title: Zaak C-354/04 P: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 27 februari 2007 — Gestoras Pro Amnistía, Juan Mari Olano Olano, Julen Zelarain Errasti/Raad van de Europese Unie, Koninkrijk Spanje, Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (Hogere voorziening — Europese Unie — Politiële en justitiële samenwerking in strafzaken — Gemeenschappelijke standpunten 2001/931/GBVB, 2002/340/GBVB en 2002/462/GBVB — Maatregelen betreffende personen, groepen en entiteiten die betrokken zijn bij terroristische daden — Beroep tot schadevergoeding — Bevoegdheid van Hof van Justitie)

text:
               28.4.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 95/4

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 27 februari 2007 — Gestoras Pro Amnistía, Juan Mari Olano Olano, Julen Zelarain Errasti/Raad van de Europese Unie, Koninkrijk Spanje, Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland
   (Zaak C-354/04 P) (1)

   (Hogere voorziening - Europese Unie - Politiële en justitiële samenwerking in strafzaken - Gemeenschappelijke standpunten 2001/931/GBVB, 2002/340/GBVB en 2002/462/GBVB - Maatregelen betreffende personen, groepen en entiteiten die betrokken zijn bij terroristische daden - Beroep tot schadevergoeding - Bevoegdheid van Hof van Justitie)
   (2007/C 95/05)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Rekwiranten: Gestoras Pro Amnistía, Juan Mari Olano Olano, Julen Zelarain Errasti (vertegenwoordiger: D. Rouget, avocat)

      Andere partijen in de procedure: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: E. Finnegan en M. Bauer, gemachtigden), Koninkrijk Spanje, Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland
   Voorwerp
   Hogere voorziening tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Tweede kamer) van 7 juni 2004, Gestoras Pro Amnistia e.a./Raad van de EU (T-333/02), houdende verwerping van het beroep van rekwiranten tot vergoeding van de schade die zij zouden hebben geleden door de inschrijving van Gestoras Pro Amnistia op de lijst die is opgesteld krachtens de regeling ter bestrijding van het terrorisme
   Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Gestoras Pro Amnistía, J. M. Olano Olano en J. Zelarain Errasti worden verwezen in de kosten.

               3)

               Het Koninkrijk Spanje draagt zijn eigen kosten.

      (1)  PB C 251 van 9.10.2004.


title: Zaak C-65/15: Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 7 april 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale di Bari — Italië) — Strafzaak tegen Vito Santoro (Prejudiciële verwijzing — Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Identieke prejudiciële vragen — Artikelen 49 VWEU en 56 VWEU — Vrijheid van vestiging — Vrij verrichten van diensten — Kansspelen — Nationale regeling — Herschikking van het concessiestelsel door de einddata van de concessies op elkaar af te stemmen — Nieuwe aanbesteding — Concessies met een kortere looptijd dan de oude concessies — Overdracht om niet van het gebruik van de in eigendom toebehorende materiële en immateriële goederen die het beheer- en inzamelingsnetwerk van het spel vormen — Beperking — Dwingende vereisten van algemeen belang — Evenredigheid)

text:
               25.7.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 270/11

         Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 7 april 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale di Bari — Italië) — Strafzaak tegen Vito Santoro
   (Zaak C-65/15) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Identieke prejudiciële vragen - Artikelen 49 VWEU en 56 VWEU - Vrijheid van vestiging - Vrij verrichten van diensten - Kansspelen - Nationale regeling - Herschikking van het concessiestelsel door de einddata van de concessies op elkaar af te stemmen - Nieuwe aanbesteding - Concessies met een kortere looptijd dan de oude concessies - Overdracht om niet van het gebruik van de in eigendom toebehorende materiële en immateriële goederen die het beheer- en inzamelingsnetwerk van het spel vormen - Beperking - Dwingende vereisten van algemeen belang - Evenredigheid))
   (2016/C 270/14)
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Tribunale di Bari

      Partij in de strafzaak

   Vito Santoro

      Dictum

               1)

               De artikelen 49 VWEU en 56 VWEU, alsook het beginsel van gelijke behandeling en het doeltreffendheidsbeginsel moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale wettelijke regeling zoals die in het hoofdgeding, op grond waarvan een nieuwe aanbesteding wordt uitgeschreven voor concessies die een kortere looptijd hebben dan de in het verleden verleende concessies omdat het stelsel opnieuw wordt opgezet door de einddata van de concessies op elkaar af te stemmen.

               2)

               De artikelen 49 VWEU en 56 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een restrictieve nationale bepaling zoals die in het hoofdgeding, die een concessiehouder van kansspelen verplicht het gebruik van de hem in eigendom toebehorende materiële en immateriële goederen die het beheer- en inzamelingsnetwerk van het spel vormen, bij de beëindiging van zijn activiteit wegens het verstrijken van de looptijd van de concessie om niet over te dragen, voor zover deze beperking verder gaat dan nodig is om de daadwerkelijk door deze bepaling nagestreefde doelstelling te verwezenlijken, hetgeen de verwijzende rechter heeft te beslissen.

      (1)  PB C 138 van 27.4.2015.


title: Zaak T-137/02: Beroep, op 29 april 2002 ingesteld door Pollmeier Malchow GmbH & Co. KG tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
13.7.2002                NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       C 169/39
van eerste aanleg van 7 oktober 1999, Irish Sugar/Commissie                —     subsidiair, beschikking C(2001) 4447 def. van de Com-
(T-228/97) (1), is de boete die aan Irish Sugar was opgelegd bij                 missie van de Europese Gemeenschappen van 15 januari
beschikking 97/624/EG van de Commissie van 14 mei 1997                           2002 nietig te verklaren voorzover het door de Commis-
inzake een procedure op grond van artikel 86 van het EG-                         sie in artikel 1 vastgestelde bedrag dat moet worden
Verdrag, verlaagd met 916 674 euro. Verweerster weigert over                     teruggevorderd, hoger is dan 2 808 319,95 euro;
dit bedrag rente te betalen.
                                                                           —     verweerster in de kosten te verwijzen.
Volgens de Commissie is de stilzwijgende beschikking om
geen rente te betalen, te weten de betaling van de hoofdsom
zonder rente op 4 januari 2000, onherroepelijk geworden,                   Middelen en voornaamste argumenten
daar verzoekster deze niet heeft aangevochten binnen de
termijn van twee maanden die daarvoor in artikel 230 EG-
Verdrag is gesteld.                                                        In artikel 1 van de bestreden beschikking stelde de Commissie
                                                                           vast, dat de steun van 3 650 860 euro, die Duitsland heeft
                                                                           verleend aan Pollmeier GmbH te Malchow, onverenigbaar is
Volgens verzoekster is deze gedachtengang feitelijk onjuist. In            met de gemeenschappelijke markt. Verzoekster komt op tegen
de eerste plaats betrof het oorspronkelijke verzoek niet de                die beschikking en stelt, dat de gedeeltelijke onverenigbaarver-
daadwerkelijke betaling maar de bevestiging dat rente zou                  klaring van de aan haar verleende steun met de gemeenschap-
worden vergoed, de hoogte daarvan, alsmede een verzoek om                  pelijke markt het gemeenschapsrecht schendt. De motivering
assistentie op dit punt. In de tweede plaats bestaat er geen regel         van de beschikking berust op dwaling rechtens of op een
van gemeenschapsrecht die bepaalt dat stilzwijgen moet                     kennelijk onjuiste beoordeling van de feiten.
worden opgevat als een weigering, tenzij zulks uitdrukkelijk is
bepaald. In de derde plaats is de betaling van 916 674 euro
niet alleen geen weigering van het oorspronkelijke verzoek om              Verzoekster stelt, dat zij ten tijde van de steunverlening voldeed
bevestiging met betrekking tot de rente, maar ook geen voor                aan de in aanbeveling 96/280/EG van de Commissie van
beroep vatbare beslissing in de zin van artikel 230 EG. De                 3 april 1996 betreffende de definitie van de kleine en
stelling van de Commissie dat verzoekster destijds daartegen               middelgrote ondernemingen (1) gestelde criteria voor KMO’s.
had moeten opkomen, is dus rechtens onjuist.                               Bovendien heeft verzoekster die criteria niet omzeild.
(1) Jurispr. 1999, blz. II-2969.                                           Verder stelt verzoekster, dat een onderzoek van de economi-
                                                                           sche integratie dat niet is gebaseerd op de KMO-criteria in casu
                                                                           onwettig is, daar die criteria juist dienen om vast te stellen of
                                                                           al dan niet sprake is van economische integratie. Hier is hoe
                                                                           dan ook geen sprake van economische integratie.
                                                                           Subsidiair stelt verzoekster, dat het terug te vorderen bedrag te
Beroep, op 29 april 2002 ingesteld door Pollmeier Mal-                     hoog is en dat de berekening daarvan onduidelijk is.
chow GmbH & Co. KG tegen Commissie van de Europese
                          Gemeenschappen
                                                                           (1) PB L 107, blz. 4.
                           (Zaak T-137/02)
                           (2002/C 169/69)
                            (Procestaal: Duits)
                                                                           Beroep, op 26 april 2002 ingesteld door Nanjing Metalink
                                                                            International Co. Ltd. tegen Raad van de Europese Unie
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 29 april 2002 beroep ingesteld tegen Commis-                                        (Zaak T-138/02)
sie van de Europese Gemeenschappen door Pollmeier Malchow
GmbH & Co. KG, gevestigd te Malchow (Duitsland), vertegen-
                                                                                (2002/C 169/70)
woordigd door S. Völcker en J. Heithecker, advocaten.
                                                                                (Procestaal: Engels)
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
—     beschikking C(2001) 4447 def. van de Commissie van de
      Europese Gemeenschappen van 15 januari 2002 nietig te                Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
      verklaren;                                                           schappen is op 26 april 2002 beroep ingesteld tegen Raad van


title: Zaak F-5/16: Beroep ingesteld op 24 januari 2016 — ZZ/Commissie

text:
               25.4.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 145/37

         Beroep ingesteld op 24 januari 2016 — ZZ/Commissie
   (Zaak F-5/16)
   (2016/C 145/45)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: ZZ (vertegenwoordiger: O. Mader, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit van de Commissie om verzoekers overeenkomst niet te herkwalificeren als overeenkomst van tijdelijk functionaris dan wel, subsidiair, vergoeding van de geleden materiële schade

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 9 april 2015 betreffende de herkwalificatie van verzoekers overeenkomst en, voor zover nodig, van het besluit van 13 oktober 2015 (R/513/15) tot afwijzing van verzoekers klacht;

