title: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 17 oktober 2002 in zaak C-71/00 (verzoek van het Verwaltungsgerichtshof om een prejudiciële beslissing): Develop Baudurchführungs- und Stadtentwicklungsgesellschaft mbH tegen Finanzlandesdirektion für Wien, Niederösterreich und Burgenland ("Richtlĳn 69/335/EEG — Indirecte belastingen op bĳeenbrengen van kapitaal — Kapitaalrecht — Inbreng van zaken van welke aard ook — Begrip — Financiële bĳdragen van moedermaatschappĳ van vennootschap die door kapitaalvennootschap uitgegeven winstbewĳzen heeft verworven")

text:
C 305/2                  NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                            7.12.2002
                     ARREST VAN HET HOF                                     2)     Artikel 4, lid 1, sub c, van richtlijn 69/335/EEG, zoals
                                                                                gewijzigd bij voormelde Akte van toetreding, moet aldus worden
                           (Zesde kamer)                                           uitgelegd dat het daarin bedoelde begrip „inbreng van zaken
                                                                                van welke aard ook”, tevens bijkomende financiële bijdragen
                                                                                omvat die een nieuwe vennoot niet betaalt aan de kapitaalven-
                       van 17 oktober 2002                                         nootschap die haar vennootschappelijk kapitaal vermeerdert,
                                                                                doch aan dochtermaatschappijen daarvan, wanneer uit de
in zaak C-339/99 (verzoek van het Verwaltungsgericht                               omstandigheden van het geval duidelijk blijkt dat vanuit
om een prejudiciële beslissing): Energie Steiermark Hol-                           economisch oogpunt die vennootschap de werkelijke begunstigde
  ding AG tegen Finanzlandesdirektion für Steiermark ( 1)                          van deze bijdragen is.
                                                                            3)     Zaken die onder opschortende voorwaarde worden ingebracht,
(„Richtlijn 69/335/EEG — Indirecte belastingen op bijeen-
                                                                                vormen pas inbrengen in de zin van artikel 4, lid 1, sub c, van
brengen van kapitaal — Kapitaalrecht — Vermeerdering
                                                                                richtlijn 69/335/EEG, zoals gewijzigd bij voormelde Akte van
van vennootschappelijk kapitaal door uitgifte van nieuwe                           toetreding, nadat aan deze voorwaarde is voldaan.
aandelen — Bijdragen betaald bij intreding van nieuwe
vennoot in vennootschappelijk kapitaal — Door moeder-                       4)     Het kapitaalrecht vormt geen „verbintenis” of „last” in de zin
maatschappij van nieuwe vennoot betaalde bijdragen —                               van artikel 5, lid 1, sub a, van richtlijn 69/335/EEG, zoals
Bijdragen betaald aan dochtermaatschappijen van vennoot-                           gewijzigd bij de in punt 1 van dit dictum genoemde Akte van
schap die haar vennootschappelijk kapitaal vermeerdert —                           toetreding.
                   Nog niet betaalde bijdragen”)
                                                                            (1 ) PB C 352 van 4.12.1999.
                          (2002/C 305/02)
                          (Procestaal: Duits)
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                          dentie van het Hof)                                                     ARREST VAN HET HOF
                                                                                (Zesde kamer)
In zaak C-339/99, betreffende een verzoek aan het Hof
krachtens artikel 234 EG van het Verwaltungsgerichtshof                                             van 17 oktober 2002
(Oostenrijk), in het aldaar aanhangig geding tussen Energie
Steiermark Holding AG en Finanzlandesdirektion für                          in zaak C-71/00 (verzoek van het Verwaltungsgerichtshof
Steiermark, om een prejudiciële beslissing over de uitlegging               om een prejudiciële beslissing): Develop Baudurchfüh-
van de artikelen 4, lid 1, sub c, en 5, lid 1, sub a, van richtlijn         rungs- und Stadtentwicklungsgesellschaft mbH tegen Fi-
69/335/EEG van de Raad van 17 juli 1969 betreffende de                      nanzlandesdirektion für Wien, Niederösterreich und Bur-
indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal (PB                                               genland (1)
L 249, blz. 25), zoals gewijzigd bij de Akte betreffende de
toetredingsvoorwaarden voor de Republiek Oostenrijk, de                     („Richtlijn 69/335/EEG — Indirecte belastingen op bijeen-
Republiek Finland en het Koninkrijk Zweden en de aanpassing                 brengen van kapitaal — Kapitaalrecht — Inbreng van zaken
van de Verdragen waarop de Europese Unie is gegrond                         van welke aard ook — Begrip — Financiële bijdragen van
(PB 1994, C 241, blz. 21, en PB 1995, L 1, blz. 1), heeft het               moedermaatschappij van vennootschap die door kapitaalven-
Hof (Zesde kamer), samengesteld als volgt: J.-P. Puissochet,                     nootschap uitgegeven winstbewijzen heeft verworven”)
kamerpresident, R. Schintgen (rapporteur), V. Skouris, F. Mac-
ken en J. N. Cunha Rodrigues, rechters; advocaat-generaal:
                                                                                (2002/C 305/03)
A. Tizzano; griffier: D. Louterman-Hubeau, afdelingshoofd, op
17 oktober 2002 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt
als volgt:                                                                                (Procestaal: Duits)
1)    Artikel 4, lid 1, sub c, van richtlijn 69/335/EEG van de Raad         (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
      van 17 juli 1969 betreffende de indirecte belastingen op het                                    dentie van het Hof)
      bijeenbrengen van kapitaal, zoals gewijzigd bij de Akte
      betreffende de toetredingsvoorwaarden voor de Republiek Oos-
      tenrijk, de Republiek Finland en het Koninkrijk Zweden en de          In zaak C-71/00, betreffende een verzoek aan het Hof krach-
      aanpassing van de Verdragen waarop de Europese Unie is                tens artikel 234 EG van het Verwaltungsgerichtshof (Oosten-
      gegrond, moet aldus worden uitgelegd dat het daarin bedoelde          rijk), in het aldaar aanhangig geding tussen Develop Bau-
      begrip „inbreng van zaken van welke aard ook” mede ziet op            durchführungs- und Stadtentwicklungsgesellschaft mbH en
      het geval waarin een moedermaatschappij aan een kapitaalven-          Finanzlandesdirektion für Wien, Niederösterreich und Burgen-
      nootschap die door de uitgifte van nieuwe aandelen haar               land, om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van
      vennootschappelijk kapitaal vermeerdert, financiële bijdragen         artikel 4, lid 1, sub d, van richtlijn 69/335/EEG van de Raad
      betaalt opdat een dochtermaatschappij van deze moedermaat-            van 17 juli 1969 betreffende de indirecte belastingen op het
      schappij die aandelen kan verwerven.                                  bijeenbrengen van kapitaal (PB L 249, blz. 25), zoals gewijzigd
 ---pagebreak--- 7.12.2002               NL                       Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                            C 305/3
bij de Akte betreffende de toetredingsvoorwaarden voor de                   aldaar aanhangig geding tussen Roquette Frères SA en Direc-
Republiek Oostenrijk, de Republiek Finland en het Koninkrijk                teur général de la concurrence, de la consommation et de la
Zweden en de aanpassing van de Verdragen waarop de                          répression des fraudes, in aanwezigheid van Commissie van de
Europese Unie is gegrond (PB 1994, C 241, blz. 21, en                       Europese Gemeenschappen, om een prejudiciële beslissing
PB 1995, L 1, blz. 1), heeft het Hof (Zesde kamer), samengesteld            over de uitlegging van artikel 14 van verordening nr. 17 van
als volgt: J.-P. Puissochet, kamerpresident, R. Schintgen (rap-             de Raad van 6 februari 1962, Eerste verordening over de
porteur), C. Gulmann, F. Macken en J. N. Cunha Rodrigues,                   toepassing van de artikelen 85 en 86 van het Verdrag (PB 1962,
rechters; advocaat-generaal: A. Tizzano; griffier: R. Grass, op             13, blz. 204), en van het arrest van 21 september 1989,
17 oktober 2002 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt                 Hoechst/Commissie (46/87 en 227/88, Jurispr. blz. 2859),
als volgt:                                                                  heeft het Hof, samengesteld als volgt: G. C. Rodríguez Iglesias,
                                                                            president, J.-P. Puissochet, M. Wathelet en R. Schintgen,
Artikel 4, lid 1, sub d, van richtlijn 69/335/EEG van de Raad van           kamerpresidenten, C. Gulmann, D. A. O. Edward, A. La Pergola
17 juli 1969 betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen      (rapporteur), P. Jann, V. Skouris, F. Macken, N. Colneric, S. von
van kapitaal, zoals gewijzigd bij de Akte betreffende de toetredings-       Bahr en J. N. Cunha Rodrigues, rechters; advocaat-generaal:
voorwaarden voor de Republiek Oostenrijk, de Republiek Finland en           J. Mischo; griffier: L. Hewlett, administrateur, op 22 oktober
het Koninkrijk Zweden en de aanpassing van de Verdragen waarop              2002 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
de Europese Unie is gegrond, moet aldus worden uitgelegd dat
wanneer een moedermaatschappij aan een kapitaalvennootschap die
door de uitgifte van winstbewijzen haar vennootschappelijk vermogen
vermeerdert, financiële bedragen betaalt opdat een dochtermaatschap-
pij van deze moedermaatschappij die winstbewijzen kan verwerven,
die bijdragen aan kapitaalrecht zijn onderworpen.                           1)    Krachtens het algemene beginsel van gemeenschapsrecht dat
                                                                                bescherming gebiedt tegen willekeurige of onevenredige ingrepen
                                                                                van het openbaar gezag in de privé-sfeer van een natuurlijke of
( 1) PB C 149 van 27.5.2000.                                                      rechtspersoon, dient een nationale rechter die krachtens het
                                                                                nationale recht bevoegd is toestemming te verlenen voor
                                                                                huiszoeking en beslaglegging in lokalen van ondernemingen die
                                                                                van inbreuken op de mededingingsregels worden verdacht, te
                                                                                onderzoeken of dwangmaatregelen waarom wordt gevraagd in
                                                                                aansluiting op een door de Commissie krachtens artikel 14,
                                                                                lid 6, van verordening nr. 17 van de Raad van 6 februari
                    ARREST VAN HET HOF                                            1962, Eerste verordening over de toepassing van de artikelen 85
                                                                                en 86 van het Verdrag, ingediend verzoek om bijstand, niet
                                                                                willekeurig zijn of onevenredig in verhouding tot het voorwerp
                       van 22 oktober 2002                                        van de bevolen verificatie. Onverminderd de toepassing van de
                                                                                bepalingen van nationaal recht terzake van de tenuitvoerlegging
in zaak C-94/00 (verzoek van de Cour de cassation om                              van dwangmaatregelen, verzet het gemeenschapsrecht zich
een prejudiciële beslissing): Roquette Frères SA tegen                            ertegen dat het door deze nationale rechter uitgeoefende toezicht
Directeur général de la concurrence, de la consommation                           op de gegrondheid van deze maatregelen, verder gaat dan
                et de la répression des fraudes ( 1)                              hetgeen aldus door het hierboven genoemde algemene beginsel
                                                                                wordt vereist.
(„Mededingingsrecht — Artikel 14, leden 3 en 6, van
verordening nr. 17 — Verificatiebeschikking van Commis-
sie — Bijstand van nationale autoriteiten — Uitlegging
van arrest van 21 september 1989, Hoechst/Commissie —                       2)    Het gemeenschapsrecht verplicht de Commissie ervoor te zorgen,
Algemene beginselen — Bescherming tegen willekeurige of                           dat genoemde nationale rechter over alle gegevens beschikt die
onevenredige ingrepen van openbaar gezag in privé-sfeer van                       nodig zijn om het toezicht waarmee hij is belast, uit te oefenen.
rechtspersoon — Omvang van toezicht uit te oefenen door                           Daartoe dienen de door de Commissie te verstrekken gegevens
nationale rechterlijke instantie bevoegd tot toestaan van                         in beginsel te bevatten:
dwangmaatregelen ten aanzien van ondernemingen — Infor-
     matieplicht van Commissie — Loyale samenwerking”)
                          (2002/C 305/04)
                                                                                —     een omschrijving van de voornaamste kenmerken van de
                                                                                vermoedelijke inbreuk, en wel op zijn minst een omschrij-
                          (Procestaal: Frans)                                           ving van de veronderstelde betrokken markt en van de
                                                                                aard van de vermoedelijke mededingingsbeperkingen;
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                          dentie van het Hof)
                                                                                —     een uiteenzetting van de wijze waarop de bij de dwang-
In zaak C-94/00, betreffende een verzoek aan het Hof krach-                             maatregelen betrokken onderneming wordt vermoed bij
tens artikel 234 EG van de Cour de cassation (Frankrijk), in het                        voornoemde inbreuk betrokken te zijn;


