title: Zaak C-85/14: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 17 september 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het College van Beroep voor het bedrijfsleven — Nederland) — KPN BV/Autoriteit Consument en Markt (ACM) (Prejudiciële verwijzing — Elektronischecommunicatienetwerken en -diensten — Universele dienst en gebruikersrechten — Richtlijn 2002/22/EG — Artikel 28 — Toegang tot nummers en diensten — Niet-geografische nummers — Richtlijn 2002/19/EG — Artikelen 5, 8 en 13 — Bevoegdheden van de nationale regelgevende instanties — Prijscontrole — Transitdiensten voor oproepen — Nationale regeling die aanbieders van transitdiensten voor telefoongesprekken verplicht voor oproepen naar niet-geografische nummers tarieven te hanteren die niet hoger zijn dan voor oproepen naar geografische nummers — Onderneming zonder aanmerkelijke marktmacht — Bevoegde nationale autoriteit)

text:
               9.11.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 371/9

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 17 september 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het College van Beroep voor het bedrijfsleven — Nederland) — KPN BV/Autoriteit Consument en Markt (ACM)
   (Zaak C-85/14) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Elektronischecommunicatienetwerken en -diensten - Universele dienst en gebruikersrechten - Richtlijn 2002/22/EG - Artikel 28 - Toegang tot nummers en diensten - Niet-geografische nummers - Richtlijn 2002/19/EG - Artikelen 5, 8 en 13 - Bevoegdheden van de nationale regelgevende instanties - Prijscontrole - Transitdiensten voor oproepen - Nationale regeling die aanbieders van transitdiensten voor telefoongesprekken verplicht voor oproepen naar niet-geografische nummers tarieven te hanteren die niet hoger zijn dan voor oproepen naar geografische nummers - Onderneming zonder aanmerkelijke marktmacht - Bevoegde nationale autoriteit))
   (2015/C 371/11)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   College van Beroep voor het bedrijfsleven

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: KPN BV

      Verwerende partij: Autoriteit Consument en Markt (ACM)

      Dictum

               1)

               Het recht van de Unie moet aldus worden uitgelegd dat een bevoegde nationale autoriteit uit hoofde van artikel 28 van richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronischecommunicatienetwerken en -diensten (universeledienstrichtlijn), zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/136/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009, een tariefverplichting als in het hoofdgeding aan de orde kan opleggen om een einde te maken aan een belemmering voor oproepen naar niet-geografische nummers in de Europese Unie die niet van technische aard is, maar het resultaat is van de gehanteerde tarieven, zonder dat een marktanalyse is uitgevoerd waaruit blijkt dat de betrokken onderneming over een aanmerkelijke marktmacht beschikt, indien een dergelijke verplichting een noodzakelijke en evenredige maatregel is om ervoor te zorgen dat eindgebruikers toegang hebben tot diensten met gebruikmaking van niet-geografische nummers binnen de Unie.
               Het is aan de nationale rechter na te gaan of aan deze voorwaarde is voldaan en of de tariefverplichting objectief, transparant, evenredig, niet-discriminerend, gebaseerd op de aard van het geconstateerde probleem en gerechtvaardigd is in het licht van de doelstellingen genoemd in artikel 8 van richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten (kaderrichtlijn), zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/140/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009, en of de procedures voorgeschreven in de artikelen 6, 7 en 7 bis van richtlijn 2002/21, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/140, in acht zijn genomen.

               2)

               Het recht van de Unie moet aldus worden uitgelegd dat een lidstaat kan bepalen dat een tariefverplichting krachtens artikel 28 van richtlijn 2002/22, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/136, zoals in het hoofdgeding aan de orde, wordt opgelegd door een andere nationale instantie dan de nationale regelgevende instantie die in de regel met de toepassing van het nieuwe regelgevingskader van de Unie voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten wordt belast, mits deze instantie voldoet aan de in richtlijn 2002/21, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/140, gestelde voorwaarden inzake bevoegdheid, onafhankelijkheid, onpartijdigheid en transparantie, en dat tegen de besluiten die zij neemt effectief beroep kan worden ingesteld bij een lichaam van beroep dat onafhankelijk is van de betrokken partijen, hetgeen aan de verwijzende rechter ter beoordeling staat.

      (1)  PB C 151 van 19.05.2014.


title: Zaak T-767/15: Arrest van het Gerecht van 28 februari 2017 — Labeyrie/EUIPO — Delpeyrat (Weergave van een patroon van heldere vissen op donkere achtergrond) [„Uniemerk — Procedure tot vervallenverklaring — Uniebeeldmerk dat een patroon van heldere vissen op donkere achtergrond weergeeft — Vervallenverklaring — Normaal gebruik van het merk — Artikel 15, lid 1, onder a), en artikel 51, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 — Vorm die op onderdelen afwijkt zonder dat het onderscheidend vermogen wordt gewijzigd”]

text:
               18.4.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 121/28

         Arrest van het Gerecht van 28 februari 2017 — Labeyrie/EUIPO — Delpeyrat (Weergave van een patroon van heldere vissen op donkere achtergrond)
   (Zaak T-767/15) (1)

   ([„Uniemerk - Procedure tot vervallenverklaring - Uniebeeldmerk dat een patroon van heldere vissen op donkere achtergrond weergeeft - Vervallenverklaring - Normaal gebruik van het merk - Artikel 15, lid 1, onder a), en artikel 51, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 - Vorm die op onderdelen afwijkt zonder dat het onderscheidend vermogen wordt gewijzigd”])
   (2017/C 121/41)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Labeyrie (Saint-Geours-de-Maremne, Frankrijk) (vertegenwoordiger: A. Lecomte, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: A. Folliard-Monguiral, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniënte voor het Gerecht: Delpeyrat (Saint-Pierre-du-Mont, Frankrijk) (vertegenwoordiger: J. Ennochi, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 15 oktober 2015 (zaak R 2694/2014-1) inzake een procedure tot vervallenverklaring tussen Delpeyrat en Labeyrie

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Labeyrie wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van het EUIPO.

               3)

               Delpeyrat zal haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 78 van 29.2.2016.


title: Beroep, op 8 juni 1995 ingesteld door Neue Maxhütte Stahlwerke en Lech-Stahlwerke GmbH tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Zaak T-129/95)

text:
2 . 9 . 95          I NL                 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                Nr . C 229/21
Beroep, op 8 juni 1995 ingesteld door Neue Maxhütte                 Beroep, op 19 juni 1995 ingesteld door N. Progoulis tegen
Stahlwerke en Lech-Stahlwerke GmbH tegen Commissie                         Commissie van de Europese Gemeenschappen
              van de Europese Gemeenschappen                                               ( Zaak T-131/95 )
                       ( Zaak T-129/95 )                                                      ( 95/C 229/48 )
                          ( 95/C 229/47)
                                                                                (Procestaai: Frans)
                      (Procestaai: Duits)
                                                                    Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen
                                                                    schappen is op 19 juni 1995 beroep ingesteld tegen
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen           Commissie van de Europese Gemeenschappen door N.
schappen is op 8 juni 1995 beroep ingesteld tegen Commis           Progoulis, wonende te Brussel, vertegenwoordigd door V.
sie van de Europese Gemeenschappen door Neue Maxhütte               Akritidis, advocaat te Athene, domicilie gekozen hebbende
Stahlwerke en Lech-Stahlwerke GmbH, gevestigd te Sulz              te Luxemburg bij A. Kronshagen, advocaat aldaar, Boule
bach-Rosenberg ( BRD ), respectievelijk Meitingen-Herbert          vard de la Foire 12 .
shofen ( BRD ), vertegenwoordigd door R. M. Bierwagen,
advocaat te Brussel, domicilie gekozen hebbende te Luxem
burg ten kantore van V. Elvinger, advocaat aldaar, Rue              Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage :
d'Eich 31 .
                                                                    — nietig te verklaren het hem bij brief van 20 maart 1995
                                                                        meegedeelde besluit van verweerster houdende afwijzing
Verzoeksters concluderen dat het het Gerecht behage:                    van zijn verzoek om herindeling in de rang B 1 ,
                                                                        salaristrap 2, met terugwerkende kracht vanaf 1 maart
— de beschikking van de Commissie van 4 april 1995 nietig                1983 , met daaraan verbonden de financiële consequen
     te verklaren, voor zover zij betrekking heeft op verzoek          ties van de gevraagde herindeling, met terugwerkende
     sters ;                                                            kracht berekend vanaf 1 maart 1983 , vermeerderd met
                                                                        gecumuleerde wettelijke interessen op de voet van
                                                                         10% ;
— verweerster te verwijzen in de kosten.
                                                                    — verweerster in de kosten te verwijzen.
Middelen en voornaamste argumenten:
                                                                    Middelen en voornaamste argumenten:
Het beroep betreft de tot de Bondsregering gerichte beschik
king van de Commissie van 4 april 1995 , waarin zij                 Verzoeker verklaart, dat hij door verweerster bij besluit van
betalingen van de deelstaat Beieren ter dekking van gecu           9 maart 1983 als ambtenaar met de rang B 3 , salaristrap 2 , is
muleerde verliezen, alsmede voor bepaalde investeringen             aangesteld . De dag daarop diende hij een verzoek tot
heeft verboden, omdat zij onverenigbaar waren met het               herziening van zijn indeling in, en vervolgens een klacht
EGKS-Verdrag en de steuncode voor de ijzer- en staalin             tegen de afwijzing van dat verzoek . Hij betoogde, dat de
dustrie .                                                           administratie geen rekening had gehouden met de duur van
                                                                    zijn militaire dienstplicht ( 27 maanden ). Als gevolg van die
Volgens verzoeksters is de beschikking ontoereikend gemo           klacht ging verweerster over tot herindeling van verzoeker in
tiveerd en in strijd met artikel 15 van het EGKS-Verdrag. De        de rang B 3 , salaristrap 3 .
beschikking berust op een onjuiste voorstelling en kwalifi
catie van de feiten .                                               Op 5 december 1991 diende verzoeker een verzoek tot
                                                                    herziening van zijn indeling in, op grond dat zijn beroeps
                                                                    ervaring vóór zijn indiensttreding ( de administratie had
Bovendien is het recht om te worden gehoord van zowel               erkend, dat hij een ervaring van 12 jaar en 9 maanden had ),
verzoeksters als de Bondsrepubliek geschonden.                      te zamen met de duur van zijn militaire dienstplicht ( 27
                                                                    maanden) groter was ( 15 jaar ) dan die welke volgens het
Verzoeksters betogen verder, dat in de beschikking artikel 4,        besluit van 6 juni 1973 „ betreffende de criteria voor
onder c ), van het EGKS-Verdrag onjuist is toegepast, omdat          aanstelling in rang en indeling in salaristrap bij aanwerving "
de voorgenomen betalingen in werkelijkheid geen subsidies           vereist was voor indeling in de rang B 1 ( 14 jaar ). Tot staving
zijn . De Commissie heeft het begrip subsidie foutief geïn         van zijn verzoek wees hij op het geval van een andere
terpreteerd en het optreden van de deelstaat Beieren als             ambtenaar, waaraan verweerster een herindeling van loop
ondernemer onjuist beoordeeld. Bovendien is de beschik              baan tot loopbaan had toegekend met terugwerkende
king in strijd met het evenredigheidsbeginsel, houdt zij er          kracht tot de datum van zijn aanstelling. Zijn verzoek werd
geen rekening mee dat de mededinging op de gemeenschap              afgewezen .
pelijke markt door de zwakke positie van verzoeksters op de
markt niet wordt beïnvloed en verhindert zij op een wijze die        Op 6 mei 1994 diende verzoeker een nieuw verzoek tot
in strijd is met de mededingingsregels, geplande privatise          herindeling in, zulks ingevolge een arrest van het Gerecht
ringsmaatregelen.                                                    van 29 september 1993 ( gevoegde zaken T-103/92, T
                                                                     104/92 en T-105/92 ). Verweerster wees dat verzoek af, op
                                                                     grond dat die rechtspraak haars inziens op verzoekers geval
                                                                     niet van toepassing was .


