title: ARREST VAN HET HOF (Vijfde Kamer) van 12 december 1996 in zaak C-3/95 (verzoek van het Landgericht Dortmund om een prejudiciële beslissing): Reisebüro Broede tegen G. Sandker (Vrij verrichten van diensten - Gerechtelijke inning van schuldvorderingen - Vergunning - Artikel 59 van het EG-Verdrag)

text:
Nr . C 54/2           NL                 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    22 . 2 . 97
Court of Justice ( Queen 's Bench Division ), in het aldaar                           ARREST VAN HET HOF
aanhangige geding tussen The Queen en Secretary of State                                      (Vijfde Kamer)
for Trade and Industry, ex parte : British Telecommunica
tions plc, om een prejudiciële beslissing over de uitlegging                            van 12 december 1996
van Richtlijn 90/387/EEG van de Raad van 28 juni 1990               in zaak C-3/95 ( verzoek van het Landgericht Dortmund
betreffende de totstandbrenging van de interne markt voor           om een prejudiciële beslissing): Reisebüro Broede tegen
telecommunicatiediensten door middel van de tenuitvoer                                        G. Sandker ( 1 )
legging van Open Network Provision ( ONP ) ( PB nr. L 192            (Vrij verrichten van diensten — Gerechtelijke inning van
van 24 . 7. 1990, blz . 1 ) en over de uitlegging en geldigheid     schuldvorderingen — Vergunning — Artikel 59 van het
van Richtlijn 92/44/EEG van de Raad van 5 juni 1992                                             EG- Verdrag)
betreffende de toepassing van Open Network Provision
( ONP ) op huurlijnen ( PB nr. L 165 van 19 . 6 . 1992, blz. 27 ),                              ( 97/C 54/03 )
heeft het Hof, samengesteld als volgt: G.C. Rodrfguez
Iglesias, president; G.F. Mancini en J.C. Moitinho de                                       (Procestaai: Duits)
Almeida, kamerpresidenten; C.N. Kakouris, C. Gulmann,
D.A.O. Edward, J.-P . Puissochet ( rapporteur ), P. Jann en         (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in
H. Ragnemalm, rechters; advocaat-generaal : G. Tesauro;                             de Jurisprudentie van het Hof)
griffier : L. Hewlett, administrateur, op 12 december 1996
een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:              In zaak C-3/95 , betreffende een verzoek aan het Hof
                                                                    krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van het Landge
                                                                    richt Dortmund ( Duitsland ), in het aldaar aanhangige
                                                                    geding tussen Reisebüro Broede en G. Sandker, om een
1 . Richtlijn 92/44/EEG van de Raad van 5 juni 1992
     betreffende de toepassing van Open Network Provision
                                                                    prejudiciële beslissing over de uitlegging van de bepalingen
                                                                    van het EG-Verdrag inzake het vrij verrichten van diensten,
     (ONP) op huurlijnen is van toepassing op telecommu
                                                                    en inzonderheid artikel 59 daarvan, heeft het Hof (Vijfde
     nicatieorganisaties in de zin van artikel 2, punt 1 , van
                                                                    Kamer ), samengesteld als volgt: J.C. Moitinho de Almeida,
     Richtlijn 90/387/EEG van de Raad van 28 juni 1990
     betreffende de totstandbrenging van de interne markt
                                                                    kamerpresident; L. Sevón, D.A.O. Edward ( rapporteur ),
     voor telecommunicatiediensten door middel van de               P. Jann en M. Wathelet, rechters; advocaat-generaal :
     tenuitvoerlegging van Open Network Provision (ONP).
                                                                    N. Fennelly; griffier: H.A. Rühl, hoofdadministrateur, op
                                                                     12 december 1996 een arrest gewezen waarvan het dictum
     Als telecommunicatieorganisaties in de zin van die
                                                                    luidt als volgt:
     bepaling zijn met name te beschouwen de twee onder
     nemingen waaraan een Lidstaat, anders dan op grond
     van objectieve, proportionele en niet-discriminerende          Artikel 59 van het EG-Verdrag staat niet in de weg van een
     criteria, de exploitatie van de internationale en met          nationale regeling waarbij het een in een andere Lidstaat
     name de intracommunautaire telecommunicatielijnen              gevestigd bedrijfverboden is, schuldvorderingen van derden
     heeft voorbehouden, alsmede de onderneming waaraan             langs gerechtelijke weg te innen omdat het beroepsmatig
     een Lidstaat onder dezelfde voorwaarden de exploitatie         verrichten van een dergelijke activiteit is voorbehouden voor
                                                                    advocaten .
     van een openbaar telecommunicatienetwerk op een deel
     van zijn grondgebied heeft voorbehouden. Een Lidstaat
     is gerechtigd, de verplichtingen van artikel 7 van             (') PB nr . C 54 van 4 . 3 . 1995 .
     Richtlijn 92/44/EEG enkel aan bepaalde telecommuni
     catieorganisaties op te leggen, wanneer dat volstaat om
     de gebruikers op het gehele nationale grondgebied een
     minimumaantal huurlijnen met de in die richtlijn neer
    gelegde specificaties ter beschikking te stellen. In het                          ARREST VAN HET HOF
     bijzonder is een Lidstaat gerechtigd, de verplichtingen
     ingevolge die bepaling enkel op te leggen aan de                                         ( Eerste Kamer )
     telecommunicatieorganisaties die de voornaamste ex                                van 12 december 1996
    ploitanten van telecommunicatielijnen zijn in elk van de
    geografische zones waaruit zijn grondgebied bestaat.            in zaak C-38/95 (verzoek van de Corte d'appello di Ancona
                                                                    om een prejudiciële beslissing ): Ministero delle finanze tegen
                                                                                Foods Import Sri ( 1 )
                                                                    (Gemeenschappelijk douanetarief — Tariefposten — Vis
2 . Bij onderzoek van de prejudiciële vragen is niet gebleken                           soort „Molva molva ")
     van feiten of omstandigheden die de geldigheid van                                         ( 97/C 54/04 )
     Richtlijn 92/44/EEG kunnen aantasten .
                                                                                (Procestaai: Italiaans)
(') PB nr. C 380 van 31 . 12 . 1994 .
                                                                    ( Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in
                                                                                de Jurisprudentie van het Hof)
                                                                    In zaak C-38/95 , betreffende een verzoek aan het Hof
                                                                    krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van de Corte


title: ARREST VAN HET HOF van 30 april 1996 in zaak C-194/94 (verzoek van de rechtbank van koophandel te Luik om een prejudiciële beslissing): CIA Security International SA tegen Signalson SA, Securitel SPRL (Uitlegging van artikel 30 EG-Verdrag en van Richtlijn 83/189/EEG betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften - Nationale wettelijke regeling op het gebied van de verkoop van alarmsystemen en -centrales - Voorafgaande administratieve goedkeuring)

