title: Aanwĳzing van de kamerpresidenten en toevoeging van de rechters aan de kamers

text:
C 184/32               NL                         Publicatieblad van de Europese Unie                                             2.8.2003
                                                    GERECHT VAN EERSTE AANLEG
Aanwijzing van de kamerpresidenten en toevoeging van                        Vijfde kamer — uitgebreid:
                    de rechters aan de kamers
                                                                            P.    Lindh,     kamerpresident,      R.    García-Valdecasas,
                          (2003/C 184/74)                                   J. D. Cooke, P. Mengozzi en M. E. Martins Ribeiro,
                                                                            rechters.
Tijdens zijn voltallige conferentie van 2 juli 2003 heeft het
Gerecht, overeenkomstig de artikelen 10 en 15 van het Regle-           De zaken waarin de rechter-rapporteur na de wijziging van de
ment voor de procesvoering van het Gerecht en de op 21 mei             samenstelling van de kamers aan een andere, uit drie rechters
2003 vastgestelde overgangsbepaling van de wijzigingen van             bestaande kamer is toegewezen worden met ingang van
zijn Reglement voor de procesvoering, de volgende besluiten            1 oktober 2003 toegewezen aan de kamer waarvan de
genomen met betrekking tot de periode van 1 oktober 2003               rechter-rapporteur met ingang van die datum deel uitmaakt.
tot en met 31 augustus 2004:
                                                                       In de zaken waarin vóór 1 oktober 2003 de schriftelijke
a)   als kamerpresidenten worden aangewezen de rechters                behandeling is geëindigd en een terechtzitting is bepaald of
     —     J. Pirrung                                                  heeft plaatsgehad, blijft voor het vervolg van de mondelinge
                                                                       behandeling, voor de beraadslaging en het arrest de kamer in
     —     J. Azizi                                                    haar vroegere samenstelling bevoegd.
     —     H. Legal
     —     P. Lindh
b)   voor dezelfde periode worden de kamers samengesteld als           Samenstelling van de grote kamer
     volgt:
     Eerste kamer:                                                     Tijdens zijn voltallige conferentie van 2 juli 2003 heeft het
                                                                       Gerecht overeenkomstig artikel 10, lid 1, van het Reglement
     B. Vesterdorf, president, P. Mengozzi en M. E. Martins            voor de procesvoering, zoals gewijzigd op 21 mei 2003, het
     Ribeiro, rechters;                                                volgende besloten:
     Eerste kamer — uitgebreid:
                                                                       —    voor de periode van 1 augustus 2003 tot en met
     B. Vesterdorf, president, K. Lenaerts, M.              Jaeger,         30 september 2003 is de grote kamer samengesteld als
     P. Mengozzi en M. E. Martins Ribeiro, rechters;                        volgt: B. Vesterdorf, president, R. García-Valdecasas,
                                                                            K. Lenaerts, V. Tiili en N. J. Forwood, kamerpresidenten,
     Tweede kamer:                                                          vier rechters van de uitgebreide kamer die de betrokken
     J. Pirrung, kamerpresident,        A.  W.     H.   Meij    en          zaak zou hebben moeten beslechten indien deze aan een
     N. J. Forwood, rechters;                                               uit vijf rechters bestaande kamer zou zijn toegewezen,
                                                                            alsmede twee andere rechters die door de president
     Tweede kamer — uitgebreid:                                             volgens een toerbeurt uit de rechters van de andere
                                                                            kamers worden aangewezen in de rangorde van deze
     J. Pirrung, kamerpresident, V. Tiili, A. W. H. Meij,                   rechters naar hun anciënniteit in de zin van artikel 6 van
     M. Vilaras en N. J. Forwood, rechters;                                 het Reglement voor de procesvoering;
     Derde kamer:
                                                                       —    voor de periode van 1 oktober 2003 tot en met
     J. Azizi, kamerpresident, K. Lenaerts en M. Jaeger, rechters;          31 augustus 2004 is de grote kamer samengesteld als
                                                                            volgt: B. Vesterdorf, president, P. Lindh, J. Azizi, J. Pirrung
     Derde kamer — uitgebreid:                                              en H. Legal, kamerpresidenten, vier rechters van de uitge-
     J. Azizi, kamerpresident, R. García-Valdecasas, K. Lenaerts,           breide kamer die de betrokken zaak zou hebben moeten
     J. D. Cooke en M. Jaeger, rechters;                                    beslechten indien deze aan een uit vijf rechters bestaande
                                                                            kamer zou zijn toegewezen, alsmede twee andere rechters
     Vierde kamer:                                                          die door de president volgens een toerbeurt uit de rech-
                                                                            ters van de andere kamers worden aangewezen in de
     H. Legal, kamerpresident, V. Tiili en M. Vilaras, rechters;            rangorde van deze rechters naar hun anciënniteit in de
     Vierde kamer — uitgebreid:                                             zin van artikel 6 van het Reglement voor de procesvoe-
                                                                            ring.
     H. Legal, kamerpresident, V. Tiili, A. W. H. Meij,
     M. Vilaras en N. J. Forwood, rechters;                            In de zaken waarin vóór 1 oktober 2003 de schriftelijke
     Vijfde kamer:                                                     behandeling is geëindigd en een terechtzitting is bepaald of
                                                                       heeft plaatsgehad, blijft voor het vervolg van de mondelinge
     P. Lindh, kamerpresident,       R.    García-Valdecasas    en     behandeling, voor de beraadslaging en het arrest de grote
     J. D. Cooke, rechters;                                            kamer in haar vroegere samenstelling bevoegd.
 ---pagebreak--- 2.8.2003                NL                         Publicatieblad van de Europese Unie                                          C 184/33
Gerecht in volle samenstelling                                          In het kader van deze toerbeurtregeling wordt de door de
                                                                        president van het Gerecht voorgezeten Eerste kamer bij elke
Tijdens zijn voltallige conferentie van 2 juli 2003 heeft het           derde toerbeurt overgeslagen.
Gerecht overeenkomstig artikel 32, lid 1, tweede alinea, van
zijn Reglement voor de procesvoering het volgende besluit
genomen: Indien na de aanwijzing van een advocaat-generaal              De president van het Gerecht kan van de toerbeurtregeling
ingevolge artikel 17 van het Reglement voor de procesvoering            afwijken in geval van verknochtheid van zaken of ter verzeke-
het Gerecht in volle samenstelling uit een even aantal rechters         ring van een gelijkmatige werkverdeling.
bestaat, is de vooraf vastgestelde volgorde waarin de president
van het Gerecht de rechter aanwijst die niet aan de berechting
van de zaak zal deelnemen, de omgekeerde van de rangorde
der rechters naar hun anciënniteit in de zin van artikel 6 van
het Reglement voor de procesvoering, tenzij de aldus aange-
wezen rechter de rechter-rapporteur is. In dat geval wordt
aangewezen de rechter die hem onmiddellijk in rang vooraf-
gaat.
Aanwijzing van de rechter die de president van het                         ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
Gerecht als rechter in kort geding vervangt
Tijdens zijn voltallige conferentie van 2 juli 2003 heeft het
Gerecht overeenkomstig artikel 106 van het Reglement voor de                                       van 4 juni 2003
procesvoering, zoals gewijzigd op 21 mei 2003, besloten in
geval van afwezigheid of verhindering van de president van het
Gerecht als rechter in kort geding aan te wijzen:                       in gevoegde zaken T-124/01 en T-320/01, Pietro Del Vaglio
                                                                           tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)
—     voor de periode van 1 augustus 2003 tot en met
      30 september 2003: R. García-Valdecasas, rechter, en bij
      afwezigheid of verhindering van deze laatste, in de navol-        (Ambtenaren — Aanpassingscoëfficient — Pensioen —
      gende volgorde: K. Lenaerts, V. Tiili en N. J. Forwood,              Begrip woonplaats — Bewijslast — Verenigd Koninkrijk)
      rechters;
—     voor de periode van 1 oktober 2003 tot en met
      31 augustus 2004: R. García-Valdecasas, rechter, en bij                                      (2003/C 184/75)
      afwezigheid of verhindering van deze laatste, K. Lenaerts,
      rechter.
                                                                                (Procestaal: Frans)
De criteria voor de toewijzing van de zaken aan de
kamers
Tijdens zijn voltallige conferentie van 2 juli 2003 heeft het           In de gevoegde zaken T-124/01 en T-320/01, Pietro Del Vaglio,
Gerecht overeenkomstig artikel 12 van het Reglement voor de             voormalig ambtenaar bij de Commissie van de Europese
procesvoering de volgende criteria vastgesteld voor de toewij-          Gemeenschappen, wonende te Londen, vertegenwoordigd door
zing van de zaken aan de kamers in de periode van 1 oktober             G. Vandersanden en L. Levi, advocaten, tegen Commissie van
2003 tot en met 31 augustus 2004:                                       de Europese Gemeenschappen (gemachtigde: J. Currall), betref-
                                                                        fende een verzoek tot nietigverklaring van de besluiten van de
1.    De zaken worden onmiddellijk na de nederlegging van het           Commissie van 5 april 2000 en 6 september 2001 waarbij zij
      verzoekschrift en behoudens latere toepassing van de              weigerde de aanpassingscoëfficient voor het Verenigd Konink-
      artikelen 14 en 51 van het Reglement voor de procesvoe-           rijk op verzoekers pensioen toe te passen vanaf respectievelijk
      ring, toegewezen aan de kamers bestaande uit drie rech-           8 mei 1999 en 24 september 2000, en een verzoek tot
      ters.                                                             schadevergoeding en betaling van moratoire interesten over
                                                                        het pensioentegoed, heeft het Gerecht (alleensprekende rechter:
2.    De zaken worden, afhankelijk van de volgorde van                  V. Tiili); griffier: J. Palacio González, hoofdadministrateur, op
      inschrijving ter griffie, aan de kamers toegewezen volgens        4 juni 2003 een arrest gegeven waarvan het dictum luidt als
      vier afzonderlijke toerbeurten:                                   volgt:
      —     voor de zaken betreffende de toepassing van de voor
            ondernemingen geldende mededingingsregels, de
                                                                        1)    Verwerpt beroep T-124/01.
            regels betreffende staatssteun en de regels betreffende
            handelspolitieke beschermingsmaatregelen;
      —     voor de zaken bedoeld in artikel 236 EG-Verdrag en          2)    Verklaart het besluit van de Commissie van 6 september 2001
            artikel 152 EGA-Verdrag;                                          nietig voorzover de Commissie heeft geweigerd om vanaf
                                                                              1 januari 2001 de aanpassingscoëfficient voor het Verenigd
      —     voor de zaken betreffende de in artikel 130, lid 1,
                                                                              Koninkrijk op verzoekers pensioen toe te passen.
            van het Reglement voor de procesvoering bedoelde
            intellectuele-eigendomsrechten;
      —     voor de overige zaken.                                      3)    Verwerpt beroep T-320/01 wordt voor het overige.


title: Zaak C-477/08: Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 24 september 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Oostenrijk (Niet-nakoming — Richtlijn 2005/36/EG — Erkenning van beroepskwalificaties — Niet-uitvoering binnen gestelde termijn)

text:
               21.11.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 282/13

         Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 24 september 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Oostenrijk
   (Zaak C-477/08) (1)

   (Niet-nakoming - Richtlijn 2005/36/EG - Erkenning van beroepskwalificaties - Niet-uitvoering binnen gestelde termijn)
   2009/C 282/23
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: H. Støvlbæk en M. Adam, gemachtigden)

      Verwerende partij: Republiek Oostenrijk (vertegenwoordiger: C. Pesendorfer, gemachtigde)

      Voorwerp

   Niet-nakoming — Verzuim om binnen gestelde termijn bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties (PB L 255, blz. 22)

      Dictum

               1.

