title: Zaken C-44/04 en 45/04: Verzoeken om een prejudiciële beslissing van het Tribunale di Gorizia bĳ beschikkingen nrs. 1259/2003 en 1260/2003 van 18 december 2003 in de gedingen tussen Azienda Agricola Bogar Roberto en Andrea, respectievelĳk Azienda Agricola Bressan Aldo en AGEA

text:
C 85/16                 NL                           Publicatieblad van de Europese Unie                                          3.4.2004
      c)    Zijn — en zo ja, in hoeverre — de in punt 10                  heeft het Bundesfinanzhof in het geding tussen Finanzamt
            genoemde bepalingen van § 40 van de Työturval-                Arnsberg en Stadt Sundern, het Hof van Justitie van de
            lisuuslaki (wet inzake de veiligheid op het werk) in          Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële be-
            strijd met het gemeenschapsrecht, gelet op de in de           slissing over de navolgende vragen:
            punten 12 tot en met 15 beschreven strafrechtelijke
            sancties en de verplichtingen tot schadevergoeding            1)    Mogen of moeten de lidstaten die de gemeenschappelijke
            in geval van schending van die bepalingen?                          forfaitaire regeling voor landbouwproducenten als be-
                                                                                doeld in artikel 25 van richtlijn 77/388/EEG (1) in natio-
                                                                                naal recht hebben omgezet, de forfaitair belaste landbou-
                                                                                wers dus vrijstellen van omzetbelasting?
(1) Richtlijn 98/37/EG van het Europees Parlement en van de Raad
    van 22 juni 1998, PB L 207, blz. 1.                                   2)    Zo ja, geldt dit dan enkel voor de levering van landbouw-
                                                                                producten en voor agrarische diensten, of eveneens voor
                                                                                de rest van de omzet van de forfaitair belaste landbouwer?
                                                                                Of valt laatstbedoelde omzet onder de algemene regeling
                                                                                van richtlijn 77/388/EEG?
                                                                                Wat volgt hieruit voor de verpachting van een jachtgebied
                                                                                door een forfaitair belaste landbouwer?
Verzoek van het College van Beroep voor het Bedrijfsle-
ven, van 23 januari 2004, om een prejudiciële beslissing
in het geding tussen Maatschap J.B. en R.A.M. Elshof en
de Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Voedsel-                        (1) PB L 145, blz. 1.
                             kwaliteit
                         (Zaak C-42/04)
                          (2004/C 85/26)
Het College van Beroep voor het Bedrijfsleven heeft, bij vonnis           Verzoeken om een prejudiciële beslissing van het Tribu-
van 23 januari 2004, ingekomen ter griffie van het Hof van                nale di Gorizia bij beschikkingen nrs. 1259/2003 en 1260/
Justitie op 3 februari 2004, in het geding tussen J.B. en                 2003 van 18 december 2003 in de gedingen tussen
R.A.M. Elshof en de Minister van Landbouw, Natuurbeheer                   Azienda Agricola Bogar Roberto en Andrea, respectieve-
en Voedselkwaliteit, het Hof van Justitie van de Europese                         lijk Azienda Agricola Bressan Aldo en AGEA
Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over
de navolgende vraag:                                                                          (Zaken C-44/04 en 45/04)
                                                                                (2004/C 85/28)
heeft het begrip „partij” in artikel 4, derde lid, van Verordening
(EG) nr. 1046/2001 (1) dezelfde betekenis als het begrip
„vracht” in punt 1 van bijlage II bij deze verordening of dient
onder „partij” te worden verstaan: alle dieren die door een               Bij beschikkingen van 18 december 2003 (ingekomen ter
landbouwbedrijf op één dag dan wel op grond van één                       griffie van het Hof van Justitie op 4 februari daaraanvolgend)
beslissing tot opkoop zijn geleverd ter destructie?                       heeft het Tribunale di Gorizia in de gedingen tussen Azienda
                                                                          Agricola Bogar Roberto en Andrea, respectievelijk Azienda
                                                                          Agricola Bressan Aldo en AGEA, het Hof van Justitie van de
                                                                          Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
(1) PB L 145, 31 mei 2001, blz. 31-34.                                    beslissing over de navolgende vraag:
                                                                          Moeten artikel 1 van verordening (EEG) nr. 856/84 (1) van
                                                                          31 maart 1984 en de artikelen 1 tot en met 4 van verordening
                                                                          (EEG) nr. 3950/92 (2) van 28 december 1992 aldus worden
                                                                          uitgelegd dat heffingen op melk en zuivelproducten als
                                                                          administratieve sancties moeten worden aangemerkt, en moe-
Verzoek van het Bundesfinanzhof van 27 november                           ten de producenten bijgevolg deze heffingen enkel betalen
2003 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen                  ingeval zij de toegewezen quota opzettelijk of uit nalatigheid
             Finanzamt Arnsberg en Stadt Sundern                          hebben overschreden?
                         (Zaak C-43/04)
                                                                          (1) PB L 90 van 1.4.84, blz. 10.
                          (2004/C 85/27)                                  (2) PB L 405 van 31.12.92, blz. 1.
Bij beschikking van 27 november 2003 (ingekomen ter griffie
van het Hof van Justitie op 4 februari 2004 daaraanvolgend)


title: Zaak T-254/08: Beschikking van het Gerecht van 22 december 2009 — Associazione Giùlemanidallajuve/Commissie ( Gestelde inbreuken op artikelen 81 EG en 82 EG — Klacht — Beroep wegens nalaten — Standpuntbepaling van de Commissie die einde maakt aan nalaten — Afdoening zonder beslissing )

text:
               27.2.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 51/32

         Beschikking van het Gerecht van 22 december 2009 — Associazione Giùlemanidallajuve/Commissie
   (Zaak T-254/08) (1)

   („Gestelde inbreuken op artikelen 81 EG en 82 EG - Klacht - Beroep wegens nalaten - Standpuntbepaling van de Commissie die einde maakt aan nalaten - Afdoening zonder beslissing”)
   2010/C 51/61
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Associazione Giùlemanidallajuve (Cerignola, Italië) (vertegenwoordigers: L. Misson, A. Kettels, G. Ernes en A. Pel, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordiger: A. Bouquet, gemachtigde)

      Voorwerp

   Beroep strekkende tot vaststelling, overeenkomstig artikel 232 EG, dat de Commissie op onrechtmatige wijze heeft verzuimd haar standpunt te bepalen inzake verzoeksters klacht betreffende de gestelde schendingen door Federazione Italiana Giuoco Calcio (FIGC), Comitato Olimpico Nazionale Italiano (CONI), Union des associations européennes de football (UEFA) en Fédération Internationale de Football Association (FIFA), van de artikelen 81 EG en 82 EG

      Dictum

               1)

               Op het onderhavige beroep behoeft niet meer te worden beslist.

               2)

               De Associazione Giùlemanidallajuve en de Europese Commissie zullen hun eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 223 van 30.8.2008.


title: Gevoegde zaken T-433/03, T-434/03, T-367/04 en T-244/05: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 26 juni 2008 — Gibtelecom/Commissie ( Mededinging — Telecommunicatie — Besluiten waarbij op artikel 86 EG gebaseerde klachten ad acta worden gelegd — Ontbreken van standpuntbepaling van Commissie over op artikel 86 EG gebaseerde klachten — Beroep tot nietigverklaring — Beroep wegens nalaten — Geding tijdens procedure zonder voorwerp geraakt — Afdoening zonder beslissing )

text:
               30.8.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 223/40

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 26 juni 2008 — Gibtelecom/Commissie
   (Gevoegde zaken T-433/03, T-434/03, T-367/04 en T-244/05) (1)

   („Mededinging - Telecommunicatie - Besluiten waarbij op artikel 86 EG gebaseerde klachten ad acta worden gelegd - Ontbreken van standpuntbepaling van Commissie over op artikel 86 EG gebaseerde klachten - Beroep tot nietigverklaring - Beroep wegens nalaten - Geding tijdens procedure zonder voorwerp geraakt - Afdoening zonder beslissing’)
   (2008/C 223/67)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: Gibtelecom Ltd. (Gibraltar) (vertegenwoordigers: M. Llamas, barrister, en B. O'Connor, solicitor)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: aanvankelijk F. Castillo de la Torre en A. Whelan, vervolgens F. Castillo de la Torre, gemachtigden)
   Voorwerp
   In de eerste plaats vordering tot nietigverklaring van de vermeende besluiten van de Commissie van 17 oktober 2003, 5 juli 2004 en 26 april 2005 om twee klachten ad acta te leggen waarbij de Commissie is verzocht om krachtens artikel 86, lid 3, EG op te treden om een einde te maken aan beweerdelijk door het Koninkrijk Spanje begane schendingen van het gemeenschapsrecht, en in de tweede plaats vordering tot vaststelling overeenkomstig artikel 232 EG dat de Commissie, door geen standpunt te bepalen over het gevolg dat zij voornemens was te geven aan bepaalde aspecten van een van bovengenoemde klachten, de krachtens het gemeenschapsrecht op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen
   Dictum

               1)

               Op de beroepen behoeft niet te worden beslist.

               2)

               Op het door het Koninkrijk Spanje in zaak T-367/04 ingediende verzoek om tussenkomst behoeft niet te worden beslist.