               —

               subsidiair, veroordeling van de Commissie tot vergoeding van de schade die verzoeker heeft geleden door de weigering van de door hem gevraagde herkwalificatie;

               —

               verwijzing van verweerder in de kosten.


title: Zaak C-451/10 P: Hogere voorziening ingesteld op 15 september 2010 door Télévision française 1 SA (TF1) tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 1 juli 2010 in gevoegde zaken T-568/08 en T-573/08, M6 en TF1/Commissie

text:
               4.12.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 328/15

         Hogere voorziening ingesteld op 15 september 2010 door Télévision française 1 SA (TF1) tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 1 juli 2010 in gevoegde zaken T-568/08 en T-573/08, M6 en TF1/Commissie
   (Zaak C-451/10 P)
   ()
   2010/C 328/27
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Télévision française 1 SA (TF1) (vertegenwoordiger: J.-P. Hordies, advocaat)

      Andere partijen in de procedure: Métropole télévision (M6), Canal +, Europese Commissie, Franse Republiek, France Télévisions

      Conclusies

               —

               de onderhavige hogere voorziening ontvankelijk en gegrond verklaren;

               —

               het door het Gerecht op 1 juli 2010 in gevoegde zaken T-568/08 en T-573/08, M6 en TF1/Commissie gewezen arrest vernietigen;

               —

               de Commissie verwijzen in alle kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoekster voert twee middelen aan tot staving van haar hogere voorziening.
   Télévision française 1 SA (TF1) verwijt het Gerecht dat het bij de beoordeling van de verenigbaarheid van de door France Télévisions ontvangen staatssteun met de gemeenschappelijke markt, is voorbijgegaan aan ernstige moeilijkheden op grond waarvan de bij artikel 108, lid 2, VWEU vastgestelde formele onderzoeksprocedure had moeten worden ingeleid. Daarmee is het Gerecht het standpunt van de Commissie bijgetreden. Verzoekster voert met haar eerste middel schending van de regels inzake bewijslast en bewijsvoering aan, aangezien het Gerecht verzoekster heeft verzocht het bewijs te leveren dat er met betrekking tot de daadwerkelijke bestemming van de aangemelde kapitaalinjectie ernstige moeilijkheden bestonden, zonder genoegen te nemen met het bewijs dat de steun niet voor een bepaald doel bestemd was.
   Met haar tweede middel voert verzoekster aan dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de toepassing van artikel 106, lid 2, VWEU, door enerzijds te oordelen dat de daling van de reclame-inkomsten van France Télévisions, die nochtans was veroorzaakt door beheersfouten, mocht worden gecompenseerd door de toekenning van staatssteun, en door anderzijds te verduidelijken dat voor de toepassing van voornoemd artikel van de doeltreffendheid van de werking van de openbare dienst niet hoefde te worden beoordeeld.


title: Zaak C-475/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Protodikeio Rethymnis (Griekenland) op 17 augustus 2016 — Strafzaak tegen K

text:
               21.11.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 428/8

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Protodikeio Rethymnis (Griekenland) op 17 augustus 2016 — Strafzaak tegen K
   (Zaak C-475/16)
   (2016/C 428/10)
   Procestaal: Grieks

      Verwijzende rechter

   Protodikeio Rethymnis (Monomeles Plimmelodikeio Rethymnis)

      Partij in de strafzaak

   K

      Prejudiciële vragen

               1)

               Verplichten artikel 19 VEU en de artikelen 263, 266 en 267 VWEU en het beginsel van loyale samenwerking (artikel 4, lid 3, VEU), volgens welk beginsel de lidstaten en hun bevoegde autoriteiten alle algemene en bijzondere maatregelen dienen te nemen ter ongedaanmaking van een schending van het Unierecht en tot naleving van de arresten van het Hof van de Europese Unie, met name inzake de geldigheid van algemeen verbindende handelingen van instellingen van de Unie, de lidstaten om een wettelijke maatregel tot omzetting van een richtlijn die het Hof wegens strijd met (schending van) bepalingen van de Verdragen of van het Handvest ongeldig heeft verklaard, in te trekken of dienovereenkomstig te wijzigen teneinde de uitvoering van het arrest van het Hof te verzekeren en aldus de schending van de Verdragen of van het Handvest ongedaan te maken of in de toekomst te voorkomen?

               2)

               In vervolg op de vorige vraag, kan artikel 266 VWEU (oud artikel 233 ΕG) volgens een ruime of analoge uitlegging aldus worden opgevat dat onder „de instelling, het orgaan of de instantie” ook de lidstaat kan worden verstaan die een, wegens strijd met de Verdragen of het Handvest ongeldig verklaarde richtlijn in zijn nationale rechtsorde heeft omgezet, of is in een dergelijk geval artikel 260, lid 1, VWEU van overeenkomstige toepassing?

               3)

               Indien de vorige vraag in wezen bevestigend wordt beantwoord (dat wil zeggen dat de lidstaten gehouden zijn tot het nemen van alle algemene en bijzondere maatregelen om de schending van het primaire Unierecht ongedaan te maken door de nationale wetgeving tot omzetting van een richtlijn die door het Hof ongeldig is verklaard wegens strijd met het Handvest of de Verdragen, in te trekken of dienovereenkomstig te wijzigen), strekt deze verplichting zich dan ook uit tot de nationale rechter, in de zin dat deze verplicht is de nationale maatregel tot omzetting van de ongeldig verklaarde richtlijn, in casu richtlijn 2006/24/EG (1), buiten toepassing te laten omdat (of althans voor zover) deze laatste het Handvest of de Verdragen schendt, en daarom ook bewijsmateriaal dat op basis daarvan (de richtlijn en de omzettingswetgeving) is verkregen terzijde moet stellen?

               4)

               Valt de nationale wetgeving tot omzetting van richtlijn 2006/24, die door het Hof in zijn arrest van 8 april 2014, Digital Rights Ireland e.a. (2) (C-293/12 en C-594/12) wegens strijd met het Handvest ongeldig is verklaard, binnen de werkingssfeer van het Unierecht, zoals artikel 51, lid 1, van het Handvest van de grondrechten verlangt, enkel op grond van het feit dat de nationale wetgeving strekte tot omzetting van richtlijn 2006/24, ongeacht de latere ongeldigverklaring ervan door het Hof?

               5)

               Gelet op het feit dat de door het Hof ongeldig verklaarde richtlijn 2006/24 is vastgesteld teneinde uit hoofde van artikel 15, lid 1, van richtlijn 2002/58/EG op Europees niveau een geharmoniseerd kader voor het bewaren van gegevens van dienstenaanbieders ten behoeve van het voorkomen, onderzoeken, opsporen en vervolgen van strafbare feiten tot stand te brengen ter vermijding van belemmeringen op de interne markt van elektronische communicatie, valt de nationale wetgeving tot omzetting van richtlijn 2006/24 dan binnen de draagwijdte van artikel 15, lid 1, van richtlijn 2002/58 en daarmee binnen de werkingssfeer van het Unierecht, in de zin van artikel 51, lid 1, van het Handvest?

               6)

               Volstaat het feit dat een eventuele strafveroordeling van een onderdaan van een lidstaat van de Unie, zoals in het onderhavige geval, onvermijdelijk (zij het in beginsel gerechtvaardigde) beperkingen meebrengt voor de uitoefening van de aan het Unierecht ontleende rechten van vrij verkeer, om de desbetreffende strafrechtelijke procedures in hun geheel te beschouwen als vallende binnen de werkingssfeer van het Unierecht, in de zin van artikel 51, lid 1, van het Handvest?
               Indien het antwoord op de bovenstaande vragen in wezen luidt dat het Handvest van de grondrechten van toepassing is op grond van artikel 51, lid 1, ervan:

               7)

               Is het dan verenigbaar met de artikelen 7 en 8 en artikel 52, lid 1, van het Handvest dat de overeenkomstig richtlijn 2006/24 en/of artikel 15, lid 1, van richtlijn 2002/58 bewaarde gegevens toegankelijk zijn voor en gebruikt kunnen worden door de politie tijdens een strafrechtelijk onderzoek van zaken met een spoedeisend karakter, met name van op heterdaad ontdekte misdrijven, zonder dat door een rechterlijke (of onafhankelijke bestuurlijke) instantie op grond van specifieke materiële en procedurele criteria daartoe vooraf verlof is verleend?

               8)

               Wanneer tijdens het strafrechtelijke onderzoek door de politie of andere niet zuiver rechterlijke autoriteiten wordt verzocht om toegang tot en gebruik van de gegevens die worden bewaard overeenkomstig richtlijn 2006/24 en/of artikel 15, lid 1, van richtlijn 2002/58, en dat onderzoek niet wordt verricht met het oog op het voorkomen, opsporen en vervolgen van nauwkeurig omschreven en door de nationale wetgever als ernstig aangemerkte delicten, heft de eventuele toestemming van de persoon op wie die gegevens betrekking hebben, in het licht van de artikelen 7 en 8 en artikel 52, lid 1, van het Handvest dan het vereiste op van verlening van voorafgaand verlof voor de toegang tot en het gebruik van die gegevens door een rechterlijke (of onafhankelijke bestuurlijke) instantie op grond van specifieke materiële en procedurele criteria, mede gelet op het feit dat de opgevraagde gegevens onvermijdelijk ook gegevens omvatten van een derde (zoals de beller of gebelde persoon)?

               9)

               Is een door de officier van justitie alleen verleende machtiging voor de toegang tot en het gebruik van de overeenkomstig richtlijn 2006/24 en/of artikel 15, lid 1, van richtlijn 2002/58 bewaarde gegevens tijdens het strafrechtelijke onderzoek, verenigbaar met de artikelen 7 en 8 en artikel 52, lid 1, van het Handvest, wanneer hiervoor niet door een rechterlijke (of onafhankelijke bestuurlijke) instantie op grond van specifieke materiële en procedurele criteria vooraf verlof is verleend, wanneer dat onderzoek niet wordt verricht met het oog op het voorkomen, opsporen en vervolgen van nauwkeurig omschreven en door de nationale wetgever als ernstig aangemerkte delicten?

               10)

               Gelet op het arrest van het Hof van 8 april 2014, Digital Rights Ireland e.a. (C-293/12 en C-594/12, EU:C:2014:238, punten 60 en 61), is het begrip „ernstige criminaliteit” in artikel 1, lid 1, van richtlijn 2006/24 een autonoom begrip van het Unierecht, en zo ja, wat is dan de materiële inhoud van dit begrip op grond waarvan een delict als ernstig genoeg moet worden aangemerkt om de toegang tot en het gebruik van de volgens richtlijn 2006/24 bewaarde gegevens te rechtvaardigen?

