title: Arrest van het Hof van 12 september 2011 in zaak E-16/10 — Philip Morris Norway AS tegen de Noorse staat, vertegenwoordigd door het ministerie van Volksgezondheid en Zorgverlening (Vrij verkeer van goederen — Verbod op visuele presentatie van tabaksproducten — Artikelen 11 en 13 van de EER-overeenkomst — Maatregelen van gelijke werking als kwantitatieve beperkingen — Verkoopregelingen — Bescherming van volksgezondheid — Evenredigheid)

text:
               27.9.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 291/14

         ARREST VAN HET HOF
   van 12 september 2011
   in zaak E-16/10
   Philip Morris Norway AS tegen de Noorse staat, vertegenwoordigd door het ministerie van Volksgezondheid en Zorgverlening
   (Vrij verkeer van goederen — Verbod op visuele presentatie van tabaksproducten — Artikelen 11 en 13 van de EER-overeenkomst — Maatregelen van gelijke werking als kwantitatieve beperkingen — Verkoopregelingen — Bescherming van volksgezondheid — Evenredigheid)
   2012/C 291/05
   In zaak E-16/10, Philip Morris Norway AS tegen de Noorse staat, vertegenwoordigd door het ministerie van Volksgezondheid en Zorgverlening — VERZOEK aan het Hof overeenkomstig artikel 34 van de Overeenkomst tussen de EVA-staten betreffende de oprichting van een Toezichthoudende Autoriteit en een Hof van Justitie, ingediend door de Oslo tingrett (districtsrechtbank van Oslo) over de uitlegging van de artikelen 11 en 13 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (EER), en met name met betrekking tot de vraag of een bepaling als die welke bij de Noorse wetgeving is vastgesteld en waarbij de visuele presentatie van tabaksproducten in de detailhandel wordt verboden, een beperking vormt die ingevolge artikel 11 van de EER-overeenkomst is verboden en, wanneer er van een dergelijke beperking sprake is, met betrekking tot de vraag welke criteria doorslaggevend zijn om te bepalen of het genoemde verbod op presentatie evenredig is in het licht van artikel 13 van de EER-overeenkomst, heeft het Hof, samengesteld als volgt: Carl Baudenbacher, voorzitter, Thorgeir Örlygsson (rechter-rapporteur) en Per Christiansen, rechters, op 12 september 2011 een arrest gewezen waarvan het dictum als volgt luidt:

               1.

               Een bij de nationale wetgeving van een EER-staat opgelegd verbod op de visuele presentatie van tabaksproducten als het onderhavige is een maatregel van gelijke werking als een kwantitatieve invoerbeperking in de zin van artikel 11 EER, wanneer het verbod de handel in uit andere EER-staten ingevoerde producten feitelijk ongunstiger beïnvloedt dan de handel in ingevoerde producten die tot voor kort in Noorwegen werden geproduceerd.

               2.

               Het is aan de nationale rechter om vast te stellen welke doelstellingen met de betrokken wetgeving feitelijk worden beoogd en om te beslissen of de doelstelling inzake volksgezondheid die erin bestaat het tabaksgebruik door het publiek in het algemeen te verminderen, kan worden bereikt door minder restrictieve maatregelen dan een verbod op de visuele presentatie van tabaksproducten.


title: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 28 april 1999 in zaak C-250/98: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek ("Niet-nakoming - Niet-omzetting van richtlijn 89/594/EEG")

text:
C 204/8                 NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                            17.7.1999
De gecombineerde nomenclatuur, in de versie van bijlage I bij                                   ARREST VAN HET HOF
verordening (EEG) nr. 2551/93 van de Commissie van 10 augustus
1993 tot wijziging van bijlage I van verordening (EEG) nr. 2658/87                                     (Eerste kamer)
van de Raad met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur
en het gemeenschappelijk douanetarief, moet aldus worden uitgelegd,
dat uit een derde land ingevoerde gedroogde walnootstukken die in de                                 van 28 april 1999
Gemeenschap bij een temperatuur van –24o C worden opgeslagen en
na ontdooiing voor het vrije verkeer worden ingeklaard, onder              in zaak C-250/98: Commissie van de Europese Gemeen-
tariefpost 0802 moeten worden ingedeeld.                                                  schappen tegen Franse Republiek (1)
(1) PB C 41 van 7.2.1998.
                                                                           („Niet-nakoming          — Niet-omzetting              van      richtlijn
                                                                                89/594/EEG”)
                                                                                (1999/C 204/15)
                    ARREST VAN HET HOF
                           (Eerste kamer)                                                             (Procestaal: Frans)
                         van 28 april 1999
                                                                           (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
in zaak C-31/98 (verzoek van het Finanzgericht München                                                dentie van het Hof)
om een prejudiciële beslissing): P. Luksch tegen Haupt-
                        zollamt Weiden (1)
                                                                           In zaak C-250/98, Commissie van de Europese Gemeenschap-
(Landbouw — Gemeenschappelijke ordening der markten —                      pen (gemachtigden: A. Caeiro en B. Mongin) tegen Franse
Groenten en fruit — Invoer van zure kersen uit derde landen                Republiek (gemachtigden: K. Rispal-Bellanger en A. de Bour-
— Toepassing van compenserende heffing die gelijk is                       going), betreffende een verzoek om vast te stellen dat de Franse
aan verschil tussen minimumprijs en prijs bij invoer —                     Republiek, door niet alle wettelijke en bestuursrechtelijke
            Toepasselijkheid op bedorven producten)                        bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan
                                                                           richtlijn 89/594/EEG van de Raad van 30 oktober 1989
                          (1999/C 204/14)                                  tot wijziging van de richtlijnen 75/362/EEG, 77/452/EEG,
                                                                           78/686/EEG, 78/1026/EEG en 80/154/EEG inzake de onder-
                          (Procestaal: Duits)                              linge erkenning van de diploma’s, certificaten en andere titels
                                                                           van respectievelijk de arts, de algemeen ziekenverpleger, de
                                                                           beoefenaar der tandheelkunde, de dierenarts en de verloskun-
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru- dige, alsmede van de richtlijnen 75/363/EEG, 78/1027/EEG en
                          dentie van het Hof)                              80/155/EEG inzake de coördinatie van de wettelijke en
                                                                           bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de werkzaamheden
In zaak C-31/98, betreffende een verzoek aan het Hof krach-
                                                                           van respectievelijk de arts, de dierenarts en de verloskundige
tens artikel 177 EG-Verdrag van het Finanzgericht München
                                                                           (PB L 341, blz. 19), de krachtens richtlijn 89/594 op haar
(Duitsland), in het aldaar aanhangig geding tussen P. Luksch
                                                                           rustende verplichtingen niet is nagekomen, heeft het Hof
en Hauptzollamt Weiden, om een prejudiciële beslissing over
                                                                           (Eerste kamer), samengesteld als volgt: P. Jann, kamerpresident,
de uitlegging van artikel 1 van verordening (EG) nr. 1395/94
                                                                           D. A. O. Edward (rapporteur) en L. Sevón, rechters; advocaat-
van de Commissie van 17 juni 1994 tot vaststelling van een
                                                                           generaal: D. Ruiz-Jarabo Colomer; griffier: R. Grass, op 28 april
minimumprijs bij invoer van zure kersen (PB L 152, blz. 31),
                                                                           1999 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
alsook van bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de
Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en
                                                                           1) Door niet alle wettelijke en bestuursrechtlijke bepalingen vast te
statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief
                                                                                stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 89/594/EEG
(PB L 256, blz. 1), zoals gewijzigd bij verordening (EEG)
                                                                                van de Raad van 30 oktober 1989 tot wijziging van de
nr. 2551/93 van de Commissie van 10 augustus 1993 (PB
                                                                                richtlijnen 75/362/EEG, 77/452/EEG, 78/686/EEG,
L 241, blz. 1), en inzonderheid van aantekening 1 bij hoofd-
                                                                                78/1026/EEG en 80/154/EEG inzake de onderlinge erkenning
stuk 8 van de gecombineerde nomenclatuur, heeft het Hof
                                                                                van de diploma’s, certificaten en andere titels van respectievelijk
(Eerste kamer), samengesteld als volgt: P. Jann (rapporteur),
                                                                                de arts, de algemeen ziekenverpleger, de beoefenaar der tandheel-
kamerpresident, D. A. O. Edward en L. Sevón, rechters; ad-
                                                                                kunde, de dierenarts en de verloskundige, alsmede van de
vocaat-generaal: P. Léger; griffier: R. Grass, op 28 april 1999
                                                                                richtlijnen 75/363/EEG, 78/1027/EEG en 80/155/EEG inza-
een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                                ke de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalin-
Artikel 1 van verordening (EG) nr. 1395/94 van de Commissie van                 gen betreffende de werkzaamheden van respectievelijk de arts, de
17 juni 1994 tot vaststelling van een minimumprijs bij invoer van               dierenarts en de verloskundige, is de Franse Republiek de
zure kersen, moet aldus worden uitgelegd, dat ingeval zure kersen               krachtens richtlijn 89/594 op haar rustende verplichtingen niet
tegen een lage prijs in de Gemeenschap in het vrije verkeer zijn                nagekomen.
gebracht, geen compenserende heffing kan worden toegepast, wanneer
dit lage prijsniveau het gevolg is van omstandigheden die los staan        2) De Franse Republiek wordt verwezen in de kosten.
van de wil van de importeur en van de oorsprong van de producten,
zoals een sterk doch onvoorzien bederf van de vruchten.
                                                                           (1) PB C 278 van 5.9.1998.
( 1) PB C 94 van 28 maart 1998.


