title: Zaak F-98/15: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 12 april 2016 — CP/Parlement (Openbare dienst — Ambtenaren — Hoofd van een eenheid — Proeftijd — Geen bevestiging in de functie van hoofd van een eenheid — Uitvoering van een arrest houdende nietigverklaring — Verlies van een kans)

text:
               30.5.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 191/50

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 12 april 2016 — CP/Parlement
   (Zaak F-98/15) (1)

   ((Openbare dienst - Ambtenaren - Hoofd van een eenheid - Proeftijd - Geen bevestiging in de functie van hoofd van een eenheid - Uitvoering van een arrest houdende nietigverklaring - Verlies van een kans))
   (2016/C 191/72)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: CP (vertegenwoordigers: L. Levi en A. Tymen, advocaten)

      Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: V. Montebello-Demogeot en O. Caisou-Rousseau, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van het besluit van 18 juli 2014 waarbij verzoeker na het arrest van het Gerecht in zaak F-8/13, CP/Europees Parlement, van 26 maart 2014 is bevestigd in zijn functie van hoofd van een eenheid, voor zover hem daarbij niet met terugwerkende kracht de positie van hoofd van een eenheid wordt verleend en hem niet met terugwerkende kracht de bij zijn functie behorende salarisverhoging wordt toegekend (managementvergoeding), alsmede verzoek om vergoeding van de materiële en immateriële schade die hij zou hebben geleden

      Dictum

               1)

               Het Europees Parlement wordt veroordeeld tot betaling van het bedrag van 3 219,55 EUR aan CP. Dit bedrag zal worden vermeerderd met vertragingsrente, berekend volgens de rentevoet die de Europese Centrale Bank voor de betrokken periode voor de basisherfinancieringstransacties heeft vastgesteld, vermeerderd met twee punten, vanaf 1 juli 2011 en tot en met de dag van de daadwerkelijke betaling.

               2)

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               3)

               Elke partij draagt haar eigen kosten.

      (1)  PB C 294 van 7.9.2015, blz. 86.


title: Beschikking van het Hof (Vierde kamer) van 6 oktober 2000 in zaak C-49/99 P: Associazione Nazionale Bieticoltori (ANB) e.a. tegen Raad van de Europese Unie ("Hogere voorziening — Steun aan suikerbietentelers — Intrekking — Verkoopseizoen 2001/2002 — Hogere voorziening kennelĳk niet-ontvankelĳk en ongegrond")

text:
10.3.2001               NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                        C 79/9
                 BESCHIKKING VAN HET HOF                                                   BESCHIKKING VAN HET HOF
                          (Derde kamer)
                                                                                (Vierde kamer)
                       van 5 oktober 2000
in zaak C-3/98 (verzoek van het Hof van Beroep te
Gent om een prejudiciële beslissing): Strafzaken tegen                                          van 6 oktober 2000
                         D. Schacht e.a. (1)
(„Artikel 104, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering             in zaak C-49/99 P: Associazione Nazionale Bieticoltori
— Vraag identiek met een vraag waarover het Hof zich reeds                       (ANB) e.a. tegen Raad van de Europese Unie (1)
                       heeft uitgesproken”)
                          (2001/C 79/16)                                  („Hogere voorziening — Steun aan suikerbietentelers —
                                                                          Intrekking — Verkoopseizoen 2001/2002 — Hogere voorzie-
                                                                                ning kennelijk niet-ontvankelijk en ongegrond”)
                       (Procestaal: Nederlands)
In zaak C-3/98, betreffende een verzoek aan het Hof krachtens
artikel 177 EG-Verdrag (thans artikel 234 EG) van het Hof van                                       (2001/C 79/17)
Beroep te Gent (België), in de aldaar dienende strafzaken
tegen D. Schacht e.a., om een prejudiciële beslissing over de
uitlegging van de artikelen 1, sub a-i, en 14 bis, punt 1, sub a,
van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni
1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsrege-                                     (Procestaal: Italiaans)
lingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun
gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, in
de versie zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening (EEG)
nr. 2001/83 van de Raad van 2 juni 1983 (PB L 230, blz. 6)                In zaak C-49/99 P, Associazione Nazionale Bieticoltori (ANB),
en vervolgens bij verordening (EEG) nr. 3811/86 van de Raad               gevestigd te Rome (Italië), Francesco Coccia, wonende te
van 11 december 1986 (PB L 355, blz. 5), heeft het Hof (Derde             Manfredonia (Italië), en Vincenzo Di Giovine, wonende te
kamer), samengesteld als volgt: J.C. Moitinho de Almeida                  Lucera (Italië), vertegenwoordigd door L.F. Paolucci en
(rapporteur), kamerpresident, C. Gulmann en J.-P. Puissochet,             G.P. Galletti, advocaten te Bologna, domicilie gekozen hebben-
rechters; advocaat-generaal: S. Alber; griffier: R. Grass, op             de te Luxemburg ten kantore van A. Kronshagen, advocaat
5 oktober 2000 een beschikking gegeven waarvan het dictum                 aldaar, Rue Marie-Adélaïde 22, betreffende een verzoek tot
luidt als volgt:                                                          hogere voorziening tegen de beschikking van het Gerecht van
                                                                          eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Vierde kamer
1)    De term arbeid in artikel 14 bis, punt 1, sub a, van verordening    — uitgebreid) van 8 december 1998, ANB e.a./Raad (T-38/98,
      (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende          Jurispr. blz. II-4191), strekkende tot nietigverklaring van deze
      de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers      beschikking, andere partij bij de procedure: Raad van de
      en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen       Europese Unie (gemachtigden: J. Carbery en I. Dı́az Parra), heeft
      de Gemeenschap verplaatsen, in de versie zoals gewijzigd en         het Hof (Vierde kamer), samengesteld als volgt: D.A.O. Edward,
      bijgewerkt bij verordening (EEG) nr. 2001/83 van de Raad            kamerpresident, P.J.G. Kapteyn (rapporteur) en A. La Pergola,
      van 2 juni 1983 en vervolgens bij verordening (EEG)                 rechters; advocaat-generaal: G. Cosmas; griffier: R. Grass, op
      nr. 3811/86 van de Raad van 11 december 1986, heeft                 6 oktober 2000 een beschikking gegeven waarvan het dictum
      betrekking op elke arbeidsprestatie, in loondienst of anders dan    luidt als volgt:
      in loondienst.
2)    De E 101-verklaring, afgegeven overeenkomstig artikel 11 bis        1)    De hogere voorziening wordt afgewezen.
      van verordening (EEG) nr. 574/72 van de Raad van 21 maart
      1972 tot vaststelling van de wijze van toepassing van
      verordening nr. 1408/71, in de versie zoals gewijzigd en            2)    De Associazione Nazionale Bieticoltori alsmede Coccia en Di
      bijgewerkt bij verordening nr. 2001/83 en vervolgens bij                  Giovine worden verwezen in de kosten.
      verordening nr. 3811/86, is bindend voor het bevoegde orgaan
      van de lidstaat waarnaar de zelfstandige zich begeeft om arbeid
      te verrichten en voor de persoon die van zijn diensten gebruik
      maakt, zolang zij niet is ingetrokken of ongeldig verklaard.        (1) PB C 100 van 10.4.1999.
(1) PB C 72 van 7.3.1998.


title: Zaak C-430/09: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 16 december 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden — Nederland) — Euro Tyre Holding BV/Staatssecretaris van Financiën (Zesde btw-richtlijn — Artikelen 8, lid 1, sub a en b, 28 bis, lid 1, sub a, 28 ter, A, lid 1, en 28 quater, A, sub a, eerste alinea — Vrijstelling voor leveringen van binnen Unie verzonden of vervoerde goederen — Opeenvolgende leveringen van dezelfde goederen waarvoor een enkele intracommunautaire verzending of een enkel intracommunautair vervoer plaatsvindt)

text:
               19.2.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 55/13

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 16 december 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden — Nederland) — Euro Tyre Holding BV/Staatssecretaris van Financiën
   (Zaak C-430/09) (1)

   (Zesde btw-richtlijn - Artikelen 8, lid 1, sub a en b, 28 bis, lid 1, sub a, 28 ter, A, lid 1, en 28 quater, A, sub a, eerste alinea - Vrijstelling voor leveringen van binnen Unie verzonden of vervoerde goederen - Opeenvolgende leveringen van dezelfde goederen waarvoor een enkele intracommunautaire verzending of een enkel intracommunautair vervoer plaatsvindt)
   2011/C 55/23
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Hoge Raad der Nederlanden

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Euro Tyre Holding BV

      Verwerende partij: Staatssecretaris van Financiën

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Hoge Raad der Nederlanden — Uitlegging van de artikelen 8, lid 1, sub a en b, 28 bis, lid 1, sub a, 28 ter, A, lid 1, en 28 quater, A, sub a, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, lid 1) — Vrijstelling voor leveringen van goederen die binnen Gemeenschap zijn verzonden of vervoerd — Opeenvolgende leveringen van dezelfde goederen die geleid hebben tot één enkele intracommunautaire verzending of één enkel communautair vervoer van goederen

      Dictum

   Ingeval voor een goed twee opeenvolgende leveringen tussen verschillende als zodanig handelende belastingplichtigen worden verricht, maar slechts één intracommunautair vervoer plaatsvindt, moet de handeling waaraan dit vervoer moet worden toegerekend, namelijk de eerste dan wel de tweede levering — waarbij deze handeling aldus valt onder het begrip intracommunautaire levering in de zin van artikel 28 quater, A, sub a, eerste alinea, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, zoals gewijzigd bij richtlijn 96/95/EG van de Raad van 20 december 1996, gelezen in samenhang met de artikelen 8, lid 1, sub a en b, 28 bis, lid 1, sub a, eerste alinea, en 28 ter, A, lid 1, van dezelfde richtlijn —, worden bepaald op basis van een globale beoordeling van alle omstandigheden van de zaak teneinde uit te maken voor welke van deze twee leveringen is voldaan aan alle voorwaarden betreffende een intracommunautaire levering.
   In omstandigheden als die in het hoofdgeding, waarin de eerste afnemer, die op het grondgebied van de lidstaat van de eerste levering de macht heeft verkregen om als een eigenaar over het goed te beschikken, uiting heeft gegeven aan zijn voornemen om dat goed naar een andere lidstaat te vervoeren en zich kenbaar heeft gemaakt met zijn door laatstgenoemde staat toegekend identificatienummer voor de belasting over de toegevoegde waarde, moet het intracommunautaire vervoer aan de eerste levering worden toegerekend, op voorwaarde dat de macht om als een eigenaar over het goed te beschikken op de tweede afnemer is overgegaan in de lidstaat van bestemming van het intracommunautaire vervoer. De verwijzende rechter moet nagaan of in het geding waarover hij zich moet uitspreken, aan deze voorwaarde is voldaan.

