title: Zaak C-624/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Gerechtshof Den Haag (Nederland) op 6 november 2017 — Strafzaak tegen Tronex BV

text:
               29.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/12

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Gerechtshof Den Haag (Nederland) op 6 november 2017 — Strafzaak tegen Tronex BV
   (Zaak C-624/17)
   (2018/C 032/19)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Gerechtshof Den Haag

      Partijen in het hoofdgeding

   Tronex BV

      Prejudiciële vragen

               1)

                           a.

                           Is de winkelier die een door een consument retour gebracht voorwerp, dan wel een voorwerp dat in zijn assortiment overtollig is geworden, op basis van de tussen de winkelier en de leverancier bestaande overeenkomst teruglevert aan zijn leverancier (zijnde de importeur, groothandel, distributeur, producent of een ander van wie hij het voorwerp heeft betrokken) aan te merken als een houder die zich van het voorwerp ontdoet, zoals in artikel 3, aanhef en onder 1, van de Kaderrichtlijn (1) bedoeld?

                           b.

                           Maakt het voor het antwoord op vraag 1)a. uit als het daarbij gaat om een voorwerp waaraan een eenvoudig te herstellen gebrek of defect kleeft?

                           c.

                           Maakt het voor het antwoord op vraag 1)a. uit als het daarbij gaat om een voorwerp waaraan een gebrek of defect kleeft van zodanige omvang of ernst dat het voorwerp daardoor niet meer geschikt of bruikbaar is voor het oorspronkelijke doel ervan?

               2)

                           a.

                           Is de winkelier of de leverancier die een door een consument retour gebracht voorwerp, dan wel een voorwerp dat in zijn assortiment overtollig is geworden, doorverkoopt aan een opkoper (van restantpartijen) aan te merken als een houder die zich van het voorwerp ontdoet, zoals in artikel 3, aanhef en onder 1, van de Kaderrichtlijn bedoeld?

                           b.

                           Maakt het voor het antwoord op vraag 2)a. uit wat de hoogte is van de door de opkoper aan de winkelier of de leverancier te betalen koopprijs?

                           c.

                           Maakt het voor het antwoord op vraag 2)a. uit als het daarbij gaat om een voorwerp waaraan een eenvoudig te herstellen gebrek of defect kleeft?

                           d.

                           Maakt het voor het antwoord op vraag 2)a. uit als het daarbij gaat om een voorwerp waaraan een gebrek of defect kleeft van zodanige omvang of ernst dat het voorwerp daardoor niet meer geschikt of bruikbaar is voor het oorspronkelijke doel ervan?

               3)

                           a.

                           Is de opkoper die een grote partij van winkeliers en leveranciers opgekochte, door consumenten retour gebrachte en/of overtollig geworden goederen doorverkoopt aan een (buitenlandse) derde aan te merken als een houder die zich van een de partij goederen ontdoet, zoals in artikel 3, aanhef en onder 1, van de Kaderrichtlijn bedoeld?

                           b.

                           Maakt het voor het antwoord op vraag 3)a. uit wat de hoogte is van de door de derde aan de opkoper te betalen koopprijs?

                           c.

                           Maakt het voor het antwoord op vraag 3)a. uit als de partij goederen tevens enkele goederen omvat waaraan een eenvoudig te herstellen gebrek of defect kleeft?

                           d.

                           Maakt het voor het antwoord op vraag 3)a. uit als de partij goederen tevens enkele goederen omvat waaraan een gebrek of defect kleeft van zodanige omvang of ernst dat het desbetreffende voorwerp daardoor niet meer geschikt of bruikbaar is voor het oorspronkelijke doel ervan?

                           e.

                           Maakt het voor het antwoord op vraag 3)c. of vraag 3)d. uit welk percentage de defecte goederen uitmaken van de gehele partij aan de derde doorverkochte goederen? Zo ja, welk percentage vormt dan het kantelpunt?

      (1)  Richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 betreffende afvalstoffen en tot intrekking van een aantal richtlijnen (PB 2008, L 312, blz. 3).


title: Zaak C-107/16: Beschikking van het Hof (Derde kamer) van 23 november 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale di Pordenone — Italië) — Strafzaak tegen Giorgio Fidenato [Prejudiciële verwijzing — Artikel 99 van het reglement voor de procesvoering van het Hof — Landbouw — Genetisch gemodificeerde levensmiddelen en diervoeders — Noodmaatregelen — Nationale maatregel tot verbod van de teelt van de genetisch gemodificeerde maïs MON 810 — Vaststelling en handhaving van de maatregel — Verordening (EG) nr. 1829/2003 — Artikel 34 — Verordening (EG) nr. 178/2002 — Artikelen 53 en 54 — Toepassingsvoorwaarden — Voorzorgsbeginsel]

text:
               29.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/4

         Beschikking van het Hof (Derde kamer) van 23 november 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale di Pordenone — Italië) — Strafzaak tegen Giorgio Fidenato
   (Zaak C-107/16) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Artikel 99 van het reglement voor de procesvoering van het Hof - Landbouw - Genetisch gemodificeerde levensmiddelen en diervoeders - Noodmaatregelen - Nationale maatregel tot verbod van de teelt van de genetisch gemodificeerde maïs MON 810 - Vaststelling en handhaving van de maatregel - Verordening (EG) nr. 1829/2003 - Artikel 34 - Verordening (EG) nr. 178/2002 - Artikelen 53 en 54 - Toepassingsvoorwaarden - Voorzorgsbeginsel])
   (2018/C 032/05)
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Tribunale di Pordenone

      Partij in de strafzaak

   Giorgio Fidenato

      Dictum

               1)

               Artikel 34 van verordening (EG) nr. 1829/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 22 september 2003 inzake genetisch gemodificeerde levensmiddelen en diervoeders, gelezen in samenhang met artikel 53 van verordening (EG) nr. 178/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 28 januari 2002 tot vaststelling van de algemene beginselen en voorschriften van de levensmiddelenwetgeving, tot oprichting van een Europese Autoriteit voor voedselveiligheid en tot vaststelling van procedures voor voedselveiligheidsaangelegenheden, moet aldus worden uitgelegd dat de Europese Commissie niet verplicht is noodmaatregelen in de zin van dit laatste artikel vast te stellen indien een lidstaat haar overeenkomstig artikel 54, lid 1, van deze laatste verordening officieel in kennis stelt van de noodzaak om dergelijke maatregelen te nemen, wanneer niet duidelijk is dat een product waarvoor krachtens of overeenkomstig verordening nr. 1829/2003 een vergunning is verleend, een ernstig risico voor de gezondheid van mens of dier of voor het milieu kan inhouden.

               2)

               Artikel 34 van verordening nr. 1829/2003, gelezen in samenhang met artikel 54 van verordening nr. 178/2002, moet aldus worden uitgelegd dat een lidstaat, na de Europese Commissie officieel in kennis te hebben gesteld van de noodzaak om noodmaatregelen te nemen en indien de Commissie geen maatregelen heeft getroffen overeenkomstig artikel 53 van verordening nr. 178/2002, dergelijke maatregelen op nationaal niveau mag nemen.

               3)

               Artikel 34 van verordening nr. 1829/2003, gelezen in samenhang met het voorzorgsbeginsel als bedoeld in artikel 7 van verordening nr. 178/2002, moet aldus worden uitgelegd dat het de lidstaten niet de mogelijkheid biedt om louter op grond van dat beginsel voorlopige noodmaatregelen te nemen overeenkomstig artikel 54 van verordening nr. 178/2002, zonder dat de in artikel 34 van verordening nr. 1829/2003 bedoelde materiële voorwaarden zijn vervuld.

      (1)  PB C 165 van 10.05.2016.


title: Zaak C-629/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supremo Tribunal de Justiça (Portugal) op 18 oktober 2017 — J. Portugal Ramos Vinhos SA / Adega Cooperativa de Borba CRL

text:
               29.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/13

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supremo Tribunal de Justiça (Portugal) op 18 oktober 2017 — J. Portugal Ramos Vinhos SA / Adega Cooperativa de Borba CRL
   (Zaak C-629/17)
   (2018/C 032/20)
   Procestaal: Portugees

      Verwijzende rechter

   Supremo Tribunal de Justiça

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: J. Portugal Ramos Vinhos SA

      Verwerende partij: Adega Cooperativa de Borba CRL

      Prejudiciële vraag

   Moet de uitdrukking „tekens of benamingen die in de handel kunnen dienen tot aanduiding van andere kenmerken van de waren of diensten” in artikel [3], lid 1, onder c), van richtlijn 2008/95 (1), in het kader van het onderzoek naar de toelaatbaarheid van een aanvraag voor inschrijving van tekens of aanduidingen voor wijnproducten aldus worden uitgelegd dat daaronder valt het gebruik van het begrip adega — als uitdrukking die algemeen wordt gebruikt om de installaties en de lokalen aan te duiden waarin dergelijke producten worden gelagerd — in de als merk gebruikte woordbestanddelen die een als herkomstaanduiding van wijn beschermde geografische naam omvatten, in een geval waarin die uitdrukking (adega) een van de verschillende woordbestanddelen is waaruit de naam van de rechtspersoon die de inschrijving van het merk aanvraagt bestaat?