title: Zaak T-661/15: Beroep ingesteld op 13 november 2015 — Araujo/Parlement

text:
               8.2.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 48/74

         Beroep ingesteld op 13 november 2015 — Araujo/Parlement
   (Zaak T-661/15)
   (2016/C 048/82)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Rui Araujo (Lissabon, Portugal) (vertegenwoordiger: N. Pirc Musar, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Parlement

      Conclusies

               —

               besluit A(2015)8663 C van het Europees Parlement van 15 september 2015 houdende afwijzing van verzoekers confirmatief verzoek om toegang tot bepaalde documenten die informatie bevatten over reiskosten, dagvergoedingen, vergoedingen voor algemene uitgaven en kosten voor personeelsvoorziening van leden van het Europees Parlement, nietig verklaren;

               —

               het Parlement overeenkomstig de artikelen 134 en 140 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht verwijzen in de kosten van verzoeker en in die van eventuele interveniënten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker vijf middelen aan.

               1.

               Eerste middel: schending van artikel 4, lid 1, onder b), van verordening nr. 1049/2001 (1), gelezen in samenhang met artikel 8, onder b), van verordening nr. 45/2001 (2), aangezien de gevraagde persoonsgegevens niet beschermd zijn op grond van het Unierecht.

               2.

               Tweede middel: schending van artikel 4, lid 1, onder b), van verordening nr. 1049/2001, gelezen in samenhang met artikel 8, onder b), van verordening nr. 45/2001, aangezien de toegang tot de gevraagde informatie werd geweigerd, hoewel de voorwaarden voor openbaarmaking waren vervuld.

               3.

               Derde middel: schending van de in de artikelen 2 en 4, juncto artikel 6, lid 3, van verordening nr. 1049/2001 neergelegde algemene verplichting om ieder document afzonderlijk te onderzoeken.

               4.

               Vierde middel: schending van artikel 4, lid 6, van verordening nr. 1049/2001, aangezien de weigering om gedeeltelijke toegang tot de gevraagde documenten te verlenen, niet gerechtvaardigd was.

               5.

               Vijfde middel: schending van de in de artikelen 7, lid 1, en 8, lid 1, van verordening nr. 1049/2001 neergelegde motiveringsplicht, aangezien het Parlement niet op alle argumenten van verzoeker heeft geantwoord.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB L 145, blz. 43).

      (2)  Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2000 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de communautaire instellingen en organen en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB L 8, blz. 1).


20150731063617142015/C 270/473122015TC27020150817NL01NLINFO_JUDICIAL20150609373822Zaak T-312/15: Beroep ingesteld op 9 juni 2015 — Market Watch/BHIM — Glaxo Group (MITOCHRON)
 ---documentbreak--- C2702015NL3720120150609NL0047372382Beroep ingesteld op 9 juni 2015 — Market Watch/BHIM — Glaxo Group (MITOCHRON)
   (Zaak T-312/15)2015/C 270/47Taal van het verzoekschrift: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Market Watch Franchise & Consulting, Inc. (Freeport, Bahama's) (vertegenwoordiger: J. Korab, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Glaxo Group Ltd (Brentford, Verenigd Koninkrijk)

      Gegevens betreffende de procedure voor het BHIM

      Aanvrager: verzoekende partij

      Betrokken merk: gemeenschapswoordmerk „MITOCHRON” — inschrijvingsaanvraag nr. 11 200 078

      Procedure voor het BHIM: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 20 maart 2015 in zaak R 507/2014-2

      Conclusies

            —

            toewijzing van het beroep;

            —

            vernietiging van de bestreden beslissing en volledige afwijzing van de vordering van de andere partij voor de kamer van beroep;

            —

            verwijzing van het BHIM in de kosten.

      Aangevoerd middel

            —

            De conflicterende tekens stemmen niet dermate overeen dat zij kunnen worden verward.


title: Zaak T-723/14: Arrest van het Gerecht van 2 juni 2016 – HX/Raad („Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkte maatregelen tegen Syrië — Bevriezing van tegoeden — Aanpassing van de conclusies — Beoordelingsfout”)

text:
               11.7.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 251/25

         Arrest van het Gerecht van 2 juni 2016 – HX/Raad
   (Zaak T-723/14) (1)

   ((„Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - Beperkte maatregelen tegen Syrië - Bevriezing van tegoeden - Aanpassing van de conclusies - Beoordelingsfout”))
   (2016/C 251/27)
   Procestaal: Bulgaars

      Partijen

      Verzoekende partij: HX (Damascus, Syrië) (vertegenwoordiger: S. Koev, advocaat)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: I. Gurov en S. Kyriakopoulou, gemachtigden)

      Voorwerp

   Beroep op grond van artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van uitvoeringsbesluit 2014/488/GBVB van de Raad van 22 juli 2014 houdende uitvoering van besluit 2013/255/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië (PB 2014, L 217, blz. 49), van uitvoeringsverordening (EU) nr. 793/2014 van de Raad van 22 juli 2014 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 36/2012 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Syrië (PB 2014, L 217, blz. 10) en van besluit (GBVB) 2015/837 van de Raad van 28 mei 2015 houdende wijziging van besluit 2013/255/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië (PB 2015, L 132, blz. 82), voor zover verzoekers naam op de lijsten is geplaatst van personen en entiteiten waarop de beperkende maatregelen van toepassing zijn

      Dictum

               1)

               Uitvoeringsbesluit 2014/488/GBVB van de Raad van 22 juli 2014 houdende uitvoering van besluit 2013/255/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië en uitvoeringsverordening (EU) nr. 793/2014 van de Raad van 22 juli 2014 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 36/2012 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Syrië worden nietig verklaard voor zover zij HX betreffen.

               2)

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               3)

               De Raad van de Europese Unie zal zijn eigen kosten dragen alsmede die van HX.

      (1)  PB C 462 van 22.12.2014.


title: Zaak T-260/16: Beroep ingesteld op 24 mei 2016 — Zweden/Commissie

text:
               22.8.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 305/38

         Beroep ingesteld op 24 mei 2016 — Zweden/Commissie
   (Zaak T-260/16)
   (2016/C 305/53)
   Procestaal: Zweeds

      Partijen

      Verzoekende partij: Koninkrijk Zweden (vertegenwoordigers: A. Falk, N. Otte Widgren, C. Meyer-Seitz, U. Persson en L. Swedenborg)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               primair uitvoeringsbesluit (EU) 2016/417 van de Commissie van 17 maart 2016 (hierna: „bestreden besluit”) nietig verklaren, voor zover dit besluit inhoudt dat een forfaitaire financiële correctie dient te worden doorgevoerd ten belope van 10 % — wat overeenkomt met 8 811 286,44 EUR — van de ontkoppelde rechtstreekse steun die voor het aanvraagjaar 2013 aan Zweden is betaald op grond van verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad van 19 januari 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening aan landbouwers in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers, tot wijziging van verordeningen (EG) nr. 1290/2002, (EG) nr. 247/2006, (EG) nr. 378/2007 en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1782/2003;

