title: Zaak C-171/11: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Düsseldorf (Duitsland) op 11 april 2011 — FRA.BO SpA/Deutsche Vereinigung des Gas- und Wasserfaches e.V. (DVGW) — Technisch-Wissenschaftlicher Verein

text:
               30.7.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 226/9

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Düsseldorf (Duitsland) op 11 april 2011 — FRA.BO SpA/Deutsche Vereinigung des Gas- und Wasserfaches e.V. (DVGW) — Technisch-Wissenschaftlicher Verein
   (Zaak C-171/11)
   2011/C 226/15
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Fra.bo S.p.A

      Verwerende partij: Deutsche Vereinigung des Gas- und Wasserfaches e.V. (DVGW) — Technisch-Wissenschaftlicher Verein

      Interveniënte: DVGW-Cert GmbH

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet artikel 28 EG (thans artikel 34 VWEU), in voorkomend geval juncto artikel 86, lid 2, EG (thans artikel 106, lid 2, VWEU), aldus worden uitgelegd dat privaatrechtelijke organisaties die in het leven zijn geroepen om op een bepaald gebied technische normen vast te stellen en aan de hand van die normen producten te certificeren, de voornoemde bepalingen in acht moet nemen bij de vaststelling van technische normen alsook bij het certificeringsproces, wanneer de nationale wetgever de producten waarvoor een certificaat is afgegeven, uitdrukkelijk in overeenstemming met de wet acht, waardoor de verhandeling van producten die een dergelijk certificaat niet hebben, in de praktijk op zijn minst aanzienlijk bemoeilijkt wordt?

               2)

               Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord:
               Moet artikel 81 EG (thans artikel 101 VWEU) aldus worden uitgelegd dat de activiteit van een onder punt 1 nader omschreven privaatrechtelijke organisatie op het gebied van de vaststelling van technische normen en de certificering van producten aan de hand van deze technische normen als van „economische” aard moet worden aangemerkt wanneer deze organisatie door ondernemingen wordt gedomineerd?
               Indien de vorige deelvraag bevestigend wordt beantwoord:
               Moet artikel 81 EG aldus worden uitgelegd dat de vaststelling van technische normen en de certificering aan de hand van deze normen door een ondernemersvereniging de handel tussen de lidstaten kan belemmeren, wanneer een in een andere lidstaat rechtmatig vervaardigd en verhandeld product in de lidstaat van invoer niet of enkel met aanzienlijke moeilijkheden kan worden verhandeld omdat dit product niet aan de technische norm voldoet en de verhandeling ervan zonder een dergelijk certificaat nauwelijks mogelijk is gelet op de overheersende betekenis van de technische norm op de markt en het bestaan van een voorschrift van de nationale wetgever volgens hetwelk uit een certificaat van de ondernemersvereniging de naleving van de wettelijke vereisten blijkt, en wanneer de technische norm, ingeval deze rechtstreeks door de nationale wetgever was vastgesteld, wegens schending van de beginselen van het vrije verkeer van goederen buiten toepassing zou moeten blijven?


title: Zaak T-282/99: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 16 oktober 2006 — Visser's Tankstations/Commissie

text:
               16.12.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 310/29

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 16 oktober 2006 — Visser's Tankstations/Commissie
   (Zaak T-282/99) (1)

   (2006/C 310/58)

      Procestaal: Nederlands

   De president van de Tweede kamer (uitgebreid) heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 47 van 19.2.2000.


title: Zaak T-141/06: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 12 september 2007 — Glaverbel/BHIM (Textuur van glazen oppervlak) ( Gemeenschapsmerk — Gemeenschapsmerkaanvraag voor beeldmerk dat textuur van glazen oppervlak weergeeft — Absolute weigeringsgrond — Geen bewijs van door gebruik verkregen onderscheidend vermogen )

text:
               20.10.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 247/32

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 12 september 2007 — Glaverbel/BHIM (Textuur van glazen oppervlak)
   (Zaak T-141/06) (1)

   („Gemeenschapsmerk - Gemeenschapsmerkaanvraag voor beeldmerk dat textuur van glazen oppervlak weergeeft - Absolute weigeringsgrond - Geen bewijs van door gebruik verkregen onderscheidend vermogen’)
   (2007/C 247/52)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: Glaverbel SA (Brussel, België) (vertegenwoordigers: S. Möbus en T. Koerl, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: Ó. Mondéjar, gemachtigde)
   Voorwerp
   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 1 maart 2006 (zaak R 0986/2004-4) inzake een gemeenschapsmerkaanvraag voor een beeldmerk dat de textuur van een glazen oppervlak weergeeft
   Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Glaverbel SA wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 178 van 29.7.2006.


title: Zaak C-61/12: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 20 maart 2014 — Europese Commissie/Republiek Litouwen (Niet-nakoming  — Registratie van motorvoertuigen  — Artikelen 34 VWEU en 36 VWEU  — Richtlijn 70/311/EEG  — Richtlijn 2007/46/EG  — Rechtsrijdend verkeer in lidstaat  — Verplichting, met oog op registratie, om aan rechterkant geplaatste stuurinrichting van personenauto’s naar linkerkant te verplaatsen)

text:
               12.5.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 142/4

         Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 20 maart 2014 — Europese Commissie/Republiek Litouwen
   (Zaak C-61/12) (1)

   ((Niet-nakoming - Registratie van motorvoertuigen - Artikelen 34 VWEU en 36 VWEU - Richtlijn 70/311/EEG - Richtlijn 2007/46/EG - Rechtsrijdend verkeer in lidstaat - Verplichting, met oog op registratie, om aan rechterkant geplaatste stuurinrichting van personenauto’s naar linkerkant te verplaatsen))
   2014/C 142/04
   Procestaal: Litouws

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Steiblytė, G. Wilms en G. Zavvos, gemachtigden)

      Verwerende partij: Republiek Litouwen (vertegenwoordigers: D. Kriaučiūnas en R. Krasuckaitė, gemachtigden)

      Interveniënten aan de zijde van verwerende partij: Republiek Estland (vertegenwoordiger: M. Linntam, gemachtigde), Republiek Letland (vertegenwoordigers: I. Kalniņš en A. Nikolajeva, gemachtigden), Republiek Polen (vertegenwoordigers: B. Majczyna en M. Szpunar, gemachtigden)

      Voorwerp

   Niet-nakoming — Schending van artikel 34 VWEU, artikel 2 bis van richtlijn 70/311/EEG van de Raad van 8 juni 1970 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de stuurinrichtingen van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan (PB L 133, blz. 10), en artikel 4, lid 3, van richtlijn 2007/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 september 2007 tot vaststelling van een kader voor de goedkeuring van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan en van systemen, onderdelen en technische eenheden die voor dergelijke voertuigen zijn bestemd (kaderrichtlijn) (PB L 263, blz. 1) — Nationale wettelijke regeling die de registratie van nieuwe personenauto’s met rechtse besturing verbiedt hoewel deze voertuigen voldoen aan de voorschriften van de kaderrichtlijn en van de bijzondere richtlijnen — Weigering om voorheen in een andere lidstaat geregistreerde personenauto’s met rechtse besturing te registreren

      Dictum

               1)

               Door de registratie te verbieden van personenauto’s met een aan de rechterkant geplaatst stuur en/of door de registratie van nieuwe of eerder in een andere lidstaat geregistreerde personenauto’s met een aan de rechterkant geplaatste stuurinrichting afhankelijk te stellen van de verplaatsing van het stuur naar de linkerkant, is de Republiek Litouwen de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 2 bis van richtlijn 70/311/EEG van de Raad van 8 juni 1970 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten betreffende de stuurinrichtingen van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan, artikel 4, lid 3, van richtlijn 2007/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 september 2007 tot vaststelling van een kader voor de goedkeuring van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan en van systemen, onderdelen en technische eenheden die voor dergelijke voertuigen zijn bestemd (kaderrichtlijn) en artikel 34 VWEU.

               2)

               De Republiek Litouwen wordt verwezen in de kosten.

               3)

               De Republiek Estland, de Republiek Letland en de Republiek Polen zullen elk hun eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 118 van 21.4.2012.


title: Zaak F-119/06: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 8 mei 2008 — Kerstens/Commissie (Openbare dienst — Ambtenaren — Ontvankelijkheid — Organogram — Bezwarend besluit — Wijziging van standplaats — Wijziging van werkzaamheden — Dienstbelang — Gelijkwaardigheid van ambten — Verkapte sanctie — Misbruik van bevoegdheid)

text:
               15.8.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 209/70

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 8 mei 2008 — Kerstens/Commissie
   (Zaak F-119/06) (1)

   (Openbare dienst - Ambtenaren - Ontvankelijkheid - Organogram - Bezwarend besluit - Wijziging van standplaats - Wijziging van werkzaamheden - Dienstbelang - Gelijkwaardigheid van ambten - Verkapte sanctie - Misbruik van bevoegdheid)
   (2008/C 209/128)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Petrus Kerstens (Overijse, België) (vertegenwoordiger: C. Mourato, advocaat)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: K. Herrmann en M. Velardo, gemachtigden)
   Voorwerp
   Enerzijds, nietigverklaring van het besluit van het directiecomité van het Bureau voor het beheer en de afwikkeling van de individuele rechten (PMO) van 8 december 2005 houdende wijziging van het organogram van dat bureau, voor zover dat besluit tot gevolg heeft gehad dat verzoeker, destijds hoofd van de eenheid „Middelen”, werd tewerkgesteld in een functie op het gebied van onderzoek en perspectieven, en, anderzijds, schadevergoeding
   Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Elke partij zal de eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 294 van 2.12.2006, blz. 68.