               11)

               Behelzen de artikelen 7 en 8 en artikel 52, lid 1, van het Handvest, gelet op het arrest van het Hof van 8 april 2014, Digital Rights Ireland e.a. (C-293/12 en C-594/12, EU:C:2014:238, punten 60 en 61) en ongeacht het al dan niet autonome karakter van het begrip „ernstige criminaliteit” in artikel 1, lid 1, van richtlijn 2006/24, algemene criteria op grond waarvan een bepaald delict als ernstig genoeg moet worden aangemerkt om de toegang tot en het gebruik van de volgens richtlijn 2006/24 en/of artikel 15, lid 1, van richtlijn 2002/58 bewaarde gegevens te rechtvaardigen, en zo ja, hoe luiden deze criteria?

               12)

               Indien het antwoord op de vorige vraag in wezen bevestigend luidt, moet de evenredigheidstoetsing dan uiteindelijk bestaan in een beoordeling van de kenmerken van het onderzochte delict door a) uitsluitend het Hof van de Europese Unie, of b) de nationale rechter, op grond van algemene door het Hof geformuleerde criteria?

               13)

               Is het verenigbaar met de artikelen 7 en 8 en artikel 52, lid 1, van het Handvest in het licht van het arrest van het Hof van 8 april 2014, Digital Rights Ireland e.a. (C-293/12 en C-594/12, EU:C:2014:238, punten 58 tot en met 68 en dictum), wanneer de toegang tot en het gebruik van de bewaarde gegevens in een strafrechtelijke procedure plaatsvindt overeenkomstig een algemene regeling voor de bewaring van gegevens die is vastgesteld krachtens richtlijn 2006/24 en/of artikel 15, lid 1, van richtlijn 2002/58, die wel voldoet aan de in de punten 60, 61, 62, 67 en 68 van dat arrest beschreven voorwaarden, maar niet aan die genoemd in de punten 58, 59, 63 en 64 van dat arrest?
               [Namelijk een regeling voor de gegevensbewaring die enerzijds vereist dat een rechterlijke instantie vooraf verlof verleent op grond van specifieke materiële en procedurele criteria, in het bijzonder met het oog op het voorkomen, het opsporen en het vervolgen van nauwkeurig omschreven delicten die door de nationale wetgever als ernstig worden aangemerkt en zijn opgenomen op een door hem opgestelde lijst, en die de doeltreffende bescherming van de bewaarde gegevens tegen misbruik en de onrechtmatige toegang en gebruik ervan verzekert (zie de punten 60, 61, 62, 67 en 68 van het aangehaalde arrest), maar anderzijds toestaat dat de gegevens worden bewaard a) zonder onderscheid voor alle personen die gebruikmaken van elektronische-communicatiediensten, zonder dat er ten aanzien van de (verdachte of beschuldigde) persoon wiens gegevens worden opgevraagd, enigerlei voorafgaande aanwijzing bestaat dat hun gedrag zelfs maar een indirect of verwijderd verband zou kunnen houden met een ernstig delict, vóór de gebeurtenis die aanleiding gaf tot het opvragen van de gegevens bij de aanbieders van de communicatiediensten, b) zonder dat de opgevraagde gegevens vóór de onderzochte gebeurtenis betrekking hebben op i) een specifieke periode en/of een specifieke geografische zone en/of een kring van specifieke personen die op een of andere wijze betrokken zouden zijn bij een ernstig delict, of ii) personen die om andere redenen door de bewaring van hun gegevens zouden kunnen bijdragen tot het voorkomen, het opsporen of het vervolgen van ernstige delicten, c) voor een periode (in casu 12 maanden) die wordt vastgesteld zonder onderscheid te maken tussen de categorieën van de in artikel 5 van de onderhavige richtlijn omschreven gegevens, naargelang van het nut ervan voor het nagestreefde doel of naargelang van de betrokken personen (zie de punten 58, 59, 63 en 64 van het aangehaalde arrest.]

               14)

               Indien het antwoord op de vorige vraag in wezen luidt dat de toegang tot en het gebruik van die gegevens niet in overeenstemming is met de artikelen 7 en 8 en artikel 52, lid 1, van het Handvest, moet de nationale rechter dan de nationale maatregel tot omzetting van de door het Hof ongeldig verklaarde richtlijn 2006/24 of de op artikel 15, lid 1, van richtlijn 2002/58 berustende nationale maatregel buiten toepassing laten wegens strijd met het Handvest, en derhalve de op grond van die maatregelen bewaarde en gebruikte gegevens terzijde stellen?

               15)

               Vormt de instandhouding van de wet tot omzetting van richtlijn 2006/24, ook na de ongeldigverklaring ervan door het Hof, gelet op richtlijn 2006/24 (met name de zesde overweging volgens welke „de juridische en technische verschillen tussen de nationale bepalingen op het gebied van het bewaren van gegevens ten behoeve van het voorkomen, onderzoeken, opsporen en vervolgen van strafbare feiten […] de werking van de interne markt [belemmeren]”, het in artikel 1, lid 1, geformuleerde doel „een harmonisatie tot stand te brengen van de nationale bepalingen van de lidstaten”, en de overige overwegingen — met name de derde, de vierde, de vijfde, de elfde en de eenentwintigste) en het arrest van het Hof van 10 februari 2009, Ierland/Europees Parlement en Raad (C-301/06, EU:C:2009:68, punten 70 tot en met 72), een belemmering voor de totstandkoming en de werking van de interne markt, voor zover er nog geen nieuwe Unierechtelijke maatregel ter harmonisering van de desbetreffende materie van kracht is?

               16)

               Vormt, meer in het bijzonder, de instandhouding van de wet tot omzetting in het nationale recht van richtlijn 2006/24, ook na de ongeldigverklaring ervan door het Hof, of de in artikel 15, lid 1, van richtlijn 2002/58 bedoelde nationale wet, een belemmering voor de totstandkoming en de werking van de interne markt, omdat:

                           a)

                           de nationale wetgeving objectieve criteria en materiële voorwaarden vaststelt op grond waarvan de bevoegde nationale autoriteiten toegang kunnen verkrijgen en vervolgens gebruik kunnen maken van de bewaarde verkeers- en locatiegegevens en dergelijke, ten behoeve van het voorkomen, onderzoeken, opsporen en vervolgen van strafbare feiten, welke criteria en voorwaarden echter zijn opgenomen in een specifieke lijst van criminele activiteiten die door de nationale wetgever in het kader van zijn discretionnaire bevoegdheid is opgesteld en niet op Unieniveau is geharmoniseerd, en/of

                           b)

                           de nationale wetgeving inzake de bescherming en de veiligheid van de bewaarde gegevens technologische voorwaarden en voorschriften bevat die evenwel niet op Unieniveau zijn geharmoniseerd?

               17)

               Indien het antwoord op ten minste één van de vorige vragen bevestigend luidt, moet de nationale rechter dan krachtens het Unierecht de nationale maatregelen tot omzetting van de door het Hof ongeldig verklaarde richtlijn 2006/24 buiten toepassing laten omdat deze indruisen tegen de totstandkoming en werking van de interne markt, en derhalve de bewaarde gegevens waartoe overeenkomstig richtlijn 2006/24 of de nationale wetgeving uit hoofde van artikel 15, lid 1, richtlijn 2002/58 toegang is verkregen, terzijde stellen?

      (1)  Richtlijn 2006/24/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 betreffende de bewaring van gegevens die zijn gegenereerd of verwerkt in verband met het aanbieden van openbaar beschikbare elektronische communicatiediensten of van openbare communicatienetwerken en tot wijziging van richtlijn 2002/58/EG (PB 2006, L 105, blz. 54).

      (2)  EU:C:2014:238.


title: Zaak C-494/15: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 7 juli 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nejvyšší soud České republiky — Tsjechië) — Tommy Hilfiger Licensing LLC e.a./Delta Center a.s. (Prejudiciële verwijzing — Harmonisatie van de wetgevingen — Richtlijn 2004/48/EG — Handhaving van intellectuele-eigendomsrechten — Begrip „tussenpersoon wiens diensten worden gebruikt om inbreuk te maken op een intellectuele-eigendomsrecht” — Huurder van markthallen die verkoopstands onderverhuurt — Mogelijkheid tot uitvaardiging van een rechterlijk bevel tegen deze huurder — Artikel 11)

text:
               12.9.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 335/26

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 7 juli 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nejvyšší soud České republiky — Tsjechië) — Tommy Hilfiger Licensing LLC e.a./Delta Center a.s.
   (Zaak C-494/15) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Harmonisatie van de wetgevingen - Richtlijn 2004/48/EG - Handhaving van intellectuele-eigendomsrechten - Begrip „tussenpersoon wiens diensten worden gebruikt om inbreuk te maken op een intellectuele-eigendomsrecht” - Huurder van markthallen die verkoopstands onderverhuurt - Mogelijkheid tot uitvaardiging van een rechterlijk bevel tegen deze huurder - Artikel 11))
   (2016/C 335/35)
   Procestaal: Tsjechisch

      Verwijzende rechter

   Nejvyšší soud České republiky

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Tommy Hilfiger Licensing LLC, Urban Trends Trading BV, Rado Uhren AG, Facton kft, Lacoste SA, Burberry Limited

      Verwerende partij: Delta Center a.s.

      Dictum

               1)

               Artikel 11, derde zin, van richtlijn 2004/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten moet aldus worden uitgelegd dat het begrip „tussenperso[on] wie[ns] diensten door derden worden gebruikt om inbreuk op een intellectuele-eigendomsrecht te maken” in de zin van deze bepaling mede ziet op de huurder van markthallen die de verschillende in deze markthallen gelegen verkoopstands onderverhuurt aan marktkramers van wie sommigen hun standplaats gebruiken om nagemaakte merkproducten te verkopen.

               2)

               Artikel 11, derde zin, van richtlijn 2004/48 moet aldus worden uitgelegd dat de voorwaarden die gelden voor het in deze bepaling bedoelde bevel dat wordt uitgevaardigd ten aanzien van een tussenpersoon die voor verkoopstands in markthallen verhuurdiensten verleent, dezelfde zijn als de voorwaarden die gelden voor bevelen die kunnen worden uitgevaardigd ten aanzien van tussenpersonen op een elektronische marktplaats, zoals die door het Hof zijn geformuleerd in het arrest van 12 juli 2011, L’Oréal e.a. (C-324/09, EU:C:2011:474).

