title: Zaak T-79/07: Beroep ingesteld op 9 maart 2007 — SHS Polar Sistemas Informáticos/BHIM — Polaris Software Lab (POLARIS)

text:
               28.4.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 95/55

         Beroep ingesteld op 9 maart 2007 — SHS Polar Sistemas Informáticos/BHIM — Polaris Software Lab (POLARIS)
   (Zaak T-79/07)
   (2007/C 95/110)
   Taal van het verzoekschrift: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: SHS Polar Sistemas Informáticos, SL (Madrid, Spanje) (vertegenwoordiger: C. Hernández Hernández, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Polaris Software Lab Ltd (Chennai, India)
   Conclusies

               —

               de beslissing van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt van 8 januari 2007 in zaak R 658/2006-2 te vernietigen;

               —

               het BHIM te verwijzen in de eigen kosten en in de kosten van verzoekster.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: Polaris Software Lab Ltd

      Betrokken gemeenschapsmerk: beeldmerk „POLARIS ”voor waren en diensten van de klassen 9 en 42 — aanvraagnr. 3 267 713

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: verzoekster

      Oppositiemerk of -teken: communautair woordmerk „POLAR ”voor waren en diensten van de klassen 9, 38 en 42

      Beslissing van de oppositieafdeling: toewijzing van de oppositie voor alle litigieuze waren van klasse 9

      Beslissing van de kamer van beroep: vernietiging van de beslissing van de oppositieafdeling

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 van de Raad, aangezien i) het oudere merk kan worden gebruikt voor software die is bestemd voor een niet-gespecialiseerde consument, zodat verwarring kan ontstaan, ii) de kleine visuele en fonetische verschillen tussen de twee conflicterende merken niet volstaan om verwarringsgevaar uit te sluiten en iii) beide merken dezelfde betekenis hebben.


title: Zaak C-511/03: Verzoek van de Hoge Raad der Nederlanden, van 5 december 2003, om een prejudiciële beslissing in het geding tussen de Staat der Nederlanden (Ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserĳ) en 1. Ten Kate Holding Musselkanaal B.V., 2. Ten Kate Europrodukten B.V., 3. Ten Kate Produktie Maatschappĳ B.V.

text:
6.3.2004               NL                           Publicatieblad van de Europese Unie                                          C 59/3
1)    De hogere voorziening wordt afgewezen.                             (3) Moet art. 1 lid 2 van Beschikking 94/381/EG, voorzover
                                                                               nodig gelezen in verbinding met het bepaalde in art. 17
2)    J.-C. Martinez wordt verwezen in kosten van deze instantie.              Richtlijn 90/425/EEG en art. 17 Richtlijn 89/662/EEG,
                                                                               aldus worden uitgelegd dat daaruit een verplichting
3)    J.-C. Martinez zal ook de kosten dragen die het Europees                 voortvloeit voor de Commissie, onderscheidenlijk de
      Parlement in het kort geding in zaak C-488/01 P-R zijn                   Raad om een machtiging als daar bedoeld te verlenen,
      opgekomen.                                                               indien het systeem dat de verzoekende lidstaat toepast/
                                                                               wil toepassen inderdaad geschikt is om eiwit van her-
                                                                               kauwers te onderscheiden van dat van niet-herkauwers?
(1) PB C 84 van 6.4.2002.
                                                                         (4) In hoeverre brengt het antwoord op vraag (3) een
                                                                               beperking mee van het recht, onderscheidenlijk de in
                                                                               vraag (1) bedoelde verplichting van de Staat om op grond
                                                                               van art. 175 EG-Verdrag (art. 232 EG) op te komen tegen
                                                                               een nalaten om een machtiging als in deze zaak aan de
                                                                               orde te verlenen, onderscheidenlijk om op grond van
Verzoek van de Hoge Raad der Nederlanden, van 5 decem-                         art. 173 EG-Verdrag (art. 230 EG) op te komen tegen een
ber 2003, om een prejudiciële beslissing in het geding                         weigering om zo’n machtiging te verlenen?
tussen de Staat der Nederlanden (Ministerie van Land-                          (Vraag (3) is zowel van belang indien de in (1) bedoelde
bouw, Natuurbeheer en Visserij) en 1. Ten Kate Holding                         vraag naar nationaal Nederlands recht moet worden
Musselkanaal B.V., 2. Ten Kate Europrodukten B.V., 3. Ten                      beoordeeld als wanneer dit naar gemeenschapsrecht moet
               Kate Produktie Maatschappij B.V.                                geschieden, dit laatste tenzij het antwoord op vraag (2.a)
                                                                               ontkennend is. Vraag (4) is slechts van belang in het
                        (Zaak C-511/03)                                        verlengde van vraag (2.b).)
                          (2004/C 59/04)
De Hoge Raad der Nederlanden heeft, bij vonnis van 5 decem-
ber 2003, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op              Verzoek van het Finanzgericht Hamburg van 12 novem-
8 december 2003, in het geding tussen de Staat der Nederlan-             ber 2003 om een prejudiciële beslissing in het geding
den (Ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij)                  tussen Firma Eichsfelder Schlachtbetrieb GmbH en Haupt-
en 1. Ten Kate Holding Musselkanaal B.V., 2. Ten Kate                                          zollamt Hamburg-Jonas
Europrodukten B.V., 3. Ten Kate Produktie Maatschappij
B.V., het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen                                          (Zaak C-515/03)
verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende
vragen:                                                                                (2004/C 59/05)
(1) Moet de vraag of de Staat in een geval als het onderhavige
      jegens een burger die daarbij belang heeft, zoals Ten Kate,
      verplicht is van zijn beroepsmogelijkheden op grond van            Het Finanzgericht Hamburg heeft bij beschikking van 12 no-
      art. 175 EG-Verdrag (art. 232 EG) onderscheidenlijk                vember 2003, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie
      art. 173 EG-Verdrag (art. 230 EG) gebruik te maken en              op 9 december 2003, in het geding tussen Firma Eichsfelder
      bij niet-nakoming van deze verplichting de dientengevol-           Schlachtbetrieb GmbH en Hauptzollamt Hamburg-Jonas, het
      ge door de betrokken burger geleden schade te vergoeden,           Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht
      beantwoord worden aan de hand van regels van het                   om een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
      nationale Nederlandse recht of aan de hand van regels
      van het gemeenschapsrecht?                                         Dient artikel 17, lid 3, van verordening (EEG) nr. 3665/87 (1),
                                                                         zoals gewijzigd door verordening (EG) nr. 1384/95 (2), aldus
(2) Indien de in (1) bedoelde vraag geheel of ten dele                   te worden uitgelegd dat een product als ingevoerd moet
      moet worden beantwoord aan de hand van regels van                  worden beschouwd wanneer het, na invoer tot verbruik in een
      gemeenschapsrecht:                                                 derde land, aldaar een ingrijpende be- of verwerking ondergaat
                                                                         in de zin van artikel 24 van verordening (EG) nr. 2913/92 (3),
      (a)   Kan onder omstandigheden het gemeenschapsrecht               om vervolgens, met teruggave van de opgelegde heffingen, bij
            een verplichting en aansprakelijkheid als in die vraag       de herinvoer in de Gemeenschap onderworpen te worden aan
            bedoeld meebrengen?                                          de normale invoerrechten?
      (b) Indien het antwoord op vraag (2.a) bevestigend is:
                                                                         (1) PB L 351, blz. 1.
            welke regels van gemeenschapsrecht dienen bij de             (2) PB L 134, blz. 14.
            beantwoording van de in (1) bedoelde vraag in een            (3) PB L 302, blz. 1.
            concreet geval als het onderhavige als maatstaf te
            worden gehanteerd?


               20.3.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 81/11

         Verzoek van 21 oktober 2013 om een advies van het EVA-Hof door het Verwaltungsgerichtshof, Fürstentum Liechtenstein, in de zaak betreffende de Griekse Kapitaalmarktcommissie
   (Zaak E-23/13)
   2014/C 81/10
   Bij brief van 21 oktober 2013, ingekomen ter griffie van het Hof op 25 oktober 2013, heeft het Verwaltungsgerichtshof, Fürstentum Liechtenstein (Administratieve rechtbank van het Vorstendom Liechtenstein) het EVA-Hof om een advies verzocht in de zaak betreffende de Griekse Kapitaalmarktcommissie, betreffende de onderstaande vraag:
   Moet een autoriteit die overeenkomstig artikel 16 van Richtlijn 2003/6/EG een verzoek indient bij de bevoegde autoriteit van een andere lidstaat, in haar verzoek de feiten vermelden die ten grondslag liggen aan het vermoeden dat het verbod op handel met voorwetenschap en marktmanipulatie is geschonden?


title: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 26 november 2002 in zaak C-202/01: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek ("Niet-nakoming — Richtlĳn 79/409/EEG — Behoud van vogelstand — Aanwĳzing als speciale beschermingszones — Plaine des Maures")

