title: Zaak T-558/15: Beroep ingesteld op 25 september 2015 — Iran Insurance/Raad

text:
               25.1.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 27/58

         Beroep ingesteld op 25 september 2015 — Iran Insurance/Raad
   (Zaak T-558/15)
   (2016/C 027/75)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Iran Insurance Company (Teheran, Iran) (vertegenwoordiger: D. Luff, advocaat)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               de Raad van de Europese Unie veroordelen tot vergoeding aan verzoekster van de materiële en morele schade die zij heeft geleden wegens de onrechtmatige vaststelling door de Raad van beperkende maatregelen jegens haar op grond van de hiernavolgende onrechtmatige handelingen van de Raad: i) besluit 2010/644/GBVB van de Raad van 25 oktober 2010 tot wijziging van besluit 2010/413/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Iran en tot intrekking van gemeenschappelijk standpunt 2007/140/GBVB (1); ii) verordening (EU) nr. 961/2010 van de Raad van 25 oktober 2010 (2); iii) besluit 2011/783/GBVB van de Raad van 1 december 2011 houdende wijziging van besluit 2010/413/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Iran (3); iv) uitvoeringsverordening (EU) nr. 1245/2011 van de Raad van 1 december 2011 houdende uitvoering van verordening (EU) nr. 961/2010 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran (4), en v) verordening (EU) nr. 267/2012 van de Raad van 23 maart 2012 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran en tot intrekking van verordening (EU) nr. 961/2010 (5);

               —

               een schadevergoeding toekennen van in totaal: i) 84 767,66 GBP, vermeerderd met ii) 4 774 187,07 EUR en iii) 1 532 688 USD en iv) enig ander bedrag dat in de loop van de procedure komt vast te staan, als vergoeding van de morele en materiële schade die verzoekster wegens de onrechtmatige handelingen van de Raad heeft geleden;

               —

               de Raad verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster drie middelen aan.

               1.

               Verzoekster voert aan dat volgens artikel 340 VWEU degene die door een EU-instelling veroorzaakte schade heeft geleden, een schadevordering tegen die instelling kan instellen. De voorwaarden waaronder dit kan gebeuren zijn in de rechtspraak bepaald en zijn door het Gerecht in zijn arrest van 25 november 2014, Safa Nicu Sepahan/Raad (T-384/11, Jurispr., EU:T:2014:986) als volgt samengevat: a) onrechtmatigheid van de gedraging van de instelling; b) werkelijk geleden schade en c) het bestaan van een causaal verband tussen de verweten gedraging en de gestelde schade.

               2.

               Volgens verzoekster zijn de drie bovengenoemde voorwaarden in haar geval vervuld. De Raad heeft een „voldoende gekwalificeerde schending begaan van een rechtsregel die ertoe strekt aan particulieren rechten toe te kennen in de zin van de rechtspraak”, zoals geoordeeld door het Gerecht in zijn arrest van 6 september 2013, Iran Insurance/Raad (T-12/11, EU:T:2013:401), verzoekster heeft aanzienlijke morele en materiële schade geleden en die schade is een rechtstreeks gevolg van de onrechtmatige maatregelen.

               3.

               Verzoekster betoogt voorts dat, zoals nader uiteengezet in het verzoekschrift, de morele schade die zij heeft geleden is begroot op 1 000 000 EUR en dat de materiële schade, die door onafhankelijke auditoren is begroot, 84 767,66 GBP bedraagt, te vermeerderen met 3 774 187,07 EUR en 1 532 688 USD, onverminderd enig ander bedrag dat in de loop van de procedure komt vast te staan. In totaal verzoekt verzoekster dus om een schadevergoeding van 84 767,66 GBP, vermeerderd met 4 774 187,07 EUR en 1 532 697,01 USD, alsmede met ieder ander bedrag dat in de loop van de procedure komt vast te staan.

      (1)  PB L 281, blz. 81.

      (2)  Verordening (EU) nr. 961/2010 van de Raad van 25 oktober 2010 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran en tot intrekking van verordening (EG) nr. 423/2007, PB L 281, blz. 1.

      (3)  PB L 319, blz. 71.

      (4)  PB L 319, blz. 11.

      (5)  PB L 88, blz. 1.


title: Zaak C-20/11: Beschikking van de president van het Hof van 15 juni 2011 — Europese Commissie/Republiek Polen

text:
               10.9.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 269/39

         Beschikking van de president van het Hof van 15 juni 2011 — Europese Commissie/Republiek Polen
   (Zaak C-20/11) (1)

   2011/C 269/82
   Procestaal: Pools
   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 80 van 12.3.2011.


title: Doorhaling van zaak C-121/02

text:
28.9.2002              NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  C 233/21
                Doorhaling van zaak C-76/02 (1)                                     Doorhaling van zaak C-121/02 ( 1)
                        (2002/C 233/38)                                                      (2002/C 233/39)
De president van het Hof van Justitie van de Europese
                                                                     De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 2 juli 2002 de
                                                                     Gemeenschappen heeft bij beschikking van 10 juli 2002 de
doorhaling in het register gelast van zaak C-76/02: Commissie
van de Europese Gemeenschappen tegen Republiek Oostenrijk.           doorhaling in het register gelast van zaak C-121/02: Commis-
                                                                     sie van de Europese Gemeenschappen tegen Groothertogdom
                                                                     Luxemburg.
( 1) PB C 109 van 4.5.2002.
                                                                     (1 ) PB C 131 van 1.6.2002.


title: Zaak C-368/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour administrative d’appel de Nantes (Frankrijk) op 2 augustus 2012 — Adiamix/Ministre de l’Économie et des Finances

text:
               29.9.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 295/24

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour administrative d’appel de Nantes (Frankrijk) op 2 augustus 2012 — Adiamix/Ministre de l’Économie et des Finances
   (Zaak C-368/12)
   2012/C 295/43
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Cour administrative d’appel de Nantes

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Adiamix

      Verwerende partij: Ministre de l’Économie et des Finances

      Prejudiciële vraag

   Is beschikking 2004/343/EG van de Commissie van 16 december 2003 (1), waarvan de rechtmatigheid van het litigieuze betalingsbevel noodzakelijkerwijs afhangt, geldig?

      (1)  2004/343/EG: Beschikking van de Commissie van 16 december 2003 betreffende een steunmaatregel die ten uitvoer werd gelegd door Frankrijk voor de overname van ondernemingen in moeilijkheden (PB L 108, blz. 38).


title: Zaak T-259/08: Beroep ingesteld op 2 juli 2008 — Global Digital Disc/Commissie

text:
               25.10.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 272/27

         Beroep ingesteld op 2 juli 2008 — Global Digital Disc/Commissie
   (Zaak T-259/08)
   (2008/C 272/53)
   Procestaal: Duits
   Partijen

      Verzoekende partij: Global Digital Disc GmbH & Co. KG (Ottendorf-Okrilla, Duitsland) (vertegenwoordiger: D. Ehle, Rechtsanwalt)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               verweerster te veroordelen tot betaling aan verzoekster van een schadevergoeding ten bedrage van 8 025 495,25 EUR, te vermeerderen met 8 procent interest vanaf 1 januari 2008;

               —

               vast te stellen dat verweerster eveneens gehouden is tot vergoeding van de schade die verzoekster sedert 1 januari 2008 heeft geleden alsook van de schade die verzoekster nog zal lijden, te vermeerderen met de interesten;

               —

               verweerster te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoekster vordert vergoeding van de schade die zij beweert te hebben geleden doordat de Commissie geen voorlopige en definitieve antidumpingrechten heeft ingesteld voor de invoer van opneembare compact discs (cd-r's) uit de Volksrepubliek China, Hongkong en Maleisië en de antidumpingprocedure met betrekking tot deze invoer bij besluit van 3 november 2006 (1) heeft beëindigd.
   Verzoekster is een in Duitsland gevestigde onderneming die cd-r's en dvd-r's produceert.
   In de motivering van haar verzoekschrift stelt verzoekster dat verweerster met haar bestuurlijk en normatief gedrag tijdens en na het beëindigen van de antidumpingprocedure inzake de invoer van cd-r's uit de Volksrepubliek China, Hongkong en Maleisië in meerdere opzichten en op voldoende gekwalificeerde wijze hogere normen van antidumpingrecht heeft geschonden, waaraan verzoekster rechten ontleent. Verzoekster stelt tevens dat zij ten gevolge van deze voldoende gekwalificeerde inbreuken op haar rechten door de Commissie grote schade heeft geleden. Ten slotte stelt zij dat er een rechtstreeks oorzakelijk verband bestaat tussen de gekwalificeerde inbreuken op haar rechten en de reeds ontstane en nog te verwachten schade.

      (1)  Besluit van de Commissie van 3 november 2006 tot beëindiging van de antidumpingprocedure betreffende de invoer van opneembare compact discs (cd-r's) uit de Volksrepubliek China, Hongkong en Maleisië (PB L 305, blz. 15).