               3)

               Gibtelecom Ltd en de Commissie zullen elk hun eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 59 van 6.3.2004.


title: Zaak F-27/12: Beroep ingesteld op 24 februari 2012 — ZZ/Commissie

text:
               23.6.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 184/22

         Beroep ingesteld op 24 februari 2012 — ZZ/Commissie
   (Zaak F-27/12)
   2012/C 184/48
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: ZZ (vertegenwoordiger: R. Ferlin, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit van de Commissie om verzoeker uit te sluiten van vergelijkend onderzoek EPSO/COM/AD/02/10 –AD7

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               nietigverklaring van besluit nr. R/718/11 van de Europese Commissie van 21 november 2011;

               —

               subsidiair, nietigverklaring van het gehele vergelijkend onderzoek;

               —

               veroordeling van de Commissie tot betaling van een vergoeding van 50 000 EUR voor de geleden immateriële schade;

               —

               verwijzing van de verwerende partij in alle kosten van de procedure.


title: Zaak C-309/06: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 10 april 2008 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het House of Lords — Verenigd Koninkrijk) — Marks & Spencer plc/Her Majesty's Commissioners of Customs and Excise (Fiscale bepalingen — Zesde btw-richtlijn — Vrijstelling met teruggaaf van voorbelasting — Onjuiste heffing tegen normaal tarief — Recht op nultarief — Recht op teruggaaf — Rechtstreekse werking — Algemene beginselen van gemeenschapsrecht — Ongerechtvaardigde verrijking)

text:
               24.5.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 128/7

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 10 april 2008 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het House of Lords — Verenigd Koninkrijk) — Marks & Spencer plc/Her Majesty's Commissioners of Customs and Excise
   (Zaak C-309/06) (1)

   (Fiscale bepalingen - Zesde btw-richtlijn - Vrijstelling met teruggaaf van voorbelasting - Onjuiste heffing tegen normaal tarief - Recht op nultarief - Recht op teruggaaf - Rechtstreekse werking - Algemene beginselen van gemeenschapsrecht - Ongerechtvaardigde verrijking)
   (2008/C 128/11)
   Procestaal: Engels
   Verwijzende rechter
   House of Lords
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Marks & Spencer plc

      Verwerende partij: Her Majesty's Commissioners of Customs and Excise
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — House of Lords — Uitlegging van artikel 28, lid 2, sub a, van de Zesde Richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1) — Bestaan van een communautair recht dat kan worden ingeroepen door de leverancier van een product („tea cakes”) waarvoor de nationale wettelijke regeling een vrijstelling met teruggaaf van de betaalde belasting handhaaft — Btw die ten onrechte is betaald wegens onjuiste uitlegging van nationale regeling door bevoegde instanties — Toepassing van de algemene beginselen van het gemeenschapsrecht, waaronder het beginsel van fiscale neutraliteit — Mogelijkheid voor een particulier om zich op deze algemene beginselen te beroepen voor de terugvordering van ten onrechte geïnde bedragen
   Dictum

               1)

               Wanneer een lidstaat in het kader van artikel 28, lid 2, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, zowel vóór als na de wijziging van deze bepaling bij richtlijn 92/77/EEG van de Raad van 19 oktober 1992, in zijn nationale wettelijke regeling een vrijstelling met teruggaaf van voorbelasting voor bepaalde gespecificeerde leveringen of dienstverrichtingen heeft gehandhaafd, ontleent een onderneming die dergelijke leveringen of diensten verricht, aan het gemeenschapsrecht geen rechtstreeks werkend recht op toepassing van de belasting over de toegevoegde waarde tegen het nultarief op deze leveringen of dienstverrichtingen.

               2)

               Wanneer een lidstaat in het kader van artikel 28, lid 2, van de Zesde richtlijn (77/388), zowel vóór als na de wijziging van deze bepaling bij richtlijn 92/77, in zijn nationale wettelijke regeling een vrijstelling met teruggaaf van voorbelasting voor bepaalde gespecificeerde leveringen of dienstverrichtingen heeft gehandhaafd, maar zijn nationale wettelijke regeling onjuist heeft uitgelegd met als gevolg dat bepaalde leveringen of dienstverrichtingen die volgens de nationale wet in aanmerking hadden moeten komen voor de vrijstelling met teruggaaf van voorbelasting, zijn belast tegen het normale tarief, heeft een onderneming die dergelijke leveringen of diensten heeft verricht, op grond van de algemene beginselen van het gemeenschapsrecht, waaronder het beginsel van fiscale neutraliteit, recht op teruggaaf van de bedragen die voor deze leveringen of dienstverrichtingen ten onrechte van haar zijn gevorderd.

               3)

               Het gelijkheidsbeginsel en het beginsel van fiscale neutraliteit zijn weliswaar in beginsel van toepassing in een zaak als die in het hoofdgeding, doch worden niet geschonden alleen doordat terugbetaling wordt geweigerd op grond van de ongerechtvaardigde verrijking van de betrokken belastingplichtige. Het beginsel van fiscale neutraliteit verzet zich er echter tegen dat het verbod van ongerechtvaardigde verrijking alleen aan belastingplichtigen zoals „payment traders” (belastingplichtigen voor wie in een bepaald boekhoudjaar de in een later stadium ontvangen belasting meer bedraagt dan de betaalde voorbelasting) en niet aan belastingplichtigen zoals „repayment traders” (belastingplichtigen in het tegenovergestelde geval) wordt tegengeworpen, voor zover deze belastingplichtigen soortgelijke goederen hebben verkocht. De verwijzende rechter moet nagaan of dit in casu het geval is. Bovendien verzet het algemene gelijkheidsbeginsel, waarvan schending in fiscale zaken de vorm kan aannemen van discriminatie jegens ondernemingen die niet noodzakelijk concurrenten zijn, maar zich niettemin in andere opzichten in een vergelijkbare situatie bevinden, zich tegen discriminatie tussen „payment traders” en „repayment traders” die niet objectief gerechtvaardigd is.

               4)

               Het bewijs dat de onderneming waaraan terugbetaling van de ten onrechte geheven belasting over de toegevoegde waarde wordt geweigerd, geen financieel verlies of nadeel heeft geleden, maakt geen verschil voor het antwoord op de derde vraag.

               5)

               De verwijzende rechter moet volgens de regels betreffende de temporele werking van het in het hoofdgeding van toepassing zijnde nationale recht zelf uitmaken welke eventuele gevolgen de in punt 3 van het dictum van het onderhavige arrest vastgestelde schending van het gelijkheidsbeginsel voor het verleden heeft, en is daarbij gehouden tot eerbiediging van het gemeenschapsrecht en inzonderheid van het gelijkheidsbeginsel en van het beginsel dat hij erop moet toezien dat de door hem gelaste herstelmaatregelen niet in strijd zijn met het gemeenschapsrecht.

      (1)  PB C 261 van 28.10.2006.


title: Zaak T-531/10: Arrest van het Gerecht van 14 december 2011 — Häfele/BHIM (Vorfront) ( „Gemeenschapsmerk — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk Vorfront — Absolute weigeringsgrond — Beschrijvend karakter — Artikel 7, lid 1, sub c, van verordening (EG) nr. 207/2009” )

text:
               4.2.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/25

         Arrest van het Gerecht van 14 december 2011 — Häfele/BHIM (Vorfront)
   (Zaak T-531/10) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk Vorfront - Absolute weigeringsgrond - Beschrijvend karakter - Artikel 7, lid 1, sub c, van verordening (EG) nr. 207/2009)
   2012/C 32/50
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Häfele GmbH & Co KG (Nagold, Duitsland) (vertegenwoordigers: M. Eck en J. Dönch, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordigers: aanvankelijk S. Schäffner, daarna R. Manea, en tenslotte A. Pohlmann, gemachtigden)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 14 september 2010 (zaak R 570/2010-1) inzake een aanvraag tot inschrijving van het woordteken Vorfront als gemeenschapsmerk

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Häfele GmbH & Co. KG wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 30 van 29.1.2011.


title: Zaak C-271/08: Beroep ingesteld op 24 juni 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Bondsrepubliek Duitsland

text:
               30.8.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 223/27

         Beroep ingesteld op 24 juni 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Bondsrepubliek Duitsland
   (Zaak C-271/08)
   (2008/C 223/43)
   Procestaal: Duits
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: G. Wilms en D. Kukovec, gemachtigden)

      Verwerende partij: Bondsrepubliek Duitsland
   Conclusies

               —

               vast te stellen dat de Bondsrepubliek Duitsland, doordat gemeentelijke overheden en bedrijven met meer dan 1 218 personeelsleden dienstenovereenkomsten inzake de bedrijfspensioenregeling zonder Europese aanbesteding rechtstreeks aan de in § 6 TV-EUmw/VKA genoemde organen en ondernemingen hebben gegund, tot en met 31 januari 2006 inbreuk heeft gemaakt op artikel 8, junctis de titels III tot en met VI, van richtlijn 92/50/EEG (1) en sinds 1 februari 2006 op artikel 20, junctis de artikelen 23 tot en met 55, van richtlijn 2004/18/EG (2);

               —

               de Bondsrepubliek Duitsland te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   In Duitsland kunnen werknemers van hun werkgevers verlangen dat een deel van hun toekomstige salaris, tot maximaal 4 % van de desbetreffende grondslag voor de premieheffing voor de algemene pensioenverzekering, in pensioenpremies wordt omgezet en aldus voor hun bedrijfspensioen wordt gebruikt. Volgens de collectieve arbeidsovereenkomst inzake de omzetting van salaris voor werknemers in gemeentelijke overheidsdienst (hierna: „CAO”) rust de verplichting tot de omzetting van salaris bij de gemeentelijke overheden c.q. bedrijven. De omzetting moet bij openbare organen voor aanvullend pensioen, respectievelijk door ondernemingen van de Sparkassen-Finanzgruppe of door gemeentelijke verzekeraars plaatsvinden. In de regel sluiten de gemeentelijke overheden c.q. bedrijven groepsverzekeringscontracten voor al hun werknemers af, waarmee met bovengenoemde organen een omzetting van het salaris in pensioenpremies wordt overeengekomen.
   Volgens de gegevens waarover de Commissie beschikt, worden deze contracten inzake diensten op het gebied van bedrijfspensioenen door gemeentelijke overheden c.q. bedrijven zonder aanbesteding op Europese schaal rechtstreeks aan de in de CAO genoemde organen en ondernemingen gegund.
   Diensten inzake bedrijfspensioenen vallen onder bijlage I A, categorie 6, bij richtlijn 92/50/EEG respectievelijk sinds 1 februari 2006 onder bijlage II, A, bij richtlijn 2004/18/EG. Het gaat daarbij om verzekeringsdiensten en diensten van pensioenfondsen, die niet tot de wettelijke sociale verzekeringen moeten worden gerekend. Derhalve zijn de betrokken opdrachten die worden gegund door gemeentelijke overheden — dus door aanbestedende diensten — overheidsopdrachten in de zin van de genoemde richtlijnen, te weten schriftelijke overeenkomsten onder bezwarende titel. Bovendien volgt uit de rechtspraak dat artikel 1, sub a, van richtlijn 92/50/EEG geen onderscheid maakt tussen opdrachten die door een aanbestedende dienst worden geplaatst ter vervulling van zijn taak om te voorzien in behoeften van algemeen belang, en die welke geen verband houden met deze taak. Het Hof heeft derhalve het concept van hoedanigheid van functionele aanbestedende dienst van de hand gewezen. De tegenwerping van Duitse zijde dat gemeentelijke overheden c.q. bedrijven bij de bedrijfspensioenregeling functioneel gezien geen overheidsopdrachten plaatsen in de zin van het aanbestedingsrecht, kan dus niet worden aanvaard.
   Voorts is de Commissie van mening dat de betrokken opdrachten in aanzienlijke mate de relevante drempelwaarden overschrijden. Anders dan verweerster meent, moet bijvoorbeeld niet elk afzonderlijk contract aan deze berekening ten grondslag worden gelegd. Het gaat veeleer om de duur van de raamovereenkomst, aangezien de individuele afspraken tussen werknemer en werkgever niet het voorwerp zijn van de plaatsing van de opdracht in de zin van het communautaire aanbestedingsrecht. De in aanmerking te nemen waarde van een raamakkoord is dientengevolge gelijk aan de geraamde totale waarde zonder btw van alle opdrachten die zijn gepland voor de gehele looptijd van het raamakkoord. Volgens de berekeningen van de Commissie overschrijden ten minste 110 steden in de Bondsrepubliek Duitsland de drempelwaarde.
   Gemeentelijke overheden en bedrijven hadden daarom dienstenovereenkomsten inzake de bedrijfspensioenregeling niet rechtstreeks aan de in de CAO genoemde organen en ondernemingen mogen gunnen, maar pas nadat een aanbesteding op Europese schaal had plaatsgevonden. Hieraan kan ook niet afdoen dat de doorbetaling van het salaris in de CAO wordt geregeld. In de eerste plaats volgt uit de rechtspraak van het Hof duidelijk dat er in het gemeenschapsrecht geen sprake is van een algemeen voorbehoud inzake de onderhandelingsautonomie, en in de tweede plaats kan de Commissie niet inzien dat het in het Duitse Grundgesetz verankerde beginsel van onderhandelingsautonomie op ontoelaatbare wijze wordt beperkt door de nakoming van voor aanbestedende diensten bestaande wettelijke verplichtingen bij het uitschrijven van opdrachten.