text:
11.1.2003                NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                                  C 7/5
Groep NV, om een prejudiciële beslissing over de uitlegging                 en de volksgezondheid (PB 1964, 56, blz. 850), heeft het Hof,
van artikel 5, lid 5, van de Eerste richtlijn (89/104/EEG) van de           samengesteld als volgt: G. C. Rodríguez Iglesias, president,
Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van                     J.-P. Puissochet, M. Wathelet en R. Schintgen, kamerpresiden-
het merkenrecht der lidstaten (PB 1989, L 40, blz. 1), heeft het            ten, C. Gulmann, D. A. O. Edward, A. La Pergola, P. Jann
Hof (Zesde kamer), samengesteld als volgt: R. Schintgen,                    (rapporteur), V. Skouris, F. Macken en N. Colneric, S. von
president van de Tweede kamer, waarnemend voor de presi-                    Bahr en J. N. Cunha Rodrigues, rechters; advocaat-generaal:
dent van de Zesde kamer, V. Skouris, F. Macken (rapporteur),                A. Tizzano; griffier: M.-F. Contet, administrateur, op 26 no-
N. Colneric en J. N. Cunha Rodrigues, rechters; advocaat-                   vember 2002 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als
generaal: D. Ruiz-Jarabo Colomer; griffier: L. Hewlett, hoofdad-            volgt:
ministrateur, op 21 november 2002 een arrest gewezen
waarvan het dictum luidt als volgt:                                         Artikel 48 EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 39 EG) noch de
                                                                            bepalingen van afgeleid recht ter uitvoering van het vrije verkeer van
Artikel 5, lid 5, van de Eerste richtlijn (89/104/EEG) van de               werknemers verzetten zich ertegen dat een lidstaat jegens een
Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het                 migrerende werknemer die onderdaan is van een andere lidstaat,
merkenrecht der lidstaten, moet aldus worden uitgelegd dat een              administratieve politiemaatregelen neemt waarbij het recht van
lidstaat, indien hij dit wil, onder de door hem vastgestelde voorwaar-      verblijf van deze werknemer tot een deel van het nationale grondgebied
den een merk mag beschermen tegen het gebruik van een teken,                wordt beperkt, mits
anders dan ter onderscheiding van waren of diensten, wanneer door
het gebruik van dit teken zonder geldige reden ongerechtvaardigd            —      op diens individueel gedrag gebaseerde redenen van openbare
voordeel getrokken wordt uit of afbreuk wordt gedaan aan het                       orde of openbare veiligheid dit rechtvaardigen,
onderscheidend vermogen of de reputatie van het merk.
                                                                            —      deze redenen, wanneer een gedeeltelijke beperking niet mogelijk
                                                                                is, wegens de ernst ervan, slechts tot een verblijfsverbod voor of
( 1) PB C 79 van 10.3.2001.                                                        een verwijdering van het gehele nationale grondgebied kunnen
                                                                                leiden,
                                                                            —      het gedrag dat de betrokken lidstaat beoogt te voorkomen, indien
                                                                                het bij zijn eigen onderdanen wordt vastgesteld, aanleiding geeft
                                                                                tot repressieve maatregelen of tot andere daadwerkelijke, op
                                                                                bestrijding ervan gerichte maatregelen.
                     ARREST VAN HET HOF
                                                                            (1 ) PB C 108 van 7.4.2001.
                      van 26 november 2002
in zaak C-100/01 (verzoek van de Conseil d’État om een
prejudiciële beslissing): Ministre de l’Intérieur tegen Aitor
                          Oteiza Olazabal ( 1)
                                                                                ARREST VAN HET HOF
(„Vrij verkeer van personen — Beperkingen — Openbare
orde — Politiemaatregelen waarbij recht van verblijf van
                                                                                (Zesde kamer)
onderdaan van andere lidstaat tot deel van nationaal grond-
                       gebied wordt beperkt”)
                                                                                van 26 november 2002
                             (2003/C 7/08)
                                                                            in zaak C-202/01: Commissie van de Europese Gemeen-
                                                                                schappen tegen Franse Republiek (1)
                           (Procestaal: Frans)
                                                                            („Niet-nakoming — Richtlijn 79/409/EEG — Behoud van
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-  vogelstand — Aanwijzing als speciale beschermingszones —
                           dentie van het Hof)                                                        Plaine des Maures”)
                                                                                (2003/C 7/09)
In zaak C-100/01, betreffende een verzoek aan het Hof
krachtens artikel 234 EG van de Conseil d’État (Frankrijk), in                                          (Procestaal: Frans)
het aldaar aanhangige geding tussen Ministre de l’Intérieur en
Aitor Oteiza Olazabal, om een prejudiciële beslissing over de               (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
uitlegging van de artikelen 6, 8 A en 48 EG-Verdrag (thans, na                                          dentie van het Hof)
wijziging, de artikelen 12 EG, 18 EG en 39 EG) en richtlijn 64/
221/EEG van de Raad van 25 februari 1964 voor de coördina-
tie van de voor vreemdelingen geldende bijzondere maatrege-
len ten aanzien van verplaatsing en verblijf, die gerechtvaardigd           In zaak C-202/01, Commissie van de Europese Gemeenschap-
zijn uit hoofde van de openbare orde, de openbare veiligheid                pen (gemachtigden: G. Valero Jordana en J. Adda) tegen
 ---pagebreak--- C 7/6                    NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                            11.1.2003
Franse Republiek (gemachtigden: G. de Bergues en D. Colas),                 België (gemachtigden: aanvankelijk F. van de Craen, vervolgens
betreffende een verzoek om vast te stellen, dat de Franse                   A. Snoecx), betreffende een beroep tot vaststelling dat het
Republiek, door de gebieden die het meest geschikt zijn voor                Koninkrijk België, door niet alle wettelijke en bestuursrechte-
de instandhouding van de in het wild levende vogelsoorten als               lijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn teneinde
bedoeld in bijlage I van richtlijn 79/409/EEG van de Raad van               volledig te voldoen aan richtlijn 97/11/EG van de Raad
2 april 1979 inzake het behoud van de vogelstand (PB L 103,                 van 3 maart 1997 tot wijziging van richtlijn 85/337/EEG
blz. 1), zoals gewijzigd bij richtlijn 97/49/EG van de Commissie            betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare
van 29 juli 1997 (PB L 223, blz. 9), en van trekvogels, in                  en particuliere projecten (PB L 73, blz. 5), en, subsidiair, die
onvoldoende mate als speciale beschermingszones aan te                      bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens
wijzen en, inzonderheid, door geen voldoende groot gebied in                deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nageko-
de Plaine des Maures (Frankrijk) als speciale beschermingszone              men, heeft het Hof (Zesde kamer), samengesteld als volgt:
aan te wijzen, niet heeft voldaan aan de ingevolge deze richtlijn           J.-P. Puissochet (rapporteur), kamerpresident, R. Schintgen,
en het EG-Verdrag op haar rustende verplichtingen, heeft het                V. Skouris, F. Macken en J. N. Cunha Rodrigues, rechters;
Hof (Zesde kamer), samengesteld als volgt: J.-P. Puissochet,                advocaat-generaal: C. Stix-Hackl; griffier: R. Grass, op 19 no-
kamerpresident, C. Gulmann (rapporteur), F. Macken, N. Col-                 vember 2002 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als
neric en J. N. Cunha Rodrigues, rechters; advocaat-generaal:                volgt:
S. Alber; griffier: R. Grass, op 26 november 2002 een arrest
gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:                                 1)     Door niet binnen de voorgeschreven termijn alle wettelijke en
                                                                                bestuursrechtelijke bepalingen in werking te doen treden die
1)     Door de gebieden die het meest geschikt zijn voor de instandhou-            noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 97/11 van de
       ding van de in het wild levende vogelsoorten als bedoeld in                 Raad van 3 maart 1997 tot wijziging van richtlijn 85/
       bijlage I van richtlijn 79/409/EEG van de Raad van 2 april                  337/EEG betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde
       1979 inzake het behoud van de vogelstand, zoals gewijzigd bij               openbare en particuliere projecten, is het Koninkrijk België de
       richtlijn 97/49/EG van de Commissie van 29 juli 1997, en                    krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet
       van trekvogels, in onvoldoende mate als speciale beschermings-              nagekomen.
       zones aan te wijzen en, inzonderheid, door geen voldoende groot
       gebied van de Plaine des Maures (Frankrijk) als speciale             2)     Het Koninkrijk België wordt verwezen in de kosten.
       beschermingszone aan te wijzen, is de Franse Republiek de
       krachtens artikel 4, leden 1 en 2, van deze richtlijn op haar
                                                                            (1 ) PB C 289 van 13.10.2001.
       rustende verplichtingen niet nagekomen.
2)     De Franse Republiek wordt in de kosten verwezen.
( 1) PB C 212 van 28.7.2001.
                                                                                BESCHIKKING VAN HET HOF
                                                                                (Vierde kamer)
                                                                                van 5 november 2002
                     ARREST VAN HET HOF
                                                                            in zaak C-204/01 (verzoek van het Verwaltungsgericht-
                             (Zesde kamer)
                                                                            shof om een prejudiciële beslissing): Tilmann Klett tegen
                                                                            Bundesministerin für Bildung, Wissenschaft und Kultur (1)
                      van 19 november 2002
                                                                            (Artikel 104, lid 3, Reglement voor de procesvoering — Vrij
in zaak C-319/01: Commissie van de Europese Gemeen-                         verrichten van diensten — Richtlijnen 78/686/EEG en 93/
               schappen tegen Koninkrijk België ( 1)                        16/EEG — Onderlinge erkenning van diploma’s, certificaten
                                                                            en andere titels — Toegang tot opleiding beoefenaar van
(„Niet-nakoming — Milieueffectenbeoordeling van bepaalde                             tandheelkunde — Toetredingsakte Oostenrijk)
                 projecten — Richtlijn 97/11/EG”)
                                                                                (2003/C 7/11)
                              (2003/C 7/10)
                                                                                (Procestaal: Duits)
                            (Procestaal: Frans)
                                                                            (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-                             dentie van het Hof)
                           dentie van het Hof)
                                                                            In zaak C-204/01, betreffende een verzoek aan het Hof
In zaak C-319/01, Commissie van de Europese Gemeenschap-                    krachtens artikel 234 EG van het Verwaltungsgerichtshof
pen (gemachtigden: G. zur Hausen en J. Adda) tegen Koninkrijk               (Oostenrijk) in het aldaar aanhangige geding tussen Tilmann


title: Zaak T-454/05: Beroep ingesteld op  20 december 2005  — Sumimoto Chemical Agro Europe en Philagro France tegen Commissie

text:
               11.3.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 60/44

         Beroep ingesteld op 20 december 2005 — Sumimoto Chemical Agro Europe en Philagro France tegen Commissie
   (Zaak T-454/05)
   (2006/C 60/84)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoeksters: Sumimoto Chemical Agro Europe SAS (Lyon, Frankrijk) en Philagro France SAS (Lyon, Frankrijk) (vertegenwoordigers: K. van Maldegem en C. Mereu, lawyers)

      Verweerster: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies van verzoeksters

               —

               Nietig te verklaren beschikking D/430967 van de Commissie; dan wel subsidiair,

               —

               Verweerster te gelasten om aan haar verplichtingen op grond van het gemeenschapsrecht te voldoen en om voor te stellen procymidone in bijlage I bij de GBMR op te nemen ten aanzien van alle gebruiken/gewassen, zoals verzocht door verzoeksters;

               —

               Verweerster te gelasten om verzoeksters te betalen een voorlopig bedrag van 1 (één) EUR ter compensatie van de schade die zij hebben geleden als gevolg van beschikking D/430967 van de Commissie, dan wel, subsidiair, als gevolg van het nalaten van verweerster om aan haar verplichtingen op grond van het gemeenschapsrecht te voldoen door verzoekster niet te antwoorden, alsmede alle toepasselijk rente, totdat het precieze bedrag zal zijn berekend en bepaald;