               Door niet binnen de gestelde termijn alle wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn voor de uitvoering van richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties, is de Republiek Oostenrijk de krachtens artikel 63 van deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.

               2.

               De Republiek Oostenrijk wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 69 van 21.3.2009.


title: Zaak C-413/07: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesarbeitsgericht Mecklenburg-Vorpommern (Duitsland) op 10 september 2007 — Kathrin Haase, Adolf Oberdorfer, Doreen Kielon, Peter Schulze, Peter Kliem, Dietmar Bössow, Helge Riedel, André Richter/Superfast Ferries S.A., Superfast OKTO Maritime Company

text:
               24.11.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 283/15

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesarbeitsgericht Mecklenburg-Vorpommern (Duitsland) op 10 september 2007 — Kathrin Haase, Adolf Oberdorfer, Doreen Kielon, Peter Schulze, Peter Kliem, Dietmar Bössow, Helge Riedel, André Richter/Superfast Ferries S.A., Superfast OKTO Maritime Company
   (Zaak C-413/07)
   (2007/C 283/29)
   Procestaal: Duits
   Verwijzende rechter
   Landesarbeitsgericht Mecklenburg-Vorpommern
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Kathrin Haase, Adolf Oberdorfer, Doreen Kielon, Peter Schulze, Peter Kliem, Dietmar Bössow, Helge Riedel, André Richter Andreas Schneider

      Verwerende partij: Superfast Ferries S.A., Superfast OKTO Maritime Company
   Prejudiciële vragen

               1)

               Moet artikel 19, punt 2, sub a, van verordening (EG) nr. 44/2001 (1), aldus worden uitgelegd, dat voor werknemers die in dienst zijn genomen om op een welbepaald schip te werken en uitsluitend op dit schip tewerkgesteld worden, het schip als zodanig moet worden beschouwd als de plaats waar de werknemer gewoonlijk werkt?

               2)

               Moet artikel 19, punt 2, sub a, aldus worden uitgelegd dat het voor de thuis- of de registratiehaven van het schip bevoegde gerecht in de staat waarvan het schip de vlag voert, moet worden beschouwd als gerecht van de gewoonlijke plaats van arbeid, dit althans wanneer het schip dat als plaats van arbeid moet worden beschouwd, niet uitsluitend of overwegend in de territoriale wateren van één staat dienst doet, maar wel in de internationale vaart, zoals in casu als veerboot die de lijndienst onderhoudt tussen Duitsland en Finland?

               3)

               Moet er voor een werknemer die uitsluitend werkt op een welbepaald schip in de internationale vaart, van worden uitgegaan dat hij niet gewoonlijk in één en dezelfde staat werkt en moet daarom artikel 19, punt 2, sub b, in plaats van artikel 19, punt 2, sub a, worden toegepast voor de vaststelling van het bevoegde gerecht in een andere staat dan die waar de werkgever zijn woonplaats heeft?

               4)

               Moet in het laatstgenoemde geval artikel 19, punt 2, sub b, aldus uitgelegd worden dat als vestiging die de werknemer in dienst heeft genomen, ook een kantoor kan worden beschouwd dat in één van de regelmatige aanloophavens van het schip weliswaar niet door de werkgever zelf maar door een andere vennootschap uitgebaat wordt, die door de werkgever met een managementovereenkomst gelast is als „operator” de economische en technische exploitatie van zijn schip te organiseren en die aldaar een „crew manager” in dienst heeft tot wiens opdrachten de coördinatie van de tewerkstelling van het personeel behoort, indien de arbeidsovereenkomsten weliswaar niet in dit kantoor maar wel op het schip door de kapitein werden afgesloten, maar in dit kantoor de dienstroosters werden uitgedeeld en de arbeidsongeschiktheidsattesten in ontvangst genomen en door de voormelde „crew manager” arbeidsverhoudingen werden opgezegd?

               5)

               Indien vraag 4 bevestigend beantwoord wordt:

                           a)

                           Kan de koper van het schip waarvan de bemanningsleden hun vroegere werkgever krachtens artikel 19, punt 2, sub b, konden laten oproepen voor het gerecht van de plaats waar zich de vestiging bevond die de werknemer in dienst heeft genomen, voor hetzelfde gerecht worden opgeroepen om de enkele reden dat de ontslagen werknemers betogen dat hun arbeidsverhouding op de koper is overgegaan krachtens de regels betreffende de bedrijfsovergang overeenkomstig het naar hun mening toepasselijke nationale recht?

                           b)

                           Kan de — in vraag 4 vermelde — „operator” die de opzeg heeft gegeven, voor hetzelfde gerecht worden opgeroepen als de vroegere werkgever indien de vordering ook tegen hem gericht is?

      (1)  PB L 12, blz. 1.


title: Doorhaling van zaak C-227/02

text:
C 19/26                NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                               25.1.2003
               Doorhaling van zaak C-254/01 ( 1)                                   Doorhaling van zaak C-227/02 ( 1)
                         (2003/C 19/45)                                                      (2003/C 19/47)
De president van de Vijfde kamer van het Hof van Justitie
van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking van            De president van het Hof van Justitie van de Europese
20 november 2002 de doorhaling in het register gelast van           Gemeenschappen heeft bij beschikking van 19 november
zaak C-254/01: Commissie van de Europese Gemeenschappen             2002 de doorhaling in het register gelast van zaak C-227/
tegen Republiek Finland.                                            02: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen
                                                                    Groothertogdom Luxemburg.
( 1) PB C 245 van 1.9.2001.
                                                                    (1 ) PB C 180 van 27.7.2002.
               Doorhaling van zaak C-280/01 ( 1)
                         (2003/C 19/46)                                            Doorhaling van zaak C-268/02 ( 1)
De president van de Zesde kamer van het Hof van Justitie                                     (2003/C 19/48)
van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking van
19 november 2002 de doorhaling in het register gelast van
zaak C-280/01 [verzoek van de Court of Appeal (England              De president van het Hof van Justitie van de Europese
& Wales) (Civil Division) om een prejudiciële beslissing]: Brian    Gemeenschappen heeft bij beschikking van 19 november
Watson tegen First Choice Holidays & Flights Ltd, Aparta            2002 de doorhaling in het register gelast van zaak C-268/
Hotels Caledonia SA.                                                02: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen
                                                                    Groothertogdom Luxemburg.
( 1) PB C 289 van 13.10.2001.
                                                                    (1 ) PB C 219 van 14.9.2002.


title: Zaak T-164/06: Beroep ingesteld op 21 juni 2006 — ColArt/Americas/BHIM (BASICS)

text:
               12.8.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/27

         Beroep ingesteld op 21 juni 2006 — ColArt/Americas/BHIM (BASICS)
   (Zaak T-164/06)
   (2006/C 190/49)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekster: ColArt/Americas, Inc. (Piscataway, VSA) (vertegenwoordiger: E. Soler Borda, advocaat)

      Verweerder: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)
   Conclusies

               —

               volledig te vernietigen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) van 7 april 2006 betreffende aanvraag nr. 002433613 tot inschrijving van BASICS (zaak R 788/2005-4);

               —

               subsidiair, de bestreden beslissing te vernietigen voorzover ze betrekking heeft op de volgende waren: kleurstoffen in de vorm van acrylverf, vernissen voor kunstenaars.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „BASICS” voor waren van klasse 2 — aanvraag nr. 2 433 613

      Beslissing van de onderzoeker: afwijzing van de aanvraag

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 7, lid 1, sub b en c, en van artikel 7, lid 3, van verordening nr. 40/94 van de Raad, aangezien de term „BASICS” geen gangbare Engelse uitdrukking is ter aanduiding van de waren waarvoor de inschrijving is aangevraagd, en niet van dien aard is dat de consument een duidelijk begrip van deze waren krijgt. Het aangevraagde merk heeft in elk geval onderscheidend vermogen door het gebruik verkregen.


title: Zaak C-467/07: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Monomeles Protodikeio Livadeias (Griekenland) op 22 oktober 2007 — Panagiotis Koskovolis en Aikaterini Pappa/Koinotita Kyriakiou Voiotias

text:
               22.12.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 315/27

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Monomeles Protodikeio Livadeias (Griekenland) op 22 oktober 2007 — Panagiotis Koskovolis en Aikaterini Pappa/Koinotita Kyriakiou Voiotias
   (Zaak C-467/07)
   (2007/C 315/47)
   Procestaal: Grieks
   Verwijzende rechter
   Monomeles Protodikeio Livadeias
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Panagiotis Koskovolis en Aikaterini Pappa

      Verwerende partij: Koinotita Kyriakiou Voiotias
   Prejudiciële vragen

               1)

               Moeten clausule 5 en clausule 8, punten 1 en 3, van de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die een integrerend onderdeel vormt van richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 (PB L 175, blz. 43), aldus worden uitgelegd dat het gemeenschapsrecht zich verzet (op grond van de toepassing van deze raamovereenkomst) tegen de vaststelling van maatregelen door een lidstaat,

                           a)

                           wanneer in de nationale rechtsorde ten tijde van de inwerkingtreding van de richtlijn al een gelijkwaardig wettelijk voorschrift in de zin van clausule 5, punt 1, van de raamovereenkomst bestaat, en

                           b)

                           wanneer de ter uitvoering van de raamovereenkomst vastgestelde maatregelen een verlaging inhouden van het algemene niveau van de bescherming van de werknemers in de nationale rechtsorde?

