title: Zaak T-528/18: Beroep ingesteld op 4 september 2018 — XI / Commissie

text:
               12.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 408/55

      Beroep ingesteld op 4 september 2018 — XI / Commissie
      (Zaak T-528/18)
      (2018/C 408/72)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: XI (vertegenwoordiger: N. Lhoëst, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

      De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

                  —

                  het besluit van de Commissie van 25 mei 2018 tot afwijzing van haar klacht nietig te verklaren, voor zover dit medische gegevens bevat;

                  —

                  de Commissie te veroordelen tot betaling van een vergoeding voor de geleden immateriële schade, welke ex aequo et bono op 5 000 EUR wordt geraamd;

                  —

                  de Commissie te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter onderbouwing van haar beroep voert de verzoekende partij een middel aan, ontleend aan schending van artikel 8 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens alsmede aan niet-nakoming van de verplichting tot behoorlijk bestuur en de zorgplicht, aangezien in het besluit tot afwijzing van haar klacht medische gegevens zijn opgenomen, die bovendien kennelijk onjuist zijn.


title: Arrest van het Hof van 14 juni 2018 in zaak E-11/17 — Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland (Niet-nakoming door een EVA-staat van op hem rustende verplichtingen — Niet-omzetting — Richtlijn 2011/61/EU)

text:
               15.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 414/6

      ARREST VAN HET HOF
      van 14 juni 2018
      in zaak E-11/17
      Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland

         (Niet-nakoming door een EVA-staat van op hem rustende verplichtingen — Niet-omzetting — Richtlijn 2011/61/EU)

      (2018/C 414/08)
      In zaak E-11/17, Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen IJsland — VERZOEK om een verklaring dat IJsland niet heeft voldaan aan zijn verplichtingen op grond van het besluit waarnaar in de punten 30, 31bb, 31d, 31eb en 31i van bijlage IX bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte wordt verwezen (Richtlijn 2011/61/EU van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2011 inzake beheerders van alternatieve beleggingsinstellingen en tot wijziging van de Richtlijnen 2003/41/EG en 2009/65/EG en van de Verordeningen (EG) nr. 1060/2009 en (EU) nr. 1095/2010), zoals aangepast bij Protocol 1 bij de Overeenkomst, en uit hoofde van artikel 7 van de Overeenkomst, door niet binnen de voorgeschreven termijn de maatregelen vast te stellen die nodig zijn voor de uitvoering van dat besluit, en/of de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA niet in kennis te stellen van de maatregelen die IJsland heeft genomen voor de uitvoering van dat besluit, heeft het Hof, samengesteld uit Páll Hreinsson, voorzitter, Per Christiansen en Bernd Hammermann (rechter-rapporteur), rechters, op 14 juni 2018 een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:
      Het Hof:

                  1.

                  Verklaart dat IJsland niet heeft voldaan aan zijn verplichtingen op grond van het besluit waarnaar in de punten 30, 31bb, 31d, 31eb en 31i van bijlage IX bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte wordt verwezen (Richtlijn 2011/61/EU van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2011 inzake beheerders van alternatieve beleggingsinstellingen en tot wijziging van de Richtlijnen 2003/41/EG en 2009/65/EG en van de Verordeningen (EG) nr. 1060/2009 en (EU) nr. 1095/2010), zoals aangepast aan de Overeenkomst bij Protocol 1 daarbij, en uit hoofde van artikel 7 van de Overeenkomst, door niet binnen de voorgeschreven termijn de maatregelen vast te stellen die nodig zijn voor de uitvoering van dat besluit.

                  2.

                  Verwijst IJsland in de kosten van de procedure.


title: Zaak T-194/18: Beschikking van het Gerecht van 4 september 2018 — Rewe-Beteiligungs-Holding International / EUIPO — Wessanen Benelux (BonNatura) („Uniemerk — Oppositieprocedure — Intrekking van de oppositie — Afdoening zonder beslissing”)

text:
               26.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 427/77

      Beschikking van het Gerecht van 4 september 2018 — Rewe-Beteiligungs-Holding International / EUIPO — Wessanen Benelux (BonNatura)
      (Zaak T-194/18) (1)

      („Uniemerk - Oppositieprocedure - Intrekking van de oppositie - Afdoening zonder beslissing”)
      (2018/C 427/104)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Rewe-Beteiligungs-Holding International GmbH (Keulen, Duitsland) (vertegenwoordigers: S. Brandstätter, M. Kinkeldey en J. Rosenhäger, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: A. Sesma Merino en J. Ivanauskas, gemachtigden)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO: Wessanen Benelux BV (Amsterdam, Nederland)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 8 januari 2018 (zaak R 949/2017-5) inzake een oppositieprocedure tussen Wessanen Benelux en Rewe-Beteiligungs-Holding International.

         Dictum

                  1)

                  Op het beroep behoeft niet meer te worden beslist.

                  2)

                  Rewe-Beteiligungs-Holding International GmbH wordt verwezen in haar eigen kosten en in de kosten van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO).

         (1)  PB C 166 van 14.5.2018.


title: Zaak C-537/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Najwyższy (Polen) op 17 augustus 2018 — YV

text:
               26.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 427/11

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Najwyższy (Polen) op 17 augustus 2018 — YV
      (Zaak C-537/18)
      (2018/C 427/16)
      Procestaal: Pools

         Verwijzende rechter

      Sąd Najwyższy

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: YV

         Verwerende partij: Krajowa Rada Sądownictwa

         Prejudiciële vraag

      Moet artikel 47 van het Handvest van de grondrechten, gelezen in samenhang met artikel 9, lid 1, van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (1) aldus worden uitgelegd dat, wanneer bij de rechterlijke instantie van een lidstaat die in laatste instantie uitspraak doet, een rechtsmiddel wordt ingesteld uit hoofde van schending van het verbod van discriminatie op grond van leeftijd ten aanzien van een rechter van deze rechterlijke instantie en tevens wordt verzocht om opschorting van de tenuitvoerlegging van de bestreden handeling, deze rechterlijke instantie — met het oog op de waarborging van de aan het Unierecht ontleende rechten door vaststelling van een in het nationale recht voorziene voorlopige maatregel — moet weigeren nationale bepalingen toe te passen die de bevoegdheid in de zaak waarin het rechtsmiddel is ingesteld, voorbehouden aan een organisatorische eenheid van deze instantie die haar werkzaamheden niet verricht omdat de rechters die erin dienen te zetelen, niet benoemd zijn?

         (1)  PB 2000, L 303, blz. 16.


title: Arrest van het Hof van 14 juli 2017 in zaak E–9/16 — Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen Koninkrijk Noorwegen (REACH-verordening (EG) nr. 1907/2006 — Chemische stoffen — Perfluoroctaanzuur (PFOA) — Vrij verkeer — Beperkingsprocedure — Rechtsgrondslag)

text:
               4.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 1/7

         ARREST VAN HET HOF
   van 14 juli 2017
   in zaak E-9/16
   Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen Koninkrijk Noorwegen

      (REACH-verordening (EG) nr. 1907/2006 — Chemische stoffen — Perfluoroctaanzuur (PFOA) — Vrij verkeer — Beperkingsprocedure — Rechtsgrondslag)

   (2018/C 1/09)
   In zaak E-9/16, Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen Koninkrijk Noorwegen — VERZOEK om vast te stellen dat Noorwegen zijn verplichtingen uit hoofde van de in punt 12zc van hoofdstuk XV van bijlage II bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte genoemde handeling (Verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (REACH)), zoals aangepast op grond van Protocol nr. 1, en/of zijn verplichtingen uit hoofde van de overeenkomst, niet is nagekomen door een nationale bepaling te handhaven zoals artikel 2–32 van de Noorse productverordening die de productie, invoer, uitvoer en verkoop verbiedt van consumentenproducten die bepaalde concentraties perfluoroctaanzuur (PFOA) bevatten, heeft het Hof, samengesteld uit Carl Baudenbacher, voorzitter en rechter-rapporteur, Per Christiansen en Ása Ólafsdóttir (ad hoc), rechters, op 14 juli 2017 een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:
   Het Hof:

               1.

               Verwerpt het beroep.

               2.

               Verwijst de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA in de kosten van de procedure.


title: Arrest van het Hof van 20 juli 2017 in zaak E-11/16 — Mobil Betriebskrankenkasse tegen Tryg Forsikring, ondersteund door het Noorse Bureau Motorrijtuigenverzekeraars (Trafikkforsikringsforeningen) (Artikel 93 van Verordening (EEG) nr. 1408/71 — Verordening (EG) nr. 883/2004 — Rechten van instellingen die prestaties verschuldigd zijn ten opzichte van gelaedeerde derde partijen — Subrogatie en onmiddellijke rechten)

text:
               4.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 1/8

         ARREST VAN HET HOF
   van 20 juli 2017
   in zaak E-11/16
   Mobil Betriebskrankenkasse tegen Tryg Forsikring, ondersteund door het Noorse Bureau Motorrijtuigenverzekeraars (Trafikkforsikringsforeningen)

      (Artikel 93 van Verordening (EEG) nr. 1408/71 — Verordening (EG) nr. 883/2004 — Rechten van instellingen die prestaties verschuldigd zijn ten opzichte van gelaedeerde derde partijen — Subrogatie en onmiddellijke rechten)

   (2018/C 1/10)
   In zaak E-11/16, Mobil Betriebskrankenkasse tegen Tryg Forsikring, ondersteund door het Noorse Bureau Motorrijtuigenverzekeraars (Trafikkforsikringsforeningen) — VERZOEK aan het Hof, overeenkomstig artikel 34 van de Overeenkomst tussen de EVA-staten betreffende de oprichting van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie, door de rechtbank Oslo (Oslo tingrett) betreffende de uitlegging van artikel 85, lid 1, van Verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels, heeft het Hof, samengesteld uit Carl Baudenbacher, voorzitter, Per Christiansen (rechter-rapporteur), en Benedikt Bogason (ad hoc), rechters, op 20 juli 2017 een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:

               1.

               Wanneer een orgaan dat de prestaties verschuldigd is, krachtens de door dit orgaan toegepaste wetgeving, in de rechten treedt of een onmiddellijk recht heeft ten opzichte van een derde die aansprakelijk is voor schade ingetreden in een andere EER-staat, verlangt artikel 93, lid 1, van Verordening (EEG) nr. 1408/71 dat andere EER-staten die rechten erkennen zoals bepaald in het recht van de EER-staat waaraan dat orgaan is onderworpen.

               2.

               Door dat gesubrogeerde of onmiddellijke recht kunnen evenwel niet meer rechten ten aanzien van de derde partij geldend worden gemaakt dan het slachtoffer ten opzichte van de veroorzaker van de schade heeft krachtens het nationale recht van de EER-staat op het grondgebied waarvan de schade is ingetreden, met inbegrip van toepasselijke regels inzake internationaal privaatrecht.