      (1)  PB L 209, blz. 1.

      (2)  PB L 134, blz. 114.


title: Zaak C-529/07: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk) op 28 november 2007 — Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG/Franz Hauswirth GmbH

text:
               9.2.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 37/13

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk) op 28 november 2007 — Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG/Franz Hauswirth GmbH
   (Zaak C-529/07)
   (2008/C 37/17)
   Procestaal: Duits
   Verwijzende rechter
   Oberste Gerichtshof
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG

      Verwerende partij: Franz Hauswirth GmbH
   Prejudiciële vragen

               1)

               Dient artikel 51, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk (1) aldus te worden uitgelegd dat de aanvrager van een gemeenschapsmerk als te kwader trouw moet worden beschouwd wanneer hij ten tijde van de aanvraag weet dat een concurrent in (ten minste) een lidstaat voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten een gelijk of overeenstemmend teken gebruikt waardoor verwarring kan ontstaan, en hij het merk aanvraagt om de concurrent het verdere gebruik van het teken te kunnen beletten?

               2)

               Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord:
               Moet de aanvrager als te kwader trouw worden beschouwd wanneer hij het merk aanvraagt om een concurrent het verdere gebruik van het teken te kunnen beletten, hoewel hij ten tijde van de aanvraag wist of behoorde te weten dat de concurrent reeds „verworven rechten” bezat op basis van het tot verwarring leidende gebruik van een gelijk of overeenstemmend teken voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten?

               3)

               Indien de eerste of de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord:
               Is er geen sprake van kwade trouw wanneer de aanvrager voor zijn teken wegens het gebruik in het economische verkeer op grond van de rechtsregels inzake oneerlijke mededinging reeds bescherming heeft verkregen?

      (1)  PB L 11, blz. 1.


title: Zaak C-306/08: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 26 mei 2011 — Europese Commissie/Koninkrijk Spanje (Niet-nakoming — Richtlijnen 93/37/EEG en 2004/18/EG — Procedures voor plaatsen van overheidsopdrachten voor uitvoering van werken — Wettelijke regeling inzake stedenbouw van autonome gemeenschap Valencia)

text:
               16.7.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 211/3

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 26 mei 2011 — Europese Commissie/Koninkrijk Spanje
   (Zaak C-306/08) (1)

   (Niet-nakoming - Richtlijnen 93/37/EEG en 2004/18/EG - Procedures voor plaatsen van overheidsopdrachten voor uitvoering van werken - Wettelijke regeling inzake stedenbouw van autonome gemeenschap Valencia)
   2011/C 211/05
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Alcover San Pedro, D. Kukovec en M. Konstantinidis, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: M. Muñoz Pérez, gemachtigde)

      Voorwerp

   Niet-nakoming — Schending van de artikelen 1, 6, lid 6, 11, 12 en van titel II van hoofdstuk IV (artikelen 24-29) van richtlijn 93/37/EEG van de Raad van 14 juni 1993 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor de uitvoering van werken (PB L 199, blz. 54), en van de artikelen 2, 6, 24, 30, 31, lid 4, sub a, 48, lid 2, en 53 van richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten (PB L 134, blz. 114) — Stedenbouwkundige regeling van de autonome gemeenschap Valencia — Onverenigbaarheid met het gemeenschapsrecht

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               De Europese Commissie wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 223 van 30.8.2008.


title: Zaak C-451/03: Verzoek van de Corte d'Appello di Milano, Eerste Civiele Kamer van 15 oktober 2003 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Servizi Ausiliari Dottori Commercialisti s.r.l. tegen notaris Giuseppe Calafiori en het Openbaar Ministerie, vertegenwoordigd door de procureur-generaal bĳ de Corte d'Appello di Milano