               2)

               Indien vraag 1 bevestigend wordt beantwoord en wordt aangenomen dat in de nationale rechtsorde ten tijde van de inwerkingtreding van de richtlijn een gelijkwaardig wettelijk voorschrift in de zin van clausule 5, punt 1, van de raamovereenkomst bestond, zoals het in het hoofdgeding litigieuze artikel 8, lid 3, van wet nr. 2112/1920, is dan een wettelijke maatregel als artikel 11 van presidentieel besluit nr. 164/2004, waarvan de vaststelling gemotiveerd wordt als uitvoering geven aan de raamovereenkomst, een ontoelaatbare verlaging van het algemene niveau van de bescherming van de werknemers in de nationale rechtsorde in de zin van artikel 8, punten 1 en 3, van de raamovereenkomst,

                           a)

                           wanneer de genoemde wettelijke maatregel ter uitvoering van de raamovereenkomst is vastgesteld na het verstrijken van de omzettingstermijn van richtlijn 1999/70/EG, maar slechts van toepassing is op arbeidsovereenkomsten en -verhoudingen die van kracht waren bij de inwerkingtreding of waren verstreken binnen een bepaald tijdvak vóór de inwerkingtreding van de maatregel maar na het verstrijken van de omzettingstermijn van de richtlijn, terwijl de werkingssfeer van het al bestaande gelijkwaardige wettelijke voorschrift niet is beperkt in de tijd en alle arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd omvat die gesloten waren, van kracht waren of verstreken waren ten tijde van de inwerkingtreding van richtlijn 1999/70/EG en het verstrijken van de omzettingstermijn?

                           b)

                           wanneer arbeidsovereenkomsten of -verhoudingen voor bepaalde tijd enkel vallen onder de genoemde wettelijke maatregel ter uitvoering van de raamovereenkomst indien zij als opeenvolgend in de zin van die maatregel kunnen worden beschouwd, te weten indien

                                       (i)

                                       de tussenliggende tijd minder dan drie maanden bedraagt,

                                       (ii)

                                       de totale duur van de overeenkomst vóór de inwerkingtreding van de bedoelde maatregel ten minste vierentwintig maanden bedraagt, ongeacht het aantal vernieuwingen, of de aanvankelijke overeenkomst ten minste driemaal is vernieuwd, met een totale tewerkstellingsduur van ten minste achttien maanden in een periode van vierentwintig maanden vanaf de aanvankelijke overeenkomst, terwijl het al bestaande gelijkwaardige wettelijke voorschrift dergelijke voorwaarden niet stelt, maar alle (opeenvolgende) arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd omvat, ongeacht de totale tewerkstellingsduur en een minimum aantal vernieuwingen?

                           c)

                           wanneer de genoemde wettelijke maatregel ter uitvoering van de raamovereenkomst als waarborg voor de bescherming van de werknemers in tijdelijke dienst en ter voorkoming van misbruik in de zin van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, zulke arbeidsovereenkomsten „vanaf heden” erkent als overeenkomsten voor onbepaalde tijd (werking ex nunc), terwijl het al bestaande gelijkwaardige wettelijke voorschrift de arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd erkent als overeenkomsten voor onbepaalde tijd vanaf het moment waarop de aanvankelijke overeenkomst is gesloten (werking ex tunc)?

               3)

               Indien vraag 1 bevestigend wordt beantwoord en wordt aangenomen dat in de nationale rechtsorde ten tijde van de inwerkingtreding van de richtlijn een gelijkwaardig wettelijk voorschrift in de zin van clausule 5, punt 1, van de raamovereenkomst bestond, zoals het in het hoofdgeding litigieuze artikel 8, lid 3, van wet nr. 2112/1920, is dan een wettelijke maatregel als artikel 7 van presidentieel besluit nr. 164/2004, die vastgesteld is met als motivering uitvoering te geven aan de raamovereenkomst, een ontoelaatbare verlaging van het algemene niveau van de bescherming van de werknemers in de nationale rechtsorde in de zin van artikel 8, punten 1 en 3, van de raamovereenkomst, die een integrerend onderdeel vormt van genoemde richtlijn, wanneer deze maatregel als enig middel ter bescherming van de werknemers in tijdelijke dienst tegen misbruik voorziet in een verplichting voor de werkgever die werknemers ten onrechte heeft aangesteld op basis van arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, tot betaling van loon en van een ontslagvergoeding, in aanmerking nemende dat

                           a)

                           een verplichting tot betaling van loon en van een ontslagvergoeding volgens het nationale recht geldt bij elke arbeidsverhouding en niet specifiek beoogt misbruik in de zin van de raamovereenkomst te voorkomen, en

                           b)

                           dat de toepassing van het al bestaande gelijkwaardige wettelijk voorschrift leidt tot de erkenning in rechte van de (enkele) arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd als overeenkomst voor onbepaalde tijd?

               4)

               Indien de vorige vragen bevestigend worden beantwoord, is de nationale rechter dan gehouden bij de toepassing van het nationale recht conform richtlijn 1999/70/EG, de bepalingen van een wettelijke maatregel die vastgesteld is met als motivering de uitvoering van de raamovereenkomst, maar die leidt tot verlaging van het algemene niveau van bescherming van de werknemers in tijdelijke dienst in de nationale rechtsorde (zoals de artikelen 7 en 11 van presidentieel besluit nr. 164/2004), buiten toepassing te laten en in plaats daarvan een ten tijde van de inwerkingtreding van de richtlijn reeds bestaand gelijkwaardig wettelijk voorschrift toe te passen, zoals artikel 8, lid 3, van wet nr. 2112/1920?

               5)

               Indien de nationale rechter in een geschil betreffende arbeid voor bepaalde tijd een bepaling (in casu artikel 8, lid 3, van wet nr. 2112/1920) in beginsel van toepassing acht als gelijkwaardig wettelijk voorschrift in de zin van clausule 5, punt 1, van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die een integrerend onderdeel vormt van richtlijn 1999/70/EG, en de identificatie van opeenvolgende arbeidsovereenkomsten als te zijn gesloten voor bepaalde tijd zonder dat daar een met de aard, de soort en de kenmerken van de verrichte werkzaamheden verband houdende objectieve reden voor was, op basis van deze bepaling de erkenning meebrengt van die overeenkomsten als overeenkomst voor onbepaalde tijd:

                           a)

                           is dan in overeenstemming met het gemeenschapsrecht een uitlegging en toepassing van het nationale recht door de nationale rechter, volgens welke altijd sprake is van een objectieve reden voor het sluiten van arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, wanneer als grondslag daarvoor wordt gebruikt een wettelijk voorschrift tot het aanstellen van personeel met arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd om tegemoet te komen aan seizoensgebonden, periodieke, tijdelijke of buitengewone, zelfs wanneer in werkelijkheid wordt voorzien in permanente en blijvende behoeften?

                           b)

                           is dan in overeenstemming met het gemeenschapsrecht een uitlegging en toepassing van het nationale recht door de nationale rechter, volgens welke een bepaling die voor de openbare sector de omzetting van overeenkomsten voor bepaalde tijd in overeenkomsten voor onbepaalde tijd verbiedt, moet worden uitgelegd in de zin dat omzetting van een arbeidsovereenkomst of -verhouding voor bepaalde tijd in een overeenkomst voor onbepaalde tijd in de openbare sector absoluut verboden is, zelfs wanneer deze ten onrechte is gesloten voor bepaalde tijd en in werkelijkheid wordt voorzien in permanente en blijvende behoeften, en dat aan de nationale rechter niet de mogelijkheid wordt gelaten in een dergelijk geval het ware karakter van de in geding zijnde juridische arbeidsverhouding vast te stellen en deze aan te merken als overeenkomst voor onbepaalde tijd? Of moet dit verbod wellicht beperkt blijven tot arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd die werkelijk zijn aangegaan om het hoofd te bieden aan tijdelijke, onvoorziene, dringende, buitengewone of vergelijkbare behoeften, zulks in tegenstelling tot gevallen waarin de overeenkomsten in werkelijkheid zijn gesloten om te voorzien in permanente en blijvende behoeften?


title: Zaak C-358/11: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 7 maart 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Korkein hallinto-oikeus — Finland) — Lapin elinkeino-, liikenne- ja ympäristökeskuksen liikenne ja infrastruktuuri -vastuualue (Milieu — Afvalstoffen — Gevaarlijke afvalstoffen — Richtlijn 2008/98/EG — Voormalige telefoonpalen die met CCA-oplossingen (koper-chroom-arseen) zijn behandeld — Registratie, beoordeling en autorisatie van chemische stoffen — Verordening (EG) nr. 1907/2006 (REACH-verordening) — Overzicht in bijlage XVII bij REACH-verordening van toepassingen van behandeld hout — Voormalige telefoonpalen die als structuur voor smalle bruggen zijn gebruikt)

text:
               27.4.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 123/4

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 7 maart 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Korkein hallinto-oikeus — Finland) — Lapin elinkeino-, liikenne- ja ympäristökeskuksen liikenne ja infrastruktuuri -vastuualue
   (Zaak C-358/11) (1)

   (Milieu - Afvalstoffen - Gevaarlijke afvalstoffen - Richtlijn 2008/98/EG - Voormalige telefoonpalen die met CCA-oplossingen (koper-chroom-arseen) zijn behandeld - Registratie, beoordeling en autorisatie van chemische stoffen - Verordening (EG) nr. 1907/2006 (REACH-verordening) - Overzicht in bijlage XVII bij REACH-verordening van toepassingen van behandeld hout - Voormalige telefoonpalen die als structuur voor smalle bruggen zijn gebruikt)
   2013/C 123/05
   Procestaal: Fins

      Verwijzende rechter

   Korkein hallinto-oikeus

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Lapin elinkeino-, liikenne- ja ympäristökeskuksen liikenne ja infrastruktuuri -vastuualue

      Andere belanghebbenden: Lapin luonnonsuojelupiiri ry en Lapin elinkeino-, liikenne- ja ympäristökeskuksen ympäristö ja luonnonvarat -vastuualue

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Korkein hallinto-oikeus — Uitlegging van richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 betreffende afvalstoffen en tot intrekking van een aantal richtlijnen (PB L 312, blz. 3) en van verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (REACH), tot oprichting van een Europees Agentschap voor chemische stoffen, houdende wijziging van richtlijn 1999/45/EG en houdende intrekking van verordening (EEG) nr. 793/93 van de Raad en verordening (EG) nr. 1488/94 van de Commissie alsmede richtlijn 76/769/EEG van de Raad en de richtlijnen 91/155/EEG, 93/67/EEG, 93/105/EG en 2000/21/EG van de Commissie — Registratie, beoordeling en autorisatie van chemische stoffen — Stof waarvoor overeenkomstig bijlage XVII bij die verordening een beperking geldt — Gebruik van voormalige telefoonpalen die voor de fundering van een pad met CCA-oplossingen (koper-chroom-arsenicum) zijn behandeld

      Dictum

               1)

               Het Unierecht sluit in beginsel niet uit dat een als gevaarlijk aangemerkte afvalstof niet langer een afvalstof is in de zin van richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 betreffende afvalstoffen en tot intrekking van een aantal richtlijnen, wanneer zij door middel van een behandeling voor nuttige toepassing bruikbaar kan worden gemaakt zonder dat dit gevaar oplevert voor de menselijke gezondheid en nadelige gevolgen heeft voor het milieu, en voorts niet wordt geconstateerd dat de houder van het betrokken voorwerp zich ervan ontdoet dan wel voornemens of verplicht is zich ervan te ontdoen in de zin van artikel 3, punt 1, van die richtlijn, hetgeen de verwijzende rechter dient na te gaan.