title: Beroep, op 16 juni 1998 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek (Zaak C-221/98)

text:
5.9.98                 NL               Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  C 278/13
Ð De opvatting van het Gerecht, dat de Commissie over                   Richtlijn 91/157/EEG van de Raad van 18 maart 1991
     een termijn van drie maanden voor onderzoek                        inzake batterijen en accu's die gevaarlijke stoffen
     beschikte, is niet in overeenstemming met de steuncode             bevatten (1), of door deze niet binnen de gestelde ter-
     en met het in de rechtspraak aanvaarde vereiste van                mijn bij de Commissie in te dienen, de krachtens het
     voortvarendheid.                                                   Verdrag en deze richtlijn op haar rustende verplichtin-
                                                                        gen niet is nagekomen;
Ð Schending van artikel 6, lid 6, van de code en van de
     algemene beginselen inzake steunmaatregelen: Uit-             Ð de Helleense Republiek in de kosten te verwijzen.
     gaande van de onjuiste premisse, dat de bevoegdheid
     van de Commissie in de tijd beperkt zou zijn, miskent
     het Gerecht de opvatting van het Hof, dat een defini-         Middelen en voornaamste argumenten
     tief terugvorderingsbevel steeds mede een definitieve
     beslissing van de Commissie veronderstelt, dat de
     steun materieel onrechtmatig is. Het Gerecht heeft de         Ingevolge artikel 189, derde alinea, van het Verdrag zijn
     formele en materieÈle aspecten van de steunprocedure          richtlijnen, ten aanzien van het te bereiken resultaat, ver-
     op ontoelaatbare wijze met elkaar verward door uit de         bindend voor elke lidstaat waarvoor zij zijn bestemd. Op
     overschrijding van een termijn die zelfs door de Com-         grond van artikel 5, eerste alinea, van het Verdrag moeten
     missie niet als fatale termijn, maar blijkens vele soort-     de lidstaten alle algemene of bijzondere maatregelen tref-
     gelijke gevallen als eenvoudige administratieve aanmel-       fen die geschikt zijn om de nakoming van de uit het Ver-
     dingstermijn wordt opgevat, de materieÈle onrechtma-          drag of uit handelingen van de instellingen voortvloeiende
     tigheid van de steun af te leiden.                            verplichtingen te verzekeren.
Ð Schending van het discriminatieverbod: Het Gerecht is            Het staat vast, dat de Helleense Republiek ten tijde van de
     bij de zeer beknopte behandeling van dit middel van           voorbereiding van dit beroep nog steeds geen programma's
     verzoekster volledig voorbijgegaan aan de vergelijking        in de zin van artikel 6 van de richtlijn heeft opgesteld voor
     die zij tussen haar situatie en die van EKO Stahl had         de periode van 18 maart 1993 tot 18 maart 1997, en
     getrokken.                                                    evenmin bij de Commissie heeft ingediend, ter verwezenlij-
                                                                   king van de aldaar genoemde doelstellingen.
Ð Schending van het vertrouwensbeginsel.
                                                                   De Commissie is dan ook genoodzaakt aan te nemen, dat
                                                                   de Helleense Republiek haar verplichtingen uit het Verdrag
Ð Schending van de motiveringsplicht.                              en uit Richtlijn 91/157/EEG niet is nagekomen.
(1) PB C 166 van 30.5.1998, blz. 14.                               (1) PB L 78 van 26.3.1991, blz. 38.
(2) Beschikking nr. 3855/91/EGKS van de Commissie (PB L 362
    van 31.12.1991, blz. 57).
                                                                   Beroep, op 16 juni 1998 ingesteld door Commissie van de
                                                                        Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek
Beroep, op 10 juni 1998 ingesteld door Commissie van de
                                                                                (Zaak C-221/98)
    Europese Gemeenschappen tegen Helleense Republiek
                        (Zaak C-215/98)                                                    (98/C 278/23)
                          (98/C 278/22)
                                                                   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
                                                                   is op 16 juni 1998 beroep ingesteld tegen Franse Repu-
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen            bliek door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
is op 10 juni 1998 beroep tegen Helleense Republiek inge-          vertegenwoordigd door M. Wolfcarius, lid van haar juridi-
steld door Commissie van de Europese Gemeenschappen,               sche dienst, als gemachtigde, domicilie gekozen hebbende
vertegenwoordigd door M. Condou-Durande, lid van de                te Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz, Centre Wagner,
juridische dienst, domicilie gekozen hebbende te Luxem-            Kirchberg.
burg bij C. Gómez de la Cruz, lid van de juridische dienst,
BaÃtiment Wagner, Kirchberg.
                                                                   De Commissie concludeert dat het den Hove behage:
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
                                                                   1. Vast te stellen dat de Franse Republiek niet heeft vol-
                                                                        daan aan de krachtens de Richtlijnen 90/364/EEG, 90/
Ð vast te stellen dat de Helleense Republiek, door niet de              365/EEG en 93/96/EEG van de Raad op haar rustende
     programma's op te stellen als bedoeld in artikel 6 van             verplichtingen, door:
 ---pagebreak--- C 278/14             NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     5.9.98
   Ð studenten die onderdaan zijn van andere lidstaten                te verlangen dat hij tenminste over een bij decreet vast-
        en die om erkenning van hun recht op verblijf in              gesteld bedrag beschikt: Richtlijn 93/96/EEG laat het
        Frankrijk verzoeken, niet toe te staan, de betrok-            aan de verantwoordelijkheid van de student over, te
        ken autoriteiten enkel door de in deze richtlijn              beoordelen welk bedrag hij voor zijn levensonderhoud
        bedoelde verklaring of, naar keuze van de studen-             en zijn studie nodig heeft zonder ten laste van de soci-
        ten, op enige andere, ten minste gelijkwaardige               ale bijstand van het land van ontvangst te komen.
        wijze, te verzekeren dat zij over bestaansmiddelen
        beschikken;
                                                                  Ð Onjuiste omzetting van Richtlijn 90/364/EEG:
   Ð het type bestaansmiddelen en de soort inkomsten
        die in aanmerking kunnen worden genomen om
        aan te tonen dat de onder Richtlijn 90/364/EEG (1)            Ingevolge artikel 1, leden 2 en 3, van deze richtlijn
        vallende personen aan de voorwaarden inzake vol-              kunnen de lidstaten weliswaar het minimumniveau
        doende bestaansmiddelen voldoen;                              bepalen voor het verblijfsrecht, maar zij hebben niet
                                                                      de vrijheid, de eigenschappen of de aard van de
                                                                      bestaansmiddelen te bepalen. Het vereiste van regelma-
   Ð een beperking te stellen aan de soorten ziektekos-               tige bestaansmiddelen lijkt de inaanmerkingneming
        tenverzekering die in aanmerking kunnen worden                van elementen als de hierna genoemde uit te sluiten:
        genomen in het kader van de Richtlijnen 90/364/
        EEG, 90/365/EEG (2) en 93/96/EEG (3);
                                                                      Ð de beschikking over een woning als eigenaar of
                                                                           omdat deze door de eigenaar gratis ter beschikking
   Ð te bepalen dat de bevoegde autoriteiten controleren
                                                                           is gesteld;
        of de onder de Richtlijnen 90/364/EEG, 90/365/
        EEG en 93/96/EEG vallende personen nog steeds
        een bewijs van aansluiting bij een ziektekostenver-           Ð de uitoefening van een bezoldigde werkzaamheid
        zekering kunnen overleggen, wanneer de geldig-                     (die evenwel te marginaal of bijkomstig is om een
        heidsduur van het eerste bewijs korter is dan die                  betrekking in de zin van artikel 48 van het Verdrag
        van de verblijfsvergunning.                                        te kunnen vormen);
2. De Franse Republiek in de kosten te verwijzen.                     Ð de toegang tot onregelmatige bestaansmiddelen
                                                                           (bijvoorbeeld auteursrechten) of bestaansmiddelen
                                                                           afkomstig van een ouder, partner of vriend die zich
Middelen en voornaamste argumenten                                         borg stelt;
Ð Onjuiste omzetting van Richtlijn 93/96/EEG:                         Ð de toegang tot een gering kapitaal (dat geen
                                                                           inkomsten oplevert);
   Richtlijn 93/96/EEG verbiedt de lidstaten, andere
                                                                      Ð afwezigheid gedurende een deel van het jaar
   bewijzen of documenten betreffende de bestaansmidde-
                                                                           wegens verblijf in het buitenland.
   len te verlangen, zolang de buitenlandse student ervoor
   kiest de in artikel 1 bedoelde verklaring af te leggen.
   Deze uitlegging, die letterlijk strookt met de bewoor-
   dingen van de betrokken zinsnede van de onderhavige                De Commissie is er zich van bewust, dat dergelijke
   bepaling, wordt bevestigd door de structuur en de ont-             situaties moeilijkheden kunnen opleveren wanneer de
   staansgeschiedenis van de richtlijn en vergelijking met            waarde van de diverse bestaansmiddelen moet worden
   de Richtlijnen 90/364/EEG en 90/365/EEG.                           beoordeeld teneinde te onderzoeken, of de totale
                                                                      waarde boven het krachtens artikel 1, leden 2 en 3,
                                                                      van Richtlijn 90/364/EEG vastgestelde minimum ligt.
   Ofschoon een ¹verklaring op erewoodº volgens een                   Het betreft hier evenwel een praktische moeilijkheid,
   door de autoriteiten vastgesteld model op zich niet in             die op zich nog geen grond vormt om bepaalde midde-
   strijd is met Richtlijn 93/96/EEG, gaat het evenwel te             len op grond van hun type of eigenschappen uit te slui-
   ver, te verlangen dat de student aantoont dat hij                  ten.
   beschikt over voldoende, regelmatige middelen van
   bestaan, waarvan de betaling niet kan worden
   geschorst of beperkt in geval van verlegging van de            Ð Onjuiste omzetting van de drie richtlijnen met betrek-
   woonplaats. Bovendien is dit een verklaring die som-               king tot de voorwaarde inzake een ziektekostenverze-
   mige studenten niet steeds kunnen overleggen, bijvoor-             kering die alle risico's in de ontvangende lidstaat dekt:
   beeld wanneer zij de bedoeling hebben hun bestaans-
   middelen aan te vullen met een bezoldigde werkzaam-
   heid. A fortiori is het in strijd met de richtlijn, dat            De soorten bewijsstukken die volgens de Franse regel-
   de Franse regelgeving de in aanmerking komende be-                 geving kunnen worden overgelegd, dekken ongetwij-
   staansmiddelen nog sterker beperkt bij de vernieuwing              feld nagenoeg alle gevallen. De rechthebbenden kun-
   van de verblijfsvergunning. Op dezelfde gronden is het             nen zich bovendien in sommige situaties bij Franse
   in strijd met de richtlijn, van de student een verklaring          ziektekostenverzekeringen aansluiten. De Commissie is
 ---pagebreak--- 5.9.98                  NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       C 278/15
     evenwel van oordeel, dat die bepalingen, die de moge-                 zaken betreffende gelijke behandeling bij de vergelij-
     lijke ziektekostenverzekeringen limitatief opsommen,                  king van de beroepsomstandigheden alle elementen
     niet alle mogelijke situaties dekken en derhalve te res-              tezamen en als eÂeÂn geheel moeten worden beoordeeld,
     trictief zijn.                                                        dan wel of de verschillende elementen, evenals in
                                                                           zaken op het gebied van gelijke beloning, afzonderlijk
Ð Onjuiste omzetting van de drie richtlijnen met betrek-                   moeten worden vergeleken.
     king tot het toezicht op de instandhouding van een
     ziektekostenverzekering:                                              Bij de beantwoording van de vraag kan ervan worden
                                                                           uitgegaan, dat de omzettingsregeling (¹transformati-
                                                                           onsmodelº)/overeenkomst waarom het in deze zaak
     Ingevolge artikel 3 van de Richtlijnen 90/364/EEG en                  gaat, in haar totaliteit beschouwd zowel naar doel als
     90/365/EEG en artikel 4 van Richtlijn 93/96/EEG kan                   naar gevolgen geslachtsneutraal is.
     het verblijfsrecht weliswaar worden beeÈindigd, wan-
     neer de betrokkene niet meer aan de voorwaarden vol-                  Voorts kan ervan worden uitgegaan, dat de omzet-
     doet, met name wanneer hij niet meer door een ziekte-                 tingsregeling/overeenkomst bepalingen bevat die, op
     kostenverzekering is gedekt, maar deze bepalingen                     zichzelf beschouwd, een naar geslacht verschillend
     kunnen niet aldus worden uitgelegd, dat de voor de                    effect hebben, waarbij zij opgemerkt dat dit effect bij
     afgifte van de verblijfsvergunningen bevoegde autori-                 sommige bepalingen overwegend door vrouwelijke
     teiten voortdurend actief toezicht mogen uitoefenen op                medisch specialisten en bij andere bepalingen overwe-
     de situatie van de onder de Richtlijnen 90/364/EEG,                   gend door mannelijke medisch specialisten wordt
     90/365/EEG en 93/96/EEG vallende personen. Een                        gevoeld.
     andere benadering zou niet alleen in strijd zijn met die
     richtlijnen, maar ook en vooral met de beginselen van            2. Ingeval vraag 1 bevestigend wordt beantwoord, wenst
     artikel 8 A van het EG-Verdrag.                                       het Landret van het Hof te vernemen, of overwegingen
                                                                           die verband houden met begrotingszekerheid, besparin-
(1) Richtlijn 90/364/EEG van de Raad van 28 juni 1990 betref-              gen en planning van praktijken, kunnen worden
    fende het verblijfsrecht (PB L 180 van 13.7.1990, blz. 26).            beschouwd als objectieve en zakelijke overwegingen,
(2) Richtlijn 90/365/EEG van de Raad van 28 juni 1990 betref-
                                                                           die het aanvaardbaar maken dat naar verhouding meer
    fende het verblijfsrecht van werknemers en zelfstandigen die
    hun beroepswerkzaamheid hebben beeÈindigd (PB L 180 van
                                                                           vrouwen dan mannen door de relevante bepaling wor-
    13.7.1990, blz. 28).                                                   den getroffen.
(3) Richtlijn 93/96/EEG van de Raad van 29 oktober 1993 inzake
    het verblijfsrecht voor studenten (PB L 317 van 18.12.1993,       3. Kan het bedrag aan goodwill, dat verzoekster eventu-
    blz. 59).                                                              eel zal ontvangen wanneer zij haar praktijk bij beeÈindi-
                                                                           ging wegens leeftijd overdoet, in aanmerking genomen
                                                                           verzoeksters leeftijd (geboren in 1939), worden gelijk-
                                                                           gesteld met het door een werknemer opgebouwde pen-
                                                                           sioen?
Verzoek van het éstre Landsret van 4 juni 1998 om een                 4. Ingeval vraag 3 bevestigend wordt beantwoord, wenst
prejudicieÈle beslissing in het geding B. Jùrgensen tegen                  het Landsret te vernemen, welke betekenis het voor de
Foreningen af Speciallñger en Sygesikringens Forhand-                      beantwoording van vraag 1 heeft, dat het nadeel als
                             lingsudvalg                                   gevolg van de betrokken bepaling deels bestaat in een
                                                                           geringere vergoeding voor goodwill bij overdracht, en
                         (Zaak C-226/98)                                   dus in een slechtere pensioenvoorziening, in aanmer-
                           (98/C 278/24)                                   king genomen dat het Hof in zijn arrest in zaak
                                                                           C-297/93 (3) (Rita Grau-Hupka), rechtsoverweging 27,
                                                                           heeft verklaard, dat de lidstaten niet verplicht zijn,
Het éstre Landsret heeft bij beschikking van 4 juni 1998,                  voordelen op het gebied van ouderdomsverzekering
ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 24 juni                  toe te kennen aan hen die kinderen hebben opgevoed,
1998, in het geding B. Jùrgensen tegen Foreningen af Spe-                  of te voorzien in rechten op uitkeringen na tijdvakken
ciallñger en Sygesikringens Forhandlingsudvalg, het Hof                    van onderbreking van het werk wegens de opvoeding
van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht                       van kinderen.
om een prejudicieÈle beslissing over de navolgende vragen:
                                                                      (1) Richtlijn 76/207/EEG van de Raad van 9 februari 1976 betref-
1. Het Hof wordt gevraagd duidelijk te maken, hoe in                      fende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behan-
     een zaak betreffende gelijke behandeling moet worden                 deling van mannen en vrouwen ten aanzien van de toegang tot
                                                                          het arbeidsproces, de beroepsopleiding en de promotiekansen
     beoordeeld, of er sprake is van indirecte discriminatie              en ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden (PB L 39 van
     op grond van geslacht, gelet op Richtlijn 76/207/EEG                 14.2.1976, blz. 40).
     van de Raad (1) en Richtlijn 86/613/EEG van de                   (2) Richtlijn 86/613/EEG van de Raad van 11 december 1986
     Raad (2).                                                            betreffende de toepassing van het beginsel van gelijke behande-
                                                                          ling van zelfstandig werkzame mannen en vrouwen, de land-
                                                                          bouwsector daarbij inbegrepen, en tot bescherming van het
     Ervan uitgaande dat volgens vaste rechtspraak van het                moederschap (PB L 359 van 19.12.1986, blz. 56).
     Hof in zaken op het gebied van gelijke beloning de               (3) Jurispr. 1994, blz. I-5535.
     verschillende elementen punt voor punt moeten wor-
     den vergeleken, wenst het Landsret te vernemen, of in