               —

               subsidiair het bestreden besluit intrekken en voormeld aan financiering te onttrekken bedrag verlagen tot 1 022 259,46 EUR;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten van het geding.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoeker voert aan dat de Commissie artikel 52 van verordening (EU) nr. 1306/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 inzake de financiering, het beheer en de monitoring van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot intrekking van verordeningen (EEG) nr. 352/78, (EG) nr. 165/94, (EG) nr. 2799/98, (EG) nr. 814/2000, (EG) nr. 1290/2005 en (EG) nr. 485/2008 van de Raad heeft geschonden, alsook artikel 11, lid 1, van verordening (EG) nr. 885/2006 van de Commissie van 21 juni 2006 houdende uitvoeringsbepalingen van verordening (EG) nr. 1290/2005 van de Raad met betrekking tot de erkenning van de betaalorganen en andere instanties en de goedkeuring van de rekeningen inzake het ELGF en het Elfpo heeft geschonden, doordat zij in de krachtens deze bepalingen vereiste kennisgeving aan de betrokken lidstaat niet heeft gepreciseerd welke tekortkoming verzoeker in casu wordt verweten, noch heeft aangegeven welke correctiemaatregelen moeten worden getroffen om ervoor te zorgen dat de desbetreffende Unierechtelijke voorschriften voortaan worden nageleefd. Deze kennisgeving kan derhalve niet ten grondslag worden gelegd aan het besluit om Zweden de litigieuze forfaitaire financiële correctie op te leggen.
   Voorts betoogt verzoeker dat de Commissie het bestreden besluit heeft genomen op basis van onjuiste conclusies die zij heeft getrokken uit het feit dat het aantal vastgestelde fouten verschillend is naargelang teledetectie wordt toegepast dan wel klassieke controles ter plaatse worden uitgevoerd. Volgens verzoeker is de Commissie er niet in geslaagd aan te tonen waarin de vermeende tekortkomingen bestaan of hoe deze voor het ELGF een risico op schade zouden hebben opgeleverd. Verzoeker stelt dat hij de nodige steekproeven voor controles heeft geselecteerd en in wezen de risicoanalyse heeft verricht die wordt voorgeschreven door artikel 31 van verordening (EG) nr. 1122/2009 van de Commissie van 30 november 2009 tot vaststelling van bepalingen ter uitvoering van verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad wat betreft de randvoorwaarden, de modulatie en het geïntegreerd beheers- en controlesysteem in het kader van de bij die verordening ingestelde regelingen inzake rechtstreekse steunverlening aan landbouwers en ter uitvoering van verordening (EG) nr. 1234/2007 van de Raad wat betreft de randvoorwaarden in het kader van de steunregeling voor de wijnsector. Anders dan de Commissie beweert, heeft Zweden het ELGF bijgevolg niet blootgesteld aan risico’s. Het besluit van de Commissie houdende een forfaitaire correctie met 2 % is volgens verzoeker dan ook in strijd met artikel 31 van verordening (EG) nr. 1290/2005 van de Raad van 21 juni 2005 betreffende de financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en met artikel 52 van verordening nr. 1306/2013.
   Voor het geval dat het Gerecht tot de slotsom zou komen dat de risicoanalyse niet effectief was in de zin van artikel 31, lid 2, van verordening nr. 1122/2009, voert verzoeker subsidiair aan dat de Commissie geen redenen had om een forfaitaire correctie van 2 % toe te passen. Noch de ernst van de vermeende overtreding — gelet op de aard en de omvang ervan — noch de financiële schade die zij de Unie zou hebben kunnen toebrengen, vormt een rechtvaardiging voor het bedrag van 8 811 286,44 EUR dat bij het bestreden besluit aan financiering door de Unie is onttrokken. Verzoeker betoogt dat het met een redelijke inspanning mogelijk is het bedrag vast te stellen dat overeenstemt met het risico dat de overtreding zou hebben kunnen opleveren. De toepassing van de thans in het geding zijnde forfaitaire correctie is dan ook in strijd met artikel 52, lid 2, van verordening nr. 1306/2013 alsook met de richtsnoeren van de Commissie voor de berekening van de financiële consequenties bij de voorbereiding van de beschikking inzake de goedkeuring van de rekeningen in het kader van het EOGFL, afdeling Garantie (document nr. VI/5330/97) en met het evenredigheidsbeginsel. Volgens verzoeker dient het bij wege van forfaitaire correctie vastgestelde bedrag derhalve te worden verlaagd.


title: BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG van 12 december 1995 in zaak T-203/95 R, B. Connolly tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
17. 2 . 96           INL                  Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                             Nr . C 46/ 15
           BESCHIKKING VAN HET GERECHT                                          BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT
                   VAN EERSTE AANLEG                                      VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
                    van 17 november 1995                                                van 12 december 1995
in zaak T-330/94, Salt Union Ltd tegen Commissie van de              in zaak T-203/95 R, B. Connolly tegen Commissie van de
                Europese Gemeenschappen ( 1 )                                         Europese Gemeenschappen
                  (Interventie — Taairegime)                                                   ( 96/C 46/29 )
                           ( 96/C 46/28 )
                                                                                (Procestaai: Frans)
                       (Procestaai: Engels)
                                                                     In zaak T-203/95 R, B. Connolly, ambtenaar van de
                                                                     Commissie van de Europese Gemeenschappen, wonende te
                                                                     Everberg ( België ), vertegenwoordigd door J. Sambon en
In zaak T-330/94 , Salt Union Ltd, gevestigd te Cheshire             P.-P. van Gehuchten, advocaten te Brussel , domicilie geko
( Verenigd Koninkrijk ), vertegenwoordigd door J. Scott en           zen hebbende te Luxemburg bij L. Schiltz, advocaat aldaar,
C. Pouncey, Solicitors, domicilie gekozen hebbende te                Rue du Fort Reinsheim 2 , tegen Commissie van de Europese
Luxemburg ten kantore van G. Baden, advocaat aldaar,                 Gemeenschappen ( gemachtigden G. Valsesia en J. Currall ),
Boulevard Royal 8 , tegen Commissie van de Europese                  betreffende een verzoek om voorlopige maatregelen om, in
Gemeenschappen ( gemachtigden : N. Kahn en J.-P. Kep                de eerste plaats, de Commissie te verbieden om, gedurende
penne ), betreffende enerzijds een beroep tot nietigverklaring       de periode waarin deze procedure aanhangig is, de organen
van de beschikking, vervat in de brief van 5 augustus 1 994,         van de pers in te lichten over de tegen verzoeker ingeleide
waarbij de Commissie verzoekster heeft meegedeeld dat zij            tuchtprocedure, alsmede over zijn loopbaan, persoon,
geen aanleiding had gezien om met betrekking tot de                  opvattingen of zijn gezondheid, en haar te gelasten alle
Nederlandse „ Subsidieregeling regionale investeringspro            nodige maatregelen te nemen om te voorkomen dat deze
jecten 1991 " dienstige maatregelen voor te stellen, in de zin       informatie publiek wordt en om, in de tweede plaats, de
van artikel 93 , lid 1 , van het EG-Verdrag, en anderzijds tot       Commissie te veroordelen tot bepaling aan verzoeker van
veroordeling van de Gemeenschap tot vergoeding van de                een dwangsom van 100 000 BFR voor elke inbreuk die
schade die verzoekster ten gevolge van deze beschikking              wordt begaan vanaf de datum van deze beschikking in kort
meent te hebben geleden, heeft het Gerecht ( Derde kamer —           geding, heeft de president van het Gerecht op 12 december
uitgebreid ), samengesteld als volgt: C. P. Briët, kamerpresi       1995 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als
dent, B. Vesterdorf, K. Lenaerts, P. Lindh en M. A. Potocki ,        volgt:
rechters; griffier : H. Jung, op 17 november 1995 een
beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                     1 . De Commissie wordt uitgenodigd alle nodige maatrege
                                                                         len te nemen om te voorkomen dat baar personeel in het
                                                                         kader van contacten met de pers of op elke andere wijze
1 . Frima B V wordt toegestaan te interveniëren ter onder               enige mededeling doet over de loopbaan van Connolly,
    steuning van de conclusies van de Commissie.                         over zijn persoon, zijn opvattingen of gezondheid, die
                                                                         rechtstreeks of indirect schade kunnen toebrengen aan
2 . Verein Deutsche Salzindustrie eV wordt toegestaan te                 zijn eerbaarheid en zijn beroepsreputatie.
    interveniëren ter ondersteuning van de conclusies van
    Salt Union, voor zover deze zijn gebaseerd op artikel 173        2 . Voor het overige wordt het verzoek om voorlopige
    van het Verdrag.                                                     maatregelen afgewezen.
                                                                     3 . De beslissing over de kosten wordt aangehouden.
3 . Interveniënten wordt een termijn gesteld waarbinnen zij
    schriftelijk de middelen tot staving van hun conclusies
    dienen uiteen te zetten .
4 . De verzoeken van Frima BV en Verein Deutsche
    Salzindustrie eV om tijdens de mondelinge behandeling
    de Nederlandse, respectievelijk de Duitse taal te mogen          Beroep, op 27 november 1995 ingesteld door de vennoot
     bezigen, worden ingewilligd.                                    schap Telecom Italia SpA tegen Commissie van de Europese
                                                                                Gemeenschappen
                                                                                ( Zaak T-2 15 /95 )
5 . De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden .
                                                                                ( 96/C 46/30 )
(') PB nr . C 380 van 31 . 12 . 1994 .
                                                                                (Procestaai: Italiaans)
                                                                     Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen
                                                                     schappen is op 27 november 1995 beroep ingesteld tegen


title: Zaak C-44/03: Verzoek van het Bezirksgericht Dornbirn van 16 december 2002 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Helmut Horn en Karl Schelling