title: Zaak C-473/03: Verzoek van het Tribunale Ordinario di Milano — tiende strafkamer — van 23 oktober 2003 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Adelio Aggio, Paolo Berlusconi en Giovanni Butti

text:
24.1.2004             NL                        Publicatieblad van de Europese Unie                                          C 21/15
—     Onjuiste rechtsopvatting, voorzover volgens het Gerecht        den van de contacten met de tussenpersonen en in voorko-
      de Commissie bij de toetsing van de bestreden steunmaat-       mend geval met de verzekerden —, terwijl de verzekeringsover-
      regelen aan artikel 87 EG niet behoefde te beoordelen          eenkomsten op naam van de verzekeringsmaatschappij wor-
      of de intracommunautaire handel en de mededinging              den gesloten en het verzekeringsrisico door deze wordt
      werkelijk ongunstig waren beïnvloed.                           gedragen, vallen dan de ter uitvoering van die overeenkomst
                                                                     door die belastingplichtige verrichte werkzaamheden onder
—     Verkeerde voorstelling van de argumenten van het ver-          het begrip „samenhangende diensten, verricht door assurantie-
      zoekschrift en dwaling ten aanzien van het recht door          makelaars en verzekeringsagenten” gebezigd in artikel 13, B,
      schending van de procedureregels betreffende het recht         letter a, van de Zesde richtlijn (1)?
      van verweer, daar het Gerecht de argumenten over
      het bestaan van uitzonderlijke omstandigheden en de
      bescherming van het gewettigd vertrouwen niet heeft            (1) Zesde Richtlijn van de Raad , van 17 mei 1977, betreffende de
      onderzocht.                                                        harmonisatie van de wetgevingen der Lid-staten inzake omzet-
                                                                         belasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over
                                                                         de toegevoegde waarde; uniforme grondslag (77/388/CEE).
—     Verkeerde voorstelling van de argumenten van het ver-              (JO L 145, 13 juni 1977, blz. 1).
      zoekschrift en dwaling ten aanzien van het recht door
      schending van de procedureregels betreffende het recht
      van verweer, daar het Gerecht de argumenten over de
      schending van artikel 10 EG en van het beginsel van
      behoorlijk bestuur door de Commissie niet heeft onder-
      zocht.
—     Onjuiste rechtsopvatting, door schending van de proce-
      dureregels betreffende het recht van verweer, waar het         Verzoek van het Tribunale Ordinario di Milano — tiende
      Gerecht niet op het in het verzoekschrift aangevoerde          strafkamer — van 23 oktober 2003 om een prejudiciële
      bewijs is ingegaan.                                            beslissing in het geding tussen Adelio Aggio, Paolo Berlus-
                                                                                coni en Giovanni Butti
                                                                                (Zaak C-473/03)
                                                                                (2004/C 21/28)
Verzoek van de Hoge Raad der Nederlanden, van 7 no-
vember 2003, om een prejudiciële beslissing in het geding
tussen de Staatssecretaris van Financiën en de Fiscale
      Eenheid Arthur Andersen & Co Accountants c.s.                  Het Tribunale Ordinario di Milano — tiende strafkamer —
                                                                     heeft bij beschikking van 23 oktober 2003, ingekomen ter
                                                                     griffie van het Hof van Justitie op 13 november 2003, in het
                       (Zaak C-472/03)                               geding tussen Adelio Aggio, Paolo Berlusconi en Giovanni
                                                                     Butti, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
                                                                     verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende
                        (2004/C 21/27)
                                                                     vragen:
                                                                     —     Kan artikel 6 van richtlijn 68/151/EEG (1) aldus worden
De Hoge Raad der Nederlanden heeft, bij vonnis van 7 novem-                uitgelegd, dat de lidstaten niet alleen verplicht zijn
ber 2003, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op                passende sancties vast te stellen wegens de niet-openbaar-
12 november 2003, in het geding tussen de Staatssecretaris                 making van de balans en van de winst- en verliesrekening
van Financiën en de Fiscale Eenheid Arthur Andersen &                      van de ondernemingen, maar ook wegens vervalsing
Co Accountants c.s., het Hof van Justitie van de Europese                  daarvan alsmede van de andere mededelingen van de
Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over                vennootschap aan de aandeelhouders of het publiek, of
de navolgende vraag:                                                       van andere informatie over de economische, vermogens-
                                                                           of financiële situatie die de vennootschap over zichzelf of
                                                                           over de groep waartoe zij behoort, moet verstrekken?
Indien een belastingplichtige met een (levens)-verzekerings-
maatschappij een overeenkomst heeft gesloten als de in geding        —     Verwijzen de vereisten dat de sancties doeltreffend,
zijnde overeenkomst tussen ACMC en UL, welke onder                         evenredig en afschrikwekkend moeten zijn, met welke
meer inhoudt dat die belastingplichtige tegen een bepaalde                 bewoordingen het Hof van Justitie in het arrest van
vergoeding en met behulp van op het terrijn van verzekeringen              21 september 1989, Commissie/Helleense Republiek
deskundig, gediplomeerd personneel het grootste deel van de                (C-68/88, Jurispr. blz. 2965) het begrip „passende sanctie”
feitelijke werkzaamheden zal verrichten die aan het verzekeren             heeft gepreciseerd, naar de aard of het type van de sanctie
zijn verbonden — daaronder begrepen het in de regel nemen                  in abstracto, dan wel meer naar de toepassing ervan in de
van de verzekeringsmaatschappij bindende beslissingen tot het              praktijk, rekening houdend met de structurele kenmerken
aangaan van de verzekeringsovereenkomsten en het onderhou-                 van de betrokken rechtsorde?
 ---pagebreak--- C 21/16                NL                          Publicatieblad van de Europese Unie                                       24.1.2004
—     Zijn die vereisten terug te vinden in artikel 2621 van het        Beroep, op 17 november 2003 ingesteld door Commissie
      Italiaanse Burgerlijk wetboek (zoals gewijzigd bij decreto        van de Europese Gemeenschappen tegen Republiek Oos-
      legislativo van 11 april 2002, nr. 61), dat voorziet in een                                     tenrijk
      gevangenisstraf van een jaar en zes maanden en een
      verjaringstermijn van maximaal vier jaar en zes maanden                                   (Zaak C-476/03)
      die ingaat nadat het strafbare feit is gepleegd? Dit alles is
      in een rechtsorde waarin na de fase van het voorbereidend
      onderzoek en de inbeschuldigingstelling door het open-                                     (2004/C 21/30)
      baar ministerie wordt voorzien dat de rechter-commis-
      saris controleert of de noodzakelijke gegevens aanwezig
      zijn om de zaak voor de rechter te kunnen brengen, en             Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
      dat tot de definitieve uitspraak en dus, in geval van een         op 17 november 2003 beroep ingesteld tegen Republiek
      veroordeling, tot de daadwerkelijke strafoplegging drie           Oostenrijk door Commissie van de Europese Gemeenschap-
      instanties mogelijk zijn. In dat verband moet ermee               pen, vertegenwoordigd door Claudia Schmidt en Wouter Wils,
      rekening worden gehouden, dat de volgens artikel 2621             domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
      van het Italiaanse Burgerlijk wetboek vereiste onderzoe-
      ken wegens de daarin aan de strafrechtelijke relevantie
      vastgestelde grenzen (artikel 2621, derde en vierde alinea)       Verzoekster concludeert dat het het Hof behage:
      ingewikkeld zijn.
                                                                        1.    vast te stellen dat de Republiek Oostenrijk, door niet de
                                                                              wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen
(1) PB L 65 van 14.3.1968, blz. 8.                                            die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2001/12/EG
                                                                              van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari
                                                                              2001 tot wijziging van richtlijn 91/440/EEG van de Raad
                                                                              betreffende de ontwikkeling van de spoorwegen in de
                                                                              Gemeenschap (1), of de Commissie die bepalingen niet
                                                                              mee te delen, de krachtens die richtlijn op haar rustende
                                                                              verplichtingen niet is nagekomen;
                                                                        2.    vast te stellen dat de Republiek Oostenrijk, door niet de
Verzoek van de Commissione Tributaria Provinciale di                          wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen
Cremona van 9 oktober 2003 om een prejudiciële beslis-                        die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2001/13/EG
sing in het geding tussen Banca Popolare di Cremona, Soc.                     van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari
       Coop.a.r.l. en Agenzia Entrate Ufficio Cremona                         2001 tot wijziging van richtlijn 95/18/EG van de Raad
                                                                              betreffende de verlening van vergunningen aan spoor-
                        (Zaak C-475/03)                                       wegondernemingen (2), of de Commissie die bepalingen
                                                                              niet mee te delen, de krachtens die richtlijn op haar
                                                                              rustende verplichtingen niet is nagekomen;
                         (2004/C 21/29)
                                                                        3.    vast te stellen dat de Republiek Oostenrijk, door niet de
                                                                              wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen
                                                                              die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2001/14/EG
De Commissione Tributaria Provinciale di Cremona heeft bij                    van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari
beschikking van 9 oktober 2003, ingekomen ter griffie van                     2001 inzake de toewijzing van spoorweginfrastructuur-
het Hof van Justitie op 17 november 2003, in het geding                       capaciteit en de heffing van rechten voor het gebruik van
tussen Banca Popolare di Cremona, Soc. Coop.a.r.l. en Agenzia                 spoorweginfrastructuur alsmede inzake veiligheidscertifi-
Entrate Ufficio Cremona, het Hof van Justitie van de Europese                 cering (3), of de Commissie die bepalingen niet mee
Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over                   te delen, de krachtens die richtlijn op haar rustende
de navolgende vraag:                                                          verplichtingen niet is nagekomen;
                                                                        4.    de Republiek Oostenrijk in de kosten te verwijzen.
„Moet artikel 33 van de Zesde BTW-richtlijn      (77/388/EEG) (1)
(zoals gewijzigd bij richtlijn 91/680/EEG) (2) aldus worden
uitgelegd, dat het verbiedt om IRAP te heffen over de waarde            Middelen en voornaamste argumenten
van de nettoproductie die voortvloeit uit de gewoonlijke
uitoefening van een zelfstandige werkzaamheid, die gericht is
op de productie van en de handel in goederen of op het                  De termijn voor omzetting van de richtlijnen is op 15 maart
verrichten van diensten?”                                               2003 verstreken.
(1) PB L 145 van 13.6.1977, blz. 1.                                     (1) PB L 75, blz. 1.
(2) PB L 376 van 31.12.1991, blz. 1.                                    (2) PB L 75, blz. 26.
                                                                        (3) PB L 75, blz. 29.


title: Zaak T-145/08: Arrest van het Gerecht van 16 mei 2011 — Atlas Transport/BHIM — Atlas Air (ATLAS) ( „Gemeenschapsmerk — Nietigheidsprocedure — Gemeenschapswoordmerk ATLAS — Ouder Benelux-beeldmerk atlasair — Vormvoorschriften — Indiening van schriftelijke uiteenzetting van gronden van beroep — Opschorten van administratieve procedure — Artikel 59 van verordening (EG) nr. 40/94 (thans artikel 60 van verordening (EG) nr. 207/2009) — Regel 20, lid 7, van verordening (EG) nr. 2868/95” )

text:
               25.6.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 186/18

         Arrest van het Gerecht van 16 mei 2011 — Atlas Transport/BHIM — Atlas Air (ATLAS)
   (Zaak T-145/08) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Nietigheidsprocedure - Gemeenschapswoordmerk ATLAS - Ouder Benelux-beeldmerk atlasair - Vormvoorschriften - Indiening van schriftelijke uiteenzetting van gronden van beroep - Opschorten van administratieve procedure - Artikel 59 van verordening (EG) nr. 40/94 (thans artikel 60 van verordening (EG) nr. 207/2009) - Regel 20, lid 7, van verordening (EG) nr. 2868/95)
   2011/C 186/33
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Atlas Transport GmbH (Düsseldorf, Duitsland) (vertegenwoordigers: U. Hildebrandt, K. Schmidt-Hern en B. Weichhaus, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: G. Schneider, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: Atlas Air, Inc. (Wilmington, Delaware, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: aanvankelijk R. Dissmann, vervolgens R. Dissmann en J. Guhn, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 24 januari 2008 (zaak R 1023/2007-1) inzake een nietigheidsprocedure tussen Atlas Air, Inc. en Atlas Transport GmbH.