title: Zaak C-403/03: Verzoek van het Bundesfinanzhof van 22 juli 2003 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Egon Schempp en Finanzamt München V

text:
13.12.2003             NL                          Publicatieblad van de Europese Unie                                           C 304/11
      „Verklaringen inzake de artikelen 3 en 12”: „Wat de               c)    de tussenpersoon regres heeft op de producent (§ 11,
      uitlegging van de artikelen 2 en 10 betreft, zijn de Raad               lid 3, van de Deense wet inzake productaansprakelijk-
      en de Commissie het erover eens dat niets een lidstaat                  heid).
      belet in zijn nationale wetgeving bepalingen op te nemen
      over de aansprakelijkheid van tussenpersonen, omdat
      de aansprakelijkheid van tussenpersonen niet onder de
      richtlijn valt. Ook bestaat er overeenstemming over het           Vraag 5
      feit dat de lidstaten volgens de richtlijn bepalingen
      kunnen vaststellen betreffende de uiteindelijke onderlinge        Verzet de richtlijn zich tegen de handhaving van een vóór de
      verdeling van de aansprakelijkheid tussen diverse aanspra-        richtlijn bestaand niet op de wet maar op de rechtspraak
      kelijke producenten (zie artikel 3) en de tussenpersonen.”        gebaseerde regeling inzake productaansprakelijkheid volgens
                                                                        welke de tussenpersoon — zonder zelf producent te zijn of
2.    artikel 13 van de richtlijn, dat luidt:                           volgens artikel 3 van de richtlijn als producent te worden
                                                                        beschouwd — aansprakelijk is uit hoofde van:
      „Deze richtlijn laat de rechten die de gelaedeerde ontleent
      aan het recht inzake contractuele of buitencontractuele           —     de productaansprakelijkheid van de producent in de zin
      aansprakelijkheid of aan een op het ogenblik van de                     van de richtlijn;
      kennisgeving van deze richtlijn bestaande speciale aan-
      sprakelijkheidsregeling onverlet.”                                —     de in de rechtspraak vastgelegde aansprakelijkheid wegens
                                                                              onrechtmatige daad van de producent in het kader
                                                                              van productaansprakelijkheid bij persoonlijk letsel of
wordt gevraagd of de richtlijn een lidstaat belet de productaan-
                                                                              beschadiging van een zaak?
sprakelijkheid van de tussenpersoon bij wet te regelen voorzo-
ver dat de tussenpersoon, zoals het geval is in § 3, lid 1, punt 1,
van de Deense wet, wordt gedefinieerd als degene die in het             Voormelde wettelijke bepaling veronderstelt dat:
kader van zijn commerciële activiteiten een product in het
verkeer brengt, zonder als producent in de zin van de definities        a)    de tussenpersoon wordt gedefinieerd als degene die in het
in artikel 3 van de richtlijn te worden beschouwd.                            kader van zijn commerciële activiteiten een product in
                                                                              het verkeer brengt zonder als producent te worden
                                                                              beschouwd (§ 3, lid 3, eerste punt, van de Deense wet
                                                                              inzake productaansprakelijkheid);
Vraag 4                                                                 b)    de producent aansprakelijk kan worden gesteld en de
                                                                              tussenpersoon niet aansprakelijk is voorzover dat niet het
                                                                              geval is (§ 10 van de Deense wet inzake productaanspra-
Staat de richtlijn eraan in de weg dat een lidstaat een wettelijke            kelijkheid);
bepaling inzake productaansprakelijkheid vaststelt, volgens
welke de tussenpersoon — zonder zelf producent te zijn of als           c)    de tussenpersoon regres heeft op de producent (§ 11,
producent te worden beschouwd krachtens artikel 3 van de                      lid 3, van de Deense wet inzake productaansprakelijk-
richtlijn — aansprakelijk is uit hoofde van:                                  heid).
—     de productaansprakelijkheid van de producent in de zin            (1) Richtlijn 85/374/EEG, PB L 210 van 7.8.1985, blz. 29.
      van de richtlijn?
—     de in de rechtspraak vastgelegde aansprakelijkheid wegens
      onrechtmatige daad van de producent inzake productaan-
      sprakelijkheid voor persoonlijk letsel of beschadiging van
      een zaak?
                                                                        Verzoek van het Bundesfinanzhof van 22 juli 2003 om
                                                                        een prejudiciële beslissing in het geding tussen Egon
                                                                                Schempp en Finanzamt München V
Bij voormelde wettelijke bepaling moet ervan worden uitge-
gaan dat:
                                                                                (Zaak C-403/03)
a)    de tussenpersoon wordt gedefinieerd als degene die in het
      kader van zijn commerciële activiteiten een product in                                    (2003/C 304/16)
      het verkeer brengt zonder als producent te worden
      beschouwd (§ 3, lid 3, punt 1, van de Deense wet inzake
      productaansprakelijkheid);                                        Het Bundesfinanzhof heeft bij beschikking van 22 juli 2003,
                                                                        ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 29 september
b)    de producent aansprakelijk kan worden gesteld en de               2003, in het geding tussen Egon Schempp en Finanzamt
      tussenpersoon niet aansprakelijk is, voorzover dat niet           München V, het Hof van Justitie van de Europese Gemeen-
      het geval is (§ 10 van de Deense wet inzake productaan-           schappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de
      sprakelijkheid);                                                  navolgende vraag:
 ---pagebreak--- C 304/12                NL                          Publicatieblad van de Europese Unie                                       13.12.2003
1.    Moet artikel 12 van het EG-Verdrag (in de versie van het                merkartikelen (die voorzien zijn van een merk in de zin
      Verdrag van Amsterdam) — EG — aldus worden uitge-                       van voormelde richtlijn, de BMW en/of de verordening
      legd dat het in de weg staat aan § 1a, lid 1, punt 1, en                40/94) die niet door de merkhouder of met diens
      § 10, lid 1, punt 1, van het Einkommensteuergesetz (wet                 toestemming in de EER zijn gebracht, afkomstig zijn van
      betreffende de inkomstenbelasting) volgens welke een in                 buiten de EER en die de douanetechnische status van niet-
      Duitsland wonende belastingplichtige de aan zijn in                     communautaire goederen (bijvoorbeeld T1 of AGD)
      Oostenrijk wonende ex-echtgenote betaalde alimentatie                   hebben?
      niet kan aftrekken terwijl hij daartoe wel gerechtigd zou
      zijn, als zij nog in Duitsland zou wonen?
                                                                         3)   Maakt het voor het antwoord op de vragen (1) en (2)
2.    Ingeval vraag 1 ontkennend wordt beantwoord: Moet                       verschil of bij binnenkomst op bedoeld grondgebied de
      artikel 18, lid 1, EG aldus worden uitgelegd dat het in de              eindbestemming van die waren al dan niet vaststaat, of
      weg staat aan § 1a, lid 1, punt 1, en § 10, lid 1, punt 1,              dat met betrekking tot die waren wel of nog geen
      van het Einkommensteuergesetz, volgens welke een in                     (koop)overeenkomst met een afnemer in een derde land
      Duitsland wonende belastingplichtige de aan zijn in                     is gesloten?
      Oostenrijk wonende ex-echtgenote betaalde alimentatie
      niet kan aftrekken terwijl hij daartoe wel gerechtigd zou
      zijn als zij nog in Duitsland wonen?
                                                                         4)   Is in het kader van de beantwoording van vragen (1), (2)
                                                                              en (3) van belang of er bijkomende omstandigheden zijn,
                                                                              zoals
                                                                              a.    de omstandigheid dat de handelaar, die de eigenaar
                                                                                is van bedoelde waren althans daarover kan beschik-
                                                                                ken en/of zich bezighoudt met de parallelhandel, is
Verzoek van het Gerechtshof te ’s-Gravenhage, van 28 au-                            gevestigd in een der lidstaten;
gustus 2003 om een prejudiciële beslissing in het geding
tussen Class International B.V. en 1) Colgate-Palmolive
Company, 2) Unilever N.V., 3) Smithkline Beecham PLC,
                                                                              b.    de omstandigheid dat die waren door de in een
                      4) Beecham Group PLC
                                                                                lidstaat gevestigde handelaar vanuit die lidstaat te
                                                                                koop worden aangeboden of verkocht aan een
                          (Zaak C-405/03)                                           andere in een lidstaat gevestigde handelaar, terwijl
                                                                                de plaats van levering (nog) niet vast staat;
                          (2003/C 304/17)
                                                                              c.    de omstandigheid dat die waren door de in een
                                                                                lidstaat gevestigde handelaar vanuit die lidstaat te
                                                                                koop worden aangeboden of verkocht aan een
Het Gerechtshof te ’s-Gravenhage, heeft bij het vonnis van                          andere in een lidstaat gevestigde handelaar, terwijl
28 augustus 2003, ingekomen ter griffie van het Hof van                             de plaats van levering van de aldus te koop aangebo-
Justitie op 29 september 2003, in het geding tussen CLASS                           den of verkochte waren wel vast staat maar de
International en 1) Colgate-Palmolive Company, 2) Unilever                          eindbestemming niet, al dan niet met de uitdrukkelij-
N.V., 3) Smithkline Beecham PLC, 4) Beecham Group PLC, het                          ke mededeling of contractuele beperking dat het om
Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht                            niet-communautaire (transit)goederen gaat;
om een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
1)    Kan een merkhouder zich verzetten tegen het zonder zijn                 d.    de omstandigheid dat die waren door de in een
      toestemming (doen) binnenbrengen van uit derde landen                         lidstaat gevestigde handelaar te koop worden aange-
      afkomstige waren, die voorzien zijn van een merk in de                        boden of verkocht aan een buiten de EER gevestigde
      zin van de Richtlijn en/of de Verordening 40/94 (1), op                       handelaar, terwijl de plaats van levering en/of eind-
      het grondgebied van een lidstaat (in casu het grondgebied                     bestemming van de waren al dan niet vast staat;
      van Nederland/de Beneluxlanden) in het kader van door-
      voer of transitohandel als hierna bedoeld?
                                                                              e.    de omstandigheid dat die waren door de in een
2)    Omvat „gebruik van een teken in het economisch verkeer”                       lidstaat gevestigde handelaar te koop worden aange-
      in de zin van artikel 5 lid 1 aanhef juncto artikel 5 lid 3                   boden of worden verkocht aan een buiten de EER
      sub b en c van de Richtlijn en artikel 9 lid 1 aanhef juncto                  gevestigde handelaar van wie de (parallel)handelaar
      artikel 9 lid 2 sub b en c van de Verordening 40/94 het                       weet of ernstige reden heeft om te vermoeden dat
      in opslag hebben op het grondgebied van een lidstaat, in                      hij bedoelde waren zal doorverkopen of leveren aan
      een douanekantoor of entrepot, van oorspronkelijke                            eindverbruikers binnen de EER?


title: Zaak C-638/16 PPU: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 7 maart 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen — België) — X, X/Belgische Staat [Prejudiciële verwijzing — Verordening (EG) nr. 810/2009 — Artikel 25, lid 1, onder a) — Visum met territoriaal beperkte geldigheid — Afgifte van een visum op humanitaire gronden of ter nakoming van internationale verplichtingen — Begrip „internationale verplichtingen” — Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden — Verdrag van Genève — Afgifte van een visum bij een vaststaand risico op schending van de artikelen 4 en/of 18 van het Handvest van de grondrechten — Geen verplichting]

text:
               8.5.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 144/13

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 7 maart 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen — België) — X, X/Belgische Staat
   (Zaak C-638/16 PPU) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Verordening (EG) nr. 810/2009 - Artikel 25, lid 1, onder a) - Visum met territoriaal beperkte geldigheid - Afgifte van een visum op humanitaire gronden of ter nakoming van internationale verplichtingen - Begrip „internationale verplichtingen” - Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden - Verdrag van Genève - Afgifte van een visum bij een vaststaand risico op schending van de artikelen 4 en/of 18 van het Handvest van de grondrechten - Geen verplichting])
   (2017/C 144/18)
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Raad voor Vreemdelingenbetwistingen

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: X, X

      Verwerende partij: Belgische Staat

      Dictum

   Artikel 1 van verordening (EG) nr. 810/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 tot vaststelling van een gemeenschappelijke visumcode (visumcode), zoals gewijzigd bij verordening (EU) nr. 610/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013, moet aldus worden uitgelegd dat een aanvraag voor een visum met territoriaal beperkte geldigheid die een onderdaan van een derde land om humanitaire redenen op grond van artikel 25 van die code heeft ingediend bij de vertegenwoordiging van de lidstaat van bestemming op het grondgebied van een derde land, met de bedoeling bij zijn aankomst in deze lidstaat een verzoek om internationale bescherming in te dienen en bijgevolg in die lidstaat meer dan 90 dagen te verblijven binnen een periode van 180 dagen, niet binnen de werkingssfeer van de visumcode valt, maar naar de huidige stand van het Unierecht enkel onder het nationale recht valt.