text:
21.2.2004               NL                           Publicatieblad van de Europese Unie                                          C 47/11
Richtlijn 93/36/EEG van de Raad van 14 juni 1993 betreffende de                      artikelen in strijd zijn zodat een van verweerders
coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrach-                door het EG-Verdrag gegarandeerde fundamentele
ten voor leveringen, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/52/EG van het                  vrijheden in casu is geschonden?
Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 1997 tot wijziging
van de richtlijnen 92/50/EEG, 93/36/EEG en 93/37/EEG betref-
fende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van              2.   Moeten de artikelen 49 EG en 12 EG aldus worden
overheidsopdrachten voor dienstverlening, overheidsopdrachten voor             uitgelegd dat zij niet van toepassing zijn op maatregelen
leveringen, moet aldus worden uitgelegd dat een aanbestedende dienst           krachtens artikel 7 EG en/of op door verschillende EU-
die een aanbestedingprocedure op basis van het criterium van de                lidstaten genomen soortgelijke maatregelen van buiten-
laagste prijs is begonnen, na onderzoek en vergelijking van de                 lands beleid?
aanbiedingen deze procedure kan stopzetten zonder de opdracht te
gunnen wanneer hij vaststelt dat ten gevolge van eigen fouten bij de
voorafgaande beoordeling de inhoud van de aanbesteding hem niet in
staat stelt de economisch voordeligste aanbieding te kiezen, mits hij     3.   Moet artikel 49 EG of artikel 12 EG aldus worden
bij dat besluit de fundamentele regels van het gemeenschapsrecht               uitgelegd dat voor het opleggen van sancties krachtens
inzake overheidsopdrachten, zoals het beginsel van gelijke behande-            artikel 7 EG andere beginselen ter voorkoming van
ling, in acht neemt.                                                           discriminatie gelden dan voor andere staatsmaatregelen?
                                                                               In voorkomend geval zouden de bijzondere materiële en
                                                                               vormvoorwaarden nader moeten worden gepreciseerd.
(1) PB C 219 van 14 september 2002.
                                                                          4.   Moet artikel 81 EG aldus worden uitgelegd dat de daarin
                                                                               gestelde verbodsbepalingen ook van toepassing zijn op
                                                                               handelingen van de lidstaten zelf of alleen op onderne-
                                                                               mingen en ondernemersverenigingen? Indien dit laatste
                                                                               het geval is,moeten de artikelen 49 en 12 EG dan aldus
                                                                               worden uitgelegd dat handelingen van de lidstaten die in
                                                                               strijd met de beginselen van artikel 81 EG hoe dan ook
Verzoek van het Bezirksgericht Dornbirn van 16 decem-
                                                                               het discriminatieverbod van de artikelen 49 EG en
ber 2002 om een prejudiciële beslissing in het geding
                                                                               volgende en artikel 12 EG schenden?
             tussen Helmut Horn en Karl Schelling
                          (Zaak C-44/03)                                  5.   Moeten de artikelen 49 EG en 12 EG aldus worden
                                                                               uitgelegd dat oproepen tot boycot van de economie of
                          (2004/C 47/18)                                       gedeelten van de economie van een lidstaat, of maatrege-
                                                                               len die zijn economie zo kunnen treffen dat aldaar
                                                                               mededingingsnadelen kunnen ontstaan, hoe dan ook
                                                                               onrechtmatig en ongeoorloofd zijn? Aan welke voorwaar-
                                                                               den moet zijn voldaan om voormelde bepalingen niet te
Het Bezirksgericht Dornbirn heeft bij beschikking van 16 de-                   schenden en in hoeverre kunnen individuele maatregelen
cember 2002, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie                    van bepaalde lidstaten in dit opzicht worden toegeschre-
op 6 februari 2003, in het geding tussen Helmut Horn en                        ven aan andere in gemeen overleg handelende staten?
Karl Schelling en het Hof van Justitie van de Europese
gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over
de navolgende vragen:
                                                                          6.   Moeten de bepalingen van het EG-Verdrag, in het bijzon-
                                                                               der ook artikel 7 EG, aldus worden uitgelegd dat de EU-
1.     Moeten de artikelen 49 en volgende EG en artikel 12 EG                  lidstaten geen buitenlands beleid inzake de oplegging van
       aldus worden uitgelegd dat de EG-sancties volgens welke                 sancties meer kunnen voeren? Of kunnen de verschillende
                                                                               EU-lidstaten nog een bilaterale buitenlands beleid inzake
       a)   met een aldus samengestelde Oostenrijkse bonds-                    oplegging van sancties tegen bepaalde EU-lidstaten
            regering geen officiële (bilaterale) contacten op po-              voeren?
            litiek niveau worden onderhouden;
       b)   Oostenrijkse kandidaten voor functies bij internatio-         7.   Moeten de bepalingen van het EG-Verdrag aldus worden
            nale organisaties niet zullen worden gesteund;                     uitgelegd dat de oplegging van EU-sancties buiten de
                                                                               formele procedure van artikel 7 EG en zonder dat
       c)   Oostenrijkse ambassadeurs niet meer op politiek                    er controle is op of wordt voldaan aan de materiële
            niveau (ministeriële contacten), maar alleen op tech-              voorwaarden voor sancties van artikel 7 EG, maar die
            nisch niveau (contacten met ambtenaren) zullen                     wordt bekendgemaakt in de vorm van een maatregel van
            worden ontvangen en met Oostenrijk geen „business                  de Europese unie (Raad), in strijd is met het gemeenschap-
            as usual” in de bilaterale volkenrechtelijke contacten             recht of een niet handeling vormt die in het kader van de
            zal worden gevoerd, gelet op het rapport van de                    uitoefening van de soevereiniteit dus ongeoorloofd en
            door de EU aangestelde drie wijzen, met deze                       irrelevant is?
 ---pagebreak--- C 47/12                NL                       Publicatieblad van de Europese Unie                                          21.2.2004
8.    Moeten de bepalingen van het EG-Verdrag op basis                     recht strijdige wet uit te schakelen, ook al voorziet het
      waarvan volgens de door het Hof gestelde voorwaarden                 nationale recht niet in een dergelijke vergoeding in geval
      bij ernstige schending van de rechten die EU-burgers                 van fouten van de wetgever (§ 1, AHG — „Ter uitvoering
      rechtstreeks aan het EG-Verdrag ontlenen, een staat                  van de wetten ...”)?
      aansprakelijk kan worden gesteld, wanneer de rechten die
      EG-burgers rechtstreeks aan het EG-Verdrag ontlenen,
      aldus worden uitgelegd dat deze beperkingen van de             (1) Jurispr. 1996, blz. I-1029.
      aansprakelijkheid van de staat op basis van de nationale       (2) Jurispr. 2001, blz. I-6297.
      rechtsorde, maar ook op basis van beslissingen van
      nationale rechters (in het bijzonder in die zin dat geen
      schade kan worden gevorderd wegens maatregelen van
      buitenlands beleid) in elk geval ongeoorloofd zijn?
                                                                     Verzoek van het Landesgericht für Zivilrechtssachen
                                                                     Wien van 7 april 2003 om een prejudiciële beslissing
                                                                     in het geding tussen M. Herbstrith en de Republiek
Verzoek van het Landesgericht für Zivilrechtssachen                                                Oostenrijk
Wien van 15 april 2003 om een prejudiciële beslissing in
het geding tussen Helmut Fröschl en Republiek Oosten-
                               rijk                                                             (Zaak C-229/03)
                        (Zaak C-184/03)
                                                                                (2004/C 47/20)
                         (2004/C 47/19)
                                                                     Het Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien heeft bij beschik-
Het Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien heeft bij beschik-      king van 7 april 2003, ingekomen ter griffie van het Hof van
king van 15 april 2003, ingekomen ter griffie van het Hof van        Justitie op 26 mei 2003, in het geding tussen M. Herbstrith en
Justitie op 5 mei 2003, in het geding tussen Helmut Fröschl          de Republiek Oostenrijk, het Hof van Justitie van de Europese
en Republiek Oostenrijk, het Hof van Justitie van de Europese        Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over
Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over          de navolgende vragen:
de volgende vragen:
                                                                     1.    Heeft het gemeenschapsrecht op het gebied van de gelijke
1.    Was een uitlegging van § 373 C, lid 3, sub a, b en c                 behandeling van mannen en vrouwen in het kader van
      van de Gewerbeordnung (bedrijfsvergunningenwet) 1994                 het beroep, in het bijzonder richtlijn 76/207/EEG (1), in
      (GewO 1994) (BGBl nr. 194, in de versie verschenen in                die zin rechtstreekse werking dat een recht op schadever-
      BGBl nr. I 63/1997) alsmede van het besluit van de                   goeding krachtens ’ 15, lid 1, B-GBG wat de hoogte
      bondsminister van Economische zaken inzake gelijkwaar-               betreft voor de volledige omvang van de schade bestaat,
      digverklaring van bekwaamheidsattesten van onderdanen                en dit ondanks enige begrenzing waarin het nationale
      van de lidstaten van de Europese Economische Ruimte                  Oostenrijkse recht voorziet, of bestaat bij gebreke van
      (BGBl nr. 775/1993), volgens welke aan een Oostenrijkse              een dergelijke rechtstreekse werking van het gemeen-
      fotograaf de vergunning tot uitoefening van dat beroep               schapsrecht in zoverre een vordering tegen de staat ter
      werd geweigerd omdat hij de in die regeling voor het                 hoogte van het bedrag van de volledige schade?
      bekwaamheidsattest vereiste opleiding in Oostenrijk had
      gekregen en niet in een andere lidstaat van de EER, in         2.    Is bij de beoordeling van vorderingen op grond van het
      1998 in strijd met de destijds rechtstreeks werkende                 hierboven uiteengezette de bewijslastregel van artikel 4
      bepalingen van het gemeenschapsrecht, inzonderheid de                van richtlijn 97/80/EG (2) van de Raad rechtstreeks van
      artikelen 12, 43 en 49 EG?                                           toepassing en, zo ja:
      Voor het geval de eerste vraag bevestigend wordt beant-
      woord:                                                               a)     in die zin dat een advies in de zin van ’ 22, lid 1, B-
                                                                                GBG als bewijs volstaat, indien daarin overtuigend
      Kan volgens vaste rechtspraak van het Hof [zie bijvoor-                     en zonder enige twijfel tot uitdrukking komt dat er
      beeld arresten Hof van 5 maart 1996, C-46/93 en                             sprake is van discriminatie en niet kan worden
      C-48/93 (1), en 20 september 2001, C-453/99 (2)] ook                        uitgesloten dat deze het gevolg was van specifieke
      vergoeding worden gevorderd van de proceskosten die                         met het geslacht verband houdende redenen, zodat
      de verzoeker voor de nationale rechterlijke instanties,                     het advies van de Gleichbehandlungskommission
      daaronder begrepen de administratieve rechterlijke in-                      des Bundes van 9 november 1998 in casu aan deze
      stanties, zijn opgekomen om een met het gemeenschaps-                       voorwaarde voldoet,


title: Zaak C-524/04: Verzoek van de High Court of Justice (England & Wales) Chancery Division van 21 december 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation en Commissioners of Inland Revenue

text:
               5.3.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 57/20

         Verzoek van de High Court of Justice (England & Wales) Chancery Division van 21 december 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation en Commissioners of Inland Revenue
   (Zaak C-524/04)
   (2005/C 57/35)
   Procestaal: Engels
   De High Court of Justice (England & Wales) Chancery Division heeft bij beschikking van 21 december 2004, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 31 december 2004, in het geding tussen Test Claimants in the Thin Cap Group Litigation en Commissioners of Inland Revenue, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:

               1.