               3.

               Niettemin staat het feit dat, op grond van het recht van de EER-staat waar de schade is ingetreden, de nodige behandeling is verstrekt zonder dat zulks voor de gelaedeerde zelf kosten heeft doen ontstaan, er niet aan in de weg dat de instelling die de prestaties verschuldigd is, van de derde partij vergoeding kan eisen voor kosten die voor dit soort behandeling zijn gemaakt.


title: Zaak T-423/14: Arrest van het Gerecht van 1 februari 2018 — Larko/Commissie („Staatssteun — Steun toegekend door Griekenland — Besluit waarbij de steun onverenigbaar wordt verklaard met de interne markt — Begrip staatssteun — Voordeel — Criterium van de particuliere investeerder — Bedrag van de terug te vorderen steun — Mededeling van de Commissie over staatssteun in de vorm van garanties”)

text:
               19.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/24

         Arrest van het Gerecht van 1 februari 2018 — Larko/Commissie
   (Zaak T-423/14) (1)

   ((„Staatssteun - Steun toegekend door Griekenland - Besluit waarbij de steun onverenigbaar wordt verklaard met de interne markt - Begrip staatssteun - Voordeel - Criterium van de particuliere investeerder - Bedrag van de terug te vorderen steun - Mededeling van de Commissie over staatssteun in de vorm van garanties”))
   (2018/C 104/31)
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Verzoekende partij: Larko Geniki Metalleftiki kai Metallourgiki AE (Athene, Griekenland) (vertegenwoordigers: I. Dryllerakis, I. Soufleros, E. Triantafyllou, G. Psaroudakis, E. Rantos en N. Korogiannakis, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Bouchagiar en É. Gippini Fournier, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van besluit 2014/539/EU van de Commissie van 27 maart 2014 betreffende de door Griekenland toegekende staatssteun SA.34572 (13/C) (ex 13/NN) ten gunste van de Larco General Mining & Metallurgical Company SA (PB 2014, L 254, blz. 24)

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Larko Geniki Metalleftiki kai Metallourgiki AE wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 292 van 1.9.2014.


title: Zaak T-216/15: Arrest van het Gerecht van 5 februari 2018 — Dôvera zdravotná poist’ovňa / Commissie („Staatsteun — Ziektekostenverzekeringsinstanties — Kapitaalsverhoging, terugbetaling van schulden, subsidies en risicovereveningsregeling — Besluit waarbij wordt vastgesteld dat er geen sprake is van staatssteun — Begrip staatssteun — Begrippen onderneming en economische activiteit — Solidariteitsbeginsel — Overheidstoezicht — Activiteit met economisch karakter — Mededinging op de kwaliteit — Aanwezigheid van marktdeelnemers met een winstoogmerk — Onderzoek, gebruik en distributie van voordelen — Onjuiste rechtsopvatting — Beoordelingsfout”)

text:
               19.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/25

         Arrest van het Gerecht van 5 februari 2018 — Dôvera zdravotná poist’ovňa / Commissie
   (Zaak T-216/15) (1)

   ((„Staatsteun - Ziektekostenverzekeringsinstanties - Kapitaalsverhoging, terugbetaling van schulden, subsidies en risicovereveningsregeling - Besluit waarbij wordt vastgesteld dat er geen sprake is van staatssteun - Begrip staatssteun - Begrippen onderneming en economische activiteit - Solidariteitsbeginsel - Overheidstoezicht - Activiteit met economisch karakter - Mededinging op de kwaliteit - Aanwezigheid van marktdeelnemers met een winstoogmerk - Onderzoek, gebruik en distributie van voordelen - Onjuiste rechtsopvatting - Beoordelingsfout”))
   (2018/C 104/32)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Dôvera zdravotná poist’ovňa a.s. (Bratislava, Slowakije) (vertegenwoordigers: O. Brouwer en A. Pliego Selie, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P.-J. Loewenthal en L. Armati, gemachtigden)

      Interveniënte aan de zijde van verzoekende partij: Union zdravotná poist’ovňa, a.s. (Bratislava) (vertegenwoordigers: aanvankelijk E. Pijnacker Hordijk en A. ter Haar, vervolgens A. ter Haar, advocaten)

      Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Slowaakse Republiek (vertegenwoordiger: B. Ricziová, gemachtigde)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot nietigverklaring van het besluit (EU) 2015/248 van de Commissie van 15 oktober 2014 betreffende steunmaatregel SA.23008 (2013/C) (ex 2013/NN) door de Slowaakse Republiek ten uitvoer gelegd ten gunste van Spoločná zdravotná poisťovňa a.s. (SZP) en Všeobecná zdravotná poisťovňa a.s. (VšZP) (PB 2015, L 41, blz. 25)

      Dictum

               1)

               Besluit (EU) 2015/248 van de Commissie van 15 oktober 2014 betreffende steunmaatregel SA.23008 (2013/C) (ex 2013/NN) door de Slowaakse Republiek ten uitvoer gelegd ten gunste van Spoločná zdravotná poisťovňa a.s. (SZP) en Všeobecná zdravotná poisťovňa a.s. (VšZP) wordt nietig verklaard.

               2)

               De Europese Commissie draagt haar eigen kosten, die van Dôvera zdravotná poist’ovňa, a.s en die van Union zdravotná poist’ovňa a.s.

               3)

               De Slowaakse Republiek, draagt haar eigen kosten.

      (1)  PB C 262 van 10.8.2015.


title: Zaak C-700/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 14 december 2017 — Finanzamt Kyritz / Wolf-Henning Peters

text:
               19.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/15

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 14 december 2017 — Finanzamt Kyritz / Wolf-Henning Peters
   (Zaak C-700/17)
   (2018/C 104/19)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesfinanzhof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoeker: Finanzamt Kyritz

      Verweerder: Wolf-Henning Peters

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet de btw-vrijstelling voor medische verzorging door een in klinische chemie en laboratoriumdiagnostiek gespecialiseerde arts in omstandigheden zoals in het hoofdgeding worden beoordeeld op basis van artikel 132, lid 1, onder c), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) of op basis van artikel 132, lid 1, onder b), van diezelfde richtlijn?

               2)

               Kan artikel 132, lid 1, onder c), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde — in het geval dat deze bepaling van toepassing is — slechts worden toegepast indien er sprake is van een vertrouwensrelatie tussen de arts en de behandelde persoon?

      (1)  PB 2006, L 347, blz. 1.


title: Zaak C-720/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgerichtshof (Oostenrijk) op 28 december 2017 — Mohammed Bilali

text:
               19.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/16

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgerichtshof (Oostenrijk) op 28 december 2017 — Mohammed Bilali
   (Zaak C-720/17)
   (2018/C 104/20)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Verwaltungsgerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Mohammed Bilali

      Verwerende partij: Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl

      Prejudiciële vraag

   Verzetten de Unierechtelijke bepalingen, inzonderheid artikel 19, lid 3, van richtlijn 2011/95/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 (1) (statusrichtlijn) zich tegen een nationale bepaling van een lidstaat betreffende de mogelijkheid van intrekking van de status van een subsidiair beschermde, krachtens welke die status kan worden ingetrokken zonder dat de voor toekenning van die status relevante feitelijke omstandigheden zelf zijn veranderd, maar enkel de kennis waarover de autoriteiten beschikten met betrekking tot die omstandigheden een verandering heeft ondergaan, en noch een verkeerde weergave, noch het achterhouden van feiten door de onderdaan van het derde land of de staatloze doorslaggevend was voor de toekenning van de subsidiairebeschermingsstatus?

      (1)  Richtlijn 2011/95/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de inhoud van de verleende bescherming (PB 2011, L 337, blz. 9).


title: Zaak C-730/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de tribunal de première instance francophone de Bruxelles (België) op 28 december 2017 — Edward Reich, Debora Lieber, Ella Reich, Ezra Bernard Reich / Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV

text:
               19.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/17

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de tribunal de première instance francophone de Bruxelles (België) op 28 december 2017 — Edward Reich, Debora Lieber, Ella Reich, Ezra Bernard Reich / Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV
   (Zaak C-730/17)
   (2018/C 104/22)
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Tribunal de première instance francophone de Bruxelles

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Edward Reich, Debora Lieber, Ella Reich, Ezra Bernard Reich

      Verwerende partij: Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV

      Prejudiciële vraag

   Moeten de artikelen 3, 5, 6 en 7 van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (1) (hierna: „verordening 261/2004”) aldus worden uitgelegd dat, wanneer een communautaire luchtvaartmaatschappij die de vlucht uitvoert in de zin van verordening nr. 261/2004 een overeenkomst sluit met consumenten voor het luchtvervoer van passagiers waarin een traject per trein is opgenomen vanaf een treinstation in een lidstaat waar deze consumenten hun woonplaats hebben naar een luchthaven op het grondgebied van een andere lidstaat, waar de consumenten hun vlucht zullen nemen naar hun eindbestemming, zijnde een luchthaven op het grondgebied van een derde land, en deze consumenten geen rechtsverhouding hebben met de vennootschap die de treinreis uitvoert, maar duidelijk is dat de luchtvaartmaatschappij met deze vennootschap overeenkomsten heeft en de treinreis, die in de overeenkomst is inbegrepen, een aanzienlijke vertraging had waardoor deze consumenten hun vlucht vanaf de luchthaven op het grondgebied van de andere lidstaat niet hebben gehaald, deze consumenten zich kunnen beroepen op de rechten die zijn neergelegd in verordening nr. 261/2004 en compensatie kunnen vorderen overeenkomstig de artikelen 5, 6 en 7 van verordening nr. 261/2004?