      (1)  PB C 38 van 6.2.2017.


title: Zaak C-94/13 P: Hogere voorziening ingesteld op 26 februari 2013 door Cooperativa tra i Lavoratori della Piccola Pesca di Pellestrina Soc. coop. rl e.a. tegen de beschikking van het Gerecht (Vierde kamer) van 12 december 2012 in zaak T-260/00, Cooperativa San Marco fra Lavoratori della Piccola Pesca — Burano Soc. coop. rl e.a./Europese Commissie

text:
               4.5.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 129/7

         Hogere voorziening ingesteld op 26 februari 2013 door Cooperativa tra i Lavoratori della Piccola Pesca di Pellestrina Soc. coop. rl e.a. tegen de beschikking van het Gerecht (Vierde kamer) van 12 december 2012 in zaak T-260/00, Cooperativa San Marco fra Lavoratori della Piccola Pesca — Burano Soc. coop. rl e.a./Europese Commissie
   (Zaak C-94/13 P)
   2013/C 129/13
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Rekwiranten: Cooperativa tra i Lavoratori della Piccola Pesca di Pellestrina Soc. coop. rl e.a. (vertegenwoordigers: A. Vianello, A. Bortoluzzi en A. Veronese, advocaten)

      Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Italiaanse Republiek, Cooperativa Pescatori di San Pietro in Volta Soc. coop. rl e.a.

      Conclusies

               —

               Vernietiging en/of wijziging van de bestreden beschikking en verwijzing van de Commissie in de kosten

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun hogere voorziening voeren rekwiranten aan dat de beginselen die het Hof van Justitie in het arrest Comitato Venezia vuole vivere heeft geformuleerd, onjuist zijn toegepast, enerzijds wat betreft de motiveringsplicht van de beschikkingen van de Commissie inzake staatssteun, en anderzijds wat betreft de verdeling van de bewijslast met betrekking tot de voorwaarden van artikel 107, lid 1, VWEU.
   Bij de beschikking die met de onderhavige hogere voorziening wordt bestreden, heeft het Gerecht zich niet gevoegd naar de beslissingen van het Hof van Justitie in het arrest Comitato Venezia vuole vivere van 9 juni 2011, waarin het Hof verklaart dat de beschikking van de Commissie „zelf alle wezenlijke gegevens [moet] bevatten om door de nationale autoriteiten te kunnen worden uitgevoerd”. Hoewel in de beschikking van de Commissie de wezenlijke gegevens voor de uitvoering ervan door de nationale autoriteiten ontbreken, heeft het Gerecht geen gebreken vastgesteld in de methode die de Commissie in de litigieuze beschikking hanteert, zodat het blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting.
   Op basis van de beginselen die het Hof in het arrest Comitato Venezia vuole vivere heeft geformuleerd, moet in geval van terugvordering de lidstaat — en dus niet de begunstigde — van geval tot geval aantonen dat aan de voorwaarden van artikel 107, lid 1, VWEU is voldaan. In casu heeft de Commissie in de litigieuze beschikking echter verzuimd de „modaliteiten” van deze controle duidelijk te maken; omdat de Italiaanse Republiek niet over de wezenlijke gegevens beschikte om bij de terugvordering aan te tonen of de toegekende voordelen voor de begunstigden staatssteun vormden, heeft zij dientengevolge bij wet nr. 228 van 24 december 2012 (artikel 1, leden 351 e.v.) besloten de bewijslast in strijd met de gemeenschapsrechtspraak om te keren. Volgens de Italiaanse wetgever staat het inzonderheid niet aan de Staat, maar aan de afzonderlijke ondernemingen waaraan steun in de vorm van premieverlagingen is verleend, aan te tonen dat de betrokken voordelen de mededinging niet vervalsen noch het handelsverkeer tussen de lidstaten ongunstig beïnvloeden; wordt dat bewijs niet geleverd, dan wordt vermoed dat het toegekende voordeel de mededinging kan vervalsen en het handelsverkeer tussen de lidstaten ongunstig kan beïnvloeden. Dit alles is klaarblijkelijk in strijd met de beginselen die het Hof in het arrest Comitato Venezia vuole vivere heeft geformuleerd.


title: Zaak T-236/01: Beroep, op 1 oktober 2001 ingesteld door Tokai Carbon Co., Ltd. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
C 17/14               NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 19.1.2002
Beroep, op 1 oktober 2001 ingesteld door Tokai Carbon                   Met haar beroep vordert verzoekster niet de nietigverklaring
Co., Ltd. tegen Commissie van de Europese Gemeenschap-                  van de beschikking, maar de intrekking of althans een
                                pen                                     aanmerkelijke verlaging van de geldboete. Verzoekster stelt dat
                                                                        de Commissie voor de bepaling van het basisbedrag van de
                                                                        aan elk van de bij het kartel betrokken ondernemingen op te
                                                                        leggen geldboete niet had mogen uitgaan van hun mondiale
                        (Zaak T-236/01)
                                                                        omzet of marktaandeel, maar van hun omzet of marktaandeel
                                                                        in de EER.
                         (2002/C 17/25)
                                                                        Verzoekster stelt dat de Commissie haar bevoegdheid heeft
                                                                        overschreden door te pogen verzoekster te straffen voor haar
                        (Procestaal: Engels)
                                                                        deelneming aan het kartel op wereldschaal, zonder zich te
                                                                        concentreren op haar beperkte rol in Europa. Nu de Commissie
                                                                        de capaciteit van elke verweerder om de mededinging te
                                                                        verstoren uitsluitend heeft beoordeeld op grond van hun
                                                                        mondiale omzet, heeft zij het EG-Verdrag geschonden door
                                                                        inbreuk te maken op het beginsel „ne bis in idem”. Door de
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                                                                        betrokken ondernemingen op basis van willekeurige criteria in
schappen is op 1 oktober 2001 beroep ingesteld tegen
                                                                        drie groepen te verdelen en verzoekster veel strenger te
Commissie van de Europese Gemeenschappen door Tokai
                                                                        bestraffen dan verschillende andere ondernemingen, heeft de
Carbon Co., Ltd., vertegenwoordigd door G. Van Gerven,
                                                                        Commissie bovendien artikel 253 EG, het beginsel van gelijke
T. Franchoo en M. De Grave van het kantoor Linklaters &
                                                                        behandeling en het evenredigheidsbeginsel geschonden.
Alliance, Brussel (België).
                                                                        Ten slotte stelt verzoekster dat de Commissie een kennelijke
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:                     beoordelingsfout heeft gemaakt, onder meer door voor ver-
                                                                        zoekster een onjuist marktaandeel in aanmerking te nemen en
                                                                        door geen verzachtende omstandigheden te aanvaarden terwijl
—    artikel 3 (en voor zoveel nodig, artikel 4) van de
                                                                        zij dat voor een andere onderneming wel heeft gedaan.
     beschikking van de Commissie van 18 juli 2001 in
     zaak COMP/E-1/36.490 — grafietelektroden nietig te
     verklaren voorzover Tokai daarbij een geldboete van
     24,5 miljoen euro is opgelegd, of die geldboete althans
     aanmerkelijk te verlagen;
—    de Commissie te verwijzen in de kosten.
                                                                        Beroep, op 3 oktober 2001 ingesteld door Nippon Carbon
                                                                        Co., Ltd. tegen Commissie van de Europese Gemeenschap-
Middelen en voornaamste argumenten                                                                     pen
                                                                                (Zaak T-244/01)
Verzoekster is een Japanse onderneming die actief is in de
koolstofindustrie. In antwoord op de mededeling van punten
van bezwaar van de Commissie betreffende een kartel in de                                       (2002/C 17/26)
sector grafietelektroden, dat ook in andere staten (bv. de
Verenigde Staten) is onderzocht, erkende zij dat haar deel-
neming aan de betrokken regelingen de communautaire
                                                                                (Procestaal: Engels)
mededingingsregels schond.
In de bestreden beschikking stelde de Commissie vast dat acht
ondernemingen, waaronder verzoekster, hadden deelgenomen                Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
aan een kartel op wereldschaal, dat onder meer tot doel had de          schappen is op 3 oktober 2001 beroep ingesteld tegen
wereldmarkt te verdelen en aldus de mededinging op de                   Commissie van de Europese Gemeenschappen door Nippon
EER-markt te beperken. Bij de beschikking is de betrokken               Carbon Co., Ltd., vertegenwoordigd door H. Gilliams van het
ondernemingen een geldboete opgelegd.                                   kantoor Eubelius Advocaten, Brussel (België).


title: Zaak C-367/11: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 25 oktober 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hof van Cassatie — België) — Déborah Prete/Rijksdienst voor arbeidsvoorziening (Vrij verkeer van personen — Artikel 39 EG — Staatsburger van ene lidstaat die op zoek is naar dienstbetrekking in andere lidstaat — Gelijke behandeling — Wachtuitkeringen ten gunste van jongeren op zoek naar hun eerste dienstbetrekking — Toekenning van uitkering onderworpen aan voorwaarde dat ten minste zes jaar onderwijs in ontvangende lidstaat is gevolgd)

text:
               22.12.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 399/6