               Verzetten de artikelen 43 EG, 49 EG of 56 EG zich ertegen dat een lidstaat (hierna: „land van vestiging van de kredietnemer”) bepalingen als die van sections 209, 212 en schedule 28AA van de Income and Corporation Taxes Act 1988 (hierna: „nationale bepalingen”) handhaaft en toepast, die beperkingen stellen aan de fiscale aftrekbaarheid van de door een in die lidstaat gevestigde vennootschap (hierna: „kredietnemer”) verschuldigde rente op financieringsleningen verstrekt door een in een andere lidstaat gevestigde onmiddellijke of middellijke moedermaatschappij, wanneer de kredietnemer niet aan dergelijke beperkingen onderworpen zou zijn indien de moedermaatschappij was gevestigd in het land van vestiging van de kredietnemer?

               2.

               Maakt het voor de beantwoording van de eerste vraag verschil, en zo ja, in hoeverre, wanneer

                           a)

                           de financieringslening niet door de moedermaatschappij van de kredietnemer wordt verstrekt, maar door een andere vennootschap (hierna: „kredietgever”) van dezelfde groep met eenzelfde gemeenschappelijke onmiddellijke of middellijke moedermaatschappij als de kredietnemer en indien zowel de gemeenschappelijke moedermaatschappij als de kredietgever in andere lidstaten zijn gevestigd dan de kredietnemer?

                           b)

                           de kredietgever in een andere lidstaat is gevestigd dan de kredietnemer, maar alle gemeenschappelijke onmiddellijke of middellijke moedermaatschappijen van de kredietnemer en de kredietgever in een derde land zijn gevestigd?

                           c)

                           alle gemeenschappelijke onmiddellijke of middellijke moedermaatschappijen van de kredietgever en van de kredietnemer in derde landen zijn gevestigd en de kredietgever, die in een andere lidstaat is gevestigd dan de kredietnemer de financieringslening aan de kredietnemer verstrekt via een van haar in een derde land gevestigde filialen?

                           d)

                           de kredietgever en al zijn gemeenschappelijke onmiddellijke of middellijke moedermaatschappijen alsmede de kredietnemer in derde landen zijn gevestigd?

               3.

               Maakt het voor de beantwoording van de eerste en de tweede vraag verschil wanneer zou blijken dat het verstrekken van de lening misbruik vormde of deel uitmaakte van een constructie bedoeld om de belastingwetgeving van de lidstaat van de kredietnemer te omzeilen? Zo ja, aan de hand van welke criteria zou volgens het Hof in gevallen als de onderhavige moeten worden bepaald wanneer van een dergelijk misbruik of een dergelijke constructie sprake is?

               4.

               Indien er sprake is van een beperking van het vrij verkeer van kapitaal tussen de lidstaten en derde landen in de zin van artikel 56 EG, bestond die beperking dan op 31 december 1993 in de zin van artikel 57 EG?

               5.

               Ingeval een van de in de eerste of de tweede vraag genoemde punten in strijd is met de artikelen 43 EG, 49 EG of 56 EG, moeten dan in omstandigheden waarin de kredietnemer of andere vennootschappen van zijn groep (hierna: „verzoeksters”) de volgende vorderingen instellen:

                           a)

                           terugbetaling van de extra vennootschapsbelasting die de kredietnemer heeft betaald doordat hij de aan de kredietgever betaalde rente niet in aftrek heeft kunnen brengen op zijn belastbare winst voor de vennootschapsbelasting, terwijl deze rentebetalingen in aftrek hadden kunnen worden gebracht op de winst van de kredietnemer indien de kredietgever eveneens was gevestigd in het land van vestiging van de kredietnemer;

                           b)

                           terugbetaling van de extra vennootschapsbelasting die de kredietnemer heeft betaald, wanneer het volledige bedrag van de rente op de lening in feite aan de kredietgever is betaald, maar het verzoek tot aftrek van deze rente als gevolg van de nationale bepalingen of de toepassing ervan door de belastingdienst is gekort;

                           c)

                           terugbetaling van de extra vennootschapsbelasting die de kredietnemer heeft betaald, wanneer het bedrag van de rente op de leningen van de kredietgever dat van de winst van de kredietnemer mocht worden afgetrokken, is verminderd omdat het op grond van de nationale bepalingen of de toepassing ervan door de belastingdienst veeleer een kapitaalstorting dan leenvermogen of een kapitaalstorting ter vervanging van bestaand leenvermogen betrof;

                           d)

                           terugbetaling van de extra vennootschapsbelasting die de kredietnemer heeft betaald, wanneer de op de leningen van de kredietgever betaalde rente die van de winst van de kredietnemer mocht worden afgetrokken, op grond van de nationale bepalingen of de toepassing door de belastingdienst ervan is verminderd door verlaging van de rentevoet van de lening (of doordat de lening renteloos is geworden);

                           e)

                           teruggaaf of vergoeding voor verliezen of andere belastingcorrecties of -kredieten van de kredietnemer (of aan deze vennootschap doorgegeven door andere in dezelfde staat gevestigde en tot dezelfde groep behorende vennootschappen) die deze vennootschap heeft verrekend met de in de punten a, b of c hierboven bedoelde extra vennootschapsbelastingschuld, maar die anders voor een ander doel of ter verrekening in latere periodes hadden kunnen worden gebruikt;

                           f)

                           terugbetaling van de niet-gebruikte voorheffing op de vennootschapsbelasting die de kredietnemer betaald op de als uitkeringen geherkwalificeerde rentebetalingen aan de kredietgever;

                           g)

                           teruggaaf of vergoeding voor de bedragen die als voorheffing op de vennootschapsbelasting in de in punt f hierboven vermelde omstandigheden zijn voldaan, maar die vervolgens zijn verrekend met de vennootschapsbelastingschuld van de kredietnemer;

                           h)

                           vergoeding van de door verzoeksters gemaakte kosten om de nationale bepalingen en de toepassing daarvan door de belastingdienst na te leven;

                           i)

                           teruggaaf of vergoeding voor gederfde winst op het in de omstandigheden van punt c als eigen vermogen geïnvesteerd (of in eigen vermogen omgezet) leenvermogen, en

                           j)

                           teruggaaf of vergoeding voor alle belastingschulden die zijn ontstaan voor de kredietgever in diens land van vestiging over de aangenomen of toegerekende ontvangst van rentebetalingen van de kredietnemer, die krachtens de in vraag 1 vermelde nationale bepalingen als uitkering zijn geherkwalificeerd;
                           deze vorderingen gemeenschapsrechtelijk dan worden beschouwd als:
                           vorderingen tot teruggaaf of terugbetaling van onrechtmatig geheven bedragen, die voortvloeien uit en verbonden zijn met de schending van voormelde gemeenschapsbepalingen;
                           vorderingen tot schadevergoeding; of
                           vorderingen tot betaling van een bedrag overeenkomend met een ten onrechte geweigerd voordeel?

               6.

               Indien op enig onderdeel van vraag [5] moet worden geantwoord dat de vorderingen vorderingen tot betaling van een ten onrechte geweigerd voordeel zijn:

                           a)

                           vloeien die vorderingen dan voort uit en zijn zij verbonden met het door voormelde gemeenschapsbepalingen toegekende recht; of

                           b)

                           moet zijn voldaan aan alle of sommige van de voorwaarden voor terugvordering als vastgelegd in het arrest van het Hof van 5 maart 1996, Brasserie du Pêcheur en Factortame, C-46/93 en C 48/93, Jurispr. blz I-1029; of

                           c)

                           moet zijn voldaan aan andere voorwaarden?

               7.

               Maakt het enig verschil of de in vraag 6 bedoelde vorderingen naar nationaal recht vorderingen tot teruggaaf of vorderingen tot schadevergoeding zijn?

               8.

               Welke richtsnoeren kan het Hof in de onderhavige zaken geven ten aanzien van de omstandigheden waarmee de nationale rechter rekening moet houden om te bepalen of er sprake is van een voldoende gekwalificeerde schending in de zin van het arrest Brasserie du Pêcheur en Factortame (reeds aangehaald), in het bijzonder of de schending gelet op de stand van de rechtspraak inzake de uitlegging van de relevante gemeenschapsbepalingen te rechtvaardigen was?

               9.

               Kan er in beginsel een rechtstreeks causaal verband (in de zin van het arrest Brasserie du Pêcheur en Factortame, reeds aangehaald) zijn tussen een schending van de artikelen 43 EG, 49 EG en 56 EG en de verliezen van de in vraag [5] a-h, bedoelde categorieën die volgens verzoeksters daaruit zouden voortvloeien? Zo ja, welke richtsnoeren kan het Hof geven ten aanzien van de omstandigheden waarmee de nationale rechter rekening moet houden om te bepalen of er sprake is van een rechtstreeks causaal verband?

               10.