      (1)  PB C 414 van 14.12.2015.


title: Arrest van het Hof van 20 maart 2003 in zaak C-291/00 (verzoek van het tribunal de grande instance de Paris om een prejudiciële beslissing): LTJ Diffusion SA tegen Sadas Vertbaudet SA ("Merken — Harmonisatie van wetgevingen — Richtlĳn 89/104/EEG — Artikel 5, lid 1, sub a — Begrip teken dat gelĳk is aan merk — Gebruik van onderscheidend bestanddeel van merk met uitsluiting van andere bestanddelen — Gebruik van alle bestanddelen van merk, doch met toevoeging van andere bestanddelen")

text:
10.5.2003               NL                              Publicatieblad van de Europese Unie                                               C 112/3
                    ARREST VAN HET HOF                                                             ARREST VAN HET HOF
                                                                                van 11 maart 2003
                        van 20 maart 2003
                                                                             in zaak C-40/01 (verzoek van de Hoge Raad der Nederlan-
                                                                             den om een prejudiciële beslissing): Ansul BV tegen Ajax
in zaak C-291/00 (verzoek van het tribunal de grande                                                Brandbeveiliging BV ( 1)
instance de Paris om een prejudiciële beslissing): LTJ Dif-
           fusion SA tegen Sadas Vertbaudet SA (1)
                                                                             („Merken — Richtlijn 89/104/EEG — Artikel 12, lid 1 —
                                                                             Verval van rechten van merkhouder — Begrip „normaal
                                                                             gebruik” van merk — Activiteit bestaande in onderhoud van
(„Merken — Harmonisatie van wetgevingen — Richtlijn                          reeds op de markt gebrachte waren, met verkoop van
89/104/EEG — Artikel 5, lid 1, sub a — Begrip teken                                               onderdelen en toebehoren”)
dat gelijk is aan merk — Gebruik van onderscheidend
bestanddeel van merk met uitsluiting van andere bestand-
delen — Gebruik van alle bestanddelen van merk, doch met                                                (2003/C 112/05)
              toevoeging van andere bestanddelen”)
                                                                                (Procestaal: Nederlands)
                          (2003/C 112/04)
                                                                             In zaak C-40/01, betreffende een verzoek aan het Hof krach-
                                                                             tens artikel 234 EG van de Hoge Raad der Nederlanden, in het
                          (Procestaal: Frans)                                aldaar aanhangig geding tussen Ansul BV en Ajax
                                                                             Brandbeveiliging BV, om een prejudiciële beslissing over de
                                                                             uitlegging van artikel 12, lid 1, van de Eerste richtlijn (89/104/
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-   EEG) van de Raad van 21 december 1988 betreffende de
                          dentie van het Hof)                                aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (PB 1989, L 40,
                                                                             blz. 1), heeft het Hof, samengesteld als volgt: G. C. Rodríguez
                                                                             Iglesias, president, J.-P. Puissochet (rapporteur), M. Wathelet
                                                                             en C. W. A. Timmermans, kamerpresidenten, C. Gulmann,
                                                                             A. La Pergola, P. Jann, V. Skouris, F. Macken, N. Colneric
                                                                             en S. von Bahr, rechters; advocaat-generaal: D. Ruiz-Jarabo
In zaak C-291/00, betreffende een verzoek aan het Hof                        Colomer; griffier: M.-F. Contet, hoofdadministrateur, op
krachtens artikel 234 EG van het Tribunal de grande instance                 11 maart 2003 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt
de Paris (Frankrijk), in het aldaar aanhangig geding tussen                  als volgt:
LTJ Diffusion SA en Sadas Vertbaudet SA, om een prejudiciële
beslissing over de uitlegging van artikel 5, lid 1, sub a, van de
Eerste richtlijn (89/104/EEG) van de Raad van 21 december                    1)    Artikel 12, lid 1, van de Eerste richtlijn (89/104/EEG) van de
1988 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der                             Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van
lidstaten (PB 1989, L 40, blz. 1), heeft het Hof, samengesteld                     het merkenrecht der lidstaten, moet aldus worden uitgelegd dat
als volgt: G. C. Rodríguez Iglesias, president, M. Wathelet en                     van een merk een „normaal gebruik” wordt gemaakt wanneer
R. Schintgen, kamerpresidenten, C. Gulmann en P. Jann,                             het, overeenkomstig zijn voornaamste functie, dat wil zeggen
F. Macken (rapporteur), N. Colneric, S. von Bahr en J. N. Cunha                    het waarborgen van de identiteit van de oorsprong van de waren
Rodrigues, rechters; advocaat-generaal: F. G. Jacobs; griffier:                    of diensten waarvoor het is ingeschreven, wordt gebruikt
D. Louterman-Hubeau, afdelingshoofd, op 20 maart 2003 een                          teneinde voor die waren of diensten een afzet te vinden of te
arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:                                 behouden, met uitsluiting van symbolisch gebruik dat enkel
                                                                                ertoe strekt, de aan het merk verbonden rechten te behouden. Bij
                                                                                de beoordeling of van het merk een normaal gebruik is
                                                                                gemaakt, moet rekening worden gehouden met alle feiten en
Artikel 5, lid 1, sub a, van de Eerste richtlijn (89/104/EEG) van de               omstandigheden aan de hand waarvan kan worden vastgesteld
Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het                        dat de commerciële exploitatie ervan reëel is, inzonderheid de
merkenrecht der lidstaten, moet aldus worden uitgelegd dat een teken               gebruiken die in de betrokken economische sector gerechtvaar-
gelijk is aan een merk wanneer het zonder wijziging of toevoeging                  digd worden geacht om voor de door het merk beschermde
alle bestanddelen van het merk afbeeldt, of wanneer het in zijn geheel             waren of diensten marktaandelen te behouden of te verkrijgen,
beschouwd verschillen vertoont die dermate onbeduidend zijn dat zij                de aard van die waren of diensten, de kenmerken van de markt
aan de aandacht van de gemiddelde consument kunnen ontsnappen.                     en de omvang en de frequentie van het gebruik van het merk.
                                                                                De omstandigheid dat het gebruik van het merk geen betrekking
                                                                                heeft op waren die voor de eerste keer op de markt worden
( 1) PB C 273 van 23.9.2000.
                                                                                gebracht, maar op waren die zich reeds op de markt bevonden,
                                                                                neemt niet weg dat sprake is van normaal gebruik, mits het
                                                                                merk door de merkhouder werkelijk wordt gebruikt voor
                                                                                onderdelen die moeten worden gerekend tot de samenstelling of
                                                                                de structuur van die waren of voor waren of diensten die


title: Zaak T-291/04: Arrest van het Gerecht van 16 december 2011 — Enviro Tech Europe en Enviro Tech International/Commissie ( „Milieu en bescherming van consumenten — Indeling, verpakking en kenmerken van n-propylbromide als gevaarlijke stof — Richtlijn 2004/73/EG — Richtlijn 67/548/EEG — Verordening (EG) nr. 1272/2008 — Beroep tot nietigverklaring — Laattijdig verzoek om aanpassing van conclusies — Procesbelang — Niet individueel geraakt zijn — Niet-ontvankelijkheid — Niet-contractuele aansprakelijkheid — Arrest van Hof inzake geldigheid van richtlijn 2004/73 — Identiteit van voorwerp” )

text:
               4.2.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/17

         Arrest van het Gerecht van 16 december 2011 — Enviro Tech Europe en Enviro Tech International/Commissie
   (Zaak T-291/04) (1)

   (Milieu en bescherming van consumenten - Indeling, verpakking en kenmerken van n-propylbromide als gevaarlijke stof - Richtlijn 2004/73/EG - Richtlijn 67/548/EEG - Verordening (EG) nr. 1272/2008 - Beroep tot nietigverklaring - Laattijdig verzoek om aanpassing van conclusies - Procesbelang - Niet individueel geraakt zijn - Niet-ontvankelijkheid - Niet-contractuele aansprakelijkheid - Arrest van Hof inzake geldigheid van richtlijn 2004/73 - Identiteit van voorwerp)
   2012/C 32/30
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: Enviro Tech Europe Ltd (Kingston upon Thames, Verenigd Koninkrijk) en Enviro Tech International, Inc. (Melrose Park, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: C. Mereu en K. Van Maldegem, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk X. Lewis, vervolgens P. Oliver en G. Wilms, gemachtigden)

      Voorwerp

   Enerzijds, nietigverklaring van richtlijn 2004/73/EG van de Commissie van 29 april 2004 tot negenentwintigste aanpassing aan de vooruitgang van de techniek van richtlijn 67/548/EEG van de Raad betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake de indeling, de verpakking en het kenmerken van gevaarlijke stoffen (PB L 152, blz. 1, rectificatie PB L 216, blz. 3), voorzover daarbij n-propylbromide is ingedeeld als stof met bepaalde gevaarlijke eigenschappen, en, anderzijds, verzoek om schadevergoeding.

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Enviro Tech Europe en Enviro Tech International, Inc. worden verwezen in de kosten, daaronder begrepen die welke op het kort geding zijn gevallen.

      (1)  PB C 273 van 6.11.2004.


title: Zaak T-298/00: Beroep, op 18 september 2000 ingesteld door M. Hendrickx tegen Europees Centrum voor de ontwikkeling van de beroepsopleiding (CEDEFOP)

