title: Zaak T-194/01: Beroep, op 14 augustus 2001 ingesteld door Unilever N.V. tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt

text:
27.10.2001             NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       C 303/23
Tot staving van zijn beroep tot nietigverklaring stelt verzoeker        Middelen:                       onjuiste uitlegging van artikel 7,
voorts niet-eerbiediging van de richtsnoeren van de Commissie                                           lid 1, sub b, van verordening
van 18 september 1999, schending van het beginsel van                                                   (EG) nr. 40/94 — Het merk heeft
gelijke behandeling en psychische terreur op het werk. Ten                                              voldoende onderscheidend ver-
slotte vordert verzoeker vergoeding van zijn gestelde schade.                                           mogen. Het is aan het Bureau om
                                                                                het tegendeel te bewijzen. Het is
                                                                                niet aan verzoekster om aan te
                                                                                tonen dat artikel 7, lid 1, sub b,
                                                                                van verordening nr. 40/94 niet
                                                                                toepasselijk is.
Beroep, op 14 augustus 2001 ingesteld door Unilever N.V.
tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt
                         (Zaak T-194/01)
                         (2001/C 303/37)
                                                                        Beroep, op 20 augustus 2001 ingesteld door de regering
                                                                        van Gibraltar tegen Commissie van de Europese Gemeen-
                        (Procestaal: Engels)                                                         schappen
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-                                        (Zaak T-195/01)
schappen is op 14 augustus 2001 beroep ingesteld tegen
Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt door
Unilever N.V., te Rotterdam (Nederland), vertegenwoordigd                                        (2001/C 303/38)
door V. von Bomhard en A. Renck van Lovells Boesebeck
Droste, te Alicante (Spanje).
                                                                                (Procestaal: Engels)
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
                                                                        Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
—     de beslissing van de eerste kamer van beroep van het              schappen is op 20 augustus 2001 beroep ingesteld tegen
      Bureau voor harmonisatie van de interne markt (merken,            Commissie van de Europese Gemeenschappen door de rege-
      tekeningen, modellen) van 22 mei 2001 (zaak                       ring van Gibraltar, vertegenwoordigd door A. Sutton,
      R 1086/2000-1) in dier voege te wijzigen dat het                  M. Llamas en W. Schuster, van het kantoor White & Case, te
      betrokken merk in aanmerking komt voor inschrijving               Brussel (België).
      als gemeenschapsmerk;
—     subsidiair, de beslissing te vernietigen;                         Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
—     het Bureau in de kosten te verwijzen.
                                                                        —     het besluit van de Commissie, genomen in de vorm van
                                                                              een brief van 11 juli 2001 aan het Verenigd Koninkrijk,
                                                                              om de procedure van artikel 88, lid 2, EG in te leiden,
                                                                              nietig te verklaren;
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                        —     verweerster in de kosten te verwijzen.
Aanvrager van gemeen-          Unilever N.V.
schapsmerk:
                                                                        Middelen en voornaamste argumenten
Betrokken merk:                Driedimensionaal merk (kiezel-
                               vorm) — aanvraagnr. 1 418 250
                               voor bepaalde waren van klasse 3         De regering van Gibraltar heeft een belastingregeling ingevoerd
                                                                        volgens welke bepaalde ondernemingen onder bepaalde voor-
Beslissing van onderzoe-       Afwijzing van de aanvraag                waarden zijn vrijgesteld van inkomstenbelasting en enkel
ker:                                                                    een forfaitaire belasting moeten betalen („exempt company
                                                                        legislation”). Die wettelijke regeling is voor en na de toetreding
Beslissing kamer van be-       Gedeeltelijke toewijzing van het         van het Verenigd Koninkrijk en Gibraltar tot de Europese
roep:                          beroep                                   Gemeenschappen in 1973 verschillende keren geamendeerd.


title: Zaak T-466/15: Beroep ingesteld op 11 augustus 2015 — Makhlouf/Raad

text:
               12.10.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 337/34

         Beroep ingesteld op 11 augustus 2015 — Makhlouf/Raad
   (Zaak T-466/15)
   (2015/C 337/36)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Rami Makhlouf (Damascus, Syrië) (vertegenwoordiger: E. Ruchat, advocaat)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               verzoekers vordering ontvankelijk en gegrond verklaren;

               —

               dientengevolge besluit (GBVB) 2015/837 van 28 mei 2015 en de uitvoeringshandelingen daarvan nietig verklaren, voor zover zij verzoeker betreffen;

               —

               de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker drie middelen aan die in wezen gelijk zijn aan of vergelijkbaar zijn met die welke in zaak T-432/11, Makhlouf/Raad (1) zijn aangevoerd.

      (1)  PB C 290, blz. 13.


title: Zaak T-335/07: Beroep ingesteld op 4 september 2007 — Mergel e.a./BHIM (Patentconsult)

text:
               10.11.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 269/55

         Beroep ingesteld op 4 september 2007 — Mergel e.a./BHIM (Patentconsult)
   (Zaak T-335/07)
   (2007/C 269/99)
   Procestaal: Duits
   Partijen

      Verzoekende partijen: Volker Mergel (Wiesbaden, Duitsland), Klaus Kampfenkel (Hofheim, Duitsland), Burkart Bill (Darmstadt, Duitsland) en Andreas Herden (Wiesbaden, Duitsland) (vertegenwoordiger: G. Friderichs, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)
   Conclusies

               —

               de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 25 juni 2007 (beroepsprocedure R 299/2007-4) te vernietigen;

               —

               verweerder te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „Patentconsult” voor diensten van de klassen 35, 41 en 42 (aanvraagnr. 4 439 774)

      Beslissing van de onderzoeker: afwijzing van de aanvraag

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 7, lid 1, sub b) en c), van verordening (EG) nr. 40/94 (1), aangezien het aangevraagde merk niet beschrijvend is en evenmin het vereiste onderscheidend vermogen mist.

      (1)  Verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk (PB 1994, L 11, blz. 1).


title: Zaak C-387/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litouwen) op 12 juli 2016 — Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos/„Nidera B.V.”, Vilniaus apskrities valstybinė mokesčių inspekcija

text:
               19.9.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 343/35

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litouwen) op 12 juli 2016 — Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos/„Nidera B.V.”, Vilniaus apskrities valstybinė mokesčių inspekcija
   (Zaak C-387/16)
   (2016/C 343/48)
   Procestaal: Litouws

      Verwijzende rechter

   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

      Verwerende partij:„Nidera B.V.”, Vilniaus apskrities valstybinė mokesčių inspekcija

      Prejudiciële vraag

   Moet artikel 183 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1), gelezen in samenhang met het beginsel van fiscale neutraliteit, aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een vermindering van de rente die normaal gesproken krachtens het nationale recht verschuldigd is over te veel betaalde btw (btw-overschot) die niet tijdig was terugbetaald (verrekend), welke vermindering rekening houdt met omstandigheden die geen verband houden met de handelingen van de belastingplichtige zelf, zoals de verhouding tussen die rente en de hoogte van het niet tijdig terugbetaalde, te veel betaalde bedrag, de duur van de periode waarin het te veel betaalde bedrag niet was terugbetaald en de redenen daarvoor, alsook de daadwerkelijk door de belastingbetaler geleden verliezen?

      (1)  PB L 347, blz. 1.


title: Zaak C-430/13: Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 16 januari 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Fővárosi Ítélőtábla — Hongarije) — Ilona Baradics e.a./QBE Insurance (Europe) Ltd Magyarországi Fióktelepe, Magyar Állam (Artikel 99 van Reglement voor de procesvoering — Pakketreizen, vakantiepakketten en rondreispakketten — Nationale regeling houdende vaststelling van minimumpercentages voor garantie waarover reisorganisator moet beschikken om in geval van insolvabiliteit door consumenten betaalde bedragen terug te betalen)

text:
               14.4.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/21

         Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 16 januari 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Fővárosi Ítélőtábla — Hongarije) — Ilona Baradics e.a./QBE Insurance (Europe) Ltd Magyarországi Fióktelepe, Magyar Állam
   (Zaak C-430/13) (1)

   ((Artikel 99 van Reglement voor de procesvoering - Pakketreizen, vakantiepakketten en rondreispakketten - Nationale regeling houdende vaststelling van minimumpercentages voor garantie waarover reisorganisator moet beschikken om in geval van insolvabiliteit door consumenten betaalde bedragen terug te betalen))
   2014/C 112/25
   Procestaal: Hongaars

      Verwijzende rechter

   Fővárosi Ítélőtábla

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Ilona Baradics, Adrienn Bóta, Éva Emberné Stál, Lászlóné György, Sándor Halász, Zita Harászi, Zsanett Hideg, Katalin Holtsuk, Gábor Jancsó, Mária Katona, Gergely Kézdi, László Korpás, Ferencné Kovács, Viola Kőrösi, Tamás Kuzsel, Attila Lajtai, Zsolt Lőrincz, Ákos Nagy, Attiláné Papp, Zsuzsanna Peller, Ágnes Petkovics, László Pongó, Zsolt Porpáczy, Zsuzsanna Rávai, László Román, Zsolt Schneck, Mihály Szabó, Péter Szabó, Zoltán Szalai, Erika Szemeréné Radó, Zsuzsanna Szigeti, Nikolett Szőke, Péter Tóth, Zsófia Várkonyi, Mónika Veress

      Verwerende partijen: QBE Insurance (Europe) Ltd Magyarországi Fióktelepe, Magyar Állam

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Fővárosi Ítélőtábla — Uitlegging van de artikelen 7 en 9 van richtlijn 90/314/EEG van de Raad van 13 juni 1990 betreffende pakketreizen, met inbegrip van vakantiepakketten en rondreispakketten (PB L 158, blz. 59) — Consumenten die met een reisorganisator reisovereenkomsten hebben gesloten, op grond waarvan zij voorschotten hebben betaald, en in enkele gevallen de volledige prijs van de reis — Reisorganisator die vóór het begin van de reizen van die consumenten insolvent is geworden — Verenigbaarheid met die richtlijn van een nationale regeling houdende vaststelling van minimumpercentages voor de garantie waarover een reisorganisator moet beschikken om in geval van insolvabiliteit de door de consumenten betaalde bedragen terug te betalen

      Dictum

               1)

               Artikel 7 van richtlijn 90/314 moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling voor zover de modaliteiten van die regeling niet tot resultaat hebben dat in geval van insolvabiliteit van de reisorganisator de terugbetaling van alle betaalde bedragen en de repatriëring van de consument daadwerkelijk gegarandeerd zijn. Het staat aan de nationale rechter om vast te stellen of dit het geval is voor de nationale wettelijke regeling die in het bij hem aanhangige geding aan de orde is.