      (1)  PB 2004, L 46, blz. 1.


title: Zaak T-793/16: Arrest van het Gerecht van 7 februari 2018 — Şölen Çikolata Gıda Sanayi ve Ticaret/EUIPO — Zaharieva (Uitstaldoos voor roomijshoorntjes) [„Gemeenschapsmodel — Nietigheidsprocedure — Ingeschreven model dat een uitstaldoos voor roomijshoorntjes weergeeft — Oudere internationale inschrijving met aanduiding van Bulgarije — Nietigheidsgronden — Gebruik in het latere model van een onderscheidend teken waarvan de houder het gebruik ervan kan verbieden — Artikel 25, lid 1, onder e), van verordening (EG) nr. 6/2002 — Motiveringsplicht — Artikel 62 van verordening nr. 6/2002 — Zorgvuldigheidsplicht — Artikel 63, lid 1, van verordening nr. 6/2002”]

text:
               19.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/35

         Arrest van het Gerecht van 7 februari 2018 — Şölen Çikolata Gıda Sanayi ve Ticaret/EUIPO — Zaharieva (Uitstaldoos voor roomijshoorntjes)
   (Zaak T-793/16) (1)

   ([„Gemeenschapsmodel - Nietigheidsprocedure - Ingeschreven model dat een uitstaldoos voor roomijshoorntjes weergeeft - Oudere internationale inschrijving met aanduiding van Bulgarije - Nietigheidsgronden - Gebruik in het latere model van een onderscheidend teken waarvan de houder het gebruik ervan kan verbieden - Artikel 25, lid 1, onder e), van verordening (EG) nr. 6/2002 - Motiveringsplicht - Artikel 62 van verordening nr. 6/2002 - Zorgvuldigheidsplicht - Artikel 63, lid 1, van verordening nr. 6/2002”])
   (2018/C 104/46)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Şölen Çikolata Gıda Sanayi ve Ticaret AŞ (Şehitkamil Gaziantep, Turkije) (vertegenwoordiger: T. Tsenova, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: J. Ivanauskas, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Elka Zaharieva (Plovdiv, Bulgarije) (vertegenwoordiger: A. Kostov, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de derde kamer van beroep van het EUIPO van 12 september 2016 (zaak R 1143/2015-3) inzake een nietigheidsprocedure tussen Şölen Çikolata Gıda Sanayi ve Ticaret en E. Zaharieva

      Dictum

               1)

               De beslissing van de derde kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 12 september 2016 (zaak R 1143/2015-3) wordt vernietigd.

               2)

               Het verzoek tot nietigverklaring van het onder nummer 002343244-0002 ingeschreven model wordt toegewezen.

               3)

               Het EUIPO zal zijn eigen kosten dragen, alsmede de kosten die Şölen Çikolata Gıda Sanayi ve Ticaret in de procedure bij het Gerecht en bij de kamer van beroep zijn opgekomen.

               4)

               Elka Zaharieva zal haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 22 van 23.1.2017.


title: Zaak T-611/15: Arrest van het Gerecht van 5 februari 2018 — Edeka-Handelsgesellschaft Hessenring / Commissie [„Toegang tot documenten — Verordening (EG) nr. 1049/2001 — Inhoudsopgave van het dossier van de Commissie betreffende een procedure op grond van artikel 101 VWEU — Weigering van toegang — Motiveringsplicht — Verplichting om de openstaande beroepsmogelijkheden te vermelden — Uitzondering inzake de bescherming van het doel van onderzoeken — Algemeen vermoeden van vertrouwelijkheid”]

text:
               19.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/29

         Arrest van het Gerecht van 5 februari 2018 — Edeka-Handelsgesellschaft Hessenring / Commissie
   (Zaak T-611/15) (1)

   ([„Toegang tot documenten - Verordening (EG) nr. 1049/2001 - Inhoudsopgave van het dossier van de Commissie betreffende een procedure op grond van artikel 101 VWEU - Weigering van toegang - Motiveringsplicht - Verplichting om de openstaande beroepsmogelijkheden te vermelden - Uitzondering inzake de bescherming van het doel van onderzoeken - Algemeen vermoeden van vertrouwelijkheid”])
   (2018/C 104/37)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Edeka-Handelsgesellschaft Hessenring mbH (Melsungen, Duitsland) (vertegenwoordigers: E. Wagner en H. Hoffmeyer, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk F. Clotuche-Duvieusart, L. Wildpanner en A. Buchet, vervolgens F. Clotuche-Duvieusart, A. Buchet en F. Erlbacher en ten slotte F. Clotuche-Duvieusart en A. Buchet, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 3 september 2015 waarbij aan verzoekster de toegang tot de niet-vertrouwelijke versie van het besluit van de Commissie van 4 december 2013 inzake een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst [zaak AT.39914 — Euro Interest Rate Derivatives (EIRD) — Schikkingsprocedure] en tot de inhoudsopgave van het administratieve dossier in deze procedure wordt geweigerd, alsmede een verzoek krachtens artikel 265 VWEU tot vaststelling dat de Commissie ten onrechte heeft nagelaten een niet-vertrouwelijke versie van besluit C(2013) 8512 final en van de inhoudsopgave betreffende deze procedure op te stellen

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Edeka-Handelsgesellschaft Hessenring mbH wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 27 van 25.1.2016.


title: Zaak T-851/16: Arrest van het Gerecht van 7 februari 2018 — Access Info Europe/Commissie [„Toegang tot documenten — Verordening (EG) nr. 1049/2001 — Verklaringen van de EU en Turkije van 8 en 18 maart 2016 — Uitvoering door de Europese Unie of door de lidstaten van de geplande maatregelen — Door de juridische dienst van een instelling opgestelde of ontvangen documenten — Juridisch advies — Beoordeling van de rechtmatigheid van de maatregelen die zijn gepland ter uitvoering van de verklaring van de EU en Turkije van 8 maart 2016 — Weigering van toegang — Artikel 4, lid 1, onder a), van verordening nr. 1049/2001 — Uitzondering ter bescherming van het openbaar belang wat de internationale betrekkingen betreft — Artikel 4, lid 2, tweede streepje, van verordening nr. 1049/2001 — Uitzondering ter bescherming van gerechtelijke procedures — Uitzondering ter bescherming van juridisch advies”]

text:
               19.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/38

         Arrest van het Gerecht van 7 februari 2018 — Access Info Europe/Commissie
   (Zaak T-851/16) (1)

   ([„Toegang tot documenten - Verordening (EG) nr. 1049/2001 - Verklaringen van de EU en Turkije van 8 en 18 maart 2016 - Uitvoering door de Europese Unie of door de lidstaten van de geplande maatregelen - Door de juridische dienst van een instelling opgestelde of ontvangen documenten - Juridisch advies - Beoordeling van de rechtmatigheid van de maatregelen die zijn gepland ter uitvoering van de verklaring van de EU en Turkije van 8 maart 2016 - Weigering van toegang - Artikel 4, lid 1, onder a), van verordening nr. 1049/2001 - Uitzondering ter bescherming van het openbaar belang wat de internationale betrekkingen betreft - Artikel 4, lid 2, tweede streepje, van verordening nr. 1049/2001 - Uitzondering ter bescherming van gerechtelijke procedures - Uitzondering ter bescherming van juridisch advies”])
   (2018/C 104/49)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Access Info Europe (Madrid, Spanje) (vertegenwoordigers: O. Brouwer, E. Raedts en J. Wolfhagen, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Buchet en M. Konstantinidis, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van besluit C(2016) 6029 final van de Commissie van 19 september 2016 waarbij de Commissie haar weigering handhaaft om verzoekster toegang te verlenen tot documenten van haar juridische dienst die betrekking zouden hebben op de rechtmatigheid van de door de Europese Unie en haar lidstaten getroffen maatregelen ter uitvoering van hetgeen vermeld staat in de verklaring die de staatshoofden en regeringsleiders van de Unie op 8 maart 2016 hebben aangenomen na hun ontmoeting met de Turkse premier op 7 maart 2016

      Dictum

               1)

               Besluit C(2016) 6029 final van de Europese Commissie van 19 september 2016 wordt nietig verklaard voor zover hierbij is geweigerd Access Info Europe gedeeltelijk toegang te verlenen tot de eerste zin van het gedeelte onder het kopje „Legal framework” van het document van de Commissie met kenmerk Ares(2016) 2453347 en tot de eerste zin van punt I, onder a), onder het kopje „EU Legal Framework” van bijlage 1 bij het document van de Commissie met kenmerk Ares(2016) 2453181.

               2)

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               3)

               Elke partij zal haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 53 van 20.2.2017.


title: Zaak T-718/15: Arrest van het Gerecht van 5 februari 2018 — PTC Therapeutics International/EMA [„Toegang tot documenten — Verordening (EG) nr. 1049/2001 — Bij het EMA berustend document dat is overgelegd in het kader van een vergunningaanvraag voor het in handel brengen van het geneesmiddel Translarna — Besluit om aan een derde toegang tot het document te verlenen — Uitzondering betreffende de bescherming van de commerciële belangen — Geen algemeen vermoeden van vertrouwelijkheid”]

text:
               19.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/30

         Arrest van het Gerecht van 5 februari 2018 — PTC Therapeutics International/EMA
   (Zaak T-718/15) (1)

   ([„Toegang tot documenten - Verordening (EG) nr. 1049/2001 - Bij het EMA berustend document dat is overgelegd in het kader van een vergunningaanvraag voor het in handel brengen van het geneesmiddel Translarna - Besluit om aan een derde toegang tot het document te verlenen - Uitzondering betreffende de bescherming van de commerciële belangen - Geen algemeen vermoeden van vertrouwelijkheid”])
   (2018/C 104/38)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: PTC Therapeutics International Ltd (Dublin, Ierland) (vertegenwoordigers: aanvankelijk C. Thomas, barrister, G. Castle, B. Kelly, H. Billson, solicitors, en M. Demetriou, QC, vervolgens C. Thomas, M. Demetriou, G. Castle en B. Kelly)

      Verwerende partij: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA) (vertegenwoordigers: T. Jabłoński, A. Spina, S. Marino, A. Rusanov en N. Rampal Olmedo, gemachtigden)

      Interveniënte aan de zijde van verzoekende partij: European Confederation of Pharmaceutical Entrepreneurs (Eucope) (vertegenwoordigers: D. Scannell, barrister, en S. Cowlishaw, solicitor)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot nietigverklaring van besluit EMA/722323/2015 van het EMA van 25 november 2015, waarbij aan een derde krachtens verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB 2001, L 145, blz. 43) toegang is verleend tot een document dat informatie bevat die is overgelegd in het kader van een vergunningaanvraag voor het in de handel brengen van het geneesmiddel Translarna

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               PTC Therapeutics International Ltd draagt, naast haar eigen kosten, die van het Europees Geneesmiddelenbureau (EMA), daaronder begrepen de kosten van de procedure in kort geding.

               3)

               European Confederation of Pharmaceutical Entrepreneurs (Eucope) draagt haar eigen kosten.

