title: Zaak T-65/14: Beroep ingesteld op 28 januari 2014 — Bank Refah Kargaran/Raad

text:
               5.5.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 135/43

         Beroep ingesteld op 28 januari 2014 — Bank Refah Kargaran/Raad
   (Zaak T-65/14)
   2014/C 135/55
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Bank Refah Kargaran (Teheran, Iran) (vertegenwoordiger: J.-M. Thouvenin, advocaat)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               uitvoeringsverordening (EU) nr. 1154/2013 van de Raad van 15 november 2013 nietig verklaren, voor zover zij verzoekster betreft;

               —

               besluit 2013/661/GBVB van de Raad van 15 november 2013 nietig verklaren, voor zover het verzoekster betreft;

               —

               verklaren dat verordening (EU) nr. 267/2012 van de Raad van 23 maart 2012 niet op haar van toepassing is;

               —

               verklaren dat besluit 2010/413/GBVB niet op haar van toepassing is;

               —

               subsidiair, de uitvoeringsverordening en het besluit, waarvan sprake in de eerste twee streepjes van de onderhavige vorderingen, nietig verklaren met ingang van 20 januari 2014;

               —

               de Raad verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster acht middelen aan.

               1.

               Eerste middel, ontleend aan ontbreken van motivering in strijd met artikel 296 VWEU, voor zover de uitvoeringsvordering waarbij verzoekster wordt opgenomen op de lijst van personen en entiteiten op wie beperkende maatregelen van toepassing zijn, niet uitdrukkelijk de rechtsgrondslag van die uitvoeringsverordening vermeldt.

               2.

               Tweede middel, ontleend aan ontbreken van rechtsgrondslag, voor zover de rechtsgrondslag van de bestreden uitvoeringsverordening verordening nr. 267/2012 (1) zou zijn, die niet-toepasselijk op verzoekster zou moeten worden verklaard, aangezien die verordening ten eerste is vastgesteld in strijd met de in artikel 296 VWEU opgenomen motiveringsplicht en met artikel 215 VWEU, en ten tweede, artikel 23, lid 2, sub d, van die verordening, dat de rechtsgrondslag zou vormen voor verzoeksters opname op de lijst van bijlage IX bij verordening nr. 267/2012, de Verdragen en het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie schendt.

               3.

               Derde, vierde, vijfde en zesde middel respectievelijk ontleend aan i) onjuiste rechtsopvatting, ii) kennelijke feitelijke vergissing en kennelijke beoordelingsfout, iii) schending van de rechten van verdediging en van het recht op een effectieve rechterlijke bescherming en iv) schending van het evenredigheidsbeginsel.

               4.

               Zevende middel, ontleend aan het argument dat artikel 20, lid 1, sub c, van besluit 2010/413 (2), dat de rechtsgrondslag zou zijn van de aan verzoekster opgelegde sanctie, niet-toepasselijk zou moeten worden verklaard op verzoekster omdat die bepaling in strijd is met de Verdragen, met het Handvest van de grondrechten en met het evenredigheidsbeginsel. Verzoekster voert aan dat het besluit om haar op te nemen op de lijst van personen en entiteiten op wie beperkende maatregelen van toepassing zijn, bijgevolg nietig moet worden verklaard.

               5.

               Achtste middel, ontleend aan het argument dat de bestreden sanctie sinds 20 januari 2014 onrechtmatig is, aangezien de Raad op die datum heeft erkend dat Iran de nucleaire activiteiten die de aanleiding van de sanctie waren, had stopgezet. Verzoekster voert aan dat de sanctie dus zonder voorwerp is geworden.

      (1)  Verordening (EU) nr. 267/2012 van de Raad van 23 maart 2012 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran en tot intrekking van verordening (EU) nr. 961/2010 (PB L 88, blz. 1).

      (2)  Besluit 2010/413/GBVB van de Raad van 26 juli 2010 betreffende beperkende maatregelen tegen Iran en tot intrekking van gemeenschappelijk standpunt 2007/140/GBVB (PB L 195, blz. 39).


title: Zaak F-85/06: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 9 oktober 2007 — Bellantone/Rekenkamer (Openbaar ambt — Ambtenaren — Tijdelijk functionaris, benoemd tot ambtenaar — Opzegging — Uitkering bij vertrek — Dagvergoeding — Materiële schade)

text:
               24.11.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 283/42

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 9 oktober 2007 — Bellantone/Rekenkamer
   (Zaak F-85/06) (1)

   (Openbaar ambt - Ambtenaren - Tijdelijk functionaris, benoemd tot ambtenaar - Opzegging - Uitkering bij vertrek - Dagvergoeding - Materiële schade)
   (2007/C 283/75)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Gerardo Bellantone (Luxemburg, Luxemburg) (vertegenwoordigers: T. Bontinck en J. Feld, advocaten)

      Verwerende partijen: Rekenkamer van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: T. Kennedy, J.-M. Stenier en G. Corstens, gemachtigden)
   Voorwerp
   Enerzijds nietigverklaring van het besluit van de secretaris-generaal van de Europese Rekenkamer van 30 maart 2006 tot afwijzing van de klacht van verzoeker, voormalig tijdelijk functionaris, benoemd tot ambtenaar, strekkende tot betaling van het saldo van de uitkering ter zake van een aanvullende opzegtermijn, de uitkering bij vertrek en de dagvergoeding, en anderzijds schadevergoeding
   Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Bellantone draagt driekwart van zijn eigen kosten.

               3)

               De Rekenkamer van de Europese Gemeenschappen zal naast haar eigen kosten een kwart van de kosten van Bellantone dragen.

      (1)  PB C 237 van 30.9.2006, blz. 18.


title: Zaak C-562/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Hannover (Duitsland) op 7 november 2016 — Peter Roßnagel, Alexandre Schröter/TUIfly GmbH

text:
               13.2.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 46/13

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Hannover (Duitsland) op 7 november 2016 — Peter Roßnagel, Alexandre Schröter/TUIfly GmbH
   (Zaak C-562/16)
   (2017/C 046/16)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Amtsgericht Hannover

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Peter Roßnagel, Alexandre Schröter

      Verwerende partij: TUIfly GmbH

      Prejudiciële vragen

               1)

               Vormt de omboeking naar een andere vlucht een situatie die valt binnen de werkingssfeer van artikel 4, lid 3, van verordening (EG) nr. 261/2004 (1)?

               2)

               Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord:
               dient deze bepaling ook te worden toegepast op een omboeking die niet uitgaat van de luchtvaartmaatschappij, maar alleen van de touroperator?

      (1)  Verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (PB 2004, L 46, blz. 1).


title: Zaak T-240/14 P: Arrest van het Gerecht van 26 februari 2016 — Bodson e.a./EIB („Hogere voorziening — Openbare dienst — Personeel van de EIB — Contractuele aard van de arbeidsverhouding — Hervorming van het stelsel van beloning en van salarisverhoging van de EIB — Motiveringsplicht — Verkeerde opvatting — Onjuiste rechtsopvattingen”)

text:
               4.4.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 118/24

         Arrest van het Gerecht van 26 februari 2016 — Bodson e.a./EIB
   (Zaak T-240/14 P) (1)

   ((„Hogere voorziening - Openbare dienst - Personeel van de EIB - Contractuele aard van de arbeidsverhouding - Hervorming van het stelsel van beloning en van salarisverhoging van de EIB - Motiveringsplicht - Verkeerde opvatting - Onjuiste rechtsopvattingen”))
   (2016/C 118/25)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwiranten: Jean-Pierre Bodson (Luxemburg, Luxemburg), Dalila Bundy (Cosnes-et-Romain, Frankrijk), Didier Dulieu (Roussy-le-Village, Frankrijk), Marie-Christel Heger (Nospelt, Luxemburg), Evangelos Kourgias (Senningerberg, Luxemburg), Manuel Sutil (Luxemburg), Patrick Vanhoudt (Gonderange, Luxemburg) en Henry von Blumenthal (Bergem, Luxemburg) (vertegenwoordiger: L. Levi, advocaat)

      Andere partij in de procedure: Europese Investeringsbank (vertegenwoordigers: C. Gómez de la Cruz, T. Gilliams en G. Nuvoli, gemachtigden, bijgestaan door P.-E. Partsch, advocaat)

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Derde kamer) van 12 februari 2014, Bodson e.a./EIB (F-73/12, JurAmbt., EU:F:2014:16), en strekkende tot vernietiging van dat arrest

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Bodson en de andere verzoekers wier namen zijn opgenomen in de bijlage dragen hun eigen kosten en worden verwezen in de kosten die de Europese Investeringsbank (EIB) in het kader van deze procedure heeft gemaakt.

      (1)  PB C 223 van 14.7.2014.


title: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 14 oktober 2004 in zaak C-339/03: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek Duitsland (Niet-nakoming — Richtlijn 1999/22/EG — Houden van wilde dieren in dierentuinen — Niet-omzetting binnen gestelde termijn)

text:
               4.12.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 300/22

      ARREST VAN HET HOF

   (Vierde kamer)
   van 14 oktober 2004
   in zaak C-339/03: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek Duitsland (1)

   (Niet-nakoming - Richtlijn 1999/22/EG - Houden van wilde dieren in dierentuinen - Niet-omzetting binnen gestelde termijn)
   (2004/C 300/44)
   Procestaal: Duits
   In zaak C-339/03, betreffende een beroep wegens niet-nakoming krachtens artikel 226 EG, ingesteld op 1 augustus 2003, Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: J. Schieferer en M. van Beek) tegen Bondsrepubliek Duitsland (gemachtigde: M. Lumma), heeft het Hof (Vierde kamer), samengesteld als volgt: J. N. Cunha Rodrigues (rapporteur), waarnemend voor de president van de Vierde kamer, E. Juhász en M. Ilešič, rechters; advocaat-generaal: P. Léger; griffier: R. Grass, op 14 oktober 2004 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               De Bondsrepubliek Duitsland heeft niet voldaan aan de verplichtingen die op haar rusten krachtens richtlijn 1999/22/EG van de Raad van 29 maart 1999 betreffende het houden van wilde dieren in dierentuinen, doordat in de verschillende deelstaten, behalve de deelstaten Bremen, Hamburg, Hessen, Baden-Württemberg, Niedersachsen, Berlijn, Schleswig-Holstein en Thüringen, niet binnen de in het met redenen omkleed advies gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen zijn vastgesteld die nodig zijn om te voldoen aan deze richtlijn.