               2)

               Artikel 7 van richtlijn 90/314 moet aldus worden uitgelegd dat een lidstaat over geen enkele beoordelingsmarge beschikt ten aanzien van de omvang van de risico’s die moeten worden gedekt door de garantie die de organisator of doorverkoper van reizen aan consumenten moet verstrekken. Het staat aan de nationale rechter om na te gaan of de door de betrokken lidstaat vastgestelde criteria voor de bepaling van het bedrag van die garantie ertoe strekken of ten gevolge hebben dat de omvang van de door die garantie te dekken risico’s wordt beperkt. In dat geval zouden zij kennelijk onverenigbaar zijn met de uit die richtlijn voortvloeiende verplichtingen en een voldoende gekwalificeerde schending van het Unierecht vormen die, onder voorbehoud van de vaststelling van een rechtstreeks causaal verband, tot aansprakelijkheid van de betrokken lidstaat kan leiden.

      (1)  PB C 344 van 23.11.2013.


title: Zaak T-670/13 P: Hogere voorziening ingesteld op 18 december 2013 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 23 oktober 2013 in zaak F-93/12, D’Agostino/Commissie

text:
               15.3.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 78/12

         Hogere voorziening ingesteld op 18 december 2013 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 23 oktober 2013 in zaak F-93/12, D’Agostino/Commissie
   (Zaak T-670/13 P)
   2014/C 78/25
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Currall en G. Gattinara, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure: Luigi D’Agostino (Luxemburg, Luxemburg)

      Conclusies

   De rekwirerende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 23 oktober 2013 in zaak F-93/12, D’Agostino/Commissie, te vernietigen;

               —

               het door D’Agostino in zaak F-93/12 ingestelde beroep ongegrond te verklaren;

               —

               te beslissen dat elke partij haar eigen kosten van deze procedure zal dragen;

               —

               D’Agostino te veroordelen in de kosten van de procedure voor het Gerecht voor ambtenarenzaken;

               —

               de procedure op te schorten totdat het arrest in zaak T-368/12 P, Commissie/Macchia, zal zijn gewezen.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van de hogere voorziening voert de rekwirerende partij drie middelen aan.

               1)

               Eerste middel, ontleend aan een inhoudelijke fout en een verkeerde opvatting van de feiten, doordat het Gerecht voor ambtenarenzaken (GVA) zijn arrest van 13 juni 2012, Macchia/Commissie (F-63/11, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie), heeft toegepast op de situatie van een arbeidscontractant die niet om verlenging van zijn overeenkomst heeft verzocht.

               2)

               Tweede middel, ontleend aan verkeerde rechtsopvattingen, onderverdeeld in drie onderdelen gebaseerd op:

                           —

                           een verkeerde uitlegging van artikel 3 bis van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Unie (RAP) (betreffende de punten 56-58 van het bestreden arrest);

                           —

                           een juridische fout bij de definitie van de verhoudingen tussen het dienstbelang en het legaliteitsbeginsel (betreffende punt 63 van het bestreden arrest);

                           —

                           een schending van de grenzen van de rechterlijke controle van het GVA en het feit dat het GVA ultra vires heeft beslist (betreffende de punten 59, 60 en 63).

               3)

               Derde middel, ontleend aan schending van de motiveringsplicht (betreffende de punten 57 en 59 van het bestreden arrest).


title: Zaak C-574/08: Beroep ingesteld op 22 december 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk België

text:
               21.2.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 44/38

         Beroep ingesteld op 22 december 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk België
   (Zaak C-574/08)
   (2009/C 44/65)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: V. Peere en P. Dejmek, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk België
   Conclusies

               —

               vaststellen dat het Koninkrijk België, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2006/70/EG van de Commissie van 1 augustus 2006 tot vaststelling van uitvoeringsmaatregelen van richtlijn 2005/60/EG van het Europees Parlement en de Raad wat betreft de definitie van „politiek prominente personen” en wat betreft de technische criteria voor vereenvoudigde klantenonderzoeksprocedures en voor vrijstellingen op grond van occasionele of zeer beperkte financiële activiteiten (1), of althans door deze niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               het Koninkrijk België verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De termijn voor omzetting van richtlijn 2006/70/EG in nationaal recht is verstreken op 15 december 2007. Op de datum waarop het onderhavige beroep is ingesteld, had de verwerende partij echter nog niet alle noodzakelijke omzettingsmaatregelen getroffen of deze althans nog niet aan de Commissie meegedeeld.

      (1)  PB L 214, blz. 29.


title: Beschikking van het Gerecht van Eerste Aanleg van 8 juni 2005 in zaak T-151/03, Nuova Agricast Srl tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Beroep tot nietigverklaring — Toegang tot documenten — Verordening (EG) nr. 1049/2001 — Beroep zonder voorwerp)

text:
               17.9.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 229/17

      BESCHIKKING VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG

   van 8 juni 2005
   in zaak T-151/03, Nuova Agricast Srl tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)

   (Beroep tot nietigverklaring - Toegang tot documenten - Verordening (EG) nr. 1049/2001 - Beroep zonder voorwerp)
   (2005/C 229/36)
   Procestaal: Italiaans
   In zaak T-151/03, Nuova Agricast Srl, gevestigd te Cerignola (Italië), vertegenwoordigd door M. Calabrese, advocaat, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: V. Di Bucci en P. Aalto, bijgestaan door A. Abate, advocaat, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg), ondersteund door Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (gemachtigden: aanvankelijk K. Manji en vervolgens C. Jackson, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg), betreffende een beroep tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie houdende weigering om verzoekster toegang te geven tot een van een lidstaat afkomstig document, heeft het Gerecht (Vijfde kamer), samengesteld als volgt: M. Vilaras, kamerpresident, F. Dehousse en D. Šváby, rechters; griffier: H. Jung, op 8 juni 2005 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Verzoekster wordt verwezen in haar eigen kosten alsmede in die van de Commissie.

      (1)  PB C 146 van 21.6.2003


title: Zaak C-73/12: Beschikking van het Hof (Vijfde kamer) van 4 juli 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Giudice di Pace di Revere — Italië) — Strafzaak tegen Ahmed Ettaghi (Prejudiciële verwijzing — Geen omschrijving van hoofdgeding — Kennelijke niet-ontvankelijkheid)

text:
               6.10.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 303/8

         Beschikking van het Hof (Vijfde kamer) van 4 juli 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Giudice di Pace di Revere — Italië) — Strafzaak tegen Ahmed Ettaghi
   (Zaak C-73/12) (1)

   (Prejudiciële verwijzing - Geen omschrijving van hoofdgeding - Kennelijke niet-ontvankelijkheid)
   2012/C 303/15
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Giudice di Pace di Revere

      Partij in de strafzaak

   Ahmed Ettaghi

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Giudice di Pace di Revere — Uitlegging van de artikelen 2, 4, 6, 7, 8, 15 en 16 van richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven (PB L 348, blz. 98), en van artikel 4, lid 3, VEU — Nationale wettelijke regeling waarbij een geldboete wordt opgelegd aan de vreemdeling die het nationale grondgebied illegaal is binnengekomen of daar illegaal verblijft — Toelaatbaarheid van het strafrechtelijke feit van illegaal verblijf — Mogelijkheid om de geldboete om te zetten in onmiddellijke uitwijzing voor een periode van ten minste vijf jaar of in een vrijheidsstraf („permanenza domiciliare”) — Verplichtingen van de lidstaten gedurende de omzettingstermijn voor een richtlijn

      Dictum

   Het verzoek om een prejudiciële beslissing dat door de Giudice di Pace di Revere (Italië) bij beslissing van 26 januari 2012 is ingediend, is kennelijk niet-ontvankelijk.

      (1)  PB C 118 van 21.04.2012.


title: Zaak C-76/06: Hogere voorziening ingesteld op  9 februari 2006  door Britannia Alloys & Chemicals Ltd. tegen het arrest  29 november 2005  in zaak T-33/02, Britannia Alloys & Chemicals Ltd. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               6.5.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 108/2

         Hogere voorziening ingesteld op 9 februari 2006 door Britannia Alloys & Chemicals Ltd. tegen het arrest 29 november 2005 in zaak T-33/02, Britannia Alloys & Chemicals Ltd. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak C-76/06)
   (2006/C 108/03)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Rekwirante: Britannia Alloys & Chemicals Ltd. (vertegenwoordigers: S. Mobley, H. Bardell en M. Commons, Solicitors)

      Andere partij in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies van rekwirante

               —

               het arrest te vernietigen voorzover daarbij het door Britannia tegen de beschikking ingestelde beroep wordt verworpen;

               —

               artikel 3 van de beschikking nietig te verklaren voorzover dit Britannia betreft;

               —

               subsidiair aan punt ii: artikel 3 van de beschikking voorzover dit Britannia betreft, aldus te wijzigen dat de aan Britannia opgelegde geldboete nietig wordt verklaard dan wel aanzienlijk wordt verlaagd;

               —

               subsidiair aan de punten ii en iii: de zaak terug te wijzen naar het Gerecht van eerste aanleg opdat dit laatste uitspraak doet overeenkomstig de door het Hof van Justitie vastgestelde rechtspunten;

               —

               in elk geval de Commissie te verwijzen in de eigen kosten en die van Britannia met betrekking tot de procedure voor het Gerecht van eerste aanleg en voor het Hof van Justitie.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Rekwirante voert aan dat:

               1.

               het Gerecht van eerste aanleg artikel 15, lid 2, van verordening nr. 17/62/EEG (hierna:, „verordening 17”) (1) heeft geschonden door te oordelen dat de Commissie bij de berekening van de maximumgrens van 10 % van de omzet van Britannia bedoeld in artikel 15, lid 2, terecht is uitgegaan van het op 30 juni 1996 eindigende boekjaar in plaats van het aan de vaststelling van de beschikking voorafgaande boekjaar.

