title: Zaak C-227/01: Beroep, op 7 juni 2001 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrĳk Spanje

text:
28.7.2001               NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    C 212/19
Verzoekster concludeert dat het het Hof behage:                         Beroep, op 7 juni 2001 ingesteld door Commissie van de
                                                                           Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk Spanje
—     vast te stellen dat het Koninkrijk Denemarken, door niet
      overeenkomstig artikel 226 EG-Verdrag de maatregelen
      te nemen die nodig zijn ter verzekering van de kwaliteit                                 (Zaak C-227/01)
      van het zwemwater overeenkomstig de grenswaarden
      van richtlijn 76/160/EEG (1) en door niet de in de richtlijn
      voorgeschreven minimumbemonsteringsfrequentie aan                                        (2001/C 212/34)
      te houden, de krachtens artikel 4, lid 1, van richtlijn
      76/160/EEG betreffende de kwaliteit van het zwemwater
      op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;                 Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                        op 7 juni 2001 beroep ingesteld tegen Koninkrijk Spanje door
                                                                        Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoor-
—     het Koninkrijk Denemarken in de kosten te verwijzen.              digd door G. Valero Jordana, domicilie gekozen hebbende te
                                                                        Luxemburg bij G. Berscheid, Centre Wagner C 254.
Middelen en voornaamste argumenten                                      Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
                                                                        —     vast te stellen dat het Koninkrijk Spanje, door geen
—     Artikel 4, lid 1, juncto artikelen 3 en 5, lid 1: De richtlijn          milieueffectbeoordeling te laten uitvoeren met betrekking
      verplicht de lidstaten maatregelen te nemen teneinde                    tot het „project voor de spoorlijn Valencia Tarragona,
      binnen een bepaalde termijn (10 december 1985) een                      baanvak Las Palmas-Oropesa, Plataforma”, dat deel uit-
      bepaald resultaat te bereiken, en afgezien van de in de                 maakt van de zogenoemde „Corredor del Mediterráneo”,
      richtlijn gemaakte uitzonderingen kan een lidstaat zich                 de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten
      niet op bijzondere omstandigheden beroepen voor het                     krachtens de artikelen 2, 3, 5, lid 2, en 6 lid 2, van
      feit dat hij deze verplichting niet is nagekomen. Derhalve              richtlijn 85/337/EEG (1) van de Raad van 27 juni 1985
      kan de opvatting van Denemarken niet worden gevolgd,                    betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde
      dat voor uitvoering van de richtlijn het enkele feit                    openbare en particuliere projecten.
      voldoende is dat er maatregelen ter uitvoering van
      de richtlijn zijn genomen. Denemarken kan zich niet               —     het Koninkrijk Spanje in de kosten te verwijzen.
      beroepen op artikel 5, lid 2, voor het feit dat het de
      overeenstemmingspercentages heeft gecorrigeerd wegens
      „toevallige overschrijding”, die naar wordt aangenomen
      te wijten is aan dieren of hevige regenval, aangezien deze
      hoegenaamd niet gedocumenteerde omstandigheden niet               Middelen en voornaamste argumenten
      kunnen worden aangemerkt als meteorologische omstan-
      digheden met een uitzonderlijk karakter.
                                                                        Niet-nakoming van richtlijn 85/337/EEG bij de uitwerking van
—     De verplichting op grond van artikel 6, lid 1: De                 het spoorwegproject. Er heeft voor het project geen in de
      Commissie erkent dat de richtlijn de mogelijkheid biedt,          richtlijn vastgestelde milieueffectbeoordeling plaatsgevonden,
      het aantal monsters vast te stellen. Wat de 11 concrete           die in casu verplicht is omdat het een in bijlage I, punt 7,
      zwemlocaties betreft waarover de Commissie nadere                 vermeld project betreft, waarnaar in artikel 4, lid 1, van de
      inlichtingen heeft verzocht, heeft Denemarken echter              richtlijn wordt verwezen. Het baanvak waarom het in dit
      uitsluitend documentatie overgelegd waaruit blijkt dat de         beroep gaat, omvat de aanleg van een spoorbaan voor lange
      Deense voorschriften volgens welke het aantal monsters            afstandsverkeer althans in tweeledig opzicht: verdubbeling van
      met een factor 2 kan worden verlaagd, dat wil zeggen van          de bestaande spoorbaan en aanleg van een nieuw tracé op het
      10 naar 5, wanneer de zwemwaterkwaliteit in twee                  gemeentelijk grondgebied van Benicassim. Het feit dat het
      opeenvolgende seizoenen beter is geweest dan hetgeen in           algemene stedebouwkundige plan van Benicassim aan een
      de richtlijn is voorgeschreven, zijn toegepast in drie            milieueffectbeoordeling is onderworpen, ontslaat de Spaanse
      gevallen.                                                         regering niet van de verplichting het betrokken spoorwegpro-
                                                                        ject aan de beoordelingsprocedure te onderwerpen. Gezien de
                                                                        weinige gegevens die het plan voor het tracé van het baanvak
                                                                        Las Palmas-Oropesa bevat en het ontbreken van studies
                                                                        over de milieueffecten van het project is een specifieke
(1) Richtlijn 76/160/EEG van de Raad van 8 december 1975 betref-        milieueffectbeoordeling noodzakelijk om te voldoen aan de uit
    fende de kwaliteit van het zwemwater, PB L 31, blz. 1.              richtlijn 85/337/EEG voortvloeiende verplichtingen.
                                                                        Ten slotte is de in het kader van de derde wijziging van het
                                                                        bouwproject verrichte milieueffectrapportage — die bovendien
                                                                        uitsluitend een deel van het project betrof —, niet in overeen-
 ---pagebreak--- C 212/20               NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      28.7.2001
stemming met richtlijn 85/337/EEG uitgevoerd, daar de artike-         Beroep, op 22 juni 2001 ingesteld door de Commissie van
len 5, lid 2, en 6, lid 2, van de richtlijn niet in acht zijn         de Europese Gemeenschappen tegen de Franse Republiek
genomen. In de eerste plaats bevatte het dossier in de voor de
vaststelling van de studie gevolgde procedure niet de in
artikel 5, lid 2, van de richtlijn bedoelde gegevens (waaronder
de niet-technische samenvatting van de gegevens) en in de                                    (Zaak C-244/01)
tweede plaats had vóór de vaststelling van de studie de
voorgeschreven informatie van het publiek niet plaatsgevon-
den, om de betrokkenen de mogelijkheid te bieden hun mening
te geven.
                                                                                (2001/C 212/36)
(1) PB L 175 van 5.7.1985, blz. 40.
                                                                      Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                      op 22 juni 2001 beroep ingesteld tegen Franse Republiek door
                                                                      Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoor-
                                                                      digd door D. Martin en M. França als gemachtigden, domicilie
                                                                      gekozen hebbende te Luxemburg.
Beroep, op 22 juni 2001 ingesteld door Commissie van
de Europese Gemeenschappen tegen Groothertogdom
                           Luxemburg                                  De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert
                                                                      dat het den Hove behage:
                         (Zaak C-242/01)
                                                                      —     vast te stellen dat de Franse Republiek de krachtens
                         (2001/C 212/35)                                    richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993
                                                                            betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereen-
                                                                            komsten (1) op haar rustende verplichtingen niet is nage-
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                            komen, door artikel 4, lid 2, van die richtlijn niet integraal
op 22 juni 2001 beroep ingesteld tegen Groothertogdom
                                                                            om te zetten;
Luxemburg door Commissie van de Europese Gemeenschap-
pen, vertegenwoordigd door D. Martin en M. Franga als
gemachtigden, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.                —     de Franse Republiek te verwijzen in de kosten.
De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert
dat het den Hove behage:
—     vast te stellen dat het Groothertogdom Luxemburg, door
      niet alle nodige maatregelen te treffen voor een volledige      Middelen en voornaamste argumenten
      en juiste uitvoering van artikel 4, lid 3, van richtlijn
      90/314/EEG van de Raad van 13 juni 1990 betreffende
      pakketreizen, met inbegrip van vakantiepakketten en
      rondreispakketten (1), de krachtens deze richtlijn op de        De Commissie voert aan, dat artikel L-132-1, van de Franse
      hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;                  Code de consommation niet de voorwaarde stelt dat essentiele
—     het Groothertogdorn Luxemburg te verwijzen in de                bedingen „duidelijk en begrijpelijk” moeten zijn geformuleerd
      kosten.                                                         om van beoordeling van hun eventueel oneerlijke karakter
                                                                      uitgesloten te zijn. De verwijzing naar het begrip oneerlijk
                                                                      beding zelf kan volgens haar niet afdoende verzekeren dat
Middelen en voornaamste argumenten                                    bepaalde oneerlijke bedingen die het eigenlijke voorwerp van
                                                                      de overeenkomst bepalen, maar onduidelijk of onbegrijpelijk
                                                                      zijn geformuleerd, buiten toepassing blijven.
Naar de mening van de Commissie is de richtlijn niet op juiste
wijze uitgevoerd door artikel 4 van de Groothertogelijke
verordening van 4 november 1997, omdat de hierin bepaalde
termijn van 21 dagen voor het vertrek ongerechtvaardigde
beperkingen stelt aan het in artikel 4, lid 3, van de richtlijn       (1) PB L 95 van 21.4.1993, blz. 29.
voorziene recht van overdracht.
(1) PB L 158 van 23.6.1990, blz. 59.


title: Zaak T-376/16: Beroep ingesteld op 14 juli 2016 — Oberösterreichische Landesbank/GAR

text:
               19.9.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 343/40

         Beroep ingesteld op 14 juli 2016 — Oberösterreichische Landesbank/GAR
   (Zaak T-376/16)
   (2016/C 343/53)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Oberösterreichische Landesbank AG (Linz, Oostenrijk) (vertegenwoordiger: G. Eisenberger, advocaat)

      Verwerende partij: Gemeenschappelijke afwikkelingsraad (GAR)

      Conclusies

               —

               de „Decision of the Executive Session of the Board of 20 May 2016 on the adjustment of the 2016 ex-ante contributions to the Single Resolution Fund supplementing the Decision of the Executive Session of the Board of 15 April 2016 on the 2016 ex-ante contributions of the Single Resolution Fund (SRB/ES/SRF/2016/13)” alsook de eerste Decision, die zou dateren van 15 april 2016 en klaarblijkelijk onlosmakelijk verbonden is met de Decision van 20 mei 2016, nietig verklaren;

               —

               subsidiair, de „Decision of the Executive Session of the Board of 20 May 2016 on the adjustment of the 2016 ex-ante contributions to the Single Resolution Fund supplementing the Decision of the Executive Session of the Board of 15 April 2016 on the 2016 ex-ante contributions of the Single Resolution Fund (SRB/ES/SRF/2016/13)” nietig verklaren voor zover zij gelast dat het bedrag dat naar aanleiding van de vaststelling van de bijdrage aan het Gemeenschappelijk Afwikkelingsfonds teveel is betaald, in 2017 moet worden terugbetaald;

               —

               verweerder verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster vier middelen aan:

               1.