text:
C 7/20                NL                         Publicatieblad van de Europese Unie                                          10.1.2004
     van de stedelijke afvalstoffen op de stortplaatsen Pariti I             deze stoffen aflevert aan een particuliere of openbare
     en Conte di Troia deze stoffen afleveren aan een particu-               ophaaldienst dan wel aan een onderneming die de in
     liere of openbare ophaaldienst dan wel aan een onderne-                 bijlagen II A of II B bij de richtlijn genoemde handelingen
     ming die de in bijlagen II A of II B bij de richtlijn                   verricht. Zij is daardoor de krachtens artikel 8 van de
     genoemde handelingen verricht, of deze zelf hergebruiken                richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
     of verwijderen, de krachtens de artikelen 4 en 8 van
     richtlijn 75/442/EEG (1), zoals gewijzigd bij richtlijn 91/
     156/EEG (2), op haar rustende verplichtingen niet is             (1) PB L 194 van 27.7.1975, blz. 39.
     nagekomen;                                                       (2) PB L 78 van 26.3.1991, blz. 32.
—    de Italiaanse Republiek te verwijzen in de kosten.
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                      Verzoek van de Corte d’Appello di Milano, Eerste Civiele
                                                                      Kamer van 15 oktober 2003 om een prejudiciële beslissing
—    Wat het terrein van de fabriek van het voormalig bedrijf         in het geding tussen Servizi Ausiliari Dottori Commercia-
     Enichem betreft moet er, gelet op informatie van de              listi s.r.l. tegen notaris Giuseppe Calafiori en het Openbaar
     Italiaanse autoriteiten en het daarop volgende stilzwijgen,      Ministerie, vertegenwoordigd door de procureur-generaal
     van worden uitgegaan dat de verwijdering van de op                                bij de Corte d’Appello di Milano
     terrein 5 opgeslagen afvalstoffen, anders dan voorzien, in
     december 2002 nog niet was voltooid; dat Enichem in
     december 2002 nog geen saneringsplan voor de op de                                          (Zaak C-451/03)
     terreinen 12, 14 en 17 opgeslagen afvalstoffen had
     ingediend en dat deze zich dus nog steeds op dezelfde
     plaats bevinden, ofschoon het geen twijfel lijdt dat deze                                    (2004/C 7/33)
     moeten worden verwijderd; dat er voor de afvalstoffen
     op terrein 16 op dit moment alleen een voorlopig
     programma bestaat waarvan de uitvoering nog lang op
     zich laat wachten.
                                                                      De Corte d’Appello di Milano, Eerste Civiele Kamer heeft bij
                                                                      beschikking van 15 oktober 2003, ingekomen ter griffie van
—    Wat de stortplaatsen Pariti I en Conte di Troia betreft,         het Hof van Justitie op 27 oktober 2003, in het geding tussen
     moet ervan worden uitgegaan dat het technisch onder-             Servizi Ausiliari Dottori Commercialisti s.r.l. tegen notaris
     zoek van het ministerie van Milieu betreffende het plan          Giuseppe Calafiori en het Openbaar Ministerie, vertegenwoor-
     met kenmerken van de betrokken stortplaatsen, anders             digd door de procureur-generaal bij de Corte d’Appello di
     dan voorzien, in oktober 2002 nog niet was voltooid, en          Milano, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
     dat de situatie dus nog steeds dezelfde is als op het            verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende
     tijdstip waarop het met redenen omkleed advies werd              vraag:
     uitgebracht.
                                                                      1.     Moeten de artikelen 4, 10, 82, 86 en 98 van het EG-
                                                                             Verdrag aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan
—    Gelet op het voorgaande en ondanks het feit dat de                      aan een nationale wettelijke regeling als die van decreto
     stortplaats Conte di Troia geen onmiddellijk gevaar voor                legislativo nr. 241/97 van 9 juli 1997, zoals gewijzigd bij
     de omgeving vormt, heeft de Italiaanse Republiek niet de                decreto legislativo nr. 490/98 van 28 december 1998,
     maatregelen getroffen die nodig zijn om te verzekeren                   tevens gelet op de Eenvormige Tekst inzake de inkomsten-
     dat de afvalstoffen die sinds 1989 op de stortplaats Pariti I           belasting (D.P.R. 22 december 1986, nr. 917) en wet
     en sinds 1993 op die van Enichem in Manfredonia liggen,                 nr. 413 van 30 december 1991, waarbij het recht om
     worden hergebruikt of verwijderd zonder gevaar voor de                  activiteiten van fiscale advisering te verrichten wordt
     gezondheid van de mens of zonder procédés of methoden                   voorbehouden aan één categorie instellingen, de Centri di
     te gebruiken die schade kunnen toebrengen aan het                       Assistenza Fiscale (belastingadviescentra — C.A.F.), en
     milieu. Zij is daardoor de krachtens artikel 4 van de                   aan andere marktdeelnemers in de sector, die niettemin
     richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.               beschikken over een vergunning tot uitoefening van een
                                                                             beroep op het gebied van de advisering inzake belastingen
                                                                             en boekhouding (economen, commercieel adviseurs, ad-
—    De Italiaanse Republiek heeft niet de nodige maatregelen                vocaten en arbeidsconsulenten), de verrichting van die-
     getroffen om ervoor te zorgen dat de houder van de                      zelfde activiteit onder dezelfde voorwaarden en omstan-
     afvalstoffen op de stortplaats van Enichem in Manfre-                   digheden als de Centri di Assistenza Fiscale, wordt
     donia en op de stortplaatsen Pariti I en Conte di Troia                 verboden?
 ---pagebreak--- 10.1.2004               NL                         Publicatieblad van de Europese Unie                                             C 7/21
2.    Moeten de artikelen 43, 48 en 49 van het EG-Verdrag                    voegde waarde: uniforme grondslag, in het bijzonder op
      aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een                 artikel 2, 4 en 9, en op de Dertiende richtlijn (86/560/
      nationale wettelijke regeling als die van decreto legislativo          EEG) (2) van de Raad van 17 november 1986 betreffende
      nr. 241/97 van 9 juli 1997, zoals gewijzigd bij decreto                de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake
      legislativo nr. 490/98 van 28 december 1998, tevens gelet              omzetbelasting — Regeling voor de teruggaaf van de
      op de Eenvormige Tekst inzake de inkomstenbelasting                    belasting over de toegevoegde waarde aan niet op het
      (D.P.R. 22 december 1986, nr. 917) en wet nr. 413 van                  grondgebied van de Gemeenschap gevestigde belasting-
      30 december 1991, waarbij het recht om activiteiten van                plichtigen, in het bijzonder op artikel 1 en 2, en op de
      fiscale advisering te verrichten wordt voorbehouden aan                algemene beginselen van gemeenschapsrecht:
      één categorie instellingen, de Centri di Assistenza Fiscale
      (belastingadviescentra — C.A.F.), en aan andere markt-
      deelnemers in de sector, die niettemin beschikken over                 1.   Hoe dient de uitdrukking „vaste inrichting” in ar-
      een vergunning tot uitoefening van een beroep op                            tikel 9 van de Zesde richtlijn te worden uitgelegd?
      het gebied van de advisering inzake belastingen en
      boekhouding (economen, commercieel adviseurs, ad-
      vocaten en arbeidsconsulenten), de verrichting van die-                2.   Welke zijn de elementen die in overweging dienen te
      zelfde activiteit onder dezelfde voorwaarden en omstan-                     worden genomen bij het bepalen of diensten bestaan-
      digheden als de Centri di Assistenza Fiscale, wordt                         de in de terbeschikkingstelling van fruitautomaten
      verboden?
                                                                                worden verricht vanuit de exploitatiezetel van een
                                                                                vennootschap zoals CI, of vanuit enige vaste inrich-
3.    Moet artikel 87 van het EG-Verdrag aldus worden                             ting die een vennootschap als CI kan hebben?
      uitgelegd dat als staatssteun is te beschouwen een maatre-
      gel als die van decreto legislativo nr. 241/97 van 9 juli
      1997, in het bijzonder artikel 38 daarvan, waarin uitslui-
                                                                             3.   In het bijzonder:
      tend aan de C.A.F. vergoedingen worden betaald ten laste
      van de staat voor de activiteiten bedoeld in artikel 34,
      lid 4, en de activiteiten bedoeld in artikel 37, lid 2, van
      decreto legislativo nr. 241/97?                                             a)    Indien de activiteit van een vennootschap („A”)
                                                                                gestructureerd is zoals in het onderhavige geval,
                                                                                waarbij een verbonden vennootschap („B”), met
                                                                                exploitatiezetel buiten het grondgebied van de
                                                                                Gemeenschap, fruitautomaten ter beschikking
                                                                                van de consumenten stelt en waarbij het enige
                                                                                doel van de constructie erin bestaat A te laten
                                                                                ontsnappen aan de verplichting om BTW te
                                                                                betalen in de staat waarin zij gevestigd is:
Verzoek van de High Court of Justice (England & Wales),
Chancery Division, van 17 oktober 2003 om een preju-
diciële beslissing in het geding tussen 1) RAL (Channel
                                                                                (i)   kunnen bedoelde diensten geacht worden
Islands) Ltd, 2) RAL Ltd, 3) RAL Services Ltd, 4) RAL
                                                                                te zijn verricht vanuit een vaste inrichting
 Machines Ltd en Commissioners of Customs and Excise
                                                                                in die lidstaat; en, in voorkomend geval,
                         (Zaak C-452/03)
                                                                                (ii) moeten de diensten geacht worden te
                                                                                zijn verricht vanuit de vaste inrichting, of
                           (2004/C 7/34)
                                                                                moeten zij geacht worden te zijn verricht
                                                                                vanuit de plaats waar B haar zakelijke
                                                                                activiteit gevestigd heeft?
De High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division,
heeft bij beschikking van 17 oktober 2003, ingekomen ter
                                                                                b)    Indien de activiteit van een vennootschap („A”)
griffie van het Hof van Justitie op 27 oktober 2003, in het
                                                                                aldus is gestructureerd dat voor de toepassing
geding tussen 1) RAL (Channel Islands) Ltd, 2) RAL Ltd, 3) RAL
                                                                                van de regels inzake de plaats van de dienst, een
Services Ltd, 4) RAL Machines Ltd en Commissioners of
                                                                                verbonden vennootschap („B”), in omstandighe-
Customs and Excise, het Hof van Justitie van de Europese
                                                                                den zoals in het onderhavige geval, stelt dien-
Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over
                                                                                sten bestaande in de terbeschikkingstelling van
de navolgende vraag:
                                                                                fruitautomaten te verrichten vanuit een exploi-
                                                                                tatiezetel gelegen buiten het grondgebied van
(1) in de omstandigheden van de zaak en                                                 de Gemeenschap, en geen vaste inrichting heeft
                                                                                van waaruit deze diensten worden verricht in
(2) gelet op de Zesde richtlijn (77/388/EEG) (1) van de Raad                            de lidstaat waarin A gevestigd is, en waarbij het
      van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van                                   enige doel van de constructie erin bestaat A te
      de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting —                              laten ontsnappen aan de verplichting om BTW
      Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toege-                            te betalen over deze diensten in die staat:


title: ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG van 16 juli 1998 in zaak T-81/97: Regione Toscana tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Geïntegreerde mediterrane programma's - Financiële bijstand van de Gemeenschap - Verordening (EEG) nr. 4256/88 - Verordening (EEG) nr. 2085/93)

text:
C 299/34              NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  26.9.98
ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                           Ramos en P. Mengozzi, rechters; griffier: B. Pastor, hoofd-
                       van 17 juli 1998                            administrateur, op 14 juli 1998 een arrest gewezen waar-
                                                                   van het dictum luidt als volgt:
in zaak T-28/97: A. Hubert tegen Commissie van de Euro-
                   pese Gemeenschappen (1)                         1. Verwerpt het beroep.
(Ambtenaren Ð Beroep tot nietigverklaring Ð Overplaat-             2. Verstaat dat elk der partijen de eigen kosten zal dra-
sing/Nieuwe tewerkstelling Ð Dienstbelang Ð Ontbreken                   gen.
      van motivering Ð Beroep tot schadevergoeding)
                                                                   (1) PB C 166 van 31.5.1997.
                        (98/C 299/57)
                      (Procestaal: Frans)
In zaak T-28/97, A. Hubert, ambtenaar van de Commissie
                                                                   ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
van de Europese Gemeenschappen, wonende te Brussel,
vertegenwoordigd door M.-A. Lucas, advocaat te Luik,                                        van 16 juli 1998
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore                in zaak T-81/97: Regione Toscana tegen Commissie van
van E. Korn, advocaat aldaar, rue de Nassau 21, tegen                              de Europese Gemeenschappen (1)
Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtig-
                                                                   (Geïntegreerde mediterrane programma's Ð FinancieÈle bij-
den: G. Valsesia, C. Berardis-Kayser en D. Waelbroeck),
                                                                   stand van de Gemeenschap Ð Verordening (EEG)
betreffende een beroep tot, enerzijds, nietigverklaring van
                                                                           nr. 4256/88 Ð Verordening (EEG) nr. 2085/93)
het besluit van de Commissie van 27 maart 1996 hou-
dende wijziging van verzoeksters tewerkstelling, en ander-                                   (98/C 299/59)
zijds, vergoeding van de materieÈle en morele schade die
                                                                                (Procestaal: Italiaans)
daaruit zou zijn voortgevloeid, heeft het Gerecht (Vierde
Kamer), samengesteld als volgt: P. Lindh, president, K.            In zaak T-81/97, Regione Toscana, vertegenwoordigd door
Lenaerts en J. D. Cooke, rechters; griffier: B. Pastor,            V. Vacchi en L. Bora, advocaten te Florence, domicilie
hoofdadministrateur, op 17 juli 1998 een arrest gewezen            gekozen hebbende te Luxemburg bij P. Benocci, rue de
waarvan het dictum luidt als volgt:                                Vianden 50, tegen Commissie van de Europese Gemeen-
                                                                   schappen (gemachtigden: P. Ziotti en A. Dal Ferro), betref-
1. Verwerpt het beroep.
                                                                   fende een beroep tot nietigverklaring van diverse handelin-
2. Verstaat dat elk der partijen de eigen kosten zal dra-          gen van de Commissie met betrekking tot financieÈle bij-
     gen.                                                          stand van de Gemeenschap aan project nr. 88.20.IT.006.0
                                                                   (werkzaamheden aan de drinkwatervoorziening in
(1) PB C 131 van 26.4.1997.                                        Toscane), heeft het Gerecht (Derde Kamer), samengesteld
                                                                   als volgt: V. Tiili, kamerpresident, C. P. BrieÈt en A. Po-
                                                                   tocki, rechters; griffier: J. Palacio Gónzalez, administra-
                                                                   teur, op 16 juli 1998 een arrest gewezen waarvan het
                                                                   dictum luidt als volgt:
ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
                       van 14 juli 1998                            1. Verklaart het in de brief van 31 januari 1997 vervatte
                                                                        besluit nietig.
in zaak T-42/97: G. Lebedef tegen Commissie van de
                Europese Gemeenschappen (1)                        2. Verklaart het beroep voor het overige niet-ontvanke-
                                                                        lijk.
(Ambtenaren Ð Weigering een door vakorganisatie aange-
wezen persoon te ¹detacheren voor werkzaamheden van                3. Verwijst de Commissie in de kosten.
            vakorganisatieº Ð Ontvankelijkheid)
                                                                   (1) PB C 166 van 31.5.1997.
                        (98/C 299/58)
                      (Procestaal: Frans)
In zaak T-42/97, G. Lebedef, ambtenaar van de Commissie
                                                                   ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
van de Europese Gemeenschappen, wonende te Senninger-
berg (Luxemburg), vertegenwoordigd door G. BouneÂou,                                        van 16 juli 1998
advocaat te Luxemburg, domicilie gekozen hebbende te               in zaak T-195/97: Kia Motors Nederland BV en Broek-
diens kantore, rue de l'Avenir 4, tegen Commissie van de           man Motorships BV tegen Commissie van de Europese
Europese Gemeenschappen (gemachtigden: G. Valsesia en                                     Gemeenschappen (1)
J. Currall), betreffende een beroep tot, enerzijds, nietigver-
                                                                   (Beschikking van de Commissie waarbij wordt vastgesteld
klaring van een besluit van de Commissie van 12 mei
                                                                   dat terugbetaling van invoerrechten niet gerechtvaardigd is
1996 houdende weigering om verzoeker de door zijn vak-
                                                                   Ð Beroep tot nietigverklaring Ð Artikel 239 van het dou-
organisatie gevraagde ¹detachering voor werkzaamheden
                                                                                anewetboek Ð Motiveringsplicht)
van een vakorganisatieº toe te kennen en om elke in het
verleden toegekende ¹detachering voor werkzaamheden                                          (98/C 299/60)
van een vakorganisatieº opnieuw te onderzoeken, en
                                                                                (Procestaal: Nederlands)
anderzijds, vaststelling van de onrechtmatigheid van de
procedure van ¹detachering voor werkzaamheden van een              In zaak T-195/97, Kia Motors Nederland BV, gevestigd te
vakorganisatieº, heeft het Gerecht (Eerste Kamer), samen-          Vianen (Nederland), en Broekman Motorships BV, geves-
gesteld als volgt: B. Vesterdorf, president, R. M. Moura-          tigd te Rotterdam (Nederland), vertegenwoordigd door