               —

               Verweerster te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Richtlijn 91/414 (1) van de Raad betreffende betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen (bekend als de „gewasbeschermingsmiddelenrichtlijn” of „GBMR”) bepaalt dat lidstaten een product niet mogen toelaten tenzij het is opgenomen in bijlage I bij de richtlijn. Verzoeksters hebben bij herhaling contact opgenomen met de Commissie teneinde te verzekeren dat procymidone, de werkzame stof in hun gewasbeschermingsmiddelen, in bijlage I werd opgenomen.
   Bij brief van 20 oktober 2005, welke de bestreden beschikking vormt, deelde de Commissie de eerste verzoekster mee dat de mogelijke opneming van procymidone in bijlage I zich hooguit zou uitstrekken tot de gedocumenteerde gebruiksdoeleinden die door de EU zijn beoordeeld; zij stelde voor een dergelijke opneming voorts de voorwaarde dat er een voorstel werd ingediend voor zeer gedetailleerde gebruiksvoorwaarden en risicobeperkende maatregelen.
   Verzoeksters vorderen de nietigverklaring van deze beschikking, waarbij zij de voorgestelde beperkte toelating van procymidone, welke tot gevolg zou hebben dat slechts twee gewassen worden geregistreerd, te weten pruimen en komkommers, alsook het vereiste van zeer gedetailleerde gebruiksvoorwaarden bestrijden. Volgens verzoeker schonden deze vereisten de GBMR, welke slechts verwijst naar brede gebruikscategorieën zoals insecticiden, groeiregulatoren of herbiciden, waarbij het aan de lidstaten wordt overgelaten om het gebruik met betrekking tot bepaalde gewassen te beoordelen. In hetzelfde verband betogen verzoekers dat het vereiste van gedetailleerde voorwaarden noch op grond van de GBMR is toegestaan noch wetenschappelijk gerechtvaardigd is.
   Verzoeksters betogen voorts dat de bestreden beschikking onregelmatig is voorzover daarin wordt vermeld dat de onderzoeksresultaten die worden ingediend na afloop de gestelde termijnen niet meer kunnen worden beoordeeld omdat volgens verzoeksters alle gegevens met betrekking tot procymidone tijdig werden ingediend. Ook zijn zij van mening dat de bestreden beschikking artikel 95, lid 3, EG en artikel 152, lid 1, EG schendt voorzover daarbij wordt geweigerd de onderzoeksresulaten in aanmerking te nemen die tijdig zijn ingediend en door de beoordelaars toereikend werden geacht.
   Verzoekers beroepen zich ook op schendingen van de GBMR, richtlijn 3600/92 (2), het beginsel van behoorlijk bestuur, het subsidiariteitsbeginsel, het evenredigheidsbeginsel, het vertrouwensbeginsel, het rechtszekerheidsbeginsel, het beginsel van uitmuntendheid en onafhankelijkheid van wetenschappelijk advies, het gelijkheidsbeginsel, het estoppelbeginsel en de motiveringsplicht.
   Indien het Hof mocht oordelen dat de litigieuze brief geen handeling is die op grond van artikel 230, lid 4, EG kan worden aangevochten, betogen verzoeksters dat hun vordering in ieder geval ontvankelijk is op grond van artikel 232 EG voorzover zij is gericht tegen het nalaten van de Commissie om te reageren op hun administratieve klacht en formele verzoek. Als aanvulling op en onafhankelijk van hun vorderingen tot nietigverklaring en wegens nalaten, vorderen verzoeksters vergoeding van de schade die zij als een direct gevolg van de litigieuze brief hebben geleden.

      (1)  PB L 230, 19.8.1991, blz. 1.

      (2)  Verordening (EEG) nr. 3600/92 van de Commissie van 11 december 1992 houdende bepalingen voor de uitvoering van de eerste fase van het werkprogramma als bedoeld in artikel 8, lid 2, van richtlijn 91/414/EEG van de Raad betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen, PB L 366, 15.12.1992, blz. 10.


title: Zaak T-235/05: Beroep, op 20 juni 2005 ingesteld door Jan Siffert tegen Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen

text:
               20.8.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 205/31

         Beroep, op 20 juni 2005 ingesteld door Jan Siffert tegen Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-235/05)
   (2005/C 205/57)
   Procestaal: Frans
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 20 juni 2005 beroep ingesteld tegen Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen door Jan Siffert, wonende te Brussel, vertegenwoordigd door S. Orlandi, X. Martin, A. Coolen en E. Marchal, advocaten, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
   Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:

               1.

               het besluit waarbij hij als ambtenaar van de Europese Gemeenschappen is aangesteld, nietig te verklaren voorzover zijn rang bij aanwerving daarbij is vastgesteld met toepassing van artikel 12 van bijlage XIII bij het Statuut;

               2.

               verweerder te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De middelen en voornaamste argumenten zijn dezelfde als die welke zijn aangevoerd in zaak T-130/05, Albert-Bousquet e.a./Commissie (1)

      (1)  PB C 132, van 28.5.2005, blz. 31.


title: Zaak T-569/12: Beschikking van het Gerecht van 16 juli 2014 — Marouf/Raad

text:
               22.9.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 329/25

         Beschikking van het Gerecht van 16 juli 2014 — Marouf/Raad
   (Zaak T-569/12) (1)

   2014/C 329/38
   Procestaal: Engels
   De president van de Negende kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 63 van 2.3.2013.


title: Zaak T-530/12 P: Hogere voorziening ingesteld op 5 december 2012 door Moises Bermejo Garde tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 25 september 2012 in zaak F-41/10, Bermejo Garde/EESC

text:
               23.2.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 55/15

         Hogere voorziening ingesteld op 5 december 2012 door Moises Bermejo Garde tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 25 september 2012 in zaak F-41/10, Bermejo Garde/EESC
   (Zaak T-530/12 P)
   2013/C 55/28
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirerende partij: Moises Bermejo Garde (Brussel, België) (vertegenwoordiger: L. Levi, advocaat)

      Andere partij in de procedure: Europees Economisch en Sociaal Comité (EESC)

      Conclusies

   De rekwirerende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie van 25 september 2012 in zaak F-41/10 te vernietigen;

               —

               dientengevolge, de vorderingen die de rekwirerende partij in eerste aanleg heeft ingediend toe te wijzen en derhalve,

                           —

                           besluit nr. 88/10 A van de president van het EESC van 3 maart 2010, waarbij het verzoek van de rekwirerende partij van 7 december 2009 is afgewezen en is besloten om hem over te plaatsen, nietig te verklaren;

                           —

                           het bijvoegsel bij besluit nr. 88/10 van 25 maart 2010 nietig te verklaren;

                           —

                           besluit nr. 133/10 A van 24 maart 2010, houdende onmiddellijke beëindiging van de werkzaamheden van de rekwirerende partij als eenheidshoofd van de juridische dienst en haar overplaatsing als eenheidshoofd met haar ambt naar een andere dienst met ingang van 6 april 2010, nietig te verklaren;

                           —

                           besluit nr. 184/10 A van de president van het EESC van 13 april 2010, waarbij de rekwirerende partij met ingang van 6 april 2010 is overgeplaatst naar het directoraat logistiek, nietig te verklaren;

                           —

                           de verwerende partij te veroordelen tot betaling van een schadevergoeding van 17 500 EUR;

                           —

                           de verwerende partij verwijzen in alle kosten;

               —

               de verwerende partij verwijzen in alle kosten van de beide instanties.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Tot staving van de hogere voorziening voert de rekwirerende partij vijf middelen aan, daar het GVA heeft geoordeeld dat zij schade heeft geleden als gevolg van de mededeling van informatie aan haar hiërarchieke meerderen, voor zover haar haar functie van hoofd van de juridische dienst was ontnomen, maar deze schade niet zou volgen uit schending van de artikelen 12 bis en 22 bis van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie.

               1.

               Eerste middel: schending van het begrip bezwarend besluit alsmede verkeerde opvatting van het dossier (betreffende met name de punten 44 tot en met 64 van het bestreden arrest).

               2.

               Tweede middel: schending van het beginsel van eerbiediging van de rechten van de verdediging alsmede van artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (betreffende met name de punten 114 tot en met 118 van het bestreden arrest).

               3.

               Derde middel: schending van de artikelen 12 bis, 22 bis en 86 van het Statuut alsmede schending van de motiveringsplicht en verkeerde opvatting van het dossier (betreffende met name de punten 133 en volgende van het bestreden arrest).

               4.

               Vierde middel: schending van artikel 86 van het Statuut, van bijlage IX bij het Statuut, van de algemene uitvoeringsbepalingen van bijlage IX bij het Statuut en van het beginsel van eerbiediging van de rechten van de verdediging alsmede verkeerde opvatting van het dossier en schending van de motiveringsplicht (betreffende met name de punten 75 tot en met 78 van het bestreden arrest).

               5.

               Vijfde middel:schending van de regels betreffende de bevoegdheid van de vaststeller van de handeling alsmede schending van artikel 22 bis van het Statuut en van artikel 72 van het reglement van orde van het EESC (betreffende de punten 70 en 71 van het bestreden arrest).


title: Zaak T-562/13: Beroep ingesteld op 24 oktober 2013 — ISOTIS/Commissie

text:
               11.1.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 9/26

         Beroep ingesteld op 24 oktober 2013 — ISOTIS/Commissie
   (Zaak T-562/13)
   2014/C 9/42
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Verzoekende partij: Koinonia tis Pliroforias Anoichti stis Eidikes Anagkes — ISOTIS (Athene, Griekenland) (vertegenwoordiger: S. Skliris, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               vast te stellen dat de Commissie de omstreden overeenkomst heeft geschonden door het bedrag van 47 197,93 EUR, dat de Commissie heeft gestort in het kader van de overeenkomst 238940 REACH 112, van verzoekster terug te vorderen;

               —

               vast te stellen dat verzoekster het bovengenoemde, door de Commissie gestorte bedrag niet hoeft terug te betalen;

               —

               vast te stellen dat dit verzoek van de Commissie voor het bedrag van 13 821,12 EUR hoe dan ook volkomen ongegrond is;

               —

               vast te stellen dat de algemene voorwaarden voor KP6-overeenkomsten niet van toepassing zijn in het kader van de overeenkomst 238940 REACH 112 en dat verzoekster dientengevolge in het kader van de omstreden overeenkomst, geen enkele schadevergoeding (liquidated damages) hoeft te betalen;

               —

               vast te stellen dat de Commissie de omstreden overeenkomst 238940 REACH 112 schendt door op basis van de algemene voorwaarden voor de KP6-overeenkomsten een schadevergoeding (liquidated damages) te eisen;

               —

               de Commissie te verwijzen in de proceskosten van verzoekster.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep, dat enerzijds gegrond is op het arbitragebeding in de omstreden overeenkomst en anderzijds op het Belgisch recht waarnaar de omstreden overeenkomst verwijst, voert verzoekster drie middelen aan:

               1)

               Het eerste middel betreft schending door de Commissie van de goede trouw en de oorbare handelspraktijken. Inzonderheid stelt verzoekster dat de Commissie verschillende bedragen heeft gevorderd zonder deze vorderingen elk afzonderlijk concreet en specifiek te onderbouwen en dat haar manier van zakendoen strijdig is met de bepalingen van het Handvest van de grondrechten. Daarnaast stelt verzoekster dat de met haar verplichtingen uit de overeenkomst strijdige opstelling van de Commissie ook voortvloeit uit haar intentie om haar vorderingen te baseren op algemene voorwaarden voor overeenkomsten van een ander type (KP6) dan voor de omstreden overeenkomst REACH 112 (PCI) gelden.