               Eerste middel: flagrante schending van wezenlijke vormvoorschriften op grond van ontoereikende motivering van de bestreden beslissing;

               2.

               Tweede middel: flagrante schending van wezenlijke vormvoorschriften op grond van onvolledige kennisgeving van de bestreden beslissing;

               3.

               Derde middel: te geringe correctie van verzoeksters bijdrage tot het Gemeenschappelijk Afwikkelingsfonds voor het jaar 2016;

               4.

               Vierde middel: het pas in 2017 terugbetalen van het teveel betaalde bedrag is onrechtmatig.


title: Zaak C-256/08: Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 30 april 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (Niet-nakoming — Richtlijn 2004/83/EG — Minimumnormen waaraan onderdanen van derde landen of staatlozen moeten voldoen om aanspraak te kunnen maken op status van vluchteling of op internationale bescherming — Niet-uitvoering binnen gestelde termijn)

text:
               4.7.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 153/14

         Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 30 april 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland
   (Zaak C-256/08) (1)

   (Niet-nakoming - Richtlijn 2004/83/EG - Minimumnormen waaraan onderdanen van derde landen of staatlozen moeten voldoen om aanspraak te kunnen maken op status van vluchteling of op internationale bescherming - Niet-uitvoering binnen gestelde termijn)
   2009/C 153/27
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: C. O’Reilly en M. Condou-Durande, gemachtigden)

      Verwerende partij: Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (vertegenwoordiger: S. Ossowski, gemachtigde)

      Voorwerp

   Niet-nakoming — Verzuim om binnen de gestelde termijn de bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2004/83/EG van de Raad van 29 april 2004 inzake minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming (PB L 304, blz. 12)

      Dictum

               1)

               Door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2004/83/EG van de Raad van 29 april 2004 inzake minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming, is het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.

               2)

               Het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 197 van 2.8.2008.


title: Zaak C-78/09 P: Hogere voorziening ingesteld op 24 februari 2009 door Compagnie des bateaux mouches SA tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Zevende kamer) van 10 december 2008 in zaak T-365/06, Bateaux mouches / BHIM

text:
               1.5.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 102/13

         Hogere voorziening ingesteld op 24 februari 2009 door Compagnie des bateaux mouches SA tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Zevende kamer) van 10 december 2008 in zaak T-365/06, Bateaux mouches / BHIM
   (Zaak C-78/09 P)
   2009/C 102/22
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirante: Compagnie des bateaux mouches SA (vertegenwoordiger: G. Barbaut, advocat)

      Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Jean-Noël Castanet

      Conclusies

               —

               het beroep van de vennootschap Compagnie des bateaux mouches ontvankelijk verklaren;

               —

               het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen van 10 december 2008 (zaak T-365/06) vernietigen;

               —

               het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen verwijzen in alle kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwirante voert twee middelen aan tot staving van haar hogere voorziening.
   Met haar eerste middel voert rekwirante aan dat het Gerecht artikel 7, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk (1) heeft geschonden. Dienaangaande stelt zij ten eerste dat het Gerecht voorbij is gegaan aan het intrinsiek onderscheidend vermogen dat het merk reeds van bij het begin heeft gehad. Ten tweede werd dit onderscheidend vermogen mettertijd zelfs gehandhaafd en versterkt door het gebruik dat rekwirante ervan maakte. Immers, het merk „BATEAUX MOUCHES” is aangebracht op de door rekwirante — en alleen door haar — voor toeristische rondvaarten op de Seine gebruikte boten, de invoering van de woorden „bateaux mouches” in internetbrowers verwijst direct naar rekwirantes eigen website, en laatstgenoemde voert een actief beleid voor de verdediging van haar merk tegen enig misbruik ervan.
   Met haar tweede middel stelt rekwirante dat het Gerecht een onjuiste uitlegging heeft gegeven van de uit de rechtspraak voortvloeiende criteria waarmee kan worden aangetoond dat het merk „BATEAUX MOUCHES” door het gebruik onderscheidend vermogen heeft verworven. De elementen die kunnen wijzen op het onderscheid vermogen van het merk, zoals het marktaandeel van het merk, de intensiteit, de geografische spreiding en de duur van het gebruik van dit merk, de omvang van de investeringen die de onderneming heeft gedaan voor de promotie ervan, en het aandeel van de betrokken kringen dat op basis van het merk de waar of de dienst identificeert als afkomstig van een bepaalde onderneming, hadden door het Gerecht globaal — en niet gedeeltelijk — moeten worden beoordeeld.

      (1)  PB 1994, L 11, blz. 1.


title: Verzoek van Kammarrätten i Stockholm van 17 december 1998 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Kemikalieinspektionen en Toolex Alpha AB (Zaak C-473/98)

text:
C 71/12                 NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                               13.3.1999
Verzoek van Kammarrätten i Stockholm van 17 december                 Beroep, op 18 december 1998 ingesteld door Commissie
1998 om een prejudicieÈle beslissing in het geding tussen                van de Europese Gemeenschappen tegen Republiek
           Kemikalieinspektionen en Toolex Alpha AB                                           Oostenrijk
                         (Zaak C-473/98)                                                  (Zaak C-475/98)
                          (1999/C 71/19)
                                                                                (1999/C 71/21)
Kammarrätten i Stockholm heeft bij beschikking van
17 december 1998, ingekomen ter griffie van het Hof van
Justitie op 21 december 1998, in het geding tussen Kemi-             Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
kalieinspektionen en Toolex Alpha AB, het Hof van Justi-             is op 18 december 1998 beroep ingesteld tegen Republiek
tie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een                   Oostenrijk door Commissie van de Europese Gemeen-
prejudicieÈle beslissing over de navolgende vraag:                   schappen, vertegenwoordigd door J. Sack en F. Benyon,
                                                                     juridisch adviseurs, als gemachtigden, domicilie gekozen
                                                                     hebbende te Luxemburg, bij C. Gómez de la Cruz, lid van
Is een verbod op beroepsmatig gebruik van trichloorethy-             haar juridische dienst, Centre Wagner, Kirchberg.
leen, zoals dat hiervoor is beschreven, gezien zijn doel een
maatregel die verenigbaar is met artikel 36 van het EG-
Verdrag en met de toepassing die daaraan in het Gemeen-
schapsrecht wordt gegeven, ook al is het in strijd met de            Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
bepalingen van artikel 30 van het EG-Verdrag?
                                                                     Ð vast te stellen dat de Republiek Oostenrijk, door indi-
                                                                         vidueel te onderhandelen over een zogenaamde ¹open
                                                                         skiesº-overeenkomst met de Verenigde Staten op het
Verzoek van het Tribunal administratif de Lille (vierde                  gebied van het luchtvervoer, dat akkoord te paraferen
kamer) van 19 november 1998 om een prejudicieÈle beslis-                 en in 1995 te sluiten, niet heeft voldaan aan de ver-
sing in het geding tussen Clinique GreÂgoire SA en Direc-                plichtingen die op haar rusten krachtens het EG-Ver-
        tion reÂgionale des impôts du Nord-Pas-de-Calais                 drag, met name de artikelen 5 en 52, alsmede krach-
                                                                         tens van het Verdrag afgeleid recht, inzonderheid Ver-
                         (Zaak C-474/98)                                 ordening (EEG) nr. 2407/92 van de Raad van 23 juli
                          (1999/C 71/20)                                 1992 betreffende de verlening van exploitatievergun-
                                                                         ningen aan luchtvaartmaatschappijen (1), Verordening
                                                                         (EEG) nr. 2408/92 van de Raad van 23 juli 1992
                                                                         betreffende de toegang van communautaire luchtvaart-
Het Tribunal administratif de Lille (vierde kamer) heeft bij             maatschappijen tot intracommunautaire luchtroutes (2),
beschikking van 19 november 1998, ingekomen ter griffie                  Verordening (EEG) nr. 2409/92 van de Raad van
van het Hof van Justitie op 21 december 1998, in het                     23 juli 1992 inzake tarieven voor luchtdiensten (3), Ver-
geding tussen Clinique GreÂgoire en Direction reÂgionale des             ordening (EEG) nr. 2299/89 van de Raad (4), zoals
impôts du Nord-Pas-de-Calais, het Hof van Justitie van de                gewijzigd bij Verordening (EEG) nr. 3089/93 (5), en
Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudicieÈle                    Verordening (EEG) nr. 95/93 van de Raad van
beslissing over de navolgende vraag:                                     18 januari 1993 betreffende gemeenschappelijke regels
                                                                         voor de toewijzing van ¹slotsº op communautaire
                                                                         luchthavens (6);
Zijn de bepalingen van artikel 261 van de code geÂneÂral
des impôts, doordat zij de vrijstelling van belasting over
de toegevoegde waarde enkel lijken voor te behouden aan
transacties betreffende volledig menselijk bloed, onverenig-
baar met de doelstellingen van artikel 13 A, lid 1,                  Ð subsidiair, vast te stellen dat de Republiek Oostenrijk,
onder d), van de Zesde BTW-richtlijn 77/388/EEG van de                   voorzover het akkoord van 1995 niet kan worden
Raad (1), waarin wordt bepaald dat: ¹de lidstaten vrijstel-              geacht eerder gesloten akkoorden radicaal te wijzigen
ling verlenen onder de voorwaarden die zij vaststellen om                en te vervangen, niet heeft voldaan aan de krachtens
een juiste en eenvoudige toepassing van de desbetreffende                artikel 234 van het EG-Verdrag, zoals gewijzigd bij
vrijstellingen te verzekeren (voor) . . .: d) de levering van            artikel 6 van de Toetredingsakte, op hem rustende ver-
(. . .) menselijk bloed (. . .)º, en welke bepaling aldus moet           plichtingen, door de in die eerdere akkoorden vervatte
worden begrepen, dat daaronder zowel volledig menselijk                  bepalingen die onverenigbaar zijn met het Verdrag,
bloed als de voor ander gebruik bestemde bestanddelen en                 met name artikel 52, en met het afgeleide recht, niet af
derivaten ervan vallen?                                                  te schaffen of door daartoe niet alle mogelijke wette-
                                                                         lijke maatregelen te treffen;
(1) PB L 145 van 13.6.1977, blz. 1.
                                                                     Ð de Republiek Oostenrijk in de kosten te verwijzen.