title: Zaak T-557/10: Beroep ingesteld op 3 december 2010 — H.Eich/BHIM — Arav (H.EICH)

text:
               29.1.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 30/56

         Beroep ingesteld op 3 december 2010 — H.Eich/BHIM — Arav (H.EICH)
   (Zaak T-557/10)
   ()
   2011/C 30/98
   Taal van het verzoekschrift: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: H.Eich Srl (Signa, Italië) (vertegenwoordigers: D. Mainini, T. Rubin, A. Masetti Zannini de Concina, M. Bucarelli, G. Petrocchi, B. Passaretti, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Arav Holding Srl (Palma Campania, Italië)

      Conclusies

               —

               de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 9 september 2010 vernietigen;

               —

               de geldigheid van het merk H.EICH (inschrijvingsaanvraag nr. 6 256 242) vaststellen;

               —

               het BHIM verwijzen in alle kosten van de procedure, de kosten van de procedures voor de oppositieafdeling en de kamer van beroep van het BHIM daaronder begrepen.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Betrokken gemeenschapsmerk: het woordmerk „H.EICH” (gemeenschapsmerkaanvraag nr. 6 256 242), voor waren van de klassen 18 en 25;

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: Arav Holding Srl

      Oppositiemerk of -teken: het beeldmerk bevattende het woordbestanddeel „H- Silvian Heach” (Italiaanse merkinschrijving nr. 976 125 en merkinschrijving nr. 880 562, overeenkomstig het Protocol bij de Schikking van Madrid, voor de Benelux, de Tsjechische Republiek, Duitsland, Griekenland, Spanje, Frankrijk, Hongarije, Oostenrijk, Polen, Portugal, Roemenië, het Verenigd Koninkrijk en Zweden, voor waren van de klassen 18 en 25).

      Beslissing van de oppositieafdeling: afwijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: vernietiging van de bestreden beslissing en afwijzing van de gemeenschapsmerkaanvraag

      Aangevoerde middelen: onjuiste toepassing en uitlegging van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009 inzake het gemeenschapsmerk, aangezien geen sprake is van gevaar voor verwarring.


title: Zaak C-368/05 P: Hogere voorziening, op  5 oktober 2005  ingesteld door Polyelectrolyte Producers Group tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede kamer) van  22 juli 2005  in zaak T-376/04, Polyelectrolyte Producers Group tegen Raad van de Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               14.1.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 10/7

         Hogere voorziening, op 5 oktober 2005 ingesteld door Polyelectrolyte Producers Group tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede kamer) van 22 juli 2005 in zaak T-376/04, Polyelectrolyte Producers Group tegen Raad van de Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak C-368/05 P)
   (2006/C 10/16)
   Procestaal: Engels
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 5 oktober 2005 hogere voorziening ingesteld door Polyelectrolyte Producers Group, gevestigd te Brussel (België), vertegenwoordigd door Koen van Maldegem en Claudio Mereu, advocaten, tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede kamer) van 22 juli 2005 in zaak T-376/04, Polyelectrolyte Producers Group tegen Raad van de Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeenschappen.
   Rekwirante concludeert dat het den Hove behage:

               —

               de onderhavige hogere voorziening ontvankelijk en gegrond te verklaren;

               —

               de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 22 juli 2005 in zaak T-376/04 te vernietigen;

               —

               rekwirantes beroep in zaak T-376/04 ontvankelijk te verklaren;

               —

               ten gronde uitspraak te doen, of, subsidiair, de zaak naar het Gerecht te verwijzen voor een uitspraak ten gronde;

               —

               de Raad van de Europese Unie en de Commissie van de Europese Gemeenschappen te verwijzen in de kosten van beide procedures.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Rekwirante stelt dat de beschikking van het Gerecht waarbij haar beroep niet-ontvankelijk is verklaard, dient te worden vernietigd om de volgende redenen:

               a)

               de beschikking schendt de motiveringsplicht van het Gerecht;

               b)

               het Gerecht heeft de feiten rechtens onjuist beoordeeld;

               c)

               de beschikking maakt inbreuk op het recht op volledige en effectieve rechterlijke bescherming en op het recht te worden gehoord.


title: Zaak T-173/14: Beroep ingesteld op 20 maart 2014 — WeserWind/Commissie

text:
               12.5.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 142/47

         Beroep ingesteld op 20 maart 2014 — WeserWind/Commissie
   (Zaak T-173/14)
   2014/C 142/60
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: WeserWind GmbH Offshore Construction Georgsmarienhütte (Bremerhaven, Duitsland) (vertegenwoordigers: H. Höfler, C. Kahle en V. Winkler, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               het besluit van de verwerende partij tot inleiding van de formele procedure overeenkomstig artikel 108, lid 2, VWEU betreffende steunmaatregel SA.33995 (2013/C) — Duitsland, Steun voor hernieuwbare elektriciteit en verlaagde EEG-heffing voor energie-intensieve ondernemingen, dat is bekendgemaakt tezamen met de uitnodiging om opmerkingen te maken (PB 2014, C 37, blz. 73), nietig te verklaren;

               —

               verwerende partij te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster in wezen het volgende aan.

               1.

               Schending van wezenlijke vormvoorschriften

                           —

                           Verzoekster voert dienaangaande aan dat verweerster haar besluit tot inleiding van een formele procedure krachtens artikel 108, lid 2, VWEU ontoereikend heeft gemotiveerd in de zin van artikel 296, tweede alinea, VWEU. Het inleidingsbesluit bevat geen specifieke materiële, op feitelijke en juridische overwegingen steunende beoordeling van de vraag of is voldaan aan alle voorwaarden van artikel 107, lid 1, VWEU.

               2.

               Schending van de Verdragen

                           —

                           Verzoekster betoogt in dat verband dat het inleidingsbesluit van de Commissie inbreuk maakt op artikel 107, lid 1, VWEU. Zij stelt dat het Hof van Justitie van de Europese Unie reeds in zijn arrest PreussenElektra van 13 maart 2001 (C-379/98, Jurispr. blz. I-2099) heeft geoordeeld dat het Gesetz über den Vorrang erneuerbarer Energien (Duitse wet tot toekenning van prioriteit aan hernieuwbare energie; hierna: „EEG”) geen steun verleent. Het EEG is in wezen niet gewijzigd. Met name de voor de beoordeling op staatssteungebied wezenlijke aspecten zijn onveranderd gebleven. Hetzelfde geldt voor verweersters besluit van 22 mei 2002 (PB C 164, blz. 5), waarbij verweerster heeft vastgesteld dat het EEG geen steun vormt.

                           —

                           Voorts voert verzoekster aan dat de verlaging van de EEG-heffing niet voldoet aan de in artikel 107, lid 1, VWEU vastgestelde voorwaarden om van staatssteun te kunnen spreken. Zij betoogt dienaangaande in het bijzonder dat de verlaging van de EEG-heffing geen voordeel is dat een onderneming onder normale marktomstandigheden niet had verkregen, aangezien zij geen selectief karakter heeft, er geen sprake is van staatssteun of van met staatsmiddelen bekostigde steun, en zij niet leidt tot vervalsing van de mededinging of tot mogelijke verstoring van het handelsverkeer tussen de lidstaten.

               3.

               Verenigbaarheid met de gemeenschappelijke markt

                           —

                           Zou het Gerecht van oordeel zijn dat er sprake is van staatssteun, dan zou deze volgens verzoekster op grond van artikel 107, lid 3, sub b en c, VWEU verenigbaar zijn met de gemeenschappelijke markt.


title: Zaak T-113/17: Beroep ingesteld op 20 februari 2017 — Crédit Agricole en Crédit Agricole Corporate and Investment Bank/Commissie

text:
               17.7.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 231/27

         Beroep ingesteld op 20 februari 2017 — Crédit Agricole en Crédit Agricole Corporate and Investment Bank/Commissie
   (Zaak T-113/17)
   (2017/C 231/34)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partijen: Crédit Agricole SA (Montrouge, Frankrijk), Crédit Agricole Corporate and Investment Bank (Montrouge) (vertegenwoordigers: J.-P. Tran Thiet, advocaat, M. Powell, solicitor, J. Jourdan en J.-J. Lemonnier, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   Verzoekende partijen verzoeken het Gerecht:
   Primair:

               —

               artikel 1, onder a), en, bijgevolg, artikel 2, onder a), van het besluit nietig te verklaren;

               —

               in elk geval, artikel 2, onder a), van het besluit nietig te verklaren.

         Subsidiair:

               —

               krachtens de volledige rechtsmacht bedoeld in artikel 261 VWEU en in artikel 31 van verordening nr. 1/2003 de aan de verzoekende partijen opgelegde geldboete aanzienlijk te verlagen.