      (1)  PB C 24 van 30.01.2010.


title: Zaak F-29/14: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 26 februari 2016 — Wisniewski/Commissie

text:
               18.4.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 136/50

         Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 26 februari 2016 — Wisniewski/Commissie
   (Zaak F-29/14) (1)

   (2016/C 136/72)
   Procestaal: Frans
   De president van de Tweede kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 184 van 16.6.2014, blz. 44.


title: Zaak C-338/05 P: Beschikking van het Hof van 13 juli 2006 — Front national, Marie-France Stirbois, Bruno Gollnisch, Carl Lang, Jean-Claude Martinez, Philip Claeys, Koen Dillen, Mario Borghezio/Europees Parlement, Raad van de Europese Unie (Hogere voorziening — Verordening (EG) nr. 2004/2003 — Statuut en financiering van politieke partijen op Europees niveau — Beroep tot nietigverklaring — Exceptie van niet-ontvankelijkheid — Voor beroep vatbare handeling — Procesbevoegdheid — Niet-ontvankelijkheid — Kennelijk niet-ontvankelijke hogere voorziening)

text:
               16.9.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 224/18

         Beschikking van het Hof van 13 juli 2006 — Front national, Marie-France Stirbois, Bruno Gollnisch, Carl Lang, Jean-Claude Martinez, Philip Claeys, Koen Dillen, Mario Borghezio/Europees Parlement, Raad van de Europese Unie
   (Zaak C-338/05 P) (1)

   (Hogere voorziening - Verordening (EG) nr. 2004/2003 - Statuut en financiering van politieke partijen op Europees niveau - Beroep tot nietigverklaring - Exceptie van niet-ontvankelijkheid - Voor beroep vatbare handeling - Procesbevoegdheid - Niet-ontvankelijkheid - Kennelijk niet-ontvankelijke hogere voorziening)
   (2006/C 224/32)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Rekwiranten: Front national, Marie-France Stirbois, Bruno Gollnisch, Carl Lang, Jean-Claude Martinez, Philip Claeys, Koen Dillen, Mario Borghezio (vertegenwoordiger: W. de Saint Just, advocaat)

      Andere partijen in de procedure: Europees Parlement (vertegenwoordigers: H. Krück, N. Lorenz en D. Moore, gemachtigden), Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: I. Díez Parra en M. Sims-Robertson, gemachtigden)
   Voorwerp
   Hogere voorziening tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Tweede kamer) van 11 juli 2005, Front national e.a./Parlement en Raad (T-17/04), waarbij niet-ontvankelijk wordt verklaard, een verzoek om nietigverklaring van verordening (EG) nr. 2004/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende het statuut en de financiering van politieke partijen op Europees niveau (PB L 297, blz. 1)
   Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt verworpen.

               2)

               Rekwiranten worden verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 315 van 10.12.2005.


title: Zaak T-407/11: Beroep ingesteld op 26 juli 2011 — SRF/Raad

text:
               24.9.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 282/41

         Beroep ingesteld op 26 juli 2011 — SRF/Raad
   (Zaak T-407/11)
   2011/C 282/77
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: SRF Ltd (New Delhi, India) (vertegenwoordigers: F. Graafsma en J. Cornelis, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               nietig verklaren uitvoeringsverordening (EU) nr. 469/2011 van de Raad van 13 mei 2011 tot wijziging van verordening (EG) nr. 1292/2007 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op polyethyleentereftalaatfolie (petfolie) van oorsprong uit India (PB 2011, L 129, blz. 1; hierna: „bestreden verordening”), en

               —

               de Raad verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster aan dat de bestreden verordening een schending inhoudt van artikel 9, lid 6, van verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad van 30 november 2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (1), aangezien:

               1)

               het voornoemde artikel bepaalt dat het antidumpingrecht voor exporteurs en producenten die zich kenbaar hebben gemaakt maar niet in de steekproef waren opgenomen, niet hoger mag zijn dan de gewogen gemiddelde dumpingmarge die voor de in de steekproef opgenomen partijen is vastgesteld, waarbij geen rekening wordt gehouden met nihilmarges en minimale marges. Door aan SRF een antidumpingrecht van 15,5 % op te leggen, schendt de bestreden verordening deze regel, aangezien de gewogen gemiddelde dumpingmarge voor de in de steekproef opgenomen partijen, waarvan de dumpingmarge niet nihil of minimaal is, lager ligt dan 15,5 %; en

               2)

               de bestreden verordening, door te vereisen dat een exporterende producent overeenkomstig artikel 11, lid 3, van verordening (EG) nr. 1225/2009 een tussentijds nieuw onderzoek aanvraagt voor de toepassing van artikel 9, lid 6, in een situatie waarin bestaande antidumpingrechten worden aangepast naar aanleiding van het vervallen van overeenstemmende compenserende maatregelen, aan artikel 9, lid 6, een voorwaarde toevoegt die in de tekst van deze bepaling niet voorkomt, hetgeen betekent dat de Raad deze bepaling op ontoelaatbare wijze heeft uitgelegd.

      (1)  PB L 343, blz. 51 (gecodificeerde versie).


title: Zaak C-219/08: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 1 oktober 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk België (Niet-nakoming — Vrij verrichten van diensten — Ongerechtvaardigde belemmering — Terbeschikkingstelling van werknemers-derdelanders)

text:
               21.11.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 282/11

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 1 oktober 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk België
   (Zaak C-219/08) (1)

   (Niet-nakoming - Vrij verrichten van diensten - Ongerechtvaardigde belemmering - Terbeschikkingstelling van werknemers-derdelanders)
   2009/C 282/18
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: E. Traversa, J.-P. Keppenne en G. Rozet, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk België (vertegenwoordigers: C. Pochet, gemachtigde, M. Detry, advocaat)

      Voorwerp

   Niet-nakoming — Schending van artikel 49 EG — Ongerechtvaardigde belemmering van vrij verrichten van diensten — Terbeschikkingstelling van werknemers-derdelanders

      Dictum

               1.

               Het beroep wordt verworpen.

               2.

               De Commissie van de Europese Gemeenschappen en het Koninkrijk België dragen elk hun eigen kosten.

      (1)  PB C 183 van 19.7.2008.


title: Zaak C-288/12: Beroep ingesteld op 8 juni 2012 — Europese Commissie/Hongarije

text:
               28.7.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 227/15

         Beroep ingesteld op 8 juni 2012 — Europese Commissie/Hongarije
   (Zaak C-288/12)
   2012/C 227/22
   Procestaal: Hongaars

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: B. Martenczuk en B. D. Simon, gemachtigden)

      Verwerende partij: Hongarije

      Conclusies

               —

               vaststellen dat Hongarije, door voortijdig een einde te maken aan het mandaat van de toezichthouder voor gegevensbescherming, niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op hem rusten krachtens richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (1);

               —

               Hongarije verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De richtlijn bepaalt dat een of meer autoriteiten van de lidstaten, die de hun opgedragen taken in volledige onafhankelijkheid vervullen, worden belast met het toezicht op de toepassing van de ter omzetting van deze richtlijn vastgestelde nationale bepalingen.
   In Hongarije was die autoriteit tot 31 december 2011 de toezichthouder voor gegevensbescherming. Volgens de Hongaarse regeling die tot die datum gold, werd de toezichthouder voor gegevensbescherming door het Hongaarse parlement gekozen voor een periode van zes jaar. De ambtstermijn van de toezichthouder voor gegevensbescherming die het ambt op 31 december 2011 vervulde, was op 29 september 2008 ingegaan, zodat hij in normale omstandigheden zijn ambt tot september 2014 zou hebben vervuld.
   Per 1 januari 2012 is de Hongaarse regeling gewijzigd. Als gevolg daarvan is het ambt van toezichthouder voor gegevensbescherming afgeschaft en werd het mandaat van de sinds 29 september 2008 in functie zijnde toezichthouder voor gegevensbescherming beëindigd. De voor gegevensbescherming bevoegde Hongaarse autoriteit in de zin van de richtlijn werd de nieuw opgerichte Nemzeti Adatvédelmi és Információszabadság Hatóság [nationale autoriteit voor gegevensbescherming en vrijheid van informatie; hierna: „autoriteit”]. Volgens de nieuwe regeling wordt de voorzitter van die autoriteit op voordracht van de premier door de president van de Republiek benoemd voor een ambtstermijn van negen jaar. De voormalige toezichthouder voor gegevensbescherming werd niet in deze functie aangesteld.
   Volgens de Commissie schendt de voortijdige beëindiging van het mandaat van de autoriteit voor gegevensbescherming de door de richtlijn voorgeschreven onafhankelijkheid van deze autoriteit. In de richtlijn is de duur van de ambtstermijn van de toezichthoudende autoriteit niet vastgesteld, zodat de lidstaten in beginsel vrij zijn om deze duur vast te stellen. De ambtstermijn moet wel een redelijke duur hebben, en een lidstaat dient, zodra hij de duur van de ambtstermijn heeft vastgesteld, zich daaraan te houden. Anders bestaat het gevaar dat de toezichthoudende autoriteit bij de vervulling van haar functie wordt beïnvloed door het risico van een voortijdige beëindiging van het mandaat, wat haar onafhankelijkheid kan schaden.
   Wat de ontvankelijkheid van het verzoek betreft, stelt de Commissie dat, aangezien de voormalige autoriteit voor gegevensbescherming niet in haar ambt is hersteld vóór het verstrijken van de in het met redenen omkleed advies gestelde termijn, er bij het verstrijken daarvan nog steeds sprake was van niet-nakoming. Zij meent dat nakoming niet onmogelijk is: Hongarije moet de nodige maatregelen nemen om de voormalige toezichthouder voor gegevensbescherming in het in de richtlijn bedoelde ambt te herstellen voor het na 31 december 2011 resterende deel van zijn ambtstermijn. Voor de Commissie zou het volstaan dat de voormalige toezichthouder voor gegevensbescherming voor het genoemde tijdvak wordt benoemd tot voorzitter van de nieuwe autoriteit. Hongarije kan zich niet beroepen op de onafhankelijkheid van de huidige voorzitter van de nieuwe autoriteit, want dat zou betekenen dat Hongarije de eigen niet-nakoming als verweer aanvoert. De gevolgen van de niet-nakoming mogen niet worden gehandhaafd, maar moeten ongedaan worden gemaakt.
   Volgens de Commissie kan een beëindiging van het mandaat alleen worden gerechtvaardigd door dwingende en objectief toetsbare redenen, maar Hongarije heeft dergelijke redenen niet aangevoerd.
   De Commissie betwist niet dat Hongarije het recht heeft om de toezichthoudende autoriteit te reorganiseren en om bijvoorbeeld van het oude systeem met een „toezichthouder voor gegevensbescherming” over te gaan naar een naar Hongaars recht geldend systeem met een „autoriteit”. Voor de hervorming van het institutionele systeem was echter geenszins vereist dat het mandaat van de voormalige toezichthoudende autoriteit voortijdig werd beëindigd. Hongarije had in zijn nationale recht kunnen bepalen dat het nieuwe systeem pas in werking zou treden na het verstrijken van de ambtstermijn van de toezichthouder voor gegevensbescherming, of dat de voormalige toezichthouder voor gegevensbescherming voor de resterende duur van zijn ambtstermijn zou worden aangesteld als de eerste voorzitter van de nieuwe autoriteit.
   Mocht het argument van de lidstaat met betrekking tot de bevoegdheid tot verandering van systeem worden aanvaard, dan zouden alle met gegevensbescherming belaste autoriteiten in de Unie volgens de Commissie steeds het risico lopen om uit hun ambt te worden ontzet door middel van een wettelijke maatregel waarbij de bestaande autoriteit wordt afgeschaft en in plaats daarvan een nieuwe autoriteit in het leven wordt geroepen om de in de richtlijn vermelde functies te vervullen. Het valt niet uit te sluiten dat dergelijke hervormingen worden gebruikt om met gegevensbescherming belaste autoriteiten die uit de gratie zouden raken bij de politieke gezagsdragers, te controleren en te bestraffen. Dat gevaar is per definitie in strijd met de volledige onafhankelijkheid van toezichthoudende autoriteiten.
   Voorts meent de Commissie dat Hongarije zich niet op een aantal in de media verschenen vage verklaringen van de voormalige toezichthouder voor gegevensbescherming kan beroepen om te betogen dat deze toezichthouder niet langer de in artikel 28 van de richtlijn genoemde taken wilde vervullen, en evenmin om op grond daarvan voortijdig een einde te maken aan zijn mandaat.