title: Zaak C-595/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia (Italië) op 23 november 2016 — Emmea Srl, Commercial Hub Srl/Comune di Siracusa e.a.

text:
               24.7.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 239/19

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia (Italië) op 23 november 2016 — Emmea Srl, Commercial Hub Srl/Comune di Siracusa e.a.
   (Zaak C-595/16)
   (2017/C 239/25)
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Emmea Srl, Commercial Hub Srl

      Verwerende partijen: Comune di Siracusa, Assessorato delle Attività Produttive per la Regione Siciliana, Libero Consorzio Comunale — voorheen Provincia di Siracusa, Camera di Commercio di Siracusa
   Bij beschikking van 27 april 2017 heeft het Hof (Tiende kamer) het verzoek om een prejudiciële beslissing, dat is ingediend door de Tribunale amministrativo regionale per la Sicilia bij beslissing van 20 oktober 2016, kennelijk niet-ontvankelijk verklaard.


title: Zaak C-508/06: Beroep ingesteld op 14 december 2006 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Malta

text:
               10.3.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 56/15

         Beroep ingesteld op 14 december 2006 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Malta
   (Zaak C-508/06)
   (2007/C 56/26)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: M. Konstantinidis en D. Lawunmi, gemachtigden)

      Verwerende partij: Republiek Malta
   Conclusies

               —

               vast te stellen dat de Maltese autoriteiten de verplichtingen niet zijn nagekomen die op hen rusten krachtens artikel 11 van richtlijn 96/59/EG (1) van de Raad, gelezen in samenhang met artikel 54 van de Toetredingsakte van 2003;

               —

               de Republiek Malta te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De termijn waarbinnen de Republiek Malta de in artikel 11 van de richtlijn bedoelde plannen en schema's diende mee te delen, is op 1 mei 2004 verstreken.

      (1)  PB L 243, blz. 31.


title: Zaak T-444/07: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 30 juni 2009 — CPEM/Commissie ( ESF — Intrekking van financiële bijstand — Rapport van OLAF )

text:
               15.8.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 193/20

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 30 juni 2009 — CPEM/Commissie
   (Zaak T-444/07) (1)

   („ESF - Intrekking van financiële bijstand - Rapport van OLAF”)
   2009/C 193/30
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Centre de promotion de l’emploi par la micro-entreprise (CPEM) (Marseille, Frankrijk) (vertegenwoordiger: C. Bonnefoi, advocaat)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: L. Flynn en A. Steiblytė, gemachtigden)

      Voorwerp

   Vordering tot nietigverklaring van beschikking C(2007) 4645 van de Commissie van 4 oktober 2007, waarbij bijstand van het Europees Sociaal Fonds die bij beschikking C(1999) 2645 van 17 augustus 1999 was verleend, wordt ingetrokken, alsmede vordering tot schadevergoeding

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Het Centre de promotion de l’emploi par la micro-entreprise (CPEM) zal de kosten dragen, daaronder begrepen die van de kortgedingprocedure.

      (1)  PB C 37 van 9.2.2008.


title: Zaak T-400/11: Beschikking van het Gerecht van 9 september 2013 — Altadis/Commissie ( „Beroep tot nietigverklaring — Staatssteun — Steunregeling die fiscale afschrijving van financiële goodwill voor verwerving van deelnemingen in buitenlandse ondernemingen toelaat — Besluit waarbij steunregeling onverenigbaar met interne markt wordt verklaard en geen terugvordering van steun wordt gelast — Handeling die uitvoeringsmaatregelen met zich meebrengt — Niet individueel geraakt — Geen terugbetalingsverplichting — Niet-ontvankelijkheid” )

text:
               16.11.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 336/21

         Beschikking van het Gerecht van 9 september 2013 — Altadis/Commissie
   (Zaak T-400/11) (1)

   (Beroep tot nietigverklaring - Staatssteun - Steunregeling die fiscale afschrijving van financiële goodwill voor verwerving van deelnemingen in buitenlandse ondernemingen toelaat - Besluit waarbij steunregeling onverenigbaar met interne markt wordt verklaard en geen terugvordering van steun wordt gelast - Handeling die uitvoeringsmaatregelen met zich meebrengt - Niet individueel geraakt - Geen terugbetalingsverplichting - Niet-ontvankelijkheid)
   2013/C 336/43
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Altadis, SA (Madrid, Spanje) (vertegenwoordigers: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, M. Muñoz de Juan en R. Calvo Salinero, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: R. Lyal, C. Urraca Caviedes en P. Němečková, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek om gedeeltelijke nietigverklaring van besluit 2011/282/EU van de Commissie van 12 januari 2011 inzake de fiscale afschrijving van financiële goodwill voor de verwerving van deelnemingen in buitenlandse ondernemingen C-45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) die door Spanje is toegepast (PB L 135, blz. 1)

      Dictum

               1.

               Het beroep wordt verworpen.

               2.

               Altadis, SA wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 282 van 24.9.2011.


title: Zaak T-219/06: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 3 april 2008 — PTV/BHIM (map&guide travelbook)

text:
               7.6.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 142/37

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 3 april 2008 — PTV/BHIM (map&guide travelbook)
   (Zaak T-219/06) (1)

   (2008/C 142/67)

      Procestaal: Duits

   De president van de Vijfde kamer van het Gerecht van eerste aanleg heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 237 van 30.9.2006.


title: Zaak C-67/99: Beroep, op 25 februari 1999 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Ierland

text:
C 136/8                NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      15.5.1999
3. Zo de eerste vraag ontkennend of de tweede vraag                   Middelen en voornaamste argumenten
    bevestigend wordt beantwoord:
    Moet artikel 203, lid 1, van het douanewetboek aldus              Artikel 4, lid 1, van de richtlijn legt twee verplichtingen op. De
    worden uitgelegd, dat er sprake is van een onttrekking aan        lidstaten moeten een lijst met de als bijzondere beschermings-
    de douanecontrole, wanneer de voor het vrije verkeer              zone aangewezen gebieden voorstellen en de Commissie
    aangegeven niet-communautaire goederen uit de voorziene           samen met die lijst de terzake dienende informatie over die
    opslag- of inspectieplaats worden weggebracht en vervoerd         gebieden verstrekken.
    naar een plaats buiten het territoriale bevoegdheidsgebied
    van het betrokken douanekantoor, ofschoon het doua-               De Commissie betoogt, dat Ierland voor 26 typen habitats van
    nekantoor een douane-inspectie heeft gelast?                      bijlage I en 20 typen habitats van bijlage II bij de richtlijn geen
                                                                      enkel gebied in Ierland heeft voorgesteld. Ierland heeft met
4. Zo de derde vraag ontkennend wordt beantwoord:
                                                                      name geen gebieden voorgesteld voor een aantal prioritaire
    Moet artikel 204, lid 1, van het douanewetboek aldus              typen habitats en voor een aantal op het Ierse grondgebied
    worden uitgelegd, dat de ongeoorloofde verwijdering van           veel voorkomende soorten.
    de goederen uit de opslagplaats „werkelijk geen invloed
    heeft gehad” op de reglementaire afwikkeling van de               De Commissie vestigt ook de aandacht op het feit, dat de
    tijdelijke opslag, indien de goederen na hun verwijdering         bevoegde Ierse instanties hebben meegedeeld dat zij voor een
    op verzoek aan een ander douanekantoor hadden kunnen              aantal typen habitats en soorten niet van plan zijn enig gebied
    worden getoond?                                                   voor te stellen. Volgens de Commissie handelt Ierland daarmee
5. Is het uitgesloten dat een douaneschuld bij invoer ontstaat:       in strijd met artikel 4, lid 1, van de richtlijn.
    a) overeenkomstig artikel 201, lid 1, onder a), juncto            Verder is de Commissie van oordeel, dat het door Ierland voor
         lid 2, van het douanewetboek, alleen door de aanvaar-        een aantal typen habitats en soorten definitief voorgestelde
         ding van de aangifte door het douanekantoor,                 aantal gebieden kennelijk ontoereikend is volgens de criteria
                                                                      van bijlage III en gelet op de door de richtlijn nagestreefde
    b) overeenkomstig artikel 203, lid 1, van dat wetboek, of
                                                                      instandhouding. Het natuurbelang van dergelijke habitats
    c) overeenkomstig artikel 204 van dat wetboek,                    vereist, dat een groter aantal gebieden wordt voorgesteld en
                                                                      dat de voorgestelde gebieden evenwichtiger over het nationale
         wanneer bij de door het douanekantoor aanvaarde              grondgebied worden verdeeld.
         douaneaangifte formeel niet te betwisten certificaten
         van oorsprong in de vorm van een formulier A
         zijn gevoegd en voor de onder de aangifte vallende           (1) PB L 206 van 22.7.1992, blz. 7.
         goederen een preferentieel douanetarief houdende vrij-
         stelling van rechten gold?
Beroep, op 25 februari 1999 ingesteld door Commissie                  Beroep, op 26 februari 1999 ingesteld door Commissie
     van de Europese Gemeenschappen tegen Ierland                     van de Europese Gemeenschappen tegen Verenigd Ko-
                                                                                ninkrijk
                          (Zaak C-67/99)
                                                                                (Zaak C-69/99)
                         (1999/C 136/12)
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                                     (1999/C 136/13)
op 25 februari 1999 beroep tegen Ierland ingesteld door
Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoor-               Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
digd door haar juridisch hoofdadviseur R. Wainwright en door          op 26 februari 1999 beroep tegen Verenigd Koninkrijk
P. Stancanelli, lid van haar juridische dienst, als gemachtigden,     ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de la           vertegenwoordigd door haar juridisch hoofdadviseur R.
Cruz, lid van haar juridische dienst, Centre Wagner, Kirchberg.       Wainwright als gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te
                                                                      Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz, Centre Wagner, Kirchberg.
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
— vast te stellen dat Ierland, dat door de Commissie niet de          Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
    volledige lijst van gebieden als bedoeld in artikel 4, lid 1,
    eerste alinea, van Richtlijn 92/43/EEG van de Raad van            — vast te stellen dat het Verenigd Koninkrijk, door niet de
    21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke                maatregelen te treffen die nodig zijn om te voldoen aan de
    habitats en de wilde flora en fauna (1), samen met de in               verplichtingen die op hem rusten krachtens artikel 3,
    artikel 4, lid 1, tweede alinea, van die richtlijn bedoelde            leden 1 en 2, en artikel 5 van Richtlijn 91/676/EEG van de
    informatie over elk gebied over te leggen, de krachtens die            Raad van 12 december 1991 inzake de bescherming van
    richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nage-                 water tegen verontreiniging door nitraten uit agrarische
    komen;                                                                 bronnen (1), die krachtens die richtlijn en het Verdrag tot
                                                                           oprichting van de Europese Gemeenschap op hem rustende
— Ierland in de kosten van de procedure te verwijzen.                      verplichtingen niet is nagekomen;