         Aanvullend:

               —

               de besluiten van de raadadviseur-auditeur van 2 oktober 2014, 4 maart 2015, 27 maart 2015, 29 juli 2015 en 19 september 2016, en bijgevolg de artikelen 1, onder a), en 2, onder a), van het besluit, nietig te verklaren;

               —

               de Europese Commissie te verwijzen in alle kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Het onderhavige beroep strekt tot gedeeltelijke nietigverklaring van besluit C(2016) 8530 final van de Europese Commissie van 7 december 2016 betreffende een procedure op grond van artikel 101 VWEU in de zaak betreffende de rentederivaten in euro (AT.39914 — EIRD), waarbij aan de verzoekende partijen een geldboete van 114 654 000 EUR is opgelegd, en subsidiair tot zeer aanzienlijke verlaging van de sanctie.
   Ter ondersteuning van het beroep voeren verzoekende partijen tien middelen aan.

               1.

               Eerste middel: schending van het recht van toegang tot de rechter en van het beginsel van hoor en wederhoor.

               2.

               Tweede middel: niet-nakoming van de verplichting tot onpartijdigheid en niet-inachtneming van het vermoeden van onschuld.

               3.

               Derde middel: in het bestreden besluit is niet aangetoond dat verzoekende partijen aan de gestelde manipulaties hebben deelgenomen.

               4.

               Vierde middel: in het bestreden besluit zijn de bedoelde praktijken ten onrechte als beperkingen naar strekking aangemerkt.

               5.

               Vijfde middel: onjuiste rechtsopvatting van de Commissie doordat deze heeft geoordeeld dat het samenstel van de praktijken één enkele inbreuk vormde.

               6.

               Zesde middel: in het bestreden besluit is niet rechtens genoegzaam aangetoond dat de verzoekende partijen op de hoogte waren van het totaalplan en daaraan wilden deelnemen.

               7.

               Zevende middel: het bestreden besluit bevat een onjuiste rechtsopvatting doordat de gestelde inbreuk van verzoekende partijen daarin als een voortdurende inbreuk is aangemerkt, terwijl het hooguit ging om een voortgezette inbreuk.

               8.

               Achtste middel: het bestreden besluit bevat een onjuiste rechtsopvatting doordat de praktijken van de traders daarin aan de verzoekende partijen zijn toegerekend.

               9.

               Negende middel: de Commissie heeft bij de oplegging van de geldboete het beginsel van gelijke behandeling en het beginsel van behoorlijk bestuur geschonden, is haar motiveringsplicht niet nagekomen en heeft de rechten van de verdediging en het evenredigheidsbeginsel niet geëerbiedigd.

               10.

               Tiende middel: het Gerecht dient het bedrag van de geldboete te verlagen daar dit, gelet op de zwaarte en de duur van de praktijken, overdreven hoog is.


title: Zaak T-470/12: Beroep ingesteld op 22 oktober 2012 — Sothys Auriac/BHIM — Grand Hotel Primavera (BEAUTY GARDEN)

text:
               26.1.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 26/51

         Beroep ingesteld op 22 oktober 2012 — Sothys Auriac/BHIM — Grand Hotel Primavera (BEAUTY GARDEN)
   (Zaak T-470/12)
   2013/C 26/103
   Taal van het verzoekschrift: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Sothys Auriac (Auriac, Frankrijk) (vertegenwoordiger: A. Berthet, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Grand Hotel Primavera SA (Borgo Maggiore, San Marino)

      Conclusies

               —

               het onderhavige beroep ontvankelijk verklaren;

               —

               de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 12 juli 2012 in zaak R 1419/2011-1 vernietigen;

               —

               het BHIM verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Ingeschreven gemeenschapsmerk waarvan nietigverklaring wordt gevorderd: woordmerk „BEAUTY GARDEN” voor waren van de klassen 3, 5, 29, 30 en 32 — gemeenschapsmerkaanvraag nr. 3 456 134

      Houder van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Partij die nietigverklaring van het gemeenschapsmerk vordert: Grand Hotel Primavera SA

      Motivering van de vordering tot nietigverklaring: nationaal beeldmerk dat het woordelement „BEAUTY GARDEN” bevat voor waren van de klassen 3 en 5

      Beslissing van de nietigheidsafdeling: gedeeltelijke toewijzing van de vordering

      Beslissing van de kamer van beroep: gedeeltelijke verwerping van het beroep en gedeeltelijke vernietiging en herziening van de beslissing van de nietigheidsafdeling door de kamer van beroep

      Aangevoerde middelen:

               —

               schending van artikel 76, lid 1, en artikel 75 van verordening nr. 207/2009

               —

               schending van het algemene beginsel van motivering van de beslissingen van het BHIM en het beginsel van hoor en wederhoor


title: Zaak T-113/06: Arrest van het Gerecht van 21 maart 2012 — Marine Harvest Norway en Alsaker Fjordbruk/Raad ( „Dumping — Invoer van zalm van oorsprong uit Noorwegen — Definitie van begrip communautaire bedrijfstak — Soortgelijk product — Samenstelling van steekproef van communautaire producenten” )

text:
               5.5.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 133/21

         Arrest van het Gerecht van 21 maart 2012 — Marine Harvest Norway en Alsaker Fjordbruk/Raad
   (Zaak T-113/06) (1)

   (Dumping - Invoer van zalm van oorsprong uit Noorwegen - Definitie van begrip communautaire bedrijfstak - Soortgelijk product - Samenstelling van steekproef van communautaire producenten)
   2012/C 133/40
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: Marine Harvest Norway AS, rechtsopvolgster van Fjord Seafood Norway AS (Bergen, Noorwegen), en Alsaker Fjordbruk AS (Onarheim, Noorwegen) (vertegenwoordigers: J. M. Juuhl-Langseth en P. Dyrberg, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: J. P. Hix en B. Driessen, gemachtigden, bijgestaan door G. Berrisch, advocaat)

      Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk P. Stancanelli en K. Talabér-Ritz, vervolgens K. Talabér-Ritz, T. Scharf en H. van Vliet, gemachtigden, bijgestaan door E. McGovern, barrister)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van verordening (EG) nr. 85/2006 van de Raad van 17 januari 2006 tot instelling van definitieve antidumpingrechten en tot definitieve inning van de voorlopige antidumpingrechten op gekweekte zalm uit Noorwegen (PB L 15, blz. 1)

      Dictum

               1)

               Verordening (EG) nr. 85/2006 van de Raad van 17 januari 2006 tot instelling van definitieve antidumpingrechten en tot definitieve inning van de voorlopige antidumpingrechten op gekweekte zalm uit Noorwegen wordt nietig verklaard, voor zover zij betrekking heeft op Marine Harvest Norway AS, rechtsopvolgster van Fjord Seafood Norway AS, voor de antidumpingrechten die tot op 18 september 2007 zijn toegepast op de van laatstbedoelde afkomstige invoer, en op Alsaker Fjordbruk AS.

               2)

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               3)

               De Raad van de Europese Unie draagt zijn eigen kosten, alsook die van Marine Harvest Norway, rechtsopvolgster van Fjord Seafood Norway, en Alsaker Fjordbruk.

               4)

               De Europese Commissie draagt haar eigen kosten.

      (1)  PB C 131 van 3.6.2006.


title: Zaak T-332/07: Beroep ingesteld op 4 september 2007 — Duitsland/Commissie

text:
               10.11.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 269/53

         Beroep ingesteld op 4 september 2007 — Duitsland/Commissie
   (Zaak T-332/07)
   (2007/C 269/96)
   Procestaal: Duits
   Partijen

      Verzoekende partij: Bondsrepubliek Duitsland (vertegenwoordigers: M. Lumma en C. von Donat, Rechtsanwalt)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               nietigverklaring van beschikking C(2007) 2619 def. van de Commissie van 25 juni 2007 tot vermindering van de bij beschikking nr. C(94) 3379 toegekende financiële bijstand van het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling voor de in een document samengevatte programmering van structurele investeringen in de Gemeenschap in het onder doelstellin 2 vallende gebied van het Land Nordrhein-Westfalen in de Bondsrepubliek Duitsland (EFRO nr. 94.02.13.012);

               —

               verwijzing van de Commissie in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Met de bestreden beschikking heeft de Commissie de bijstand van het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (EFRO) voor de programmering van structurele investeringen in de Gemeenschap in het onder doelstelling 2 vallende gebied van het Land Nordrhein-Westfalen verminderd.
   Tot staving van haar vordering voert verzoekster aan dat verweerster in de bestreden beschikking de feiten verkeerd heeft beoordeeld.
   Daarenboven wordt aangevoerd dat de voorwaarden voor vermindering op grond van artikel 24, lid 2, van verordening (EEG) nr. 4253/88 (1) niet zijn vervuld. Verzoekster wijst er in dit verband op dat de voorgenomen verschuivingen niet leiden tot aanzienlijke wijzigingen in het programma. Zij is daarnaast van mening dat de enkele verwijzing naar de „richtsnoeren voor de financiële afsluiting van de operationele maatregelen (1994-1999) van de Structuurfondsen (SEC(1999) 1316)” ontoereikend is om het belang van de wijzigingen te motiveren.
   Zelfs als sprake zou zijn van een aanzienlijke wijziging van het programma voert verzoekster aan dat de Commissie de haar op grond van artikel 24, lid 2, van verordening (CEE) nr. 4253/88 toekomende beoordelingsvrijheid ten aanzien van de concrete uitvoering van het programma had moeten uitoefenen. Volgens verzoekster had de Commissie moeten nagaan of een vermindering van de bijstand uit het EFRO in overeenstemming was met het evenredigheidsbeginsel.