text:
6 . 7. 96              NL                  Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                Nr . C 197/3
                   ARREST VAN HET HOF                                 3 . Artikel 30 EG-Verdrag verzet zich niet tegen een
                       van 30 april 1996                                   nationale bepaling als artikel 4 van voormelde wet van
                                                                           10 april 1990.
in zaak C-l 94/94 (verzoek van de rechtbank van koophan
del te Luik om een prejudiciële beslissing): CIA Security             (») PB nr. C 254 van 10 . 9 . 1994 .
   International SA tegen Signalson SA, Securitel SPRL ( J )
(Uitlegging van artikel 30 EG-Verdrag en van Richtlijn
83/189/EEG betreffende een informatieprocedure op het
gebied van normen en technische voorschriften — Nationale
wettelijke regeling op het gebied van de verkoop van
alarmsystemen en -centrales — Voorafgaande administra                                   ARREST VAN HET HOF
                        tieve goedkeuring)                                                    van 30 april 1996
                           ( 96/C 197/05 )                            in zaak C-214/94 (verzoek van het Bundesarbeitsgericht om
                                                                      een prejudiciële beslissing): I. Boukhalfa tegen Bondsrepu
                                                                                bliek Duitsland ( 1 )
                        (Procestaai: Frans)
                                                                      (Onderdaan van Lid-Staat, woonachtig in derde land —
                                                                      Tewerkstelling als plaatselijk functionaris bij ambassade
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in         van andere Lid-Staat in dat derde land — Verschillende
                 de Jurisprudentie van het Hof)                       behandeling ten opzichte van plaatselijke functionarissen
                                                                      die onderdaan zijn van Lid-Staat van buitenlandse vertegen
In zaak C-l 94/94, betreffende een verzoek aan het Hof                woordiging — Toepasselijkheid van Gemeenschapsrecht —
krachtens artikel 177 EG-Verdrag van de rechtbank van                     Verbod van discriminatie op grond van nationaliteit)
koophandel te Luik ( België ) in de aldaar aanhangige                                           ( 96/C 197/06 )
gedingen tussen CIA Security International SA en Signalson
SA, Securitel SPRL, om een prejudiciële beslissing over de                                   (Procestaai: Duits)
uitlegging van artikel 30 EG-Verdrag en van Richtlijn
83/ 189/EEG van de Raad van 28 maart 1983 betreffende                 (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in
een informatieprocedure op het gebied van normen en                                    de Jurisprudentie van het Hof)
technische voorschriften (PB 1983 , L 109 , blz. 8 ), zoals
gewijzigd bij Richtlijn 88/182/EEG van de Raad van                    In zaak C-214/94, betreffende een verzoek aan het Hof
22 maart 1988 ( PB 1988 , L 81 , blz. 75 ), heeft het Hof,            krachtens artikel 177 EG-Verdrag van het Bundesarbeits
samengesteld als volgt: G. C. Rodriguez Iglesias, president,          gericht ( Bondsrepubliek Duitsland ) in het aldaar aanhangig
C. N. Kakouris, D. A. O. Edward en J.-P. Puissochet,                  geding tussen I. Boukhalfa en Bondsrepubliek Duitsland ,
kamerpresidenten, G. F. Mancini, J. C. Moitinho de                    om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van
Almeida, P. J. G. Kapteyn, C. Gulmann ( rapporteur ), J. L.           artikel 48 , lid 2, EG-Verdrag en artikel 7, leden 1 en 4, van
Murray, H. Ragnemalm en L. Sevón, rechters; advocaat                 Verordening ( EEG ) nr. 1612/68 van de Raad van 15 okto
generaal : M. B. Elmer; griffier: D. Louterman-Hubeau,                ber 1968 betreffende het vrije verkeer van werknemers
hoofdadministrateur, op 30 april 1996 een arrest gewezen              binnen de Gemeenschap ( PB 1968 , L 257, blz. 2 ), heeft het
waarvan het dictum luidt als volgt:                                   Hof, samengesteld als volgt: G. C. Rodriguez Iglesias,
                                                                      president, C. N. Kakouris (rapporteur ), J.-P . Puissochet en
 1 . Een voorschrift als artikel 4 van de Belgische wet van           G. Hirsch, kamerpresidenten, G. F. Mancini, F. A. Schoc
      10 april 1990 op de bewakingsondernemingen, de                  kweiler, J. C. Moitinho de Almeida , J. L. Murray, P. Jann,
     beveiligingsondernemingen en de interne bewakings               H. Ragnemalm en L. Sevón, rechters; advocaat-generaal : P.
     diensten, is geen technisch voorschrift in de zin van            Léger; griffier: H. von Holstein, adjunct-griffier, op 30 april
     Richtlijn 83/189/EEG van de Raad van 28 maart 1983               1996 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als
      betreffende een informatieprocedure op het gebied van           volgt:
     normen en technische voorschriften, zoals gewijzigd bij
      Richtlijn 88/182/EEG van de Raad van 22 maart 1988;             Het verbod van discriminatie op grond van nationaliteit,
      bepalingen als die welke zijn opgenomen in het Belgisch         vervat in artikel 48, lid 2, EG-Verdrag en artikel 7, leden 1
     koninklijk besluit van 14 mei 1991 tot vaststelling van          en 4, van Verordening (EEG) nr. 1612/68 van de Raad van
     de procedure van de goedkeuring van de alarmsystemen             15 oktober 1968 betreffende het vrije verkeer van werkne
     en alarmcentrales, bedoeld in de wet van 1 0 april 1 990,        mers binnen de Gemeenschap, is van toepassing op een
     zijn daarentegen wel technische voorschriften, en de             onderdaan van een Lid-Staat die permanent in een derde
      kwalificatie van een voorschrift als artikel 12 van             land 'verblijft, door een andere Lid-Staat bij zijn ambassade
     voormelde wet van 10 april 1990 hangt af van de                  in dat derde land wordt tewerkgesteld, en wiens arbeids
     rechtsgevolgen ervan naar nationaal recht.                       overeenkomst ter plaatse is gesloten en aldaar duurzaam
                                                                      wordt uitgevoerd, en wel voor alle aspecten van de
2 . De artikelen 8 en 9 van Richtlijn 83/189/EEG, zoals               arbeidsverhouding die worden beheerst door de wetgeving
     gewijzigd bij Richtlijn 88/182/EEG, moeten aldus wor            van de Lid-Staat waarbij hij in dienst is.
     den uitgelegd, dat particulieren zich daarop kunnen
      beroepen voor de nationale rechter, die een nationaal           (M PB nr . C 254 van 10 . 9 . 1994 .
     voorschrift waarvan niet overeenkomstig de richtlijn
     kennis is gegeven, buiten toepassing dient te laten.


title: Zaak C-511/08: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 25 november 2008 — Verbraucherzentrale Nordrhein-Westfalen e.V./Handelsgesellschaft Heinrich Heine GmbH

text:
               7.2.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/19

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 25 november 2008 — Verbraucherzentrale Nordrhein-Westfalen e.V./Handelsgesellschaft Heinrich Heine GmbH
   (Zaak C-511/08)
   (2009/C 32/30)
   Procestaal: Duits
   Verwijzende rechter
   Bundesgerichtshof
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Verbraucherzentrale Nordrhein-Westfalen eV

      Verwerende partij: Handelsgesellschaft Heinrich Heine GmbH
   Prejudiciële vraag
   Moet artikel 6, lid 1, tweede zin, en lid 2, van richtlijn 97/7/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 1997 betreffende de bescherming van de consument bij op afstand gesloten overeenkomsten (1) aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale regeling volgens welke de kosten voor het toezenden van de goederen ook dan aan de consument kunnen worden aangerekend wanneer deze de overeenkomst heeft herroepen?

      (1)  PB L 144, blz. 19.


title: Zaak C-279/06: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 11 september 2008 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Madrid — Spanje) — CEPSA, Estaciones de Servicio SA/LV Tobar e Hijos SL (Mededinging — Mededingingsregelingen — Overeenkomsten tussen ondernemingen — Artikel 81 EG — Verordening (EEG) nr. 1984/83 — Artikelen 10 tot en met 13 — Verordening nr. 2790/1999 — Artikel 4, sub a — Exclusieve-afnameovereenkomst voor aardolieproducten tussen tankstationhouder en aardoliemaatschappij — Vrijstelling)

text:
               8.11.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 285/4

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 11 september 2008 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Madrid — Spanje) — CEPSA, Estaciones de Servicio SA/LV Tobar e Hijos SL
   (Zaak C-279/06) (1)

   (Mededinging - Mededingingsregelingen - Overeenkomsten tussen ondernemingen - Artikel 81 EG - Verordening (EEG) nr. 1984/83 - Artikelen 10 tot en met 13 - Verordening nr. 2790/1999 - Artikel 4, sub a - Exclusieve-afnameovereenkomst voor aardolieproducten tussen tankstationhouder en aardoliemaatschappij - Vrijstelling)
   (2008/C 285/05)
   Procestaal: Spaans
   Verwijzende rechter
   Audiencia Provincial de Madrid
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: CEPSA, Estaciones de Servicio SA

      Verwerende partij: LV Tobar e Hijos SL
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Audiencia Provincial de Madrid — Uitlegging van artikel 81, lid 1, EG, en de artikelen 10 tot en met 13 van verordening (EEG) nr. 1984/83 van de Commissie van 22 juni 1983 betreffende de toepassing van artikel 85, lid 3, van het Verdrag op groepen exclusieve afnameovereenkomsten (PB L 173, blz. 5) — Exclusieve distributieovereenkomsten voor motor- en andere brandstoffen die als agentuurovereenkomsten of commissiecontracten worden gekwalificeerd, maar een aantal specifieke elementen bevatten
   Dictum

               1)

               Een exclusieve-afnameovereenkomst voor brandstoffen, daaronder begrepen brandstoffen voor motorvoertuigen, en smeermiddelen en aanverwante producten kan binnen de werkingssfeer van artikel 81, lid 1, EG vallen wanneer de tankstationhouder in niet onaanzienlijke mate een of meer aan de verkoop van deze waren aan derden verbonden geldelijke en commerciële risico's draagt en deze overeenkomst bedingen bevat die een nadelige invloed kunnen hebben op de mededinging, zoals bedingen betreffende de vaststelling van de detailhandelsprijs. Indien de tankstationhouder dergelijke risico's niet draagt of slechts een onaanzienlijk deel ervan draagt, kunnen enkel de verplichtingen die aan de tankstationhouder worden opgelegd in het kader van de diensten die deze als tussenpersoon ten behoeve van de principaal verricht, zoals exclusiviteits- en niet-concurrentiebedingen, binnen de werkingssfeer van deze bepaling vallen. Het staat aan de verwijzende rechter om daarnaast na te gaan of de op 7 februari 1996 tussen CEPSA Estaciones de Servicio SA en LV Tobar e Hijos SL gesloten overeenkomst tot gevolg heeft dat de mededinging wordt verhinderd, beperkt of vervalst in de zin van artikel 81 EG.

               2)

               Een exclusieve-afnameovereenkomst zoals in het vorige punt van het onderhavige dictum is bedoeld, kan vallen onder een groepsvrijstelling zoals bedoeld in verordening (EEG) nr. 1984/83 van de Commissie van 22 juni 1983 betreffende de toepassing van artikel [81], lid 3, van het Verdrag op groepen exclusieve- afnameovereenkomsten, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1582/97 van de Commissie van 30 juli 1997, indien zij de in artikel 12, lid 1, sub c, van deze verordening bedoelde maximumduur van tien jaar in acht neemt en de leverancier de tankstationhouder in ruil voor de exclusiviteit aanzienlijke economische voordelen toekent die bijdragen tot een verbetering van de distributie, de inrichting of de modernisering van het tankstation vergemakkelijken en de distributiekosten verlagen. Het staat aan de verwijzende rechter om te beoordelen of in het hoofdgeding aan deze voorwaarden is voldaan.

               3)

               De artikelen 10 tot en met 13 van verordening nr. 1984/83, zoals gewijzigd bij verordening nr. 1582/97, moeten aldus worden uitgelegd dat een exclusieve-afnameovereenkomst die voorziet in de vaststelling van de detailhandelsprijs door de leverancier, niet onder de groepsvrijstelling kan vallen. Het staat aan de verwijzende rechter om na te gaan of ingevolge het nationale recht het beding betreffende deze verkoopprijs kan worden gewijzigd door een eenzijdig door de leverancier verleende toelating zoals in het hoofdgeding aan de orde is, en of een overeenkomst die van rechtswege nietig is, geldig kan worden na een wijziging van dit beding waardoor dit in overeenstemming wordt gebracht met artikel 81, lid 1, EG.

               4)

               De nietigheid van rechtswege waarin artikel 81, lid 2, EG voorziet, treft de overeenkomst slechts in haar geheel indien de bedingen die onverenigbaar zijn met artikel 81, lid 1, niet van de overeenkomst zelf kunnen worden losgekoppeld. In het omgekeerde geval worden de gevolgen van de nietigheid voor alle andere onderdelen van de overeenkomst niet door het gemeenschapsrecht bepaald.