text:
25.11.2000             NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     C 335/47
Beroep, op 15 september 2000 ingesteld door                              Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
Cooperativa Ducale fra Gondolieri di Venezia scarl en
andere tegen Commissie van de Europese Gemeenschap-                      —    nietig te verklaren het besluit om verzoeker niet de
                                pen                                           vergoeding te betalen waarop deze na de beëindiging van
                                                                              zijn dienst als tijdelijke functionaris bij CEDEFOP te
                        (Zaak T-252/00)                                       Thessaloniki recht had;
                                                                         —    verzoeker in de kosten van het geding te verwijzen.
                         (2000/C 335/89)
                                                                         Middelen en voornaamste argumenten
                       (Procestaal: Italiaans)
                                                                         Verzoeker is ambtenaar bij het secretariaat-generaal van de
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-                Raad. Hij werd door zijn instelling als tijdelijk functionaris
schappen is op 15 september 2000 beroep ingesteld tegen                  bij het Europees Centrum voor de ontwikkeling van de
Commissie van de Europese Gemeenschappen door                            beroepsopleiding (CEDEFOP) te Thessaloniki gedetacheerd. Na
Cooperativa Ducale fra Gondolieri di Venezia scarl en andere,            de beëindiging van zijn dienst bij CEDEFOP en zijn herplaatsing
vertegenwoordigd door M. Giantin, advocaat te Venetië.                   bij de Raad verzocht hij om toekenning van een (her)inrich-
                                                                         tingsvergoeding. Bij het bestreden besluit werd deze vergoeding
Verzoeksters concluderen dat het het Gerecht behage:                     hem geweigerd.
—    beschikking 2000/394/EG van de Commissie nietig te                  Thans vordert hij nietigverklaring van dat besluit wegens
     verklaren;                                                          schending van artikel 25 Ambtenarenstatuut, artikel 24, lid 2,
                                                                         van de Regeling welke van toepassing is op de andere
—    de Commissie in de kosten te verwijzen.                             personeelsleden, alsmede artikel 5, lid 2, van bijlage VII bij het
                                                                         Statuut.
Middelen en voornaamste argumenten
De middelen en voornaamste argumenten zijn gelijk aan die
in de zaken T-234/00, Fondazione Opera S. Maria della
Carità/Commissie, en T-235/00, Codess Sociale e.a. (1)
                                                                         Beroep, op 25 september 2000 ingesteld door A. Puers
Verzoeksters betogen, dat zij twee coöperatieve verenigingen                tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
van gondeliers zijn, zodat de beweerde steunmaatregel geen
nadelige gevolgen voor de mededinging heeft kunnen hebben.                                      (Zaak T-307/00)
Bovendien is het voortbestaan van hun economische activiteit
noodzakelijk voor de belangen op milieugebied en de culturele                                   (2000/C 335/91)
en toeristische belangen van het betrokken gebied.
                                                                                (Procestaal: Frans)
(1) Nog niet gepubliceerd.
                                                                         Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                                                                         schappen is op 25 september 2000 beroep ingesteld tegen
                                                                         Commissie van de Europese Gemeenschappen door A. Puers,
                                                                         wonende te Brussel, vertegenwoordigd door J.-N. Louis en
                                                                         V. Peere, advocaten te Brussel.
Beroep, op 18 september 2000 ingesteld door M. Hen-                      Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
drickx tegen Europees Centrum voor de ontwikkeling
            van de beroepsopleiding (CEDEFOP)                            —    nietig te verklaren het op 25 november 1999 ter kennis
                                                                              gebrachte besluit van de Commissie houdende weigering
                        (Zaak T-298/00)                                       om aan het kind van verzoekster een wezenpensioen toe
                                                                              te kennen;
                         (2000/C 335/90)                                 —    verweerster in de kosten te verwijzen.
                         (Procestaal: Frans)                             Middelen en voornaamste argumenten
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-                Verzoekster, ambtenaar van de Commissie, vroeg overeenkom-
schappen is op 18 september 2000 beroep tegen CEDEFOP                    stig artikel 80 Ambtenarenstatuut een wezenpensioen aan
ingesteld door M. Hendrickx, wonende te Brussel, vertegen-               voor haar dochter, nadat de vader van deze laatste, met wie
woordigd door J.-N. Louis en V. Peere, advocaten te Brussel.             verzoekster samenwoonde, was overleden.


title: Verzoek van het VAT and Duties Tribunal, Manchester, van 2 april 1997 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Norbury Developments Ltd en Commissioners of Customs and Excise (Zaak C-136/97)

text:
Nr. C 166/ 10         NL                     Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                          31 . 5 . 97
lijk onderzoek en 4 ) Ministerie van Financiën anderzijds,                     autoriteit beroep op kan worden gedaan om te recht
het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen ver                       vaardigen dat die handelingen als belastbare handelin
zocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende                        gen moeten worden aangemerkt ?
vragen :
                                                                               Indien ook deze vraag ontkennend wordt beantwoord,
                                                                               wordt de volgende vraag gesteld:
Moet de bepaling van Richtlijn 82/76/EEG (') waarin is
voorzien, dat de opleiding van artsen-specialisten „ op pas            3 . Kan degene die ten aanzien van de betrokken rechten
sende wijze wordt bezoldigd ", bij ontbreken van binnen                        handelingen verricht, zich evenwel beroepen op een
de gestelde termijn door de Italiaanse Republiek vastge                       recht op aftrek op grond van artikel 17, lid 2, of van
stelde specifieke bepalingen, aldus worden uitgelegd, dat                      een andere bepaling van de richtlijn, met andere woor
zij rechtstreekse werking heeft ten gunste van de kandi                       den, heeft de bepaling rechtstreekse werking, ook al
daatspecialisten, die zich tegenover de administratie van                      geeft de handeling geen aanleiding tot belasting in een
de Italiaanse Republiek op deze bepaling kunnen beroe                         later stadium ?
pen ? Kent deze bepaling aan de artsen-specialisten in op
leiding het recht toe op een passende vergoeding voor hun               ( 1 ) „§ 11 . Van belasting worden vrijgesteld de volgende handelin
volledige opleidingsactiviteit in de door de staat met die                            gen :
opleiding belaste diensten, en brengt zulks voor de over                             1 . terbeschikkingstelling of overdracht van rechten als
heid, de universiteit te Bologna inbegrepen, de verplichting                          bedoeld in § 1 , 4 of 5 van de wet ( 1960:729 ) inzake
mee om deze vergoeding te betalen ?                                                   auteursrecht op literaire en kunstwerken, maar niet ...".
(M PB nr. L 43 van 15 . 2 . 1982, blz . 21 .
                                                                        Verzoek van het Oberlandesgericht Wien van 24 maart
                                                                        1997 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen
                                                                        Verein zur Förderung des freien Wettbewerbs im Medien
Verzoek van de Skatterattsnamnd van 20 februari 1997                    wesen en MVF Magazin-Verlag am Fleetrand Gesellschaft
om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Victoria                                                mbH
                  Films A/S en Riksskatteverk
                                                                                ( Zaak C-135/97)
                        ( Zaak C-134/97)
                                                                                ( 97/C 166/ 19 )
                           ( 97/C 166/ 18 )
                                                                        Het Oberlandesgericht Wien heeft bij beschikking van
De Skatterattsnamnd heeft bij beschikking van 20 februari               24 maart 1997, ingekomen ter griffie van het Hof van Jus
                                                                        titie van 7 april 1997, in het geding tussen Verein zur För
1997, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
                                                                        derung des freien Wettbewerbs im Medienwesen en MVF
7 april 1997, in het geding tussen Victoria Films A/S en
                                                                        Magazin-Verlag am Fleetrand Gesellschaft mbH, het Hof
Riksskatteverk, het Hof van Justitie van de Europese Ge
meenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over               van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht
                                                                        om een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
de navolgende vragen :
                                                                        Moet artikel 30 van het EG-Verdrag aldus worden uitge
1 . Moet artikel 28 , lid 3 , onder b ) van de zesde BTW               legd, dat het zich verzet tegen de toepassing van de wette
     richtlijn juncto bijlage F, punt 2 , van deze richtlijn,           lijke bepalingen van lidstaat A, waarbij het een in
     mede gelet op de inhoud van bijlage XV, deel IX, Be               lidstaat B gevestigde onderneming wordt verboden, een al
     lastingen, punt 2, onder aa ), van de Akte betreffende             daar uitgegeven, periodiek verschijnend tijdschrift ook in
     de toetreding tot de Europese Unie van Zweden aldus                lidstaat A te distribueren, wanneer daarin prijsvragen of
     worden uitgelegd, dat de Zweedse nationale wettelijke              loterijen zijn opgenomen die in lidstaat B rechtmatig wor
     regeling bepalingen mag bevatten met de inhoud van                 den georganiseerd ?
     hoofdstuk 3 , § 11 , lid 1 , van de Mervardesskattelag
     ( de Zweedse BTW-wet ), in de tot en met 31 december
     1996 geldende versie ? O
     Bij een ontkennend antwoord op deze vraag, wordt te               Verzoek van het VAT and Duties Tribunal, Manchester,
     vens de volgende vraag gesteld :
                                                                        van 2 april 1997 om een prejudiciële beslissing in het ge
                                                                        ding tussen Norbury Developments Ltd en Commissioners
2 . Betekent de omstandigheid dat artikel 28 , lid 3 ,                                           of Customs and Excise
     onder b ), van de zesde richtlijn niet toestaat, dat de                                        ( Zaak C-136/97)
     nationale wettelijke regeling in vrijstelling van belas
     ting voorziet voor de in vraag 1 bedoelde handelingen,                                            ( 97/C 166/20
     dat deze bepaling, artikel 6, lid 1 , of eventueel enige
     andere bepaling van de zesde richtlijn in dit opzicht              Het VAT and Duties Tribunal, Manchester, heeft bij be
     zogenoemde rechtstreekse werking heeft in dier voege,              schikking van 2 april 1997, ingekomen ter griffie van het
     dat er door degene die ten aanzien van de betrokken                Hof van Justitie op 14 april 1997, in het geding tussen
     rechten handelingen verricht, tegenover een nationale              Norbury Developments Ltd en Commissioners of Customs
 ---pagebreak--- 31 . 5 . 97              NL                    Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   Nr. C 166/ 11
and Excise, het Hof van Justitie van de Europese Gemeen                         74/EEG van de Raad (*) tot uitbreiding van het toepas
schappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de                         singsgebied van Richtlijn 81/851/EEG (2 ) betreffende
navolgende vraag:                                                                de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke
                                                                                bepalingen inzake geneesmiddelen en tot vaststelling
Mag het Verenigd Koninkrijk een levering van onbebouwd                           van aanvullende bepalingen voor homeopathische ge
onroerend goed, waarop het optrekken van gebouwen op                             neesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik, de
het moment van de levering krachtens een conform de                              krachtens die richtlijn op haar rustende verplichtingen
wetgeving van de lidstaat verstrekte vergunning wettelijk                        niet is nagekomen;
was toegestaan en dat het Tribunal als bouwterrein heeft
aangemerkt, vrijstellen op grond van artikel 28 , lid 3 ,                 — de Franse Republiek te verwijzen in de kosten van de
onder b ), van de zesde richtlijn ( 1 ), niettegenstaande het                    procedure .
feit dat :
                                                                          Middelen en voornaamste argumenten
a ) het belasten van leveringen van onroerend goed, met
      inbegrip van de leveringen van onroerend goed dat                   Ingevolge artikel 189, derde alinea, van het EG-Verdrag,
      zonder enige twijfel bouwterrein is, is gewijzigd sinds             zijn de lidstaten verplicht vóór het verstrijken van de daar
      het Verenigd Koninkrijk op 17 mei 1977 de zesde                     toe gestelde termijn de maatregelen vast te stellen die no
      richtlijn aanvaardde, en in het bijzonder sinds de vast            dig zijn voor het volgen van de richtlijnen die tot hen zijn
      stelling van de Finance Act 1989, die de mogelijkheid               gericht. Ofschoon de betrokken termijn op 31 december
      invoerde om voor sommige van die leveringen af te                   1993 is verstreken, heeft Frankrijk de nodige maatregelen
      zien van BTW-vrij stelling; en                                      nog steeds niet vastgesteld.
b ) het belasten van leveringen van onroerend goed dat
                                                                          (') PB nr. L 297 van 13 . 10 . 1992, blz . 12 .
      zonder enige twijfel bouwterrein is, is gewijzigd sinds             ( 2 ) PB nr. L 317 van 6 . 11 . 1981 , blz . 1 .
      het Verenigd Koninkrijk op 17 mei 1977 de zesde
      richtlijn aanvaardde, en in het bijzonder sinds de vast
      stelling van de Finance Act 1989, die vereiste dat som
      mige van die leveringen, die vroeger waren vrijgesteld,
      als bouwkundige werken volgens de standaard worden
      aangeslagen,                                                        Beroep, op 16 april 1997 ingesteld door Commissie van
en gelet op het feit dat:                                                       de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk België
                                                                                ( Zaak C-145/97)
de levering, indien deze had plaatsgevonden vóór 17 mei                                                   ( 97/C 166/22 )
1977, op grond van punt 1 van groep 1 van bijlage 5 bij
de Finance Act 1972, zou zijn vrijgesteld ?
                                                                          Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
(') Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betref              is op 16 april 1997 beroep tegen Koninkrijk België inge
     fende de harmonisatie van de wetgeving der lidstaten inzake          steld door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
     omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting             vertegenwoordigd door R. B. Wainwright, juridisch hoofd
     over de toegevoegde waarde : uniforme grondslag ( PB nr. L 145       adviseur, en J.-F. Pasquier, bij de juridische dienst gedeta
     van 13 . 6 . 1977, blz . 1 ).                                        cheerd nationaal ambtenaar, als gemachtigden, domicilie
                                                                          gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz,
                                                                           Centre Wagner, Luxemburg.
                                                                          De Commissie van de Europese Gemeenschappen conclu
                                                                           deert dat het den Hove behage :
Beroep, op 16 april 1997 ingesteld door Commissie van
    de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek                     — vast te stellen dat het Koninkrijk België, door het be
                            ( Zaak C-144/97)                                      sluit van 9 november 1993 met betrekking tot de kwa
                               ( 97/C 166/21 )                                    liteits- en veiligheidsnormen voor de verhuring van ge
                                                                                meubelde woningen vast te stellen zonder het ontwerp
 Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen                          ervan aan de Commissie te hebben meegedeeld, niet
 is op 16 april 1997 beroep tegen Franse Republiek inge                          heeft voldaan aan de verplichtingen die op hem rusten
 steld door Commissie van de Europese Gemeenschappen,                             krachtens artikel 8 van Richtlijn 83/189/EEG van de
                                                                                Raad van 28 maart 1983 betreffende een informatie
 vertegenwoordigd door R. B. Wainwright, juridisch hoofd
 adviseur, en J.-F. Pasquier, bij de juridische dienst gedeta                    procedure op het gebied van normen en technische
 cheerd nationaal ambtenaar, als gemachtigden, domicilie                          voorschriften ( 1 );
 gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz,
 Centre Wagner, Luxemburg.                                                 — het Koninkrijk België te verwijzen in de kosten van de
                                                                                procedure .
 De Commissie van de Europese Gemeenschappen conclu
 deert dat het den Hove behage:                                            Middelen en voornaamste argumenten
 — vast te stellen dat de Franse Republiek, door niet de                   Volgens de Commissie bevat het omstreden besluit, bij
       wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te                voorbeeld in de artikelen 12 ( betreffende elektrische toe
       stellen die nodig zijn voor het volgen van Richtlijn 92/             stellen ), 13 ( betreffende gasinstallaties ) en 23 , onder 2 ( be