               2.

               het Gerecht van eerste aanleg het gelijkheidsbeginsel heeft geschonden door

                           a.

                           de door de Commissie toegepaste discriminatie tussen ondernemingen die in wezen in dezelfde situatie verkeren, te handhaven door het toepassen van de maximumgrens van 10 % van de omzet op, in het geval van Britannia, het laatste jaar van wat de Commissie een „normale economische activiteit” acht, en, in het geval van alle andere ondernemingen tot welke de beschikking was gericht, het aan de beschikking voorafgaande boekjaar, en

                           b.

                           het handhaven van de beschikking van de Commissie die Britannia discrimineert met betrekking tot het jaar waarop de maximumgrens van 10 % van de omzet van toepassing is, in vergelijking met haar praktijk in andere, direct vergelijkbare zaken;

               3.

               het Gerecht van eerste aanleg het rechtszekerheidsbeginsel heeft geschonden door:

                           a.

                           te handhaven het gebruik door de Commissie van een ander jaar dan het voorafgaande boekjaar bij de toepassing van de maximumgrens van artikel 15, lid 2, van verordening 17; er moet zekerheid bestaan over het maximumbedrag van de boete die kan worden opgelegd; en

                           b.

                           artikel 15, lid 2, van verordening 17 aldus uit te leggen dat een boete wordt opgelegd die niet overeenkomt met de boete die vaststond toen de inbreuk werd begaan, waardoor fundamentele rechten van ondernemingen worden geschonden.

      (1)  EEG Raad: Verordening nr. 17: Eerste verordening over de toepassing van de artikelen 85 en 86 van het Verdrag, PB 13, van 21 februari 1962, blz. 204-211.


title: Zaak T-128/13: Beschikking van het Gerecht van 14 oktober 2013 — Vicente Gandia Pla/BHIM — Tesco Stores (MARQUES DE CHIVÉ) ( „Gemeenschapsmerk — Oppositie — Afstand van nationaal merk — Geding dat zonder voorwerp raakt — Afdoening zonder beslissing” )

text:
               7.12.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 359/13

         Beschikking van het Gerecht van 14 oktober 2013 — Vicente Gandia Pla/BHIM — Tesco Stores (MARQUES DE CHIVÉ)
   (Zaak T-128/13) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Oppositie - Afstand van nationaal merk - Geding dat zonder voorwerp raakt - Afdoening zonder beslissing)
   2013/C 359/24
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Vicente Gandia Pla, SA (Chiva, Spanje) (vertegenwoordiger: I. Temiño Ceniceros, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: L. Rampini, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: Tesco Stores Ltd (Cheshunt, Verenigd Koninkrijk)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 13 december 2012 (zaak R 854/2012-1) inzake een oppositieprocedure tussen Tesco Stores Ltd en Vicente Gandia Pla, SA

      Dictum

               1)

               Op het beroep behoeft geen uitspraak meer te worden gedaan.

               2)

               Elke partij zal haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 123 van 27.4.2013.


title: Zaak C-407/05: Beschikking van het Hof (Vierde kamer) van  6 april 2006  (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hof van Cassatie — België) — Reyniers & Sogama BVBA/Belgisch Interventie- en Restitutiebureau, Belgische Staat (Prejudiciële verwijzing — Artikel 104, lid 3, eerste alinea, van het Reglement voor de procesvoering — Invordering van invoerrechten — Bewijs van regelmatigheid van douanevervoer of van plaats waar overtreding of onregelmatigheid is begaan — Gevolg van ontbreken van kennisgeving aan aangever van termijn om dat bewijs te leveren)

text:
               29.7.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 178/15

         Beschikking van het Hof (Vierde kamer) van 6 april 2006 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hof van Cassatie — België) — Reyniers & Sogama BVBA/Belgisch Interventie- en Restitutiebureau, Belgische Staat
   (Zaak C-407/05) (1)

   (Prejudiciële verwijzing - Artikel 104, lid 3, eerste alinea, van het Reglement voor de procesvoering - Invordering van invoerrechten - Bewijs van regelmatigheid van douanevervoer of van plaats waar overtreding of onregelmatigheid is begaan - Gevolg van ontbreken van kennisgeving aan aangever van termijn om dat bewijs te leveren)
   (2006/C 178/24)
   Procestaal: Nederlands
   Verwijzende rechter
   Hof van Cassatie
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekster: Reyniers & Sogama BVBA

      Verweerders: Belgisch Interventie- en Restitutiebureau, Belgische Staat
   Voorwerp
   Verzoek om prejudiciële beslissing — Hof van Cassatie — Uitlegging van artikel 11 bis van verordening (EEG) nr. 1062/87 van de Commissie van 27 maart 1987 houdende uitvoeringsbepalingen en vereenvoudigingsmaatregelen betreffende de regeling voor communautair douanevervoer (PB L 107, blz. 1), ingevoegd bij artikel 1 van verordening (EEG) nr. 1429/90 van de Commissie van 29 mei 1990 tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1062/87 (PB L 137, blz. 1), artikel 34 van verordening (EEG) nr. 2726/90 van de Raad van 17 september 1990 betreffende communautair douanevervoer (PB L 262, blz. 1), en artikel 49 van verordening (EEG) nr. 1214/92 van de Commissie van 21 april 1992 houdende uitvoeringsbepalingen en vereenvoudigingsmaatregelen betreffende de regeling voor communautair douanevervoer (PB L 132, blz. 1) — Invordering van invoerrechten — Officiële kennisgeving door kantoor van vertrek aan aangever van verzoek om regelmatigheid van verrichting of plaats van inbreuk aan te tonen — Ontbreken van vermelding van termijn — Gevolgen voor rechtmatigheid van officiële kennisgeving en voor invordering van douaneschuld
   Dictum
   Artikel 36, lid 3, van verordening (EEG) nr. 222/77 van de Raad van 13 december 1976 betreffende communautair douanevervoer, zoals gewijzigd bij verordening (EEG) nr. 474/90 van de Raad van 22 februari 1990 met het oog op de afschaffing van het inleveren van een kennisgeving van doorgang bij het overschrijden van een binnengrens van de Gemeenschap, juncto artikel 11 bis van verordening (EEG) nr. 1062/87 van de Commissie van 27 maart 1987 houdende uitvoeringsbepalingen en vereenvoudigingsmaatregelen betreffende de regeling voor communautair douanevervoer, zoals gewijzigd bij verordening (EEG) nr. 1429/90 van de Commissie van 29 mei 1990, en artikel 34 van verordening (EEG) nr. 2726/90 van de Raad van 17 september 1990 betreffende communautair douanevervoer, juncto artikel 49 van verordening (EEG) nr. 1214/92 van de Commissie van 21 april 1992 houdende uitvoeringsbepalingen en vereenvoudigingsmaatregelen betreffende de regeling voor communautair douanevervoer, moeten aldus worden uitgelegd dat het kantoor van vertrek de aangever verplicht moet wijzen op de termijn van drie maanden waarbinnen aan dit kantoor, ten genoegen van de bevoegde autoriteiten, de regelmatigheid van het douanevervoer kan worden bewezen of de plaats waar de overtreding of onregelmatigheid daadwerkelijk werd begaan, zodat de bevoegde autoriteit slechts tot inning kan overgaan nadat hij de aangever er expliciet op gewezen heeft dat hij over drie maanden beschikt om het gevraagde bewijs te leveren en wanneer dat bewijs niet binnen deze termijn geleverd is.

      (1)  PB C 22 van 28.1.2006.


title: Zaak F-130/07: Beroep ingesteld op 31 oktober 2007 — Vinci/Europese Centrale Bank

text:
               12.1.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 8/32

         Beroep ingesteld op 31 oktober 2007 — Vinci/Europese Centrale Bank
   (Zaak F-130/07)
   (2008/C 8/58)
   Procestaal: Duits
   Partijen

      Verzoekende partij: Fiorella Vinci (Schöneck, Duitsland) (vertegenwoordiger: B. Karthaus, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Centrale Bank
   Conclusies

               —

               vast te stellen dat de opname van verweersters brieven (07) 139a H KK7bk HEAL en (07) 139b H KK/bk HEAL van 5 maart 2007, alsmede van het „Medical Certificate” van dokter Schön van 24 april 2007 in het persoonsdossier, en de opname van het resultaat van het onderzoek door de Deutsche Klinik für Diagnostik van 2 april 2004 naar de gezondheidstoestand van verzoekster in het medisch dossier, onrechtmatig zijn;

               —

               vast te stellen dat besluit (07) 772 PSR JMC/cc APPE van verweerster van 3 september 2007, houdende weigering om de persoonsgegevens die zijn vervat in de onder nr. 1 genoemde documenten, hieruit te verwijderen, onrechtmatig is;

               —

               vast te stellen dat het besluit van verweerster van 5 maart 2007 om verzoekster aan een medisch onderzoek te onderwerpen, nietig is;

               —

               verweerster te veroordelen tot betaling aan verzoekster van 10 000,00 EUR;