      (1)  PB C 212 van 2.9.2006.


title: Zaak C-37/03 P: Hogere voorziening, op 3 februari 2003 ingesteld door BioID AG, in gerechtelĳke liquidatie, tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede kamer) van 5 december 2002 in zaak T-91/01, BioID AG, in gerechtelĳke liquidatie, tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

text:
C 70/14                 NL                        Publicatieblad van de Europese Unie                                             22.3.2003
Middelen en voornaamste argumenten                                     3.    het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt
                                                                             (merken, tekeningen en modellen) te verwijzen in de
                                                                             kosten van de procedure voor het Gerecht van eerste
                                                                             aanleg en van de hogere voorziening.
Artikel 249 EG, volgens hetwelk een richtlijn voor elke lidstaat
bindend is ten aanzien van het te bereiken resultaat, impliceert
dat de lidstaten de in de richtlijn voorgeschreven termijn om
aan deze richtlijn te voldoen, in acht moeten nemen. Deze
termijn is op 10 juli 2001 verstreken, zonder dat Ierland de           Middelen en voornaamste argumenten
nodige bepalingen heeft vastgesteld om aan de in de vordering
van de Commissie genoemde richtlijn te voldoen.
                                                                       —     Onjuiste en te ruime uitlegging van de absolute wei-
                                                                             geringsgrond van artikel 7, lid 1, sub b, van verordening
                                                                             nr. 40/94 van de Raad inzake het gemeenschapsmerk:
( 1) PB L 175, 10 juli 1999, blz. 43.                                        vanuit het oogpunt van de gemiddelde consument is het
                                                                             aangevraagde merk geschikt om erop te wijzen dat de in
                                                                             de aanvraag opgegeven waren en diensten van rekwirante
                                                                             afkomstig zijn en om deze waren en diensten zodoende
                                                                             te onderscheiden van die van andere ondernemingen. In
                                                                             zijn geheel beschouwd vervult het merk, bestaande uit
                                                                             een woord en toegevoegde grafische elementen, zonder
                                                                             meer de functie, de waarborg te bieden dat alle van dat
                                                                             merk voorziene waren of diensten zijn vervaardigd of
                                                                             verricht onder controle van een en dezelfde onderneming
Hogere voorziening, op 3 februari 2003 ingesteld door                        die verantwoordelijk kan worden geacht voor de kwaliteit
BioID AG, in gerechtelijke liquidatie, tegen het arrest                      ervan.
van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
Gemeenschappen (Tweede kamer) van 5 december 2002                      —     Bij een juiste uitlegging van de weigeringsgrond van
in zaak T-91/01, BioID AG, in gerechtelijke liquidatie,                      artikel 7, lid 1, sub b, had het Gerecht het andere middel
tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt                       ontleend aan schending van artikel 7, lid 1, sub c, moeten
               (merken, tekeningen en modellen)                              onderzoeken en concluderen, dat op grond van zijn
                                                                             feitelijke vaststellingen het aangevraagde merk evenmin
                                                                             valt onder de absolute weigeringsgrond van het uitslui-
                          (Zaak C-37/03 P)                                   tend beschrijvend karakter van tekens en aanduidingen
                                                                             die een merk vormen. De zaak is in zoverre in staat van
                                                                             wijzen in de zin van artikel 54 van het Reglement voor
                           (2003/C 70/23)                                    de procesvoering.
                                                                       (1 ) Nog niet gepubliceerd in het Publicatieblad van de Europese Unie.
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
op 3 februari 2003 hogere voorziening ingesteld door
BioID AG, in gerechtelijke liquidatie, vertegenwoordigd door
A. Nordemann, Rechtsanwalt, Boehmert & Boehmert, Mei-
nekestr. 26, D-10719 Berlijn, domicilie gekozen hebbende te
Luxemburg, tegen het arrest van het Gerecht van eerste
aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede kamer) van
5 december 2002 in zaak T-91/01, BioID AG, in gerechtelijke            Beroep, op 3 februari 2003 ingesteld door Commissie van
liquidatie, tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne              de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk België
markt (merken, tekeningen en modellen).
                                                                                (Zaak C-38/03)
Rekwirante concludeert dat het den Hove behage:
                                                                                (2003/C 70/24)
1.     het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 5 decem-
       ber 2002 in zaak T-91/01 (BioID AG/BHIM) ( 1) te vernie-
       tigen;
                                                                       Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
2.     de beslissing van de tweede kamer van beroep van het            op 3 februari 2003 beroep ingesteld tegen Koninkrijk België
       Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt                door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-
       (merken, tekeningen en modellen) van 20 februari 2001           woordigd door L. Ström en F. Simonetti als gemachtigden,
       in beroepsprocedure R 538/1999-2 te vernietigen;                domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.


title: Zaak T-115/08: Beroep ingesteld op 10 maart 2008 — Gourmet Burger Kitchen/BHIM (GOURMET BURGER KITCHEN)

text:
               26.4.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 107/42

         Beroep ingesteld op 10 maart 2008 — Gourmet Burger Kitchen/BHIM (GOURMET BURGER KITCHEN)
   (Zaak T-115/08)
   (2008/C 107/70)
   Taal van het verzoekschrift: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: Gourmet Burger Kitchen Ltd (Londen, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordiger: C. Sawdy, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)
   Conclusies

               —

               vernietiging van de beslissing van de tweede kamer van beroep van 5 december 2007 in zaak R 1215/2007-2, en

               —

               verwijzing van het BHIM in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk bestaande uit de woorden GOURMET BURGER KITCHEN voor diverse waren en diensten van de klassen 29, 30, 31, 32, 33 en 43 — aanvraag nr. 4 615 341

      Beslissing van de onderzoeker: gedeeltelijke afwijzing van de aanvraag voor diensten van klasse 43

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 7, lid 1, sub b en c, van verordening nr. 40/94 van de Raad doordat het merk door het gebruik onderscheidend vermogen heeft verkregen in het Verenigd Koninkrijk en Ierland.


title: Zaak C-554/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Cantabria (Spanje) op 27 oktober 2015 — Luca Jerónimo García Almodóvar en Catalina Molina Moreno/Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria, S.A.U.

text:
               25.1.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 27/10

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Cantabria (Spanje) op 27 oktober 2015 — Luca Jerónimo García Almodóvar en Catalina Molina Moreno/Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria, S.A.U.
   (Zaak C-554/15)
   (2016/C 027/13)
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Audiencia Provincial de Cantabria

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Luca Jerónimo García Almodóvar en Catalina Molina Moreno

      Verwerende partij: Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria, S.A.U.

      Prejudiciële vragen

               1)

               Is de beperking van de terugwerkende kracht van een uitspraak waarbij een bodemrentebeding in een consumentenovereenkomst oneerlijk wordt bevonden en dus nietig wordt verklaard, verenigbaar met het beginsel dat oneerlijke bedingen niet bindend zijn en met de artikelen 6 en 7 van richtlijn 93/13/EEG van de Raad (1) van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten?

               2)

               Is de instandlating van de gevolgen van een in een consumentenovereenkomst opgenomen bodemrentebeding dat oneerlijk wordt bevonden en dus nietig wordt verklaard, verenigbaar met de artikelen 6 en 7 van richtlijn [93/13]?

               3)

               Is het verenigbaar met de artikelen 6 en 7 van richtlijn [93/13] dat de terugwerkende kracht van een uitspraak waarbij een bodemrentebeding in een consumentenovereenkomst oneerlijk wordt bevonden en dus nietig wordt verklaard, wordt beperkt op grond dat er een risico van ernstige verstoringen van de economische openbare orde bestaat en op grond van de goede trouw?

               4)

               Indien de vorige vraag bevestigend wordt beantwoord, is het verenigbaar met de artikelen 6 en 7 van richtlijn [93/13] dat, wanneer een consument verzet tegen de executie aantekent op grond van het oneerlijke karakter van een beding in een consumentenovereenkomst dat de grondslag vormt voor de executie of op basis waarvan het verschuldigde bedrag is vastgesteld, het bestaan van een risico van ernstige verstoringen van de economische openbare orde wordt vermoed, of moet dit risico worden onderzocht en beoordeeld aan de hand van concrete economische gegevens waaruit kan worden afgeleid dat de toekenning van terugwerkende kracht aan de uitspraak waarbij een oneerlijk beding nietig wordt verklaard, macro-economische gevolgen heeft?

               5)

               En is het, ingeval een consument verzet tegen de executie aantekent op grond van het oneerlijke karakter van een beding in een consumentenovereenkomst dat de grondslag vormt voor de executie of op basis waarvan het verschuldigde bedrag is vastgesteld, verenigbaar met de artikelen 6 en 7 van richtlijn [93/13] dat het risico van ernstige verstoringen van de economische openbare orde wordt beoordeeld in het licht van de economische gevolgen die het zou hebben als een groot aantal consumenten een individuele vordering of verzet tegen de executie zouden instellen op grond van het oneerlijke karakter van het beding? Of moet dat risico integendeel worden beoordeeld aan de hand van de economische gevolgen van een specifieke verzetprocedure die wordt ingeleid door de geëxecuteerde consument?

               6)

               Indien de derde vraag bevestigend wordt beantwoord, is het verenigbaar met de artikelen 6 en 7 van richtlijn [93/13] dat de goede trouw wordt beoordeeld op basis van een abstracte beoordeling van het gedrag van een willekeurige verkoper?

               7)

               Of moet, overeenkomstig de uitlegging van artikel 6 van richtlijn [93/13], die goede trouw in elk specifiek geval worden onderzocht en beoordeeld in het licht van het concrete gedrag van de verkoper bij het sluiten van de overeenkomst en het hierin opnemen van het oneerlijke beding?