               2)

               Verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (REACH), tot oprichting van een Europees Agentschap voor chemische stoffen, houdende wijziging van richtlijn 1999/45/EG en houdende intrekking van verordening (EEG) nr. 793/93 van de Raad en verordening (EG) nr. 1488/94 van de Commissie alsmede richtlijn 76/769/EEG van de Raad en de richtlijnen 91/155/EEG, 93/67/EEG, 93/105/EG en 2000/21/EG van de Commissie, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 552/2009 van de Commissie van 22 juni 2009, met name bijlage XVII erbij, moet, voor zover zij het gebruik van met een zogenaamde „CCA”-oplossing (koper-chroom-arseen) behandeld hout onder bepaalde voorwaarden toestaat, aldus worden uitgelegd dat zij in omstandigheden als die van het hoofdgeding relevant is om te bepalen of dergelijk hout mogelijkerwijs niet langer een afvalstof is omdat de houder ervan, wanneer aan die voorwaarden is voldaan, niet is gehouden zich ervan te ontdoen in de zin van artikel 3, punt 1, van richtlijn 2008/98.

               3)

               De artikelen 67 en 128 van verordening nr. 1907/2006, zoals gewijzigd bij verordening nr. 552/2009, moeten aldus worden uitgelegd dat het Unierecht een harmonisatie tot stand brengt van de voorwaarden inzake de vervaardiging, het in de handel brengen of het gebruik van stoffen zoals arseenverbindingen, waarvoor overeenkomstig bijlage XVII bij deze verordening een beperking geldt.

               4)

               Nr. 19, punt 4, sub b, van bijlage XVII bij verordening nr. 1907/2006, zoals gewijzigd bij verordening nr. 552/2009, waarin is opgesomd voor welke toepassingen met een zogenaamde „CCA”-oplossing (koper-chroom-arseen) behandeld hout bij wijze van uitzondering kan worden gebruikt, moet aldus worden uitgelegd dat de in die bepaling opgenomen opsomming een limitatief karakter heeft en dat deze uitzondering bijgevolg niet kan worden toegepast op andere dan de daarin genoemde gevallen. Het staat aan de verwijzende rechter om na te gaan of het gebruik van de litigieuze telefoonpalen ter ondersteuning van smalle bruggen in omstandigheden als die van het hoofdgeding wel degelijk onder de in die bepaling opgesomde toepassingen valt.

               5)

               Nr. 19, punt 4, sub d, tweede streepje, van bijlage XVII bij verordening nr. 1907/2006, zoals gewijzigd bij verordening nr. 552/2009, volgens hetwelk met een zogenaamde „CCA”-oplossing (koper-chroom-arseen) behandeld hout niet mag worden gebruikt voor toepassingen waarbij gevaar voor herhaald huidcontact bestaat, moet aldus worden uitgelegd dat het betrokken verbod geldt voor alle situaties waarin de huid naar alle waarschijnlijkheid herhaaldelijk met het behandelde hout in aanraking komt. Het staat aan de verwijzende rechter om op basis van de concrete omstandigheden van het normale gebruik van de toepassing waarvoor dat hout is gebruikt, te beoordelen of van een dergelijke waarschijnlijkheid sprake is.

      (1)  PB C 269 van 10.9.2011.


title: Zaak T-351/02: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van  25 april 2006  — Deutsche Bahn tegen Commissie ( Staatssteun — Klacht van concurrent — Richtlijn 92/81/EEG — Accijns op minerale oliën — Minerale oliën voor gebruik als brandstof voor luchtvaart — Vrijstelling van accijns — Brief van Commissie aan klager — Beroep tot nietigverklaring — Ontvankelijkheid — Voor beroep vatbare handeling — Verordening (EG) nr. 659/1999 — Begrip steun — Toerekenbaarheid aan staat — Gelijke behandeling )

text:
               3.6.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 131/37

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 25 april 2006 — Deutsche Bahn tegen Commissie
   (Zaak T-351/02) (1)

   („Staatssteun - Klacht van concurrent - Richtlijn 92/81/EEG - Accijns op minerale oliën - Minerale oliën voor gebruik als brandstof voor luchtvaart - Vrijstelling van accijns - Brief van Commissie aan klager - Beroep tot nietigverklaring - Ontvankelijkheid - Voor beroep vatbare handeling - Verordening (EG) nr. 659/1999 - Begrip steun - Toerekenbaarheid aan staat - Gelijke behandeling”)
   (2006/C 131/69)
   Procestaal: Duits
   Partijen

      Verzoekster: Deutsche Bahn (Berlijn, Duitsland) (vertegenwoordigers: M. Schütte, M. Reysen en W. Kirchhoff, vervolgens door Schütte en Reysen, advocaten)

      Verweerster: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: V. Kreutschitz en J. Flett, gemachtigden)

      Interveniënt aan de zijde van verweerster: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: A.-M. Colaert, F. Florindo Gijón en C. Saile, gemachtigden)
   Voorwerp van de zaak
   Verzoek om nietigverklaring van de beschikking van de Commissie van 12 september 2002 houdende afwijzing van verzoeksters klacht van 5 juli 2002.
   Dictum van het arrest

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Verzoekster wordt verwezen in de kosten.

               3)

               De Raad draagt zijn eigen kosten.

      (1)  PB C 31 van 8.2.2003.


title: Zaak C-70/07: Beschikking van de president van het Hof van 14 augustus 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Bondsrepubliek Duitsland

text:
               8.12.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 297/34

         Beschikking van de president van het Hof van 14 augustus 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Bondsrepubliek Duitsland
   (Zaak C-70/07) (1)

   (2007/C 297/62)

      Procestaal: Duits

   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 69 van 24.3.2007.


title: Zaak C-123/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgerichts (Duitsland) op 10 maart 2017 — Nefiye Yön/Landeshauptstadt Stuttgart

text:
               25.9.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 318/2

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgerichts (Duitsland) op 10 maart 2017 — Nefiye Yön/Landeshauptstadt Stuttgart
   (Zaak C-123/17)
   (2017/C 318/02)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesverwaltungsgericht

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Nefiye Yön

      Verwerende partij: Landeshauptstadt Stuttgart

      Prejudiciële vragen

               1)

               Is de standstillbepaling van artikel 7 van besluit nr. 2/76 van de Associatieraad volledig vervangen door de standstillbepaling van artikel 13 van besluit nr. 1/80 van de Associatieraad of dient de rechtmatigheid van nieuwe beperkingen van het vrije verkeer van werknemers die tussen de inwerkingtreding van besluit 2/76 en de toepasselijkheid van artikel 13 van besluit nr. 1/80 van de Associatieraad zijn ingevoerd, nog steeds te worden beoordeeld overeenkomstig artikel 7 van besluit nr. 2/76 van de Associatieraad?

               2)

               Indien de eerste vraag aldus moet worden beantwoord dat artikel 7 van besluit nr. 2/76 van de Associatieraad niet volledig is opgevolgd, dient de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie met betrekking tot artikel 13 van besluit nr. 1/80 dan volledig ook op de toepassing van artikel 7 van besluit nr. 2/76 van de Associatieraad te worden toegepast, met als gevolg dat artikel 7 van besluit nr. 2/76 in wezen ook een nationale regeling omvat die per 5 oktober 1980 is ingevoerd en waarbij de gezinshereniging van Turkse werknemers met hun echtgenoten afhankelijk wordt gemaakt van het verkrijgen van een nationaal visum?

               3)

               Wordt de invoering van een dergelijke nationale regeling gerechtvaardigd door een dwingende reden van algemeen belang, in het bijzonder door het doel van een effectieve immigratiecontrole en het beheer van de migratiestromen, wanneer door middel van een hardheidsclausule rekening wordt gehouden met de bijzondere omstandigheden van het concrete geval?


title: Zaak C-168/09: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale di Milano (Italië) op 12 mei 2009 — Flos SpA/Semeraro Casa e Famiglia SpA

text:
               18.7.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 167/5

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale di Milano (Italië) op 12 mei 2009 — Flos SpA/Semeraro Casa e Famiglia SpA
   (Zaak C-168/09)
   2009/C 167/08
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Tribunale di Milano

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Flos SpA

      Verwerende partij: Semeraro Casa e Famiglia SpA

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moeten de artikelen 17 en 19 van richtlijn 98/71/EG (1) aldus worden uitgelegd dat de mogelijkheid voor een lidstaat die bij een nationale omzettingswet van deze richtlijn auteursrechtelijke bescherming voor modellen heeft ingevoerd, om zelfstandig de omvang en de voorwaarden van deze bescherming te bepalen, tevens inhoudt dat deze bescherming kan worden uitgesloten voor modellen die weliswaar aan de voorwaarden voor auteursrechtelijke bescherming voldoen, maar vóór de inwerkingtreding van de wettelijke bepalingen waarbij de auteursrechtelijke bescherming voor modellen in de nationale rechtsorde is ingevoerd, al tot het publieke domein behoorden, omdat zij nooit zijn ingeschreven of op die datum al waren vervallen?

               2)

               Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord: moeten de artikelen 17 en 19 van richtlijn 98/71/EG aldus worden uitgelegd dat de mogelijkheid voor een lidstaat die bij een nationale omzettingswet van deze richtlijn auteursrechtelijke bescherming voor modellen heeft ingevoerd, om zelfstandig de omvang en de voorwaarden van deze bescherming te bepalen, tevens inhoudt dat deze bescherming kan worden uitgesloten voor modellen die weliswaar aan de voorwaarden voor auteursrechtelijke bescherming voldoen, maar vóór de inwerkingtreding van de wettelijke bepalingen waarbij de auteursrechtelijke bescherming voor modellen in de nationale rechtsorde is ingevoerd, al tot het publieke domein behoorden, indien een derde — zonder toestemming van de houder van het auteursrecht op het model — in de lidstaat al producten die overeenstemmen met het model heeft vervaardigd en verhandeld?

               3)

               Indien de eerste en de tweede vraag ontkennend worden beantwoord: moeten de artikelen 17 en 19 van richtlijn 98/71/EG aldus worden uitgelegd dat de mogelijkheid voor een lidstaat die bij een nationale omzettingswet van deze richtlijn auteursrechtelijke bescherming voor modellen heeft ingevoerd, om zelfstandig de omvang en de voorwaarden van deze bescherming te bepalen, tevens inhoudt dat deze bescherming kan worden uitgesloten voor modellen die weliswaar aan de voorwaarden voor auteursrechtelijke bescherming voldoen, maar vóór de inwerkingtreding van de wettelijke bepalingen waarbij de auteursrechtelijke bescherming voor modellen in de nationale rechtsorde is ingevoerd, al tot het publieke domein behoorden, indien een derde — zonder toestemming van de houder van het auteursrecht op het model — in de lidstaat al producten die overeenstemmen met het model heeft vervaardigd en verhandeld, en deze uitsluiting geldt voor een substantiële periode (gelijk aan tien jaar)?