title: Zaak T-309/16: Arrest van het Gerecht van 20 juli 2017 — Cafés Pont/EUIPO — Giordano Vini (Art’s Cafè) [„Uniemerk — Procedure tot vervallenverklaring — Uniebeeldmerk Art’s Cafè — Normaal gebruik van het merk — Artikelen 15, lid 1, en 51, lid 1, van verordening (EG) nr. 207/2009”]

text:
               4.9.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 293/31

         Arrest van het Gerecht van 20 juli 2017 — Cafés Pont/EUIPO — Giordano Vini (Art’s Cafè)
   (Zaak T-309/16) (1)

   ([„Uniemerk - Procedure tot vervallenverklaring - Uniebeeldmerk Art’s Cafè - Normaal gebruik van het merk - Artikelen 15, lid 1, en 51, lid 1, van verordening (EG) nr. 207/2009”])
   (2017/C 293/35)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Cafés Pont, SL (Sabadell, Spanje) (vertegenwoordigers: E. Manresa Medina en J. Manresa Medina, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: S. Bonne, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniënte voor het Gerecht: Giordano Vini SpA (Diano d’Alba, Italië) (vertegenwoordigers: F. Jacobacci en L. Ghedina, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 1 april 2016 (zaak R 1110/2015-2) inzake een procedure tot vervallenverklaring tussen Giordano Vini en Cafés Pont

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Cafés Pont, SL wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 296 van 16.8.2016.


title: Zaak T-506/13: Arrest van het Gerecht van 7 november 2014 — Urb Rulmenti Suceava/BHIM — Adiguzel (URB) [ „Gemeenschapsmerk — Nietigheidsprocedure — Gemeenschapswoordmerk URB — Ouder nationaal collectief woordmerk URB en ouder nationaal collectief beeldmerk URB — Absolute weigeringsgrond — Geen kwade trouw van de houder van het gemeenschapsmerk — Artikel 52, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009 — Relatieve weigeringsgrond — Geen machtiging door de houder van de oudere merken — Artikel 8, lid 1, sub b, en artikel 53, lid 1, sub a, van verordening nr. 207/2009 — Geen schending van artikel 72 van verordening nr. 207/2009” ]

text:
               22.12.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 462/24

         Arrest van het Gerecht van 7 november 2014 — Urb Rulmenti Suceava/BHIM — Adiguzel (URB)
   (Zaak T-506/13) (1)

   ([„Gemeenschapsmerk - Nietigheidsprocedure - Gemeenschapswoordmerk URB - Ouder nationaal collectief woordmerk URB en ouder nationaal collectief beeldmerk URB - Absolute weigeringsgrond - Geen kwade trouw van de houder van het gemeenschapsmerk - Artikel 52, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009 - Relatieve weigeringsgrond - Geen machtiging door de houder van de oudere merken - Artikel 8, lid 1, sub b, en artikel 53, lid 1, sub a, van verordening nr. 207/2009 - Geen schending van artikel 72 van verordening nr. 207/2009”])
   (2014/C 462/37)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Urb Rulmenti Suceava SA (Suceava, Roemenië) (vertegenwoordiger: I. Burdusel, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordigers: P. Bullock en N. Bambara, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: Harun Adiguzel (Diosd, Hongarije) (vertegenwoordiger: G. Bozocea, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 12 juli 2013 (zaak R 1309/2012-4) inzake een nietigheidsprocedure tussen Urb Rulmenti Suceava SA en Harun Adiguzel

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Urb Rulmenti Suceava SA wordt verwezen in de kosten.

               3)

               Harun Adiguzel zal zijn eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 352 van 30.11.2013.


title: ARREST VAN HET HOF van 12 mei 1998 in zaak C-336/96 (verzoek om prejudiciële beslissing van het Tribunal administratif de Strasbourg): Echtgenoten R. Gilly tegen Directeur des services fiscaux du Bas-Rhin (Artikelen 6, 48 en 220 van het EG-Verdrag - Verplichting tot gelijke behandeling - Bilaterale overeenkomst ter vermijding van dubbele belasting - Grensarbeiders)

text:
C 234/6               NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    25.7.98
betrekking tot de oprichting van de naamloze vennoot-              des services fiscaux du Bas-Rhin, om een prejudicieÈle
schap, alsook de instandhouding en wijziging van haar              beslissing over de uitlegging van de artikelen 6, 48 en 220
kapitaal, zulks teneinde die waarborgen gelijkwaardig te           van het EG-Verdrag, heeft het Hof, samengesteld als volgt:
maken (PB L 26 van 30.1.1977, blz. 1), en over misbruik            G. C. Rodríguez Iglesias, president, M. Wathelet (rappor-
van een uit een Gemeenschapsbepaling voortvloeiend                 teur) en R. Schintgen, kamerpresidenten, G. F. Mancini,
recht, heeft het Hof, samengesteld als volgt: G. C. Rodrí-         J. C. Moitinho de Almeida, P. J. G. Kapteyn, J. L. Murray,
guez Iglesias, president, C. Gulmann, H. Ragnemalm en              J.-P. Puissochet, G. Hirsch, L. Sevón en K. M. Ioannou,
M. Wathelet, kamerpresidenten, G. F. Mancini, J. C. Moi-           rechters; advocaat-generaal: D. Ruiz-Jarabo Colomer; grif-
tinho de Almeida, P. J. G. Kapteyn (rapporteur), J. L. Mur-        fier: H. A. Rühl, hoofdadministrateur, op 12 mei 1998 een
ray, D. A. O. Edward, J.-P. Puissochet, G. Hirsch, P. Jann         arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
en L. Sevón, rechters; advocaat-generaal: G. Tesauro; grif-
fier: H. A. Rühl, hoofdadministrateur, op 12 mei 1998 een          1. Artikel 220, tweede streepje, van het Verdrag heeft
arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:                      geen rechtstreekse werking.
Het Gemeenschapsrecht verzet zich er niet tegen, dat de            2. Artikel 48 van het EG-Verdrag moet aldus worden uit-
nationale rechterlijke instanties een bepaling van nationaal            gelegd, dat het zich niet verzet tegen de toepassing van
recht toepassen om te beoordelen, of een uit een Gemeen-                bepalingen als artikel 13, lid 5, onder a), artikel 14,
schapsbepaling voortvloeiend recht wordt misbruikt. Een                 lid 1, en artikel 16 van de op 21 juli 1959 te Parijs
aandeelhouder die zich beroept op artikel 25, lid 1, van                ondertekende overeenkomst tussen de Franse Repu-
Tweede Richtlijn 77/91/EEG van de Raad van 13 decem-                    bliek en de Bondsrepubliek Duitsland tot het vermij-
ber 1976 strekkende tot het coördineren van de waarbor-                 den van dubbele belasting, zoals gewijzigd bij de op
gen welke in de lidstaten worden verlangd van de vennoot-               9 juni 1969 en 28 september 1989 te Bonn onderte-
schappen in de zin van artikel 58, tweede alinea, van het               kende aanvullende protocollen, volgens welke in de
Verdrag, om de belangen te beschermen zowel van de deel-                eerste plaats voor grensarbeiders een verschillende
nemers in deze vennootschappen als van derden met                       belastingregeling geldt al naar gelang zij in de particu-
betrekking tot de oprichting van de naamloze vennoot-                   liere dan wel in de openbare sector werkzaam zijn, en,
schap, alsook de instandhouding en wijziging van haar                   in het laatste geval, al naar gelang zij al dan niet uit-
kapitaal, zulks teneinde die waarborgen gelijkwaardig te                sluitend de nationaliteit bezitten van de staat waaron-
maken, kan echter geen misbruik van het uit deze bepaling               der de dienst ressorteert, waarbij zij werkzaam zijn, en
voortvloeiende recht worden verweten op de enkele grond                 in de tweede plaats voor docenten een verschillende
dat de door hem betwiste kapitaalverhoging een einde                    belastingregeling geldt al naar gelang hun verblijf in de
heeft gemaakt aan de financieÈle moeilijkheden die de                   staat waarin zij hun beroepswerkzaamheid uitoefenen,
betrokken vennootschap in gevaar brachten, en hem dui-                  al dan niet van korte duur is.
delijke economische voordelen heeft opgeleverd, of dat hij
geen gebruik heeft gemaakt van zijn in artikel 29, lid 1,          3. Artikel 48 van het Verdrag moet aldus worden uitge-
van deze richtlijn bedoeld voorkeurrecht op de bij de liti-             legd, dat het zich niet verzet tegen de toepassing van
gieuze kapitaalverhoging uitgegeven nieuwe aandelen.                    een verrekeningsmechanisme als dat van artikel 20,
                                                                        lid 2, onder a), cc), van de overeenkomst.
(1) PB C 40 van 8.2.1997.
                                                                   (1) PB C 370 van 7.12.1996.
                  ARREST VAN HET HOF
                                                                                ARREST VAN HET HOF
                       van 12 mei 1998
                                                                                (Derde Kamer)
in zaak C-336/96 (verzoek om prejudicieÈle beslissing van
het Tribunal administratif de Strasbourg): Echtgenoten                                     van 14 mei 1998
R. Gilly tegen Directeur des services fiscaux du Bas-              in zaak C-48/96 P: Windpark Groothusen GmbH & Co.
                            Rhin (1)                               Betriebs KG tegen Commissie van de Europese Gemeen-
(Artikelen 6, 48 en 220 van het EG-Verdrag Ð Verplich-                                        schappen (1)
ting tot gelijke behandeling Ð Bilaterale overeenkomst ter         (Hogere voorziening Ð FinancieÈle steun in energiesector
    vermijding van dubbele belasting Ð Grensarbeiders)             Ð Thermie-programma Ð Recht op volledige rechtsbe-
                         (98/C 234/10)                             scherming Ð Motiveringsplicht Ð Recht te worden
                                                                                gehoord Ð Beoordelingsvrijheid)
                      (Procestaal: Frans)                                                    (98/C 234/11)
 (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in                            (Procestaal: Duits)
                de Jurisprudentie van het Hof)
                                                                    (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in
In zaak C-336/96, betreffende een verzoek aan het Hof                              de Jurisprudentie van het Hof)
krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van het Tribu-
nal administratif de Strasbourg (Frankrijk), in het aldaar         In zaak C-48/96 P, Windpark Groothusen GmbH & Co.
aanhangig geding tussen echtgenoten R. Gilly en Directeur          Betriebs KG, vennootschap naar Duits recht, gevestigd te