      (1)  PB L 95, blz. 29.


title: Zaak T-367/10: Beroep ingesteld op 3 september 2010 — Bloufin Touna Ellas Naftiki Etaireia e.a./Commissie

text:
               6.11.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/34

         Beroep ingesteld op 3 september 2010 — Bloufin Touna Ellas Naftiki Etaireia e.a./Commissie
   (Zaak T-367/10)
   ()
   2010/C 301/58
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: Bloufin Touna Ellas Naftiki Etaireia (Athene, Griekenland), Chrisderic (St Cyprien, Frankrijk), André Sébastien Fortassier (Grau D’Agde, Frankrijk) (vertegenwoordigers: V. Akritidis en E. Petritsi, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               nietig verklaren verordening (EU) nr. 498/2010 van de Commissie van 9 juni 2010 tot vaststelling van een verbod op de visserij op blauwvintonijn in de Atlantische Oceaan, ten oosten van 45° WL, en in de Middellandse Zee door ringzegenvaartuigen die de vlag voeren van of zijn geregistreerd in Frankrijk of Griekenland (1);

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De verzoekende partijen voeren drie middelen aan:

               In de eerste plaats is de bestreden verordening vastgesteld met schending van de beginselen van gelijke behandeling en non-discriminatie, neergelegd in artikel 18 VWEU, tot discriminatie op grond van nationaliteit verbiedt, en in artikel 40, lid 2, VWEU, dat discriminatie tussen producenten of verbruikers in de landbouwsector verbiedt, alsook met schending van het algemene beginsel van gemeenschapsrecht in artikel 21, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

               In dit opzicht heeft de Commissie gediscrimineerd op twee gronden. In de eerste plaats heeft zij verdere visserijactiviteiten van Griekenland, Frankrijk en Spanje (2) voor het einde van het vangstseizoen verboden, hoewel het Griekse quotum veel minder ver opgebruikt was dan het Spaanse. In de tweede plaats heeft de Commissie weliswaar elk van de drie lidstaten ervan in kennis gesteld dat de visserijactiviteiten zouden worden beëindigd, maar twee verschillende bindende verordeningen tot beëindiging van de activiteiten vastgesteld, een eerste voor Griekenland en Frankrijk en een tweede voor Spanje, die het de Spaanse vloot in feite toestond, tot het einde van het vangstseizoen verder te vissen. Volgens de verzoekende partijen is er geen objectieve reden die een dergelijke verschillende behandeling rechtvaardigt.

               In de tweede plaats heeft de Commissie inbreuk gemaakt op het algemene evenredigheidsbeginsel, dat is neergelegd in artikel 5, lid 4, EU-Verdrag en Protocol nr. 2 bij het Verdrag en dat in vaste rechtspraak wordt erkend als een ter bescherming van particulieren gegeven hogere rechtsregel. Naar de mening van de verzoekende partijen had de Commissie evenredigere maatregelen kunnen treffen om de inachtneming van verordening (EG) nr. 1224/2009 (3) door de lidstaten te verzekeren. Zij had de vangst van levende blauwvintonijn kunnen verbieden zodra de nationale quota een kritischer niveau, in de buurt van 100 %, zouden hebben bereikt. Zij had dergelijke activiteiten ook voor alle betrokken lidstaten op dezelfde datum kunnen verbieden.

               In de derde plaats betogen de verzoekende partijen dat de bestreden verordening is vastgesteld met schending van het algemene beginsel van goed en behoorlijk bestuur en/of de zorgplicht, zoals gedefinieerd in vaste rechtspraak en voorzien in artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

      (1)  PB L 142, blz. 1.

      (2)  Verordening (EU) nr. 508/2010 van de Commissie van 14 juni 2010 tot vaststelling van een verbod op de visserij op blauwvintonijn in de Atlantische Oceaan, ten oosten van 45° WL, en in de Middellandse Zee door ringzegenvaartuigen die de vlag voeren van of zijn geregistreerd in Spanje (PB L 149, blz. 7).

      (3)  Verordening (EG) nr. 1224/2009 van de Raad van 20 november 2009 tot vaststelling van een communautaire controleregeling die de naleving van de regels van het gemeenschappelijk visserijbeleid moet garanderen, tot wijziging van verordeningen (EG) nr. 847/96, (EG) nr. 2371/2002, (EG) nr. 811/2004, (EG) nr. 768/2005, (EG) nr. 2115/2005, (EG) nr. 2166/2005, (EG) nr. 388/2006, (EG) nr. 509/2007, (EG) nr. 676/2007, (EG) nr. 1098/2007, (EG) nr. 1300/2008, (EG) nr. 1342/2008 en tot intrekking van verordeningen (EEG) nr. 2847/93, (EG) nr. 1627/94 en (EG) nr. 1966/2006 (PB L 343, blz. 1).


title: Zaak T-234/16: Beroep ingesteld op 9 mei 2016 – Meissen Keramik/EUIPO – Staatliche Porzellan Manufaktur-Meissen (Meissen)

text:
               4.7.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 243/46

         Beroep ingesteld op 9 mei 2016 – Meissen Keramik/EUIPO – Staatliche Porzellan Manufaktur-Meissen (Meissen)
   (Zaak T-234/16)
   (2016/C 243/51)
   Taal van het verzoekschrift: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Meissen Keramik GmbH (Meißen, Duitsland) (vertegenwoordigers: M. Vohwinkel en M. Bagh, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Staatliche Porzellan-Manufaktur Meissen GmbH (Meißen, Duitsland)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Houder van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken merk: Uniewoordmerk „Meissen”– Uniemerk nr. 3 743 663

      Procedure voor het EUIPO: procedure tot vervallenverklaring

      Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 8 maart 2016 in de zaken R 2620/2014-4 en R 2622/2014-4

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing voor zover in het nadeel van verzoekster werd beslist, dit wil zeggen voor zover het beroep van verzoekster tot vervallenverklaring en verzoekster in de onderhavige procedure werd verworpen en voor zover voorts op het beroep van merkhoudster de litigieuze beslissing van de nietigheidsafdeling werd vernietigd en de vordering tot vervallenverklaring ook in dit opzicht werd afgewezen;

               —

               voor zover het Gerecht zich bevoegd acht om de beslissing te wijzigen: vervallenverklaring van Uniemerk nr. 3 743 663 in zijn geheel – in het andere geval en voor het overige: terugverwijzing van de procedure naar het Bureau;

               —

               verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerde middelen

               —

               schending van artikel 15, lid 1, onder a), van verordening nr. 207/2009;

               —

               schending van artikel 75 van verordening nr. 207/2009.


title: Zaak C-270/02: Beroep, op 24 juli 2002 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek

text:
C 219/8                NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    14.9.2002
Beroep, op 23 juli 2002 ingesteld door Commissie van de               door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-
    Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek                    woordigd door Claire-Françoise Durand en Roberto Amorosi
                                                                      als gemachtigden.
                        (Zaak C-269/02)
                                                                      Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
                         (2002/C 219/13)
                                                                      —     vast te stellen dat de Italiaanse Republiek, door een
                                                                            wettelijke regeling te handhaven volgens welke vóór de
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                  verhandeling van in andere lidstaten rechtmatig vervaar-
op 23 juli 2002 beroep tegen Franse Republiek ingesteld door                digde en in het verkeer gebrachte voedingsproducten voor
Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoor-                     sportlieden een vergunning moet worden aangevraagd
digd door D. Martin als gemachtigde.                                        en de desbetreffende procedure moet worden gevolgd,
                                                                            zonder aan te tonen dat dit vereiste noodzakelijk en
                                                                            evenredig is, de krachtens de artikelen 28 EG en 30 EG
                                                                            op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;
De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert
dat het den Hove behage:
                                                                      —     de Italiaanse Republiek te verwijzen in de kosten van de
—     vast te stellen dat de Franse Republiek, door niet de                 procedure.
      wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen
      die nodig zijn voor het opvolgen van richtlijn 98/24/EG
      van de Raad van 7 april 1998 betreffende de bescherming
      van de gezondheid en de veiligheid van werknemers
      tegen risico’s van chemische agentia op het werk (14e bij-
      zondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van          Middelen en voornaamste argumenten
      richtlijn 89/391/EEG) (1), of althans deze bepalingen niet
      aan de Commissie mee te delen, de krachtens die richtlijn
      op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;
                                                                      Een wettelijke regeling volgens welke voor het op de nationale
                                                                      markt brengen van een voedingsproduct eerst een vergunning-
—     de Franse Republiek te verwijzen in de kosten.                  procedure moet worden gevolgd, vormt duidelijk een belem-
                                                                      mering van het vrije verkeer van het product, die evenwel
                                                                      gerechtvaardigd kan worden geacht wanneer zou blijken
                                                                      dat de verhandeling ervan een potentieel gevaar voor de
Middelen en voornaamste argumenten                                    volksgezondheid oplevert. Daar een geharmoniseerde regeling
                                                                      op communautair niveau ontbreekt, zijn de lidstaten in dat
                                                                      geval bevoegd vast te stellen op welk niveau zij de bescherming
De omzettingstermijn is op 5 mei 2001 verstreken.                     van de gezondheid van de consumenten wensen te waarbor-
                                                                      gen, hetgeen het vereiste van een vergunning vóór het op de
                                                                      markt brengen van producten zou kunnen rechtvaardigen,
                                                                      voorzover dit strikt noodzakelijk is om de met de bescherming
(1) PB L 131 van 5.5.1998, blz. 11.
                                                                      nagestreefde doeleinden te bereiken.
                                                                      In casu heeft de Italiaanse regering niet de noodzaak aange-
                                                                      toond van de vergunningprocedure vóór het op de markt
                                                                      brengen van de betrokken producten die in een andere lidstaat
                                                                      rechtmatig worden vervaardigd en verhandeld. Volgens de aan
                                                                      de Commissie verstrekte inlichtingen lijkt die procedure neer
Beroep, op 24 juli 2002 ingesteld door Commissie van de               te komen op een eenvoudige controle, dat de vermeldingen op
  Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek                  het etiket met betrekking tot de gevolgen die consumptie van
                                                                      de betrokken producten voor de voeding van atleten kan
                        (Zaak C-270/02)                               hebben, waarheidsgetrouw zijn. In die omstandigheden lijkt de
                                                                      vergunningprocedure derhalve eerder het doel van een passen-
                                                                      de informatie van de consument dan bescherming van diens
                         (2002/C 219/14)                              gezondheid na te streven; volgens de Commissie kan dit doel
                                                                      gemakkelijk worden bereikt met middelen die het handelsver-
                                                                      keer minder beperken dan een vergunningprocedure.
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
op 24 juli 2002 beroep tegen Italiaanse Republiek ingesteld


title: Zaak T-95/12 P: Arrest van het Gerecht van 15 januari 2014 — Stols/Raad ( „Hogere voorziening — Openbare dienst — Ambtenaren — Bevordering — Bevorderingsronde 2007 — Besluit om betrokkene niet naar rang AST 11 te bevorderen — Vergelijking van verdiensten — Controle door rechter van kennelijke beoordelingsfout” )

text:
               22.2.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 52/34