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 25 oktober 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hof van Cassatie — België) — Déborah Prete/Rijksdienst voor arbeidsvoorziening
   (Zaak C-367/11) (1)

   (Vrij verkeer van personen - Artikel 39 EG - Staatsburger van ene lidstaat die op zoek is naar dienstbetrekking in andere lidstaat - Gelijke behandeling - Wachtuitkeringen ten gunste van jongeren op zoek naar hun eerste dienstbetrekking - Toekenning van uitkering onderworpen aan voorwaarde dat ten minste zes jaar onderwijs in ontvangende lidstaat is gevolgd)
   2012/C 399/08
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Hof van Cassatie

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Déborah Prete

      Verwerende partij: Rijksdienst voor arbeidsvoorziening

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Hof van Cassatie (België) — Uitlegging van de artikelen 12, 17, 18 en 39 EG (thans artikelen 18, 20, 21 en 45 VWEU) — Wachtuitkeringen ten gunste van jongeren die op zoek zijn naar hun eerste dienstbetrekking — Toekenning die afhankelijk wordt gesteld van het voltooien van ten minste zes jaar onderwijs aan een onderwijsinstelling van de betrokken lidstaat — Weigering van toekenning aan een staatsburger van een andere lidstaat die voortgezet onderwijs in die andere lidstaat heeft gevolgd, louter wegens het niet naleven van de bovenvermelde voorwaarde — Factoren waarmee rekening dient te worden gehouden bij de beoordeling van de band van de jongere met de nationale arbeidsmarkt

      Dictum

   Artikel 39 EG verzet zich tegen een nationale bepaling als aan de orde in het hoofdgeding die het recht op wachtuitkeringen voor jongeren die op zoek zijn naar hun eerste dienstbetrekking, afhankelijk stelt van de voorwaarde dat de betrokkene voorafgaand ten minste zes jaar onderwijs heeft gevolgd aan een onderwijsinstelling van de ontvangende lidstaat, voor zover deze voorwaarde belet dat rekening wordt gehouden met andere representatieve factoren die het bestaan kunnen aantonen van een werkelijke band tussen de aanvrager van wachtuitkeringen en de betrokken geografische arbeidsmarkt, en daardoor verder gaat dan nodig voor de verwezenlijking van de door die bepaling nagestreefde doelstelling, te weten het bestaan van een dergelijke band te waarborgen.

      (1)  PB C 282 van 24.9.2011.


title: Zaak C-391/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 18 augustus 2014 — Api Raffineria di Ancona SpA/Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE e.a.

text:
               20.10.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 372/7

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 18 augustus 2014 — Api Raffineria di Ancona SpA/Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE e.a.
   (Zaak C-391/14)
   2014/C 372/11
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Api Raffineria di Ancona SpA

      Verwerende partijen: Comitato nazionale per la gestione della Direttiva 2003/87/CE, Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero dello Sviluppo Economico

      Prejudiciële vragen

               1)

               Is besluit 2013/448/EU (1) van de Europese Commissie van 5 september 2013 ongeldig omdat daarin in de berekening van de kosteloos toe te wijzen emissierechten geen rekening is gehouden met het aandeel van de emissies in verband met de verbranding van afvalgassen — of van hoogovenprocesgassen — noch van de emissies in verband met door warmtekrachtkoppeling geproduceerde warmte, wat leidt tot schending van artikel 290 VWEU en van artikel 10 bis, leden 1, 4 en 5, van richtlijn 2003/87/EG (2), doordat de grenzen van de bij de richtlijn toegekende bevoegdheden zijn overschreden en wordt ingegaan tegen de doelen van de richtlijn (stimulering van meer energie-efficiënte technologieën en inachtneming van de vereisten van economische ontwikkeling en werkgelegenheid)?

               2)

               Is besluit 2013/448/EU van de Europese Commissie van 5 september 2013 ongeldig in het licht van artikel 6 VEU, wegens strijdigheid met artikel 1 van het aanvullend protocol bij het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) en met artikel 17 van dat verdrag, doordat daarbij afbreuk is gedaan aan verzoeksters’ gerechtvaardigd vertrouwen om in het bezit te blijven van het goed bestaande in de hoeveelheid voorlopig toegewezen emissierechten die hun toekwam op basis van hetgeen was voorzien in de richtlijn, zodat hun het aan dat goed verbonden economisch nut is ontnomen?

               3)

               Is besluit 2013/448/EU van de Europese Commissie van 5 september 2013 voorts ongeldig voor zover daarin de transsectorale correctiefactor is bepaald, daar dat besluit artikel 296, lid 2, VWEU en artikel 41 van het Handvest [van de grondrechten van de Europese Unie] schendt omdat het ontoereikend is gemotiveerd?

               4)

               Is besluit 2013/448/EU van de Europese Commissie van 5 september 2013 ongeldig voor zover daarin de transsectorale correctiefactor is bepaald, daar het besluit artikel 10 bis, lid 5, van richtlijn 2003/87/EG en het in artikel 5, lid 4, VEU vervatte evenredigheidsbeginsel schendt en het voorts onrechtmatig is wegens ontoereikend onderzoek en onjuiste beoordelingen, gelet op het feit dat in de berekening van de maximumhoeveelheid kosteloos toe te wijzen emissierechten (een belangrijk gegeven voor de bepaling van de uniforme transsectorale correctiefactor) geen rekening is gehouden met de gevolgen van de wijzigingen in de uitlegging van het begrip „verbrandingsinstallatie” die zich hebben voorgedaan tussen de eerste fase (2005-2007) en de tweede fase (2008-2012) van de uitvoering van richtlijn 2003/87/EG?

               5)

               Is besluit 2013/448/EU van de Europese Commissie van 5 september 2013 ongeldig voor zover daarin de transsectorale correctiefactor is bepaald, wegens schending van artikel 10 bis, lid 5, van richtlijn 2003/87/EG en artikel 9 bis, lid 2, van richtlijn 2003/87/EG, alsmede wegens ontoereikend onderzoek en een onjuiste beoordeling, gelet op het feit dat de berekening van de maximumhoeveelheid kosteloos toe te wijzen emissierechten (een belangrijk gegeven voor de bepaling van de uniforme transsectorale correctiefactor) is gemaakt op basis van door de lidstaten verstrekte gegevens die onderling incoherent zijn omdat zij zijn gebaseerd op uiteenlopende uitleggingen van artikel 9 bis, lid 2, van richtlijn 2003/87/EG?

               6)

               Is besluit 2013/448/EU van de Europese Commissie van 5 september 2013 ten slotte ongeldig voor zover daarin de transsectorale correctiefactor is bepaald, wegens schending van de procedurele voorschriften van de artikelen 10 bis, lid 1, en 23, lid 3, van richtlijn 2003/87/EG?

      (1)  Besluit van de Commissie van 5 september 2013 betreffende nationale uitvoeringsmaatregelen voor de voorlopige kosteloze toewijzing van broeikasgasemissierechten overeenkomstig artikel 11, lid 3, van richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 240, blz. 27).

      (2)  Richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 2003 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap en tot wijziging van richtlijn 96/61/EG van de Raad (PB L 275, blz. 32).


title: Zaak T-153/12: Beroep ingesteld op 5 april 2012 — Microsoft/BHIM — Sky IP (SKYDRIVE)

text:
               23.6.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 184/14

         Beroep ingesteld op 5 april 2012 — Microsoft/BHIM — Sky IP (SKYDRIVE)
   (Zaak T-153/12)
   2012/C 184/26
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Microsoft Corp. (Redmond, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: A. Carboni en J. Colbourn, solicitors)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

      Andere partij voor de kamer van beroep: Sky IP International Ltd (Isleworth, Verenigd Koninkrijk)

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 19 januari 2012 in zaak R 2293/2010-1 te vernietigen en de zaak terug te verwijzen naar het BHIM voor een nieuwe beslissing;

               —

               het BHIM en elke in de onderhavige procedure interveniërende partij te verwijzen in de kosten die verzoekster heeft gemaakt in deze procedure, alsook in de procedure voor de kamer van beroep in zaak R 2293/2010-1 en in procedure nr. B 1 371 501 voor de oppositieafdeling.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Betrokken gemeenschapsmerk: het woordmerk „SKYDRIVE” voor waren en diensten van de klassen 9 en 35 (aanvraag nr. 6452411)

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Oppositiemerk of -teken: het woordmerk „SKY” voor waren en diensten van onder meer de klassen 9, 35, 38 en 42 (gemeenschapsmerk nr. 3203411)

      Beslissing van de oppositieafdeling: toewijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009, aangezien de kamer van beroep het bestaan van gevaar voor verwarring onjuist heeft beoordeeld. Daarnaast dan wel subsidiair heeft de kamer van beroep het gevaar voor verwarring evenmin naar behoren globaal beoordeeld.


title: Zaak F-27/13: Beroep ingesteld op 27 maart 2013 — ZZ/Commissie

text:
               20.7.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 207/56

         Beroep ingesteld op 27 maart 2013 — ZZ/Commissie
   (Zaak F-27/13)
   2013/C 207/93
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: ZZ (vertegenwoordiger: É. Boigelot, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van de besluiten om verzoeker krachtens artikel 9, lid 1, sub f, van bijlage IX bij het Statuut terug te zetten naar de rang AD8 en verzoek om vergoeding van de materiële en immateriële schade die hij zou hebben geleden

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               nietigverklaring van het besluit van het drieledig TABG van 5 juni 2012 in dossier MS 08/58, volgens hetwelk „(aan verzoeker) met ingang van de maand volgende op de datum van ondertekening ervan de sanctie van terugzetting naar de rang AD 8 zoals voorzien in artikel 9, lid 1, sub f, van bijlage IX bij het Statuut wordt opgelegd”;

               —

               nietigverklaring van het besluit van het TABG van 17 december 2012, waarvan kennis is gegeven op 18 december 2012, tot afwijzing van de klacht die verzoeker op 10 oktober 2012 met referentie R/566/12 had ingediend;

               —

               veroordeling van de verwerende partij tot betaling van een vergoeding voor verzoekers materiële, immateriële en loopbaanschade, welke voorlopig, onder voorbehoud van een verlaging of verhoging in de loop van het geding, op een bedrag van 1 EUR wordt begroot op een bedrag dat, onder voorbehoud van een verlaging of verhoging in de loop van het geding, op een bedrag van 20 000 EUR wordt begroot;