               —

               verweerster te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Met haar eerste conclusie wenst verzoekster te zien vastgesteld dat de opname van de hierin genoemde documenten in haar persoonsdossier respectievelijk in het afzonderlijk bijgehouden medisch dossier onrechtmatig is. De tweede conclusie heeft tot doel vast te stellen dat de weigering van verweerster om de onrechtmatig verkregen persoonsgegevens te verwijderen, onrechtmatig is. Ter ondersteuning wordt aangevoerd dat de verkrijging van medische gegevens en de opslag hiervan in strijd zijn met Staff Rule 5.13.4 van de Europese Centrale Bank (ECB), die ten eerste niet machtigt tot de verwerking van de categorieën van persoonsgegevens die worden genoemd in artikel 10 van verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2000 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de communautaire instellingen en organen en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (hierna: verordening nr. 45/2001), en ten tweede, anders dan artikel 10, lid 2, sub b, van verordening nr. 45/2001, niet voorziet in een doel dat verwerking noodzakelijk maakt.
   Met de derde conclusie wordt nietigverklaring gevorderd van het besluit van verweerster van 5 maart 2007 waarin werd bepaald dat verzoekster zich diende te onderwerpen aan een medisch onderzoek. Verzoekster baseert zich daarvoor op misbruik van bevoegdheid en niet-inachtneming van wezenlijke vormvoorschriften die voortvloeien uit Staff Rule 5.13.4. Krachtens deze voorschriften is enkel de bij de ECB aangestelde „Medical Adviser”, en niet de directe superieur van verzoekster, gemachtigd om verdere medische maatregelen, zoals bijvoorbeeld onderzoeken, te gelasten.
   Bovendien wordt vergoeding gevorderd van de immateriële schade die verzoekster zou hebben geleden als gevolg van het feit dat zij zich moest onderwerpen aan een uitgebreid medisch onderzoek zonder dat daarvoor een toereikende rechtsgrondslag bestond.


title: Zaak T-359/11: Beschikking van het Gerecht van 3 juli 2014 — Makhlouf/Raad

text:
               1.9.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 292/58

         Beschikking van het Gerecht van 3 juli 2014 — Makhlouf/Raad
   (Zaak T-359/11) (1)

   2014/C 292/72
   Procestaal: Frans
   De president van de Zevende kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 282 van 24.9.2011.


title: Zaak C-359/06: Beroep ingesteld op 31 augustus 2006 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Oostenrijk

text:
               14.10.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 249/7

         Beroep ingesteld op 31 augustus 2006 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Oostenrijk
   (Zaak C-359/06)
   (2006/C 249/16)
   Procestaal: Duits
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: V. Kreuschitz en I. Kaufmann-Bühler, gemachtigden)

      Verwerende partij: Republiek Oostenrijk
   Conclusies

               —

               vast te stellen dat de Republiek Oostenrijk, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2001/45/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2001 tot wijziging van richtlijn 89/655/EEG van de Raad betreffende minimumvoorschriften inzake veiligheid en gezondheid bij het gebruik door werknemers van arbeidsmiddelen op de arbeidsplaats (2e bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van richtlijn 89/391/EEG) (1), althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               de Republiek Oostenrijk te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De termijn voor omzetting van de richtlijn in nationaal recht is op 19 juli 2004 verstreken.

      (1)  PB L 195, blz. 46.


title: Arrest van het Hof van 19 september 2000 in zaak C-287/98 (verzoek van het Tribunal d'arrondissement de Luxembourg om een prejudiciële beslissing): Groothertogdom Luxemburg tegen B. Linster, A. Linster, Y Linster (Milieu — Richtlĳn 85/337/EEG — Milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten — Specifieke nationale wet — Werking van de richtlĳn)

text:
C 335/6                  NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      25.11.2000
93/16/EEG van de Raad van 5 april 1993 ter vergemakkelijking               het Tribunal d’arrondissement de Luxembourg (Luxemburg),
van het vrije verkeer van artsen en de onderlinge erkenning                in het aldaar aanhangig geding tussen Groothertogdom
van hun diploma’s, certificaten en andere titels (PB L 165,                Luxemburg en B. Linster, A. Linster, Y. Linster, om een preju-
blz. 1), heeft het Hof (Vijfde kamer), samengesteld als volgt:             diciële beslissing over de uitlegging van richtlijn 85/337/EEG
D. A. O. Edward (rapporteur), kamerpresident, L. Sévon,                    van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieueffect-
P. Jann, H. Ragnemalm en M. Wathelet, rechters; advocaat-                  beoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten
generaal: P. Léger; griffier: H. A. Rühl, hoofdadministrateur, op          (PB L 175, blz. 40), met name artikel 1, lid 5, alsmede van de
14 september 2000 een arrest gewezen waarvan het dictum                    artikelen 177 van het Verdrag en 189 EG-Verdrag (thans
luidt als volgt:                                                           artikel 249 EG) in verband met de aan deze richtlijn toe
                                                                           te kennen werking, heeft het Hof, samengesteld als volgt:
1)    Een arts die in het bezit is van een in een andere lidstaat          G. C. Rodrı́guez Iglesias, president, J. C. Moitinho de Almeida,
      behaald diploma van specialist dat echter niet voorkomt op de        L. Sevón (rapporteur) en R. Schintgen, kamerpresidenten,
      lijst van gespecialiseerde opleidingen van artikel 7 van richtlijn   P. J. G. Kapteyn, C. Gulmann, P. Jann, H. Ragnemalm,
      93/16/EEG van de Raad van 5 april 1993 ter vergemakkelij-            M. Wathelet, V. Skouris en F. Macken, rechters; advocaat-
      king van het vrije verkeer van artsen en de onderlinge erkenning     generaal: P. Léger; griffier: L. Hewlett, administrateur, op
      van hun diploma’s, certificaten en andere titels, kan zich niet op   19 september 2000 een arrest gewezen waarvan het dictum
      artikel 19 van die richtlijn beroepen om in de ontvangende           luidt als volgt:
      lidstaat de overeenkomstige beroepstitel van specialist te voeren.
2)    Artikel 10, lid 1, eerste zin, van richtlijn 93/16 moet aldus
                                                                           1)    Een nationale rechter die de wettigheid dient te beoordelen van
      worden uitgelegd, dat het alleen ziet op het recht van de
                                                                                een procedure tot onteigening ten algemenen nutte van aan een
      begunstigden van het bij die richtlijn ingevoerde stelsel van
                                                                                particulier toebehorende onroerende zaken ten behoeve van de
      onderlinge erkenning van diploma’s om gebruik te maken van
                                                                                aanleg van een autosnelweg, kan toetsen of de nationale
      hun opleidingstitel en eventueel van de afkorting daarvan in de
                                                                                wetgever binnen de beoordelingsgrenzen is gebleven die worden
      taal van de lidstaat van oorsprong of herkomst, onverminderd
                                                                                getrokken door richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni
      de bevoegdheid van de ontvangende lidstaat om toestemming te
                                                                                1985 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde
      verlenen om op zijn grondgebied een opleidingstitel of een
                                                                                openbare en particuliere projecten, met name wanneer de
      gelijkwaardige titel in een andere taal dan die van de lidstaat
                                                                                voorafgaande milieueffectbeoordeling van het project niet heeft
      van oorsprong of herkomst te voeren.
                                                                                plaatsgevonden en — in strijd met artikel 6, lid 2, van de
                                                                                richtlijn — de krachtens artikel 5 verzamelde informatie niet
(1) PB C 71 van 13.3.1999.                                                       ter beschikking van het publiek is gesteld en het betrokken
                                                                                publiek evenmin in de gelegenheid is gesteld zijn mening te
                                                                                geven voordat met het project een aanvang werd gemaakt.
                                                                           2)    De begrippen specifieke nationale wet en project als bedoeld in
                                                                                artikel 1, lid 5, van richtlijn 85/337 moeten autonoom worden
                                                                                uitgelegd.
                     ARREST VAN HET HOF
                      van 19 september 2000
                                                                           3)    Artikel 1, lid 5, van richtlijn 85/337 moet aldus worden
                                                                                uitgelegd, dat een door het parlement na openbare parlementaire
in zaak C-287/98 (verzoek van het Tribunal d’arrondisse-                         behandeling vastgestelde maatregel als een specifieke wet in de
ment de Luxembourg om een prejudiciële beslissing):                              zin van die bepaling is aan te merken, wanneer de door richtlijn
Groothertogdom Luxemburg tegen B. Linster, A. Linster,                           85/337 nagestreefde doelstellingen, met inbegrip van de
                              Y Linster (1)                                      verstrekking van gegevens, in de wetgevingsprocedure konden
                                                                                worden bereikt en de informatie waarover dat parlement
(Milieu — Richtlijn 85/337/EEG — Milieueffectbeoordeling                         beschikte op het moment waarop het project in detail werd
van bepaalde openbare en particuliere projecten — Specifieke                     aangenomen, gelijkwaardig is aan de informatie die in een
            nationale wet — Werking van de richtlijn)                            normale vergunningprocedure aan de bevoegde instantie had
                                                                                moeten worden voorgelegd.
                           (2000/C 335/11)
                           (Procestaal: Frans)
                                                                           (1) PB C 299 van 26.9.1998.
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                           dentie van het Hof)
In zaak C-287/98, betreffende een verzoek aan het Hof
krachtens artikel 177 EG-Verdrag (thans artikel 234 EG) van


title: Zaak C-338/08: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione Tributaria Regionale (Italië) op 22 juli 2008 — P. Ferrero e C. SPA/Agenzia delle Entrate — Ufficio di Alba

text:
               11.10.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 260/7

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione Tributaria Regionale (Italië) op 22 juli 2008 — P. Ferrero e C. SPA/Agenzia delle Entrate — Ufficio di Alba
   (Zaak C-338/08)
   (2008/C 260/11)
   Procestaal: Italiaans
   Verwijzende rechter
   Commissione Tributaria Regionale
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: P. Ferrero e C. SPA

      Verwerende partij: Agenzia delle Entrate — Ufficio di Alba
   Prejudiciële vragen

               1)

               Vormt de inhouding die van toepassing is op de „maggiorazione di conguaglio”, een door artikel [5, lid 1] van richtlijn 435/90 (1) verboden bronbelasting op de winst (in het onderhavige geval had de dochteronderneming geopteerd voor het stelsel van de Overeenkomst)?