      (1)  PB L 281, blz. 31; hierna: „richtlijn”.


title: Zaak C-674/16 P: Hogere voorziening ingesteld op 29 december 2016 door Guccio Gucci SpA tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 11 oktober 2016 in zaak T-753/15, Guccio Gucci SpA/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

text:
               8.5.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 144/14

         Hogere voorziening ingesteld op 29 december 2016 door Guccio Gucci SpA tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 11 oktober 2016 in zaak T-753/15, Guccio Gucci SpA/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie
   (Zaak C-674/16 P)
   (2017/C 144/20)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Guccio Gucci SpA (vertegenwoordigers: V. Volpi, P. Roncaglia, F. Rossi, N. Parrotta, advocaten)

      Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie, Guess? IP Holder LP

      Conclusies

               —

               vernietiging van het bestreden arrest,

               —

               verwijzing van het EUIPO in de kosten die rekwirante in deze procedure zijn opgekomen,

               —

               verwijzing van Guess in de kosten die rekwirante in deze procedure zijn opgekomen.

      Middelen en voornaamste argumenten

               1

               Met haar hogere voorziening verzoekt Guccio Gucci S.p.A. (hierna: „Gucci” of „rekwirante”) het Hof van Justitie om vernietiging van het arrest van het Gerecht van de Europese Unie (Derde kamer) in zaak T-753/15 (hierna: „bestreden arrest”), waarbij het Gerecht heeft verworpen het beroep dat Gucci had ingesteld tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van 14 oktober 2015 in zaak R 1703/2014-4, waarbij was herzien de beslissing van de oppositieafdeling van 1 juli 2014, waarbij was toegewezen de oppositie die Gucci had ingesteld tegen de aanduiding van de EU voor internationale inschrijving nr. 1090048 voor waren van klasse 9 (hierna: „litigieus merk”) op naam van Guess? IP Holder L.P. (hierna: „Guess”).

               2.

               Met de onderhavige hogere voorziening wenst rekwirante aan te tonen dat het Gerecht ten onrechte heeft geoordeeld dat de weigeringsgronden van artikel 8, lid 1, onder b), en lid 5, van verordening (EG) nr. 207/2009 (1) van 26 februari 2009, in de toen geldende versie (hierna: „verordening nr. 207/2009”), niet van toepassing waren op het litigieuze merk. Het Gerecht heeft inzonderheid de aangedragen feiten en de overgelegde bewijzen onjuist opgevat bij de beoordeling van de overeenstemming van de conflicterende tekens en bijgevolg zowel artikel 8, lid 1, onder b), als artikel 8, lid 5, van verordening nr. 207/2009 onjuist toegepast. Het Gerecht heeft verzuimd het bestreden arrest te motiveren.

               3.

               Naar het oordeel van het Gerecht was er geen sprake van overeenstemming van de conflicterende merken en daarbij baseerde het zich op de veronderstelling dat het relevante publiek […] in [het litigieuze merk] de hoofdletter „G” niet zal waarnemen als een weergave van de oudere merken, maar als een abstract decoratief element. Gelet op het feit dat het teken gestileerd is en de elementen ervan met elkaar verwezen zijn of samengevoegd zijn, kan het evenwel worden waargenomen niet alleen als een weergave van gestileerde letters, zoals de hoofdletter „X” of de letter „e”, maar ook als een combinatie van cijfers en letters, zoals het cijfer „3” en de letter „e” (zie in dit verband punt 32 van het bestreden arrest). Deze veronderstelling is de hoeksteen van het bestreden arrest, op basis waarvan het Gerecht heeft geoordeeld dat geen sprake kon zijn van overeenstemming van de conflicterende merken en bijgevolg dat de artikelen 8, lid 1, onder b), en artikel 8, lid 5, van verordening nr. 207/2009 in casu geen toepassing vonden.

               4.

               Deze veronderstelling is evenwel kennelijk onjuist. Dit blijkt duidelijk uit de in casu overgelegde stukken, die zonder meer aantonen dat het relevante publiek in het litigieuze merk de hoofdletters „G” waarnemen, hetgeen wordt bevestigd door de resultaten van een door Gucci overgelegd marktonderzoek naar de perceptie van het litigieuze merk door het publiek. Deze kennelijk onjuiste opvatting van de feiten en de bewijzen heeft de uitspraak van het Gerecht op het door Gucci ingestelde beroep ongunstig beïnvloed: indien het Gerecht had erkend dat het relevante publiek — of althans een deel ervan — het litigieuze merk waarneemt als een combinatie van de hoofdletters „G”, dan zou het niet hebben kunnen oordelen dat geen sprake was van overeenstemming van de conflicterende merken en dus dat artikel 8, lid 1, onder b), en artikel 8, lid 5, van verordening nr. 207/2009 geen toepassing vonden.

               5.

               Bovendien is het Gerecht zijn motiveringsplicht niet nagekomen aangezien het bij zijn beoordeling het hierboven bedoelde marktonderzoek geheel buiten beschouwing heeft gelaten, zonder te motiveren — zelfs niet impliciet — waarom het met dat cruciale bewijselement geen rekening heeft gehouden.

               6.

               Gelet op het bovenstaande verzoekt rekwirante het Hof van Justitie het bestreden arrest te vernietigen en zowel het EUIPO als Guess te verwijzen in de kosten die rekwirante in deze procedure zijn opgekomen.

      (1)  Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (Gecodificeerde versie) (PB 2009, L 78, blz. 1).


title: Zaak T-218/12: Arrest van het Gerecht van 10 september 2014 — Micrus Endovascular/BHIM — Laboratorios Delta (DELTA) [ „Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk DELTA — Oudere internationale en nationale beeldmerken DELTA PORTUGAL en firmanaam LABORATORIOS DELTA — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009” ]

text:
               20.10.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 372/14

         Arrest van het Gerecht van 10 september 2014 — Micrus Endovascular/BHIM — Laboratorios Delta (DELTA)
   (Zaak T-218/12) (1)

   ([„Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk DELTA - Oudere internationale en nationale beeldmerken DELTA PORTUGAL en firmanaam LABORATORIOS DELTA - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009”])
   2014/C 372/18
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Micrus Endovascular LLC (Wilmington, Delaware, Verenigde Staten) (vertegenwoordiger: B. Brandreth, barrister)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: J. Crespo Carrillo, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: Laboratórios Delta Lda (Queluz, Portugal) (vertegenwoordiger: J. Sena Mioludo, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 6 maart 2012 (zaak R 244/2011-2) inzake een oppositieprocedure tussen Laboratórios Delta Lda en Micrus Endovascular Corp.

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Micrus Endovascular LLC wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 217 van 21.7.2012.


title: Zaak C-682/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour administrative (Luxemburg) op 18 december 2015 — Berlioz Investment Fund SA/Directeur de l’administration des Contributions directes

text:
               29.2.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 78/6

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour administrative (Luxemburg) op 18 december 2015 — Berlioz Investment Fund SA/Directeur de l’administration des Contributions directes
   (Zaak C-682/15)
   (2016/C 078/07)
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Cour administrative

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Berlioz Investment Fund SA

      Verwerende partij: Directeur de l’administration des Contributions directes

      Prejudiciële vragen

               1)

               Brengt een lidstaat het Unierecht ten uitvoer en wordt daardoor het Handvest overeenkomstig artikel 51, lid 1, ervan van toepassing in een situatie als in casu wanneer hij een bestuurde een administratieve geldboete oplegt als sanctie wegens niet-nakoming van diens verplichtingen tot samenwerking die voortvloeien uit een bevel tot het verstrekken van inlichtingen dat de bevoegde nationale autoriteit van die lidstaat heeft uitgevaardigd op basis van internrechtelijke procedureregels die daartoe zijn vastgesteld in het kader van de uitvoering, door deze lidstaat als aangezochte staat, van een verzoek om inlichtingen van een andere lidstaat op grond van met name de bepalingen van richtlijn 2011/16 (1) met betrekking tot de uitwisseling van inlichtingen op verzoek?

               2)

               Zo komt vast te staan dat het Handvest in casu van toepassing is, kan een bestuurde zich dan beroepen op artikel 47 van het Handvest wanneer naar zijn mening de jegens hem vastgestelde administratieve geldboete ertoe strekt hem te verplichten inlichtingen te verstrekken in het kader van de uitvoering, door de bevoegde autoriteit van de aangezochte lidstaat waarvan hij een ingezetene is, van een verzoek om inlichtingen van een andere lidstaat waarvan het fiscale doeleinde geenszins wordt verantwoord zodat in casu een wettig doeleinde ontbreekt, en waarmee wordt beoogd inlichtingen te verkrijgen die naar verwachting niet van belang zijn voor de betrokken belastingheffing?