      (1)  Verordening (EEG) nr. 4253/88 van de Raad van 19 december 1988 tot vaststelling van toepassingsbepalingen van Verordening (EEG) nr. 2052/88 met betrekking tot de coördinatie van de bijstandsverlening uit de onderscheiden Structuurfondsen enerzijds en van die bijstandsverlening met die van de Europese Investeringsbank en de andere bestaande financieringsinstrumenten anderzijds (PB L 374 van 31.12.1988, blz. 1).


title: Zaak C-272/03: Verzoek van het Bundesfinanzhof van 13 mei 2003 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Hauptzollamt Neubrandenburg en Jens Christian Siig van de vennootschap "Internationale Transport" Export-Import

text:
6.9.2003                 NL                          Publicatieblad van de Europese Unie                                         C 213/13
       van toelating naar een verbod, de hogere of lagere waarde          losgekoppeld in afwachting dat hij door een andere trekker
       van het product of de dienst, de omvang van de markt               naar de buiten het douanegebied van de Gemeenschap ge-
       voor het product of de dienst respectievelijk het effect           vestigde goederenontvanger wordt vervoerd?
       van een nieuwe nationale bepaling op het gebruik, dat
       wil zeggen of het effect neer zou komen op een totaal
       verbod van het gebruik, respectievelijk of het gebruik zou         (1 ) PB L 253 van 11.10.1993, blz. 1.
       worden verboden of beperkt op een van de vele denkbare
       toepassingsgebieden?
( 1) Richtlijn 83/189/EEG van de Raad van 28 maart 1983 betreffende
     een informatieprocedure op het gebied van normen en technische
     voorschriften (PB L 109 van 26.04.1983, blz. 8-12).
( 2) Richtlijn 88/182/EEG van de Raad van 22 maart 1988 tot               Beroep, op 25 juni 2003 ingesteld door Commissie van
     wijziging van Richtlijn 83/189/EEG betreffende een informatie-       de Europese Gemeenschappen tegen Portugese Republiek
     procedure op het gebied van normen en technische voorschriften
     (PB L 81 van 26.03.1988, blz. 75-76).
( 3) Richtlijn 94/10/EG van het Europees Parlement en de Raad van                                   (Zaak C-275/03)
     23 maart 1994 tot tweede substantiële wijziging van Richtlijn 83/
     189/EEG betreffende een informatieprocedure op het gebied van
     normen en technische voorschriften (PB L 100 van 19.04.1994,                                   (2003/C 213/23)
     blz. 30-36).
                                                                          Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                          op 25 juni 2003 beroep ingesteld tegen Portugese Republiek
                                                                          door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-
                                                                          woordigd door A. Caeiros en K. Wiedner als agenten, domicilie
                                                                          gekozen hebbende te Luxemburg.
                                                                          Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
Verzoek van het Bundesfinanzhof van 13 mei 2003 om
een prejudiciële beslissing in het geding tussen Hauptzoll-               —      vast te stellen dat de Portugese Republiek, door richtlijn
amt Neubrandenburg en Jens Christian Siig van de ven-                            89/665/EEG van de Raad van 21 december 1989 houden-
    nootschap „Internationale Transport” Export-Import                           de de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke
                                                                                bepalingen betreffende de toepassing van de beroepspro-
                                                                                cedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten
                                                                                voor leveringen en voor de uitvoering van werken ( 1), niet
                          (Zaak C-272/03)
                                                                                correct en volledig om te zetten, haar gemeenschapsrech-
                                                                                telijke verplichtingen niet is nagekomen;
                          (2003/C 213/22)                                 —      de Portugese Republiek te verwijzen in de kosten.
                                                                          Middelen en voornaamste argumenten
Het Bundesfinanzhof heeft bij beschikking van 13 mei 2003,
ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 24 juni 2003,
in het geding tussen Hauptzollamt Neubrandenburg en Jens                  Het geldende Portugese recht stelt de toekenning van een
Christian Siig van de vennootschap „Internationale Transport”             schadevergoeding wegens schending van het gemeenschaps-
Export-Import, het Hof van Justitie van de Europese Gemeen-               recht inzake overheidsopdrachten of van de nationale uitvoe-
schappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de                  ringsregels afhankelijk van het bewijs door de gelaedeerden dat
navolgende vraag:                                                         de schadeveroorzakende handelingen van de staat of van
                                                                          de publiekrechtelijke rechtspersonen op onrechtmatige of
                                                                          bedrieglijke wijze door de respectieve organen of ambtsdragers
                                                                          of ambtenaren zijn gepleegd. Het kan bijzonder moeilijk of
Moet artikel 718, lid 3, sub d, juncto artikel 670, sub p, van            zelfs onmogelijk zijn om een dergelijk bewijs te leveren. Dit
verordening (EEG) nr. 2454/93 (1) aldus worden uitgelegd, dat             kan ertoe leiden dat de gelaedeerde niet de gevorderde
een buiten het douanegebied van de Gemeenschap goedgekeur-                schadevergoeding verkrijgt waarop zij recht heeft. Het is
de trekker niet mag worden gebruikt om een oplegger van een               dan ook duidelijk, dat deze aan de gelaedeerden opgelegde
plaats binnen het douanegebied van de Gemeenschap, waar hij               verplichting, die niet door richtlijn 89/665 is voorgeschreven,
geladen wordt, te vervoeren naar een andere plaats binnen het             afbreuk kan doen aan de nuttige werking van artikel 2, lid 1,
douanegebied van de Gemeenschap, waar hij enkel wordt                     sub c, van deze richtlijn.


               29.10.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 357/4

         Beroep tegen IJsland, ingesteld door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 16 juli 2015
   (Zaak E-18/15)
   (2015/C 357/04)
   Op 16 juli 2015 is bij het EVA-Hof beroep ingesteld tegen IJsland door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, vertegenwoordigd door Øyvind Bø en Marlene Lie Hakkebo, optredend als gemachtigden van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, Belliardstraat 35, 1040 Brussel, België.
   De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA vraagt het EVA-Hof:

               1.

               te verklaren dat IJsland, door het niet binnen de gestelde termijn aannemen van de maatregelen die nodig zijn voor de uitvoering van het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 56 l van hoofdstuk V van bijlage XIII bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2010/65/EU van het Europees Parlement en de Raad van 20 oktober 2010 betreffende meldingsformaliteiten voor schepen die aankomen in en/of vertrekken uit havens van de lidstaten en tot intrekking van Richtlijn 2002/6/EG), aangepast aan de EER-overeenkomst bij Protocol 1 daarbij, zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 14 van dat besluit en artikel 7 van de EER-overeenkomst niet is nagekomen;

               2.

               IJsland te verwijzen in de kosten van de procedure.

      Feiten en argumenten:

               —

               Het verzoek betreft het feit dat IJsland op 18 februari 2015 nog geen gevolg had gegeven aan een met redenen omkleed advies dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 18 december 2014 tot hem had gericht en dat betrekking had op het door deze staat niet naar behoren uitvoering geven aan Richtlijn 2010/65/EU van het Europees Parlement en de Raad van 20 oktober 2010 betreffende meldingsformaliteiten voor schepen die aankomen in en/of vertrekken uit havens van de lidstaten en tot intrekking van Richtlijn 2002/6/EG (hierna „het besluit” genoemd), waarnaar wordt verwezen in punt 56 l, van hoofdstuk V van bijlage XIII bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, en aangepast aan die overeenkomst bij Protocol 1 daarbij.

               —

               De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA betoogt dat IJsland zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 14 van het besluit en artikel 7 van de EER-overeenkomst niet is nagekomen door het niet binnen de gestelde termijn aannemen van de maatregelen die nodig zijn voor de uitvoering van het besluit.


title: Zaak T-234/11 P-RENV-RX: Arrest van het Gerecht van 9 juli 2013 — Arango Jaramillo e.a./EIB ( „Hogere voorziening — Openbare dienst — Personeel van EIB — Heroverweging van arrest van Gerecht — Beroep in eerste aanleg niet-ontvankelijk verklaard — Pensioenen — Verhoging van bijdrage aan pensioenregeling — Beroepstermijn — Redelijke termijn” )

text:
               24.8.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 245/8

         Arrest van het Gerecht van 9 juli 2013 — Arango Jaramillo e.a./EIB
   (Zaak T-234/11 P-RENV-RX) (1)

   (Hogere voorziening - Openbare dienst - Personeel van EIB - Heroverweging van arrest van Gerecht - Beroep in eerste aanleg niet-ontvankelijk verklaard - Pensioenen - Verhoging van bijdrage aan pensioenregeling - Beroepstermijn - Redelijke termijn)
   2013/C 245/10
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirerende partijen: Oscar Orlando Arango Jaramillo (Luxemburg, Luxemburg) en 34 andere rekwiranten wier namen zijn opgenomen in de bijlage bij het arrest (vertegenwoordigers: B. Cortese en C. Cortese, advocaten)

      Rekwirerende partijen: Oscar Orlando Arango Jaramillo (Luxemburg, Luxemburg) en 34 andere rekwiranten wier namen zijn opgenomen in de bijlage bij het arrest (vertegenwoordigers: B. Cortese en C. Cortese, advocaten)

      Andere partij in de procedure: Europese Investeringsbank (EIB) (vertegenwoordigers: C. Gómez de la Cruz en T. Gilliams, gemachtigden, bijgestaan door P.-E. Partsch, advocaat)

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Eerste kamer) van 4 februari 2011, Arango Jaramillo e.a./EIB (F-34/10, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie), en strekkende tot vernietiging van die beschikking

      Dictum

               1)

               De beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Eerste kamer) van 4 februari 2011, Arango Jaramillo e.a./EIB, wordt vernietigd.

               2)

               De zaak wordt terugverwezen naar het Gerecht voor ambtenarenzaken.

               3)

               De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

      (1)  PB C 211 van 16.7.2011.


title: Zaak T-366/15: Arrest van het Gerecht van 14 december 2016 — Todorova Androva/Raad e.a. („Hogere voorziening — Openbare dienst — Ambtenaren — Bevordering — Bevorderingsronde 2011 — Niet-plaatsing op de lijst van voor bevordering in aanmerking komende ambtenaren — Verwerping van het beroep in eerste aanleg — Artikel 45 van het Statuut — Clausule 4 van de raamovereenkomst EVV, Unice en CEEP inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd — Gelijke behandeling — Motiveringsplicht — Bewijslast — Onderzoeksplicht van de feitenrechter — Exceptie van onwettigheid — Regel van overeenstemming tussen de klacht en het bij de Unierechter ingestelde beroep”)

text:
               6.2.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 38/30

         Arrest van het Gerecht van 14 december 2016 — Todorova Androva/Raad e.a.
   (Zaak T-366/15) (1)

   ((„Hogere voorziening - Openbare dienst - Ambtenaren - Bevordering - Bevorderingsronde 2011 - Niet-plaatsing op de lijst van voor bevordering in aanmerking komende ambtenaren - Verwerping van het beroep in eerste aanleg - Artikel 45 van het Statuut - Clausule 4 van de raamovereenkomst EVV, Unice en CEEP inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd - Gelijke behandeling - Motiveringsplicht - Bewijslast - Onderzoeksplicht van de feitenrechter - Exceptie van onwettigheid - Regel van overeenstemming tussen de klacht en het bij de Unierechter ingestelde beroep”))
   (2017/C 038/41)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirerende partij: Viara Todorova Androva (Sint-Genesius-Rode, België) (vertegenwoordiger: M. Velardo, advocaat)

      Andere partijen in de procedure: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: M. Bauer en M. Veiga, gemachtigden); Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk J. Currall, G. Gattinara en A.-C. Simon, vervolgens G. Gattinara en A.-C. Simon, gemachtigden); Rekenkamer (vertegenwoordiger: N. Scafarto, gemachtigde)

      Interveniënt aan de zijde van de Raad van de Europese Unie: Europees Parlement (vertegenwoordigers: D. Nessaf en M. Dean, gemachtigden)

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Tweede kamer) van 29 april 2015, Todorova Androva/Raad (F-78/12, EU:F:2015:37), en strekkende tot vernietiging van dat arrest

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Todorova Androva wordt verwezen in haar eigen kosten alsmede in die van de Raad van de Europese Unie en die van de Europese Commissie.

