title: Zaak C-112/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Østre Landsret (Denemarken) op 4 maart 2015 — Kødbranchens Fællesråd acting namens Århus Slagtehus A/S e.a./Ministeriet for Fødevarer, Landbrug og Fiskeri, Fødevarestyrelsen

text:
               4.5.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 146/30

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Østre Landsret (Denemarken) op 4 maart 2015 — Kødbranchens Fællesråd acting namens Århus Slagtehus A/S e.a./Ministeriet for Fødevarer, Landbrug og Fiskeri, Fødevarestyrelsen
   (Zaak C-112/15)
   (2015/C 146/36)
   Procestaal: Deens

      Verwijzende rechter

   Østre Landsret

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Kødbranchens Fællesråd namens Århus Slagtehus A/S, Danish Crown A.m.b.A. Oksekødsdivisionen, Hadsund Kreaturslagteri A/S, Hjalmar Nielsens Eksportslageri A/S, Kjellerup Eksportslagteri A/S, Mogens Nielsen Kreaturslagteri A/S, Vejle Eksportsla A/S

                  Verwerende partijen

               :

                           1.

                           Ministeriet for Fødevarer, Landbrug og Fiskeri

                           2.

                           Fødevarestyrelsen

      Prejudiciële vraag

   Moet artikel 27, lid 4, onder a), gelezen in samenhang met bijlage VI, punten 1 en 2, van verordening (EG) nr. 882/2004 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 inzake officiële controles op de naleving van de wetgeving inzake diervoeders en levensmiddelen en de voorschriften inzake diergezondheid en dierenwelzijn, aldus worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat de lidstaten bij de vaststelling van de aan levensmiddelenbedrijven opgelegde vergoeding de uitgaven in rekening brengen voor lonen en opleiding van overheidspersoneel dat in dienst wordt genomen met het oog op een opleiding die voldoet aan de voorwaarden voor „officiële assistent” in de zin van verordening (EG) nr. 854/2004 (2) van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 houdende vaststelling van specifieke voorschriften voor de organisatie van de officiële controles van voor menselijke consumptie bestemde producten van dierlijke oorsprong, maar dat noch vóór de toelating tot de opleiding noch tijdens de opleiding vleesinspecties verricht?

      (1)  PB L 165, blz. 1.

      (2)  PB L 139, blz. 206.


title: Zaak C-652/13: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale ordinario di Cagliari (Italië) op 9 december 2013 — Strafzaak tegen Mirko Saba

text:
               14.4.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/22

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale ordinario di Cagliari (Italië) op 9 december 2013 — Strafzaak tegen Mirko Saba
   (Zaak C-652/13)
   2014/C 112/27
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Tribunale ordinario di Cagliari

      Partij in de strafzaak

   Mirko Saba

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moeten de artikelen 49 e.v. VWEU en 56 e.v. VWEU en de beginselen die het Hof van Justitie van de Europese Unie in het arrest van 16 februari 2012 [gevoegde zaken C-72/10 en C-77/10] heeft geformuleerd, aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan de aanbesteding van concessies met een kortere looptijd dan de in het verleden verleende concessies, ingeval deze aanbesteding is uitgeschreven om de gevolgen van de onrechtmatige uitsluiting van een aantal exploitanten van de aanbesteding ongedaan te maken?

               2)

               Moeten de artikelen 49 e.v. VWEU en 56 e.v. VWEU en de beginselen die het Hof van Justitie van de Europese Unie in het arrest van 16 februari 2012 [gevoegde zaken C-72/10 en C-77/10] heeft geformuleerd, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen de opvatting dat de verkorte looptijd van de aan te besteden concessies vergeleken met de looptijd van de in het verleden verleende concessies afdoende wordt gerechtvaardigd door de noodzaak het concessiestelsel opnieuw op te zetten door de einddata van de concessies op elkaar af te stemmen?


title: Zaak T-172/13: Arrest van het Gerecht van 22 januari 2015 — Novomatic/BHIM — Simba Toys (AFRICAN SIMBA) [ „Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk AFRICAN SIMBA — Ouder nationaal beeldmerk Simba — Relatieve weigeringsgrond — Normaal gebruik van het oudere merk — Artikel 42, leden 2 en 3, van verordening (EG) nr. 207/2009 — Motiveringsplicht — Artikel 75 van verordening nr. 207/2009 — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009” ]

text:
               9.3.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 81/17

         Arrest van het Gerecht van 22 januari 2015 — Novomatic/BHIM — Simba Toys (AFRICAN SIMBA)
   (Zaak T-172/13) (1)

   ([„Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk AFRICAN SIMBA - Ouder nationaal beeldmerk Simba - Relatieve weigeringsgrond - Normaal gebruik van het oudere merk - Artikel 42, leden 2 en 3, van verordening (EG) nr. 207/2009 - Motiveringsplicht - Artikel 75 van verordening nr. 207/2009 - Verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009”])
   (2015/C 081/21)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Novomatic AG (Gumpoldskirchen, Oostenrijk) (vertegenwoordiger: W. Mosing, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: A. Schifko, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: Simba Toys GmbH & Co. KG (Fürth, Duitsland) (vertegenwoordigers: O. Ruhl en C. Sachs, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 15 januari 2013 (zaak R 157/2012-4) inzake een oppositieprocedure tussen Simba Toys GmbH & Co. KG en Novomatic AG

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Novomatic AG wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 141 van 18.5.2013.


title: Zaak F-89/11: Beroep ingesteld op 18 september 2011 — ZZ/Comité van de Regio’s

text:
               26.11.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 347/45

         Beroep ingesteld op 18 september 2011 — ZZ/Comité van de Regio’s
   (Zaak F-89/11)
   2011/C 347/85
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: ZZ (vertegenwoordiger: N. Lhoëst, advocaat)

      Verwerende partij: Comité van de Regio’s

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit van het Comité van de Regio’s tot afwijzing van verzoekers krachtens artikel 90, lid 1, van het Statuut ingediende verzoek om vergoeding van de materiële en immateriële schade die hij in het kader van een administratieve en tuchtprocedure zou hebben geleden

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               nietigverklaring van besluit 0352/2010 van het Comité van de Regio’s van 12 november 2010 tot afwijzing van verzoekers op 14 juli 2010 krachtens artikel 90, lid 1, van het Statuut ingediende verzoek om vergoeding van de materiële en immateriële schade die hij in het kader van een administratieve en tuchtprocedure heeft geleden;

               —

               voor zover nodig, nietigverklaring van het uitdrukkelijke besluit van het Comité van de Regio’s van 31 mei 2011 tot afwijzing van de klacht die verzoeker op 10 februari 2011 krachtens artikel 90, lid 2, van het Statuut heeft ingediend;

               —

               veroordeling van het Comité van de Regio’s tot betaling van een bedrag van 15 000 EUR ter vergoeding van de immateriële schade die verzoeker heeft geleden door de buitengewoon lange duur van de tegen hem ingeleide administratieve en tuchtprocedure;

               —

               veroordeling van het Comité van de Regio’s tot betaling van een bedrag van 15 000 EUR voor de immateriële schade die verzoeker heeft geleden door de fouten en de nalatigheden van het Comité van de Regio’s bij het verloop van de verschillende administratieve en tuchtprocedures;

               —

               veroordeling van het Comité van de Regio’s tot betaling van een bedrag van 41 888,68 EUR voor de materiële schade die verzoeker heeft geleden door zijn gedwongen vertrek en vervroegde pensionering;

               —

               veroordeling van het Comité van de Regio’s tot betaling van vertragingsrente over voormelde bedragen tegen het tarief van de Europese Centrale Bank, vermeerderd met 2 punten;

               —

               verwijzing van het Comité van de Regio’s in de kosten.


title: Zaak T-201/13: Beroep ingesteld op 12 april 2013 — Rubinum/Commissie

text:
               8.6.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/21

         Beroep ingesteld op 12 april 2013 — Rubinum/Commissie
   (Zaak T-201/13)
   2013/C 164/37
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Rubinum, SA (Rubí, Spanje) (vertegenwoordigers: C. Bittner en P.-C. Scheel, Rechtsanwälte)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               uitvoeringsverordening (EU) nr. 288/2013 van de Commissie nietig te verklaren;

               —

               de verwerende partij te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster in wezen het volgende aan.

               1)

               Schending van artikel 13, lid 2, van verordening (EG) nr. 1831/2003 (1)

               Dienaangaande voert verzoekster aan dat de bestreden verordening inzonderheid op artikel 13, lid 2, van verordening nr. 1831/2003 is gebaseerd en dat in casu niet is voldaan aan de voorwaarden van deze bepaling. Zij wijst er met name op dat de bestreden verordening uitsluitend op veronderstellingen berust en dat in werkelijkheid niet is vastgesteld dat het betrokken preparaat resistentie tegen antibiotica overdraagt of toxines produceert.

               2)

               Schending van artikel 9, lid 1, van verordening nr. 1831/2003
               In dat verband voert verzoekster aan dat de Commissie op grond van artikel 9, lid 1, van deze verordening had moeten beslissen op de aanvraag die zij overeenkomstig artikel 10, lid 2, in samenhang met artikel 7 van verordening nr. 1831/2003 had ingediend.

               3)

               Schending van artikel 5, lid 2, van verordening nr. 1831/2003
               Dienaangaande voert verzoekster aan dat zij in het kader van een aantal toelatingsprocedures naar behoren en afdoend had bewezen dat het door haar geproduceerde toevoegingsmiddel voor diervoeding in overeenstemming met artikel 5, lid 2, van verordening nr. 1831/2003 geen ongunstige gevolgen had voor de diergezondheid, de menselijke gezondheid of het milieu. Voorts hebben de Commissie en de EFSA deze bewijzen niet weerlegd.

               4)

               Schending van artikel 6 van verordening (EG) nr. 178/2002 (2)

               In dat verband voert verzoekster in wezen aan dat de bestreden verordening niet is gebaseerd op een juiste en volledige analyse van de risico's.