      (1)  Richtlijn 2008/95/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (Gecodificeerde versie) (PB 2008, L 299, blz. 25).


title: Zaak T-122/16: Arrest van het Gerecht van 6 december 2017 — Tulliallan Burlington/EUIPO — Burlington Fashion (Burlington) [„Uniemerk — Oppositieprocedure — Internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie — Beeldmerk Burlington — Oudere nationale woordmerken BURLINGTON en BURLINGTON ARCADE — Ouder Uniebeeldmerk en ouder nationaal beeldmerk BURLINGTON ARCADE — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] — Gebruik in het economische verkeer van een teken van meer dan alleen plaatselijke betekenis — Artikel 8, lid 4, van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 8, lid 4, van verordening 2017/1001) — Voordeel dat ongerechtvaardigd wordt gehaald uit het onderscheidende vermogen of de reputatie van de oudere merken — Artikel 8, lid 5, van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 8, lid 5, van verordening 2017/1001)”]

text:
               29.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/24

         Arrest van het Gerecht van 6 december 2017 — Tulliallan Burlington/EUIPO — Burlington Fashion (Burlington)
   (Zaak T-122/16) (1)

   ([„Uniemerk - Oppositieprocedure - Internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie - Beeldmerk Burlington - Oudere nationale woordmerken BURLINGTON en BURLINGTON ARCADE - Ouder Uniebeeldmerk en ouder nationaal beeldmerk BURLINGTON ARCADE - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] - Gebruik in het economische verkeer van een teken van meer dan alleen plaatselijke betekenis - Artikel 8, lid 4, van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 8, lid 4, van verordening 2017/1001) - Voordeel dat ongerechtvaardigd wordt gehaald uit het onderscheidende vermogen of de reputatie van de oudere merken - Artikel 8, lid 5, van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 8, lid 5, van verordening 2017/1001)”])
   (2018/C 032/32)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Tulliallan Burlington Ltd (Saint-Hélier, Jersey) (vertegenwoordiger: A. Norris, barrister)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: M. Fischer, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniënte voor het Gerecht: Burlington Fashion GmbH (Schmallenberg, Duitsland) (vertegenwoordiger: A. Parr, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 11 januari 2016 (zaak R 2409/2013-4) inzake een oppositieprocedure tussen Tulliallan Burlington en Burlington Fashion

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Tulliallan Burlington Ltd wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 175 van 17.5.2016.


title: Zaak C-637/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Judicial da Comarca de Lisboa (Portugal) op 15 november 2017 — Cogeco Communications Inc / Sport TV Portugal e.a.

text:
               29.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/14

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Judicial da Comarca de Lisboa (Portugal) op 15 november 2017 — Cogeco Communications Inc / Sport TV Portugal e.a.
   (Zaak C-637/17)
   (2018/C 032/21)
   Procestaal: Portugees

      Verwijzende rechter

   Tribunal Judicial da Comarca de Lisboa

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Cogeco Communications Inc

      Verwerende partijen: Sport TV Portugal, SA, Controlinvest-SGPS SA, Nos-SGPS SA

      Prejudiciële vragen

               1)

               Kunnen artikel 9, lid 1, en artikel 10, leden 2, 3 en 4, van richtlijn 2014/104/EU (1) van 26 november 2014 en de overige bepalingen ervan dan wel toepasselijke algemene beginselen van Unierecht aldus worden uitgelegd dat zij voor een justitiabele (in het onderhavige geval een handelsonderneming met de rechtsvorm van een naamloze vennootschap naar Canadees recht) rechten doen ontstaan die door deze in het kader van een schadevordering wegens overtreding van de mededingingsregels voor de rechter kunnen worden ingeroepen tegen een andere justitiabele (in het onderhavige geval een handelsonderneming met de rechtsvorm van een naamloze vennootschap naar Portugees recht), inzonderheid wanneer de termijn waarbinnen de lidstaten ingevolge artikel 21, lid 1, van die richtlijn in nationaal recht uitvoering moesten geven aan de bepalingen ervan, op het tijdstip van de aanhangigmaking van de vordering (op 27 februari 2015) nog niet verstreken was?

               2)

               Kunnen artikel 10, leden 2, 3 en 4, van de richtlijn en de overige bepalingen ervan dan wel toepasselijke algemene beginselen van Unierecht aldus worden uitgelegd dat daarmee onverenigbaar is een nationale bepaling als artikel 498, lid 1, van het Portugese burgerlijk wetboek, die bij toepassing ervan op feiten die zich hebben voorgedaan vóór de bekendmaking van de richtlijn, vóór de inwerkingtreding ervan en vóór de datum waarop zij had moeten uitgevoerd, in het kader van een eveneens vóór laatstgenoemde datum ingediende vordering

                           a)

                           voor een schadevordering op grond van buitencontractuele aansprakelijkheid een verjaringstermijn van drie jaar vastlegt;

                           b)

                           bepaalt dat deze termijn van drie jaar ingaat op het tijdstip waarop de benadeelde kennis heeft gekregen van de aanspraak die hij geldend kan maken, ook wanneer hem niet bekend is wie aansprakelijk is en hoe groot de schade is;

                           c)

                           en in verband waarmee geen voorschrift bekend is dat de opschorting of schorsing van deze termijn voorschrijft of toestaat voor het concrete geval waarin een mededingingsautoriteit maatregelen heeft getroffen in het kader van een onderzoek of procedure in verband met overtreding van de mededingingsregels waarmee de schadevordering samenhangt?

               3)

               Kunnen artikel 9, lid 1, van de richtlijn en de overige bepalingen ervan dan wel toepasselijke algemene beginselen van Unierecht aldus worden uitgelegd dat daarmee onverenigbaar is een nationale bepaling als artikel 623 van het Portugese burgerlijk wetboek, die bij toepassing ervan op feiten die zich hebben voorgedaan vóór de bekendmaking van de richtlijn, vóór de inwerkingtreding ervan en vóór de datum waarop zij had moeten uitgevoerd, in het kader van een eveneens vóór laatstgenoemde datum ingediende vordering

                           a)

                           bepaalt dat een definitieve veroordeling in een bestuurlijke procedure geen gevolgen heeft voor civiele vorderingen die betrekking hebben op rechtsbetrekkingen die ontstaan doordat de overtreding wordt begaan? Of, afhankelijk van de uitlegging,

                           b)

                           bepaalt dat een definitieve veroordeling in een bestuurlijke procedure [Or. 8] in verhouding tot derden voor civiele vorderingen die betrekking hebben op rechtsbetrekkingen die ontstaan doordat de overtreding wordt begaan, slechts een weerlegbaar vermoeden oplevert voor de vraag of de voorwaarden feitelijk en rechtens voor strafbaarheid vervuld zijn?

               4)

               Kunnen artikel 9, lid 1, en artikel 10, leden 2, 3 en 4, van de richtlijn, artikel 288, lid 3, VWEU of andere bepalingen van primair of afgeleid recht, toepasselijke eerdere rechtspraak of algemene beginselen van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat daarmee onverenigbaar is de toepassing van nationale voorschriften als artikel 498, lid 1, van het Portugese burgerlijk wetboek of artikel 623 van het Portugese wetboek van burgerlijke rechtsvordering, die bij toepassing ervan op feiten die zich hebben voorgedaan vóór de bekendmaking van de richtlijn, vóór de inwerkingtreding ervan en vóór de datum waarop zij had moeten uitgevoerd, in het kader van een eveneens vóór laatstgenoemde datum ingediende vordering, de bewoordingen en het doel van de richtlijn niet in acht nemen en er niet op gericht zijn, het met de richtlijn beoogde doel te bereiken?

               5)

               Subsidiair, voor het geval het Hof van Justitie van de Europese Unie een van bovenstaande vragen bevestigend beantwoordt: kunnen artikel 22 van de richtlijn en de overige bepalingen ervan of toepasselijke algemene beginselen van Unierecht aldus worden uitgelegd dat het daarmee onverenigbaar is dat de nationale rechter op het onderhavige geval artikel 498, lid 1, van het Portugese burgerlijk wetboek of artikel 623 van het Portugese wetboek van burgerlijke rechtsvordering toepast in de geldende versie, maar aldus uitgelegd en toegepast dat zij verenigbaar zijn met artikel 10 van de richtlijn?

               6)

               Indien de vijfde vraag bevestigend wordt beantwoord: Kan een justitiabele voor de nationale rechter in een procedure tot vergoeding van de schade die beweerdelijk is geleden als gevolg van een inbreuk op de mededingingsregels, tegenover een andere justitiabele artikel 22 van de richtlijn inroepen?

      (1)  Richtlijn 2014/104/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 november 2014 betreffende bepaalde regels voor schadevorderingen volgens nationaal recht wegens inbreuken op de bepalingen van het mededingingsrecht van de lidstaten en van de Europese Unie (PB 2014, L 349, blz. 1).


title: Zaak T-562/15: Beschikking van het Gerecht van 26 november 2017 — Federcaccia Toscana e. a. / Commissie („Milieu — Behoud van de vogelstand — Soorten waarop gejaagd mag worden — Voorwaarden waaraan de nationale wetgeving betreffende de jacht moet voldoen — Harmonisatie van de in artikel 7, lid 4, van richtlijn 2009/147/EG vastgestelde toepassingsvoorwaarden — Tijdvak waarin de jacht is gesloten in Toscane”)

text:
               29.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/31

         Beschikking van het Gerecht van 26 november 2017 — Federcaccia Toscana e. a. / Commissie
   (Zaak T-562/15) (1)

   ((„Milieu - Behoud van de vogelstand - Soorten waarop gejaagd mag worden - Voorwaarden waaraan de nationale wetgeving betreffende de jacht moet voldoen - Harmonisatie van de in artikel 7, lid 4, van richtlijn 2009/147/EG vastgestelde toepassingsvoorwaarden - Tijdvak waarin de jacht is gesloten in Toscane”))
   (2018/C 032/42)
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partijen: Federcaccia Toscana (Firenze, Italië) en vijf andere verzoekers van wie de namen zijn opgenomen in de bijlage bij deze beschikking (vertegenwoordiger: A. Bruni, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Gattinara en C. Hermes, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 265 VWEU tot vaststelling dat de Commissie onrechtmatig heeft nagelaten bepaalde Italiaanse gegevens uit het door het ORNIS-comité vastgestelde document over sleutelbegrippen bij te werken, zoals is voorzien in richtlijn 2009/147/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 november 2009 inzake het behoud van de vogelstand (PB 2010, L 20, blz. 7), verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van de brief van de Commissie van 6 oktober 2014 waarin werd aangegeven dat Italië niet in overeenstemming met de Europese regelgeving had gehandeld door het jachtseizoen voor bepaalde vogelsoorten te verlengen, alsook verzoek krachtens artikel 268 VWEU tot vergoeding van de schade die verzoekers stellen te hebben geleden doordat de Commissie heeft nagelaten de Italiaanse gegevens bij te werken.

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Federcaccia Toscana en de andere verzoekers van wie de namen in de bijlage zijn vermeld, worden verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 381 van 16.11.2015.


title: Zaak C-662/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Slovenië) op 27 november 2017 — E.G. / Republiek Slovenië

text:
               29.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/15

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Slovenië) op 27 november 2017 — E.G. / Republiek Slovenië
   (Zaak C-662/17)
   (2018/C 032/22)
   Procestaal: Sloveens

      Verwijzende rechter

   Vrhovno sodišče Republike Slovenije

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: E.G.

      Verwerende partij: Republiek Slovenië

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet het belang van de verzoeker als bedoeld in artikel 46, lid 2, van de procedurerichtlijn (1) aldus worden uitgelegd dat de subsidiairebeschermingsstatus niet dezelfde rechten en voordelen als de vluchtelingenstatus biedt, indien volgens de nationale regeling vreemdelingen aan wie internationale bescherming is toegekend weliswaar dezelfde rechten en voordelen genieten, doch de duur of de beëindiging van de internationale bescherming op verschillende wijze wordt vastgesteld, aangezien de vluchtelingenstatus voor onbepaalde tijd wordt toegekend maar eindigt wanneer de omstandigheden op grond waarvan de status was toegekend, ophouden te bestaan, terwijl de subsidiairebeschermingsstatus voor bepaalde tijd wordt toegekend en wordt verlengd indien aan de voorwaarden daarvoor is voldaan?

