title: Beroep, op 5 september 1995 ingesteld door Eridania Zuccherifici Nazionali SpA, e.a. tegen Raad van de Europese Gemeenschappen (Zaak T-168/95)

text:
Nr . C 299/ 16        NL                   Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   11 . 11 . 95
suikerproducenten in de respectieve Lid-Staten hebben te              Middelen en voornaamste argumenten:
dragen .
                                                                      De middelen en voornaamste argumenten komen overeen
                                                                      met die in zaak T-20/94 .
Dat bovenvermelde regel thans is weggevallen, houdt in dat
ten onrechte een zwaardere last wordt opgelegd aan de
producenten in de landen waar zij een hogere rentelast dan
6,75 % moeten dragen, met name aan de Italiaanse fabri
kanten, aangezien in Italië de betrokken rentevoet 1 1 , 65 %         Beroep, op 5 september 1995 ingesteld door Eridania
bedraagt.                                                             Zuccherifici Nazionali SpA, e.a. tegen Raad van de Euro
                                                                                pese Gemeenschappen
Volgens verzoeksters vormt de nieuwe gemeenschapsrege                                        ( Zaak T-168/95 )
ling een kennelijke schending                                                                    ( 95/C 299/28 )
— van artikel 40 EEG-Verdrag, dat elke discriminatie                                        (Procestaai: Italiaans)
     tussen producenten of consumenten binnen de Gemeen
     schap uitsluit; en van                                           Bij het Gerecht van eerst aanleg van de Europese Gemeen
                                                                      schappen is op 5 september 1995 beroep ingesteld tegen
— de artikelen 30 en 34 EEG-Verdrag, nu het betrokken                 Raad van de Europese Gemeenschappen door de vennoot
     mechanisme een ongerechtvaardigde belemmering                    schap Eridania Zuccherifici Nazionali SpA e.a ., te Genua , en
     vormt voor de toepassing van het beginsel van de vrije           de vennootschap ISI — Industria Saccarifera Italiana
     markt voor de Italiaanse producenten . De betrokken              Agroindustriale SpA, te Padua ( groep Eridania — Zucche
     ongelijkheid heeft namelijk tot gevolg, dat de produkten         rifici Nazionali SpA ), de vennootschap Sadam Zuccherifici ,
     uit het buitenland op de Italiaanse markt in een betere          een afdeling van SECI — Societa Esercizi Commerciali
     concurrentiepositie verkeren , terwijl het net andersom is       Industriali SpA, te Bologna , de vennootschap Sadam Cas
     voor de Italiaanse produkten op de markten van de                tiglionese SpA, te Bologna , de vennootschap Sadam
     andere Lid-Staten van de Gemeenschap .                           Abruzzo SpA, te Bologna , en de vennootschap Zuccherificio
                                                                      del Molise SpA , te Termoli ( groep Sadam Zuccherifici ), de
                                                                      vennootschap SFIR — Societa Fondiaria Industriale
                                                                      Romagnola SpA, te Cesena en de vennootschap Ponteco
                                                                      Zuccheri SpA, te Pontelagoscuro , ( groep SFIR ), vertegen
                                                                      woordigd door B. O'Connor, solicitor bij de High Court of
                                                                      Ireland , I. Vigliotti en P. Crocetta , advocaten te Genua ,
Beroep, op 22 augustus 1995 ingesteld door H. Freiherr van            domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van
Marschalck tegen Raad van de Europese Unie en Commissie               A. Kronshagen , advocaat aldaar, Boulevard de la Foire
               van de Europese Gemeenschappen                         12 .
                        ( Zaak T-162/95 )                             Verzoeksters concluderen dat het het Gerecht behage :
                           ( 95/C 299/27 )
                                                                      — nietig te verklaren Verordening ( EG ) nr. 1534/95 van de
                                                                           Raad van 29 juni 1995 „ tot vaststelling voor het
                       (Procestaai: Duits)                                 verkoopseizoen 1995/ 1996 van de afgeleide interventie
                                                                           prijzen voor witte suiker, de interventieprijs voor ruwe
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen                  suiker, de minimumprijzen voor A-suikerbieten en
schappen is op 22 augustus 1995 beroep ingesteld tegen                     B-suikerbieten , alsmede het bedrag van de vergoeding
Raad van de Europese Unie en Commissie van de Europese                     voor de verevening van de opslagkosten ", gepubliceerd
Gemeenschappen door H. Freiherr von Marschalck , verte                    in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen
genwoordigd door B. Meisterernst, M. Düsing, D. Manstet                   van 30 juni 1995 ; althans artikel 1 , sub f, daarvan
ten, F. Schulze en W. Haneklaus , advocaten te Münster,                    ( waarbij een afgeleide interventieprijs voor witte suiker
domcilie gekozen hebbende te Luxemburg bij Dupong c.s .,                   is vastgesteld voor alle gebieden van Italië );
 advocaten aldaar, Rue des Bains 14a .                                — nietig te verklaren elke andere handeling die betrekking
                                                                           heeft op de voorgaande , daarop volgt of anderszins
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage :                         daarmee verband houdt, met inbegrip van Verordening
                                                                           ( EEG ) nr. 1785/81 van de Raad van 30 juni 1981 , zoals
 1 . verweerders te veroordelen, aan verzoeker overeenkom                 gewijzigd, houdende een gemeenschappelijke ordening
      stig Verordening ( EEG) nr. 2187/93 van de Raad van                  der markten in de sector suiker , meer in het bijzonder de
      2 juli 1993 een SLOM-II-vergoeding te betalen voor de                artikelen 3 , 5 en 6 en alle desbetreffende uitvoeringsbe
      periode van 2 april 1984 tot 15 juni 1991 ten bedrage                palingen;
      van 75 634,65 DM, met rente ad 8% vanaf 19 mei                   — de Raad te verwijzen in de kosten van het geding.
      1992 , en hen in de kosten te verwijzen .
                                                                       Middelen en voornaamste argumenten:
 2 . het onderhavige beroep te voegen met het reeds aanhan
      gig beroep Hülseberg e.a . tegen Raad en Commissie               Verschillende Italiaanse suikerproducerende vennootschap
      (zaak T-77/93 ) en de behandeling eveneens te schor             pen, die groepen vormen in de zin van artikel 9 van
      sen .                                                            Verordening ( EEG ) nr. 193/82, en tezamen 92% van' het
 ---pagebreak--- 11.11.95             I NL 1                 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                Nr . C 299/ 17
totale produktiequotum bezitten dat aan Italië is toegekend,           Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage :
komen op tegen de nieuwe regeling betreffende de suiker
sector, voor zover dientengevolge de steunmaatregelen die              — het besluit van het tot aanstelling bevoegde gezag om
tot het verkoopseizoen 1994/95 aan de Italiaanse industrie                  verzoekers afwezigheid van 8 tot en met 23 augustus
werden toegekend, volledig zijn weggevallen , doch wel de                   1994 als ongeoorloofde afwezigheid aan te merken en
regeling in stand is gelaten die inhield dat de suikerprodu                tien dagen op zijn jaarlijks vakantieverlof in mindering te
cent in de gebieden met een tekort, waar de produktie dus                   brengen , nietig te verklaren;
lager was dan de consumptie, voor de suikerbieten een
hogere minimumprijs betaalde dan in gebieden zonder                    — verweerster in de kosten te verwijzen.
tekort . Dit verschil , zoals ook het overeenkomstige verschil
tussen de interventieprijs en de afgeleide interventieprijs            Middelen en voornaamste argumenten:
voor suiker, komt neer op een differentiatie naargelang van
de regio, en was aanvankelijk bedoeld om ervoor te zorgen              Verzoeker is het er niet mee eens, dat verweerster zijn
dat de producenten van de landen met een overschot zouden              afwezigheid van de arbeidsplaats in de tweede en derde week
leveren aan landen met een tekort, door de extra transport            van augustus 1994 als ongeoorloofd heeft aangemerkt.
kosten te dekken .
Italiël is evenwel niet een land met een tekort, en volgens            Hij zet uiteen, dat hij eerst door kennisneming van het
verzoeksters betekent het feit dat naar gelang van de regio            bestreden besluit van 21 september 1994 ervan op de hoogte
verschillende prijzen worden gehanteerd , dat de regeling              is geraakt, dat de controlerend arts van de instelling had
voor een ander dan haar oorspronkelijke doel wordt                     beslist, dat de door zijn behandelend arts voorgeschreven
gebruikt, en in feite wordt omgevormd tot een steunmaat               arbeidsonderbreking niet gerechtvaaardigd was en dat hij
regel ten gunste van de bietentelers, die volledig en uitslui         zijn arbeid onmiddellijk had moeten hervatten .
tend ten laste komt van de Italiaanse suikerfabrikanten wat
voor door deze laatsten een aanzienlijke schadepost vormt,             Verzoeker is te dezen van mening, dat de raadgevend arts
nu er niet langer steunmaatregelen zijn die dit verlies kunnen         van de instelling als eenvoudig niet-gespecialiseerd hulparts
compenseren . Ter verzekering van de coherentie van de                 geen andere bevoegdheid bezit dan het tot aanstelling
regeling, had de afschaffing van de steunmaatregelen                   bevoegde gezag een rapport te doen toekomen betreffende
gepaard moeten gaan met de afschaffing van de naar regio               de geldigheid van het medisch attest; het tot aanstelling
gedifferentieerde prijzen .                                            bevoegde gezag is als enige bevoegd te beslissen, dat een
                                                                       door zijn behandelend arts voorgeschreven ziekteverlof hem
Volgens verzoeksters vormt de nieuwe gemeenschapsrege                 niet kan worden tegengeworpen en een ambtenaar te
ling een schending                                                     bevelen , zijn arbeid onmiddellijk te hervatten . Bovendien
                                                                       moet een dergelijk besluit ingevolge artikel 25 Ambtenaren
— van artikel 40 EEG-Verdrag, dat elke discriminatie                   statuut de betrokken ambtenaar onverwijld schriftelijk ter
      tussen producenten van de Gemeenschap verbiedt, en               kennis worden gebracht, hetgeen niet is gebeurd .
      bepaalt dat een eventueel gemeenschappelijk prijsbeleid
      op gemeenschappelijke criteria en op eenvormige bere            Verzoeker stelt voorts, dat hij verweerster een medisch attest
      keningswijzen moet berusten ;                                    van zijn behandelend arts heeft toegezonden waarbij hem
                                                                       een arbeidsonderbreking werd voorgeschreven van 25 juli
— is zij in strijd met de artikelen 30 en 34 EEG-Verdrag,              tot en met 19 augustus 1994, en dat verzoeker ingevolge
      voor zover de betrokken regeling een ongerechtvaardigd           artikel 59 van het Statuut derhalve van rechtswege in
      beletsel vormt voor de toepassing van de beginselen van          aanmerking kwam voor ziekteverlof. Deze bepaling geeft de
      de vrije markt op de Italiaanse producenten ;
                                                                       instelling wel het recht verzoeker aan een medische controle
— wordt een „ verdoken " steunmaatregel ten gunste van de              te onderwerpen, maar niet om ingeval de controlerend arts
      Italiaanse telers ingevoerd, die volledig ten laste komt         de geldigheid van het overgelegd medisch attest betwist, die
      van de Italiaanse suikerproducenien .                            niet in aanmerking te nemen en de betrokken ambtenaar te
                                                                       bevelen , de arbeid te hervatten .
Beroep, op 8 september 1995 ingesteld door A. Quijano
     tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
                         ( Zaak T-169/95 )                             Beroep, op 15 september 1995 ingesteld door P. Carrer
                            ( 95/C 299/29 )                                                 tegen Hof van Justitie
                                                                                ( Zaak T-l 70/95 )
                        (Procestaai: Frans)                                                       ( 95/C 299/30 )
 Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen
                                                                                (Procestaai: Italiaans)
 schappen is op 8 september 1995 beroep ingesteld tegen
 Commissie van de Europese Gemeenschappen door A.
 Quijano, wonende te Luxemburg, vertegenwoordigd door                   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen
J.-N . Louis , T. Demaseure en A. Tornel , advocaten te                 schappen is op 15 september 1995 beroep ingesteld tegen
 Brussel , domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij                  Hof van Justitie door P. Carrer, wonende te Kehlen
 Fiduciaire Myson sari , Rue Glesener 1 .                               ( Luxemburg ), vertegenwoordigd door R. Borlandi, advo