               2)

               De Bondsrepubliek Duitsland wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 226 van 20.9.2003.


title: Zaak C-157/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 27 maart 2017 — X tegen Staatssecretaris van Financiën

text:
               29.5.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 168/27

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 27 maart 2017 — X tegen Staatssecretaris van Financiën
   (Zaak C-157/17)
   (2017/C 168/35)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Hoge Raad der Nederlanden

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoeker: X

      Verweerder: Staatssecretaris van Financiën

      Andere partijen: Nederlandse Orde van Belastingadviseurs, Loyens en Loeff NV

      Prejudiciële vragen

               1)

               Verzet artikel 56 EG (thans artikel 63 VWEU) zich ertegen dat aan een buiten Nederland gevestigd beleggingsfonds, op de grond dat het niet inhoudingsplichtig is voor de Nederlandse dividendbelasting, geen teruggaaf wordt verleend van Nederlandse dividendbelasting die is ingehouden op dividenden die het heeft ontvangen van in Nederland gevestigde lichamen, terwijl een dergelijke teruggaaf wel wordt verleend aan een in Nederland gevestigde fiscale beleggingsinstelling die haar beleggingsresultaat jaarlijks onder inhouding van Nederlandse dividendbelasting uitdeelt aan haar aandeelhouders of participanten?

               2)

               Verzet artikel 56 EG (thans artikel 63 VWEU) zich ertegen dat aan een buiten Nederland gevestigd beleggingsfonds een teruggaaf van Nederlandse dividendbelasting — die wel wordt verleend aan een Nederlandse fiscale beleggingsinstelling — wordt geweigerd, ingeval dat fonds daardoor zou worden belemmerd bij het aantrekken van in Nederland woonachtige of gevestigde beleggers?


title: Zaak C-408/09: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Município de Barcelos (Portugal) op 23 oktober 2009 — Município de Barcelos/Portugese Staat

text:
               22.5.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 134/14

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Município de Barcelos (Portugal) op 23 oktober 2009 — Município de Barcelos/Portugese Staat
   (Zaak C-408/09)
   2010/C 134/22
   Procestaal: Portugees

      Verwijzende rechter

   Município de Barcelos

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Município de Barcelos

      Verwerende partij: Portugese Staat
   Bij beschikking van 12 februari 2010 heeft het Hof (zevende kamer) zich kennelijk onbevoegd verklaard om de door de Município de Barcelos gestelde vraag te beantwoorden.


               28.10.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 261/38

         (2006/C 261/76)
   Laatste publicatie van het Hof van Justitie in het Publicatieblad van de Europese Unie

         PB C 249 van 14.10.2006

   Historisch overzicht van de vroegere publicaties

      PB C 237 van 30.9.2006

      PB C 224 van 16.9.2006

      PB C 212 van 2.9.2006

      PB C 190 van 12.8.2006

      PB C 178 van 29.7.2006

      PB C 165 van 15.7.2006

   Deze teksten zijn beschikbaar in:

               EUR-Lex:http://eur-lex.europa.eu


title: Zaak C-356/11: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Korkein hallinto-oikeus (Finland) op 7 juli 2011 — O, S

text:
               10.9.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 269/36

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Korkein hallinto-oikeus (Finland) op 7 juli 2011 — O, S
   (Zaak C-356/11)
   2011/C 269/74
   Procestaal: Fins

      Verwijzende rechter

   Korkein hallinto-oikeus

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: O, S

      Andere partij in de zaak: Maahanmuuttovirasto

      Prejudiciële vragen

               1)

               Staat artikel 20 VWEU eraan in de weg dat aan een staatsburger van een derde land de afgifte van een verblijfstitel wordt geweigerd op grond dat hij niet over voldoende bestaansmiddelen beschikt in een gezinssituatie waarin diens echtgenote het gezag heeft over een kind dat burger van de Unie is en de staatsburger van het derde land noch de vader is van dat kind noch het gezag heeft over dat kind?

               2)

               Ingeval de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord, wordt de werking van artikel 20 VWEU dan anders beoordeeld indien de staatsburger van een derde land zonder verblijfstitel, zijn echtgenote en het kind dat onder het gezag van laatstgenoemde staat en burger van de Unie is, onder hetzelfde dak wonen?


title: Zaak T-128/06: Beroep ingesteld op  28 april 2006  — Japan Tobacco tegen BHIM — Torrefacção Camelo (beeldmerk CAMELO)

text:
               1.7.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 154/21

         Beroep ingesteld op 28 april 2006 — Japan Tobacco tegen BHIM — Torrefacção Camelo (beeldmerk CAMELO)
   (Zaak T-128/06)
   (2006/C 154/51)
   Taal van het verzoekschrift: Frans
   Partijen

      Verzoekster: Japan Tobacco Inc. (Tokyo, Japan) (vertegenwoordigers: A. Ortiz López, S. Ferrandis González en E. Ochoa Santamaría, advocaten)

      Verweerder: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Torrefacção Camelo Lda
   Conclusies van verzoekster

               —

               na vernietiging van de beslissing van de tweede kamer van beroep van 22 februari 2006 in zaak R 669/2003-2, een arrest te wijzen waarbij bij wege van wijziging van deze beslissing wordt verklaard dat het noodzakelijk is, het in artikel 8, lid 5, van de verordening inzake het gemeenschapsmerk vervatte verbod in deze zaak toe te passen en bijgevolg de inschrijving van gemeenschapsmerk nr. 1469121 te weigeren op grond van de door Japan Tobacco aangevoerde argumenten;

               —

               het BHIM te verwijzen in de kosten van deze procedures.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: Torrefacção Camelo Lda

      Betrokken gemeenschapsmerk: merk bestaande uit beeldelementen (kameel, piramiden, palmbomen) en de naam CAFÉ TORREFACTO CAMPO MAIOR CAMELO CAFÉ ESPECIAL PURO Torrefacção Camelo Lda CAMPO MAIOR-PORTUGAL, voor waren van klasse 30 (aanvraag nr. 1469121)

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: verzoekster

      Oppositiemerk of -teken: nationale woord- en beeldmerken „CAMEL” voor waren van de klassen 22 en 34

      Beslissing van de oppositieafdeling: toewijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: vernietiging van de beslissing van de oppositieafdeling

      Aangevoerde middelen: onjuiste toepassing van artikel 8, lid 5, van verordening nr. 40/94 van de Raad alsmede fouten bij de instructie en schending van de artikelen 74 en 79 van deze verordening


title: Zaak T-219/14: Beroep ingesteld op 2 april 2014 — Regione autonoma della Sardegna/Commissie

text:
               10.6.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 175/49

         Beroep ingesteld op 2 april 2014 — Regione autonoma della Sardegna/Commissie
   (Zaak T-219/14)
   2014/C 175/68
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Regione autonoma della Sardegna (vertegenwoordigers: T. Ledda, S. Sau, G. Roberti, G. Bellitti en I. Perego, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               het bestreden besluit geheel of gedeeltelijk te vernietigen, voor zover:

                           —

                           daarin de compensatie voor openbare diensten van regionale wet nr. 15 van 7 augustus 2012 en de kapitaalinbreng waartoe is besloten door de vergadering van aandeelhouders van Saremar van 15 juni 2012 als staatssteun is gekwalificeerd;

                           —

                           daarin is geoordeeld dat deze maatregelen onverenigbaar zijn met de interne markt en de terugvordering wordt gelast;

               —

               artikel 4, sub f, van besluit 2012/21/EU en punt 9 van de EU-kaderregeling inzake staatssteun in de vorm van compensatie voor de openbare dienst (2011) krachtens artikel 277 VWEU onrechtmatig en niet-toepasselijk te verklaren;

               —

               verzoekster in de kosten te verwijzen.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Het onderhavige beroep is gericht tegen het besluit van de Europese Commissie van 22 januari 2014 inzake de steunmaatregelen SA.32014 (2011/C), SA.32015 (2011/C) en SA.32016 (2011/C) die de Regione Sardegna ten uitvoer heeft gelegd ten gunste van Saremar. Bij dit besluit is de steun die verzoekster aan Saremar zou hebben verstrekt om de dienst van algemeen belang van het cabotagevervoer tussen Sardinië en het vasteland (verzorgd in 2011 en 2012) te verzekeren, bedoeld om ervoor te zorgen dat de dienst voor de gebruikers in economisch opzicht zo toegankelijk mogelijk was, in strijd met de interne markt verklaard.
   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij zes middelen aan.

               1.

               Verweerster heeft artikel 106, lid 2, VWEU geschonden door de feiten onjuist te beoordelen en het besluit ontoereikend te motiveren. Zij heeft namelijk de openbaredienstverplichtingen van Saremar onjuist omschreven, en daarnaast heeft zij niet enkel de kennelijke fout beoordeeld, maar zij is ingegaan op de inhoud van de besluiten van de lidstaat en heeft zich zodoende in beslissingen betreffende economisch en sociaal beleid gemengd.

               2.

               Verweerster heeft artikel 107, lid 1, VWEU en artikel 106, lid 2, VWEU geschonden door in casu te oordelen dat niet aan de voorwaarden van het arrest Altmark is voldaan. Op dat punt heeft de Commissie de feiten onjuist beoordeeld en het besluit ontoereikend gemotiveerd door onder meer te oordelen dat de markt afdoende passende garanties bood om in de door de Regione autonoma della Sardegna vastgestelde openbaredienstbehoeften te voorzien.

               3.

               Verweerster heeft bovendien artikel 106, lid 2, VWEU en de besluiten 2005/824/EG en 2012/21/EU geschonden en heeft de feiten onjuist beoordeeld en het besluit ontoereikend gemotiveerd, voor zover zij (i) heeft geoordeeld dat besluit 2005/824/EG ratione temporis niet van toepassing was; (ii) hoe dan ook heeft geconcludeerd dat in casu niet aan de in deze besluiten geformuleerde beginselen was voldaan.

               4.

               Verweerster heeft artikel 106, lid 2, VWEU geschonden, de feiten onjuist beoordeeld en het besluit ontoereikend gemotiveerd, aangezien zij Saremar heeft gekwalificeerd als een onderneming in moeilijkheden in de zin van de richtsnoeren inzake reddings- en herstructureringssteun aan ondernemingen in moeilijkheden.

               5.

               Verweerster heeft artikel 106, lid 2, VWEU geschonden door de feiten onjuist te beoordelen en het recht onjuist op te vatten, aangezien zij heeft geoordeeld dat niet was voldaan aan de voorwaarden voor verenigbaarheid van de maatregel in de EU-kaderregeling inzake staatssteun in de vorm van compensatie voor de openbare dienst (2011).

               6.

               Tot slot heeft verweerster artikel 107, lid 1, VWEU geschonden en de feiten onjuist beoordeeld en het recht onjuist opgevat met betrekking tot de aard van de herkapitalisatie van de vennootschap Saremar door de Regione autonoma della Sardegna door te oordelen dat deze herkapitalisatie een voordeel opleverde voor Saremar en hoe dan ook niet in overeenstemming was met het beginsel van de investeerder in een markteconomie.


title: Zaak C-238/04: Beroep, op 7 juni 2004 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Republiek Frankrijk

text:
               24.7.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/12

         Beroep, op 7 juni 2004 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Republiek Frankrijk
   (Zaak C-238/04)
   (2004/C 190/20)
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 7 juni 2004 beroep ingesteld tegen Republiek Frankrijk door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door O. Beynet en A. Whelan als gemachtigden, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
   De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert dat het het Hof behage:

               1.

               vast te stellen dat de Franse Republiek, door de onjuiste omzetting van de artikelen 1 en 2, lid 3, van richtlijn 90/388/EEG betreffende de mededinging op de markten voor telecommunicatiediensten (1), zoals gewijzigd bij de richtlijnen 95/51/EG (2) en 96/19/EG (3), de krachtens deze richtlijn en artikel 249 (voorheen artikel 189), derde alinea, van het Verdrag op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               2.

