title: Zaak C-268/11: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hamburgische Oberverwaltungsgericht (Duitsland) op 31 mei 2011 — Atilla Gülbahce/Freie und Hansestadt Hamburg

text:
               10.9.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 269/23

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hamburgische Oberverwaltungsgericht (Duitsland) op 31 mei 2011 — Atilla Gülbahce/Freie und Hansestadt Hamburg
   (Zaak C-268/11)
   2011/C 269/43
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Hamburgisches Oberverwaltungsgericht

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Atilla Gülbahce

      Verwerende partij: Freie und Hansestadt Hamburg

      Prejudiciële vragen

               1)

               Dient artikel 10, lid 1, van besluit nr. 1/80 (1) aldus te worden uitgelegd dat

                           a)

                           een Turkse werknemer aan wie volgens de regels een vergunning is afgegeven om voor zekere (in voorkomend geval onbepaalde) tijd, die de duur van de verblijfsvergunning overtreft, op het grondgebied van een lidstaat arbeid te verrichten (zogenoemde voor langere tijd verleende arbeidsvergunning), gedurende deze gehele tijd zijn rechten op grond van deze vergunning kan uitoefenen, voor zover redenen van bescherming van een wettig overheidsbelang, te weten redenen van openbare orde, openbare veiligheid en volksgezondheid, hieraan niet in de weg staan,

                           b)

                           en het een lidstaat verboden is om aan deze vergunning onder verwijzing naar op het tijdstip van afgifte daarvan geldende nationale bepalingen volgens welke de arbeidsvergunning afhankelijk is van de verblijfsvergunning, a priori elk gevolg voor zijn verblijfsrechtelijke status te ontzeggen (in navolging van de arresten van het Hof van 2 maart 1999, El-Yassini, C-416/96, Jurispr. blz. I-1209, samenvatting 3, punten 62-65, inzake de draagwijdte van artikel 40, eerste alinea, van de Overeenkomst EEG-Marokko, en 14 december 2006, Gattoussi, C-97/05, Jurispr. blz. I-11917, samenvatting 2, punten 36-43, inzake de draagwijdte van artikel 64, lid 1, van de Euro-mediterrane associatieovereenkomst EG-Tunesië)?
                           Voor het geval dat deze vraag bevestigend moet worden beantwoord:

               2)

               Dient artikel 13 van besluit nr. 1/80 aldus te worden uitgelegd dat het een lidstaat op grond van de standstillbepaling eveneens is verboden om een tot de legale arbeidsmarkt behorende Turkse werknemer door middel van een regeling van normatieve aard (in casu de wet van 30 juli 2004 betreffende het verblijf, de deelneming aan het arbeidsproces en de integratie van vreemdelingen in het bondsgebied) de mogelijkheid te ontnemen om zich te beroepen op schending van het in artikel 10, lid 1, van besluit nr. 1/80 neergelegde non-discriminatiebeginsel met het oog op de hem tevoren verstrekte arbeidsvergunning met langere duur dan die van de verblijfsvergunning?
               Voor het geval dat deze vraag bevestigend moet worden beantwoord:

               3)

               Dient artikel 10, lid 1, van besluit nr. 1/80 aldus te worden uitgelegd dat het de nationale autoriteiten op grond van het daarin neergelegde non-discriminatiebeginsel in elk geval niet verboden is om verblijfsvergunningen voor bepaalde tijd die naar nationaal recht voor zekere tijd ten onrechte aan een Turkse werknemer zijn afgegeven, na het verstrijken van de geldigheidsduur daarvan overeenkomstig de nationale bepalingen in te trekken voor die perioden waarin de Turkse werknemer feitelijk gebruik heeft gemaakt van de hem tevoren volgens de regels verstrekte arbeidsvergunning voor onbepaalde tijd en heeft gewerkt?

               4)

               Dient artikel 10, lid 1, van besluit nr. 1/80 voorts aldus te worden uitgelegd dat deze bepaling uitsluitend van toepassing is op die arbeid die een Turkse werknemer die in het bezit is van een hem door de nationale autoriteiten volgens de regels verstrekte, inhoudelijk niet beperkte arbeidsvergunning voor onbepaalde tijd, verricht op het tijdstip waarop zijn voor een ander doel verstrekte verblijfsvergunning voor bepaalde tijd afloopt, en een Turkse werknemer in die situatie derhalve niet kan verlangen dat de nationale autoriteiten ook nadat hij deze arbeid definitief heeft gestaakt, zijn voortgezet verblijf toestaan voor nieuwe arbeid, in voorkomend geval na een onderbreking in de tijd die noodzakelijk is voor het vinden van werk?

               5)

               Dient artikel 10, lid 1, van besluit nr. 1/80 voorts aldus te worden uitgelegd dat het de nationale autoriteiten van de ontvangende lidstaat op grond van het non-discriminatiebeginsel (enkel) verboden is om jegens een tot de legale arbeidsmarkt behorende Turkse onderdaan aan wie hij oorspronkelijk met betrekking tot het verrichten van arbeid ruimere rechten heeft toegekend dan met betrekking tot diens verblijf, na het aflopen van de laatstelijk toegekende verblijfsvergunning maatregelen tot beëindiging van het verblijf te treffen, voor zover deze maatregelen niet strekken tot bescherming van een wettig overheidsbelang, maar zij op grond daarvan niet verplicht zijn om een verblijfsvergunning af te geven?

      (1)  Besluit nr. 1/80 van de Associatieraad van 19 september 1980 betreffende de ontwikkeling van de Associatie EEG-Turkije.


title: Zaak T-104/13: Arrest van het Gerecht van 9 september 2015 — Toshiba/Commissie („Mededinging — Mededingingsregelingen — Wereldmarkt van tv- en computerbeeldbuizen — Besluit houdende vaststelling van een inbreuk op artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst — Overeenkomsten en onderling afgestemde feitelijke gedragingen met betrekking tot prijzen, marktverdeling, capaciteiten en productie — Bewijs van deelname aan de mededingingsregeling — Eén enkele voortdurende inbreuk — Toerekenbaarheid van de inbreuk — Gezamenlijk toezicht — Geldboeten — Volledige rechtsmacht”)

text:
               19.10.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 346/21

         Arrest van het Gerecht van 9 september 2015 — Toshiba/Commissie
   (Zaak T-104/13) (1)

   ((„Mededinging - Mededingingsregelingen - Wereldmarkt van tv- en computerbeeldbuizen - Besluit houdende vaststelling van een inbreuk op artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst - Overeenkomsten en onderling afgestemde feitelijke gedragingen met betrekking tot prijzen, marktverdeling, capaciteiten en productie - Bewijs van deelname aan de mededingingsregeling - Eén enkele voortdurende inbreuk - Toerekenbaarheid van de inbreuk - Gezamenlijk toezicht - Geldboeten - Volledige rechtsmacht”))
   (2015/C 346/23)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Toshiba Corp. (Tokio, Japan) (vertegenwoordigers: J. MacLennan, solicitor, en J. Jourdan, A. Schulz en P. Berghe, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: M. Biolan, V. Bottka en M. Kellerbauer, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van besluit C(2012) 8839 final van de Commissie van 5 december 2012 inzake een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (zaak COMP/39.437 — tv- en computerbeeldbuizen), voor zover het verzoekster betreft, alsook subsidiair een verzoek om intrekking of verlaging van de haar opgelegde geldboete

      Dictum

               1)

               Artikel 1, lid 2, onder d), van besluit C(2012) 8839 final van de Commissie van 5 december 2012 inzake een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-overeenkomst (zaak COMP/39.437 — tv- en computerbeeldbuizen) wordt gedeeltelijk nietig verklaard, namelijk voor zover daarin is vastgesteld dat Toshiba Corp. van 16 mei 2000 tot en met 31 maart 2003 heeft deelgenomen aan een wereldwijd kartel op de markt voor beeldbuizen voor kleurentelevisies.

               2)

               Artikel 2, lid 2, onder g), van dat besluit wordt nietig verklaard, voor zover Toshiba daarbij een geldboete van 28 048 000 EUR is opgelegd wegens haar rechtstreekse deelname aan een wereldwijd kartel op de markt voor beeldbuizen voor kleurentelevisies.

               3)

               De geldboete die bij artikel 2, lid 2, onder h), van het aan de orde zijnde besluit is opgelegd aan Toshiba, Panasonic Corp. en MT Picture Display Co. Ltd samen, en tot betaling waarvan zij elk hoofdelijk gehouden zijn, wordt vastgesteld op 82 826 000 EUR.

               4)

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               5)

               Elke partij wordt verwezen in haar eigen kosten.

      (1)  PB C 114 van 20.4.2013.


title: Zaak T-221/06: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 16 september 2009 — Hipp & Co/BHIM — Laboratorios Ordesa (Bebimil) ( Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk Bebimil — Oudere nationale en communautaire woordmerken BLEMIL — Ouder nationaal woordmerk BLEMIL 1 — Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94 [thans artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009] — Verwarringsgevaar )

text:
               7.11.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 267/54

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 16 september 2009 — Hipp & Co/BHIM — Laboratorios Ordesa (Bebimil)
   (Zaak T-221/06) (1)

   („Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk Bebimil - Oudere nationale en communautaire woordmerken BLEMIL - Ouder nationaal woordmerk BLEMIL 1 - Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94 [thans artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009] - Verwarringsgevaar”)
   2009/C 267/92
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Hipp & Co KG (Sachseln, Zwitserland) (vertegenwoordigers: M. Kinkeldey en A. Bognár, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordigers: S. Laitinen en A. Folliard-Monguiral, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: Laboratorios Ordesa, SL (Sant Boi de Llobregat, Spanje) (vertegenwoordigers: R. Thierie en E. Sugrañes Coca, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 2 juni 2006 (zaak R 571/2005-1) inzake een oppositieprocedure tussen Laboratorios Ordesa, SL en Hipp & Co. KG

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Hipp & Co. KG wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 237 van 30.9.2006.


title: Zaak C-653/13: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 16 juli 2015 — Europese Commissie/Italiaanse Republiek (Niet-nakoming — Milieu — Richtlijn 2006/12/EG — Artikelen 4 en 5 — Beheer van afvalstoffen — Regio Campanië — Arrest van het Hof — Vaststelling van een niet- nakoming — Gedeeltelijke niet-uitvoering van het arrest — Artikel 260, lid 2, VWEU — Geldelijke sancties — Dwangsom — Forfaitaire som)

text:
               21.9.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 311/6

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 16 juli 2015 — Europese Commissie/Italiaanse Republiek
   (Zaak C-653/13) (1)

   ((Niet-nakoming - Milieu - Richtlijn 2006/12/EG - Artikelen 4 en 5 - Beheer van afvalstoffen - Regio Campanië - Arrest van het Hof - Vaststelling van een niet- nakoming - Gedeeltelijke niet-uitvoering van het arrest - Artikel 260, lid 2, VWEU - Geldelijke sancties - Dwangsom - Forfaitaire som))
   (2015/C 311/06)
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: D. Recchia en E. Sanfrutos Cano, gemachtigden)

      Verwerende partij: Italiaanse Republiek (vertegenwoordigers: G. Palmieri, gemachtigde, bijgestaan door S. Fiorentino, avvocato dello Stato)

      Dictum

               1)

               Door niet alle maatregelen te hebben genomen die noodzakelijk zijn voor de uitvoering van het arrest Commissie/Italië (C-297/08, EU:C:2007:250), is de Italiaanse Republiek de krachtens artikel 260, lid 1, VWEU op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.