title: Zaak C-264/15 P: Hogere voorziening ingesteld op 2 juni 2015 door Makro autoservicio mayorista SA tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 12 maart 2015 in zaak T-269/12, Makro autoservicio mayorista/Commissie

text:
               7.9.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 294/23

         Hogere voorziening ingesteld op 2 juni 2015 door Makro autoservicio mayorista SA tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 12 maart 2015 in zaak T-269/12, Makro autoservicio mayorista/Commissie
   (Zaak C-264/15 P)
   (2015/C 294/29)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Makro autoservicio mayorista SA (vertegenwoordigers: P. De Baere en P. Muñiz, advocaten)

      Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Koninkrijk Spanje

      Conclusies

               —

               het arrest van het Gerecht in de zaak T-269/12 geheel vernietigen;

               —

               het beroep ontvankelijk verklaren;

               —

               de zaak terugverwijzen naar het Gerecht voor een uitspraak over de materiële beroepsgronden;

               —

               verweerster verwijzen in de kosten van deze procedure en in die van de procedure bij het Gerecht.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Deze hogere voorziening wordt door Makro Autoservicio Mayorista S.A. ingesteld tegen het arrest van 12 maart 2015 in de zaak T-269/12, Makro Autoservicio Mayorista S.A./Commissie, waarbij het Gerecht het verzoek tot nietigverklaring van besluit COM (2010) 22 final van de Commissie niet-ontvankelijk heeft verklaard op de grond dat rekwirante niet rechtstreeks wordt geraakt door het besluit van de Commissie.
   Rekwirante voert aan dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting aangezien de Spaanse autoriteiten bij de uitvoering van het besluit van de Commissie wat betreft het resultaat geen beoordelingsbevoegdheid hebben, en het besluit van de Commissie rekwirante dus rechtstreeks raakt.
   Meer in het bijzonder voert rekwirante ter ondersteuning van haar hogere voorziening de volgende gronden aan:

               —

               Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de nationale autoriteiten bij de uitvoering van het bestreden besluit ten aanzien van rekwirante over een beoordelingsmarge beschikken.

               —

               Zelfs indien de nationale autoriteiten over een beoordelingsmarge beschikken, quod non, heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, aangezien het enkele bestaan van beoordelingsbevoegdheid onvoldoende is om rechtstreekse geraaktheid uit te sluiten.

               —

               Het Gerecht heeft het bewijs juridisch onjuist gekwalificeerd, althans het bewijs onjuist opgevat.


title: Zaak F-106/10: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 20 juni 2011 — Gross e.a./Hof van Justitie (Openbare dienst — Jaarlijkse aanpassing van bezoldigingen en pensioenen van ambtenaren en andere personeelsleden — Afdoening zonder beslissing)

text:
               27.8.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 252/55

         Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 20 juni 2011 — Gross e.a./Hof van Justitie
   (Zaak F-106/10) (1)

   (Openbare dienst - Jaarlijkse aanpassing van bezoldigingen en pensioenen van ambtenaren en andere personeelsleden - Afdoening zonder beslissing)
   2011/C 252/122
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partijen: Ivo Gross (Luxemburg, Luxemburg) en anderen (vertegenwoordiger: J. Kayser, advocaat)

      Verwerende partij: Hof van Justitie van de Europese Unie (vertegenwoordiger: A. V. Placco, gemachtigde)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van de besluiten zoals overgenomen op de afrekeningen betreffende de nabetaling van verzoekers’ bezoldiging over de periode juli tot en met december 2009 en op de salarisafrekeningen die sinds 1 januari 2010 zijn opgesteld in het kader van de jaarlijkse aanpassing van de bezoldigingen en pensioenen van de ambtenaren en de andere personeelsleden op basis van verordening (EU, Euratom) nr. 1296/2009 van de Raad van 23 december 2009

      Dictum

               1)

               Er behoeft geen uitspraak te worden gedaan over het beroep in zaak F-106/10, Gross e.a./Hof van Justitie.

               2)

               Elke partij zal haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 72 van 5.3.2011, blz. 34.


title: Arrest van het Gerecht van Eerste Aanleg van 15 juni 2005 in zaak T-171/02, Regione autonoma della Sardegna tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Staatssteun — Regeling voor herstructureringssteun aan kleine landbouwbedrijven — Steunmaatregelen die handelsverkeer tussen lidstaten ongunstig beïnvloeden en mededinging vervalsen of dreigen te vervalsen — Richtsnoeren voor reddings- en herstructureringssteun aan ondernemingen in moeilijkheden — Voorwaardelijke beschikking — Termijnen die gelden voor controleprocedure betreffende staatssteun — Bescherming van gewettigd vertrouwen — Motivering — Interventie — Conclusies, middelen en argumenten van interveniënt)

text:
               20.8.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 205/17

      ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG

   van 15 juni 2005
   in zaak T-171/02, Regione autonoma della Sardegna tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)

   (Staatssteun - Regeling voor herstructureringssteun aan kleine landbouwbedrijven - Steunmaatregelen die handelsverkeer tussen lidstaten ongunstig beïnvloeden en mededinging vervalsen of dreigen te vervalsen - Richtsnoeren voor reddings- en herstructureringssteun aan ondernemingen in moeilijkheden - Voorwaardelijke beschikking - Termijnen die gelden voor controleprocedure betreffende staatssteun - Bescherming van gewettigd vertrouwen - Motivering - Interventie - Conclusies, middelen en argumenten van interveniënt)
   (2005/C 205/30)
   Procestaal: Italiaans
   In zaak T-171/02, Regione autonoma della Sardegna, vertegenwoordigd door G. Aiello en G. Albenzio, avvocati dello Stato, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, ondersteund door Confederazione italiana agricoltori della Sardegna, Federazione regionale coltivatori diretti della Sardegna en Federazione regionale degli agricoltori della Sardegna, gevestigd te Cagliari (Italië), vertegenwoordigd door F. Ciulli en G. Dore, advocaten, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigde: V. Di Bucci, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg), betreffende een verzoek tot nietigverklaring van beschikking 2002/229/EG van de Commissie van 13 november 2001 inzake de steunmaatregelen die de regio Sardinië (Italië) voornemens is uit te voeren ten behoeve van de herstructurering van bedrijven in moeilijkheden in de sector beschermde teelten (PB 2002, L 77, blz. 29), heeft het Gerecht (Vierde kamer — uitgebreid), samengesteld als volgt: H. Legal, kamerpresident, V. Tiili, A. W. H. Meij, M. Vilaras en N. J. Forwood, rechters; griffier: J. Palacio González, hoofdadministrateur, op 15 juni 2005 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               De Regione autonoma della Sardegna wordt verwezen in de kosten, met uitzondering van die welke in punt 3 hieronder worden genoemd.

               3)

               De Confederazione italiana agricoltori della Sardegna, de Federazione regionale coltivatori diretti della Sardegna en de Federazione regionale degli agricoltori della Sardegna zullen hun eigen kosten dragen alsmede de door de Commissie wegens hun interventie gemaakte kosten.

      (1)  PB C 191 van 10. 8. 2002.


title: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 7 juli 2005 in zaak C-214/04: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek (Niet-nakoming — Stoffen die ozonlaag aantasten — Artikel 5, lid 3, van verordening (EG) nr. 2037/2000 — Handhaving van afwijkingen waarin verordening niet voorziet)

text:
               17.9.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 229/3

      ARREST VAN HET HOF

   (Vijfde kamer)
   van 7 juli 2005
   in zaak C-214/04: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek (1)

   (Niet-nakoming - Stoffen die ozonlaag aantasten - Artikel 5, lid 3, van verordening (EG) nr. 2037/2000 - Handhaving van afwijkingen waarin verordening niet voorziet)
   (2005/C 229/07)
   Procestaal: Italiaans
   In zaak C-214/04, betreffende een beroep wegens niet-nakoming krachtens artikel 226 EG, ingesteld op 19 mei 2004, Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: U. Wölker en A. Aresu) tegen Italiaanse Republiek (gemachtigde: I. M. Braguglia, bijgestaan door G. Fiengo), heeft het Hof (Vijfde kamer), samengesteld als volgt: R. Silva de Lapuerta, kamerpresident, P. Kūris en J. Klučka (rapporteur), rechters; advocaat-generaal: F. G. Jacobs; griffier: R. Grass, op 7 juli 2005 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Door de regeling te handhaven die het gebruik van chloorfluorkoolwaterstoffen in brandbeveiligingsapparatuur toestaat, zonder dat de grenzen en de voorwaarden in acht genomen worden welke zijn vastgesteld bij artikel 5, lid 3, van verordening (EG) nr. 2037/2000 van het Europees Parlement en de Raad van 29 juni 2000 betreffende de ozonlaag afbrekende stoffen, is de Italiaanse Republiek de krachtens deze verordening op haar rustende verplichtingen niet nagekomen;