               De Franse Republiek te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De Franse rechtsorde is niet in overeenstemming met het gemeenschapsrecht ter zake van de vergunningsvoorwaarden voor de verrichting van telecommunicatiediensten door kabelmaatschappijen.
   De Franse regeling betreffende telefoniediensten bepaalt immers dat vóór de afgifte van een vergunning voor het verrichten van telefoniediensten via kabelnetten de gemeenten of samenwerkingsverbanden van gemeenten moeten worden geraadpleegd. Deze verplichting werpt verscheidene problemen op ten aanzien van artikel 2, lid 3, van richtlijn 90/388, zoals gewijzigd bij richtlijn 96/19/EG, te weten de ondoorzichtigheid van de consultatieprocedure, de te grote discretionaire bevoegdheid van de gemeentebesturen bij het opstellen van hun advies, de onzekerheid of de procedure objectief is wegens de banden tussen bepaalde gemeentebesturen en kabelexploitanten, het discriminatoire karakter van een procedure die niet geldt voor andere aanbieders van telecommunicatiediensten en het gevaar van discriminatie tussen de verschillende kabelexploitanten.
   Het voorschrift dat de kabelmaatschappijen stelselmatig alle gemeenten waar hun netwerken zijn gelegen moeten inlichten, legt hun een bijkomende verplichting op in vergelijking met de algemene regel van de vrijheid van aanbieding, die op de andere exploitanten van telecommunicatiediensten van toepassing is. Aangezien geen enkel objectief element deze verschillende behandeling rechtvaardigt, is de Franse regeling in dit opzicht discriminatoir en in strijd met artikel 1, juncto artikel 2, lid 3, van richtlijn 90/388/EEG, zoals gewijzigd bij de richtlijnen 91/51/EG en 96/19/EG.

      (1)  PB L 192 van 24.7.1990, blz. 10.

      (2)  Richtlijn 95/51/EG van de Commissie van 18.10.1995 tot wijziging van richtlijn 90/388/EEG van de Commissie inzake de opheffing van de beperkingen op het gebruik van kabeltelevisienetten voor het verrichten van reeds geliberaliseerde telecommunicatiediensten (PB L 256 van 26.10.1995, blz. 49).

      (3)  Richtlijn 96/19/EG van de Commissie van 13.3.1996 tot wijziging van richtlijn 90/388/EEG met betrekking tot de invoering van volledige mededinging op de markten voor telecommunicatie.


title: Zaak T-317/04: Beroep, op 3 augustus 2004 ingesteld door Koninkrijk Denemarken tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               23.10.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 262/47

         Beroep, op 3 augustus 2004 ingesteld door Koninkrijk Denemarken tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-317/04)
   (2004/C 262/89)
   Procestaal: Deens
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 3 augustus 2004 beroep ingesteld tegen de Commissie van de Europese Gemeenschappen door Koninkrijk Denemarken, vertegenwoordigd door J. Molde als gemachtigde, bijgestaan door P. Biering en K. Lundgaard Hansen, advocaten.
   Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:

               —

               de beschikking van de Commissie van 19 mei 2004 inzake maatregelen van Denemarken ten gunste van TV2/DANMARK, nietig te verklaren;

               —

               subsidiair: de beschikking van de Commissie van 19 mei 2004 inzake maatregelen van Denemarken ten gunste van TV2/DANMARK, nietig te verklaren wat artikel 2 betreft;

               —

               meer subsidiair: de beschikking van de Commissie van 19 mei 2004 inzake maatregelen van Denemarken ten gunste van TV2/DANMARK, nietig te verklaren wat de artikelen 2, 3 en 4 betreft;

               —

               de Commissie in de kosten te verwijzen.

         Middelen en voornaamste argumenten
   In de bestreden beschikking heeft de Commissie steun die tussen 1995 en 2002 aan TV2/DANMARK is toegekend in de vorm van opbrengsten uit retributies en enkele andere maatregelen, verenigbaar met de gemeenschappelijke markt verklaard, behalve wat betreft een bedrag van 628,2 miljoen DKK dat, naar het oordeel van de Commissie, ontoelaatbare staatssteun vormt en door het Koninkrijk Denemarken van TV2/DANMARK A/S moet worden teruggevorderd.
   Tot staving van haar beroep betoogt de Deense regering dat de beschikking van de Commissie van 19 mei 2004

               —

               in strijd is met wezenlijke vormvoorschriften;

               —

               in strijd is met artikel 295 EG, de in artikel 87, lid 1, EG en artikel 86, lid 2, EG neergelegde regels inzake staatssteun en het Protocol inzake het publiekeomroepstelsel, en

               —

               in strijd is met verordening nr. 659/1999 (1) van de Raad en richtlijn nr. 80/723 (2) van de Commissie.

         Tot staving van haar primaire vordering betoogt de Deense regering:

               —

               dat het contradictiebeginsel is miskend, hetgeen concrete gevolgen heeft gehad voor het verweer van de regering en daarmee voor de beschikking van de Commissie;

               —

               dat noch de aan TV2 toebedeelde opbrengsten uit retributies, noch de reclameopbrengsten die TV2 zijn toebedeeld via TV2-Fonden tot de opheffing van dit laatste in 1997, staatssteun vormen, daar deze geen met staatsmiddelen bekostigde steun in de zin van artikel 87 vormen;

               —

               dat het kapitaal dat TV2 tussen 1995 en 2002 heeft opgebouwd, een redelijke verdienste uit de uitvoering van openbaredienstverplichtingen door TV2 vormt en derhalve geen „overcompensatie” die als met het Verdrag strijdige staatssteun kan worden beschouwd;

               —

               dat de Commissie de „overcompensatie” onjuist heeft berekend;

               —

               dat van staatssteun geen sprake is, ook al is het bedrag van de aan TV2 toebedeelde middelen hoger dan de nettokosten van de uitvoering van de openbaredienstverplichtingen, daar de toebedeelde middelen niet zijn aangewend voor kruissubsidiëring van de commerciële activiteiten van TV2 en de mededinging derhalve niet vervalsen;

               —

               dat eventueel aan TV2 toebedeelde staatsmiddelen moeten worden geacht te zijn toebedeeld overeenkomstig het beginsel van een investeerder in een markteconomie, zodat zij geen staatssteun vormen.

      (1)  Verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (PB L 83, blz. 1).

      (2)  Richtlijn 80/723/EEG van de Commissie van 25 juni 1980 betreffende de doorzichtigheid in de financiële betrekkingen tussen lidstaten en openbare bedrijven (PB L 195, blz. 35).


title: Zaak C-132/14: Beroep ingesteld op 21 maart 2014 — Europees Parlement/Raad van de Europese Unie

text:
               10.6.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 175/24

         Beroep ingesteld op 21 maart 2014 — Europees Parlement/Raad van de Europese Unie
   (Zaak C-132/14)
   2014/C 175/30
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: I. Liukkonen en L. Visaggio, gemachtigden)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               verordening (EU) nr. 1385/2013 van de Raad van 17 december 2013 tot wijziging van verordeningen (EG) nr. 850/98 en (EG) nr. 1224/2009, en verordeningen (EG) nr. 1069/2009, (EU) nr. 1379/2013 en (EU) nr. 1380/2013 van het Europees Parlement en de Raad in verband met de wijziging van de status van Mayotte ten aanzien van de Europese Unie (1) nietig verklaren;

               —

               de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Het Europees Parlement verzoekt om nietigverklaring van verordening (EU) nr. 1385/2013, dat de Raad heeft vastgesteld op de grondslag van artikel 349 VWEU.
   Het Parlement betwist de door de Raad gekozen rechtsgrondslag. Artikel 349 VWEU kan niet dienen als rechtsgrondslag voor alle vastgestelde maatregelen, maar enkel voor sommige ervan waarmee wordt afgeweken van de toepassing van het Unierecht op Mayotte. De bestreden verordening stelt ook maatregelen vast op gebieden die vallen onder het gemeenschappelijk visserijbeleid en de bescherming van de volksgezondheid, zonder dat deze maatregelen hun grond vinden in de structurele economische en sociale situatie waarin Mayotte zich specifiek bevindt.
   Volgens het Parlement had de betrokken handeling dus, overeenkomstig de verschillende onderwerpen die hierbij worden geregeld, moeten worden vastgesteld op de gezamenlijke grondslag van de artikelen 43, lid 2, 168, lid 4, punt b, en 349 VWEU, en niet enkel grond van dit laatste artikel.

      (1)  PB L 354, blz. 86.


title: Zaak C-640/16 P: Hogere voorziening ingesteld op 9 december 2016 door Greenpeace Energy eG tegen de beschikking van het Gerecht (Vijfde kamer) van 26 september 2016 in zaak T-382/15, Greenpeace Energy eG/Europese Commissie

text:
               6.2.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 38/19

         Hogere voorziening ingesteld op 9 december 2016 door Greenpeace Energy eG tegen de beschikking van het Gerecht (Vijfde kamer) van 26 september 2016 in zaak T-382/15, Greenpeace Energy eG/Europese Commissie
   (Zaak C-640/16 P)
   (2017/C 038/25)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Rekwirante: Greenpeace Energy eG (vertegenwoordigers: D. Fouquet, S. Michaels, J. Nysten, Rechtsanwälte)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               de beschikking van het Gerecht van 26 september 2016 in zaak T-382/15, Greenpeace Energy eG, vernietigen, voor zover deze rekwirante betreft;

               —

               de zaak voor afdoening terugverwijzen naar het Gerecht, en

               —

               verwerende partij verwijzen in alle kosten, met inbegrip van advocaat- en reiskosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwirante voert ter ondersteuning van haar hogere voorziening vijf middelen aan:

               1.

               Het Gerecht is kennelijk van oordeel, dat artikel 263, vierde alinea, derde geval, VWEU bepaalt dat regelgevingshandelingen die op grond van die bepaling kunnen worden bestreden, een algemene strekking moeten hebben. Een dergelijke rechtsopvatting dient echter juist met het oog op zowel de tekst als de ontstaansgeschiedenis van de bepaling, onder andere de wil van de Uniewetgever, als onjuist te worden beschouwd.

               2.

               Het Gerecht lijkt ervan uit te gaan, dat het bij de eis van een rechtstreekse geraaktheid door regelgevingshandelingen die geen uitvoeringsmaatregelen met zich meebrengen, om twee afzonderlijke criteria gaat die los van elkaar dienen te worden onderzocht. In casu is dit echter niet zo, aangezien er enerzijds geen verdere uitvoeringsmaatregelen in de zin van deze bepaling nodig zijn — niet door het Verenigd Koninkrijk en evenmin door de Europese Commissie — en anderzijds de steunverlening onmiddellijk gevolgen voor de markt teweegbrengt, dat wil zeggen dat rekwirante onmiddellijk de effecten op de mededinging ondervindt.