               2)

               Moet het belang van de verzoeker als bedoeld in artikel 46, lid 2, van de procedurerichtlijn aldus worden uitgelegd dat de subsidiairebeschermingsstatus niet dezelfde rechten en voordelen biedt als de vluchtelingenstatus, indien volgens de nationale regeling vreemdelingen aan wie internationale bescherming is toegekend weliswaar dezelfde rechten en voordelen genieten, doch de afgeleide rechten die op deze rechten en voordelen zijn gebaseerd van elkaar verschillen?

               3)

               Is het noodzakelijk om, gelet op de specifieke situatie van de verzoeker, te beoordelen of, in het licht van de concrete, hem betreffende omstandigheden, de toekenning van de vluchtelingenstatus hem meer rechten zou opleveren dan dewelke hem met de toekenning van subsidiaire bescherming worden verleend, of volstaat, opdat er sprake is van het in artikel 46, lid 2, van de procedurerichtlijn bedoelde belang, een wettelijke regeling die onderscheid maakt tussen afgeleide rechten die zijn gebaseerd op de rechten en de voordelen van beide vormen van internationale bescherming?

      (1)  Richtlijn 2013/32/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming (PB 2013, L 180, blz. 60).


title: Zaak T-123/16: Arrest van het Gerecht van 6 december 2017 — Tulliallan Burlington/EUIPO — Burlington Fashion (BURLINGTON) [„Uniemerk — Oppositieprocedure — Internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie — Woordmerk BURLINGTON — Oudere nationale woordmerken BURLINGTON en BURLINGTON ARCADE — Ouder Uniebeeldmerk en ouder nationaal beeldmerk BURLINGTON ARCADE — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] — Gebruik in het economische verkeer van een teken van meer dan alleen plaatselijke betekenis — Artikel 8, lid 4, van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 8, lid 4, van verordening 2017/1001) — Voordeel dat ongerechtvaardigd wordt gehaald uit het onderscheidende vermogen of de reputatie van de oudere merken — Artikel 8, lid 5, van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 8, lid 5, van verordening 2017/1001)”]

text:
               29.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/25

         Arrest van het Gerecht van 6 december 2017 — Tulliallan Burlington/EUIPO — Burlington Fashion (BURLINGTON)
   (Zaak T-123/16) (1)

   ([„Uniemerk - Oppositieprocedure - Internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie - Woordmerk BURLINGTON - Oudere nationale woordmerken BURLINGTON en BURLINGTON ARCADE - Ouder Uniebeeldmerk en ouder nationaal beeldmerk BURLINGTON ARCADE - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] - Gebruik in het economische verkeer van een teken van meer dan alleen plaatselijke betekenis - Artikel 8, lid 4, van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 8, lid 4, van verordening 2017/1001) - Voordeel dat ongerechtvaardigd wordt gehaald uit het onderscheidende vermogen of de reputatie van de oudere merken - Artikel 8, lid 5, van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 8, lid 5, van verordening 2017/1001)”])
   (2018/C 032/33)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Tulliallan Burlington Ltd (Saint-Hélier, Jersey) (vertegenwoordiger: A. Norris, barrister)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: M. Fischer, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniënte voor het Gerecht: Burlington Fashion GmbH (Schmallenberg, Duitsland) (vertegenwoordiger: A. Parr, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 11 januari 2016 (zaak R 1635/2013-4) inzake een oppositieprocedure tussen Tulliallan Burlington en Burlington Fashion

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Tulliallan Burlington Ltd wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 175 van 17.5.2016.


title: Zaak C-476/16: Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 16 november 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Ministarstvo pomorstva, prometa i infrastrukture — Uprava zračnog prometa, elektroničkih komunikacija i pošte — Kroatië) — Hrvatska agencija za civilno zrakoplovstvo / Air Serbia A.D. Beograd, Dane Kondić (Prejudiciële verwijzing — Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Hoedanigheid van „rechterlijke instantie” van het verwijzende orgaan — Onafhankelijkheid — Kennelijke niet-ontvankelijkheid van het verzoek om prejudiciële beslissing)

text:
               29.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/5

         Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 16 november 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Ministarstvo pomorstva, prometa i infrastrukture — Uprava zračnog prometa, elektroničkih komunikacija i pošte — Kroatië) — Hrvatska agencija za civilno zrakoplovstvo / Air Serbia A.D. Beograd, Dane Kondić
   (Zaak C-476/16) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Hoedanigheid van „rechterlijke instantie” van het verwijzende orgaan - Onafhankelijkheid - Kennelijke niet-ontvankelijkheid van het verzoek om prejudiciële beslissing))
   (2018/C 032/06)
   Procestaal: Kroatisch

      Verwijzende rechter

   Ministarstvo pomorstva, prometa i infrastrukture — Uprava zračnog prometa, elektroničkih komunikacija i pošte

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Hrvatska agencija za civilno zrakoplovstvo

      Verwerende partijen: Air Serbia A.D. Beograd, Dane Kondić

      Dictum

   Het verzoek om een prejudiciële beslissing dat bij beslissing van 26 augustus 2016 is ingediend door het Ministarstvo pomorstva, prometa i infrastrukture — Uprava zračnog prometa, elektroničkih komunikacija i pošte (ministerie van Maritieme Aangelegenheden, Vervoer en Infrastructuur — directie voor burgerluchtvaart, telecommunicatie en posterijen, Kroatië), is kennelijk niet-ontvankelijk.

      (1)  PB C 419 van 14.11.2016.


title: Zaak T-125/16: Arrest van het Gerecht van 11 december 2017 — Léon Van Parys / Commissie („Douane-unie — Invoer van bananen uit Ecuador — Navordering van invoerrechten — Verzoek tot kwijtschelding van invoerrechten — Besluit dat is vastgesteld na nietigverklaring door het Gerecht van een eerder besluit — Redelijke termijn”)

text:
               29.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/26

         Arrest van het Gerecht van 11 december 2017 — Léon Van Parys / Commissie
   (Zaak T-125/16) (1)

   ((„Douane-unie - Invoer van bananen uit Ecuador - Navordering van invoerrechten - Verzoek tot kwijtschelding van invoerrechten - Besluit dat is vastgesteld na nietigverklaring door het Gerecht van een eerder besluit - Redelijke termijn”))
   (2018/C 032/34)
   Procestaal: Nederlands

      Partijen

      Verzoekende partij: Firma Léon Van Parys NV (Antwerpen, België) (vertegenwoordigers: P. Vlaemminck, B. Van Vooren, R. Verbeke en J. Auwerx, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Caeiros, B.-R. Killmann en E. Manhaeve, gemachtigden)

      Voorwerp

   In de eerste plaats een verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van besluit C(2016) 95 final van de Commissie van 20 januari 2016 waarbij wordt vastgesteld dat boeking achteraf van de rechten bij invoer gerechtvaardigd is en dat kwijtschelding van die rechten gerechtvaardigd is ten aanzien van een schuldenaar en gedeeltelijk gerechtvaardigd is in het bijzondere geval van een andere schuldenaar maar voor een ander deel niet gerechtvaardigd is ten aanzien van deze specifieke schuldenaar, en tot wijziging van besluit C(2010) 2858 definitief van de Commissie van 6 mei 2010, en in de tweede plaats een verzoek tot verklaring voor recht dat artikel 909 van verordening (EEG) nr. 2454/93 van de Commissie van 2 juli 1993 houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB 1993, L 253, blz. 1) uitwerking heeft gehad jegens verzoekster na het arrest van 19 maart 2013, Firma Van Parys/Commissie (T-324/10, EU:T:2013:136).

      Dictum

               1)

               Artikel 1, lid 4, van besluit C(2016) 95 final van de Commissie van 20 januari 2016 waarbij wordt vastgesteld dat boeking achteraf van de rechten bij invoer gerechtvaardigd is en dat kwijtschelding van die rechten gerechtvaardigd is ten aanzien van een schuldenaar en gedeeltelijk gerechtvaardigd is in het bijzondere geval van een andere schuldenaar maar voor een ander deel niet gerechtvaardigd is ten aanzien van deze specifieke schuldenaar, en tot wijziging van besluit C(2010) 2858 definitief van de Commissie van 6 mei 2010, wordt nietig verklaard.

               2)

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               3)

               De Europese Commissie draagt haar eigen kosten en die van Firma Léon Van Parys NV.

      (1)  PB C 175 van 17.5.2016.


title: Zaak C-663/17 P: Hogere voorziening ingesteld op 24 november 2017 door de Europese Centrale Bank tegen de beschikking van het Gerecht (Tweede kamer) van 12 september 2017 in zaak T-247/16, Fursin e.a. / Europese Centrale Bank

text:
               29.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/16

         Hogere voorziening ingesteld op 24 november 2017 door de Europese Centrale Bank tegen de beschikking van het Gerecht (Tweede kamer) van 12 september 2017 in zaak T-247/16, Fursin e.a. / Europese Centrale Bank
   (Zaak C-663/17 P)
   (2018/C 032/23)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Europese Centrale Bank (vertegenwoordigers: E. Koupepidou en C. Hernández Saseta, gemachtigden, B. Schneider, Rechtsanwalt)

      Andere partijen in de procedure: Trasta Komercbanka AS, Ivan Fursin, Igors Buimisters, C & R Invest SIA, Figon Co. Ltd, GCK Holding Netherlands BV, Rikam Holding SA

      Conclusies

               —

               de bestreden beschikking vernietigen voor zover daarin wordt geoordeeld dat de verzoekende aandeelhouders een procesbelang en procesbevoegdheid hadden voor het Gerecht met betrekking tot het beroep tot nietigverklaring van het bestreden besluit (punt 2 van het dictum van de bestreden beschikking),

               —

               definitief uitspraak doen over de grond van de zaak en het beroep van de verzoekende aandeelhouders niet-ontvankelijk verklaren, en

               —

               de verzoeksters verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van de hogere voorziening voert rekwirante drie middelen aan.

               1.