               2)

               Subsidiair, voor het geval dat de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, is de vrijwaringsclausule van artikel 7, lid 2, van genoemde richtlijn van toepassing?

      (1)  PB L 225, blz. 6.


title: Zaak C-40/16: Beschikking van de president van het Hof van 20 juni 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Hamburg — Duitsland) — Irene Uhden/KLM Royal Dutch Airlines NV

text:
               5.9.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 326/20

         Beschikking van de president van het Hof van 20 juni 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Hamburg — Duitsland) — Irene Uhden/KLM Royal Dutch Airlines NV
   (Zaak C-40/16) (1)

   (2016/C 326/36)
   Procestaal: Duits
   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 175 van 17.5.2016.


title: Zaak C-393/13 P: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 1 oktober 2014 — Raad van de Europese Unie/Alumina d.o.o., Europese Commissie [Hogere voorziening — Dumping — Uitvoeringsverordening (EU) nr. 464/2011 — Invoer van uit Bosnië en Herzegovina afkomstig zeoliet A-poeder — Verordening (EG) nr. 1225/2009 — Artikel 2 — Bepaling van de normale waarde — Begrip „normale handelstransacties” ]

text:
               24.11.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 421/14

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 1 oktober 2014 — Raad van de Europese Unie/Alumina d.o.o., Europese Commissie
   (Zaak C-393/13 P) (1)

   ([Hogere voorziening - Dumping - Uitvoeringsverordening (EU) nr. 464/2011 - Invoer van uit Bosnië en Herzegovina afkomstig zeoliet A-poeder - Verordening (EG) nr. 1225/2009 - Artikel 2 - Bepaling van de normale waarde - Begrip „normale handelstransacties”])
   2014/C 421/18
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirant: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: J.-P. Hix, gemachtigde, aanvankelijk bijgestaan door G. Berrisch en vervolgens door D. Geradin, avocats)

      Andere partijen in de procedure: Alumina d.o.o. (vertegenwoordigers: J.-F. Bellis en B. Servais, avocats), Europese Commissie

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               De Raad van de Europese Unie wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 274 van 21.9.2013.


title: Zaak C-173/11: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 18 oktober 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal of England and Wales (Civil Division) — Verenigd Koninkrijk) — Football Dataco Ltd, Scottish Premier League Ltd, Scottish Football League en PA Sport UK Ltd/Sportradar GmbH en Sportradar AG (Richtlijn 96/9/EG — Rechtsbescherming van databanken — Artikel 7 — Recht sui generis — Databank met gegevens over aan gang zijnde wedstrijden uit voetbalcompetities — Begrip „hergebruik” — Plaats waar hergebruik plaatsvindt)

text:
               8.12.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 379/7

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 18 oktober 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal of England and Wales (Civil Division) — Verenigd Koninkrijk) — Football Dataco Ltd, Scottish Premier League Ltd, Scottish Football League en PA Sport UK Ltd/Sportradar GmbH en Sportradar AG
   (Zaak C-173/11) (1)

   (Richtlijn 96/9/EG - Rechtsbescherming van databanken - Artikel 7 - Recht sui generis - Databank met gegevens over aan gang zijnde wedstrijden uit voetbalcompetities - Begrip „hergebruik” - Plaats waar hergebruik plaatsvindt)
   2012/C 379/12
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   Court of Appeal of England and Wales (Civil Division)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Football Dataco Ltd, Scottish Premier League Ltd, Scottish Football League en PA Sport UK Ltd

      Verwerende partijen: Sportradar GmbH en Sportradar AG

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Court of Appeal of England and Wales (Civil Division) — Uitlegging van richtlijn 96/9/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 1996 betreffende de rechtsbescherming van databanken (PB L 77, blz. 20), met name van artikel 7 — Recht van de maker van een databank om de opvraging en/of het hergebruik van een deel van de inhoud van de databank te verbieden — Begrippen „opvraging” en „hergebruik” (art. 7, lid 2, van de richtlijn) — Databank met gegevens over aan de gang zijnde voetbalwedstrijden („Football Live”)

      Dictum

   Artikel 7 van richtlijn 96/9/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 1996 betreffende de rechtsbescherming van databanken moet aldus worden uitgelegd dat wanneer een persoon gegevens die hij eerder heeft geüpload uit een databank die wordt beschermd door het recht sui generis ingevolge deze richtlijn, via een webserver in lidstaat A naar de computer van een andere persoon in lidstaat B op diens verzoek verzendt om in het geheugen van deze computer te worden opgeslagen en op het computerscherm te worden getoond, sprake is van „hergebruik” van die gegevens door de verzender. Die handeling moet worden geacht in elk geval in lidstaat B plaats te vinden wanneer er aanwijzingen zijn dat uit de handeling blijkt dat degene die deze verricht zich op leden van het publiek in die lidstaat wil richten, hetgeen ter beoordeling van de nationale rechter staat.

      (1)  PB C 194 van 2.7.2011.


title: Zaak C-21/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugal) op 15 januari 2016 — Euro Tyre BV/Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               4.4.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 118/11

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugal) op 15 januari 2016 — Euro Tyre BV/Autoridade Tributária e Aduaneira
   (Zaak C-21/16)
   (2016/C 118/13)
   Procestaal: Portugees

      Verwijzende rechter

   Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Euro Tyre BV

      Verwerende partij: Autoridade Tributária e Aduaneira

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moeten de artikelen 131 en 138, lid 1, van richtlijn 2006/112/EG (1) aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzetten dat de belastingdienst van een lidstaat een in deze lidstaat gevestigde verkoper de btw-vrijstelling voor een intracommunautaire levering weigert op grond dat de in een andere lidstaat gevestigde afnemer noch in het VIES (2) is geregistreerd noch in die lidstaat onder een btw-regeling voor intracommunautaire goederenverwervingen valt hoewel hij ten tijde van de handeling in die andere lidstaat beschikte over een geldig btw-identificatienummer, dat werd vermeld op de facturen betreffende de handelingen, wanneer cumulatief is voldaan aan de materiële voorwaarden van een intracommunautaire levering, dat wil zeggen wanneer het recht om over het goed als een eigenaar te beschikken aan de afnemer is overgedragen, de leverancier bewijst dat dit goed is verzonden of vervoerd naar de andere lidstaat en als gevolg van die verzending of dat vervoer het goed het grondgebied van de lidstaat van levering fysiek heeft verlaten met bestemming een afnemer die een belastingplichtige is of een als belastingplichtige handelende rechtspersoon in een andere lidstaat dan de lidstaat van vertrek van de goederen?

               2)

               Verzet het evenredigheidsbeginsel zich ertegen dat artikel 138, lid 1, van richtlijn 2006/112/EG aldus wordt uitgelegd dat de vrijstelling wordt geweigerd wanneer een in een lidstaat gevestigde verkoper weet dat de in een andere lidstaat gevestigde afnemer, hoewel die laatste een geldig btw-identificatienummer bezit, in die andere lidstaat noch in het VIES geregistreerd is noch onder een btw-regeling voor intracommunautaire verwervingen van goederen valt, maar verwacht dat hij met terugwerkende kracht zal worden geregistreerd als intracommunautaire handelaar?

      (1)  Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1).

      (2)  VAT Information Exchange System.


title: Zaak C-29/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Stralsund (Duitsland) op 18 januari 2016 — Hanse Yachts AG/Port D'Hiver Yachting SARL, Société Maritime Côte D'Azur, Compagnie Generali IARD SA

text:
               18.4.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 136/10

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Stralsund (Duitsland) op 18 januari 2016 — Hanse Yachts AG/Port D'Hiver Yachting SARL, Société Maritime Côte D'Azur, Compagnie Generali IARD SA
   (Zaak C-29/16)
   (2016/C 136/15)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Landgericht Stralsund

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Hanse Yachts AG

      Verwerende partijen: Port D'Hiver Yachting SARL, Société Maritime Côte D'Azur, Compagnie Generali IARD SA

      Prejudiciële vraag

   Wanneer het procesrecht in een lidstaat voorziet in een zelfstandige bewijsprocedure, waarbij op bevel van het gerecht een beroep wordt gedaan op een deskundige (hier: de „expertise judiciaire” uit het Franse recht), en wanneer in deze lidstaat een dergelijke zelfstandige bewijsprocedure wordt uitgevoerd en aansluitend in dezelfde lidstaat op grond van het resultaat van de zelfstandige bewijsprocedure een beroep in rechte tussen dezelfde partijen wordt ingesteld:
   Is in dat geval het stuk waarbij de zelfstandige bewijsprocedure is ingeleid al een „stuk dat het geding inleidt of een gelijkwaardig stuk” in de zin van artikel 30, punt 1, van verordening (EG) nr. 44/2001 (1)? Of moet pas het stuk waarbij het beroep in rechte is ingeleid worden aangemerkt als „stuk dat het geding inleidt of een gelijkwaardig stuk”?