               5)

               Schending van artikel 7, lid 2, van verordening nr. 178/2002
               Verzoekster voert in dat verband onder meer aan dat de Commissie de bestreden verordening evenmin kan rechtvaardigen met het voorzorgsbeginsel uit artikel 7 van verordening nr. 178/2002. Voorts voert zij aan dat de bestreden verordening ook wanneer rekening wordt gehouden met het voorzorgsbeginsel in strijd is met de eisen van artikel 7, lid 2, van verordening nr. 178/2002.

               6)

               Schending van algemene beginselen van het Unierecht
               Verzoekster stelt dat in casu inbreuk is gemaakt op het recht om te worden gehoord, het recht op een eerlijke procedure en het evenredigheidsbeginsel.

               7)

               Schending van artikel 19 van verordening nr. 1831/2003
               In dit verband wordt gesteld dat de Commissie zich niet heeft gehouden aan de in artikel 19 van verordening nr. 1831/2003 vastgestelde termijn van twee maanden voor de toetsing van handelingen of nalatigheden van de EFSA en dat zij pas na de vaststelling van de bestreden verordening een beslissing heeft genomen over verzoeksters verzoek om toetsing van een advies van de EFSA.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1831/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 22 september 2003 betreffende toevoegingsmiddelen voor diervoeding (PB L 268, blz. 29).

      (2)  Verordening (EG) nr. 178/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2002 tot vaststelling van de algemene beginselen en voorschriften van de levensmiddelenwetgeving, tot oprichting van een Europese Autoriteit voor voedselveiligheid en tot vaststelling van procedures voor voedselveiligheidsaangelegenheden (PB L 31, blz. 1).


title: Zaak C-47/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Köln (Duitsland) op 31 januari 2012 — Kronos International Inc./Finanzamt Leverkussen

text:
               31.3.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 98/19

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Köln (Duitsland) op 31 januari 2012 — Kronos International Inc./Finanzamt Leverkussen
   (Zaak C-47/12)
   2012/C 98/31
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Finanzgericht Köln

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Kronos International Inc.

      Verwerende partij: Finanzamt Leverkussen

      Prejudiciële vragen

               1)

               Valt de uitsluiting van de verrekening van vennootschapsbelasting als gevolg van de belastingvrijstelling van dividenduitkeringen van in derde landen gevestigde kapitaalvennootschappen aan Duitse kapitaalvennootschappen, voor welke de nationale bepalingen slechts als voorwaarde stellen dat de dividendontvangende vennootschap voor ten minste 10 % deelneemt in de uitkerende vennootschap, enkel onder de vrijheid van vestiging in de zin van artikel 49 juncto 54 VWEU of ook onder het vrij verkeer van kapitaal in de zin van de artikelen 63 tot en met 65 VWEU, wanneer de daadwerkelijke deelneming van de dividendontvangende kapitaalvennootschap 100 % bedraagt?

               2)

               Moeten de bepalingen inzake de vrijheid van vestiging (thans artikel 49 VWEU) en in voorkomend geval ook die inzake het vrij verkeer van kapitaal (tot 1993 artikel 67 EEG-Verdrag/EG-Verdrag, thans artikel 63 tot en met 65 VWEU) aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een regeling die, ingeval dividenden van buitenlandse dochtervennootschappen zijn vrijgesteld van belasting, verrekening en teruggave van de vennootschapsbelasting op deze dividenduitkeringen ook uitsluit in het geval van verliezen bij de moedermaatschappij, wanneer voor uitkeringen van binnenlandse dochtervennootschappen is voorzien in een ontlasting in de vorm van verrekening van de vennootschapsbelasting?

               3)

               Moeten de bepalingen inzake de vrijheid van vestiging (thans artikel 49 VWEU) en in voorkomend geval ook die inzake het vrij verkeer van kapitaal (tot 1993 artikel 67 EEG-Verdrag/EG-Verdrag, thans artikel 63 tot en met 65 VWEU) aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een regeling die verrekening en teruggave van vennootschapsbelasting ter zake van door (achter-)kleindochtervennootschappen uitgekeerde dividenden die in het vestigingsland van de dochtervennootschap zijn vrijgesteld van belasting, zijn (door-)uitgedeeld aan de binnenlandse moedermaatschappij en in Duitsland eveneens zijn vrijgesteld van belasting, uitsluit maar in zuiver binnenlandse situaties, in voorkomend geval door middel van verrekening van de vennootschapsbelasting op dividenden van de kleindochtervennootschap bij de dochtervennootschap en verrekening van de vennootschapsbelasting op dividenden van de dochtervennootschap bij de moedermaatschappij, teruggave mogelijk maakt in het geval van door de moedermaatschappij geleden verlies?

               4)

               Voor het geval dat ook de bepalingen inzake het vrij verkeer van kapitaal van toepassing zijn, rijst — afhankelijk van het antwoord op de tweede vraag — met betrekking tot de Canadese dividenden een bijkomende vraag:
               Moet het huidige artikel 64, lid 1, VWEU aldus worden opgevat dat deze bepaling toestaat dat de Bondsrepubliek Duitsland toepassing blijft geven aan de sinds 31 december 1993 inhoudelijk in wezen ongewijzigde bepalingen van nationaal recht en van belastingverdragen, en derhalve ook de verrekening van Canadese vennootschapsbelasting op in Duitsland van belasting vrijgestelde dividenden blijft uitsluiten?


title: Doorhaling van zaak C-151/99

text:
C 366/24              NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                               18.12.1999
               Doorhaling van zaak C-92/99 (1)                                   Doorhaling van zaak C-185/99 (1)
                       (1999/C 366/43)
                                                                                (1999/C 366/47)
De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 24 september              De president van het Hof van Justitie van de Europese
1999 de doorhaling in het register gelast van zaak C-92/99:        Gemeenschappen heeft bij beschikking van 29 september
Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Portugese           1999 de doorhaling in het register gelast van zaak C-185/99
Republiek.                                                         (verzoek van Regeringsrätten om een prejudiciële beslissing):
                                                                   Riksskatteverket tegen X, Y en Z.
(1) PB C 160 van 5.6.1999.
                                                                   (1) PB C 204 van 17.7.1999.
              Doorhaling van zaak C-151/99 (1)
                       (1999/C 366/44)
De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 28 september
1999 de doorhaling in het register gelast van zaak C-151/99:                     Doorhaling van zaak C-186/99 (1)
Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Ierland.
                                                                                (1999/C 366/48)
(1) PB C 188 van 3.7.1999.
                                                                   De president van het Hof van Justitie van de Europese
                                                                   Gemeenschappen heeft bij beschikking van 29 september
                                                                   1999 de doorhaling in het register gelast van zaak C-186/99
                                                                   (verzoek van Regeringsrätten om een prejudiciële beslissing):
                                                                   Riksskatteverket tegen X.
               Doorhaling van zaak C-31/99 (1)
                       (1999/C 366/45)
                                                                   (1) PB C 204 van 17.7.1999.
De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 29 september
1999 de doorhaling in het register gelast van zaak C-31/99:
Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse
Republiek.
(1) PB C 86 van 27.3.1999.
                                                                                Doorhaling van zaak C-210/99 (1)
                                                                                (1999/C 366/49)
               Doorhaling van zaak  C-32/99 (1)
                                                                   De president van het Hof van Justitie van de Europese
                       (1999/C 366/46)                             Gemeenschappen heeft bij beschikking van 30 september
                                                                   1999 de doorhaling in het register gelast van zaak C-210/99:
De president van het Hof van Justitie van de Europese              Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Groother-
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 29 september              togdom Luxemburg.
1999 de doorhaling in het register gelast van zaak C-32/99:
Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Groother-
togdom Luxemburg.
                                                                   (1) PB C 204 van 17.7.1999.
(1) PB C 86 van 27.3.1999.


title: Zaak T-414/09: Beschikking van het Gerecht van 4 maart 2010 — Henkel/BHIM — JLO Holding (LIVE) ( Gemeenschapsmerk — Procedure tot vervallenverklaring — Intrekking van verzoek tot vervallenverklaring — Afdoening zonder beslissing )

text:
               1.5.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 113/46

         Beschikking van het Gerecht van 4 maart 2010 — Henkel/BHIM — JLO Holding (LIVE)
   (Zaak T-414/09) (1)

   („Gemeenschapsmerk - Procedure tot vervallenverklaring - Intrekking van verzoek tot vervallenverklaring - Afdoening zonder beslissing”)
   2010/C 113/75
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Henkel AG & Co. KGaA (Düsseldorf, Duitsland) (vertegenwoordigers: aanvankelijk C. Milbradt, vervolgens C. Milbradt en H. Van Volxem, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) (vertegenwoordiger: B. Schmidt, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: JLO Holding Company, LLC (Santa Monica, Verenigde Staten) (vertegenwoordiger: A. Klett, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 30 juli 2009 (zaak R 609/2008-1) inzake een procedure tot vervallenverklaring tussen Henkel AG & Co. KGaA en JLO Holding Company, LLC

      Dictum

               1.

               Op het beroep behoeft niet meer te worden beslist.

               2.