         Arrest van het Gerecht van 15 januari 2014 — Stols/Raad
   (Zaak T-95/12 P) (1)

   (Hogere voorziening - Openbare dienst - Ambtenaren - Bevordering - Bevorderingsronde 2007 - Besluit om betrokkene niet naar rang AST 11 te bevorderen - Vergelijking van verdiensten - Controle door rechter van kennelijke beoordelingsfout)
   2014/C 52/61
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirant: Willem Stols (Halsteren, Nederland) (vertegenwoordigers: S. Rodrigues, A. Blot en C. Bernard-Glanz, advocaten)

      Andere partij in de procedure: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: M. Bauer en A. Jensen, gemachtigden)

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Eerste kamer) van 13 december 2011, Stols/Raad (F-51/08 RENV, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie), en strekkende tot vernietiging van dat arrest

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Stols zal zijn eigen kosten dragen alsmede de kosten die de Raad van de Europese Unie in het kader van deze procedure heeft gemaakt.

      (1)  PB C 126 van 28.4.2012.


title: Zaak C-370/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Supremo (Spanje) op 13 juli 2015 — Solvay Solutions España, S.L./Administración del Estado

text:
               21.9.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 311/37

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Supremo (Spanje) op 13 juli 2015 — Solvay Solutions España, S.L./Administración del Estado
   (Zaak C-370/15)
   (2015/C 311/42)
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Tribunal Supremo

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Solvay Solutions España, S.L.

      Verwerende partij: Administración del Estado

      Prejudiciële vragen

               1)

               Is besluit [2013/448/EU] (1) in strijd met artikel 296 VWEU en artikel 41 van het Handvest van de grondrechten (2) voor zover de correctiefactor tot stand is gekomen middels een met de motiveringsplicht strijdige methode waarbij de betrokken exploitanten van installaties geen kennis kunnen nemen van de gegevens, berekeningen en criteria waarmee rekening is gehouden bij het bepalen van die factor?

               2)

               Is besluit 2013/448/EU, door de wijze waarop het emissieplafond voor de industrie en de transsectorale correctiefactor als bedoeld in artikel 10 bis, lid 5, van richtlijn 2003/87/EG (3) en artikel 15 van besluit 2011/278/EU (4) daarin worden ingevuld en vastgesteld, in strijd met de artikelen 10 bis, lid 1, en 23, lid 3, van die richtlijn omdat het niet is vastgesteld volgens de in besluit 1999/468/EG (5) neergelegde regelgevingsprocedure met toetsing?

               3)

               Gelet op de omstandigheid dat besluit 2013/448/EU en/of artikel 15 van besluit 2011/278/EU leiden tot een asymmetrie tussen:

                           —

                           de berekeningsgrondslag waarin artikel 10 bis, lid 5, onder a) en b), van [richtlijn 2003/87/EG] voorziet, doordat die grondslag geen rekening houdt met emissies die plaatsvinden in in bijlage I bij de richtlijn opgenomen installaties en vrijkomen bij elektriciteitsopwekking ten gevolge van de verbranding van rookgassen en bij warmtekrachtkoppeling, en

                           —

                           de criteria voor de kosteloze toewijzing van emissierechten die zijn neergelegd in artikel 10 bis, leden 1 en 4, van de richtlijn, waarbij wel rekening wordt gehouden met dergelijke emissies:

                                       a)

                                       Zijn besluit 2013/448/EU en/of artikel 15 van besluit 2011/278/EU in strijd met artikel 10 bis, lid 5, gelezen in samenhang met artikel 3, onder u), en artikel 10 bis, lid 1, derde alinea, in fine, van richtlijn 2003/87/EG omdat op grond daarvan emissies die ten gevolge van de verbranding van rookgassen en warmtekrachtkoppeling vrijkomen in elektriciteit opwekkende installaties die in bijlage I bij de richtlijn zijn opgenomen, voor het bepalen van het emissieplafond voor de industrie in elk geval emissies van „elektriciteitsopwekkers” zijn en dus niet mogen worden meegenomen in de berekening?

                                       b)

                                       Zelfs indien de vorige vraag ontkennend wordt beantwoord, zijn besluit 2013/448/EU en/of artikel 15 van besluit 2011/278/EU dan in strijd met artikel 10 bis, lid 5, van richtlijn 2003/87/EG en/of de doelstellingen van deze richtlijn omdat zij tot gevolg hebben dat in de grondslag voor de berekening van het plafond voor industriële emissies waarin die bepaling voorziet, geen rekening wordt gehouden met bij het opwekken van elektriciteit uit rookgassen en bij warmtekrachtkoppeling vrijkomende emissies in installaties die in bijlage I bij de richtlijn zijn opgenomen, terwijl aan die installaties wel kosteloos emissierechten kunnen worden toegewezen op grond van artikel 10 bis, leden 1 tot en met 4, van de richtlijn?

               4)

               Verdragen besluit [2013/448/EU] van de Commissie en eventueel besluit 2011/278/EU waaraan het uitvoering geeft, zich met artikel 10 bis, lid 12, van de richtlijn voor zover de transsectorale correctiefactor daarbij wordt uitgebreid naar bedrijfstakken die in besluit 2010/2/EU (6) (thans besluit 2014/746/EU) (7) van de Commissie worden omschreven als bedrijfstakken waar een significant risico op het weglekeffect bestaat, met een vermindering van het aantal kosteloos toegewezen emissierechten tot gevolg?

               5)

               Is besluit [2013/448/EU] in strijd met artikel 10 bis, lid 5, van richtlijn 2003/87/EG voor zover de Europese Commissie bij het bepalen van de geverifieerde emissies in de periode van 2005 tot en met 2007 waarnaar in lid 5, onder a) en b), wordt verwezen:

                           a)

                           geen rekening heeft gehouden met niet in het onafhankelijk transactielogboek van de Gemeenschap vermelde emissies, ook al betrof het emissies die in de betreffende periode niet hoefden te worden geregistreerd;

                           b)

                           uitgaande van geverifieerde emissies in jaren na 2008, in zoverre mogelijk de desbetreffende emissiecijfers heeft geëxtrapoleerd door toepassing van de factor 1,74 % in omgekeerde richting;

                           c)

                           emissies van vóór 30 juni 2011 gesloten installaties geheel buiten beschouwing heeft gelaten?

      (1)  Besluit van de Commissie van 5 september 2013 betreffende nationale uitvoeringsmaatregelen voor de voorlopige kosteloze toewijzing van broeikasgasemissierechten overeenkomstig artikel 11, lid 3, van richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 240, blz. 27).

      (2)  PB 2000, C 364, blz. 1.

      (3)  Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 2003 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap en tot wijziging van richtlijn 96/61/EG van de Raad (PB L 275, blz. 32).

      (4)  Besluit van de Commissie van 27 april 2011 tot vaststelling van een voor de hele Unie geldende overgangsregeling voor de geharmoniseerde kosteloze toewijzing van emissierechten overeenkomstig artikel 10 bis van richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 130, blz. 1).

      (5)  Besluit van de Raad van 28 juni 1999 tot vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (PB L 184, blz. 23).

      (6)  Besluit van de Commissie van 24 december 2009 tot vaststelling, overeenkomstig richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad, van een lijst van bedrijfstakken en deeltakken die worden geacht te zijn blootgesteld aan een significant CO2-weglekrisico (PB 2010, L 1, blz. 10).

      (7)  PB L 308, blz. 114.


title: Zaak C-205/05: Verzoek van het tribunal des affaires de sécurité sociale de Longwy van 14 april 2005 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Fabien Nemec en Caisse Régionale d'Assurance Maladie du Nord-Est

text:
               23.7.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/30

         Verzoek van het tribunal des affaires de sécurité sociale de Longwy van 14 april 2005 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Fabien Nemec en Caisse Régionale d'Assurance Maladie du Nord-Est
   (Zaak C-205/05)
   (2005/C 182/52)
   Procestaal: Frans
   Het tribunal des affaires de sécurité sociale de Longwy heeft bij beschikking van 14 april 2005, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 11 mei 2005, in het geding tussen Fabien Nemec en Caisse Régionale d'Assurance Maladie du Nord-Est, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
   Heeft de CRAM du Nord-Est, door bij de berekening van de aan Nemec krachtens artikel 41 van wet nr. 98-1194 van 23 december 1998 toegekende uitkering voor asbestarbeiders op grond van het bepaalde in artikel 2 van het toepassingsdecreet van wet nr. 99/247 van 29 maart 1999 en circulaire 2SS/4B/99 nr. 332 van 9 juni 1999 geen rekening te houden met het door Nemec in België ontvangen loon, op de grond dat dit loon niet was onderworpen aan premieplicht ingevolge artikel L 242-1 van de Franse Code de la sécurité sociale, in strijd met de belangen van de betrokkene een voor deze nadelige beslissing genomen welke een belemmering van het vrije verkeer, geformuleerd in artikel 39 van het Verdrag, een schending van verordening (EG) nr. 883/2004 (1) of een schending van artikel 15 van verordening (EEG) nr. 574/72 (2) oplevert?

      (1)  Verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels (PB L 166 blz. 1).