               Kan de nationale rechter bij de vaststelling van de voor vergoeding vatbare schade in aanmerking nemen of de benadeelde personen zich redelijke inspanningen hebben getroost om de schade te voorkomen of de omvang ervan te beperken, meer in het bijzonder door gebruik te maken van beroepsmogelijkheden waarmee eventueel had kunnen worden vastgesteld dat de nationale bepalingen (wegens de toepassing van belastingverdragen) niet de in vraag 1 genoemde beperkingen opleggen? Wordt het antwoord op deze vraag beïnvloed door de opvattingen van partijen in de relevante periodes over de werking van de belastingverdragen?


title: Zaak C-246/01: Beroep, op 25 juni 2001 ingesteld door de Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen het Koninkrĳk der Nederlanden

text:
C 245/8                NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      1.9.2001
Verzoek van het Tribunale di Ascoli Piceno (Italië) van                     Verordening (EEG) nr. 2408/92 van de Raad van 23 juli
30 maart 2001 om een prejudiciële beslissing in de                          1992 betreffende de toegang van communautaire lucht-
       strafprocedure tegen Piergiorgio Gambelli e.a.                       vaartmaatschappijen tot intracommunautaire luchtroutes
                                                                            op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen.
                         (Zaak C-243/01)
                                                                      2.    Het Koninkrijk der Nederlanden wordt verwezen in de
                                                                            kosten van dit geding.
                         (2001/C 245/14)
Het Tribunale di Ascoli Piceno (Italië) heeft bij beschikking van     Middelen en voornaamste argumenten
30 maart 2001, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie
op 22 juni 2001, in de strafprocedure tegen Piergiorgio               Met de vaststelling van Verordening 2408/92 heeft de Raad,
Gambelli e.a., het Hof van Justitie van de Europese Gemeen-           overeenkomstig artikel 80, lid 2, EG, de gedetailleerde regels
schappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de              gedefinieerd voor de toepassing van het in artikel 49 EG
navolgende vraag:                                                     vervatte beginsel van het vrije verrichten van diensten op het
                                                                      gebied van het luchtvervoer. Wanneer de bepalingen van
                                                                      Verordening nr. 2408/92 uitgelegd moeten worden, dient
Zijn nationale voorschriften zoals in de artikelen 4, lid 1, e.v.,
                                                                      derhalve teruggegrepen te worden naar dit beginsel dat verder
4 bis en 4 ter van de Italiaanse wet nr. 401 van 13 december
                                                                      gaat dan alleen het verbot van discriminatie van de in een
1989 (zoals laatstelijk gewijzigd bij artikel 37, lid 5, van wet
                                                                      andere lidstaat gevestigde dienstverrichter op grond van diens
nr. 388 van 23 december 2000), op grond waarvan het
                                                                      nationaliteit, maar tevens de opheffing van iedere beperking
eenieder die niet in het bezit is van de door het nationale recht
                                                                      behelst — ook indien deze zonder onderscheid voor binnen-
vereiste concessies of vergunningen, — onder strafbedreiging
                                                                      landse dienstverrichters en voor dienstverrichters uit andere
— verboden is om waar dan ook activiteiten te verrichten op
                                                                      lidstaten geldt — die de werkzaamheden van de dienstverrich-
het gebied van het verzamelen, het aannemen, het aanmelden
                                                                      ter die in een andere lidstaat is gevestigd en aldaar rechtmatig
en doorgeven van voorgestelde weddenschappen op, met
                                                                      gelijksoortige diensten verricht, verbiedt, belemmert of minder
name, de uitslag van sportevenementen, verenigbaar met de
                                                                      aantrekkelijk maakt. Krachtens artikel 1 van de Nederlandse
artikelen 43 e.v. en 49 e.v. EG-Verdrag, betreffende de vrije
                                                                      Regeling van 9 mei 1995 zijn van de verplichte controles „zijn
vestiging en het vrij verrichten van grensoverschrijdende
                                                                      vrijgesteld de vluchten die een binnenlandse bestemming
diensten, en wat zijn de gevolgen daarvan voor de nationale
                                                                      hebben. Uitgezonderd hiervoor zijn die vluchten, waarvan de
rechtsorde?
                                                                      passagiers zich kunnen vermengen met de passagiers van
                                                                      vluchten met een internationale bestemming”. Hierdoor gaat
                                                                      een grensoverschrijdend intracommunautaire vlucht voor de
                                                                      vervoerder met hogere kosten gepaard dan een vergelijkbare
                                                                      binnenlandse vlucht. Ook maakt die regeling het mogelijk dat
                                                                      voor een binnenlandse vlucht wel de beveiligingscontrole
                                                                      wordt uitgevoerd (omdat de passagiers van die vlucht zich
Beroep, op 25 juni 2001 ingesteld door de Commissie van               kunnen vermengen met passagiers van internationale vluch-
de Europese Gemeenschappen tegen het Koninkrijk der                   ten), terwijl daar geen heffing tegenover staat.
                           Nederlanden
                         (Zaak C-246/01)
                         (2001/C 245/15)
                                                                      Verzoek van het Bundesvergabamt Wien van 25 juni
                                                                      2001 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is            Architekt Dipl.-Ing. Werner Hackermüller en 1. BIG
op 25 juni 2001 beroep ingesteld tegen het Koninkrijk der             Bundesimmobiliengesellschaft mbH en 2. WED Wiener
Nederlanden door de Commissie van de Europese Gemeen-                                 Entwicklungsgesellschaft mbH
schappen, vertegenwoordigd door M. Huttunen en
H.M.H. Speyart, als gemachtigden.                                                             (Zaak C-249/01)
                                                                                (2001/C 245/16)
Verzoeker concludeert dat het den Hove behage te verstaan
dat:
                                                                      Het Bundesvergabeamt Wien heeft bij beschikking van 25 juni
1.    Het Koninkrijk der Nederlanden door de artikelen 37g en         2001, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 28 juni
      37j van de Luchtvaartwet en artikel 1 van de Regeling           2001, in het geding tussen Architekt Dipl.-Ing. Werner
      van de Minister van Justitie van 9 mei 1995, houdende           Hackermüller en 1. BIG Bundesimmobiliengesellschaft mbH
      vrijstelling van vluchten waarbij de passagiers zijn onder-     en 2. WED Wiener Entwicklungsgesellschaft mbH, het Hof
      worpen aan controle op gevaarlijke voorwerpen, vast te          van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om
      stellen en te handhaven, de krachtens artikel 3, lid 1, van     een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:


title: Zaak T-440/15: Beroep ingesteld op 29 juli 2015 — European Dynamics Luxembourg e.a./Europees Geneesmiddelenbureau

text:
               12.10.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 337/31

         Beroep ingesteld op 29 juli 2015 — European Dynamics Luxembourg e.a./Europees Geneesmiddelenbureau
   (Zaak T-440/15)
   (2015/C 337/32)
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Verzoekende partijen: European Dynamics Luxembourg SA (Luxemburg, Luxemburg), Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Athene, Griekenland), European Dynamics Belgium SA (Brussel, België) (vertegenwoordigers: Ι. Ampazis en M. Sfiri, advocaten)

      Verwerende partij: Europees Geneesmiddelenbureau

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van het verzoek om dienstverrichting nr. SC002 (Request Form for Services) van het Europees Geneesmiddelenbureau, in het kader van de kaderovereenkomst EMA/2012/10/ICT, aan verzoeksters meegedeeld op 22 mei 2015, bij e-mail van de directeur van de centrale aankoopdienst, en

               —

               verwijzing van het Europees Geneesmiddelenbureau in alle gerechtskosten van verzoeksters.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoeksters voeren aan dat het bestreden verzoek om dienstverrichting (Request Form for Services) nietig moet worden verklaard vanuit het oogpunt van artikel 263 VWEU, aangezien het EMA de gunningscriteria heeft gewijzigd die voorzien waren in de technische specificaties, door nieuwe criteria toe te voegen tijdens de fase waarin het verzoek om dienstverrichting door de businessanalisten (Business Analysts) wordt verstuurd.


title: Zaak C-143/99: Verzoek van het Verfassungsgerichtshof (Oostenrijk) van 10 maart 1999 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Adria-Wien Pipeline Ges.m.b.H. en Wietersdorfer & Peggauer Zementwerke Ges.m.b.H. en Finanzlandesdirektion für Kärnten

text:
C 188/18              NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       3.7.1999
andere Lidstaat in mindering kan gebracht worden van het              Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
belastbaar inkomen van deze vennootschap met het oog op de
aanslag in de vennootschapsbelasting, terwijl indien de vaste
inrichting zich in dezelfde Lidstaat zou bevinden als de              a) vast te stellen dat de Italiaanse Republiek niet heeft voldaan
vennootschap, de vermelde beroepsverliezen wèl in mindering               aan de ingevolge de artikelen 52 en 59 EG-Verdrag
zouden kunnen gebracht worden van het belastbaar inkomen                  en richtlijn 89/48/EEG op haar rustende verplichtingen,
van deze vennootschap?                                                    doordat zij
                                                                          — in strijd met artikel 59 EG-Verdrag voor in andere
                                                                               lidstaten gevestigde advocaten die in Italië in het kader
                                                                               van de vrije dienstverrichting hun beroep uitoefenen,
                                                                               een algemeen verbod handhaaft in Italië over de voor
Verzoek van het Verfassungsgerichtshof (Oostenrijk) van                        hun dienstverrichting noodzakelijke infrastructuur te
10 maart 1999 om een prejudiciële beslissing in het                            beschikken;
geding tussen Adria-Wien Pipeline Ges.m.b.H. en Wieters-
dorfer & Peggauer Zementwerke Ges.m.b.H. en Finanz-                       — in strijd met artikel 52 van het Verdrag de inschrijving
                 landesdirektion für Kärnten                                   als advocaat aan een Italiaanse balie afhankelijk stelt
                                                                               van het bezit van de Italiaanse nationaliteit en van
                        (Zaak C-143/99)                                        uitsluitend in Italië verkregen bekwaamheden, alsmede
                                                                               van het behoud van de woonplaats in het rechtsgebied
                        (1999/C 188/41)                                        van een Italiaanse rechterlijke instantie;
Het Verfassungsgerichtshof (Oostenrijk) heeft bij beschikking
van 10 maart 1999, ingekomen ter griffie van het Hof van                  — ten aanzien van advocaten uit andere lidstaten op
Justitie op 21 april 1999, in het geding tussen Adria-Wien                     discriminerende wijze de in artikel 4 van richtlijn
Pipeline Ges.m.b.H. en Wietersdorfer & Peggauer Zementwerke                    89/48/EEG van de Raad van 21 december 1988(1)
Ges.m.b.H. en Finanzlandesdirektion für Kärnten, het Hof van                   bedoelde „compenserende maatregelen” (proeve van
Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een                        bekwaamheid) toepast;
prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:
1) Moeten wettelijke maatregelen van een lidstaat die voor-               — aan richtlijn 89/48/EEG onvolledig uitvoering heeft
    zien in een gedeeltelijke restitutie van energieheffingen op               gegeven, nu zij geen uitvoeringsverordening heeft
    aardgas en elektrische energie, doch deze restitutie alleen                vastgesteld die een regeling bevat voor de proeve van
    verlenen aan ondernemingen die zich aantoonbaar hoofd-                     bekwaamheid voor advocaten uit andere lidstaten;
    zakelijk bezighouden met de productie van lichamelijke
    economische goederen, worden gekwalificeerd als steun-            b) de Italiaanse Republiek in de kosten te verwijzen.
    maatregelen van de overheid in de zin van artikel 72
    EG-Verdrag?
2) Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord:
    moet een dergelijke wettelijke maatregel ook dan als steun        Middelen en voornaamste argumenten
    in de zin van artikel 92 EG-Verdrag worden gekwalificeerd,
    wanneer hij ten goede komt aan alle ondernemingen,
    ongeacht of zij zich aantoonbaar hoofdzakelijk bezighou-
    den met de productie van lichamelijke economische goe-
    deren?                                                            a. Een in een andere lidstaat gevestigde advocaat die zijn
                                                                          beroep in het kader van de vrije dienstverrichting uitoefent,
                                                                          moet in Italië kunnen beschikken over de daartoe noodza-
                                                                          kelijke infrastructuur. Het is artikel 2 van wet nr. 31/1982
                                                                          neergelegde verbod is derhalve wegens zijn absolute en
                                                                          algemene gelding onverenigbaar met het in de artikelen 59
                                                                          en 60 van het Verdrag neergelegde beginsel van vrije
Beroep, op 21 april 1999 ingesteld tegen Italiaanse Repu-                 dienstverrichting, zoals uitgelegd in de rechtspraak van het
bliek door Commissie van de Europese Gemeenschappen                       Hof, inzonderheid het arrest Gebhard (2).
                        (Zaak C-145/99)                               b. De handhaving in de Italiaanse wet van een bepaling als
                                                                          artikel 17.1.7, dat de inschrijving aan de balie afhankelijk
                        (1999/C 188/42)                                   stelt van het bezit van de woonplaats in het rechtsgebied
                                                                          van het gerechtshof van de desbetreffende raad van
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                discipline, ook al heeft de landelijke raad in een advies van
op 21 april 1999 beroep ingesteld tegen Italiaanse Republiek              29 april 1994 aanbevolen deze bepaling buiten toepassing
door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-                  te laten, is precies het tegenovergestelde van een situatie
woordigd door E. Traversa, juridisch adviseur, en B. Mongin,              die „zo duidelijk en doorzichtig is, dat de advocaten de hun
lid van de juridische dienst, als gemachtigden, domicilie                 ingevolge artikel 52 van het Verdrag toekomende rechten
gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz,                   kennen en deze geldend kunnen maken”, zoals het Hof
Centre Wagner, Kirchberg.                                                 van de lidstaten verlangt.