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Atlas Transport GmbH wordt verwezen in haar eigen kosten alsmede in de kosten van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) en van Atlas Air, Inc.

      (1)  PB C 158 van 21.6.2008.


title: Zaak C-233/05: Verzoek van het Gerechtshof te 's-Hertogenbosch van 16 februari 2005 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen V.O.F. Dressuurstal Jespers en Inspecteur van de Belastingdienst/Zuidwest/kantoor Breda van de rijksbelastingdienst

text:
               20.8.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 205/6

         Verzoek van het Gerechtshof te 's-Hertogenbosch van 16 februari 2005 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen V.O.F. Dressuurstal Jespers en Inspecteur van de Belastingdienst/Zuidwest/kantoor Breda van de rijksbelastingdienst
   (Zaak C-233/05)
   (2005/C 205/11)
   Procestaal: Nederlands
   Het Gerechtshof te 's-Hertogenbosch Nederland heeft bij arrest van 16 februari 2005, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 27 mei 2005, in het geding tussen V.O.F. Dressuurstal Jespers en Inspecteur van de Belastingdienst/Zuidwest/kantoor Breda van de rijksbelastingdienst. het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:

               la)

               Is er, als een onbeleerd paard wordt afgericht en getraind om het geschikt te maken voor gebruiksdoeleinden, zoals bijvoorbeeld het bezigen als rijpaard, sprake van het ontstaan van een nieuw goed en derhalve van vervaardigen als bedoeld in artikel 5, lid 7, onderdeel a, van de Zesde Richtlijn (1)?

               lb)

               Is er indien bijvoorbeeld een paard, dat reeds geschikt is gemaakt voor gebruiksdoeleinden zoals bedoeld in vraag la hiervoor, wordt getraind en afgericht op een zodanige wijze dat het in staat is op een hoger niveau aan (dressuur) wedstrijden deel te nemen dan voor deze training/africhting sprake van het vervaardigen als hiervoor in la bedoeld?

               2)

               Is het bij de beantwoording van deze vragen van belang of er sprake is van een objectief meetbare verandering van het paard, zoals bijvoorbeeld het startgerechtigd zijn of worden in een hogere dressuurklasse?

               3)

               Maakt het hierbij nog verschil of het betreffende paard het nagestreefde doel ook daadwerkelijk bereikt (de oplevering door de vervaardiger) dan wel dat het paard bijvoorbeeld wegens gezondheidsproblemen of capaciteitsproblemen het met zijn training beoogde doel niet bereikt?

               4)

               Wat zijn de gevolgen van het antwoord op de vragen 2 en 3 gelet op het feit dat het hier een tijdvakheffing betreft waarbij de verschuldigde belasting periodiek op aangifte wordt voldaan?

      (1)  Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad, van 17 mei 1977, betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lidstaten inzake omzetbelasting – Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, van 13 juni 1977, blz. 1).


title: Zaak C-211/15 P: Hogere voorziening ingesteld op 8 mei 2015 door Orange, voorheen France Télécom, tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 26 februari 2015 in zaak T-385/12, Orange/Commissie

text:
               27.7.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 245/6

         Hogere voorziening ingesteld op 8 mei 2015 door Orange, voorheen France Télécom, tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 26 februari 2015 in zaak T-385/12, Orange/Commissie
   (Zaak C-211/15 P)
   (2015/C 245/09)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirante: Orange, voorheen France Télécom (vertegenwoordigers: S. Hautbourg en S. Cochard-Quesson, advocaten)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het bestreden arrest te vernietigen;

               —

               de zaak ten gronde af te doen overeenkomstig artikel 61 van het Statuut van het Hof en het door Orange in eerste aanleg gevorderde toe te wijzen;

               —

               subsidiair de zaak naar het Gerecht te verwijzen;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Voor haar hogere voorziening voert rekwirante meerdere middelen aan.
   In de eerste plaats heeft het Gerecht blijk gegeven van onjuiste rechtsopvattingen bij de vaststelling dat de criteria voor de kwalificatie als staatssteun in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU waren vervuld. Ten eerste heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat Orange een voordeel had gekregen, terwijl de maatregel juist het structurele nadeel moest opheffen dat het gevolg was van het behoud van de regeling van de wet van 1990 en ervoor moest zorgen dat in de context van de totale liberalisering van de telecommunicatiemarkt volledige en totale mededinging kon ontstaan. Ten tweede verwijt rekwirante het Gerecht tevens blijk te hebben gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat het in dit geval, ter bevestiging van de selectieve aard van de litigieuze maatregel, niet noodzakelijk was na te gaan of door deze maatregel verschillen konden ontstaan tussen marktdeelnemers die zich in een feitelijk en juridisch vergelijkbare situatie bevonden terwijl, in de omstandigheden van het geval, geen enkele andere onderneming kon worden opgenomen in het referentiekader dat door de Commissie was gebruikt. Tot slot heeft het Gerecht zijn motiveringsverplichting geschonden en blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door geen enkel onderzoek te doen naar de door rekwirante aangevoerde argumenten, om te oordelen dat de maatregel de mededinging niet kon vervalsen of mogelijk dreigde te vervalsen in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU.
   In de tweede plaats heeft het Gerecht blijk gegeven van onjuiste rechtsopvattingen door de analyses van de Commissie ten aanzien van de beoordeling van de boekhouding van de betrokken maatregel over te nemen. Ten eerste heeft het Gerecht zijn motiveringsverplichting geschonden en de feiten onjuist opgevat door te concluderen dat artikel 30 van de wet van 1996, zoals gewijzigd, geen enkele bepaling bevatte over het doel van de buitengewone forfaitaire bijdrage en dus niet in de weg stond aan de conclusie van de Commissie dat de buitengewone forfaitaire bijdrage geen sociale last voor de onderneming vormde. Ten tweede heeft het Gerecht zijn motiveringsverplichting geschonden door de beoordelingen van de Commissie over te nemen en enkel vast te stellen dat het precedent van „La Poste” niet kon worden omgezet naar France Télécom (Orange).
   In de laatste plaats is rekwirante van mening dat het Gerecht blijk heeft gegeven van onjuiste rechtsopvattingen bij de beoordeling van de periode waarin de in het besluit omschreven steun wordt geneutraliseerd door de buitengewone forfaitaire bijdrage. Meer bepaald heeft het Gerecht de feiten onjuist opgevat en zijn eigen motivering in de plaats gesteld van die van het bestreden besluit waar het heeft bevestigd dat de afschaffing van de lasten voor de compensatie en overcompensatie onderdeel waren van de in artikel 1 van het bestreden besluit gedefinieerde steun.


title: Gevoegde zaken T-303/06 RENV EN T-337/06 RENV: Arrest van het Gerecht van 25 november 2014 — UniCredit/BHIM — Union Investment Privatfonds (UNIWEB en UniCredit Wealth Management) („Gemeenschapsmerk – Oppositieprocedure – Aanvragen voor gemeenschapswoordmerken UNIWEB en UniCredit Wealth Management – Oudere nationale woordmerken UNIFONDS en UNIRAK en ouder nationaal beeldmerk UNIZINS – Relatieve weigeringsgrond – Verwarringsgevaar – Merkenserie of merkenfamilie – Gevaar voor associatie – Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94 [thans artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009] – Door interveniënte ingestelde vorderingen tot vernietiging en tot wijziging – Artikel 134, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering”)

text:
               19.1.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 16/25

      Arrest van het Gerecht van 25 november 2014 — UniCredit/BHIM — Union Investment Privatfonds (UNIWEB en UniCredit Wealth Management)
      (Gevoegde zaken T-303/06 RENV EN T-337/06 RENV) (1)

      („Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvragen voor gemeenschapswoordmerken UNIWEB en UniCredit Wealth Management - Oudere nationale woordmerken UNIFONDS en UNIRAK en ouder nationaal beeldmerk UNIZINS - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Merkenserie of merkenfamilie - Gevaar voor associatie - Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94 [thans artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009] - Door interveniënte ingestelde vorderingen tot vernietiging en tot wijziging - Artikel 134, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering”)
      (2015/C 016/41)
      Procestaal: Italiaans

         Partijen

         Verzoekende partij: UniCredit SpA, voorheen UniCredito Italiano SpA (Genua, Italië) (vertegenwoordigers: G. Floridia, R. Floridia en G. Sironi, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: P. Bullock, gemachtigde)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: Union Investment Privatfonds GmbH (Frankfurt am Main, Duitsland) (vertegenwoordiger: J. Zindel, advocaat)

         Voorwerp

      Beroepen tegen de beslissingen van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 5 september 2006 (gevoegde zaken R 196/2005-2 en R 211/2005-2) en van 25 september 2006 (gevoegde zaken R 456/2005-2 en R 502/2005-2) inzake oppositieprocedures tussen Union Investment Privatfonds GmbH en UniCredito Italiano SpA

         Dictum

                  1)

                  De beroepen worden verworpen.