               2)

               De Italiaanse Republiek wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 190 van 24.7.2004.


title: Zaak C-161/10: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal de grande instance Paris (Frankrijk) op 6 april 2010 — Olivier Martinez, Robert Martinez/Société MGN Limited

text:
               5.6.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/21

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal de grande instance Paris (Frankrijk) op 6 april 2010 — Olivier Martinez, Robert Martinez/Société MGN Limited
   (Zaak C-161/10)
   2010/C 148/33
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Tribunal de grande instance Paris

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Olivier Martinez, Robert Martinez

      Verwerende partij: Société MGN Limited

      Prejudiciële vraag

   Moeten de artikelen 2 en 5, punt 3, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (1) aldus worden uitgelegd dat zij de rechter van een lidstaat bevoegdheid verlenen om te oordelen over een vordering wegens aantasting van de persoonlijkheidsrechten die kan zijn veroorzaakt door de plaatsing van inlichtingen en/of foto’s op een internetsite waarvan de redactie in een andere lidstaat wordt gevoerd door een onderneming die in die lidstaat — of in een andere lidstaat, die zich in ieder geval van de eerste onderscheidt — is gevestigd:

               a)

               op de enkele voorwaarde dat deze internetsite vanuit de eerste staat kan worden geraadpleegd, of

               b)

               enkel wanneer er tussen het schadebrengende feit en het grondgebied van de eerste staat een voldoende, wezenlijke of significante band bestaat en, in dat tweede geval, die band kan resulteren uit:

                           —

                           de omvang van de verbindingen met de litigieuze pagina vanuit de eerste lidstaat, gemeten in absolute waarde of in verhouding tot het totale aantal verbindingen met die pagina,

                           —

                           de verblijfplaats of de nationaliteit van de persoon die een schending van zijn persoonlijkheidsrechten inroept of van de belanghebbenden in het algemeen,

                           —

                           de taal waarin de litigieuze informatie is verspreid of elke andere omstandigheid aan de hand waarvan kan worden aangetoond dat de redacteur van de site zich specifiek wilde richten tot het publiek van de eerste staat,

                           —

                           de plaats waar de geschetste feiten zich hebben voorgedaan en/of de foto’s zijn genomen die mogelijk online zijn geplaatst,

                           —

                           andere criteria?

      (1)  Verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB 2001, L 12, blz. 1).


title: Zaak T-426/17: Beroep ingesteld op 5 juli 2017 — Item Industrietechnik/EUIPO (EFUSE)

text:
               21.8.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 277/59

         Beroep ingesteld op 5 juli 2017 — Item Industrietechnik/EUIPO (EFUSE)
   (Zaak T-426/17)
   (2017/C 277/83)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Item Industrietechnik GmbH (Solingen, Duitsland) (vertegenwoordigers: G. Hasselblatt, V. Töbelmann en M. Vitt, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Betrokken merk: Uniebeeldmerk met het woordelement „EFUSE” — inschrijvingsaanvraag nr. 15 463 003

      Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 18 april 2017 in zaak R 1881/2016-4

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening nr. 207/2009.


title: Zaak F-133/11: Beroep ingesteld op 13 december 2011 — ZZ/Commissie

text:
               5.5.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 133/29

         Beroep ingesteld op 13 december 2011 — ZZ/Commissie
   (Zaak F-133/11)
   2012/C 133/56
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: ZZ (vertegenwoordiger: P. Goergen, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit van de Commissie om de verzoekende partij, die op de reservelijst van vergelijkend onderzoek EPSO/A/17/04 was geplaatst waarvan de bekendmaking vóór de inwerkingtreding van het nieuwe Ambtenarenstatuut had plaatsgevonden, onder toepassing van ongunstiger bepalingen in te delen in de rang AD 6, salaristrap 2

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               het besluit om de verzoekende partij bij haar aanstelling op proef op 1 april 2011 in te delen in de rang AD 6, salaristrap 2, nietig verklaren;

               —

               vaststellen dat de verzoekende partij bij objectieve beschouwing van haar beroepservaring en met toepassing van de aan andere vacatures ten grondslag gelegde beginselen alsmede gelet op het beginsel van een betaling die in overeenstemming is met de prestatie, recht heeft op indeling in de rang AD 11, salaristrap 2, doch ten minste op een andere juiste indeling;

               —

               de verzoekende partij tot aan de dag van vaststelling van het besluit waarbij zij wordt ingedeeld in een bezoldigingsgroep die in overeenstemming is met haar beroepservaring en diensttijd, voor de door haar geleden materiële schade een bedrag toekennen bestaande in het verschil — ter hoogte van 3 051,43 EUR per maand of ter hoogte van het door een deskundige vast te stellen bedrag — tussen het salaris voortvloeiende uit haar in het indelingsbesluit genoemde indeling en dat van de indeling waarop zij recht had, met vertragingsrechte tot de dag waarop het besluit over haar indeling in de juiste salarisgroep wordt genomen, tegen de door de Europese Centrale Bank vastgestelde rentevoet;

               —

               ervoor zorgen dat ook de pensioen- en andere aanspraken van de verzoekende partij uit haar arbeidsverhouding met de verwerende partij zodanig of opnieuw worden berekend als het geval was geweest indien zij, overeenkomstig de onderhavige vordering, in de juiste rang was ingedeeld, en de verzoekende partij voor de door haar geleden immateriële schade een bedrag toekennen van 10 000 EUR, met vertragingsrente tegen de door de Europese Centrale Bank vastgestelde rentevoet, vanaf de datum van aanstelling van de verzoekende partij bij de verwerende partij, subsidiair vanaf de datum van instelling van het onderhavige beroep, tot aan de volledige betaling;

               —

               de Europese Commissie verwijzen in de kosten van de procedure.


title: Zaak C-231/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Hamburg (Duitsland) op 25 april 2016 — Merck KGaA/Merck & Co. Inc. e.a.

text:
               1.8.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 279/10

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Hamburg (Duitsland) op 25 april 2016 — Merck KGaA/Merck & Co. Inc. e.a.
   (Zaak C-231/16)
   (2016/C 279/16)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Landgericht Hamburg

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Merck KGaA

      Verwerende partijen: Merck & Co. Inc., Merck Sharp & Dohme Corp, MSD Sharp & Dohme GmbH

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet het begrip „dezelfde handelingen” in artikel 109, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Uniemerk (1) aldus worden uitgelegd, dat daarvan sprake is bij het beheer en gebruik van een website die wereldwijd en dus ook in de gehele Unie onder dezelfde domeinnaam op identieke wijze kan worden geraadpleegd, in verband waarmee voor rechterlijke instanties van verschillende lidstaten tussen dezelfde partijen vorderingen wegens inbreuk zijn ingesteld, en de ene rechterlijke instantie op grond van een Uniemerk en de andere rechterlijke instantie op grond van een nationaal merk is aangezocht?

               2)

               Moet het begrip „dezelfde handelingen” in artikel 109, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Uniemerk aldus worden uitgelegd, dat daarvan sprake is bij het beheer en gebruik van content die wereldwijd en dus ook in de gehele Unie op internet onder het domein „facebook.com” en/of „youtube.com” en/of „twitter.com” op identieke wijze kan worden geraadpleegd met dezelfde gebruikersnaam (telkens met betrekking tot het betrokken domein „facebook.com” en/of „youtube.com” en/of „twitter.com”), naar aanleiding waarvan voor rechterlijke instanties van verschillende lidstaten tussen dezelfde partijen vorderingen wegens inbreuk zijn ingesteld, en de ene rechterlijke instantie op grond van een Uniemerk en de andere rechterlijke instantie op grond van een nationaal merk is aangezocht?

               3)

               Moet artikel 109, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Uniemerk aldus worden uitgelegd, dat de „rechterlijke instantie” van een lidstaat „waarbij de zaak het laatst is aangebracht” door middel van een „vordering wegens inbreuk” vanwege de schending van een Uniemerk door het beheer van een wereldwijd en dus ook in de gehele Unie onder dezelfde domeinnaam op identieke wijze te raadplegen website, en waarbij overeenkomstig de artikelen 97, lid 2, en 98, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Uniemerk vorderingen worden ingesteld ter zake van inbreuken of dreigende inbreuken op het grondgebied van alle lidstaten, zich ingevolge artikel 109, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Uniemerk alleen onbevoegd dient te verklaren met betrekking tot het gebied van de andere lidstaat waarin een rechterlijke instantie „eerst” is aangezocht wegens de schending van een nationaal merk dat gelijk is aan het Uniemerk dat wordt aangevoerd bij de „rechterlijke instantie waarbij de zaak het laatst is aangebracht”, en voor dezelfde waren geldt, door het beheer en gebruik van dezelfde wereldwijd en dus ook in de gehele Unie onder dezelfde domeinnaam op identieke wijze te raadplegen website, en zulks in de mate dat de merken gelijk zijn en de waren identiek zijn, of dient de „rechterlijke instantie waarbij de zaak het laatst is aangebracht” in dat geval zich in de mate dat de merken gelijk en de waren identiek zijn onbevoegd te verklaren voor alle bij haar ingevolge de artikelen 97, lid 2, en 98, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Uniemerk ter zake van inbreuken of dreigende inbreuken op het grondgebied van alle lidstaten en bijgevolg in de gehele Unie ingestelde vorderingen?