               3.

               Het Gerecht verwijt rekwirante dat zij haar rechtstreekse en individuele geraaktheid ontoereikend heeft aangetoond. Daarmee is het echter voorbijgegaan aan de voorgelegde informatie of heeft het deze minstens onvoldoende beoordeeld.

               4.

               Het Gerecht lijkt van opvatting te zijn, dat de individualiseerbaarheid in de zin van artikel 263, vierde alinea, tweede geval, VWEU in navolging van de rechtspraak in de zaak Plaumann reeds dan moeten worden afgewezen wanneer er andere ondernemingen kunnen zijn die net als rekwirante worden geraakt door de mededingingseffecten van de steunverlening. Gelet op de rechtspraak in met name zaak C-309/89, Codorniu, lijkt dit echter een rechtens onjuiste en bovendien beperkte uitlegging te zijn. Voorts verwijst rekwirante naar de uiteenzetting van de feiten in haar verzoekschrift, waaruit duidelijk wordt dat sprake is van een toereikende individualiseerbaarheid, maar waarmee door het Gerecht kennelijk niet of niet voldoende rekening is gehouden.

               5.

               Het Gerecht lijkt ervan uit te gaan, dat een effectieve rechtsbescherming tegen een besluit van de Commissie tot goedkeuring van steunverlening kan worden gewaarborgd door nationale rechters. Dit zou betekenen, dat de Uniewetgever met de verplichting aan de lidstaten om in passende rechtsmiddelen te voorzien (artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU) de controle op individuele handelingen van instellingen van de Unie, zoals de Europese Commissie, aan de rechterlijke instanties van de lidstaten zou willen overlaten. Dit standpunt moet echter zowel wegens de rechtspraak van het Hof inzake Uniehandelingen en bestaande beroepsmogelijkheden als in het bijzonder wegens de bevoegdheidsverdeling tussen nationale rechterlijke instanties en de Europese Commissie in het staatssteunrecht worden verworpen, en is dus rechtens onjuist.


title: Zaak T-177/05: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van  9 januari 2006  — Finland tegen Commissie ( Procesincidenten — Exceptie van niet-ontvankelijkheid — Handeling zonder bindende rechtsgevolgen — Eigen middelen van de Europese Gemeenschappen — Inbreukprocedure — Vertragingsrente overeenkomstig artikel 11 van verordening (EG, Euratom) nr. 1150/2000 — Onderhandelingen over overeenkomst inzake betaling onder voorwaarden )

text:
               25.3.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 74/19

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 9 januari 2006 — Finland tegen Commissie
   (Zaak T-177/05) (1)

   („Procesincidenten - Exceptie van niet-ontvankelijkheid - Handeling zonder bindende rechtsgevolgen - Eigen middelen van de Europese Gemeenschappen - Inbreukprocedure - Vertragingsrente overeenkomstig artikel 11 van verordening (EG, Euratom) nr. 1150/2000 - Onderhandelingen over overeenkomst inzake betaling onder voorwaarden”)
   (2006/C 74/39)
   Procestaal: Fins
   Partijen

      Verzoekster: Republiek Finland (vertegenwoordigers: T. Pynnä en A. Guimaraes-Purokoski, gemachtigden)

      Verweerster: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: G. Wilms en P. Aalto, gemachtigden)
   Voorwerp van de zaak
   Verzoek tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie (Directoraat-Generaal Begroting), vervat in de brief van 28 februari 2005 en bevestigd bij brief van 25 april 2005, waarmee de Commissie heeft geweigerd onderhandelingen te beginnen met de Republiek Finland over de betaling onder voorwaarden van retroactieve douanerechten, vermeerderd met vertragingsrente tot de dag van betaling van die rechten, die de Commissie van de Republiek Finland vordert in het kader van de krachtens artikel 226 EG ingeleide inbreukprocedure nr. 2003/2180
   Dictum van de beschikking

               1)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               De Republiek Finland wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 153 van 25.6.2005.


title: Zaak T-341/09: Arrest van het Gerecht van 17 mei 2011 — Consejo Regulador de la Denominación de Origen Txakoli de Álava e.a./BHIM (TXAKOLI) ( „Gemeenschapsmerk — Aanvraag voor collectief gemeenschapswoordmerk TXAKOLI — Absolute weigeringsgronden — Beschrijvend karakter — Artikel 7, lid 1, sub c, van verordening (EG) nr. 207/2009 — Artikel 66, lid 2, van verordening nr. 207/2009 — Ontbreken van onderscheidend vermogen — Artikel 7, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009” )

text:
               25.6.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 186/21

         Arrest van het Gerecht van 17 mei 2011 — Consejo Regulador de la Denominación de Origen Txakoli de Álava e.a./BHIM (TXAKOLI)
   (Zaak T-341/09) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Aanvraag voor collectief gemeenschapswoordmerk TXAKOLI - Absolute weigeringsgronden - Beschrijvend karakter - Artikel 7, lid 1, sub c, van verordening (EG) nr. 207/2009 - Artikel 66, lid 2, van verordening nr. 207/2009 - Ontbreken van onderscheidend vermogen - Artikel 7, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009)
   2011/C 186/39
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partijen: Consejo Regulador de la Denominación de Origen Txakoli de Álava (Amurrio, Spanje); Consejo Regulador de la Denominación de Origen Txakoli de Bizkaia (Leioa, Spanje); en Consejo Regulador de la Denominación de Origen Txakoli de Getaria (Getaria, Spanje) (vertegenwoordigers: J. Grimau Muñoz en J. Villamor Muguerza, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: J. Crespo Carrillo, gemachtigde)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 4 juni 2009 (zaak R 197/2009-2) inzake een aanvraag tot inschrijving van het woordteken TXAKOLI als gemeenschapsmerk

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               De Consejo Regulador de la Denominación de Origen Txakoli de Álava, de Consejo Regulador de la Denominación de Origen Txakoli de Bizkaia en de Consejo Regulador de la Denominación de Origen Txakoli de Getaria worden verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 256 van 24.10.2009.


title: Zaak C-5/06: Verzoek van het Finanzgericht Düsseldorf van  2 januari 2006  om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Jülich AG en Hauptzollamt Aachen

text:
               25.3.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 74/4

         Verzoek van het Finanzgericht Düsseldorf van 2 januari 2006 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Jülich AG en Hauptzollamt Aachen
   (Zaak C-5/06)
   (2006/C 74/10)
   Procestaal: Duits
   Het Finanzgericht Düsseldorf heeft bij beschikking van 2 januari 2006, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 9 januari 2006, in het geding tussen Jülich AG en Hauptzollamt Aachen, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:

               1.

               Moet artikel 15 van verordening (EG) nr. 1260/2001 (1) van de Raad van 19 juni 2001 houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector suiker, aldus worden uitgelegd dat bij de vaststelling van het uit te voeren overschot alleen de uitgevoerde hoeveelheden suiker, isoglucose en inulinestroop waarvoor daadwerkelijk uitvoerrestituties zijn toegekend, in aanmerking mogen worden genomen?

               2.

               Indien de eerste vraag bevestigend moet worden beantwoord: is artikel 6, lid 4, van verordening (EG) nr. 314/2002 (2) van de Commissie van 20 februari 2002 houdende uitvoeringsbepalingen voor de quotaregeling in de sector suiker, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1140/2003 (3) van de Commissie van 27 juni 2003, ongeldig?

               3.

               Indien de eerste vraag ontkennend moet worden beantwoord: moet artikel 15 van verordening (EG) nr. 1260/2001 […] aldus worden uitgelegd dat zowel bij de vaststelling van het uit te voeren overschot als bij de vaststelling van het gemiddelde verlies per ton suiker alle exporten in aanmerking moeten worden genomen, ook wanneer voor een deel van deze exporten in het betrokken verkoopseizoen geen uitvoerrestituties zijn toegekend?

               4.

               Indien de eerste, de tweede of de derde vraag bevestigend moet worden beantwoord: is verordening (EG) nr. 1775/2004 (4) van de Commissie van 14 oktober 2004 tot vaststelling van de bedragen van de productieheffingen in de sector suiker voor het verkoopseizoen 2003/2004, ongeldig?

      (1)  PB L 178, blz. 1.

      (2)  PB L 50, blz. 40.

      (3)  PB L 160, blz. 33.

      (4)  PB L 316, blz. 64.


title: Zaak F-49/06: Beroep ingesteld op  9 mei 2006  — Nijs tegen Rekenkamer

text:
               1.7.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 154/26

         Beroep ingesteld op 9 mei 2006 — Nijs tegen Rekenkamer
   (Zaak F-49/06)
   (2006/C 154/61)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoeker: Bart Nijs (Bereldange, Luxemburg) (vertegenwoordiger: F. Rollinger, advocaat)

      Verweerster: Europese Rekenkamer
   Conclusies van verzoeker

               —

               Nietigverklaring van het besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag (AIPN) om verzoeker in 2005 niet te bevorderen, en van elk daarmee samenhangend en/of daaruit voortvloeiend ander besluit;

               —

               bevel tot vergoeding van de door verzoeker geleden materiële en morele schade;

               —

               veroordeling van de Europese Rekenkamer in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Tot staving van zijn beroep voert verzoeker aan:

               1.

               de gevolgen voor het bevorderingsjaar 2004 van een vervalsing van zijn beoordelingsrapport voor 2003;

               2.

               schending van het beginsel van rechtszekerheid van het personeel, het beginsel van gelijke behandeling van ambtenaren en het beginsel van goed bestuur bij de toepassing op verzoeker van het nieuwe, door verweerster ontwikkelde beoordelingssysteem;

               3.

               het feit dat een van zijn collega's op onrechtmatige wijze zou zijn verzocht om een hogere functie ad interim uit te oefenen;

               4.

               het feit dat een van zijn hiërarchieke meerderen zijn functie onrechtmatig zou hebben uitgeoefend;

               5.

               de gebrekkige integriteit van deze meerdere;

               6.

               verschillende vormen van misbruik van bevoegdheid alsmede schending van het Verdrag.


title: Zaak T-413/07: Beroep ingesteld op 14 november 2007 — Bayern Innovativ/BHIM — Life Sciences Partners Perstock (LifeScience)

text:
               12.1.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 8/24

         Beroep ingesteld op 14 november 2007 — Bayern Innovativ/BHIM — Life Sciences Partners Perstock (LifeScience)
   (Zaak T-413/07)
   (2008/C 8/44)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: Bayern Innovativ — Bayerische Gesellschaft für Innovation und Wissenstransfer mbH (Nürnberg, Duitsland) (vertegenwoordigers: A. Beschorner, B. Glaser en C. Thomas, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Life Sciences Partners Perstock N.V. (Amsterdam, Nederland)
   Conclusies

               —

               te vernietigen beslissing nr. R 1545/2006-1 van de eerste kamer van beroep van 2 augustus 2007 betreffende gemeenschapsmerk nr. 3 585 957 „LifeScience”;

               —

               oppositie nr. B 795 270 van interveniënte in haar geheel af te wijzen;

               —

               het BHIM te gelasten het gemeenschapsmerk nr. 3 585 957 „LifeScience” in te schrijven als bekendgemaakt;

               —

               het BHIM te verwijzen in de kosten van de procedure voor het Gerecht en interveniënte te verwijzen in de kosten van de administratieve procedure voor de kamer van beroep.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Betrokken gemeenschapsmerk: gemeenschapsbeeldmerk dat bestaat uit een gekleurde afbeelding van een spiraalvormige DNA-streng, een ovaal en een raster met daaronder het woordelement „LifeScience”, voor waren en diensten van de klassen 16, 35, 36, 41 en 42 — aanvraagnr. 3 585 957

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: Life Sciences Partners Perstock N.V.