title: Zaak T-393/04: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van  3 mei 2006  — Klaas tegen Parlement ( Ambtenaren — Bevordering — Artikel 45 van Statuut — Overdracht van bevorderingspunten naar nieuwe rang na bevordering — Overgangsmaatregelen — Beginsel van gelijke behandeling )

text:
               1.7.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 154/15

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 3 mei 2006 — Klaas tegen Parlement
   (Zaak T-393/04) (1)

   („Ambtenaren - Bevordering - Artikel 45 van Statuut - Overdracht van bevorderingspunten naar nieuwe rang na bevordering - Overgangsmaatregelen - Beginsel van gelijke behandeling”)
   (2006/C 154/41)
   Procestaal: Duits
   Partijen

      Verzoeker: Dirk Klaas (Heidelberg, Duitsland) (vertegenwoordiger: R. Moos, advocaat)

      Verweerder: Europees Parlement (vertegenwoordigers: L. Knudsen en U. Rösslein, gemachtigden)
   Voorwerp
   Verzoek om nietigverklaring van het besluit van het Parlement van 12 februari 2004 tot schrapping van de twee bevorderingspunten die verzoeker voor de periode vóór 1999 waren toegekend, alsmede nietigverklaring van het besluit van het Parlement van 30 juni 2004 waarbij verzoekers klacht op dit punt is afgewezen, enerzijds, en dat het Gerecht gelast dat de twee bevorderingspunten in kwestie worden overgedragen naar de volgende jaren, anderzijds
   Dictum van het arrest

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Elk van de partijen zal de eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 6 van 8.1.2005.


title: Zaak T-57/15: Beroep ingesteld op 4 februari 2015 — Trajektna luka Split/Commissie

text:
               13.4.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 118/35

         Beroep ingesteld op 4 februari 2015 — Trajektna luka Split/Commissie
   (Zaak T-57/15)
   (2015/C 118/44)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Trajektna luka Split d.d. (Split, Kroatië) (vertegenwoordigers: M. Bauer, H. J. Freund en S. Hankiewicz, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               besluit C(2013) 7285 final — Kroatië — Alleged aid to Jadrolinija, van de Commissie van 15 oktober 2014 nietig verklaren;

               —

               de Commissie verwijzen in haar eigen kosten en in die van verzoekster;

               —

               de zaak terugverwijzen naar de Europese Commissie voor verder onderzoek en een nieuw besluit; en

               —

               elke andere rechtens geboden maatregel te treffen.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster zes middelen aan.