title: Gevoegde zaken T-456/05 en T-457/05: Arrest van het Gerecht van 28 april 2010 — Gütermann en Zwicky/Commissie ( „Mededinging — Mededingingsregelingen — Europese markt voor industrieel garen — Beschikking tot vaststelling van inbreuk op artikel 81 EG en artikel 53 EER-Overeenkomst — Geldboeten — Zwaarte van inbreuk — Concrete weerslag op markt — Duur van inbreuk — Verzachtende omstandigheden — Medewerking tijdens administratieve procedure — Evenredigheid — Richtsnoeren voor berekening van bedrag van geldboeten” )

text:
               5.6.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/25

         Arrest van het Gerecht van 28 april 2010 — Gütermann en Zwicky/Commissie
   (Gevoegde zaken T-456/05 en T-457/05) (1)

   („Mededinging - Mededingingsregelingen - Europese markt voor industrieel garen - Beschikking tot vaststelling van inbreuk op artikel 81 EG en artikel 53 EER-Overeenkomst - Geldboeten - Zwaarte van inbreuk - Concrete weerslag op markt - Duur van inbreuk - Verzachtende omstandigheden - Medewerking tijdens administratieve procedure - Evenredigheid - Richtsnoeren voor berekening van bedrag van geldboeten”)
   2010/C 148/44
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partijen: Gütermann AG (Gutach-Breisgau, Duitsland) (zaak T-456/05) en Zwicky & Co. AG (Wallisellen, Zwitserland) (zaak T-457/05) (vertegenwoordigers: J. Burrichter, B. Kasten en S. Orlikowski-Wolf, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk F. Castillo de la Torre, M. Schneider en K. Mojzesowicz, vervolgens F. Castillo de la Torre en K. Mojzesowicz, gemachtigden)

      Voorwerp

   Beroep tot nietigverklaring van beschikking C(2005) 3452 van de Commissie van 14 september 2005 inzake een procedure op grond van artikel 81 [EG] en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (zaak COMP/38.337 — PO/Garen), zoals gewijzigd bij beschikking C(2005) 3765 van de Commissie van 13 oktober 2005, en, subsidiair, tot verlaging van de bij deze beschikking aan verzoeksters opgelegde geldboete

      Dictum

               1.

               De beroepen worden verworpen.

               2.

               Gütermann AG en Zwicky & Co. AG worden verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 60 van 11.3.2006.


title: Zaak T-143/09 P: Arrest van het Gerecht van 16 december 2010 — Commissie/Petrilli ( „Hogere voorziening — Openbare dienst — Arbeidscontractanten voor hulptaken — Overeenkomst voor bepaalde tijd — Regels voor de maximumduur van de aanstelling van niet-permanent personeel in de diensten van de Commissie — Besluit houdende weigering om overeenkomst te verlengen” )

text:
               5.2.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 38/12

         Arrest van het Gerecht van 16 december 2010 — Commissie/Petrilli
   (Zaak T-143/09 P) (1)

   (Hogere voorziening - Openbare dienst - Arbeidscontractanten voor hulptaken - Overeenkomst voor bepaalde tijd - Regels voor de maximumduur van de aanstelling van niet-permanent personeel in de diensten van de Commissie - Besluit houdende weigering om overeenkomst te verlengen)
   2011/C 38/19
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: D. Martin en B. Eggers, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure: Nicole Petrilli (Sint-Stevens-Woluwe, België) (vertegenwoordigers: aanvankelijk J.-L. Lodomez en J. Lodomez, vervolgens D. Dejehet en A. Depondt, advocaten)

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Tweede kamer) van 29 januari 2009, Petrilli/Commissie (F-98/07, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie), en strekkende tot vernietiging van dit arrest

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               De Europese Commissie zal haar eigen kosten dragen alsmede de kosten die Petrilli in het kader van deze procedure heeft gemaakt.

      (1)  PB C 153 van 4.7.2009.


title: Zaak T-117/13 P: Hogere voorziening ingesteld op 25 februari 2013 door Giorgio Lebedef tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 12 december 2012 in zaak F-109/11, Lebedef/Commissie

text:
               25.5.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 147/20

         Hogere voorziening ingesteld op 25 februari 2013 door Giorgio Lebedef tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 12 december 2012 in zaak F-109/11, Lebedef/Commissie
   (Zaak T-117/13 P)
   2013/C 147/36
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirerende partij: Giorgio Lebedef (Senningerberg, Luxemburg) (vertegenwoordiger: F. Frabetti, advocaat)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

   De rekwirerende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               de beschikking van het GVA van 12 december in zaak F-109/11, Lebedef/Commissie, strekkende tot nietigverklaring van rekwirants beoordelingsrapport over de periode 1.1.2009-31.12.2009 en meer bepaald het gedeelte van dat rapport dat over diezelfde periode is opgesteld door EUROSTAT, te vernietigen;

               —

               rekwirants in eerste aanleg geformuleerde vorderingen toe te wijzen;

               —

               subsidiair, de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht voor ambtenarenzaken;

               —

               uitspraak te doen over de kosten en de Commissie van de Europese Unie te veroordelen tot betaling daarvan.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter onderbouwing van de hogere voorziening voert de rekwirerende partij zes middelen aan, waarvan het eerste, het tweede, het derde en het zesde middel in wezen (soort)gelijk zijn aan die welke in het kader van zaak T-116/13 P, Lebedef/Commissie, zijn aangevoerd.
   Het vierde middel is ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting, daar het GVA heeft geoordeeld dat het rapport over rekwirants werkzaamheid bij een vak- of beroepsorganisatie (het rapport VBO) als document uitsluitend moest worden gevoegd bij het rapport over zijn werkzaamheden bij het Bureau voor de statistiek van de Europese Unie (Eurostat) (betreffende de punten 68-70 van de bestreden beschikking).
   Het vijfde middel is ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting, daar het GVA heeft geoordeeld dat rekwirant had willen opkomen tegen zijn beoordelingsrapporten vóór 2009 en tegen het besluit van de Commissie om hem niet te bevorderen (betreffende de punten 74 en 75 van de bestreden beschikking).


title: Zaak C-339/04: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 18 juli 2006 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato — Italië) — Nuova società di telecomunicazioni SpA/Ministero delle Comunicazioni, ENI SpA (Telecommunicatiediensten — Richtlijn 97/13/EG — Vergoedingen en heffingen voor individuele vergunningen)

text:
               16.9.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 224/5

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 18 juli 2006 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato — Italië) — Nuova società di telecomunicazioni SpA/Ministero delle Comunicazioni, ENI SpA
   (Zaak C-339/04) (1)

   (Telecommunicatiediensten - Richtlijn 97/13/EG - Vergoedingen en heffingen voor individuele vergunningen)
   (2006/C 224/08)
   Procestaal: Italiaans
   Verwijzende rechter
   Consiglio di Stato
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekster: Nuova società di telecomunicazioni SpA

      Verweersters: Ministero delle Comunicazioni, ENI SpA
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Consiglio di Stato — Uitlegging van de artikelen 6 en 11 van richtlijn 97/13/EG van het Europees Parlement en de Raad van 10 april 1997 betreffende een gemeenschappelijk kader voor algemene machtigingen en individuele vergunningen op het gebied van telecommunicatiediensten (PB L 117, blz. 15) — Verenigbaarheid van nationaal voorschrift op grond waarvan vennootschappen die openbare dienst verrichten en telecommunicatienetwerken hebben opgezet, verplicht zijn aparte vennootschap op te richten voor uitoefening van alle activiteiten op gebied van telecommunicatie
   Dictum
   Artikel 11 van richtlijn 97/13/EG van het Europees Parlement en de Raad van 10 april 1997 betreffende een gemeenschappelijk kader voor algemene machtigingen en individuele vergunningen op het gebied van telecommunicatiediensten, verzet zich tegen een nationale regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, op grond waarvan de houder van een individuele vergunning voor het verstrekken van een openbaar telecommunicatienetwerk waarvoor hij een bijdrage als bedoeld in dit artikel heeft betaald, een aanvullende bijdrage voor het particuliere gebruik van dit netwerk moet betalen die wordt berekend aan de hand van criteria die niet overeenkomen met die voorzien in genoemd artikel.