title: Zaak T-158/17: Beschikking van het Gerecht van 8 juni 2017 — Post Telecom/EIB

text:
               7.8.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 256/41

         Beschikking van het Gerecht van 8 juni 2017 — Post Telecom/EIB
   (Zaak T-158/17) (1)

   (2017/C 256/50)
   Procestaal: Frans
   De president van de Negende kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 144 van 8.5.2017.


title: Arrest van het Gerecht van Eerste Aanleg van 12 februari 2004 in zaak T-282/01, Aslantrans AG tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               17.4.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 94/40

      ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG

   van 12 februari 2004
   in zaak T-282/01, Aslantrans AG tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)

   (Douanerecht - Terugbetaling van rechten bij invoer - Tijdens vervoer gestolen lading sigaretten - Begrip „bijzondere situatie” in zin van artikel 905 van verordening (EEG) nr. 2454/93 - Inachtneming van termijn)
   (2004/C 94/116)
   Procestaal: Duits
   In zaak T-282/01, Aslantrans AG, gevestigd te Rickenbach bei Wil (Zwitserland), vertegenwoordigd door J. Weigell, advocaat, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: eerst R. Tricot en S. Fries, vervolgens X. Lewis en S. Fries), betreffende een beroep tot nietigverklaring van beschikking REM 19/00 van de Commissie van 18 juli 2001 tot afwijzing van een door de Bondsrepubliek Duitsland ingediend verzoek om terugbetaling van invoerrechten ten gunste van verzoekster, heeft het Gerecht (Vijfde kamer), samengesteld als volgt: P. Lindh, kamerpresident, R. García-Valdecasas en J. D. Cooke, rechters; griffier: I. Natsinas, administrateur, op 12 februari 2004 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Verwerpt het beroep.

               2)

               Verwijst verzoekster in haar eigen kosten en in die van de Commissie.

      (1)  PB C 44 van 16.2.2003


title: Zaak C-3/05: Verzoek van de Corte d'appello di Cagliari van 12 november 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Gaetano Verdoliva en J. M. Van der Hoeven BV

text:
               19.3.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 69/6

         Verzoek van de Corte d'appello di Cagliari van 12 november 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Gaetano Verdoliva en J. M. Van der Hoeven BV
   (Zaak C-3/05)
   (2005/C 69/12)
   Procestaal: Italiaans
   De Corte d'appello di Cagliari heeft bij beschikking van 12 november 2004, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 6 januari 2005, in het geding tussen Gaetano Verdoliva en J.M. Van der Hoeven BV, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:

               —

               „Hanteert het Executieverdrag een autonoom begrip van kennisneming van processtukken of laat het de invulling van dit begrip over aan de afzonderlijke nationale regelingen?

               —

               Valt uit het Executieverdrag, en in het bijzonder uit artikel 36 daarvan, af te leiden dat er een vorm bestaat die gelijkwaardig is aan de betekening van de beslissing houdende verlof tot tenuitvoerlegging als bedoeld in artikel 36 van het Executieverdrag?

               —

               Doet in het bijzonder het feit dat kennis is genomen van die beslissing, in het geval betekening niet of met vormfouten heeft plaatsgevonden, toch de termijn van genoemd artikel ingaan of moet uit het Executieverdrag zelf veeleer een beperking worden afgeleid met betrekking tot de vormen waarin kennisneming van de beslissing kan plaatsvinden?”


title: Zaak C-193/99: Verzoek van de Sedgefield Magistrates' Court van 21 mei 1999 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Vehicle Inspectorate en G. E. Hume

text:
C 204/32                NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      17.7.1999
4) Is het op grond van het rechtszekerheidsbeginsel en de                 Verzoek van de Sedgefield Magistrates’ Court van 21 mei
     bepalingen van de regeling actieve veredeling toegestaan,            1999 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen
     dat de bevoegde douaneautoriteit het in de vergunning                               Vehicle Inspectorate en G. E. Hume
     vastgestelde opbrengstpercentage eenzijdig wijzigt, wan-
     neer vaststaat, dat die douaneautoriteit het functioneren                                      (Zaak C-193/99)
     van de betrokken onderneming vanaf het begin van de
     inwerkingtreding van de regeling in Portugal (in 1986)
     begeleidde en controleerde?                                                                    (1999/C 204/64)
                                                                          De Sedgefield Magistrates’ Court heeft bij beschikking van
                                                                          21 mei 1999, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
(1) Verordening (EEG) nr. 1999/85 van de Raad van 16 juli 1985            25 mei 1999, in het geding tussen Vehicle Inspectorate en G. E.
    betreffende de regeling actieve veredeling (PB L 188 van              Hume, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
    20.7.1985, blz. 1) (speciale Portugese uitgave: 02.14, blz. 35).      verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende
                                                                          vragen:
                                                                          1. Indien een daartoe gerechtigd bestuurder krachtens artikel
                                                                               8, lid 5, van verordening (EEG) nr. 3820/85 (1) ervoor
                                                                               kiest, zijn wekelijkse rusttijd te verschuiven naar de daarop
                                                                               volgende week, moet hij in die volgende week dan
                                                                               twee aaneensluitende wekelijkse rusttijden nemen zonder
                                                                               onderbreking daartussen?
Verzoek van de Hoge Raad der Nederlanden van 19 mei                       2. Indien vraag 1 ontkennend wordt beantwoord, moet die
1999 om een prejudiciële beslissing in de zaak Kvaerner                        bestuurder in de volgende week dan toch twee wekelijkse
Plc (voorheen: Trafalgar House Plc) en Staatssecretaris                        rusttijden nemen, of mag hij de wekelijkse rusttijd voor die
                           van Financiën                                       tweede week ook verschuiven naar de daarop volgende
                                                                               week?
                          (Zaak C-191/99)
                                                                          (1) Richtlijn 3820/85 van de Raad van 20 december 1985 tot
                                                                              harmonisatie van bepaalde voorschriften van sociale aard voor
                          (1999/C 204/63)                                     het wegvervoer (PB L 370, 31.12.1985, blz. 1).
De Hoge Raad der Nederlanden heeft bij uitspraak van 19 mei
1999, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 25 mei
1999, in de zaak Kvaerner Plc (voorheen: Trafalgar House Plc)
en Staatssecretaris van Financiën, het Hof van Justitie van de
Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
beslissing over de vragen:                                                Hogere voorziening, op 25 mei 1999 ingesteld door
                                                                          British Steel plc tegen het arrest, op 11 maart 1999 in
                                                                          zaak T-151/94 tussen haar en de Commissie van de
1. Laten de artikelen 2, onderdelen c en d, en 3 van Richtlijn            Europese Gemeenschappen gewezen door het Gerecht
     nr. 88/357 EEG van 22 juni 1988 toe dat een Lid-Staat                van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen
     ten laste van een in een andere Lid-Staat gevestigde                                   (Tweede kamer — uitgebreid)
     rechtspersoon assurantiebelasting heeft over de door deze
     aan een eveneens in een andere Lid-Staat gevestigde
                                                                                (Zaak C-199/99P)
     verzekeraar betaalde premies voor de verzekering van
     bedrijfsrisico’s van de in de heffende Lid-Staat gevestigde
     (klein)dochtervennootschap?                                                                    (1999/C 204/65)
2. Maakt het voor de beantwoording van vraag 1 verschil of                Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
     de verzekeringnemer niet de (groot)moedervennootschap                op 25 mei 1999 hogere voorziening ingesteld door British
     is, maar een willekeurige andere vennootschap van het                Steel plc, een vennootschap naar het recht van Engeland en
     concern (bijvoorbeeld een „captive insurance company”)?              Wales, vertegenwoordigd door P. G. H. Collins en M. L.
                                                                          Levitt, Solicitors, van Lovell White Durrant, domicilie gekozen
                                                                          hebbende te Luxemburg bij Loesch & Wolter, advocaten aldaar,
3. Maakt het voor de beantwoording van de vragen 1 en 2                   Rue Goethe 11, tegen het arrest, op 11 maart 1999 in zaak
     dan wel voor de uitlegging van de begrippen „verzekering-            T-151/94 tussen haar en de Commissie van de Europese
     nemer” of „Lid-Staat waar het risico is gelegen” verschil            Gemeenschappen gewezen door het Gerecht van eerste aanleg
     of de op het verzekerde risico betrekking hebbende                   van de Europese Gemeenschappen (Tweede kamer — uitge-
     verzekeringspremie al dan niet (geheel of gedeeltelijk) aan          breid).
     de (klein)dochtervennootschap wordt doorberekend?
                                                                          Requirante concludeert dat het den Hove behage:
                                                                          (a) het arrest van het Gerecht van 11 maart 1999 in zaak
                                                                               T-151/94, British Steel plc/Commissie, te vernietigen;