               1.

               Eerste middel, ontleend aan een kennelijke beoordelingsfout en een kennelijk onjuiste rechtsopvatting wegens schending van artikel 107 VWEU, door tot de conclusie te komen dat de betwiste maatregel geen staatssteun vormt, nu daarbij een onjuist criterium is toegepast om vast te stellen of met deze maatregel staatsmiddelen waren gemoeid.

               2.

               Tweede middel, ontleend aan een kennelijke beoordelingsfout en een kennelijk onjuiste rechtsopvatting wegens schending van artikel 107 VWEU, door tot de conclusie te komen dat de betwiste maatregel geen staatssteun vormt op de grond dat daarmee geen staatsmiddelen zouden zijn gemoeid.

               3.

               Derde middel, ontleend aan een kennelijk onjuiste rechtsopvatting wegens strijd met de ratio van artikel 107, lid 1, VWEU in samenhang met artikel 106, lid 1, VWEU, door geen rekening te houden met artikel 106, lid 1, VWEU.

               4.

               Vierde middel, ontleend aan een schending van een wezenlijk vormvoorschrift wegens schending van artikel 10, lid 2, van verordening nr. 659/1999 (1), door in onvoldoende mate gebruik te maken van de in die verordening vervatte onderzoeksbevoegdheden.

               5.

               Vijfde middel, ontleend aan een kennelijke beoordelingsfout, door niet de formele onderzoeksprocedure als bedoeld in artikel 108, lid 2, VWEU en artikel 4, lid 4, van verordening nr. 659/1999 in te leiden.

               6.

               Zesde middel, ontleend aan schending van een wezenlijk vormvoorschrift, door het besluit niet overeenkomstig artikel 296, lid 2, VWEU afdoende met redenen te omkleden ter zake van het ontbreken van staatsmiddelen en ter zake van de ratio van artikel 106, lid 1, VWEU in samenhang met artikel 107, lid 1, VWEU.

      (1)  Verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (PB L 083, blz. 1)


title: Arrest van het Hof (Vĳfde kamer) van 6 juni 2002 in zaak C-80/00 (verzoek van het Bundesgerichtshof om een prejudiciële beslissing): Italian Leather SpA tegen WECO Polstermöbel GmbH & Co. ("EEG-Executieverdrag — Artikel 27, sub 3 — Onverenigbaarheid — Tenuitvoerlegging in aangezochte staat")

text:
C 180/2                  NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                            27.7.2002
State (Nederland), in de aldaar aanhangige gedingen tussen                  (gemachtigde: N. Dı́az Abad), betreffende een verzoek om vast
Inspecteur van de Belastingdienst Douane, district Rotterdam                te stellen dat het Koninkrijk Spanje, door niet de nodige
en Sea-Land Service Inc. (C-430/99), Nedlloyd Lijnen BV                     maatregelen vast te stellen voor een juiste omzetting van de
(C-431/99), om een prejudiciële beslissing over de uitlegging               verplichting uit hoofde van de artikelen 2, lid 1, en 4, lid 2,
van de artikelen 92, 59 en 56 EG-Verdrag (thans, na wijziging,              juncto bijlage II, van richtlijn 85/337/EEG van de Raad van
de artikelen 87 EG, 49 EG en 46 EG), en van verordening                     27 juni 1985 betreffende de milieueffectbeoordeling van
(EEG) nr. 4055/86 van de Raad van 22 december 1986                          bepaalde openbare en particuliere projecten (PB L 175, blz. 40),
houdende toepassing van het beginsel van het vrij verrichten                en door een regeling in stand te houden die het, in strijd met
van diensten op het zeevervoer tussen de lidstaten onderling                deze bepalingen, niet mogelijk maakt een milieueffectbeoorde-
en tussen de lidstaten en derde landen (PB L 378, blz. 1), heeft            ling te verrichten op het gehele nationale grondgebied voor
het Hof (Zesde kamer), samengesteld als volgt: F. Macken,                   bepaalde categorieën van projecten van bijlage II van deze
kamerpresident, C. Gulmann (rapporteur), J.-P. Puissochet,                  richtlijn, en op een groot deel van dit grondgebied voor vele
R. Schintgen en J. N. Cunha Rodrigues, rechters; advocaat-                  andere categorieën van projecten van dezelfde bijlage, de
generaal: S. Alber; griffier: L. Hewlett, administrateur, op                krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is
13 juni 2002 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als                nagekomen, heeft het Hof (Zesde kamer), samengesteld als
volgt:                                                                      volgt: F. Macken, kamerpresident, J.-P. Puissochet (rapporteur),
                                                                            en V. Skouris, rechters; advocaat-generaal: L. A. Geelhoed;
In situaties die vallen onder de werkingssfeer van verordening (EEG)        griffier: L. Hewlett, administrateur, op 13 juni 2002 een arrest
nr. 4055/86 van de Raad van 22 december 1986 houdende                       gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
toepassing van het beginsel van het vrij verrichten van diensten op
het zeevervoer tussen de lidstaten onderling en tussen de lidstaten en      1)    Door niet binnen de gestelde termijn alle wettelijke en bestuurs-
derde landen, verzet deze verordening, gelezen in samenhang met de                rechtelijke maatregelen vast te stellen die nodig zijn om te
artikelen 56 en 59 EG-Verdrag (thans, na wijziging, de artikelen 46               voldoen aan de artikelen 2, lid 1, en 4, lid 2, van richtlijn
EG en 49 EG) zich niet tegen een systeem voor begeleiding van het                 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de
scheepvaartverkeer, zoals het in de hoofdgedingen aan de orde zijnde              milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere
„verkeersbegeleidingssysteem”, waarin voor zeeschepen met een lengte              projecten, juncto bijlage II van deze richtlijn, is het Koninkrijk
van meer dan 41 meter, die verplicht aan een dergelijk systeem                    Spanje de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtin-
deelnemen, een vergoeding moet worden betaald, terwijl andere                     gen niet nagekomen.
schepen, zoals binnenschepen, van deze vergoeding zijn vrijgesteld,
voorzover er een daadwerkelijk verband bestaat tussen het bedrag van        2)    Het Koninkrijk Spanje wordt verwezen in de kosten.
de vergoeding en de kosten van de dienst ten behoeve van deze
zeeschepen.
                                                                            (1) PB C 47 van 19.2.2000.
(1) PB C 20 van 22.1.2000.
                                                                                ARREST VAN HET HOF
                     ARREST VAN HET HOF
                                                                                (Vijfde kamer)
                            (Zesde kamer)
                                                                                van 6 juni 2002
                          van 13 juni 2002
                                                                            in zaak C-80/00 (verzoek van het Bundesgerichtshof om
in zaak C-474/99: Commissie van de Europese Gemeen-                         een prejudiciële beslissing): Italian Leather SpA tegen
             schappen tegen Koninkrijk Spanje (1)                                        WECO Polstermöbel GmbH & Co. (1)
(„Niet-nakoming — Richtlijn 85/337/EEG — Milieueffect-                      („EEG-Executieverdrag — Artikel 27, sub 3 — Onverenig-
beoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten                     baarheid — Tenuitvoerlegging in aangezochte staat”)
                    — Onvolledige omzetting”)
                                                                                (2002/C 180/04)
                           (2002/C 180/03)
                          (Procestaal: Spaans)                                                        (Procestaal: Duits)
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-  (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                           dentie van het Hof)                                                        dentie van het Hof)
In zaak C-474/99, Commissie van de Europese Gemeenschap-                    In zaak C-80/00, betreffende een verzoek aan het Hof krach-
pen (gemachtigde: G. Valero Jordana) tegen Koninkrijk Spanje                tens het Protocol van 3 juni 1971 betreffende de uitlegging
 ---pagebreak--- 27.7.2002                NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                              C 180/3
door het Hof van Justitie van het Verdrag van 27 september                                     ARREST VAN HET HOF
1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoer-
legging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, van                                          (Zesde kamer)
het Bundesgerichtshof (Duitsland), in het aldaar aanhangig
geding tussen Italian Leather SpA en WECO Polstermöbel
GmbH & Co., om een prejudiciële beslissing over de uitlegging                                        van 13 juni 2002
van titel III, „Erkenning en tenuitvoerlegging”, van voormeld
Verdrag van 27 september 1968 (PB 1972, L 299, blz. 32),                  in zaak C-117/00: Commissie van de Europese Gemeen-
zoals gewijzigd bij het Verdrag van 9 oktober 1978 inzake de                                   schappen tegen Ierland (1)
toetreding van het Koninkrijk Denemarken, Ierland en het
Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland
(PB L 304, blz. 1, en — gewijzigde tekst — blz. 77), bij het              („Niet-nakoming — Richtlijnen 79/409/EEG en 92/43/EEG
Verdrag van 25 oktober 1982 betreffende de toetreding van                  — Behoud van vogelstand — Speciale beschermingszones”)
de Helleense Republiek (PB L 388, blz. 1) en bij het Verdrag
van 26 mei 1989 betreffende de toetreding van het Koninkrijk                                         (2002/C 180/05)
Spanje en de Portugese Republiek (PB L 285, blz. 1), heeft
het Hof (Vijfde kamer), samengesteld als volgt: P. Jann,
kamerpresident, D. A. O. Edward, A. La Pergola, M. Wathelet                                          (Procestaal: Engels)
(rapporteur) en C. W. A. Timmermans, rechters; advocaat-
generaal: P. Léger; griffier: H. A. Rühl, hoofdadministrateur, op         (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
6 juni 2002 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als                                          dentie van het Hof)
volgt:
                                                                          In zaak C-117/00, Commissie van de Europese Gemeenschap-
                                                                          pen (gemachtigde: R. Wainwright) tegen Ierland (gemachtigde:
                                                                          D. J. O’Hagan, bijgestaan door C. Mac Eochaidh, BL), betreffen-
1)    Artikel 27, sub 3, van het Verdrag van 27 september 1968            de een verzoek om vast te stellen dat Ierland, door niet
      betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging     alle nodige maatregelen te nemen om ten aanzien van het
      van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, zoals gewijzigd    moerassneeuwhoen te voldoen aan artikel 3 van richtlijn 79/
      bij het Verdrag van 9 oktober 1978 inzake de toetreding van         409/EEG van de Raad van 2 april 1979 inzake het behoud
      het Koninkrijk Denemarken, Ierland en het Verenigd Koninkrijk       van de vogelstand (PB L 103, blz. 1), en, wat de speciale
      van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, bij het Verdrag van          beschermingszone Owenduff-Nephin Beg Complex betreft,
      25 oktober 1982 betreffende de toetreding van de Helleense          aan artikel 4, lid 4, eerste volzin, van deze richtlijn en artikel 6,
      Republiek en bij het Verdrag van 26 mei 1989 betreffende de         lid 2, van richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992
      toetreding van het Koninkrijk Spanje en de Portugese Republiek,     inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de
      moet aldus worden uitgelegd dat een buitenlandse beslissing in      wilde flora en fauna (PB L 206, blz. 7), deze richtlijnen en de
      kort geding waarbij een schuldenaar wordt gelast bepaalde           krachtens het EG-Verdrag op hem rustende verplichtingen niet
      handelingen achterwege te laten, onverenigbaar is met een           is nagekomen, heeft het Hof (Zesde kamer), samengesteld als
      beslissing in kort geding in de aangezochte staat tussen dezelfde   volgt: F. Macken, kamerpresident, C. Gulmann (rapporteur)
      partijen waarbij het treffen van een dergelijke maatregel wordt     en V. Skouris, rechters; advocaat-generaal: P. Léger; griffier:
      geweigerd.                                                          L. Hewlett, administrateur, op 13 juni 2002 een arrest gewezen
                                                                          waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                          1)    Door niet alle nodige maatregelen te nemen om voor het
2)    De rechter van de aangezochte staat moet erkenning van een                moerassneeuwhoen een voldoende gevarieerdheid van leefgebie-
      beslissing van een rechter van een andere verdragsluitende staat          den en een voldoende omvang daarvan te beschermen en door
      weigeren, wanneer hij vaststelt dat de buitenlandse beslissing            niet de passende maatregelen te nemen om in de speciale
      onverenigbaar is met een door een rechter van de aangezochte              beschermingszone Owenduff-Nephin Beg Complex de verslech-
      staat tussen dezelfde partijen gegeven beslissing.                        tering te voorkomen van de leefgebieden van de soorten waarvoor
                                                                                deze speciale beschermingszone is aangewezen, is Ierland de
                                                                                krachtens artikel 3 van richtlijn 79/409/EEG van de Raad van
                                                                                2 april 1979 inzake het behoud van de vogelstand, en artikel 6,
                                                                                lid 2, van richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992
                                                                                inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de
                                                                                wilde flora en fauna, op hem rustende verplichtingen niet
(1) PB C 147 van 27.5.2000.                                                     nagekomen.
                                                                          2)    Ierland wordt verwezen in de kosten.
                                                                          (1) PB C 163 van 10.6.2000.