               2)

               De Italiaanse Republiek wordt veroordeeld om aan de Europese Commissie op de rekening „Eigen middelen van de Europese Unie” een dwangsom te betalen van 1 20  000 EUR per dag vertraging bij de tenuitvoerlegging van de maatregelen die nodig zijn om zich te voegen naar het arrest Commissie/Italië (C-297/08, EU:C:2007:115), en wel vanaf de datum van uitspraak van het onderhavige arrest tot de volledige uitvoering van het arrest Commissie/Italië (C-297/08, EU:C:2007:115).

               3)

               De Italiaanse Republiek wordt veroordeeld om aan de Europese Commissie op de rekening „Eigen middelen van de Europese Unie” een forfaitaire som te betalen van 20 miljoen EUR.

               4)

               De Italiaanse Republiek wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 93 van 29.3.2014.


title: Zaak T-284/14: Beschikking van het Gerecht van 28 april 2015 — Dyckerhoff Polska/Commissie („Beroep tot nietigverklaring — Beroepstermijn — Termijnoverschrijding — Geen overmacht of toeval — Kennelijke niet-ontvankelijkheid — Exceptie van onwettigheid”)

text:
               22.6.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 205/32

         Beschikking van het Gerecht van 28 april 2015 — Dyckerhoff Polska/Commissie
   (Zaak T-284/14) (1)

   ((„Beroep tot nietigverklaring - Beroepstermijn - Termijnoverschrijding - Geen overmacht of toeval - Kennelijke niet-ontvankelijkheid - Exceptie van onwettigheid”))
   (2015/C 205/43)
   Procestaal: Pools

      Partijen

      Verzoekende partij: Dyckerhoff Polska sp. z o.o. (Nowiny, Polen) (vertegenwoordiger: K. Kowalczyk, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: E. White en K. Herrmann, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek tot nietigverklaring van besluit 2013/448/EU van de Commissie van 5 september 2013 betreffende nationale uitvoeringsmaatregelen voor de voorlopige kosteloze toewijzing van broeikasgasemissierechten overeenkomstig artikel 11, lid 3, van richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 240, blz. 27)

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               Op de verzoeken om toelating tot interventie van de Raad van de Europese Unie en het Europees Parlement hoeft niet te worden beslist.

               3)

               Dyckerhoff Polska sp. z o.o. wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 245 van 28.7.2014.


title: Gevoegde zaken T-558/12 en T-559/12: Arrest van het Gerecht van 29 april 2015 — Changshu City Standard Parts Factory en Ningbo Jinding Fastener/Raad [„Dumping — Invoer van bepaalde soorten ijzeren of stalen bevestigingsmiddelen van oorsprong uit China — Wijziging van de verordening tot instelling van een definitief antidumpingrecht — Artikel 2, leden 10 en 11, van verordening (EG) nr. 1225/2009 — Berekening van de dumpingmarge — Correcties — Motiveringsplicht”]

text:
               15.6.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 198/30

         Arrest van het Gerecht van 29 april 2015 — Changshu City Standard Parts Factory en Ningbo Jinding Fastener/Raad
   (Gevoegde zaken T-558/12 en T-559/12) (1)

   ([„Dumping - Invoer van bepaalde soorten ijzeren of stalen bevestigingsmiddelen van oorsprong uit China - Wijziging van de verordening tot instelling van een definitief antidumpingrecht - Artikel 2, leden 10 en 11, van verordening (EG) nr. 1225/2009 - Berekening van de dumpingmarge - Correcties - Motiveringsplicht”])
   (2015/C 198/40)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: Changshu City Standard Parts Factory (Changshu City, China) en Ningbo Jinding Fastener Co. Ltd (Ningbo, China) (vertegenwoordigers: R. Antonini en E. Monard, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: S. Boelaert, gemachtigde, aanvankelijk bijgestaan door G. Berrich en A. Polcyn, vervolgens door A. Polcyn en ten slotte door D. Geradin, advocaten)

      Interveniëntes aan de zijde van verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: M. França en T. Maxian Rusche, gemachtigden) en European Industrial Fasteners Institute AISBL (EIFI) (vertegenwoordigers: J. Bourgeois en R. Grasso, advocaten)

      Voorwerp

   Nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) nr. 924/2012 van de Raad van 4 oktober 2012 tot wijziging van verordening (EG) nr. 91/2009 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op bepaalde soorten ijzeren of stalen bevestigingsmiddelen van oorsprong uit de Volksrepubliek China (PB L 275, blz. 1)

      Dictum

               1)

               De beroepen worden verworpen.

               2)

               Changshu City Standard Parts Factory en Ningbo Jinding Fastener Co. Ltd dragen naast hun eigen kosten die van de Raad van de Europese Unie en European Industrial Fasteners Institute AISBL (EIFI).

               3)

               De Europese Commissie draagt haar eigen kosten.

      (1)  PB C 46 van 16.2.2013.


title: Zaak C-406/01: Beroep, op 15 oktober 2001 ingesteld door Bondsrepubliek Duitsland tegen Europees Parlement en Raad van de Europese Unie