               Eerste middel: de verzoekende aandeelhouders (dat wil zeggen de aandeelhouders van Trasta Komercbanka en niet Trasta Komercbanka zelf) hadden geen belang bij het beroep tot nietigverklaring dat losstaat van het juridische belang van Trasta Komercbanka.
               Het eerste middel is gebaseerd op de volgende argumenten:

                           —

                           Rekwirante voert aan dat het Gerecht de rechtspraak die vereist dat de aandeelhouders aantonen dat zij een afzonderlijk belang hebben bij het beroep tegen een besluit dat is gericht tot de onderneming waarover zij gedeeltelijk zeggenschap uitoefent, onjuist heeft uitgelegd. In het bijzonder heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting waar het in de beschikking van 12 september 2017 heeft geoordeeld dat deze rechtspraak niet van toepassing was in de zaak T-247/16.

                           —

                           De verzoekende aandeelhouders hebben niet aangetoond dat zij een belang hebben dat losstaat van dat van Trasta Komercbanka: hun rechtspositie is niet beïnvloed door het bestreden besluit (in tegenstelling tot de inleiding van de liquidatie, wat een afzonderlijke handeling is). De verzoekende aandeelhouders kunnen niet worden beschouwd er een ander juridisch belang in te hebben dat Trasta Komercbanka een bankvergunning bezit dan het belang dat Trasta Komercbanka zelf heeft in het bezit van een bankvergunning.

                           —

                           In het bijzonder mag het belang bij het vorderen van schadevergoeding, of het economisch belang van de aandeelhouders om dividenden te verkrijgen niet als een afzonderlijk juridisch belang worden beschouwd.

               2.

               Tweede middel: de verzoekende aandeelhouders hadden geen locus standi, aangezien het bestreden besluit hen niet individueel raakte.
               Het tweede middel is gebaseerd op de volgende argumenten:

                           —

                           De verzoekende aandeelhouders worden niet individueel geraakt door het bestreden besluit omdat zij niet worden getroffen uit hoofde van bepaalde bijzondere hoedanigheden die hen karakteriseren.

                           —

                           Het bestreden besluit heeft de verzoekende aandeelhouders niet in een andere rechtspositie geplaatst dan de overige aandeelhouders of Trasta Komercbanka zelf.

               3.

               Derde middel: de verzoekende aandeelhouders hadden geen locus standi aangezien het bestreden besluit hen niet rechtstreeks raakte.
               Het derde middel is gebaseerd op de volgende argumenten:

                           —

                           De verzoekende aandeelhouders worden niet rechtstreeks geraakt door het bestreden besluit aangezien hun rechten niet wezenlijk worden aangetast in de zin van de rechtspraak.

                           —

                           Een louter economisch verlies ten gevolge van het bestreden besluit leidt niet tot de conclusie dat hun rechtspositie (in tegenstelling tot die van Trasta Komercbanka) werd aangetast, ongeacht de intensiteit van die economische gevolgen.


title: Zaak T-702/15: Beschikking van het Gerecht van 20 november 2017 — BikeWorld / Commissie („Beroep tot nietigverklaring — Vertegenwoordiging door een advocaat die geen derde is — Niet-ontvankelijkheid”)

text:
               29.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/31

         Beschikking van het Gerecht van 20 november 2017 — BikeWorld / Commissie
   (Zaak T-702/15) (1)

   ((„Beroep tot nietigverklaring - Vertegenwoordiging door een advocaat die geen derde is - Niet-ontvankelijkheid”))
   (2018/C 032/43)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: BikeWorld GmbH (Sankt Ingbert, Duitsland) (vertegenwoordiger: J. Jovy, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: L. Flynn, B. Stromsky en T. Maxian Rusche, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot gedeeltelijke nietigverklaring van besluit (EU) 2016/151 van de Commissie van 1 oktober 2014 betreffende steunmaatregel SA.31550 (2012/C) (ex 2012/NN) van Duitsland ten behoeve van de Nürburgring (PB 2016, L 34, blz. 1)

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               BikeWorld GmbH wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 68 van 22.2.2016.


title: Zaak T-250/16 P: Arrest van het Gerecht van 5 december 2017 — Spadafora/Commissie („Hogere voorziening — Openbare dienst — Ambtenaren — Beroep in eerste aanleg kennelijk niet-ontvankelijk en kennelijk ongegrond verklaard — Verzoek tot nietigverklaring — Ambt van hoofd van de eenheid, Legal advice’ bij OLAF — Selectieprocedure — Voorselectiepanel — Niet-plaatsing op de shortlist van kandidaten die worden voorgesteld voor een eindgesprek met het TABG — Onpartijdigheid — Verzoek tot schadevergoeding — Verlies van een kans — Geding in staat van wijzen”)

text:
               29.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/26

         Arrest van het Gerecht van 5 december 2017 — Spadafora/Commissie
   (Zaak T-250/16 P) (1)

   ((„Hogere voorziening - Openbare dienst - Ambtenaren - Beroep in eerste aanleg kennelijk niet-ontvankelijk en kennelijk ongegrond verklaard - Verzoek tot nietigverklaring - Ambt van hoofd van de eenheid, Legal advice’ bij OLAF - Selectieprocedure - Voorselectiepanel - Niet-plaatsing op de shortlist van kandidaten die worden voorgesteld voor een eindgesprek met het TABG - Onpartijdigheid - Verzoek tot schadevergoeding - Verlies van een kans - Geding in staat van wijzen”))
   (2018/C 032/35)
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Rekwirant: Sergio Spadafora (Brussel, België) (vertegenwoordiger: G. Belotti, advocaat)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk G. Gattinara en C. Berardis-Kayser, vervolgens G. Gattinara en L. Radu Bouyon, gemachtigden)

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Derde kamer) van 7 april 2016, Spadafora/Commissie (F-44/15, EU:F:2016:69), en strekkende tot vernietiging van die beschikking

      Dictum

               1)

               De beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Derde kamer) van 7 april 2016, Spadafora/Commissie (F-44/15), wordt vernietigd, met uitzondering van de afwijzing, als kennelijk niet-ontvankelijk, van het verzoek om te verklaren dat de selectieprocedure, ingevolge de nietigverklaring van het besluit van 30 juni 2014, waarbij de directeur-generaal van het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) D. heeft aangesteld in het ambt van hoofd van de eenheid „Legal advice” van de directie „Ondersteuning van onderzoeken” van OLAF, en van besluit Ares(2015) 43686 van 5 januari 2015, vastgesteld door K. Georgieva, vice-voorzitter van de Europese Commissie, tot afwijzing van rekwirants klacht R/994/14, onwettig was vanaf het moment waarop die onwettigheid zich had voorgedaan.

               2)

               De hogere voorziening wordt afgewezen voor het overige.

               3)

               Het besluit van 30 juni 2014 waarbij de directeur-generaal van OLAF D. heeft aangesteld in het ambt van hoofd van de eenheid „Legal advice” van de directie „Ondersteuning van onderzoeken” van OLAF wordt nietig verklaard.

               4)

               Besluit Ares(2015) 43686 van 5 januari 2015, vastgesteld door K. Georgieva, vice-voorzitter van de Commissie, tot afwijzing van rekwirants klacht R/994/14 wordt nietig verklaard.

               5)

               Het beroep in eerste aanleg wordt verworpen voor zover Sergio Spadafora vraagt om vergoeding van de materiële schade als gevolg van het verlies van de kans om te worden uitgekozen voor de vervulling van het ambt van hoofd van de eenheid „Legal advice” van de directie „Ondersteuning van onderzoeken” van OLAF.

               6)

               De Commissie wordt verwezen in de kosten van de procedure in hogere voorziening en in die van de procedure in eerste aanleg.

      (1)  PB C 251 van 11.7.2016.


title: Zaak C-491/16: Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 16 november 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supremo Tribunal Administrativo — Portugal) — Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP / Maxiflor — Promoção e Comercialização de Plantas, Importação e Exportação, Lda [Prejudiciële verwijzing — Artikel 53, lid 2, en artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Verordening (EG) nr. 1260/1999 — Verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 — Artikel 3, lid 1 — Bescherming van de financiële belangen van de Europese Unie — Begrip „meerjarig programma” — Werkingssfeer]

text:
               29.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/5

         Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 16 november 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supremo Tribunal Administrativo — Portugal) — Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP / Maxiflor — Promoção e Comercialização de Plantas, Importação e Exportação, Lda
   (Zaak C-491/16) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Artikel 53, lid 2, en artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Verordening (EG) nr. 1260/1999 - Verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 - Artikel 3, lid 1 - Bescherming van de financiële belangen van de Europese Unie - Begrip „meerjarig programma” - Werkingssfeer])
   (2018/C 032/07)
   Procestaal: Portugees

      Verwijzende rechter

   Supremo Tribunal Administrativo

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP

      Verwerende partij: Maxiflor — Promoção e Comercialização de Plantas, Importação e Exportação, Lda

      Dictum

               1)

               De eerste en de derde prejudiciële vraag van de Supremo Tribunal Administrativo (hoogste bestuursrechter, Portugal) zijn kennelijk niet-ontvankelijk.

               2)

               Artikel 3, lid 1, tweede alinea, tweede volzin, van verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 van de Raad van 18 december 1995 betreffende de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen moet aldus worden uitgelegd dat een operationeel programma, in de zin van artikel 9, onder f), van verordening (EG) nr. 1260/1999 van de Raad van 21 juni 1999 houdende algemene bepalingen inzake de structuurfondsen, zoals het operationeel programma „Landbouw en plattelandsontwikkeling”, goedgekeurd bij beschikking C(2000) 2878 van de Commissie van 30 oktober 2000, niet onder het begrip „meerjarig programma” in de zin van eerstgenoemde bepaling valt, tenzij in dat programma reeds sprake is van concrete acties die ten uitvoer moeten worden gelegd, hetgeen de verwijzende rechter dient na te gaan.