               Iedere partij zal haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 312 van 19.12.2009.


title: Zaak T-428/09: Beroep ingesteld op 22 oktober 2009 — Berenschot Groep/Commissie

text:
               16.1.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 11/30

         Beroep ingesteld op 22 oktober 2009 — Berenschot Groep/Commissie
   (Zaak T-428/09)
   2010/C 11/57
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Berenschot Groep BV (Utrecht, Nederland) (vertegenwoordiger: B. O’Connor, solicitor)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen

      Conclusies

               —

               het beroep ontvankelijk verklaren;

               —

               de niet-gemotiveerde beschikking van de Commissie van 11 augustus 2009 om verzoeksters inschrijving niet op te nemen onder de zeven inschrijvingen die economisch het voordeligst waren, en bijgevolg het door verzoekster geleide consortium niet te kiezen in het kader van de „kaderovereenkomst voor korte-termijndienstverlening uitsluitend ten behoeve van derde landen die buitenlandse hulp ontvangen van de Europese Commissie”, nietig verklaren;

               —

               een onderzoek instellen naar het verloop van de aanbestedingsprocedure en de ten aanzien van de van fraude verdachte inschrijvers betrachte voorzichtigheid;

               —

               de beschikking 21 oktober 2009 nietig verklaren;

               —

               elke ander maatregel nemen die het Gerecht passend acht;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   In deze zaak vordert verzoekster nietigverklaring van verweersters beslissing om de inschrijving die zij als onderdeel van het consortium had ingediend in antwoord op een openbare aanbesteding (EuropeAid/127054/C/SER/multi) voor het verrichten van diensten in het kader van een „meervoudige kaderovereenkomst voor korte-termijndienstverlening uitsluitend ten behoeve van derde landen die buitenlandse hulp ontvangen van de Europese Commissie” (1), terzijde te leggen. Voorts vordert verzoekster nietigverklaring van de beslissing van de Commissie van 21 oktober 2009 om gedeeltelijk toegang te verlenen tot de evaluatieverslagen betreffende die aanbestedingsprocedure.
   Tot staving van deze vorderingen voert verzoekster de volgende middelen aan.
   Ten eerste heeft het evaluatiecomité de deskundigen in verzoeksters inschrijving niet op juiste wijze beoordeeld. Haars inziens heeft het evaluatiecomité een kennelijke beoordelingsfout gemaakt door de deskundigen van het door verzoekster geleide consortium onredelijke punten te geven. Voorts betoogt verzoekster dat het evaluatiecomité en de Commissie geen toelichtingen hebben verschaft over het systeem van beoordeling van individuele cv’s en dat zij evenmin hebben uiteengezet waarom verzoeksters deskundigen zulke lage punten hebben gekregen. Indien het evaluatiecomité bij zijn beoordelingen geen objectieve criteria heeft gehanteerd, dan heeft de Commissie niet verzekerd dat de beginselen van gelijke behandeling van alle inschrijvers, transparantie, eerlijke mededinging en behoorlijk bestuur, zijn geëerbiedigd. Het evaluatieverslag dat de Commissie op 21 oktober 2009 heeft verstrekt, heeft dit gebrek aan informatie niet verholpen, aangezien het beperkt bleef tot de vermelding van de door verzoekster behaalde eindscores.
   Ten tweede betoogt verzoekster dat de Commissie inbreuk heeft gemaakt op artikel 7, lid 1, van verordening nr. 1049/2001 (2) voor zover zij niet binnen de bij dit artikel gestelde termijnen op verzoeksters verzoek om toegang tot de documenten heeft geantwoord. Zij stelt tevens dat de Commissie inbreuk heeft gemaakt op het beginsel van behoorlijk bestuur, doordat het evaluatieverslag niet tijdig genoeg was verstrekt opdat verzoekster haar rechten ingevolge artikel 230 EG kon uitoefenen.
   Ten derde betoogt verzoekster dat de Commissie niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op haar rusten krachtens artikel 94 van het Financieel Reglement (3) en krachtens besluit 2008/969 (4), voor zover zij geen maatregelen heeft genomen om de integriteit van het budget van de Gemeenschap te beschermen doordat zij van fraude verdachte inschrijvers niet van gunning van de betrokken overeenkomst heeft uitgesloten.

      (1)  PB 2008/S 90-121428.

      (2)  Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB 2001 L 145, blz. 43).

      (3)  Verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (PB 2002 L 248, blz. 1).

      (4)  Besluit van de Commissie van 16 december 2008 betreffende het systeem voor vroegtijdige waarschuwing dat door de ordonnateurs van de Commissie en de uitvoerende agentschappen kan worden gebruikt (PB 2008 L 344, blz. 125).


title: Zaak T-359/06: Arrest van het Gerecht van 27 september 2012 — Heijmans Infrastructuur/Commissie ( „Mededinging — Mededingingsregelingen — Nederlandse markt van wegenbouwbitumen — Beschikking houdende vaststelling van inbreuk op artikel 81 EG — Bewijslast — Geldboeten — Zwaarte van inbreuk — Aansprakelijkstelling voor inbreukmakend gedrag — Motiveringsplicht — Recht van verdediging” )

text:
               17.11.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 355/18

         Arrest van het Gerecht van 27 september 2012 — Heijmans Infrastructuur/Commissie
   (Zaak T-359/06) (1)

   (Mededinging - Mededingingsregelingen - Nederlandse markt van wegenbouwbitumen - Beschikking houdende vaststelling van inbreuk op artikel 81 EG - Bewijslast - Geldboeten - Zwaarte van inbreuk - Aansprakelijkstelling voor inbreukmakend gedrag - Motiveringsplicht - Recht van verdediging)
   2012/C 355/34
   Procestaal: Nederlands

      Partijen

      Verzoekende partij: Heijmans Infrastructuur BV (Rosmalen, Nederland) (vertegenwoordigers: aanvankelijk M. Smeets en A. Van den Oord, vervolgens M. Smeets, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk A. Bouquet en A. Nijenhuis, gemachtigden, bijgestaan door F. Wijckmans, F. Tuytschaever en L. Gyselen, advocaten, vervolgens A. Bouquet, A. Nijenhuis en F. Ronkes Agerbeek, gemachtigden, bijgestaan door F. Wijckmans en F. Tuytschaever)

      Voorwerp

   Primair, een vordering tot nietigverklaring van beschikking C(2006) 4090 def. van de Commissie van 13 september 2006 inzake een procedure op grond van artikel 81 (EG) (Zaak nr. COMP/38.456 — Bitumen — NL) voor zover deze beschikking betrekking heeft op verzoekster en, subsidiair, een vordering tot verlaging van het bedrag van de haar bij die beschikking opgelegde geldboete

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Heijmans Infrastructuur BV wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 20 van 27.1.2007.


title: Arrest van het hof van 5 november 2002 in zaak C-468/98: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrĳk Zweden ("Niet-nakoming — Sluiting en toepassing door lidstaat van bilaterale open sky-overeenkomst met Verenigde Staten van Amerika — Afgeleid recht inzake interne markt voor luchtvervoer [verordeningen (EEG) nrs. 2299/89, 2407/92, 2408/92, 2409/92 en 95/93] — Externe bevoegdheid van Gemeenschap — Artikel 52 EG-Verdrag (thans, na wĳziging, artikel 43 EG) — Artikel 5 EG-Verdrag (thans artikel 10 EG)")

text:
21.12.2002              NL                       Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                          C 323/3
                    ARREST VAN HET HOF                                             krachtens artikel 234 EG-Verdrag (thans, na wijziging,
                                                                                artikel 307 EG), zoals gewijzigd bij artikel 6 van de
                                                                                Akte betreffende de toetredingsvoorwaarden voor de
                     van 5 november 2002                                           Republiek Oostenrijk, de Republiek Finland en het Ko-
                                                                                ninkrijk Zweden en de aanpassing van de Verdragen
in zaak C-468/98: Commissie van de Europese Gemeen-                                waarop de Europese Unie is gegrond (PB 1994, C 241,
           schappen tegen Koninkrijk Zweden (1)                                    blz. 21, en PB 1995, L 1, blz. 1), door de in die eerdere
                                                                                overeenkomsten vervatte bepalingen die onverenigbaar
                                                                                zijn met het Verdrag, met name artikel 52 daarvan, en
(„Niet-nakoming — Sluiting en toepassing door lidstaat van                         met het afgeleide recht, niet in te trekken of daartoe niet
bilaterale „open sky”-overeenkomst met Verenigde Staten                            alle mogelijke wettelijke maatregelen te treffen,
van Amerika — Afgeleid recht inzake interne markt voor
luchtvervoer [verordeningen (EEG) nrs. 2299/89, 2407/92,
                                                                            heeft het Hof, samengesteld als volgt: J.-P. Puissochet, president
2408/92, 2409/92 en 95/93] — Externe bevoegdheid van                        van de Zesde kamer, waarnemend voor de president,
Gemeenschap — Artikel 52 EG-Verdrag (thans, na wij-                         R. Schintgen, kamerpresident, C. Gulmann, D. A. O. Edward,
ziging, artikel 43 EG) — Artikel 5 EG-Verdrag (thans
                                                                            A. La Pergola, P. Jann en V. Skouris (rapporteur), F. Macken,
                          artikel 10 EG)”)                                  N. Colneric, S. von Bahr, en J. N. Cunha Rodrigues, rechters;
                                                                            advocaat-generaal: A. Tizzano; griffier: H. von Holstein, ad-
                          (2002/C 323/03)                                   junct-griffier, en D. Louterman-Hubeau, afdelingshoofd, op
                                                                            5 november 2002 een arrest gewezen waarvan het dictum
                                                                            luidt als volgt:
                         (Procestaal: Zweeds)
                                                                            1)     Door met de Verenigde Staten van Amerika internationale
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-         verbintenissen aan te gaan of ondanks de herziening van de
                          dentie van het Hof)                                      overeenkomst inzake luchtvervoer van 16 december 1944
                                                                                tussen het Koninkrijk Zweden en de Verenigde Staten van
                                                                                Amerika verbintenissen te handhaven
In zaak C-468/98, Commissie van de Europese Gemeenschap-                           —     betreffende de tarieven van de door de Verenigde Staten
pen (gemachtigden: F. Benyon en C. Tufvesson) tegen Konink-                              aangewezen luchtvaartmaatschappijen op intracommu-
rijk Zweden (gemachtigde: L. Nordling), ondersteund door                                 nautaire routes,
Koninkrijk der Nederlanden (gemachtigden: M. A. Fierstra en
J. van Bakel), betreffende een verzoek om vast te stellen:
                                                                                —     betreffende de op Zweeds grondgebied aangeboden of
                                                                                gebruikte geautomatiseerde boekingssystemen, en
—     primair, dat het Koninkrijk Zweden, door in 1995
      met de Verenigde Staten van Amerika individueel te
      onderhandelen over een „open sky”-overeenkomst op het                        —     waarbij de Verenigde Staten het recht is verleend de
      gebied van het luchtvervoer, en deze overeenkomst                                  vervoersrechten te weigeren of in te trekken wanneer de
      te paraferen en te sluiten, niet heeft voldaan aan de                              door het Koninkrijk Zweden aangewezen luchtvaartmaat-
      verplichtingen die op hem rusten krachtens het EG-                                 schappijen niet in handen zijn van laatstgenoemde of van
      Verdrag, met name de artikelen 5 (thans artikel 10 EG)                             Zweedse onderdanen,
      en 52 (thans, na wijziging, artikel 43 EG), en krachtens
      het van het Verdrag afgeleide recht, met name verordenin-                    heeft het Koninkrijk Zweden niet voldaan aan de verplichtingen
      gen van de Raad (EEG) nrs. 2407/92 van 23 juli 1992                          die op hem rusten krachtens de artikelen 5 EG-Verdrag (thans
      betreffende de verlening van exploitatievergunningen aan                     artikel 10 EG), artikel 52 EG-Verdrag (thans, na wijziging,
      luchtvaartmaatschappijen (PB L 240, blz. 1), 2408/92 van                     artikel 43 EG), en verordeningen van de Raad (EEG) nrs. 2409/
      23 juli 1992 betreffende de toegang van communautaire                        92 van 23 juli 1992 inzake tarieven voor luchtdiensten, en
      luchtvaartmaatschappijen tot intracommunautaire lucht-                       2299/89 van 24 juli 1989 betreffende gedragsregels voor
      routes (PB L 240, blz. 8), 2409/92 van 23 juli 1992                          geautomatiseerde boekingssystemen, zoals gewijzigd bij verorde-
      inzake tarieven voor luchtdiensten (PB L 240, blz. 15),                      ning (EEG) nr. 3089/93 van de Raad van 29 oktober 1993.
      2299/89 van 24 juli 1989 betreffende gedragsregels voor
      geautomatiseerde boekingssystemen (PB L 220, blz. 1),
      zoals gewijzigd bij verordening (EEG) nr. 3089/93 van de              2)     Het beroep wordt verworpen voor het overige.
      Raad van 29 oktober 1993 (PB L 278, blz. 1), en 95/93
      van 18 januari 1993 betreffende gemeenschappelijke                    3)     Het Koninkrijk Zweden wordt verwezen in de kosten.
      regels voor de toewijzing van „slots” op communautaire
      luchthavens (PB L 14, blz. 1), en                                     4)     Het Koninkrijk der Nederlanden draagt zijn eigen kosten.
—     subsidiair en aanvullend, voorzover de overeenkomst
      van 1995 niet kan worden geacht de eerder gesloten                    (1 ) PB C 71 van 13.3.1999.
      overeenkomsten ingrijpend te hebben gewijzigd en dus
      te hebben vervangen, dat het Koninkrijk Zweden niet
      heeft voldaan aan de verplichtingen die op hem rusten


