title: Zaak C-631/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank Noord-Holland (Nederland) op 7 december 2016 — X BV tegen Inspecteur van de Belastingdienst/Douane, kantoor Rotterdam Rijnmond

text:
               20.3.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 86/6

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank Noord-Holland (Nederland) op 7 december 2016 — X BV tegen Inspecteur van de Belastingdienst/Douane, kantoor Rotterdam Rijnmond
   (Zaak C-631/16)
   (2017/C 086/08)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Rechtbank Noord-Holland

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekster: X BV

      Verweerder: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane, kantoor Rotterdam Rijnmond

      Prejudiciële vragen

               1)

               Is de Uitvoeringsverordening (EU) 2016/1647 (1) van de Commissie van 13 september 2016 betreffende het opnieuw instellen van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige recht op schoeisel met bovendeel van leder van oorsprong uit Vietnam en geproduceerd door [A BEDRIJF] Ltd, en tot uitvoering van het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie in de gevoegde zaken C-659/13 en C-34/14 geldig?

               2)

               Is de Uitvoeringsverordening (EU) 2016/1731 (2) van de Commissie van 28 september 2016 betreffende het opnieuw instellen van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige recht op schoeisel met bovendeel van leder van oorsprong uit de Volksrepubliek China en Vietnam en vervaardigd door [I BEDRIJF] Ltd (China), en tot uitvoering van het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie in de gevoegde zaken C-659/13 en C-34/14 geldig?

               3)

               Indien het antwoord op de eerste en/of de tweede vraag ontkennend luidt, betekent dit dan dat de betaalde rechten aan eiseres dienen te worden terugbetaald met vergoeding van rente?

               4)

               Indien het antwoord op de derde vraag bevestigend luidt, hoe dient deze rente dan te worden berekend?

      (1)  Uitvoeringsverordening betreffende het opnieuw instellen van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige recht op schoeisel met bovendeel van leder, van oorsprong uit Vietnam en geproduceerd door Best Royal Co. Ltd, Lac Cuong Footwear Co., Ltd, Lac Ty Co., Ltd, Saoviet Joint Stock Company (Megastar Joint Stock Company), VMC Royal Co Ltd, Freetrend Industrial Ltd en haar verbonden onderneming Freetrend Industrial A (Vietnam) Co, Ltd, Fulgent Sun Footwear Co., Ltd, General Shoes Ltd, Golden Star Co, Ltd, Golden Top Company Co., Ltd, Kingmaker Footwear Co. Ltd, Tripos Enterprise Inc., Vietnam Shoe Majesty Co., Ltd, en tot uitvoering van het arrest van het Hof van Justitie in de gevoegde zaken C-659/13 en C-34/14 (PB 2016, L 245, blz. 16).

      (2)  Uitvoeringsverordening betreffende het opnieuw instellen van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige recht op schoeisel met bovendeel van leder van oorsprong uit de Volksrepubliek China en Vietnam en vervaardigd door General Footwear Ltd (China), Diamond Vietnam Co Ltd en Ty Hung Footgearmex/Footwear Co. Ltd en tot uitvoering van het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie in de gevoegde zaken C-659/13 en C-34/14 (PB 2016, L 262, blz. 4).


title: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 2 oktober 2003 in zaak C-12/02 (verzoek van het Bayerische Oberste Landesgericht om een prejudiciële beslissing): strafzaak tegen Marco Grilli ("Vrĳ verkeer van goederen — Maatregelen van gelĳke werking — Vervoer over weg naar lidstaat van in andere lidstaat gekochte auto — Voorlopige nummerplaten — Strafsanctie wegens besturen van voertuig zonder geldige inschrĳving")