      (1)  PB C 59 van 15.2.2016.


title: Zaak T-36/18: Beroep ingesteld op 22 januari 2018 — Asahi Intecc/EUIPO — Celesio (Celeson)

text:
               19.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/48

         Beroep ingesteld op 22 januari 2018 — Asahi Intecc/EUIPO — Celesio (Celeson)
   (Zaak T-36/18)
   (2018/C 104/61)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Asahi Intecc Co. Ltd (Nagoya, Japan) (vertegenwoordiger: T. Schmidpeter, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Celesio AG (Stuttgart, Duitsland)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager van het betrokken merk: verzoekende partij

      Betrokken merk: internationale inschrijving van het merk „Celeson”, met aanduiding van de Europese Unie — internationale inschrijving nr. 1 254 798 met aanduiding van de Europese Unie

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 20 november 2017 in zaak R 1004/2017-4

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               afwijzing van oppositie nr. B 2 644 816, ingesteld door McKesson Europe AG (voorheen Celesion AG), tegen de door verzoekster aangevraagde internationale inschrijving van het woordmerk Celeson, met aanduiding van de Europese Unie;

               —

               verwijzing van het EUIPO in zijn eigen kosten en in die van verzoekster voor de procedure voor het Gerecht;

               —

               verwijzing van het EUIPO en McKesson Europe AG (voorheen Celesion AG) elk in de helft van de door verzoekster in verband met de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO gemaakte noodzakelijk kosten.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening 2017/1001.


title: Zaak T-102/17: Arrest van het Gerecht van 1 februari 2018 — Cantina e oleificio sociale di San Marzano/EUIPO — Miguel Torres (SANTORO) [„Uniemerk — Oppositieprocedure — Uniebeeldmerk SANTORO — Ouder Uniewoordmerk SANGRE DE TORO — Relatieve weigeringsgrond — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”]

text:
               19.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/39

         Arrest van het Gerecht van 1 februari 2018 — Cantina e oleificio sociale di San Marzano/EUIPO — Miguel Torres (SANTORO)
   (Zaak T-102/17) (1)

   ([„Uniemerk - Oppositieprocedure - Uniebeeldmerk SANTORO - Ouder Uniewoordmerk SANGRE DE TORO - Relatieve weigeringsgrond - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”])
   (2018/C 104/51)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Cantina e oleificio sociale di San Marzano (San Marzano di San Giuseppe, Italië) (vertegenwoordigers: aanvankelijk F. Jacobacci en E. Truffo, vervolgens I. Carli, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: P. Sipos, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Miguel Torres, SA (Vilafranca del Penedés, Spanje) (vertegenwoordiger: J. Güell Serra, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 1 december 2016 (zaak R 2018/2015-2) inzake een oppositieprocedure tussen Miguel Torres en Cantina e oleificio sociale di San Marzano

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Cantina e oleificio sociale di San Marzano wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 121 van 18.4.2017.


title: Zaak T-55/18: Beroep ingesteld op 26 januari 2018 — NGV/EUIPO (LIEBLINGSWEIN)

text:
               19.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/52

         Beroep ingesteld op 26 januari 2018 — NGV/EUIPO (LIEBLINGSWEIN)
   (Zaak T-55/18)
   (2018/C 104/66)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: NGV GmbH (Wildeshausen, Duitsland) (vertegenwoordigers: O. Spieker, A. Schönfleisch en M. Alber, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Betrokken merk: Uniebeeldmerk met het woordelement „LIEBLINGSWEIN” — inschrijvingsaanvraag nr. 15 326 515

      Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 6 november 2018 in zaak R 291/2017-1

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 7, lid 1, onder b), c) en g), van verordening nr. 2017/1001.


title: Zaak T-845/16: Beschikking van het Gerecht van 23 januari 2018 — QG / Commissie („Beroep tot nietigverklaring — Staatssteun — Door de Spaanse autoriteiten ten gunste van bepaalde professionele voetbalclubs ten uitvoer gelegde steunmaatregel — In het kader van de vennootschapsbelasting toegepaste preferentiële belastingtarieven — Besluit waarbij steun onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard — Geen procesbelang — Kennelijke niet-ontvankelijkheid”)

text:
               19.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/41

         Beschikking van het Gerecht van 23 januari 2018 — QG / Commissie
   (Zaak T-845/16) (1)

   ((„Beroep tot nietigverklaring - Staatssteun - Door de Spaanse autoriteiten ten gunste van bepaalde professionele voetbalclubs ten uitvoer gelegde steunmaatregel - In het kader van de vennootschapsbelasting toegepaste preferentiële belastingtarieven - Besluit waarbij steun onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard - Geen procesbelang - Kennelijke niet-ontvankelijkheid”))
   (2018/C 104/53)
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: QG (vertegenwoordigers: L. Ruiz Ezquerra, R. Oncina Borrego, I. Sobrepera Millet en A. Hernández Pardo, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Luengo, B. Stromsky en P. Němečková, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot nietigverklaring van besluit C(2016) 4046 final van de Commissie van 4 juli 2016, betreffende de steunmaatregel SA.29769 (2013/C) (ex 2013/NN) die door Spanje ten uitvoer is gelegd ten gunste van bepaalde voetbalclubs.

      Dictum

               1)

               Het verzoek om afdoening zonder beslissing wordt afgewezen.

               2)

               Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard.

               3)

               Op de verzoeken tot interventie van het Koninkrijk Spanje en van de Fútbol Club Barcelona hoeft niet meer te worden beslist.

               4)

               QG wordt verwezen in de kosten.

               5)

               QG, de Europese Commissie, het Koninkrijk Spanje en de Fútbol Club Barcelona zullen elk hun eigen kosten dragen in verband met de verzoeken tot interventie.

      (1)  PB C 53 van 20.2.2017.


title: Zaak C-634/16 P: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 24 januari 2018 — Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) / European Food SA, Société des produits Nestlé SA (Hogere voorziening — Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Woordmerk FITNESS — Afwijzing van de vordering tot nietigverklaring)

text:
               19.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/10

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 24 januari 2018 — Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) / European Food SA, Société des produits Nestlé SA
   (Zaak C-634/16 P) (1)

   ((Hogere voorziening - Uniemerk - Nietigheidsprocedure - Woordmerk FITNESS - Afwijzing van de vordering tot nietigverklaring))
   (2018/C 104/11)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirant: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) (vertegenwoordiger: M. Rajh, gemachtigde)

      Andere partijen in de procedure: European Food SA (vertegenwoordiger: I. Speciac, avocat), Société des produits Nestlé SA (vertegenwoordigers: A. Jaeger-Lenz, S. Cobet-Nüse en A. Lambrecht, Rechtsanwälte)

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 86 van 20.3.2017.


title: Zaak C-352/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Hannover (Duitsland) op 9 juni 2017 — Petra Dziatkowiak, Thomas Erich Heinz Dziatkowiak / TUIfly GmbH

text:
               19.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/11

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Hannover (Duitsland) op 9 juni 2017 — Petra Dziatkowiak, Thomas Erich Heinz Dziatkowiak / TUIfly GmbH
   (Zaak C-352/17)
   (2018/C 104/12)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Amtsgericht Hannover

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Petra Dziatkowiak, Thomas Erich Heinz Dziatkowiak

      Verwerende partij: TUIfly GmbH
   De zaak is bij beschikking van het Hof van 24 november 2017 in het register van het Hof doorgehaald.


title: Zaak C-673/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 30 november 2017 — Planet49 GmbH / Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

text:
               26.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/9

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 30 november 2017 — Planet49 GmbH / Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.
   (Zaak C-673/17)
   (2018/C 112/13)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesgerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekster: Planet49 GmbH

      Verweerder: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände — Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

      Prejudiciële vragen

               1)

                           a)

                           Is er sprake van een daadwerkelijke toestemming in de zin van artikel 5, lid 3, en artikel 2, onder f), van richtlijn 2002/58/EG (1), gelezen in samenhang met artikel 2, onder h), van richtlijn 95/46/EG (2), wanneer de opslag van informatie of het verkrijgen van toegang tot informatie die reeds is opgeslagen op de eindapparatuur van de gebruiker wordt toegestaan door middel van een vooraf ingesteld selectievakje dat door de gebruiker moet worden gedeactiveerd ingeval hij weigert zijn toestemming te verlenen?

                           b)

                           Maakt het bij de toepassing van artikel 5, lid 3, en artikel 2, onder f), van richtlijn 2002/58/EG, gelezen in samenhang met artikel 2, onder h), van richtlijn 95/46/EG, enig verschil dat de opgeslagen of opgevraagde gegevens persoonsgegevens zijn?

                           c)

                           Is in de in prejudiciële vraag 1 a) beschreven omstandigheden sprake van een daadwerkelijke toestemming in de zin van artikel 6, lid 1, onder a), van verordening (EU) 2016/679 (3)?

               2)

               Welke gegevens dienen door de aanbieder van diensten aan de gebruiker te worden verstrekt in het kader van de ingevolge artikel 5, lid 3, van richtlijn 2002/58/EG te verstrekken duidelijke en volledige informatie? Vallen daaronder ook de informatie hoelang de cookies actief blijven en of derden toegang tot de cookies hebben?

      (1)  Richtlijn 2002/58/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 juli 2002 betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in de sector elektronische communicatie (richtlijn betreffende privacy en elektronische communicatie) (PB 2002, L 201, blz. 37).

      (2)  Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB 1995, L 281, blz. 31).

      (3)  Verordening (EU) 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens en tot intrekking van richtlijn 95/46/EG (algemene verordening gegevensbescherming) (PB 2016, L 119, blz. 1).


title: Zaak T-879/16: Arrest van het Gerecht van 8 februari 2018 — Sony Interactive Entertainment Europe/EUIPO — Marpefa (Vieta) [„Uniemerk — Vervalprocedure — Uniebeeldmerk Vieta — Normaal gebruik van het merk — Beslissing die is genomen na vernietiging door het Gerecht van een eerdere beslissing — Artikel 65, lid 6, van verordening (EG) nr. 207/2009 (thans artikel 72, lid 6, van verordening 2017/1001) — Gezag van gewijsde”]

text:
               26.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/30

         Arrest van het Gerecht van 8 februari 2018 — Sony Interactive Entertainment Europe/EUIPO — Marpefa (Vieta)
   (Zaak T-879/16) (1)

   ([„Uniemerk - Vervalprocedure - Uniebeeldmerk Vieta - Normaal gebruik van het merk - Beslissing die is genomen na vernietiging door het Gerecht van een eerdere beslissing - Artikel 65, lid 6, van verordening (EG) nr. 207/2009 (thans artikel 72, lid 6, van verordening 2017/1001) - Gezag van gewijsde”])
   (2018/C 112/38)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Sony Interactive Entertainment Europe Ltd (Londen, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordiger: S. Malynicz, QC)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: J. Crespo Carrillo en D. Walicka, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO: Marpefa, SL (Barcelona, Spanje)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 4 oktober 2016 (zaak R 1010/2016-4) inzake een vervalprocedure tussen Sony Computer Entertainment Europe Ltd en Marpefa

      Dictum

               1)

               De beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 4 oktober 2016 (zaak R 1010/2016-4) inzake een vervalprocedure tussen Sony Computer Entertainment Europe Ltd en Marpefa, SL wordt vernietigd.