text:
C 348/18               NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     8.12.2001
Middelen en voornaamste argumenten                                     Beroep, op 15 oktober 2001 ingesteld door Bondsrepu-
                                                                       bliek Duitsland tegen Europees Parlement en Raad van de
                                                                                Europese Unie
—     Schending van de door beschikking 2001/376/EG (2)
      gestelde voorwaarden: de Commissie heeft beschikking
      2001/577/EG vastgesteld zonder alle door artikel 21 van                                   (Zaak C-406/01)
      beschikking 2001/376/EG voorgeschreven inspecties te
      verrichten. Het laatste inspectieverslag van het Voedsel-
      en Veterinair Bureau (hierna: „VVB”), waarvan de Franse                                   (2001/C 348/33)
      Republiek vóór de beschikking van 25 juli 2001 kennis
      heeft gekregen, is het verslag van 25 tot 27 juni 2001 in
      zijn definitieve versie DG(SANCO)3345/2001, dat geen
      onderzoek van de ontwikkeling van de incidentie van de           Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
      ziekte en de daadwerkelijke toepassing van de relevante          op 15 oktober 2001 beroep ingesteld tegen het Europees
      nationale maatregelen bevat, en geen risico-evaluatie            Parlement en de Raad van de Europese Unie door de Bonds-
      uitvoert waaruit moet blijken of de passende maatregelen         republiek Duitsland, vertegenwoordigd door W.-D. Plessing,
      zijn genomen om elk risico te ondervangen. Naar blijkt           Ministerialrat, M. Lumma, Oberregierungsrat, beiden bij het
      uit de conclusies van dat verslag, was op het moment             Bondsministerie van Financiën, Graurheindorfer Str. 108,
      waarop het inspectieverslag werd ingediend, de gewenste          D-53117 Bonn, en J. Sedemund, advocaat van het kantoor
      regeling nog niet van kracht, en werd nog gewacht op             Freshfields, Bruckhaus, Deringer, Potsdamer Platz 1, D-10785
      bepaalde inspecties van het VVB, om het in andere landen         Berlijn.
      gebleken gevaar voor „kruisbesmetting” te vermijden. De
      Portugese besluitwet die de aan een datum gerelateerde
      uitvoerregeling (Date-Based Export Scheme; hierna:
      „DBES”) overneemt, is eerst op 12 juli 2001, dus twee            Verzoekster concludeert dat het het Hof behage:
      weken voor het op 1 augustus 2001 vastgestelde einde
      van het embargo goedgekeurd, en de handleiding voor              1.    Artikel 3, lid 1, in samenhang met lid 2, van richtlijn
      toepassing van de DBES moest op 14 juli aan de minister                2001/37/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad
      van Landbouw worden voorgelegd. De Franse regering is                  van 5 juni 2001 betreffende de onderlinge aanpassing
      dus van mening, dat „de daadwerkelijke toepassing van                  van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van
      de relevante nationale maatregelen” in de zin van ar-                  de lidstaten inzake de productie, de presentatie en de
      tikel 21, sub d, niet was verzekerd op het moment                      verkoop van tabaksproducten, nietig te verklaren voorzo-
      waarop de beschikking houdende vaststelling van de                     ver deze bepalingen de productie van sigaretten voor de
      datum voor opheffing van het embargo werd vastgesteld.                 export naar derde landen buiten de Europese Gemeen-
                                                                             schap verbieden;
      Bovendien kon de doeltreffendheid van de ingestelde
      procedures, zowel wat de traceerbaarheid van de rund-
                                                                       2.    verweerders in de kosten te verwijzen.
      vleesproducten als wat de tests op runderen betreft, niet
      worden beoordeeld op de dag waarop de beschikking
      werd vastgesteld, evenmin trouwens als op de datum
      voor de gedeeltelijke opheffing van het embargo. De
      Commissie heeft dus artikel 22 van beschikking                   Middelen en voornaamste argumenten
      2001/376/EG geschonden.
                                                                       —     Artikel 95 EG is geen passende rechtsgrondslag voor het
—     Schending van het voorzorgsbeginsel: ofschoon ar-                      bestreden uitvoerverbod: harmonisatiemaatregelen in de
      tikel 174 EG thuishoort in het kader van het beleid van                zin van artikel 95 EG moeten ertoe strekken verschillen
      de Gemeenschap op milieugebied, beperkt de commu-                      tussen de rechtsordeningen van de lidstaten weg te nemen
      nautaire rechtspraak het voorzorgsbeginsel niet tot dat                teneinde concurrentievervalsingen tussen lidstaten op
      gebied, maar breidt zij het uit tot doeleinden betreffende             te heffen dan wel het ontstaan ervan te voorkomen.
      de volksgezondheid. De aard en de ernst van de aan                     Maatregelen die betrekking hebben op de uitvoer naar
      BSE verbonden risico’s zouden het rechtvaardigen, het                  derde landen vallen niet onder artikel 95 EG. Voorzover
      voorzorgsbeginsel ten volle in acht te nemen.                          in het kader van de interne markt wordt gestreefd naar
                                                                             het wegnemen van handelsbelemmeringen die worden
                                                                             veroorzaakt door verschillen tussen nationale regelingen,
                                                                             wordt dit doel reeds door het verkoopverbod bereikt. Dat
(1) PB L 203 van 28.7.2001, blz. 27.                                         voor de verwezenlijking van dit doel geen productiever-
(2) Beschikking 2001/376/EG van de Commissie inzake maatregelen              bod nodig is, wordt bevestigd door de omstandigheid dat
    die noodzakelijk zijn geworden wegens het voorkomen van                  alle vergelijkbare harmonisatierichtlijnen (bijvoorbeeld in
    boviene spongiforme encefalopathie in Portugal, en tot uitvoering        verband met de regeling voor additieven in levensmidde-
    van een aan een datum gerelateerde uitvoerregeling, PB L 132 van         len) genoegen nemen met een verkoopverbod en niet
    15.5.2001, p. 17.
                                                                             voorzien in een productieverbod. Het productieverbod
                                                                             van de bestreden richtlijn heeft uitsluitend de bescher-
                                                                             ming van de gezondheid van de gemeenschapsburger tot
                                                                             doel, aangezien het blijkens punt 11 van de considerans
 ---pagebreak--- 8.12.2001              NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    C 348/19
      van de richtlijn ertoe strekt „te waarborgen dat de              Verzoek van het Tribunale civile e penale di L’Aquila van
      internemarktbepalingen [door illegale wederuitvoer] niet         5 oktober 2001 om een prejudiciële beslissing in het
      worden ondermijnd”. Het productieverbod is dus naar                 geding tussen Rolando Salusest en Giovanni Petrucci
      zijn aard een zuiver uitvoerverbod. Doch ook een dergelij-
      ke maatregel kan volgens de Bondsregering niet op
      artikel 95 worden gebaseerd, nu de bescherming tegen
      illegale importen (ongeacht of de oorzaken bij omstandig-                                (Zaak C-409/01)
      heden verband houdend met de overheid of met particu-
      lieren moeten worden gezocht) niet binnen de werkings-
      sfeer van artikel 95 EG valt. Tenslotte kan artikel 95 ook
      met het oog op de voorkoming van omzeiling van de
                                                                                (2001/C 348/34)
      voorschriften inzake de interne markt geen passende
      bevoegdheidsgrondslag zijn voor een algemeen produc-
      tie- en uitvoerverbod, nu een dermate ruim verbod voor
      de verwezenlijking van het nagestreefde doel kennelijk
      onevenredig is. Wanneer sprake is van illegale importen
      gaat het namelijk bijna steeds over in derde landen en
      niet over in de Gemeenschap geproduceerde sigaretten.
                                                                       Het Tribunale civile e penale di L’Aquila heeft bij beschikking
                                                                       van 5 oktober 2001, ingekomen ter griffie van het Hof van
—     Artikel 133 EG is geen passende rechtsgrondslag voor             Justitie op 16 oktober 2001, in het geding tussen Rolando
      het bestreden uitvoerverbod: de bestreden maatregel is           Salusest en Giovanni Petrucci, het Hof van Justitie van de
      namelijk niet bedoeld tot regeling van de handel met             Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
      derde landen, dus om de handel of de handelsstromen              beslissing over de navolgende vragen:
      te beïnvloeden, doch wel om illegale wederinvoer te
      verhinderen. De maatregel voldoet derhalve niet aan de
      eisen inzake de bevoegdheidsgrondslag, die het Hof in
                                                                       1.    Schendt de vaststelling van bindende minimumtarieven
      zijn adviezen 1/94 en 2/92 heeft geformuleerd.
                                                                             de vrije mededinging omdat daardoor het vrij bepalen
                                                                             van de vergoeding voor de diensten van de advocaat
      Subsidiair: Ook wanneer de zaak binnen de werkingssfeer                wordt verhinderd, zoals in artikel 81, lid 1, sub a, EG
      van artikel 133 EG zou vallen, kan het uitvoerverbod                   wordt omschreven, en heeft zij naar haar aard een
      volgens de Bondsregering niet op artikel 133 worden                    versterking van de nationale drempelvorming tot gevolg,
      gebaseerd, omdat het het beginsel van de vrijheid van                  hetgeen de in het Verdrag beoogde economische vervlech-
      uitvoer waaraan de gemeenschapswetgever zich heeft te                  ting doorkruist?
      houden, buiten alle verhouding beperkt en dus in strijd is
      met artikel 5, derde alinea, EG. Gelet op de geringe
      omvang van de wederinvoer van in de Gemeenschap                        Ook advocaten die onderdanen van andere lidstaten
      geproduceerde sigaretten, is de bestreden regeling abso-               zijn en in Italië hun beroep uitoefenen, zijn ingevolge
      luut niet geschikt om de gemeenschapsburger doeltref-                  artikel 13 van de wet van 9 februari 1982 verplicht tot
      fend te beschermen tegen uit illegale importen in de                   naleving van de tariefregeling voor advocaten en dus ook
      Gemeenschap voortvloeiende gezondheidsrisico’s; om dit                 van de regel die de differentiatie van de vergoedingen
      doel te bereiken zijn strengere invoercontroles nodig, die             onder een bepaald minimumniveau verbiedt;
      hoe dan ook vereist zijn voor de bestrijding van smokkel,
      en veel efficiënter en veel minder ongunstig zijn voor de
      concurrentiepositie van de bedrijfstak van de Gemeen-            2.    Schenden de artikelen 633, lid 1, nr. 2, en 636, lid 1, van
      schap. Nu de betwiste regeling geen „open” en „specifieke”             de Codice della procedura civile, volgens welke een
      maatregel van buitenlandse handelspolitiek is, doch be-                advocaat het honorarium door de raad van de organisatie
      doeld is om een hoger gezondheidsniveau in de Gemeen-                  waartoe hij behoort, mag laten bepalen door middel van
      schap te verzekeren, komt een beroep op artikel 133 EG                 een advies dat bindend is voor zijn cliënt en voor de
      in feite hierop neer dat artikel 152, lid 4, sub c, EG wordt           rechter (in het kader van de procedure betreffende een
      omzeild.                                                               betalingsbevel), en waardoor hij een titel kan verkrijgen
                                                                             die gebaseerd is op dit eenzijdige bepalen van het
                                                                             honorarium, aan de hand van voormelde minimumtarie-
—     De combinatie van de reeds vermelde rechtsgrondslagen,                 ven, de vrije mededinging omdat daardoor het vrij
      die telkens op zich genomen ontoereikend zijn, verleent                bepalen van de vergoeding voor de diensten van de
      daaraan geen ruimere werkingssfeer.                                    advocaat wordt verhinderd, zoals in artikel 81, lid 1,
                                                                             sub a, EG wordt omschreven, doordat dit aan een
                                                                             uitsluitend uit advocaten bestaande organisatie wordt
                                                                             voorbehouden?
(1) PB L 194 van 18.07.2001, blz. 26.


title: Verzoek van de Pretura Circondariale di Roma van 3 oktober 1995 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen E. Iurlaro en Istituto Nazionale della Previdenza Soziale (INPS) (Zaak C-322/95)