               4)

               Moet artikel 109, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Uniemerk aldus worden uitgelegd, dat de „rechterlijke instantie” van een lidstaat „waarbij de zaak het laatst is aangebracht” door middel van een „vordering wegens inbreuk” vanwege de schending van een Uniemerk door het beheer en gebruik van content die wereldwijd en dus ook in de gehele Unie op internet onder het domein „facebook.com” en/of „youtube.com” en/of „twitter.com” op identieke wijze kan worden geraadpleegd met dezelfde gebruikersnaam (telkens met betrekking tot het betrokken domein „facebook.com” en/of „youtube.com” en/of „twitter.com”), en waarbij overeenkomstig de artikelen 97, lid 2, en 98, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Uniemerk vorderingen worden ingesteld ter zake van inbreuken of dreigende inbreuken op het grondgebied van alle lidstaten, zich ingevolge artikel 109, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Uniemerk alleen onbevoegd dient te verklaren met betrekking tot het gebied van de andere lidstaat waarin een rechterlijke instantie „eerst” is aangezocht wegens de schending van een nationaal merk dat gelijk is aan het Uniemerk dat wordt aangevoerd bij de „rechterlijke instantie waarbij de zaak het laatst is aangebracht”, en voor dezelfde waren geldt, door het beheer en gebruik van dezelfde content die wereldwijd en dus ook in de gehele Unie op internet onder het domein „facebook.com” en/of „youtube.com” en/of „twitter.com” op identieke wijze kan worden geraadpleegd met dezelfde gebruikersnaam (telkens met betrekking tot het betrokken domein „facebook.com” en/of „youtube.com” en/of „twitter.com”), en zulks in de mate dat de merken gelijk zijn en de waren identiek zijn, of dient de „rechterlijke instantie waarbij de zaak het laatst is aangebracht” in dat geval zich in de mate dat de merken gelijk en de waren identiek zijn onbevoegd te verklaren voor alle bij haar ingevolge de artikelen 97, lid 2, en 98, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Uniemerk ter zake van inbreuken of dreigende inbreuken op het grondgebied van alle lidstaten en bijgevolg in de gehele Unie ingestelde vorderingen?

               5)

               Moet artikel 109, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Uniemerk aldus worden uitgelegd, dat wanneer betreffende een vordering wegens inbreuk vanwege de schending van een Uniemerk door het beheer van een wereldwijd en dus ook in de gehele Unie onder dezelfde domeinnaam op identieke wijze te raadplegen website, welke vordering aanhangig was gemaakt bij de „rechterlijke instantie” van een lidstaat „waarbij de zaak het laatst is aangebracht” en waarbij overeenkomstig de artikelen 97, lid 2, en 98, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Uniemerk aanvankelijk vorderingen werden ingesteld ter zake van inbreuken of dreigende inbreuken op het grondgebied van alle lidstaten, afstand van instantie wordt gedaan voorzover zij het gebied betreft van de andere lidstaat waarin een rechterlijke instantie „eerst” is aangezocht wegens de schending van een nationaal merk dat gelijk is aan het Uniemerk dat wordt aangevoerd bij de „rechterlijke instantie waarbij de zaak het laatst is aangebracht”, en voor dezelfde waren geldt, door het beheer en gebruik van dezelfde wereldwijd en dus ook in de gehele Unie onder dezelfde domeinnaam op identieke wijze te raadplegen website, dit eraan in de weg staat dat de „rechterlijke instantie waarbij de zaak het laatst is aangebracht” zich ingevolge artikel 109, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Uniemerk onbevoegd verklaart in de mate dat de merken gelijk zijn en de waren identiek zijn?

               6)

               Moet artikel 109, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Uniemerk aldus worden uitgelegd, dat wanneer betreffende een vordering wegens inbreuk vanwege de schending van een Uniemerk door het beheer en gebruik van content die wereldwijd en dus ook in de gehele Unie op internet onder het domein „facebook.com” en/of „youtube.com” en/of „twitter.com” op identieke wijze kan worden geraadpleegd met dezelfde gebruikersnaam (telkens met betrekking tot het betrokken domein „facebook.com” en/of „youtube.com” en/of „twitter.com”), welke vordering aanhangig was gemaakt bij de „rechterlijke instantie” van een lidstaat „waarbij de zaak het laatst is aangebracht” en waarbij overeenkomstig de artikelen 97, lid 2, en 98, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Uniemerk aanvankelijk vorderingen werden ingesteld ter zake van inbreuken of dreigende inbreuken op het grondgebied van alle lidstaten, afstand van instantie wordt gedaan voorzover zij het gebied betreft van de andere lidstaat waarin een rechterlijke instantie „eerst” is aangezocht wegens de schending van een nationaal merk dat gelijk is aan het Uniemerk dat wordt aangevoerd bij de „rechterlijke instantie waarbij de zaak het laatst is aangebracht”, en voor dezelfde waren geldt, door het beheer en gebruik van dezelfde content die wereldwijd en dus ook in de gehele Unie op internet onder het domein „facebook.com” en/of „youtube.com” en/of „twitter.com” op identieke wijze kan worden geraadpleegd met dezelfde gebruikersnaam (telkens met betrekking tot het betrokken domein „facebook.com” en/of „youtube.com” en/of „twitter.com”), dit eraan in de weg staat dat de „rechterlijke instantie waarbij de zaak het laatst is aangebracht” zich ingevolge artikel 109, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Uniemerk onbevoegd verklaart in de mate dat de merken gelijk zijn en de waren identiek zijn?

               7)

               Moet artikel 109, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Uniemerk aldus worden uitgelegd, dat uit de bewoordingen „indien de betrokken merken gelijk zijn en voor dezelfde waren of diensten gelden” volgt dat, wanneer de merken gelijk zijn, de „rechterlijke instantie waarbij de zaak het laatst is aangebracht” slechts onbevoegd is voor zover het Uniemerk en het betrokken nationale merk voor dezelfde waren en/of diensten zijn ingeschreven, of is de „rechterlijke instantie waarbij de zaak het laatst is aangebracht”volledig onbevoegd, en zulks ook wanneer het bij die rechterlijke instantie aangevoerde Uniemerk ook nog andere — door het andere, nationale merk niet beschermde — waren en/of diensten beschermt, waarmee de bestreden handelingen identiek of vergelijkbaar kunnen zijn.

      (1)  PB L 78, blz. 1.


title: Doorhaling van zaak C-90/99

text:
C 34/20                NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     5.2.2000
Gelet op deze omstandigheden is de Commissie van oordeel,                 fenylen (PCB’s/PCT’s) (1), althans deze bepalingen niet ter
dat de Italiaanse Republiek niet heeft voldaan aan de krachtens           kennis van de Commissie te brengen, niet heeft voldaan aan
het gemeenschapsrecht op haar rustende verplichtingen.                    de krachtens die richtlijn op hem rustende verplichtingen;
                                                                     — het Verenigd Koninkrijk in de kosten te verwijzen.
(1) PB L 194 van 25.7.1975, blz. 39.
(2) PB L 377 van 31.12.1991, blz. 20.
(3) PB L 365 van 31.12.1994, blz. 10.                                Middelen en voornaamste argumenten
                                                                     Ingevolge het dwingende karakter van artikel 249 (ex ar-
                                                                     tikel 189 EG-Verdrag) zijn de lidstaten verplicht de maatrege-
                                                                     len te nemen die noodzakelijk zijn om de tot hen gerichte
                                                                     richtlijnen binnen de gestelde termijnen uit te voeren. Die
Beroep, op 6 december 1999 ingesteld door Commissie                  omzettingstermijn is verstreken op 16 maart 1998, zonder dat
van de Europese Gemeenschappen tegen Verenigd Ko-                    het Verenigd Koninkrijk de bepalingen heeft vastgesteld die
                             ninkrijk                                nodig zijn voor de uitvoering van de in de conclusies van de
                                                                     Commissie vermelde richtlijn.
                         (Zaak C-468/99)
                                                                     (1) PB L 243 van 24.09.1996, blz. 31.
                          (2000/C 34/37)
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op
6 december 1999 beroep tegen Verenigd Koninkrijk ingesteld
door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-
woordigd door R. Wainwright, juridisch hoofdadviseur, als                           Doorhaling van zaak C-90/99 (1)
gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij
C. Gómez de la Cruz, lid van haar juridische dienst, Centre
                                                                                (2000/C 34/38)
Wagner, Kirchberg.
                                                                     De president van het Hof van Justitie van de Europese
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                     Gemeenschappen heeft bij beschikking van 22 oktober 1999
— vast te stellen dat het Verenigd Koninkrijk, door niet de          de doorhaling in het register gelast van zaak C-90/99: Commis-
     wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen    sie van de Europese Gemeenschappen tegen Portugese Repu-
     die nodig zijn om uitvoering te geven aan richtlijn             bliek.
     96/59/EG van de Raad van 16 september 1996 betreffende
     de verwijdering van polychloorbifenylen en polychloorter-       (1) PB C 160 van 5.6.1999.


title: Zaak F-99/10: Beroep ingesteld op 5 oktober 2010 — Ashbrook e.a./Commissie

text:
               15.1.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 13/42

         Beroep ingesteld op 5 oktober 2010 — Ashbrook e.a./Commissie
   (Zaak F-99/10)
   ()
   2011/C 13/84
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partijen: Michael Ashbrook (Luxemburg, Luxemburg) en anderen (vertegenwoordigers: B. Cortese, C. Cortese en F. Spitaleri, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van de op verzoekers’ salarisafrekeningen overgenomen besluiten van de verwerende partij om de aanpassing van hun bezoldiging in het kader van de jaarlijkse aanpassing van de bezoldigingen en de pensioenen van de ambtenaren en de andere personeelsleden op basis van verordening (EU, Euratom) nr. 1296/2009 van de Raad van 23 december 2009 met ingang van 1 juli 2009 te beperken tot 1,85 %, en verzoek om schadevergoeding

      Conclusies van de verzoekende partijen

               —

               nietigverklaring van de op verzoekers’ salarisafrekeningen over de maanden januari 2010 en volgende en in hun nabetalingen over het jaar 2009 weergegeven besluiten van de Commissie, voor zover deze een aanpassingspercentage van 1,85 % in plaats van 3,7 % toepassen;

               —

               veroordeling van de Commissie tot betaling van het verschil tussen de bezoldiging die tot de datum van de uitspraak van het arrest in deze zaak krachtens verordening nr. 1296/09 is betaald en die welke hun had moeten worden betaald, indien de aanpassing juist was berekend, vermeerderd met rente tegen de rentevoet die de Europese Centrale Bank voor de basisherfinancieringstransacties voor de betrokken periodes heeft vastgesteld, vermeerderd met drieënhalve punt, en wel vanaf de datum waarop de gevorderde bedragen verschuldigd waren;

               —

               verwijzing van de Europese Commissie in de kosten.