               2)

               Het EUIPO wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 53 van 20.2.2017.


title: Gevoegde zaken C-360/15 en C-31/16: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 30 januari 2018 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden en door de Raad van State — Nederland) — College van Burgemeester en Wethouders van de gemeente Amersfoort / X BV (C-360/15), Visser Vastgoed Beleggingen BV / Raad van de gemeente Appingedam (C-31/16) [Prejudiciële verwijzing — Diensten op de interne markt — Richtlijn 2006/123/EG — Werkingssfeer — Artikel 2, lid 2, onder c) — Uitsluiting van elektronische-communicatiediensten en -netwerken — Artikel 4, punt 1 — Begrip „dienst” — Detailhandel in producten — Hoofdstuk III — Vrijheid van vestiging van dienstverrichters — Toepasselijkheid in zuiver interne situaties — Artikel 15 — Aan evaluatie onderworpen eisen — Territoriale beperking — Bestemmingsplan dat de activiteit van niet-volumineuze detailhandel in buiten het stadscentrum gelegen geografische gebieden verbiedt — Bescherming van het stedelijk milieu — Vergunning voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten — Richtlijn 2002/20/EG — Financiële lasten verbonden aan de rechten om faciliteiten voor een openbaar netwerk voor elektronische communicatie te installeren]

text:
               26.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/2

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 30 januari 2018 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden en door de Raad van State — Nederland) — College van Burgemeester en Wethouders van de gemeente Amersfoort / X BV (C-360/15), Visser Vastgoed Beleggingen BV / Raad van de gemeente Appingedam (C-31/16)
   (Gevoegde zaken C-360/15 en C-31/16) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Diensten op de interne markt - Richtlijn 2006/123/EG - Werkingssfeer - Artikel 2, lid 2, onder c) - Uitsluiting van elektronische-communicatiediensten en -netwerken - Artikel 4, punt 1 - Begrip „dienst” - Detailhandel in producten - Hoofdstuk III - Vrijheid van vestiging van dienstverrichters - Toepasselijkheid in zuiver interne situaties - Artikel 15 - Aan evaluatie onderworpen eisen - Territoriale beperking - Bestemmingsplan dat de activiteit van niet-volumineuze detailhandel in buiten het stadscentrum gelegen geografische gebieden verbiedt - Bescherming van het stedelijk milieu - Vergunning voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten - Richtlijn 2002/20/EG - Financiële lasten verbonden aan de rechten om faciliteiten voor een openbaar netwerk voor elektronische communicatie te installeren])
   (2018/C 112/02)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechters

   Hoge Raad der Nederlanden, Raad van State

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: College van Burgemeester en Wethouders van de gemeente Amersfoort (C-360/15), Visser Vastgoed Beleggingen BV (C-31/16)

      Verwerende partijen: X BV (C-360/15), Raad van de gemeente Appingedam (C-31/16)

      Dictum

               1)

               Artikel 2, lid 2, onder c), van richtlijn 2006/123/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 betreffende diensten op de interne markt, moet aldus worden uitgelegd dat deze richtlijn niet van toepassing is op rechten die verschuldigd worden in verband met de rechten van de ondernemingen die elektronische-communicatienetwerken en -diensten mogen leveren, om kabels voor een openbaar elektronische-communicatienetwerk aan te leggen.

               2)

               Artikel 4, punt 1, van richtlijn 2006/123 moet aldus worden uitgelegd dat de activiteit bestaande in detailhandel in goederen, voor de toepassing van die richtlijn een „dienst” vormt.

               3)

               De bepalingen van hoofdstuk III van richtlijn 2006/123, betreffende de vrijheid van vestiging van dienstverrichters, moeten aldus worden uitgelegd dat zij mede van toepassing zijn op een situatie waarvan alle relevante aspecten zich binnen één lidstaat afspelen.

               4)

               Artikel 15, lid 1, van richtlijn 2006/123 moet aldus worden uitgelegd dat het er niet aan in de weg staat dat voorschriften van een bestemmingsplan van een gemeente de activiteit bestaande in niet-volumineuze detailhandel in geografische gebieden buiten het stadscentrum van die gemeente verbieden, mits alle in artikel 15, lid 3, van die richtlijn genoemde voorwaarden vervuld zijn. Het is aan de verwijzende rechterlijke instantie om dat te verifiëren.

      (1)  PB C 346 van 19.10.2015.

      PB C 136 van 18.4.2016.


title: Zaak C-261/16 P: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 1 februari 2018 — Kühne + Nagel International AG, Kühne + Nagel Management AG, Kühne + Nagel Ltd, Kühne + Nagel Ltd, Kühne + Nagel Ltd / Europese Commissie (Hogere voorziening — Mededinging — Mededingingsregelingen — Artikel 101 VWEU — Vaststelling van de prijzen — Internationale vrachtvervoerdiensten door de lucht — Tariefovereenkomst die een invloed op de eindprijs van de diensten heeft)

text:
               26.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/3

         Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 1 februari 2018 — Kühne + Nagel International AG, Kühne + Nagel Management AG, Kühne + Nagel Ltd, Kühne + Nagel Ltd, Kühne + Nagel Ltd / Europese Commissie
   (Zaak C-261/16 P) (1)

   ((Hogere voorziening - Mededinging - Mededingingsregelingen - Artikel 101 VWEU - Vaststelling van de prijzen - Internationale vrachtvervoerdiensten door de lucht - Tariefovereenkomst die een invloed op de eindprijs van de diensten heeft))
   (2018/C 112/03)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Rekwirantes: Kühne + Nagel International AG, Kühne + Nagel Management AG, Kühne + Nagel Ltd, Kühne + Nagel Ltd, Kühne + Nagel Ltd (vertegenwoordigers: U. Denzel, C. von Köckritz en C. Klöppner, Rechtsanwälte)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Dawes, H. Leupold en G. Meessen, gemachtigden)

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Kühne + Nagel International AG, Kühne + Nagel Management AG, Kühne + Nagel Ltd [Uxbridge (Verenigd Koninkrijk)], Kühne + Nagel Ltd [Shanghai (China)] en Kühne + Nagel Ltd [Hong-Kong (China)] worden, behalve in hun eigen kosten, verwezen in de kosten van de Europese Commissie.

      (1)  PB C 251 van 11.7.2016.


title: Zaak C-728/17 P: Hogere voorziening ingesteld op 24 december 2017 door Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 13 oktober 2017 in zaak T-572/16, Brouillard / Commissie

text:
               26.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/20

         Hogere voorziening ingesteld op 24 december 2017 door Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 13 oktober 2017 in zaak T-572/16, Brouillard / Commissie
   (Zaak C-728/17 P)
   (2018/C 112/27)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Mihaylova en G. Gattinara, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure: Alain Laurent Brouillard

      Conclusies

               —

               het arrest van het Gerecht van 13 oktober 2017, Brouillard/Commissie (T-572/16) vernietigen;

               —

               het beroep in eerste aanleg verwerpen;

               —

               verweerster verwijzen in alle kosten van beide instanties.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Met het eerste middel in hogere voorziening wordt gesteld dat sprake is van een onjuiste rechtsopvatting en van verdraaiing. Dit middel bestaat uit drie onderdelen en betreft de punten 36, 39, 43 tot en met 56, 62 en 63 van het bestreden arrest.
   In het eerste onderdeel betoogt de Commissie dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging van de aankondiging van het vergelijkende onderzoek. In de punten 36, 45 en 47 tot en met 56 van het bestreden arrest heeft het Gerecht ten onrechte geoordeeld dat het adjectief „voltooide” in de uitdrukking „voltooide juridische opleiding”, die voorkomt in de aankondiging van het vergelijkende onderzoek, niet verwees naar de inhoud van het vereiste diploma, en dat het woord „overeenkomt” in de uitdrukking „een diploma dat minstens overeenkomt met het masterniveau”, niet aan het diploma, maar aan de opleiding refereerde. De Commissie is bovendien van mening dat een contextuele en teleologische uitlegging geenszins de vaststellingen van het Gerecht ondersteunt, aangezien de voorwaarden voor deelname aan een vergelijkend onderzoek moeten worden uitgelegd in het licht van de beschrijving van de opdrachten van de te begeven posten, die volgens bijlage I bij de aankondiging van het vergelijkende onderzoek bestonden in vertaalopdrachten die moeten worden uitgevoerd door „hooggekwalificeerde juristen”.
   In het tweede onderdeel voert de Commissie aan dat het Gerecht bij de uitlegging van artikel 5, lid 3, onder c), i), van het statuut [van de ambtenaren en andere personeelsleden van de Europese Unie] in de punten 46 tot en met 49, 52 en 53 van het bestreden arrest blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting. De Commissie is van mening dat deze bepaling niet relevant is voor aanwervingsprocedures en met name niet eraan in de weg staat dat een bestuur bij de vaststelling van de inhoud van de aankondiging van een vergelijkend onderzoek voorziet in deelnamevoorwaarden die strenger zijn dan de criteria in deze bepaling. Anders dan het Gerecht heeft geoordeeld, mag de aankondiging van een vergelijkend onderzoek niet worden uitgelegd in het licht van die bepaling van het statuut.
   In het derde onderdeel stelt de Commissie dat de inhoud van de professionele master van de universiteit van Poitiers en van de kandidaatstelling van verzoeker in eerste aanleg is verdraaid. De Commissie is van mening dat uit deze twee bewijselementen duidelijk naar voren komt dat verzoeker niet beschikte over het diploma van master 2 in recht dat wordt behaald na vijf jaar studie, zoals vereist door de aankondiging van het vergelijkende onderzoek. De vaststellingen van het Gerecht in de punten 39, 43, 44 en 52 tot en met 54 van het bestreden arrest zijn dan ook onjuist.
   Met het tweede middel in hogere voorziening wordt gesteld dat sprake is van een onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging van de regels inzake de afbakening van de bevoegdheden waarover de jury van een vergelijkend onderzoek beschikt wanneer zij onderzoekt of een kandidaat een diploma heeft. Dit tweede middel, dat de punten 37, 52 en 54 tot en met 56 van het bestreden arrest betreft, is gericht tegen de redenering van het Gerecht dat de jury het diploma van verzoeker in eerste aanleg moest aanvaarden en dit enkel op grond van de nationale bepalingen inzake de afgifte van het diploma.
   Met het derde middel in hogere voorziening, dat de punten 39, 44, 47, 48, 52 en 57 tot en met 61 van het bestreden arrest betreft, wordt gesteld dat het Gerecht de motiveringsplicht niet is nagekomen, doordat het onvoldoende heeft aangegeven op basis van welke gegevens in het dossier verzoeker in eerste aanleg in het bezit was van een diploma waardoor hij kon voldoen aan de in de aankondiging van het vergelijkende onderzoek gestelde voorwaarde. Bovendien spreekt het Gerecht zichzelf tegen, aangezien het heeft overwogen dat de voltooide juridische opleiding en het na volledige universitaire studies behaalde diploma twee verschillende vaststellingen zijn, en tegelijkertijd heeft geconstateerd dat het diploma bestond, zonder aan te geven op basis van welk gegeven kon worden besloten tot het bestaan van een voltooide juridische opleiding. Ten slotte heeft het Gerecht niet voldoende uiteengezet waarom verzoekers diploma in het in kracht van gewijsde gegane arrest in zaak T-420/13 niet in aanmerking is genomen in het kader van een procedure voor de gunning van freelancevertaaldiensten ten behoeve van de administratie van het Hof van Justitie, terwijl datzelfde diploma thans zou rechtvaardigen dat dezelfde verzoeker kan worden aangesteld als vastbenoemde jurist-vertaler bij de vertaaldiensten van het Hof.