               3)

               Zo komt vast te staan dat het Handvest in casu van toepassing is, vereist het in artikel 47 van het Handvest neergelegde recht op een doeltreffende voorziening in rechte en op toegang tot een onpartijdig gerecht, zonder dat ingevolge artikel 52, lid 1, van het Handvest beperkingen kunnen worden gesteld, dan dat de bevoegde nationale rechter volle rechtsmacht heeft en dus de bevoegdheid om minstens via een exceptie de geldigheid te toetsen van een bevel tot het verstrekken van inlichtingen dat de bevoegde autoriteit van een lidstaat heeft uitgevaardigd ter uitvoering van een met name krachtens richtlijn 2011/16 door de bevoegde autoriteit van een andere lidstaat gedaan verzoek om uitwisseling van inlichtingen, in het kader van een beroep dat de derde-bezitter van de inlichtingen, zijnde de adressaat van dat bevel tot het verstrekken van inlichtingen, heeft ingesteld tegen een beslissing tot vaststelling van een administratieve geldboete wegens niet-nakoming, door deze rechtszoekende, van zijn verplichting tot samenwerking in het kader van de uitvoering van dat verzoek?

               4)

               Zo komt vast te staan dat het Handvest in casu van toepassing is, moeten de artikelen 1, lid 1, en 5 van richtlijn 2011/16, gelet op enerzijds de parallellie met het uit het OESO-model van belastingverdrag inzake inkomen en vermogen voortvloeiende criterium dat de gevraagde inlichtingen naar verwachting van belang zijn, en anderzijds het in artikel 4 VEU neergelegde beginsel van loyale samenwerking, in samenhang met de doelstelling van richtlijn 2011/16, dan aldus worden uitgelegd dat het criterium dat de door een lidstaat aan een andere lidstaat gevraagde inlichtingen naar verwachting van belang zijn voor de bedoelde belastingheffing en de daarin opgegeven fiscale doelstelling, een voorwaarde vormt waaraan het verzoek om inlichtingen moet voldoen opdat voor de bevoegde autoriteit van de aangezochte staat de verplichting ontstaat om aan dat verzoek gevolg te geven en opdat een jegens een derde-bezitter uitgevaardigd bevel tot het verstrekken van inlichtingen gerechtvaardigd is?

               5)

               Zo komt vast te staan dat het Handvest in casu van toepassing is, moeten de artikelen 1, lid 1, en 5 van richtlijn 2011/16 alsmede artikel 47 van het Handvest dan aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een wettelijke bepaling van een lidstaat waarbij de toetsing, door de bevoegde nationale autoriteit als autoriteit van de aangezochte staat, van de geldigheid van een verzoek om inlichtingen op algemene wijze wordt beperkt tot een toetsing van de formele regelmatigheid, en dat zij de nationale rechter verplichten om in het kader van een bij hem ingesteld beroep in rechte zoals in de derde vraag hierboven omschreven, na te gaan of aan de voorwaarde dat de gevraagde inlichtingen naar verwachting van belang zijn is voldaan op alle punten die betrekking hebben op het verband dat bestaat met de betrokken belastingheffing, het aangevoerde fiscale doeleinde en de eerbiediging van artikel 17 van richtlijn 2011/16?

               6)

               Zo komt vast te staan dat het Handvest in casu van toepassing is, verzet artikel 47, lid 2, van het Handvest zich dan tegen een wettelijke bepaling van een lidstaat volgens welke het niet mogelijk is om het door de bevoegde autoriteit van een andere lidstaat gedane verzoek om inlichtingen aan de bevoegde nationale rechter van de aangezochte lidstaat voor te leggen in het kader van een bij hem ingesteld beroep in rechte zoals in de derde vraag hierboven omschreven, en vereist artikel 47, lid 2, van het Handvest dat dit document aan de bevoegde nationale rechter wordt overgelegd en de derde-bezitter daartoe toegang wordt verleend, of dat dit document aan de nationale rechter wordt overgelegd zonder dat de derde-bezitter toegang krijgt wegens de vertrouwelijkheid van dat document onder de voorwaarde dat alle moeilijkheden die de derde-bezitter ondervindt als gevolg van een beperking van zijn rechten toereikend worden gecompenseerd door de voor de bevoegde nationale rechter gevolgde procedure?

      (1)  Richtlijn 2011/16/EU van de Raad van 15 februari 2011 betreffende de administratieve samenwerking op het gebied van de belastingen en tot intrekking van richtlijn 77/799/EEG (PB L 64, blz. 1).


title: Zaak C-222/99: Verzoek van de Corte d'appelo di Roma - Eerste burgerlijke kamer - van 12 mei 1999 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Ministerie van Financiën en CASER SpA

text:
28.8.1999              NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      C 246/11
Verzoek van de Tampereen käräjäoikeus van 1 juni 1999                      a) de uiteindelijk door de overheid vastgestelde bepaling
om een prejudiciële beslissing in het aldaar aanhangig                          een bevestiging van de autonome wil van de Nationale
geding tussen Neste Markkinointi Oy, enerzijds, en Yötuu-                       Raden van de betrokken Orden is;
 li Ky, E. Ritamäki, A.-K. Jukkola en J. Jukkola, anderzijds
                                                                           b) de uiteindelijk door de overheid vastgestelde bepalin-
                         (Zaak C-214/99)                                        gen het aan de ingeschreven leden van de betrokken
                                                                                Orden overlaten hun honorarium vrijelijk vast te
                                                                                stellen, en dat zelfs na de uitvoering van de hun
                         (1999/C 246/21)                                        opgedragen beroepswerkzaamheden;
Bij beschikking van 1 juni 1999 (ingekomen ter griffie van het              c) in de uiteindelijk door de overheid vastgestelde bepalin-
Hof van Justitie op 7 juni daaraanvolgend) heeft de Tampereen                   gen geen criterium betreffende het openbaar belang
käräjäoikeus in het aldaar aanhangig geding tussen Neste                        wordt vermeld, noch minima en maxima voor het
Markkinointi Oy, enerzijds, en Yötuuli Ky, E. Ritamäki,                         vrijelijk door de beoefenaars van het vrij beroep
A.-K. Jukkola en J. Jukkola, anderzijds, het Hof van Justitie van               bepaalde honorarium worden gesteld;
de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
beslissing over de navolgende vraag:                                        d) de uiteindelijk door de overheid vastgestelde bepalin-
                                                                                gen de beoefenaars van het vrij beroep niet verplichten
Dient het in artikel 85, lid 1, EG-Verdrag bedoelde verbod te                   het tarief dat zij voor de hun toevertrouwde opdrachten
worden toegepast op een door een leverancier gesloten                           zullen toepassen, op voorhand mee te delen of bekend
exclusieve-afnameovereenkomst die door de detailhandelaar                       te maken?
op elk ogenblik met een opzegtermijn van een jaar kan
worden beëindigd, wanneer alle door die leverancier gesloten           3. Verdraagt een nationale wettelijke bepaling die niet de
exclusieve-afnameovereenkomsten op zichzelf of samen met                    inachtneming van criteria van openbaar belang voor-
het netwerk van de door alle leveranciers gesloten exclusieve-              schrijft, en die een honorariumcommissie van de Raad van
afnameoverereenkomsten merkbaar bijdragen tot de afscher-                   de Orde die uitsluitend uit leden van die Orde bestaat, de
ming van de markt, maar de overeenkomsten die uit het                       bevoegdheid verleent op discretionaire wijze een betalings-
oogpunt van hun looptijd met de betrokken exclusieve-                       opdracht voor het honorarium vast te stellen, die in
afnameovereenkomsten zijn te vergelijken, slechts een zeer                  voorkomend geval de door de aangeslotene vrijelijk opge-
gering percentage van alle exclusieve-afnameovereenkomsten                  stelde afrekening alleen maar bevestigt en die bindend is
van dezelfde leverancier vormen, daar het merendeel ervan                   voor de rechter wanneer deze ingevolge de betalingsop-
voor bepaalde tijd gesloten overeenkomsten met een looptijd                 dracht van de Raad een bevel tot betaling moet geven, zich
van verschillende jaren zijn?                                               met artikel 5, juncto artikel 85, van het Verdrag?
Verzoek van de Giudice di Pace di Genova van 6 mei                     Verzoek van de Corte d’appelo di Roma — Eerste burger-
1999 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen               lijke kamer — van 12 mei 1999 om een prejudiciële
                      G. Conte en S. Rossi                             beslissing in het geding tussen Ministerie van Financiën
                                                                                en CASER SpA
                         (Zaak C-221/99)
                                                                                (Zaak C-222/99)
                         (1999/C 246/22)
                                                                                (1999/C 246/23)
De Giudice di Pace di Genova heeft bij beschikking van 6 mei
1999, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 9 juni
1999, in het geding tussen G. Conte en S. Rossi, het Hof van           De Corte d’appello di Roma — Eerste burgerlijke kamer —
Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een                heeft bij beschikking van 12 mei 1999, ingekomen ter griffie
prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:                     van het Hof van Justitie op 10 juni 1999, in het geding tussen
                                                                       Ministerie van Financiën en CASER SpA, het Hof van Justitie
1. Vallen beoefenaars van het beroep van architect onder het           van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudicië-
     begrip onderneming zoals dat in de beschikkingen van de           le beslissing over de navolgende vragen:
     Commissie en in de rechtspraak van het Hof van Justitie is
     ontwikkeld en, zo ja, zijn de beroepsorganisaties waarvan         In het kader van een vordering ingesteld door een vennoot-
     de architecten lid zijn, aan te merken als ondernemersvere-       schap voor de Italiaanse rechterlijke instanties, en strekkende
     nigingen in de zin van artikel 85, lid 1, van het Verdrag?        tot teruggave van de heffing op overheidsvergunningen die zij
                                                                       heeft betaald in de jaren 1985 tot 1992, krachtens een
2. Is een nationale wettelijke bepaling die alleen maar kracht         wettelijke regeling die in strijd is met artikel 10 van richtlijn
     van wet verleent aan een tarief dat door de Nationale             69/335/EEG van de Raad van 17 juli 1969 (1) (zie arrest Hof
     Raden van de Orden van ingenieurs en architecten is               van 20 april 1993, C-71/91 en C-178/91) (2): is het bepaalde
     geredigeerd en vastgesteld, verenigbaar met artikel 5, junc-      in artikel 11, lid 1, van wet nr. 448 van 23 december 1998,
     to artikel 85 van het Verdrag, wanneer                            houdende vaststelling met terugwerkende kracht van een
 ---pagebreak--- C 246/12                 NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    28.8.1999
uniforme heffing van 500 000 LIT voor de inschrijving van de           Verzoek van het Tribunale Amministrativo Regionale per
oprichtingsakte, en van verschillende forfaitaire bedragen             la Lombardia (derde Sezione) van 26 november 1998 om
voor de inschrijving van de andere vennootschapsakten (van             een prejudiciële beslissing in het geding tussen Agorà s.r.l.
90 000 LIT tot 750 000 LIT naar gelang van het soort ven-                   en Ente Autonomo Fiera Internazionale di Milano
nootschap) al dan niet verenigbaar met de beginselen van
gemeenschapsrecht en met de door het Hof van Justitie in zijn
arrest van 20 april 1993 (C-71/91 en C-178/91) gegeven                                        (Zaak C-223/99)
uitlegging van voormelde richtlijn?
                                                                                (1999/C 246/24)
Het gaat in artikel 11, lid 1, van wet nr. 448/89 om betrekkelijk
geringe bedragen, en er wordt ex novo verwezen naar de                 Het Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia
inschrijving van de vennootschapsakten, wat erop zou kunnen            (derde Sezione) heeft bij beschikking van 26 november 1998,
wijzen dat wordt uitgegaan van forfaitaire bedragen die                ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 10 juni 1999,
blijkbaar in overeenstemming zijn met de kostprijs van de              in het geding tussen Agorà s.r.l. en Ente Autonomo Fiera
dienst [in welk geval het zou gaan om rechten met het karakter         Inernazionale di Milano, het Hof van Justitie van de Europese
van een vergoeding: artikel 12, sub e, van richtlijn 69/335]. In       Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over
feite zou deze bepaling zijn vastgesteld zonder dat vooraf een         de navolgende vraag:
onderzoek of een berekening van de kostprijs van de aan
de vennootschappen aangerekende dienst is gemaakt (welke
kosten gemakkelijk kunnen worden vastgesteld, nu het gaat              „Kan het begrip publiekrechtelijke instelling in de zin van
om uitgaven tijdens de voorbije jaren, op basis van het aantal         artikel 1, sub b, van richtlijn 92/50 (1) van 18 juni 1992
en de kwalificaties van de destijds met die dienst belaste             van toepassing worden geacht op de Ente Autonomo Fiera
personen, en voorts gelet op de uitgaven voor materiële                Internazionale di Milano?”
werking van de dienst). Evenmin bestaat er een aantoonbaar
verband tussen de aangerekende heffingen en de concreet
verrichte dienst die destijds werd verricht ten behoeve van de         (1) PB L 209 van 24.07.1992, blz. 1.
vennootschappen, die bovendien een heffing hadden betaald
voor de eerste inschrijving en voor de jaarlijkse vernieuwing
daarvan, en niet voor de forfaitaire registratie van de vennoot-
schapsakten.
Afgezien van de vraag of de door de Italiaanse Staat ingevolge
artikel 11, lid 1, van wet nr. 448 van 1998 geheven bedragen
het karakter van een vergoeding hebben, rijst de vraag of de           Verzoek van de Centrale Raad van Beroep van 24 maart
wettelijke interesten ten laste van de Staat — die moeten              1999 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen
worden betaald over de aan de vennootschappen teruggegeven                       Sociale Verzekeringsbank en Y. Moughit
bedragen — zoals uitdrukkelijk is erkend in artikel 11, lid 3,
verschuldigd zijn met ingang van de indiening van de vordering
om terugbetaling, en tegen een speciaal voor dit geval vastge-                                (Zaak C-225/99)
stelde jaarlijkse rentevoet van 2,5 % die dus lager is dan de in
het algemeen bij de artikelen 1 en 5 van wet nr. 29 van
29 januari 1961 (zoals later gewijzigd) voorgeschreven al-                                     (1999/C 246/25)
gemene rentevoet voor onverschuldigd betaalde belastingbe-
dragen, dan wel, overeenkomstig wat geldt voor onverschuldig-          De Centrale Raad van Beroep heeft bij verzoek van 24 maart
de bedragen in het algemeen, krachtens artikel 2033 van het            1999, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 11 juni
Burgerlijk Wetboek: is de wettelijke interest al dan niet              1999, in het geding Sociale Verzekeringsbank en Y. Moughit,
verenigbaar met het beginsel van de gelijkwaardigheid van de           het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen ver-
twee (nationale en communautaire) rechtsorden inzake de aan            zocht om bij wijze van prejudiciële beslissing uitspraak te doen
de particulier toekomende bescherming, en/of met het beginsel          over de navolgende vraag:
van de effectiviteit van de uitoefening van de door de
communautaire rechtsorde erkende rechten? Beide beginselen
zijn herhaaldelijk door het Hof van Justitie erkend in de              Moet onder „gezinslid” in de zin van artikel 41, eerste lid, van
arresten van 15 september 1998 in de zaken Spac (C-260/96),            de Samenwerkingsovereenkomst tussen de EG en Marokko (1),
Edis (C-231/96) en Ansaldo (gevoegde zaken C-279/96 (3),               d.d. 27 april 1976 mede worden verstaan de alleenstaande
C-280/96 en C-281/96).                                                 moeder van een Marokkaanse werknemer, die, nadat deze
                                                                       laatst-genoemde zich op volwassen leeftijd op het grondgebied
                                                                       van een lidstaat van de gemeenschap heeft gevestigd, zich
                                                                       metterwoon bij hem heeft gevoegd?
(1) PB L 249, 3 oktober 1969, blz. 25.
(2) Jurispr. 1993, blz. I-1915.
(3) Jurispr. 1998, blz. I-5025.                                        (1) Verordening (EEG) nr. 2211/78 van de Raad van 26 september
                                                                           1978, PB 1978, L 264, blz. 1.