title: Zaak C-274/00 P: Hogere voorziening, op 10 juli 2000 ingesteld door O. Simon tegen het arrest, op 10 mei 2000 in zaak T-177/97 tussen O. Simon en Commissie van de Europese Gemeenschappen gewezen door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (alleensprekend rechter)

text:
12.8.2000               NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    C 233/25
2.    Moet het uitgesloten worden geacht dat de Turkse Staat         Moet artikel 5, sub 1, van het Verdrag van 27 september 1968
      aansprakelijk kan worden gesteld voor de betaling van de       betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging
      douaneschuld, wanneer het de Turkse autoriteiten bekend        van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB L 1972,
      was dat de door hen geviseerde ATR-certificaten onjuiste       L 299, blz. 32), zoals gewijzigd bij het Verdrag van 9 oktober
      gegevens bevatten?                                             1978 inzake de toetreding van het Koninkrijk Denemarken,
                                                                     Ierland en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en
                                                                     Noord-Ierland (PB L 304, blz. 1 en — gewijzigde tekst —
3.    Was de Commissie verplicht de marktdeelnemers in de
                                                                     blz. 77) en bij het Verdrag van 25 oktober 1982 inzake de
      Gemeenschap in te lichten, wanneer de diensten van de
                                                                     toetreding van de Helleense republiek (PB L 388, blz. l), aldus
      Commissie een vermoeden of kennis hadden van de in
                                                                     worden uitgelegd, dat ten aanzien van verbintenissen uit
      vraag 2 bedoelde handelwijze van de Turkse autoriteiten?
                                                                     overeenkomst de verweerder die woonplaats heeft op het
                                                                     grondgebied van een verdragsluitende staat, in een andere
4.    Sluit schending van deze eventuele verplichting de             verdragsluitende staat kan worden opgeroepen voor het ge-
      aansprakelijkheid uit van aangevers die jarenlang te           recht van eender welke van de plaatsen waar de verbintenis is
      goeder trouw hebben gehandeld bij de vaststelling van de       uitgevoerd of moet worden uitgevoerd, met name wanneer het
      inhoud van hun aangiften?                                      gaat om een verbintenis om iets niet te doen — zoals in casu
                                                                     een verbintenis om uitsluitend met de medecontractant samen
                                                                     te werken teneinde een gezamenlijke offerte in te dienen in het
5.    Kan het besluit van de Commissie en van de Portugese           kader van een openbare aanbesteding en geen verbintenis met
      douane-autoriteiten om op haar advies tot navordering          een andere partner aan te gaan —, die in de gehele wereld
      van invoerrechten over te gaan, zonder eerst de in             moet worden uitgevoerd?
      de artikelen 22 en 25 van de associatieovereenkomst
      EEG/Turkije (ondertekend te Brussel op 23-11-1970)
      bedoelde procedure in te leiden, geldig worden geacht?         Zo neen, kan de verweerder dan worden opgeroepen voor
                                                                     het gerecht van één bepaalde plaats waar de verbintenis is
                                                                     uitgevoerd of moet worden uitgevoerd, en volgens welk
                                                                     criterium moet die plaats dan worden vastgesteld?
(1) Verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober
    1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB
    L 302 van 19.10.1992, blz. 1).
                                                                     Hogere voorziening, op 10 juli 2000 ingesteld door O. Si-
                                                                     mon tegen het arrest, op 10 mei 2000 in zaak
                                                                     T-177/97 tussen O. Simon en Commissie van de Europese
                                                                     Gemeenschappen gewezen door het Gerecht van eerste
Verzoek van het Hof van Beroep van Brussel (Vierde                   aanleg van de Europese Gemeenschappen (alleensprekend
kamer) van 19 juni 2000 om een prejudiciële beslissing in                                         rechter)
het geding tussen S.A. Besix N.V., voorheen S.A. Entrepri-
ses S.B.B.M. et Six Construct, enerzijds, en WABAG
Wasserreinigungsbau Alfred Kretzchmar GmbH & Co                                            (Zaak C-274/00 P)
KG, vennootschap naar Duits recht, en Planungs- und
Forschungsgesellschaft Dipl. Ing. W. Kretzchmar GmbH                                         (2000/C 233/49)
     & KG, vennootschap naar Duits recht, anderzijds
                                                                     Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                         (Zaak C-256/00)                             op 10 juli 2000 hogere voorziening ingesteld door O. Simon,
                                                                     vertegenwoordigd door J.-N. Louis en V. Peere, advocaten te
                                                                     Brussel, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore
                          (2000/C 233/48)                            van de Société de Gestion Fiduciaire Sàrl, Rue Beck 2-4, tegen
                                                                     het arrest, op 10 mei 2000 in zaak T-177/97 (1) tussen
                                                                     O. Simon en Commissie van de Europese Gemeenschappen
Het Hof van Beroep van Brussel (Vierde kamer) heeft bij arrest       gewezen door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
van 19 juni 2000, ingekomen ter griffie van het Hof van              Gemeenschappen (alleensprekend rechter).
Justitie op 28 juni 2000, in het geding tussen S.A. Besix
N.V., voorheen S.A. Entreprises S.B.B.M. et Six Construct, en
WABAG Wasserreinigungsbau Alfred Kretzchmar GmbH &                   Rekwirante concludeert dat het den Hove behage:
Co KG, vennootschap naar Duits recht, en Planungs- und
Forschungsgesellschaft Dipl. Ing. W. Kretzchmar GmbH & KG,           —     het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de
vennootschap naar Duits recht, anderzijds, het Hof van                     Europese Gemeenschappen (alleensprekend rechter) van
Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een                    10 mei 2000 in zaak T-177/97 (O. Simon/Commissie) te
prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:                          vernietigen;
 ---pagebreak--- C 233/26            NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 12.8.2000
—   het besluit van de Commissie houdende afwijzing van            Middelen en voornaamste argumenten
    rekwirantes verzoek haar administratieve positie voor het
    tijdvak tussen 15 mei 1966 en 25 oktober 1995 te               Door te verzuimen na te gaan, of de door de Hoge Autoriteit
    regulariseren, rekening houdend met de verordeningen           en vervolgens door de Commissie aan de toezichthoudende
    en regelingen van toepassing op de ambtenaren en andere        autoriteiten opgelegde contractuele voorwaarden inderdaad
    personeelsleden van de Europese Gemeenschappen, nietig         enkel met inachtneming van de behoeften van de dienst waren
    te verklaren;                                                  vastgesteld en niet ter omzeiling van de bepalingen van het
                                                                   statuut, heeft het Gerecht gedwaald ten aanzien van het recht.
—   te verklaren dat de door rekwirante tussen 15 mei 1966
    en 25 oktober 1995 verrichte werkzaamheden zijn te             Evenzo heeft het gedwaald door niet te onderzoeken, of
    beschouwen als werkzaamheden verricht krachtens een            de aard van de door rekwirante bij het Voorlichting- en
    overeenkomst tussen de Commissie en een tijdelijke             coördinatiebureau verrichte werkzaamheden deel uitmaakten
    functionaris;                                                  van de door de verdragen aan de instellingen opgedragen
                                                                   permanente taken van de communautaire overheidsdienst.
—   verweerster te verwijzen in de op beide instanties gevallen
    kosten.                                                        (1) PB C 252 van 16.8.1997, blz. 34.