                  2)

                  De door Union Investment Privatfonds GmbH ingediende verzoeken tot gedeeltelijke vernietiging en tot wijziging van de bestreden beslissingen worden afgewezen.

                  3)

                  UniCredit SpA wordt verwezen in de kosten, behalve in de kosten van Union Investment Privatfonds.

                  4)

                  Union Investment Privatfonds draagt haar eigen kosten.

         (1)  PB C 326 van 30.12.2006.


title: Zaak T-35/02: Beroep, op 13 februari 2002 ingesteld door ALITALIA tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
4.5.2002               NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                          C 109/57
Beroep, op 20 februari 2002 ingesteld door EURL Le                      aanmerking te komen voor een belastingverlichting. Voorts
Levant 001 e.a. tegen Commissie van de Europese Ge-                     heeft de Commissie richtlijn 90/684/EEG van de Raad betref-
                         meenschappen                                   fende steunverlening aan de scheepsbouw geschonden. Ar-
                                                                        tikel 4, lid 7, van deze richtlijn kan geen toepassing vinden op
                                                                        scheepswerven of scheepsexploitanten en in geen geval op
                          (Zaak T-34/02)
                                                                        particuliere investeerders.
                        (2002/C 109/109)
                                                                        Verzoekers beroepen zich ook op schending van het vertrou-
                         (Procestaal: Frans)                            wensbeginsel, het beginsel van rechtszekerheid en de motive-
                                                                        ringsplicht. Door terugvordering van de gestelde steun te
                                                                        gelasten in strijd met deze algemene rechtsbeginselen, heeft de
                                                                        Commissie bovendien artikel 14 van verordening
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-               nr. 659/1999 (2) van de Raad geschonden.
schappen is op 20 februari 2002 beroep ingesteld tegen
Commissie van de Europese Gemeenschappen door EURL Le
Levant 001 e.a., vertegenwoordigd door P. Kirch, advocaat,              De bestreden beschikking berust voorts op kennelijk onjuiste
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.                                beoordelingen en inhoudelijke onjuistheden.
Verzoekers concluderen dat het het Gerecht behage:                      Ten slotte beroepen verzoekers zich op schending van ar-
                                                                        tikel 153, lid 2, EG, doordat de Commissie geen rekening
—     nietig te verklaren de beschikking van de Commissie van           houdt met de belangen van verzoekers, die consumenten van
      25 juli 2001 betreffende door Frankrijk toegekende                financiële diensten zijn. Ook heeft de Commissie artikel 2 van
      staatssteun in de vorm van ontwikkelingshulp ten behoe-           verordening nr. 69/2001 (3) geschonden door in casu niet de
      ve van het passagiersschip „Le Levant” dat gebouwd is             de minimis-regel toe te passen.
      door Alstom Leroux Naval en in Saint-Pierre-et-Miquelon
      wordt geëxploiteerd (Staatssteun C 74/1999 — Frankrijk),
      bekendgemaakt PB L 327 van 12 december 2001, blz. 37;             (1) Loi de finance rectificative nr. 86-824 van 11 juli 1986, JORF van
                                                                             12 juli 1986, blz. 8688.
—     de Commissie in de kosten te verwijzen.                           (2) Verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999
                                                                             tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van
                                                                             artikel 93 van het EG-Verdrag (PB L 83 van 27.03.1999,
                                                                             blz. 1-9).
Middelen en voornaamste argumenten                                      (3) Verordening (EG) nr. 69/2001 van de Commissie van 12 januari
                                                                             2001 betreffende de toepassing van de artikelen 87 en 88 van het
                                                                             EG-Verdrag op de minimis-steun (PB L 10 van 13.01.2001,
                                                                             blz. 30-32).
Verzoekers zijn eenpersoonsvennootschappen met beperkte
aansprakelijkheid en de particulieren die deze vennootschap-
pen hebben opgericht. Deze personen hebben via een eenper-
soonsvennootschap met beperkte aansprakelijkheid in het
schip „Le Levant” geïnvesteerd. Krachtens de zogenoemde
Franse wet „Pons” (1) konden zij de investering van hun
belastbaar inkomen aftrekken. Verzoekers komen op tegen de
beschikking van de Commissie waarbij die vennootschappen
in het kader van de bouw van het schip „Le Levant” als                  Beroep, op 13 februari 2002 ingesteld door ALITALIA
ontvangers van staatssteun zijn aangemerkt.                                 tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
Volgens verzoekers heeft de Commissie de grenzen van haar                                           (Zaak T-35/02)
bevoegdheden overschreden door een beschikking te geven
waarbij een lidstaat wordt gelast, staatssteun terug te vorderen
van particulieren en niet bij ondernemingen in de zin van het                                      (2002/C 109/110)
gemeenschapsrecht.
                                                                                (Procestaal: Italiaans)
Verzoekers menen dat de Commissie voorts hun recht van
verweer en hun recht te worden gehoord heeft geschonden,
door hun niet de gelegenheid te bieden vóór de vaststelling
van de beschikking hun opmerkingen kenbaar te maken.                    Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                                                                        schappen is op 13 februari 2002 beroep ingesteld tegen
                                                                        Commissie van de Europese Gemeenschappen door Alitalia,
Verzoekers betwisten, ondernemingen in de zin van artikel 87,           vertegenwoordigd door Guido Alpa, Mario Siragusa, Gian
lid 1, EG te zijn. Zij zijn slechts particuliere investeerders, die     Michele Roberti, Giuseppe Scassellati en Francesca Maria
een financiële belegging hebben gedaan enkel om in                      Moretti, advocaten.
 ---pagebreak--- C 109/58                NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                          4.5.2002
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:                        Sanpaolo IMI spa, vertegenwoordigd door A. Santa Maria,
                                                                           C. Biscaretti di Ruffia, G. Pizzonia en M. Valenti, advocaten.
—      de Commissie te veroordelen tot vergoeding van de
       schade zoals vastgesteld of ten belope van het volgens het
       Gerecht passende bedrag, die Alitalia als gevolg van de             Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
       eerste beschikking en van de daarin gestelde voorwaarden,
       alsmede van de herhaling van de maatregel bij de tweede             —     nietig te verklaren de beschikking van de Commissie van
       beschikking heeft geleden;                                                11 december 2001 waartegen het onderhavige beroep is
                                                                                gericht, wegens schending van wezenlijke vormvoor-
—      de Commissie te veroordelen tot betaling van de rente                     schriften en/of ontbreken, tegenstrijdigheid en/of
       over het sub 1 bedoelde bedrag tot het tijdstip van                       ontoereikendheid van de motivering van de beschikking,
       voldoening daarvan;                                                       in de zin van artikel 253 EG in samenhang met de
                                                                                artikelen 87 en 77 en verordening nr. 659/1999 van de
—      de Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure.                  Raad, zoals uiteengezet in het verzoekschrift;
                                                                           —     subsidiair, de beschikking waartegen het beroep is gericht
                                                                                geheel of gedeeltelijk nietig te verklaren in de zin van
Middelen en voornaamste argumenten                                               artikel 230, tweede alinea, EG, wegens schending of
                                                                                onjuiste toepassing van artikel 87, lid 1, of meer subsi-
                                                                                diair, van artikel 87, lid 3, sub b of c, EG, zoals uiteengezet
Met dit beroep vordert Alitalia, die tevens verzoekster is in de
                                                                                in het verzoekschrift;
zaken T-296/97 (1) en T-301/01 (2), veroordeling van verweer-
ster tot vergoeding van de schade die zij stelt te hebben geleden
als gevolg van beschikking 97/789/EG van de Commissie van                  —     nog meer subsidiair, gesteld dat het Gerecht tot de
15 juli 1997 betreffende de herkapitalisatie van de verzoekende                  conclusie zou komen dat de bepalingen van wet nr. 461
vennootschap, en van de daarin gestelde voorwaarden, die na                      van 23 december 1998 en van wetsbesluit nr. 153 van
de nietigverklaring van de eerste beschikking bij arrest van het                 17 mei 1999 als bedoeld in de bestreden beschikking,
Gerecht van 12 december 2000 in voormelde zaak T-296/97,                         een met de gemeenschappelijke markt onverenigbare
bij beschikking 2001/723/EG van 18 juli 2001 zijn herhaald.                      staatssteunregeling zouden vormen, de bestreden beschik-
Objet: Beroep tot vergoeding van schade die verzoekster                          king van de Commissie elke terugwerkende kracht te
zou hebben geleden als gevolg van de vaststelling van de                         ontzeggen;
beschikkingen van de Commissie 97/789/EG van 15 juli                       kosten rechtens.
1997 en 2001/723/EG van 18 juli 2001 betreffende de
herkapitalisatie van de luchtvaartmaatschappij Alitalia.
                                                                           Middelen en voornaamste argumenten
In casu worden dezelfde gronden voor onwettigheid aange-
voerd als in voormelde zaken.
                                                                           De middelen en voornaamste argumenten komen overeen met
( 1) Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 12 december 2000,        die in zaak T-36/02, ABI/Commissie.
     Alitalia/Commissie (T-296/97, Jurispr. blz. II-3871).
(2) Zaak T-301/01, Alitalia/Commisie, PB C 44, van 16.2.2002,
     blz. 24.
                                                                           Beroep, op 21 februari 2002 ingesteld door Banca Intesab-
                                                                           ci Spa tegen Commissie van de Europese Gemeenschap-
                                                                                pen
Beroep, op 21 februari 2002 ingesteld door Banca Sanpao-
lo IMI spa tegen Commissie van de Europese Gemeen-
                              schappen                                                                (Zaak T-39/02)
                           (Zaak T-37/02)                                                            (2002/C 109/112)
                          (2002/C 109/111)                                                          (Procestaal: Italiaans)
                         (Procestaal: Italiaans)
                                                                           Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                                                                           schappen is op 21 februari 2002 beroep ingesteld tegen
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-                  Commissie van de Europese Gemeenschappen door Banca
schappen is op 21 februari 2002 beroep ingesteld tegen                     Intesabci Spa, vertegenwoordigd door A. Santa Maria, C. Bis-
Commissie van de Europese Gemeenschappen door Banca                        caretti di Ruffia, G. Pizzonia en M. Valenti, advocaten.