title: Zaak T-328/10: Arrest van het Gerecht van 19 september 2012 — Fraas/BHIM (Ruitmotief in donkergrijs, lichtgrijs, beige en donkerrood) ( „Gemeenschapsmerk — Aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk dat ruitmotief in donkergrijs, lichtgrijs, beige en donkerrood weergeeft — Absolute weigeringsgrond — Geen onderscheidend vermogen — Artikel 7, lid 1, sub b, artikel 75 en artikel 76, lid 1, van verordening (EG) nr. 207/2009” )

text:
               27.10.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 331/19

      Arrest van het Gerecht van 19 september 2012 — Fraas/BHIM (Ruitmotief in donkergrijs, lichtgrijs, beige en donkerrood)
      (Zaak T-328/10) (1)

      (Gemeenschapsmerk - Aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk dat ruitmotief in donkergrijs, lichtgrijs, beige en donkerrood weergeeft - Absolute weigeringsgrond - Geen onderscheidend vermogen - Artikel 7, lid 1, sub b, artikel 75 en artikel 76, lid 1, van verordening (EG) nr. 207/2009)
      (2012/C 331/32)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: V. Fraas GmbH (Helmbrechts-Wüstenselbitz, Duitsland) (vertegenwoordigers: R. Kunze en G. Würtenberger, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordigers: aanvankelijk B. Schmidt, vervolgens D. Walicka, gemachtigden)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 7 juni 2010 (zaak R 190/2010-4) inzake een aanvraag tot inschrijving als gemeenschapsmerk van het beeldteken dat een ruitmotief in donkergrijs, lichtgrijs, beige en donkerrood weergeeft

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  V. Fraas GmbH wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 288 van 23.10.2010.


title: Zaak C-103/13: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 5 november 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Sofia-grad — Bulgarije) — Snezhana Somova/Glaven direktor na Stolichno upravlenie „Sotsialno osiguryavane” [Prejudiciële verwijzing — Sociale zekerheid — Verordening (EEG) nr. 1408/71 — Artikelen 12, 45, 46 en 94 — Nationale regeling volgens welke de toekenning van een pensioen afhankelijk is van de voorwaarde dat de premiebetaling voor de verzekering tegen ouderdom is beëindigd — Inkoop van een ontbrekend tijdvak van verzekering tegen betaling van premies — Samenval van tijdvakken van verzekering in verschillende lidstaten — Mogelijkheid voor de verzekerde om af te zien van de regel van samentelling van de duur van de tijdvakken van premiebetaling en verzekering — Intrekking van het toegekende pensioen en terugvordering van het te veel betaalde — Verplichting tot betaling van rente]

text:
               12.1.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 7/4

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 5 november 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Sofia-grad — Bulgarije) — Snezhana Somova/Glaven direktor na Stolichno upravlenie „Sotsialno osiguryavane”
   (Zaak C-103/13) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Sociale zekerheid - Verordening (EEG) nr. 1408/71 - Artikelen 12, 45, 46 en 94 - Nationale regeling volgens welke de toekenning van een pensioen afhankelijk is van de voorwaarde dat de premiebetaling voor de verzekering tegen ouderdom is beëindigd - Inkoop van een ontbrekend tijdvak van verzekering tegen betaling van premies - Samenval van tijdvakken van verzekering in verschillende lidstaten - Mogelijkheid voor de verzekerde om af te zien van de regel van samentelling van de duur van de tijdvakken van premiebetaling en verzekering - Intrekking van het toegekende pensioen en terugvordering van het te veel betaalde - Verplichting tot betaling van rente])
   (2015/C 007/05)
   Procestaal: Bulgaars

      Verwijzende rechter

   Administrativen sad Sofia-grad

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Snezhana Somova

      Verwerende partij: Glaven direktor na Stolichno upravlenie „Sotsialno osiguryavane”

      Dictum

               1)

               Artikel 49 VWEU verzet zich tegen een regeling van een lidstaat als artikel 94, lid 1, Kodeks za sotsialnoto osiguryavane (wetboek inzake de sociale zekerheid), volgens welke vaststelling van het recht op een ouderdomspensioen afhankelijk is van de voorafgaande voorwaarde dat de betaling van de socialezekerheidspremies voor een in een andere lidstaat uitoefende werkzaamheid is beëindigd.

               2)

               De artikelen 45, 46, lid 2, en 94, lid 2, van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, in de versie zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening (EG) nr. 118/97 van de Raad van 2 december 1996, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1992/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006, moeten aldus worden uitgelegd dat zij de sociaal verzekerden niet de mogelijkheid bieden ervoor te kiezen dat voor de vaststelling van de in een lidstaat ontstane rechten geen rekening wordt gehouden met de tijdvakken van verzekering die in een andere lidstaat zijn vervuld vóór de datum van toepassing van deze verordening in eerstbedoelde lidstaat.