title: Zaak T-87/15: Beschikking van het Gerecht van 16 september 2016 — Aston Martin Lagonda/EUIPO (Afbeelding van een radiatorgrille aan de voorkant van een motorvoertuig) („Uniemerk — Intrekking van de inschrijvingsaanvraag — Afdoening zonder beslissing”)

text:
               14.11.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 419/45

         Beschikking van het Gerecht van 16 september 2016 — Aston Martin Lagonda/EUIPO (Afbeelding van een radiatorgrille aan de voorkant van een motorvoertuig)
   (Zaak T-87/15) (1)

   ((„Uniemerk - Intrekking van de inschrijvingsaanvraag - Afdoening zonder beslissing”))
   (2016/C 419/60)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Aston Martin Lagonda Ltd (Gaydon, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordiger: D. Farnsworth, solicitor)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: H. O’Neill, gemachtigde)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 11 december 2014 (zaak R 1797/2014-2) inzake de aanvraag tot inschrijving van een gemeenschapsmerk van verzoekster

      Dictum

               1)

               Op het beroep behoeft niet meer te worden beslist.

               2)

               Aston Martin Lagonda Ltd wordt verwezen in haar eigen kosten alsmede in de kosten van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO).

      (1)  PB C 138 van 27.4.2015.


title: Zaak T-436/11: Beroep ingesteld op 3 augustus 2011 — Afriqiyah Airways/Raad

text:
               1.10.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 290/14

         Beroep ingesteld op 3 augustus 2011 — Afriqiyah Airways/Raad
   (Zaak T-436/11)
   2011/C 290/20
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Afriqiyah Airways (Tripoli, Libië) (vertegenwoordiger: B. Sarfati, advocaat)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               uitvoeringsbesluit 2011/300/GBVB van de Raad van 23 mei 2001 tot uitvoering van besluit 2011/137/GBVB betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Libië (PB L 136, 24 mei 2011, blz. 85), samen met bijlage II bij dat besluit nietig verklaren;

               —

               de Raad verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster vijf middelen aan.

               1)

               Eerste middel: onregelmatigheden in de procedure tot vaststelling van de rechtshandeling. Verzoekster beroept zicht op het ontbreken van een regelmatige procedure betreffende de vaststelling van het bestreden besluit, als voorzien in artikel 8, lid 2, van besluit 2011/137/GBVB van de Raad van 28 februari 2011 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Libië (PB L 58, blz. 53) en op de schending van de bepalingen van artikel 296, lid 2, VWEU.

               2)

               Tweede middel: ontoereikende motivering van het besluit. Verzoekster verwijt de Raad een stereotiepe motivering te hebben gegeven, op basis waarvan de geadresseerde van het besluit de redenen van de vaststelling ervan niet kan begrijpen en het Gerecht niet het rechterlijke toezicht op de wettigheid van de rechtshandeling kan uitoefenen. De motivering dat verzoekster dochteronderneming is en in eigendom is van Libyan African Investment Portfolio, een entiteit die zelf aan beperkende maatregelen wordt onderworpen, is niet voldoende.

               3)

               Derde middel: schending van de rechten van verdediging voor zover in geen enkel opzicht bewezen is dat de rechten van verdediging zijn gerespecteerd en dat verzoekster de mogelijkheid zou hebben gehad om haar rechten te doen gelden alvorens op de lijst te worden ingeschreven.

               4)

               Vierde middel: schending van artikel 27 VEU. Verzoekster voert aan dat het in punt 2 genoemde besluit 2011/137/GBVB en besluit 2011/178/GBVB van de Raad van 23 maart 2011 tot wijziging van besluit 2011/137/GBVB betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Libië (PB L 78, blz. 24) zijn vastgesteld in strijd met de bepalingen van artikel 27, lid 1, VEU.

               5)

               Vijfde middel: onjuiste rechtsopvatting en een kennelijke beoordelingsfout voor zover verzoekster een civiele luchtvaartmaatschappij voor het vervoer van reizigers en vracht zou zijn, terwijl het bestreden besluit als gevolg heeft dat de activa van verzoekster worden bevroren louter omdat zij via een investeringsfonds in eigendom zou zijn van de Libische staat.


title: Hogere voorziening, op 7 oktober 1998 ingesteld door Ca' Pasta Srl tegen het arrest, op 16 juli 1998 in zaak T-274/97 tussen Ca' Pasta Srl en Commissie van de Europese Gemeenschappen gewezen door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Derde Kamer) (Zaak C-359/98 P)

text:
C 378/8                NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    5.12.98
1. In het licht van het arrest en de beschikking van de             Hogere voorziening, op 7 oktober 1998 ingesteld door
     High Court van Ierland van 28 mei 1992, van de                 Ca' Pasta Srl tegen het arrest, op 16 juli 1998 in zaak
     beschikking van de Commissie van de Europese                   T-274/97 tussen Ca' Pasta Srl en Commissie van de
     Gemeenschappen van 11 maart 1998 (1) en van het                Europese Gemeenschappen gewezen door het Gerecht van
     door Van den Bergh Foods Limited op grond van de               eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Derde
     artikelen 173, 185 en 186 van het EG-Verdrag inge-                                         Kamer)
     stelde beroep tot nietigverklaring en opschorting van                                (Zaak C-359/98 P)
     laatstgenoemde beschikking rijzen de volgende vragen:
                                                                                (98/C 378/15)
     a) Houdt de verplichting van loyale samenwerking
         met de Commissie, zoals uitgelegd door het Hof
         van Justitie, in, dat de Supreme Court de behande-         Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
         ling van de onderhavige zaak moet schorsen tijdens         is op 7 oktober 1998 hogere voorziening ingesteld door
         de behandeling door het Gerecht van eerste aanleg          Ca' Pasta Srl, gevestigd te Padua (ItalieÈ), vertegenwoordigd
         van het beroep tegen voornoemde beschikking van            door P. Piva, advocaat te VenetieÈ, en G. Arendt, advocaat
         de Commissie en tijdens de behandeling door het            te Luxemburg, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg
         Hof van Justitie van een daaropvolgende hogere             ten kantore van laatstgenoemde, Val Ste Croix 7, tegen het
         voorziening?                                               arrest, op 16 juli 1998 in zaak T-274/97 tussen Ca' Pasta
                                                                    Srl en Commissie van de Europese Gemeenschappen gewe-
                                                                    zen door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
     b) Staat een beschikking van de Commissie, die tot             Gemeenschappen (Derde Kamer).
         een individuele partij is gericht (en die het voor-
         werp is van een door die partij ingesteld beroep tot
         nietigverklaring en tot opschorting) en waarin de          Rekwirante concludeert dat het den Hove behage de
         overeenkomsten van die partij betreffende vrieskis-        beschikking van het Gerecht van eerste aanleg, Derde
         ten onverenigbaar met artikel 85, lid 1, en/of             Kamer, van 16 juli 1998 te vernietigen en dienovereen-
         artikel 86 van het EG-Verdrag worden verklaard,            komstig de in eerste aanleg aangevochten beschikking nie-
         eraan in de weg, dat deze partij een voor hem gun-         tig te verklaren.
         stige uitspraak in tegengestelde zin van een natio-
         nale rechter over dezelfde of soortgelijke kwesties
         die onder de artikelen 85 en 86 van het Verdrag            Middelen en voornaamste argumenten
         vallen, tracht te doen naleven, wanneer tegen de
         uitspraak van de nationale rechter hogere voorzie-
         ning is ingesteld bij de hoogste nationale rechter?        1. Schending van de algemene beginselen op het gebied
                                                                         van de aanvechting van beschikkingen ex artikel 173
                                                                         van het EG-Verdrag. Schending van het beginsel van
                                                                         de ¹Rule of Lawº. Schending van Verordening (EEG)
Indien vraag 1 ontkennend wordt beantwoord:
                                                                         nr. 4028/86 van de Raad (1) en Verordening (EEG)
                                                                         nr. 1116/88 van de Commissie van 20 april 1988
                                                                         inzake de wijze van uitvoering van de bijstandsbe-
2. Vormt de praktijk waarbij een fabrikant en/of leveran-
                                                                         schikkingen voor projecten betreffende communautaire
     cier van consumptie-ijs gratis een vrieskist ter beschik-
                                                                         acties voor verbetering en aanpassing van de structuur
     king stelt van een detaillist Ð of de detaillist op een
                                                                         van de visserij en de aquicultuur en voor de inrichting
     andere wijze stimuleert de vrieskist te aanvaarden Ð,
                                                                         van beschermde kustzones (2), alsmede van Verorde-
     op voorwaarde dat de detaillist in de vrieskist alleen
                                                                         ning (EEG) nr. 4253/88 van de Raad van 19 december
     consumptie-ijs bewaart dat door die fabrikant en/of
                                                                         1988 tot vaststelling van toepassingsbepalingen van
     leverancier wordt geleverd, een inbreuk op de bepalin-
                                                                         Verordening (EEG) nr. 2052/88 met betrekking tot de
     gen van artikel 85, lid 1, en/of artikel 86 van het EG-
                                                                         coördinatie van de bijstandsverlening uit de onder-
     Verdrag, gelet op de juridische en economische context
                                                                         scheiden structuurfondsen enerzijds en van die bij-
     van de betrokken overeenkomsten inzake vrieskisten
                                                                         standsverlening met die van de Europese Investerings-
     op de markt voor individueel verparkte porties con-
                                                                         bank en de andere bestaande financieringsinstrumenten
     sumptie-ijs (¹impuls-ijsº)?
                                                                         anderzijds (3).
3. Heeft artikel 222 van het EG-Verdrag tot gevolg, dat             2. Schending van de motiveringsplicht in de zin van
     overeenkomsten inzake de exclusiviteit van de vrieskist             artikel 33 van 's Hofs Statuut-EG juncto artikel 46
     niet kunnen worden aangevochten op grond van de                     van dit Statuut. De uitspraak is kennelijk onlogisch en
     artikelen 85 en 86 van het EG-Verdrag?                              tegenstrijdig. Schending van het algemene beginsel van
                                                                         verweer.
(1) Beschikking 98/531/EG van de Commissie van 11 maart 1998
    inzake een procedure op grond van de artikelen 85 en 86 van     (1) PB L 376 van 31.12.1986, blz. 7.
    het EG-Verdrag (Zaken IV/34.073, IV/34.395 en IV/35.436 Ð       (2) PB L 112 van 30.4.1988, blz. 1.
    Van den Bergh Foods Limited) (PB L 246 van 4.9.1998, blz. 1).   (3) PB L 374 van 31.12.1988, blz. 1.