title: Zaak C-623/10: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Namen (België) op 22 december 2010 — Adrien Daxhelet/Belgische Staat — FOD Financiën

text:
               12.3.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 80/13

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Namen (België) op 22 december 2010 — Adrien Daxhelet/Belgische Staat — FOD Financiën
   (Zaak C-623/10)
   2011/C 80/25
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Rechtbank van eerste aanleg te Namen

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Adrien Daxhelet

      Verwerende partij: Belgische Staat — FOD Financiën

      Prejudiciële vragen

               1)

               Verzetten artikel 6 van titel I („Gemeenschappelijke bepalingen”) van het Verdrag van Lissabon van 13 december 2007 tot wijziging van het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, dat op 1 december 2009 in werking is getreden (en grotendeels de bepalingen overneemt van artikel 6 van titel I van het op 7 februari 1992 te Maastricht ondertekende en op 1 november 1993 in werking getreden Verdrag betreffende de Europese Unie), en artikel 234 (voorheen artikel 177) van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap (EG-Verdrag) van 25 maart 1957, enerzijds, en/of artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie van 7 december 2000, anderzijds, zich ertegen dat nationale wettelijke bepalingen, in casu artikel 9, § 2, van de Belgische wet van 6 januari 1989 op het Arbitragehof (thans het Grondwettelijk Hof) de nationale rechters verplichten om de rechtspraak te volgen die wordt gevormd door arresten die een hogere nationale rechter (in casu het Grondwettelijk Hof) heeft gewezen in beroepen tot vernietiging van nationaalrechtelijke bepalingen die bij hem aanhangig zijn gemaakt, wanneer die beroepen zijn gebaseerd op schending van bepalingen van het recht van de Europese Unie dat in de interne rechtsorde rechtstreeks en bij voorrang toepasselijk is?

               2)

               Verzetten artikel 6 van titel I („Gemeenschappelijke bepalingen”) van het Verdrag van Lissabon van 13 december 2007 tot wijziging van het Verdrag betreffende de Europese Unie en het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, dat op 1 december 2009 in werking is getreden (en grotendeels de bepalingen overneemt van artikel 6 van titel I van het op 7 februari 1992 te Maastricht ondertekende en op 1 november 1993 in werking getreden Verdrag betreffende de Europese Unie), en artikel 234 (voorheen artikel 177) van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap (EG-Verdrag) van 25 maart 1957, enerzijds, en/of artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie van 7 december 2000, anderzijds, zich ertegen dat nationale wettelijke bepalingen, in casu artikel 26, § 4, van de Belgische wet van 6 januari 1989 op het Arbitragehof (thans het Grondwettelijk Hof), zoals gewijzigd bij de wet van 12 juli 2009, op zichzelf of samen met artikel 9, § 2, van die bijzondere wet van 6 januari 1989, de nationale rechters verplichten om elke prejudiciële vraag met betrekking tot de uitlegging van bepalingen van het recht van de Europese Unie dat in de interne rechtsorde rechtstreeks en bij voorrang toepasselijk is, te stellen aan een hogere nationale rechter (in casu het Grondwettelijk Hof) wanneer die bepalingen ook zijn opgenomen in de nationale Grondwet en die rechters veronderstellen dat die bepalingen zijn geschonden in geschillen die bij hen zijn aangebracht, waardoor die rechters de mogelijkheid wordt ontzegd om het recht van de Europese Unie rechtstreeks toe te passen, althans in het geval dat die hogere rechter reeds uitspraak heeft gedaan over dezelfde vraag?


title: Zaak T-229/17: Beroep ingesteld op 19 april 2017 — Duitsland/Commissie

text:
               19.6.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 195/37

         Beroep ingesteld op 19 april 2017 — Duitsland/Commissie
   (Zaak T-229/17)
   (2017/C 195/50)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Bondsrepubliek Duitsland (vertegenwoordigers: T. Henze, J. Möller, en M. Winkelmüller, F. van Schewick en M. Kottmann, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het besluit (EU) 2017/133 van de Commissie van 25 januari 2017 betreffende de handhaving, met een beperking, in het Publicatieblad van de Europese Unie van de referentie van geharmoniseerde norm EN 14342:2013 „Houten vloeren — Eigenschappen, conformiteitsbeoordeling en merken” overeenkomstig verordening (EU) nr. 305/2011 van het Europees Parlement en de Raad (PB 2017, L 21, blz. 113) nietig verklaren;

               —

               het besluit (EU) 2017/145 van de Commissie van 25 januari 2017 betreffende de handhaving, met een beperking, in het Publicatieblad van de Europese Unie van de referentie van geharmoniseerde norm EN 14904:2006 „Sportvloeren en sportvelden — Binnensportvloeren voor verschillende sporten: Specificatie” overeenkomstig verordening (EU) nr. 305/2011 van het Europees Parlement en de Raad (PB 2017, L 22, blz. 62) nietig verklaren;

               —

               de mededeling van de Commissie in het kader van de uitvoering van verordening (EU) nr. 305/2011 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van geharmoniseerde voorwaarden voor het verhandelen van bouwproducten en tot intrekking van richtlijn 89/106/EEG van de Raad (PB 2017, C 76, blz. 32) nietig verklaren, voor zover zij betrekking heeft op de geharmoniseerde norm EN 14342:2013 „Houten vloeren — Eigenschappen, conformiteitsbeoordeling en merken”;

               —

               de mededeling van de Commissie in het kader van de uitvoering van verordening (EU) nr. 305/2011 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van geharmoniseerde voorwaarden voor het verhandelen van bouwproducten en tot intrekking van richtlijn 89/106/EEG van de Raad (PB 2017, C 76, blz. 32) nietig verklaren, voor zover zij betrekking heeft op de geharmoniseerde norm EN 14904:2006 „Sportvloeren en sportvelden — Binnensportvloeren voor verschillende sporten: Specificatie”, en

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij drie middelen aan.

               1.

               Eerste middel: schending van wezenlijke vormvoorschriften
               De Bondsrepubliek Duitsland stelt dat de Commissie bij de vaststelling van de bestreden besluiten wezenlijke vormvoorschriften heeft geschonden die in artikel 18 van verordening (EU) nr. 305/2011 (1) zijn vervat. Zo heeft de Commissie het bij artikel 5 van richtlijn 98/34/EG (2) ingestelde comité niet geraadpleegd, is de raadpleging van de betrokken Europese normalisatie-instelling gebrekkig en zijn de bestreden besluiten niet vastgesteld „op basis van het advies” van het bij artikel 5 van die richtlijn ingestelde comité.

               2.

               Tweede middel: schending van de motiveringsplicht
               Met het tweede middel klaagt verzoekster aan dat de bestreden besluiten de motiveringsplicht van artikel 296, lid 2, VWEU schenden, aangezien zij zich niet uitspreken over de ingevolge artikel 18, lid 1, van verordening (EU) nr. 305/2011 cruciale vraag of de betrokken geharmoniseerde normen voldoen aan het desbetreffende mandaat en de naleving van de fundamentele eisen voor bouwwerken garanderen. Daaruit volgt dat de Bondsrepubliek Duitsland noch het Gerecht kan beoordelen op welke essentiële juridische en feitelijke overwegingen de Commissie zich heeft gebaseerd.

               3.

               Derde middel: schending van verordening (EU) nr. 305/2011
               Voorts betoogt verzoekster dat de bestreden besluiten en de bestreden mededeling in strijd zijn met materiële voorschriften van verordening (EU) nr. 305/2011.

                           —

                           Ten eerste zijn de bestreden besluiten en de bestreden mededeling in strijd met artikel 17, lid 5, eerste en tweede alinea, van verordening (EU) nr. 305/2011 omdat de Commissie, in strijd met die voorschriften, de conformiteit van de betrokken geharmoniseerde normen met de desbetreffende mandaten niet heeft beoordeeld, waardoor zij eraan is voorbijgegaan dat die normen daadwerkelijk niet conform zijn.

                           —

                           Ten tweede schenden de bestreden besluiten en de bestreden mededeling artikel 18, lid 2, juncto artikel 3, leden 1 en 2, alsmede artikel 17, lid 3, eerste alinea, van verordening (EU) nr. 305/2011. De Commissie heeft over het hoofd gezien dat de litigieuze normen niet voorzien in methoden en criteria om de prestatie met betrekking tot het vrijkomen van zogenaamde andere gevaarlijke stoffen te beoordelen, zodat zij met betrekking tot een essentieel kenmerk van bouwproducten onvolledig zijn en dientengevolge de naleving van de fundamentele eisen voor bouwwerken in het gedrang brengen.

                           —

                           Ten slotte heeft de Commissie bij de vaststelling van de bestreden handelingen een andere beoordelingsfout gemaakt door geen rekening te houden met de door artikel 18, lid 2, van verordening (EU) nr. 305/2011 geboden mogelijkheid om bij de referentienummers van een geharmoniseerde norm in het Publicatieblad de door verzoekster voorgestelde beperkingen te vermelden.

      (1)  Verordening (EU) nr. 305/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 2011 tot vaststelling van geharmoniseerde voorwaarden voor het verhandelen van bouwproducten en tot intrekking van richtlijn 89/106/EEG van de Raad (PB 2011, L 88, blz. 5).