      (1)  Verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB 2001, L 12, blz. 1).


title: Zaak T-36/08: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 4 maart 2009 — Furukawa Electric North America/BHIM (SLIM LINE)

text:
               18.4.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 90/39

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 4 maart 2009 — Furukawa Electric North America/BHIM (SLIM LINE)
   (Zaak T-36/08) (1)

   2009/C 90/62

      Procestaal: Duits

   De president van de Derde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 79 van 29.3.2008.


title: Zaak C-132/06: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 17 juli 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Italiaanse Republiek (Niet-nakoming — Artikel 10 EG — Zesde btw-richtlijn — Verplichtingen in binnenlands verkeer — Controle van belastbare handelingen — Kwijtschelding)

text:
               30.8.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 223/4

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 17 juli 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Italiaanse Republiek
   (Zaak C-132/06) (1)

   (Niet-nakoming - Artikel 10 EG - Zesde btw-richtlijn - Verplichtingen in binnenlands verkeer - Controle van belastbare handelingen - Kwijtschelding)
   (2008/C 223/05)
   Procestaal: Italiaans
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: E. Traversa en M. Afonso, gemachtigden)

      Verwerende partij: Italiaanse Republiek (vertegenwoordigers: I. Braguglia, gemachtigde, en G. De Bellis, avvocato dello Stato)
   Voorwerp
   Niet-nakoming — Schending van de artikelen 2 en 22 van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1) — Verplichtingen in binnenlands verkeer — Nationale wet waarbij wordt afgezien van de controle van tijdens een reeks belastbare tijdvakken verrichte belastbare handelingen
   Dictum

               1)

               Door in de artikelen 8 en 9 van wet nr. 289 houdende bepalingen tot opstelling van de jaar- en meerjarenbegroting van de Staat (begrotingswet voor 2003) [legge n. 289, disposizioni per la formazione del bilancio annuale e pluriennale dello State (legge finanziara 2003)] van 27 december 2002 algemeen en zonder onderscheid af te zien van de controle van belastbare handelingen die zijn verricht in een aantal belastbare tijdvakken, is de Italiaanse Republiek de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 2 en 22 van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, alsmede krachtens artikel 10 EG.

               2)

               De Italiaanse Republiek wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 108 van 6.5.2006.


title: Zaak C-190/08: Beroep ingesteld op 7 mei 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk der Nederlanden

text:
               5.7.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 171/26

         Beroep ingesteld op 7 mei 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk der Nederlanden
   (Zaak C-190/08)
   (2008/C 171/40)
   Procestaal: Nederlands
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: M. Condou-Durande en R. Troosters, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk der Nederlanden
   Conclusies

               —

               vast te stellen dat het Koninkrijk der Nederlanden, door niet de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen te treffen om te voldoen aan Richtlijn 2004/83/EG (1) van de Raad van 29 april 2004 inzake minimum normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming, of althans deze de Commissie niet mede te delen, de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               het Koninkrijk der Nederlanden te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De termijn voor omzetting van de richtlijn in nationaal recht is op 10 oktober 2006 verstreken.

      (1)  PB L 304, blz. 12.


title: Zaak C-174/11: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 13 april 2011 — Finanzamt Steglitz/Ines Zimmermann

text:
               30.7.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 226/10

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 13 april 2011 — Finanzamt Steglitz/Ines Zimmermann
   (Zaak C-174/11)
   2011/C 226/17
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesfinanzhof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Finanzamt Steglitz

      Verwerende partij: Ines Zimmermann

      Prejudiciële vragen

               1)

               Is het op grond van artikel 13, A, lid 1, sub g en/of lid 2, sub a, van de Zesde richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting (1), toegestaan dat de nationale wetgever aan de belastingvrijstelling van ambulante zorgprestaties voor zieken en zorgbehoevenden de voorwaarde verbindt, dat bij deze instellingen „in het voorgaande kalenderjaar de verpleegkosten in ten minste twee derde van de gevallen geheel of gedeeltelijk zijn gedragen door de wettelijke instellingen van sociale verzekering of sociale bijstand” (§ 4, nr. 16, sub e, van het Umsatzsteuergesetz 1993 [Duitse wet op de omzetbelasting 1993])?

               2)

               Is het met inachtneming van het beginsel van de btw-neutraliteit voor het antwoord op deze vraag van belang, dat de nationale wetgever dezelfde prestaties onder andere voorwaarden als vrijgesteld van belasting behandelt, wanneer zij worden verricht door officieel erkende verenigingen voor maatschappelijk werk en door instellingen, verenigingen van personen en activa ter bevordering van het maatschappelijk werk die lid zijn van een vereniging voor maatschappelijk werk (§ 4, nr. 18, van het Umsatzsteuergesetz 1993)?

      (1)  PB L 145, blz. 1.


title: Zaak C-199/14: Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 25 september 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Hongarije) — János Kárász/Nyugdíjfolyósító Igazgatóság (Prejudiciële verwijzing — Artikel 17 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Uitvoering van het recht van de Unie — Geen — Kennelijke onbevoegdheid van het Hof)

text:
               1.12.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 431/6

         Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 25 september 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Hongarije) — János Kárász/Nyugdíjfolyósító Igazgatóság
   (Zaak C-199/14) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Artikel 17 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Uitvoering van het recht van de Unie - Geen - Kennelijke onbevoegdheid van het Hof))
   (2014/C 431/11)
   Procestaal: Hongaars

      Verwijzende rechter

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: János Kárász

      Verwerende partij: Nyugdíjfolyósító Igazgatóság

      Dictum

   Het Hof van Justitie van de Europese Unie is kennelijk onbevoegd om te antwoorden op de door Fővárosi közigazgatási és munkaügyi bíróság (Hongarije) bij beslissing van 25 maart 2014 gestelde vraag.

      (1)  PB C 245 van 28.7.2014.


title: Zaak C-606/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione tributaria provinciale di Genova (Italië) op 24 december 2012 — Dresser Rand SA/Agenzia delle Entrate — Direzione Provinciale Ufficio Controlli

text:
               6.4.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 101/7

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione tributaria provinciale di Genova (Italië) op 24 december 2012 — Dresser Rand SA/Agenzia delle Entrate — Direzione Provinciale Ufficio Controlli
   (Zaak C-606/12)
   2013/C 101/14
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Commissione tributaria provinciale di Genova

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Dresser Rand SA

      Verwerende partij: Agenzia delle Entrate — Direzione Provinciale Ufficio Controlli

      Prejudiciële vragen

               1)

               Valt de overbrenging van goederen van een lidstaat naar Italië, zodat aldaar kan worden gecontroleerd of zij kunnen worden aangepast aan andere in Italië verkregen goederen, zonder dat de in Italië binnengebrachte goederen worden bewerkt, onder de uitdrukking „werkzaamheden betreffende dat goed” van artikel 17, lid 2, sub f, van richtlijn 2006/112/EG (1), en is het in dit verband dienstig de aard van de handelingen tussen F.B. ITMI en DR-IT te beoordelen?

               2)

               Moet artikel 17, lid 2, sub f, van richtlijn 2006/112/EG aldus worden uitgelegd dat het de lidstaten de mogelijkheid ontneemt om in hun wettelijke regeling of praktijken te bepalen dat de verzending of het vervoer van goederen slechts als een overbrenging naar een andere lidstaat wordt gekwalificeerd indien de goederen terugkeren naar de lidstaat waarvandaan zij oorspronkelijk waren verzonden of vervoerd?

      (1)  PB L 347, blz. 1.


title: Zaak T-502/14: Beroep ingesteld op 2 juli 2014 — Torrevisa/Commissie

text:
               25.8.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 282/54

         Beroep ingesteld op 2 juli 2014 — Torrevisa/Commissie
   (Zaak T-502/14)
   2014/C 282/71
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Torrevisa, SA (Torrevieja, Spanje) (vertegenwoordiger: J. De Juan Casadevall, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het bestreden besluit nietig verklaren;

               —

               subsidiair, voor het geval dat het Gerecht zou oordelen dat de Spaanse belasting-leaseregeling onrechtmatige steun vormt, terugvordering daarvan slechts gelasten tot op de datum van bekendmaking van het besluit tot inleiding van de formele onderzoeksprocedure in het Publicatieblad van de Europese Unie, dat wil zeggen tot 21 september 2011, en

               —

               de Europese Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De middelen en voornaamste argumenten komen overeen met die welke reeds zijn aangevoerd in zaak T-500/14, Derivados del Flúor/Commissie.


               20.5.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 121/21

         (2006/C 121/38)
   Laatste publicatie van het Hof van Justitie in het Publicatieblad van de Europese Unie

         PB C 108 van 6.5.2006

   Historisch overzicht van de vroegere publicaties

      PB C 96 van 22.4.2006

      PB C 86 van 8.4.2006

      PB C 74 van 25.3.2006

      PB C 60 van 11.3.2006

      PB C 48 van 25.2.2006

      PB C 36 van 11.2.2006

   Deze teksten zijn beschikbaar in:

               EUR-Lex:http://europa.eu.int/eur-lex

               CELEX:http://europa.eu.int/celex


title: Zaak C-250/10: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Düsseldorf (Duitsland) op 20 mei 2010 — Haltergemeinschaft LBL GbR/Hauptzollamt Düsseldorf

text:
               28.8.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 234/21

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Düsseldorf (Duitsland) op 20 mei 2010 — Haltergemeinschaft LBL GbR/Hauptzollamt Düsseldorf
   (Zaak C-250/10)
   ()
   2010/C 234/34
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Finanzgericht Düsseldorf

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Haltergemeinschaft LBL GbR

      Verwerende partij: Hauptzollamt Düsseldorf

      Prejudiciële vraag:

   Kan — onder voorbehoud van een bevestigend antwoord op de eerste vraag in de beslissing van het Bundesfinanzhof van 1 december 2009 (VII R 9, 10/09) in de reeds bij het Hof van Justitie van de Europese Unie aanhangige prejudiciële procedure C-79/10 — ook een verhuurder of vervrachter die zijn luchtvaartuig met inbegrip van de door hem te leveren reactiemotorbrandstof verhuurt of vervracht, aanspraak maken op de vrijstelling van belasting waarin is voorzien bij artikel 14, lid 1, sub b, van richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit (1)?