title: Beroep, op 27 maart 1995 ingesteld door Expeditie- en Controlebedrijf Codirex BV tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Zaak T-89/95)

text:
Nr . C 137/34          NL                  Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    3 . 6 . 95
     bijzonder het bedrag van de aan verzoekster opgelegde              Beroep, op 27 maart 1995 ingesteld door Expeditie- en
     boete, onjuist heeft bepaald en gemotiveerd .                       Controlebedrijf Codirex BV tegen Commissie van de
                                                                                Europese Gemeenschappen
(') PB nr . L 343 van 30 . 12 . 1994, blz. 1 .                                               ( Zaak T-89/95 )
                                                                                ( 95/C 137/75 )
                                                                                (Procestaai: Nederlands)
   Beroep, op 23 maart 1995 ingesteld door Blue Circle                Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen
            Industries plc tegen Commissie van de                     schappen is op 27 maart 1995 beroep ingesteld tegen
                  Europese Gemeenschappen                             Commissie van de Europese Gemeenschappen door Expe
                                                                      ditie- en Controlebedrijf Codirex BV, te Rotterdam, verte
                         ( Zaak T-88/95 )
                                                                      genwoordigd door P. V. F. Bos en N. J. Helder, advocaten te
                           ( 95/C 137/74 )                            Rotterdam, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij
                                                                      M. Loesch, advocaat aldaar, Rue Zithe 8 .
                       (Procestaai: Engels)
                                                                      Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage :
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen
schappen is op 23 maart 1995 beroep ingesteld tegen                   a ) het beroep ontvankelijk te verklaren;
Commissie van de Europese Gemeenschappen door Blue
Circle Industries plc , vertegenwoordigd door J. Lever, Q. C. ,       b ) de beschikking, althans handeling, van 14 november
N. Green, J. Simor, L. McRoberts en S. Vaughan, domicilie                  1994 van de Commissie gericht tot Nederland met als
gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van Elvinger                     kenmerk REM : 15/94 nietig te verklaren;
8c Hoss , advocaten aldaar, Cöte d'Eich 15 .
                                                                      c ) de Commissie te veroordelen in de kosten van het
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage :                      geding.
— nietig te verklaren Beschikking 94/815/EG van de                    Middelen en voornaamste argumenten:
    Commissie       ( Zaak     IV/33.126       en IV/33.322   —
    Cement );
                                                                      Verzoekster heeft tussen 19 februari 1981 en 23 juni 1983
                                                                      als douane-expediteur aangiften ten invoer van pluimvee
— subsidiair, nietig te verklaren die onderdelen van de               delen gedaan. Wegens achteraf gebleken malversaties bij de
    beschikking welke het Gerecht onjuist of onvoldoende              importeur hebben de Nederlandse douane-autoriteiten de
    gemotiveerd acht, en de aan Blue Circle opgelegde                 meer verschuldigde landbouwheffingen nagevorderd van
    geldboete dienovereenkomstig te verlagen;                         verzoekster. Deze heeft vervolgens een verzoek om terugbe
                                                                      taling ingediend krachtens artikel 13 van Verordening
— de Commissie in de kosten te verwijzen.                             nr. 1430/79 van de Raad ('). Nederland heeft dit verzoek
                                                                      voorgelegd aan de Commissie die bij de bestreden beschik
Middelen en voornaamste argumenten:                                   king besliste, dat kwijtschelding van de invoerrechten niet
                                                                      gerechtvaardigd is .
Verzoekster stelt, dat de Commissie niet rechtens genoeg
zaam, dat wil zeggen met een mate van zekerheid die elke              Het krachtens artikel 173 van het EG-Verdrag ingestelde
redelijke twijfel uitsluit, heeft aangetoond, dat de aan haar         beroep berust op onder meer de volgende gronden:
adres geuite beschuldigingen gegrond zijn.
                                                                      — Schending van het Reglement van orde van de Commis
Zij betoogt in de tweede plaats, dat de beschikking is                    sie, doordat de beschikking niet is voorzien van de
vastgesteld op basis van een onjuiste procedure en een                    handtekening van de commissaris bevoegd voor douane
onjuiste bewijsvoering. De beschikking moet haars inziens                 aangelegenheden.
dans ook nietig worden verklaard , omdat de procedurege
breken — op zichzelf — ernstige twijfels doen rijzen aan de           — Schending van het recht van verweer. Als rechtstreekse
geldigheid van de beschikking en in dit stadium niet meer                 begunstigde van de kwijtschelding van landbouwheffin
kunnen worden hersteld .
                                                                          gen had verzoekster in de onderhavige procedure moe
                                                                          ten worden gehoord .
Subsidiair maakt verzoekster bezwaar tegen het bedrag van
de aan haar opgelegde geldboete. Zij betoogt in dit verband,          — Schending van artikel 13 van Verordening ( EEG )
dat de Commissie de duur en de zwaarte van de inbreuken
                                                                          nr . 1430/79 . Ten onrechte neemt de Commissie aan, dat
op onjuiste wijze heeft bepaald en ten onrechte heeft                     zich geen bijzondere situatie als in deze bepaling bedoeld
vastgesteld , dat alle inbreuken opzettelijk zijn begaan en               voordoet. Verzoekster wijst daarbij op de navolgende
ernstig zijn.                                                             omstandigheden : discrepantie tussen de uitgangspunten
                                                                          van de ter zake toepasselijke Nederlandse regeling en die
                                                                          van de communautaire regeling, de aannemelijkheid van
 ---pagebreak--- 3 . 6 . 95           1 NL |                  Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                              Nr . C 137/35
     de factuurwaarden in verhouding tot de destijds gel               — verweerster te verwijzen in de kosten .
     dende marktprijzen en de onmogelijkheid voor een
     expediteur om de nauwkeurigheid van bij de aangifte                Middelen en voornaamste argumenten:
     verstrekte bescheiden te verifiëren .
                                                                        Verzoeker, voormalig ambtenaar van de Commissie en
— Schending van het evenredigheidsbeginsel . De in de
     beschikking veronderstelde onderzoeksplicht voor de                blijvend algeheel invalide, verwijt de Commissie dat deze
                                                                        hem bepaalde gegevens betreffende zijn gezondheidstoe
     expediteur naar de juistheid van de door de opdracht
                                                                        stand niet heeft meegedeeld , en met name dat zij hem niet
     gever ten behoeve van de aangifte verstrekte gegevens en
     het al dan niet frauduleus handelen van die opdrachtge            tijdig op de hoogte heeft ingelicht over de ziekte die haar
                                                                        artsen hadden vastgesteld . Bovendien verwijt hij de Com
     ver is disproportioneel .
                                                                        missie, dat zij hem heeft tewerkgesteld in functies die
— Schending van artikel 6 van het Europees Verdrag tot                  onverenigbaar waren met zijn gezondheidstoestand .
     bescherming van de rechten van de mens .
                                                                        Hij herinnert eraan, dat hij op basis van artikel 78 , tweede
(!) PB nr . L 175 van 12 . 7. 1979 , blz. 1 .                           alinea, van het Statuut een invaliditeitspensioen wegens
                                                                        obstructieve broncho-pneumopathie heeft aangevraagd , en
                                                                        dat dit verzoek pas op 27 maart 1987, bijna zes jaar na
                                                                        indiening ervan, door de Commissie is onderzocht, die
                                                                        concludeerde dat het niet om een beroepsziekte ging. In
Beroep, op 29 maart 1995 ingesteld door W. Gill tegen                   werkelijkheid vernam verzoeker eerst in de loop van deze
        Commissie van de Europese Gemeenschappen                        procedure, dat de raadgevend artsen bij het medisch
                        ( Zaak T-90/95 )                                onderzoek bij zijn indiensttreding een chronische longziekte
                                                                        hadden vastgesteld .
                          ( 95/C 137/76 )
                                                                        Dienaangaande betoogt hij met name, dat de Commissie,
                       (Procestaai: Frans)                              door de resultaten van de door haar artsen verrichte
                                                                        onderzoeken niet aan hem of aan zijn behandelend arts mee
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen               te delen, hem op onwettige wijze de mogelijkheid heeft
schappen is op 29 maart 1995 beroep ingesteld tegen                     ontnomen om met kennis van zaken een post te zoeken die
Commissie van de Europese Gemeenschappen door W. Gill,                  zijn gezondheidstoestand niet zou verslechteren.
wonende te Sudbury (Verenigd Koninkrijk), vertegenwoor
digd door J.-L. Louis, T. Demaseure en A. Tornel, advocaten             Bovendien komen de incoherentie van de motiveringen van
te Brussel, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij                 de opeenvolgende besluiten van het tot aanstelling bevoegd
Fiduciaire Myson SARL, Rue Glesener 1 .                                 gezag en de evolutie van de versies die in de verschillende
                                                                        procedures te berde zijn gebracht, neer op een algeheel
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:                       gebrek aan motivering.
— nietig te verklaren het besluit van de Commissie van                  Aangezien ten slotte het tot aanstelling bevoegd gezag
     26 september 1994 houdende uitdrukkelijke afwijzing                verzoeker — ondanks het uitdrukkelijk verzoek van diens
     van zijn op 10 mei 1994 krachtens artikel 90, lid 1 , van          raadsman — geen precieze informatie heeft verstrekt over de
     het Statuut ingediende verzoek om schadevergoeding;                maatregelen die het had getroffen om verzoekers anonimi
— voor zoveel als nodig, nietig te verklaren het besluit van            teit te bewaren, en gelet op de documenten die verzoeker
     de Commissie van 28 december 1994 houdende uitdruk                gedurende geheel de precontentieuze procedure zijn meege
     kelijke afwijzing van zijn klacht en aanvullende                   deeld, kan deze alleen maar concluderen, dat geen enkele
     klacht;                                                            doeltreffende maatregel is genomen en dat de administratie
                                                                        zijn recht op eerbiediging van zijn privé-leven met de voeten
— verweerster te veroordelen :                                          heeft getreden.
     — tot betaling, als vergoeding voor materiële en morele
         schade ten gevolge van de niet-mededeling van
         informatie over zijn gezondheidstoestand, van een
         bedrag gelijk aan acht jaarsalarissen waarop hij recht
         zou hebben gehad, was hij niet ten gevolge van de                Beroep, op 29 maart 1995 ingesteld door L. De Nil en
         opeenvolgende fouten van de Commissie gedwongen                        C. Impens tegen Raad van de Europese Unie
         geweest een invaliditeitspensioen aan te vragen;
                                                                                ( Zaak T-91/95 )
     — te vermeerderen met interesten berekend op de voet                                        ( 95/C 137/77 )
         van 8% 's jaars vanaf de indiening van zijn
         verzoek;                                                                            (Procestaai: Frans)
     — tot betaling aan verzoeker, als vergoeding voor
         morele schade ten gevolg van de bekendmaking,                  Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen
         zonder voorbehoud en tegen zijn wil, van zijn                  schappen is op 29 maart 1995 beroep ingesteld tegen Raad
         verzoek en klacht, van een bedrag van 10 000                   van de Europese Unie door L. De Nil en C. Impens,
         ecu ;                                                          respectievelijk wonende te Wolvertem ( België ) en Brussel


title: Zaak T-402/03: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 5 juni 2008 — Katalagarianakis/Commissie

text:
               2.8.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 197/35