title: Zaak C-474/99: Beroep, op 14 december 1999 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrĳk Spanje

text:
C 47/24                 NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   19.2.2000
Beroep, op 14 december 1999 ingesteld door Commissie                    Verzoek van de Centrale Raad van Beroep van 8 december
van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk                         1999 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen
                               Spanje                                   H. Lommers en de Minister van Landbouw, Natuurbeheer
                                                                                en Visserij
                          (Zaak C-474/99)
                                                                                (Zaak C-476/99)
                           (2000/C 47/39)
                                                                                (2000/C 47/40)
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
op 14 december 1999 beroep ingesteld tegen Koninkrijk                   De Centrale Raad van Beroep heeft bij uitspraak van 8 decem-
Spanje door Commissie van de Europese Gemeenschappen,                   ber 1999, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
vertegenwoordigd door G. Valero Jordana, lid van haar juri-             16 december 1999, in de zaak H. Lommers en de Minister van
dische dienst, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg                  Landbouw, Natuurbeheer en Visserij, het Hof van Justitie van
bij C. Gómez de la Cruz, lid van haar juridische dienst,               de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
Centre Wagner.                                                          beslissing over de navolgende vraag:
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                        Verzet artikel 2, leden 1 en 4, van richtlijn 76/207/EEG (1) van
                                                                        de Raad van 9 februari 1976 betreffende de tenuitvoerlegging
— te verklaren dat het Koninkrijk Spanje, door niet de nodige           van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en
     maatregelen vast te stellen voor een juiste omzetting van          vrouwen ten aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de
     de verplichting uit hoofde van de bepalingen van de                beroepsopleiding en de promotiekansen en ten aanzien van de
     artikelen 2, lid 1, en 4, lid 2 (juncto bijlage II) van richtlijn  arbeidsvoorwaarden zich tegen een regeling van een werkgever
     85/337/EEG (1) en door een regeling in stand te houden             op grond waarvan gesubsidieerde kinderopvangplaatsen uit-
     die, in strijd met deze bepalingen, niet op het hele nationale     sluitend ter beschikking staan aan vrouwelijke medewerksters,
     grondgebied een milieueffectbeoordeling mogelijk maakt             tenzij zich ten aanzien van een mannelijke werknemer een
     voor bepaalde categorieën van projecten van bijlage II van         door zijn werkgever te beoordelen noodgeval voordoet.
     bedoelde richtlijn en op een groot deel van het grondgebied
     voor vele andere categorieën van projecten van dezelfde            (1) PB 1976, L 39, blz. 40.
     bijlage, de krachtens richtlijn 85/337/EEG op hem rustende
     verplichtingen niet is nagekomen;
— het Koninkrijk Spanje in de kosten te verwijzen.
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                        Beroep, op 21 december 1999 ingesteld door Commissie
                                                                        van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Repu-
Artikel 4, lid 2, van richtlijn 85/337/EEG moet worden uitge-                                          bliek
legd met inachtneming van het bepaalde in artikel 2, lid 1. Op
grond van deze bepalingen moeten de lidstaten in elk concreet
                                                                                (Zaak C-484/99)
geval de kenmerken van elk in bijlage II genoemd project
bestuderen. Na deze bestudering kan worden bepaald, of het
project gezien zijn aard, omvang of ligging aan de beoordeling                                    (2000/C 47/41)
van de milieueffecten moet worden onderworpen. De tweede
zin van lid 2 van artikel 4 van de richtlijn staat de lidstaten         Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
toe om deze studie te vergemakkelijken door criteria en/of              op 21 december 1999 beroep tegen Helleense Republiek
drempelwaarden vast te stellen. In geen geval is het een lidstaat       ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
evenwel bij de omzetting van deze bepalingen of bij de                  vertegenwoordigd door M. Patakia, lid van haar juridische
vaststelling van deze criteria en/of drempelwaarden toegestaan          dienst, en M. Desantes, een bij deze dienst gedetacheerde
om gehele in bijlage II genoemde categorieën van projecten bij          nationale ambtenaar, domicilie gekozen hebbende te Luxem-
voorbaat van deze studie uit te sluiten. Na een analyse van de          burg bij C. Gómez de la Cruz, lid van haar juridische dienst,
door de Spaanse regering toegestuurde teksten, komt de                  Centre Wagner, Kirchberg.
Commissie tot de conclusie, dat de gehele geldende regeling
van de staat en de autonome gebieden voor het gehele Spaanse            Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
grondgebied algemeen en definitief talrijke in bijlage II bij de
richtlijn bedoelde categorieën van projecten van de verplichte          — vast te stellen dat de Helleense Republiek, door niet binnen
milieueffectbeoordeling uitsluit.                                            de gestelde termijn de nodige wettelijke en bestuursrechte-
                                                                             lijke maatregelen te nemen om te voldoen aan richtlijn
                                                                             96/9/EG van het Europees Parlement en de Raad van
(1) van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieueffectbeoorde-
    ling van bepaalde openbare en particuliere projecten (PB L 175,          11 maart 1996 betreffende de rechtsbescherming van
    van 5.7.1985, blz. 40).                                                  databanken (1), subsidiair, door deze maatregelen niet tijdig
                                                                             aan de Commissie mede te delen, de krachtens het Verdrag
                                                                             en deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet
                                                                             is nagekomen.


title: Arrest van het Hof (Vĳfde kamer) van 8 februari 2001 in zaak C-350/99 (verzoek van het Arbeitsgericht Bremen om een prejudiciële beslissing): Wolfgang Lange tegen Georg Schünemann GmbH ("Richtlĳn 91/533/EEG van de Raad van 14 oktober 1991 betreffende de verplichting van de werkgever de werknemer te informeren over de voorwaarden die op zĳn arbeidsovereenkomst of -verhouding van toepassing zĳn — Normale dagelĳkse of wekelĳkse arbeidstĳd — Regels betreffende overuren — Bewĳsregeling")