      (1)  PB L 283, blz. 51.


title: Zaak C-312/03: Beroep, op 23 juli 2003 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrĳk België

text:
6.9.2003                NL                        Publicatieblad van de Europese Unie                                          C 213/23
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                       Middelen en voornaamste argumenten
—      vast te stellen dat de Franse Republiek, door niet de
       wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen    De termijn voor omzetting van de richtlijn is verstreken op
       die nodig zijn ter uitvoering van richtlijn 1999/44/EG          1 januari 2002.
       van het Europees Parlement en de Raad van 25 mei 1999
       betreffende bepaalde aspecten van de verkoop van en de
       garanties voor consumptiegoederen (1), de krachtens deze        (1 ) PB L 171, blz. 12.
       richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nage-
       komen;
—      de Franse Republiek te verwijzen in de kosten van de
       procedure.
                                                                       Beroep, op 23 juli 2003 ingesteld door Commissie van
                                                                       de Europese Gemeenschappen tegen Groothertogdom
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                                Luxemburg
De termijn voor omzetting van de richtlijn is verstreken op                                      (Zaak C-314/03)
1 januari 2002.
                                                                                (2003/C 213/43)
( 1) PB L 171, blz. 12.
                                                                       Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                       op 23 juli 2003 beroep tegen Groothertogdom Luxemburg
                                                                       ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
                                                                       vertegenwoordigd door G. Rozet als gemachtigde, domicilie
                                                                       gekozen hebbende te Luxemburg.
Beroep, op 23 juli 2003 ingesteld door Commissie van de
     Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk België                   De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert
                                                                       dat het den Hove behage:
                         (Zaak C-312/03)
                                                                       —      vast te stellen dat het Groothertogdom Luxemburg, door
                                                                              niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast
                         (2003/C 213/42)                                      te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2000/
                                                                              52/EG van de Commissie van 26 juli 2000 betreffende
                                                                              de doorzichtigheid in de financiële betrekkingen tussen
                                                                              lidstaten en openbare bedrijven en de financiële doorzich-
                                                                              tigheid binnen bepaalde ondernemingen ( 1), of althans de
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
op 23 juli 2003 beroep tegen Koninkrijk België ingesteld door                 Commissie niet van deze bepalingen in kennis te stellen,
                                                                              de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtin-
Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoor-
digd door D. Martin als gemachtigde, domicilie gekozen                        gen niet is nagekomen.
hebbende te Luxemburg.
                                                                       —      het Groothertogdom Luxemburg te verwijzen in de
                                                                              kosten.
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
—      vast te stellen dat het Koninkrijk België, door niet de
       wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen    Middelen en voornaamste argumenten
       die nodig zijn ter uitvoering van richtlijn 1999/44/EG
       van het Europees Parlement en de Raad van 25 mei 1999
       betreffende bepaalde aspecten van de verkoop van en de          De termijn voor de omzetting van de richtlijn is op 31 juli
       garanties voor consumptiegoederen (1), de krachtens deze        2001 verstreken.
       richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nage-
       komen;
                                                                       (1 ) PB L 193 van 29 juli 2000, blz. 75.
—      het Koninkrijk België te verwijzen in de kosten van de
       procedure.


title: Zaak T-670/14: Beschikking van het Gerecht van 23 november 2015 — Milchindustrie- Verband en Deutscher Raiffeisenverband/Commissie („Beroep tot nietigverklaring — Richtsnoeren staatssteun ten behoeve van milieubescherming en energie 2014-2020 — Vereniging — Geen rechtstreekse geraaktheid van de leden — Niet-ontvankelijkheid”)

text:
               25.1.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 27/57

         Beschikking van het Gerecht van 23 november 2015 — Milchindustrie- Verband en Deutscher Raiffeisenverband/Commissie
   (Zaak T-670/14) (1)

   ((„Beroep tot nietigverklaring - Richtsnoeren staatssteun ten behoeve van milieubescherming en energie 2014-2020 - Vereniging - Geen rechtstreekse geraaktheid van de leden - Niet-ontvankelijkheid”))
   (2016/C 027/73)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partijen: Milchindustrie- Verband eV (Berlijn, Duitsland) en Deutscher Raiffeisenverband (Berlijn) (vertegenwoordigers: I. Zenke en T. Heymann, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: K. Herrmann, T. Maxian Rusche en R. Sauer, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek tot nietigverklaring van de mededeling van de Commissie van 28 juni 2014 met als opschrift „Richtsnoeren staatssteun ten behoeve van milieubescherming en energie 2014-2020” (PB C 200, blz. 1), voor zover de sector van zuivelfabrieken en kaasmakerijen (NACE 10.51) niet is vermeld in bijlage 3 bij deze mededeling

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               Milchindustrie-Verband eV en Deutscher Raiffeisenverband eV worden verwezen in hun eigen kosten alsmede in die van de Europese Commissie.

      (1)  PB C 431 van 1.12.2014.


title: Zaak C-100/10: Beschikking van de president van het Hof van 12 juli 2010 — Europese Commissie/Groothertogdom Luxemburg

text:
               23.10.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 288/27

      Beschikking van de president van het Hof van 12 juli 2010 — Europese Commissie/Groothertogdom Luxemburg
      (Zaak C-100/10) (1)

      ()
      (2010/C 288/51)
      Procestaal: Frans
      De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

         (1)  PB C 113 van 1.5.2010.


title: Zaak C-534/03: Beroep, op 15 december 2003 ingesteld door de Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen het Koninkrĳk België

text:
C 59/10               NL                        Publicatieblad van de Europese Unie                                            6.3.2004
Beroep, op 15 december 2003 ingesteld door de Commis-                22 december 2003, in het geding tussen 1. Katja Candolin,
sie van de Europese Gemeenschappen tegen het Konink-                 2. Jari-Antero Viljaniemi, 3. Veli-Matti Paananen
                           rijk België                               4. Schadeverzekeringsmaatschappij Pohjola en 5. Jarno Ruo-
                                                                     koranta, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
                                                                     verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende
                       (Zaak C-534/03)
                                                                     vragen:
                        (2004/C 59/16)
                                                                     1.     Legt artikel 1 van de Derde richtlijn (90/232/EEG) (1),
                                                                            volgens welke de verzekering de aansprakelijkheid voor
                                                                            lichamelijk letsel van de inzittenden van een voertuig,
                                                                            met uitzondering van de bestuurder, ten gevolge van de
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                            deelneming van dat voertuig aan het verkeer dekt, of
op 15 december 2003 beroep ingesteld tegen het Koninkrijk
                                                                            enige andere bepaling of beginsel van gemeenschapsrecht
België door de Commissie van de Europese Gemeenschappen,
                                                                            een beperking op bij de beoordeling naar het nationale
vertegenwoordigd door Knut Simonsson en Wouter Wils, als
                                                                            recht van de betekenis van de eigen bijdrage van de
gemachtigden.
                                                                            inzittende aan de situatie, met betrekking tot zijn recht
                                                                            op schadeloosstelling uit hoofde van de verplichte motor-
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                            rijtuigenverzekering?
1.    vast te stellen dat het Koninkrijk België, door niet de        2.     Is het verenigbaar met het gemeenschapsrecht dat het
      nodige wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen te               recht van de inzittende op schadevergoeding uit hoofde
      treffen om te voldoen aan Richtlijn 2002/35/EG (1) van                van de verplichte motorrijtuigenverzekering ter zake van
      de Commissie van 25 april 2002 betreffende de invoering               een ongeval met een motorvoertuig in enige andere
      van een geharmoniseerde veiligheidsregeling voor vissers-             situatie dan die welke zijn genoemd in artikel 2, lid 1,
      vaartuigen waarvan de lengte 24m of meer bedraagt, of                 tweede alinea, van de Tweede richtlijn (84/5/EEG) (2)
      althans deze de Commissie niet mede te delen, de                      wordt uitgesloten of beperkt op grond van de handelwijze
      krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen               van de inzittende? Kan dit bijvoorbeeld het geval zijn
      niet is nagekomen.                                                    indien een persoon als passagier heeft plaatsgenomen in
                                                                            een voertuig hoewel hij had kunnen inschatten dat er een
2.    Het Koninkrijk België in de kosten te verwijzen.                      meer dan normaal risico was dat zich een ongeval zou
                                                                            voordoen en dat hij schade zou oplopen?
                                                                     3.     Staat het gemeenschapsrecht eraan in de weg dat de
Middelen en voornaamste argumenten                                          dronkenschap van de bestuurder die een uitwerking had
                                                                            op diens vaardigheid om het voertuig veilig te besturen,
                                                                            als een dergelijke factor in aanmerking wordt genomen?
De termijn voor de uitvoering van de richtlijn is op 1 januari
2003 verstreken.
                                                                     4.     Staat het gemeenschapsrecht eraan in de weg dat de
                                                                            schadeloosstelling uit hoofde van de verplichte motor-
(1) PB L 112 van 27.4.2002, blz. 21-33.                                     rijtuigenverzekering ter zake van lichamelijk letsel van de
                                                                            eigenaar van de auto die zich als passagier in de auto
                                                                            bevond, strikter wordt beoordeeld dan die van de andere
                                                                            inzittenden op grond van het feit dat hij zijn auto heeft
                                                                            laten besturen door iemand die onder invloed van alcohol
                                                                            verkeerde?
Verzoek van de Korkein oikeus van 19 december 2003
om een prejudiciële beslissing in het geding tussen 1. Katja         (1) Derde Richtlijn 90/232/EEG van de Raad van 14 mei 1990 inzake
Candolin, 2. Jari-Antero Viljaniemi, 3. Veli-Matti Paananen              de onderlinge aanpassing van de wetgevingen van de Lid-Staten
4. Schadeverzekeringsmaatschappij Pohjola en 5. Jarno                    betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid
                                                                         waartoe deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding
                          Ruokoranta                                     kan geven. Bijzondere uitgave in het Fins: hoofdstuk 13, deel 19,
                                                                         blz. 189.
                       (Zaak C-537/03)                               (2) Tweede Richtlijn 84/5/EEG van de Raad van 30 december 1983
                                                                         inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der Lid-
                                                                         Staten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprake-
                        (2004/C 59/17)                                   lijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen
                                                                         aanleiding kan geven, PB L 8 van 11.1.1984, blz. 17. Bijzondere
                                                                         uitgave in het Fins: hoofdstuk 6, deel 2, blz. 90.
De Korkein oikeus heeft bij beschikking van 19 december
2003, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op


title: Zaak T-98/14: Beschikking van het Gerecht van 2 maart 2016 — Société Générale/Commissie

text:
               18.4.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 136/44