               —

               in elk geval, verwijzing van de verwerende partij in alle kosten overeenkomstig artikel 87, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht voor ambtenarenzaken.


title: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 4 december 2003 in zaak C-448/01 (verzoek van het Bundesvergabeamt om een prejudiciële beslissing): EVN AG, Wienstrom GmbH, tegen Republiek Oostenrĳk, in tegenwoordigheid van: Stadtwerke Klagenfurt AG en Kärntner Elektrizitäts-AG ("Richtlĳn 93/36/EEG — Overheidsopdrachten voor leveringen — Begrip economisch voordeligste aanbieding — Gunningscriterium waarbĳ voorrang wordt gegeven aan elektriciteit uit hernieuwbare energiebronnen — Richtlĳn 89/665/EEG — Beroepsprocedures inzake overheidsopdrachten — Onrechtmatige besluiten — Mogelĳkheid tot nietigverklaring enkel in geval van wezenlĳke invloed op resultaat van aanbestedingsprocedure — Onrechtmatigheid van gunningscriterium — Verplichting tot intrekking van aanbesteding")

text:
24.1.2004                NL                             Publicatieblad van de Europese Unie                                                    C 21/5
       ingeperkt gebruik, is de Franse Republiek de krachtens deze                 beoordeling van de economisch voordeligste aanbieding voor de
       richtlijn op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.                   gunning van een opdracht voor de levering van stroom, een met
                                                                                een coëfficiënt van 45 % gewogen gunningscriterium hanteert
2)     Het beroep wordt voor het overige verworpen.                                dat de levering van stroom uit hernieuwbare energiebronnen
3)     Elk der partijen draagt haar eigen kosten.                                  oplegt. De omstandigheid dat met dit criterium niet noodzakelij-
                                                                                kerwijs de beoogde doelstelling kan worden bereikt, is dienaan-
(1) PB C 369 van 22.12.2001.                                                       gaande niet van belang.
                                                                                Deze reglementering verzet zich daarentegen wel tegen een
                                                                                dergelijk criterium voorzover
                                                                                — er geen vereisten aan zijn verbonden die het mogelijk
                      ARREST VAN HET HOF                                                  maken de juistheid van de informatie in de aanbiedingen
                                                                                daadwerkelijk te controleren,
                            (Zesde kamer)                                          — zij vereist dat de inschrijvers aangeven hoeveel stroom uit
                                                                                hernieuwbare energiebronnen zij aan een niet nader
                        van 4 december 2003                                               omschreven kring van afnemers kunnen leveren, en de
in zaak C-448/01 (verzoek van het Bundesvergabeamt om                                     inschrijver die de hoogste hoeveelheid vermeldt, het maxi-
een prejudiciële beslissing): EVN AG, Wienstrom GmbH,                                     mumaantal punten verkrijgt, met dien verstande dat enkel
tegen Republiek Oostenrijk, in tegenwoordigheid van:                                      de hoeveelheid die het in het kader van de uitgeschreven
Stadtwerke Klagenfurt AG en Kärntner Elektrizitäts-AG (1)                                 aanbesteding te verwachten verbruik overschrijdt, in aan-
                                                                                merking wordt genomen.
(„Richtlijn 93/36/EEG — Overheidsopdrachten voor leverin-                          Het staat aan de nationale rechter na te gaan of het
gen — Begrip economisch voordeligste aanbieding — Gun-                             gunningscriterium, ondanks het verzuim van de aanbestedende
ningscriterium waarbij voorrang wordt gegeven aan elektrici-                       dienst om een welbepaalde leveringsdatum vast te stellen,
teit uit hernieuwbare energiebronnen — Richtlijn 89/665/                           duidelijk genoeg is geformuleerdom te voldoen aan de vereisten
EEG — Beroepsprocedures inzake overheidsopdrachten —                               van gelijke behandeling en transparantie van de procedures voor
Onrechtmatige besluiten — Mogelijkheid tot nietigverklaring                        de aanbesteding van overheidsopdrachten.
enkel in geval van wezenlijke invloed op resultaat van aanbe-                2)    De gemeenschapsreglementering inzake overheidsopdrachten
stedingsprocedure — Onrechtmatigheid van gunningscri-                              verplicht de aanbestedende dienst de aanbesteding in te trekken
   terium — Verplichting tot intrekking van aanbesteding”)                         wanneer in het kader van de beroepsprocedure van artikel 1 van
                            (2004/C 21/09)                                         richtlijn 89/665/EEG van de Raad van 21 december 1989
                                                                                houdende de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke
                           (Procestaal: Duits)                                     bepalingen betreffende de toepassing van de beroepsprocedures
                                                                                inzake het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-         voor de uitvoering van werken, zoals gewijzigd bij richtlijn 92/
                           dentie van het Hof)                                     50/EEG van de Raad van 18 juni 1992 betreffende de
                                                                                coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsop-
                                                                                drachten voor dienstverlening een besluit betreffende een van de
In zaak C-448/01, betreffende een verzoek aan het Hof
                                                                                door hem vastgestelde gunningscriteria onwettig blijkt te zijn en
krachtens artikel 234 EG van het Bundesvergabeamt (Oosten-
                                                                                op die grond door de beroepsinstantie nietig wordt verklaard.
rijk), in het aldaar aanhangig geding tussen EVN AG, Wien-
strom GmbH, en Republiek Oostenrijk, in tegenwoordigheid                     (1) PB C 84 van 6.4.2002.
van: Stadtwerke Klagenfurt AG en Kärntner Elektrizitäts-AG
om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van artikel 26
van richtlijn 93/36/EEG van de Raad van 14 juni 1993                                               ARREST VAN HET HOF
betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen
van overheidsopdrachten voor leveringen (PB L 199, blz. 1),                                               (Vijfde kamer)
en de artikelen 1 en 2, lid 1, sub b, van richtlijn 89/665/EEG                                      van 27 november 2003
van de Raad van 21 december 1989 houdende de coördinatie                     in zaak C-497/01 (verzoek van het Tribunal d’arrondisse-
van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende              ment de Luxembourg om een prejudiciële beslissing): Zita
de toepassing van de beroepsprocedures inzake het plaatsen                   Modes Sàrl tegen Administration de l’enregistrement et
van overheidsopdrachten voor leveringen en voor de uitvoe-                                               des domaines (1)
ring van werken (PB L 395, blz. 33), zoals gewijzigd bij
richtlijn 92/50/EEG van de Raad van 18 juni 1992 betreffende                 („Zesde BTW-richtlijn — Artikel 5, lid 8 — Overgang van
de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van                       algemeenheid van goederen — Voortzetting van activiteit
overheidsopdrachten voor dienstverlening (PB L 209, blz. 1),                 door verkrijger in dezelfde sector als overdrager — Wettelijke
heeft het Hof (Zesde kamer), samengesteld als volgt: V. Skouris                          vergunning om activiteit uit te oefenen”)
(rapporteur), waarnemend voor de president van de Zesde                                                   (2004/C 21/10)
kamer, C. Gulmann, J.-P. Puissochet, R. Schintgen en N. Col-
neric, rechters; advocaat-generaal: J. Mischo; griffier:                                                 (Procestaal: Frans)
H. A. Rühl, hoofdadministrateur, op 4 december 2003 een                      (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:                                                       dentie van het Hof)
1)     De gemeenschapsreglementering inzake overheidsopdrachten              In zaak C-497/01, betreffende een verzoek aan het Hof
       verzet er zich niet tegen dat een aanbestedende dienst bij de         krachtens artikel 234 EG van het Tribunal d’arrondissement


title: Zaak T-271/13: Beroep ingesteld op 22 mei 2013 — Nutrexpa/BHIM — Kraft Foods Italia Intellectual Property (Cuétara MARÍA ORO)

text:
               27.7.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 215/15

         Beroep ingesteld op 22 mei 2013 — Nutrexpa/BHIM — Kraft Foods Italia Intellectual Property (Cuétara MARÍA ORO)
   (Zaak T-271/13)
   2013/C 215/20
   Taal van het verzoekschrift: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Nutrexpa, SL (Barcelona, Spanje) (vertegenwoordigers: J. Grau Mora, M. Ferrándiz Avendaño en Y. Sastre Canet, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Kraft Foods Italia Intellectual Property Srl (Milaan, Italië)

      Conclusies

               —

               de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 18 maart 2013 in zaak R 1285/2012-1 houdende afwijzing van de aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk „Cuétara MARÍA ORO” (nr. 9 056 045) ter aanduiding van „geconserveerde en gedroogde vruchten; geconserveerde, gedroogde en gekookte groenten” (klasse 29) en „meel en graanpreparaten, brood, banketbakkers- en suikerbakkerswaren, ijs; koekjes” (klasse 30) vernietigen, zodat dit merk door het BHIM moet worden ingeschreven;

               —

               het BHIM verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Betrokken gemeenschapsmerk: beeldmerk met de woordelementen „Cuétara MARÍA ORO” voor waren van de klassen 5, 29 en 30 — gemeenschapsmerkaanvraag nr. 9 056 045

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: Kraft Foods Italia Intellectual Property Srl

      Oppositiemerk of -teken: nationale beeldmerken en gemeenschapsbeeldmerk met het woordelement „ORO” voor waren van de klassen 29 en 30

      Beslissing van de oppositieafdeling: gedeeltelijke toewijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009


               20.3.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 81/12

         Verzoek van 5 november 2013 om een advies van het EVA-Hof door Héraðsdómur Reykjavíkur in de zaak Gunnar V. Engilbertsson tegen Íslandsbanki hf.
   (Zaak E-25/13)
   2014/C 81/11
   Bij brief van 5 november 2013 van Héraðsdómur Reykjavíkur (Districtsrechtbank van Reykjavik) is bij het EVA-Hof een verzoek ingediend, dat ter griffie van het Hof is binnengekomen op 12 november 2013, om een advies in de zaak Gunnar V. Engilbertsson tegen Íslandsbanki hf., betreffende de onderstaande vragen:

               1.

               Is het met de bepalingen van Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten verenigbaar, indien op grond van de wetgeving van een staat die partij is bij de EER-Overeenkomst in leningovereenkomsten betreffende de aankoop van onroerende goederen tussen consumenten en kredietgevers mag worden bedongen dat de terugbetalingen van de lening aan een vooraf vastgestelde index gekoppeld zijn?

               2.