      (2)  Richtlijn 98/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 juli 1998 tot wijziging van richtlijn 98/34/EG betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften (PB 1998, L 217, blz. 18).


title: Zaak T-470/17: Beroep ingesteld op 26 juli 2017 — Sensotek/EUIPO — Senso Tecnologie (sensotek)

text:
               18.9.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 309/38

         Beroep ingesteld op 26 juli 2017 — Sensotek/EUIPO — Senso Tecnologie (sensotek)
   (Zaak T-470/17)
   (2017/C 309/51)
   Taal van het verzoekschrift: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Sensotek GmbH (Reichenbach an der Fils, Duitsland) (vertegenwoordiger: J. Klink, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Senso Tecnologie Srl (Rome, Italië)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager: verzoekende partij

      Betrokken merk: Uniebeeldmerk met het woordelement „sensotek” — inschrijvingsaanvraag nr. 10 648 871

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 16 mei 2017 in zaak R 1953/2016-2

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009.


title: Zaak C-570/10: Beschikking van de president van het Hof van 2 mei 2011 — Europese Commissie/Ierland

text:
               27.8.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 252/28

         Beschikking van de president van het Hof van 2 mei 2011 — Europese Commissie/Ierland
   (Zaak C-570/10) (1)

   2011/C 252/64
   Procestaal: Engels
   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 63 van 26.2.2011.


title: Zaak C-425/11: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 28 februari 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Baden Württemberg — Duitsland) — Katja Ettwein/Finanzamt Konstanz (Overeenkomst tussen Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en Zwitserse Bondsstaat, anderzijds, over vrij verkeer van personen — Gelijke behandeling — Zelfstandige grensarbeiders — Staatsburgers van lidstaat van Unie — In deze lidstaat ontvangen beroepsinkomsten — Verlegging van woonplaats naar Zwitserland — Weigering van belastingvoordeel in deze lidstaat wegens verlegging van woonplaats)

text:
               20.4.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 114/13

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 28 februari 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Baden Württemberg — Duitsland) — Katja Ettwein/Finanzamt Konstanz
   (Zaak C-425/11) (1)

   (Overeenkomst tussen Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en Zwitserse Bondsstaat, anderzijds, over vrij verkeer van personen - Gelijke behandeling - Zelfstandige grensarbeiders - Staatsburgers van lidstaat van Unie - In deze lidstaat ontvangen beroepsinkomsten - Verlegging van woonplaats naar Zwitserland - Weigering van belastingvoordeel in deze lidstaat wegens verlegging van woonplaats)
   2013/C 114/17
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Finanzgericht Baden-Württemberg

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Katja Ettwein

      Verwerende partij: Finanzamt Konstanz

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Finanzgericht Baden-Württemberg — Uitlegging van de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Zwitserse Bondsstaat, anderzijds, over het vrije verkeer van personen, van 21 juni 1999, goedgekeurd namens de Europese Gemeenschap bij besluit van de Raad en de Commissie van 4 april 2002 (PB L 114, blz. 6), en meer bepaald de artikelen 1, 2, 11, 16 en 21 alsmede de artikelen 9, 13 en 15 van bijlage I ervan — Directe belastingen op grensarbeiders — Regeling van een lidstaat die de gezamenlijke aanslag van echtgenoten („Ehegattensplitting”) toestaat ingeval zij in een lidstaat van de Unie of van de Europese Economische Ruimte wonen en die de gezamenlijke aanslag van echtgenoten uitsluit indien zij hun woonplaats hebben in de Zwitserse Bondsstaat

      Dictum

   Artikel 1, sub a, van de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Zwitserse Bondsstaat, anderzijds, over het vrije verkeer van personen, ondertekend te Luxemburg op 21 juni 1999, alsmede de artikelen 9, lid 2, 13, lid 1, en 15, lid 2, van bijlage I bij deze Overeenkomst moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een regeling van een lidstaat volgens welke het voordeel van gezamenlijke aanslag met toepassing van de in deze regeling voorziene „splitting”-methode wordt ontzegd aan echtgenoten die onderdanen van deze staat zijn en in diezelfde staat in de inkomstenbelasting onbeperkt belastingplichtig zijn, enkel op grond dat hun woonplaats op het grondgebied van de Zwitserse Bondsstaat is gelegen.

      (1)  PB C 331 van 12.11.2011.


title: Gevoegde zaken T-261/13 en T-86/14: Arrest van het Gerecht van 23 september 2015 — Nederland/Commissie [„GICP — Verordening (EG) nr. 2494/95 — Geharmoniseerde indexcijfers van de consumptieprijzen tegen constante belastingtarieven (HICP-CT) — Verordening (EU) nr. 119/2013 — Indexcijfers van de prijzen van door de eigenaar bewoonde woningen — Verordening (EU) nr. 93/2013 — Eurostat — Comitologie — Uitvoeringsmaatregelen — Regelgevingsprocedure met toetsing”]

text:
               23.11.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 389/31

         Arrest van het Gerecht van 23 september 2015 — Nederland/Commissie
   (Gevoegde zaken T-261/13 en T-86/14) (1)

   ([„GICP - Verordening (EG) nr. 2494/95 - Geharmoniseerde indexcijfers van de consumptieprijzen tegen constante belastingtarieven (HICP-CT) - Verordening (EU) nr. 119/2013 - Indexcijfers van de prijzen van door de eigenaar bewoonde woningen - Verordening (EU) nr. 93/2013 - Eurostat - Comitologie - Uitvoeringsmaatregelen - Regelgevingsprocedure met toetsing”])
   (2015/C 389/32)
   Procestaal: Nederlands

      Partijen

      Verzoekende partij: Koninkrijk der Nederlanden (vertegenwoordigers: in zaak T-261/13 M. Bulterman, J. Langer en B. Koopman en in zaak T-86/14 M. Bulterman en J. Langer, gemachtigden)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: M. Clausen en P. Van Nuffel, gemachtigden)

      Voorwerp

   In zaak T-261/13 primair een verzoek om nietigverklaring van verordening (EU) nr. 119/2013 van de Commissie van 11 februari 2013 tot wijziging van verordening (EG) nr. 2214/96 inzake geharmoniseerde indexcijfers van de consumptieprijzen: indiening en verspreiding van subindexcijfers van het GICP, wat betreft de vaststelling van geharmoniseerde indexcijfers van de consumptieprijzen tegen constante belastingtarieven (PB L 41, blz. 1) en subsidiair een verzoek om nietigverklaring van artikel 1, punt 2, van verordening nr. 119/2013, en in zaak T-86/14 primair een verzoek om nietigverklaring van verordening (EU) nr. 93/2013 van de Commissie van 1 februari 2013 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen van verordening (EG) nr. 2494/95 van de Raad inzake geharmoniseerde indexcijfers van de consumptieprijzen, wat de vaststelling van indexcijfers van de prijzen van door de eigenaar bewoonde woningen betreft (PB L 33, blz. 14) en subsidiair een verzoek om nietigverklaring van artikel 4, lid 1, van verordening nr. 93/2013

      Dictum

               1)

               In zaak T-261/13 wordt artikel 1, punt 2, van verordening (EU) nr. 119/2013 van de Commissie van 11 februari 2013 tot wijziging van verordening (EG) nr. 2214/96 inzake geharmoniseerde indexcijfers van de consumptieprijzen: indiening en verspreiding van subindexcijfers van het GICP, wat betreft de vaststelling van geharmoniseerde indexcijfers van de consumptieprijzen tegen constante belastingtarieven, nietig verklaard.

               2)

               In zaak T-86/14 wordt artikel 4, lid 1, van verordening (EU) nr. 93/2013 van de Commissie van 1 februari 2013 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen van verordening (EG) nr. 2494/95 van de Raad inzake geharmoniseerde indexcijfers van de consumptieprijzen, wat de vaststelling van indexcijfers van de prijzen van door de eigenaar bewoonde woningen betreft, nietig verklaard.

               3)

               De Europese Commissie draagt haar eigen kosten en die van het Koninkrijk der Nederlanden.

      (1)  PB C 189 van 29.6.2013.


title: Zaak C-96/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia n° 38 de Barcelona (Spanje) op 17 februari 2016 — Banco Santander, S.A./Mahamadou Demba en Mercedes Godoy Bonet

text:
               25.4.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 145/24

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia no 38 de Barcelona (Spanje) op 17 februari 2016 — Banco Santander, S.A./Mahamadou Demba en Mercedes Godoy Bonet
   (Zaak C-96/16)
   (2016/C 145/30)
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Juzgado de Primera Instancia no 38 de Barcelona

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Banco Santander, S.A.

      Verwerende partijen: Mahamadou Demba en Mercedes Godoy Bonet

      Prejudiciële vragen

               1)

               Is de ondernemerspraktijk van overdracht respectievelijk aankoop van vorderingen zonder dat de consument de mogelijkheid wordt geboden de schuld af te lossen door aan de cessionaris de overdrachtsprijs plus de rente, kosten en proceskosten te betalen, verenigbaar met het Unierecht, concreet artikel 38 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (1), artikel 2 C van het Verdrag van Lissabon, en de artikelen 4, lid 2, 12 en 169, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie?

               2)

               Is die ondernemerspraktijk van aankoop van de schuld van de consument voor een uiterst lage prijs, zonder diens toestemming of medeweten, die niet als een algemene voorwaarde of als een afgedwongen oneerlijk beding in het contract is opgenomen, en zonder dat de consument de mogelijkheid wordt geboden in die transactie te participeren door het recht van terugkoop uit te oefenen, verenigbaar met de beginselen die in richtlijn 93/13/EEG (2) van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten zijn neergelegd en, bij uitbreiding, met het doeltreffendheidsbeginsel en de artikelen 3, lid 1, en 7, lid 1, van die richtlijn?

               3)

               Is het, teneinde de bescherming van consumenten en gebruikers en de naleving van de Unierechtspraak daarover te waarborgen, verenigbaar met het Unierecht, richtlijn 93/13 en in het bijzonder de artikelen 6, lid 1, en 7, lid 1, daarvan om als eenduidig criterium vast te stellen dat in met consumenten gesloten geldleenovereenkomsten zonder zakelijke zekerheid een beding waarover niet is onderhandeld oneerlijk is, wanneer dat voorziet in een vertragingsrente die meer dan twee procentpunten hoger is dan de overeengekomen leningrente?

               4)

               Is het, teneinde de bescherming van consumenten en gebruikers en de naleving van de Unierechtspraak daarover te waarborgen, verenigbaar met het Unierecht, richtlijn 93/13 en in het bijzonder de artikelen 6, lid 1, en 7, lid 1, daarvan om daaraan de consequentie te verbinden dat de leningrente verschuldigd blijft totdat de schuld volledig is voldaan?

      (1)  PB 2000, C 364, blz. 1.