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 5 juni 2008 — Katalagarianakis/Commissie
   (Zaak T-402/03) (1)

   (2008/C 197/61)

      Procestaal: Frans

   De president van de Zevende kamer van het Gerecht van eerste aanleg heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 35 van 7.2.2004.


title: Zaak C-414/08 P: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 25 maart 2010 — Sviluppo Italia Basilicata SpA/Europese Commissie (Hogere voorziening — Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (EFRO) — Vermindering van financiële bijstand — Algemene subsidie voor maatregelen ter ondersteuning van kleine en middelgrote ondernemingen — Uiterste datum voor investeringen — Beoordelingsvrijheid van Commissie)

text:
               22.5.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 134/5

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 25 maart 2010 — Sviluppo Italia Basilicata SpA/Europese Commissie
   (Zaak C-414/08 P) (1)

   (Hogere voorziening - Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (EFRO) - Vermindering van financiële bijstand - Algemene subsidie voor maatregelen ter ondersteuning van kleine en middelgrote ondernemingen - Uiterste datum voor investeringen - Beoordelingsvrijheid van Commissie)
   2010/C 134/07
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Rekwirante: Sviluppo Italia Basilicata SpA (vertegenwoordigers: F. Sciaudone, R. Sciaudone en A. Neri, avvocati)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: L. Flynn, gemachtigde, A. dal Ferro, avvocato)

      Voorwerp

   Hogere voorziening ingesteld tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Derde kamer) van 8 juli 2008, Sviluppo Italia Basilicata SpA/Commissie (T-176/06), waarbij het Gerecht enerzijds het beroep tot nietigverklaring van beschikking C(2006) 1706 van de Commissie van 20 april 2006 houdende verlaging van de financiële bijstand uit het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling ten behoeve van de globale subsidie voor de verwezenlijking van stimuleringsmaatregelen voor kleine en middelgrote ondernemingen die actief zijn in de regio Basilicata in Italië, in het kader van het communautaire bestek voor structurele bijstandsverlening aan de regio’s die onder doelstelling nr. 1 in Italië vallen, en anderzijds een vordering tot vergoeding van schade die ten gevolge van deze beschikking zou zijn geleden, heeft afgewezen

      Dictum

               1.

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2.

               Sviluppo Italia Basilicata SpA wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 301 van 22.11.2008.


title: Zaak C-229/13 P: Hogere voorziening ingesteld op 29 april 2013 door GE.AL.VE. Srl tegen de beschikking van het Gerecht (Vierde kamer) van 20 februari 2013 in de gevoegde zaken T-278/00 tot en met T-280/00, T-282/00 tot en met T-286/00 en T-288/00 tot en met T-295/00, Albergo Quattro Fontane e.a./Commissie

text:
               20.7.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 207/15

         Hogere voorziening ingesteld op 29 april 2013 door GE.AL.VE. Srl tegen de beschikking van het Gerecht (Vierde kamer) van 20 februari 2013 in de gevoegde zaken T-278/00 tot en met T-280/00, T-282/00 tot en met T-286/00 en T-288/00 tot en met T-295/00, Albergo Quattro Fontane e.a./Commissie
   (Zaak C-229/13 P)
   2013/C 207/27
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Rekwirante: GE.AL.VE. Srl (vertegenwoordigers: A. Bianchini en F. Busetto, avvocati)

      Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Comitato „Venezia vuole vivere”

      Conclusies

               —

               de bestreden beschikking van het Gerecht vernietigen;

               —

               de in eerste aanleg geformuleerde vorderingen toewijzen en bijgevolg:

                           —

                           beschikking 2000/394/EG van de Europese Commissie van 25 november 1999 betreffende de steunmaatregelen ten behoeve van de ondernemingen op het grondgebied van Venetië en Chioggia zoals bedoeld in wetten nr. 30/1997 en nr. 206/1995 houdende verlagingen van sociale bijdragen, voor zover zinvol en voor zover in het belang van rekwirante, nietig verklaren;

                           —

                           subsidiair, diezelfde beschikking nietig verklaren voor zover daarin wordt gelast de verlagingen van de sociale bijdragen terug te vorderen en het bedrag van die terug te vorderen verlagingen te vermeerderen met rente over het in die beschikking in aanmerking genomen tijdvak;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten van de beide instanties.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter staving van de hogere voorziening worden negen middelen aangevoerd:

                  Eerste middel: onjuiste beoordeling in de beschikking, voor zover het Gerecht niet heeft geoordeeld dat de betrokken maatregelen de betreffende begunstigden geen enkel voordeel verstrekken gelet op de vergoedende aard ervan.

                  Tweede middel: onjuiste beoordeling in de beschikking voor zover de geschiktheid van die maatregelen om de mededinging en het intracommunautaire handelsverkeer ongunstig te beïnvloeden, niet werd uitgesloten of hoe dan ook niet werd beoordeeld.

                  Derde middel: onjuiste beoordeling in de beschikking voor zover het Gerecht heeft geoordeeld dat de uitzonderingen van artikel 87, lid 2, sub b, EG (thans artikel 107, lid 2, sub b, VWEU) en artikel 87, lid 3, sub b, EG (thans artikel 107, lid 3, sub b, VWEU) niet van toepassing waren.

                  Vierde middel: onjuiste beoordeling in de beschikking voor zover het Gerecht heeft geoordeeld dat de uitzondering van artikel 87, lid 3, sub c, EG (thans artikel 107, lid 3, sub c, VWEU) niet van toepassing was.

                  Vijfde middel: onjuiste beoordeling in de beschikking voor zover het Gerecht heeft geoordeeld dat de uitzonderingen van artikel 87, lid 3, sub d en e, EG (thans artikel 107, lid 3, sub d en e, VWEU) niet van toepassing waren.

                  Zesde middel: onjuiste beoordeling in de beschikking voor zover het Gerecht heeft geoordeeld dat de uitzondering van artikel 86, lid 2, EG (thans artikel 106, lid 2, VWEU) niet van toepassing was.

                  Zevende middel: onjuiste beoordeling in de beschikking voor zover werd uitgesloten dat het bestaande steun betrof, zodat artikel 88, lid 3, EG (thans artikel 108, lid 3, VWEU) en artikel 15 van verordening nr. 659/1999 (1) werden geschonden.

                  Achtste middel: onjuiste beoordeling in de beschikking voor zover de toepasselijkheid van artikel 14, lid 1, van verordening nr. 659/1999 met betrekking tot het bevel tot terugvordering werd uitgesloten.

                  Negende middel: onjuiste beoordeling in de beschikking voor zover de toepasselijkheid van artikel 14, lid 1, van verordening nr. 659/1999 met betrekking tot de toepassing van rente werd uitgesloten.

      (1)  Verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (PB L 83, blz. 1).


title: Arrest van het Hof (Vĳfde kamer) van 14 september 2000 in zaak C-384/98 (verzoek van het Landesgericht St. Pölten om een prejudiciële beslissing): D. tegen W. (Zesde BTW-richtlĳn — Vrĳstelling voor gezondheidskundige verzorging van de mens in het kader van de uitoefening van medische en paramedische beroepen — Uitbrengen van advies in verband met vaderschapsactie door een als gerechtelĳk deskundige erkende arts)

text:
25.11.2000              NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                              C 335/5
steunregelingen (PB L 391, blz. 36), heeft het Hof (Vierde                 Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977
kamer), samengesteld als volgt: D. A. O. Edward, kamerpre-                 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten
sident, P. J. G. Kapteyn (rapporteur) en H. Ragnemalm, rech-               inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van be-
ters; advocaat-generaal: S. Alber; griffier: H. von Holstein, ad-          lasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB
junct-griffier, op 14 september 2000 een arrest gewezen                    L 145, blz. 1), heeft het Hof (Vijfde kamer), samengesteld als
waarvan het dictum luidt als volgt:                                        volgt: L. Sévon (rapporteur), kamerpresident, waarnemend
                                                                           voor de president van de Vijfde kamer, P. J. G. Kapteyn, P. Jann,
1)    De artikelen 3, lid 1, en 9 van verordening (EEG) nr. 3508/92        H. Ragnemalm en M. Wathelet, rechters; advocaat-generaal:
      van de Raad van 27 november 1992 tot instelling van                  A. Saggio; griffier: H. A. Rühl, hoofdadministrateur, op 14 sep-
      een geïntegreerd beheers- en controlesysteem voor bepaalde           tember 2000 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als
      communautaire steunregelingen, in samenhang met de algeme-           volgt:
      ne beginselen van gemeenschapsrecht, laten toe, dat de bevoegde
      instanties, na afweging van de belangen van de betrokkenen,          Artikel 13 A, lid 1, sub c, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van
      informatie betreffende de in vroegere jaren geteelde gewassen die    de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de
      door of namens een eerdere aanvrager van compensatiebedragen         wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappe-
      is verstrekt, meedelen aan een nieuwe exploitant die ze nodig        lijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme
      heeft om voor dezelfde percelen zelf ook dergelijke bedragen te      grondslag, moet aldus worden uitgelegd, dat gezondheidskundige
      kunnen aanvragen en die informatie niet anders kan verkrijgen.       verrichtingen die niet bestaan in gezondheidskundige verzorging van
2)    Ingeval de mededeling van de gevraagde informatie wordt              de mens door middel van diagnose en behandeling van ziekten of
      geweigerd, mag de bevoegde instantie de aanvrager niet               andere gezondheidsproblemen, maar in het vaststellen door middel
      krachtens artikel 9 van verordening (EEG) nr. 3887/92 van de         van biologische analysen van de biologische verwantschap van
      Commissie van 23 december 1992 houdende uitvoeringsbepa-             individuen, niet binnen de werkingssfeer van deze bepaling vallen. De
      lingen inzake het geïntegreerde beheers- en controlesysteem voor     omstandigheid dat de als deskundige optredende arts in opdracht van
      bepaalde communautaire steunregelingen sancties opleggen op          een rechterlijke instantie handelt, is dienaangaande niet relevant.
      basis van informatie die zij hem bij de aanvraag niet heeft
      verstrekt.                                                           (1) PB C 397 van 19.12.1998.
(1) PB C 397 van 19.12.1998.
                                                                                ARREST VAN HET HOF
                     ARREST VAN HET HOF
                                                                                (Vijfde kamer)
                           (Vijfde kamer)
                                                                                van 14 september 2000
                     van 14 september 2000
                                                                           in zaak C-16/99 (verzoek van Cour administrative om een
in zaak C-384/98 (verzoek van het Landesgericht                            prejudiciële beslissing): Minister van Volksgezondheid
 St. Pölten om een prejudiciële beslissing): D. tegen W. (1)                                       tegen J. Erpelding (1)
(Zesde BTW-richtlijn — Vrijstelling voor gezondheidskun-                   (Richtlijn 93/16/EEG van de Raad — Uitlegging van
dige verzorging van de mens in het kader van de uitoefening                artikelen 10 en 19 — Voeren van titel van specialist in
van medische en paramedische beroepen — Uitbrengen                         ontvangende lidstaat door arts die in andere lidstaat titel
van advies in verband met vaderschapsactie door een als                    heeft verkregen die, wat die staat betreft, niet voorkomt op
               gerechtelijk deskundige erkende arts)                                   lijst van artikel 7 van genoemde richtlijn)
                          (2000/C 335/09)                                                             (2000/C 335/10)
                          (Procestaal: Duits)
                                                                                (Procestaal: Frans)
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                          dentie van het Hof)                              (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                                                                                dentie van het Hof)
In zaak C-384/98, betreffende een verzoek aan het Hof
krachtens artikel 177 EG-Verdrag (thans artikel 234 EG) van                In zaak C-16/99, betreffende een verzoek aan het Hof krach-
het Landesgericht St. Pölten (Oostenrijk), in het aldaar aanhan-           tens artikel 177 EG-Verdrag (thans artikel 234 EG) van de
gige geding tussen D. en W., in tegenwoordigheid van:                      Cour administrative (Luxemburg), in het aldaar aanhangige
Österreichischer Bundesschatz, om een prejudiciële beslissing             geding tussen Minister van Volksgezondheid en J. Erpelding,
over de uitlegging van artikel 13 A, lid 1, sub c, van de                  om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van richtlijn