      (1)  PB C 441 van 28.11.2016.


title: Zaak T-332/16: Arrest van het Gerecht van 7 december 2017 — Colgate-Palmolive/EUIPO (360°) [„Uniemerk — Aanvraag voor Uniewoordmerk 360° — Absolute weigeringsgronden — Beschrijvend karakter — Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EU) 2017/1001] — Onderscheidend vermogen verkregen door gebruik — Artikel 7, lid 3, van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 7, lid 3, van verordening 2017/1001)”]

text:
               29.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/27

         Arrest van het Gerecht van 7 december 2017 — Colgate-Palmolive/EUIPO (360o)
   (Zaak T-332/16) (1)

   ([„Uniemerk - Aanvraag voor Uniewoordmerk 360o - Absolute weigeringsgronden - Beschrijvend karakter - Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EU) 2017/1001] - Onderscheidend vermogen verkregen door gebruik - Artikel 7, lid 3, van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 7, lid 3, van verordening 2017/1001)”])
   (2018/C 032/36)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Colgate-Palmolive Co. (New York, New York, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: M. Zintler en A. Stolz, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: M. Rajh, gemachtigde)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 14 april 2016 (zaak R 2288/2015-4) inzake een aanvraag tot inschrijving van het woordteken 360o als Uniemerk

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Colgate–Palmolive Co. wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 296 van 16.8.2016.


title: Zaak T-775/17: Beroep ingesteld op 28 november 2017 — Estampaciones Rubí / Commissie

text:
               29.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/40

         Beroep ingesteld op 28 november 2017 — Estampaciones Rubí / Commissie
   (Zaak T-775/17)
   (2018/C 032/55)
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Estampaciones Rubí, SAU (Vitoria-Gasteiz, Spanje) (vertegenwoordigers: D. Armesto Macías en K. Caminos García, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het verzoekschrift en de als bijlage bijgevoegde stukken ontvankelijk verklaren;

               —

               bij maatregel tot organisatie van de procesgang de Commissie gelasten een integrale versie van de volgende documenten bij het dossier te voegen, eventueel na weglating van de vertrouwelijke gegevens betreffende derden die daarin kunnen zijn vervat:

                           a)

                           de informele mededeling van 26 maart 2013 in antwoord op de brieven die zijn toegestuurd op 22 februari en op 4 en 12 maart 2013 (Álava),

                           b)

                           de „Informal message in reply to the submission of 7 November (Álava)”, van 4 december 2012;

               —

               de in die documenten verwoorde besluiten van de Commissie nietig verklaren;

               —

               subsidiair, vaststellen dat de Commissie door haar stilzwijgen de Verdragen heeft geschonden en haar gelasten te antwoorden op het verzoek dat verzoekster haar op 31 juli 2017 schriftelijk heeft doen toekomen, zodat verzoekster als ontvanger van de betrokken steun de procedurele rechten kan uitoefenen die het Unierecht haar verleent in het kader van een formele procedure ter onderzoek van de verenigbaarheid van die steun;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Primair strekt dit beroep tot nietigverklaring van de besluiten waarbij de Commissie bepaalde fiscale steunmaatregelen ten gunste van verzoekster, namelijk een belastingkrediet van 45 % voor bepaalde investeringsprojecten, onverenigbaar met het Unierecht heeft verklaard. Die besluiten zijn meegedeeld aan de Spaanse belastingautoriteiten, vertegenwoordigd door de Diputación Foral de Álava, bij brieven van de Commissie van 4 december 2012 en 26 maart 2013, met als opschrift „Informal message” respectievelijk „Informele mededeling”, waarvan verzoekster heeft kennisgenomen in het kader van een nationale procedure.
   Subsidiair beoogt verzoekster met haar beroep te verkrijgen dat het Gerecht het nalaten van de Commissie in de zin van artikel 265 VWEU vaststelt, dat voortvloeit uit het feit dat deze laatste niet heeft gereageerd op verzoeksters verzoek van 31 juli 2017 om een standpunt in te nemen over de vraag of de voornoemde „informele mededelingen” juridisch bindend zijn en om haar eventueel te horen in de procedure, zodat zij alle elementen kan aanvoeren die zij relevant acht.
   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster drie middelen aan.

               1.

               De bestreden besluiten zijn vastgesteld zonder dat de vereiste minimale procedurele waarborgen in acht zijn genomen

                           —

                           In dat verband betoogt verzoekster dat de Commissie is voorbijgegaan aan de vereiste minimale procedurele waarborgen waar zij in de informele mededelingen het standpunt heeft ingenomen dat een steunmaatregel van de staat onverenigbaar is zonder de procedure van artikel 108, lid 2, VWEU te hebben gevolgd. Met dat verzuim die procedure toe te passen, maakt de Commissie inbreuk op de grondrechten van verzoekster zoals die zijn verankerd in het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

               2.

               Schending van artikel 107, lid 3, VWEU

                           —

                           Dienaangaande stelt verzoekster dat de Commissie zich vergist waar zij in de bestreden besluiten de steun onverenigbaar verklaart op grond dat die steun stimulerend effect mist.

               3.

               Schending van artikel 265 VWEU

                           —

                           In dat verband betoogt verzoekster dat het uitblijven van een antwoord van de Commissie op haar verzoek om een standpunt in te nemen over de juridische aard (al dan niet bindend) van de „informele mededelingen” en om haar in die procedure eventueel te horen, heeft geleid tot schending van de Verdragen in haar nadeel.


title: Zaak C-496/16: Beschikking van het Hof (Derde kamer) van 15 november 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hanseatische Oberlandesgericht in Bremen — Duitsland) — de tenuitvoerlegging van Europese aanhoudingsbevelen, uitgevaardigd tegen Pál Aranyosi (Prejudiciële verwijzing — Politiële en justitiële samenwerking in strafzaken — Kaderbesluit 2002/584/JBZ — Europees aanhoudingsbevel — Gronden tot weigering van de tenuitvoerlegging — Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Artikel 4 — Verbod van onmenselijke of vernederende behandeling — Detentieomstandigheden in de uitvaardigende lidstaat — Intrekking van een Europees aanhoudingsbevel door de uitvaardigende gerechtelijke instantie — Hypothetische vraag — Afdoening zonder beslissing)

text:
               29.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/6

         Beschikking van het Hof (Derde kamer) van 15 november 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hanseatische Oberlandesgericht in Bremen — Duitsland) — de tenuitvoerlegging van Europese aanhoudingsbevelen, uitgevaardigd tegen Pál Aranyosi
   (Zaak C-496/16) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Politiële en justitiële samenwerking in strafzaken - Kaderbesluit 2002/584/JBZ - Europees aanhoudingsbevel - Gronden tot weigering van de tenuitvoerlegging - Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Artikel 4 - Verbod van onmenselijke of vernederende behandeling - Detentieomstandigheden in de uitvaardigende lidstaat - Intrekking van een Europees aanhoudingsbevel door de uitvaardigende gerechtelijke instantie - Hypothetische vraag - Afdoening zonder beslissing))
   (2018/C 032/08)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen

      Partij in het hoofdgeding

   Pál Aranyosi

      Dictum

   Op het door het Hanseatische Oberlandesgericht te Bremen (hogere regionale rechtbank te Bremen, Duitsland) bij beslissing van 12 september 2016 ingediende verzoek om een prejudiciële beslissing hoeft niet te worden beslist.

      (1)  PB C 475 van 19.12.2016.


title: Zaak T-91/17: Beroep ingesteld op 29 november 2017 — L / Parlement

text:
               29.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/32

         Beroep ingesteld op 29 november 2017 — L / Parlement
   (Zaak T-91/17)
   (2018/C 032/45)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: L (vertegenwoordiger: I. Coutant Peyre, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Parlement

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               nietig te verklaren het besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag van het Europees Parlement van 31 augustus 2016 waarbij is geweigerd om twee medische attesten te aanvaarden die verzoeker had overgelegd ter rechtvaardiging van bepaalde afwezigheden van het werk, en dientengevolge is verklaard dat de betrokken afwezigheid ongerechtvaardigd was

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij twee middelen aan.

               1.

               Eerste middel, ontleend aan schending van in het Unierecht en Litouwse recht verankerde beginselen betreffende de bescherming van klokkenluiders.

               2.

               Tweede middel, ontleend aan niet-nakoming door het Parlement van zijn zorgplicht en schending van het beginsel van behoorlijk bestuur.


title: Zaak C-664/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Areios Pagos (Griekenland) op 27 november 2017 — Ellinika Naupigeia AE / Panagiotis Anagnostopoulos e.a.

text:
               29.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/17

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Areios Pagos (Griekenland) op 27 november 2017 — Ellinika Naupigeia AE / Panagiotis Anagnostopoulos e.a.
   (Zaak C-664/17)
   (2018/C 032/24)
   Procestaal: Grieks

      Verwijzende rechter

   Areios Pagos

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Ellinika Naupigeia AE (Hellenic Shipyards AE)

      Verwerende partijen: Panagiotis Anagnostopoulos e.a.

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet, opdat er sprake is van overgang van een onderneming, vestiging of een onderdeel van een vestiging of onderneming in de zin van artikel 1 van richtlijn 98/50/EG (1), als „economische eenheid” worden opgevat een volledig zelfstandige productie-eenheid, die haar economisch doel kan behalen zonder voor de productiefactoren (grondstoffen, arbeidskrachten, apparatuur en machines, onderdelen van het eindproduct, ondersteunende diensten, financiële middelen en andere) een beroep te moeten doen op derden (door koop, lening, huur of op een andere wijze)? Of is daarentegen ook sprake van een „economische eenheid”, indien het doel van de activiteit duidelijk te onderscheiden is, het concreet mogelijk is dat dit doel door de economische onderneming wordt nagestreefd en kan worden bereikt dankzij een doeltreffende organisatie van de productiefactoren (grondstoffen, machines en andere voorzieningen, arbeidskrachten, ondersteunende diensten), zonder dat van belang is of de nieuwe ondernemer externe productiefactoren heeft aangeschaft of in het concrete geval het doel niet heeft bereikt?

               2)

               Is volgens artikel 1 van richtlijn 98/50/EG uitgesloten dat er sprake is van een overgang indien de vervreemder of de verkrijger of beiden niet alleen het succesvol voortzetten van de activiteit door de verkrijger beogen, maar ook de toekomstige beëindiging ervan met het oog op de liquidatie van de onderneming?

      (1)  Richtlijn 98/50/EG van de Raad van 29 juni 1998 tot wijziging van richtlijn 77/187/EEG inzake de onderlinge aanpassing van wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen van vestigingen (PB 1998, L 201, blz. 88).


title: Zaak T-778/17: Beroep ingesteld op 28 november 2017 — Autostrada Wielkopolska / Commissie

text:
               29.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/41

         Beroep ingesteld op 28 november 2017 — Autostrada Wielkopolska / Commissie
   (Zaak T-778/17)
   (2018/C 032/56)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Autostrada Wielkopolska S.A. (Poznań, Polen) (vertegenwoordigers: O. Geiss en D. Tayar, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 25 augustus 2017 in de zaak SA.35356 (2013/C) (ex 2013/NN, ex 2012/N) betreffende staatssteun van Polen ten gunste van de onderneming Autostrada Wielkopolska S.A.;

               —

               verwijzing van de Commissie in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster vijf middelen aan.

               1.

               Volgens het eerste middel heeft de Commissie inbreuk gemaakt op verzoeksters rechten op inspraak, met name het recht om vóór de vaststelling van het bestreden besluit te worden gehoord.