text:
30 . 12 . 95         INL                    Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                Nr . C 351 / 1
                                                                   I
                                                             (Mededelingen)
                                                 HOF VAN JUSTITIE
                                                           HOF VAN JUSTITIE
                    ARREST VAN HET HOF                                 1 . Door bepalingen te handhaven krachtens welke belas
                           ( Zesde kamer)                                   ting die teveel is geheven over het loon of het salaris van
                                                                            een onderdaan van een Lid-Staat, die slechts gedurende
                       van 26 oktober 1995                                  een gedeelte van het belastingjaar op het nationale
in zaak C-151/94 : Commissie van de Europese Gemeen                        grondgebied heeft gewoond entof er een werkzaamheid
       schappen tegen Groothertogdom Luxemburg ( 1 )                        in loondienst heeft uitgeoefend, definitief toevalt aan de
(Artikel 48 EG- Verdrag — Gelijke behandeling — Belasting                   schatkist en niet kan worden terugbetaald, heeft het
op inkomen van tijdelijk ingezetenen — Teruggave van                        Groothertogdom Luxemburg niet voldaan aan de ver
                     teveel geheven belasting)                              plichtingen die op hem rusten krachtens artikel 48, lid 2,
                                                                            EG-Verdrag en artikel 7, lid 2, van Verordening (EEG)
                            ( 95/C 351/01 )                                 nr.  1612/68 van de Raad van 15 oktober 1968
                                                                            betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de
                         (Procestaai: Frans)                                Gemeenschap .
 (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in         2 . Het Groothertogdom Luxemburg wordt in de kosten
                 de Jurisprudentie van het Hof)                             verwezen .
In zaak C-151 /94 , Commissie van de Europese Gemeen                   (') PB nr. C 202 van 23 . 7. 1994 .
 schappen ( gemachtigden: H, Michard en E. Traversa ) tegen
 Groothertogdom Luxemburg ( gemachtigde : N. Schmit ),
 betreffende een verzoek aan het Hof om vast te stellen dat
 het Groothertogdom Luxemburg, door bepalingen te hand
 haven krachtens welke belasting die teveel is geheven over
 het loon of het salaris van een onderdaan van een Lid-Staat,
 die slechts gedurende een gedeelte van het belastingjaar op
                                                                        Verzoek van de Pretura Circondariale di Roma van 3 ok
 het nationale grondgebied heeft gewoond en/of er een
 werkzaamheid in loondienst heeft uitgeoefend, definitief               tober 1995 om een prejudiciële beslissing in het geding
                                                                        tussen E. Iurlaro en Istituto Nazionale della Previdenza
 toevalt aan de schatkist en niet kan worden terugbetaald,
 noch herzien, niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op                                    Soziale ( INPS )
 hem rusten krachtens artikel 48 , lid 2 , EG-Verdrag en                                        ( Zaak C-322/95 )
 artikel 7, lid 2 , van Verordening ( EEG) nr . 1612/68 van de                                     ( 95/C 351 /02 )
 Raad van 15 oktober 1968 betreffende het vrije verkeer van
 werknemers binnen de Gemeenschap ( PB 1968 , L 257,
 blz . 2 ), heeft het Hof, samengesteld als volgt: C. N.                De Pretura Circondariale di Roma heeft bij beschikking van
 Kakouris , kamerpresident, G. Hirsch, G. F. Mancini ( rap             3 oktober 1995 , ingekomen ter griffie van het Hof van
 porteur ), F. A. Schockweiler en R. Ragnemalm, rechters;               Justitie op 16 oktober 1995 , in het geding tussen E. Iurlaro
 advocaat-generaal : F. G. Jacobs; griffier: H. von Holstein,           en het Istituto Nazionale della Previdenza Soziale, het Hof
 adjunct-griffier, op 26 oktober 1995 een arrest gewezen                van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om
 waarvan het dictum luidt als volgt:                                    een prejudiciële beslissing over de uitlegging van de artike
 ---pagebreak--- Nr . C 351 /2             NL                     Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    30 . 12 . 95
len 15 , lid 1 , onder f), van Verordening ( EEG ) nr. 574/72 ( )           Verzoek van het Tribunale di Genova — Sezione prima
en 9 bis van Verordening ( EEG ) nr. 2332/89 ( 2 ), in het licht            civile — van 5 oktober 1995 om een prejudiciële beslissing in
van artikel 48 EG-Verdrag, ter beantwoording van de                         het aldaar aanhangige geding tussen 1 . F.lli Carli SpA en
volgende vraag:                                                             2. Casa di Spedizione Viale sas, enerzijds, en Amministra
                                                                                zione delle Finanze, anderzijds
                                                                                ( Zaak C-333/95 )
„ Moet artikel 4 van Wet nr. 222/84 aldus worden toegepast,
dat de referentieperiode voor de erkenning van het invali                                              ( 95/C 351 /04 )
diteitspensioen moet worden verlengd, wanneer de werkne
mer een werkloosheidsuitkering heeft genoten in een andere
Lid-Staat, alwaar deze verlenging mogelijk is, en zo ja , zijn
aan deze verlenging eventueel voorwaarden verbonden ?"
                                                                            Bij beschikking van 5 oktober 1995 ( ingekomen ter griffie
                                                                            van het Hof van Justitie op 20 oktober daaraanvolgend )
0 ) PB nr . L 74 van 27. 3 . 1972 , blz . 1 .                               heeft het Tribunale di Genova — Sezione prima civile — in
( 2 ) PB nr . L 224 van 2 . 8 . 1989 , blz . 1 .                            het aldaar aanhangig geding tusen 1 . F.lli Carli SpA en
                                                                            2 . Casa di Spedizione Viale sas, enerzijds, en Amministra
                                                                            zione delle Finanze , anderzijds, het Hof van Justitie van de
                                                                            Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
                                                                            beslissing over de navolgende vraag:
Verzoek van Lansratten i Stockholms lan van 13 oktober
                                                                            Is de schorsing van douanerechten op de invoer vanuit
1995 om een prejudiciële beslissing in een door VAG Sverige
                                                                            Spanje van de in de bijlage bij Verordening ( EEG ) nr. 3835/
                 AB aanhangig gemaakte procedure                            90 ( x ) genoemde landbouwprodukten, waarin artikel 1 van
                            ( Zaak C-329/95 )                               Verordening ( EEG ) nr. 3416/91 ( 2 ) voorziet, van toepassing
                               ( 95/C 351 /03 )                             op de invoer van conserven tonijn op olijfolie van oorsprong
                                                                            uit dat land ?
Lansratten i Stockholms lan heeft bij beschikking van
13 oktober 1995 , ingekomen ter griffie van het Hof van
Justitie op 19 oktober 1995 , in een door VAG Sverige AG
aanhangig gemaakte procedure, het Hof van Justitie van de                   Mogen de bevoegde douaneautoriteiten met toepassing van
Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële                        artikel 5 , leden 1 en 2, van Verordening ( EEG ) nr. 1697/
beslissing over de navolgende vragen :                                      79 ( 3 ) van 24 juli 1979 — overgenomen in Verordening
                                                                            ( EEG ) nr. 1715/90 ( 4 ) van 20 juni 1990 en in artikel 2 van de
                                                                            uitvoeringsverordening ( EEG ) nr. 2164/91 ( 5 ) van 23 juli
1 . Is het in het Zweedse bilregisterkungörelse ( wet op de                 1991 — overgaan tot navordering van douanerechten die bij
       registratie van motorvoertuigen ) (') gestelde vereiste              de invoer niet zijn vereffend, omdt zij volledig werden
       inzake de overlegging van een certificaat ( inhoudende               geschorst als gevolg van een verkeerde uitlegging van de
       dat het voertuig voldoet aan de Zweedse voorschriften                geldende Gemeenschapsregeling, doch die achteraf ver
       inzake de emissies van motorvoertuigen ) verenigbaar                 schuldigd zijn gebleken — als gevolg van een andersluidende
       met Richtlijn 70/ 156/EEG ( 2 ) van de Raad, zoals gewij            uitlegging van die regeling door de EG-Commissie, na advies
       zigd ?                                                               van haar Juridische Dienst —, wanneer de belastingplichtige
                                                                            voor zijn douaneaangifte aan alle voorschriften van de
                                                                            geldende regeling heeft voldaan en niet is gebleken, dat hij
2 . Indien vraag 1 bevestigend moet worden beantwoord : is                  besefte dat de aanvankelijke uitlegging van de Gemeen
       het betrokken vereiste verenigbaar met artikel 30                    schapsregeling door de Italiaanse autoriteiten onjuist
       EG-Verdrag of kan het worden beschouwd als een                       was ?
       „ maatregel van gelijke werking "?
3 . Indien vraag 1 bevestigend moet worden beantwoord en                    (')  PB  nr . L 370 van 31 . 12 . 1990 , blz . 126 .
       vraag 2 aldus, dat de maatregel moet worden                          (2 ) PB  nr . L 324 van 26 . 11 . 1991 , blz . 11 .
       beschouwd als een „ maatregel van gelijke werking ":                 (■') PB  nr . L 197 van 3 . 8 . 1979 , blz . 1 .
       mag het onderhavige Zweedse voorschrift krachtens                    (4)  PB  nr.  L 160 van 26 . 6 . 1990 , blz . 1 .
       artikel 36 worden gehandhaafd ?                                      (s)  PB  nr.  L 201 van 24 . 7. 1991 , blz . 16 .
( l ) § 12 , lid 1 , onder 9 .
( 2 ) PB nr . L 42 van 23 . 2 . 1970, blz . 1 .


title: Zaak C-505/15 P: Hogere voorziening ingesteld op 23 september 2015 door Siderurgica Latina Martin SpA (SLM) tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 15 juli 2015 in de gevoegde zaken T-389/10 en T-419/10

text:
               7.12.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 406/21

         Hogere voorziening ingesteld op 23 september 2015 door Siderurgica Latina Martin SpA (SLM) tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 15 juli 2015 in de gevoegde zaken T-389/10 en T-419/10
   (Zaak C-505/15 P)
   (2015/C 406/22)
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Rekwirante: Siderurgica Latina Martin SpA (SLM) (vertegenwoordigers: G. Belotti, P. Ziotti, avvocati)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               verlaging van de direct en hoofdelijk aan SLM opgelegde geldboete, hoofdzakelijk rekening houdend met (i) de feitelijke vaststellingen in eerste aanleg; (ii) de boeterichtsnoeren die ten tijde van de vermeende feiten van kracht waren, en (iii) de in de tijd ondergeschikte en beperkte deelname van rekwirante aan het kartel, die wat SLM betreft niet eerder kan zijn aangevangen dan eind 1999, de enige datum waarvoor in het dossier voldoende samenhangende aanwijzingen zijn te vinden om die te kunnen onderbouwen;

               —

               toekenning van redelijke compensatie voor de administratieve vertragingen waarvan tijdens de behandeling van haar clementieverzoek door de Commissie is gebleken, welke kwestie het Gerecht in het geheel niet heeft behandeld;

               —

               toekenning van clementie aan rekwirante omdat zij de feiten snel heeft toegegeven;

               —

               toekenning van redelijke compensatie voor de procedurele vertragingen;

               —

               in elk geval: verwijzing van de Europese Commissie in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   SLM voert in wezen vier middelen aan, die moeten aantonen dat het Gerecht:

               —

               de geldboete voor rekwirante op toereikende wijze en niet in overeenstemming met de feitelijke vaststellingen opnieuw heeft vastgesteld, waardoor het Gerecht artikel 49, lid 3, van het Handvest van de grondrechten en vaste beginselen van het Unierecht op het punt van de evenredigheid van de geldboete in kartelzaken en de motiveringsplicht heeft geschonden;

               —

               niet de ten tijde van de feiten geldende boeterichtsnoeren heeft toegepast, waardoor het Gerecht het Unierecht heeft geschonden op het punt van het verbod van terugwerkende kracht van strafwetgeving die voor de betrokkene nadelig is, meer bepaald artikel 49, lid 1, van het Handvest van de grondrechten;

               —

               zijn rechterlijk toezicht niet volledig heeft uitgeoefend, en daarmee ook artikel 48 van het Handvest van de grondrechten heeft geschonden, waardoor de feitelijke vaststellingen die onderling niet overeenstemden, kennelijk onjuist zijn behandeld, het Gerecht blijk heeft gegeven van partijdigheid en de motivering gebreken vertoont;

               —

               heeft verzuimd een standpunt in te nemen ten aanzien van het door haar gelaakte administratieve wanbeheer van de Commissie als gevolg van de vertragingen bij de behandeling van haar clementieverzoek, waarop de Commissie pas zes jaar na indiening ervan heeft geantwoord;

               —

               de bijzonderheden van het clementieverzoek van rekwirante niet heeft willen aanvaarden, bovenop de paradoxale en kennelijk onbillijke conclusie dat alleen de oprichters van een kartel in aanmerking kunnen komen voor een lagere sanctie wegens medewerking, aangezien zij over bewijsmateriaal met toegevoegde waarde beschikken dat andere ondernemingen met een ondergeschikte rol in het kartel niet kunnen hebben;

               —

               vijf jaar nodig heeft gehad om tot een arrest te komen, waardoor het Gerecht artikel 47 van het Handvest van de grondrechten heeft geschonden, dat waarborgt dat eenieder er recht op heeft dat zijn zaak binnen een redelijke termijn wordt behandeld.


title: Zaak C-301/06: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 10 februari 2009 — Ierland/Europees Parlement, Raad van de Europese Unie (Beroep tot nietigverklaring — Richtlijn 2006/24/EG — Bewaring van gegevens die zijn gegenereerd of verwerkt in verband met aanbieden van elektronische-communicatiediensten — Keuze van rechtsgrondslag)

text:
               4.4.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/2

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 10 februari 2009 — Ierland/Europees Parlement, Raad van de Europese Unie
   (Zaak C-301/06) (1)

   (Beroep tot nietigverklaring - Richtlijn 2006/24/EG - Bewaring van gegevens die zijn gegenereerd of verwerkt in verband met aanbieden van elektronische-communicatiediensten - Keuze van rechtsgrondslag)
   (2009/C 82/03)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: Ierland (vertegenwoordigers: D. O'Hagan, gemachtigde, E. Fitzsimons, D. Barniville en A. Collins, SC)

      Interveniënte aan de zijde van verzoekende partij: Slowaakse Republiek (vertegenwoordiger: J. Čorba, gemachtigde)

      Verwerende partijen: Europees Parlement (vertegenwoordigers: H. Duintjer Tebbens, M. Dean en A. Auersperger Matić, gemachtigden), Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: J.-C. Piris, J. Schutte en S. Kyriakopoulou, gemachtigden)

      Interveniënten aan de zijde van verwerende partijen: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordigers: M. A. Sampol Pucurull en J. Rodríguez Cárcamo, gemachtigden), Koninkrijk der Nederlanden (vertegenwoordigers: C. ten Dam en C. Wissels, gemachtigden), Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: C. Docksey, R. Troosters en C. O'Reilly, gemachtigden), Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming (vertegenwoordiger: H. Hijmans, gemachtigde)
   Voorwerp
   Nietigverklaring van richtlijn 2006/24/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 betreffende de bewaring van gegevens die zijn gegenereerd of verwerkt in verband met het aanbieden van openbaar beschikbare elektronische communicatiediensten of van openbare communicatienetwerken en tot wijziging van richtlijn 2002/58/EG (PB L 105, blz. 54) — Keuze van rechtsgrondslag
   Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Ierland wordt verwezen in de kosten.