title: Zaak C-516/10: Beroep ingesteld op 29 oktober 2010 — Europese Commissie/Republiek Oostenrijk

text:
               15.1.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 13/21

         Beroep ingesteld op 29 oktober 2010 — Europese Commissie/Republiek Oostenrijk
   (Zaak C-516/10)
   ()
   2011/C 13/38
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Braun en E. Montaguti, gemachtigden)

      Verwerende partij: Republiek Oostenrijk

      Conclusies

               —

               vaststellen dat de Republiek Oostenrijk, door § 5 junctis § 2, leden 3 en 4, en § 6, lid 2, sub g, VGVG te handhaven, de artikelen 49 VWEU en 63 VWEU heeft geschonden;

               —

               vaststellen dat de Republiek Oostenrijk, door § 6, lid 2, sub d, juncto § 2, leden 3 en 4, VGVG te handhaven, de artikelen 49 VWEU en 63 VWEU heeft geschonden;

               —

               de Republiek Oostenrijk verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De Commissie betwist niet dat de lidstaten de verkrijging van grondstukken kunnen beperken om redenen van algemeen belang. De bepalingen van het Vorarlberger Grundverkehrgesetz (VGVG) waarnaar wordt verwezen in verzoeksters conclusies, houden evenwel een onevenredige beperking van het vrije verkeer van kapitaal en van het recht van vrije vestiging in.
   Met name is de zogenaamde Interessentenregel (regel van de belanghebbenden) die bepaalt dat ingevolge het VGVG landbouwers bij de verkrijging van landbouwgrond voorrang krijgen boven niet-landbouwers, onevenredig. Dat de grondstukken naderhand als landbouwgrond zullen blijven worden gebruikt, kan bijvoorbeeld ook worden gewaarborgd wanneer de kandidaat-koper ertoe bereid is het grondstuk op lange termijn te blijven verpachten aan de vorige pachter.
   Evenmin valt te begrijpen waarom de Interessentenregel ook dan geldt wanneer de vorige eigenaar zijn grondstuk als een activum wil inbrengen in een onderneming of een stichting hoewel is gewaarborgd dat het betrokken grondstuk voort als landbouwgrond zal worden gebruikt.
   Volgens de Commissie is het bovendien onevenredig dat voornoemde Interessentenregel herhaaldelijk wordt toegepast wanneer de koop niet wordt gesloten om redenen die onafhankelijk van de wil van de verkoper zijn.
   Ten slotte stelt de Commissie aan de kaak dat het VGVG niet voorziet in enige regeling volgens welke bij gebrek aan belangstelling vanwege de landbouwers om het stuk landbouwgrond te exploiteren, dit grondstuk kan worden verkocht zonder dat de verkrijger zich ertoe verbindt het als landbouwgrond te gebruiken.


title: Zaak C-129/07: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione Tributaria Provinciale di Latina (Italië) op 5 maart 2007 — Giovanni Galeota/Agenzia Entrate Ufficio Latina

text:
               26.5.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 117/9

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione Tributaria Provinciale di Latina (Italië) op 5 maart 2007 — Giovanni Galeota/Agenzia Entrate Ufficio Latina
   (Zaak C-129/07)
   (2007/C 117/14)
   Procestaal: Italiaans
   Verwijzende rechter
   Commissione Tributaria Provinciale di Latina
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Giovanni Galeota

      Verwerende partij: Agenzia Entrate Ufficio Latina
   Prejudiciële vragen

               1)

               Moet het arrest in zaak C-207/04 (1) aldus worden uitgelegd dat de Italiaanse wetgever de gunstiger leeftijdsgrens voor vrouwen ook had moeten toepassen op mannen?

               2)

               Moet in het onderhavige geval worden geoordeeld dat voor mannen vanaf 50 jaar op de premie ter bevordering van vrijwillige uittreding het tarief moet worden toegepast dat gelijk is aan de helft van de belasting die over de bezoldiging bij uittreding (TFR) wordt geheven?

               3)

               Gelet op het feit dat de door de belastingplichtige wegens inkomstenbelasting voor natuurlijke personen (Irpef) betaalde bedragen geen onderdeel uitmaken van de bezoldiging, daar zij door de werkgever niet uit hoofde van de arbeidsverhouding worden betaald, en gelet op het feit dat het bedrag dat ter bevordering van vrijwillige uittreding door de werkgever aan de werknemer wordt betaald niet het karakter van bezoldiging heeft, is het in overeenstemming met het gemeenschapsrecht om te verklaren dat het verschil in leeftijd, namelijk 50 jaar voor vrouwen en 55 jaar voor mannen, strijdig is met het gemeenschapsrecht, in aanmerking genomen dat richtlijn 79/7 (2) de lidstaten de bevoegdheid geeft, uiteenlopende pensioenleeftijden in stand te houden?

               4)

               Staat de uitlegging van het gemeenschapsrecht [richtlijn 76/207/EEG (3) van de Raad van 9 februari 1976, die discriminatie op grond van geslacht verbiedt] in de weg aan toepassing van de nationale regeling die heeft geleid tot het aan het Hof voorgelegde geval, waarbij de nationale rechter wordt duidelijk gemaakt of de nationale bepaling (artikel 17, thans artikel 19, lid 4 bis, van presidentieel decreet nr. 917/86) daarmee onverenigbaar of verenigbaar is?

      (1)  Jurispr. 2005, blz. I-7453.

      (2)  PB L 6, blz. 24.

      (3)  PB L 39, blz. 40.


title: Beroep, op 26 juli 1996 ingesteld door Thai Bicycle Industry Co. Ltd tegen Raad van de Europese Unie (Zaak T-118/96)