text:
16.6.2001              NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                              C 173/5
Republiek (gemachtigden: K. Rispal-Bellanger en C. Vasak),            1)    —      Door zowel voor het vangstseizoen 1988 als voor het
betreffende een verzoek aan het Hof om vast te stellen dat de                      vangstseizoen 1990 geen voorschriften vast te stellen voor
Franse Republiek,                                                                  een juist gebruik van de haar voor de vangstseizoenen
                                                                                1988 en 1990 toegewezen quota en door niet op
                                                                                de naleving van de communautaire regeling voor de
                                                                                instandhouding van de soorten te hebben toegezien door
                                                                                middel van voldoende controle op de visserijactiviteiten en
—     door geen voorschriften vast te stellen voor een juist                       door middel van afdoende inspectie van de vissersvloot, de
      gebruik van de haar voor de vangstseizoenen 1988 en                          aanvoer en de registratie van de vangsten;
      1990 toegewezen quota;
                                                                            —      door zowel voor het vangstseizoen 1988 als voor het
                                                                                vangstseizoen 1990 de visvangst door onder Franse vlag
                                                                                varende of in Frankrijk geregistreerde vaartuigen niet
                                                                                voorlopig te verbieden, ofschoon het quotum ten gevolge
—     door zowel voor het vangstseizoen 1988 als voor het                          van overeenkomstige vangsten werd geacht te zijn uitgeput,
      vangstseizoen 1990 niet op de naleving van de commu-                         en door ten slotte de visvangst te verbieden nadat het
      nautaire regeling voor de instandhouding van de soorten                      quotum ruimschoots was overschreden;
      te hebben toegezien door middel van voldoende controle
      op de visserijactiviteiten en door middel van afdoende                       en
      inspectie van de vissersvloot, de aanvoer en de registratie           —      door voor de vangstseizoenen 1988 en 1990 geen
      van de vangsten,                                                             strafrechtelijke of administratieve stappen te hebben onder-
                                                                                nomen tegen de kapitein of tegen iedere andere persoon
                                                                                die verantwoordelijk was voor de visserijactiviteiten na de
                                                                                uitvaardiging van de vangstverboden,
—     door zowel voor het vangstseizoen 1988 als voor het                   heeft de Franse Republiek niet voldaan aan de verplichtingen
      vangstseizoen 1990 de visserij door onder Franse vlag                 die op haar rusten krachtens artikel 5, lid 2, van verordening
      varende of in Frankrijk geregistreerde vaartuigen niet                (EEG) nr. 170/83 van de Raad van 25 januari 1983 tot
      voorlopig te verbieden, ofschoon het quotum ten gevolge               instelling van een communautaire regeling voor de instandhou-
      van overeenkomstige vangsten werd geacht te zijn uitge-               ding en het beheer van de visbestanden, juncto artikel 1, lid 1,
      put, en door ten slotte de visvangst te verbieden toen het            van verordening (EEG) nr. 2241/87 van de Raad van 23 juli
      quotum ruimschoots was overschreden;                                  1987 houdende vaststelling van bepaalde maatregelen voor
                                                                            controle op de visserijactiviteiten, artikel 11, lid 2, van
                                                                            verordening nr. 2241/87, respectievelijk artikel 5, lid 2, van
                                                                            verordening nr. 170/83 juncto artikel 1, lid 2, van verordening
                                                                            nr. 2241/87.
      en
                                                                      2)    De Franse Republiek wordt verwezen in de kosten.
                                                                      (1) PB C 333 van 20.11.1999.
—     door voor de vangstseizoenen 1988 en 1990 geen
      strafrechtelijke of administratieve stappen te hebben                                 ARREST VAN HET HOF
      ondernomen tegen de kapitein of tegen iedere andere
      persoon die verantwoordelijk was voor de visserijactivitei-                                  (Vijfde kamer)
      ten na de uitvaardiging van de vangstverboden,
                                                                                van 8 februari 2001
                                                                      in zaak C-350/99 (verzoek van het Arbeitsgericht Bremen
                                                                      om een prejudiciële beslissing): Wolfgang Lange tegen
                                                                                Georg Schünemann GmbH (1)
niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op haar rusten
krachtens artikel 5, lid 2, van verordening (EEG) nr. 170/83          („Richtlijn 91/533/EEG van de Raad van 14 oktober 1991
van de Raad van 25 januari 1983 tot instelling van een                betreffende de verplichting van de werkgever de werknemer
communautaire regeling voor de instandhouding en het beheer           te informeren over de voorwaarden die op zijn arbeidsover-
van de visbestanden (PB L 24, blz. 1), juncto artikel 1, lid 1,       eenkomst of -verhouding van toepassing zijn — Normale
van verordening (EEG) nr. 2241/87 van de Raad van 23 juli             dagelijkse of wekelijkse arbeidstijd — Regels betreffende
1987 houdende vaststelling van bepaalde maatregelen voor                                  overuren — Bewijsregeling”)
controle op de visserijactiviteiten (PB L 207, blz. 1), artikel 11,
                                                                                (2001/C 173/08)
lid 2, van verordening nr. 2241/87, respectievelijk artikel 5,
lid 2, van verordening nr. 170/83 juncto artikel 1, lid 2, van                                    (Procestaal: Duits)
verordening, nr. 2241/87, heeft het Hof (Vijfde kamer),
samengesteld als volgt: A. La Pergola, kamerpresident, M. Wa-         (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
thelet, D. A. O. Edward (rapporteur), P. Jann en L. Sevón,                                       dentie van het Hof)
rechters; advocaat-generaal: S. Alber; griffier: R. Grass, op
1 februari 2001 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt           In zaak C-350/99, betreffende een verzoek aan het Hof
als volgt:                                                            krachtens artikel 234 EG van het Arbeitsgericht Bremen
 ---pagebreak--- C 173/6                  NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                            16.6.2001
(Duitsland), in het aldaar aanhangig geding tussen Wolfgang                                    ARREST VAN HET HOF
Lange en Georg Schünemann GmbH, om een prejudiciële
beslissing over de uitlegging van richtlijn 91/533/EEG van de
Raad van 14 oktober 1991 betreffende de verplichting van de                                         (Tweede kamer)
werkgever de werknemer te informeren over de voorwaarden
die op zijn arbeidsovereenkomst of -verhouding van toepassing
zijn (PB L 288, blz. 32), heeft het Hof (Vijfde kamer),                                           van 14 februari 2001
samengesteld als volgt: A. La Pergola (rapporteur), kamerpre-
sident, M. Wathelet, D. A. O. Edward, P. Jann en L. Sevón,
rechters; advocaat-generaal: D. Ruiz-Jarabo Colomer; griffier:
                                                                          in zaak C-219/99: Commissie van de Europese Gemeen-
L. Hewlett, administrateur, op 8 februari 2001 een arrest
                                                                                schappen tegen Franse Republiek (1)
gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                          („Niet-nakoming — Niet-betwiste niet-nakoming — Richt-
1)    Artikel 2, lid 2, sub i, van richtlijn 91/533/EEG van de Raad                                  lijn 95/16/EG”)
      van 14 oktober 1991 betreffende de verplichting van de
      werkgever de werknemer te informeren over de voorwaarden die
      op zijn arbeidsovereenkomst of -verhouding van toepassing zijn,                               (2001/C 173/09)
      moet aldus worden uitgelegd dat deze bepaling niet het maken
      van overuren betreft. Ingevolge artikel 2, lid 1, van de richtlijn
      dient de werkgever de werknemer evenwel in kennis te stellen
      van een als een belangrijk gegeven van de arbeidsovereenkomst                                  (Procestaal: Frans)
      of -verhouding aan te merken beding op grond waarvan
      laatstgenoemde verplicht is, op eenvoudig verzoek van de
      werkgever overuren te maken. Deze informatie moet onder
      dezelfde voorwaarden worden medegedeeld als in deze richtlijn
                                                                          (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
      zijn vastgelegd voor de uitdrukkelijk in artikel 2, lid 2, zijn
                                                                                dentie van het Hof)
      vermelde gegevens. Zij kan, naar analogie van de regel die met
      name van toepassing is op de normale arbeidstijd als bedoeld
      in artikel 2, lid 3, van de richtlijn, waar nodig worden
      verstrekt in de vorm van een vermelding van de wettelijke,          In zaak C-219/99, Commissie van de Europese Gemeenschap-
      bestuursrechtelijke of statutaire bepalingen of van de relevante    pen (gemachtigde: H. van Lier) tegen Franse Republiek (ge-
      collectieve overeenkomsten.                                         machtigden: K. Rispal-Bellanger en D. Colas), betreffende een
                                                                          verzoek om vast te stellen dat de Franse Republiek, door niet
                                                                          de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen
                                                                          die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 95/16/EG van het
2)    Geen enkele bepaling van richtlijn 91/533 gebiedt om een            Europees Parlement en de Raad van 29 juni 1995 inzake
      belangrijk gegeven van de arbeidsovereenkomst of -verhouding        de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten
      dat niet of niet voldoende nauwkeurig is vermeld in een             betreffende liften (PB L 213, blz. 1), de krachtens deze richtlijn
      schriftelijk document dat aan de werknemer is overhandigd, als      op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen, heeft het
      niet toepasselijk te beschouwen.                                    Hof (Tweede kamer), samengesteld als volgt: V. Skouris,
                                                                          kamerpresident, R. Schintgen en N. Colneric (rapporteur),
                                                                          rechters; advocaat-generaal: F.G. Jacobs; griffier: R. Grass, op
                                                                          14 februari 2001 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt
3)    Richtlijn 91/533 verplicht noch verbiedt de nationale rechter       als volgt:
      de beginselen van nationaal recht op grond waarvan een
      belemmering van de bewijsvoering wordt aangenomen indien
      een van de procespartijen niet aan haar wettelijke documentatie-    1)    Door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuurs-
      verplichtingen heeft voldaan, toe te passen wanneer een werkge-           rechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen
      ver de bij de richtlijn ingevoerde informatieverplichting heeft           aan richtlijn 95/16/EG van het Europees Parlement en de
      geschonden.                                                               Raad van 29 juni 1995 inzake de onderlinge aanpassing van
                                                                                de wetgevingen der lidstaten betreffende liften, is de Franse
                                                                                Republiek de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplich-
                                                                                tingen niet nagekomen.
                                                                          2)    De Franse Republiek wordt verwezen in de kosten.
(1) PB C 333 van 20.11.1999.
                                                                          (1) PB C 226 van 7.8.1999.


title: Beroep, op 20 september 1996 ingesteld door E. Brognieri tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Zaak T-148/96)

text:
23 . 11 . 96         I NL                  Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                Nr . C 354/31
In ieder geval stelt verzoeker, dat hij bij zijn aanwerving           meld arrest nochtans nietigverklaarde — besluit van 22 feb
uitzonderlijke kundigheden bezat, die in de zin van het arrest        ruari 1993 is bevestigd .
Alexopoulou een aanstelling in de hoogste rang van de
loopbaan rechtvaardigen .                                             Tot staving van zijn aanspraken voert verzoeker schending
                                                                      van de artikelen 26 en 35 van het Statuut en van de
                                                                      artikelen 176 en 179 van het Verdrag van Rome aan ,
                                                                      alsmede schending van algemene rechtsbeginselen, zoals het
                                                                      beginsel dat een definitieve beslissing die niet vatbaar is voor
                                                                      beroep, kracht van gewijsde heeft. Zijns inziens respecteert
                                                                      het bestreden besluit het dictum van het arrest van 8 juni
Beroep, op 20 september 1996 ingesteld door E. Brognieri              1995 niet, doordat het een nietigverklaard besluit bevestigt
                                                                      en het voorbijgaat aan de tenuitvoerlegging van het arrest
    tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
                                                                      alsmede aan noodzakelijkerwijs uit dat arrest voort
                        ( Zaak T-148/96 )                             vloeiende gevolgen .
                           ( 96/C 354/61 )
                                                                      Dienaangaande betoogt verzoeker, dat het tot aanstelling
                                                                      bevoegd gezag het bestreden besluit niet in het belang van de
                       (Procestaai: Frans)                            dienst of van zijn organisatie heeft vastgesteld, doch zich
                                                                      heeft bezondigd aan misbruik van bevoegdheid om hem een
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen             verkapte tuchtsanctie op te leggen .
schappen is op 20 september 1996 beroep tegen Commissie
van de Europese Gemeenschappen ingesteld door E. Brog                Ten slotte verwijt hij verweerster, dat zijn persoonsdossier
nieri , wonende te Barasso ( Italië ), vertegenwoordigd door E.       niet alle stukken betreffende zijn administratieve situatie
Boigelot, advocaat te Brussel , domicilie gekozen hebbende            bevat, daar een aantal elementen waarop de Commissie zich
te Luxemburg bij L. Schiltz , advocaat aldaar, rue du Fort            tot staving van haar betoog beroept, aan verzoeker niet zijn
Rheinsheim 2 .                                                        meegedeeld noch in zijn persoonsdossier zijn opgenomen ,
                                                                      wat op het bestaan van een parallel dossier wijst.
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage :
— nietig te verklaren het besluit van 28 november 1995
     waarbij het tot aanstelling bevoegd gezag hem meedeelt,
     dat het zijn besluit van 22 februari 1993 bevestigt              Beroep, op 24 september 1996 ingesteld door A. Rowan
     waarbij hij uit de ploegendienst van de brandweer is                 tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
     verwijderd , en dat hij zelfs niet in dagdienst naar de
                                                                                ( Zaak T- 150/96 )
     kazerne mag komen ;
                                                                                ( 96/C 354/62 )
— verweerster te veroordelen tot betaling van een morele
     schadevergoeding van 2 000 000 lire, vermeerderd met                                   (Procestaal: Frans)
     wettelijke interessen op de voet van 8 % per jaar vanaf de
     vast te stellen beslissing tot de datum van volledige            Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen
     betaling;                                                        schappen is op 24 september 1996 beroep ingesteld tegen
                                                                      Commissie van de Europese Gemeenschappen door A.
— verweerster te veroordelen tot betaling van een schade             Rowan, wonende te Overijse , vertegenwoordigd door
     vergoeding gelijk aan het gederfde salaris in ploegen           M.-A. Lucas, advocaat te Luik , domicilie gekozen hebbende
     dienst vanaf 28 november 1995 , zijnde de datum van het          te Luxemburg ten kantore van E. Korn , advocaat aldaar, rue
     bestreden besluit, tot de vaststelling van een regelmatig        de Nassau 21 .
     en wettelijk besluit waarbij zijn administratieve situatie
     wordt geregulariseerd, vermeerderd met moratoire inte
     ressen op de voet van 8 % per jaar vanaf 22 februari             Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage :
     1996 , zijnde de datum van zijn klacht;
                                                                      — nietig te verklaren het besluit van de Commissie van
                                                                           25 oktober 1995 waarbij zij zijn indeling in rang B 5
— verweerster in alle kosten te verwijzen .                                vaststelt en , voor zoveel nodig, het besluit van de
                                                                           Commissie van 19 juni tot afwijzing van zijn klacht van
Middelen en voornaamste argumenten                                         20 februari 1995 ,
                                                                      — verweerster in de kosten te verwijzen .
Verzoeker, die bij verweerster in dienst is als brandweerman
in het centrum Ispra , is dezelfde als in zaak T-5 83/93 , welke
zaak is beslecht bij arrest van 8 juni 1 995 . Bij dat arrest is het  Middelen en voornaamste argumenten
besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag van 22 februari
1993 houdende zijn verwijdering uit de ploegendienst van              Verzoeker is ambtenaar van de Commissie in rang B 4 en
de brandweer nietigverklaard . Het onderhavige beroep is              komt op tegen de weigering van het tot aanstelling bevoegde
gericht tegen verweersters besluit waarbij het — bij voor            gezag om zijn indeling in rang B 5 bij zijn aanwerving voor