               3)

               Het Koninkrijk Spanje, het Koninkrijk der Nederlanden, de Slowaakse Republiek, de Commissie van de Europese Gemeenschappen en de Europese Toezichthouder voor gegevensbescherming dragen hun eigen kosten.

      (1)  PB C 237 van 30.9.2006.


title: Zaak C-339/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Köln (Duitsland) op 7 juni 2017 — Verein für lauteren Wettbewerb e.V./Princesport GmbH

text:
               28.8.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 283/23

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Köln (Duitsland) op 7 juni 2017 — Verein für lauteren Wettbewerb e.V./Princesport GmbH
   (Zaak C-339/17)
   (2017/C 283/32)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Landgericht Köln

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Verein für lauteren Wettbewerb e.V.

      Verwerende partij: Princesport GmbH

      Prejudiciële vragen

               1)

               Dient artikel 7, lid 1, van verordening (EU) nr. 1007/2011 (1) aldus te worden uitgelegd dat verplicht moet worden duidelijk gemaakt dat het een zuiver textielproduct betreft dat uit één enkele vezelsoort is samengesteld?

               2)

               Is het gebruik van één van de drie in artikel 7 van verordening (EU) nr. 1007/2011 genoemde toevoegingen „100 %”, „zuiver” of „puur” verplicht, of gaat het slechts om een keuze voor dergelijke producten, maar niet om een verplichting?

               3)

               Geldt de verplichting krachtens artikel 9, lid 1, van verordening (EU) nr. 1007/2011 om op het etiket of merk van een textielproduct de naam en het gewichtspercentage van alle samenstellende vezels te vermelden, ook voor zuivere textielproducten, zoals die welke onder artikel 7 van verordening (EU) nr. 1007/2011 vallen?

      (1)  Verordening (EU) nr. 1007/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 27 september 2011 betreffende textielvezelbenamingen en de desbetreffende etikettering en merking van de vezelsamenstelling van textielproducten, en houdende intrekking van richtlijn 73/44/EEG van de Raad en richtlijnen 96/73/EG en 2008/121/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 272, blz. 1).


title: Zaak C-599/14 P: Hogere voorziening ingesteld op 19 december 2014 door de Raad van de Europese Unie tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer, uitgebreid) van 16 oktober 2014 in de gevoegde zaken T-208/11 en T-508/11, Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE)/Raad van de Europese Unie

text:
               16.3.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 89/6

         Hogere voorziening ingesteld op 19 december 2014 door de Raad van de Europese Unie tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer, uitgebreid) van 16 oktober 2014 in de gevoegde zaken T-208/11 en T-508/11, Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE)/Raad van de Europese Unie
   (Zaak C-599/14 P)
   (2015/C 089/07)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirant: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: B. Driessen, E. Finnegan en G. Etienne, gemachtigden)

      Andere partijen in de procedure: Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE), Koninkrijk der Nederlanden, Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, Europese Commissie

      Conclusies

               —

               Het bestreden arrest vernietigen;

               —

               definitief uitspraak doen over de punten waartegen de onderhavige hogere voorziening is gericht en de beroepen ongegrond verklaren en

               —

               verzoeker in de gevoegde zaken T-208/11 en T-508/11 verwijzen in de kosten van de Raad in die zaak en in de onderhavige hogere voorziening.

      Middelen en voornaamste argumenten

   In het bestreden arrest heeft het Gerecht de plaatsing van LTTE op de lijst van bevroren tegoeden enkel nietig verklaard op gronden die betrekking hebben op de procedure voor vaststelling van de beperkende maatregelen. Volgens de Raad heeft het Gerecht op de hierna genoemde punten blijk gegeven van een onjuiste beoordeling.
   Eerste middel: het Gerecht heeft ten onrechte geoordeeld dat de Raad in de motivering moet aantonen dat hij is nagegaan of de activiteit van de instantie in het derde land die de beperkende maatregelen vaststelt, met voldoende waarborgen is omkleed. De Raad erkent weliswaar dat de bevoegde instantie in een derde land haar taken moet uitvoeren binnen een wettelijk kader en volgens een praktijk die de grondrechten van de betrokkenen in acht neemt, maar stelt dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te verlangen dat deze informatie wordt vermeld in de motivering.
   Tweede middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de beoordeling van het gebruik dat de Raad heeft gemaakt van publiek toegankelijke informatie. Voorts heeft het Gerecht ten onrechte het gebruik van informatie uit open bronnen door de Raad afgewezen. Daarnaast heeft het Gerecht ten onrechte geoordeeld dat de Raad een bevoegde instantie had moeten verzoeken om de in de pers genoemde feiten die in de motivering worden vermeld, te onderzoeken. Tot slot heeft het Gerecht uit het verbod voor de Raad om een beroep te doen op informatie uit open bronnen ten onrechte afgeleid dat het bestreden besluit nietig moest worden verklaard.
   Derde middel: het Gerecht heeft ten onrechte niet erkend dat de plaatsingsbeslissing kon worden gehandhaafd op grond van het verbodsbesluit van 2001 in het Verenigd Koninkrijk. De uitlegging van het Gerecht — die overigens niet in rechte wordt gestaafd — leidt ertoe dat een entiteit plaatsing op de lijst krachtens gemeenschappelijk standpunt 2001/931 zou kunnen verhinderen door een plaatsing of verbod niet aan te vechten in de lidstaat waar de in artikel 1, lid 4, van gemeenschappelijk standpunt 2001/931 bedoelde beslissing is gegeven. Daarnaast is de redenering van het Gerecht niet verenigbaar met het Kadi II-arrest.


title: Zaak T-423/04: Beroep, op 8 oktober 2004 ingesteld door Bunker BKR, S.L, tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (BHIM)

text:
               18.12.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 314/24

         Beroep, op 8 oktober 2004 ingesteld door Bunker BKR, S.L, tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (BHIM)
   (Zaak T-423/04)
   (2004/C 314/58)
   Procestaal: Spaans
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 8 oktober 2004 beroep tegen het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (BHIM) ingesteld door Bunker BKR, S.L., gevestigd te Almansa (Spanje), vertegenwoordigd door José Enrique Astiz Suárez, advocaat,
   Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:

               —

               de beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt van 30 juni 2004 in zaak R 0458/2002-4 met betrekking tot de daarin vervatte conclusies inzake de gelijkenis van de tekens en de waren te herzien in dier voege dat de oppositie wordt afgewezen en de aanvraag wordt aanvaard voor alle waren waarvoor bescherming wordt aangevraagd, en

               —

               subsidiair, de beslissing te vernietigen en de zaak naar de oppositieafdeling te verwijzen met het oog op een nieuwe en juiste vergelijking van de overige tekens, waarbij rekening zal worden gehouden met de visuele en fonetische verschillen tussen „BOOTS SHOES B.K.R. MADE IN SPAIN” en „BK RODS” en de compatibiliteit daarvan op de markt zonder dat er voor de consument gevaar bestaat voor associatie ten aanzien van de oorsprong en de kwaliteit van de erdoor geïdentificeerde waren.

         Middelen en voornaamste argumenten

               Aanvrager van het gemeenschapsmerk

               CALZADOS BUNKER, S.A. (de rechten terzake van de aanvraag zijn naderhand aan verzoekster overgedragen)

               Betrokken gemeenschapsmerk:

               Beeldmerk, bestaande uit de in een kader weergegeven initialen „B.K.R”, met de vermelding „Boots-Shoes-Made in Spain” – Aanvraag nr. 649.756 voor waren van de klassen 18 en 25 en diensten van klasse 39.

               Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure:

               MARINE STOCK LIMITED

               Oppositiemerk of -teken:

               Verschillende nationale merken, waaronder het Oostenrijkse woordmerk „BK RODS” (nr. 149.254) voor waren van klasse 25 (kledingstukken en schoeisel). De oppositie is gericht tegen alle waren en diensten waarop de litigieuze aanvraag voor inschrijving als gemeenschapsmerk betrekking heeft.

               Beslissing van de oppositieafdeling:

               Toewijzing van de oppositie voor wat betreft de waren van klasse 25, en afwijzing ervan voor wat betreft de waren van klasse 18 en de diensten van klasse 39.

               Beslissing van de kamer van beroep:

               Afwijzing van het beroep.


title: Zaak C-280/04: Verzoek van het Vestre Landsret van 25 juni 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Jyske Finans A/S en Skatteministerie

text:
               11.9.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 228/25

         Verzoek van het Vestre Landsret van 25 juni 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Jyske Finans A/S en Skatteministerie
   (Zaak C-280/04)
   (2004/C 228/51)
   Het Vestre Landsret heeft bij beschikking van 25 juni 2004, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 29 juni 2004, in het geding tussen Jyske Finans A/S en Skatteministerie, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:

               1.

               Moet artikel 13,B, sub c, junctis de artikelen 2, sub 1, en 11, A, lid 1, sub a, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) aldus worden uitgelegd, dat deze bepalingen eraan in de weg staan dat een lidstaat in het kader van zijn BTW-wetgeving een regeling handhaaft, volgens welke een belastingplichtige die anders dan de handelaren in gebruikte wagens en andere marktdeelnemers die gebruikte wagens verkopen, investeringsgoederen in aanzienlijke mate in zijn bedrijfsvermogen heeft opgenomen, BTW moet betalen bij verkoop van deze investeringsgoederen, ook al is het goed gekocht van belastingplichtigen die geen belasting over de prijs van het goed hebben berekend waardoor geen recht op aftrek van belasting bij de aanschaffing van het goed is ontstaan?

               2.