               2)

               Het tweede middel betreft schending van de bepaling in artikel II.28, leden 1 en 5, van overeenkomst 238940 REACH 112. Inzonderheid stelt verzoekster dat de Commissie terugbetaling heeft gevorderd zonder tevoren een controle in het kader van de omstreden overeenkomst uit te voeren en op een algemene, onbepaalde manier het resultaat van een controle heeft ingeroepen die geen betrekking heeft op de omstreden overeenkomst REACH 112.

               3)

               Het derde middel, dat subsidiair wordt aangevoerd, betreft het feit dat het verzoek van de Commissie een vorm van misbruik is en te kwader trouw.


title: Zaak C-563/12: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 19 december 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Kúria — Hongarije) — BDV Hungary Trading Kft., in liquidatie/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Közép-magyarországi Regionális Adó Főigazgatósága (Btw — Richtlijn 2006/112/EG — Artikel 146 — Vrijstellingen bij uitvoer — Artikel 131 — Door lidstaten vastgestelde voorwaarden — Nationale wettelijke regeling volgens welke exportgoed douanegebied van Europese Unie moet hebben verlaten binnen vaste termijn van 90 dagen na levering)

text:
               22.2.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 52/21

         Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 19 december 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Kúria — Hongarije) — BDV Hungary Trading Kft., in liquidatie/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Közép-magyarországi Regionális Adó Főigazgatósága
   (Zaak C-563/12) (1)

   (Btw - Richtlijn 2006/112/EG - Artikel 146 - Vrijstellingen bij uitvoer - Artikel 131 - Door lidstaten vastgestelde voorwaarden - Nationale wettelijke regeling volgens welke exportgoed douanegebied van Europese Unie moet hebben verlaten binnen vaste termijn van 90 dagen na levering)
   2014/C 52/35
   Procestaal: Hongaars

      Verwijzende rechter

   Kúria

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: BDV Hungary Trading Kft., in liquidatie

      Verwerende partij: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Közép-magyarországi Regionális Adó Főigazgatósága

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Kúria — Uitlegging van artikel 15 van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1) en van de artikelen 131, 146 en 273 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1) — Vrijstellingen bij uitvoer — Producent en verkoper van conserven die producten verkoopt die bestemd zijn om door de koper te worden verkocht in derde landen — Nationale wettelijke regeling die het recht op btw-vrijstelling bij de verkoop van producten die bestemd zijn voor uitvoer naar landen buiten de Unie, afhankelijk stelt van de voorwaarde dat tussen de verkoop en het moment waarop de producten het nationale grondgebied verlaten, niet meer dan 90 dagen zijn verstreken

      Dictum

   De artikelen 146, lid 1, en 131 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling volgens welke bij een exportlevering goederen die bestemd zijn voor uitvoer naar een plaats buiten de Europese Unie, het grondgebied van de Europese Unie binnen een vaste termijn van drie maanden of 90 dagen na de leveringsdatum moeten hebben verlaten, wanneer de loutere overschrijding van die termijn tot gevolg heeft dat de belastingplichtige de vrijstelling voor die levering definitief wordt ontzegd.

      (1)  PB C 114 van 20.4.2013.


title: Zaak T-212/06: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 29 oktober 2009 — Bowland Dairy Products/Commissie ( Beroep tot schadevergoeding — Verordening (EG) nr. 178/2002 — Systeem voor snelle waarschuwingen — Aanvullende kennisgeving — Bevoegdheid van nationale autoriteiten — Advies van Commissie zonder rechtsgevolg — Wijziging van voorwerp van geschil — Niet-ontvankelijkheid )

text:
               19.12.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 312/27

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 29 oktober 2009 — Bowland Dairy Products/Commissie
   (Zaak T-212/06) (1)

   („Beroep tot schadevergoeding - Verordening (EG) nr. 178/2002 - Systeem voor snelle waarschuwingen - Aanvullende kennisgeving - Bevoegdheid van nationale autoriteiten - Advies van Commissie zonder rechtsgevolg - Wijziging van voorwerp van geschil - Niet-ontvankelijkheid”)
   2009/C 312/43
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Bowland Dairy Products Ltd (Barrowford, Lancashire, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: J. Milligan, solicitor, D. Anderson, QC, en A. Robertson, barrister)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: P. Oliver, J.-P. Keppenne en L. Parpala, gemachtigden)

      Voorwerp

   In de eerste plaats een beroep tot nietigverklaring van de beweerde weigering van de Commissie om in het kader van het systeem voor snelle waarschuwingen van artikel 50 van verordening (EG) nr. 178/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2002 tot vaststelling van de algemene beginselen en voorschriften van de levensmiddelenwetgeving, tot oprichting van een Europese Autoriteit voor voedselveiligheid en tot vaststelling van procedures voor voedselveiligheidsaangelegenheden (PB L 31, blz. 1), de aanvullende kennisgeving te verspreiden dat de Food Standards Agency van het Verenigd Koninkrijk toestemming had gegeven voor de verhandeling van verzoeksters kwark, en in de tweede plaats een beroep tot vergoeding van de schade die verzoekster door die weigering zou hebben geleden

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               Bowland Dairy Products Ltd wordt verwezen in de kosten, daaronder begrepen die welke op het kort geding zijn gevallen.

      (1)  PB C 237 van 30.9.2006.


title: Zaak T-304/12: Beroep ingesteld op 9 juli 2012 — Message Management/BHIM — Absacker (ABSACKER of Germany)

text:
               8.9.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 273/17

         Beroep ingesteld op 9 juli 2012 — Message Management/BHIM — Absacker (ABSACKER of Germany)
   (Zaak T-304/12)
   2012/C 273/30
   Taal van het verzoekschrift: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Message Management GmbH (Wiesbaden, Duitsland) (vertegenwoordiger: C. Konle, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij voor de kamer van beroep: Absacker GmbH (Keulen, Duitsland)

      Conclusies

               —

               de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 21 maart 2012 in zaak R 1028/2011-1 vernietigen en het beroep betreffende oppositieprocedure nr. B1663700 tegen gemeenschapsmerkaanvraag nr. 8753691 van verzoekster verwerpen;

               —

               verweerder verwijzen in de kosten van de procedure;

               —

               subsidiair, de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 21 maart 2012 in zaak R 1028/2011-1 vernietigen en het beroep betreffende oppositieprocedure nr. B1663700 tegen gemeenschapsmerkaanvraag nr. 8753691 van verzoekster verwerpen, voor zover het om de klassen 32 en 33 gaat;

               —

               nog meer subsidiair, de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 21 maart 2012 in zaak R 1028/2011-1 vernietigen en het beroep betreffende oppositieprocedure nr. B1663700 tegen gemeenschapsmerkaanvraag nr. 8753691 van verzoekster verwerpen, voor zover het om klasse 33 gaat.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Betrokken gemeenschapsmerk: beeldmerk in zwart en wit, dat een adelaar voorstelt en het woordelement „ABSACKER of Germany” bevat, voor waren van de klassen 25, 32 en 33 — gemeenschapsmerkaanvraag nr. 8 753 691

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: Absacker GmbH

      Oppositiemerk of -teken: nationale beeldmerken in zwart, oranje en wit, die het woordelement „ABSACKER” bevatten, voor waren van de klassen 25, 33 en 43

      Beslissing van de oppositieafdeling: afwijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: toewijzing van het beroep en afwijzing van het aangevraagde merk

      Aangevoerde middelen: onjuiste vaststelling dat de tekens overeenstemmen en dat er verwarringsgevaar bestaat.


title: Zaak T-15/12: Beroep ingesteld op 6 januari 2012 — Provincie Groningen e.a./Commissie

text:
               14.4.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 109/15

         Beroep ingesteld op 6 januari 2012 — Provincie Groningen e.a./Commissie
   (Zaak T-15/12)
   2012/C 109/34
   Procestaal: Nederlands

      Partijen

      Verzoekende partijen: Provincie Groningen (Groningen, Nederland); Provincie Friesland (Leeuwarden, Nederland); Provincie Drenthe (Assen, Nederland); Provincie Overijssel (Zwolle, Nederland); Provincie Gelderland (Arnhem, Nederland); Provincie Flevoland (Lelystad, Nederland); Provincie Utrecht (Utrecht, Nederland); Provincie Noord-Holland (Haarlem, Nederland); Provincie Zuid-Holland (’s-Gravenhage, Nederland); Provincie Zeeland (Middelburg, Nederland); Provincie Noord-Brabant (‘s-Hertogenbosch, Nederland); en Provincie Limburg (Maastricht, Nederland) (vertegenwoordigers: P. Kuypers en N. van Nuland, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partijen verzoeken het Gerecht:

               —

               het besluit van de Commissie van 13 juli 2011 in zaak N308/2010 nietig te verklaren, althans — in ondergeschikte order — nietig te verklaren voor zover natuurbeschermingsorganisaties begunstigde zijn van de Subsidieregeling, althans — in ondergeschikte orde — nietig te verklaren voor zover terreinbeherende organisaties begunstigde zijn van de Subsidieregeling;

               —

               de Commissie te veroordelen in de kosten van het geding.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij twee middelen aan.

               1)

               Eerste middel, ontleend aan een onjuiste toepassing van artikel 107, lid 1, VWEU en een schending van het recht van de Europese Unie.

                           —

                           Natuurbescherming in Nederland is een dienst van algemeen belang in de zin van artikel 2, Protocol nr. 26 betreffende de diensten van algemeen belang. Het Unierecht inzake concurrentie is dus niet van toepassing.

                           —

                           Natuurbeheerders, natuurbeschermingsorganisaties, althans terreinbeherende organisaties, zijn onterecht gekwalificeerd als ondernemingen in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU.

                           —

                           De Subsidieregeling leidt niet tot een economisch voordeel in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU voor de begunstigden, gelet op de aan de Subsidieregeling verbonden voorwaarden.

                           —

                           De Commissie heeft een onjuiste toepassing gegeven van de vierde voorwaarde, vermeld in het arrest van het Hof van 24 juli 2003, Altmark Trans en Regierungspräsidium Magdeburg (C-280/00, Jurispr. blz. I-7747).