title: Zaak C-166/13: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het tribunal administratif de Melun (Frankrijk) op 3 april 2013 — Sophie Mukarubega/Préfet de police, Préfet de la Seine-Saint-Denis

text:
               8.6.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/11

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het tribunal administratif de Melun (Frankrijk) op 3 april 2013 — Sophie Mukarubega/Préfet de police, Préfet de la Seine-Saint-Denis
   (Zaak C-166/13)
   2013/C 164/20
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Tribunal administratif de Melun

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Sophie Mukarubega

      Verwerende partijen: Préfet de police, Préfet de la Seine-Saint-Denis

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet het recht om in elke procedure te worden gehoord, dat integraal deel uitmaakt van het fundamentele beginsel van eerbiediging van de rechten van de verdediging en bovendien is vervat in artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, in die zin worden uitgelegd dat het de overheid, wanneer zij voornemens is een terugkeerbesluit vast te stellen jegens een illegale vreemdeling, verplicht de betrokkene in staat te stellen zijn opmerkingen te maken, ongeacht of dit terugkeerbesluit al dan niet wordt genomen na een weigering om een verblijfstitel toe te kennen, en met name in de situatie waarin er een risico op onderduiken bestaat?

               2)

               Kan op grond van de opschortende werking van de bij de bestuursrechter ingestelde contentieuze procedure worden afgeweken van de aan een illegale vreemdeling geboden mogelijkheid om voorafgaand aan de voor hem bezwarende voorgenomen verwijderingsmaatregel zijn standpunt daarover kenbaar te maken?


title: Zaak T-556/12: Beroep ingesteld op 21 december 2012 — Royalton Overseas/BHIM — SC Romarose Invest (KAISERHOFF)

text:
               2.3.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 63/22

         Beroep ingesteld op 21 december 2012 — Royalton Overseas/BHIM — SC Romarose Invest (KAISERHOFF)
   (Zaak T-556/12)
   2013/C 63/44
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Royalton Overseas Ltd (Road Town, Britse Maagdeneilanden) (vertegenwoordiger: C. Năstase, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: SC Romarose Invest Srl (Boekarest, Roemenië)

      Conclusies

               —

               de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 4 oktober 2012 en meegedeeld op 22 oktober 2012 in zaak nr. R 2535/2011-1 vernietigen

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Betrokken gemeenschapsmerk: beeldmerk „KAISERHOFF”, voor waren van klassen 8 en 21 — gemeenschapsmerkaanvraag nr. 9 242 066

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: de andere partij voor de kamer van beroep

      Oppositiemerk of -teken: Roemeense merkinschrijving nr. 110 809 van het woordmerk „KAISERHOFF” voor waren van klassen 11, 21 en 35

      Beslissing van de oppositieafdeling: toewijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: afwijzing van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van regel 50 juncto regel 20, lid 7, van verordening nr. 2868/95 van de Commissie en van de artikelen 76, lid 1, en 42, lid 5, van verordening nr. 2007/2009 van de Raad.


title: Zaak F-126/13: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 17 november 2014 — Durand/Commissie

text:
               12.1.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 7/62

         Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 17 november 2014 — Durand/Commissie
   (Zaak F-126/13) (1)

   (2015/C 007/81)
   Procestaal: Frans
   De president van de Derde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 45 van 15.2.2014, blz. 47.


title: Zaak C-80/12: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 1 april 2014 [verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het First-tier Tribunal (Tax Chamber) — Verenigd Koninkrijk] — Felixstowe Dock and Railway Company Ltd e.a./The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs (Prejudiciële verwijzing — Vrijheid van vestiging — Vennootschapsbelasting — Belastingaftrek — Vennootschapsgroepen en consortia — Nationale wettelijke regeling volgens welke verliesoverdracht mogelijk is tussen consortiumvennootschap en groepsvennootschap die verbonden zijn door „schakelvennootschap” die tegelijk tot groep behoort en van consortium deel uitmaakt — Vestigingsvoorwaarde voor „schakelvennootschap”  — Discriminatie op grond van plaats van maatschappelijke zetel — Uiteindelijke moedermaatschappij van groep die in derde land is gevestigd en verliesoverdragende en verliesovernemende vennootschappen bezit via in derde landen gevestigde vennootschappen)

text:
               26.5.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 159/2

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 1 april 2014 [verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het First-tier Tribunal (Tax Chamber) — Verenigd Koninkrijk] — Felixstowe Dock and Railway Company Ltd e.a./The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs
   (Zaak C-80/12) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Vrijheid van vestiging - Vennootschapsbelasting - Belastingaftrek - Vennootschapsgroepen en consortia - Nationale wettelijke regeling volgens welke verliesoverdracht mogelijk is tussen consortiumvennootschap en groepsvennootschap die verbonden zijn door „schakelvennootschap” die tegelijk tot groep behoort en van consortium deel uitmaakt - Vestigingsvoorwaarde voor „schakelvennootschap” - Discriminatie op grond van plaats van maatschappelijke zetel - Uiteindelijke moedermaatschappij van groep die in derde land is gevestigd en verliesoverdragende en verliesovernemende vennootschappen bezit via in derde landen gevestigde vennootschappen))
   2014/C 159/02
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Felixstowe Dock and Railway Company Ltd, Savers Health and Beauty Ltd, Walton Container Terminal Ltd, WPCS (UK) Finance Ltd, AS Watson Card Services (UK) Ltd, Hutchison Whampoa (Europe) Ltd, Kruidvat UK Ltd, Superdrug Stores plc

      Verwerende partij: The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — First-tier Tribunal (Tax Chamber) — Uitlegging van de artikelen 49 en 54 VWEU — Vrijheid van vestiging — Belastingwetgeving — Vennootschapsbelasting — Belastingaftrek — Nationale wetgeving op grond waarvan verlies van een in het Verenigd Koninkrijk gevestigde onderneming die eigendom is van een consortium mag worden overgedragen aan in een in diezelfde lidstaat gevestigde onderneming die tot dezelfde groep van ondernemingen behoort, mits er zich tussen de twee ondernemingen een schakelvennootschap bevindt die zowel tot de groep behoort als van het consortium deel uitmaakt — Schakelvennootschap die in het Verenigd Koninkrijk moet zijn gevestigd of in het Verenigd Koninkrijk een handelsactiviteit moet verrichten via een vaste inrichting

      Dictum

   De artikelen 49 VWEU en 54 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een wettelijke regeling van een lidstaat, volgens welke een ingezeten vennootschap die tot een groep behoort, de overdracht kan krijgen van het verlies van een andere ingezeten vennootschap die van een consortium deel uitmaakt, wanneer een „schakelvennootschap” die tegelijk tot deze groep behoort en van dat consortium deel uitmaakt, eveneens in deze lidstaat is gevestigd, ongeacht de plaats van vestiging van de vennootschappen die zelf of via tussenvennootschappen het kapitaal in handen hebben van de schakelvennootschap en de andere vennootschappen die bij de verliesoverdracht zijn betrokken, terwijl deze verliesoverdracht niet mogelijk is wanneer de schakelvennootschap in een andere lidstaat is gevestigd.

