   (Zaak C-135/18)
   (2018/C 190/08)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesgerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Logistik XXL GmbH

      Verwerende partij: CMR Transport & Logistik

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet in het geval van een vonnis waarbij de verweerder zonder beperkingen en voorwaarden tot een prestatie is veroordeeld en waartegen in de lidstaat van herkomst een gewoon rechtsmiddel werd ingesteld of waarbij de termijn voor een dergelijk rechtsmiddel nog niet is verstreken, het bevel van het gerecht van herkomst dat het vonnis alleen tegen zekerheidstelling uitvoerbaar bij voorraad is, worden aangemerkt als een voorwaarde in de zin van punt 4.4. van het formulier in bijlage I bij verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (1)?

               2)

               Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, geldt dit dan ook wanneer in de lidstaat van herkomst een bewarende maatregel mogelijk is op grond van het uitvoerbaar bij voorraad verklaarde vonnis, zonder dat de zekerheid wordt gesteld?

               3)

               Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord:

                           a)

                           Hoe dient het gerecht van herkomst in het geval van een beslissing die een afdwingbare verplichting bevat en waartegen in de lidstaat van herkomst een gewoon rechtsmiddel werd ingesteld of waarbij de termijn voor een dergelijk rechtsmiddel nog niet is verstreken, om te gaan met het formulier in bijlage I bij verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, wanneer de beslissing in de lidstaat van herkomst op grond van de rechterlijke uitspraak of een wettelijke regeling pas na een zekerheidstelling ten uitvoer mag worden gelegd?

                           b)

                           Moet het gerecht van herkomst in dit geval het certificaat afgeven door middel van het formulier in bijlage I bij verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, zonder de in de punten 4.4.1. tot en met 4.4.4. bedoelde informatie te verstrekken?

                           c)

                           Is het gerecht van herkomst in dit geval bevoegd om voor de afgifte van het certificaat het formulier in bijlage I bij verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken aldus te gebruiken dat — bijvoorbeeld in punt 4.4.1. of 4.4.3. van het formulier — aanvullende informatie over de vereiste zekerheidstelling wordt opgenomen en de tekst van de wettelijke regeling als bijlage bij het formulier wordt gevoegd?

               4)

               Indien de tweede vraag ontkennend wordt beantwoord:

                           a)

                           Hoe dient het gerecht van herkomst om te gaan met het formulier in bijlage I bij verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, wanneer de bewarende maatregel in de lidstaat van herkomst op grond van een wettelijke regeling pas na het verstrijken van een bepaalde termijn is toegestaan?

                           b)

                           Is het gerecht van herkomst in dit geval bevoegd om voor de afgifte van het certificaat het formulier in bijlage I bij verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken aldus te gebruiken dat — bijvoorbeeld in punt 4.4.1. of 4.4.3. van het formulier — aanvullende informatie over deze termijn wordt opgenomen en de tekst van de wettelijke regeling als bijlage bij het formulier wordt gevoegd?

      (1)  PB 2012, L 351, blz. 1


title: Zaak T-190/18: Beroep ingesteld op 15 maart 2018 — Solwindet las Lomas / Commissie

text:
               4.6.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/33

         Beroep ingesteld op 15 maart 2018 — Solwindet las Lomas / Commissie
   (Zaak T-190/18)
   (2018/C 190/56)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Solwindet las Lomas, SL (Girona, Spanje) (vertegenwoordiger: L. Sandberg-Mørch, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het besluit van de Europese Commissie van 10 november 2017 inzake steunmaatregel SA.40348 (2015/NN) — Spanje — Steun voor de productie van elektriciteit uit duurzame energiebronnen, warmtekrachtkoppeling en afval, nietig verklaren; (1)

               —

               de Commissie in verzoeksters kosten verwijzen.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster drie middelen aan.

               1.

               Eerste middel: de Commissie heeft haar verplichting tot inleiding van de officiële onderzoeksprocedure geschonden. Volgens verzoekster is er bewijs voor ernstige problemen die blijken uit de lengte en de omstandigheden van het vooronderzoek.

               2.

               Tweede middel: de Commissie heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en een kennelijke beoordelingsfout begaan met betrekking tot de beoordeling van de betalingen die bestaande installaties onder de vorige regeling hebben ontvangen.

               3.

               Derde middel: de Commissie is de motiveringsplicht die op haar rust niet nagekomen met betrekking tot het gestelde bestaan van steun in het kader van de betalingen die bestaande installaties onder de vorige regeling hebben ontvangen.

      (1)  PB 2017, C 442, blz. 1.


title: Zaak C-161/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León (Spanje) op 27 februari 2018 — Violeta Villar Láiz/Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS) en Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)

text:
               4.6.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/7

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León (Spanje) op 27 februari 2018 — Violeta Villar Láiz/Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS) en Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)
   (Zaak C-161/18)
   (2018/C 190/09)
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Violeta Villar Láiz

      Verwerende partijen: Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS) en Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)

      Prejudiciële vragen

               1)

               De Spaanse wettelijke regeling betreffende de berekening van het ouderdomspensioen bepaalt dat op het basisbedrag van dit pensioen, dat wordt berekend met inaanmerkingneming van de salarissen van de laatste jaren, een percentage wordt toegepast dat afhangt van het aantal premiejaren gedurende het gehele beroepsleven. Is een nationale wettelijke bepaling, zoals die welke is vastgesteld in artikel 247, onder a), en artikel 248, lid 3, van de [Ley General de la Seguridad Social] (Spaanse algemene socialezekerheidswet), op grond waarvan het aantal jaren dat in aanmerking kan worden genomen voor de toepassing van dat percentage wordt beperkt indien sprake is van tijdvakken van deeltijdse arbeid, in strijd met artikel 4, lid 1, van richtlijn 79/7/EEG van de Raad van 19 december 1978 betreffende de geleidelijke tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen op het gebied van sociale zekerheid (1)? Vereist artikel 4, lid 1, van richtlijn 79/7/EEG dat het aantal premiejaren dat in aanmerking wordt genomen voor de vaststelling van het percentage dat wordt toegepast voor de berekening van het ouderdomspensioen, op dezelfde wijze wordt vastgesteld voor voltijdse en deeltijdse tewerkgestelden?