title: Zaak C-106/17: Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 31 januari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Okręgowy w Szczecinie — Polen) — Paweł Hofsoe / LVM Landwirtschaftlicher Versicherungsverein Münster AG [Prejudiciële verwijzing — Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken — Rechterlijke bevoegdheid en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken — Verordening (EU) nr. 1215/2012 — Artikel 11, lid 1, onder b), en artikel 13, lid 2 — Bevoegdheid in verzekeringszaken — Personele werkingssfeer — Begrip „getroffene” — Beroepsbeoefenaar in de verzekeringssector — Daarvan uitgesloten]

text:
               26.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/5

         Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 31 januari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Okręgowy w Szczecinie — Polen) — Paweł Hofsoe / LVM Landwirtschaftlicher Versicherungsverein Münster AG
   (Zaak C-106/17) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken - Rechterlijke bevoegdheid en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken - Verordening (EU) nr. 1215/2012 - Artikel 11, lid 1, onder b), en artikel 13, lid 2 - Bevoegdheid in verzekeringszaken - Personele werkingssfeer - Begrip „getroffene” - Beroepsbeoefenaar in de verzekeringssector - Daarvan uitgesloten])
   (2018/C 112/07)
   Procestaal: Pools

      Verwijzende rechter

   Sąd Okręgowy w Szczecinie

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Paweł Hofsoe

      Verwerende partij: LVM Landwirtschaftlicher Versicherungsverein Münster AG

      Dictum

   Artikel 13, lid 2, van verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, gelezen in samenhang met artikel 11, lid 1, onder b), van die verordening, moet aldus worden uitgelegd dat het niet kan worden aangevoerd door een natuurlijke persoon van wie de beroepsactiviteit met name bestaat in het instellen van schadevorderingen tegen verzekeraars en die zich op een met het slachtoffer van een verkeersongeval gesloten overeenkomst voor de cessie van een schuldvordering beroept om de burgerlijkeaansprakelijkheidsverzekeraar van de veroorzaker van dat ongeval te dagvaarden voor een rechter van de lidstaat waar de getroffene zijn woonplaats heeft en die niet de lidstaat is waar de verzekeraar is gevestigd.

      (1)  PB C 202 van 26.6.2017.


title: Zaak C-37/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation (Frankrijk) op 19 januari 2018 — Vueling Airlines, S.A./Jean-Luc Poignant

text:
               26.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/23

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation (Frankrijk) op 19 januari 2018 — Vueling Airlines, S.A./Jean-Luc Poignant
   (Zaak C-37/18)
   (2018/C 112/30)
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Cour de cassation

      Partijen in het hoofdgeding

      Eiseres tot cassatie: Vueling Airlines, S.A.

      Verweerder in cassatie: Jean-Luc Poignant

      Prejudiciële vragen

               1)

               Is de uitlegging die het Hof in het arrest van 27 april 2017, A-Rosa Flussschiff (C-620/15, EU:C:2017:309), heeft gegeven aan artikel 14, lid 2, onder a), van verordening (EEG) nr. 1408/71 (1), zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening (EG) nr. 118/97 (2), zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 647/2005 van het Europees Parlement en de Raad van 13 april 2005 (3), van toepassing op een geding ter zake van het strafbaar feit zwartwerk waarbij E 101-verklaringen zijn verstrekt uit hoofde van artikel 14, lid 1, onder a), op grond van artikel 11, lid 1, van verordening (EEG) nr. 574/72 van 21 maart 1972 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening nr. 1408/71 (4), hoewel de situatie onder artikel 14, lid 2, onder a), i), viel aangezien er sprake was van werknemers die hun werkzaamheden verrichten in de lidstaat waarvan zij onderdaan zijn en waar de luchtvaartmaatschappij, die in een andere lidstaat is gevestigd, een filiaal heeft, en hoewel louter uit de lezing van de E 101-verklaring, die een luchthaven vermeldt als de plaats waar de werknemer zijn werkzaamheden verricht en die een luchtvaartmaatschappij vermeldt als werkgever, kon worden opgemaakt dat de verklaring op frauduleuze wijze was verkregen?

               2)

               Moet bij een bevestigend antwoord het beginsel van voorrang van het Unierecht aldus worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat een nationale civiele rechter, die naar nationaal recht is gebonden aan het oordeel in een strafvonnis met gezag van gewijsde, gevolgen verbindt aan een met het Unierecht strijdige beslissing van een strafrechter en een werkgever civielrechtelijk veroordeelt tot betaling van schadevergoeding aan een werknemer louter op de grond dat deze werkgever strafrechtelijk is veroordeeld wegens zwartwerk?

      (1)  Verordening van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de sociale zekerheidsregelingen op loontrekkende en hun gezinnen, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PB 1971, L 149, blz. 2).

      (2)  Verordening van de Raad van 2 december 1996 tot wijziging en bijwerking van verordening (EEG) nr. 1408/71 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, en van verordening (EEG) nr. 574/72 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening (EEG) nr. 1408/71 (PB 1997, L 28, blz. 1).

      (3)  Verordening tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, en van verordening (EEG) nr. 574/72 van de Raad tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening (EEG) nr. 1408/71 (PB 2005, L 117, blz. 1).

      (4)  Verordening van de Raad tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening (EEG) nr. 1408/71, betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op loontrekkenden en hun gezinnen, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PB 1972, L 74, blz. 1).


title: Zaak T-70/18: Beroep ingesteld op 7 februari 2018 — Sonova Holding/EUIPO (HEAR THE WORLD)

text:
               26.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/45

         Beroep ingesteld op 7 februari 2018 — Sonova Holding/EUIPO (HEAR THE WORLD)
   (Zaak T-70/18)
   (2018/C 112/57)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Sonova Holding AG (Stäfa, Zwitserland) (vertegenwoordiger: R. Pansch en A. Sabellek, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Betrokken merk: Uniewoordmerk „HEAR THE WORLD” — inschrijvingsaanvraag nr. 15 274 426

      Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 21 november 2017 in zaak R 1645/2017-5

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerde middelen

               —

               schending van artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening 2017/1001.


title: Zaak C-710/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 18 december 2017 — CCC — Consorzio Cooperative Costruzioni Soc. Cooperativa / Comune di Tarvisio

text:
               26.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/16

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 18 december 2017 — CCC — Consorzio Cooperative Costruzioni Soc. Cooperativa / Comune di Tarvisio
   (Zaak C-710/17)
   (2018/C 112/22)
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Consiglio di Stato

      Partijen in het hoofdgeding

      Appellante: CCC — Consorzio Cooperative Costruzioni Soc. Cooperativa

      Verweerder: Comune di Tarvisio

      Prejudiciële vraag

   Is een bepaling als die van artikel 53, lid 3, van wetsbesluit nr. 163 van 16 april 2006, volgens welke een onderneming mag deelnemen met een „aangewezen” ontwerper die op zijn beurt geen beroep kan doen op de capaciteiten van derden omdat hij geen inschrijver is, verenigbaar met artikel 48 van richtlijn 2004/18/EG (1) van 31 maart 2004?

      (1)  Richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten (PB 2004, L 134, blz. 114).


title: Zaak T-90/18: Beroep ingesteld op 19 februari 2018 — Guiral Broto/EUIPO — Gastro & Soul (CAFE DEL SOL)

text:
               16.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 134/30

         Beroep ingesteld op 19 februari 2018 — Guiral Broto/EUIPO — Gastro & Soul (CAFE DEL SOL)
   (Zaak T-90/18)
   (2018/C 134/43)
   Taal van het verzoekschrift: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Ramón Guiral Broto (Marbella, Spanje) (vertegenwoordiger: J. de Castro Hermida, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Gastro & Soul GmbH (Hildesheim, Duitsland)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Houder van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken merk: Uniebeeldmerk met de woordelementen „Café del Sol” — Uniemerk nr. 6 104 608

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 4 december 2017 in zaak R 1096/2017-4

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing en vaststelling dat de door D. Ramón Guiral Broto ingestelde oppositie die op zijn ouder Spaans merk nr. 2348110 voor klasse 42 van de internationale classificatie van waren en diensten was gebaseerd, gegrond is;

               —

               bevestiging van de beslissing van de oppositieafdeling tot afwijzing van het door de Duitse onderneming gastro & soul GmbH aangevraagde merk „Café del Sol” (Uniemerk nr. 6 104 608) voor de „levering van levensmiddelen en dranken, tijdelijke huisvesting en cateringdiensten” van klasse 43 van de internationale classificatie van waren en diensten, gelet op het gevaar voor verwarring bij de consument dat zou voortvloeien uit het naast elkaar bestaan van de conflicterende merken, rekening houdend met de grote verbale overeenstemming van de conflicterende merken en het feit dat zij dezelfde waren aanduiden, of, indien het Gerecht zich daartoe niet bevoegd acht, terugverwijzing van de zaak naar een kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie en deze te gelasten de oppositie toe te wijzen

               —

               subsidiair, vernietiging van de bestreden beslissing op grond dat verzoekers rechten van verdediging en het rechtszekerheidsbeginsel zijn geschonden doordat verzoeker uitdrukkelijk de mogelijkheid is ontzegd om een volledige vertaling te verstrekken van het oudere oppositiemerk waarop hij zich in beroepsprocedure nr. 1096/2017-4 beriep, en aldus inbreuk is gemaakt op een van de fundamentele doelstellingen van de terugverwijzing van de zaak naar een kamer van beroep van EUIPO die bij het arrest van het Gerecht van 13 december 2016 in zaak T-549/15 was toegestaan, en bijgevolg toekenning van een nieuwe verwijzing van de zaak naar een kamer van beroep van het EUIPO teneinde dat gebrek te herstellen en dienovereenkomstig te beslissen op het beroep.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 2017/1001.