text:
26 . 10 . 96       LNL                    Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                               Nr . C 318/ 11
Wat de risico-aansprakelijkheid betreft, beroept zij zich op         Middelen en voornaamste argumenten
het beginsel van de overheidsaansprakelijkheid wegens
schending van de gelijkheid voor de publieke lasten : als            Verzoekster, een onderneming naar Duits recht die reclame
gevolg van de toepassing van de regeling inzake de „ ruimte          per telefax wil maken, komt op tegen de weigering van de
zonder binnengrenzen ", ingevoerd bij de Europese Akte,              Commissie om stelling te nemen over haar bezwaar tegen de
heeft zij in haar hoedanigheid van erkend douane-expedi             Bondsrepubliek Duitsland na het arrest van het Bundesge
teur een abnormale, bijzondere en directe schade geleden .           richtshof van 25 oktober 1995 , dat de reclame per telefax
Het wegvallen van de douane-expediteurswerkzaamheden                 beperkt tot het geval waarin de ontvanger uitdrukkelijk of
heeft voor diverse ondernemingen in de sector een drastische         concludent met het ontvangen van dergelijke meldingen
omzetdaling, en zelfs bedrijfssluitingen tot gevolg gehad .          heeft ingestemd .
                                                                     Haars inziens is die weigering in strijd met de communau
Ten aanzien van de schuldaansprakelijkheid van de instel            taire mededingingsregels alsmede met de beginselen die de
lingen betoogt verzoekster, dat bij het regelgevend optreden         totstandkoming en de werking van de binnenmarkt regelen .
van de Gemeenschap waardoor de schade is veroorzaakt, de             In concreto leidt vorenbedoelde beslissing van het Bundes
communautaire autoriteiten de verkregen rechten van de               gerichtshof tot een versterking van de machtspositie van de
expediteurs en het vertrouwensbeginsel hebben geschon               grote ondernemingen van het reclamebedrijf ( gedrukte en
den .                                                                uitgezonden reclame ). Bovendien vormt de betrokken
                                                                     beslissing een hinderpaal voor de totstandbrenging van een
Omtrent de aard van de schade stelt zij , dat zij als gevolg van     homogene markt.
de invoering van de Europese ruimte plotseling in haar lang
tevoren georganiseerde expediteursactiviteiten een dubbele
schade heeft geleden: a ) door het definitief en nagenoeg
geheel wegvallen van haar bedrijf van douane-agent, en b )
door de buitengewone exploitatiekosten die de plotselinge            Beroep, op 26 juli 1996 ingesteld door Thai Bicycle Industry
gebeurtenissen, eerst op sociaal vlak, maar eveneens op                       Co. Ltd tegen Raad van de Europese Unie
technisch en administratief gebied veroorzaakten .
                                                                                ( Zaak T-118/96 )
                                                                                ( 96/C 318/24 )
                                                                                (Procestaai: Engels)
                                                                     Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen
                                                                     schappen is op 26 juli 1996 beroep ingesteld tegen Raad van
Beroep, op 29 juli 1996 ingesteld door Intertronic-F.                de Europese Unie door Thai Bicycle Industry Co . Ltd ,
Cornelis GmbH tegen Commissie van de Europese Gemeen                vertegenwoordigd door J. F. Bellis en R. Luff, domicilie
                             schappen                                gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van A. F.
                                                                     Brausch, Rue Zithe 8 .
                       ( Zaak T-l 17/96 )
                          ( 96/C 318/23 )                            Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage :
                                                                     — Verordening ( EG ) nr. 648/96 van de Raad van 28 maart
                      (Procestaai: Duits)                                1996 tot instelling van een definitief anti-dumpingsrecht
                                                                         op de invoer van rijwielen van oorsprong uit onder meer
                                                                         Thailand nietig te verklaren, voor zover zij een definitief
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen                anti-dumpingrecht oplegt op rijwielen die zijn vervaar
schappen is op 29 juli 1996 beroep tegen Commissie van de                digd door verzoekster;
Europese Gemeenschappen ingesteld door Intertronic-F.
Cornelis GmbH, te Emden ( Bondsrepubliek Duitsland ),                — de Raad in de kosten te verwijzen .
vertegenwoordigd door Pr. Dr. Schumacher, te Bremen
( BRD ), en door W. Wiltfang, advocaat te Krummhörn                  Middelen en voornaamste argumenten
( BRD ).
                                                                     Verzoekster, een naamloze vennootschap naar Thais recht,
                                                                     gespecialiseerd in de vervaardiging van rijwielen en onder
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:                  delen van rijwielen en motorfietsen, bestrijdt de oplegging
                                                                     van anti-dumpingrechten op haar exporten naar de Euro
— vast te stellen, dat verweerster in strijd met het Verdrag         pese Gemeenschap .
     heeft nagelaten de tenuitvoerlegging van het verbod van
     reclame per telefax door de daarmee belaste autoriteiten        Zij betoogt dat de instellingen bij de vaststelling van de
     van de Bondsrepubliek Duitsland en de ter zake van de           dumpingmarge twee kennelijke beoordelingsfouten hebben
     bescherming van reclamebelangen bevoegde verenigin             gemaakt:
     gen in strijd met het kartelverbod te verklaren ;               Verzoeksters dumpingmarge is, in strijd met artikel 2 , lid 3 ,
                                                                      onder b ), ii ), van Verordening ( EEG ) nr. 2324/88 van de
— verweerster in de kosten te verwijzen .                             Raad, kunstmatig opgedreven door de weigering van de
 ---pagebreak--- Nr . C 318/ 12         NL                  Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   26 . 10 . 96
instellingen, bij de berekening van de aangenomen normale                 opneming van bovine somatropine in lijst II bij Veror
waarde verzoeksters winstmarge in aanmerking te nemen.                    dening ( EEG ) nr. 2377/90 van de Raad;
De instellingen zijn uitgegaan van de winstmarge die zij voor
andere producenten hadden berekend . De betrokken wei                — de Commissie in de kosten te verwijzen.
gering moet worden beschouwd als het resultaat van een
reeks willekeurige of onlogische vaststellingen, zoals :
                                                                      Middelen en voornaamste argumenten
— de vaststelling dat de winstmarge over de winstgevende
     binnenlandse verkopen van een onderneming in het land            Verzoekster heeft een geneesmiddel voor diergeneeskundig
     van uitvoer niet kan worden gebruikt ter berekening van          gebruik ontwikkeld, Optiflex 640, een recombinant-bovine
     de aangenomen normale waarde, indien de winstge                 somatropine ( BST), dat ertoe dient om de produktiviteit van
     vende binnenlandse verkopen van die onderneming                  de melkproduktie bij melkkoeien te verbeteren. Aangezien
     minder dan 10 procent in volume ( maar niet omzet ) van          het een produkt van de biotechnologie betreft, is de
     haar totale binnenlandse verkopen vertegenwoordi                procedure ter verkrijging van een vergunning voor het in de
     gen ;                                                            handel brengen, bedoeld in Richtlijn 87/22/EEG van de
                                                                      Raad, erop van toepassing evenals de communautaire
— de vaststelling dat verzoeksters produktiekosten moeten             procedure tot vaststelling van maximumwaarden voor
     worden verhoogd met enkele procenten ( in dier voege,            residuen ( MRL ) van geneesmiddelen voor diergeneeskundig
     dat uiteindelijk verzoeksters winstgevende binnenlandse          gebruik in levensmiddelen van dierlijke oorsprong, geregeld
     verkopen inderdaad iets minder dan 10 procent in                 in Verordening ( EEG ) nr. 2377/90 ( hierna : „ de verorde
     volume ( maar niet omzet) van haar totale binnenlandse           ning "). De Lid-Staten mogen het op de markt brengen van
     verkopen vertegenwoordigen .                                     een geneesmiddel voor diergeneeskundig gebruik niet toe
                                                                      staan, tenzij de farmacologisch werkzame substantie is
                                                                      vermeld in lijst I ( substanties waarvoor een MRL is
De instellingen hebben artikel 2 , lid 3 , van Verordening
                                                                      vastgesteld ), lijst II ( substanties waarvoor geen MRL geldt )
( EEG ) nr. 2423/88 van de Raad ook geschonden door te
                                                                      of lijst III bij de verordening ( substanties waarvoor een
weigeren, de „ OEM-aanpassing " toe te passen op verzoek
                                                                      voorlopige MRL is vastgesteld ). Verzoekster komt in casu
sters aangenomen normale waarde . Ofschoon, aldus ver
                                                                      op tegen de weigering van de Commissie om BST op lijst II te
zoekster, de voornaamste voorwaarden voor toepassing van
                                                                      plaatsen en bestrijdt de desbetreffende beschikking op de
de „ OEM-aanpassing " waren vervuld, hebben de instelling
                                                                      navolgende gronden:
de „ OEM-aanpassing ", die zij ingevolge artikel 2, lid 3 ,
dienen toe te passen, verward met een verzoek om aanpas
sing krachtens artikel 2, lid 10, van Verordening ( EEG )             — Schending van de communautaire procedure tot vast
nr . 2423/88 .                                                            stelling van MRL's zoals geregeld in artikel 6 van de
                                                                          verordening:
                                                                          de Commissie heeft de MRL's en de vergunning voor het
                                                                          in de handel brengen met elkaar verward en de beschik
                                                                          king van de Raad inzake een moratorium voor BST
                                                                          onjuist uitgelegd . De verordening bepaalt nergens, dat
                                                                          voor de vaststelling van een MRL is vereist dat de
Beroep, op 1 augustus 1996 ingesteld door Lilly Industries                substantie onmiddellijk in aanmerking komt voor eên
  Ltd tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen                      vergunning voor het in de handel brengen, zodat een
                        ( Zaak T-l 20/96 )                                MRL ook kan worden vastgesteld voor produkten die
                           ( 96/C 318/25 )                                voorlopig niet in de handel kunnen worden gebracht als
                                                                          gevolg van het bestaan van een moratorium . Bepaalde
                                                                          BST-toepassingen zijn nog steeds geoorloofd, zodat er
                      (Procestaai: Engels)                                derhalve reeds een noodzaak is om een MRL vast te
                                                                          stellen .
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen
schappen is op 1 augustus 1996 beroep tegen Commissie                 — Misbruik van bevoegdheid en schending van het rechts
van de Europese Gemeenschappen ingesteld door Lilly                       zekerheidsbeginsel :
Industries Ltd, vertegenwoordigd door D. Waelbroeck,
advocaat te Brussel, van het kantoor Liedekerke Wolters                   De bestreden beschikking is in strijd met de eerder door
Waelbroeck & Kirkpatrick, domicilie gekozen hebbende te                   de Commissie gegeven verzekeringen, dat zij uitsluitend
Luxemburg bij Arendt & Medernach, advocaten aldaar,                       de klassieke criteria veiligheid, kwaliteit en doeltreffend
postbus 39 , Luxemburg.                                                   heid zou hanteren bij de beoordeling van diergeneeskun
                                                                          dige produkten in de biotechnische sector, alsook met de
                                                                          specifiek aan verzoekster gegeven verzekering dat spoe
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:                       dig een MRL zou voor worden vastgesteld voor Somi
                                                                          dobove, en met de voorwaarden van de verordening,
— nietig te verklaren de beschikking van de Commissie van                 daar verweerster de vaststelling van een MRL niet op
     22 mei 1996 betreffende een standpuntbepaling, over                 andere gronden mocht weigeren dan de veiligheid van
     eenkomstig artikel 175 van het EG-Verdrag, over de                   het produkt.


title: Zaak F-89/15: Beroep ingesteld op 18 mei 2015 — ZZ/Commissie

text:
               24.8.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 279/62

         Beroep ingesteld op 18 mei 2015 — ZZ/Commissie
   (Zaak F-89/15)
   (2015/C 279/80)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: ZZ (vertegenwoordiger: G.-M. Enache, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit om verzoeker niet op te nemen op de reservelijst van vergelijkend onderzoek EPSO/AD/248/13 en verzoek om vergoeding van de materiële en immateriële schade die hij zou hebben geleden

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               nietigverklaring van het besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag betreffende de klacht die verzoeker krachtens artikel 90, lid 2, van het Statuut heeft ingediend en waarin hij opkomt tegen het besluit van de jury om hem niet op te nemen op de reservelijst van vergelijkend onderzoek EPSO/AD/248/13;

               —

               nietigverklaring van het besluit van de jury betreffende het verzoek om herziening dat verzoeker in het kader van vergelijkend onderzoek EPSO/AD/248/13 heeft ingediend;

               —

               nietigverklaring van het besluit van de jury van algemeen vergelijkend onderzoek EPSO/AD/248/13 om verzoekers naam niet op te nemen op de reservelijst van algemeen vergelijkend onderzoek EPSO/AD/248/13;

               —

               vergoeding van de materiële en immateriële schade. Verzoeker begroot de materiële schade op 50  000 EUR, namelijk het verlies als gevolg van het verschil tussen het basissalaris waarop hij recht zou hebben gehad indien hij op grond van de reservelijst was aangenomen en zijn huidige basissalaris. De immateriële schade begroot hij op 50  000 EUR en bestaat in de lasten die hij moet dragen als gevolg van de inspanningen en de tijd die hij heeft verloren om met de situatie om te gaan alsmede in het feit dat hij gescheiden blijft van zijn gezin, terwijl hij zich met zijn gezin had kunnen herenigen indien hij op basis van de reservelijst was aangenomen;