title: Zaak C-356/01: Beroep, op 20 september 2001 ingesteld door Republiek Oostenrĳk tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
10.11.2001             NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       C 317/19
b.    schending van het evenredigheidsbeginsel doordat gedeel-               Toetredingsakte 1994 (1) niet toe te passen en de ecopun-
      telijke toegang tot de in geding zijnde documenten niet is             ten voor 2001 vrij te geven, nietig te verklaren;
      verleend of zelfs overwogen;
                                                                      —      de Commissie in de kosten te verwijzen.
c.    schending van het beginsel dat een verzoek om toegang
      tot documenten moet worden beoordeeld aan de hand
      van elk document afzonderlijk;
                                                                      Middelen en voornaamste argumenten
d.    schending van de motiveringsplicht;
e.    schending van de verplichting van een objectieve en
      eerlijke beoordeling van rekwirants belang bij toegang tot      (Primair)
      de documenten;
f.    schending van de verplichting tot een onafhankelijke            Schending van het EG-Verdrag en van Protocol nr. 9 bij de
      heroverweging;                                                  Toetredingsakte 1994 door de definitieve afwijzing van een
                                                                      verzoek overeenkomstig artikel 232, tweede alinea, EG. De
g.    misbruik van machtspositie; en                                  Commissie wil van het aantal in 2000 aangegeven transitorit-
                                                                      ten (1 696 794) ten onrechte de als transitoritten aangegeven
h.    schending van de verplichting tot samenwerking.                 ritten waarvoor geen uitreisinformatie beschikbaar is (92 816)
                                                                      en de als transitoritten aangegeven ritten die via dezelfde
                                                                      grenspost het land zijn binnengekomen en hebben verlaten
(1) PB C 333 van 20 november 1999, blz. 32.                           (54 386), aftrekken. Aan het stelsel van ecopunten van Proto-
(2) PB L 340, blz. 43.                                                col nr. 9 bij de Toetredingsakte 1994 ligt het beginsel van
(3) PB L 46, blz. 58.                                                 aangifte ten grondslag. Wanneer ritten door de chauffeur als
                                                                      transitoritten worden aangegeven, moeten die derhalve worden
                                                                      opgenomen in de ecopuntenstatistiek en zijn zij relevant voor
                                                                      de overschrijding van de grens van 108 %, boven welke de
                                                                      Commissie volgens artikel 11, lid 2, sub c, van Protocol
                                                                      nr. 9 passende maatregelen moet vaststellen overeenkomstig
                                                                      bijlage 5, punt 3, van het Protocol, dat wil zeggen dat zij het
Beroep, op 20 september 2001 ingesteld door Republiek                 aantal ecopunten voor het volgende jaar volgens een in de
Oostenrijk tegen Commissie van de Europese Gemeen-                    bijlage vastgestelde berekeningsmethode moet verminderen.
                            schappen                                  Gelet op het beginsel van aangifte, kan het feitelijk noch
                                                                      rechtens aan de Republiek Oostenrijk staan, in elk afzonderlijk
                        (Zaak C-356/01)                               geval te bewijzen, dat een rit die ondubbelzinnig als transitorit
                                                                      is aangegeven, dat ook daadwerkelijk was. Voor de Republiek
                                                                      Oostenrijk kunnen derhalve enkel de als transitoritten aangege-
                        (2001/C 317/35)                               ven ritten worden afgetrokken, waarvan vaststaat dat zij
                                                                      ondanks de aangifte geen transitorit konden zijn (hetgeen
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is            wordt erkend voor 9 210 statistisch bewezen gebruikmakin-
op 20 september 2001 beroep ingesteld tegen Commissie van             gen van de „Rollende Landstraße”). Het staat daarom buiten
de Europese Gemeenschappen door Republiek Oostenrijk,                 kijf, dat de grens van 108 % in 2000 is overschreden. Met haar
vertegenwoordigd door H. Dossi van de Verfassungsdienst van           besluit van 25 juli 2001 is de Commissie derhalve de krachtens
het Bundeskanzleramt van de Republiek Oostenrijk, domicilie           Protocol nr. 9 bij de Toetredingsakte 1994, met name
gekozen hebbende te Luxemburg bij ambassadeur C. Strohal,             artikel 11, lid 2, sub c, juncto artikel 16 en bijlage 5, punt 3,
Oostenrijkse ambassade, Rue des Bains 3.                              bij Protocol nr. 9 op haar rustende verplichtingen niet
                                                                      nagekomen. Daarom is het besluit overeenkomstig artikel 230,
                                                                      tweede alinea, EG nietig wegens schending van het EG-Verdrag
Verzoekster concludeert dat het het Hof behage:                       en van Protocol nr. 9 bij de Toetredingsakte 1994.
—     het negatieve standpunt van de Commissie van 25 juli
      2001, in de vorm van een definitieve afwijzing van het
      verzoek van de Republiek Oostenrijk aan de Commissie            (Subsidiair)
      om te handelen in de zin van artikel 232, tweede alinea,
      EG, nietig te verklaren;
                                                                      Schending van het EG-Verdrag en van Protocol nr. 9 bij de
                                                                      Toetredingsakte 1994: verzoekster verwijst naar de argumen-
—     de Commissie in de kosten te verwijzen.                         ten met betrekking tot het eerste middel.
De Republiek Oostenrijk concludeert subsidiair dat het het Hof
behage:                                                               (1) Protocol nr. 9 betreffende vervoer over de weg en per spoor,
                                                                          alsmede gecombineerd vervoer in Oostenrijk.
—     het besluit van de Commissie van 25 juli 2001 om
      artikel 11, lid 2, sub c, van Protocol nr. 9 bij de


title: ARREST VAN HET HOF (Zesde Kamer) van 30 september 1997 in zaak C-36/96 (verzoek van het Bundesverwaltungsgericht om een prejudiciële beslissing): F. Günaydin, H. Günaydin, G. Günaydin, S. Günaydin tegen Freistaat Bayern (Associatieovereenkomst EEG-Turkije - Besluit van Associatieraad - Vrij verkeer van werknemers - Begrip behoren tot legale arbeidsmarkt van lidstaat en begrip legale arbeid - Tijdelijke en voorwaardelijke arbeids- en verblijfsvergunning - Verzoek tot verlenging van verblijfsvergunning - Misbruik van recht)