                           —

                           De Commissie heeft verzoekster onvoldoende gelegenheid gegeven om een standpunt in te nemen over het door de Staat overgelegde bewijs.

                           —

                           De Commissie heeft verzoekster het recht ontnomen om opmerkingen in te dienen over de belangrijkste documenten en bevindingen op basis waarvan de Commissie het bestreden besluit heeft genomen.

                           —

                           Het kan niet worden uitgesloten dat deze verzuimen van invloed zijn geweest op de uitkomst van deze zaak.

               2.

               Volgens het tweede middel heeft de Commissie blijk gegeven van een onjuiste opvatting van het recht en van de feiten doordat zij een onjuist criterium heeft aangelegd om te bepalen of aan de voorwaarden van artikel 107, lid 1, VWEU was voldaan, en heeft zij dit (onjuiste) criterium toegepast in strijd met artikel 107, lid 1, VWEU.

                           —

                           De vaststelling van de Commissie dat er sprake was van een voordeel in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU, is uitsluitend gebaseerd op het criterium van de „vergelijking van punt tot punt”.

                           —

                           De Commissie heeft het criterium van de particuliere investeerder toegepast nadat zij reeds had vastgesteld dat er sprake was van een voordeel in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU.

                           —

                           Het door de Commissie toegepaste criterium van de „vergelijking van punt tot punt” is rechtens onjuist.

                           —

                           De Commissie heeft blijk gegeven van een kennelijk onjuiste beoordeling bij de toepassing van het criterium van de „vergelijking van punt tot punt”, met name doordat zij geen rekening heeft gehouden met relevante informatie die beschikbaar was toen het bestreden besluit werd vastgesteld.

               3.

               Volgens het derde middel heeft de Commissie blijk gegeven van een kennelijk onjuiste opvatting van het recht en van de feiten door het criterium van de particuliere investeerder niet toe te passen in overeenstemming met de relevante rechtspraak en door geen toereikende motivering te geven, hetgeen schending van artikel 107, lid 1, VWEU oplevert.

                           —

                           De Commissie heeft het criterium van de particuliere investeerder niet toegepast als een integrerend deel van de beoordeling op grond van artikel 107, lid 1, VWEU, hetgeen in strijd is met de relevante rechtspraak.

                           —

                           De Commissie heeft geen rekening gehouden met relevante informatie die beschikbaar was ten tijde van de vaststelling van het bestreden besluit en die een normaal voorzichtige en zorgvuldige particuliere eigenaar in een situatie die deze van de Staat zo dicht mogelijk benadert, niet a priori zou hebben genegeerd.

               4.

               Volgens het vierde middel is de vaststelling van de Commissie dat er sprake is van onverenigbare steun, gebaseerd op onjuiste bevindingen en innerlijk tegenstrijdig.

                           —

                           De Commissie heeft blijk gegeven van een onjuiste opvatting over de feiten door te oordelen dat de staatsmiddelen enkel investeerders ten goede kwamen.

               5.

               Volgens het vijfde middel heeft de Commissie blijk gegeven van een kennelijk onjuiste opvatting van de feiten en van het recht bij de berekening van het bedrag van de staatssteun, doordat zij heeft nagelaten een eigen beoordeling te verrichten en een toereikende motivering te geven.

                           —

                           De Commissie heeft kennelijke beoordelingsfouten gemaakt bij de vaststelling dat er sprake is van overcompensatie voor de periode tussen september 2005 en oktober 2007.

                           —

                           De Commissie heeft geen rekening gehouden met relevante informatie die beschikbaar was toen het bestreden besluit werd vastgesteld.


title: Zaak T-737/17: Beroep ingesteld op 7 november 2017 — Wattiau / Parlement

text:
               29.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/33

         Beroep ingesteld op 7 november 2017 — Wattiau / Parlement
   (Zaak T-737/17)
   (2018/C 032/46)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Francis Wattiau (Bridel, Luxemburg) (vertegenwoordigers: S. Orlandi en T. Martin, advocaten)

      Verwerende partij: Europees Parlement

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               te verklaren en vast te stellen:

                           —

                           het besluit vervat in afrekening nr. 244 van het afwikkelingsbureau om een bedrag van 843,01 EUR ten laste van haar te leggen wordt nietig verklaard;

                           —

                           voor zover nodig, het besluit van het TABG van 2 augustus 2017 wordt nietig verklaard;

                           —

                           het Parlement wordt verwezen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep werpt de verzoekende partij een exceptie van onwettigheid op van de tussen de Europese Unie en de federatie van Luxemburgse ziekenhuizen gesloten overeenkomst om de ziektekosten die worden gemaakt door de personen die in Luxemburg zijn aangesloten bij de gemeenschappelijke regeling van ziektekostenverzekering (RCAM), met 15 % te verhogen. Deze exceptie is gebaseerd op twee middelen.

               1.

               Eerste middel, ontleend aan schending van het verbod van discriminatie op grond van nationaliteit en van de artikelen 12 en 14 van het protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten.

               2.

               Tweede middel, ontleend aan schending van het beginsel van goed financieel beheer zoals vermeld in artikel 30 van verordening nr. 966/2012 en van artikel 43 van de gemeenschappelijke regeling inzake de ziektekostenverzekering van de ambtenaren van de Europese Unie.


title: Zaak C-615/16: Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 21 november 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supremo Tribunal Administrativo — Portugal) — Giovanna Judith Kerr / Fazenda Pública [Prejudiciële verwijzing — Fiscale bepalingen — Belasting over de toegevoegde waarde (btw) — Richtlijn 2006/112/EG — Artikel 15, lid 2, en artikel 135, lid 1, onder f) — Gebruiksrechten voor onroerende goederen — Vrijstellingen — Werkingssfeer — Begrip „bemiddeling”]

text:
               29.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/7

         Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 21 november 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supremo Tribunal Administrativo — Portugal) — Giovanna Judith Kerr / Fazenda Pública
   (Zaak C-615/16) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Fiscale bepalingen - Belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Richtlijn 2006/112/EG - Artikel 15, lid 2, en artikel 135, lid 1, onder f) - Gebruiksrechten voor onroerende goederen - Vrijstellingen - Werkingssfeer - Begrip „bemiddeling”])
   (2018/C 032/09)
   Procestaal: Portugees

      Verwijzende rechter

   Supremo Tribunal Administrativo

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Giovanna Judith Kerr

      Verwerende partij: Fazenda Pública

      Dictum

   Artikel 15, lid 2, en artikel 135, lid 1, onder f), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat het begrip „bemiddeling” in de zin van laatstgenoemde bepaling kan zien op een activiteit als die welke verzoekster in het hoofdgeding uitoefent, op voorwaarde dat het gaat om de activiteit van een tussenpersoon die wordt vergoed om een dienst te verrichten ten behoeve van een van de partijen bij een overeenkomst betreffende financiële verrichtingen inzake effecten, waarbij de dienstverrichting erin bestaat, het nodige te doen opdat de verkoper en de koper deze overeenkomst sluiten, zonder dat de tussenpersoon zelf deze overeenkomst ondertekent en in elk geval zonder dat hij een eigen belang heeft bij de inhoud van diezelfde overeenkomst. Het staat aan de verwijzende rechter om na te gaan of in het bij hem aanhangige geding is voldaan aan deze voorwaarden.

      (1)  PB C 151 van 15.5.2017.


title: Zaak T-784/47: Beroep ingesteld op 4 december 2017 — Strabag Belgium/Parlement

text:
               29.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/43

         Beroep ingesteld op 4 december 2017 — Strabag Belgium/Parlement
   (Zaak T-784/47)
   (2018/C 032/57)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Strabag Belgium (Antwerpen, België) (vertegenwoordigers: M. Schoups, K. Lemmens en M. Lahbib, advocaten)

      Verwerende partij: Europees Parlement

      Conclusies

               —

               onderhavig verzoek tot nietigverklaring ontvankelijk en gegrond verklaren;

         en bijgevolg,

               —

               nietigverklaring (i) van het op 24 november 2017 per post betekende besluit van onbekende datum van het Europees Parlement om de inschrijving van Strabag Belgium voor een opdracht met als voorwerp een raamovereenkomst voor werkzaamheden door een algemene aannemer aan de gebouwen van het Europees Parlement (Oproep tot inschrijving nr. 06/D20/2017/M036) te Brussel niet te kiezen, en (ii) van het besluit van onbekende datum van het Europees Parlement om de opdracht, met als voorwerp een raamovereenkomst voor werkzaamheden door een algemene aannemer aan de gebouwen van het Europees Parlement te Brussel (Oproep tot inschrijving nr. 06/D20/2017/M036) aan vijf andere inschrijvers dan Strabag Belgium te gunnen, alsook

               —

               toewijzing van het verzoek van Strabag Belgium tot overlegging van de volgende documenten:

                           —

                           de documenten van het aanbestedingsdossier waarin overeenkomstig artikel 160, lid 3, van gedelegeerde verordening (EU) 2015/2462 van de Commissie van 30 oktober 2015 houdende uitvoeringsvoorschriften voor verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie, een aantekening is gemaakt van de contacten over de abnormale prijzen die tussen het Parlement en de inschrijvers hebben plaatsgevonden;

                           —

                           het besluit van onbekende datum om de opdracht aan vijf andere inschrijvers te gunnen en de inschrijving van Strabag Belgium niet te selecteren;

                           —

                           het verslag van de analyse van de inschrijvingen;

               —

               verwijzing van het Europees Parlement in alle kosten van het geding, met inbegrip van de rechtsplegingsvergoeding.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekster één middel aan:

               (i)

               schending van artikel 110, lid 5, van verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie en tot intrekking van verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 van de Raad (PB 2012, L 298, blz. 1), zoals gewijzigd bij verordening (EU, Euratom) nr. 2015/1929 van het Europees Parlement en de Raad van 28 oktober 2015 (PB 2015, L 286, blz. 1), waarin is bepaald dat de Commissie bevoegd is om overeenkomstig artikel 210 gedelegeerde handelingen vast te stellen met betrekking tot de gunningscriteria, waaronder de economisch meest voordelige inschrijving;

               (ii)

               schending van artikel 151, zoals gewijzigd bij gedelegeerde verordening (EU) 2015/2462 van de Commissie van 30 oktober 2015 tot wijziging van gedelegeerde verordening (EU) nr. 1268/2012 houdende uitvoeringsvoorschriften voor verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van de financiële regels van toepassing op de algemene begroting van de Unie (PB 2015, L 342, blz. 7), waarin de regels worden vastgesteld die van toepassing zijn bij abnormaal lage inschrijvingen, en