               —

               verwijzing van de Commissie in de kosten van de procedure.


title: Zaak T-370/10: Beroep ingesteld op 30 augustus 2010 — Rubinetterie Teorema/Commissie

text:
               23.10.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 288/62

      Beroep ingesteld op 30 augustus 2010 — Rubinetterie Teorema/Commissie
      (Zaak T-370/10)
      ()
      (2010/C 288/111)
      Procestaal: Italiaans

         Partijen

         Verzoekende partij: Rubinetterie Teorema SpA [Flero (Brescia), Italië] (vertegenwoordigers: R. Cavani, M. Di Muro en P. Preda, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  beschikking C(2010) 4185 van 23 juni 2010 nietig verklaren;

                  —

                  subsidiair, een symbolische geldboete opleggen;

                  —

                  meer subsidiair, het bedrag van de in de beschikking opgelegde geldboete aanzienlijk verminderen, voor zover het Gerecht dat billijk oordeelt;

                  —

                  de Commissie verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      In de onderhavige zaak wordt tegen dezelfde beschikking opgekomen als in zaak T-368/10, Rubinetteria Cisal/Commissie.
      De middelen en voornaamste argumenten komen overeen met die welke in die zaak zijn aangevoerd.
      Verzoekster stelt in het bijzonder dat
      haar recht van verweer is geschonden en de beschikking bijgevolg ongeldig is omdat:

                  —

                  de Commissie haar de haar verweten feiten te laat heeft meegedeeld,

                  —

                  het moeilijk was om toegang tot het dossier te verkrijgen en geen passende verlenging van de termijn daarvoor is verleend;

            er geen sprake is van een mededingingsregeling die ertoe strekt of tot gevolg heeft dat de mededinging wordt verhinderd, beperkt of vervalst en/of van een ongunstige invloed op de handel tussen de lidstaten, en
      het bewijsmateriaal met betrekking tot de deelname van Teorema aan de bijeenkomsten van Euroitalia onjuist is beoordeeld.


title: Zaak T-383/11: Beroep ingesteld op 21 juli 2011 — Makhlouf/Raad

text:
               24.9.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 282/30

         Beroep ingesteld op 21 juli 2011 — Makhlouf/Raad
   (Zaak T-383/11)
   2011/C 282/62
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Eyad Makhlouf (Damascus, Syrië) (vertegenwoordigers: P. Grollet en G. Karouni, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               uitvoeringsbesluit 2011/302/GBVB van de Raad van 23 mei 2011 tot uitvoering van besluit 2011/273/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië, wegens de schending van de grondrechten nietig te verklaren, voor zover het op verzoeker betrekking heeft;

               —

               de Raad van de Europese Unie krachtens de artikelen 87 en 91 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij zeven middelen aan.

               1)

               Eerste middel: schending van de rechten van verdediging en van het recht op een eerlijk proces. Verzoeker voert aan dat zijn rechten van verdediging zijn geschonden, aangezien de betrokken sancties hem zijn opgelegd, zonder dat hij vooraf is gehoord, zonder dat hij zich heeft kunnen verdedigen en zonder in kennis te zijn gesteld van de elementen op grond waarvan die maatregelen zijn genomen.

               2)

               Tweede middel: schending van de in artikel 296, tweede alinea, VWEU neergelegde motiveringsplicht. Verzoeker verwijt de Raad beperkende maatregelen tegen hem te hebben genomen zonder hem de redenen te hebben meegedeeld teneinde hem in staat te stellen gebruik te maken van zijn middelen van verdediging. Verzoeker verwijt verweerder zich te hebben beperkt tot een algemene en stereotiepe formulering, zonder nauwkeurige vermelding van de elementen in feite en in rechte waarvan de wettigheid van zijn besluit afhangt en van de overwegingen die hem tot het nemen daarvan hebben gebracht.

               3)

               Derde middel: gegrondheid van de motivering. Verzoeker verwijt de Raad te hebben gesteund op een kennelijk onjuiste en verwarde motivering zodat deze niet kan worden geacht rechtens genoegzaam te zijn.

               4)

               Vierde middel: schending van de waarborg met betrekking tot het recht op een doeltreffende rechterlijke bescherming. Verzoeker voert aan dat hij niet alleen zijn standpunt bij de Raad niet naar behoren heeft kunnen kenbaar maken, maar dat hij, bij gebreke van enige vermelding in het bestreden besluit van de specifieke en concrete redenen die het besluit rechtvaardigen, ook niet in staat is gesteld zijn recht van beroep bij het Gerecht naar behoren uit te oefenen.

               5)

               Vijfde middel: schending van het algemene beginsel van evenredigheid.

               6)

               Zesde middel: schending van het eigendomsrecht, aangezien de beperkende maatregelen en meer bepaald de maatregel van bevriezing van tegoeden, een onevenredige aantasting vormen van verzoekers grondrecht om vrij over zijn goederen te beschikken.

               7)

               Zevende middel: schending van het recht op privacy, aangezien de maatregelen van bevriezing van tegoeden en beperking van de bewegingsvrijheid ook een onevenredige aantasting van verzoekers grondrecht vormen.


title: Zaak C-231/14 P: Hogere voorziening ingesteld op 8 mei 2014 door InnoLux Corp., voorheen Chimei InnoLux Corp., tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 27 februari 2014 in zaak T-91/11, InnoLux Corp., voorheen Chimei Innolux Corp./Europese Commissie

text:
               7.7.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 212/20

         Hogere voorziening ingesteld op 8 mei 2014 door InnoLux Corp., voorheen Chimei InnoLux Corp., tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 27 februari 2014 in zaak T-91/11, InnoLux Corp., voorheen Chimei Innolux Corp./Europese Commissie
   (Zaak C-231/14 P)
   2014/C 212/23
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: InnoLux Corp., voorheen Chimei InnoLux Corp. (vertegenwoordigers: J.-F. Bellis, advocaat, R. Burton, solicitor)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

   Rekwirante verzoekt het Hof:

               —

               het bestreden arrest te vernietigen, voor zover daarbij de geldboete is gehandhaafd die bij het litigieuze besluit aan InnoLux is opgelegd en die is gebaseerd op de waarde van interne leveringen van lcd’s binnen rekwirantes groep, meer bepaald tussen haar fabrieken in China en Taiwan;

               —

               het besluit van de Commissie nietig te verklaren, voor zover daarbij aan InnoLux een geldboete is opgelegd die is gebaseerd op de waarde van interne leveringen van lcd’s binnen rekwirantes groep, meer bepaald tussen haar fabrieken in China en Taiwan;

               —

               de aan InnoLux opgelegde geldboete dienovereenkomstig te verlagen tot 173 miljoen EUR, en

               —

               de Commissie te verwijzen in alle kosten, met inbegrip van de kosten die in de procedure voor het Gerecht zijn gemaakt.

      Middelen en voornaamste argumenten

               1.

               Eerste middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat interne leveringen van lcd’s tussen rekwirantes fabrieken in China en Taiwan binnen de werkingssfeer van artikel 101 VWEU en artikel 53 EER vallen, louter omdat de computerschermen waarin in de betrokken fabrieken lcd’s als bestanddeel zijn geïntegreerd vervolgens door rekwirante in de EER zijn verkocht.
               Tot staving van dit middel voert rekwirante de volgende argumenten aan:

                           a.

                           De vaststelling van de inbreuk in het litigieuze besluit betreft enkel leveringen van lcd’s in de EER, ongeacht of deze aan derden zijn verkocht dan wel binnen de groep zijn geleverd, en maakt geen onderscheid tussen leveringen binnen de groep door verticaal geïntegreerde karteldeelnemers die wel één enkele onderneming vormen met de met hen verbonden koper en karteldeelnemer bij wie dit niet het geval is;

                           b.

                           Het gebruik van het concept „directe EER-verkopen via verwerkte producten” strookt niet met de gedachte die ten grondslag ligt aan het arrest Europa Carton, te weten dat leveringen binnen de groep op precies dezelfde manier moeten worden behandeld als verkopen aan derden;

                           c.

                           Het is in strijd met het leerstuk inzake de toepassing van het arrest Wood Pulp I dat artikel 101 VWEU en artikel 53 EER worden toegepast op leveringen van lcd’s buiten de EER;

                           d.

                           Het concept „directe EER-verkopen via verwerkte producten” leidt ertoe dat transacties betreffende lcd’s die binnen de EER plaatsvinden en daar de mededinging beperken ten onrechte van de werkingssfeer van artikel 101 VWEU en artikel 53 EER worden uitgesloten op grond van een redenering die het Hof van Justitie in het arrest Commercial Solvents uitdrukkelijk heeft afgewezen;

                           e.

                           De extraterritoriale toepassing van het mededingingsrecht van de Unie, die het gevolg is van het gebruik van het concept „directe EER-verkopen via verwerkte producten”, stelt ondernemingen bloot aan het gevaar van dubbele berechting en kan bevoegdheidsconflicten veroorzaken met andere mededingingsautoriteiten.

               2.

               Tweede middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door enerzijds te oordelen dat de Commissie in het litigieuze besluit de toepasselijkheid van de categorie „directe EER-verkopen via verwerkte producten” op de interne leveringen van lcd’s voor elk van de adressaten van dit besluit had beoordeeld „op basis van dezelfde objectieve criteria”, terwijl het anderzijds alle middelen niet-ontvankelijk heeft verklaard waarmee rekwirante de relevantie, objectiviteit en coherentie van het gebruikte criterium ter discussie stelde, te weten de vraag of zij één enkele onderneming vormden met de kopers die met hen waren verbonden.
               Tot staving van dit middel voert rekwirante de volgende argumenten aan:

                           a.

                           Of de verticaal geïntegreerde adressaten van het litigieuze besluit al dan niet één enkele onderneming vormen met de kopers die met hen zijn verbonden is geen „objectief onderscheid” dat rechtvaardigt dat hun respectieve leveringen binnen de groep verschillend worden behandeld;

                           b.

                           Rekwirantes verzoek dat haar interne leveringen van lcd’s op basis van dezelfde methode zouden worden behandeld als die welke is toegepast op de interne leveringen van lcd’s binnen LG Display en AUO, kan niet op grond van het legaliteitsbeginsel worden afgewezen, aangezien die methode volstrekt legaal is.