title: Beschikking van het Hof (Vierde kamer) van 11 maart 1999 in zaak C-103/98 P: Smanor SA en H. Ségaud en M. Ségaud tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Hogere voorziening - Weigering een niet-nakomingsprocedure in te leiden - Kennelijke niet-ontvankelijkheid)

text:
17.7.1999               NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                             C 204/21
G. Hirsch (rapporteur), kamerpresident, G. F. Mancini en                                   BESCHIKKING VAN HET HOF
R. Schintgen, rechters; advocaat-generaal: J. Mischo; griffier:
R. Grass, op 3 maart 1999 een beschikking gegeven waarvan
het dictum luidt als volgt:
                                                                                (Vierde kamer)
1) De hogere voorziening wordt afgewezen.
                                                                                van 11 maart 1999
2) Rekwiranten worden hoofdelijk verwezen in de kosten van deze
     instantie.
                                                                           in zaak C-249/98 P: M. Costacurta tegen Commissie van
(1) PB C 331 van 1.11.1997.                                                              de Europese Gemeenschappen (1)
                                                                           (Ambtenaren — Bezoldiging — Aanpassingscoëfficient —
                                                                           Schending van beginsel van gelijke koopkracht en van
                                                                           beginsel van gelijke behandeling — Kennelijk niet-
                                                                                ontvankelijke en ongegronde hogere voorziening)
                  BESCHIKKING VAN HET HOF
                           (Vierde kamer)
                                                                                (1999/C 204/41)
                        van 11 maart 1999
in zaak C-103/98 P: Smanor SA en H. Ségaud en M. Ségaud
  tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)                                                 (Procestaal: Frans)
(Hogere         voorziening      —        Weigering         een      niet-
nakomingsprocedure in te leiden — Kennelijke niet-
                         ontvankelijkheid)
                                                                           (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                          (1999/C 204/40)                                                            dentie van het Hof)
                          (Procestaal: Frans)
                                                                           In zaak C-249/98 P, M. Costacurta, ambtenaar bij de Commis-
                                                                           sie van de Europese Gemeenschappen, wonende te Luxemburg,
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru- vertegenwoordigd door A. Rodesch, advocaat te Luxemburg,
                          dentie van het Hof)                              domicilie gekozen hebbende te Luxemburg te diens kantore,
                                                                           Route d’Esch 7-11, betreffende hogere voorziening tegen het
In zaak C-103/98 P, Smanor SA, vennootschap naar Frans                     arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 26 mei 1998,
recht, gevestigd te Saint-Martin-d’Écublei (Frankrijk), H. Ségaud         Costacurta/Commissie (T-177/96, JurAmbt. blz. I-A-225 en
en M. Ségaud, wonende te Saint-Martin-D’Écublei, vertegen-                II-705), strekkende tot vernietiging van dat arrest; andere partij
woordigd door L. Roques, advocaat te Val-de-Marne, Rue du                  bij de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschap-
Général de Larminat 7-9, Créteil (Frankrijk), betreffende hogere           pen (gemachtigden: G. Valsesia en F. Duvieusart-Clotuche),
voorziening tegen de beschikking van het Gerecht van eerste                heeft het Hof (Vierde kamer), samengesteld als volgt: P. J. G.
aanleg (Tweede kamer) van 16 februari 1998, Smanor e.a./                   Kapteyn, kamerpresident, J. L. Murray en H. Ragnemalm (rap-
Commissie (T-182/97, Jurispr. blz. II-271), strekkende tot                 porteur), rechters; advocaat-generaal: P. Léger; griffier:
vernietiging van die beschikking; andere partij bij de procedure:          R. Grass, op 11 maart 1999 een beschikking gegeven waarvan
Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden:                    het dictum luidt als volgt:
R. Wainwright en O. Couvert-Castéra), heeft het Hof (Vierde
kamer), samengesteld als volgt: P.J.G. Kapteyn (rapporteur),
kamerpresident, J.L. Murray en H. Ragnemalm, rechters; ad-                 1) De hogere voorziening wordt afgewezen.
vocaat-generaal: A. Saggio; griffier: R. Grass, op 11 maart
1999 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als
volgt:                                                                     2) M. Costacurta wordt verwezen in de kosten van deze instantie.
1. De hogere voorziening wordt afgewezen.
2. Smanor SA en H. en M. Ségaud worden in de kosten verwezen.              (1) PB C 278 van 5.9.1998.
(1) PB C 166 van 30 mei 1998.


title: Zaak T-94/13 P: Arrest van het Gerecht van 14 januari 2016 — Ntouvas/ECDC („Hogere voorziening — Openbare dienst — Arbeidscontractant — Beoordeling — Loopbaanontwikkelingsrapport — Beoordelingsjaar 2010 — Verwerping van het beroep in eerste aanleg — Termijn voor de indiening van het verweerschrift — Verlenging — Buitengewone omstandigheden — Artikel 39, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken — Regelmatigheid van de beoordeling”)

text:
               29.2.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 78/14

         Arrest van het Gerecht van 14 januari 2016 — Ntouvas/ECDC
   (Zaak T-94/13 P) (1)

   ((„Hogere voorziening - Openbare dienst - Arbeidscontractant - Beoordeling - Loopbaanontwikkelingsrapport - Beoordelingsjaar 2010 - Verwerping van het beroep in eerste aanleg - Termijn voor de indiening van het verweerschrift - Verlenging - Buitengewone omstandigheden - Artikel 39, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken - Regelmatigheid van de beoordeling”))
   (2016/C 078/22)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirant: Ioannis Ntouvas (Agios Stefanos, Griekenland) (vertegenwoordiger: V. Kolias, advocaat)