      (1)  PB C 129 van 4.5.2013.


title: Zaak T-383/09: Beroep ingesteld op 28 september 2009 — Fuller & Thaler Asset Management/BHIM (BEHAVIOURAL INDEX)

text:
               21.11.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 282/60

         Beroep ingesteld op 28 september 2009 — Fuller & Thaler Asset Management/BHIM (BEHAVIOURAL INDEX)
   (Zaak T-383/09)
   2009/C 282/112
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Fuller & Thaler Asset Management, Inc. (San Mateo, Verenigde Staten van Amerika) (vertegenwoordiger: S.Malynicz, barrister)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Conclusies

               —

               de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 11 juni 2009 in zaak R 138/2009-1 vernietigen; en

               —

               verweerder verwijzen in zijn eigen kosten en in die van verzoekster.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „BEHAVIOURAL INDEX” voor waren en diensten van de klassen 9 en 36

      Beslissing van de onderzoeker: afwijzing van de gemeenschapsmerkaanvraag

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 7, lid 1, sub c, van verordening nr. 207/2009 van de Raad, aangezien de kamer van beroep (i) blijk heeft gegeven van een onjuiste opvatting met betrekking tot de betekenis en syntaxis van het merk, alsmede met betrekking tot de geschiktheid ervan of niet om een onmiddellijk en direct beschrijvende term voor de betrokken waren en diensten te vormen; (ii) niet ambtshalve feiten heeft vastgesteld waaruit blijkt dat het betrokken gemeenschapsmerk uit het oogpunt van het relevante publiek beschrijvend is, ook al heeft het terecht geconcludeerd dat het relevante publiek gespecialiseerd is; en (iii) geen rekening heeft gehouden met het algemene belang dat aan deze weigeringsgrond ten grondslag ligt en, gelet op het bewijsmateriaal, niet heeft aangetoond dat er in de relevante gespecialiseerde kringen een redelijk gevaar bestond dat andere marktdeelnemers uit die kringen het betrokken gemeenschapsmerk in de toekomst zouden willen gebruiken.


title: Arrest van het Hof (Vĳfde kamer) van 25 mei 2000 in zaak C-424/98: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek ("Niet-nakoming — Verblĳfsrecht — Richtlĳnen 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG — Voorwaarden inzake bestaansmiddelen")

text:
C 247/4                 NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                         26.8.2000
7, betreffende hogere voorziening tegen de beschikking van                 felt Hjertonsson) tegen Italiaanse Republiek (gemachtigde:
het Gerecht van eerste aanleg (Derde kamer) van 16 juli                    U. Leanza, bijgestaan door D. del Gaizo), betreffende een
1998, Ca’ Pasta/Commissie (T-274/97, Jurispr. blz. II-2925),               verzoek om vast te stellen dat de Italiaanse Republiek, door,
strekkende tot vernietiging van die beschikking, andere partij
bij de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschap-                   —    van de gezinsleden van de onder richtlijn 90/364/EEG
pen (gemachtigde: H. van Vliet, bijgestaan door A. Dal Ferro),                  van de Raad van 28 juni 1990 betreffende het verblijfs-
heeft het Hof (Tweede kamer), samengesteld als volgt:                           recht (PB L 180, blz. 26) vallende personen te verlangen,
R. Schintgen, kamerpresident, G. Hirsch en V. Skouris (rappor-                  dat zij over middelen beschikken die een derde hoger zijn
teur), rechters; advocaat-generaal: F. G. Jacobs; griffier: R. Grass,           dan het minimumbedrag waarover de gezinsleden van de
op 25 mei 2000 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt                      personen moeten beschikken die vallen onder richtlijn
als volgt:                                                                      90/365/EEG van de Raad van 28 juni 1990 betreffende
                                                                                het verblijfsrecht van werknemers en zelfstandigen die
                                                                                hun beroepswerkzaamheid hebben beëindigd (PB L 180,
1)    Vernietigt de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van           blz. 28),
      16 juli 1998, Ca’ Pasta/Commissie (T-274/97).
                                                                           —    de toegelaten bewijsmiddelen te beperken en inzonder-
2)    Verklaart nietig het impliciete besluit tot schorsing van de              heid voor te schrijven, dat bepaalde documenten door de
      communautaire bijstand, dat besloten ligt in de brief van de              autoriteiten van een andere lidstaat moeten zijn afgegeven
      Commissie aan Ca’ Pasta Srl van 4 augustus 1997.                          of geviseerd,
                                                                           —    van studenten die onderdaan zijn van een andere lidstaat
3)    Verwijst de Commissie van de Europese Gemeenschappen in de                en die ingevolge richtlijn 93/96/EEG van de Raad van
      kosten, met inbegrip van de kosten die in de procedure voor het           29 oktober 1993 inzake het verblijfsrecht voor studenten
      Gerecht van eerste aanleg zijn gemaakt.                                   (PB L 317, blz. 59) verzoeken om erkenning van hun
                                                                                recht van verblijf in Italië en van dat van hun gezinsleden,
                                                                                te verlangen dat zij de Italiaanse autoriteiten verzekeren
                                                                                dat zij over een bepaald bedrag aan bestaansmiddelen
(1) PB C 378 van 5.12.1998.
                                                                                beschikken, en, wat het daartoe te gebruiken middel
                                                                                betreft, de student niet duidelijk de keuze te laten tussen
                                                                                een verklaring en enige andere ten minste gelijkwaardige
                                                                                wijze, en ten slotte een dergelijke verklaring niet toe te
                                                                                staan wanneer de student vergezeld wordt door zijn
                                                                                gezinsleden,
                                                                           de krachtens de genoemde richtlijnen op haar rustende
                                                                           verplichtingen niet is nagekomen, heeft het Hof (Vijfde kamer),
                                                                           samengesteld als volgt: D. A. O. Edward (rapporteur), kamer-
                     ARREST VAN HET HOF                                    president, L. Sevón, P. J. G. Kapteyn, P. Jann en H. Ragnemalm,
                                                                           rechters; advocaat-generaal: D. Ruiz-Jarabo Colomer; griffier:
                           (Vijfde kamer)                                  R. Grass, op 25 mei 2000 een arrest gewezen waarvan het
                                                                           dictum luidt als volgt:
                         van 25 mei 2000                                   1)   —      Door de toegelaten bewijsmiddelen te beperken en inzon-
                                                                                derheid voor te schrijven, dat bepaalde documenten door
                                                                                de autoriteiten van een andere lidstaat moeten zijn
in zaak C-424/98: Commissie van de Europese Gemeen-                                    afgegeven of geviseerd,
            schappen tegen Italiaanse Republiek (1)
                                                                                —      van studenten die onderdaan zijn van een andere lidstaat
                                                                                en die krachtens richtlijn 93/96/EEG van de Raad van
(„Niet-nakoming — Verblijfsrecht — Richtlijnen                                         29 oktober 1993 inzake het verblijfsrecht voor studenten,
90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG — Voorwaarden                                      verzoeken om erkenning van hun recht van verblijf in
                    inzake bestaansmiddelen”)                                          Italië en van dat van hun gezinsleden, te verlangen dat zij
                                                                                de Italiaanse autoriteiten verzekeren dat zij over een
                          (2000/C 247/06)                                              bepaald bedrag aan bestaansmiddelen beschikken, voorts,
                                                                                wat het daartoe te gebruiken middel betreft, de student
                                                                                niet duidelijk de keuze te laten tussen een verklaring en
                                                                                enige andere ten minste gelijkwaardige wijze, en ten slotte
                        (Procestaal: Italiaans)                                        een dergelijke verklaring niet toe te staan wanneer de
                                                                                student vergezeld wordt door zijn gezinsleden,
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-      is de Italiaanse Republiek de krachtens richtlijn 90/364/EEG
                          dentie van het Hof)                                   van de Raad van 28 juni 1990 betreffende het verblijfsrecht,
                                                                                richtlijn 90/3655/EEG van de Raad van 28 juni 1990
                                                                                betreffende het verblijfsrecht van werknemers en zelfstandigen
In zaak C-424/98, Commissie van de Europese Gemeenschap-                        die hun beroepswerkzaamheid hebben beëindigd, en richtlijn
pen (gemachtigden: aanvankelijk A. Aresu, vervolgens K. Old-                    93/96 op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
 ---pagebreak--- 26.8.2000                 NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                              C 247/5
2)    Verwerpt het beroep voor het overige.                               Het maakt in dit opzicht geen verschil, of de belastingplichtige die
                                                                          aanspraak maakt op toepassing van een dergelijke vrijstelling, een
3)    Verstaat dat de Italiaanse Republiek en de Commissie van de         gewone aandeelhouder is dan wel een werknemer die de aandelen
      Europese Gemeenschappen hun eigen kosten zullen dragen.             waarop het dividend is uitgekeerd, houdt in het kader van een
                                                                          werknemersspaarplan.
                                                                          (1) PB C 137 van 2.5.1998.
(1) PB C 48 van 20.2.1999.
                                                                                ARREST VAN HET HOF
                                                                                van 6 juni 2000
                     ARREST VAN HET HOF
                                                                          in zaak C-281/98 (verzoek van de Pretore di Bolzano om
                                                                          een prejudiciële beslissing): R. Angonese tegen Cassa di
                            van 6 juni 2000                                                 Risparmio di Bolzano SpA (1)
in zaak C-35/98 (verzoek van de Hoge Raad der Nederlan-                   (Vrij verkeer van personen — Toegang tot arbeidsproces —
den om een prejudiciële beslissing): Staatssecretaris van                 Door plaatselijke administratie afgegeven tweetaligheidsat-
            Financiën tegen B. G. M. Verkooijen (1)                       test — Artikel 48 EG-Verdrag (thans, na wijziging, ar-
                                                                                tikel 39 EG) — Verordening (EEG) nr. 1612/68)
(Vrij verkeer van kapitaal — Directe belastingheffing van
                                                                                (2000/C 247/08)
dividend op aandelen — Vrijstelling — Beperking tot
dividend op aandelen van op nationaal grondgebied gevestig-
                         de vennootschappen)                                                      (Procestaal: Italiaans)
                           (2000/C 247/07)
                                                                          (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                                                                                dentie van het Hof)
                         (Procestaal: Nederlands)                         In zaak C-281/98, betreffende een verzoek aan het Hof
                                                                          krachtens artikel 177 EG-Verdrag (thans artikel 234 EG) van
In zaak C-35/98, betreffende een verzoek aan het Hof krach-               de Pretore di Bolzano (Italië), in het aldaar aanhangig geding
tens artikel 177 EG-Verdrag (thans artikel 234 EG) van de                 tussen R. Angonese en Cassa di Risparmio di Bolzano SpA,
Hoge Raad der Nederlanden, in het aldaar aanhangig geding                 om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van artikel 48
tussen Staatssecretaris van Financiën en B. G. M. Verkooijen,             EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 39 EG) en de artike-
om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van richtlijn           len 3, lid 1, en 7, leden 1 en 4, van verordening (EEG)
88/361/EEG van de Raad van 24 juni 1988 voor de uitvoering                nr. 1612/68 van de Raad van 15 oktober 1968 betreffende
van artikel 67 van het Verdrag (PB L 178, blz. 5), alsmede van            het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap
de artikelen 6 en 52 EG-Verdrag (thans, na wijziging, de                  (PB L 257, blz. 2), heeft het Hof, samengesteld als volgt:
artikelen 12 EG en 43 EG), heeft het Hof, samengesteld als                G. C. Rodrı́guez Iglesias, president, D. A. O. Edward, L. Sevón
volgt: G. C. Rodrı́guez Iglesias, president, J. C. Moitinho de            en R. Schintgen, kamerpresidenten, P. J. G. Kapteyn, C. Gul-
Almeida, L. Sevón en R. Schintgen, kamerpresidenten, P. J. G.            mann, J.-P. Puissochet, G. Hirsch, P. Jann, H. Ragnemalm (rap-
Kapteyn, C. Gulmann, J.-P. Puissochet, P. Jann, H. Ragnemalm,             porteur) en M. Wathelet, rechters; advocaat-generaal: N. Fen-
M. Wathelet (rapporteur) en F. Macken, rechters; advocaat-                nelly; griffier: L. Hewlett, administrateur, op 6 juni 2000 een
generaal: A. La Pergola; griffier: D. Louterman-Hubeau, hoofd-            arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
administrateur, op 6 juni 2000 een arrest gewezen waarvan
het dictum luidt als volgt:                                               Artikel 48 EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 39 EG) verzet
                                                                          zich ertegen, dat een werkgever kandidaten in het kader van
                                                                          een vergelijkend onderzoek voor de aanwerving van personeel de
Artikel 1, lid 1, van richtlijn 88/361/EEG van de Raad van 24 juni        verplichting oplegt, hun talenkennis uitsluitend te bewijzen door
1988 voor de uitvoering van artikel 67 van het Verdrag, staat in de       middel van één enkel diploma, dat in één enkele provincie van een
weg aan een wettelijke bepaling van een lidstaat als in het hoofdgeding   lidstaat wordt afgegeven.
aan de orde is, die de verlening van vrijstelling van de heffing van
inkomstenbelasting ter zake van aan natuurlijke personen/aandeel-
                                                                          (1) PB C 278 van 5.9.1998.
houders uitgekeerde dividenden afhankelijk stelt van de voorwaarde,
dat die dividenden zijn uitgekeerd door vennootschappen die in die
lidstaat gevestigd zijn.