               Indien het antwoord op de eerste vraag luidt dat het met de bepalingen van Richtlijn 93/13/EEG verenigbaar is de terugbetalingen van leningen betreffende de aankoop van onroerende goederen aan een index te koppelen, dan is dit de tweede vraag: beperkt de richtlijn de bevoegdheid van de betrokken EER-lidstaat om in wettelijke of bestuursrechtelijke bepalingen vast te leggen welke factoren tot wijzigingen van de vooraf vastgestelde index kunnen leiden en op welke manier die wijzigingen moeten worden gemeten?

               3.

               Indien het antwoord op de tweede vraag luidt dat Richtlijn 93/13/EEG de bevoegdheid van de in die vraag bedoelde lidstaat niet beperkt, dan is dit de derde vraag: wordt een beding in de overeenkomst beschouwd als een beding waarover afzonderlijk is onderhandeld in de zin van artikel 3, lid 1, van de richtlijn, indien a) in de schuldbrief die de consument bij de opname van de lening ondertekent, bedongen is dat zijn verplichting aan een index gekoppeld is en de bij de berekening van de prijswijzigingen in aanmerking te nemen basisindex in de schuldbrief is vastgesteld, b) bij de schuldbrief een aflossingsplan met de geraamde en gespecificeerde terugbetalingen op de vervaldagen van de lening is gevoegd en in dat plan is vermeld dat die ramingen volgens het indexeringsbeding in de schuldbrief kunnen wijzigen, en c) het aflossingsplan door de consument en de kredietverlener worden ondertekend op het ogenblik dat de schuldbrief door de consument wordt ondertekend?

               4.

               Wordt de methode van berekening van de prijswijzigingen in leningovereenkomsten voor de aankoop van onroerende goederen geacht expliciet aan de consument te zijn beschreven in de zin van punt 2, onder d), van de bijlage bij Richtlijn 93/13/EEG, indien de omstandigheden zijn zoals beschreven in de derde vraag?

               5.

               Heeft een staat die partij is bij de EER-Overeenkomst bij de tenuitvoerlegging van artikel 6, lid 1, van Richtlijn 93/13/EEG de mogelijkheid in zijn nationale wetgeving te bepalen dat oneerlijke contractuele bedingen in de zin van artikel 6, lid 1, van de richtlijn niet-bindend voor de consument kunnen worden verklaard, of moet in de nationale wetgeving worden bepaald dat dergelijke bedingen altijd niet-bindend zijn voor de consument?


title: Zaak T-606/13: Arrest van het Gerecht van 18 november 2015 — Mustang/BHIM — Dubek (Mustang) [„Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk Mustang — Oudere nationale woord- en beeldmerken MUSTANG — Geen gevaar dat afbreuk wordt gedaan aan de reputatie van de oudere merken — Artikel 8, lid 5, van verordening (EG) nr. 207/2009”]

text:
               11.1.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 7/23

         Arrest van het Gerecht van 18 november 2015 — Mustang/BHIM — Dubek (Mustang)
   (Zaak T-606/13) (1)

   ([„Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk Mustang - Oudere nationale woord- en beeldmerken MUSTANG - Geen gevaar dat afbreuk wordt gedaan aan de reputatie van de oudere merken - Artikel 8, lid 5, van verordening (EG) nr. 207/2009”])
   (2016/C 007/32)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Mustang — Bekleidungswerke GmbH & Co. KG (Künzelsau, Duitsland) (vertegenwoordigers: aanvankelijk S. Völker, vervolgens C. Roos en S. Speckmann, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordigers: G. Schneider en M. Fischer, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: Dubek Ltd (Petach Tikva, Israël) (vertegenwoordiger: C. Thomas, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 13 september 2013 (zaak R 416/2012-4), inzake een oppositieprocedure tussen Mustang — Bekleidungswerke GmbH & Co. KG en Dubek Ltd

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Mustang — Bekleidungswerke GmbH & Co. KG wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 39 van 8.2.2014.


title: Zaak C-131/05: Beroep, op 21 maart 2005 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland

text:
               28.5.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 132/14

         Beroep, op 21 maart 2005 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland
   (Zaak C-131/05)
   (2005/C 132/27)
   Procestaal: Engels
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 21 maart 2005 beroep ingesteld tegen Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door M. van Beek als gemachtigde, bijgestaan door F. Louis, avocat, en A. Capobianco, avvocato, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
   Verzoekster concludeert dat het het Hof behage:

               1.

               vast te stellen dat het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan artikel 6, lid 1, van richtlijn 79/409/EEG van de Raad van 2 april 1979 inzake het behoud van de vogelstand (1), alsmede aan de artikelen 12, lid 2, en 13 lid, 1, beide gelezen in samenhang met artikel 2, lid 1, van richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna (2), de krachtens deze richtlijnen op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               2.

               het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De Commissie betoogt:

               —

               dat het Verenigd Koninkrijk, door het verbod van artikel 6, lid 1, van richtlijn 79/409/EEG (de vogelrichtlijn) op de verkoop, het vervoer voor verkoop en het in bezit hebben voor verkoop alsmede het ten verkoop aanbieden van vogels te beperken tot standvogels en trekvogels in Groot-Brittannië, inbreuk heeft gemaakt op dat artikel aangezien het verbod duidelijk bedoeld is om te gelden voor alle natuurlijk in het wild levende vogelsoorten op het Europese grondgebied van de lidstaten waarop het Verdrag van toepassing is;

               —

               dat het Verenigd Koninkrijk, door het verbod van artikel 12, lid 2, van richtlijn 92/43/EEG (de habitatrichtlijn) met betrekking tot het in bezit hebben, vervoeren, verhandelen of ruilen en het te koop of in ruil aanbieden van de in bijlage IV, sub a, bij de richtlijn opgenomen diersoorten te beperken tot de diersoorten waarvan het natuurlijke verspreidingsgebied Groot-Brittannië omvat, inbreuk heeft gemaakt op dat artikel, omdat de lijst van beschermde diersoorten waarvoor de Britse wetgeving geldt, tengevolge van die beperking korter is dan de lijst in bijlage IV bij de richtlijn;

               —

               dat het Verenigd Koninkrijk, door het verbod van artikel 13, lid 1, van de habitatrichtlijn op de handel in plantensoorten te beperken tot soorten „waarvan het verspreidingsgebied enig gebied van Groot-Brittannië omvat, zoals opgenoemd in Schedule 4 [van de 1994 Regulations]”, inbreuk heeft gemaakt op dat artikel omdat de lijst van beschermde plantensoorten in Schedule 4 tengevolge van deze beperking korter is dan de lijst van beschermde plantensoorten in bijlage IV, sub b, van de habitatrichtlijn.

      (1)  PB L 103 van 25.04.1979, blz. 1.

      (2)  PB L 206 van 22.07.1992, blz. 7.


title: Zaak T-325/05: Beroep ingesteld op 30 augustus 2005 — TUI/BHIM

text:
               15.10.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 257/17

         Beroep ingesteld op 30 augustus 2005 — TUI/BHIM
   (Zaak T-325/05)
   (2005/C 257/32)
   Procestaal: Duits
   Partijen

      Verzoekende partij(en): TUI AG (Hannover, Duitsland) [vertegenwoordiger(s): D. von Schulz, advocaat]

      Verwerende partij(en): Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)
   Conclusies van verzoeker(s)/verzoekster(s)

               —

               de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 25 mei 2005 in zaak R 0183/2004-4 te vernietigen;

               —

               het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt te gelasten, het aangevraagde gemeenschapsmerk 002851681 „Fliegen zum Taxipreis” voor alle in de aanvraag opgegeven diensten in te schrijven;

               —

               het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt te verwijzen in de kosten van de procedure voor de kamer van beroep en in die van de onderhavige beroepsprocedure.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „Fliegen zum Taxipreis” voor diensten van de klassen 36 en 39 — aanvraagnr. 2 851 681

      Beslissing van de onderzoeker: afwijzing van de aanvraag voor diensten van klasse 39

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 7, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad, aangezien ten onrechte is gesteld dat het aangevraagde merk geen onderscheidend vermogen heeft.


title: Doorhaling van zaak T-205/00

text:
28.7.2001              NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    C 212/27
Verzoekster vordert:                                                  Ten slotte heeft volgens verzoekster de intentieverklaring geen
                                                                      aanleiding gegeven tot steunmaatregel waarop de verdrags-
—     nietigverklaring van artikel 2 van de beschikking van           bepalingen inzake staatssteun van toepassing waren of, zo
      de Commissie van de Europese Gemeenschappen van                 er sprake van een dergelijke steunmaatregel was, dat hij
      29 november 2000 in zaak nr. C-32/93, waarbij de door           onverenigbaar was met de gemeenschappelijke markt. Dat
      Spanje ten uitvoer gelegde steunmaatregel ten gunste van        vraagstuk is voor verzoekster echter niet van praktisch belang,
      de scheepvaartmaatschappij Ferries Golfo de Vizcaya             daar volgens haar opvatting de terugvordering van die steun
      onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt is ver-           niet rechtmatig kan worden gelast, zo het al mogelijk is.
      klaard;
—     verwijzing van de Commissie in de kosten.                       (1) Arrest van 28.1.1999 in zaak T-14/96, BAI/Commissie, Jurispr.
                                                                          1999, blz. II-139.
Middelen en voornaamste argumenten
Aan verzoekster, voorheen bekend als Ferries Golfo de Vizcaya
SA, is beweerdelijke staatssteun voor een nieuwe veerdienst
                                                                                Doorhaling van zaak T-163/00 (1)
tussen Bilbao (Spanje) en Portsmouth (Verenigd Koninkrijk)
verleend op grond van een intentieverklaring die door de
Commissie in juni 1995 was goedgekeurd. Het Gerecht van                                      (2001/C 212/51)
eerste aanleg heeft die goedkeuringsbeschikking naderhand
nietig verklaard (1). De in casu betwiste beschikking is door de                              (Procestaal: Frans)
Commissie in november 2000 na een heronderzoek van de
zaak gegeven.                                                         De president van de Tweede kamer van het Gerecht van eerste
                                                                      aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking
Verzoekster stelt, dat de betwiste beschikking onjuist is,            van 28 maart 2001 de doorhaling in het register gelast van
voorzover daarbij wordt vastgesteld, dat de overeenkomst niet         zaak T-163/00: R. Carotti tegen Rekenkamer van de Europese
overeenkomstig artikel 93, lid 3 Eg-Verdrag (thans artikel 83,        Gemeenschappen.
lid 3, EG) is aangemeld, omdat de aanmelding niet door de
Spaanse regering is gedaan. De Commissie heeft noch met               (1) PB C 247 van 26.8.2000.
verzoeksters vertegenwoordigers noch met de Spaanse rege-
ring het probleem aan de orde gesteld, dat de kennisgeving
door de vertegenwoordigers van de toekomstige begunstigde
in plaats van door de betrokken lidstaat rechtens niet volstaat
als „informatie” in de zin van artikel 93, lid 3 van het Verdrag.
Bovendien heeft de Commissie voor haar beslissing van juni                           Doorhaling van zaak T-205/00 (1)
1995 gebruik gemaakt van de door de vertegenwoordigers van
verzoekster verstrekte informatie.
                                                                                (2001/C 212/52)
Verzoekster betoogt voorts, dat een aangemelde steun-
maatregel ten aanzien waarvan een gunstig is beslist voordat                                  (Procestaal: Frans)
hij wordt toegekend, niet kan worden teruggevorderd. Bij de
begunstigde heeft een gewettigd vertrouwen post gevat, dat            De president van de Eerste kamer van het Gerecht van eerste
hem niet kan worden ontnomen door de nietigverklaring van             aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking
de gunstige beschikking van de Commissie, op grond waarvan            van 27 maart 2001 de doorhaling in het register gelast van
de begunstigde de steun heeft aanvaard. Elke andere oplossing         zaak T-205/00: RENCO SpA tegen Raad van de Europese
zou het gehele stelsel van verdragsbepalingen inzake                  Unie.
staatssteun op losse schroeven zetten en kennelijk en ernstig
laakbare gevolgen in de praktijk hebben.                              (1) PB C 285 van 7.10.2000.