      Andere partij in de procedure: Europees Centrum voor ziektepreventie en -bestrijding (ECDC) (vertegenwoordigers: aanvankelijk R. Trott, vervolgens J. Mannheim en A. Daume, gemachtigden, bijgestaan door D. Waelbroeck en A. Duron, advocaten)

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Tweede kamer) van 11 december 2012, Ntouvas/ECDC (F-107/11, JurAmbt., EU:F:2012:182), en strekkende tot vernietiging van dat arrest

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Ntouvas wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 114 van 20.4.2013.


title: Zaak T-41/04: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van  25 november 2005  — Pérez-Díaz tegen Commissie ( Ambtenaren — Beroep tot nietigverklaring — Litispendentie — Te late indiening van voorafgaande administratieve klacht — Verzoek tot schadevergoeding nauw verbonden met vordering tot nietigverklaring — Kennelijke niet-ontvankelijkheid )

text:
               25.2.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 48/31

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 25 november 2005 — Pérez-Díaz tegen Commissie
   (Zaak T-41/04) (1)

   („Ambtenaren - Beroep tot nietigverklaring - Litispendentie - Te late indiening van voorafgaande administratieve klacht - Verzoek tot schadevergoeding nauw verbonden met vordering tot nietigverklaring - Kennelijke niet-ontvankelijkheid”)
   (2006/C 48/60)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoeker: Orlando Pérez-Díaz (Brussel, België) (vertegenwoordiger: M.-A. Lucas, advocaat)

      Verweerster: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: H. Tserepa-Lacombe en L. Lozano Palacios, gemachtigden)
   Voorwerp van de zaak
   Enerzijds, verzoek tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 21 januari 2003 om verzoeker na de selectieprocedure COM/R/A/01/1999 niet op de reservelijst van tijdelijke functionarissen te plaatsen, en anderzijds, verzoek tot vergoeding van de schade die als gevolg van dit besluit zou zijn geleden.
   Dictum van de beschikking

               1)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               Elk der partijen zal de eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 94 van 17.4.2004.


title: Zaak T-604/13: Arrest van het Gerecht van 3 juni 2015 — Levi Strauss/BHIM — L&O Hunting Group (101) [„Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk 101 — Ouder gemeenschapswoordmerk 501 — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Overeenstemmende tekens — Artikel 8, lid 1, onder b, van verordening (EG) nr. 207/2009”]

text:
               20.7.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 236/38

         Arrest van het Gerecht van 3 juni 2015 — Levi Strauss/BHIM — L&O Hunting Group (101)
   (Zaak T-604/13) (1)

   ([„Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk 101 - Ouder gemeenschapswoordmerk 501 - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Overeenstemmende tekens - Artikel 8, lid 1, onder b, van verordening (EG) nr. 207/2009”])
   (2015/C 236/50)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Levi Strauss & Co. (New Castle, Californië, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: aanvankelijk V. von Bomhard en J. Schmitt, vervolgens V. von Bomhard, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordigers: G. Schneider en M. Fischer, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: L&O Hunting Group GmbH (Isny im Allgäu, Duitsland) (vertegenwoordigers: K. Kuck, K. Landes en G. Müllejans, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep ingesteld tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 6 september 2013 (zaak R 1538/2012-2) inzake een oppositieprocedure tussen Levi Strauss & Co. en L&O Hunting Group GmbH

      Dictum

               1)

               De beslissing van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) van 6 september 2013 (zaak R 1538/2012-2) inzake een oppositieprocedure tussen Levi Strauss & Co. et L&O Hunting Group GmbH wordt vernietigd.

               2)

               Het BHIM en L&O Hunting Group worden elk verwezen in hun eigen kosten alsook in die van Levi Strauss & Co.

      (1)  PB C 24 van 25.1.2014.


title: Verzoek van het Arbeitsgericht München van 3 juli 1997 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen A. Krüger en Kreiskrankenhaus Ebersberg (Zaak C-281/97)

text:
C 295/20                NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       27 . 9 . 97
merk niet meer gebruikt voor waren die onder dit merk in                 Hof van Justitie op 1 augustus 1997, in het geding tussen
de handel zijn gebracht in een staat die geen overeen                   A. Krüger en Kreiskrankenhaus Ebersberg, het Hof van
komstsluitende partij is ?                                               Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om
                                                                         een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
                                                                         Is met Richtlijn 76/207/EEG betreffende de tenuitvoerleg
                                                                         ging van het beginsel van gelijke behandling van mannen
                                                                         en vrouwen ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden ( 1 ), en
Verzoek van het Finanzgericht Düsseldorf van 22 juli                     met artikel 119 van het EG-Verdrag, verenigbaar een
1997 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen                 bepaling van nationaal recht — in casu § 3 n BAT juncto
Firma     ROSE     Elektrotechnik GmbH &              Co .  KG   en      de uitvoerings-CAO van 12 oktober 1993 — waarin
                    Oberfinanzdirektion Köln                             wordt bepaald dat werknemers die gedurende hun ouder
                          ( Zaak C-280/97 )                              schapsverlof arbeid verrichten op grond waarvan zij niet
                                                                         verplicht verzekerd zijn voor de sociale zekerheid, geen
                               97/C 295/30                               jaarlijkse gratificatie ingevolge de toepasselijke collectieve
                                                                         arbeidsovereenkomst ontvangen, in tegenstelling tot werk
                                                                         nemers die wel verplicht verzekerd zijn ? Is deze bepaling
Het Finanzgericht Düsseldorf — 4 . Senat — heeft bij                     met bovengenoemde normen ook verenigbaar, wanneer
beschikking van 22 juli 1997, ingekomen ter griffie van                  werknemers die ouderschapsverlof genieten maar niet wer
het Hof van Justitie op 1 augustus 1997, in het geding tus              ken, in het eerste jaar wel CAO-gratificatie ontvangen ?
sen Firma ROSE Elektrotechnik GmbH & Co . KG en
Oberfinanzdirektion Köln, het Hof van Justitie van de
                                                                         (') Richtlijn 76/207/EEG van de Raad van 9 februari 1976 betref
Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële                          fende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behan
beslissing over de navolgende vragen:                                         deling van mannen en vrouwen ten aanzien van de toegang tot
                                                                              het arbeidsproces, de beroepsopleiding en de promotiekansen
1 . Moet het gemeenschappelijk douanetarief, in de versie                    en ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden ( PB L 39 van 14 . 2 .
      van bijlage I bij Verordening ( EEG ) nr. 1734/96 van de                1976 , blz . 40 ).
      Commissie van 9 september 1996 tot wijziging van bij
      lage I van Verordening ( EEG ) nr. 2658/87 van de Raad
      met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur
      en het gemeenschappelijk douanetarief (') ( gecombi
      neerde nomenclatuur 1997 ) aldus worden uitgelegd
      dat een als schakelaansluitdoos aangeduid product,                 Beroep, op 1 augustus 1997 ingesteld door Commissie van
      bestaand uit een rechthoekige houder met gelakt alu                   de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek
      minium spuitgietdeksel ( aluminium-siliciumlegering die                                      ( Zaak C-282/97)
      voor het grootste deel van het gewicht uit aluminium
      bestaat), met vier stalen verbindingsschroeven en vier                                          ( 97/C 295/32 )
      aardbouten uit verkoperd staal ( die los verpakt in het
      product zitten en moeten worden aangebracht in de                   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
      daartoe voorziene gaten met schroefdraad ), moet wor
                                                                          is op 1 augustus 1997 beroep tegen Franse Republiek inge
      den ingedeeld onder tariefpost 8538 ?
                                                                          steld door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
                                                                          vertegenwoordigd door F. Castillo de la Torre, lid van
2 . Bij een ontkennend antwoord op vraag 1 : moet                         haar juridische dienst, en O. Couvert-Castera, bij deze
      het gemeenschappelijk douanetarief ( gecombineerde                  dienst gedetacheerd nationaal ambtenaar, als gemachtig
      nomenclatuur 1997 ) aldus worden uitgelegd dat een                  den, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij C.
      dergelijk product ingevolge algemene regel 2 a , I,                 Gómez de la Cruz, Centre Wagner, Kirchberg.
      inzake de uitlegging van de gecombineerde nomencla
      tuur, onder post 8536 moet worden ingedeeld ?
                                                                          De Commissie van de Europese Gemeenschappen conclu
                                                                          deert dat het den Hove behage :
 (') PB L 238 van 19 . 9 . 1996 , blz . 1 .
                                                                          — vast te stellen dat de Franse Republiek, door niet de
                                                                               wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te
                                                                                stellen die nodig zijn voor het volgen van Richtlijn 92/
                                                                                73/EEG van de Raad (') van 22 september 1992 tot
                                                                                uitbreiding van het toepassingsgebied van de Richtlij
Verzoek van het Arbeitsgericht München van 3 juli 1997                          nen 65/65/EEG ( 2 ) en 75/319/EEG ( 3 ) betreffende de
 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen                            aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke
           A. Krüger en Kreiskrankenhaus Ebersberg                              bepalingen inzake geneesmiddelen en tot vaststelling
                           ( Zaak C-281 /97 )                                   van aanvullende bepalingen voo,r homeopathische
                                                                                geneesmiddelen, de krachtens het EG-Verdrag en die
                              ( 97/C 295/31 )
                                                                                richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nage
                                                                                komen;
 Het Arbeitsgericht München ( 19 . Kammer) heeft bij
 beschikking van 3 juli 1997, ingekomen ter griffie van het               — de Franse Republiek in de kosten te verwijzen.