text:
C 289/6                 NL                              Publicatieblad van de Europese Unie                                               29.11.2003
Bijlage A, hoofdstuk I, punt 2, eerste alinea, sub a, van richtlijn 85/       nadele van de handel van een andere lidstaat en niet op basis van
73/EEG van de Raad van 29 januari 1985 inzake de financiering                 artikel 30 EG kan worden gerechtvaardigd. Het staat aan de
van de keuringen en veterinaire controles zoals bedoeld in de                 nationale rechterlijke instantie, na te gaan of dit in het hoofdgeding
richtlijnen 89/662/EEG, 90/425/EEG, 90/675/EEG en 91/496/                     het geval is.
EEG, in de gewijzigde en gecodificeerde versie van richtlijn 96/43/
EG van de Raad van 26 juni 1996, moet aldus worden uitgelegd
                                                                              (1) PB C 84 van 6.4.2002.
dat het extra forfaitair bedrag waarin deze bepaling voorziet ter
dekking van de controle- en keuringkosten in verband met het
uitsnijden, moet worden betaald voor al het vlees dat in de uitsnijderij
wordt binnengebracht, ongeacht of het in deze uitsnijderij ook
werkelijk wordt uitgesneden.
                                                                                ARREST VAN HET HOF
(1) PB C 68 van 16.3.2002.
                                                                                (Tweede kamer)
                                                                                van 16 oktober 2003
                     ARREST VAN HET HOF                                       in zaak C-32/02: Commissie van de Europese Gemeen-
                                                                                schappen tegen Italiaanse Republiek (1)
                            (Eerste kamer)
                                                                              („Niet-nakoming — Richtlijn 98/59/EG — Begrip werkge-
                        van 2 oktober 2003                                    ver — Nationale wet die activiteiten zonder winstoogmerk
                                                                              uitsluit van werkingssfeer van richtlijn — Onvolledige
in zaak C-12/02 (verzoek van het Bayerische Oberste                                                        omzetting”)
Landesgericht om een prejudiciële beslissing): strafzaak
                       tegen Marco Grilli (1)                                                           (2003/C 289/11)
(„Vrij verkeer van goederen — Maatregelen van gelijke                                                  (Procestaal: Italiaans)
werking — Vervoer over weg naar lidstaat van in andere
lidstaat gekochte auto — Voorlopige nummerplaten —                            (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
Strafsanctie wegens besturen van voertuig zonder geldige                                                dentie van het Hof)
                             inschrijving”)
                          (2003/C 289/10)                                     In zaak C-32/02, Commissie van de Europese Gemeenschap-
                                                                              pen (gemachtigde: A. Aresu) tegen Italiaanse Republiek (ge-
                           (Procestaal: Duits)                                machtigde: I. M. Braguglia, bijgestaan door M. Mari), betreffen-
                                                                              de een verzoek aan het Hof om vast te stellen dat de Italiaanse
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-    Republiek, door niet de nodige bepalingen vast te stellen met
                          dentie van het Hof)                                 betrekking tot werkgevers die in het kader van hun activiteiten
                                                                              geen winstoogmerk nastreven, de verplichtingen niet is nage-
                                                                              komen die op haar rusten krachtens richtlijn 98/59/EG van de
In zaak C-12/02, betreffende een verzoek aan het Hof krach-                   Raad van 20 juli 1998 betreffende de aanpassing van de
tens artikel 234 EG van het Bayerische Oberste Landesgericht                  wetgevingen van de lidstaten inzake collectief ontslag (PB
(Duitsland), in de aldaar dienende strafzaak tegen Marco Grilli,              L 225, blz. 16), heeft het Hof (Tweede kamer), samengesteld als
om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van artikel 29              volgt: R. Schintgen, kamerpresident, V. Skouris en N. Colneric
EG, heeft het Hof (Eerste kamer), samengesteld als volgt:                     (rapporteur), rechters; advocaat-generaal: P. Léger; griffier:
M. Wathelet (rapporteur), kamerpresident, P. Jann en A. Rosas,                R. Grass, op 16 oktober 2003 een arrest gewezen waarvan het
rechters; advocaat-generaal: P. Léger; griffier: R. Grass, op                 dictum luidt als volgt:
2 oktober 2003 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt
als volgt:                                                                    1)    Door niet de nodige bepalingen vast te stellen met betrekking
                                                                                tot werkgevers die in het kader van hun activiteiten geen
Artikel 29 EG staat in de weg aan een regeling van een lidstaat                     winstoogmerk nastreven, is de Italiaanse Republiek de verplich-
volgens welke het een onderdaan van een andere lidstaat onder                       tingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens richtlijn
bedreiging met strafsancties, zoals een gevangenisstraf of een boete,               98/59/EG van de Raad van 20 juli 1998 betreffende de
verboden is met een in eerstgenoemde lidstaat gekocht voertuig                      aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake collectief
waarop voorlopige nummerplaten zijn aangebracht die door de                         ontslag.
bevoegde autoriteiten van de andere lidstaat met oog op de uitvoer
van het voertuig naar deze andere lidstaat zijn afgegeven, naar deze          2)    De Italiaanse Republiek wordt in de kosten verwezen.
andere lidstaat te rijden, wanneer deze regeling van dien aard is dat
zij de uitvoerstromen beperkt, een verschillende behandeling van de           (1) PB C 84 van 6.4.2002.
binnenlandse en de buitenlandse handel van een staat invoert, ten
grondslag ligt aan een bevoordeling van de binnenlandse handel ten