title: Zaak T-28/10: Arrest van het Gerecht van 12 april 2011 — Euro-Information/BHIM (EURO AUTOMATIC PAYMENT) ( „Gemeenschapsmerk — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk EURO AUTOMATIC PAYMENT — Absolute weigeringsgrond — Beschrijvend karakter — Artikel 7, lid 1, sub c, van verordening (EG) nr. 207/2009” )

text:
               28.5.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 160/21

         Arrest van het Gerecht van 12 april 2011 — Euro-Information/BHIM (EURO AUTOMATIC PAYMENT)
   (Zaak T-28/10) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk EURO AUTOMATIC PAYMENT - Absolute weigeringsgrond - Beschrijvend karakter - Artikel 7, lid 1, sub c, van verordening (EG) nr. 207/2009)
   2011/C 160/33
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Euro-Information — Européenne de traitement de l’information (Straatsburg, Frankrijk) (vertegenwoordiger: A. Grolée, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: A. Folliard-Monguiral, gemachtigde)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 11 november 2009 (zaak R 635/2009-2) inzake een aanvraag tot inschrijving van het woordteken EURO AUTOMATIC PAYMENT als gemeenschapsmerk

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Euro-Information — Européenne de traitement de l’information wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 80 van 27.3.2010.


title: Zaak C-82/07: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 6 maart 2008 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Supremo — Spanje) — Comisión del Mercado de las Telecomunicaciones/Administración del Estado (Elektronische communicatie — Netwerken en diensten — Artikelen 3, lid 2, en 10, lid 1, van Richtlijn 2002/21/EG ( kaderrichtlijn ) — Nationale nummerplannen — Specifieke regelgevende instantie)

text:
               26.4.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 107/7

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 6 maart 2008 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Supremo — Spanje) — Comisión del Mercado de las Telecomunicaciones/Administración del Estado
   (Zaak C-82/07) (1)

   (Elektronische communicatie - Netwerken en diensten - Artikelen 3, lid 2, en 10, lid 1, van Richtlijn 2002/21/EG („kaderrichtlijn’) - Nationale nummerplannen - Specifieke regelgevende instantie)
   (2008/C 107/10)
   Procestaal: Spaans
   Verwijzende rechter
   Tribunal Supremo
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Comisión del Mercado de las Telecomunicaciones

      Verwerende partij: Administración del Estado
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Tribunal Supremo — Uitlegging van de artikelen 3, leden 1, 2 en 4, en 10, lid 1, van richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten („kaderrichtlijn”) (PB L 108, blz. 33) — Toewijzing van de nationale nummervoorraden en beheer van de nationale nummerplannen — Aan een specifieke instantie toegekende regelgevende en operationele functies
   Dictum

               1)

               De artikelen 3, leden 2 en 4, en 10, lid 1, van richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten („kaderrichtlijn”), gelezen in samenhang met punt 11 van de considerans van deze richtlijn, moeten aldus worden uitgelegd dat de toewijzing van de nationale nummervoorraden en het beheer van de nationale nummerplannen als regelgevende functies moeten worden aangemerkt. De lidstaten hoeven deze verschillende functies niet aan gescheiden regelgevende instanties toe te wijzen.

               2)

               De artikelen 10, lid 1, en 3, leden 2, 4 en 6, van richtlijn 2002/21/EG moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet eraan in de weg staan dat verschillende onafhankelijke regelgevende instanties worden belast met de toewijzing van de nationale nummervoorraden en het beheer van de nationale nummerplannen, op voorwaarde dat de taakverdeling wordt bekendgemaakt, gemakkelijk toegankelijk is en aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen wordt meegedeeld.

      (1)  PB C 82 van 14.4.2007.


title: Zaak C-207/05: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van  1 juni 2006  — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Italiaanse Republiek (Niet-nakoming — Staatssteun — Artikel 88, lid 2, tweede alinea, EG — Steun die onverenigbaar is met gemeenschappelijke markt — Verplichting tot terugvordering — Niet-uitvoering)

text:
               29.7.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 178/10

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 1 juni 2006 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Italiaanse Republiek
   (Zaak C-207/05) (1)

   (Niet-nakoming - Staatssteun - Artikel 88, lid 2, tweede alinea, EG - Steun die onverenigbaar is met gemeenschappelijke markt - Verplichting tot terugvordering - Niet-uitvoering)
   (2006/C 178/15)
   Procestaal: Italiaans
   Partijen

      Verzoekster: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: V. Di Bucci en L. Pignataro, gemachtigden)

      Verweerster: Italiaanse Republiek (vertegenwoordiger: I. M. Braguglia, gemachtigde, bijgestaan door M. Fiorilli, avvocato dello Stato)
   Voorwerp
   Niet-nakoming — Schending van de artikelen 3 en 4 van beschikking 2003/193/EG van de Commissie van 5 juni 2002 inzake de steunmaatregel betreffende belastingvrijstellingen en leningen tegen gunstige voorwaarden die Italië heeft verstrekt ten gunste van nutsbedrijven waarin de overheid een meerderheidsdeelneming heeft [C 27/99 (ex NN 69/98)] (PB L 77, blz. 21) — Verzuim om binnen de gestelde termijn de maatregelen te nemen die nodig zijn om met de gemeenschappelijke markt onverenigbaar verklaarde steun terug te vorderen
   Dictum

               1)

               Door niet binnen de gestelde termijnen de maatregelen te nemen om de bij beschikking 2003/193/EG van de Commissie van 5 juni 2002 inzake de steunmaatregel betreffende belastingvrijstellingen en leningen tegen gunstige voorwaarden die Italië heeft verstrekt ten gunste van nutsbedrijven waarin de overheid een meerderheidsdeelneming heeft, onwettig en met de gemeenschappelijke markt onverenigbaar verklaarde steun van de begunstigden terug te vorderen, is de Italiaanse Republiek de krachtens de artikelen 3 en 4 van deze beschikking op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.

               2)

               De Italiaanse Republiek wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 182 van 23.7.2005.


title: Zaak T-244/07: Beroep ingesteld op 13 juli 2007 — Campo de Cartagena/Raad en Commissie

text:
               8.9.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 211/46

         Beroep ingesteld op 13 juli 2007 — Campo de Cartagena/Raad en Commissie
   (Zaak T-244/07)
   (2007/C 211/85)
   Procestaal: Spaans
   Partijen

      Verzoekende partij: S.A.T., „Campo de Cartagena” (Murcia, Spanje) (vertegenwoordiger: L. Ortiz Blanco, advocaat)

      Verwerende partijen: Raad van de Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               het onderhavige beroep tot schadevergoeding overeenkomstig het bepaalde in artikel 288 EG toe te wijzen en vast te stellen dat verzoekster recht heeft op een financiële schadevergoeding van in totaal tweehonderdachtentachtigduizend tweehonderdachtendertig EUR (288 238 EUR), tot betaling waarvan de Raad en de Commissie hoofdelijk en gezamenlijk zijn gehouden, en,

               —

               de verwerende instellingen te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De middelen en voornaamste argumenten komen overeen met die in zaak T-217/07, Las Palmeras/Raad en Commissie.