               Moet artikel 26 bis, A, sub e, van de Zesde richtlijn aldus worden uitgelegd, dat het begrip „belastingplichtige wederverkoper” alleen personen omvat wier hoofdactiviteit bestaat in de aan en verkoop van gebruikte goederen, wanneer deze gebruikte goederen worden verworven met het oog op het verkrijgen van een economische winst bij wederverkoop, die het enige of wezenlijke doel van de verwerving is, of omvat het begrip ook personen die normaal gesproken deze goederen na het einde van de verhuur verkopen als bijkomend onderdeel van de economische leaseactiviteit in vorenomschreven omstandigheden?


title: Zaak C-46/12: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 21 februari 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Ankenævnet for Statens Uddannelsesstøtte — Denemarken) — LN/Styrelsen for Videregående Uddannelser og Uddannelsesstøtte (Burgerschap van de Unie — Vrij verkeer van werknemers — Beginsel van gelijke behandeling — Artikel 45, lid 2, VWEU — Verordening (EEG) nr. 1612/68 — Artikel 7, lid 2 — Richtlijn 2004/38/EG — Artikel 24, leden 1 en 2 — Afwijking van beginsel van gelijke behandeling voor studiefinanciering in vorm van studiebeurs of -lening — Burger van de Unie die in gastlidstaat studeert — Arbeid in loondienst die vóór en na begin van opleiding is verricht — Hoofddoel van betrokkene bij zijn aankomst in gastlidstaat — Effect op zijn kwalificatie als werknemer en op zijn recht op studiebeurs)

text:
               20.4.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 114/18

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 21 februari 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Ankenævnet for Statens Uddannelsesstøtte — Denemarken) — LN/Styrelsen for Videregående Uddannelser og Uddannelsesstøtte
   (Zaak C-46/12) (1)

   (Burgerschap van de Unie - Vrij verkeer van werknemers - Beginsel van gelijke behandeling - Artikel 45, lid 2, VWEU - Verordening (EEG) nr. 1612/68 - Artikel 7, lid 2 - Richtlijn 2004/38/EG - Artikel 24, leden 1 en 2 - Afwijking van beginsel van gelijke behandeling voor studiefinanciering in vorm van studiebeurs of -lening - Burger van de Unie die in gastlidstaat studeert - Arbeid in loondienst die vóór en na begin van opleiding is verricht - Hoofddoel van betrokkene bij zijn aankomst in gastlidstaat - Effect op zijn kwalificatie als werknemer en op zijn recht op studiebeurs)
   2013/C 114/26
   Procestaal: Deens

      Verwijzende rechter

   Ankenævnet for Statens Uddannelsesstøtte

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: LN

      Verwerende partij: Styrelsen for Videregående Uddannelser og Uddannelsesstøtte

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Ankenævnet for Uddannelsesstøtten — Uitlegging van artikel 7, lid 1, sub c, gelezen in samenhang met artikel 24, lid 2, van richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (PB L 158, blz. 77) — Gelijke behandeling van de burgers van de Unie — Wettelijke regeling van een lidstaat volgens welke de burgers van de Unie studiefinanciering kunnen krijgen wanneer zij werknemer of zelfstandige zijn in die lidstaat — Afwijzing van de aanvraag voor een studiebeurs ingediend door een burger van de Unie die werknemer in de gastlidstaat is geweest, wanneer deze die lidstaat is binnengekomen om er als hoofdbezigheid een opleiding te volgen

      Dictum

   De artikelen 7, lid 1, sub c, en 24, lid 2, van richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG moeten aldus worden uitgelegd dat niet kan worden geweigerd om aan een burger van de Unie die een opleiding in een gastlidstaat volgt en er daarnaast reële en daadwerkelijke arbeid in loondienst verricht, zodat hij in aanmerking komt voor de status van „werknemer” in de zin van artikel 45 VWEU, de aan onderdanen van die lidstaat toegekende studiefinanciering toe te kennen. Het staat aan de verwijzende rechter om het noodzakelijke feitelijke onderzoek te doen om vast te stellen of de arbeid in loondienst van verzoeker in het hoofdgeding voldoende is om die status te verkrijgen. De omstandigheid dat de betrokkene naar de gastlidstaat is gegaan met de hoofdbedoeling er zijn opleiding te volgen, is niet relevant voor het antwoord op de vraag of hij een „werknemer” in de zin van artikel 45 VWEU is, en dus op de vraag of hij overeenkomstig artikel 7, lid 2, van verordening (EEG) nr. 1612/68 van de Raad van 15 oktober 1968 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap onder dezelfde voorwaarden als een onderdaan van de gastlidstaat recht heeft op die financiering.

      (1)  PB C 109 van 14.4.2012.


title: Zaak T-445/11: Beroep ingesteld op 12 augustus 2011 — Charron Inox en Almet/Commissie

text:
               1.10.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 290/18

         Beroep ingesteld op 12 augustus 2011 — Charron Inox en Almet/Commissie
   (Zaak T-445/11)
   2011/C 290/26
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partijen: Charron Inox (Marseille, Frankrijk) en Almet (Satolas-et-Bonce, Frankrijk) (vertegenwoordiger: P.-O. Koubi-Flotte, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               primair, verordening (EU) nr. 627/2011 van de Commissie van 27 juni 2011 nietig verklaren;

               —

               subsidiair, erkennen dat de Commissie door schuld onjuist heeft gehandeld door niet te voorzien in een toereikende termijn tussen de bekendmaking van verordening (EU) nr. 627/2011 van de Commissie van 27 juni 2011 en de inwerkingtreding ervan, en verzoeksters de volgende bedragen aan schadevergoeding toekennen:

                           —

                           wat de schade betreft:

                                       —

                                       voor het bedrijf CHARRON: 123 297,69 EUR

                                       —

                                       voor het bedrijf ALMET: 384 210 EUR

                           —

                           wat de vergoedbare gederfde inkomsten betreft:

                                       —

                                       voor het bedrijf CHARRON, wat de overeenkomst met het bedrijf SURAJ betreft, 78 051,76 USD, oftewel 55 211,57 EUR,

                                       —

                                       voor het bedrijf ALMET, wat de overeenkomst met het bedrijf SURAJ betreft, 69 059,18 USD, oftewel thans 48 827,61 EUR;

               —

               uiterst subsidiair, erkennen dat de Commissie aansprakelijk is zonder schuld, doordat zij niet heeft voorzien in een toereikende termijn tussen de bekendmaking van verordening (EU) nr. 627/2011 van de Commissie van 27 juni 2011 en de datum van inwerkingtreding ervan, en verzoeksters de volgende bedragen aan schadevergoeding toekennen:

                           —

                           wat de schade betreft:

                                       —

                                       voor het bedrijf CHARRON: 123 297,69 EUR

                                       —

                                       voor het bedrijf ALMET: 384 210 EUR

                           —

                           wat de vergoedbare gederfde inkomsten betreft:

                                       —

                                       voor het bedrijf CHARRON, wat de overeenkomst met het bedrijf SURAJ betreft, 78 051,76 USD, oftewel 55 211,57 EUR,

                                       —

                                       voor het bedrijf ALMET, wat de overeenkomst met het bedrijf SURAJ betreft, 69 059,18 USD, oftewel thans 48 827,61 EUR;

               —

               hoe dan ook de Europese Commissie verwijzen in de kosten en haar veroordelen om voor een bedrag van 10 000 EUR bij te dragen in de kosten van het verweer van verzoeksters.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoeksters twee middelen aan.

               1)

               Eerste middel: ernstige tekortkomingen in de vaststellingen van de Commissie vóór haar beslissing, aangezien door deze tekortkomingen de feiten onjuist zijn vastgesteld.

               2)

               Tweede middel: schending van het beginsel van gewettigd vertrouwen, aangezien verzoeksters door de onmiddellijke inwerkingtreding van de bestreden verordening niet in staat zijn gesteld om hun praktijken aan te passen.


title: Arrest van het Hof (Vĳfde kamer) van 3 oktober 2002 in zaak C-136/00 (verzoek van de Kuopin hallinto-oikeus om een prejudiciële beslissing): Rolf Dieter Danner ("Vrĳwillige pensioenverzekering — Afsluiting bĳ in andere lidstaat gevestigde maatschappĳ — Niet-aftrekbaarheid van premies — Verenigbaarheid met artikelen 6 en 59 EG-Verdrag (thans, na wĳziging, artikelen 12 EG en 49 EG), 60, 73 B en 73 D EG-Verdrag (thans artikelen 50 EG, 56 EG en 58 EG), en 92 EG-Verdrag (thans, na wĳziging, artikel 87 EG)")