title: Zaak C-229/08: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Frankfurt am Main (Duitsland) op 28 mei 2008 — Colin Wolf/Stadt Frankfurt am Main

text:
               30.8.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 223/21

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Frankfurt am Main (Duitsland) op 28 mei 2008 — Colin Wolf/Stadt Frankfurt am Main
   (Zaak C-229/08)
   (2008/C 223/33)
   Procestaal: Duits
   Verwijzende rechter
   Verwaltungsgericht Frankfurt am Main
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Colin Wolf

      Verwerende partij: Stadt Frankfurt am Main
   Prejudiciële vragen

               1)

               Beschikt de nationale wetgever voor de benutting van de door artikel 6, lid 1, van richtlijn 2000/78/EG geboden marges steeds over een ruime beoordelings- en organisatievrijheid, of wordt deze vrijheid in elk geval beperkt tot het noodzakelijke wanneer het gaat om de vastlegging van een maximumleeftijd voor aanwerving met het oog op een minimaal aantal dienstjaren voorafgaand aan pensionering (1), overeenkomstig artikel 6, lid 1, tweede alinea, sub c, van richtlijn 2000/78/EG?

               2)

               Vormt de in artikel 6, lid 1, tweede alinea, sub c, van richtlijn 2000/78/EG genoemde noodzaak de concretisering van de redelijkheid van het in artikel 6, lid 1, eerste alinea, van richtlijn 2000/78/EG genoemde middel, en beperkt deze aldus de werking van deze algemeen geformuleerde regeling?

               3)

                           a)

                           Is het een legitiem doel in het kader van artikel 6, lid 1, eerste alinea, van richtlijn 2000/78/EG, wanneer een publiekrechtelijke werkgever door middel van een maximumleeftijd voor aanwerving zijn belang bij een zo lang mogelijke actieve diensttijd van aan te werven ambtenaren tracht veilig te stellen?

                           b)

                           Is de verwezenlijking van een dergelijk doel reeds onredelijk wanneer dit tot gevolg heeft dat ambtenaren langer in dienst blijven dan voor verwerving van de wettelijk gegarandeerde minimumuitkering bij vervroegde uittreding na vijf dienstjaren nodig is?

                           c)

                           Is de verwezenlijking van een dergelijk doel pas onredelijk wanneer dit tot gevolg heeft dat ambtenaren langer in dienst blijven dan voor het opbouwen van de wettelijk gegarandeerde minimumuitkering bij vervroegde uittreding — thans 19,51 jaren — nodig is?

               4)

                           a)

                           Is het een in de zin van artikel 6, lid 1, eerste alinea, van richtlijn 2000/78/EG legitiem doel, om door een zo laag mogelijke maximumleeftijd voor aanwerving het aantal in totaal aan te werven ambtenaren zo klein mogelijk te houden, teneinde het aantal individuele uitkeringen zoals uitkeringen bij ongeval of ziekte (ondersteuning, ook voor gezinsleden) zo gering mogelijk te houden?

                           b)

                           Welke betekenis kan in dit verband worden gehecht aan de omstandigheid dat bij toenemende leeftijd de uitkeringen bij ongeval of ziekte (ook voor gezinsleden) hoger uitvallen dan bij jongere ambtenaren, zodat bij aanwerving van ambtenaren van hogere leeftijd daarmee in totaal een hoger bedrag zou zijn gemoeid?

                           c)

                           Moeten er op dit punt geverifieerde prognoses of statistieken bestaan of zijn algemene aannamen op basis van waarschijnlijkheid voldoende?

               5)

                           a)

                           Is het een in de zin van artikel 6, lid 1, eerste alinea, van richtlijn 2000/78/EG legitiem doel, wanneer een publiekrechtelijke werkgever een bepaalde maximumleeftijd voor aanwerving wil hanteren om een „evenwichtige leeftijdsstructuur per loopbaan” te garanderen?

                           b)

                           Welke eisen moeten [worden gesteld aan], respectievelijk welke overwegingen voor de opbouw van een dergelijke leeftijdsstructuur zijn voldoende, om de voorwaarden van een rechtvaardigingsgrond (passendheid en noodzakelijkheid, noodzaak) te vervullen?

               6)

               Is het een in de zin van artikel 6, lid 1, eerste alinea, van richtlijn 2000/78/EG legitieme overweging, wanneer de publiekrechtelijke werkgever een maximumleeftijd voor aanwerving motiveert met het argument dat het tot het bereiken van een dergelijke leeftijd zeer wel mogelijk is, te voldoen aan de materiële aanwervingsvoorwaarden voor een opleiding in het brandweermiddenkader in de vorm van een geschikte schoolopleiding en een vakopleiding?

               7)

               Volgens welke criteria moet worden beoordeeld of een minimumdiensttijd voorafgaand aan pensionering redelijk of noodzakelijk is?

                           a)

                           Kan het vereiste van een minimumdiensttijd enkel als equivalent voor de uitsluitend door de publiekrechtelijke werkgever gefinancierde verwerving van een kwalificatie bij die publiekrechtelijke werkgever (opleiding voor een loopbaan in het brandweermiddenkader) worden gerechtvaardigd, met dien verstande dat dit vereiste met het oog op een dergelijke kwalificatie een redelijke aansluitende diensttijd bij deze werkgever beoogt te garanderen, zodat de opleidingskosten door de ambtenaar op deze wijze geleidelijk door zijn arbeid worden goedgemaakt?

                           b)

                           Hoe lang mag de fase van de op de opleiding volgende dienstijd maximaal zijn? Mag zij langer zijn dan vijf jaar, en zo ja, onder welke voorwaarden?

                           c)

                           Kan de redelijkheid of de noodzaak van een minimumdiensttijd, onafhankelijk van punt 7, sub a, worden gerechtvaardigd met de overweging dat bij ambtenaren, wier pensioenvoorziening uitsluitend door de werkgever wordt gefinancierd, de te verwachten actieve diensttijd van de aanwerving tot aan de te verwachten pensionering lang genoeg moet zijn om een wettelijk gegarandeerde minimumuitkering op te bouwen door een diensttijd van thans 19,51 jaren?

                           d)

                           Is omgekeerd de weigering om iemand aan te werven, volgens artikel 6, lid 1, van richtlijn 2000/78/EG slechts gerechtvaardigd, wanneer de betrokkene zou worden aangeworven op een leeftijd waarmee hem op de te verwachten pensioneringsdatum de minimumuitkering moet worden betaald, hoewel deze nog niet is opgebouwd?

               8)

                           a)

                           Moet voor de beoordeling van de pensioneringsdatum volgens artikel 6, lid 1, tweede alinea, sub c, van richtlijn 2000/78/EG worden uitgegaan van de wettelijk vastgelegde leeftijdsgrens voor pensionering met aansluitend recht op pensioen, of moet worden uitgegaan van de statistisch gemiddelde leeftijd waarop een bepaalde groep ambtenaren of beroepsgroep wordt gepensioneerd?

                           b)

                           In hoeverre moet er eventueel rekening mee worden gehouden dat voor individuele ambtenaren de normale pensioenleeftijd kan worden verhoogd met maximaal twee jaar? Betekent dit dat ook de maximumleeftijd voor aanwerving evenredig omhoog gaat?

               9)

               Mag bij de berekening van de minimumdiensttijd in het kader van artikel 6, lid 1, van richtlijn 2000/78/EG de bij aanvang van de aanstelling als ambtenaar te volgen opleiding worden meegeteld? Is daarbij van belang of de opleidingstijd bij de pensioenopbouw volledig als pensioengerechtigde diensttijd moet worden meegeteld, dan wel de opleidingstijd buiten beschouwing moet worden gelaten bij de berekening van de periode waarvoor een werkgever een minimumdiensttijd mag eisen volgens artikel 6, lid 1, tweede alinea, sub c, van richtlijn 2000/78/EG?

               10)

               Zijn de regelingen in § 15, lid 1, tweede alinea, en lid 3, van het Allgemeine Gleichbehandlungsgesetz (algemene wet inzake gelijke behandeling) verenigbaar met artikel 17 van richtlijn 2000/78/EG?