                           —

                           De Subsidieregeling leidt niet tot een ongunstige beïnvloeding van het interstatelijke handelsverkeer.

               2)

               Tweede middel, ontleend aan een schending van de motiveringsverplichting uit hoofde van artikel 296, lid 2, VWEU.


title: Zaak C-85/09 P: Beschikking van het Hof van 29 oktober 2009 — Portela — Comércio de artigos ortopédicos e hospitalares, Lda/Commissie van de Europese Gemeenschappen (Hogere voorziening — Buitencontractuele aansprakelijkheid — Vordering tot vergoeding van schade tengevolge van verschillende nalatigheden van de Commissie bij toepassing van richtlijn 93/42/EEG — Ontbreken van causaal verband tussen gestelde nalatigheden en schade die verzoekster heeft geleden bij verkoop van defecte digitale thermometers — Kennelijk ongegronde hogere voorziening)

text:
               27.2.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 51/15

         Beschikking van het Hof van 29 oktober 2009 — Portela — Comércio de artigos ortopédicos e hospitalares, Lda/Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak C-85/09 P) (1)

   (Hogere voorziening - Buitencontractuele aansprakelijkheid - Vordering tot vergoeding van schade tengevolge van verschillende nalatigheden van de Commissie bij toepassing van richtlijn 93/42/EEG - Ontbreken van causaal verband tussen gestelde nalatigheden en schade die verzoekster heeft geleden bij verkoop van defecte digitale thermometers - Kennelijk ongegronde hogere voorziening)
   2010/C 51/24
   Procestaal: Portugees

      Partijen

      Rekwirante: Portela — Comércio de artigos ortopédicos e hospitalares, Lda (vertegenwoordiger: C. Mourato, advogado)

      Andere partij in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: B. Schima en P. Guerra e Andrade, gemachtigden)

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Achtste kamer) van 17 december 2008, Portela/Commissie (T-137/07), waarbij het Gerecht de primaire vordering, die ertoe strekt de Commissie te verplichten op te treden overeenkomstig artikel 14 ter van richtlijn 93/42/EEG van de Raad van 14 juni 1993 betreffende medische hulpmiddelen (PB L 169, blz. 1), zoals gewijzigd bij richtlijn 98/79/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 oktober 1998 betreffende medische hulpmiddelen voor in-vitrodiagnostiek (PB L 331, blz. 1), door de Bondsrepubliek Duitsland de certificatievennootschap TÜV Rheinland Product Safety GmbH te laten gelasten, de in punt 6 van bijlage XI bij richtlijn 93/42 bedoelde wettelijke-aansprakelijkheidsverzekering die deze vennootschap heeft gesloten, in het voordeel van rekwirante toe te passen, en de subsidiaire vordering tot vergoeding van de schade die rekwirante door verschillende nalatigheden van de Commissie heeft geleden, die is ingesteld voor het geval dat de gestelde schade niet op grond van de primaire vordering zou kunnen worden vergoed, deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk ongegrond heeft verklaard

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Portela — Comércio de artigos ortopédicos e hospitalares, Lda wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 102 van 1.5.2009.


title: ARREST VAN HET HOF (Zesde Kamer) van 29 mei 1997 in zaak C-69/94: Franse Republiek tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Melk - Extra heffing op melk - Uitvoeringsbepalingen - Beschikking 93/673/EG - Bevoegdheid van Commissie)

text:
12 . 7 . 97          NL                 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 Nr. C 212/ 1
                                                               I
                                                         (Mededelingen)
                                              HOF VAN JUSTITIE
                                                       HOF VAN JUSTITIE
                 ARREST VAN HET HOF                                3 . Verstaat dat de Commissie van de Europese Gemeen
                      van 13 mei 1997                                   schappen haar eigen kosten zal dragen.
in zaak C-233/94: Bondsrepubliek Duitsland tegen Europees
                                                                   (') PB nr. C 275 van 1 . 10 . 1994 .
Parlement en Raad van de Europese Unie ondersteund
    door Commissie van de Europese Gemeenschappen (*)
(Richtlijn inzake depositogarantiestelsels — Rechtsgrond
slag — Motiveringsplicht — Subsidiariteitsbeginsel —
Evenredigheid — Consumentenbescherming — Toezicht
                 door lidstaat van herkomst)
                                                                                ARREST VAN HET HOF
                        ( 97/C 212/01 )
                                                                                ( Zesde Kamer)
                     (Procestaai: Duits)                                                    van 29 mei 1997
                                                                   in zaak C-69/94: Franse Republiek tegen Commissie van
 (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in                    de Europese Gemeenschappen H
               de Jurisprudentie van het Hof)                      (Melk — Extra heffing op melk — Uitvoeringsbepalingen
                                                                   — Beschikking 93/673/EG — Bevoegdheid van Commis
                                                                                sie)
In zaak C-233/94, Bondsrepubliek Duitsland (gemachtig
den: B. Kloke en H.-J. Niemeyer) tegen Europees Parle                                         97/C 212/02 )
ment (gemachtigde: J. Schoo ) en Raad van de Europese
Unie (gemachtigden: J. Aussant, K. Borchers en J.-P. Hix),
ondersteund door Commissie van de Europese Gemeen                                         (Procestaai: Frans)
schappen ( gemachtigden: D. Gouloussis en U. Wölker),
betreffende een beroep tot nietigverklaring van Richtlijn
94/1 9/EG van het Europees Parlement en de Raad van                 (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in
30 mei 1994 inzake de depositogarantiestelsels (PB nr.                             de Jurisprudentie van het Hof)
L 135 van 31 . 5 . 1994, blz. 5 ), heeft het Hof, samenge
steld als volgt: G. C. Rodríguez Iglesias, president, G. F.
Mancini, J. C. Moitinho de Almeida, J. L. Murray en L.             In zaak C-69/94, Franse Republiek (gemachtigden: E.
Sevón, kamerpresidenten, C. N. Kakouris, P. J. G. Kap             Belliard en J.-L. Falconi ) tegen Commissie van de Euro
teyn, C. Gulmann, D. A. O. Edward, J.-P. Puissochet, G.            pese Gemeenschappen (gemachtigde : G. Rozet), betref
Hirsch, P. Jann ( rapporteur ), H. Ragnemalm, M. Wathelet          fende een beroep tot nietigverklaring van Beschikking 93/
en R. Schintgen, rechters; advocaat-generaal : P. Léger; grif     673/EG van de Commissie van 10 december 1993 tot vast
 fier: H. A. Rühl, hoofdadministrateur, op 13 mei 1997 een         stelling van de forfaitaire verlaging van de voorschotten
 arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:                op de afrekening van de landbouwuitgaven bij nalatigheid
                                                                   ten aanzien van de bepalingen inzake de indiening van de
 1 . Verwerpt het beroep.                                          jaarlijkse vragenlijst over de toepassing van de bij Verorde
                                                                   ning ( EEG ) nr. 3950/92 van de Raad ingestelde regeling
                                                                   inzake de extra heffing in de sector melk en zuivelproduc
 2. Verwijst de Bondsrepubliek Duitsland in de kosten.             ten ( PB nr. L 310 van 14. 12 . 1993 , blz. 44 ), heeft het Hof
 ---pagebreak--- Nr. C 212/2             NL                 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   12 . 7 . 97
( Zesde Kamer), samengesteld als volgt: J. L. Murray, presi          betrekking beeft op een situatie die niet binnen bet toepas
dent van de Vierde Kamer, waarnemend voor de president                singsgebied van het Gemeenschapsrecht valt.
van de Zesde Kamer, C. N. Kakouris, P. J. G. Kapteyn, G.
Hirsch ( rapporteur ) en H. Ragnemalm, rechters; advocaat            (') PB nr. C 299 van 11 . 11 . 1995 .
generaal : G. Tesauro; griffier: H. von Holstein, adjunct
griffier, op 29 mei 1997 een arrest gewezen waarvan het
dictum luidt als volgt:
1 . Verwerpt het beroep.
                                                                                ARREST VAN HET HOF
2 . Verwijst de Franse Republiek in de kosten.                                                  (Vijfde Kamer)
                                                                                van 29 mei 1997
( 1 ) PB nr. C 103 van 11 . 4 . 1994 .
                                                                      in zaak C-300/95 : Commissie van de Europese Gemeen- -
                                                                      schappen tegen Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië
                                                                                en Noord-Ierland (')
                                                                      (Niet-nakoming — Artikel 7, onder e), van Richtlijn 85/
                                                                      374/EEG — Onjuiste omzetting — Uitsluiting van aan
                    ARREST VAN HET HOF                                sprakelijkheid voor producten met gebreken — Stand van
                            (Vijfde Kamer)                                        wetenschappelijke en technische kennis)
                         van 29 mei 1997                                                         ( 97/C 212/04 )
in zaak C-299/95 (verzoek van het Oberste Gerichtshof
om een prejudiciële beslissing): F. Kremzow tegen                                           (Procestaai: Engels)
         Republiek Oostenrijk, interveniënt W. Weh (')
(Artikel 164 van het EG-Verdrag — Europees Verdrag tot
bescherming van de rechten van de mens — Vrijheidsbero                (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in
ving — Recht op eerlijk proces — Werking van arrest van                               de Jurisprudentie van het Hof)
           Europees Hof voor de rechten van de mens)
                             ( 97/C 212/03                            In zaak C-300/95 , Commissie van de Europese Gemeen
                                                                      schappen ( gemachtigden: P. Oliver, bijgestaan door M.
                        (Procestaai: Duits)
                                                                      Mildred, solicitor ) tegen Verenigd Koninkrijk van Groot
                                                                      Brittannië en Noord-Ierland (gemachtigden : J. E. Collins,
                                                                      bijgestaan door K. P. E. Lasok, QC), betreffende een ver
                                                                      zoek aan het Hof om vast te stellen dat het Verenigd
  (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in       Koninkrijk, door niet alle maatregelen te treffen die nodig
                  de Jurisprudentie van het Hof)                      zijn om uitvoering te geven aan Richtlijn 85/374/EEG van
                                                                      de Raad van 25 juli 1985 betreffende de onderlinge aan
In zaak C-299/95 , betreffende een verzoek aan het Hof                passing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen
krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van het Oberste              der lidstaten inzake de aansprakelijkheid voor producten
Gerichtshof ( Oostenrijk ), in het aldaar aanhangig geding            met gebreken (PB nr. L 210 van 7. 8 . 1985, blz. 29 ), en
tussen F. Kremzow en Republiek Oostenrijk, in tegenwoor              met name artikel 7, onder e ), daarvan, de krachtens deze
digdheid van W. Weh, om een prejudiciële beslissing over              richtlijn en het EG-Verdrag op hem rustende verplichtin
de uitlegging van artikel 164 van het EG-Verdrag en                   gen niet is nagekomen, heeft het Hof (Vijfde Kamer ),
enkele bepalingen van het Europees Verdrag tot bescher               samengesteld als volgt: J. C. Moitinho de Almeida, kamer
ming van de rechten van de mens en de fundamentele vrij              president, C. Gulmann, D. A. O. Edward, J.-P. Puissochet
heden, heeft het Hof (Vijfde Kamer), samengesteld als                 en M. Wathelet ( rapporteur), rechters; advocaat-generaal :
volgt: J. C. Moitinho de Almeida ( rapporteur), kamerpre             G. Tesauro; griffier: H. A. Rühl, hoofdadministrateur, op
sident, C. Gulmann, D. A. O. Edward, J.-P. Puissochet en              29 mei 1997 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt
P. Jann, rechters; advocaat-generaal: A. La Pergola; grif            als volgt:
fier: H. A. Rühl, hoofdadministrateur, op 29 mei 1997 een
arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                      1 . Verwerpt het beroep.
Het Hof kan niet bij wege van prejudiciële beslissing de
uitleggingsgegevens verschaffen die de nationale rechter              2 . Verwijst de Commissie in de kosten.
nodig heeft om te kunnen beoordelen of een nationale
regeling verenigbaar is met de fundamentele rechten waar             (') PB nr. C 286 van 28 . 10 . 1995 .
van het Hof de eerbiediging verzekert, in het bijzonder die
welke in het Europees Verdrag tot bescherming van de
rechten van de mens zijn neergelegd, indien die regeling