text:
23.11.2002              NL                       Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                                  C 289/1
                                                                            I
                                                                      (Mededelingen)
                                                        HOF VAN JUSTITIE
                                                                   HOF VAN JUSTITIE
                    ARREST VAN HET HOF                                          2)     Verwijst de Commissie van de Europese Gemeenschappen in de
                                                                                kosten.
                           (Zesde kamer)
                                                                                (1 ) PB C 340 van 7.11.1998.
                     van 26 september 2002
in zaak C-351/98: Koninkrijk Spanje tegen Commissie van
               de Europese Gemeenschappen ( 1)
                                                                                ARREST VAN HET HOF
(„Staatssteun — Invloed op mededinging en handelsverkeer
                                                                                (Vijfde kamer)
tussen lidstaten — De-minimisregel — Sectoriële kaderrege-
lingen en kaderregeling inzake staatssteun ten behoeve van
  het milieu — Horizontale steun met sectoriële gevolgen”)                                             van 3 oktober 2002
                                                                                in zaak C-136/00 (verzoek van de Kuopin hallinto-oikeus
                          (2002/C 289/01)                                           om een prejudiciële beslissing): Rolf Dieter Danner (1)
                         (Procestaal: Spaans)                                   („Vrijwillige pensioenverzekering — Afsluiting bij in andere
                                                                                lidstaat gevestigde maatschappij — Niet-aftrekbaarheid van
                                                                                premies — Verenigbaarheid met artikelen 6 en 59 EG-
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-      Verdrag (thans, na wijziging, artikelen 12 EG en 49 EG), 60,
                          dentie van het Hof)                                   73 B en 73 D EG-Verdrag (thans artikelen 50 EG, 56 EG en
                                                                                58 EG), en 92 EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 87
                                                                                EG)”)
In zaak C-351/98, Koninkrijk Spanje (gemachtigde: R. Silva                                                (2002/C 289/02)
Lapuerta) tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
(gemachtigden: J. Guerra Fernández en D. Triantafyllou),                                                   (Procestaal: Fins)
betreffende een verzoek tot gedeeltelijke nietigverklaring van
beschikking 98/693/EG van de Commissie van 1 juli 1998                          (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
betreffende de Spaanse steunregeling „Plan Renove Industrial”                                             dentie van het Hof)
(augustus 1994-december 1996) voor de aanschaf van bedrijfs-
voertuigen (PB L 329, blz. 23), heeft het Hof (Zesde kamer),
samengesteld als volgt: F. Macken, kamerpresident, C. Gul-
                                                                                In zaak C-136/00, betreffende een verzoek aan het Hof
mann, J. -P. Puissochet (rapporteur), V. Skouris en J. N. Cunha
Rodrigues, rechters; advocaat-generaal: S. Alber; griffier:                     krachtens artikel 234 EG van de Kuopion hallinto-oikeus
L. Hewlett, hoofdadministrateur, op 26 september 2002 een                       (Finland), in een procedure aldaar ingeleid door Rolf Dieter
                                                                                Danner, om een prejudiciële beslissing over de uitlegging
arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                                van de artikelen 6 en 59 EG-Verdrag (thans, na wijziging,
                                                                                artikelen 12 EG en 49 EG), 60, 73 B en 73 D EG-Verdrag
1)    Verklaart nietig de artikelen 3 en 4 van beschikking 98/693/              (thans artikelen 50 EG, 56 EG en 58 EG), en 92 EG-Verdrag
      EG van de Commissie van 1 juli 1998 betreffende de Spaanse                (thans, na wijziging, artikel 87 EG), heeft het Hof (Vijfde
      steunregeling Plan Renove Industrial (augustus 1994-december              kamer), samengesteld als volgt: P. Jann, kamerpresident, S. von
      1996) voor de aanschaf van bedrijfsvoertuigen.                            Bahr, D. A. O. Edward, A. La Pergola en M. Wathelet
 ---pagebreak--- C 289/2                 NL                       Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                          23.11.2002
(rapporteur), rechters; advocaat-generaal: F. G. Jacobs; griffier:          Portugese Republiek (PB L 285, blz. 1) en het Verdrag van
H. von Holstein, adjunct-griffier, op 3 oktober 2002 een arrest             29 november 1996 betreffende de toetreding van de Republiek
gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:                                 Oostenrijk, de Republiek Finland en het Koninkrijk Zweden
                                                                            (PB 1997, C 15, blz. 1), heeft het Hof (Zesde kamer),
Artikel 59 EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 49 EG) moet             samengesteld als volgt: F. Macken, kamerpresident, C. Gul-
aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een fiscale regeling       mann, J.-P. Puissochet, R. Schintgen (rapporteur) en J. N. Cunha
van een lidstaat die de mogelijkheid beperkt of uitsluit om premies         Rodrigues, rechters; advocaat-generaal: F. G. Jacobs; griffier:
voor vrijwillige pensioenverzekering die aan in andere lidstaten            M.-F. Contet, administrateur, op 1 oktober 2002 een arrest
gevestigde pensioenverstrekkers zijn betaald, voor de toepassing van        gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
de inkomstenbelasting af te trekken, terwijl wel de mogelijkheid wordt
geboden om dergelijke premies af trekken wanneer zij aan in                 De bevoegdheidsregels van het Verdrag van 27 september 1968
eerstgenoemde lidstaat gevestigde instellingen zijn betaald, indien         betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van
deze regeling niet tegelijkertijd de belastbaarheid van de door deze        beslissingen in burgerlijke en handelszaken, zoals gewijzigd bij het
pensioenverstrekkers betaalde pensioenen uitsluit.                          Verdrag van 9 oktober 1978 inzake de toetreding van het Koninkrijk
                                                                            Denemarken, Ierland en het Verenigd Koninkrijk van Groot-
( 1) PB C 176 van 24.6.2000.
                                                                            Brittannië en Noord-Ierland, het Verdrag van 25 oktober 1982
                                                                            inzake de toetreding van de Helleense Republiek, het Verdrag van
                                                                            26 mei 1989 inzake de toetreding van het Koninkrijk Spanje en de
                                                                            Portugese Republiek en het Verdrag van 29 november 1996
                                                                            betreffende de toetreding van de Republiek Oostenrijk, de Republiek
                                                                            Finland en het Koninkrijk Zweden, moeten aldus worden uitgelegd,
                                                                            dat een preventieve vordering in rechte, die door een vereniging voor
                    ARREST VAN HET HOF
                                                                            consumentenbescherming wordt ingesteld om het gebruik door een
                                                                            handelaar van als oneerlijk beschouwde bedingen in overeenkomsten
                           (Zesde kamer)                                    met particulieren te doen verbieden, een verbintenis uit onrechtmatige
                                                                            daad betreft als bedoeld in artikel 5, punt 3, van dit verdrag.
                       van 1 oktober 2002
in zaak C-167/00 (verzoek van het Oberste Gerichtshof                       (1 ) PB C 192 van 8.7.2000.
om een prejudiciële beslissing): Verein für Konsumen-
          teninformation tegen Karl Heinz Henkel (1)
(„Executieverdrag — Artikel 5, punt 3 — Bevoegdheid
ten aanzien van verbintenissen uit onrechtmatige daad —
Preventieve collectieve verbodsvordering — Vereniging voor                                       ARREST VAN HET HOF
consumentenbescherming die verbod eist op het gebruik door
een handelaar van oneerlijke bedingen in overeenkomsten                                                 (Eerste kamer)
                        met consumenten”)
                                                                                van 3 oktober 2002
                          (2002/C 289/03)
                                                                            in zaak C-347/00 (verzoek van de Juzgado de lo Social
                          (Procestaal: Duits)                               n o 3 de Orense om een prejudiciële beslissing): A. Barreira
                                                                            Pérez tegen Instituto Nacional de la Seguridad Social
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-  (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS) (1)
                          dentie van het Hof)
                                                                            („Verordening (EEG) nr. 1408/71 — Artikelen 1, sub r en s,
                                                                            en 46, lid 2 — Vaststelling pensioenrechten — Tijdvakken
In zaak C-167/00, betreffende een verzoek aan het Hof                       van verzekering vervuld vóór intreden verzekerde gebeurtenis
krachtens het Protocol van 3 juni 1971 betreffende de                                 — Tijdvakken van fictieve premiebetaling”)
uitlegging door het Hof van Justitie van het Verdrag van
27 september 1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid                                              (2002/C 289/04)
en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en
handelszaken, van het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk), in het                                        (Procestaal: Spaans)
aldaar aanhangig geding tussen Verein für Konsumenteninfor-
mation en Karl Heinz Henkel, om een prejudiciële beslissing                 (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
over de uitlegging van artikel 5, punt 3, van voornoemd                                                dentie van het Hof)
Verdrag van 27 september 1968 (PB 1972, L 299, blz. 32),
zoals gewijzigd bij het Verdrag van 9 oktober 1978 inzake de
toetreding van het Koninkrijk Denemarken, Ierland en het
Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland                   In zaak C-347/00, betreffende een verzoek aan het Hof
(PB L 304, blz. 1, en — gewijzigde tekst — blz. 77), het                    krachtens artikel 234 EG van de Juzgado de lo Social no 3
Verdrag van 25 oktober 1982 inzake de toetreding van de                     de Orense (Spanje), in het aldaar aanhangig geding tussen
Helleense Republiek (PB L 388, blz. 1), het Verdrag van 26 mei              A. Barreira Pérez en Instituto Nacional de la Seguridad Social
1989 inzake de toetreding van het Koninkrijk Spanje en de                   (INSS), Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS), om


title: Zaak C-386/09: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Arbeidshof van Brussel (België) op 30 september 2009 — Jhonny Briot/Randstad Interim, nv Sodexho, Raad van de Europese Unie

text:
               19.12.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 312/18

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Arbeidshof van Brussel (België) op 30 september 2009 — Jhonny Briot/Randstad Interim, nv Sodexho, Raad van de Europese Unie
   (Zaak C-386/09)
   2009/C 312/29
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Arbeidshof van Brussel

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Jhonny Briot

      Verwerende partijen: Randstad Interim, nv Sodexho, Raad van de Europese Unie

      Prejudiciële vragen

               1)

               Wanneer in het kader van een overgang van onderneming in de zin van artikel 1, lid 1, van richtlijn 2001/23 (1) blijkt dat bij de overgegane eenheid, namelijk het bedrijfsrestaurant van een gemeenschapsinstelling, op grond van een raamovereenkomst met verschillende uitzendbureaus een aanzienlijk aantal uitzendkrachten in dienst was, moet het uitzendbureau, of, bij gebreke daarvan, de instelling onder het gezag en de leiding waarvan de uitzendkrachten hun arbeid verrichtten, dan als een werkgever-vervreemder in de zin van artikel 2, lid 1, sub a, van die richtlijn worden beschouwd?
               In het geval dat noch het uitzendbureau, noch de gebruiker als werkgever-vervreemder kan worden aangemerkt, moet er dan van worden uitgegaan dat de uitzendkrachten de bij richtlijn 2001/23 geboden waarborgen niet kunnen genieten?

               2)

               Moet artikel 4, lid 1, van richtlijn 2001/23/EG aldus worden uitgelegd dat de niet-vernieuwing van arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd van uitzendkrachten wegens de overgang van de door hen verrichte activiteit, indruist tegen het in die bepaling vervatte verbod, zodat die uitzendkrachten moeten worden geacht op het tijdstip van de overgang nog altijd ter beschikking van de gebruiker te staan?

               3)

               Moet artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/23/EG, eventueel in samenhang met artikel 2, lid 2, sub c, aldus worden uitgelegd dat de verkrijger daarbij de verplichting wordt opgelegd, een arbeidsverhouding in stand te houden met de uitzendkrachten die de overgegane activiteit verrichtten of die moeten worden geacht op het tijdstip van de overgang nog altijd ter beschikking van de gebruiker te staan?
               Zo ja, moet artikel 3, lid 1, aldus worden uitgelegd dat daarbij de sluiting van een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd wordt opgelegd wanneer de verkrijger geen uitzendbureau is en geen uitzendovereenkomst kan sluiten?