      (1)  PB C 184 van 23.6.2012.


title: Zaak C-444/08 P: Hogere voorziening ingesteld op 8 oktober 2008 door Região autónoma dos Açores tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Derde kamer) van 1 juli 2008 in zaak T-37/04, Região autónoma dos Açores/Raad van de Europese Unie

text:
               20.12.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 327/15

         Hogere voorziening ingesteld op 8 oktober 2008 door Região autónoma dos Açores tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Derde kamer) van 1 juli 2008 in zaak T-37/04, Região autónoma dos Açores/Raad van de Europese Unie
   (Zaak C-444/08 P)
   (2008/C 327/26)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Rekwirante: Região autónoma dos Açores (vertegenwoordigers: M. Renouf, solicitor, C. Bryant, solicitor, H. Mercer, QC)

      Andere partijen in de procedure: Raad van de Europese Unie, Commissie van de Europese Gemeenschappen, Koninkrijk Spanje, Seas at Risk VZW, WWF — World Wide Fund for Nature, Stichting Greenpeace Council
   Conclusies

               —

               het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 1 juli 2008 in zaak T-37/04 vernietigen;

               —

               de vordering in zaak T-37/04 ontvankelijk verklaren;

               —

               de artikelen 3 en 11 en de bijlage bij verordening nr. 1954/2003 (1) van de Raad nietig verklaren voor zover: a) hierin de visserijinspanning in de zin van de verordening alleen wordt bepaald naar de beoogde soorten en de ICES-deelgebieden en CECAF-sectoren, maar niet ook naar het soort gebruikt vistuig, passief of gesleept; en b) diepzeebestanden (onder meer de demersale soorten die onder verordening nr. 2347/2002 (2) vallen) worden uitgesloten van het toepassingsgebied van de artikelen 3 en 11 van verordening nr. 1954/2003 van de Raad;

               —

               artikel 15 van verordening nr. 1954/2003 van de Raad nietig verklaren voor zover de intrekking van verordeningen nrs. 685/95 (3) en 2027/95 (4)): a) (i) de bevoegdheid van de Gemeenschap opheft om de visserijinspanning niet alleen te bepalen naar de beoogde soorten en de ICES-deelgebieden en CECAF-sectoren, maar ook naar het soort gebruikt vistuig en (ii) een einde maakt aan de wijze van bepaling van de visserijinspanning als geregeld in verordening nr. 2027/95; b) (i) de bevoegdheid opheft om een maximaal toegestane jaarlijkse visserijinspanning per sector te bepalen voor de diepzeebestanden (onder meer de demersale soorten die onder verordening nr. 2347/2002 vallen), en (ii) een einde maakt aan de wijze van bepaling daarvan als geregeld in verordening nr. 2027/95; c) het verbod van toegang voor Spaanse vaartuigen tot de wateren van de Azoren opheft voor het vissen op tonijn en tonijnachtigen;

               —

               artikel 5, lid 1, van verordening nr. 1954/2003 van de Raad nietig verklaren voorzover daarbij het verbod van toegang voor Spaanse vaartuigen tot de wateren van de Azoren voor het vissen op tonijn of tonijnachtigen niet wordt gehandhaafd;

               —

               de zaak terugwijzen naar het Gerecht van eerste aanleg indien het Hof van Justitie van oordeel is dat de zaak niet in staat van wijzen is; en

               —

               de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten die de Região autónoma dos Açores zijn opgekomen in de procedures voor het Gerecht en in hogere voorziening.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Rekwirante voert zeven middelen aan tot staving van haar hogere voorziening tegen bovengenoemd arrest van het Gerecht van eerste aanleg.
   In de eerste plaats heeft het Gerecht van eerste aanleg blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de bescherming die rekwirante krachtens artikel 299, lid 2, EG wordt verleend, niet volstaat om aan te tonen dat rekwirante individueel wordt geraakt door de bestreden bepalingen.
   In de tweede plaats heeft het Gerecht van eerste aanleg ten onrechte geconcludeerd dat enkel lidstaten, en niet regionale autoriteiten, het recht hebben om het algemeen belang van hun grondgebied te verdedigen.
   In de derde plaats heeft het Gerecht van eerste aanleg blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door milieuoverwegingen niet te onderscheiden van economische overwegingen.
   In de vierde plaats heeft het Gerecht van eerste aanleg blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de bestreden bepalingen geen schadelijke gevolgen hebben voor de visbestanden en het mariene milieu in de Azoren, en dus voor het overleven van de visserijsector in de streek.
   In de vijfde plaats heeft het Gerecht van eerste aanleg blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de gevolgen van de bestreden bepalingen voor de wetgevende en uitvoerende macht van rekwirante niet ertoe leidden dat rekwirante individueel werd geraakt door de bepalingen.
   In de zesde plaats heeft het Gerecht van eerste aanleg blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de vordering van rekwirante niet ontvankelijk was op grond van het ontbreken van andere doeltreffende beroepsmogelijkheden voor rekwirante.
   In de zevende plaats heeft het Gerecht van eerste aanleg blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door geen rekening te houden met de factoren waarop rekwirante zich heeft gebaseerd, zowel samen als afzonderlijk.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1954/2003 van de Raad van 4 november 2003 betreffende het beheer van de visserijinspanning voor bepaalde vangstgebieden en visbestanden van de Gemeenschap, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 2847/93 en tot intrekking van de verordeningen (EG) nr. 685/95 en (EG) nr. 2027/95 (PB L 289, blz. 1).

      (2)  Verordening (EG) nr. 2347/2002 van de Raad van 16 december 2002 tot vaststelling van bijzondere voorwaarden voor de toegang tot diepzeebestanden en bij de visserij daarop in acht te nemen voorschriften (PB L 351, blz. 6).

      (3)  Verordening (EG) nr. 685/95 van de Raad van 27 maart 1995 betreffende het beheer van de visserijinspanningen voor bepaalde vangstgebieden en visbestanden van de Gemeenschap (PB L 71, blz. 5).

      (4)  Verordening (EG) nr. 2027/95 van de Raad van 15 juni 1995 tot invoering van een regeling voor het beheer van de visserijinspanning voor bepaalde vangstgebieden en visbestanden van de Gemeenschap (PB L 199, blz. 1).


title: Zaak C-137/15: Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 17 november 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco — Spanje) — María Pilar Plaza Bravo/Servicio Público de Empleo Estatal Dirección Provincial de Álava (Prejudiciële verwijzing — Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Richtlijn 79/7/EEG — Artikel 4, lid 1 — Gelijke behandeling van mannelijke en vrouwelijke werknemers — Deeltijdwerkers, voornamelijk van het vrouwelijke geslacht — Nationale regeling die voorziet in een maximumbedrag van de werkloosheidsuitkering — Regeling die voor de berekening van dat bedrag gebruikmaakt van de verhouding tussen de arbeidstijd van de betrokken deeltijdwerkers en de arbeidstijd van de voltijdwerkers)

text:
               1.2.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 38/19

         Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 17 november 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco — Spanje) — María Pilar Plaza Bravo/Servicio Público de Empleo Estatal Dirección Provincial de Álava
   (Zaak C-137/15) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Richtlijn 79/7/EEG - Artikel 4, lid 1 - Gelijke behandeling van mannelijke en vrouwelijke werknemers - Deeltijdwerkers, voornamelijk van het vrouwelijke geslacht - Nationale regeling die voorziet in een maximumbedrag van de werkloosheidsuitkering - Regeling die voor de berekening van dat bedrag gebruikmaakt van de verhouding tussen de arbeidstijd van de betrokken deeltijdwerkers en de arbeidstijd van de voltijdwerkers))
   (2016/C 038/27)
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: María Pilar Plaza Bravo

      Verwerende partij: Servicio Público de Empleo Estatal Dirección Provincial de Álava

      Dictum

   Artikel 4, lid 1, van richtlijn 79/7/EEG van de Raad van 19 december 1978 betreffende de geleidelijke tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen op het gebied van de sociale zekerheid verzet zich in omstandigheden als in het hoofdgeding niet tegen een nationale bepaling op grond waarvan voor de berekening van het volledige bedrag van de werkloosheidsuitkering voor een werknemer bij verlies van zijn enige baan, die een deeltijdbaan is, op het bij wet vastgestelde maximumbedrag van de werkloosheidsuitkering een verlagingscoëfficiënt voor deeltijdwerk wordt toegepast die overeenkomt met het percentage dat de arbeidstijd van de deeltijdwerker uitmaakt ten opzichte van de arbeidstijd van een vergelijkbare voltijdwerker.

      (1)  PB C 178 van 1.6.2015.


title: Zaak C-245/12: Beroep ingesteld op 16 mei 2012 — Europese Commissie/Republiek Polen

text:
               7.7.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 200/8

         Beroep ingesteld op 16 mei 2012 — Europese Commissie/Republiek Polen
   (Zaak C-245/12)
   2012/C 200/15
   Procestaal: Pools

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Hetsch, B. Simon en K. Herrmann)

      Verwerende partij: Republiek Polen

      Conclusies

               —

               vaststellen dat de Republiek Polen, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2008/56/EG van het Europees Parlement en de Raad van 17 juni 2008 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het beleid ten aanzien van het mariene milieu (kaderrichtlijn mariene strategie) (1), of althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens artikel 26, lid 1, van deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               de Republiek Polen overeenkomstig artikel 260, lid 3, VWEU wegens niet-nakoming van de verplichting tot mededeling van de maatregelen ter uitvoering van richtlijn 2008/56/EG een dwangsom van 93 492 EUR per dag opleggen, vanaf de dag waarop het arrest in deze zaak zal zijn gewezen;

               —

               de Republiek Polen verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De termijn voor omzetting van richtlijn 2008/56/EG is op 15 juli 2010 verstreken.