title: Arrest van het Hof Van 23 mei 2000 in zaak C-209/98 (verzoek van het Østre Landsret om een prejudiciële beslissing): Entreprenørforeningens Affalds/Miljøsektion (FFAD) tegen Københavns Kommune (Artikel 90 EG-Verdrag (thans artikel 86 EG), junctis de artikelen 34 EG-Verdrag (thans, na wĳziging, artikel 29 EG) en 86 EG-Verdrag (thans artikel 82 EG) — Richtlĳn 75/442/EEG — Verordening (EEG) nr. 259/93 — Bĳzonder of exclusief recht om bouw- en wegenafval in te zamelen — Milieubescherming)

text:
26.8.2000               NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                                  C 247/1
                                                                            I
                                                                      (Mededelingen)
                                                        HOF VAN JUSTITIE
                                                                   HOF VAN JUSTITIE
                    ARREST VAN HET HOF                                          op de overbrenging van afvalstoffen binnen, naar en uit
                                                                                de Europese Gemeenschap (PB L 30, blz. 1), met name de
                                                                                artikelen 2, sub j, en 13 daarvan, heeft het Hof, samengesteld
                         Van 23 mei 2000                                        als volgt: G. C. Rodrı́guez Iglesias, president, J. C. Moitinho de
                                                                                Almeida, D. A. O. Edward en L. Sevón, kamerpresidenten,
                                                                                P. J. G. Kapteyn, C. Gulmann, P. Jann, H. Ragnemalm (rappor-
in zaak C-209/98 (verzoek van het Østre Landsret om een                         teur) en M. Wathelet, rechters; advocaat-generaal: P. Léger;
prejudiciële beslissing): Entreprenørforeningens Affalds/                       griffier: D. Louterman-Hubeau, hoofdadministrateur, op
   Miljøsektion (FFAD) tegen Københavns Kommune (1)                             23 mei 2000 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als
                                                                                volgt:
(Artikel 90 EG-Verdrag (thans artikel 86 EG), junctis de
artikelen 34 EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 29 EG)
en 86 EG-Verdrag (thans artikel 82 EG) — Richtlijn                              1)    Artikel 34 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 29
75/442/EEG — Verordening (EEG) nr. 259/93 — Bijzonder                                 EG) staat in de weg aan een regeling voor de inzameling en de
of exclusief recht om bouw- en wegenafval in te zamelen —                             ontvangst van ongevaarlijk, voor nuttige toepassing bestemd
                        Milieubescherming)                                            bouw- en wegenafval, krachtens welke een beperkt aantal
                                                                                ondernemingen het recht heeft de in een gemeente geproduceerde
                                                                                afvalstoffen te verwerken, indien die regeling rechtens of feitelijk
                          (2000/C 247/01)                                             een belemmering van de uitvoer oplevert in die zin, dat zij
                                                                                het afvalproducenten onmogelijk maakt om met name via
                                                                                tussenpersonen hun afval uit te voeren. Bij gebreke van enige
                                                                                aanwijzing dat er gevaar dreigt voor de gezondheid en het leven
                          (Procestaal: Deens)                                         van personen, dieren of planten, of voor het milieu, kan een
                                                                                dergelijke belemmering niet worden gerechtvaardigd op grond
                                                                                van artikel 36 EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 30
                                                                                EG), noch uit hoofde van de noodzaak het milieu te beschermen,
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-            inzonderheid door toepassing van het in artikel 130 R, lid 2,
                          dentie van het Hof)                                         EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 174, lid 2, EG)
                                                                                neergelegde beginsel dat milieuaantastingen bij voorrang aan
                                                                                de bron dienen te worden bestreden.
In zaak C-209/98, betreffende een verzoek aan het Hof
krachtens artikel 177 EG-Verdrag (thans artikel 234 EG) van
het Østre Landsret (Denemarken), in het aldaar aanhangig
geding tussen Entreprenørforeningens Affalds/Miljøsektion                       2)    Artikel 90 EG-Verdrag (thans artikel 86 EG), juncto artikel 86
(FFAD), handelend namens Sydhavnens Sten & Grus ApS en                                EG-Verdrag (thans artikel 82 EG), staat niet in de weg aan de
Københavns Kommune, om een prejudiciële beslissing over de                            invoering van een gemeentelijke regeling als bedoeld in het
uitlegging van artikel 90 EG-Verdrag (thans artikel 86 EG)                            hoofdgeding, krachtens welke met het oog op de oplossing van
junctis de artikelen 34 EG-Verdrag (thans, na wijziging, ar-                          een milieuprobleem als gevolg van het gebrek aan capaciteit
tikel 29 EG) en 86 EG-Verdrag (thans artikel 82 EG), de                               om ongevaarlijk, voor nuttige toepassing bestemd bouw- en
artikelen 36 en 130 R, lid 2, EG-Verdrag (thans, na wijziging,                        wegenafval te verwerken, een beperkt aantal specifiek geselecteer-
de artikelen 30 EG en 174, lid 2, EG) , de artikelen 7, lid 3, en                     de ondernemingen dergelijk in het betrokken gebied geprodu-
10 van richtlijn 75/442/EEG van de Raad van 15 juli 1975                              ceerd afval mogen verwerken zodat kan worden verzekerd dat
betreffende afvalstoffen (PB L 194, blz. 39), zoals gewijzigd bij                     een voldoende belangrijke hoeveelheid van dat afval bij die
richtlijn 91/156/EEG van de Raad van 18 maart 1991 (PB                                ondernemingen wordt aangevoerd, doch andere, nochtans daar-
L 78, blz. 32), alsmede van verordening (EEG) nr. 259/93 van                          toe gekwalificeerde ondernemingen dit afval niet mogen ver-
de Raad van 1 februari 1993 betreffende toezicht en controle                          werken.
 ---pagebreak--- C 247/2                  NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                            26.8.2000
3)    Richtlijn 75/442/EEG van de Raad van 15 juli 1975                    houdende bepalingen ter versnelling van de procedures voor
      betreffende afvalstoffen, zoals gewijzigd bij richtlijn              verkoop van deelnemingen van de staat en overheidsorganen
      91/156/EEG van de Raad van 18 maart 1991, noch verorde-              in aandelenvennootschappen (GURI nr. 177 van 30 juli 1994),
      ning (EEG) nr. 259/93 van de Raad van 1 februari 1993                alsmede de decreten betreffende de bijzondere bevoegdheden
      betreffende toezicht en controle op de overbrenging van afvalstof-   vastgelegd in het geval van de privatiseringen van ENI SpA en
      fen binnen, naar en uit de Europese Gemeenschap, verplicht de        van Telecom Italia SpA, niet heeft voldaan aan de verplichtin-
      lidstaten, overeenkomsten te sluiten met alle ondernemingen die      gen die op haar rusten ingevolge de artikelen 52, 59 EG-
      een vergunning in de zin van artikel 10 van die richtlijn hebben     Verdrag (thans, na wijziging, de artikelen 43 EG en 49 EG)
      voor de ontvangst en de verwerking voor nuttige toepassing van       en 73 B EG-Verdrag (thans artikel 56 EG), heeft het Hof,
      bouw- en constructieafval dat geen gevaar voor het milieu            samengesteld als volgt: G. C. Rodrı́guez Iglesias, president,
      oplevert.                                                            D. A. O. Edward, L. Sevón en R. Schintgen, kamerpresidenten,
                                                                           P. J. G. Kapteyn (rapporteur), A. La Pergola, J.-P. Puissochet,
4)    Artikel 7, lid 3, van richtlijn 75/442, zoals gewijzigd bij          G. Hirsch, P. Jann, H. Ragnemalm en M. Wathelet, rechters;
      richtlijn 91/156, moet aldus worden uitgelegd, dat een lidstaat      advocaat-generaal: J. Mischo; griffier: D. Louterman-Hubeau,
      maatregelen betreffende het vervoer van afvalstoffen, met            hoofdadministrateur, op 23 mei 2000 een arrest gewezen
      inbegrip van maatregelen die het vervoer verbieden van onge-         waarvan het dictum luidt als volgt:
      vaarlijk, voor nuttige toepassing bestemd bouw- en wegenafval,
      mag nemen, indien dat vervoer niet in overeenstemming is met         1)    Door de vaststelling van de artikelen 1, lid 5, en 2 van de
      zijn afvalbeheersplan, wanneer dat plan verenigbaar is met de              gecoördineerde tekst van decreetwet nr. 332 van 31 mei 1994,
      bepalingen van het Verdrag en van die richtlijn.                           na wijziging omgezet in wet nr. 474 van 30 juli 1994
                                                                                houdende bepalingen ter versnelling van de procedures voor
5)    Artikel 7, lid 3, van richtlijn 75/442, zoals gewijzigd bij                verkoop van deelnemingen van de staat en overheidsorganen in
      richtlijn 91/156, moet aldus worden uitgelegd, dat particulieren           aandelenvennootschappen, alsmede de decreten betreffende de
      daaraan geen recht kunnen ontlenen dat zij voor de nationale               bijzondere bevoegdheden vastgelegd in het geval van de priva-
      rechterlijke instanties geldend kunnen doen gelden om zich                 tiseringen van ENI SpA en van Telecom Italia SpA, heeft de
      tegen een maatregel ter voorkoming van vervoer van afvalstoffen            Italiaanse Republiek niet voldaan aan de verplichtingen die op
      dat niet in overeenstemming met een afvalbeheersplan is, te                haar rusten ingevolge de artikelen 52, 59 EG-Verdrag (thans,
      verzetten op grond dat die maatregel niet ter kennis van de                na wijziging, de artikelen 43 EG en 49 EG) en 73 B EG-
      Commissie is gebracht.                                                     Verdrag (thans artikel 56 EG).
                                                                           2)    De Italiaanse Republiek wordt in de kosten verwezen.
(1) PB C 234 van 25.7.1988.
                                                                           (1) PB C 121 van 1.5.1999.
                     ARREST VAN HET HOF
                                                                                ARREST VAN HET HOF
                          van 23 mei 2000
                                                                                (Vierde kamer)
in zaak C-58/99: Commissie van de Europese Gemeen-
             schappen tegen Italiaanse Republiek (1)                                                van 25 mei 2000
(„Privatisering van openbare bedrijven — Toekenning van                    in zaak C-82/98 P: M. Kögler tegen Hof van Justitie van de
                     bijzondere bevoegdheden”)                             Europese Gemeenschappen en Raad van de Europese
                                                                                Unie (1)
                           (2000/C 247/02)
                                                                           (Hogere voorziening — Ambtenaren — Aanpassingscoëf-
                                                                                ficiënt voor pensioen)
                         (Procestaal: Italiaans)
                                                                                (2000/C 247/03)
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                          dentie van het Hof)                                                        (Procestaal: Duits)
In zaak C-58/99, Commissie van de Europese Gemeenschap-                    (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
pen (gemachtigden: A. Aresu en M. Patakia) tegen Italiaanse                                          dentie van het Hof)
Republiek (gemachtigde: U. Leanza, bijgestaan door I. M. Bra-
guglia), betreffende een verzoek aan het Hof om vast te stellen            In zaak C-82/98 P, M. Kögler, gewezen ambtenaar van het Hof
dat de Italiaanse Republiek, door de vaststelling van de                   van Justitie van de Europese Gemeenschappen, woonachtig te
artikelen 1, lid 5, en 2 van de gecoördineerde tekst van                   Konz (Duitsland), vertegenwoordigd door T. Baltes, advocaat
decreetwet nr. 332 van 31 mei 1994 (GURI nr. 126 van 1 juni                te Trier, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten
1994), na wijziging omgezet in wet nr. 474 van 30 juli 1994                kantore van R. Weber, advocaat aldaar, Rue de la Loge 3,