      Oppositiemerk of -teken: gemeenschapsbeeldmerk dat bestaat uit een afbeelding van een naakte vrouw, gewikkeld in een DNA-streng, en dat de woordelementen „Life Sciences Partners” bevat, voor diensten van de klassen 35 en 36 — aanvraagnr. 2 136 026

      Beslissing van de oppositieafdeling: toewijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad.


title: Zaak C-697/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte (Italië) op 28 december 2015 — MB Srl/Società Metropolitana Acque Torino (SMAT)

text:
               21.3.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 106/24

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte (Italië) op 28 december 2015 — MB Srl/Società Metropolitana Acque Torino (SMAT)
   (Zaak C-697/15)
   (2016/C 106/25)
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: MB Srl

      Verwerende partij: Società Metropolitana Acque Torino (SMAT)

      Prejudiciële vraag

   Verzetten de Unierechtelijke beginselen van de bescherming van het gewettigd vertrouwen en de rechtszekerheid, gelezen in samenhang met de grondbeginselen van het vrije verkeer van goederen, de vrijheid van vestiging en de vrije dienstverrichting volgens het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), alsook de beginselen die daarvan zijn afgeleid, met name de gelijkheid van behandeling, het discriminatieverbod, het beginsel van wederzijdse erkenning, het evenredigheids- en het transparantiebeginsel, zoals daarnaar (laatstelijk) wordt verwezen in richtlijn 2014/24/EU (1), zich tegen een nationale wettelijke regeling, zoals de Italiaanse wettelijke regeling die voortvloeit uit de artikelen 87, lid 4, en 86, lid 3 bis, van Decreto legislativo nr. 163 van 2006, juncto artikel 26, lid 6, van Decreto legislativo nr. 81 van 2008, zoals deze bepalingen overeenkomstig artikel 99 van het wetboek bestuursprocesrecht („Codice del processo amministrativo”) ter waarborging van de eerbiediging van de wet en de uniforme uitlegging ervan zijn uitgelegd bij de arresten nr. 3 en nr. 9 van 2015 van de Adunanza plenaria del Consiglio di Stato (Grote kamer van de Raad van State), volgens welke het ontbreken in de economische offerte van de afzonderlijke vermelding van de kosten van de veiligheidsmaatregelen in de onderneming in een procedure voor de plaatsing van een overheidsopdracht voor werken hoe dan ook tot de uitsluiting van de betrokken onderneming leidt, zelfs indien van deze verplichting tot afzonderlijke vermelding van die kosten geen sprake is in het bestek of in de oproep tot inschrijvingen en evenmin in het voor de indiening van de offerte in te vullen formulier dat als bijlage daarbij ter beschikking stond, en ongeacht het feit dat de betrokken offerte wel degelijk voorzag in de middelen ter dekking van de minimumkosten van de interne bedrijfskosten voor de veiligheid?

      (1)  Richtlijn 2014/24/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van overheidsopdrachten en tot intrekking van richtlijn 2004/18/EG (PB L 94, blz. 65).


title: Zaak C-13/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 12 januari 2017 — Fédération des entreprises de la beauté/Ministre des Affaires sociales et de la Santé, Ministre de l’éducation nationale, de l’enseignement supérieur et de la recherche, Ministre de l’économie et des finances

text:
               27.3.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 95/6

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 12 januari 2017 — Fédération des entreprises de la beauté/Ministre des Affaires sociales et de la Santé, Ministre de l’éducation nationale, de l’enseignement supérieur et de la recherche, Ministre de l’économie et des finances
   (Zaak C-13/17)
   (2017/C 095/12)
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Conseil d’État

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Fédération des entreprises de la beauté

      Verwerende partijen: Ministre des Affaires sociales et de la Santé, Ministre de l’éducation nationale, de l’enseignement supérieur et de la recherche, Ministre de l’économie et des finances

      Prejudiciële vragen

               1)

               Heeft de erkenning van gelijkwaardigheid van opleidingen waartoe de lidstaten kunnen overgaan krachtens artikel 10, lid 2, van verordening (EG) nr. 1223/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 30 november 2009 betreffende cosmetische producten (1) alleen betrekking op opleidingen in staten die geen lid van de Europese Unie zijn?

               2)

               Staan de bepalingen van artikel 10, lid 2, van die verordening toe dat een lidstaat studierichtingen bepaalt die kunnen worden aangemerkt als „gelijksoortig” aan geneeskunde, farmacie of toxicologie en het niveau van de kwalificatie die aan de vereisten van de verordening voldoet?

               3)

               Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord, aan de hand van welke criteria kunnen studierichtingen worden aangemerkt als „gelijksoortig” aan geneeskunde, farmacie of toxicologie?

      (1)  PB L 342, blz. 59.


title: Zaak T-406/12 P: Hogere voorziening ingesteld op 21 maart 2013 door BG tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 17 juli 2012 in zaak F-54/11, BG/Ombudsman

text:
               1.6.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 156/44

         Hogere voorziening ingesteld op 21 maart 2013 door BG tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 17 juli 2012 in zaak F-54/11, BG/Ombudsman
   (Zaak T-406/12 P)
   2013/C 156/82
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirerende partij: BG (Straatsburg, Frankrijk) (vertegenwoordigers: L. Levi en A. Blot, advocaten)

      Andere partij in de procedure: Europese Ombudsman

      Conclusies

   De rekwirerende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie van 17 juli 2012 in zaak F-54/11 te vernietigen;

               —

               dientengevolge, rekwirantes in eerste aanleg geformuleerde vorderingen toe te wijzen en, derhalve,

                           —

                           primair, haar met terugwerkende kracht tot de datum waarop het besluit tot tuchtrechtelijk ontslag van kracht is geworden terug te plaatsen in haar ambt van administrateur van de rang A5, salaristrap 2, en haar alle financiële rechten te betalen die haar over die gehele periode verschuldigd zijn, te vermeerderen met vertragingsrente tegen de rentevoet van de ECB, vermeerderd met twee punten;

                           —

                           subsidiair, haar het bedrag toe te kennen overeenkomende met de bezoldiging die zij zou hebben ontvangen vanaf de datum waarop haar tuchtrechtelijk ontslag in augustus 2010 van kracht is geworden tot de maand waarin zij in juli 2040 de pensioenleeftijd zal bereiken, en haar pensioenrechten te regulariseren;

                           —

                           in elk geval, haar een immateriële schadevergoeding van 65 000 EUR toe te kennen;

                           —

                           de verwerende partij te verwijzen in alle kosten;

               —

               de verwerende partij te verwijzen in alle kosten van de beide instanties.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van de hogere voorziening voert de rekwirerende partij vier middelen aan.

               1)

               Eerste middel, ontleend aan een verkeerde opvatting van het dossier bij de controle door het GVA van de eerbiediging van de tuchtprocedure en met name schending van artikel 25 van bijlage IX bij het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie, aangezien het GVA het begrip „strafvervolging” verkeerd heeft uitgelegd (betreffende de punten 68 en volgende van het bestreden arrest).

               2)

               Tweede middel, ontleend aan niet-nakoming van de verplichting om de nakoming van de motiveringsplicht te controleren en verkeerde opvatting van het dossier, daar het GVA heeft vastgesteld dat de Ombudsman aan de motiveringsplicht had voldaan, ofschoon hij is afgeweken van het advies van de tuchtraad (betreffende de punten 102 en 103 van het bestreden arrest).

               3)

               Derde middel, ontleend aan niet-nakoming van de verplichting om te controleren of er sprake was van een kennelijke beoordelingsfout, schending van het evenredigheidsbeginsel en verkeerde opvatting van het dossier, aangezien het GVA heeft geoordeeld dat de Ombudsman niet het evenredigheidsbeginsel heeft geschonden door rekwirante de zwaarste in het Statuut opgenomen sanctie op te leggen (betreffende de punten 115-130 van het bestreden arrest).

               4)

               Vierde middel, ontleend aan niet-nakoming van de verplichting om de eerbiediging van het beginsel van gelijkheid van mannen en vrouwen te controleren en niet-nakoming door het GVA van de motiveringsplicht, daar het GVA niet heeft onderzocht of rekwirante door haar zwangerschap, waarmee haar handelwijze verband hield, indirect is gediscrimineerd (betreffende de punten 139 en volgende van het bestreden arrest).


title: Zaak C-225/11: Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 26 april 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) — Verenigd Koninkrijk) — The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs/Able UK Ltd (BTW — Richtlijn 2006/112/EG — Vrijstellingen — Artikel 151, lid 1, sub c — Ontmanteling van verouderde schepen van Amerikaanse marine op grondgebied van lidstaat)

text:
               16.6.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 174/13

         Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 26 april 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) — Verenigd Koninkrijk) — The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs/Able UK Ltd
   (Zaak C-225/11) (1)

   (BTW - Richtlijn 2006/112/EG - Vrijstellingen - Artikel 151, lid 1, sub c, - Ontmanteling van verouderde schepen van Amerikaanse marine op grondgebied van lidstaat)
   2012/C 174/17
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

      Verwerende partij: Able UK Ltd

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Verenigd Koninkrijk) — Uitlegging van artikel 151, lid 1, sub c, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1) — Vrijstellingen voor bepaalde met uitvoer gelijkgestelde handelingen — Ontmanteling van verouderde schepen van de Amerikaanse marine op het grondgebied van een lidstaat

      Dictum

   Artikel 151, lid 1, sub c, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, moet aldus worden uitgelegd dat een dienst zoals aan de orde in het hoofdgeding, die wordt verricht in een lidstaat die partij is bij het Noord-Atlantische Verdrag en die bestaat in de ontmanteling van verouderde schepen van de marine van een andere staat die partij is bij dat verdrag, krachtens die bepaling enkel van btw is vrijgesteld indien:

               —

               die dienst wordt verricht voor een onderdeel van de strijdkrachten van die andere staat die deelnemen aan de gemeenschappelijke defensie-inspanning of voor het hen begeleidende burgerpersoneel, en

               —

               diezelfde dienst wordt verricht voor een onderdeel van die strijdkrachten die op het grondgebied van de betrokken lidstaat zijn gelegerd of verblijven of voor het hen begeleidende burgerpersoneel.