      (2)  PB L 95, blz. 29.


title: Zaak C-654/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 19 december 2016 — Amber Capital Italia Sgr SpA, Amber Capital Uk Llp/Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

text:
               18.4.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 121/9

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 19 december 2016 — Amber Capital Italia Sgr SpA, Amber Capital Uk Llp/Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)
   (Zaak C-654/16)
   (2017/C 121/13)
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Amber Capital Italia Sgr SpA, Amber Capital Uk Llp

      Verwerende partij: Commissione Nazionale per le Società e la Borsa (Consob)

      Prejudiciële vraag

   Staat artikel 5, lid 4, eerste en tweede alinea, van richtlijn 2004/25/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 betreffende het openbaar overnamebod (1), gelezen in samenhang met de algemene beginselen die zijn neergelegd in artikel 3, lid 1, van die richtlijn, alsook met de algemene Unierechtelijke beginselen van bescherming van het gewettigd vertrouwen, evenredigheid, redelijkheid, transparantie en non-discriminatie, in de weg aan een nationale regeling als artikel 106, lid 3, onder d), punt 2, van wetsbesluit nr. 58 van 24 februari 1998 (geconsolideerde voorschriften op het gebied van financiële bemiddeling, in de zin van de artikelen 8 en 21 van wet nr. 52 van 6 februari 1996), zoals herhaaldelijk gewijzigd, en artikel 47 octies van besluit nr. 11971 van de Commissione Nazionale per le Società e la Borsa — Consob van 14 mei 1999 (verordening tot uitvoering van wetsbesluit nr. 58 van 24 februari 1998 inzake de emittenten), zoals herhaaldelijk gewijzigd, voor zover die bepalingen, die de Consob toestaan de prijs van het openbare overnamebod als bedoeld in dat artikel 106 te verhogen wanneer er sprake is van samenspanning tussen de bieder of in onderling overleg met hem handelende personen en één of meer verkopers, enkel verwijzen naar het criterium van de „vastgestelde prijs” zonder te specificeren op basis van welke parameters en criteria die prijs is vastgesteld?

      (1)  PB L 142, blz. 12.


title: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 15 juli 2004 in zaak C-118/03: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek Duitsland (Niet-nakoming — Niet-omzetting van richtlijn 2000/37/EG)

text:
               11.9.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 228/11

      ARREST VAN HET HOF

   (Eerste kamer)
   van 15 juli 2004
   in zaak C-118/03: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek Duitsland (1)

   (Niet-nakoming - Niet-omzetting van richtlijn 2000/37/EG)
   (2004/C 228/21)
   Procestaal: Duits
   In zaak C-118/03, Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: U. Wölker en H. Støvlbæk), tegen Bondsrepubliek Duitsland (gemachtigde: A. Tiemann), betreffende een verzoek om te doen vaststellen dat de Bondsrepubliek Duitsland, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2000/37/EG van de Commissie van 5 juni 2000 tot wijziging van hoofdstuk VI bis van richtlijn 81/851/EEG van de Raad betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik (PB L 139, blz. 25), of deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen, heeft het Hof (Eerste kamer), samengesteld als volgt: P. Jann (rapporteur), kamerpresident, J. N. Cunha Rodrigues, K. Lenaerts, E. Juhász en M. Ilešič, rechters; advocaat-generaal: A. Tizzano; griffier: R. Grass, op 15 juli 2004 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2000/37/EG van de Commissie van 5 juni 2000 tot wijziging van hoofdstuk VI bis van richtlijn 81/851/EEG van de Raad betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik, is de Bondsrepubliek Duitsland de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.

               2)

               De Bondsrepubliek Duitsland wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 112 van 10.5.2003.


title: Laatste publicatie van het Hof van Justitie in het Publicatieblad van de Europese UniePB C 243 van 1.10.2005

text:
               15.10.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 257/20

         (2005/C 257/34)
   Laatste publicatie van het Hof van Justitie in het Publicatieblad van de Europese Unie

         PB C 243 van 1.10.2005

   Historisch overzicht van de vroegere publicaties

      PB C 229 van 17.9.2005

      PB C 217 van 3.9.2005

      PB C 205 van 20.8.2005

      PB C 193 van 6.8.2005

      PB C 182 van 23.7.2005

      PB C 171 van 9.7.2005

   Deze teksten zijn beschikbaar in:

               EUR-Lex:http://europa.eu.int/eur-lex

               CELEX:http://europa.eu.int/celex


title: Zaak C-248/06: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 13 maart 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk Spanje (Niet-nakoming — Vrijheid van vestiging — Vrij verrichten van diensten — Beperkingen — Onderzoek en ontwikkeling — Aftrekregeling voor in buitenland gemaakte kosten)

text:
               9.5.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 116/5

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 13 maart 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk Spanje
   (Zaak C-248/06) (1)

   (Niet-nakoming - Vrijheid van vestiging - Vrij verrichten van diensten - Beperkingen - Onderzoek en ontwikkeling - Aftrekregeling voor in buitenland gemaakte kosten)
   (2008/C 116/08)
   Procestaal: Spaans
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: R. Lyal en L. Escobar Guerrero, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: M. Muñoz Pérez, gemachtigde)
   Voorwerp
   Niet-nakoming — Schending van de artikelen 43 EG, 48 EG en 49 EG en van de artikelen 31 EER en 36 EER — Minder gunstige aftrekregeling voor in het buitenland gemaakte kosten voor onderzoek, ontwikkeling en technologische innovatie dan voor in Spanje gemaakte kosten
   Dictum

               1)

               Door voor in het buitenland gemaakte kosten voor onderzoek, ontwikkeling en technologische innovatie een minder gunstige aftrekregeling te handhaven dan voor in Spanje gemaakte kosten, welke regeling voortvloeit uit artikel 35 van de Ley del Impuesto de Sociedades (Spaanse wet inzake vennootschapsbelasting), zoals gewijzigd bij Real Decreto Legislativo 4/2004 van 5 maart 2004, is het Koninkrijk Spanje de verplichtingen niet nagekomen die op hem rusten krachtens de artikelen 43 EG en 49 EG, betreffende de vrijheid van vestiging en het vrij verrichten van diensten, alsmede krachtens de overeenkomstige artikelen van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, te weten de artikelen 31 en 36 van die Overeenkomst.

               2)

               Het Koninkrijk Spanje wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 178 van 29.7.2006.


title: Zaak F-49/14: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 12 januari 2015 DQ e.a./Europees Parlement

text:
               9.3.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 81/30

         Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 12 januari 2015 DQ e.a./Europees Parlement
   (Zaak F-49/14) (1)

   (2015/C 081/40)
   Procestaal: Frans
   De president van de Eerste kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 292 van 1.9.2014, blz. 62.


title: Zaak C-436/16: Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 28 juni 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Areios Pagos — Griekenland) — Georgios Leventis, Nikolaos Vafeias/Malcon Navigation Co. Ltd, Brave Bulk Transport Ltd [Prejudiciële verwijzing — Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken — Rechterlijke bevoegdheid en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken — Verordening (EG) nr. 44/2001 — Artikel 23 — Forumkeuzebeding — Forumkeuzebeding in een overeenkomst tussen twee vennootschappen — Schadevordering — Hoofdelijke aansprakelijkheid van de vertegenwoordigers van een van die vennootschappen voor strafbare feiten — Inroepbaarheid van dat beding door die vertegenwoordigers]

text:
               28.8.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 283/11

         Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 28 juni 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Areios Pagos — Griekenland) — Georgios Leventis, Nikolaos Vafeias/Malcon Navigation Co. Ltd, Brave Bulk Transport Ltd
   (Zaak C-436/16) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken - Rechterlijke bevoegdheid en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken - Verordening (EG) nr. 44/2001 - Artikel 23 - Forumkeuzebeding - Forumkeuzebeding in een overeenkomst tussen twee vennootschappen - Schadevordering - Hoofdelijke aansprakelijkheid van de vertegenwoordigers van een van die vennootschappen voor strafbare feiten - Inroepbaarheid van dat beding door die vertegenwoordigers])
   (2017/C 283/15)
   Procestaal: Grieks

      Verwijzende rechter

   Areios Pagos

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Georgios Leventis, Nikolaos Vafeias

      Verwerende partijen: Malcon Navigation Co. Ltd, Brave Bulk Transport Ltd

      Dictum

   Artikel 23, lid 1, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken moet aldus worden uitgelegd dat een forumkeuzebeding in een overeenkomst tussen twee vennootschappen door de vertegenwoordigers van een van die vennootschappen niet kan worden aangevoerd ter betwisting van de bevoegdheid van een rechter om kennis te nemen van een beroep tot schadevergoeding dat ertoe strekt hen hoofdelijk aansprakelijk te stellen voor strafbare feiten die zij in de uitoefening van hun functie zouden hebben gepleegd.

      (1)  PB C 392 van 24.10.2016.


title: Zaak C-224/11: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny (Republiek Polen) op 13 mei 2011 — BGŻ Leasing Sp. z o. o./Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie

text:
               23.7.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 219/8

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny (Republiek Polen) op 13 mei 2011 — BGŻ Leasing Sp. z o. o./Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie
   (Zaak C-224/11)
   2011/C 219/11
   Procestaal: Pools

      Verwijzende rechter

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: BGŻ Leasing Sp. z o. o.

      Verwerende partij: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet artikel 2, lid 1, sub c, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) aldus worden uitgelegd dat de dienst bestaande in de verzekering van een geleased voorwerp, en de leasingdienst als zelfstandige dienstverrichtingen dan wel als één en dezelfde samengestelde dienstverrichting moeten worden behandeld?

               2)

               Zo op de eerste vraag wordt geantwoord dat de dienst bestaande in de verzekering van een geleased voorwerp, en de leasingdienst als zelfstandige dienstverrichtingen moeten worden behandeld, moet artikel 135, lid 1, sub a, gelezen in samenhang met artikel 28 van richtlijn 2006/112, aldus worden uitgelegd dat de dienst bestaande in de verzekering van een geleased voorwerp van btw is vrijgesteld wanneer de leasinggever het geleasede voorwerp verzekert en de kosten van verzekering aan de leasingnemer aanrekent?