title: Zaak C-216/03: Verzoek van Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien van 30 september 2002 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen DLD Trading Company Import-Export, spol. s.r.o. en de Oostenrĳkse Republiek

text:
C 251/2                  NL                      Publicatieblad van de Europese Unie                                        18.10.2003
generaal van de instelling; andere partij bij de procedure:                   kelijking van het reizigersverkeer met derde landen en
Rekenkamer van de Europese Gemeenschappen (gemachtig-                         onderlinge afstemming tussen de vrijstellingen van belas-
den: J.-M. Stenier, M. Bavendamm en I. Ní Riagáin Düro),                      tingen en accijnzen in het reizigersverkeer?
heeft het Hof (Eerste kamer), samengesteld als volgt:
M. Wathelet, kamerpresident, P. Jann en A. Rosas (rapporteur),
rechters; advocaat-generaal: F. G. Jacobs; griffier: R. Grass, op
                                                                        ( 1) PB L 350, blz. 12.
10 juli 2003 een beschikking gegeven waarvan het dictum
                                                                        ( 2) PB L 345, blz. 9.
luidt als volgt:
                                                                        ( 3) PB L 105, blz. 1.
                                                                        ( 4) PB L 133, blz. 6.
1)    De hogere voorziening wordt afgewezen.
2)    Giuseppe Di Pietro wordt verwezen in de kosten.
                                                                        Verzoek van het College van Beroep voor het bedrijfsle-
                                                                        ven van 26 juni 2003 om een prejudiciële beslissing in de
(1) PB C 19 van 25.1.2003.                                              zaak 1. Cindu Chemicals B.V., 2. Rütgers VFT AG, 3.
                                                                        Touwen & Co B.V., 4. Pearl Paint Holland B.V., 5. Elf
                                                                        Atochem Nederland B.V., 6. Zijlstra & Co. Verf B.V. en 7.
                                                                        B.V. Chemische Producten Struyk & Co. tegen College
                                                                                voor de toelating van bestrijdingsmiddelen
                                                                                (Zaak C-281/03)
Verzoek van Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien
van 30 september 2002 om een prejudiciële beslissing in                                         (2003/C 251/04)
het geding tussen DLD Trading Company Import-Export,
            spol. s.r.o. en de Oostenrijkse Republiek                   Het College van Beroep voor het bedrijfsleven heeft bij uit-
                                                                        spraak van 26 juni 2003, ingekomen ter griffie van het Hof
                          (Zaak C-216/03)                               van Justitie op 30 juni 2003, in de zaak 1. Cindu Chemicals B.
                                                                        V., 2. Rütgers VFT AG, 3. Touwen & Co B.V., 4. Pearl Paint
                          (2003/C 251/03)                               Holland B.V., 5. Elf Atochem Nederland B.V., 6. Zijlstra & Co.
                                                                        Verf B.V. en 7. B.V. Chemische Producten Struyk & Co. tegen
Het Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien heeft bij beschik-         College voor de toelating van bestrijdingsmiddelen, het Hof
king van 30 september 2002, ingekomen ter griffie van het               van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om
Hof van Justitie op 19 mei 2003, in het geding tussen DLD               een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
Trading Company Import-Export, spol. s.r.o. en de
Oostenrijkse Republiek, het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over             Staat de Stoffenrichtlijn toe dat een lidstaat aanvullende voor-
de navolgende vragen:                                                   waarden stelt aan het op de markt brengen en gebruik van een
                                                                        biocide waarvan de werkzame stof is opgenomen op bijlage I
                                                                        van de Stoffenrichtlijn?
1.   Zijn de bepalingen van verordening (EG) nr. 3316/94 (1)
     en van verordening (EG) nr. 2744/98 (2) in overeenstem-
     ming met de communautaire regelingen inzake accijnsvrij-
     stellingen, met name met verordening (EEG) nr. 918/83 (3),
     en met de beginselen van de douaneunie?
2.   Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord:
                                                                        Verzoek van het College van Beroep voor het bedrijfsle-
                                                                        ven van 26 juni 2003 om een prejudiciële beslissing in de
      Is door de retroactieve inwerkingtreding van verordening          zaak Arch Timber Protection B.V. tegen College voor de
      (EG) nr. 2744/98 het rechtszekerheidsbeginsel, respectie-         toelating van bestrijdingsmiddelen en als belanghebbende
      velijk het vertrouwensbeginsel geschonden?                        partij de Stichting Behoud Leefmilieu en Natuur Maas en
                                                                                Waal
                                                                                (Zaak C-282/03)
3.   Is artikel 5, lid 8, van verordening 69/169/EEG (4), res-
     pectievelijk de nationale uitvoeringsregeling ter zake —                                   (2003/C 251/05)
     § 3a VstBefrVO en de verordening op de omzetbelasting
     in BGBI II nr. 326/1997 — in strijd met het doel van
     harmonisatie van omzetbelastingen en verbruiksbelastin-            Het College van Beroep voor het bedrijfsleven heeft bij uit-
     gen in de lidstaten, liberalisering respectievelijk vergemak-      spraak van 26 juni 2003, ingekomen ter griffie van het Hof


title: Zaak T-555/14: Beroep ingesteld op 25 juli 2014 — Estland/Commissie

text:
               20.10.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 372/17

         Beroep ingesteld op 25 juli 2014 — Estland/Commissie
   (Zaak T-555/14)
   2014/C 372/22
   Procestaal: Ests

      Partijen

      Verzoekende partij: Republiek Estland (vertegenwoordiger: N. Grünberg, gemachtigde)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van besluit C(2014) 3271 def. van de Europese Commissie van 14 mei 2014, dat de schorsing van de tussentijdse betalingen aan Estland uit het Europese visserijfonds (EVF) in het kader van het operationele steunprogramma voor de periode 2007 tot en met 2013 betreft;

               —

               verwijzing van verweerster in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoekster baseert haar beroep op vijf middelen.

               1.

               Eerste middel: de Commissie heeft artikel 25, lid 2, en artikel 89 van verordening nr. 1198/2006 (1) onjuist toegepast.
               De door de Commissie aan artikel 25 gegeven uitlegging dat investeringen slechts mogen worden ondersteund, wanneer met de overeenkomstige investeringen de betrokken technische kenmerken van een vissersvaartuig verdergaand worden verbeterd dan herstel van het vaartuig in de oorspronkelijke staat, strookt niet met tekst, strekking en doel van dit artikel. De tekst van artikel 25, lid 2, verleent een ruime beoordelingsvrijheid om te beslissen welke investeringen in het kader van de EVF kunnen worden ondersteund. Voorts zijn de toepassing van artikel 89 en de schorsing van de tot bevordering van de eerste prioriteit van het operationele programma te verrichten tussentijdse betalingen niet ter zake dienend, daar verzoekster artikel 25, lid 2, in acht heeft genomen.

               2.

               Tweede middel: schending door de Commissie van artikel 88 van verordening nr. 1198/2006.
               Verzoekster verwijt de Commissie niet binnen zes maanden na de mededeling over de stuiting van de termijn voor de tussentijdse betaling een beslissing over de schorsing van de betalingen te hebben genomen. Zij heeft dus artikel 88 van verordening nr. 1198/2006 geschonden en haar eigen richtlijnen voor de stuiting van de betalingstermijn, voor de schorsing van de betalingen en voor financiële correcties niet in acht genomen.

               3.

               Derde middel: schending door de Commissie van het beginsel van behoorlijk bestuur.
               De vaststelling door de Commissie van het bestreden besluit schendt het beginsel van behoorlijk bestuur, daar zij in de eerste plaats niet alle door verzoekster verstrekte gegevens zorgvuldig heeft beoordeeld en in acht genomen, in de tweede plaats niet is nagegaan of was voldaan aan alle voor de vaststelling van haar besluit vereiste voorwaarden, in de derde plaats alle tot verbetering van de staat van afgeschreven visserijvaartuigen overwogen investeringen automatisch bij de lopende instandhoudingskosten heeft gerekend en in de vierde plaats abusievelijk heeft aangenomen dat deze investeringen niet mede hielpen om de doelstellingen van artikel 25, lid 2, te bereiken.

               4.

               Vierde middel: schending door de Commissie van het vertrouwensbeginsel.
               Ongeacht het in de brief van de Commissie duidelijk en nauwkeurig gegeven en dus gewettigde verwachtingen wekkend standpunt, dat uitgaven voor de vernieuwing/instandhouding van een motor binnen artikel 25, lid 2, van verordening nr. 1198/2006 konden vallen, wanneer de visserijcapaciteit van een vissersvaartuig daarmee niet wordt vergroot, besliste de Commissie achteraf dat dergelijke uitgaven niet tot verbetering van de technische kenmerken van het vaartuig, maar veeleer tot herstel en behoud van het vaartuig in zijn oorspronkelijke staat bijdroegen, zodat zij niet voor steun in aanmerking kwamen. Verzoekster kreeg daarvan geen kennis; dat valt niet uit artikel 25 van verordening nr. 1198/2006 en evenmin uit de antwoordbrief van de Commissie op een overeenkomstige vraag van verzoekster af te leiden.

               5.

               Vijfde middel: schending door de Commissie van het rechtszekerheidsbeginsel.
               Dat de Commissie een definitief besluit over de schorsing van een gevraagde tussentijdse betaling meer dan drie jaar na de stuiting van de termijn voor het eerste verzoek om tussentijdse betalingen neemt en dus de in artikel 88, lid 1, van verordening nr. 1198/2006 gestelde termijn van zes maanden niet in acht neemt, schendt duidelijk het rechtszekerheidsbeginsel. Dit gedrag van de Commissie is voor de ontvanger van de steun uit het EVF niet voorzienbaar.