      (1)  PB L 289, blz. 28.


title: Zaak T-192/06: Beroep ingesteld op 18 juli 2006 — Caffaro/Commissie

text:
               2.9.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 212/42

         Beroep ingesteld op 18 juli 2006 — Caffaro/Commissie
   (Zaak T-192/06)
   (2006/C 212/72)
   Procestaal: Italiaans
   Partijen

      Verzoekster: Caffaro Srl (vertegenwoordigers: A. Santa Maria en C. Biscaretti di Rufia, advocaten)

      Verweerster: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies van verzoekster

               —

               nietig te verklaren, beschikking C(2006) 1766 definitief van de Commissie van 3 mei 2006 in zaak COMP/F/38.620 — Waterstofperoxide en natriumperboraat, voor zover Caffaro Srl daarbij hoofdelijk wordt veroordeeld met SNIA SpA tot betaling van een geldboete van 1,078 miljoen EUR;

               —

               subsidiair, de door de Commissie aan Caffaro Srl opgelegde geldboete tot een symbolisch bedrag te verlagen;

               —

               meer subsidiair, de aan Caffaro Srl opgelegde geldboete aanzienlijk te verlagen, gelet op de kortere duur van de haar toerekenbare inbreuk en het bestaan van verzachtende omstandigheden;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De bestreden beschikking in de onderhavige zaak is dezelfde als die in zaak T-185/06, L'Air Liquide/Commissie.
   Tot staving van haar vorderingen betoogt verzoekster:

               —

               dat zij veeleer als „slachtoffer” van, dan als deelneemster aan het waterstofperoxidekartel moet worden beschouwd. Zij stelt dienaangaande dat verweerster, bij haar beoordeling van de positie van Caffaro in de betrokken procedure, volstrekt niet in aanmerking heeft genomen dat deze vennootschap, in plaats van uit het betrokken kartel voordeel te hebben behaald, juist wegens het bestaan van onrechtmatige overeenkomsten op de waterstofperoxidemarkt, de natriumperboraatmarkt heeft verlaten. Verzoekster heeft de Commissie erop gewezen dat zij uitsluitend natriumperboraat vervaardigde, dat zij waterstofperoxide enkel aankocht, en dat zij dus geen lid van het waterstofperoxidekartel kon zijn, maar zelf het slachtoffer van de betrokken heimelijke afspraken is geworden;

               —

               dat de Commissie een andere kennelijke fout heeft gemaakt, omdat zij zich voor alle deelnemers aan de inbreuk, behalve voor verzoekster, op de totale marktaandelen voor 1999 heeft gebaseerd, het laatste volledige jaar waarin de inbreuk met betrekking tot de beide producten (waterstofperoxide en natriumperboraat) heeft plaatsgevonden. Verrassend genoeg heeft de Commissie voor Caffaro evenwel de marktgegevens van 1998 gebruikt, terwijl volgens vaste rechtspraak de Commissie, ter beoordeling van het specifieke gewicht van een onderneming, rekening moet houden met de omzet die door iedere onderneming in het referentiejaar is behaald. Verzoekster brengt dienaangaande in herinnering dat de rechtspraak dit beginsel aldus heeft uitgelegd dat enkel de toepassing van een gemeenschappelijk referentiejaar voor alle ondernemingen die aan dezelfde inbreuk hebben deelgenomen, elke onderneming de garantie geeft dat zij op dezelfde wijze als de andere wordt behandeld.

         Verzoekster stelt verder:

               —

               schending van de rechten van de verdediging, omdat, anders dan verweerster stelt, aan de vergadering op 26 november 1998 te Brussel geen vertegenwoordigers van Caffaro hebben deelgenomen;

               —

               onjuiste toepassing van artikel 25 van verordening (EG) nr. 1/2003, en van de daarin bedoelde verjaringsgrond, voor zover Caffaro haar deelname aan het gestelde kartel meer dan vijf jaar voordat de Commissie ter zake een onderzoek heeft ingesteld, heeft beëindigd.


title: Zaak C-307/11 P: Beschikking van het Hof (Vijfde kamer) van 26 april 2012 — Deichmann SE/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (Hogere voorziening — Gemeenschapsmerk — Verordening (EG) nr. 40/94 — Artikel 7, lid 1, sub b — Absolute weigeringsgrond — Geen onderscheidend vermogen — Beeldteken dat chevron omboord met stippellijnen weergeeft)

text:
               25.8.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 258/8

         Beschikking van het Hof (Vijfde kamer) van 26 april 2012 — Deichmann SE/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)
   (Zaak C-307/11 P) (1)

   (Hogere voorziening - Gemeenschapsmerk - Verordening (EG) nr. 40/94 - Artikel 7, lid 1, sub b - Absolute weigeringsgrond - Geen onderscheidend vermogen - Beeldteken dat chevron omboord met stippellijnen weergeeft)
   2012/C 258/13
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Deichmann SE (vertegenwoordiger: O. Rauscher, Rechtsanwalt)

      Andere partij in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: K. Klüpfel, gemachtigde)

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 13 april 2011, Deichmann SE/BHIM (T-202/09), waarbij het Gerecht heeft verworpen het beroep tot vernietiging van de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 3 april 2009 tot verwerping van het beroep tegen de beslissing van de onderzoeker waarbij inschrijving als gemeenschapsmerk van het beeldteken dat een chevron omboord met stippellijnen weergeeft, voor bepaalde waren van de klassen 10 en 25, is geweigerd — Onderscheidend vermogen van het merk

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Deichmann SE wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 269 van 10.9.2011.


title: Zaak C-227/15 P: Hogere voorziening ingesteld op 19 mei 2015 door Robert Aubineau e.a. tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 18 maart 2015 in de zaken T-195/11, T-458/11, T-448/12 en T-41/13, Cahier e.a./Raad en Commissie

text:
               21.9.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 311/15

         Hogere voorziening ingesteld op 19 mei 2015 door Robert Aubineau e.a. tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 18 maart 2015 in de zaken T-195/11, T-458/11, T-448/12 en T-41/13, Cahier e.a./Raad en Commissie
   (Zaak C-227/15 P)
   (2015/C 311/20)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwiranten: Robert Aubineau e.a. (vertegenwoordiger: Ch.-E. Gudin, avocat)

      Andere partijen in de procedure: Raad, Commissie, Frankrijk

      Conclusies

               —

               Vernietiging van het arrest waarbij niet wordt erkend dat het voor producenten-privéstokers verboden is om zelf hun boven de normale hoeveelheid geproduceerde wijn te distilleren, op grond dat zij een erkenning hadden kunnen aanvragen en met het oog daarop eerst distilleerders hadden kunnen worden;

               —

               vernietiging van het arrest waarbij niet wordt erkend dat verordening (EG) nr. 1623/2000 (1), die producenten van eau de vie niet dezelfde rechten toekent, discrimineert;

               —

               vernietiging van het arrest waarbij niet wordt erkend dat de instellingen onrechtmatig zijn opgetreden en aansprakelijk zijn voor zover zij een regeling hebben vastgesteld in strijd met het beginsel van non-discriminatie, dat in de rechtspraak van het Hof wordt beschouwd als een algemeen beginsel van Unierecht en is neergelegd in artikel 40 VWEU voor regelingen die deel uitmaken van een gemeenschappelijke ordening van de markt, zoals in casu;

               —

               vernietiging van het arrest waarbij niet wordt erkend dat rekwiranten schade hebben geleden door een verordening die voor tweeërlei uitlegging vatbaar is en op grond waarvan alle nationale rechterlijke instanties rekwiranten streng hebben gestraft. Deze dubbelzinnige uitlegging vloeit rechtstreeks voort uit een tekst waarvoor de auteur ervan, in casu de Commissie, verantwoordelijk is.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun hogere voorziening voeren rekwiranten vier middelen aan.
   In de eerste plaats verzoeken zij het Hof om het arrest te vernietigen voor zover het Gerecht daarbij niet erkent dat verordening nr. 1623/2000, waarbij aan producenten van eau de vie niet dezelfde rechten worden toegekend, discrimineert.
   In de tweede plaats stellen zij dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door niet te erkennen dat de instellingen onrechtmatig zijn opgetreden en aansprakelijk zijn voor zover zij een regeling hebben vastgesteld en uitgelegd in strijd met het beginsel van non-discriminatie, dat in de rechtspraak van het Hof wordt beschouwd als een algemeen beginsel van Unierecht en is neergelegd in artikel 40 VWEU voor regelingen die deel uitmaken van een gemeenschappelijke ordening van de markt, zoals in casu.
   In de derde plaats betogen zij dat het Gerecht ten onrechte hun schade niet heeft erkend. De dubbelzinnige uitlegging die van verordening nr. 1623/2000 kan worden gegeven, heeft de nationale rechterlijke instanties ertoe gebracht rekwiranten streng te straffen, zodat deze onrechtmatigheid zelf de geleden schade heeft veroorzaakt.
   In de laatste plaats verwijten zij het Gerecht dat het geen rekening heeft gehouden met de zin en strekking van artikel 65 van de verordening, waarin bijzondere formaliteiten zijn neergelegd voor producenten die zelf over distillatie-installaties beschikken en voornemens zijn over te gaan tot de verplichte distillatie van hun boven de normale hoeveelheid geproduceerde wijn.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1623/2000 van de Commissie van 25 juli 2000 tot vaststelling van de uitvoeringsbepalingen met betrekking tot de marktmechanismen als bedoeld in verordening (EG) nr. 1493/1999 houdende een gemeenschappelijke ordening van de wijnmarkt (PB L 194, blz. 45).


title: Zaak T-116/05: Beroep, op 13 december 2004 ingesteld door D. Lacombe tegen Raad van de Europese Unie

text:
               14.5.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 115/34

         Beroep, op 13 december 2004 ingesteld door D. Lacombe tegen Raad van de Europese Unie
   (Zaak T-116/05)
   (2005/C 115/61)
   Procestaal: Frans
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 28 februari 2004 beroep ingesteld tegen de Raad van de Europese Unie door D. Lacombe, wonende te Evry (Frankrijk), vertegenwoordigd door S. Orlandi, X. Martin, A. Coolen, J.-N. Louis en E. Marchal, advocaten, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
   Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:

               1)

               de Raad te veroordelen tot betaling aan verzoeker van een toelage voor al het overwerk dat hij heeft verricht volgens de door zijn hiërarchisch meerdere en door de secretaris-generaal van de Raad voor akkoord getekende prestatiestaat, met aftrek van de reeds betaalde toelage;