title: Zaak C-385/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Mercantil n ° 9 de Barcelona (Spanje) op 12 augustus 2014 — Youssouf Drame Ba/Catalunya Caixa S.A.

text:
               3.11.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 388/4

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Mercantil no 9 de Barcelona (Spanje) op 12 augustus 2014 — Youssouf Drame Ba/Catalunya Caixa S.A.
   (Zaak C-385/14)
   2014/C 388/05
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Juzgado de lo Mercantil no 9 de Barcelona

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Youssouf Drame Ba

      Verwerende partij: Catalunya Caixa S.A.

      Prejudiciële vragen

   Gelet op het feit dat het Spaanse systeem in artikel 43 van de LEC (1) een schorsende werking toekent aan de individuele vordering die parallel wordt ingesteld door de consument totdat definitief uitspraak is gedaan in de collectieve procedure en gelet op het feit dat de consument daardoor gebonden is aan wat er in die uitspraak wordt beslist, zonder dat hij de mogelijkheid heeft om de argumenten aan te voeren die zijn rechten het beste dienen en zonder alle bewijsmiddelen aan te kunnen voeren die hem op grond van het beginsel van wapengelijkheid ter beschikking staan:

               1)

               Voorziet [het Spaanse rechtssysteem] in een doeltreffend middel of mechanisme in de zin van artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG (2)?

               2)

               In hoeverre vormt deze schorsende werking een beletsel voor de consument en dus een inbreuk op artikel 7, lid 1, van voornoemde richtlijn bij de instelling van een vordering tot nietigverklaring van oneerlijke bedingen in een door hem afgesloten overeenkomst?

               3)

               Vormt het feit dat de consument zich niet kan losmaken van de collectieve vordering een inbreuk op artikel 7, lid 3, van richtlijn 93/13/EEG?

               4)

               Of maakt de schorsende werking van artikel 43 van de LEC geen inbreuk op artikel 7 van richtlijn 93/13/EEG omdat de consument volledige bescherming van zijn rechten geniet via de collectieve vordering en omdat het Spaanse rechtssysteem voorziet in andere processuele mechanismen die eveneens doeltreffend en geschikt zijn voor de waarborging van zijn rechten en het beginsel van rechtszekerheid?

      (1)  Ley de Enjuiciamiento Civil (Spaans wetboek van burgerlijke rechtsvordering).

      (2)  Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB L 95, blz. 29).


title: Zaak C-439/16 PPU: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 27 oktober 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Spetsializiran nakazatelen sad — Bulgarije) — Strafzaak tegen Emil Milev [Prejudiciële verwijzing — Prejudiciële spoedprocedure — Justitiële samenwerking in strafzaken — Richtlijn (EU) 2016/343 — Artikelen 3 en 6 — Toepassing ratione temporis — Rechterlijke toetsing van de voorlopige hechtenis van een verdachte — Nationale regeling die verbiedt om in de contentieuze fase van de procedure te onderzoeken of er een redelijke verdenking bestaat dat de verdachte een strafbaar feit heeft gepleegd — Strijdigheid met artikel 5, lid 1, onder c), en lid 4, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden — Beoordelingsmarge die door de nationale rechtspraak aan de nationale rechterlijke instanties wordt gelaten om dat verdrag al dan niet toe te passen]

text:
               9.1.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 6/23

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 27 oktober 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Spetsializiran nakazatelen sad — Bulgarije) — Strafzaak tegen Emil Milev
   (Zaak C-439/16 PPU) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Prejudiciële spoedprocedure - Justitiële samenwerking in strafzaken - Richtlijn (EU) 2016/343 - Artikelen 3 en 6 - Toepassing ratione temporis - Rechterlijke toetsing van de voorlopige hechtenis van een verdachte - Nationale regeling die verbiedt om in de contentieuze fase van de procedure te onderzoeken of er een redelijke verdenking bestaat dat de verdachte een strafbaar feit heeft gepleegd - Strijdigheid met artikel 5, lid 1, onder c), en lid 4, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden - Beoordelingsmarge die door de nationale rechtspraak aan de nationale rechterlijke instanties wordt gelaten om dat verdrag al dan niet toe te passen])
   (2017/C 006/28)
   Procestaal: Bulgaars

      Verwijzende rechter

   Spetsializiran nakazatelen sad

      Partij in de strafzaak

   Emil Milev

      Dictum

   Het advies dat door de Varhoven kasatsionen sad (hoogste rechter in burgerlijke en strafzaken, Bulgarije) is uitgebracht op 7 april 2016 aan het begin van de termijn voor de omzetting van richtlijn (EU) 2016/343 van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 2016 betreffende de versterking van bepaalde aspecten van het vermoeden van onschuld en van het recht om in strafprocedures bij de terechtzitting aanwezig te zijn, volgens hetwelk het de nationale rechterlijke instanties die bevoegd zijn om uitspraak te doen op een beroep tegen een beslissing tot voorlopige hechtenis, vrijstaat te beslissen of de handhaving van de voorlopige hechtenis van een verdachte in de contentieuze fase van de strafzaak moet worden onderworpen aan een rechterlijke toetsing die ook betrekking heeft op de vraag of er nog altijd een redelijke verdenking bestaat dat hij het hem verweten strafbare feit heeft gepleegd, kan de met die richtlijn nagestreefde doelstellingen na het verstrijken van de termijn voor de omzetting van die richtlijn niet ernstig in gevaar brengen.

      (1)  PB C 364 van 3.10.2016.


title: Zaak C-301/16 P: Hogere voorziening ingesteld op 26 mei 2016 door Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 16 maart 2016 in zaak T-586/14, Xinyi PV Products (Anhui) Holdings Ltd/Europese Commissie

text:
               25.7.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 270/32

         Hogere voorziening ingesteld op 26 mei 2016 door Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 16 maart 2016 in zaak T-586/14, Xinyi PV Products (Anhui) Holdings Ltd/Europese Commissie
   (Zaak C-301/16 P)
   (2016/C 270/36)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: T. Maxian Rusche, L. Flynn, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure: Xinyi PV Products (Anhui) Holdings Ltd

      Conclusies

               —

               het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 16 maart 2016, aan de Commissie betekend op 17 maart 2016, in zaak T-586/14, Xinyi PV Products (Anhui) Holdings Ltd/Commissie, vernietigen;

               —

               het eerste onderdeel van het eerste middel van het verzoek in eerste aanleg ongegrond verklaren;

               —

               de zaak wat betreft het tweede onderdeel van het eerste middel en het tweede tot en met het vierde middel van het verzoek in eerste aanleg terugverwijzen naar het Gerecht voor een nieuwe beoordeling;

               —

               de beslissing over de kosten in eerste aanleg en in hogere voorziening aanhouden.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De Commissie betoogt dat het arrest waartegen hogere voorziening wordt ingesteld, op de volgende gronden dient te worden vernietigd:
   Ten eerste heeft het Gerecht een onjuiste uitlegging gegeven aan de uitdrukking „die nog voortvloeien uit het vroegere systeem zonder markteconomie” in artikel 2, lid 7, onder c), derde streepje, van verordening (EG) nr. 1225/2009 (1) van de Raad betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap. Dit middel omvat vijf onderdelen:

               —

               Eerste onderdeel: maatregelen voor de tenuitvoerlegging van het vijfjarenplan vloeien nog voort uit het vroegere systeem zonder markteconomie;

               —

               Tweede onderdeel: het ondersteunen van bepaalde economische sectoren („winnaars uitkiezen”) is in een markteconomie geen legitieme doelstelling;

               —

               Derde onderdeel: subsidies zijn in een markteconomie niet variabel, maar gekoppeld aan een investering;

               —

               Vierde onderdeel: de litigieuze maatregelen zijn niet vergelijkbaar met onrechtmatige en onverenigbare staatssteun zoals die in de Unie voorkomt;

               —

               Vijfde onderdeel: onjuiste uitlegging van het begrip „systeem zonder markteconomie”.