      (2)  Verordening (EEG) nr. 574/72 van de Raad van 21 maart 1972 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening (EEG) nr. 1408/71, betreffende de toepassing van de sociale zekerheidsregelingen op loontrekkenden en hun gezinnen, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PB L 74 blz. 1).


title: Zaak C-110/17: Beroep ingesteld op 3 maart 2017 — Europese Commissie/Koninkrijk België

text:
               18.4.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 121/19

         Beroep ingesteld op 3 maart 2017 — Europese Commissie/Koninkrijk België
   (Zaak C-110/17)
   (2017/C 121/27)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: W. Roels en N. Gossement, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk België

      Conclusies

               —

               vaststellen dat het Koninkrijk België de krachtens artikel 63 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en artikel 40 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen doordat het bepalingen heeft gehandhaafd volgens welke voor de raming van de inkomsten betreffende onroerende goederen die niet worden verhuurd dan wel worden verhuurd aan ofwel natuurlijke personen die de betrokken woningen niet voor hun beroep gebruiken, ofwel rechtspersonen die deze woningen ter beschikking stellen van natuurlijke personen voor particuliere doeleinden, de belastbare grondslag wordt berekend op basis van de kadastrale waarde met betrekking tot de goederen die op het nationale grondgebied zijn gelegen, en op basis van de reële huurwaarde met betrekking tot de goederen die in het buitenland zijn gelegen;

               —

               het Koninkrijk België verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De Commissie stelt dat België de verplichtingen niet is nagekomen die voor de lidstaten voortvloeien uit artikel 63 VWEU en artikel 40 EER.
   Ook al erkent de Commissie dat België pogingen heeft ondernomen om deze niet-nakoming te beëindigen, zij is van mening dat de niet-nakoming vaststond op de datum waarop de in het met redenen omkleed advies vastgestelde termijn van twee maanden is verstreken, namelijk op 26 maart 2012.


title: Zaak T-331/13: Beschikking van het Gerecht van 16 oktober 2014 — Nikolaou/Commissie en ECB ( „Beroep tot nietigverklaring — Programma ter ondersteuning van de stabiliteit van Cyprus — Verklaring van de Eurogroep betreffende de herstructurering van de banksector te Cyprus — Onjuiste aanduiding van de verwerende partij in het verzoekschrift — Niet-ontvankelijkheid” )

text:
               15.12.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 448/24

         Beschikking van het Gerecht van 16 oktober 2014 — Nikolaou/Commissie en ECB
   (Zaak T-331/13) (1)

   ((„Beroep tot nietigverklaring - Programma ter ondersteuning van de stabiliteit van Cyprus - Verklaring van de Eurogroep betreffende de herstructurering van de banksector te Cyprus - Onjuiste aanduiding van de verwerende partij in het verzoekschrift - Niet-ontvankelijkheid”))
   (2014/C 448/32)
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Verzoekende partij: Marinos Nikolaou (Strovolos, Cyprus) (vertegenwoordigers: E. Efstathiou, K. Efstathiou en K. Liasidou, advocaten)

      Verwerende partijen: Europese Commissie (vertegenwoordigers: B. Smulders, J.-P. Keppenne en M. Konstantinidis, gemachtigden) en Europese Centrale Bank (ECB) (vertegenwoordigers: A. Sáinz de Vicuña Barroso, N. Lenihan en F. Athanasiou, gemachtigden, bijgestaan door W. Bussian, W. Devroe en D. Arts, advocaten)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van de verklaring van de Eurogroep van 25 maart 2013 betreffende met name de herstructurering van de banksector te Cyprus

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               Marinos Nikolaou wordt verwezen in zijn eigen kosten en in die van de Europese Commissie en de Europese Centrale Bank (ECB).

      (1)  PB C 252 van 31.8.2013.


title: Zaak T-300/17: Beroep ingesteld op 17 mei 2017 — Sata/EUIPO — Zhejiang Rongpeng Air Tools (3000)

text:
               17.7.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 231/44

         Beroep ingesteld op 17 mei 2017 — Sata/EUIPO — Zhejiang Rongpeng Air Tools (3000)
   (Zaak T-300/17)
   (2017/C 231/55)
   Taal van het verzoekschrift: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Sata GmbH & Co. KG (Kornwestheim, Duitsland) (vertegenwoordiger: M.-C. Simon, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Zhejiang Rongpeng Air Tools Co. Ltd (Pengjie Town, China)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Houder van het betrokken merk: verzoekende partij

      Betrokken merk: het teken „3000” — Uniemerk nr. 12 511 119

      Procedure voor het EUIPO: nietigheidsprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 8 maart 2017 in zaak R 653/2016-4

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van het EUIPO in de kosten;

               —

               voor het geval verweerster in de beroepsprocedure in het geding intervenieert: verwijzing van deze partij in de kosten.

      Aangevoerde middelen

               —

               schending van artikel 75 van verordening nr. 207/2009;

               —

               schending van artikel 7, lid 1, onder c), van verordening nr. 207/2009;

               —

               schending van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009;

               —

               schending van het beginsel van gelijke behandeling en van het beginsel van behoorlijk bestuur.


title: Zaak F-73/07: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 16 april 2008 — Doktor/Raad (Openbare dienst — Ambtenaren — Aanwerving — Ontslag aan einde van proeftijd)

text:
               21.6.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 158/24

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 16 april 2008 — Doktor/Raad
   (Zaak F-73/07)
   (Openbare dienst - Ambtenaren - Aanwerving - Ontslag aan einde van proeftijd)
   (2008/C 158/42)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Frantisek Doktor (Bratislava, Slowakije) (vertegenwoordigers: S. Rodrigues, R. Albelice, en C. Bernard-Glanz, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: M. Arpio Santacruz en M. Simm, gemachtigden)
   Voorwerp van de zaak
   Enerzijds, vordering tot nietigverklaring van het besluit van het TABG van de Raad van 24 oktober 2006 om verzoeker aan het einde van zijn proeftijd te ontslaan en, anderzijds, vordering tot schadevergoeding
   Dictum van het arrest

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Elke partij zal de eigen kosten dragen.


title: Zaak C-387/05: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 15 december 2009 — Europese Commissie/Italiaanse Republiek (Niet-nakoming — Van douanerechten vrijgestelde invoer van materieel voor zowel civiel als militair gebruik)

text:
               27.2.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 51/4

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 15 december 2009 — Europese Commissie/Italiaanse Republiek
   (Zaak C-387/05) (1)

   (Niet-nakoming - Van douanerechten vrijgestelde invoer van materieel voor zowel civiel als militair gebruik)
   2010/C 51/05
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Wilms, L. Visaggio en C. Cattabriga, gemachtigden)

      Verwerende partij: Italiaanse Republiek (vertegenwoordigers: I. M. Braguglia, gemachtigde, G. De Bellis, avvocato dello Stato)

      Interveniënten aan de zijde van verwerende partij: Koninkrijk Denemarken (vertegenwoordiger: J. Bering Liisberg, gemachtigde), Helleense Republiek (vertegenwoordigers: E.-M. Mamouna, A. Samoni-Rantou en K. Boskovits, gemachtigden), Portugese Republiek (vertegenwoordigers: C. Guerra Santos, L. Inez Fernandes en J. Gomes, gemachtigden), Republiek Finland (vertegenwoordiger: A. Guimaraes-Purokoski, gemachtigde)

      Voorwerp

   Niet-nakoming — Schending van artikel 26 EG en van diverse douanevoorschriften [artikel 20 van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB L 302, blz. 1), artikelen 2, 9, 10 en 17, lid 1, van verordening (EEG, Euratom) nr. 1552/89 van de Raad van 29 mei 1989 houdende toepassing van besluit 88/376/EEG, Euratom betreffende het stelsel van eigen middelen van de Gemeenschappen (PB L 155, blz. 1), en de overeenkomstige bepalingen van verordening (EG, Euratom) nr. 1150/2000 van de Raad van 22 mei 2000 (PB L 130, blz. 1)] — Van douanerechten vrijgestelde invoer van materieel voor militair en civiel gebruik — Weigering om de bedragen te berekenen die hadden moeten worden geïnd en als eigen middelen ter beschikking van de Gemeenschappen hadden moeten worden gesteld

      Dictum

               1)

               Door de invoer van materieel dat voor zowel civiele als militaire doeleinden kan worden gebruikt, in het tijdvak tussen 1 januari 1999 en 31 december 2002 van douanerechten te hebben vrijgesteld, en door berekening, vaststelling en terbeschikkingstelling aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen te hebben geweigerd van de wegens die vrijstelling niet geïnde eigen middelen en van de vertragingsrente die opeisbaar is geworden doordat die eigen middelen niet tijdig ter beschikking van de Commissie van de Europese Gemeenschappen zijn gesteld, is de Italiaanse Republiek de verplichtingen niet nagekomen die enerzijds op haar rustten krachtens artikel 26 EG, artikel 20 van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek en bijgevolg het gemeenschappelijk douanetarief, en anderzijds krachtens de artikelen 2, 9, 10 en 17, lid 1, van verordening (EEG, Euratom) nr. 1552/89 van de Raad van 29 mei 1989 houdende toepassing van besluit 88/376/EEG, Euratom betreffende het stelsel van eigen middelen van de Gemeenschappen, zoals gewijzigd bij verordening (Euratom, EG) nr. 1355/96 van de Raad van 8 juli 1996, en dezelfde artikelen van verordening (EG, Euratom) nr. 1150/2000 van de Raad van 22 mei 2000 houdende toepassing van besluit 94/728/EG, Euratom betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Gemeenschappen.

               2)

               De Italiaanse Republiek wordt verwezen in de kosten.

               3)

               Het Koninkrijk Denemarken, de Helleense Republiek, de Portugese Republiek en de Republiek Finland dragen hun eigen kosten.