               3)

               Het Europees Parlement zal zijn eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 337 van 12.10.2015.


title: Zaak T-137/09 RENV: Arrest van het Gerecht van 12 juni 2014 — Nike International/BHIM — Muñoz Molina (R 10) ( „Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk R 10 — Ouder, niet-ingeschreven woordmerk R 10 — Overdracht van nationaal merk — Bewijs van houderschap van ouder merk” )

text:
               25.8.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 282/25

         Arrest van het Gerecht van 12 juni 2014 — Nike International/BHIM — Muñoz Molina (R 10)
   (Zaak T-137/09 RENV) (1)

   ((„Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk R 10 - Ouder, niet-ingeschreven woordmerk R 10 - Overdracht van nationaal merk - Bewijs van houderschap van ouder merk”))
   2014/C 282/31
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Nike International Ltd (Beaverton, Oregon, Verenigde Staten) (vertegenwoordiger: M. de Justo Bailey, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: J. Crespo Carrillo, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: Aurelio Muñoz Molina (Petrer, Spanje)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 21 januari 2009 (zaak R 551/2008-1) inzake een oppositieprocedure tussen DL Sports & Marketing Ltda en Aurelio Muñoz Molina

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Nike International Ltd wordt verwezen in haar eigen kosten alsmede in de kosten die het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) zijn opgekomen voor het Hof en het Gerecht.

      (1)  PB C 129 van 6.6.2009.


25 . 10. 96      rNLl                Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                 Nr. C 316 / 15
                                                           III
                                                     (Bekendmakingen)
                                          HOF VAN JUSTITIE
                                     EUROPEES PARLEMENT
                           AANKONDIGING VAN ALGEMEEN VERGELIJKEND ONDERZOEK
                                                      (96/C 316/09)
            Het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen en het Secretariaat-generaal van het
            Europees Parlement publiceren in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen nr.
            C 316 A van 25 oktober 1996 het volgende algemeen vergelijkend onderzoek :
            Duitse editie
            EUR/LA/ 109 — Conferentietolken
            Engelse editie
            EUR/ LA/ 109 — Conferentietolken
            Franse editie
            EUR/ LA/ 109 — Conferentietolken
            Zweedse editie
            EUR/LA/ 109 — Conferentietolken
            Genoemd nummer van het Publikatieblad kan worden aangevraagd bij de Afdeling Personeel
            van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen, L-2925 Luxemburg.
            De sollicitatietermijn sluit op 28 november 1996.


title: GERECHT VAN EERSTE AANLEG

text:
 19 . 10 . 95           NL I            Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                              Nr. C 274 / 11
                                             HOF VAN JUSTITIE
                                                GERECHT VAN EERSTE AANLEG
                                                         (95 /C 274/ 11 )
Verkiezing van de President van het Gerecht                             Tweede kamer:
De rechters in het Gerecht, in vergadering bijeen op                   H. Kirschner, kamerpresident, C. W. Bellamy en
18 september 1995, hebben overeenkomstig artikel 7 van                 A. Kaiogeropoulos, rechters ;
het reglement voor de procesvoering rechter Antonio
Saggio gekozen tot president van het Gerecht voor de                    Tweede kamer — uitgebreid:
periode van 18 september 1995 tot en met 31 augustus
1998 .                                                                 H. Kirschner, kamerpresident, B. Vesterdorf, C. W.
                                                                       Bellamy, A. Kaiogeropoulos en A. Potocki, rechters ;
Benoeming van de griffier van het Gerecht
                                                                       Derde kamer:
In zijn conferentie van 19 september 1995 heeft het Ge
recht, overeenkomstig artikel 20 juncto artikel 7, lid 3 ,             C. P. Briët, kamerpresident, B. Vesterdorf en A. Po
van het reglement voor de procesvoering, de heer Hans                  tocki, rechters ;
Jung benoemd tot griffier van het Gerecht voor de
periode van 27 september 1995 tot en met 26 september                  Derde kamer — uitgebreid:
2001 .
                                                                       C. P. Briët, kamerpresident, B. Vesterdorf, K. Le
                                                                       naerts , P. Lindh en A. Potocki, rechters ;
Vorming van de kamers, aanwijzing van de kamerpresi
denten en toevoeging van de rechters aan de kamers                      Vierde kamer:
In zijn conferentie van 19 september 1995 heeft het Ge                D. P. M. Barrington, kamerpresident, K. Lenaerts en
recht de volgende besluiten genomen :                                  P. Lindh, rechters ;
1 . Overeenkomstig        artikel 2,   lid   4,  van   Besluit
     88 / 591 /EGKS, EEG, Euratom van 24 oktober 1998                   Vierde kamer — uitgebreid:
     en artikel 1 0 van het reglement voor de procesvoering
     vormt het Gerecht uit zijn midden vijf kamers be                 D. P. M. Barrington, kamerpresident, R. Garcia-Val
     staande uit drie rechters en vijf uitgebreide kamers be          decasas, K. Lenaerts, P. Lindh en J. Azizi, rechters ;
     staande uit vijf rechters.
                                                                       Vijfde kamer:
2 . Worden aangewezen als kamerpresidenten voor de
     periode van 1 oktober 1995 tot en met 30 september                R. Schintgen, kamerpresident, R. Garcia-Valdecasas
     1996 , overeenkomstig artikel 15 van het reglement                en J. Azizi, rechters ;
     voor de procesvoering, de rechters :
     — D. P. M. Barnngton,                                              Vijfde kamer — uitgebreid:
    — H. Kirschner,                                                    R. Schintgen, kamerpresident, R. Garcîa-Valdecasas,
                                                                       V. Tiili, J. Azizi en R. Moura-Ramos, rechters.
     — R. Schintgen ,
     — C. P. Briët.
                                                                   Tot en met 30 september 1995 blijven de kamers zetelen
3 . Overeenkomstig artikel 10 van het reglement voor de            in hun voor het gerechtelijk jaar 1994/ 1995 bepaalde sa
                                                                   menstelling.
     procesvoering worden de kamers voor de periode van
     1 oktober 1995 tot en met 30 september 1996 samen
     gesteld als volgt :                                           De bij de huidige kamers aanhangige zaken worden per
                                                                   1 oktober 1995 toegewezen aan de kamer bestaande uit
     Eerste kamer:                                                 hetzelfde aantal rechters, waartoe de rechter-rapporteur
                                                                   vanaf die datum behoort. In de zaken evenwel waarin
    A. Saggio, président, V. Tiili en R. Moura-Ramos,              vóór 1 oktober 1995 de schriftelijke behandeling is
     rechters ;
                                                                   geëindigd en een terechtzitting heeft plaatsgehad, blijft
     Eerste kamer — uitgebreid:                                    voor het eventuele vervolg van de mondelinge behande
                                                                   ling, voor de beraadslaging en het arrest de kamer waar
    A. Saggio, président, C. W. Bellamy, A. Kalogeropou           voor de mondelinge behandeling heeft plaatsgehad, in
     los, V. Tiili en R. Moura-Ramos , rechters ;                  dezelfde samenstelling bevoegd.
 ---pagebreak--- Nr. C 274 / 12     \ NL \             Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                19 . 10 . 95
Criteria voor de verdeling van de zaken tussen de kamers             b) De andere zaken worden onmiddellijk na de ne
                                                                        derlegging van het verzoekschrift en behoudens la
In zijn conferentie van 19 september 1995 heeft het Ge                 tere toepassing van de artikelen 14 en 51 van het
recht overeenkomstig artikel 12 van het reglement voor                  reglement voor de procesvoering, toegewezen aan
de procesvoering de volgende criteria vastgesteld voor de               de kamers bestaande uit drie rechters .
verdeling van de zaken tussen de kamers :
                                                                 2 . Toewijzing van de in punt 1 , onder a) en b), bedoelde
                                                                     zaken geschiedt als volgt :
1 , a) De beroepen ingesteld krachtens het EG-Verdrag
       en betreffende de toepassing van de voor onderne             — de in punt 1 , onder a), bedoelde zaken worden , in
       mingen geldende mededingingsregels en het toe                    de volgorde van inschrijving ter griffie, bij toer
       zicht op concentraties, de regels inzake de steun               beurt toegewezen aan de Eerste , Tweede, Derde,
       maatregelen van Staten en handelspolitieke be                   Vierde en Vijfde kamer (uitgebreid);
       schermingsmaatregelen, alsmede de beroepen inge              — de in punt 1 , onder b), bedoelde zaken worden , in
       steld krachtens het EGKS - en het EGA-Verdrag                     de volgorde van inschrijving ter griffie , bij toer
       worden onmiddellijk na de nederlegging van het                   beurt toegewezen aan de Eerste , Tweede , Derde,
       verzoekschrift en behoudens latere toepassing van                Vierde en Vijfde kamer, met dien verstande dat
       de artikelen 14 en 51 van het reglement voor de                  een afzonderlijke toerbeurt wordt toegepast voor
       procesvoering, toegewezen aan de uitgebreide ka                 enerzijds de ambtenarenzaken en anderzijds de
       mers bestaande uit vijf rechters .                               overige zaken .


title: Zaak C-408/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 6 juli 2017 — Enel Energia SpA/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato e.a.

text:
               9.10.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 338/7

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 6 juli 2017 — Enel Energia SpA/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato e.a.
   (Zaak C-408/17)
   (2017/C 338/07)
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Enel Energia SpA

      Verwerende partijen: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato, Autorità per l’Energia Elettrica il Gas e il Sistema Idrico, Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni

      Prejudiciële vragen

               1)

               Staan de ratio van de „algemene” richtlijn 2005/29/EG (1), te weten een vangnet vormen voor de bescherming van de consument, en inzonderheid overweging 10, artikel 3, lid 4, en artikel 5, lid 3, van deze richtlijn in de weg aan een nationale regeling die de beoordeling van de naleving van de specifieke verplichtingen als bedoeld in de sectorale richtlijnen 2009/72/EG (2) en 2009/73/EG (3) ter bescherming van de consument terugvoert tot de werkingssfeer van de algemene richtlijn 2005/29/EG inzake oneerlijke handelspraktijken, met als gevolg dat de sectorale autoriteit — in dit geval de AEEGSI — niet kan ingrijpen teneinde inbreuken op de sectorale richtlijn te bestraffen indien deze inbreuken tevens als oneerlijke handelspraktijk kunnen worden aangemerkt?

               2)

               Moet het in artikel 3, lid 4, van richtlijn 2005/29/EG neergelegde specialiteitsbeginsel worden opgevat als een beginsel dat de verhoudingen regelt tussen rechtsorden (algemene rechtsorde en sectorale rechtsorde), tussen normen (algemene normen en speciale normen) of tussen onafhankelijke regelgevende en toezichthoudende autoriteiten van de respectieve sectoren?