      (1)  PB L 164, blz. 19.


title: Zaak C-186/04: Verzoek van de Raad van State (België), afdeling administratie, van 1 april 2004, om een prejudiciële beslissing in het geding tussen P. Housieaux en Afgevaardigden van de Raad van het Brusselse Hoofdstedelijk Gewest, ondersteund door Gewestelijke Ontwikkelingsmaatschappij voor het Brusselse Hoofdstedelijk Gewest (GOMB), Batipont Immobilier S.A. (B.P.I.) en Immomills Louis de Waele Development S.A. (I.L.D.W.D.)

text:
               12.6.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 156/7

         Verzoek van de Raad van State (België), afdeling administratie, van 1 april 2004, om een prejudiciële beslissing in het geding tussen P. Housieaux en Afgevaardigden van de Raad van het Brusselse Hoofdstedelijk Gewest, ondersteund door Gewestelijke Ontwikkelingsmaatschappij voor het Brusselse Hoofdstedelijk Gewest (GOMB), Batipont Immobilier S.A. (B.P.I.) en Immomills Louis de Waele Development S.A. (I.L.D.W.D.)
   Zaak C-186/04
   (2004/C 156/14)
   Bij arrest van 1 april 2004, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 22 april 2004, heeft de Raad van State (België), afdeling administratie, in het geding tussen P. Housieaux en Afgevaardigden van de Raad van het Brusselse Hoofdstedelijk Gewest, ondersteund door Gewestelijke Ontwikkelingsmaatschappij voor het Brusselse Hoofdstedelijk Gewest (GOMB), Batipont Immobilier S.A. (B.P.I.) en Immomills Louis de Waele Development S.A. (I.L.D.W.D.), het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:

               1.

               Is de in artikel 3, lid 4, van richtlijn 90/313/EEG van de Raad van 7 juni 1990 inzake de vrije toegang tot milieu-informatie (1) gestelde termijn van twee maanden een termijn van orde, dat wil zeggen een termijn die louter indicatief is voor de overheidsinstantie waaraan een verzoek om informatie is gericht, dan wel een strikte termijn die deze overheidsinstantie in acht moet nemen?

               2.

               Voor het geval dat de termijn van twee maanden een strikte termijn is en de overheidsinstantie waaraan het verzoek om informatie is gericht, na afloop van deze termijn geen beslissing heeft genomen, tegen welk „besluit” in de zin van artikel 4, in fine, van bovengenoemde richtlijn kan dan een administratief beroep of een beroep in rechte worden ingesteld „overeenkomstig het nationale rechtsstelsel”?

               3.

               Staan de artikelen 3, lid 4, en 4 van bovengenoemde richtlijn eraan in de weg dat een „nationaal rechtsstelsel” het stilzwijgen van de overheidsinstantie waaraan een verzoek om informatie is gericht, gedurende de in artikel 3, lid 4, van de richtlijn gestelde termijn van twee maanden opvat als een stilzwijgend besluit tot afwijzing van het verzoek, welk besluit dus niet met redenen is omkleed, maar waartegen het in artikel 4 ervan bedoelde administratief beroep of beroep in rechte kan worden ingesteld?

               4.

               Voor het geval dat de in artikel 3, lid 4, van de richtlijn gestelde termijn een termijn van orde is, staan de artikelen 3, lid 4, en 4, van de richtlijn dan eraan in de weg dat een „nationaal rechtsstelsel” de verzoeker om informatie de mogelijkheid biedt, de overheidsinstantie aan te manen om binnen een gestelde termijn op zijn verzoek om informatie te antwoorden, bij gebreke waarvan het aanhoudende stilzwijgen van de overheidsinstantie wordt geacht een stilzwijgend besluit tot weigering te zijn, waartegen een administratief beroep of een beroep in rechte kan worden ingesteld?

      (1)  PB L 158, van 23.06.1990, blz. 56.


title: Zaak T-42/12: Beroep ingesteld op 1 februari 2012 — Bateni/Raad

text:
               31.3.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 98/23

         Beroep ingesteld op 1 februari 2012 — Bateni/Raad
   (Zaak T-42/12)
   2012/C 98/39
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Naser Bateni (Hamburg, Duitsland) (vertegenwoordigers: J. Kienzle en M. Schlingmann, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               besluit 2011/783/GBVB van de Raad van 1 december 2011 houdende wijziging van besluit 2010/413/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Iran (1) en uitvoeringsverordening (EU) nr. 1245/2011 van de Raad van 1 december 2011 houdende uitvoering van verordening (EU) nr. 961/2010 van de Raad betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran (2) nietig verklaren;

               —

               de Raad verwijzen in de kosten, inzonderheid in verzoekers kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker drie middelen aan.

               1)

               Schending van verzoekers recht van verdediging

                           —

                           De Raad heeft verzoekers recht op een effectieve rechterlijke bescherming en inzonderheid de motiveringsplicht geschonden door verzoekers opname in de bijlage bij het bestreden besluit en bij de bestreden verordening niet genoegzaam te motiveren.

                           —

                           De Raad heeft verzuimd om in te gaan op verzoekers uitdrukkelijke verzoek om redenen of zienswijzen te vermelden en de relevante bewijzen over te leggen die verzoekers opname in de bijlage bij het bestreden besluit en bij de bestreden verordening rechtvaardigen.

                           —

                           De Raad heeft verzoekers recht om te worden gehoord geschonden door hem niet de mogelijkheid te bieden om overeenkomstig artikel 24, leden 3 en 4, van het bestreden besluit en artikel 36, leden 3 en 4, van de bestreden verordening opmerkingen in te dienen over de opname op de lijsten van aan sancties onderworpen personen en de Raad daardoor tot een onderzoek te brengen.

               2)

               Geen grondslag voor verzoekers opname op de lijsten van aan sancties onderworpen personen

                           —

                           Uit de door de Raad vermelde redenen voor verzoekers opname op genoemde lijsten kan niet worden afgeleid wat de precieze rechtsgrondslag daarvoor is.

                           —

                           De opname op die lijsten in december 2011 kan niet worden gerechtvaardigd door een activiteit die verzoeker slechts tot maart 2008 heeft uitgeoefend.

                           —

                           De activiteit die verzoeker als bedrijfsleider van de Hanseatic Trade Trust & Shipping (HTTS) GmbH heeft uitgeoefend, rechtvaardigt zijn opname op de lijsten van aan sancties onderworpen personen niet, met name aangezien het Gerecht van de Europese Unie verordening (EU) nr. 961/2010 (3) nietig heeft verklaard, voor zover zij HTTS GmbH betrof.

                           —

                           Het enkele feit dat verzoeker bedrijfsleider van een inmiddels ontbonden Engelse onderneming is geweest, rechtvaardigt niet de slotsom dat een van de in artikel 20, lid 1, van besluit 2010/413/GBVB (4) en/of in artikel 16, lid 2, van verordening nr. 961/2010 genoemde redenen voor de opname van verzoeker op de lijsten van aan sancties onderworpen personen zich voordoet.

               3)

               Schending van verzoekers grondrecht op eerbiediging van de eigendom

                           —

                           Verzoekers opname op de lijsten van aan sancties onderworpen personen vormt een ongerechtvaardigde schending van zijn grondrecht op eigendom aangezien verzoeker door een ontoereikende motivering van de Raad niet kan begrijpen waarom hij op de lijst van door de maatregelen getroffen personen is opgenomen.

                           —

                           Verzoekers opname op bedoelde lijsten is kennelijk ongeschikt om de door besluit 2010/413/GBVB en door verordening nr. 961/2010 nagestreefde doelstellingen te verwezenlijken en vormt daarenboven een onevenredige aantasting van zijn eigendomsrecht.

      (1)  Besluit 2011/783/GBVB van de Raad van 1 december 2011 houdende wijziging van besluit 2010/413/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Iran (PB L 319, blz. 71).

      (2)  Uitvoeringsverordening (EU) nr. 1245/2011 van de Raad van 1 december 2011 houdende uitvoering van verordening (EU) nr. 961/2010 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran (PB L 319, blz. 11).

      (3)  Verordening (EU) nr. 961/2010 van de Raad van 25 oktober 2010 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran en tot intrekking van verordening (EG) nr. 423/2007 (PB L 281, blz. 1).

      (4)  Besluit 2010/413/GBVB van de Raad van 26 juli 2010 betreffende beperkende maatregelen tegen Iran en tot intrekking van gemeenschappelijk standpunt 2007/140/GBVB (PB L 195, blz. 39).


title: Zaak T-326/12: Beroep ingesteld op 25 juli 2012 — Salim Georges Al Toun en Al Toun Group/Raad

text:
               13.10.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 311/8

         Beroep ingesteld op 25 juli 2012 — Salim Georges Al Toun en Al Toun Group/Raad
   (Zaak T-326/12)
   2012/C 311/10
   Procestaal: Bulgaars

      Partijen

      Verzoekende partij: Salim Georges Al Toun en Al Toun Group (vertegenwoordiger: Stanislav Koev, advocaat)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               het onderhavige beroep in zijn geheel ontvankelijk en gegrond verklaren en alle middelen toewijzen;

               —

               het onderhavige beroep volgens de versnelde procedure behandelen;

               —

               vaststellen dat de bestreden handelingen gedeeltelijk nietig verklaard kunnen worden, aangezien het nietig te verklaren gedeelte van de handeling kan worden gescheiden van de handeling in haar geheel;

               —

               besluit 2011/782/GBVB van de Raad van 1 december 2011 betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië en uitvoeringsverordening 2012/256/GBVB van de Raad van 14 mei 2012 nietig verklaren, voor zover Salim Georges Al Toun en Al Toun Group daarbij worden opgenomen op de lijst in de bijlage bij besluit 2011/782/GBVB;

               —

               verordening (EU) nr. 36/2012 van de Raad van 18 januari 2012 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Syrië en uitvoeringsverordening (EU) nr. 410/2012 van de Raad nietig verklaren, voor zover Salim Georges Al Toun en Al Toun Group daarbij worden opgenomen op de lijst in bijlage II bij verordening (EU) nr. 36/2012;

               —

               de Raad verwijzen in de kosten van verzoekers alsook in de rechten en honoraria in verband met hun vertegenwoordiging in rechte in het onderhavige geding.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoekers zes middelen aan.

               1)

               Wezenlijke schending van het recht van verdediging en van het recht op een eerlijk proces, aangezien verzoekers niet in kennis zijn gesteld van de bestreden handelingen, waarvan zij het bestaan in de media hebben vernomen, en hun geen steekhoudende bewijzen of aanwijzingen zijn getoond, die hun opname rechtvaardigen op de lijst van personen op wie maatregelen van toepassing zijn. De bewijslast ligt in dit verband bij de Raad, die het vaststellen van beperkende maatregelen moet rechtvaardigen.