201805250241897582018/C 200/064142016CJC20020180611NL01NLINFO_JUDICIAL201804176611Zaak C-414/16: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 17 april 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht — Duitsland) — Vera Egenberger / Evangelisches Werk für Diakonie und Entwicklung e.V. (Prejudiciële verwijzing — Sociale politiek — Richtlijn 2000/78/EG — Gelijke behandeling — Verschil in behandeling gebaseerd op godsdienst of overtuiging — Beroepsactiviteiten van kerken en andere organisaties waarvan de grondslag op godsdienst of overtuiging is gebaseerd — Godsdienst of overtuiging die een wezenlijke, legitieme en gerechtvaardigde beroepsvereiste vormt gezien de grondslag van de organisatie — Begrip — Aard van de activiteiten en context waarin zij worden uitgeoefend — Artikel 17 VWEU — Artikelen 10, 21 en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie)
 ---documentbreak--- C2002018NL610120180417NL00066161Arrest van het Hof (Grote kamer) van 17 april 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesarbeitsgericht — Duitsland) — Vera Egenberger / Evangelisches Werk für Diakonie und Entwicklung e.V.
   (Zaak C-414/16) (
         1
      )
   „(Prejudiciële verwijzing — Sociale politiek — Richtlijn 2000/78/EG — Gelijke behandeling — Verschil in behandeling gebaseerd op godsdienst of overtuiging — Beroepsactiviteiten van kerken en andere organisaties waarvan de grondslag op godsdienst of overtuiging is gebaseerd — Godsdienst of overtuiging die een wezenlijke, legitieme en gerechtvaardigde beroepsvereiste vormt gezien de grondslag van de organisatie — Begrip — Aard van de activiteiten en context waarin zij worden uitgeoefend — Artikel 17 VWEU — Artikelen 10, 21 en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie)”2018/C 200/06Procestaal: Duits
      Verwijzende rechter

   Bundesarbeitsgericht

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Vera Egenberger

      Verwerende partij: Evangelisches Werk für Diakonie und Entwicklung e.V.

      Dictum

            1)

            Artikel 4, lid 2, van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep, gelezen in samenhang met de artikelen 9 en 10 daarvan en met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, moet aldus worden uitgelegd dat wanneer een kerk of een andere organisatie waarvan de grondslag is gebaseerd op godsdienst of overtuiging ter ondersteuning van een handeling of een besluit, zoals de afwijzing van een sollicitatie naar een werkplek binnen die kerk of organisatie, beweert dat de godsdienst, vanwege de aard van de betrokken activiteiten of de context waarin deze moeten worden uitgeoefend een wezenlijke, legitieme en gerechtvaardigde beroepsvereiste vormt gezien de grondslag van die kerk of organisatie, een dergelijke bewering zo nodig onderworpen moet kunnen worden aan doeltreffend rechterlijk toezicht waarmee kan worden gewaarborgd dat in een specifiek geval aan de criteria van artikel 4, lid 2, van die richtlijn is voldaan.

            2)

            Artikel 4, lid 2, van richtlijn 2000/78 moet aldus worden uitgelegd dat met de in die bepaling bedoelde wezenlijke, legitieme en gerechtvaardigde beroepsvereiste een vereiste wordt bedoeld die noodzakelijk is en, gezien de grondslag van de desbetreffende kerk of organisatie, objectief wordt bepaald door de aard van of de voorwaarden voor de uitoefening van de betrokken beroepsactiviteit. De vereiste mag geen overwegingen omvatten die niet samenhangen met die grondslag of met het recht van die kerk of organisatie op autonomie en dient in overeenstemming te zijn met het evenredigheidsbeginsel.

            3)

            Een nationale rechterlijke instantie bij wie een geding tussen twee particulieren aanhangig is, is gehouden om, wanneer het voor haar niet mogelijk is het toepasselijke nationale recht uit te leggen in overeenstemming met artikel 4, lid 2, van richtlijn 2000/78, binnen het kader van haar bevoegdheden de rechtsbescherming te verzekeren die voor de justitiabelen voortvloeit uit de artikelen 21 en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en de volle werking van die artikelen te waarborgen door, zo nodig, elke daarmee strijdige nationale bepaling buiten toepassing te laten.

      (
         1
      )	PB C 419 van 14.11.2016.


201805250501897042018/C 200/582312018TC20020180611NL01NLINFO_JUDICIAL20180404464611Zaak T-231/18: Beroep ingesteld op 4 april 2018 — Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam/EUIPO — Lupu (Djili)
 ---documentbreak--- C2002018NL4610120180404NL0058461461Beroep ingesteld op 4 april 2018 — Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam/EUIPO — Lupu (Djili)
   (Zaak T-231/18)2018/C 200/58Taal van het verzoekschrift: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam (Dulovo, Bulgarije) (vertegenwoordiger: C. Romiţan, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Victor Lupu (Boekarest, Roemenië)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager: verzoekende partij

      Betrokken merk: Uniebeeldmerk Djili — inschrijvingsaanvraag nr. 15 497 662

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 31 januari 2018 in zaak R 1902/2017-5

      Conclusies

            —

            nietigverklaring van de bestreden beslissing;

            —

            verwerping van het beroep van Lupu Victor;

            —

            verwijzing van opposant en de verzoeker in de procedure voor het EUIPO Lupu Victor in de kosten.

      Aangevoerde middelen

            —

            De kamer van beroep heeft blijk gegeven van een onjuiste opvatting door te oordelen dat er een fonetische overeenstemming bestond tussen de tekens;

            —

            De kamer van beroep heeft blijk gegeven van een onjuiste opvatting door te oordelen dat de begripsmatige vergelijking niet van belang was in deze zaak.


201806080311931532018/C 221/432722018TC22120180625NL01NLINFO_JUDICIAL20180427363722Zaak T-272/18: Beroep ingesteld op 27 april 2018 — EBM Technologies/EUIPO (MobiPACS)
 ---documentbreak--- C2212018NL3620120180427NL0043362372Beroep ingesteld op 27 april 2018 — EBM Technologies/EUIPO (MobiPACS)
   (Zaak T-272/18)2018/C 221/43Procestaal: Duits
      Partijen

      Verzoekende partij: EBM Technologies Inc. (Taipei City, Taiwan) (vertegenwoordigers: J. Liesegang, M. Jost, N. Lang, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Betrokken merk: Uniewoordmerk „MobiPACS” — inschrijvingsaanvraag nr. 16 400 061

      Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 19 februari 2018 in zaak R 2145/2017-2

      Conclusies

            —

            vernietiging van de bestreden beslissing;

            —

            verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerde middelen

            —

            schending van artikel 42, lid 1, juncto artikel 7, lid 1, onder b), van verordening nr. 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


201806080131931612018/C 221/322982017TC22120180625NL01NLINFO_JUDICIAL20180418262721Zaak T-298/17: Beschikking van het Gerecht van 18 april 2018 — Iordăchescu e.a. / Parlement e.a. („Beroep tot nietigverklaring — Richtlijn 2014/40/EU — Onderlinge aanpassing van de wetgevingen — Productie, presentatie en verkoop van tabaks- en aanverwante producten — Beroepstermijn — Tardiviteit — Vordering tot schadevergoeding — Inleidend verzoekschrift — Niet-inachtneming van de vormvereisten — Niet-ontvankelijkheid — Onbevoegdheid”)
 ---documentbreak--- C2212018NL2610120180418NL0032261272Beschikking van het Gerecht van 18 april 2018 — Iordăchescu e.a. / Parlement e.a.
   (Zaak T-298/17) (
         1
      )
   „(„Beroep tot nietigverklaring — Richtlijn 2014/40/EU — Onderlinge aanpassing van de wetgevingen — Productie, presentatie en verkoop van tabaks- en aanverwante producten — Beroepstermijn — Tardiviteit — Vordering tot schadevergoeding — Inleidend verzoekschrift — Niet-inachtneming van de vormvereisten — Niet-ontvankelijkheid — Onbevoegdheid”)”2018/C 221/32Procestaal: Roemeens
      Partijen

      Verzoekende partijen: Adrian Iordăchescu (Boekarest, Roemenië), Florina Iordăchescu (Boekarest), Mihaela Iordăchescu (Boekarest) en Cristinel Iordăchescu (Boekarest) (vertegenwoordiger: A. Cuculis, advocaat)

      Verwerende partijen: Europees Parlement (vertegenwoordigers: L. Visaggio en C. Ionescu Dima, gemachtigden), Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: E. Karlsson en O. Segnana, gemachtigden) en Europese Commissie (vertegenwoordigers: H. Stancu en J. Tomkin, gemachtigden)

      Voorwerp

   Ten eerste verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot gedeeltelijke nietigverklaring van richtlijn 2014/40/EU van het Europees Parlement en de Raad van 3 april 2014 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake de productie, de presentatie en de verkoop van tabaks- en aanverwante producten en tot intrekking van richtlijn 2001/37/EG (PB 2014, L 127, blz. 1), en ten tweede verzoek krachtens artikel 268 VWEU tot vergoeding van de schade die verzoekers stellen te hebben geleden.

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            Adrian Iordăchescu, Florina Iordăchescu, Mihaela Iordăchescu en Cristinel Iordăchescu worden verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 256 van 7.8.2017.


201806080191931222018/C 221/342302018TC22120180625NL01NLINFO_JUDICIAL20180504272822Zaak T-230/18 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 4 mei 2018 — Czarnecki / Parlement („Kort geding — Institutioneel recht — Ondervoorzitter van het Europees Parlement — Besluit van het Europees Parlement tot beëindiging van de ambtstermijn van een ondervoorzitter — Verzoek om voorlopige maatregelen — Bevel — Niet-ontvankelijkheid”)
 ---documentbreak--- C2212018NL2720120180504NL0034272282Beschikking van de president van het Gerecht van 4 mei 2018 — Czarnecki / Parlement
   (Zaak T-230/18 R)
   „(„Kort geding — Institutioneel recht — Ondervoorzitter van het Europees Parlement — Besluit van het Europees Parlement tot beëindiging van de ambtstermijn van een ondervoorzitter — Verzoek om voorlopige maatregelen — Bevel — Niet-ontvankelijkheid”)”2018/C 221/34Procestaal: Frans
      Partijen

      Verzoekende partij: Ryszard Czarnecki (Warschau, Polen) (vertegenwoordiger: M. Casado García-Hirschfeld, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: N. Görlitz en S. Alonso de León, gemachtigden)

      Voorwerp

   Krachtens de artikelen 278 en 279 VWEU ingediend verzoek dat ertoe strekt de tenuitvoerlegging van het besluit van het Europees Parlement van 7 februari 2018 houdende goedkeuring van de vervroegde beëindiging van verzoekers ambt van ondervoorzitter van het Parlement op te schorten en het Parlement te gelasten om verzoekers ambt van ondervoorzitter van het Parlement te handhaven.

      Dictum

            1)

            De vordering in kort geding wordt afgewezen.

            2)

            De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.