               3)

               Is er slechts sprake van strijdigheid in de zin van artikel 3, lid 4, van richtlijn 2005/29/EG in geval van een lijnrechte tegenstelling tussen de bepalingen van de regeling inzake oneerlijke handelspraktijken en de andere, uit Unierecht voortvloeiende regelingen die specifieke aspecten van de handelspraktijken regelen, of volstaat daartoe dat de betrokken bepalingen een regeling voorschrijven die afwijkt van de regeling inzake oneerlijke handelspraktijken, en wel zodanig dat er met betrekking tot een specifieke situatie sprake is van collisie?

               4)

               Heeft het begrip communautaire voorschriften als bedoeld in artikel 3, lid 4, van richtlijn 2005/29/EG uitsluitend betrekking op bepalingen van Europese verordeningen en richtlijnen en de directe omzettingsbepalingen daarvan, of omvat het ook de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen waarbij beginselen van Unierecht in nationaal recht zijn omgezet?

               5)

               Staat het in overweging 10 en artikel 3, lid 4, van richtlijn 2005/29/EG, artikel 37 van richtlijn 2009/72/EG en artikel 41 van richtlijn 2009/73/EG neergelegde specialiteitsbeginsel in de weg aan een uitlegging van de overeenkomstige nationale omzettingsbepalingen volgens welke steeds wanneer er in een gereglementeerde sector met een sectorale consumentenregeling die regelgevende en sanctiebevoegdheden aan de sectorale autoriteit heeft toegekend, sprake is van een handelwijze die kan worden aangemerkt als agressieve praktijk in de zin van de artikelen 8 en 9 van richtlijn 2005/29/EG dan wel als handelspraktijk die onder alle omstandigheden als agressief wordt beschouwd in de zin van bijlage I bij richtlijn 2005/29/EG, de algemene regeling inzake oneerlijke praktijken moet worden toegepast, ook indien er een op Unierecht gestoelde sectorale regeling ter bescherming van (dezelfde) consumenten is die dezelfde agressieve praktijken en onder alle omstandigheden als agressief te beschouwen handelspraktijken, althans oneerlijke handelspraktijken, volledig regelt?

      (1)  Richtlijn 2005/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt en tot wijziging van richtlijn 84/450/EEG van de Raad, richtlijnen 97/7/EG, 98/27/EG en 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad en van verordening (EG) nr. 2006/2004 van het Europees Parlement en de Raad („Richtlijn oneerlijke handelspraktijken”) (PB 2005, L 149, blz. 22).

      (2)  Richtlijn 2009/72/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit en tot intrekking van richtlijn 2003/54/EG (PB 2009, L 211, blz. 55).

      (3)  Richtlijn 2009/73/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor aardgas en tot intrekking van richtlijn 2003/55/EG (PB 2009, L 211, blz. 94).


title: Zaak C-252/05: Verzoek van de High Court of Justice (England and Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court), Divisional Court van 20 mei 2005 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen The Queen, op verzoek van Thames Water Utilities Ltd, en South East London Division, Bromley Magistrates' Court, belanghebbende partij: Environment Agency

text:
               20.8.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 205/11

         Verzoek van de High Court of Justice (England and Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court), Divisional Court van 20 mei 2005 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen The Queen, op verzoek van Thames Water Utilities Ltd, en South East London Division, Bromley Magistrates' Court, belanghebbende partij: Environment Agency
   (Zaak C-252/05)
   (2005/C 205/20)
   Procestaal: Engels
   De High Court of Justice (England and Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court), Divisional Court heeft bij beschikking van 20 mei 2005, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 15 juni 2005, in het geding tussen The Queen op verzoek van Thames Water Utilities Ltd, en South East London Division, Bromley Magistrates' Court, belanghebbende partij: Environment Agency, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:

               1.

               Is afvalwater dat lekt uit een rioolstelsel dat wordt onderhouden door een wettelijk erkende onderneming belast met het rioleringsbeheer overeenkomstig richtlijn 91/271/EEG (1) inzake de behandeling van stedelijk afvalwater (hierna: „richtlijn stedelijk afvalwater”) en/of de Water Industry Act 1991, een onder de richtlijn vallende afvalstof („directive waste”) voor de toepassing van richtlijn 75/442/EEG (2), zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156/EEG (3) (hierna: „kaderrichtlijn afval”)?

               2.

               Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord,

                           (a)

                           is dit afvalwater uitgesloten van de onder de kaderrichtlijn afval vallende afvalstoffen („directive waste”) op grond van artikel 2, lid 1, sub b iv, van de kaderrichtlijn afval, in het bijzonder op grond van de richtlijn stedelijk afvalwater en/of de Water Industry Act 1991; of

                           (b)

                           valt dit afvalwater onder artikel 2, lid 2, van de kaderrichtlijn afval en is het uitgesloten van de onder de kaderrichtlijn afval vallende afvalstoffen („directive waste”), in het bijzonder op grond van de richtlijn stedelijk afvalwater?

      (1)  Richtlijn 91/271/EEG van de Raad van 21 mei 1991 inzake de behandeling van stedelijk afvalwater (PB L 135, van 30.5.1991, blz. 40).

      (2)  Richtlijn 75/442/EEG van de Raad van 15 juli 1975 betreffende afvalstoffen (PB L 194, van 25.7.1975, blz. 39).

      (3)  Richtlijn 91/156/EEG van de Raad van 18 maart 1991 tot wijziging van Richtlijn 75/442/EEG betreffende afvalstoffen (PB L 78, van 26.3.1991, blz. 32).


title: Doorhaling van zaak C-357/97

text:
24.10.98               NL               Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  C 327/17
Middelen en voornaamste argumenten                                                Doorhaling van zaak C-334/96 (1)
                                                                                (98/C 327/28)
Artikel 189 van het EG-Verdrag, bepalende dat een richt-
lijn verbindend is ten aanzien van het te bereiken resultaat
voor elke lidstaat waarvoor zij bestemd is, houdt voor de          De president van het Hof van Justitie van de Europese
lidstaten de verplichting in om de in de richtlijn vastge-         Gemeenschappen heeft bij beschikking van 23 juli 1998 de
stelde omzettingstermijn na te leven. Deze termijn ver-            doorhaling in het register gelast van zaak C-334/96 (ver-
streek op 1 september 1995 zonder dat Ierland de bepalin-          zoek van het Verwaltungsgericht Düsseldorf om een preju-
gen heeft vastgesteld die nodig zijn om aan de richtlijn te        dicieÈle beslissing): Stadt Dormagen tegen Bezirksregierung
voldoen.                                                           Düsseldorf.
(1) PB L 100 van 19.4.1994, blz. 1.                                (1) PB C 370 van 7.12.1996.
               Doorhaling van zaak C-123/97 (1)
                          (98/C 327/27)                                           Doorhaling van zaak C-357/97 (1)
                                                                                (98/C 327/29)
De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 7 juli 1998 de            De president van het Hof van Justitie van de Europese
doorhaling in het register gelast van zaak C-123/97 (ver-          Gemeenschappen heeft bij beschikking van 24 augustus
zoek van de Pretura circondariale di Padova om een preju-          1998 de doorhaling in het register gelast van zaak C-357/
dicieÈle beslissing): T. Nalon tegen Ente Poste Italiane.          97: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen
                                                                   Ierland.
(1) PB C 166 van 31.5.1997.
                                                                   (1) PB C 370 van 6.12.1997.
                                                 GERECHT VAN EERSTE AANLEG
         Verkiezing van de president van het Gerecht                    Ð J. D. Cooke,
                          (98/C 327/30)
                                                                        Ð M. Jaeger.
Bijeengekomen op 17 september 1998, hebben de rechters
van het Gerecht, overeenkomstig artikel 7 van het Regle-
ment voor de procesvoering, rechter B. Vesterdorf voor de          B. Voor dezelfde periode worden de kamers samengesteld
periode van 17 september 1998 tot en met 31 augustus                    als volgt:
2001 tot president van het Gerecht verkozen.
                                                                        Eerste Kamer
Aanwijzing van de kamerpresidenten en toevoeging van de                 B. Vesterdorf, president, J. Pirrung en M. Vilaras, rech-
                     rechters aan de kamers                             ters.
                          (98/C 327/31)
In zijn voltallige conferentie van 21 september 1998 heeft              Eerste Kamer (uitgebreid)
het Gerecht, overeenkomstig artikel 2, lid 4, van het
besluit van de Raad van 24 oktober 1988 en de
artikelen 10 en 15 van zijn Reglement voor de procesvoe-                B. Vesterdorf, president, C. W. Bellamy, J. Pirrung, A.
ring, de volgende besluiten genomen:                                    Meij en M. Vilaras, rechters.
A. Als kamerpresidenten voor de periode van 21 septem-
     ber 1998 tot en met 30 september 1999 worden aange-                Tweede Kamer
     wezen de rechters:
     Ð A. Potocki,
                                                                        A. Potocki, kamerpresident, C. W. Bellamy en A. Meij,
     Ð R. Moura Ramos,                                                  rechters.


title: Zaak C-29/10: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 15 maart 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour d’appel — Luxemburg) — Heiko Koelzsch/Groothertogdom Luxemburg (Verdrag van Rome inzake recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst — Arbeidsovereenkomst — Keuze van partijen — Dwingende bepalingen van bij gebreke van rechtskeuze toepasselijke recht — Bepaling welk recht dat is — Begrip land waar werknemer „gewoonlijk zijn arbeid verricht” — Werknemer die arbeid in meer dan één verdragsluitende staat verricht)

text:
               7.5.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 139/9

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 15 maart 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour d’appel — Luxemburg) — Heiko Koelzsch/Groothertogdom Luxemburg
   (Zaak C-29/10) (1)

   (Verdrag van Rome inzake recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst - Arbeidsovereenkomst - Keuze van partijen - Dwingende bepalingen van bij gebreke van rechtskeuze toepasselijke recht - Bepaling welk recht dat is - Begrip land waar werknemer „gewoonlijk zijn arbeid verricht” - Werknemer die arbeid in meer dan één verdragsluitende staat verricht)
   2011/C 139/14
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Cour d’appel

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Heiko Koelzsch

      Verwerende partij: Groothertogdom Luxemburg

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Cour d’appel — Uitlegging van artikel 6, lid 2, sub a, van het Verdrag inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst, ter ondertekening opengesteld te Rome op 19 juni 1980 (PB 1980, L 266, blz. 1) — Vaststelling van het op een vordering inzake onrechtmatig ontslag toe te passen recht bij gebreke van rechtskeuze door partijen bij een individuele arbeidsovereenkomst — Begrip „plaats waar de werknemer gewoonlijk zijn arbeid verricht” — Werknemer die in meerdere landen zijn arbeid verricht maar systematisch naar één van deze landen terugkeert

      Dictum

   Artikel 6, lid 2, sub a, van het Verdrag inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst, ter ondertekening opengesteld te Rome op 19 juni 1980, moet aldus worden uitgelegd dat in het geval waarin de werknemer zijn werkzaamheden in meer dan één verdragsluitende staat verricht, het land waar de werknemer ter uitvoering van de overeenkomst gewoonlijk zijn arbeid verricht in die zin van deze bepaling, dat is waar of van waaruit de werknemer, rekening gehouden met alle elementen die deze werkzaamheid kenmerken, het belangrijkste deel van zijn verplichtingen jegens zijn werkgever vervult.