      (1)  PB C 211 van 16.07.2011.


title: Zaak T-7/16: Arrest van het Gerecht van 28 oktober 2016 — LA TARTE TROPÉZIENNE/EUIPO (LA TARTE TROPÉZIENNE 1955. SAINT-TROPEZ) [„Uniemerk — Internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie — Beeldmerk LA TARTE TROPÉZIENNE 1955. SAINT-TROPEZ — Absolute weigeringsgrond — Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EG) nr. 207/2009”]

text:
               12.12.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 462/22

         Arrest van het Gerecht van 28 oktober 2016 — LA TARTE TROPÉZIENNE/EUIPO (LA TARTE TROPÉZIENNE 1955. SAINT-TROPEZ)
   (Zaak T-7/16) (1)

   ([„Uniemerk - Internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie - Beeldmerk LA TARTE TROPÉZIENNE 1955. SAINT-TROPEZ - Absolute weigeringsgrond - Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EG) nr. 207/2009”])
   (2016/C 462/27)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: LA TARTE TROPÉZIENNE (Cogolin, Frankrijk) (vertegenwoordiger: T. Cuche, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: D. Hanf, gemachtigde)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 26 oktober 2015 (zaak R 720/2015-4) inzake de internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie van het beeldmerk LA TARTE TROPÉZIENNE 1955. SAINT-TROPEZ

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               LA TARTE TROPÉZIENNE wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 90 van 7.3.2016.


title: Zaak T-322/10: Beroep ingesteld op 30 juli 2010 — Clasado/Commissie

text:
               25.9.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 260/25

         Beroep ingesteld op 30 juli 2010 — Clasado/Commissie
   (Zaak T-322/10)
   ()
   2010/C 260/35
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Clasado Ltd. (Milton Keynes, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: G.C. Facenna, Barrister, M.E. Guinness en M.C. Hann, Solicitors)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               gedeeltelijke nietigverklaring van verordeningen (EU) nrs. 382/2010 (1) en 384/2010 (2) van 5 mei 2010 van de Commissie voor zover deze betrekking hebben op de door verzoekster ingediende gezondheidsclaims betreffende BimunoBT (BGOS) Prebiotic; en

               —

               verwijzing van verweerster in de kosten van verzoekster.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Met het onderhavige beroep vordert verzoekster krachtens artikel 263 VWEU gedeeltelijke nietigverklaring van verordeningen (EU) nrs. 382/2010 en 384/2010 van de Commissie van 5 mei 2010, voor zover daarbij is beslist dat verzoeksters gezondheidsclaims betreffende BimunoBT (BGOS) Prebiotic, een prebiotisch voedingssupplement dat het immuunsysteem en de gastro-intestinale gezondheid bij mensen moet ondersteunen en het risico op reizigersdiarree moet verminderen, niet voldoen aan de voorschriften van verordening (EG) nr. 1924/2006 (3) en dat daarvoor dus geen vergunning mag worden verleend.
   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster de volgende middelen aan:

               Ten eerste heeft de Commissie bij de vaststelling van de betrokken verordeningen een wezenlijke vormvereiste niet nageleefd, namelijk de procedure voor het indienen van opmerkingen door de aanvrager en het publiek overeenkomstig de artikelen 16, lid 6, en 17 van verordening (EG) nr. 1924/2006.

               Ten tweede is de Commissie daarbij ook ten onrechte voorbijgegaan aan artikel 38, lid 1, van verordening (EG) nr. 178/2002 (4), dat beoogt ervoor te zorgen dat de Europese Autoriteit voor Voedselveiligheid haar werkzaamheden met een hoge mate van transparantie verricht.

               Bovendien zijn de betrokken verordeningen vastgesteld op basis van een onjuiste rechtsopvatting doordat is geconcludeerd dat de bijkomende opmerkingen van de Europese Autoriteit voor Voedselveiligheid over verzoeksters aanvragen van 4 december 2009 geen advies of geen deel van een advies vormden zoals bedoeld in artikel 16 van verordening (EG) nr. 1924/2006.

               Voorts zijn de verordeningen van de Commissie waarvan nietigverklaring wordt gevorderd, vastgesteld in strijd met het recht van Clasado om te worden gehoord op grond van artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (5) en haar rechtmatige verwachtingen.

               Ten slotte heeft de Commissie ook het recht op behoorlijk bestuur geschonden. Dit recht behoort tot de algemene beginselen welke gemeen zijn aan de grondwettelijke tradities van de lidstaten en met name is er niet-nakoming van de krachtens artikel 17 van verordening (EG) nr. 1924/2006 op haar rustende verplichting om als besluitmaker de haar overgelegde stukken met bekwame spoed en in volledige onafhankelijkheid te onderzoeken.

      (1)  Verordening (EU) nr. 382/2010 van de Commissie van 5 mei 2010 tot weigering van een vergunning voor bepaalde gezondheidsclaims voor levensmiddelen die niet over ziekterisicobeperking en de ontwikkeling en gezondheid van kinderen gaan (PB L 113, blz. 1).

      (2)  Verordening (EU) nr. 384/2010 van de Commissie van 5 mei 2010 betreffende de verlening en weigering van een vergunning voor bepaalde gezondheidsclaims voor levensmiddelen over ziekterisicobeperking en de ontwikkeling en de gezondheid van kinderen (PB L 113, blz. 6).

      (3)  Verordening (EG) nr. 1924/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 inzake voedings- en gezondheidsclaims voor levensmiddelen (PB L 404, blz. 9).

      (4)  Verordening (EG) nr. 178/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2002 tot vaststelling van de algemene beginselen en voorschriften van de levensmiddelenwetgeving, tot oprichting van een Europese Autoriteit voor voedselveiligheid en tot vaststelling van procedures voor voedselveiligheidsaangelegenheden (PB L 31, blz. 1).

      (5)  Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie (PB 2010, C 83, blz. 389).


title: Zaak T-769/16: Beroep ingesteld op 7 november 2016 — Picard/Commissie

text:
               16.1.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 14/44

         Beroep ingesteld op 7 november 2016 — Picard/Commissie
   (Zaak T-769/16)
   (2017/C 014/52)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Maxime Picard (Hettange-Grande, Frankrijk) (vertegenwoordiger: M.-A. Lucas, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               het besluit nietig te verklaren waarbij bepaalde elementen van zijn pensioenrechten voortijdig zijn vastgesteld dan wel het verzuim om een dergelijk, door het Statuut voorgeschreven besluit te nemen, volgende uit het bericht dat verzoeker op 4 januari 2016 heeft ontvangen van een manager van de afdeling 001 „Pensioenen” van de Eenheid 4 van het PMO, waarin hem in antwoord op zijn verzoek van diezelfde dag werd aangegeven dat zijn pensioenrechten waren gewijzigd als gevolg van zijn indiensttreding bij de functiegroep II met ingang van 1 juni 2014, zodat zijn pensioenleeftijd naar 66 jaar is gegaan en het percentage van verkrijging van zijn pensioenrechten met ingang op 1 juni 2014 op 1,8 % is gesteld;

               —

               voor zover nodig, nietig te verklaren het besluit van de directeur van de directie E van het directoraat-generaal human ressources van de Commissie van 26 juli 2016, voor zover daarbij verzoekers klacht van 1 april 2016 tegen het besluit of het ontbreken van een besluit volgende uit het bericht van 4 januari 2016 bij gebreke van een bezwarend besluit niet-ontvankelijk en, subsidiair, ongegrond is verklaard;

               —

               de verwerende partij te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij slechts een middel aan ontleend aan een verkeerde rechtsopvatting en aan schending van artikel 77, tweede en vijfde alinea, van het Ambtenarenstatuut (hierna: „het Statuut”) alsmede van de artikelen 21, tweede alinea, en 22, lid 1, tweede alinea, van bijlage XIII erbij, welke gelden op grond van artikel 109 van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden (RAP), waardoor het bericht van 4 januari 2016 is aangetast, aangezien de datum van indiensttreding die voor de toepassing van die bepalingen is genomen die van 1 juni 2014 is, de datum van inwerkingtreding van de overeenkomst waardoor verzoeker krachtens artikel 87, lid 4, RAP is toegetreden tot de functiegroep II, terwijl dit 1 juli 2008 had moeten zijn, de datum waarop hij aanvankelijk als arbeidscontractant van de functiegroep I in dienst van de Commissie is getreden.
   Dit middel bestaat uit twee onderdelen:

               —

               eerste onderdeel, ontleend aan het feit dat de afdeling 1 van de Eenheid 4 van het Bureau beheer en afwikkeling van individuele rechten („PMO”) en de directeur van de directie E van het directoraat-generaal human ressources van de Commissie („DGHR”) zich ten onrechte op het standpunt hebben gesteld dat de artikelen 22, lid 1, tweede alinea, en 21, tweede alinea, van bijlage XIII bij het Statuut, op grond dat de overeenkomst van 19 mei 2014 waardoor verzoeker was toegetreden tot de functiegroep II nieuw was en tot een nieuwe aanwerving had geleid, niet op hem van toepassing waren, zodat artikel 77, tweede en vijfde alinea, van het Statuut op hem van toepassing was, terwijl de in de artikelen 21 en 22 van bijlage XIII bedoelde datum van indiensttreding die van de eerste aanwerving is.

               —

               tweede onderdeel, ontleend aan de vergissing die de afdeling I van de Eenheid van het PMO en de directeur van de directie E van het DGHR eveneens zouden hebben gemaakt door zich op het standpunt te stellen dat de overeenkomst van 19 mei 2014 waardoor verzoeker tot de functiegroep II was toegetreden een breuk in zijn loopbaan vormde, dat de artikelen 22, lid 1, tweede alinea, en 21, tweede alinea, van bijlage XIII van het Statuut niet op hem van toepassing waren, zodat artikel 77, tweede en vijfde alinea, van het Statuut op hem van toepassing was, terwijl die overeenkomst was gesloten in het kader van de voortzetting van zijn loopbaan, aangezien deze tot doel en gevolg heeft gehad dat hij opnieuw werd ingedeeld zonder enige andere dan formele wijziging van functie.


title: Zaak C-266/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Nacional (Spanje) op 2 juni 2014 — Federación de Servicios Privados del sindicato Comisiones obreras (CC.OO.)/Tyco Integrated Security S.L. en Tyco Integrated Fire & Security Corporation Servicios S.A.

text:
               25.8.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 282/19

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Nacional (Spanje) op 2 juni 2014 — Federación de Servicios Privados del sindicato Comisiones obreras (CC.OO.)/Tyco Integrated Security S.L. en Tyco Integrated Fire & Security Corporation Servicios S.A.
   (Zaak C-266/14)
   2014/C 282/25
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Audiencia Nacional — Sala de lo Social

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Federación de Servicios Privados del sindicato Comisiones obreras (CC.OO.)

      Verwerende partijen: Tyco Integrated Security S.L. en Tyco Integrated Fire & Security Corporation Servicios S.A.