title: Zaak C-262/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunalul Neamț (Roemenië) op 2 juni 2014 — Sindicatul Cadrelor Militare Disponibilizate în rezervă și în retragere (SCMD) e.a./Ministerul Finanțelor Publice prin Direcția Generală a Finanțelor Publice a Județului Neamț

text:
               15.9.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 315/34

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunalul Neamț (Roemenië) op 2 juni 2014 — Sindicatul Cadrelor Militare Disponibilizate în rezervă și în retragere (SCMD) e.a./Ministerul Finanțelor Publice prin Direcția Generală a Finanțelor Publice a Județului Neamț
   (Zaak C-262/14)
   2014/C 315/56
   Procestaal: Roemeens

      Verwijzende rechter

   Tribunalul Neamț

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Sindicatul Cadrelor Militare Disponibilizate în rezervă și în retragere (SCMD), Constantin Budiș, Vasile Murariu, Vasile Ursache, Ioan Zăpor, Petrea Simionel

      Verwerende partij: Ministerul Finanțelor Publice prin Direcția Generală a Finanțelor Publice a Județului Neamț

      Prejudiciële vragen

               1)

               Kan artikel 2, lid 2, van richtlijn 2000/78 (1) aldus worden uitgelegd dat het begrip discriminatie in de zin van die bepaling ook ziet op het scheppen van een situatie van ongelijke behandeling op basis van de hoedanigheid van gepensioneerde van de persoon die werkt of wenst te werken?

               2)

               Kan artikel 3, lid 1, van richtlijn 2000/78 aldus worden uitgelegd dat onder de begrippen voorwaarden voor toegang tot arbeid, selectiecriteria en voorwaarden voor ontslag ook het begrip gepensioneerde wordt gerekend?

               3)

               Kan artikel 6 van richtlijn 2000/78 aldus worden uitgelegd dat een rechter van een lidstaat die deze bepaling in nationaal recht heeft omgezet, mag controleren of de Europese richtlijnen ontoereikend/onvolledig in nationaal recht zijn omgezet wat de beoordeling betreft van „de objectieve en redelijke rechtvaardiging” van het verschil in behandeling en de „legitieme doelstelling” die de wetgever nastreefde bij de vaststelling van de normatieve handeling die een verschil in behandeling inhoudt?

      (1)  Richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (PB L 303, blz. 16).


title: Zaak C-112/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Kúria (Hongarije) op 1 maart 2012 — Franklin Templeton Investment Funds Société d’Investissement à Capital Variable/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Ügyek és Adózók Adó Főigazgatósága

text:
               2.6.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 157/2

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Kúria (Hongarije) op 1 maart 2012 — Franklin Templeton Investment Funds Société d’Investissement à Capital Variable/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Ügyek és Adózók Adó Főigazgatósága
   (Zaak C-112/12)
   2012/C 157/03
   Procestaal: Hongaars

      Verwijzende rechter

   Kúria

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Franklin Templeton Investment Funds Société d’Investissement à Capital Variable

      Verwerende partij: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Ügyek és Adózók Adó Főigazgatósága

      Prejudiciële vragen

               1)

               Is de door de Hongaarse regeling aan een in Hongarije ingezeten dividendontvanger toegekende vrijstelling van dividendbelasting verenigbaar met de bepalingen van de EU-Verdragen inzake de vrijheid van vestiging (artikel 49 VWEU), het beginsel van gelijke behandeling (artikel 54 VWEU) en het vrije verkeer van kapitaal (artikel 56 VWEU [sic]),

                           a)

                           wanneer de niet-ingezeten dividendontvanger alleen is vrijgesteld van dividendbelasting indien hij voldoet aan bepaalde wettelijke voorwaarden, te weten dat zijn deelneming (in het geval van aandelen, zijn gedeelte aandelen op naam) in het maatschappelijk kapitaal van de ingezeten vennootschap op het moment van de uitkering (toekenning) van de dividenden gedurende ten minste twee achtereenvolgende jaren blijvend minstens 20 % bedroeg, gelet op het feit dat indien de blijvende deelneming van 20 % gedurende minder dan twee achtereenvolgende jaren is behouden, de dividenduitkerende vennootschap de dividendbelasting niet moet inhouden en de dividendontvangende vennootschap, of in het geval van uitkeringen in natura de uitkerende vennootschap, deze belasting niet moet betalen bij de indiening van haar belastingaangifte, indien een andere persoon of de dividenduitkeerder zekerheid heeft gesteld voor de betaling van de belasting;

                           b)

                           en gegeven de omstandigheid dat de niet-ingezeten dividendontvanger niet voldoet aan de dienaangaande in de nationale regeling gestelde voorwaarden om vrijgesteld te zijn van de belasting wanneer hetzij zijn deelneming (in het geval van aandelen, zijn gedeelte aandelen op naam) in het maatschappelijk kapitaal van de ingezeten vennootschap op het moment van de uitkering (toekenning) van de dividenden niet de door de wet opgelegde drempel van 20 % bereikt, hetzij deze deelneming niet blijvend 20 % bedroeg gedurende ten minste twee achtereenvolgende jaren, hetzij de blijvende deelneming van 20 % gedurende minder dan twee achtereenvolgende jaren is behouden en de dividenduitkeerder of een derde geen zekerheid voor de betaling van de belasting heeft gesteld[?]

               2)

               Luidt het antwoord op vraag 1, sub b, anders en, zo ja, hoe, wanneer,

                           a)

                           terwijl de ingezeten dividendontvanger overeenkomstig de Hongaarse regeling is vrijgesteld van dividendbelasting, de belastingdruk van de niet-ingezeten dividendontvanger afhangt van het feit of hij onder de toepassing valt van [richtlijn 90/435/EEG van de Raad van 23 juli 1990 betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor moedermaatschappijen en dochterondernemingen uit verschillende lidstaten] of de overeenkomst [tussen de Republiek Hongarije en het Groothertogdom Luxemburg tot het vermijden van dubbele belasting op het gebied van belastingen naar het inkomen en naar het vermogen, opgesteld te Boedapest op 15 januari 1990], en

                           b)

                           terwijl de ingezeten dividendontvanger overeenkomstig de Hongaarse regeling is vrijgesteld van dividendbelasting, de nietingezeten dividendontvanger naargelang zijn eigen nationale recht deze belasting met zijn nationale belasting kan verrekenen, dan wel definitief moet dragen[?]

               3)

               Kan de nationale belastingdienst zich beroepen op artikel 65, lid 1, VWEU (voorheen artikel 58, lid 1, EG), en oud artikel 220 EG om het gemeenschapsrecht niet ambtshalve toe te passen[?]


title: Zaak C-383/10: Beroep ingesteld op 30 juli 2010 — Europese Commissie/Koninkrijk België

text:
               9.10.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 274/13

         Beroep ingesteld op 30 juli 2010 — Europese Commissie/Koninkrijk België
   (Zaak C-383/10)
   ()
   2010/C 274/20
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: R. Lyal en F. Dintilhac, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk België

      Conclusies

               —

               vaststellen dat het Koninkrijk België, door een regeling in te voeren en te handhaven volgens welke door niet-ingezeten banken uitbetaalde rente op discriminatoire wijze wordt belast doordat een belastingvrijstelling uitsluitend voor door Belgische banken uitbetaalde rente wordt toegepast, de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens de artikelen 56 en 63 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (voorheen de artikelen 49 EG respectievelijk 56 EG) en de artikelen 36 en 40 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte;