      (1)  PB C 80 van 27.3.2010.


title: Zaak C-84/10 P: Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 22 oktober 2010 — Longevity Health Products, Inc./Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Merck KGaA (Hogere voorziening — Gemeenschapsmerk — Verordening (EG) nr. 40/94 — Artikel 8, lid 1, sub b — Woordteken „Kids Vits” — Oppositie door houder van gemeenschapswoordmerk VITS4KIDS — Aandachtsniveau van relevant publiek — Verwarringsgevaar — Overeenstemmende tekens — Recht om te worden gehoord)

text:
               12.3.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 80/9

         Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 22 oktober 2010 — Longevity Health Products, Inc./Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Merck KGaA
   (Zaak C-84/10 P) (1)

   (Hogere voorziening - Gemeenschapsmerk - Verordening (EG) nr. 40/94 - Artikel 8, lid 1, sub b - Woordteken „Kids Vits” - Oppositie door houder van gemeenschapswoordmerk VITS4KIDS - Aandachtsniveau van relevant publiek - Verwarringsgevaar - Overeenstemmende tekens - Recht om te worden gehoord)
   2011/C 80/16
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Rekwirante: Longevity Health Products, Inc. (vertegenwoordiger: J. E. Korab, Rechtsanwalt)

      Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: G. Schneider, gemachtigde), Merck KGaA

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 9 december 2009 in zaak T-484/08, Longevity Health Products/BHIM — Merck (Kids Vits), waarbij het Gerecht heeft verworpen het beroep tot vernietiging van de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 28 augustus 2008 houdende afwijzing van de aanvraag tot inschrijving van het woordteken „Kids Vits” als gemeenschapsmerk voor bepaalde waren van klasse 5 en toewijzing van de oppositie ingesteld door de houder van het oudere gemeenschapswoordmerk „VITS4KIDS” — Schending van het recht om te worden gehoord — Schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94 — Gevaar voor verwarring van twee merken

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Longevity Health Products Inc. wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 100 van 17.4.2010.


title: Gevoegde zaken C-474/09 P tot en met C-476/09 P: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 28 juli 2011 — Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya (C-474/09 P), Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava (C-475/09 P), Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa (C-476/09 P)/Europese Commissie, Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco, Comunidad Autónoma de la Rioja, Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Vizcaya, Cámara Oficial de Comercio e Industria de Álava, Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Guipúzcoa, Confederación Empresarial Vasca (Confebask) (Hogere voorziening — Staatssteun — Beroep tot nietigverklaring — Beschikkingen van Commissie inzake steunregelingen die door Spanje ten uitvoer zijn gelegd ten behoeve van ondernemingen in Vizcaya, Álava en Guipúzcoa — Verminderingen van belastinggrondslag voor bepaalde recentelijk opgerichte ondernemingen — Gewettigd vertrouwen — Rechtszekerheidsbeginsel en beginsel van behoorlijk bestuur — Inachtneming van redelijke termijn — Geen aanmelding)

text:
               8.10.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 298/4

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 28 juli 2011 — Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya (C-474/09 P), Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava (C-475/09 P), Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa (C-476/09 P)/Europese Commissie, Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco, Comunidad Autónoma de la Rioja, Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Vizcaya, Cámara Oficial de Comercio e Industria de Álava, Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Guipúzcoa, Confederación Empresarial Vasca (Confebask)
   (Gevoegde zaken C-474/09 P tot en met C-476/09 P) (1)

   (Hogere voorziening - Staatssteun - Beroep tot nietigverklaring - Beschikkingen van Commissie inzake steunregelingen die door Spanje ten uitvoer zijn gelegd ten behoeve van ondernemingen in Vizcaya, Álava en Guipúzcoa - Verminderingen van belastinggrondslag voor bepaalde recentelijk opgerichte ondernemingen - Gewettigd vertrouwen - Rechtszekerheidsbeginsel en beginsel van behoorlijk bestuur - Inachtneming van redelijke termijn - Geen aanmelding)
   2011/C 298/06
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Rekwiranten: Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya (C-474/09 P), Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava (C-475/09 P), Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa (C-476/09 P) (vertegenwoordigers: I. Sáenz-Cortabarría Fernández en M. Morales Isasi, abogados)

      Andere partijen in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: F. Castillo de la Torre en C. Urraca Caviedes, gemachtigden), Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco (vertegenwoordigers: I. Sáenz-Cortabarría Fernández en M. Morales Isasi, abogados), Comunidad Autónoma de la Rioja (vertegenwoordigers: J. M. Criado Gámez en M. Martínez Aguirre, abogados), Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Vizcaya, Cámara Oficial de Comercio e Industria de Álava, Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Guipúzcoa (vertegenwoordigers: I. Sáenz-Cortabarría Fernández en M. Morales Isasi, abogados), Confederación Empresarial Vasca (Confebask)

      Interveniënt aan de zijde van rekwiranten: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: N. Díaz Abad, gemachtigde)

      Voorwerp

   Hogere voorzieningen tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vijfde kamer — uitgebreid) van 9 september 2009, Diputación Foral de Álava en Gobierno Vasco e.a./Commissie (T-227/01–T-229/01, T-265/01, T-266/01 en T-270/01), houdende verwerping, in de zaken T-227/01 en T-265/01, van een beroep tot nietigverklaring van beschikking 2002/820/EG van de Commissie van 11 juli 2001 inzake de steunregeling die door Spanje ten behoeve van de ondernemingen in Álava in de vorm van een belastingkrediet van 45 % van de investeringen ten uitvoer is gelegd (PB 2002, L 296, blz. 1), in de zaken T-228/01 en T-266/01, van een beroep tot nietigverklaring van beschikking 2003/27/EG van de Commissie van 11 juli 2001 inzake de steunregeling die door Spanje ten behoeve van de ondernemingen in Vizcaya in de vorm van een belastingkrediet van 45 % van de investeringen ten uitvoer is gelegd (PB 2003, L 17, blz. 1), en, in de zaken T-229/01 en T-270/01, van een beroep tot nietigverklaring van beschikking 2002/894/EG van de Commissie van 11 juli 2001 inzake de steunregeling die door Spanje ten behoeve van de ondernemingen in Guipúzcoa in de vorm van een belastingkrediet van 45 % van de investeringen ten uitvoer is gelegd (PB 2002, L 314, blz. 26)

      Dictum

               1)

               De principale hogere voorzieningen en de incidentele hogere voorzieningen worden afgewezen.

               2)

               Het Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya, het Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava, het Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa, de Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Vizcaya, de Cámara Oficial de Comercio e Industria de Álava en de Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Guipúzcoa worden voor gelijke delen verwezen in de kosten van de onderhavige hogere voorzieningen.

               3)

               Het Koninkrijk Spanje draagt zijn eigen kosten.

      (1)  PB C 37 van 13.2.2010.


title: Zaak C-572/15: Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 5 oktober 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Riigikohus — Estland) — F. Hoffmann-La Roche AG/Accord Healthcare OÜ [Prejudiciële verwijzing — Industriële en commerciële eigendom — Octrooi — Aanvullend beschermingscertificaat — Verordening (EG) nr. 469/2009 — Artikel 21, lid 2 — Overgangsbepalingen — Overeenkomstig de nationale wettelijke regeling van een lidstaat vóór diens toetreding tot de Europese Unie afgegeven certificaat — Uitlegging van artikel 21, lid 2 — Geldigheidsduur van het certificaat — Geldigheid van artikel 21, lid 2 — Rechtstreeks uit de toetredingsakte voortvloeiende aanpassing van het afgeleide recht — Onbevoegdheid van het Hof]

text:
               28.11.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 441/5

      Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 5 oktober 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Riigikohus — Estland) — F. Hoffmann-La Roche AG/Accord Healthcare OÜ
      (Zaak C-572/15) (1)

      ([Prejudiciële verwijzing - Industriële en commerciële eigendom - Octrooi - Aanvullend beschermingscertificaat - Verordening (EG) nr. 469/2009 - Artikel 21, lid 2 - Overgangsbepalingen - Overeenkomstig de nationale wettelijke regeling van een lidstaat vóór diens toetreding tot de Europese Unie afgegeven certificaat - Uitlegging van artikel 21, lid 2 - Geldigheidsduur van het certificaat - Geldigheid van artikel 21, lid 2 - Rechtstreeks uit de toetredingsakte voortvloeiende aanpassing van het afgeleide recht - Onbevoegdheid van het Hof])
      (2016/C 441/06)
      Procestaal: Ests

         Verwijzende rechter

      Riigikohus

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: F. Hoffmann-La Roche AG

         Verwerende partij: Accord Healthcare OÜ

         Dictum

                  1)

                  Het Hof van Justitie van de Europese Unie is niet bevoegd uitspraak te doen over de geldigheid van artikel 21, lid 2, van verordening (EG) nr. 469/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 betreffende het aanvullende beschermingscertificaat voor geneesmiddelen, zoals gewijzigd bij de akte betreffende de voorwaarden voor de toetreding van de Republiek Kroatië en de aanpassing van het Verdrag betreffende de Europese Unie, het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoomenergie.

                  2)

                  Artikel 21, lid 2, van verordening nr. 469/2009, zoals gewijzigd, moet aldus moet worden uitgelegd dat het van toepassing is op een door een lidstaat vóór diens toetreding tot de Unie afgegeven aanvullend beschermingscertificaat voor een bepaald geneesmiddel. Voor zover voor dit geneesmiddel binnen de Europese Economische Ruimte een vergunning voor het in de handel brengen is afgegeven van eerdere datum dan de vergunning voor het in de handel brengen die in deze lidstaat is afgegeven, en, in voorkomend geval, van eerdere datum dan de toetreding van deze lidstaat tot de Unie, moet alleen deze eerste vergunning voor het in de handel brengen in aanmerking worden genomen voor de bepaling van de geldigheidsduur van voornoemd aanvullend beschermingscertificaat.

         (1)  PB C 27 van 25.1.2016.


title: Zaak C-71/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supremo Tribunal (Portugal) op 9 februari 2017 — David Vicente Fernandes/Gabinete Português de Carta Verde

text:
               24.4.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 129/5

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supremo Tribunal (Portugal) op 9 februari 2017 — David Vicente Fernandes/Gabinete Português de Carta Verde
   (Zaak C-71/17)
   (2017/C 129/07)
   Procestaal: Portugees

      Verwijzende rechter

   Supremo Tribunal de Justiça

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: David Vicente Fernandes

      Verwerende partij: Gabinete Português de Carta Verde

      Prejudiciële vragen

               A.