title: Zaak C-519/13: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 16 september 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Anotato Dikastririo Kyprou — Cyprus) — Alpha Bank Cyprus Ltd/Dau Si Senh e.a. [Justitiële samenwerking in burgerlijke of in handelszaken — Betekening en kennisgeving van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken — Verordening (EG) nr. 1393/2007 — Artikel 8 — Weigering van ontvangst van een stuk — Geen vertaling van een van de verzonden documenten — Ontbreken van het in bijlage II bij die verordening opgenomen modelformulier — Gevolgen]

text:
               9.11.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 371/3

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 16 september 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Anotato Dikastririo Kyprou — Cyprus) — Alpha Bank Cyprus Ltd/Dau Si Senh e.a.
   (Zaak C-519/13) (1)

   ([Justitiële samenwerking in burgerlijke of in handelszaken - Betekening en kennisgeving van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken - Verordening (EG) nr. 1393/2007 - Artikel 8 - Weigering van ontvangst van een stuk - Geen vertaling van een van de verzonden documenten - Ontbreken van het in bijlage II bij die verordening opgenomen modelformulier - Gevolgen])
   (2015/C 371/04)
   Procestaal: Grieks

      Verwijzende rechter

   Anotato Dikastririo Kyprou

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Alpha Bank Cyprus Ltd

      Verwerende partijen: Dau Si Senh, Alpha Panareti Public Ltd, Susan Towson, Stewart Cresswell, Gillian Cresswell, Julie Gaskell, Peter Gaskell, Richard Wernham, Tracy Wernham, Joanne Zorani, Richard Simpson

      Dictum

   Verordening (EG) nr. 1393/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 13 november 2007 inzake de betekening en de kennisgeving in de lidstaten van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of in handelszaken („de betekening en de kennisgeving van stukken”), en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1348/2000 van de Raad moet aldus worden uitgelegd:

               —

               dat de ontvangende instantie verplicht is om, in alle omstandigheden en zonder dat zij daarbij over enige beoordelingsmarge beschikt, degene voor wie een stuk is bestemd, mee te delen dat hij het recht heeft te weigeren dat stuk in ontvangst te nemen, waarbij zij stelselmatig moet gebruikmaken van het in bijlage II bij die verordening opgenomen modelformulier,

               —

               en dat het feit dat die instantie bij de betekening of kennisgeving van een stuk aan degene voor wie het is bestemd, heeft nagelaten bij dat stuk het in bijlage II bij verordening nr. 1393/2007 opgenomen modelformulier te voegen, geen grond vormt om de procedure nietig te verklaren, doch een verzuim is dat moet worden hersteld overeenkomstig de bepalingen van die verordening.