               2)

               Is een nationale wettelijke bepaling, zoals die welke aan de orde is in de onderhavige zaak, ook in strijd met artikel 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, zodat de nationale rechter gehouden is de volledige werking van dit Handvest te verzekeren en de betrokken strijdige bepalingen van het nationale recht buiten toepassing te laten, zonder dat hij de voorafgaande opheffing hiervan via de wetgeving of enige andere constitutionele procedure hoeft te vragen of af te wachten?

      (1)  PB 1979, L 6, blz. 24.


title: Zaak T-197/18: Beroep ingesteld op 16 maart 2018 — JV Voscf e.a. / Raad e.a.

text:
               4.6.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/34

         Beroep ingesteld op 16 maart 2018 — JV Voscf e.a. / Raad e.a.
   (Zaak T-197/18)
   (2018/C 190/57)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: JV Voscf LTD (Limassol, Cyprus) en negen andere vennootschappen (vertegenwoordigers: P. Tridimas, Barrister, K. Kakoulli, P. Panayides en C. Pericleous, advocaten)

      Verwerende partijen: Raad van de Europese Unie, Europese Commissie, Europese Centrale Bank, Eurogroep en Europese Unie

      Conclusies

               —

               veroordeling van verwerende partijen tot betaling van de bedragen die zijn vermeld in de aan het onderhavige verzoekschrift gehechte tabel, vermeerderd met de interesten vanaf 26 maart 2013 tot aan het arrest van het Gerecht;

               —

               verwijzing van verwerende partijen in de kosten.

         Subsidiair:

               —

               voor recht verklaren dat de Europese Unie en/of de verwerende instellingen op niet-contractuele basis aansprakelijk zijn;

               —

               vaststelling van de procedure die moet worden gevolgd om te bepalen welke door verzoeksters daadwerkelijk geleden schade in aanmerking komt om te worden vergoed;

               —

               verwijzing van verwerende partijen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoeksters voeren aan dat de „bail-in”-maatregelen die de Republiek Cyprus heeft vastgesteld, enkel zijn ingevoerd om maatregelen uit te voeren die door verwerende partijen zijn vastgesteld, en dat zij ook door de verwerende instellingen zijn goedgekeurd. Verzoeksters voeren aan dat de „bail-in”-regeling een ernstige overtreding is en voeren ter ondersteuning van hun vordering vier middelen aan.

               1.

               Eerste middel: schending van het eigendomsrecht, zoals dat wordt beschermd door artikel 17, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 1 van het Eerste Protocol bij het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden.

               2.

               Tweede middel: schending van het evenredigheidsbeginsel.

               3.

               Derde middel: schending van het vertrouwensbeginsel.

               4.

               Vierde middel: schending van het non-discriminatiebeginsel.


title: Zaak C-171/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal (Verenigd Koninkrijk) op 5 maart 2018 — Safeway Ltd / Andrew Richard Newton, Safeway Pension Trustees Ltd

text:
               4.6.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/8

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal (Verenigd Koninkrijk) op 5 maart 2018 — Safeway Ltd / Andrew Richard Newton, Safeway Pension Trustees Ltd
   (Zaak C-171/18)
   (2018/C 190/10)
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   Court of Appeal

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Safeway Ltd

      Verwerende partijen: Andrew Richard Newton, Safeway Pension Trustees Ltd

      Prejudiciële vraag

   Wanneer de bepalingen van een pensioenregeling naar nationaal recht bevoegdheid verlenen om door middel van wijziging van de trustakte met terugwerkende kracht de waarde van de opgebouwde pensioenrechten van zowel mannen als vrouwen te verlagen over een periode vanaf de datum van schriftelijke kennisgeving van de voorgenomen wijzigingen in de regeling tot aan de datum waarop de trustakte daadwerkelijk wordt gewijzigd, schrijft artikel 157 VWEU (voorheen en in de relevante periode artikel 119 van het Verdrag van Rome) dan voor dat de opgebouwde pensioenrechten van zowel mannen als vrouwen in die periode als onherroepelijk moeten worden beschouwd in die zin dat hun pensioenrechten niet kunnen worden verlaagd met terugwerkende kracht door uitoefening van de naar nationaal recht geldende bevoegdheid?


title: Zaak C-439/17: Beschikking van de president van het Hof van 7 februari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Hamburg — Duitsland) — British American Tobacco (Germany) GmbH / Freie und Hansestadt Hamburg

text:
               4.6.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/20

         Beschikking van de president van het Hof van 7 februari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Hamburg — Duitsland) — British American Tobacco (Germany) GmbH / Freie und Hansestadt Hamburg
   (Zaak C-439/17) (1)

   (2018/C 190/34)
   Procestaal: Duits
   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 347 van 16.10.2017.