               Sorteert de in Luxemburg afgesloten verzekering rechtsgevolgen in Portugal, alsof de desbetreffende polis aldaar zou zijn uitgeschreven?

               B.

               Is „Gabinete Português de Carta Verde” het schadevergoedingsorgaan waarnaar wordt verwezen in artikel 24, lid 1, van richtlijn 2009/103/EG (1) en is „Gabinete Português de Carta Verde”, als instantie die verantwoordelijk is voor de schadeloosstelling van de benadeelden in de in artikel 20, lid 1, van de richtlijn omschreven gevallen, op dezelfde wijze aansprakelijk als de Luxemburgse verzekeringsonderneming aansprakelijk zou zijn?

               C.

               Volstaat het in casu de vordering te richten tegen het schadevergoedingsorgaan of is het tevens noodzakelijk de vordering te richten tegen de verzekeringsonderneming; is het, ingeval de vordering tegen de verzekeringsonderneming moet worden gericht, mogelijk de vordering in te stellen op de plaats van haar zetel in Luxemburg of moet de vordering worden gericht tegen een vertegenwoordiger van deze maatschappij in Portugal?

               D.

               Tegen wie moet de vordering worden gericht ingeval de verzekeringsonderneming geen vertegenwoordiger in Portugal heeft, teneinde volledige schadeloosstelling te krijgen indien in een verzekeringspolis is voorzien in onbeperkte wettelijke aansprakelijkheid?

      (1)  Richtlijn 2009/103/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid (PB 2009, L 263, blz. 11).


title: Zaak C-459/07: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Unabhängige Finanzsenat, Außenstelle Graz (Oostenrijk) op 9 oktober 2007 — Veli Elshani/Hauptzollamt Linz

text:
               8.12.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 297/30

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Unabhängige Finanzsenat, Außenstelle Graz (Oostenrijk) op 9 oktober 2007 — Veli Elshani/Hauptzollamt Linz
   (Zaak C-459/07)
   (2007/C 297/49)
   Procestaal: Duits
   Verwijzende rechter
   Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Graz
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Veli Elshani

      Verwerende partij: Hauptzollamt Linz
   Prejudiciële vragen

               1.

               De voorwaarden voor het tenietgaan van een douaneschuld die zijn vastgesteld in artikel 233, eerste alinea, sub d, van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad (1) van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (douanewetboek), verwijzen niet naar het tijdstip van ontstaan van de douaneschuld, maar naar een tijdstip na het ontstaan van de douaneschuld, aangezien sprake is van een douaneschuld die ingevolge artikel 202 douanewetboek is „ontstaan”.
               Moeten de woorden „bij het onregelmatig binnenbrengen” in de zin van artikel 233, eerste alinea, sub d, douanewetboek aldus worden uitgelegd,

                           —

                           dat het binnenbrengen van een goed in het douanegebied van de Gemeenschap, ten aanzien waarvan ingevolge artikel 202 douanewetboek een douaneschuld is ontstaan, reeds is voltooid met de overbrenging ervan naar het douanekantoor aan de grens of naar een andere, door de douaneautoriteiten aangeduide plaats, maar in elk geval met het verlaten van het terrein van het douanekantoor of van de aangeduide andere plaats, aangezien het goed daardoor het douanegebied is binnengekomen, zodat de inbeslagneming en verbeurdverklaring van de goederen na dit tijdstip niet meer tot tenietgaan van de douaneschuld leidt,
                           of moeten deze woorden aldus worden uitgelegd,

                           —

                           dat het binnenbrengen van een goed in het douanegebied van de Gemeenschap, ten aanzien waarvan ingevolge artikel 202 douanewetboek een douaneschuld is ontstaan, vanuit economisch oogpunt beschouwd voortduurt zolang het vervoer voortduurt dat aansluit op het binnenbrengen van het goed in het douanegebied en hiermee een samenhangend geheel vormt, en dus zolang het goed nog niet is aangekomen en evenmin tot stilstand is gebracht op zijn eerste plaats van bestemming in het douanegebied, zodat de inbeslagneming en verbeurdverklaring van de goederen tot op dit tijdstip nog tot een tenietgaan van de douaneschuld leidt?

               2.

               Bij een onregelmatige handelwijze in de zin van artikel 202 douanewetboek die bij het binnenbrengen wordt ontdekt, gaat de douaneschuld dwingend teniet. De inbeslagneming van goederen op het ogenblik dat deze aan het douanetoezicht worden onttrokken, een onregelmatige handelwijze in de zin van artikel 203 douanewetboek, leidt daarentegen niet tot het onmiddellijke tenietgaan van de douaneschuld.
               Moet artikel 233, eerste alinea, sub d, douanewetboek aldus worden uitgelegd, dat dit tenietgaan van de douaneschuld, dat uitdrukkelijk is beperkt tot gevallen waarin de douaneschuld is ontstaan ingevolge artikel 202 douanewetboek, toch strookt met de verplichting tot gelijke behandeling van onregelmatige handelwijzen?

      (1)  PB L 302, blz. 1.


title: Zaak T-300/14: Beroep ingesteld op 2 mei 2014 — Fricopan Back/Commissie

text:
               14.7.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 223/48

         Beroep ingesteld op 2 mei 2014 — Fricopan Back/Commissie
   (Zaak T-300/14)
   2014/C 223/51
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Fricopan Back GmbH Immekath (Klötze, Duitsland) (vertegenwoordigers: T. Volz, M. Ringel, B. Wißmann, M. Püstow, C. Oehme en T. Wielsch, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               het besluit van de Europese Commissie van 18 december 2013 tot inleiding van de formele onderzoeksprocedure krachtens artikel 108, lid 2, VWEU tegen de Bondsrepubliek Duitsland wegens steun voor hernieuwbare elektriciteit en de verlaagde EEG-heffing voor energie-intensieve ondernemingen, steunmaatregel SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN), nietig te verklaren voor zover dit de bovengrens van de EEG-heffing voor energie-intensieve ondernemingen betreft;

               —

               verweerster te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij twee middelen aan.

               1.

               Eerste middel: Geen voordeel in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU

                           —

                           Verzoekster voert aan dat de in het Gesetz für den Vorrang erneuerbarer Energien (wet inzake prioriteit voor hernieuwbare energie; hierna: „EEG”) voorziene bovengrens aan de EEG-heffing voor energie-intensieve ondernemingen geen staatssteun in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU vormt. Zij stelt in dat verband dat grootverbruikers van stroom door de regeling niet worden bevoordeeld. De bijzondere vereffeningsregeling is eerder een vereffening voor buitengewone lasten, die verzoekster en vergelijkbare ondernemingen in het kader van de bevordering van hernieuwbare elektriciteit bijzonder treffen en die tot doel heeft om het concurrentievermogen van grootverbruikers van stroom, die aanvankelijk aanzienlijk door de EEG-heffing werden belast, te herstellen.

               2.

               Tweede middel: Geen staatsmiddelen in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU

                           —

                           Verzoekster betoogt daarnaast dat de bijzondere vereffeningsregeling geen „door de staat of met staatsmiddelen bekostigde” maatregel is. Zij voert in dat verband aan dat de EEG-heffing zelf geen staatsmiddel is, zodat het afzien van die middelen door middel van de bijzondere vereffeningsregeling ook geen met staatsmiddelen bekostigde maatregel kan vormen.

                           —

                           De EEG-heffing wordt niet door de staat of door een door de staat benoemde of opgerichte openbare of private instelling opgelegd, geadministreerd of zelfs maar verdeeld. De EEG-heffing kan direct door de transmissiesysteembeheerder worden opgelegd, op grond van een civielrechtelijke aanspraak die hij daarop heeft. De EEG-heffing komt de staatsbegroting niet ten goede, zodat de bijzondere vereffeningsregeling op generlei wijze direct of indirect leidt tot verminderde inkomsten van de staat.

                           —

                           De EEG-middelen staan ook niet tot de beschikking van overheidsinstanties. Bovendien is er geen openbaar toezicht op de EEG-middelen, zoals door het Bundesamt für Wirtschaft und Ausfuhrkontrolle (BAFA, federale dienst voor economie en exportcontrole) of de Bundesnetzagentur (federaal agentschap voor netwerken).


title: Zaak C-369/11: Beroep ingesteld op 12 juli 2011 — Europese Commissie/Italiaanse Republiek

text:
               24.9.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 282/11

         Beroep ingesteld op 12 juli 2011 — Europese Commissie/Italiaanse Republiek
   (Zaak C-369/11)
   2011/C 282/21
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: E. Montaguti en H. Støvlbæk, gemachtigden)

      Verwerende partij: Italiaanse Republiek

      Conclusies

               —

               vaststellen dat de Italiaanse Republiek, door niet de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen om te voldoen aan artikel 6, lid 3, en bijlage II van richtlijn 91/440/EEG (1), zoals gewijzigd, aan de artikelen 4, lid 2, en 14, lid 2, van richtlijn 2001/14/EG (2); aan de artikelen 4, lid 1, en 30, lid 3, van richtlijn 2001/14/EG; en aan artikel 30, lid 1, van richtlijn 2001/14/EG, de krachtens deze bepalingen op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen.

               —

               de Italiaanse Republiek verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De verwijten van de Commissie aan de Italiaanse Republiek betreffen de onafhankelijkheid van de instantie die de wezenlijke functies uitoefent op het gebied van de toegang tot de infrastructuur, de heffing van rechten (vergoedingen) voor de toegang tot de spoorweginfrastructuur, alsook de bevoegdheden en de autonomie van de instantie die de spoorwegsector reguleert.
   Om te beginnen biedt de regeling die van toepassing is op de uitoefening, door de beheerder van de infrastructuur, van de wezenlijke functies op het gebied van de toegang tot de infrastructuur, onvoldoende waarborgen dat genoemde beheerder onafhankelijk handelt van de holding van de groep waarvan hij deel uitmaakt, die ook de belangrijkste spoorwegonderneming op de markt omvat.
   Gelet, daarnaast, op het feit dat het aan het ministerie van Transport staat om de rechten voor toegang tot het spoor te bepalen, terwijl de beheerder van de infrastructuur enkel een voorstel dienaangaande kan doen en enkel de uitvoerende taak heeft om de daadwerkelijk door een bepaalde spoorwegonderneming verschuldigde rechten te berekenen, verliest deze laatste een essentieel beheersinstrument, hetgeen in strijd is met het vereiste van een onafhankelijk beheer.
   Tot slot is nog niet de noodzakelijke, volledige onafhankelijkheid verzekerd van de regulerende instantie ten opzichte van al de spoorwegondernemingen, in die zin dat het personeel van de regulerende instantie bestaat uit ambtenaren van het ministerie van Transport en dit laatste een beslissende invloed blijft uitoefenen over de holding van de groep waartoe de belangrijkste Italiaanse spoorwegonderneming behoort, en dus ook over deze laatste.

      (1)  PB L 237, blz. 25.

      (2)  PB L 75, blz. 29.