               2)

               de Raad te veroordelen tot betaling aan verzoekers socialezekerheidsstelsel van de in de toepasselijke wetgeving vastgelegde werkgeversbijdragen;

               3)

               de Raad te veroordelen tot betaling aan verzoeker van de werkloosheidsuitkeringen waarop hij recht zou hebben gehad indien de werkgeversbijdragen tijdig aan zijn socialezekerheidsstelsel zouden zijn betaald;

               4)

               verweerder te veroordelen tot betaling van moratoire intresten, berekend tegen de spilintrestvoet van de ECB vermeerderd met twee punten, over alle bedragen die hadden moeten zijn uitbetaald ter uitvoering van de door de partijen aangegane overeenkomst van hulpfunctionaris.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoeker was hulpfunctionaris bij de Raad van 1 december 2002 tot en met 31 juli 2003. Hij betoogt dat de Raad de toelage waarop hij recht had voor de prestaties op zaterdagen, zon- en feestdagen en dagen van sluiting van de kantoren, zonder motivering heeft verminderd van 73 tot 59,5 dagen. Tot staving daarvan beroept verzoeker zich op schending van artikel 57 van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Gemeenschappen, artikel 56 van het Statuut, mededeling nr. 88/93 aan het personeel en de motiveringsplicht.
   Verzoeker stelt vervolgens dat de Raad in strijd met artikel 70 van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Gemeenschappen, niet de bijdragen heeft gestort die hij verschuldigd was aan de socialezekerheidskas waartoe verzoeker behoorde. Verzoeker vordert eveneens vergoeding van de schade die hij daardoor heeft geleden.


title: Laatste publicatie van het Hof van Justitie in het Publicatieblad van de Europese UniePB C 155 van 25.6.2005

text:
               9.7.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 171/36

         (2005/C 171/60)
   Laatste publicatie van het Hof van Justitie in het Publicatieblad van de Europese Unie

         PB C 155 van 25.6.2005

   Historisch overzicht van de vroegere publicaties

      PB C 143 van 11.6.2005

      PB C 132 van 28.5.2005

      PB C 115 van 14.5.2005

      PB C 106 van 30.4.2005

      PB C 93 van 16.4.2005

      PB C 82 van 2.4.2005

   Deze teksten zijn beschikbaar in:

               EUR-Lex:http://europa.eu.int/eur-lex

               CELEX:http://europa.eu.int/celex


title: Zaak C-271/10: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 30 juni 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Raad van State van België) — Vereniging van Educatieve en Wetenschappelijke Auteurs (VEWA)/Belgische Staat (Richtlijn 92/100/EEG — Auteursrechten en naburige rechten — Openbare uitlening — Vergoeding van auteurs — Passend inkomen)

text:
               27.8.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 252/5

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 30 juni 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Raad van State van België) — Vereniging van Educatieve en Wetenschappelijke Auteurs (VEWA)/Belgische Staat
   (Zaak C-271/10) (1)

   (Richtlijn 92/100/EEG - Auteursrechten en naburige rechten - Openbare uitlening - Vergoeding van auteurs - Passend inkomen)
   2011/C 252/07
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Raad van State van België

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Vereniging van Educatieve en Wetenschappelijke Auteurs (VEWA)

      Verwerende partij: Belgische Staat

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Raad van State van België — Uitlegging van artikel 5, lid 1, van richtlijn 92/100/EEG van de Raad van 19 november 1992 betreffende het verhuurrecht, het uitleenrecht en bepaalde naburige rechten op het gebied van intellectuele eigendom (PB L 346, blz. 61) (thans artikel 6, lid 1, van richtlijn 2006/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006) (PB L 376, blz. 28) — Vergoeding van de auteurs voor openbare uitlening — Toereikende vergoeding

      Dictum

   Artikel 5, lid 1, van richtlijn 92/100/EEG van de Raad van 19 november 1992 betreffende het verhuurrecht, het uitleenrecht en bepaalde naburige rechten op het gebied van intellectuele eigendom, verzet zich tegen een wettelijke regeling als die in het hoofdgeding, die een stelsel invoert waarbij de vergoeding die bij openbare uitlening aan de auteurs verschuldigd is uitsluitend wordt berekend op basis van het aantal in de openbare instellingen ingeschreven leners en een per jaar per lener vastgesteld forfaitair bedrag.

      (1)  PB C 234 van 28.8.2010.


title: Zaak T-438/16: Beroep ingesteld op 5 augustus 2016 — Altunis/EUIPO — Hotel Cipriani (CIPRIANI)

text:
               19.9.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 343/48

         Beroep ingesteld op 5 augustus 2016 — Altunis/EUIPO — Hotel Cipriani (CIPRIANI)
   (Zaak T-438/16)
   (2016/C 343/66)
   Taal van het verzoekschrift: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Altunis-Trading, Gestão e Serviços, Lda (Funchal, Portugal) (vertegenwoordigers: A. Vanzetti, S. Bergia, G. Sironi, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Hotel Cipriani Srl (Venetië, Italië)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager van het betrokken merk: verzoekster

      Betrokken merk: internationale inschrijving waarin de Europese Unie wordt aangewezen met betrekking tot het woordmerk „CIPRIANI” — internationale inschrijving nr. 1 127 870 waarin de Europese Unie wordt aangewezen

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 7 juni 2016 in zaak R 1889/2015-4

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               afwijzing van de oppositie ingesteld door Hotel Cipriani Srl; ofwel

               —

               terugverwijzing van de zaak naar het EUIPO voor een beslissing overeenkomstig het arrest;

               —

               integrale vergoeding van de kosten van de onderhavige procedure, met inbegrip van de kosten van de voorafgaande fasen voor het EUIPO ten gunste van Altunis.

      Aangevoerde middelen

               —

               schending van artikel 15, artikel 42, lid 2, en artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 en van regel 22, lid 3, van verordening nr. 2868/95 met betrekking tot de beoordeling van het normale gebruik van het merk van Hotel Cipriani;

               —

               schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 met betrekking tot de beoordeling van de overeenstemming tussen waren en diensten en tot de daaruit volgende beoordeling van het gevaar van verwarring.


title: Zaak C-191/04: Beroep, op 26 april 2004 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek

text:
               12.6.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 156/8

         Beroep, op 26 april 2004 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek
   Zaak C-191/04
   (2004/C 156/16)
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 26 april 2004 beroep ingesteld tegen Franse Republiek door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door A. Bordes en G. Valero Jordana als gemachtigden, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
   De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert dat het het Hof behage:

               1.

               vast te stellen dat de Franse Republiek, door de gegevens met betrekking tot de agglomeraties waarvoor 31 december 1998 als uiterste datum gold, die de bevoegde autoriteiten of instanties in het kader van de bij artikel 15 van richtlijn 91/271/EEG (1) vastgestelde controle van lozingen en restslib uiterlijk op 31 december 1999 hadden moeten verzamelen, niet binnen zes maanden na het verzoek daartoe van de Commissie van 18 december 2000 mede te delen, de krachtens artikel 15, lid 4, van deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               2.

               de Franse Republiek te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De Franse Republiek is haar verplichting niet nagekomen om aan de Commissie de informatie mede te delen met betrekking tot de toestand op 31 december 1999 van de controle van het water van de agglomeraties waarvoor de eerste termijn van de richtlijn geldt, dit zijn de agglomeraties met meer dan 10 000„i.e.” (inwonerequivalenten) die hun water lozen in ontvangende wateren die worden beschouwd als „kwetsbare gebieden”.

      (1)  Richtlijn 91/271/EEG van de Raad van 21 mei 1991 inzake de behandeling van stedelijk afvalwater (PB L 135 van 30.05.1991, blz. 40).


title: Zaak C-470/99: Verzoek van de Vergabekontrollsenat Wien van 12 november 1999 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Universale-Bau AG en Bietergemeinschaft 1) Hinteregger & Söhne Bauges.m.b.H Salzburg, en 2) ÖSTÜ-STETTIN Hoch- und Tiefbau GmbH en Entsorgungsbetriebe Simmering GesmbH

text:
4.3.2000               NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      C 63/11
Beroep, op 2 december 1999 ingesteld door Commissie                  1) Kan een rechtspersoon die niet is opgericht met het
van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Repu-                         specifieke doel te voorzien in behoeften van algemeen
                              bliek                                       belang andere dan die van industriële of commerciële aard,
                                                                          doch thans wel in dergelijke behoeften voorziet, als een
                        (Zaak C-460/99)                                   aanbestedende dienst in de zin van artikel 1, sub b, van
                                                                          richtlijn 93/37/EEG (1) worden aangemerkt?
                         (2000/C 63/20)
                                                                     2) Indien Entsorgungsbetriebe Simmering GesmbH geen aan-
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                          bestedende dienst is, gaat het bij de voorgenomen realise-
op 2 december 1999 beroep tegen Franse Republiek ingesteld
                                                                          ring van de tweede biologische reinigingsfase van de
door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-                  hoofdzuiveringsinstallatie Wenen dan om het laten uitvoe-
woordigd door M. Condou Durande, lid van haar juridische
                                                                          ren met welke middelen dan ook van een werk dat aan de
dienst, als gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te Luxem-
                                                                          door de aanbestedende dienst vastgestelde eisen voldoet,
burg bij C. Gómez de la Cruz, lid van haar juridische dienst,            en dus om een overheidsopdracht voor de uitvoering van
Centre Wagner, Kirchberg.
                                                                          werken in de zin van artikel 1, sub a, juncto artikel 1,
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                          sub c, van richtlijn 93/37/EEG?
— vast te stellen dat de Franse Republiek, door niet de              3) Indien de eerste of de tweede vraag bevestigend wordt
     wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen         beantwoord: verzet richtlijn 89/665/EEG (2) zich tegen een
     die nodig zijn om uitvoering te geven aan richt-                     nationale regeling die een termijn vaststelt voor het
     lijn 95/53/EG van de Raad van 25 oktober 1995 tot                    instellen van beroep tegen een concrete beslissing van de
     vaststelling van de beginselen inzake de organisatie van de          aanbesteder, zodat bij niet-inachtneming van deze termijn
     officiële controles op het gebied van diervoeding (1), niet          die beslissing in het verdere verloop van de aanbestedings-
     heeft voldaan aan de krachtens die richtlijn en het Verdrag          procedure niet meer kan worden aangevochten? Moeten
     op haar rustende verplichtingen;                                     door de betrokkenen alle bezwaren [binnen die termijn]
                                                                          geldend worden gemaakt, omdat anders de mogelijkheid
— de Franse Republiek in de kosten te verwijzen.                          daartoe verloren gaat?
Middelen en voornaamste argumenten                                   4) Indien de eerste of de tweede vraag bevestigend wordt
                                                                          beantwoord: is het voldoende, dat de aanbestedende dienst
Ingevolge het dwingende karakter van de artikelen 249 en                  besluit, dat de beoordeling van de aanvragen om deelne-
10 EG zijn de lidstaten verplicht de maatregelen te nemen die             ming aan de procedure aan de hand van een bij een notaris
noodzakelijk zijn om de tot hen gerichte richtlijnen binnen               gedeponeerd toetsingsreglement zal geschieden, of moeten
de gestelde termijnen uit te voeren. De in artikel 24 van                 de beoordelingscriteria reeds in de aankondiging respectie-
richtlijn 95/53/EG bepaalde omzettingstermijn is verstreken               velijk het bestek van de aanbesteding worden bekendge-
op 30 april 1998, zonder dat de Franse Republiek de nodige                maakt?
bepalingen heeft vastgesteld of meegedeeld; evenmin heeft zij
nauwkeurig aangegeven welke reeds bestaande bepalingen aan
een aantal bepalingen van de richtlijn zouden voldoen.               (1) PB L 199 van 9.8.1993, blz. 54.
                                                                     (2) PB L 395 van 30.12.1989, blz. 33.
(1) PB L 265 van 8.11.1995, blz. 17.
Verzoek van de Vergabekontrollsenat Wien van
12 november 1999 om een prejudiciële beslissing in het
geding tussen Universale-Bau AG en Bietergemeinschaft                Beroep, op 10 december 1999 ingesteld door Commissie
1) Hinteregger & Söhne Bauges.m.b.H Salzburg, en                     van de Europese Gemeenschappen tegen Republiek Oos-
2) ÖSTÜ-STETTIN Hoch- und Tiefbau GmbH en Entsor-                                                tenrijk
               gungsbetriebe Simmering GesmbH
                        (Zaak C-470/99)                                                       (Zaak C-473/99)
                         (2000/C 63/21)                                                        (2000/C 63/22)
De Vergabekontrollsenat Wien heeft bij beschikking van
12 november 1999, ingekomen ter griffie van het Hof van              Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
Justitie op 7 december 1999, in het geding tussen Universale-        op 12 december 1999 beroep tegen Republiek Oostenrijk
Bau AG en Bietergemeinschaft 1) Hinteregger & Söhne Bau-             ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
ges.m.b.H Salzburg, en 2) ÖSTÜ-STETTIN Hoch- und Tiefbau           vertegenwoordigd door W. Bogensberger, lid van haar juri-
GmbH en Entsorgungsbetriebe Simmering GesmbH, het Hof                dische dienst, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij
van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om              C. Gómez de la Cruz, lid van haar juridische dienst, Centre
een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:               Wagner C 254, Kirchberg, Luxemburg.