      (1)  PB L 347, blz. 1.


title: Zaak C-445/09: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 7 juli 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het College van Beroep voor het bedrijfsleven — Nederland) — IMC Securities BV/Stichting Autoriteit Financiële Markten (Richtlijn 2003/6/EG — Marktmanipulatie — Houden van koers op abnormaal of kunstmatig niveau)

text:
               10.9.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 269/6

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 7 juli 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het College van Beroep voor het bedrijfsleven — Nederland) — IMC Securities BV/Stichting Autoriteit Financiële Markten
   (Zaak C-445/09) (1)

   (Richtlijn 2003/6/EG - Marktmanipulatie - Houden van koers op abnormaal of kunstmatig niveau)
   2011/C 269/08
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   College van Beroep voor het bedrijfsleven

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: IMC Securities BV

      Verwerende partij: Stichting Autoriteit Financiële Markten

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — College van Beroep voor het Bedrijfsleven — Uitlegging van artikel 1, lid 2, sub a, tweede streepje, van richtlijn 2003/6/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003, betreffende handel met voorwetenschap en marktmanipulatie (marktmisbruik) (PB L 96, blz. 16) — Houden van de koers op een abnormaal of kunstmatig niveau — Begrip — Transacties en handelsorders die kortstondige koersfluctuatie hebben veroorzaakt

      Dictum

   Artikel 1, punt 2, sub a, tweede streepje, van richtlijn 2003/6/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2003 betreffende handel met voorwetenschap en marktmanipulatie (marktmisbruik) moet in die zin worden uitgelegd dat, om ervan uit te kunnen gaan dat de koers van een of meer financiële instrumenten op een abnormaal of een kunstmatig niveau is gehouden, niet vereist is dat die koers gedurende een bepaald tijdsverloop een abnormaal of een kunstmatig niveau behoudt.

      (1)  PB C 24 van 30.1.2010.


title: Zaak T-1/15: Arrest van het Gerecht van 6 juli 2017 — SNCM/Commissie („Staatssteun — Door Frankrijk ten gunste van SNCM ten uitvoer gelegde steunmaatregelen — Herstructureringssteun en in het kader van een privatiseringsplan getroffen maatregelen — Criterium van de particuliere investeerder in een markteconomie — Besluit waarbij de steunmaatregelen onrechtmatig en onverenigbaar met de interne markt worden verklaard — Sociale politiek van de lidstaten — Heropening van de formele onderzoeksprocedure — Motiveringsplicht — Gelijke behandeling — Artikel 41 van het Handvest van de grondrechten”)

text:
               21.8.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 277/32

         Arrest van het Gerecht van 6 juli 2017 — SNCM/Commissie
   (Zaak T-1/15) (1)

   ((„Staatssteun - Door Frankrijk ten gunste van SNCM ten uitvoer gelegde steunmaatregelen - Herstructureringssteun en in het kader van een privatiseringsplan getroffen maatregelen - Criterium van de particuliere investeerder in een markteconomie - Besluit waarbij de steunmaatregelen onrechtmatig en onverenigbaar met de interne markt worden verklaard - Sociale politiek van de lidstaten - Heropening van de formele onderzoeksprocedure - Motiveringsplicht - Gelijke behandeling - Artikel 41 van het Handvest van de grondrechten”))
   (2017/C 277/46)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Société nationale maritime Corse Méditerranée (SNCM) (Marseille, Frankrijk) (vertegenwoordigers: F.-C. Laprévote, C. Froitzheim en A. Dupuis, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: V. Di Bucci en B. Stromsky, gemachtigden)

      Interveniënt aan de zijde van de verzoekende partij: Comité d’entreprise de la Société nationale maritime Corse Méditerranée (SNCM) (Marseille) (vertegenwoordiger: C. Bonnefoi, advocaat)

      Interveniënte aan de zijde van de verwerende partij: Corsica Ferries France (Bastia, Frankrijk) (vertegenwoordigers: N. Flandin en S. Rodrigues, advocaten)

      Voorwerp

   Verzoek ingediend op basis van artikel 263 VWEU en strekkende tot nietigverklaring van besluit C(2013) 7066 final van de Commissie van 20 november 2013 betreffende steunmaatregel SA.16237 (C 58/2002) (ex N 118/2002) die Frankrijk ten gunste van SNCM ten uitvoer heeft gelegd

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Société nationale maritime Corse Méditerranée (SNCM) zal de kosten van de Europese Commissie en van Corsica Ferries France alsook haar eigen kosten dragen.

               3)

               Het comité d’entreprise de la Société nationale maritime Corse Méditerranée (SNCM) zal zijn eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 56 van 16.2.2015.


title: Zaak F-105/13: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 7 mei 2014 — Deweerdt e.a./Rekenkamer

text:
               24.11.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 421/65

         Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 7 mei 2014 — Deweerdt e.a./Rekenkamer
   (Zaak F-105/13) (1)

   2014/C 421/97
   Procestaal: Frans
   De president van de Tweede kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 15 van 18.1.2014, blz. 21.


title: Zaak C-646/16: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 26 juli 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgerichtshof — Oostenrijk) — procedure ingeleid door Khadija Jafari, Zainab Jafari (Prejudiciële verwijzing — Verordening (EU) nr. 604/2013 — Bepaling welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een derdelander bij een van de lidstaten wordt ingediend — Aankomst van een buitengewoon groot aantal derdelanders die internationale bescherming wensen — Organisatie van de grensoverschrijding door de autoriteiten van een lidstaat met het oog op doorreis naar een andere lidstaat — Binnenkomst die bij afwijking om humanitaire redenen wordt toegestaan — Artikel 2, onder m) — Begrip „visum” — Artikel 12 — Afgifte van een visum — Artikel 13 — Illegale overschrijding van een buitengrens)

text:
               18.9.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 309/16

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 26 juli 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgerichtshof — Oostenrijk) — procedure ingeleid door Khadija Jafari, Zainab Jafari
   (Zaak C-646/16) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Verordening (EU) nr. 604/2013 - Bepaling welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een derdelander bij een van de lidstaten wordt ingediend - Aankomst van een buitengewoon groot aantal derdelanders die internationale bescherming wensen - Organisatie van de grensoverschrijding door de autoriteiten van een lidstaat met het oog op doorreis naar een andere lidstaat - Binnenkomst die bij afwijking om humanitaire redenen wordt toegestaan - Artikel 2, onder m) - Begrip „visum” - Artikel 12 - Afgifte van een visum - Artikel 13 - Illegale overschrijding van een buitengrens))
   (2017/C 309/21)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Verwaltungsgerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

   Khadija Jafari, Zainab Jafari

      Dictum

               1)

               Artikel 12 van verordening (EU) nr. 604/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land of een staatloze bij een van de lidstaten wordt ingediend, gelezen in samenhang met artikel 2, onder m), van die verordening, moet aldus worden uitgelegd dat het feit dat de autoriteiten van een eerste lidstaat die zich geconfronteerd zien met de aankomst van een buitengewoon groot aantal onderdanen van derde landen die door deze lidstaat willen reizen om in een andere lidstaat een verzoek om internationale bescherming in te dienen, dulden dat dergelijke onderdanen het grondgebied binnenkomen hoewel zij niet voldoen aan de voorwaarden voor binnenkomst die deze eerste lidstaat in beginsel oplegt, niet moet worden beschouwd als „visum” in de zin van dat artikel 12.

               2)

               Artikel 13, lid 1, van verordening nr. 604/2013 moet aldus worden uitgelegd dat een onderdaan van een derde land wiens binnenkomst wordt geduld door de autoriteiten van een eerste lidstaat die zich geconfronteerd zien met de aankomst van een buitengewoon groot aantal derdelanders die door deze lidstaat willen reizen om in een andere lidstaat een verzoek om internationale bescherming in te dienen, zonder te voldoen aan de voorwaarden voor binnenkomst die deze eerste lidstaat in beginsel oplegt, moet worden geacht de grens van die eerste lidstaat „op illegale wijze te hebben overschreden” in de zin van die bepaling.

      (1)  PB C 53 van 20.02.2017.


title: Zaak T-434/04: Beroep, op 22 oktober 2004 ingesteld door Alex Milbert e.a. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               8.1.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 6/42

         Beroep, op 22 oktober 2004 ingesteld door Alex Milbert e.a. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-434/04)
   (2005/C 6/83)
   Procestaal: Frans
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 22 oktober 2004 beroep ingesteld tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door Alex Milbert, wonende te Hesperange (Luxemburg), Imre Czigàny, wonende te Sint-Genesius-Rode (België), José Manuel De la Cruz González, wonende te Brussel, Viviane Deveen, wonende te Overijse (België), Mohammad Reza Fardoom, wonende te Roodt-sur-Syre (Luxemburg), Laura Gnemmi, wonende te Hünsdorf (Luxemburg), Marie José Reinard, wonende te Bertrange (Luxemburg), Vassilios Stergiou, wonende te Kraainem (België) en Ioannis Terezakis, wonende te Brussel, vertegenwoordigd door Gilles Bounéou en Frédéric Frabetti, advocaten.
   Verzoekers concluderen dat het het Gerecht behage:

               —

               nietig te verklaren de lijst van de in het kader van de bevorderingsronde 2003 bevorderde ambtenaren, voorzover verzoekers' namen daar niet op voorkomen, en, incidenteel, de voorbereidende handelingen van dit besluit;

               —

               subsidiair, wat verzoekers betreft de puntentoekenning in het kader van de bevorderingsronde 2003 nietig te verklaren;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoekers, ambtenaren van de Commissie, werden in het kader van de bevorderingsronde 2003 niet bevorderd. Met hun beroep stellen zij het door de Commissie bij die ronde gehanteerde systeem ter discussie, voorzover dit systeem bepaalt dat de aan iedere ambtenaar toegekende punten voor verdienste en anciënniteit worden verhoogd met „rest”-punten, toegekend aan ambtenaren wiens naam was opgenomen op de lijst van ambtenaren die tijdens de vorige ronde voor bevordering in aanmerking kwamen maar niet bevorderd zijn, alsmede met door de directoraten-generaal toegekende punten, speciale overgangspunten, punten in het belang van de dienst en door de bevorderingscomités toegekende „beroeps”-punten. Verzoekers stellen dat de Commissie, door een dergelijk systeem te hanteren, geen vergelijkend onderzoek heeft uitgevoerd van de verdiensten van de ambtenaren die voor bevordering in aanmerking komen, in strijd met artikel 45 van het Statuut en de Algemene uitvoeringsbepalingen ervan.
   Op dezelfde grond voeren verzoekers de schending aan van het non-discriminatiebeginsel, het verbod van willekeur, de motiveringsplicht, het gewettigde vertrouwen, de „patere legem quam ipse facit”-regel en de zorgplicht.