201806080471931452018/C 221/041262018CJC22120180625NL01NLINFO_JUDICIAL201802163531Zaak C-126/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Szekszárdi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Hongarije) op 16 februari 2018 — Dalmandi Mezőgazdasági Zrt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
 ---documentbreak--- C2212018NL310120180216NL00043153Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Szekszárdi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Hongarije) op 16 februari 2018 — Dalmandi Mezőgazdasági Zrt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
   (Zaak C-126/18)2018/C 221/04Procestaal: Hongaars
      Verwijzende rechter

   Szekszárdi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Dalmandi Mezőgazdasági Zrt.

      Verwerende partij: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

      Prejudiciële vragen

            1)

            Is een rechterlijke praktijk van een lidstaat verenigbaar met het Unierecht, richtlijn 2006/112/EG (
                  1
               ) van de Raad (hierna: „btw-richtlijn”) (met name artikel 183 daarvan) en met het doeltreffendheidsbeginsel, het beginsel van de directe werking en het gelijkwaardigheidsbeginsel, indien op grond van die praktijk bij het onderzoek van de relevante bepalingen inzake vertragingsrente ervan wordt uitgegaan dat de nationale belastingautoriteit geen inbreuk (verzuim) heeft gemaakt — dit wil zeggen niet in gebreke is gebleven wat betreft het niet-terugvorderbare gedeelte van de btw met betrekking tot niet-betaalde aankopen van de belastingplichtigen — aangezien die autoriteit haar besluit heeft genomen toen de nationale — met het Unierecht strijdige — regel van kracht was en het Hof het in die nationale regel bepaalde vereiste pas nadien strijdig heeft verklaard met het Unierecht? Aldus heeft de nationale praktijk de toepassing van dit in de nationale regeling gestelde vereiste, dat strijdig was met het Unierecht, als nagenoeg rechtmatig aanvaard totdat de nationale wetgever het formeel heeft opgeheven.

            2)

            Zijn een regeling en een praktijk van een lidstaat verenigbaar met het Unierecht, in het bijzonder de btw-richtlijn (met name artikel 183 daarvan), en met het doeltreffendheidsbeginsel, het beginsel van de directe werking en het gelijkwaardigheidsbeginsel, indien zij bij het onderzoek van de relevante bepalingen inzake vertragingsrente een onderscheid maken naargelang de belastingautoriteit de belasting niet heeft teruggegeven in overeenstemming met de toen geldende nationale bepalingen dan wel de belasting niet heeft teruggegeven in strijd met die bepalingen — die overigens het Unierecht schonden — en wat betreft het bedrag van de rente verschuldigd op de btw die wegens een — nadien door het Hof met het Unierecht strijdig verklaard — vereiste van het nationale recht niet binnen een redelijke termijn kon worden teruggevorderd, twee verschillende perioden bepalen, zodanig dat

                     —

                     in de eerste periode de belastingplichtigen enkel recht hebben op vertragingsrente berekend tegen de basisrentevoet van de centrale bank, aangezien de Hongaarse belastingautoriteiten niet onrechtmatig handelden door niet toe te staan dat de in de facturen opgenomen btw binnen een redelijke termijn werd terugbetaald, gelet op het feit dat de met het Unierecht strijdige Hongaarse regeling destijds nog van kracht was, terwijl

                     —

                     in de tweede periode — enkel wegens de te late betaling van de vertragingsrente van de eerste periode — een rente moet worden betaald die gelijk is aan tweemaal de basisrente van de centrale bank — die in de rechtsorde van de betrokken lidstaat bij vertraging overigens steeds van toepassing is?

            3)

            Is een praktijk van een lidstaat verenigbaar met het Unierecht, artikel 183 van de btw-richtlijn en het doeltreffendheidsbeginsel, wanneer die praktijk als aanvangsdatum voor de berekening van vertragingsrente (samengestelde rente of rente over rente) die volgens het recht van de lidstaat verschuldigd is wegens de te late betaling van de vertragingsrente over de in strijd met het Unierecht ingehouden belasting (rente over de btw; in dit geval de hoofdsom), niet de oorspronkelijke datum neemt waarop de rente over de btw (hoofdsom) verschuldigd is geworden, maar een later tijdstip, met name rekening houdend met het feit dat de vordering van rente over in strijd met het Unierecht ingehouden of niet-teruggegeven belasting een subjectief, rechtstreeks uit het Unierecht afgeleid recht is?

            4)

            Is een praktijk van een lidstaat verenigbaar met het Unierecht, artikel 183 van de btw-richtlijn en het doeltreffendheidsbeginsel, indien die praktijk de belastingplichtige verplicht een afzonderlijk verzoek in te dienen wanneer hij rente vordert die verschuldigd is wegens een verzuim van de belastingautoriteit, terwijl in andere gevallen voor de vordering van vertragingsrente geen dergelijke verplichting geldt, aangezien de rente dan ambtshalve wordt toegekend?

            5)

            Indien de vorige vraag bevestigend wordt beantwoord, is een praktijk van een lidstaat verenigbaar met het Unierecht, artikel 183 van de btw-richtlijn en het doeltreffendheidsbeginsel, indien die praktijk inhoudt dat samengestelde rente (rente over rente) wegens te late betaling van rente over belasting die volgens het Hof in strijd met het Unierecht is ingehouden (rente op de btw, in dit geval de hoofdsom) enkel kan worden toegekend wanneer de belastingplichtige een buitengewoon verzoek indient waarmee hij niet specifiek rente vordert, maar het bedrag van de belasting met betrekking tot niet-betaalde aankopen dat verschuldigd was op het ogenblik waarop de met het Unierecht strijdige nationale regel is ingetrokken, volgens welke de btw wegens die niet-betaling moest worden ingehouden, hoewel de rente over de btw, waarop de vordering van de samengestelde rente voor de aan het buitengewoon verzoek voorafgaande aangifteperioden is gebaseerd, reeds verschuldigd en nog niet betaald was?

            6)

            Indien de vorige vraag bevestigend wordt beantwoord, is een praktijk van een lidstaat verenigbaar met het Unierecht, artikel 183 van de btw-richtlijn en het doeltreffendheidsbeginsel, wanneer die praktijk ertoe leidt dat de belastingplichtige het recht verliest op samengestelde rente (rente over rente) wegens te late betaling van rente over volgens het Hof in strijd met het Unierecht ingehouden belasting (rente over de btw, in dit geval de hoofdsom) in verband met de vorderingen van rente over de btw die niet onder de btw-aangifteperiode vielen waarop de vervaltermijn voor de indiening van het buitengewone verzoek van toepassing was, aangezien die rente reeds vroeger opeisbaar was?

            7)

            Is een praktijk van een lidstaat verenigbaar met het Unierecht en artikel 183 van de btw-richtlijn (met name rekening houdend met het doeltreffendheidsbeginsel en het feit dat de vordering tot betaling van rente voor belastingen die ten onrechte niet zijn terugbetaald, een subjectief recht is), indien die praktijk de belastingplichtige definitief de mogelijkheid ontneemt om rente te vorderen op belasting die is ingehouden op grond van een nationale regeling die nadien strijdig is verklaard met het Unierecht en die verbood btw terug te vorderen met betrekking tot bepaalde niet-betaalde aankopen, omdat

                     —

                     [krachtens die praktijk] de vordering van rente niet gegrond werd geacht op het tijdstip waarop de [teruggaaf van de] belasting kon worden geëist, daar de bepaling die later in strijd is verklaard met het Unierecht destijds van kracht was (zodat er zich geen vertraging had voorgedaan en de belastingautoriteit gewoon het geldende recht had toegepast),

                     —

                     en de vordering nadien, toen de met het Unierecht strijdig verklaarde bepaling die het recht op teruggaaf beperkte, in de interne rechtsorde was opgeheven, was verjaard?

            8)

            Is een praktijk van een lidstaat verenigbaar met het Unierecht, artikel 183 van de btw-richtlijn en het doeltreffendheidsbeginsel, indien die praktijk de mogelijkheid om vertragingsrente te eisen over de rente over de btw (hoofdsom) — op welke rente de belastingplichtige recht heeft wegens belasting die, toen zij oorspronkelijk opeisbaar was, niet is teruggegeven ten gevolge van een nadien met het Unierecht strijdig verklaarde regel van nationaal recht — voor de volledige periode tussen 2005 en 2011 afhankelijk stelt van de vraag of de belastingplichtige thans nog teruggaaf van de btw kan vragen voor het aangiftetijdvak waarin de betrokken met het Unierecht strijdige bepaling in de interne rechtsorde is opgeheven (september 2011), hoewel de rente over de btw (hoofdsom) niet vóór dat tijdstip is betaald, en evenmin in de periode erna, tot op het tijdstip waarop de vordering bij de nationale rechter is ingesteld?

      (
         1
      )	Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB 2006, L 347, blz. 1).


201806220591970182018/C 240/602862018TC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180507525211Zaak T-286/18: Beroep ingesteld op 7 mei 2018 — Azarov/Raad
 ---documentbreak--- C2402018NL5210120180507NL0060521521Beroep ingesteld op 7 mei 2018 — Azarov/Raad
   (Zaak T-286/18)2018/C 240/60Procestaal: Duits
      Partijen

      Verzoekende partij: Mykola Yanovych Azarov (Kiev, Oekraïne) (vertegenwoordigers: A. Egger en G. Lansky, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

            —

            krachtens artikel 263 VWEU, besluit (GBVB) 2018/333 van de Raad van 5 maart 2018 tot wijziging van besluit 2014/119/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne (PB 2018, L 63, blz. 48) en uitvoeringsverordening (EU) 2018/326 van de Raad van 5 maart 2018 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 208/2014 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne (PB 2018, L 63, blz. 5), nietig verklaren voor zover zij verzoeker betreffen;

            —

            krachtens artikel 64 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, bepaalde maatregelen tot organisatie van de procesgang vaststellen;

            —

            krachtens artikel 87, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, de Raad verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker twee middelen aan.

            1.

            Eerste middel: Schending van het evenredigheidsbeginsel
            Verzoeker betoogt dat de reeds voor de vijfde maal vastgestelde beperkende maatregelen kennelijk onevenredig zijn.

            2.

            Tweede middel: Kennelijke beoordelingsfouten
            Verzoeker voert aan dat de Raad bij zijn beslissing om de beperkende maatregelen te verlengen niet beschikte over de door de rechtspraak vereiste voldoende solide feitelijke grondslag.


201806220771970262018/C 240/7412018TC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180504636312Zaak T-1/18: Beschikking van het Gerecht van 4 mei 2018 — Deutsche Lufthansa/Commissie
 ---documentbreak--- C2402018NL6320120180504NL0074632631Beschikking van het Gerecht van 4 mei 2018 — Deutsche Lufthansa/Commissie
   (Zaak T-1/18) (
         1
      )2018/C 240/74Procestaal: EngelsDe president van de Vijfde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.
   (
         1
      )	PB C 63 van 19.2.2018.