               2)

               In het tweede middel wordt een schending van de motiveringsplicht aangevoerd. Door zich in de bestreden handelingen tot niet-gestaafde beweringen te beperken, heeft de Raad de motiveringsplicht geschonden, die op de instellingen van de Europese Unie rust krachtens artikel 6 van het Europees Verdrag voor de bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (hierna: „mensenrechtenverdrag”), artikel 296 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. In dit verband wordt gewezen op het gebruik van het onduidelijke begrip „deelname aan het regime”, waarvan de op de situatie in Syrië gebaseerde handelingen van de Raad geen wettelijke definitie geven. Voor zover een duidelijke en precieze motivering van de Raad ontbreekt, wordt het Gerecht belet de rechtmatigheid van de bestreden handelingen te toetsen.

               3)

               Schending van het recht op een doeltreffende bescherming in rechte, aangezien verzoekers wegens de schending van de motiveringsplicht geen toegang hadden tot een dergelijke bescherming die is verankerd in de artikelen 6 en 13 van het mensenrechtenverdrag, in artikel 215 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en in de artikelen 41 en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

               4)

               De Raad heeft een beoordelingsfout gemaakt aangezien verzoeker Salim Al Toun ten onrechte als Venezolaanse staatsburger is geïdentificeerd, wat niet strookt met de feiten, en de Al Toun Group zich sinds zijn oprichting nooit met handel in aardolie of aardolieproducten heeft beziggehouden, zoals in de bestreden handelingen wordt beweerd.

               5)

               Schending van het eigendomsrecht dat is verankerd in artikel 1 van het aanvullend protocol bij het mensenrechtenverdrag en in artikel 17 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, van het evenredigheidsbeginsel en van de economische vrijheid, aangezien de Raad verzoekers met uitvoeringsbesluit 2012/256/GBVB en met uitvoeringsverordening (EU) nr. 410/2012 onrechtmatig de mogelijkheid heeft ontnomen om ongestoord van hun eigendom gebruik te maken, wat hun bestaan en fysiek overleven in gevaar heeft gebracht.

               6)

               Ernstige schending van het recht op bescherming van het in de artikelen 8 en 10, lid 2, van het mensenrechtenverdrag verankerde recht op bescherming van de goede naam, aangezien de opname van verzoekers’ namen in de bestreden handelingen hun aanzien in de Syrische samenleving, in hun vriendenkring, in de religieuze gemeenschap en bij hun handelspartners onrechtmatig teniet heeft gedaan.


title: Doorhaling van zaak T-225/00

text:
C 3/50                NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                5.1.2002
              Doorhaling van zaak T-247/99 (1)                                        Doorhaling van zaak T-225/00 (1)
                          (2002/C 3/86)                                                          (2002/C 3/89)
                      (Procestaal: Italiaans)                                                  (Procestaal: Duits)
De president van de Eerste kamer van het Gerecht van eerste             De president van de Vijfde kamer van het Gerecht van eerste
aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking             aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking
van 20 september 2001 de doorhaling in het register gelast              van 13 september 2001 de doorhaling in het register gelast
van zaak T-247/99: Flavia Angeletti en André Van Meuter                 van zaak T-225/00: Andrea Gaul tegen Commissie van de
tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen.                         Europese Gemeenschappen.
(1) PB C 34 van 5.2.2000.                                               (1) PB C 302 van 21.10.2000.
              Doorhaling van zaak T-167/00 (1)
                                                                                Doorhaling van zaak T-55/01 (1)
                          (2002/C 3/87)
                                                                                (2002/C 3/90)
                        (Procestaal: Frans)
                                                                                (Procestaal: Duits)
De president van de Tweede kamer van het Gerecht van eerste
aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking             De president van de Vierde kamer van het Gerecht van eerste
van 14 september 2001 de doorhaling in het register gelast              aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking
van zaak T-167/00: Jaume Costa tegen Commissie van de                   van 12 september 2001 de doorhaling in het register gelast
Europese Gemeenschappen.                                                van zaak T-55/01: Asahi Vet SA tegen Commissie van de
                                                                        Europese Gemeenschappen.
(1) PB C 247 van 26.8.2000.
                                                                        (1) PB C 161 van 2.6.2001.
              Doorhaling van zaak T-192/00 (1)
                                                                                Doorhaling van zaak T-112/01 (1)
                          (2002/C 3/88)
                                                                                (2002/C 3/91)
                        (Procestaal: Frans)
                                                                                (Procestaal: Frans)
De president van de Vijfde kamer van het Gerecht van eerste
aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking
van 10 september 2001 de doorhaling in het register gelast              De president van de Vijfde kamer van het Gerecht van eerste
van zaak T-192/00: Sabrina Tesoka tegen Commissie van de                aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking
Europese Gemeenschappen.                                                van 10 september 2001 de doorhaling in het register gelast
                                                                        van zaak T-112/01: Ursula Klug tegen Raad van de Europese
                                                                        Unie.
(1) PB C 273 van 23.9.2000.
                                                                        (1) PB C 275 van 29.9.2001.


title: Zaak T-126/09: Arrest van het Gerecht van 12 september 2013 — Italië/Commissie ( „Taalregeling — Aankondigingen van algemene vergelijkende onderzoeken voor aanwerving van administrateurs — Volledige bekendmaking in drie officiële talen — Informatie betreffende aankondigingen van algemene vergelijkende onderzoeken — Bekendmaking in alle officiële talen — Taal van examen — Keuze van tweede taal uit drie officiële talen” )

text:
               26.10.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 313/19

         Arrest van het Gerecht van 12 september 2013 — Italië/Commissie
   (Zaak T-126/09) (1)

   (Taalregeling - Aankondigingen van algemene vergelijkende onderzoeken voor aanwerving van administrateurs - Volledige bekendmaking in drie officiële talen - Informatie betreffende aankondigingen van algemene vergelijkende onderzoeken - Bekendmaking in alle officiële talen - Taal van examen - Keuze van tweede taal uit drie officiële talen)
   2013/C 313/34
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Italiaanse Republiek (vertegenwoordigers: G. Palmieri, gemachtigde, bijgestaan door P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk J. Currall en J. Baquero Cruz, vervolgens J. Currall en G. Gattinara, gemachtigden)

      Voorwerp

   Vordering tot nietigverklaring van de aankondigingen van de algemeen vergelijkende onderzoeken EPSO/AD/144/09, voor het vakgebied volksgezondheid, EPSO/AD/145/09, voor het vakgebied voedselveiligheid (beleid en wetgeving), en EPSO/AD/146/09, voor het vakgebied voedselveiligheid (audit, inspectie en evaluatie), voor de vorming van een reservelijst met het oog op de aanwerving van administrateurs (AD 5) met de Bulgaarse, Cypriotische, Estse, Hongaarse, Letse, Litouwse, Maltese, Poolse, Roemeense, Slowaakse, Sloveense en Tsjechische nationaliteit, bekendgemaakt in de Duitse, Engelse en Franse taalversie van het Publicatieblad van de Europese Unie van 14 januari 2009 (PB C 9 A, blz. 1)

      Dictum

               1.

               De aankondigingen van algemene vergelijkende onderzoeken EPSO/AD/144/09, voor het vakgebied volksgezondheid, EPSO/AD/145/09, voor het vakgebied voedselveiligheid (beleid en wetgeving), en EPSO/AD/146/09, voor het vakgebied voedselveiligheid (audit, inspectie en evaluatie), voor de vorming van een reservelijst met het oog op de aanwerving van administrateurs (AD 5) met de Bulgaarse, Cypriotische, Estse, Hongaarse, Letse, Litouwse, Maltese, Poolse, Roemeense, Slowaakse, Sloveense en Tsjechische nationaliteit, bekendgemaakt in de Duitse, Engelse en Franse taalversie van het Publicatieblad van de Europese Unie van 14 januari 2009, worden nietig verklaard.

               2.

               De Italiaanse Republiek en de Europese Commissie dragen hun eigen kosten.

      (1)  PB C 129 van 6 juni 2009.


               26.10.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 354/2

         Toevoeging van de rechters aan de kamers
   (2015/C 354/02)
   Op 8 oktober 2015 heeft de voltallige vergadering van het Gerecht, na de ambtsaanvaarding van rechter Forrester, besloten over te gaan tot wijziging van het besluit van het Gerecht van 23 oktober 2013 (1) inzake de toevoeging van de rechters aan de kamers.
   Voor de periode van 8 oktober 2015 tot en met 31 augustus 2016 zijn de rechters aan de kamers toegevoegd als volgt:

         Eerste kamer — uitgebreid, zetelend met vijf rechters:

   De heer Kanninen, vicepresident, mevrouw Pelikánová, de heer Buttigieg, de heer Gervasoni en de heer Madise, rechters.

         Eerste kamer, zetelend met drie rechters:

   De heer Kanninen, vicepresident;
   Mevrouw Pelikánová, rechter;
   De heer Buttigieg, rechter.

         Tweede kamer — uitgebreid, zetelend met vijf rechters:

   Mevrouw Martins Ribeiro, kamerpresident, de heer Bieliūnas, de heer Gervasoni, de heer Madise en de heer Forrester, rechters.

         Tweede kamer, zetelend met drie rechters:

   Mevrouw Martins Ribeiro, kamerpresident;
   De heer Gervasoni, rechter;
   De heer Madise, rechter.

         Derde kamer — uitgebreid, zetelend met vijf rechters:

   De heer Papasavvas, kamerpresident, mevrouw Labucka, de heer Bieliūnas, de heer Kreuschitz en de heer Forrester, rechters.

         Derde kamer, zetelend met drie rechters:

   De heer Papasavvas, kamerpresident;
   De heer Bieliūnas, rechter;
   De heer Forrester, rechter.

         Vierde kamer — uitgebreid, zetelend met vijf rechters:

   De heer Prek, kamerpresident, mevrouw Labucka, de heer Schwarcz, mevrouw Tomljenović en de heer Kreuschitz, rechters.