      (1)  PB L 303 blz. 16.


title: Doorhaling van zaak C-291/95

text:
C 278/34              NL              Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       5.9.98
             Doorhaling van zaak C-403/97 (1)                                  Doorhaling van zaak C-406/97 (1)
                        (98/C 278/71)                                                     (98/C 278/74)
De president van het Hof van Justitie van de Europese
                                                                 De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 25 mei 1998
                                                                 Gemeenschappen heeft bij beschikking van 15 juni 1998
de doorhaling in het register gelast van zaak C-403/97:
                                                                 de doorhaling in het register gelast van zaak C-406/97:
Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen
                                                                 Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen
Bondsrepubliek Duitsland.
                                                                 Groothertogdom Luxemburg.
(1) PB C 26 van 24.1.1998.
                                                                 (1) PB C 41 van 7.2.1998.
             Doorhaling van zaak C-291/95 (1)                                  Doorhaling van zaak C-411/97 (1)
                        (98/C 278/72)
                                                                                (98/C 278/75)
De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 15 juni 1998            De president van het Hof van Justitie van de Europese
de doorhaling in het register gelast van zaak C-291/95:          Gemeenschappen heeft bij beschikking van 16 juni 1998
Koninkrijk BelgieÈ tegen Commissie van de Europese               de doorhaling in het register gelast van zaak C-411/97:
Gemeenschappen.                                                  Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen
                                                                 Koninkrijk BelgieÈ.
(1) PB C 268 van 14.10.1995.
                                                                 (1) PB C 55 van 20.2.1998.
             Doorhaling van zaak C-155/97 (1)
                                                                               Doorhaling van zaak C-105/97 (1)
                        (98/C 278/73)
                                                                                (98/C 278/76)
De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 15 juni 1998            De president van het Hof van Justitie van de Europese
de doorhaling in het register gelast van zaak C-155/97:          Gemeenschappen heeft bij beschikking van 25 juni 1998
Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen                   de doorhaling in het register gelast van zaak C-105/97
Koninkrijk BelgieÈ.                                              (verzoek van de Pretura circondariale di Trento om een
                                                                 prejudicieÈle beslissing): L. Gulli tegen Ente Poste Italiane.
(1) PB C 181 van 14.6.1997.
                                                                 (1) PB C 142 van 10.5.1997.


title: Zaak C-468/00: Beroep, op 22 december 2000 ingesteld door de Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek

text:
C 45/16               NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                10.2.2001
Beroep, op 22 december 2000 ingesteld door de Commis-                 Verzoek van de Cour de Cassation (Frankrijk) (handels-,
sie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Repu-                 financiële en economische kamer) van 19 december 2000
                              bliek                                   om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Société
                                                                        Ravil, en Société Bellon Import en Société SPA Biraghi
                                                                                (Zaak C-469/00)
                        (Zaak C-468/00)
                                                                                (2001/C 45/31)
                         (2001/C 45/30)                               De Cour de Cassation (Frankrijk) (handels-, financiële en
                                                                      economische kamer) heeft bij beschikking van 19 december
                                                                      2000, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
                                                                      27 december 2000, in het geding tussen Société Ravil en
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is            Société Bellon Import en Société SPA Biraghi, het Hof van
op 22 december 2000 beroep ingesteld tegen Franse Republiek           Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een
door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-              prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
woordigd door B. Mongin, juridisch adviseur, als gemachtigde,
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de la
                                                                      Moet artikel 29 EG (ex artikel 34 EG-Verdrag) aldus worden
Cruz, Centre Wagner, Kirchberg.
                                                                      uitgelegd, dat het zich verzet tegen een nationale wettelijke
                                                                      regeling die de benaming van oorsprong „grana padano”
                                                                      voorbehoudt aan kaas die in het productiegebied is geraspt,
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                      voorzover een dergelijke verplichting niet onontbeerlijk zou
                                                                      zijn voor het behoud van de specifieke kenmerken die het
                                                                      product heeft verworven?
1.    vast te stellen, dat de Franse Republiek, door niet de
      wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen
      die nodig zijn om uitvoering te geven aan richtlijn
      96/50/EG van de Raad van 23 juli 1996 betreffende de
      harmonisatie van de voorwaarden voor de afgifte van
      nationale vaarbewijzen voor binnenvaartuigen welke bij
      het goederen- en personenvervoer in de Gemeenschap                            Doorhaling van zaak C-502/99 (1)
      gebruikt worden (1), of althans door deze bepalingen niet
      mede te delen, niet heeft voldaan aan de krachtens deze                                  (2001/C 45/32)
      richtlijn op haar rustende verplichtingen;
                                                                      De president van het Hof van Justitie van de Europese
                                                                      Gemeenschappen heeft bij beschikking van 6 september 2000
2.    de Franse Republiek in de kosten te verwijzen.                  de doorhaling in het register gelast van zaak C-502/99:
                                                                      Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse
                                                                      Republiek.
Middelen en voornaamste argumenten                                    (1) PB C 234 van 25.7.1998.
Ingevolge artikel 249 EG (ex artikel 189 EG-Verdrag), volgens
hetwelk een richtlijn ten aanzien van het te bereiken resultaat
verbindend is voor elk lidstaat waarvoor zij bestemd is, zijn de
lidstaten verplicht de in de richtlijnen gestelde termijnen voor                    Doorhaling van zaak C-318/99 (1)
omzetting te eerbiedigen. Deze termijn is verstreken op 7 april
1998, zonder dat de Franse Republiek de bepalingen heeft
                                                                                (2001/C 45/33)
vastgesteld die nodig zijn voor de uitvoering van de in de
conclusie van de Commissie vermelde richtlijn.
                                                                      De president van het Hof van Justitie van de Europese
                                                                      Gemeenschappen heeft bij beschikking van 19 september
                                                                      2000 de doorhaling in het register gelast van zaak C-318/
(1) PB L 235 van 17.9.1996, blz. 31.
                                                                      99: Italiaanse Republiek tegen Commissie van de Europese
                                                                      Gemeenschappen.
                                                                      (1) PB C 314 van 30.10.1999.


title: Zaak T-565/14: Beroep ingesteld op 30 juli 2014 — EEB/Commissie

text:
               10.11.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 395/51

      Beroep ingesteld op 30 juli 2014 — EEB/Commissie
      (Zaak T-565/14)
      (2014/C 395/64)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: European Environmental Bureau (EEB) (Brussel, België) (vertegenwoordiger: S. Podskalská, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  het bestreden besluit van de Commissie van 12 juni 2014 (Ares (2014)1915757) nietig verklaren;

                  —

                  het tweede bestreden besluit van de Commissie 2014/804/EU van 17 februari 2014 nietig verklaren;

                  —

                  de Commissie verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Verzoeker vordert nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 12 juni 2014 (Ares (2014)1915757), waarbij verzoekers verzoek tot interne herziening van besluit C(2014) 804 final van de Commissie van 17 februari 2014 inzake de kennisgeving door de Republiek Polen van een nationaal plan voor de overgangsfase als bedoeld in artikel 32 van richtlijn 2010/75/EU (1) van het Europees Parlement en de Raad inzake industriële emissies, niet-ontvankelijk is verklaard. Verzoeker vordert voorts nietigverklaring van besluit C(2014) 804 final van de Commissie van 17 februari 2014.
      Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker twee middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel, betreffende besluit Ares (2014)1915757: schending van verordening nr. 1367/2006 (2) en van richtlijn 2010/75:

                              —

                              het besluit over het nationale plan voor de overgangsfase is een maatregel van individuele strekking en derhalve een administratieve handeling in die zin van verordening nr. 1367/2006. De Commissie had het verzoek tot interne herziening dus ontvankelijk moeten verklaren;

                              —

                              de Commissie had artikel 10 van verordening nr. 1367/2006 in overeenstemming met het verdrag van Aarhus moeten uitleggen en artikel 2, lid 1, sub g, van verordening nr. 1367/2006 onwettig moeten verklaren;

                              —

                              de redenering van de Commissie is gebaseerd op een onjuiste uitlegging van de relevante bepalingen van richtlijn 2010/75/EU.

                  2.

                  Tweede middel, betreffende besluit C(2014) 804 final: schending van artikel 17 VEU, richtlijn 2010/75/EU, uitvoeringsbesluit 2012/115/EU (3) van de Commissie, het Verdrag van Aarhus, richtlijn 2001/42/EG (4) en richtlijn 2008/50/EG (5).

         (1)  Richtlijn 2010/75/EU van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 inzake industriële emissies (geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging) (PB L 334, blz. 17).

         (2)  Verordening (EG) nr. 1367/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 6 september 2006 betreffende de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden op de communautaire instellingen en organen (PB L 264, blz. 13).

         (3)  Uitvoeringsbesluit 2012/115/EU van de Commissie van 10 februari 2012 houdende vaststelling van de in richtlijn 2010/75/EU van het Europees Parlement en de Raad inzake industriële emissies bedoelde nationale plannen voor de overgangsfase (Kennisgeving geschied onder nummer C(2012) 612) (PB L 52, blz. 12).

         (4)  Richtlijn 2001/42/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2001 betreffende de beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma’s (PB L 197, blz. 30).

         (5)  Richtlijn 2008/50/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2008 betreffende de luchtkwaliteit en schonere lucht voor Europa (PB L 152, blz. 1).


title: Zaak T-252/05: Beroep, op 4 juli 2005 ingesteld door Q tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               17.9.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 229/25

         Beroep, op 4 juli 2005 ingesteld door Q tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-252/05)
   (2005/C 229/55)
   Procestaal: Frans
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 4 juli 2005 beroep ingesteld tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door Q, wonende te Brussel, vertegenwoordigd door S. Rodrigues en Y. Minatchy, advocaten.
   Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:

               1)

               voor zoveel nodig, nietig te verklaren het besluit van 29 maart 2005 waarbij de Commissie afwijzend heeft beslist op de klacht die verzoekster op 29 november 2004 had ingediend tegen de stilzwijgende afwijzing door de Commissie van haar op 29 april 2004 krachtens artikel 24 van het Statuut ingediende verzoek om bijstand en bescherming ter zake van psychisch geweld en om schadevergoeding, alsook van haar op 7 mei 2004 en 27 mei 2004 ingediende verzoeken om onmiddellijk preventieve maatregelen te treffen;

               2)

               nietig te verklaren het besluit van 4 mei 2004 waarbij de Commissie op verzoeksters klacht van 20 december 2004 heeft geantwoord, en verzoeksters loopbaanontwikkelingsrapport over de periode van 1 januari 2003 tot en met 31 december 2003;

               3)

               vast te stellen dat de Europese Gemeenschap aansprakelijk is voor de gevolgen van de bestreden besluiten en van verzoeksters loopbaanontwikkelingsrapport;

               4)

               haar een bedrag van 250 000 EUR toe te kennen ter vergoeding van de schade die zij heeft geleden;

               5)

               verweerster te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoekster, ambtenaar van de Commissie, stelt dat haar hiërarchieke meerderen haar psychisch geweld aandoen door haar in het kader van haar beroep te isoleren, door haar in opspraak te brengen, en door haar gezondheid in gevaar te brengen door haar uit haar psychisch evenwicht te brengen.
   Met het onderhavige beroep komt zij op tegen enerzijds de stilzwijgende afwijzing door de Commissie van haar krachtens artikel 24 van het Statuut ingediende verzoek om bijstand en bescherming ter zake van psychisch geweld en anderzijds haar loopbaanbeoordelingsrapport over de periode van 1 januari 2003 tot en met 31 december 2003.
   Verzoekster stelt verder schending van artikel 24 van het Statuut en niet-nakoming van de bijstandsplicht, de verplichting tot behoorlijk bestuur en de zorgplicht die op de Commissie rusten.
   Met betrekking tot haar beoordelingsrapport stelt zij kennelijke beoordelingsfouten en schending van de procesregels.