      (1)  Richtlijn 2001/23/EG van de Raad van 12 maart 2001 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen van ondernemingen of vestigingen (PB L 82, blz. 16).


title: Zaak F-38/14: Beroep ingesteld op 21 april 2014 — ZZ/Raad

text:
               7.7.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 212/45

         Beroep ingesteld op 21 april 2014 — ZZ/Raad
   (Zaak F-38/14)
   2014/C 212/57
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: ZZ (vertegenwoordigers: S. Rodrigues en C. Bernard-Glanz, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Openbare dienst — Verzoek om nietigverklaring van het besluit van de secretaris-generaal van de Raad om de sanctie van tuchtrechtelijk ontslag met 15 % vermindering van de invaliditeitsuitkering tot aan de pensioenleeftijd op te leggen

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               het onderhavige beroep ontvankelijk verklaren;

               —

               het bestreden besluit en, voor zover nodig, het besluit tot afwijzing van de klacht nietig verklaren;

               —

               de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten van de procedure.


title: Zaak T-200/06: Beroep ingesteld op 26 juli 2006 — IBERDROLA/Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               16.9.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 224/49

         Beroep ingesteld op 26 juli 2006 — IBERDROLA/Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-200/06)
   (2006/C 224/103)
   Procestaal: Spaans
   Partijen

      Verzoekster: IBERDROLA S.A. (Bilbao, Spanje) (vertegenwoordigers: J. Alfaro Aguilar en P. Liñán Hernández, advocaten)

      Verweerster: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies van verzoekster

               —

               de bestreden beschikking nietig te verklaren;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Het onderhavige beroep is gericht tegen de beschikking van de Commissie van 25 april 2006 (zaak nr. COMP/M.4110 — E.ON/ENDESA), waarbij de concentratie door middel waarvan E.ON AG de controle over alle aandelen van ENDESA SA wil verwerven, verenigbaar met de gemeenschappelijke markt is verklaard.
   Verzoekster betoogt dat de bestreden beschikking volgens haar voorbijgaat aan het ernstige risico dat in de concurrentieverhouding tussen de voornaamste pan-Europese ondernemingen gecoördineerde effecten zullen optreden, die bij een operatie van deze omvang en met deze kenmerken, die de dominante ondernemingen in twee van de belangrijkste nationale energiemarkten raakt, dienen te worden onderzocht.
   Ter ondersteuning van haar vordering voert verzoekster aan dat verweerster:

               —

               het beginsel van behoorlijk bestuur heeft geschonden, doordat zij de werking van de betrokken markten en de invloed van de operatie daarop niet correct en niet toereikend heeft onderzocht;

               —

               blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door bij het onderzoek van de operatie uit te gaan van een statische opvatting van de markten, in strijd met de concentratieverordening en de gemeenschapsrechtspraak;

               —

               haar verplichting niet is nagekomen om bij de beoordeling van de aangemelde operatie de coherente toepassing te verzekeren van de regels betreffende de controle van concentraties en misbruik van machtsposities, door deze operatie goed te keuren zonder de herkomst te onderzoeken van de middelen die E. ON voor de verwerving van ENDESA heeft verzameld, om na te gaan of de betrokken concentratie het gevolg kon zijn van een misbruik van machtspositie;

               —

               een reeks kennelijke beoordelingsfouten heeft gemaakt en aan een aantal relevante punten is voorbijgegaan bij de vaststelling dat er geen ernstige twijfel bestaat over de verenigbaarheid van de operatie met het gemeenschapsrecht en bij het nemen van de beslissing om deze in een eerste fase goed te keuren. In dit verband beklemtoont verzoekster dat de bestreden beschikking weliswaar is vastgesteld op grond van de nieuwe concentratieverordening, die een grondigere en diepgaandere analyse vereist, maar dat zij:

                           —

                           volledig voorbijgaat aan de negatieve invloed die de operatie zal hebben op de integratie van de voornaamste nationale markten, die zal uitmonden in de totstandkoming van de gemeenschappelijke Europese markt voor gas en elektriciteit;

                           —

                           de invloed van de voorgenomen operatie op de zich ontwikkelende pan-Europese markt voor levering van elektriciteit aan multinationale ondernemingen ontoereikend heeft beoordeeld;

                           —

                           ervan uitgaat dat E. ON, ondanks haar pan-Europese ambities en economische kracht, geen belangrijke potentiële concurrent van ENDESA op de Spaanse markt van de elektriciteitsproductie en de gasdistributie was;

                           —

                           tot de conclusie komt dat de operatie niet leidt tot de versterking van een machtspositie op de Duitse markt en dat het mededingingsklimaat niet verandert door het verdwijnen van een relatieve nieuwkomer als ENDESA.

         Ten slotte stelt verzoekster schending van de motiveringsplicht.


title: Arrest van het Hof (Vĳfde kamer) van 8 november 2001 in zaak C-143/99 (verzoek van het Verfassungsgerichtshof om een prejudiciële beslissing): Adria-Wien Pipeline GmbH en Wietersdorfer & Peggauer Zementwerke GmbH tegen Finanzlandesdirektion für Kärnten ("Energieheffing — Restitutie uitsluitend aan ondernemingen die stoffelĳke goederen produceren — Staatssteun")

text:
C 3/6                   NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                             5.1.2002
                     ARREST VAN HET HOF                                                         ARREST VAN HET HOF
                           (Vijfde kamer)                                                             (Tweede kamer)
                      van 8 november 2001                                                         van 8 november 2001
in zaak C-143/99 (verzoek van het Verfassungsgerichtshof                   in zaak C-228/99 (verzoek van het Tribunale civile e
om een prejudiciële beslissing): Adria-Wien Pipeline                       penale di Cagliari om een prejudiciële beslissing): Silos e
GmbH en Wietersdorfer & Peggauer Zementwerke                                  Mangini Martini SpA tegen Ministero delle Finanze (1)
     GmbH tegen Finanzlandesdirektion für Kärnten (1)
                                                                           (Landbouw — Gemeenschappelijke ordening der markten —
(„Energieheffing — Restitutie uitsluitend aan ondernemin-                  Restituties bij uitvoer — Afschaffing — Uitlegging en
   gen die stoffelijke goederen produceren — Staatssteun”)                 geldigheid van verordeningen (EG) nrs. 1521/95 en 1576/95
                                                                                — Ontbreken van motivering)
                            (2002/C 3/08)                                                               (2002/C 3/09)
                          (Procestaal: Duits)                                                       (Procestaal: Italiaans)
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru- (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                          dentie van het Hof)                                                         dentie van het Hof)
In zaak C-143/99, betreffende een verzoek aan het Hof                      In zaak C-228/99, betreffende een verzoek aan het Hof
krachtens artikel 177 EG-Verdrag (thans artikel 234 EG)                    krachtens artikel 234 EG van het Tribunale civile e penale di
van het Verfassungsgerichtshof (Oostenrijk), in de aldaar                  Cagliari (Italië), in het aldaar aanhangige geding tussen Silos e
aanhangige gedingen tussen Adria-Wien Pipeline GmbH, Wie-                  Mangimi Martini SpA en Ministero delle Finanze, om een
tersdorfer & Peggauer Zementwerke GmbH en Finanzlandes-                    prejudiciële beslissing over de uitlegging en de geldigheid van
direktion für Kärnten, om een prejudiciële beslissing over de              de verordeningen (EG) van de Commissie nrs. 1521/95 van
uitlegging van artikel 92 EG-Verdrag (thans, na wijziging,                 29 juni 1995 en 1576/95 van 30 juni 1995, tot vaststelling
artikel 87 EG), heeft het Hof (Vijfde kamer), samengesteld als             van de restituties bij uitvoer voor mengvoeders op basis van
volgt: P. Jann, kamerpresident, A. La Pergola, L. Sevón,                  granen (PB L 147, blz. 65, en PB L 150, blz. 64), heeft het
M. Wathelet (rapporteur) en C. W. A. Timmermans, rechters;                 Hof (Tweede kamer), samengesteld als volgt: N. Colneric,
advocaat-generaal: J. Mischo; griffier: H. A. Rühl, hoofdad-               kamerpresident, R. Schintgen (rapporteur) en V. Skouris,
ministrateur, op 8 november 2001 een arrest gewezen waarvan                rechters; advocaat-generaal: L. A. Geelhoed; griffier: L. Hewlett,
het dictum luidt als volgt:                                                administrateur, op 8 november 2001 een arrest gewezen
                                                                           waarvan het dictum luidt als volgt:
1)    Nationale maatregelen die voorzien in gedeeltelijke restitutie
      van energieheffingen op aardgas en elektriciteit zijn geen           1)   Verordening (EG) nr. 1521/95 van de Commissie van 29 juni
      steunmaatregelen in de zin van artikel 92 EG-Verdrag (thans,              1995 tot vaststelling van de restituties bij uitvoer voor
      na wijziging, artikel 87 EG), indien zij van toepassing zijn op           mengvoeders op basis van granen, was van toepassing op de
      alle ondernemingen op het nationale grondgebied, ongeacht de              exporten waarvoor de bevoegde douaneautoriteiten op de datum
      aard van hun activiteiten.                                                van bekendmaking ervan de aangifte ten uitvoer hebben
                                                                                aanvaard waarin was vermeld dat een restitutie bij uitvoer zou
                                                                                worden gevraagd, en waarvoor geen vaststelling vooraf van de
2)    Nationale maatregelen die slechts voorzien in gedeeltelijke
                                                                                restitutie bij uitvoer was gevraagd
      restitutie van energieheffingen op aardgas en elektriciteit voor
      ondernemingen die zich aantoonbaar hoofdzakelijk bezighouden
      met de productie van stoffelijke goederen, moeten worden             2)   Verordening (EG) nr. 1576/95 van de Commissie van 30 juni
      gekwalificeerd als steunmaatregelen in de zin van artikel 92              1995 tot vaststelling van de restituties bij uitvoer voor
      van het Verdrag.                                                          mengvoeders op basis van granen, heeft verordening
                                                                                nr. 1521/95 niet herroepen en heeft dus geen enkele invoeld
                                                                                gehad op de toepasselijkheid ervan op 30 juni 1995.
(1) PB C 188 van 3.7.1999.
                                                                           3)   Verordening nr. 1521/95 voldoet niet aan de motiveringsplicht
                                                                                van artikel 190 EG-Verdrag (thans artikel 253 EG), en is
                                                                                bijgevolg ongeldig.


title: Zaak T-35/08: Arrest van het Gerecht van 23 november 2010 — Codorniu Napa/BHIM — Bodegas Ontañón (ARTESA NAPA VALLEY) ( Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk ARTESA NAPA VALLEY — Ouder gemeenschapsbeeldmerk ARTESO en ouder nationaal woordmerk LA ARTESA — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94 (thans artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009) )

text:
               15.1.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 13/23

         Arrest van het Gerecht van 23 november 2010 — Codorniu Napa/BHIM — Bodegas Ontañón (ARTESA NAPA VALLEY)
   (Zaak T-35/08) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk ARTESA NAPA VALLEY - Ouder gemeenschapsbeeldmerk ARTESO en ouder nationaal woordmerk LA ARTESA - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94 (thans artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009))
   2011/C 13/42
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Codorniu Napa, Inc. (Napa, Californië, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: X. Fàbrega Sabaté en M. Curell Aguilà, vervolgens M. Curell Aguilà en J. Güell Serra, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: O. Mondéjar Ortuño, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniënte voor het Gerecht: Bodegas Ontañón, SA (Quel, La Rioja, Spanje) (vertegenwoordigers: J. Grimau Muñoz en J. Villamor Muguerza, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 20 november 2007 (zaak R 747/2006-4) inzake een oppositieprocedure tussen Bodegas Ontañón, SA en Codorniu Napa, Inc.

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Codorniu Napa, Inc., wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 92 van 12.4.2008.