      (1)  PB C 377 van 21.12.2013.


title: Zaak C-538/13: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litouwen) op 14 oktober 2013 — eVigilo Ltd/Priešgaisrinės apsaugos ir gelbėjimo departamentą prie Vidaus reikalų ministerijos

text:
               11.1.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 9/18

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litouwen) op 14 oktober 2013 — eVigilo Ltd/Priešgaisrinės apsaugos ir gelbėjimo departamentą prie Vidaus reikalų ministerijos
   (Zaak C-538/13)
   2014/C 9/28
   Procestaal: Litouws

      Verwijzende rechter

   Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: eVigilo Ltd

      Verwerende partij: Priešgaisrinės apsaugos ir gelbėjimo departamentas prie Vidaus reikalų ministerijos

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moeten de Unierechtelijke regels inzake overheidsopdrachten, met name artikel 1, lid 1, derde alinea, van [richtlijn 89/665, zoals gewijzigd bij] richtlijn 2007/66 (1), inzake de beginselen van doeltreffendheid en snelheid wat betreft de bescherming van rechten van inschrijvers die zijn geschonden, artikel 2 van richtlijn 2004/18 (2), dat het beginsel van gelijke behandeling van inschrijvers en het transparantiebeginsel bevat, en de artikelen 44, lid 1, en 53, lid 1, sub a, van richtlijn 2004/18, betreffende de procedure voor de gunning van een opdracht aan de inschrijver die de economisch voordeligste inschrijving heeft ingediend, samen of afzonderlijk (maar zonder beperking tot de voornoemde bepalingen) aldus worden begrepen en uitgelegd dat:

                           a)

                           wanneer een inschrijver kennis heeft gekregen van een mogelijk significante relatie (band) tussen een andere inschrijver en de deskundigen van de aanbestedende dienst die de offertes hebben beoordeeld, en/of kennis heeft gekregen van de potentieel uitzonderlijke positie van die inschrijver op grond van voorbereidend werk dat eerder is verricht met betrekking tot de betrokken aanbestedingsprocedure, en de aanbestedende dienst, gelet op die omstandigheden, niet is opgetreden, die informatie op zich volstaat om te vorderen dat de beroepsinstantie het optreden van de aanbestedende dienst waarbij de transparantie en de objectiviteit van de procedures niet werden gewaarborgd, onrechtmatig verklaart, en de verzoeker bovendien niet verplicht is concreet te bewijzen dat de deskundigen vooringenomen hebben gehandeld?

                           b)

                           de beroepsinstantie die heeft vastgesteld dat de bovengenoemde vordering van de verzoeker gegrond is, in haar oordeel over de mogelijke gevolgen daarvan voor het resultaat van de aanbestedingsprocedure, niet in aanmerking hoeft te nemen dat de resultaten van de beoordeling van de door de inschrijvers ingediende offertes in wezen dezelfde waren geweest indien geen van de deskundigen die de offertes hebben beoordeeld vooringenomen was geweest?

                           c)

                           de inschrijver pas (uiteindelijk) kennis krijgt van de inhoud van de criteria betreffende de economisch voordeligste inschrijving, die volgens kwalitatieve parameters waren geformuleerd en in abstracte bewoordingen waren omschreven in de aanbestedingsvoorwaarden (criteria zoals volledigheid en verenigbaarheid met de behoeften van de aanbestedende dienst), op grond waarvan de inschrijver in wezen in staat was een offerte in te dienen, op het ogenblik dat de aanbestedende dienst de door de inschrijvers ingediende offertes heeft beoordeeld overeenkomstig die criteria en de betrokken inschrijvers uitgebreid heeft ingelicht over de motivering van zijn beslissingen, en slechts vanaf dat ogenblik de in het nationale recht neergelegde termijn voor de beroepsprocedure begint te lopen voor die inschrijver?