title: Zaak C-412/12: Beroep ingesteld op 11 september 2012 — Europese Commissie/Republiek Cyprus

text:
               24.11.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 366/24

         Beroep ingesteld op 11 september 2012 — Europese Commissie/Republiek Cyprus
   (Zaak C-412/12)
   2012/C 366/43
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Zavvos en D. Düsterhaus, gemachtigden)

      Verwerende partij: Republiek Cyprus

      Conclusies

               —

               vaststellen dat de Republiek Cyprus de krachtens artikel 14 van richtlijn 1999/31/EG (1) van de Raad van 26 april 1999 betreffende het storten van afvalstoffen op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen, aangezien niet alle plaatsen waar afvalstoffen ongecontroleerd werden verwijderd op het Cypriotische grondgebied, zijn gesloten of aan de voorschriften van de richtlijn zijn aangepast;

               —

               de Republiek Cyprus verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

               —

               Volgens artikel 14 van richtlijn 1999/31/EG mocht de exploitatie van stortplaatsen die op het tijdstip van de omzetting van deze richtlijn in nationaal recht reeds in gebruik waren, niet worden voortgezet tenzij ten laatste op 16 juli 2009 de volgens de Europese richtlijn vereiste maatregelen werden getroffen. Zo niet, moesten zij worden gesloten.

               —

               De Cypriotische autoriteiten hebben zelf erkend dat van de 115 plaatsen waar afvalstoffen ongecontroleerd werden verwijderd (en die wegens het „ongecontroleerde” karakter van het verwijderen en het beheren van de afvalstoffen, niet voldoen aan de voorschriften van artikel 14 van richtlijn 1999/31/EG en waarvan de exploitatie dus niet mag worden voortgezet), die voorheen reeds in gebruik waren op het Cypriotische grondgebied, twee nog steeds in werking zijn in de provincies Nicosia en Limassol en dat niet is voorzien in de sluiting van die stortplaatsen vóór midden 2015 of begin 2016.

               —

               Een zekere verbetering in het beheer van afvalstoffen op het Cypriotische grondgebied heeft zich voorgedaan, zij het met een aanzienlijke vertraging, aangezien volgens artikel 14 van richtlijn 1999/31/EG de vereiste maatregelen ten laatste op 16 juli 2009 moesten zijn getroffen, en niettegenstaande het feit dat, zoals de Cypriotische autoriteiten erkennen, twee plaatsen waar afvalstoffen ongecontroleerd werden verwijderd nog steeds in werking zijn zonder controle en de schending van artikel 14 van de richtlijn dus voortduurt en niet kan worden aangenomen dat daaraan in de komende drie jaar een einde wordt gemaakt.

      (1)  PB L 182, blz. 1.


title: ARREST VAN HET HOF (Derde Kamer) van 11 juli 1996 in zaak C-119/94 P REV: D. Coussios tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Verzoek in herziening - Niet-ontvankelijkheid)

text:
7.  2 . 96            NL                    Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    Nr . C 370/ 1
                                                                      I
                                                                (Mededelingen)
                                                  HOF VAN JUSTITIE
                                                             HOF VAN JUSTITIE
                   ARREST VAN HET HOF                                                       ARREST VAN HET HOF
                         (Derde Kamer)                                                             ( Zesde Kamer)
                        van 11 juli 1996                                                      van 26 september 1996
                                                                          in zaak C-341/94 (verzoek van de Cour d'appel de Paris om
in zaak C-l 19/94 P REV: D. Coussios tegen Commissie van                  een prejudiciële beslissing ): strafzaak tegen A. Allain, in te
               de Europese Gemeenschappen ( 1 )                           genwoordigheid van Steel Trading France SARL, als burger
        (Verzoek in herziening — Niet-ontvankeliikheid)                                    lijk aansprakelijke partij 0 )
                                                                          (Douaneaangifte — Land van oorsprong — Duitse eenwor
                          ( 96/C 370/01 )
                                                                                ding — Sancties)
                                                                                ( 96/C 370/02 )
                       (Procestaai: Frans)
                                                                                (Procestaai: Frans)
In zaak C-l 19/94 P REV, D. Coussios ( advocaat: G. Sakel
laropoulos ) betreffende herziening van het arrest van het                  (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in
Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen ( Derde                                   de Jurisprudentie van het Hof)
Kamer) van 1 juni 1995 , Coussios tegen Commissie ( C-l 19/
94 P, Jurispr. 1995 , blz . 1-1349 ), andere partij bij de proce
dure: Commissie van de Europese Gemeenschappen ( ge                      In zaak C-341 /94 , betreffende een verzoek aan het Hof
machtigde: G. Valsesia ) heeft het Hof ( Derde Kamer), sa                krachtens artikel 177 EG-Verdrag van de Cour d'appel de
mengesteld als volgt: J.-P. Puissochet, kamerpresident, J. C.             Paris, in de aldaar dienende strafzaak tegen A. Allain, in te
Moitinho de Almeida en C. Gulmann ( rapporteur ), rech                   genwoordigheid van Steel Trading France SARL, als burger
ters; advocaat-generaal : F. G. Jacobs, griffier: R. Grass, op            lijk aansprakelijke partij , om een prejudiciële beslissing
11 juli een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als                   over de gevolgen van de eenwording van de Bondsrepubliek
volgt:                                                                    Duitsland en de Duitse Democratische Republiek voor het
                                                                          goederenverkeer tussen het grondgebied van de voormalige
                                                                          Duitse Democratische Republiek en de rest van het douane
                                                                          gebied van de Gemeenschap, in verband met een eventuele
1 . Wijst de herziening af.                                               strafrechtelijke herkwalificatie van de feiten, heeft het Hof
                                                                          ( Zesde Kamer ), samengesteld als volgt: C. N. Kakouris, ka
                                                                          merpresident, P. J. G. Kapteyn en H. Ragnemalm ( rappor
                                                                          teur ), rechters; advocaat-generaal : N. Fennelly; griffier:
2 . Verwijst requirant in de kosten.                                      H. A. Rühl, hoofdadministrateur, op 26 september 1996
                                                                          een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
(M PB nr. C 174 van 25 . 6 . 1994 en PB nr. C 189 van 22 . 7. 1995 .
                                                                          De communautaire douanebepalingen, die na de eenwor
                                                                          ding van de Bondsrepubliek Duitsland en de Duitse Demo
                                                                          cratische Republiek van toepassing zijn geworden, staan


title: Zaak C-568/15: Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 2 maart 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Stuttgart — Duitsland) — Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs Frankfurt am Main eV/comtech GmbH (Prejudiciële verwijzing — Consumentenbescherming — Richtlijn 2011/83/EU — Artikel 21 — Communicatie per telefoon — Openstelling van een telefoonnummer door een handelaar teneinde consumenten de mogelijkheid te bieden contact met hem op te nemen over een gesloten overeenkomst — Verbod om een hoger tarief dan het basistarief toe te passen — Begrip „basistarief”)

text:
               18.4.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 121/5

         Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 2 maart 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Stuttgart — Duitsland) — Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs Frankfurt am Main eV/comtech GmbH
   (Zaak C-568/15) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Consumentenbescherming - Richtlijn 2011/83/EU - Artikel 21 - Communicatie per telefoon - Openstelling van een telefoonnummer door een handelaar teneinde consumenten de mogelijkheid te bieden contact met hem op te nemen over een gesloten overeenkomst - Verbod om een hoger tarief dan het basistarief toe te passen - Begrip „basistarief”))
   (2017/C 121/06)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Landgericht Stuttgart

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs Frankfurt am Main eV

      Verwerende partij: comtech GmbH

      Dictum

   Het begrip „basistarief”, als bedoeld in artikel 21 van richtlijn 2011/83/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2011 betreffende consumentenrechten, tot wijziging van richtlijn 93/13/EEG van de Raad en van richtlijn 1999/44/EG van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van richtlijn 85/577/EEG en van richtlijn 97/7/EG van het Europees Parlement en de Raad, moet aldus worden uitgelegd dat de kosten van een oproep over een gesloten overeenkomst naar een door een handelaar opengestelde servicelijn niet meer mogen bedragen dan de kosten van een oproep naar een gewoon vast geografisch of mobiel nummer. Voor zover deze limiet in acht wordt genomen, is het irrelevant of de betrokken handelaar winst haalt uit deze servicelijn.

      (1)  PB C 38 van 1.2.2016.