         Vierde kamer, zetelend met drie rechters:

   De heer Prek, kamerpresident;
   Mevrouw Labucka, rechter;
   De heer Kreuschitz, rechter.

         Vijfde kamer — uitgebreid, zetelend met vijf rechters:

   De heer Dittrich, kamerpresident, de heer Dehousse, de heer Schwarcz, mevrouw Tomljenović en de heer Collins, rechters.

         Vijfde kamer, zetelend met drie rechters:

   De heer Dittrich, kamerpresident;
   De heer Schwarcz, rechter;
   Mevrouw Tomljenović, rechter.

         Zesde kamer — uitgebreid, zetelend met vijf rechters:

   De heer Frimodt Nielsen, kamerpresident, de heer Dehousse, mevrouw Wiszniewska-Białecka, de heer Collins en de heer Ulloa Rubio, rechters.

         Zesde kamer, zetelend met drie rechters:

   De heer Frimodt Nielsen, kamerpresident;
   De heer Dehousse, rechter;
   De heer Collins, rechter.

         Zevende kamer — uitgebreid, zetelend met vijf rechters:

   De heer van der Woude, kamerpresident, mevrouw Wiszniewska-Białecka, mevrouw Kancheva, de heer Wetter en de heer Ulloa Rubio, rechters.

         Zevende kamer, zetelend met drie rechters:

   De heer van der Woude, kamerpresident;
   Mevrouw Wiszniewska-Białecka, rechter;
   De heer Ulloa Rubio, rechter.

         Achtste kamer — uitgebreid, zetelend met vijf rechters:

   De heer Gratsias, kamerpresident, de heer Czúcz, de heer Popescu, mevrouw Kancheva en de heer Wetter, rechters.

         Achtste kamer, zetelend met drie rechters:

   De heer Gratsias, kamerpresident;
   Mevrouw Kancheva, rechter;
   De heer Wetter, rechter.

         Negende kamer — uitgebreid, zetelend met vijf rechters:

   De heer Berardis, kamerpresident, de heer Czúcz, mevrouw Pelikánová, de heer Popescu en de heer Buttigieg, rechters.

         Negende kamer, zetelend met drie rechters:

   De heer Berardis, kamerpresident;
   De heer Czúcz, rechter;
   De heer Popescu, rechter.

      (1)  PB C 344 van 23.11.2013, blz. 2.


title: Doorhaling van zaak C-457/04

text:
               23.7.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/34

         Doorhaling van zaak C-457/04 (1)

   (2005/C 182/63)

      (Procestaal: Portugees)

   De president van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking van 7 april 2005 de doorhaling in het register gelast van zaak C-457/04: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Portugese Republiek.

      (1)  PB C 6 van 8.1.2005.


title: Zaak T-764/16: Beroep ingesteld op 3 november 2016 — Paulini/ECB

text:
               16.1.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 14/42

         Beroep ingesteld op 3 november 2016 — Paulini/ECB
   (Zaak T-764/16)
   (2017/C 014/51)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Jörn Paulini (Frankfurt am Main, Duitsland) (vertegenwoordigers: L. Levi en M. Vandenbussche, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Centrale Bank

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               nietig te verklaren het besluit van 15 december 2015, zoals gewijzigd op 19 februari 2016, waarbij verzoeker op de hoogte wordt gesteld van zijn annual salary and bonus review (jaarlijkse salaris- en bonusherziening; hierna: „ASBR”) over 2015;

               —

               verzoeker een vergoeding toe te kennen voor de materiële schade zoals omschreven in de punten 99 tot en met 103 van het verzoekschrift;

               —

               verzoeker een vergoeding toe te kennen voor de door hem geleden immateriële schade, welke hij begroot op 10 000 EUR;

               —

               de verwerende partij te verwijzen in alle kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij drie middelen aan.

               1.

               Eerste middel, ontleend aan de onwettigheid van de ASBR richtsnoeren voor 2015, daar deze in strijd zijn met het verbod van discriminatie, met artikel 51 van de arbeidsvoorwaarden en met de artikelen 12 en 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Subsidiair is dit middel ontleend aan de onwettigheid van het bestreden besluit, aangezien het in strijd is met de ASBR richtsnoeren voor 2015 en op een kennelijk onjuiste beoordeling berust.
               Verzoeker is van mening dat de ASBR richtsnoeren voor 2015 onwettig zijn, daar zij personeelsleden die om redenen die buiten hun controle liggen, zoals ziekteverlof, parttime werk wegens arbeidsongeschiktheid of vrijstelling van het werk wegens werkzaamheden in het personeelscomité (of een combinatie daarvan), beperkter beschikbaar zijn voor hun dienst, benadelen ten opzichte van collega’s die volledig beschikbaar zijn. Het bestreden besluit, dat is genomen op basis van de onwettige ASBR richtsnoeren, is derhalve eveneens onwettig.
               Mochten de ASBR richtsnoeren voor 2015 wel wettig zijn, dan stelt verzoeker subsidiair dat het bestreden besluit in strijd is met die richtsnoeren, voor zover zijn periodes van afwezigheid werden gebruikt als een discriminerende factor en bovendien hadden moeten worden uitgelegd als een positieve houding die een positieve invloed op zijn ASBR beloning had moeten hebben. De beoordeling van al deze factoren overeenkomstig de ASBR richtsnoeren hadden kennelijk moeten leiden tot een hogere ASBR beloning.

               2.

               Tweede middel, ontleend aan het feit dat het bestreden besluit, voor wat betreft de toepassing van de formule van vrijstelling voor werkzaamheden op het gebied van de personeelsvertegenwoordiging, onwettig is, voor zover het de afwezigheid als gevolg van ziekte niet buiten beschouwing laat en dus in strijd is met het besluit van 18 december 2008, met het verbod van discriminatie, met de artikelen 12 en 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en met artikel 51 van de arbeidsvoorwaarden. Subsidiair en voor het geval het besluit van 18 december 2008 niet de mogelijkheid biedt om ziekteverlof buiten beschouwing te laten, stelt verzoeker dat het besluit van 18 december 2008 op dat punt onwettig is.
               Verzoeker is van mening dat de ECB geen rekening had moeten houden met zijn ziekteverlof, zoals dit tot uiting komt in zijn vrijstelling voor januari en februari 2015, toen zij bij de berekening van zijn ASBR beloning voor zijn werkzaamheden als lid van het personeelscomité de formule gebruikte van het besluit van 18 december 2008.
               Mocht het besluit van 18 december 2008 niet in deze mogelijkheid voorzien, dan betwist verzoeker subsidiair de wettigheid van het besluit op dat punt, aangezien leden van het personeelscomité wier vrijstelling om redenen van afwezigheid wegens ziekte opnieuw moest worden toegekend worden benadeeld in vergelijking met hun collega’s die voltijds werken, ondanks gelijke inzet en productie, en omdat zij werkzaam zijn voor het personeelscomité.

               3.

               Derde middel, ontleend aan, wat de praktijk van het afronden betreft, schending van het besluit van de ECB van 18 december 2008, voor zover het besluit van 18 december 2008 geen afronding toestaat voor leden van het personeelscomité. Indien dat wel het geval is, stelt hij subsidiair dat het besluit op dat punt kennelijk ongerechtvaardigd en inadequaat is.
               In het kader van het tweede middel betwist verzoeker de wettigheid van het besluit van 18 december 2008 indien dat besluit aldus moet worden uitgelegd dat het de ECB niet toestaat om verzoekers ziekteverlof buiten beschouwing te laten bij de toepassing van de formule die is vastgesteld om de ASBR beloning te berekenen. In dit middel betwist hij alleen de wettigheid van dat besluit op dit punt. Bovendien maakt de ECB gebruik van een praktijk die erin bestaat om het resultaat van die formule af te ronden teneinde dit om te zetten in punten, waarna die afgeronde punten vervolgens worden omgezet in percentages teneinde te bepalen welke salarisverhoging het personeelslid krijgt.
               Verzoeker komt op tegen deze praktijk waarvoor in de toepasselijke regels en met name in het besluit van 18 december 2008 geen wettelijke basis bestaat. Subsidiair en voor zover het besluit van 18 december 2008 aldus moet worden uitgelegd dat de afronding van de ASBR beloning voor leden van het personeelscomité is toegestaan, stelt verzoeker dat het besluit op dit punt onwettig is, aangezien het kennelijk ongerechtvaardigd en inadequaat is.


title: Zaak T-255/13: Arrest van het Gerecht van 12 november 2015 — Italië/Commissie („EOGFL — Afdeling Garantie — ELGF en Elfpo — Van financiering uitgesloten uitgaven — Forfaitaire financiële correcties — Rechtstreekse betalingen — Randvoorwaarden — Steun voor de verwerking van citrusvruchten — Voorwaarden voor de erkenning van betaalorganen”)

text:
               11.1.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 7/18

         Arrest van het Gerecht van 12 november 2015 — Italië/Commissie
   (Zaak T-255/13) (1)

   ((„EOGFL - Afdeling Garantie - ELGF en Elfpo - Van financiering uitgesloten uitgaven - Forfaitaire financiële correcties - Rechtstreekse betalingen - Randvoorwaarden - Steun voor de verwerking van citrusvruchten - Voorwaarden voor de erkenning van betaalorganen”))
   (2016/C 007/25)
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Italiaanse Republiek (vertegenwoordigers: G. Palmieri, gemachtigde, bijgestaan door B. Tidore en M. Salvatorelli, avvocati dello Stato)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: D. Bianchi en P. Rossi, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek tot nietigverklaring van uitvoeringsbesluit 2013/123/EU van de Commissie van 26 februari 2013, houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de landbouw (EOGFL), afdeling Garantie, in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) (PB L 67, blz. 20), voor zover dit besluit forfaitaire financiële correcties bevat ten aanzien van door de Italiaanse Republiek verrichte uitgaven.

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               De Italiaanse Republiek wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van de Europese Commissie.

      (1)  PB C 178 van 22.6.2013.