               2)

               Moet artikel 53, lid 1, sub a, van richtlijn 2004/18, beschouwd in samenhang met de in artikel 2 van die richtlijn neergelegde beginselen inzake de gunning van een opdracht, aldus worden begrepen en uitgelegd dat aanbestedende diensten geen procedure voor de beoordeling van door inschrijvers ingediende offertes mogen vaststellen (en toepassen) waarin het resultaat van de offertebeoordeling afhangt van de volledigheid waarmee inschrijvers hebben aangetoond dat hun offerte beantwoordt aan de vereisten in de aanbestedingsstukken, in die zin dat hoe vollediger (uitgebreider) de inschrijver de overeenstemming van zijn offerte met de aanbestedingsvoorwaarden heeft beschreven, des te meer punten aan zijn offerte worden toegekend?

      (1)  Richtlijn 2007/66/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 december 2007 tot wijziging van de richtlijnen 89/665/EEG en 92/13/EEG van de Raad met betrekking tot de verhoging van de doeltreffendheid van de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten (PB L 335, blz. 31).

      (2)  Richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten (PB L 134, blz. 114).


title: Zaak T-371/05: Beroep ingesteld op  28 september 2005  — AITEC Associazione Italiana Tecnico Economica del Cemento e.a./Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               26.11.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 296/36

         Beroep ingesteld op 28 september 2005 — AITEC Associazione Italiana Tecnico Economica del Cemento e.a./Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-371/05)
   (2005/C 296/73)
   Procestaal: Italiaans
   Partijen

      Verzoekende partij(en): AITEC Associazione Italiana Tecnico Economica del Cemento (Rome, Italië), BUZZI UNICEM S.P.A. (Casale Monferrato, Italië), ITALCIMENTI GROUP (Bergamo, Italië) [vertegenwoordiger(s): Massimo Merla en Claudio Tesauro]

      Verwerende partij(en): Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies van verzoeker(s)/verzoekster(s)

               —

               vast te stellen dat de beschikking non-existent is, indien de Commissie niet kan aantonen dat het aan het Commissielid Dimas verleende mandaat hem machtigt, maatregelen inzake het mededingingsbeleid, inzonderheid staatssteun te ondertekenen;

               —

               de beschikking nietig te verklaren: (i) voorzover daarbij met de verklaring dat geen bezwaar wordt ingebracht tegen het nationale toewijzingsplan (artikel 2 van de beschikking) en dus met de goedkeuring van de in dat plan vastgestelde verdeling van de emissierechten over de sectoren, de in die verdeling besloten discriminatie wordt toegestaan, die de ondernemingen van bepaalde sectoren bevoordeelt ten nadele van andere; (ii) voorzover daarbij onverenigbaar met criterium 10 van bijlage III bij richtlijn 2003/87 wordt verklaard het voornemen om de bestaande installaties waarvan de vergunningen moeten worden bijgesteld, toe te staan emissierechten aan de reserve voor de nieuwkomers te onttrekken voor het deel van de gewijzigde installatie, dat reeds vóór de bijstelling van de vergunning bestond (artikel 1, sub b, van de beschikking), zelfs wanneer de nieuwkomers de hun door de reserve ter beschikking gestelde hoeveelheden niet hebben uitgeput; en (iii) voorzover daarbij Italië wordt verzocht het nationale toewijzingsplan in dier voege te wijzigen dat de bestaande installaties waarvan de vergunningen moeten worden bijgesteld, geen emissierechten aan de reserve voor de nieuwkomers mogen onttrekken voor het deel van de gewijzigde installatie, dat reeds vóór de bijstelling van de vergunning bestond (artikel 2, sub b, van de beschikking).