      Prejudiciële vraag

   Moet artikel 2 van richtlijn 2003/88/EG (1) aldus worden uitgelegd dat de reistijd aan het begin en aan het einde van de werkdag van een werknemer die geen vaste werkplek heeft, maar die zich iedere dag van huis naar een dagelijks wisselende locatie van een klant van het bedrijf moet begeven en steeds van een andere klant naar huis moet terugkeren (volgens een route of lijst die de dag tevoren door het bedrijf wordt vastgesteld), binnen een meer of minder groot geografisch gebied en onder de omstandigheden van het hoofdgeding die zijn toegelicht in de motivering van dit verzoek, moet worden aangemerkt als „arbeidstijd” in de zin van dit artikel van de richtlijn, dan wel als „rusttijd”?

      (1)  Richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (PB L 299, blz. 9).


title: Zaak C-286/06: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 23 oktober 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk Spanje (Niet-nakoming — Richtlijn 89/48/EEG — Werknemers — Erkenning van diploma's — Ingenieur)

text:
               6.12.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 313/3

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 23 oktober 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk Spanje
   (Zaak C-286/06) (1)

   (Niet-nakoming - Richtlijn 89/48/EEG - Werknemers - Erkenning van diploma's - Ingenieur)
   (2008/C 313/03)
   Procestaal: Spaans
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: H. Støvlbæk en R. Vidal Puig, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: M. Muñoz Pérez, gemachtigde)
   Voorwerp
   Niet-nakoming — Schending van artikel 3 van richtlijn 89/48/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hoger-onderwijsdiploma's waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten (PB 1989, L 19, blz. 16) — Niet-erkenning in Spanje van beroepskwalificaties van ingenieur die in Italië zijn behaald
   Dictum

               1)

                           —

                           Door te weigeren de beroepskwalificaties van ingenieur te erkennen die in Italië zijn behaald op basis van een enkel in Spanje verzorgde universitaire opleiding, en

                           —

                           door de toelating van ingenieurs met in een andere lidstaat verkregen beroepstitels tot de proeven voor interne bevordering in overheidsdienst afhankelijk te stellen van de academische erkenning van deze kwalificaties,

                     is het Koninkrijk Spanje de verplichtingen niet nagekomen die op hem rusten krachtens richtlijn 89/48/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hogeronderwijsdiploma's waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar worden afgesloten, zoals gewijzigd bij richtlijn 2001/19/EG van het Europees Parlement en de Raad van 14 mei 2001, in het bijzonder krachtens artikel 3 daarvan.

               2)

               Het Koninkrijk Spanje wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 212 van 2.9.2006.


title: Zaak T-302/09: Beroep ingesteld op 30 juli 2009 — CNIPT/Commissie

text:
               10.10.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 244/10

         Beroep ingesteld op 30 juli 2009 — CNIPT/Commissie
   (Zaak T-302/09)
   2009/C 244/16
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Comité national interprofessionnel de la pomme de terre (CNIPT) (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordigers: V. Ledoux en B. Néouze, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               nietigverklaring van de bestreden beschikking in haar geheel;

               —

               verwijzing van de Commissie in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Het door verzoekster ingestelde beroep strekt tot nietigverklaring van beschikking C(2008) 7846 def. (1) van de Commissie van 10 december 2008, waarbij de Commissie als met de gemeenschappelijke markt verenigbare staatssteun heeft verklaard de kaderregeling voor maatregelen die de Franse interprofessionele landbouworganisaties kunnen nemen, bestaande in steun voor technische ondersteuning, productie en ontwikkeling van kwaliteitslandbouwproducten, onderzoek en ontwikkeling van en reclame voor primaire producenten en ondernemingen actief in de verwerking en verkoop van landbouwproducten, die wordt gefinancierd met bij interministerieel besluit verplicht verklaarde vrijwillige bijdragen (hierna: „VVB”) van de leden van deze interprofessionele organisaties.
   De middelen en voornaamste argumenten die verzoekster aanvoert, zijn in wezen identiek aan of vergelijkbaar met die in zaak T-293/09, CNIEL/Commissie.
   Bovendien beroept verzoekster zich op schending van het non-discriminatiebeginsel, aangezien de Commissie verschillende afzonderlijke VVB-regelingen op algemene en identieke wijze heeft behandeld.

      (1)  PB 2009, C 116, blz. 14.


title: Verkiezing van de kamerpresidenten

text:
               10.11.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 269/40

         Verkiezing van de kamerpresidenten
   (2007/C 269/69)
   Op 20 september 2007 heeft het Gerecht van eerste aanleg overeenkomstig artikel 15 van het Reglement voor de procesvoering mevrouw V. Tiili, de heren J. Azizi, A. W. H. Meij, M. Vilaras en N. J. Forwood, mevrouw M. E. Martins Ribeiro, de heer O. Czúcz en mevrouw I. Pelikánová verkozen tot president van de kamers bestaande uit vijf rechters en van de kamers bestaande uit drie rechters voor de periode van 20 september 2007 tot en met 31 augustus 2010.


title: Zaak T-422/13: Arrest van het Gerecht van 5 april 2017 — CPME e.a./Raad [„Dumping — Invoer van bepaald polyethyleentereftalaat (pet) van oorsprong uit India, Thailand en Taiwan — Nieuw onderzoek in verband met het vervallen van de maatregelen — Voorstel van de Commissie om deze maatregelen te verlengen — Besluit van de Raad om de procedure van het nieuwe onderzoek te beëindigen zonder deze maatregelen vast te stellen — Beroep tot nietigverklaring — Artikel 11, lid 2, van verordening (EG) nr. 1225/2009 — Waarschijnlijkheid dat opnieuw aanmerkelijke schade zal optreden — Artikel 21, lid 1, van verordening nr. 1225/2009 — Belang van de Unie — Kennelijke beoordelingsfouten — Motiveringsplicht — Beroep tot schadevergoeding”]

text:
               22.5.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/19

         Arrest van het Gerecht van 5 april 2017 — CPME e.a./Raad
   (Zaak T-422/13) (1)

   ([„Dumping - Invoer van bepaald polyethyleentereftalaat (pet) van oorsprong uit India, Thailand en Taiwan - Nieuw onderzoek in verband met het vervallen van de maatregelen - Voorstel van de Commissie om deze maatregelen te verlengen - Besluit van de Raad om de procedure van het nieuwe onderzoek te beëindigen zonder deze maatregelen vast te stellen - Beroep tot nietigverklaring - Artikel 11, lid 2, van verordening (EG) nr. 1225/2009 - Waarschijnlijkheid dat opnieuw aanmerkelijke schade zal optreden - Artikel 21, lid 1, van verordening nr. 1225/2009 - Belang van de Unie - Kennelijke beoordelingsfouten - Motiveringsplicht - Beroep tot schadevergoeding”])
   (2017/C 161/26)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: Committee of Polyethylene Terephthalate (PET) Manufacturers in Europe (CPME) (Brussel, België) en de 10 andere verzoekende partijen die in de bijlage worden genoemd (vertegenwoordigers: L. Ruessmann, advocaat, en J. Beck, solicitor)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: S. Boelaert en J.-P. Hix, gemachtigden, bijgestaan door B. O’Connor, solicitor, en S. Gubel, advocaat)

      Interveniënte aan de zijde van de verzoekende partijen: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J.-F. Brakeland, A. Demeneix en M. França, gemachtigden)

      Interveniënten aan de zijde van verwerende partij: European Federation of Bottled Waters (EFBW) (Brussel, België), Caiba, SA (Paterna, Spanje), Coca-Cola Enterprises Belgium (CCEB) (Anderlecht, België), Danone (Parijs, Frankrijk), Nestlé Waters Management & Technology (Issy-les-Moulineaux, Frankrijk), Pepsico International Ltd (Londen, Verenigd Koninkrijk) en Refresco Gerber BV (Rotterdam, Nederland) (vertegenwoordiger: E. McGovern, barrister)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot gedeeltelijke nietigverklaring van uitvoeringsbesluit 2013/226/EU van de Raad van 21 mei 2013 houdende verwerping van het voorstel voor een uitvoeringsverordening van de Raad tot instelling van een definitief antidumpingrecht op bepaald polyethyleentereftalaat van oorsprong uit India, Taiwan en Thailand naar aanleiding van een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van de maatregelen op grond van artikel 11, lid 2, van verordening (EG) nr. 1225/2009, en tot beëindiging van de procedure van het nieuwe onderzoek in verband met het vervallen van de maatregelen die van toepassing zijn op de invoer van bepaald polyethyleentereftalaat van oorsprong uit Indonesië en Maleisië, voor zover bij het voorstel een definitief antidumpingrecht op de invoer van bepaald polyethyleentereftalaat van oorsprong uit India, Taiwan en Thailand wordt ingesteld (PB 2013, L 136, blz. 12), voor zover bij dit uitvoeringsbesluit het voorstel tot instelling van een definitief antidumpingrecht op de invoer van oorsprong uit India, Taiwan en Thailand is verworpen en de procedure van het nieuwe onderzoek met betrekking tot die invoer is beëindigd, alsook een verzoek krachtens artikel 268 VWEU tot vergoeding van de schade die verzoeksters naar eigen zeggen hebben geleden

      Dictum

               1)

               Uitvoeringsbesluit 2013/226/EU van de Raad van 21 mei 2013 houdende verwerping van het voorstel voor een uitvoeringsverordening van de Raad tot instelling van een definitief antidumpingrecht op bepaald polyethyleentereftalaat van oorsprong uit India, Taiwan en Thailand naar aanleiding van een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van de maatregelen op grond van artikel 11, lid 2, van verordening (EG) nr. 1225/2009, en tot beëindiging van de procedure van het nieuwe onderzoek in verband met het vervallen van de maatregelen die van toepassing zijn op de invoer van bepaald polyethyleentereftalaat van oorsprong uit Indonesië en Maleisië, voor zover bij het voorstel een definitief antidumpingrecht op de invoer van bepaald polyethyleentereftalaat van oorsprong uit India, Taiwan en Thailand wordt ingesteld, wordt nietig verklaard, voor zover hierbij het voorstel tot instelling van een definitief antidumpingrecht op de invoer van oorsprong uit India, Taiwan en Thailand is verworpen en de procedure van het nieuwe onderzoek met betrekking tot de invoer van polyethyleentereftalaat (pet) van oorsprong uit die drie landen is beëindigd.

               2)

               De verzoeken tot schadevergoeding worden afgewezen.

               3)

               Het Committee of Polyethylene Terephthalate (PET) Manufacturers in Europe (CPME), Cepsa Química, SA, Equipolymers Srl, Indorama Ventures Poland sp. z o.o., Lotte Chemical UK Ltd, M & G Polimeri Italia SpA, Novapet, SA, Ottana Polimeri Srl, UAB Indorama Polymers Europe, UAB Neo Group en UAB Orion Global pet dragen hun eigen kosten, met uitzondering van die welke in punt 5) hieronder worden genoemd.

               4)

               De Raad van de Europese Unie draagt zijn eigen kosten.