               (iii)

               schending van artikel 102 van verordening (EU, Euratom) nr. 966/2012, waarin de algemene beginselen van transparantie, evenredigheid, gelijke behandeling en non-discriminatie op het gebied van overheidsopdrachten zijn neergelegd.


title: Zaak C-131/17: Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 23 november 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal da Relação do Porto — Portugal) — Hélder José Cunha Martins / Fundo de Garantia Automóvel (Prejudiciële verwijzing — Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Artikel 47 — Recht op een doeltreffende voorziening in rechte en op een onpartijdig gerecht — Geen vraag die betrekking heeft op een regel van ander Unierecht dan het Handvest van de grondrechten — Onbevoegdheid van het Hof)

text:
               29.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/7

         Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 23 november 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal da Relação do Porto — Portugal) — Hélder José Cunha Martins / Fundo de Garantia Automóvel
   (Zaak C-131/17) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Artikel 47 - Recht op een doeltreffende voorziening in rechte en op een onpartijdig gerecht - Geen vraag die betrekking heeft op een regel van ander Unierecht dan het Handvest van de grondrechten - Onbevoegdheid van het Hof))
   (2018/C 032/10)
   Procestaal: Portugees

      Verwijzende rechter

   Tribunal da Relação do Porto

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Hélder José Cunha Martins

      Verwerende partij: Fundo de Garantia Automóvel

      Dictum

   Het Hof van Justitie van de Europese Unie is kennelijk onbevoegd om de door de Tribunal da Relação do Porto (rechter in tweede aanleg Porto, Portugal) gestelde vragen te beantwoorden.

      (1)  PB C 168 van 29.5.2017.


title: Zaak T-785/17: Beroep ingesteld op 27 november 2017 — Ilhan/EUIPO — Time Gate (SPORTSWEAR COMPANY BIG SAM)

text:
               29.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/44

         Beroep ingesteld op 27 november 2017 — Ilhan/EUIPO — Time Gate (SPORTSWEAR COMPANY BIG SAM)
   (Zaak T-785/17)
   (2018/C 032/58)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Ercan Ilhan (Istanboel, Turkije) (vertegenwoordiger: S. Can, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Time Gate GmbH (Keulen, Duitsland)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Houder van het betrokken merk: verzoekende partij

      Betrokken merk: internationale inschrijving waarin de Europese Unie wordt aangewezen met betrekking tot het beeldmerk met de woordelementen „SPORTSWEAR COMPANY BIG SAM” — internationale inschrijving nr. 891 276 waarin de Europese Unie wordt aangewezen

      Procedure voor het EUIPO: nietigheidsprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 13 september 2017 in zaak R 974/2016-5

      Conclusies

               —

               de beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 13 september 2017 in zaak R 974/2016-5 te vernietigen en bijgevolg inschrijving van het merk Sportswear Company BIG SAM toe te wijzen;

               —

               te gelasten dat Time Gate GmbH haar eigen kosten draagt;

               —

               te gelasten dat het EUIPO zijn eigen kosten draagt.

      Aangevoerde middelen

               —

               schending van artikel 54 van verordening nr. 207/2009;

               —

               onjuiste beoordeling van het gevaar voor verwarring tussen de tekens.


title: Zaak C-232/17: Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 21 november 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Budai Központi Kerületi Bíróság — Hongarije) — VE / WD (Prejudiciële verwijzing — Artikel 53, lid 2, en artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Consumentenbescherming — Richtlijn 93/13/EEG — Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten — In vreemde valuta luidende kredietovereenkomst — Onvoldoende precisering van de feitelijke en juridische context van het hoofdgeding en van de redenen waarom een antwoord op de prejudiciële vragen noodzakelijk is — Kennelijke niet-ontvankelijkheid)

text:
               29.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/8

         Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 21 november 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Budai Központi Kerületi Bíróság — Hongarije) — VE / WD
   (Zaak C-232/17) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Artikel 53, lid 2, en artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Consumentenbescherming - Richtlijn 93/13/EEG - Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten - In vreemde valuta luidende kredietovereenkomst - Onvoldoende precisering van de feitelijke en juridische context van het hoofdgeding en van de redenen waarom een antwoord op de prejudiciële vragen noodzakelijk is - Kennelijke niet-ontvankelijkheid))
   (2018/C 032/11)
   Procestaal: Hongaars

      Verwijzende rechter

   Budai Központi Kerületi Bíróság

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: VE

      Verwerende partij: WD

      Dictum

   Het bij beslissing van 10 april 2017 door de Budai Központi Kerületi Bíróság (rechter in eerste aanleg voor het centrum van Boeda, Hongarije) ingediende verzoek om een prejudiciële beslissing is kennelijk niet-ontvankelijk.

      (1)  PB C 256 van 7.8.2017.


title: Zaak T-787/17: Beroep ingesteld op 28 november 2017 — Parfümerie Akzente/EUIPO (GlamHair)

text:
               29.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/45

         Beroep ingesteld op 28 november 2017 — Parfümerie Akzente/EUIPO (GlamHair)
   (Zaak T-787/17)
   (2018/C 032/59)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Parfümerie Akzente GmbH (Pfedelbach, Duitsland) (vertegenwoordigers: O. Spieker, A. Schönfleisch, M. Alber, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Betrokken merk: Uniewoordmerk „GlamHair” — inschrijvingsaanvraag nr. 15 211 956

      Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 25 september 2017 in zaak R 82/2017-2

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening nr. 207/2009.


title: Zaak T-740/17: Beroep ingesteld op 2 november 2017 — DEI / Commissie

text:
               29.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/33

         Beroep ingesteld op 2 november 2017 — DEI / Commissie
   (Zaak T-740/17)
   (2018/C 032/47)
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Verzoekende partij: Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI) (Athene, Griekenland) (vertegenwoordigers: E. Bourtzalas, E. Salaka, C. Synodinos, C. Tagaras en D. Waelbroeck, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van het besluit C(2017) 5622 final van de Commissie van 14 augustus 2017 in zaak SA.38101 (2015/NN) (ex 2013/CP), beweerde staatsteun van Griekenland aan Aluminium A.E. in de vorm van elektriciteitstarieven onder de kostprijs, na een beslissing van het scheidsgerecht, voor zover daarbij de handelingen van de Commissie van 12 juni 2014 en 25 maart 2015 worden ingetrokken;

               —

               nietigverklaring van het besluit C(2017) 5622 final van de Commissie van 14 augustus 2017 in zaak SA.38101 (2015/NN) (ex 2013/CP), voor zover daarbij wordt vastgesteld dat Aluminium geen staatssteun heeft ontvangen en de Commissie bijgevolg de formele onderzoeksprocedure van artikel 108, lid 2, VWEU niet hoefde in te leiden;

               —

               nietigverklaring van het besluit C(2017) 5622 final van de Commissie van 14 augustus 2017 in zaak SA.38101 (2015/NN) (ex 2013/CP), voor zover daarbij wordt vastgesteld dat de klacht van DEI betreffende de staatsteun die op basis van besluit 346/2012 van de energieregulator (hierna: „RAE”) was toegekend, zonder voorwerp was geworden na beslissing 1/2013 van het permanente scheidsgerecht van de RAE; en

               —

               verwijzing van de Commissie in de kosten van DEI.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij zeven middelen aan.

               1.

               Kennelijk onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging van het arrest van het Hof in zaak C-228/16 P en tegenstrijdigheid met dat arrest.

               2.

               Schending van artikel 24, lid 2, van verordening 2015/1589 (1) en meer bepaald niet-nakoming van de verplichtingen die krachtens dat artikel op de Commissie rusten, alsook schending van het recht te worden gehoord en van het Handvest van de grondrechten.

               3.

               Ontoereikende motivering, tegenstrijdige motivering en niet-nakoming van de verplichting om alle feitelijke en juridische elementen te onderzoeken wat de vaststelling betreft dat het arbitragebeding op basis waarvan de voornoemde scheidsrechterlijke beslissing 1/2013 is gegeven, „duidelijke en objectieve” parameters omschrijft die de „beoordelingsvrijheid van de scheidsrechters beperkten” en de uiteindelijke vaststelling van het elektriciteitstarief als „logisch gevolg” hadden.

               4.

               Kennelijk onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging en toepassing van het beginsel van de voorzichtige particuliere investeerder en van artikel 107, lid 1, VWEU en artikel 108, lid 2, VWEU wat de vaststelling betreft dat het door de beslissing van het scheidsgerecht vastgelegde elektriciteitstarief „het logische gevolg is van goed omschreven parameters in het arbitragebeding”.

               5.

               Kennelijk onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging en toepassing van de artikelen 107 en 108 VWEU wat de vaststelling betreft dat de Commissie geen complexe economische beoordelingen hoefde te maken, en een kennelijk onjuiste rechtsopvatting en beoordeling aangezien de Commissie heeft verzuimd relevante vragen te onderzoeken teneinde vast te stellen of er al dan niet sprake was van staatssteun.

               6.

               Kennelijk onjuiste rechtsopvatting bij de toepassing van artikel 107, lid 1, VWEU en artikel 108, lid 2, VWEU en een kennelijk onjuiste beoordeling van de feiten wat de toepassing van de toets van de voorzichtige particuliere investeerder in een markteconomie betreft.

               7.

               Kennelijk onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging en toepassing van artikel 107, lid 1, VWEU, niet-nakoming van de motiveringsplicht en kennelijk onjuiste beoordeling van de feiten in het besluit van de Commissie, voor zover de klacht van DEI uit 2012 overeenkomstig artikel 108, lid 2, VWEU niet verder wordt onderzocht, aangezien de klacht na beslissing 1/2013 van het scheidsgerecht „zonder voorwerp [zou zijn] geworden”.

      (1)  Verordening (EU) 2015/1589 van de Raad van 13 juli 2015 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (PB 2015, L 248, blz. 9).


title: Zaak C-243/17: Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 16 november 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supremo Tribunal Administrativo — Portugal) — Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP / António da Silva Rodrigues [Prejudiciële verwijzing — Artikel 53, lid 2, en artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Verordening (EG) nr. 1260/1999 — Verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 — Artikel 3, lid 1 — Bescherming van de financiële belangen van de Europese Unie — Begrip „meerjarig programma” — Toepassingsgebied]

text:
               29.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/8

         Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 16 november 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supremo Tribunal Administrativo — Portugal) — Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP / António da Silva Rodrigues
   (Zaak C-243/17) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Artikel 53, lid 2, en artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Verordening (EG) nr. 1260/1999 - Verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 - Artikel 3, lid 1 - Bescherming van de financiële belangen van de Europese Unie - Begrip „meerjarig programma” - Toepassingsgebied])
   (2018/C 032/12)
   Procestaal: Portugees

      Verwijzende rechter

   Supremo Tribunal Administrativo

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij:Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP

      Verwerende partij: António da Silva Rodrigues

      Dictum

               1)

               Artikel 3, lid 1, eerste alinea, van verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 van de Raad van 18 december 1995 betreffende de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen, moet aldus worden uitgelegd dat in geval van een onregelmatigheid die niet voortdurend of voortgezet is, de erin bedoelde verjaringstermijn van vier jaar ingaat op de dag waarop de onregelmatigheid is begaan.