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Het onderhavige beroep heeft betrekking op de beschikking van 25 mei 2005 (1), waarbij de Commissie van de Europese Gemeenschappen zich heeft uitgesproken over de vraag of het nationale toewijzingsplan voor de toewijzing van broeikasemissierechten (NTP), waarvan door Italië kennis is gegeven, verenigbaar was met de criteria van richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juni 2002 (2).
   In de eerste plaats verzoeken verzoeksters na te gaan of het Commissielid dat de bestreden handeling heeft ondertekend, de beschikking mocht vaststellen. Zij verzoeken het Gerecht in het bijzonder na te gaan of het Commissielid Dimas bevoegd was met betrekking tot de maatregelen die inzake mededingingsbeleid, en inzonderheid staatssteun, zijn vastgesteld, en, indien daarvoor termen aanwezig zijn, de bestreden handeling non-existent te verklaren.
   Verzoeksters stellen in de tweede plaats schending van artikel 88, leden 2 en 3, EG, voorzover de Commissie het NTP heeft onderzocht, een maatregel die elementen van staatssteun kan bevatten, zonder de in voornoemde bepaling vervatte procedurevoorschriften in acht te nemen.
   In de derde plaats stellen verzoeksters dat de Commissie bij het onderzoek of het NTP eventueel elementen van staatssteun bevat, artikel 87 EG, criterium 5 van bijlage III bij richtlijn 2003/87 en het non-discriminatiebeginsel heeft geschonden, doordat zij met de goedkeuring van de in het NTP vastgestelde verdeling van de emissierechten over de sectoren, de in die verdeling besloten discriminatie ten nadele van de cementproducenten zou hebben toegestaan.
   Verzoeksters stellen in de vierde plaats dat de Commissie ten onrechte criterium 10 van bijlage III bij richtlijn 2003/87 heeft toegepast, waar zij „het voornemen van Italië om bestaande installaties toe te staan emissierechten te onttrekken aan de reserve voor nieuwkomers voor het deel van de gewijzigde installatie die reeds vóór de bijstelling van de vergunning bestond”, in strijd acht met dit criterium. Op die manier heeft de Commissie criterium 5 van bijlage III bij richtlijn 2003/87 en het non-discriminatiebeginsel geschonden, voorzover zij door geen rekening te houden met de bijzondere aspecten van de bij de toepassing van de richtlijn betrokken sectoren met betrekking tot de mogelijkheid van productiestijgingen, de cementproducenten ten opzichte van de andere producenten nogmaals ongunstig heeft behandeld.
   Ten slotte stellen verzoeksters schending van de artikelen 11, 12, 13 en 28 van richtlijn 2003/87, voorzover de Commissie het NTP heeft goedgekeurd hoewel dit geen uitdrukkelijke voorschriften bevat die de ondernemingen toestonden zich passend te organiseren via een overdracht van emissierechten of vorming van een pool, in andere referentieperioden dan de periode van vijf jaar voor de overdracht van resterende emissierechten voorziet, ten onrechte de pooling van installaties beperkt en niet in een nieuwe toewijzing van de geannuleerde emissierechten voorziet.

      (1)  Beschikking van de Commissie van 25 mei 2005 betreffende het nationale toewijzingsplan voor de toewijzing van broeikasgasemissierechten waarvan door Italië is kennisgegeven overeenkomstig richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad [C (2005) 1527 def., PB C 226, van 15.09.2005, blz. 2].

      (2)  Richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 2003 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap en tot wijziging van richtlijn 96/61/EG van de Raad (PB L 275, van 25.10.2003, blz. 32).


title: Zaak T-428/13: Arrest van het Gerecht van 18 september 2015 — IOC-UK/Raad („Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen ten aanzien van Iran ter voorkoming van nucleaire proliferatie — Bevriezing van tegoeden — Recht om te worden gehoord — Motiveringsplicht — Rechten van verdediging — Recht op effectieve rechterlijke bescherming — Kennelijk onjuiste beoordeling — Evenredigheid — Eigendomsrecht — Gelijke behandeling en verbod van discriminatie”)

text:
               9.11.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 371/23

         Arrest van het Gerecht van 18 september 2015 — IOC-UK/Raad
   (Zaak T-428/13) (1)