         Beschikking van het Gerecht van 2 maart 2016 — Société Générale/Commissie
   (Zaak T-98/14) (1)

   (2016/C 136/60)
   Procestaal: Frans
   De president van de Vierde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 142 van 12.5.2014.


title: Zaak C-234/09: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 15 juli 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Vestre Landsret — Denemarken) — Skatteministeriet/DSV Road A/S (Communautair douanewetboek — Verordening (EEG) nr. 2913/92 — Artikel 204, lid 1, sub a — Verordening (EEG) nr. 2454/93 — Artikel 859 — Regeling extern douanevervoer — Toegelaten afzender — Ontstaan van douaneschuld — Document voor douanevervoer voor fysiek onbestaande goederen)

text:
               11.9.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 246/9

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 15 juli 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Vestre Landsret — Denemarken) — Skatteministeriet/DSV Road A/S
   (Zaak C-234/09) (1)

   (Communautair douanewetboek - Verordening (EEG) nr. 2913/92 - Artikel 204, lid 1, sub a - Verordening (EEG) nr. 2454/93 - Artikel 859 - Regeling extern douanevervoer - Toegelaten afzender - Ontstaan van douaneschuld - Document voor douanevervoer voor fysiek onbestaande goederen)
   2010/C 246/14
   Procestaal: Deens

      Verwijzende rechter

   Vestre Landsret

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Skatteministeriet

      Verwerende partij: DSV Road A/S

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Vestre Landsret — Uitlegging van de artikelen 1, 4, punten 9 en 10, 92, 96 en 204, lid 1, sub a, van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB L 302, blz. 1) — Toegelaten afzender die in het nieuwe geautomatiseerde systeem voor douanevervoer (NCTS) abusievelijk twee doorvoerdocumenten voor éénzelfde partij goederen heeft opgesteld, waarbij één enkele goederenbeweging dus twee verschillende referentienummers heeft gekregen — Ontstaan van een douaneschuld doordat de regeling extern communautair douanevervoer niet kon worden gezuiverd door de goederen bij het douanekantoor van bestemming aan te brengen — Inning van douanerechten over aangegeven, maar fysiek onbestaande goederen

      Dictum

   Artikel 204, lid 1, sub a, van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 648/2005 van het Europees Parlement en de Raad van 13 april 2005, moet aldus worden uitgelegd dat het niet van toepassing is op een situatie als die in het hoofdgeding, waarin een toegelaten afzender abusievelijk twee regelingen extern douanevervoer voor een en hetzelfde goed heeft opgestart, aangezien de overtallige regeling betrekking heeft op een fysiek onbestaand goed en dus geen douaneschuld kan doen ontstaan krachtens deze bepaling.

      (1)  PB C 205 van 29.8.2009.


title: Zaak C-103/15 P: Hogere voorziening ingesteld op 3 maart 2015 door Internationaler Hilfsfonds e.V. tegen de beschikking van het Gerecht (Tweede kamer) van 9 januari 2015 in zaak T-482/12, Internationaler Hilfsfonds/Commissie

text:
               14.9.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 302/12

         Hogere voorziening ingesteld op 3 maart 2015 door Internationaler Hilfsfonds e.V. tegen de beschikking van het Gerecht (Tweede kamer) van 9 januari 2015 in zaak T-482/12, Internationaler Hilfsfonds/Commissie
   (Zaak C-103/15 P)
   (2015/C 302/16)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Rekwirant: Internationaler Hilfsfonds e.V. (vertegenwoordiger: H.-H. Heyland, Rechtsanwalt)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               de beschikking van het Gerecht van 9 januari 2015 vernietigen;

               —

               de zaak voor afdoening terugverwijzen naar het Gerecht, en

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De overeenkomstig artikel 56 van het Statuut van het Hof van Justitie ingestelde hogere voorziening is gericht tegen de beschikking van het Gerecht van 9 januari 2015 in zaak T-482/12. Bij deze beschikking heeft het Gerecht het beroep van Internationaler Hilfsfonds e.V. tegen de Europese Commissie niet-ontvankelijk verklaard wegens het onvolledige overleggen van documenten en aanvoeren van middelen. De Commissie was echter conform de verplichtingen van het arrest van 22 mei 2012 in de zaak T-300/10, afgezien van enkele uitzonderingen, verplicht verzoekende partij alle stukken uit het dossier betreffende LIEN-overeenkomst 97-2011 te overhandigen. Aan deze verplichtingen is niet voldaan. In plaats daarvan heeft de Commissie in talrijke documenten tekst weggelaten of zwartgemaakt en meerdere documenten helemaal niet overgelegd. In zijn verzoekschrift van 27 oktober 2012 heeft Internationaler Hilfsfonds e.V. zijn klachten ten volle uiteengezet, onder overlegging van zijn brief aan de Commissie van 27 juli 2012 — en onder verwijzing daarnaar –, waarbij het de Commissie dringend had verzocht de op grond van artikel 266 VWEU juncto artikel 254, lid 6, VWEU vereiste nadere stappen te zetten. Het heeft het Hof eveneens de daaruit voortvloeiende briefwisseling overgelegd en deze daarenboven ook als bijlagen aan het verzoekschrift gehecht.
   Het Gerecht heeft in zijn met de hogere voorziening bestreden uitspraak vastgesteld, dat het verzoekschrift niet aan de vormvoorschriften van artikel 44, lid 1, onder c), van het Reglement voor de procesvoering voldeed en dat de middelen niet voldoende nauwkeurig waren beschreven. Rekwirant maakt hier bezwaar tegen, omdat hij niet alleen beknopt, doch uitvoerig de achtergrond van het beroep heeft geschetst, de middelen heeft beschreven en alle informatie heeft gegeven, waarmee het Gerecht zonder meer in staat was van het geschil kennis te nemen. Hij komt met name op tegen het feit dat het Gerecht zijn subsidiaire vordering om het besluit van de Commissie van 28 augustus 2012 (waarbij deze de onvolledige documenten heeft overgelegd) ten dele nietig te verklaren, eveneens niet-ontvankelijk heeft verklaard, hoewel het het desbetreffende middel had aanvaard.
   Voorts komt rekwirant op tegen het feit dat het Gerecht de door hem als bijlagen overgelegde documenten als een algemene verwijzing heeft beschouwd en deze niet in aanmerking heeft genomen, hoewel zij een bijdrage leveren aan de verduidelijking van de in het verzoekschrift aangevoerde middelen en de daarin vermelde brieven, en derhalve een integraal onderdeel van het verzoekschrift vormen. Rekwirant keert zich eveneens tegen de opvatting van het Gerecht, dat de repliek van verzoekende partij ongeldig was, hoewel zij deze in overeenstemming met het Reglement voor de procesvoering als aanvulling op het verzoekschrift met verduidelijking van haar argumenten en onder overlegging van alle betrokken documenten had ingediend. Uit de bestreden uitspraak blijkt een onjuiste rechtsopvatting, omdat deze berust op ernstige procedurele ongeregeldheden en het Gerecht het verzoekende partij aldus onmogelijk heeft gemaakt van haar rechtsmiddelen gebruik te maken.


title: Zaak C-40/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation (Frankrijk) op 27 januari 2014 — Direction générale des douanes et droits indirects, Chef de l’agence de poursuites de la Direction nationale du renseignement et des enquêtes douanières, Direction régionale des douanes et droits indirects de Lyon/Utopia SARL, handeldrijvend onder de naam Marshall Bioresources

text:
               7.4.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 102/19

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation (Frankrijk) op 27 januari 2014 — Direction générale des douanes et droits indirects, Chef de l’agence de poursuites de la Direction nationale du renseignement et des enquêtes douanières, Direction régionale des douanes et droits indirects de Lyon/Utopia SARL, handeldrijvend onder de naam Marshall Bioresources
   (Zaak C-40/14)
   2014/C 102/27
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Cour de cassation

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Direction générale des douanes et droits indirects, Chef de l’agence de poursuites de la Direction nationale du renseignement et des enquêtes douanières, Direction régionale des douanes et droits indirects de Lyon

      Verwerende partij: Utopia SARL, handeldrijvend onder de naam Marshall Bioresources

      Prejudiciële vragen

               1)

               Komt een importeur van speciaal voor laboratoriumgebruik gefokte dieren in aanmerking voor de vrijstelling van invoerrechten waarin voor dit soort goederen is voorzien in artikel 60 van verordening (EEG) nr. 918/83 van de Raad van 28 maart 1983 betreffende de instelling van een communautaire regeling inzake douanevrijstellingen (1), wanneer hij niet zelf een openbare instelling, een instelling van openbaar nut of een particuliere instelling die toestemming heeft gekregen, is en niet zelf als voornaamste bezigheid het onderwijs of het wetenschappelijk onderzoek heeft, maar instellingen die aan deze voorwaarden voldoen als afnemer heeft?

               2)

               Moet regel 5 b) van de algemene regels voor de interpretatie van de gecombineerde nomenclatuur aldus worden uitgelegd dat kooien voor het vervoer van levende dieren voor laboratoriumonderzoek onder de categorie verpakkingsmiddelen in de zin van deze regel vallen?
               Zo ja, moet de op deze verpakkingsmiddelen toepasselijke uitdrukking „die klaarblijkelijk geschikt zijn voor herhaald gebruik” in het algemeen worden uitgelegd of alleen met betrekking tot hergebruik op het grondgebied van de Unie?

      (1)  PB L 105, blz. 1.