title: Zaak T-411/10: Arrest van het Gerecht van 16 september 2013 — Laufen Austria/Commissie ( „Mededinging — Mededingingsregelingen — Belgische, Duitse, Franse, Italiaanse, Nederlandse en Oostenrijkse markt van badkamersanitair — Besluit waarbij inbreuk op artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst is vastgesteld — Coördinatie van prijsverhogingen en uitwisseling van commercieel gevoelige informatie — Toerekenbaarheid van inbreukmakend gedrag — Geldboeten — Richtsnoeren van 2006 voor berekening van geldboeten — Zwaarte van inbreuk — Coëfficiënten — Verzachtende omstandigheden — Economische crisis — Druk van groothandelaren — Mededeling van 2002 inzake medewerking — Verlaging van bedrag van geldboete — Significant toegevoegde waarde” )

text:
               9.11.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 325/29

         Arrest van het Gerecht van 16 september 2013 — Laufen Austria/Commissie
   (Zaak T-411/10) (1)

   (Mededinging - Mededingingsregelingen - Belgische, Duitse, Franse, Italiaanse, Nederlandse en Oostenrijkse markt van badkamersanitair - Besluit waarbij inbreuk op artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst is vastgesteld - Coördinatie van prijsverhogingen en uitwisseling van commercieel gevoelige informatie - Toerekenbaarheid van inbreukmakend gedrag - Geldboeten - Richtsnoeren van 2006 voor berekening van geldboeten - Zwaarte van inbreuk - Coëfficiënten - Verzachtende omstandigheden - Economische crisis - Druk van groothandelaren - Mededeling van 2002 inzake medewerking - Verlaging van bedrag van geldboete - Significant toegevoegde waarde)
   2013/C 325/49
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Laufen Austria AG (Wilhelmsburg, Oostenrijk) (vertegenwoordigers: E. Navarro Varona en L. Moscoso del Prado González, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: oorspronkelijk F. Castillo de la Torre, A. Antoniadis en F. Castilla Contreras, vervolgens F. Castillo de la Torre, A. Antoniadis en F. Ximeno Fernández, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek tot gedeeltelijke nietigverklaring van besluit C(2010) 4185 definitief van de Commissie van 23 juni 2010 inzake een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53 EER-Overeenkomst (zaak COMP/39.092 — Badkamersanitair) en verzoek tot verlaging van de geldboete die verzoekster bij dat besluit is opgelegd.

      Dictum

               1.

               Het beroep wordt verworpen.

               2.

               Laufen Austria AG zal haar eigen kosten en die van de Europese Commissie dragen.

      (1)  PB C 301 van 6.11.2010.


title: Zaak C-614/11: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 12 september 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof — Oostenrijk) — Niederösterreichische Landes-Landwirtschaftskammer/Anneliese Kuso (Sociale politiek — Gelijke behandeling van mannen en vrouwen — Richtlijn 76/207/EEG — Vóór toetreding van lidstaat gesloten arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd — Beëindiging van overeenkomst na toetreding — Arbeidsvoorwaardenregeling volgens welke overeenkomst eindigt op laatste dag van jaar waarin pensioenleeftijd wordt bereikt — Verschillende leeftijd voor mannen en vrouwen)

text:
               9.11.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 325/4

         Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 12 september 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof — Oostenrijk) — Niederösterreichische Landes-Landwirtschaftskammer/Anneliese Kuso
   (Zaak C-614/11) (1)

   (Sociale politiek - Gelijke behandeling van mannen en vrouwen - Richtlijn 76/207/EEG - Vóór toetreding van lidstaat gesloten arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd - Beëindiging van overeenkomst na toetreding - Arbeidsvoorwaardenregeling volgens welke overeenkomst eindigt op laatste dag van jaar waarin pensioenleeftijd wordt bereikt - Verschillende leeftijd voor mannen en vrouwen)
   2013/C 325/06
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Oberster Gerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Niederösterreichische Landes-Landwirtschaftskammer

      Verwerende partij: Anneliese Kuso

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Oberster Gerichtshof — Uitlegging van artikel 3, lid 1, sub a en c, van richtlijn 76/207/EEG van de Raad van 9 februari 1976 betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen ten aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de beroepsopleiding en de promotiekansen en ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden (PB L 39, blz. 40), zoals gewijzigd bij richtlijn 2002/73/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 september 2002 (PB L 269, blz. 15) — Arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd tussen een instelling van een lidstaat en haar werknemers, die zijn gesloten vóór de toetreding van deze staat tot de Europese Unie en volgens welke de overeenkomsten eindigen op de laatste dag van het jaar waarin een mannelijke werknemer de leeftijd van 65 jaar bereikt en een vrouwelijke werknemer de leeftijd van 60 jaar

      Dictum

   Artikel 3, lid 1, sub c, van richtlijn 76/207/EEG van de Raad van 9 februari 1976 betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen ten aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de beroepsopleiding en de promotiekansen en ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden, zoals gewijzigd bij richtlijn 2002/73/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 september 2002, moet aldus worden uitgelegd dat een nationale regeling zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die bestaat uit een arbeidsvoorwaardenregeling die integrerend deel uitmaakt van een vóór de toetreding van de betrokken lidstaat tot de Europese Unie gesloten arbeidsovereenkomst, volgens welke de arbeidsverhouding eindigt bij het bereiken van de pensioenleeftijd, die verschilt naargelang de werknemer een man of een vrouw is, een door de richtlijn verboden directe discriminatie oplevert wanneer de betrokken werknemer deze leeftijd bereikt na deze toetreding.

      (1)  PB C 80 van 17.3.2012.


title: Verzoek van de Franse Conseil d'État van 28 maart 1997 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Société Baxter, Société B. Braun Medical SA, Société Fresenius France en Société anonyme des Laboratoires Bristol-Myers-Squibb enerzijds en Franse staat anderzijds (Zaak C-254/97)