         Ten tweede is het arrest onvolledig en inconsistent gemotiveerd.
   Ten derde heeft het Gerecht een aantal procedurele fouten gemaakt:

               —

               Eerste onderdeel: het Gerecht heeft beslist over een kwestie waarvoor het niet bevoegd was (ultra vires), in strijd gehandeld met het beginsel dat partijen het voorwerp van het geding afbakenen, en in strijd gehandeld met artikel 21 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie en de artikelen 44, lid 1, en 48, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, zoals deze luidden toen de zaak in eerste aanleg aanhangig werd gemaakt;

               —

               Tweede onderdeel: de Commissie is niet gehoord over de beweerde vergelijkbaarheid van de staatssteun genoemd in de in punt 66 aangehaalde rechtspraak, met de litigieuze maatregelen;

               —

               Derde onderdeel: het Gerecht is niet ingegaan op de argumenten van de Commissie inzake de definitie van „systeem zonder markteconomie”.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad van 30 november 2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (PB L 343, blz. 51).


title: Verzoek van Länsrätten i Stockholms län van 13 oktober 1995 om een prejudiciële beslissing in een door VAG Sverige AB aanhangig gemaakte procedure (Zaak C-329/95)

text:
Nr . C 351 /2             NL                     Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    30 . 12 . 95
len 15 , lid 1 , onder f), van Verordening ( EEG ) nr. 574/72 ( )           Verzoek van het Tribunale di Genova — Sezione prima
en 9 bis van Verordening ( EEG ) nr. 2332/89 ( 2 ), in het licht            civile — van 5 oktober 1995 om een prejudiciële beslissing in
van artikel 48 EG-Verdrag, ter beantwoording van de                         het aldaar aanhangige geding tussen 1 . F.lli Carli SpA en
volgende vraag:                                                             2. Casa di Spedizione Viale sas, enerzijds, en Amministra
                                                                                zione delle Finanze, anderzijds
                                                                                ( Zaak C-333/95 )
„ Moet artikel 4 van Wet nr. 222/84 aldus worden toegepast,
dat de referentieperiode voor de erkenning van het invali                                              ( 95/C 351 /04 )
diteitspensioen moet worden verlengd, wanneer de werkne
mer een werkloosheidsuitkering heeft genoten in een andere
Lid-Staat, alwaar deze verlenging mogelijk is, en zo ja , zijn
aan deze verlenging eventueel voorwaarden verbonden ?"
                                                                            Bij beschikking van 5 oktober 1995 ( ingekomen ter griffie
                                                                            van het Hof van Justitie op 20 oktober daaraanvolgend )
0 ) PB nr . L 74 van 27. 3 . 1972 , blz . 1 .                               heeft het Tribunale di Genova — Sezione prima civile — in
( 2 ) PB nr . L 224 van 2 . 8 . 1989 , blz . 1 .                            het aldaar aanhangig geding tusen 1 . F.lli Carli SpA en
                                                                            2 . Casa di Spedizione Viale sas, enerzijds, en Amministra
                                                                            zione delle Finanze , anderzijds, het Hof van Justitie van de
                                                                            Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
                                                                            beslissing over de navolgende vraag:
Verzoek van Lansratten i Stockholms lan van 13 oktober
                                                                            Is de schorsing van douanerechten op de invoer vanuit
1995 om een prejudiciële beslissing in een door VAG Sverige
                                                                            Spanje van de in de bijlage bij Verordening ( EEG ) nr. 3835/
                 AB aanhangig gemaakte procedure                            90 ( x ) genoemde landbouwprodukten, waarin artikel 1 van
                            ( Zaak C-329/95 )                               Verordening ( EEG ) nr. 3416/91 ( 2 ) voorziet, van toepassing
                               ( 95/C 351 /03 )                             op de invoer van conserven tonijn op olijfolie van oorsprong
                                                                            uit dat land ?
Lansratten i Stockholms lan heeft bij beschikking van
13 oktober 1995 , ingekomen ter griffie van het Hof van
Justitie op 19 oktober 1995 , in een door VAG Sverige AG
aanhangig gemaakte procedure, het Hof van Justitie van de                   Mogen de bevoegde douaneautoriteiten met toepassing van
Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële                        artikel 5 , leden 1 en 2, van Verordening ( EEG ) nr. 1697/
beslissing over de navolgende vragen :                                      79 ( 3 ) van 24 juli 1979 — overgenomen in Verordening
                                                                            ( EEG ) nr. 1715/90 ( 4 ) van 20 juni 1990 en in artikel 2 van de
                                                                            uitvoeringsverordening ( EEG ) nr. 2164/91 ( 5 ) van 23 juli
1 . Is het in het Zweedse bilregisterkungörelse ( wet op de                 1991 — overgaan tot navordering van douanerechten die bij
       registratie van motorvoertuigen ) (') gestelde vereiste              de invoer niet zijn vereffend, omdt zij volledig werden
       inzake de overlegging van een certificaat ( inhoudende               geschorst als gevolg van een verkeerde uitlegging van de
       dat het voertuig voldoet aan de Zweedse voorschriften                geldende Gemeenschapsregeling, doch die achteraf ver
       inzake de emissies van motorvoertuigen ) verenigbaar                 schuldigd zijn gebleken — als gevolg van een andersluidende
       met Richtlijn 70/ 156/EEG ( 2 ) van de Raad, zoals gewij            uitlegging van die regeling door de EG-Commissie, na advies
       zigd ?                                                               van haar Juridische Dienst —, wanneer de belastingplichtige
                                                                            voor zijn douaneaangifte aan alle voorschriften van de
                                                                            geldende regeling heeft voldaan en niet is gebleken, dat hij
2 . Indien vraag 1 bevestigend moet worden beantwoord : is                  besefte dat de aanvankelijke uitlegging van de Gemeen
       het betrokken vereiste verenigbaar met artikel 30                    schapsregeling door de Italiaanse autoriteiten onjuist
       EG-Verdrag of kan het worden beschouwd als een                       was ?
       „ maatregel van gelijke werking "?
3 . Indien vraag 1 bevestigend moet worden beantwoord en                    (')  PB  nr . L 370 van 31 . 12 . 1990 , blz . 126 .
       vraag 2 aldus, dat de maatregel moet worden                          (2 ) PB  nr . L 324 van 26 . 11 . 1991 , blz . 11 .
       beschouwd als een „ maatregel van gelijke werking ":                 (■') PB  nr . L 197 van 3 . 8 . 1979 , blz . 1 .
       mag het onderhavige Zweedse voorschrift krachtens                    (4)  PB  nr.  L 160 van 26 . 6 . 1990 , blz . 1 .
       artikel 36 worden gehandhaafd ?                                      (s)  PB  nr.  L 201 van 24 . 7. 1991 , blz . 16 .
( l ) § 12 , lid 1 , onder 9 .
( 2 ) PB nr . L 42 van 23 . 2 . 1970, blz . 1 .


title: Zaak T-241/13: Beroep ingesteld op 25 april 2013 — Helleense Republiek/Europese Commissie

text:
               20.7.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 207/38

         Beroep ingesteld op 25 april 2013 — Helleense Republiek/Europese Commissie
   (Zaak T-241/13)
   2013/C 207/63
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Verzoekende partij: Helleense Republiek (vertegenwoordigers: I. Chalkias, S. Papaïoannou en A. Vassilopoulou)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het beroep toewijzen;

               —

               uitvoeringsbesluit 2013/123/EU van de Commissie van 26 februari 2013 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de landbouw (EOGFL), afdeling Garantie, in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo), waarvan kennisgeving is geschied onder nummer C(2013) 981 en dat is bekendgemaakt in het PB L 67, blz. 20, nietig verklaren, wat het deel ervan betreft dat betrekking heeft op de Helleense Republiek;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Wat de financiële correcties betreft die zijn opgelegd bij het bestreden uitvoeringsbesluit 2013/123/EU van de Commissie van 26 februari 2013 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de landbouw (EOGFL), afdeling Garantie, in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo), waarvan kennisgeving is geschied onder nummer C(2013) 981 en dat is bekendgemaakt in het PB L 67, blz. 20, wat het deel ervan betreft dat betrekking heeft op de financiële correcties ten laste van de Helleense Republiek die van toepassing zijn op de in artikel 69 van verordening nr. 1782/2003 bedoelde steun in de sectoren rundvlees, schapen en geiten, en tabak tijdens de verkoopseizoenen 2006 en 2007, voert verzoekster de volgende middelen tot nietigverklaring aan:
   Met haar eerste middel tot nietigverklaring betoogt de Helleense Republiek dat de correctie die wegens de bij de uitvoering van artikel 69 van verordening nr. 1782/2003 (1) vastgestelde gebreken is toegepast, niet rechtmatig is en nietig moet worden verklaard op grond dat:
   a) zij schending oplevert van artikel 69 van verordening nr. 1782/2003, waarvan de uitvoering door de lidstaten facultatief is en welke bepaling de lidstaten een zeer ruime beoordelingsmarge laat voor de vaststelling van de begunstigden van de extra betaling, de subsidiabiliteitscriteria en de modaliteiten en specifieke voorwaarden voor het verrichten van de extra betaling; b) de niet-toepassing van artikel 69 van verordening nr. 1782/2003 geen schade meebrengt voor het fonds, zoals artikel 31 van verordening nr. 1290/2005 (2) verlangt om rechtmatig een financiële correctie te kunnen toepassen.
   Met haar tweede middel tot nietigverklaring voert de Helleense Republiek aan dat de in de sector tabak wegens gebreken in verband met essentiële controles toegepaste correctie niet rechtmatig is en nietig moet worden verklaard op grond dat: a) de vaststelling van de Commissie dat de controles ter plaatse niet met verordening nr. 796/2004 (3) strookten, op een onjuiste uitlegging en toepassing van artikel 23 van deze verordening en een onjuiste beoordeling van de feiten berust en ontoereikend en tegenstrijdig is gemotiveerd, en b) de vaststelling van de Commissie dat er geen essentiële controles in de verwerkingsbedrijven waren verricht, op een dwaling omtrent de feitelijke omstandigheden berust.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1782/2003 van de Raad van 29 september 2003 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers en houdende wijziging van de verordeningen (EEG) nr. 2019/93, (EG) nr. 1452/2001, (EG) nr. 1453/2001, (EG) nr. 1454/2001, (EG) nr. 1868/94, (EG) nr. 1251/1999, (EG) nr. 1254/1999, (EG) nr. 1673/2000, (EEG) nr. 2358/71 en (EG) nr. 2529/2001 (PB L 270, blz. 1).

      (2)  Verordening (EG) nr. 1290/2005 van de Raad van 21 juni 2005 betreffende de financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (PB L 209, blz. 1).

      (3)  Verordening (EG) nr. 796/2004 van de Commissie van 21 april 2004 houdende uitvoeringsbepalingen inzake de randvoorwaarden, de modulatie en het geïntegreerd beheers- en controlesysteem waarin is voorzien bij verordening (EG) nr. 1782/2003 van de Raad tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers (PB L 141, blz. 18).