   ((„Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - Beperkende maatregelen ten aanzien van Iran ter voorkoming van nucleaire proliferatie - Bevriezing van tegoeden - Recht om te worden gehoord - Motiveringsplicht - Rechten van verdediging - Recht op effectieve rechterlijke bescherming - Kennelijk onjuiste beoordeling - Evenredigheid - Eigendomsrecht - Gelijke behandeling en verbod van discriminatie”))
   (2015/C 371/25)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Iranian Oil Company UK Ltd (IOC-UK) (Londen, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: J. Grayston, solicitor, P. Gjørtler, G. Pandey, D. Rovetta, M. Gambardella, D. Sellers en N. Pilkington, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: V. Piessevaux en M. Bishop, gemachtigden)

      Interveniënt aan de zijde van verwerende partij: Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (vertegenwoordigers: aanvankelijk S. Behzadi-Spencer en V. Kaye, vervolgens V. Kaye, gemachtigden, bijgestaan door M. Gray, barrister)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van besluit 2013/270/GBVB van de Raad van 6 juni 2013 houdende wijziging van besluit 2010/413/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Iran (PB L 156, blz. 10), en van uitvoeringsverordening (EU) nr. 522/2013 van de Raad van 6 juni 2013 houdende uitvoering van verordening (EU) nr. 267/2012 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran (PB L 156, blz. 3)

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Iranian Oil Company UK Ltd (IOC-UK) zal haar eigen kosten dragen alsmede die van de Raad van de Europese Unie.

               3)

               Het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland zal zijn eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 313 van 26.10.2013.


title: Zaak C-558/13: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Krajský súd v Prešove (Slowakije) op 29 oktober 2013 — CD Consulting, s.r.o./Marián Vasko

text:
               15.2.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 45/17

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Krajský súd v Prešove (Slowakije) op 29 oktober 2013 — CD Consulting, s.r.o./Marián Vasko
   (Zaak C-558/13)
   2014/C 45/30
   Procestaal: Slowaaks

      Verwijzende rechter

   Krajský súd v Prešove

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: CD Consulting, s.r.o.

      Verwerende partij: Marián Vasko

      Prejudiciële vraag

   Moeten artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG (1) van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten en artikel 4 van richtlijn 87/102/EEG (2) van de Raad van 22 december 1986 betreffende de harmonisatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake het consumentenkrediet aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een wettelijke regeling van een lidstaat als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, volgens welke de nationale rechter die uitspraak moet doen over de aan een geëndosseerde wissel verbonden rechten in beginsel in geen enkel stadium van de procedure de aan de wissel ten grondslag liggende overeenkomst en de oorzaak van de rechtsbetrekking ambtshalve kan beoordelen noch ambtshalve kan nagaan of eventueel sprake is van oneerlijke contractuele bedingen dan wel van schending van de bepalingen inzake de niet-vermelding van het jaarlijkse kostenpercentage in een consumentenkredietovereenkomst?

      (1)  PB L 95, blz. 29.

      (2)  PB L 42, blz. 48.


title: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 16 december 1999 in zaak T-143/98: M. Cendrowicz tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Ambtenaren — Aanstelling — Vaststelling van niveau van te vervullen ambt — Kennisgeving van vacature — Vergelĳking van verdiensten — Kennelĳke fout)