      (1)  PB C 251 van 9.10.2004.


title: Zaak T-105/06: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 17 oktober 2007 — InterVideo/BHIM (WinDVD Creator) ( Gemeenschapsmerk — Aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk WinDVD Creator — Absolute weigeringsgronden — Artikel 4 en artikel 7, lid 1, sub b en c, van Verordening (EG) nr. 40/94 )

text:
               8.12.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 297/41

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 17 oktober 2007 — InterVideo/BHIM (WinDVD Creator)
   (Zaak T-105/06) (1)

   („Gemeenschapsmerk - Aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk WinDVD Creator - Absolute weigeringsgronden - Artikel 4 en artikel 7, lid 1, sub b en c, van Verordening (EG) nr. 40/94’)
   (2007/C 297/83)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: InterVideo Inc. (Fremont, Californië, Verenigde Staten van Amerika) (vertegenwoordiger: K. Manhaeve, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: A. Mondéjar, gemachtigde)
   Voorwerp
   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 31 januari 2006 (zaak R 987/2005-2) inzake de inschrijving van het beeldteken WinDVD Creator als gemeenschapsmerk
   Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               InterVideo Inc. wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 121 van 20.5.2006.


title: Zaak C-206/05: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 26 oktober 2006 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk Zweden (Niet-nakoming — Richtlijn 90/427/EEG — Intracommunautair handelsverkeer in paardachtigen — Verplichting om dekhengsten te onderwerpen aan beoordeling van hun genetische waarde in Zweden)

text:
               30.12.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 326/12

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 26 oktober 2006 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk Zweden
   (Zaak C-206/05) (1)

   (Niet-nakoming - Richtlijn 90/427/EEG - Intracommunautair handelsverkeer in paardachtigen - Verplichting om dekhengsten te onderwerpen aan beoordeling van hun genetische waarde in Zweden)
   (2006/C 326/25)
   Procestaal: Zweeds
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: F. Erlbacher en K. Simonsson, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk Zweden (vertegenwoordiger: K. Norman, gemachtigde)
   Voorwerp
   Niet-nakoming — Schending van artikel 28 EG en van artikel 3 van richtlijn 90/427/EEG van de Raad van 26 juni 1990 tot vaststelling van zoötechnische en genealogische voorschriften voor het intracommunautaire handelsverkeer in paardachtigen (PB L 224, blz. 55) — Verplichting tot vaststelling van beoordeling van genetische waarde van fokhengsten in Zweden
   Dictum

               1)

               Door in zijn nationale wetgeving te bepalen dat hengsten moeten worden onderworpen aan een beoordeling van hun genetische waarde in Zweden om te kunnen worden gebruikt voor de openbare dekdienst, heeft het Koninkrijk Zweden niet voldaan aan de verplichtingen die op hem rusten ingevolge artikel 3 van richtlijn 90/427/EEG van de Raad van 26 juni 1990 tot vaststelling van zoötechnische en genealogische voorschriften voor het intracommunautaire handelsverkeer in paardachtigen.

               2)

               Het Koninkrijk Zweden wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 229 van 17.9.2005.


               20.4.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 123/8

         Verzoek van 27 september 2016 om een advies van het EVA-Hof door Borgarting lagmannsrett, in de zaak Yara International ASA tegen de Noorse regering, vertegenwoordigd door het ministerie van Financiën
   (Zaak E-15/16)
   (2017/C 123/09)
   Bij schrijven van 27 september 2016 van Borgarting lagmannsrett (het Hof van Beroep van Borgarting), is bij het EVA-Hof een verzoek ingediend, dat bij de griffie van het Hof is binnengekomen op 4 oktober 2016, om een advies in de zaak Yara International ASA tegen de Noorse regering, vertegenwoordigd door het ministerie van Financiën, over de volgende vraag:
   Is het in overeenstemming met de artikelen 31 en 34 van de EER-overeenkomst dat in nationale regels inzake bijdragen binnen groepen, zoals de regels in de Noorse belastingwet, op grond waarvan de bijdrage het belastbare inkomen van de overdragende partij verlaagt en is inbegrepen in het belastbare inkomen van de ontvangende partij, ongeacht of de ontvangende partij voor belastingdoeleinden verlies of winst maakt, de voorwaarde is opgenomen dat zowel de overdragende partij als de ontvangende partij belastingplichtig zijn in de betrokken EER-staat, of moeten de EER-regels aldus worden uitgelegd dat onder bepaalde voorwaarden een uitzondering moet worden gemaakt op het vereiste belastingplichtig te zijn in het betrokken rechtsgebied?


title: Zaak T-188/07: Beroep ingesteld op 28 mei 2007 — Fastweb/Commissie

text:
               21.7.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 170/35

         Beroep ingesteld op 28 mei 2007 — Fastweb/Commissie
   (Zaak T-188/07)
   (2007/C 170/68)
   Procestaal: Italiaans
   Partijen

      Verzoekende partij: Fastweb (vertegenwoordigers: M. Merola, lid van de juridische dienst, T. Ubaldi, advocaat)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               nietig te verklaren beschikking C (2006) 6634 def. van de Commissie van 24 januari 2007 betreffende staatssteun C 52/2005 (ex NN 88/2005, ex CP 101/2004), voor zover zij als onrechtmatige en met de gemeenschappelijke markt onverenigbare staatssteun ten gunste van de terrestrische digitale omroepen die diensten van betaaltelevisie leveren en de exploitanten van betaaltelevisie via de kabel aanmerkt, de maatregelen waaraan Italië uitvoering heeft gegeven met de subsidie voor de aankoop van digitale decoders (artikel 1 van de beschikking);

               —

               nietig te verklaren beschikking C (2006) 6634 def. van de Commissie van 24 januari 2007, voor zover zij Italië gelast de onverenigbaar verklaarde steun van de begunstigden en met name van verzoekster terug te vorderen (artikelen 2 en 3 van de beschikking);

               —

               de Commissie in de kosten te verwijzen.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De bestreden beschikking in de onderhavige zaak is dezelfde als die in zaak T-96/07 Telecom Italia Media/Commissie (1).
   Tot staving van haar beroep voert verzoekster de volgende middelen aan:

               —

               schending van artikel 87, lid 1, EG, onvoldoende motivering en gebrek aan instructie wat de kwalificatie van de maatregelen als staatssteun betreft. Verzoekster betoogt met name dat de betrokken maatregelen geen staatssteun vormen, aangezien zij geen overdracht van staatsmiddelen ten gunste van de gestelde begunstigden meebrengen en hun geen selectief voordeel ten nadele van de concurrenten toekennen;

               —

               schending van artikel 87, lid 1, EG, tegenstrijdige en onvoldoende motivering wat de bepaling en het bestaan van het economische voordeel ten gunste van de gestelde begunstigden van de steun betreft. Verzoekster wijst erop, dat de door de Commissie verrichte beoordeling met betrekking tot de identificatie van de vorm van de steun, en dus van het economische voordeel dat de gestelde begunstigden van de steun zouden hebben genoten, onvoldoende en kennelijk tegenstrijdig is gemotiveerd. De geldigheid van de beschikking is ook aangetast voor zover zij nalaat aan te tonen op welke wijze de aan de consumenten verleende subsidies voor de aankoop van de decoders hebben geleid tot de noodzakelijke, automatische en zekere toekenning van een economisch voordeel ten gunste van de gestelde begunstigden van de maatregel;

               —

               gebrek aan motivering wat de vaststelling van het van de begunstigden terug te vorderen steunbedrag betreft en onrechtmatigheid van het bevel tot terugvordering wegens schending van de verdragsbepalingen inzake staatssteun en artikel 14 van verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999. Verzoekster betoogt dat het door de Commissie in aanmerking genomen bedrag van het voordeel dat aan de gestelde begunstigden van de maatregelen zou zijn toegekend, niet steunt op een passende motivering en de uitoefening meebrengt van een bevoegdheid die verder gaat dan die welke door het EG-Verdrag of de procedureverordening inzake staatssteun aan de Commissie zijn verleend;

               —

               onrechtmatigheid van het bevel tot terugvordering, aangezien het van het begin af aan behept is met een absolute en objectieve onmogelijkheid van tenuitvoerlegging, alsook gebrek aan motivering en schending van artikel 14, lid 1, van verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999, en van het evenredigheidsbeginsel.