      (1)  PB C 22 van 28.1.2006.


title: Zaak C-461/99: Beroep, op 1 december 1999 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Ierland

text:
19.2.2000              NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                           C 47/19
Verzoek van de Raad van State van het Koninkrijk België                    artikel 9 bedoelde bevoegde autoriteit, wanneer zij om
van 23 november 1999 om een prejudiciële beslissing in                     afgifte van een eerste verblijfsvergunning hebben verzocht
het geding tussen ASBL Mouvement contre le racisme,                        of worden verwijderd vóór deze afgifte?
l’antisémitisme et la xénophobie (MRAX) en de Belgische
                               Staat
                                                                      (1) inzake de opheffing van de beperkingen van de verplaatsing en
                                                                          het verblijf van de werknemers der lidstaten en van hun familie
                                                                          binnen de Gemeenschap (PB L 257, blz. 13).
                                                                      (2) inzake de opheffing van de beperkingen van de verplaatsing
                        (Zaak C-459/99)                                   en het verblijf van onderdanen van de lidstaten binnen de
                                                                          Gemeenschap ter zake van vestiging en verrichten van diensten
                                                                          (PB L 172, blz. 14).
                                                                      (3) wordt een opsomming gegeven van derde landen waarvan de
                         (2000/C 47/30)                                   onderdanen bij het overschrijden van de buitengrenzen van de
                                                                          lidstaten over een visum moeten beschikken (PB L 234, blz. 1).
                                                                      (4) voor de coördinatie van de voor vreemdelingen geldende bijzon-
                                                                          dere maatregelen ten aanzien van verplaatsing en verblijf, die
                                                                          gerechtvaardigd zijn uit hoofde van de openbare orde, de openbare
De Raad van State heeft bij beschikking van 23 november                   veiligheid en de volksgezondheid (PB L 56, blz. 850).
1999, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
2 december 1999, in het geding tussen ASBL Mouvement
contre le racisme, l’antisémitisme et la xénophobie (MRAX) en
de Belgische Staat, het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over
de navolgende vragen:
                                                                      Beroep, op 1 december 1999 ingesteld door Commissie
                                                                            van de Europese Gemeenschappen tegen Ierland
1. Moeten artikel 3 van richtlijn 68/360 van 15 oktober
    1968 (1), artikel 3 van richtlijn 73/148 van 21 mei 1973 (2)
    en verordening nr. 2317/95 van 25 september 1995 (3)                                        (Zaak C-461/99)
    tegen de achtergrond van het evenredigheidsbeginsel, het
    discriminatieverbod en het recht op eerbiediging van                                         (2000/C 47/31)
    het gezinsleven aldus worden uitgelegd, dat de lidstaten
    visumplichtige vreemdelingen die gehuwd zijn met                  Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
    gemeenschapsonderdanen en die zonder identiteitsbewijs            op 1 december 1999 beroep ingesteld tegen Ierland door
    of visum het grondgebied van een lidstaat trachten te             Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoor-
    betreden, aan de grens mogen terugdrijven?                        digd door R. Wainwright, juridisch hoofdadviseur, en L. Ström,
                                                                      lid van de juridische dienst, als gemachtigden, domicilie
                                                                      gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van C. Gómez
2. Moeten artikel 4 van richtlijn 68/360 en artikel 6 van             de la Cruz, lid van de juridische dienst van de Commissie,
    richtlijn 73/148, gelezen in samenhang met artikel 3 van          Centre Wagner.
    bovengenoemde richtlijnen en met het evenredigheidsbe-
    ginsel, het discriminatieverbod en het recht op eerbiediging      Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
    van het gezinsleven, aldus worden uitgelegd, dat de
    lidstaten de echtgenoot van een gemeenschapsonderdaan             — vast te stellen dat Ierland, door niet de nodige maatregelen
    die op onregelmatige wijze het grondgebied heeft betreden,             vast te stellen om te voldoen aan artikel 7 van de richtlijn
    een verblijfsvergunning mogen weigeren en hem van het                  75/442/EEG (1) betreffende afvalstoffen, zoals gewijzigd bij
    grondgebeid mogen verwijderen?                                         richtlijn 91/156/EEG (2) van de Raad, artikel 6 van richtlijn
                                                                           91/689/EEG (3) van de Raad betreffende gevaarlijke afval-
                                                                           stoffen, en artikel 14 van richtlijn 94/62/EG (4) betreffende
3. Brengen de artikelen 3 en 4, lid 3, van richtlijn 68/360,               verpakking en verpakkingsafval, de krachtens deze richtlij-
    artikel 3 van richtlijn 73/148 en artikel 3, lid 3, van                nen en het Verdrag op hem rustende verplichtingen niet
    richtlijn 64/221 van 25 februari 1964 (4) mee, dat de                  is nagekomen;
    lidstaten geen verblijfsvergunning kunnen weigeren aan de
    echtgenoot van een gemeenschapsonderdaan die vreemde-             — Ierland te verwijzen in de kosten.
    ling is en die op regelmatige wijze het nationale grondge-
    bied heeft betreden, maar wiens visum is verlopen op het
    ogenblik dat hij om die vergunning verzoekt, en de                Middelen en voornaamste argumenten
    betrokkene evenmin kunnen verwijderen?
                                                                      De Commissie is van mening, dat de door Ierland aan haar
                                                                      voorgelegde bestaande algemene plannen voor het beheer van
4. Moeten de artikelen 1 en 9, lid 2, van richtlijn 64/221            afvalstoffen en voor het beheer van toxische afvalstoffen, geen
    van 25 februari 1964 aldus worden uitgelegd, dat de               voldoening geven en beneden de normen blijven van richtlijn
    echtgenoten van gemeenschapsonderdanen die vreemde-               75/442/EEG, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156/EEG, richtlijn
    ling zijn en die geen identiteitsbewijs of visum bezitten of      91/689/EEG en richtlijn 94/62/EG, en wel om de volgende
    wier visum is verlopen, zich kunnen wenden tot de in              redenen:
 ---pagebreak--- C 47/20                  NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    19.2.2000
— geen van de door Ierland overgelegde bestaande plannen                   beroep van een betrokken partij tegen een besluit van de
       voor het beheer van algemene of toxische afvalstoffen               nationale regelgevende instantie aanwijst?
       behelst een specifiek hoofdstuk inzake het beheer van
       verpakkingen en verpakkingsafval. De plannen voldoen
       dus niet aan artikel 14 van de richtlijn 94/62/EG;                  2.       Voor het geval dat de eerste vraag bevestigend wordt
                                                                           beantwoord: Moeten de artikelen 82 en 86, lid 1, EG, de
— wat artikel 6 van de richtlijn 91/689/EEG betreft, gelden                artikelen 2, leden 3 en 4, van richtlijn 96/2/EG (3) van de
       de door Ierland overgelegde bestaande plannen voor                  Commissie, de artikelen 9, lid 2, en 11, lid 2, van richt-
       algemene afvalstoffen niet voor gevaarlijke afvalstoffen;           lijn 97/13/EG (4) van het Europees Parlement en de Raad, of de
                                                                           andere bepalingen van het gemeenschapsrecht aldus worden
                                                                           uitgelegd, dat zij in de weg staan aan een nationaal rechtsvoor-
— wat artikel 7 van richtlijn 75/442/EEG, zoals gewijzigd
                                                                           schrift dat bepaalt, dat aan bestaande houders van een concessie
       bij richtlijn 91/156/EEG betreft, zijn de door Ierland
                                                                           voor het verzekeren van de gereserveerde telefoondienst door
       voorgelegde plannen voor het beheer van algemene afval-
                                                                           middel van mobiele telefoons in de sector digitale cellulaire
       stoffen vastgesteld op basis van de Ierse regeling tot
                                                                           mobiele communicatie, vóór het verstrijken van drie jaren
       omzetting van richtlijn 75/442/EEG voordat deze werd
                                                                           vanaf de inwerkingtreding van het concessiebesluit voor de in
       gewijzigd bij richtlijn 91/156/EEG. Bij de vaststelling
                                                                           1997 aan een licentiehouder verleende DCS-1800-concessie
       van die plannen werd geen rekening gehouden met de
                                                                           bijkomende frequenties uit het voor DCS-1800 gereserveerde
       specifieke vereisten van de Ierse omzettingsregeling wat de
                                                                           frequentiebereik mogen worden toegewezen, wanneer hun
       wijzigingen van richtlijn 75/442/EEG bij richtlijn
                                                                           abonneecapaciteit, met gebruikmaking van alle economisch
       91/156/EEG betreft. De plannen kunnen dus niet worden
                                                                           verdedigbare technische mogelijkheden, aantoonbaar uitgeput
       geacht te voldoen aan de verplichtingen die ingevolge
                                                                           is, waarbij de frequenties, zonder afzonderlijke vergoeding
       richtlijn 75/442/EEG, zoals gewijzigd bij richtlijn
                                                                           voor het gebruik ervan, en ook aan een openbare onderneming
       91/156/EEG, op Ierland rusten.
                                                                           met een machtspositie op de markt in het 900 MHz-gebied
                                                                           kunnen worden toegewezen?
( 1)  van de Raad van 15 juli 1975 (PB L 194, 25.07.75, blz. 39).
( 2)  van 18.03.1991 (PB L 78, 26.03.91, blz. 32).
( 3)  van 12 december 1991 (PB L 377, 31.12.91, blz. 48).                  ( 1) PB L 192 van 24.7.1990, blz. 1.
( 4)  richtlijn van 20 december 1994 van de Raad en het Europees           ( 2) PB L 295 van 29.10.1997, blz. 23.
      Parlement (PB L 365, 31.12.94, blz. 10).                             ( 3) PB L 20 van 26.1.1996, blz. 59.
                                                                           ( 4) PB L 117 van 7.5.1997, blz. 15.
Verzoek van het Verwaltungsgerichtshof (Oostenrijk) van                    Beroep, op 2 december 1999 ingesteld door Commissie
24 november 1999 om een prejudiciële beslissing in het                     van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Repu-
geding tussen Connect Austria Gesellschaft für Telekom-                                                   bliek
munikation GmbH en Telecom-Control-Kommission
     (andere partij: Mobilkom Austria Aktiengesellschaft)                                            (Zaak C-463/99)
                           (Zaak C-462/99)                                                            (2000/C 47/33)
                            (2000/C 47/32)                                 Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op
                                                                           2 december 1999 beroep tegen Helleense Republiek ingesteld
                                                                           door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-
Het Verwaltungsgerichtshof (Oostenrijk) heeft bij beschikking
                                                                           woordigd door G. V. Jordana, lid van haar juridische dienst, en
van 24 november 1999, ingekomen ter griffie van het Hof van
                                                                           P. Panagiotopoulos, een bij de juridische dienst gedetacheerde
Justitie op 2 december 1999, in het geding tussen Connect
                                                                           nationale ambtenaar, domicilie gekozen hebbende te Luxem-
Austria Gesellschaft für Telekommunikation GmbH en Tele-
                                                                           burg bij C. Gómez de la Cruz, lid van haar juridische dienst,
com-Control-Kommission (andere partij: Mobilkom Austria
                                                                           Centre Wagner, Kirchberg.
Aktiengesellschaft), het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over
de navolgende vraag:                                                       Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
                                                                           — vast te stellen dat de Helleense Republiek, door niet binnen
1.       Moet artikel 5 bis, lid 3, van richtlijn 90/387/EEG (1) van             de bepaalde termijn de nodige wettelijke en bestuursrechte-
de Raad, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/51/EG (2)van het                       lijke maatregelen te nemen om volledig te voldoen aan
Europees Parlement en de Raad, aldus worden uitgelegd, dat                       richtlijn 96/62/EG van de Raad van 27 september 1996
die bepaling rechtstreekse werking heeft in die zin, dat                         inzake de beoordeling en het beheer van de luchtkwali-
zij, door een ermee strijdige nationale bevoegdheidsregel                        teit (1), en door die maatregelen niet aan de Commissie
te verdringen, een bepaald, op nationaal niveau bestaand                         mede te delen, de krachtens het Verdrag en deze richtlijn
„onafhankelijk lichaam” als „geschikt mechanisme” voor het                       op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;