text:
22. 11 . 97         1 NL |               Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    C 357/ 1
                                                                I
                                                          (Mededelingen)
                                               HOF VAN JUSTITIE
                                                        HOF VAN JUSTITIE
                  ARREST VAN HET HOF                                gen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de
                         ( Eerste Kamer)                            Gemeenschap verplaatsen, zoals gewijzigd en bijgewerkt
                                                                    bij Verordening (EEG) nr. 2001 /83 , zoals gewijzigd bij
                    van 25 september 1997                           Verordening (EEG) nr. 1248/92, verzet zich ertegen, dat
in zaak C-307/96 (verzoek van de Arbeidsrechtbank te                het bevoegde orgaan van een lidstaat de in deze laatste
Brussel om een prejudiciële beslissing): S. Baldone tegen           wijzigingsverordening vervatte berekeningsregels ambts
Rijksinstituut voor ziekte- en invaliditeitsverzekering             halve toepast ten nadele van de betrokkene, wanneer diens
                             ( RIZIV) H                             invaliditeitspensioen vóór de inwerkingtreding van de wij
                                                                    zigingsverordening op 1 juni 1 992 overeenkomstig de vóór
(Artikel 95 'bis van Verordening (EEG) nr. 1408/71 — Ver           die datum toepasselijke bepalingen van Verordening
ordening (EEG) nr. 1248/92 — Overgangsmaatregelen —                 (EEG) nr. 1408/71 is vastgesteld en de beschikking betref
Nieuwe vaststelling ambtshalve van een uitkering — Rech            fende dit pensioen na 31 mei 1 992 is gecorrigeerd.
                     ten van betrokkenen)
                          ( 97/C 357/01                             (M PB C 354 van 23 . 11 . 1996 .
                       (Procestaai: Frans)
 (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in
                de Jurisprudentie van het Hof)                                        ARREST VAN HET HOF
                                                                                ( Zesde Kamer)
In zaak C 307/96, betreffende een verzoek aan het Hof                                   van 30 september 1997
krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van de Arbeids
rechtbank te Brussel, in het aldaar aanhangig geding tus           in zaak C-36/96 (verzoek van het Bundesverwaltungs
sen S. Baldone en Rijksinstituut voor ziekte- en invalidi          gericht om een prejudiciële beslissing ): F. Günaydin,
teitsverzekering ( RIZIV), om een prejudiciële beslissing           H. Günaydin, G. Günaydin, S. Günaydin tegen Freistaat
over de uitlegging van artikel 95 bis van Verordening                                            Bayern H
(EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betref              (Associatieovereenkomst EEG-Turkije — Besluit van Asso
fende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op           ciatieraad — Vrij verkeer van werknemers — Begrip beho
werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden,
                                                                    ren tot legale arbeidsmarkt van lidstaat en begrip legale
die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PB L 149                arbeid — Tijdelijke en voorwaardelijke arbeids- en ver
van 5 . 7. 1971 , blz . 2 ), zoals gewijzigd en bijgewerkt bij      blijfsvergunning — Verzoek tot verlenging van verblijfsver
Verordening ( EEG ) nr. 2001/83 ( PB L 230 van 22 . 8 .                            gunning — Misbruik van recht)
1983 , blz. 6 ), zoals gewijzigd bij Verordening ( EEG )
nr. 1248/92 (PB L 136 van 19 . 5 . 1992, blz. 7), heeft het                                   ( 97/C 357/02 )
Hof ( Eerste Kamer ), samengesteld als volgt: L. Sevón,
kamerpresident, D. A. O. Edward, ( rapporteur ) en P. Jann,                                (Procestaai: Duits)
rechters; advocaat-generaal : M. B. Elmer; griffier: R.
Grass, op 25 september 1997 een arrest gewezen waarvan
het dictum luidt als volgt:                                          (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in
                                                                                de jurisprudentie van het Hof)
Artikel 95 bis van Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de
Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de              In zaak C-36/96, betreffende een verzoek aan het Hof
socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandi            krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van het Bundes
 ---pagebreak--- C 357/2              I NL |               Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 22 . 11 . 97
verwaltungsgericht ( Duitsland ), in het aldaar aanhangig                               ARREST VAN HET HOF
geding tussen F. Günaydin, H. Günaydin, G. Günaydin, S.                                       ( Zesde Kamer)
Günaydin en Freistaat Bayern, om een prejudiciële beslis
sing over de uitlegging van artikel 6, lid 1 , van Besluit                                van 30 september 1997
nr. 1/80 van 19 september 1980 betreffende de ontwikke
ling van de Associatie, vastgesteld door de Associatieraad           in zaak C-98/96 (verzoek van het Verwaltungsgericht
die is ingesteld bij de Associatieovereenkomst tussen de             Darmstadt om een prejudiciële beslissing ): K. Ertanir tegen
                                                                                Land Hessen ( l )
Europese Economische Gemeenschap en Turkije, heeft het
Hof (Zesde Kamer ), samengesteld als volgt: G. F. Mancini,           (Associatieovereenkomst EEG-Turkije — Besluit van Asso
kamerpresident, J. L. Murray, P. J. G. Kapteyn, H. Ragne            ciatieraad — Vrij verkeer van werknemers — Begrip beho
malm en R. Schintgen ( rapporteur), rechters; advocaat              ren tot legale arbeidsmarkt van lidstaat en begrip legale
generaal : M. B. Elmer; griffier: H. A. Rühl, hoofdadmini           arbeid — Verblijfsvergunning beperkt tot tijdelijk werk als
strateur, op 30 september 1997 een arrest gewezen waar              specialiteitenkok bij met name genoemde werkgever —
van het dictum luidt als volgt:                                      Tijdvakken waarvoor geen arbeids- en/of verblijfsvergun
                                                                     ning was verleend — Berekening van tijdvakken van
                                                                                arbeid)
                                                                                ( 97/C 357/03 )
1 . Artikel 6, lid 1 , van Besluit nr. 1 /80 van 19 september
     1980 betreffende de ontwikkeling van de Associatie,
     vastgesteld door de Associatieraad die is ingesteld bij                                (Procestaai: Duits)
     de Associatieovereenkomst tusssen de Europese Econo
     mische Gemeenschap en Turkije, moet aldus worden
     uitgelegd, dat een Turks onderdaan die in een lidstaat           (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in
     op legale wijze gedurende meer dan drie jaar ononder                            de Jurisprudentie van het Hof)
     broken een reële en daadwerkelijke economische acti
     viteit heeft verricht bij dezelfde werkgever, en wiens
     situatie als werknemer niet objectief verschilt van die         In zaak C 98/96 , betreffende een verzoek aan het Hof
     van de andere werknemers van deze werkgever of in               krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van het Verwal
     de betrokken sector die dezelfde of een vergelijkbare           tungsgericht Darmstadt ( Duitsland ), in het aldaar aan
     functie vervullen, tot de legale arbeidsmarkt van die           hangig geding tussen K. Ertanir en Land Hessen, om een
     lidstaat behoort en legale arbeid verricht in de zin van        prejudiciële beslissing over de uitlegging van artikel 6 van
     die bepaling. Een dergelijke Turks onderdaan kan der           Besluit nr. 1 /80 van 19 september 1980 betreffende de ont
     halve aanspraak maken op verlenging van zijn vergun            wikkeling van de associatie, vastgesteld door de Associa
     ning tot verblijf in de lidstaat van ontvangst, ook al          tieraad die is ingesteld bij de Associatieovereenkomst tus
     had hij slechts vergunning verkregen tot het tijdelijk          sen de Europese Gemeenschap en Turkije, heeft het Hof
     verrichten van arbeid bij een met name genoemde                 ( Zesde Kamer), samengesteld als volgt: G. F. Mancini,
     werkgever, teneinde zich vertrouwd te maken met en              kamerpresident, J. L. Murray, P. J. G. Kapteyn, H. Ragne
     zich voor te bereiden op een functie bij een van de             malm en R. Schintgen ( rapporteur ), rechters; advocaat
     dochterondernemingen van die werkgever in Turkije,              generaal: M. B. Elmer; griffier: H. A. Rühl, hoofdadmini
     en al had hij enkel voor dat doel een arbeids- en een           strateur, op 30 september 1997 een arrest gewezen waar
     verblijfsvergunning verkregen.                                  van het dictum luidt als volgt:
                                                                     1 . Artikel 6, lid 3 van Besluit nr. 1 /80 van 19 september
                                                                          1980 betreffende de ontwikkeling van de associatie,
2. Het feit dat een Turkse werknemer zijn verblijf in de                  dat is vastgesteld door de Associatieraad, die is inge
     lidstaat van ontvangst wil verlengen, terwijl hij de                 steld bij de Overeenkomst waarbij een associatie tot
     beperking daarvan uitdrukkelijk had aanvaard, levert                stand is gebracht tussen de Europese Economische
     geen misbruik op. De omstandigheid dat deze werkne                  Gemeenschap en Turkije, moet aldus worden uitge
     mer had verklaard voornemens te zijn om naar Turkije                 legd, dat het een lidstaat niet toestaat een nationale
     terug te keren na in de betrokken lidstaat arbeid in                 wettelijke regeling vast te stellen die van meet af hele
     loondienst te hebben verricht om zich verder in zijn                 categorieën Turkse migrerende werknemers, zoals spe
     vak te bekwamen, ontneemt de betrokkene niet de                      cialiteitenkoks, uitsluit van de rechten die in de drie
     rechten die voortvloeien uit artikel 6, lid 1 , van Besluit          onderdelen van lid 1 van dit artikel worden verleend.
     nr. 1 /80, tenzij voor de verwijzende rechter komt vast
     te staan dat deze verklaring door de werknemer uit
     sluitend werd afgelegd om in de lidstaat van ontvangst          2 . Een Turks onderdaan die in een lidstaat gedurende
     een arbeids- en een verblijfsvergunning te verkrijgen                meer dan een jaar ononderbroken in dienst van
     zonder dat bij daar recht op had.                                   dezelfde werkgever legale arbeid als specialiteitenkok
                                                                         heeft verricht, behoort tot de legale arbeidsmarkt van
                                                                         die lidstaat en verricht legale arbeid in de zin van
(') PB C 95 van 30 . 3 . 1996 .                                          artikel 6, lid 1 , van Besluit nr. 1 /80. Een dergelijke
                                                                          Turkse onderdaan kan derhalve aanspraak maken op
                                                                         verlenging van zijn verblijfsvergunning in de lidstaat
                                                                          van ontvangst, ook indien hij bij de afgifte van de
                                                                         arbeidsvergunning en de verblijfsvergunning erop


title: Gevoegde zaken T-432/11, T-490/11, T-649/11, T-651/11, T-97/12, T-99/12 T-102/12 en T-446/12: Beschikking van het Gerecht van 12 juni 2014 — Makhlouf e.a./Raad

text:
               8.9.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 303/57

         Beschikking van het Gerecht van 12 juni 2014 — Makhlouf e.a./Raad
   (Gevoegde zaken T-432/11, T-490/11, T-649/11, T-651/11, T-97/12, T-99/12 T-102/12 en T-446/12) (1)

   2014/C 303/68
   Procestaal: Frans
   De president van de Zevende kamer heeft de doorhaling van de gevoegde zaken gelast.

      (1)  PB C 290 van 1.10.2011.


title: Zaak F-102/08: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 25 maart 2010 — Marcuccio/Commissie (Openbare dienst — Ambtenaren — Verhuizing van verzoekers persoonlijke goederen — Beroep tot schadevergoeding — Beroep kennelijk niet-ontvankelijk — Beroep kennelijk rechtens ongegrond — Artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering)

text:
               5.6.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/53

         Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 25 maart 2010 — Marcuccio/Commissie
   (Zaak F-102/08) (1)

   (Openbare dienst - Ambtenaren - Verhuizing van verzoekers persoonlijke goederen - Beroep tot schadevergoeding - Beroep kennelijk niet-ontvankelijk - Beroep kennelijk rechtens ongegrond - Artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering)
   2010/C 148/94
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Luigi Marcuccio (Tricase, Italië) (vertegenwoordiger: G. Cipressa, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Currall en C. Berardis-Kayser, gemachtigden, bijgestaan door A. Dal Ferro, advocaat)

      Voorwerp

   Nietigverklaring van het besluit van de Commissie houdende afwijzing van verzoekers vordering tot, enerzijds, vergoeding van de schade die hij zou hebben geleden wegens de verhuizing van zijn persoonlijke bezittingen die zich in zijn dienstwoning in Luanda bevonden, en, anderzijds, afgifte van de kopieën van de tijdens die verhuizing genomen foto’s en vernietiging van alle documentatie betreffende die goederen

      Dictum

               1.

               Het beroep van Marcuccio wordt deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk rechtens ongegrond verklaard.

               2.

               Marcuccio wordt verwezen in de kosten.

               3.

               Marcuccio wordt veroordeeld tot betaling van het bedrag van 1 500 EUR aan het Gerecht.

      (1)  PB C 55 van 07.03.2009, blz. 52.