               —

               het Koninkrijk België verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De Commissie stelt de betrokken nationale bepalingen aan de kaak voor zover deze bepalingen tot gevolg hebben dat Belgische ingezetenen worden ontmoedigd om een beroep te doen op de diensten van in andere lidstaten van de Unie gevestigde banken, doordat de door deze banken uitbetaalde rente niet in aanmerking kan komen voor de belastingvrijstelling die uitsluitend voor door Belgische banken uitbetaalde rente geldt.
   Vooraf wijst de Commissie verweersters betoog van de hand dat de directe belastingen een uitsluitende bevoegdheid van de lidstaten vormen. De Commissie stelt dat dit gebied impliciet doch noodzakelijk is begrepen in de bevoegdheid inzake de interne markt en dus een tussen de Unie en de lidstaten gedeelde bevoegdheid vormt.
   Op de door de Belgische autoriteiten aangevoerde bezwaren antwoordt de Commissie ten eerste dat het feit dat de financiële sector hierover geen klacht heeft ingediend, niet relevant is aangezien het beroep tot vaststelling van een niet-nakoming objectief is en dus niet kan afhangen van de voorwaarde dat een klacht is ingediend. Ten tweede en ten derde komt de Commissie op tegen het argument dat voornoemde maatregelen worden gerechtvaardigd door de dwingende reden van algemeen belang om de doeltreffendheid van fiscale controles te verzekeren, en tegen de stelling dat de betrokken wettelijke regeling een sociaalpolitieke maatregel is ter bescherming van het algemeen belang. Ten vierde stemt verzoekster niet in met de rechtvaardigingsgrond die de Belgische autoriteiten aanvoeren in verband met de verminderde doelmatigheid van de uitbreiding van deze vrijstelling. Zij stelt dat de categorie van belastingplichtigen tot wie deze maatregel is gericht, ook interesse kan tonen voor de diensten van in andere lidstaten gevestigde banken. Ten vijfde vecht de Commissie verweersters argument aan in verband met de binnen de Unie bestaande dispariteiten op het gebied van de bescherming van de consument ingeval een bank failliet gaat. Zij herinnert eraan dat deze aangelegenheid binnen de Europese Unie geharmoniseerd is. Ten slotte betoogt de Commissie dat het feit dat in België drie officiële talen bestaan (Nederlands, Frans en Duits) en dat de aangevoerde bezwaren in verband met het gevaar voor een ontoereikende voorlichting doordat een buiten België gevestigde bank een taal gebruikt die niet in België wordt gesproken, niet gerechtvaardigd zijn.


title: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van  12 januari 2006  in zaak C-118/05: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Portugese Republiek (Niet-nakoming — Richtlijn 2000/60/EG — Communautair waterbeleid — Niet-uitvoering binnen gestelde termijn)

text:
               11.3.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 60/11

      ARREST VAN HET HOF

   (Zesde kamer)
   van 12 januari 2006
   in zaak C-118/05: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Portugese Republiek (1)

   (Niet-nakoming - Richtlijn 2000/60/EG - Communautair waterbeleid - Niet-uitvoering binnen gestelde termijn)
   (2006/C 60/22)
   Procestaal: Portugees
   In zaak C-118/05, betreffende een beroep wegens niet-nakoming krachtens artikel 226 EG, ingesteld op 10 maart 2005, Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: A. Caeiros en S. Pardo Quintillán) tegen Portugese Republiek (gemachtigde: L. Fernandes), heeft het Hof (Zesde kamer), samengesteld als volgt: J. Malenovský, kamerpresident, J.-P. Puissochet en A. Ó Caoimh (rapporteur), rechters; advocaat-generaal: P. Léger; griffier: R. Grass, op 12 januari 2006 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn voor het volgen van richtlijn 2000/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2000 tot vaststelling van een kader voor communautaire maatregelen betreffende het waterbeleid, is de Portugese Republiek de kachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.

               2)

               De Portugese Republiek wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 106 van 30.4.2005.


title: Zaak C-539/09: Beroep ingesteld op 21 december 2009 — Europese Commissie/Bondsrepubliek Duitsland

text:
               27.2.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 51/24

         Beroep ingesteld op 21 december 2009 — Europese Commissie/Bondsrepubliek Duitsland
   (Zaak C-539/09)
   2010/C 51/39
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Caeiros en B. Conte, gemachtigden)

      Verwerende partij: Bondsrepubliek Duitsland

      Conclusies

               —

               vaststellen dat de Bondsrepubliek Duitsland, door haar weigering de Rekenkamer toe te staan in Duitsland controles uit te voeren inzake de in verordening (EG) nr. 1798/2003 en de desbetreffende uitvoeringsbepalingen geregelde administratieve samenwerking tussen de lidstaten op het gebied van btw, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 248, leden 1, 2 en 3, EG en de artikelen 140, lid 2 en 142, lid 1, van verordening (EG) nr. 1605/2002;

               —

               de Bondsrepubliek Duitsland verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Het onderhavige beroep betreft de weigering door de Duitse autoriteiten om de Europese Rekenkamer toe te staan in Duitsland controles uit te voeren inzake de in verordening (EG) nr. 1798/2003 en de desbetreffende uitvoeringsbepalingen geregelde administratieve samenwerking tussen de lidstaten op het gebied van btw.
   Volgens de Commissie is de Bondsrepubliek Duitsland daardoor haar verplichtingen op grond van artikel 248 EG, respectievelijk op grond van verordening (EG) nr. 1605/2002 niet nagekomen, en heeft zij haar loyaliteitsverplichting op grond van artikel 10 EG geschonden.
   De controlebevoegdheden van de Rekenkamer moeten ruim worden uitgelegd. De Rekenkamer moet de EU-financiën controleren en verbeteringen voorstellen. Dit kan alleen als deze het recht heeft volledige audits en verificaties wat betreft alle gebieden en partijen in verband met ontvangsten en uitgaven van de EU te verrichten. Dergelijke onderzoeken mogen ook worden verricht in de lidstaten, die overeenkomstig artikel 248, lid 3 EG, artikel 140, lid 2 en artikel 142, lid 1, van verordening nr. 1605/2002, alsook op grond van de loyaliteitsverplichting van artikel 10 EG de Rekenkamer bij haar activiteiten alle mogelijke bijstand moeten verlenen. Dit omvat eveneens de verplichting om alle controles door de Rekenkamer toe te laten die de beoordeling beogen van de inning en gebruik van de financiële middelen van de EU.
   Dit is precies wat de Duitse instanties in het onderhavige geval niet toestonden aan de Rekenkamer.
   Verordening (EG) nr. 1798/2003 betreft de wettigheid en de regelmatigheid van de ontvangsten van de Gemeenschap. Deze verordening is één van talrijke maatregelen die moeten verzekeren dat de lidstaten de btw naar behoren innen, zodat de Gemeenschap onder optimale omstandigheden over de haar toekomende eigen middelen kan beschikken, door frauduleuze praktijken te bestrijden en door preventieve maatregelen te voorkomen. Vanuit deze invalshoek acht de Commissie het noodzakelijk dat de Rekenkamer om de wettigheid en de regelmatigheid van de btw-ontvangsten te controleren, de tenuitvoerlegging en toepassing van verordening (EG) nr. 1798/2003 mag onderzoeken. Dit betekent dat zij mag onderzoeken of de lidstaten een efficiënt systeem van samenwerking en wederzijdse administratieve bijstand hebben ingesteld en of het in de praktijk voldoening geeft, dan wel of verbeteringen nodig zijn.
   De praktische uitvoering van de administratieve samenwerking waarin wordt voorzien door verordening (EG) nr. 1798/2003 heeft een weerslag op de eigen middelen uit de btw die de lidstaten moeten afdragen. Door een goed functionerende samenwerking op dit domein wordt btw-ontduiking en -ontwijking vermeden, zodat de btw-ontvangsten stijgen en de Gemeenschap dus beschikt over meer eigen middelen uit btw. Als een lidstaat echter niet naar behoren samenwerkt, schendt hij niet alleen zijn verplichtingen op grond van verordening (EG) nr. 1798/2003, maar eveneens zijn verplichting op grond van de btw-richtlijn om alle wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen te nemen om de inning van de volledige op diens grondgebied verschuldigde btw te waarborgen.


title: Zaak T-422/17: Beroep ingesteld op 10 juli 2017 — UF/EPSO

text:
               4.9.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 293/38

         Beroep ingesteld op 10 juli 2017 — UF/EPSO
   (Zaak T-422/17)
   (2017/C 293/48)
   Procestaal: Litouws

      Partijen

      Verzoekende partij: UF (vertegenwoordiger: L. Gudaitė, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Bureau voor personeelsselectie (EPSO)

      Conclusies

               —

               verweerders besluit van 4 april 2017 tot uitsluiting van verzoeker van het vergelijkend onderzoek voor juristen-linguïsten voor de Litouwse taal EPSO/AD/335/16, nietig verklaren;

               —

               verweerder gelasten verzoeker toe te staan een kennelijke fout te corrigeren door het niveau van kennis van de Poolse taal te wijzigen van B1 naar C1;

               —

               verzoeker opnieuw toelaten tot het vergelijkend onderzoek voor juristen-linguïsten voor de Litouwse taal.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker twee middelen aan.

               1.

               Schending van verzoekers gewettigd vertrouwen en misleiding van verzoeker door verweerder door te bevestigen dat verzoekers verzoek tot deelneming aan het vergelijkend onderzoek aan alle voorwaarden voldeed

                           —

                           Verzoeker stelt dat verweerder, door op 9 januari 2017 te hebben bevestigd dat zijn verzoek tot deelneming aan alle voorwaarden van de aankondiging van het vergelijkend onderzoek voldeed en door hem te hebben toegestaan deel te nemen aan de computertoetsen, hem heeft misleid en hem niet in de gelegenheid heeft gesteld om een kennelijke tikfout te corrigeren die betrekking had op het niveau van kennis van de Poolse taal en op grond waarvan hij daarna is uitgesloten van het vergelijkend onderzoek.

               2.

               Schending van verzoekers rechten en gewettigd vertrouwen door verweerder door verzoeker uit te sluiten van het vergelijkend onderzoek voor juristen-linguïsten voor de Litouwse taal

                           —

                           Verzoeker stelt dat verweerder hem bij besluit van 4 april 2017 ten onrechte heeft uitgesloten van het vergelijkend onderzoek door rekening te houden met het in het verzoek tot deelneming vermelde niveau van kennis van de Poolse taal, aangezien verweerder het werkelijke niveau van zijn kennis van de Poolse taal kent op basis van de informatie die hij heeft verstrekt in het verzoek tot deelneming aan een ander vergelijkend onderzoek (EPSO/AD/328/16) en de resultaten van dat vergelijkend onderzoek. Verzoeker betoogt dat volgens de rechtspraak van het Gerecht de jury van het vergelijkend onderzoek tot taak heeft de door iedere kandidaat voorgelegde diploma’s of titels of zijn vakbekwaamheid naar behoren te onderzoeken, en haar besluit tot uitsluiting van een kandidaat van een vergelijkend onderzoek wordt beschouwd als een besluit waardoor een persoon zich bezwaard kan gevoelen als bedoeld in artikel 91, lid 1, van het Ambtenarenstatuut.