               5)

               De European Federation of Bottled Waters (EFBW), Caiba, SA, Coca-Cola Enterprises Belgium (CCEB), Danone, Nestlé Waters Management & Technology, Pepsico International Ltd en Refresco Gerber BV dragen naast hun eigen kosten die welke verzoeksters door hun interventie hebben gemaakt.

               6)

               De Europese Commissie draagt haar eigen kosten.

      (1)  PB C 325 van 9.11.2013.


title: Zaak C-227/09: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale ordinario di Torino (Italië) op 22 juni 2009 — Antonino Accardo e.a./Comune di Torino

text:
               29.8.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 205/26

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale ordinario di Torino (Italië) op 22 juni 2009 — Antonino Accardo e.a./Comune di Torino
   (Zaak C-227/09)
   2009/C 205/44
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Tribunale ordinario di Torino

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Antonino Accardo, Viola Acella, Antonio Acuto, Domenico Ambrisi, Paolo Battaglino, Riccardo Bevilacqua, Fabrizio Bolla, Daniela Bottazzi, Roberto Brossa, Luigi Calabro’, Roberto Cammardella, Michelangelo Capaldi, Giorgio Castellaro, Davide Cauda, Tatiana Chiampo, Alessia Ciaravino, Alessandro Cicero, Paolo Curtabbi, Paolo Dabbene, Mauro D'Angelo, Giancarlo Destefanis, Mario Di Brita, Bianca Di Capua, Michele Di Chio, Marina Ferrero, Gino Forlani, Giovanni Galvagno, Sonia Genisio, Laura Dora Genovese, Sonia Gili, Maria Gualtieri, Gaetano La Spina, Maurizio Loggia, Giovanni Lucchetta, Sandra Magoga, Manuela Manfredi, Fabrizio Maschio, Sonia Mignone, Daniela Minissale, Domenico Mondello, Veronnica Mossa, Plinio Paduano, Barbaro Pallavidino, Monica Palumbo, Michele Paschetto, Frederica, Peinetti, Nadia Pizzimenti, Gianluca Ponzo, Enrico Pozzato, Gaetano Puccio, Danilo Ranzani, Pergianni Risso, Luisa Rossi, Paola Sabia, Renzo Sangiano, Davide Scagno, Paola Settia, Raffaella Sottoriva, Rossana Trancuccio, Fulvia Varotto, Giampiero Zucca, Fabrizio Lacognata, Guido Mandia, Luigi Rigon, Daniele Sgavetti

      Verwerende partij: Comune di Torino

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moeten de artikelen 5, 17 en 18 van richtlijn 93/104/EG (1) van de Raad van 23 november 1993 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd, aldus worden uitgelegd dat zij rechtstreeks kunnen worden toegepast in de rechtsorde van een lidstaat, ongeacht of deze richtlijn al dan niet formeel in nationaal recht is omgezet dan wel los van nationale bepalingen die de toepasselijkheid ervan beperken tot een aantal beroepscategorieën, in een geding waarin de sociale partners conform die richtlijn zijn opgetreden?

               2)

               Moeten de rechters van een lidstaat, ongeacht een dergelijke rechtstreekse werking, een nog niet in nationaal recht omgezette richtlijn dan wel een richtlijn waarvan de toepasselijkheid, na omzetting in nationaal recht, door nationale bepalingen lijkt te worden uitgesloten, hoe dan ook als maatstaf gebruiken voor de uitlegging van het nationale recht en dus als referentiebasis ter oplossing van eventuele uitleggingsproblemen?

               3)

               Is het de rechters van een lidstaat verboden, een gedraging onwettig te verklaren en op grond daarvan schadevergoeding toe te kennen, wanneer die gedraging door de sociale partners lijkt te zijn goedgekeurd en deze goedkeuring in overeenstemming is met het gemeenschapsrecht, zij het in de vorm van een niet in nationaal recht omgezette richtlijn?

               4)

               Moet artikel 17, lid 3, van richtlijn 93/104 aldus worden uitgelegd dat deze bepaling het optreden van de sociale partners en de invoering door hen van afwijkende bepalingen inzake wekelijkse rusttijd toestaat op autonome wijze, dat wil zeggen ongeacht artikel 17, lid 2, van deze richtlijn en de daarin genoemde werkzaamheden en beroepen?

      (1)  PB L 307, blz. 18.


title: Zaak T-255/00: Beschikking van het Gerecht van 6 oktober 2011 — Ciga e.a./Commissie

text:
               26.11.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 347/44

         Beschikking van het Gerecht van 6 oktober 2011 — Ciga e.a./Commissie
   (Zaak T-255/00) (1)

   2011/C 347/79
   Procestaal: Italiaans
   De president van de Vierde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 355 van 9.12.2000.


title: Zaak F-3/09: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 30 november 2009 — Ridolfi/Commissie (Openbare dienst — Ambtenaren — In een derde land tewerkgestelde ambtenaren — Verhoogde schooltoelage — Nieuwe tewerkstelling in zetel — Bijscholing — Periode van normale tewerkstelling — Artikelen 3 en 15 van bijlage X bij het Statuut)

text:
               30.1.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 24/77

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 30 november 2009 — Ridolfi/Commissie
   (Zaak F-3/09) (1)

   (Openbare dienst - Ambtenaren - In een derde land tewerkgestelde ambtenaren - Verhoogde schooltoelage - Nieuwe tewerkstelling in zetel - Bijscholing - Periode van normale tewerkstelling - Artikelen 3 en 15 van bijlage X bij het Statuut)
   2010/C 24/143
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Roberto Ridolfi (Brussel, België) (vertegenwoordiger: N. Lhoëst, advocaat)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: D. Martin en B. Eggers, gemachtigden)

      Voorwerp

   Nietigverklaring van het besluit van het TABG houdende weigering aan verzoeker van bijscholing en het behoud van verhoogde schooltoelagen voor zijn twee oudste kinderen

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Ridolfi wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 55 van 7.3.2009, blz. 53.


title: Zaak F-40/10: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 26 mei 2011 — Lebedef/Commissie (Openbare dienst — Ambtenaren — Vakantieverlof — Afwezigheid na opgebruik van vakantieverlof en zonder voorafgaande toestemming — Verlies van bezoldiging — Artikel 60 van het Statuut)

text:
               27.8.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 252/52

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 26 mei 2011 — Lebedef/Commissie
   (Zaak F-40/10) (1)

   (Openbare dienst - Ambtenaren - Vakantieverlof - Afwezigheid na opgebruik van vakantieverlof en zonder voorafgaande toestemming - Verlies van bezoldiging - Artikel 60 van het Statuut)
   2011/C 252/111
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Giorgio Lebedef (Senningerberg, Luxemburg) (vertegenwoordiger: F. Frabetti, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Berscheid en D. Martin, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van het besluit van de Commissie houdende vaststelling van een niet-toegestane overschrijding van 5,5 dag van verzoekers verlof over 2009

      Dictum

               1)

               Het beroep van Lebedef wordt verworpen.

               2)

               Lebedef zal alle kosten dragen.

      (1)  PB C 209 van 31.7.2010, blz. 55.


title: Zaak T-262/01: Beroep, op 19 oktober 2001 ingesteld door J. Sachau tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
C 3/40                NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      5.1.2002
Beroep, op 19 oktober 2001 ingesteld door J. Sachau                    Verzoeker stelt dat het besluit formeel en materieel gebreken
   tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen                      vertoont, onder meer omdat de Commissie de termijn voor
                                                                       beantwoording van het verzoek heeft overschreden en het
                                                                       besluit niet met redenen was omkleed. Voorts was het besluit
                        (Zaak T-262/01)                                in strijd met de beginselen van goed bestuur, van gelijke
                                                                       behandeling, van behoorlijk gebruik van bevoegdheid en de
                                                                       zorgplicht van de publiekrechtelijke werkgever.
                         (2002/C 3/68)
                        (Procestaal: Duits)
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 19 oktober 2001 beroep ingesteld tegen de               Beroep, op 17 oktober 2001 ingesteld door P. Mavrochalis
Commissie van de Europese Gemeenschappen door J. Sachau,                  tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
wonende te Kassel (Duitsland), vertegenwoordigd door D. Fou-
quet, advocaat, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
                                                                                (Zaak T-263/01)
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:                                                 (2002/C 3/69)
—     nietig te verklaren het besluit van verweerster waarvan                                   (Procestaal: Grieks)
      verzoeker op 19 december 2000 in kennis is gesteld;
—     te verklaren dat verweerster verzoeker alle kosten moet
      vergoeden die hij heeft moeten maken doordat de
      Commissie de termijn voor de beantwoording van zijn              Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
      verzoek om voortzetting van zijn dienstverband, welke            schappen is op 17 oktober 2001 beroep ingesteld tegen
      verstreek op 30 november 2000, duidelijk heeft over-             Commissie van de Europese Gemeenschappen door P. Mavro-
      schreden, aangezien zij het besluit eerst op 19 december         chalis, ambtenaar bij de Commissie van de Europese Gemeen-
      2000 heeft geformuleerd;                                         schappen, wonende te Brussel, vertegenwoordigd door N. Ko-
                                                                       rogiannakis, advocaat, domicilie gekozen hebbende te Brussel.
—     te verklaren dat verzoeker door verweerster met onmid-
      dellijke ingang en terugwerkende kracht moet worden
                                                                       Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
      aangesteld in post COM/R/5698/00-A8/A5 ST of een
      gezien verzoekers beroepskwalificatie vergelijkbare post,
      op basis van een overeenkomst voor onbepaalde tijd;              —    het beroep ontvankelijk en gegrond te verklaren;
—     verweerster in de kosten van het geding te verwijzen, die        —    nietig te verklaren de volgende besluiten:
      van verzoeker daaronder begrepen.
                                                                            —     het stilzwijgende besluit van de Commissie houden-
                                                                                de afwijzing van het verzoek van verzoeker om
                                                                                herziening van zijn indeling in rang A 5 in plaats
                                                                                van A 4, op grond van artikel 31, lid 2, van het
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                                Statuut;
                                                                            —     subsidiair, het stilzwijgende besluit van de Commis-
Verzoeker heeft gesolliciteerd naar de post COM/R/5698/00-                        sie houdende afwijzing van het verzoek van verzoe-
A8/A5 ST bij het Gemeenschappelijk Centrum voor onderzoek                         ker om in plaats van in salaristrap 1, op grond
te Ispra. Ten tijde van zijn sollicitatie was verzoeker op basis                  van artikel 32 Statuut in salaristrap 2 te worden
van een overeenkomst voor bepaalde tijd op deze post                              ingedeeld, met een extra anciënniteit van 5,5 maan-
aangesteld. Verzoekers overeenkomst liep af op 30 september                       den, met terugwerkende kracht tot de datum van
2000 en daar hem intern te verstaan werd gegeven dat hij op                       zijn aanstelling;
die post zou kunnen blijven werken, besloot hij te Ispra te
blijven om op afroep voor de Commissie beschikbaar te zijn.
Eerst op 19 december 2000 ontving verzoeker de afwijzing               —    verweerster te verwijzen in de kosten ongeacht de afloop
van de Commissie.                                                           van het geding.