               2)

               De tweede, de derde en de vierde vraag van de Supremo Tribunal Administrativo zijn kennelijk niet-ontvankelijk.

      (1)  PB C 256 van 7.8.2017.


title: Zaak T-788/17: Beroep ingesteld op 29 november 2017 — Szabados/EUIPO — Sociedad Española de Neumología y Cirugía Torácica (Separ) (MicroSepar)

text:
               29.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/45

         Beroep ingesteld op 29 november 2017 — Szabados/EUIPO — Sociedad Española de Neumología y Cirugía Torácica (Separ) (MicroSepar)
   (Zaak T-788/17)
   (2018/C 032/60)
   Taal van het verzoekschrift: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Andreas Szabados (Grünwald, Duitsland) (vertegenwoordiger: S. Wobst, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Sociedad Española de Neumología y Cirugía Torácica (Separ) (Barcelona, Spanje)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager van het betrokken merk: verzoekende partij

      Betrokken merk: Uniewoordmerk „MicroSepar” — inschrijvingsaanvraag nr. 14 576 532

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 21 september 2017 in zaak R 2420/2016-1

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009.


title: Zaak T-746/17: Beroep ingesteld op 13 november 2017 — TrekStor/EUIPO — Beats Electronics (i.Beat jump)

text:
               29.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/35

         Beroep ingesteld op 13 november 2017 — TrekStor/EUIPO — Beats Electronics (i.Beat jump)
   (Zaak T-746/17)
   (2018/C 032/48)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: TrekStor Ltd (Hong-Kong, China) (vertegenwoordigers: O. Spieker, M. Alber, A. Schönfleisch, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Beats Electronics LLC (Culver City, Californië, Verenigde Staten)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Houder van het betrokken merk: verzoekende partij

      Betrokken merk: Uniewoordmerk „i.Beat jump” — Uniemerk nr. 4 729 075

      Procedure voor het EUIPO: nietigheidsprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 12 september 2017 in zaak R 2236/2016-4

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               de bestreden beslissing te vernietigen voor zover daarbij de door de aanvrager van de nietigverklaring ingestelde vordering tot nietigverklaring van Uniemerk nr. 4 729 075 is toegewezen en de door verzoekster aan dat merk ontleende rechten vervallen zijn verklaard;

               —

               de door de aanvrager van de nietigverklaring ingestelde vordering tot nietigverklaring af te wijzen;

               —

               het EUIPO te verwijzen in de kosten, daaronder begrepen de kosten die voor verzoekster zijn opgekomen in de procedure voor de kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese (EUIPO).

      Aangevoerde middelen

               —

               schending van artikel 58, lid 1, onder a), van verordening nr. 2017/1001;

               —

               schending van artikel 18, lid 1, onder a), van verordening nr. 2017/1001.


title: Zaak T-796/17: Beroep ingesteld op 6 december 2017 — Mouldpro/EUIPO — Wenz Kunststoff (MOULDPRO)

text:
               29.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/46

         Beroep ingesteld op 6 december 2017 — Mouldpro/EUIPO — Wenz Kunststoff (MOULDPRO)
   (Zaak T-796/17)
   (2018/C 032/61)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Mouldpro ApS (Ballerup, Denemarken) (vertegenwoordiger: W. Rebernik, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Wenz Kunststoff GmbH & Co. KG (Lüdenscheid, Duitsland)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Houder van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken merk: Uniewoordmerk „MOULDPRO” — Uniemerk nr. 10 022 317

      Procedure voor het EUIPO: nietigheidsprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 16 oktober 2017 in zaak R 2153/2015-4

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               de bestreden beslissing te vernietigen;

               —

               het EUIPO te verwijzen in de kosten, daaronder begrepen de kosten van de procedure voor de kamer van beroep.

      Aangevoerde middelen

               —

               onwettige aanvraag van de inschrijving door een gemachtigde of vertegenwoordiger, artikel 51, lid 1, onder b), juncto artikel 8, lid 3, van de Uniemerkenverordening;

               —

               ouder recht krachtens een niet-ingeschreven merk dat wordt gebruikt in het economisch verkeer, artikel 53, lid 1, onder c), juncto artikel 8, lid 4, van de Uniemerkenverordening;

               —

               kwade trouw van de merkaanvrager bij de indiening van dat merk, artikel 52, lid 1, onder b), van de Uniemerkenverordening.


title: Zaak T-213/16: Arrest van het Gerecht van 5 december 2017 — El Corte Inglés/EUIPO — Elho Business & Sport (FREE STYLE) [„Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Uniewoordmerk FREE STYLE — Absolute weigeringsgrond — Geen beschrijvend karakter — Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EU) 2017/1001] — Artikel 76 van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 95 van verordening 2017/1001) — Gelijke behandeling”]

text:
               19.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/33

         Arrest van het Gerecht van 5 december 2017 — El Corte Inglés/EUIPO — Elho Business & Sport (FREE STYLE)
   (Zaak T-213/16) (1)

   ([„Uniemerk - Nietigheidsprocedure - Uniewoordmerk FREE STYLE - Absolute weigeringsgrond - Geen beschrijvend karakter - Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EU) 2017/1001] - Artikel 76 van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 95 van verordening 2017/1001) - Gelijke behandeling”])
   (2018/C 104/43)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: El Corte Inglés, SA (Madrid, Spanje) (vertegenwoordiger: J. L. Rivas Zurdo, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: S. Bonne, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Elho Business & Sport Vertriebs GmbH (Obergriesbach, Duitsland) (vertegenwoordiger: E. Warnke, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 12 februari 2016 (zaak R 378/2015-1) inzake een nietigheidsprocedure tussen Elho Business & Sport en El Corte Inglés

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               El Corte Inglés, SA wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 243 van 4.7.2016.


title: Zaak C-2/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Lietuvos Respublikos Konstitucinis Teismas (Litouwen) op 2 januari 2018 — Een groep leden van de Seimas

text:
               19.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/19

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Lietuvos Respublikos Konstitucinis Teismas (Litouwen) op 2 januari 2018 — Een groep leden van de Seimas
   (Zaak C-2/18)
   (2018/C 104/24)
   Procestaal: Litouws

      Verwijzende rechter

   Lietuvos Respublikos Konstitucinis Teismas

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: een groep leden van de Seimas (Litouws parlement)

      Andere partij in het geding: Litouws parlement

      Prejudiciële vragen

               1)

               Kan artikel 148, lid 4, van verordening nr. 1308/2013 (1) aldus worden uitgelegd dat het, om de onderhandelingspositie van producenten van rauwe melk te versterken, oneerlijke handelspraktijken te voorkomen en rekening te houden met bepaalde bijzondere structurele kenmerken van de sector melk en zuivelproducten in de lidstaat en veranderingen in de melkmarkt, niet verbiedt om een nationaal wettelijk regelgevingskader vast te stellen dat de vrijheid van de contractpartijen om over de aankoopprijs van rauwe melk te onderhandelen in die zin beperkt, dat het een koper van rauwe melk verboden is gedifferentieerde aankoopprijzen voor rauwe melk te betalen aan verkopers van rauwe melk van dezelfde groep, ingedeeld naargelang de hoeveelheid verkochte melk, die niet tot een erkende organisatie van melkproducenten behoren, voor rauwe melk met dezelfde kwaliteit en samenstelling als die welke langs dezelfde weg aan de koper wordt geleverd, zodat de partijen dus geen andere aankoopprijs voor rauwe melk kunnen overeenkomen op basis van andere factoren?

               2)

               Kan artikel 148, lid 4, van verordening nr. 1308/2013 aldus worden uitgelegd dat het, om de onderhandelingspositie van producenten van rauwe melk te versterken, oneerlijke handelspraktijken te voorkomen en rekening te houden met bepaalde bijzondere structurele kenmerken van de sector melk en zuivelproducten in de lidstaat en veranderingen in de melkmarkt, niet verbiedt om een nationaal wettelijk regelgevingskader vast te stellen dat de vrijheid van de contractpartijen om over de aankoopprijs van rauwe melk te onderhandelen in die zin beperkt, dat het een koper van rauwe melk verboden is de aankoopprijs van rauwe melk op ongerechtvaardigde wijze te verlagen en dat een verlaging van meer dan 3 % enkel mogelijk is indien een door de overheid gemachtigde instantie oordeelt dat die verlaging gerechtvaardigd is?

      (1)  Verordening (EU) nr. 1308/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 tot vaststelling van een gemeenschappelijke ordening van de markten voor landbouwproducten en tot intrekking van de verordeningen (EEG) nr. 922/72, (EEG) nr. 234/79, (EG) nr. 1037/2001 en (EG) nr. 1234/2007 van de Raad (PB 2013, L 347, blz. 671).


title: Zaak C-28/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk) op 17 januari 2018 — Verein für Konsumenteninformation / Deutsche Bahn AG

text:
               19.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/22

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk) op 17 januari 2018 — Verein für Konsumenteninformation / Deutsche Bahn AG
   (Zaak C-28/18)
   (2018/C 104/28)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Oberster Gerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Verein für Konsumenteninformation

      Verwerende partij: Deutsche Bahn AG

      Prejudiciële vraag

   Dient artikel 9, lid 2, van verordening (EU) nr. 260/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 14 maart 2012 tot vaststelling van technische en bedrijfsmatige vereisten voor overmakingen en automatische afschrijvingen in euro en tot wijziging van verordening (EG) nr. 924/2009 (SEPA-verordening) (1) aldus te worden uitgelegd dat het de begunstigde verboden wordt om betaling via het SEPA-betaalsysteem ervan afhankelijk te stellen dat de betaler zijn woonplaats heeft in de lidstaat waarin ook de begunstigde woonachtig dan wel gezeteld is, wanneer de betaling ook op andere wijze, bijvoorbeeld met creditcard, is toegestaan?

      (1)  PB 2012, L 94, blz. 22.