title: Zaak C-79/15 P: Hogere voorziening ingesteld op 20 februari 2015 door de Raad van de Europese Unie tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 17 december 2014 in zaak T-400/10, Hamas/Raad

text:
               4.5.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 146/17

         Hogere voorziening ingesteld op 20 februari 2015 door de Raad van de Europese Unie tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 17 december 2014 in zaak T-400/10, Hamas/Raad
   (Zaak C-79/15 P)
   (2015/C 146/25)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirant: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: B. Driessen, G. Étienne, gemachtigden)

      Andere partijen in de procedure: Hamas, Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het arrest van het Gerecht in zaak T-400/10 vernietigen;

               —

               definitief uitspraak doen over de punten waarop de onderhavige hogere voorziening betrekking heeft;
               en

               —

               verzoeker in zaak T-400/10 verwijzen in de kosten die de Raad in eerste aanleg en in het kader van de onderhavige hogere voorziening zijn opgekomen.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn hogere voorziening voert rekwirant de volgende middelen aan.
   In de eerste plaats is rekwirant van mening dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de beoordeling van het gebruik door de Raad van openbare informatie voor de periodieke evaluatie van de vastgestelde maatregelen.
   In de tweede plaats voert rekwirant aan dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door niet te oordelen dat de beslissingen van de bevoegde instanties van de Verenigde Staten van Amerika respectievelijk het Verenigd Koninkrijk volstaan om Hamas op de lijst te plaatsen.


title: Zaak T-575/15: Beroep ingesteld op 28 september 2015 — Kozmetika Afrodita/BHIM — Núñez Martín en Machado Montesinos (AFRODITA COSMETICS)

text:
               7.12.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 406/38

         Beroep ingesteld op 28 september 2015 — Kozmetika Afrodita/BHIM — Núñez Martín en Machado Montesinos (AFRODITA COSMETICS)
   (Zaak T-575/15)
   (2015/C 406/39)
   Taal van het verzoekschrift: Sloveens

      Partijen

      Verzoekende partij: Kozmetika Afrodita d.o.o. (Rogaška Slatina, Slovenië) (vertegenwoordiger: B. Grešak, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

      Andere partijen in de procedure voor de kamer van beroep: Pedro Nuñez Martín (Madrid, Spanje) en Carmen Guillermina Machado Montesinos (Madrid)

      Gegevens betreffende de procedure voor het BHIM

      Aanvrager van het betrokken merk: verzoekende partij

      Betrokken merk: gemeenschapsbeeldmerk met de woordelementen „AFRODITA COSMETICS” — inschrijvingsaanvraag nr. 1 1 7 98  287

      Procedure voor het BHIM: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 28 juli 2015 in zaak R 2578/2014-4.

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van het BHIM in de kosten.

      Aangevoerde middelen

               —

               schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009;

               —

               schending van regel 50, lid 2, onder h), van verordening nr. 2868/95.


title: Zaak C-498/10: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 18 oktober 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden — Nederland) — X NV/Staatssecretaris van Financiën (Vrij verrichten van diensten — Beperkingen — Belastingwetgeving — Inhouding van bronheffing op vergoedingen die door op nationaal grondgebied gevestigde dienstontvanger moet worden toegepast op vergoeding voor dienstverrichter die in andere lidstaat is gevestigd — Geen dergelijke verplichting wanneer dienstverrichter in dezelfde lidstaat is gevestigd)

text:
               8.12.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 379/3

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 18 oktober 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden — Nederland) — X NV/Staatssecretaris van Financiën
   (Zaak C-498/10) (1)

   (Vrij verrichten van diensten - Beperkingen - Belastingwetgeving - Inhouding van bronheffing op vergoedingen die door op nationaal grondgebied gevestigde dienstontvanger moet worden toegepast op vergoeding voor dienstverrichter die in andere lidstaat is gevestigd - Geen dergelijke verplichting wanneer dienstverrichter in dezelfde lidstaat is gevestigd)
   2012/C 379/05
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Hoge Raad der Nederlanden

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: X NV

      Verwerende partij: Staatssecretaris van Financiën

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Hoge Raad der Nederlanden — Uitlegging van artikel 56 VWEU — Beperkingen op vrij verrichten van diensten — Verplichte inhouding aan bron door op nationaal grondgebied gevestigde dienstontvanger van loonbelasting op vergoeding verschuldigd aan in andere lidstaat gevestigde dienstverrichter — Geen dergelijke verplichting wanneer dienstverrichter in dezelfde lidstaat is gevestigd

      Dictum

               1)

               Artikel 56 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat de verplichting die krachtens een regeling van een lidstaat wordt opgelegd aan de dienstontvanger om over de vergoedingen voor in een andere lidstaat gevestigde dienstverrichters bronbelasting in te houden, terwijl een dergelijke verplichting niet aan de orde is bij de vergoedingen voor dienstverrichters die in de betrokken lidstaat zijn gevestigd, een beperking van de vrijheid van dienstverrichting in de zin van die bepaling vormt, omdat zij een aanvullende administratieve last en de daarmee samenhangende aansprakelijkheidsrisico’s met zich meebrengt.

               2)

               De beperking van de vrijheid van dienstverrichting als gevolg van de nationale regeling, zoals die aan de orde in het hoofdgeding, voor zover zij voortvloeit uit de verplichting om een bronheffing in te houden — omdat zij een aanvullende administratieve last en de daarmee samenhangende aansprakelijkheidsrisico’s met zich meebrengt —, kan worden gerechtvaardigd door de behoefte om de doelmatige invordering van belastingen te verzekeren en gaat niet verder dan ter bereiking van die doelstelling noodzakelijk is, zelfs gelet op de mogelijkheden tot wederzijdse bijstand bij de invordering van belastingen die worden geboden door richtlijn 76/308/EEG van de Raad van 15 maart 1976 betreffende de wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit bepaalde bijdragen, rechten en belastingen, alsmede uit andere maatregelen, zoals gewijzigd bij richtlijn 2001/44/EG van de Raad van 15 juni 2001. Aan het feit dat later is afgezien van de bronheffing die voorwerp van het hoofdgeding is, kunnen geen voorlopige oordelen worden ontleend over de geschiktheid van de maatregel om het nagestreefde doel te bereiken of over de evenredigheid ervan, nu deze alleen aan de hand van de nagestreefde doelstelling dienen te worden beoordeeld.

               3)

               Voor de beoordeling of de verplichting voor de dienstontvanger om een bronheffing in te houden een door artikel 56 VWEU verboden beperking van de vrijheid van dienstverrichting vormt — omdat zij een aanvullende administratieve last en de daarmee samenhangende aansprakelijkheidsrisico’s met zich meebrengt —, is niet relevant of de niet-ingezeten dienstverrichter de in Nederland ingehouden belasting kan verrekenen met de belasting die hij moet betalen in de lidstaat waarin hij gevestigd is.

      (1)  PB C 13 van 15.1.2011.


title: Zaak T-826/16 R: Beschikking van de vicepresident van het Gerecht van 16 december 2016 — Casasnovas Bernad/Commissie („Kort geding — Ambtenarenzaken — Arbeidscontracten — Beëindiging van een overeenkomst van onbepaalde duur — Vordering tot opschorting van tenuitvoerlegging — Geen spoedeisendheid”)

text:
               6.2.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 38/33

         Beschikking van de vicepresident van het Gerecht van 16 december 2016 — Casasnovas Bernad/Commissie
   (Zaak T-826/16 R)
   ((„Kort geding - Ambtenarenzaken - Arbeidscontracten - Beëindiging van een overeenkomst van onbepaalde duur - Vordering tot opschorting van tenuitvoerlegging - Geen spoedeisendheid”))
   (2017/C 038/46)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Luis Javier Casasnovas Bernad (Santo Domingo, Dominicaanse Republiek) (vertegenwoordigers: S. Orlandi en T. Martin, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: C. Berardis-Kayser en G. Berscheid, gemachtigden)

      Voorwerp

   Vordering krachtens de artikelen 278 en 279 VWEU tot opschorting van de tenuitvoerlegging van het besluit van de Commissie van 27 september 2016 tot beëindiging van verzoekers overeenkomst

      Dictum

               1)

               De vordering in kort geding wordt afgewezen.

               2)

               De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.