      (1)  Verordening (EG) n r. 1198/2006 van de Raad van 27 juli 2006 inzake het Europees Visserijfonds (PB L 223, blz. 1).


title: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 29 april 2004 in zaak C-106/01 (verzoek van de Court of Appeal (England and Wales) (Civil Division) om een prejudiciële beslissing): The Queen, op verzoek van Novartis Pharmaceuticals UK Ltd, tegen The licensing Authority established by the Medicines Act 1968 (vertegenwoordigd door The Medicines Control Agency), in tegenwoordigheid van: SangStat UK Ltd en Imtix-SangStat UK Ltd (Geneesmiddelen — Vergunning voor het in de handel brengen — Procedure voor in wezen gelijkwaardige geneesmiddelen)

text:
               30.4.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 118/7

      ARREST VAN HET HOF

   (Zesde kamer)
   van 29 april 2004
   in zaak C-106/01 (verzoek van de Court of Appeal (England and Wales) (Civil Division) om een prejudiciële beslissing): The Queen, op verzoek van Novartis Pharmaceuticals UK Ltd, tegen The licensing Authority established by the Medicines Act 1968 (vertegenwoordigd door The Medicines Control Agency), in tegenwoordigheid van: SangStat UK Ltd en Imtix-SangStat UK Ltd (1)

   (Geneesmiddelen - Vergunning voor het in de handel brengen - Procedure voor in wezen gelijkwaardige geneesmiddelen)
   (2004/C 118/13)
   Procestaal: Engels
   In zaak C-106/01, betreffende een verzoek aan het Hof krachtens artikel 234 EG van de Court of Appeal (England and Wales) (Civil Division) (Engeland), in het aldaar aanhangige geding tussen The Queen, op verzoek van Novartis Pharmaceuticals UK Ltd, en The licensing Authority established by the Medicines Act 1968 (vertegenwoordigd door The Medicines Control Agency), in tegenwoordigheid van: SangStat UK Ltd en Imtix-SangStat UK Ltd, om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van artikel 4, derde alinea, punt 8, sub a, van richtlijn 65/65/EEG van de Raad van 26 januari 1965 betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake geneesmiddelen (PB 1965, 22, blz. 369), in de versie die voortvloeit uit de richtlijnen 87/21/EEG van de Raad van 22 december 1986 (PB 1987, L 15, blz. 36), 89/341/EEG van de Raad van 3 mei 1989 (PB L 142, blz. 11), en 93/39/EEG van de Raad van 14 juni 1993 (PB L 214, blz. 22), heeft het Hof (Zesde kamer), samengesteld als volgt: V. Skouris, waarnemend voor de president van de Zesde kamer, C. Gulmann (rapporteur), J.-N. Cunha Rodrigues, J.-P. Puissochet en R. Schintgen, rechters, advocaat-generaal: F. G. Jacobs, griffier: M.-F. Contet, hoofdadministrateur, op 29 april 2004 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Producten kunnen met het oog op de toepassing van artikel 4, derde alinea, punt 8, sub a-i of iii, van richtlijn 65/65/EEG van de Raad van 26 januari 1965 betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake geneesmiddelen, in de versie die voortvloeit uit de richtlijnen 87/21/EEG van de Raad van 22 december 1986, 89/341/EEG van de Raad van 3 mei 1989 en 93/39/EEG van de Raad van 14 juni 1993, niet in wezen gelijkwaardig worden geacht wanneer zij niet bio-equivalent zijn.

               2)

               In het kader van de procedure van artikel 4, derde alinea, punt 8, sub a-i of iii, van de gewijzigde richtlijn 65/65 moet met het oog op de vaststelling van de pharmaceutische vorm van een geneesmiddel rekening worden gehouden met de vorm waarin dit wordt aangeboden en de vorm waarin het wordt toegediend, met inbegrip van de fysieke vorm. In dit verband moeten geneesmiddelen als die welke in het hoofdgeding aan de orde zijn, die worden aangeboden in de vorm van een oplossing die voor de toediening aan de patiënt met een drank moet worden aangelengd en die na verdunning respectievelijk een macro-emulsie, een micro-emulsie en een nano-dispersie vormen, worden geacht dezelfde farmaceutische vorm te hebben, mits de verschillen met betrekking tot de vorm van toediening uit wetenschappelijk oogpunt niet beduidend zijn.

               3)

               Het voorbehoud, dat wil zeggen de verkorte, hybride procedure van artikel 4, derde alinea, punt 8, sub a, laatste alinea, van de gewijzigde richtlijn 65/65, is van toepassing op de aanvragen van een vergunning voor het in de handel brengen die krachtens punt 8, sub a-i of iii, van die bepaling worden ingediend.
               Een aanvraag van een vergunning voor het in de handel brengen van een geneesmiddel kan op grond van het voorbehoud worden ingediend onder verwijzing naar een toegelaten geneesmiddel, op voorwaarde dat het geneesmiddel waarvoor de vergunning voor het in de handel brengen wordt aangevraagd in wezen gelijkwaardig is aan het toegelaten geneesmiddel, in voorkomend geval met uitzondering van een of verscheidene van de in het voorbehoud genoemde verschillen.

               4)

               Bij het onderzoek van een aanvraag van een vergunning voor het in de handel brengen van een nieuw product C, die krachtens artikel 4, derde alinea, punt 8, sub a-iii, van de gewijzigde richtlijn 65/65 is ingediend onder verwijzing naar een sinds meer dan zes of tien jaar toegelaten product A, is de bevoegde autoriteit van een lidstaat bevoegd om zich met het oog op de afgifte van de vergunning voor het in de handel brengen, zonder de toestemming van degene die voor het op de markt brengen verantwoordelijk is, te baseren op gegevens die zijn overgelegd ter ondersteuning van een product B, dat in de loop van de laatste zes of tien jaar krachtens de verkorte, hybride procedure van artikel 4, derde alinea, punt 8, sub a, van de gewijzigde richtlijn 65/65 is toegelaten onder verwijzing naar product A, wanneer genoemde gegevens bestaan in klinische proeven die zijn uitgevoerd om aan te tonen dat product B veilig is, ofschoon het een hogere biodisponibiliteit heeft dan product A wanneer het in dezelfde dosering wordt toegediend.

               5)

               De bevoegde autoriteit van een lidstaat maakt bij het onderzoek van twee hybride aanvragen van een vergunning voor het in de handel brengen van de producten B en C, die zijn ingediend krachtens artikel 4, derde alinea, punt 8, sub a, laatste alinea, van de gewijzigde richtlijn 65/65 en waarbij wordt verwezen naar een product A, geen inbreuk op het algemene non-discriminatiebeginsel wanneer zij aan de afgifte van de vergunning voor het in de handel brengen de voorwaarde verbindt dat volledige klinische gegevens met betrekking tot de biodisponibiliteit voor product B worden overgelegd, maar na onderzoek van de voor product B overgelegde gegevens niet dezelfde gegevens verlangt voor product C.

      (1)  PB C 173 van 16.6.2001.


title: Zaak T-340/10: Beroep ingesteld op 20 augustus 2010 — CTG Luxembourg PSF/Hof van Justitie

text:
               23.10.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 288/48

      Beroep ingesteld op 20 augustus 2010 — CTG Luxembourg PSF/Hof van Justitie
      (Zaak T-340/10)
      ()
      (2010/C 288/91)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Computer Task Group Luxembourg PSF SA (CTG Luxembourg PSF) (Bertrange, Luxemburg) (vertegenwoordiger: M. Thewes, advocaat)

         Verwerende partij: Hof van Justitie van de Europese Unie

         Conclusies

                  —

                  de onderhavige zaak voegen met de zaak die onder nummer T-170/10 aanhangig is bij de Achtste kamer van het Gerecht;

                  —

                  de beslissing van het Hof van Justitie van 29 juni 2010 om opdracht „AO 008/2009: ondersteuning voor gebruikers van IT- en telefoonsystemen van het eerste en tweede niveau, callcenter, beheer van eindgebruikerhardware” aan een andere inschrijver te gunnen, nietig verklaren;

                  —

                  vaststellen dat er sprake is van niet-contractuele aansprakelijkheid van de Europese Unie, en het Hof van Justitie veroordelen om verzoekster schadeloos te stellen voor alle schade die zij heeft geleden ten gevolge van de bestreden beslissing en een deskundige aanwijzen om de schade te evalueren;

                  —

                  het Hof van Justitie verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      De door verzoekster aangevoerde middelen en voornaamste argumenten zijn identiek aan die in zaak T-170/10, CTG Luxembourg PSF/Hof van Justitie (1), welke dezelfde aanbesteding betreft.

         (1)  PB 2010, C 161, blz. 48.


title: Zaak C-419/10: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgerichtshof (Duitsland) op 23 augustus 2010 — Wolfgang Hofmann/Freistaat Bayern

text:
               6.11.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/12

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgerichtshof (Duitsland) op 23 augustus 2010 — Wolfgang Hofmann/Freistaat Bayern
   (Zaak C-419/10)
   ()
   2010/C 301/16
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Verwaltungsgerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Wolfgang Hofmann

      Verwerende partij: Freistaat Bayern

      Prejudiciële vraag

   Moeten de artikelen 2, lid 1, en 11, lid 4, tweede alinea, van richtlijn 2006/126/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 betreffende het rijbewijs (1), aldus worden uitgelegd dat een lidstaat de erkenning van de geldigheid moet weigeren van een rijbewijs dat door een andere lidstaat aan een persoon is afgegeven buiten een voor hem geldende verbodstermijn, wanneer diens rijbewijs op het grondgebied van eerstgenoemde lidstaat is ingetrokken en die persoon ten tijde van de afgifte van het rijbewijs zijn gewone verblijfplaats op het grondgebied van de lidstaat van afgifte had?

      (1)  PB L 403, blz. 18.