text:
16 . 8 . 97             NL                      Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                         Nr. C 252/23
1 . die reservoirs door een dealer van de fabrikant of door                nodig voor de beraadslaging van de Skifteret op die aan
       een carrosseriebouwer blijvend zijn aangebracht, met                vraag het faillissement uitspreekt en de datum van de aan
       een permanente inrichting die het rechtstreeks verbruik             vraag als begindatum neemt?
       van brandstof, zowel voor de voortbeweging van het
       voertuig als voor de werking van de koelsystemen,                   (*) Noot van de vertaler: In de Deense taalversie is de aange
       mogelijk maakt, en                                                        haalde passage in artikel 3 , lid 1 , tweede alinea, en in artikel 4,
                                                                                lid 4, in identieke bewoordligen gesteld. In de Nederlandse
                                                                                taalversie luidt de aangehaalde passage van artikel 3 , lid 1 ,
2 . deze inrichting bedoeld is om het vervoermiddel —                            tweede alinea, als volgt: „collectief ontslag [dat] verband
       trekker en container — een actieradius te verlenen die                    houdt met de beëindiging van de werkzaamheden van de
       het mogelijk maakt, de navolgende doelstellingen te                       plaatselijke eenheid voortvloeiende uit een rechterlijke beslis
       bereiken :                                                                sing ".
                                                                           (') Richtlijn 75/ 129/EEG van de Raad van 17 februari 1975
       a ) bevoorradingsproblemen voorkomen in landen                            betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten
           waar de brandstofdistributie onzeker is, en de                        inzake collectief ontslag (PB nr. L 48 van 22. 2. 1975, blz. 29 ).
                                                                           ( 2 ) PB nr. L 245 van 26 . 8 . 1992, blz. 3 .
           brandstof wegens de povere raffinagekwaliteit
           gevaarlijk is voor de voertuigen;
       b ) voorkomen, dat tegen soms prohibitieve prijzen
           moet worden getankt in landen waar brandstof te
           duur is;
                                                                           Verzoek van de Franse Conseil d'État van 28 maart 1997
       c ) vermijden van de moeilijkheden die voortvloeien                 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Société
                                                                           Baxter, Société B. Braun Médical SA, Société Fresenius
           uit de verplichting om administratieve stappen te
           ondernemen om de belasting over de toegevoegde                  France en Société anonyme des Laboratoires Bristol
           waarde terug te krijgen in de landen waar zij is                         Myers-Squibb enerzijds en Franse staat anderzijds
           geheven;                                                                                ( Zaak C-254/97)
                                                                                ( 97/C 252/48 )
       d) de bevoorrading zoveel mogelijk te groeperen, om
           met de petroleummaatschappijen de interessantste
           tarieven te kunnen bedingen ?                                   De Franse Conseil d'État heeft bij beschikking van
                                                                           28 maart 1997, ingekomen ter griffie van het Hof van Ju
H PB nr. L 105 van 23 . 4 . 1983 , blz. 1 .                                stitie op 14 juli 1997, in het geding tussen Société Baxter,
( 2 ) PB nr. L 123 van 17. 5 . 1988 , blz . 2 .                            Société B. Braun Medical SA, Société Fresenius France en
                                                                           Société anonyme des Laboratoires Bristol-Myers-Squibb
                                                                           enerzijds en Franse staat anderzijds, het Hof van Justitie
                                                                           van de Europese Gemeenschappen verzocht om een preju
                                                                           diciële beslissing over de navolgende vragen :
Verzoek van de Civilret i Hillered van 4 juli 1997 om een                  1 . Verzetten de artikelen 52 en 58 van het EG-Verdrag
                                                                                zich tegen een in 1996 vastgestelde nationale wettelijke
prejudiciële beslissing in het aldaar aanhangige geding tus
sen Dansk Metalarbejderforbund als mandataris van J.                               regeling, die over dat jaar een uitzonderlijke belasting
           Lauge e.a. en Lønmodtagernes Garantifond
                                                                                oplegt, waarvan het tarief dient te liggen tussen 1,5 en
                                                                                2% van de omzet ( exclusief belasting) in het tijdvak
                          ( Zaak C-250/97)                                         van 1 januari tot en met 31 december 1995 in de staat
                             ( 97/C 252/47                                         van belastingheffing door ondernemingen die farma
                                                                                ceutische specialiteiten vervaardigen en/of verhandelen,
                                                                                behaald met voor vergoeding in aanmerking komende
Bij beschikking van 4 juli 1997 ( ingekomen ter griffie van                        farmaceutische specialiteiten en toegelaten geneesmid
het Hof van Justitie op 9 juli daaraanvolgend) heeft de                            delen ten gebruike van collectiviteiten, en die toelaat
Civilret i Hillerod in het aldaar aanhangige geding tussen                         dat de belastinggrondslag wordt verlaagd met de in
Dansk Metalarbejderforbund als mandataris van J. Lauge                             hetzelfde tijdvak geboekte onderzoekskosten, voor
e.a . en Lonmodtagernes Garantifond, het Hóf van Justitie                          zover betrekking hebbend op onderzoek dat in de staat
van de Europese Gemeenschappen verzocht om een preju                              van belastingheffing is verricht ?
diciële beslissing over de navolgende vraag:
                                                                           2 . Verzet artikel 95 van het EG-Verdrag zich tegen een
Omvat het begrip „ collectieve ontslagen ten gevolge van                           dergelijke wettelijke regeling ?
de beëindiging van de werkzaamheden van een plaatselijke
eenheid, wanneer die voortvloeit uit een rechterlijke beslis              3 . Zo een van de vorige twee vragen ontkennend wordt
sing " (*) in artikel 3, lid 1 , tweede alinea, en artikel 4,                      beantwoord, is dan de verlaging van de belasting
lid 4, van Richtlijn 75/129/EEG ('), zoals gewijzigd bij                           grondslag met de kosten van het in de staat van belas
Richtlijn 92/56/EEG (2 ), het geval waarin de collectieve                          tingheffing verrichte onderzoek te beschouwen als een
ontslagen zijn gegeven op de dag zelf waarop de werkge                            steunmaatregel in de zin van artikel 92 van het EG
ver de aanvraag tot faillietverklaring heeft ingediend en de                       Verdrag ?
werkzaamheden van zijn bedrijf heeft beëindigd, wanneer
de Skifteret nadien zonder ander uitstel dan het uitstel


title: Zaak T-396/04: Beroep, op 4 oktober 2004 ingesteld door SOFFASS S.p.A. tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

text:
               8.1.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 6/39

         Beroep, op 4 oktober 2004 ingesteld door SOFFASS S.p.A. tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)
   (Zaak T-396/04)
   (2005/C 6/77)
   Taal van het verzoekschrift: Italiaans
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 4 oktober 2004 beroep tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt ingesteld door SOFFASS S.p.A., vertegenwoordigd en bijgestaan door V. Biliardo en C. Bacchini, advocaten.
   Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: SODIPAN (Société en Commandite par Actions).
   Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:

               —

               de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 16 juli 2004 (zaak R 699/2003-1) te vernietigen;

               —

               het BHIM te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

               Aanvrager van het gemeenschapsmerk:

               verzoekster

               Betrokken gemeenschapsmerk:

               beeldmerk „NICKY” – Inschrijvingsaanvraag nr. 1315985 voor waren van klasse 16 (artikelen van papier en/of cellulose voor huishoudelijk en hygiënisch gebruik)

               Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure:

               de Franse vennootschap SODIPAN (société en commandite par actions)

               Oppositiemerk of -teken:

               de Franse beeldmerken „NOKY” (nr. 1346586) en „noky” (nr. 1400192) voor waren van klasse 16

               Beslissing van de oppositieafdeling:

               afwijzing van de oppositie

               Beslissing van de kamer van beroep:

               vernietiging van de beslissing van de oppositieafdeling, en terugwijzing van de zaak voor een nieuwe beslissing

               Middelen:

               onjuiste toepassing van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94 (verwarringsgevaar)


title: Zaak T-112/05: Beroep, op 2 maart 2005 ingesteld door Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Nederland BV, Akzo Nobel Chemicals International BV, Akzo Nobel Chemicals BV en Akzo Nobel Functional Chemicals BV tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               11.6.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 143/37

         Beroep, op 2 maart 2005 ingesteld door Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Nederland BV, Akzo Nobel Chemicals International BV, Akzo Nobel Chemicals BV en Akzo Nobel Functional Chemicals BV tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-112/05)
   (2005/C 143/70)
   Procestaal: Engels
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 2 maart 2005 beroep ingesteld tegen de Commissie van de Europese Gemeenschappen door Akzo Nobel NV, gevestigd te Arnhem (Nederland), Akzo Nobel Nederland BV, gevestigd te Arnhem (Nederland), Akzo Nobel Chemicals International BV, gevestigd te Amersfoort (Nederland), Akzo Nobel Chemicals BV, gevestigd te Amersfoort (Nederland), en Akzo Nobel Functional Chemicals BV, gevestigd te Amersfoort (Nederland), vertegenwoordigd door C. R. A. Swaak en J. de Gou, advocaten.
   Verzoeksters concluderen dat het het Gerecht behage:

               —

               de wettigheid van de bestreden beschikking te toetsen aan artikel 230 EG;

               —

               de bestreden beschikking nietig te verklaren op grond van artikel 230 EG;

               —

               de Commissie te verwijzen in haar eigen kosten en die van verzoeksters.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoeksters komen op tegen de beschikking van de Commissie van 9 december 2004 betreffende een procedure ingevolge artikel 81 EG en artikel 53 EER (COMP/E-2/37.533 — choline chloride), waarin wordt vastgesteld dat verzoeksters betrokken zijn geweest bij een complex van overeenkomsten en onderling afgestemde gedragingen bestaande in het maken van prijsafspraken, verdeling van de markt en onderling afgestemd optreden tegen concurrenten in de sector choline chloride in de EER, en aan verzoeksters een boete wordt opgelegd.
   Tot staving van hun beroep stellen verzoeksters schending van artikel 23, lid 2, van verordening nr. 1/2003 (1) doordat de Commissie de aansprakelijkheid voor de inbreuk tevens bij Akzo Nobel NV, de houdstermaatschappij van het Akzo Nobel concern, heeft gelegd. Volgens verzoeksters had Akzo Nobel NV geen beslissende invloed op het commercieel beleid van haar dochters.
   Verzoeksters stellen voorts dat de boete die aan verzoeksters gezamenlijk en hoofdelijk is opgelegd, voor een van de verzoeksters hoger is dan het maximum van 10 % van de omzet. Volgens verzoeksters had de Commissie de individuele aansprakelijkheid van elke vennootschap moeten beperken.
   Ten slotte stellen verzoeksters niet-nakoming van de motiveringsplicht. Volgens verzoeksters heeft de Commissie haar oordeel dat Akzo Nobel NV gezamenlijk en hoofdelijk aansprakelijk is, gebaseerd op een verkeerde redenering en heeft zij niet aangegeven waarom zij de gezamenlijke en hoofdelijke aansprakelijkheid voor een van de verzoeksters heeft vastgesteld op een bedrag dat hoger is dan het maximum van 10 % van de omzet.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (PB L 1, blz. 1).


title: Doorhaling van zaak T-242/03

text:
               11.9.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 228/44

         Doorhaling van zaak T-242/03 (1)

   (2004/C 228/106)

      (Procestaal: Duits)

   De president van de Tweede kamer van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking van 25 mei 2004 de doorhaling in het register gelast van zaak T-242/03: Ulf Jacoby tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM).

      (1)  PB C 200 van 23.8.2003.


title: Zaak T-135/12: Arrest van het Gerecht van 26 februari 2015 — Frankrijk/Commissie ( „Staatssteun — Pensioenen — Steun betreffende de hervorming van de financieringswijze van de pensioenen van de overheidsambtenaren ten laste van France Télécom — Vermindering van de tegenprestatie die France Télécom aan de staat moet betalen — Besluit waarbij de steunregeling onder bepaalde voorwaarden verenigbaar met de gemeenschappelijke markt wordt verklaard — Voordeel” )

text:
               13.4.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 118/24

         Arrest van het Gerecht van 26 februari 2015 — Frankrijk/Commissie
   (Zaak T-135/12) (1)

   ((„Staatssteun - Pensioenen - Steun betreffende de hervorming van de financieringswijze van de pensioenen van de overheidsambtenaren ten laste van France Télécom - Vermindering van de tegenprestatie die France Télécom aan de staat moet betalen - Besluit waarbij de steunregeling onder bepaalde voorwaarden verenigbaar met de gemeenschappelijke markt wordt verklaard - Voordeel”))
   (2015/C 118/31)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Franse Republiek (vertegenwoordigers: aanvankelijk E. Belliard, G. de Bergues, J. Gstalter en J. Rossi, vervolgens D. Colas Diégo en R. Coesme, gemachtigden)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: B. Stromsky, L. Flynn en D. Grespan, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek tot nietigverklaring van besluit 2012/540/EU van de Commissie van 20 december 2011 betreffende steunmaatregel C 25/08 (ex NN 23/08) — Hervorming van de financieringswijze van de pensioenen van de overheidsambtenaren ten laste van France Télécom, door de Franse Republiek ten uitvoer gelegd ten gunste van France Télécom (PB 2012, L 279, blz. 1)

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               De Franse Republiek zal haar eigen kosten en die van de Europese Commissie dragen.

      (1)  PB C 174 van 16.6.2012.