      (1)  PB L 117 van 29.5.2007, blz. 32.


title: Zaak C-298/06: Beschikking van de president van het Hof van 4 oktober 2006 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Helleense Republiek

text:
               30.12.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 326/53

         Beschikking van de president van het Hof van 4 oktober 2006 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Helleense Republiek
   (Zaak C-298/06) (1)

   (2006/C 326/114)

      Procestaal: Grieks

   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 237 van 30.9.2006.


title: Zaak C-623/16 P: Hogere voorziening ingesteld op 25 november 2016 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 15 september 2016 in zaak T-220/13, Scuola Elementare Maria Montessori/Commissie

text:
               6.2.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 38/17

         Hogere voorziening ingesteld op 25 november 2016 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 15 september 2016 in zaak T-220/13, Scuola Elementare Maria Montessori/Commissie
   (Zaak C-623/16 P)
   (2017/C 038/22)
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Stancanelli, D. Grespan, F. Tomat, gemachtigden)

      Andere partijen in de procedure: Scuola Elementare Maria Montessori Srl, Italiaanse Republiek

      Conclusies

               —

               het bestreden arrest vernietigen voor zover het beroep in eerste aanleg daarbij ontvankelijk is verklaard in de zin van artikel 263, vierde alinea, laatste zinsnede, VWEU;

               —

               het beroep in eerste aanleg niet-ontvankelijk verklaren in de zin van artikel 263, vierde alinea, tweede en laatste zinsnede, VWEU, en het bijgevolg volledig te verwerpen;

               —

               Scuola Elementare Maria Montessori verwijzen in de kosten die de Commissie in de procedure voor het Gerecht zijn opgekomen en in die welke haar in de onderhavige procedure zullen zijn opgekomen.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De Commissie voert een enkel, uit drie delen bestaand, middel aan, waarin zij stelt dat het Gerecht artikel 263, vierde alinea, laatste zinsnede, VWEU onjuist heeft uitgelegd en toegepast door op grond van die bepaling het door verzoekster in eerste aanleg ingestelde beroep ontvankelijk te hebben verklaard. Het Gerecht zou in het bijzonder blijk hebben gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de bestreden handeling een regelgevingshandeling was die verzoekster in eerste aanleg rechtstreeks raakte en geen uitvoeringsmaatregelen met zich meebracht.


title: Zaak T-304/01: Beroep, op 7 december 2001 ingesteld door J. Abad Pérez e.a. tegen Raad van de Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
C 56/12               NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       2.3.2002
                                                    GERECHT VAN EERSTE AANLEG
Beroep, op 6 december 2001 ingesteld door Antonio                      Beroep, op 7 december 2001 ingesteld door J. Abad Pérez
Enrico Tatti tegen Commissie van de Europese Gemeen-                   e.a. tegen Raad van de Europese Unie en Commissie van
                            schappen                                                    de Europese Gemeenschappen
                        (Zaak T-296/01)                                                          (Zaak T-304/01)
                                                                                (2002/C 56/24)
                         (2002/C 56/23)
                                                                                (Procestaal: Spaans)
                        (Procestaal: Frans)
                                                                       Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-              schappen is op 7 december 2001 beroep ingesteld tegen
schappen is op 6 december 2001 beroep tegen de Commissie               Raad van de Europese Unie en Commissie van de Europese
van de Europese Gemeenschappen ingesteld door Antonio                  Gemeenschappen door J. Abad Pérez e.a., wonende in Spanje,
Enrico Tatti, wonende te Overijse (België), vertegenwoordigd           vertegenwoordigd door M. Roca Junyent, J. Roca Sagarra en
door L. Vogel, advocaat, domicilie gekozen hebbende te                 M. Pons de Vall Alomar, advocaten.
Luxemburg.
                                                                       Verzoekers concluderen dat het het Gerecht behage:
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
                                                                       —     vast te stellen dat de Raad en de Commissie in strijd met
                                                                             het recht hebben gehandeld en krachtens artikel 288 EG
—     nietig te verklaren het besluit van het tot aanstelling                aansprakelijk zijn voor de verspreiding op het grondge-
      bevoegde gezag van 16 augustus 2001 tot afwijzing van                  bied van de Europese Unie van de BSE-crisis en voor
      verzoekers klacht van 11 februari 2001, waarbij hij zich               de daaruit voortvloeiende schade als gesteld in het
      verzette tegen de beslissing van 21 november 2000 van                  verzoekschrift;
      de beoordelaar in beroep, die weigerde het beoordelings-
      rapport van verzoeker te herzien;                                —     de Raad en de Commissie solidair te veroordelen tot
                                                                             vergoeding van de wegens de BSE-crisis aan verzoekers
—     verweerster te veroordelen tot betaling van een schadever-             veroorzaakte schade, die in het verzoekschrift wordt
      goeding van 2 500 EURO;                                                geraamd op 19 438 372,69 euro, alsmede van de door
                                                                             hen geleden morele schade (overeenkomend met
                                                                             voormeld bedrag vermeerderd met 15 %, dus
—     verweerster in de kosten te verwijzen.                                 2 915 755,80 euro); en
                                                                       —     de Raad en de Commissie te verwijzen in de kosten.
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                       Middelen en voornaamste argumenten
Tot staving van zijn beroep stelt verzoeker schending van de
artikelen 5, 6 en 7 van de algemene bepalingen tot uitvoering
van artikel 43 van het Statuut, doordat de gehele beoordelings-        Verzoekers zijn Spaanse veehouders die vergoeding vorderen
procedure onregelmatig is, met name dat de termijnen die de            van de schade en nadelen geleden ten gevolge van de zogeheten
administratie in acht diende te nemen voor de opstelling               „gekkekoeienziekte” sinds op 22 november 2000 in Spanje het
van het beoordelingsrapport zijn overschreden. Voorts stelt            eerste geval van boviene spongiforme encefalopathie (BSE) aan
verzoeker schending van artikel 43 van het Statuut, kennelijk          het licht kwam, waardoor de hele Spaanse veehouderij in een
onjuiste beoordeling en schending van het discriminatiever-            ernstige crisis is gestort waarvan zij nog steeds niet is hersteld.
bod. Volgens verzoeker is zijn beoordelingsrapport opgesteld
op basis van beoordelingsmaatstaven die op willekeurige
wijze zijn vastgesteld en die de beoordelingsvrijheid van de           Volgens verzoekers moet thans elke veehouder de volgende
achtereenvolgende beoordelaars teniet deden.                           kosten dragen:
                                                                       —     de kosten voor verwijdering en vernietiging van risicoma-
                                                                             teriaal;
 ---pagebreak--- 2.3.2002              NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      C 56/13
—     in de meeste gevallen, de kosten van ruiming van de hele         —     de Commissie in alle kosten van het geding te verwijzen.
      veestapel zodra één ziektegeval wordt vastgesteld;
—     de kosten ten gevolge van een gedaalde rundvleescon-
      sumptie en een vertrouwenscrisis bij de consument die            Middelen en voornaamste argumenten
      geen kalfsvlees meer koopt, en de directe economische
      gevolgen telkens wanneer in de pers wordt bericht over
      een nieuw geval van gekkekoeienziekte of over een geval
      van Creutzfeldt-Jakob bij de mens in een van de lidstaten        Verzoekster, een vennootschap naar Belgisch recht die gespe-
      van de Europese Unie;                                            cialiseerd is in de invoer in de Gemeenschap van diepgevroren
                                                                       visserijprodukten uit China, vordert vergoeding van de schade
—     en de kosten van verwijdering van de ruggengraat van             die zij stelt te hebben geleden door de onmiddellijke inwerking-
      kalveren van meer dan twaalf maanden.                            treding, zonder overgangsperiode voor de producten waarop
                                                                       de op de datum van bekendmaking lopende contracten
                                                                       betrekking hadden, van beschikking 2000/86/EG van de
Volgens verzoekers is deze schade, en ook de zijdelingse en            Commissie van 21 december 1999 tot vaststelling van bijzon-
morele schade waarmee zij eveneens worden geconfronteerd,              dere voorwaarden voor de invoer van visserijproducten van
het gevolg van het ontbreken van maatregelen van de Commis-            oorsprong uit China en tot intrekking van beschikking
sie en de Raad, en daarna van het feit dat zij laattijdig en           87/368/EG (1). In bijlage B bij die beschikking werd de lijst
ontoereikende maatregelen hebben genomen, zodat ESB zich               van de Chinese inrichtingen die visserijproducten naar de
heeft kunnen ontwikkelen tot de ernstigste landbouw- en                Gemeenschap mogen uitvoeren, fundamenteel gewijzigd, zo-
voedselcrisis die de Europese Unie heeft gekend sedert de              dat bijna alle leveranciers waarmee verzoekster haar contracten
oprichting ervan. Het ontbreken van een beleid ter bestrijding         had gesloten, er niet meer op voorkwamen.
van deze ziekte tot de volledige uitroeiing ervan, heeft
meegebracht dat de ziekte zich van het Verenigd Koninkrijk
tot het gehele Europese grondgebied heeft kunnen uitbreiden,           In de periode van september 1999 tot januari 2000 sloot
wat vanwege de betrokken gemeenschapsinstellingen een                  verzoekster met verschillende Chinese leveranciers een serie
schending van het recht vormt, nu deze de bevoegdheid                  koopcontracten voor een reeks containers met diepgevroren
hadden om vanaf de eerste tekenen van de crisis alle maatrege-         garnalen met een aankoopwaarde van meer dan
len rechtens te nemen om aan de crisis het hoofd te bieden.            2 000 000 USD. Al die contracten bepaalden, dat de producten
                                                                       tussen eind september 1999 en midden april 2000 moesten
                                                                       worden ingescheept.
                                                                       Tot staving van haar aanspraken beroept verzoekster zich op:
Beroep, op 7 december 2001 ingesteld door Thalassa                     —     een fout van de Commissie, die beschikking 2000/86/EG
Seafoods NV tegen Commissie van de Europese Gemeen-                          pas op 2 februari 2000 heeft bekendgemaakt, terwijl
                            schappen                                         die beschikking onmiddellijk toepasselijk was en dus
                                                                             onverwijld, dat wil zeggen uiterlijk op 22 december
                                                                             1999, had moeten worden bekendgemaakt om de markt-
                        (Zaak T-305/01)
                                                                             deelnemers in staat te stellen, alle dienstige maatregelen
                                                                             te treffen om hun schade te beperken;
                         (2002/C 56/25)
                                                                       —     schending van het beginsel van het gewettigd vertrouwen;
                        (Procestaal: Frans)
                                                                       —     schending van het evenredigheidsbeginsel, doordat de
                                                                             Commissie zelf enerzijds bij beschikking 2000/300/EG
                                                                             van 18 april 2000 houdende wijziging van beschikking
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                                                                             2000/86/EG (2), overgangsmaatregelen heeft ingevoerd,
schappen is op 7 december 2001 beroep ingesteld tegen
                                                                             en anderzijds op 11 september 2000 een nieuwe lijst
Commissie van de Europese Gemeenschappen door Thalassa
                                                                             heeft gepubliceerd, waarbij de leverancier waarvan de
Seafoods NV, gevestigd te Antwerpen (België), vertegenwoor-
                                                                             in de vernietigde koopcontracten bedoelde producten
digd door J.-P. Brusseleers, advocaat.
                                                                             afkomstig waren, opnieuw als erkende inrichting werd
                                                                             aanvaard.
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
—     de Commissie te veroordelen om haar als schadevergoe-            (1) PB L 26 van 2 februari 2000, blz. 26.
      ding te betalen, de som van 256 179,10 euro, vermeer-            (2) PB L 97 van 19 april 2000, blz. 15.
      derd met compensatoire en gerechtelijke interessen op de
      voet van 8 % ’s jaars, te rekenen vanaf de datum van de
      eerste ingebrekestelling;