text:
8.4.2000              NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                         C 102/23
  ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                                ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
                    van 16 december 1999                                                       van 15 december 1999
in zaak T-143/98: M. Cendrowicz tegen Commissie van                     in zaak T-144/98: D. Cantoreggi tegen het Europees Parle-
               de Europese Gemeenschappen (1)                                                           ment (1)
(Ambtenaren — Aanstelling — Vaststelling van niveau                     (Ambtenaren — Bevordering — Vergelijking van verdien-
van te vervullen ambt — Kennisgeving van vacature —                                                      sten)
        Vergelijking van verdiensten — Kennelijke fout)
                                                                                (2000/C 102/46)
                        (2000/C 102/45)
                                                                                (Procestaal: Frans)
                         (Procestaal: Frans)
                                                                        In zaak T-144/98, D. Cantoreggi, ambtenaar van het Europees
In zaak T-143/98, M. Cendrowicz, ambtenaar van de Commis-               Parlement, wonende te Brussel, vertegenwoordigd door É. Boi-
sie van de Europese Gemeenschappen, wonende te Brussel,                 gelot, advocaat te Brussel, domicilie gekozen hebbende te
vertegenwoordigd door M.-A. Lucas, advocaat te Luik, domici-            Luxemburg ten kantore van L. Schiltz, advocaat aldaar, Rue du
lie gekozen hebbende te Luxemburg bij de Fiduciaire Myson               Fort Rheinsheim 2, tegen het Europees Parlement (gemachtig-
S.à.r.l., Rue Glesener 1, tegen Commissie van de Europese               den: Y. Pantalis en D. Waelbroeck), ondersteund door M. N.,
Gemeenschappen (gemachtigden: C. Berardis-Kayser en                     vertegenwoordigd door J.-N. Louis en G.-F. Parmentier, ad-
F. Duvieusart-Clotuche), betreffende een beroep tot, enerzijds,         vocaten te Brussel, en C. Arendt, advocaat te Luxemburg,
nietigverklaring van het besluit van de Commissie waarbij               domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van
C. Camino in het ambt COM/98/97 is aangesteld als hoofd                 laatstgenoemde, Boulevard Royal 49, betreffende een beroep
van eenheid 1. „India, Nepal, Boetan, Sri-Lanka” van het                tot nietigverklaring van een weigering van bevordering, heeft
directoraat C „Zuid-Azië en Zuidoost-Azië” van het direc-               het Gerecht (Tweede kamer), samengesteld als volgt: A. Po-
toraat-generaal Buitenlandse betrekkingen: Zuidelijk Middel-            tocki, president, J. Pirrung en A. W. H. Meij, rechters; griffier:
landse-Zeegebied, het Midden-Oosten en het nabije Oosten,               J. Palacio González, administrateur, op 15 december 1999 een
Latijns-Amerika, Zuid-Azië en Zuidoost-Azië en Noord-Zuid-              arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
samenwerking (DG IB), het besluit houdende afwijzing van
verzoekers sollicitatie naar dat ambt en, voor zoveel nodig, het
besluit houdende afwijzing van zijn klacht, en anderzijds,              1) Verklaart nietig de besluiten van het Europees Parlement van
schadevergoeding, heeft het Gerecht (Vierde kamer), samenge-                 12 februari, 25 februari en 22 juni 1998 houdende, respectieve-
steld als volgt: R. M. Moura-Ramos, president, V. Tiili en                   lijk, aanstelling van M. N. als hoofd van de afdeling „Technisch
P. Mengozzi, rechters; griffier: A. Mair, administrateur, op                 gebouwenbeheer”, afwijzing van verzoekers sollicitatie naar dat
16 december 1999 een arrest gewezen waarvan het dictum                       ambt en afwijzing van verzoekers klacht.
luidt als volgt:
                                                                        2) Verwijst het Europees Parlement in zijn eigen kosten en in die
1) Verwerpt het beroep.                                                      van verzoeker.
2) Verstaat dat elk der partijen de eigen kosten zal dragen.            3) Verstaat dat M. N., interveniënt, zijn eigen kosten zal dragen.
(1) PB C 340 van 7.11.1998.                                             (1) PB C 340 van 7.11.1998.


title: Zaak C-405/11 P: Hogere voorziening ingesteld op 28 juli 2011 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht van 17 mei 2011 in zaak T-1/08, Buczek Automotive/Commissie

text:
               22.10.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 311/19

         Hogere voorziening ingesteld op 28 juli 2011 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht van 17 mei 2011 in zaak T-1/08, Buczek Automotive/Commissie
   (Zaak C-405/11 P)
   2011/C 311/32
   Procestaal: Pools

      Partijen

      Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Stobiecka-Kuik en T. Maxian Rusche, gemachtigden)

      Andere partijen in de procedure: Buczek Automotive Sp. z o.o., Republiek Polen

      Conclusies

   Rekwirante verzoekt,

               —

               het arrest van het Gerecht van 17 mei 2011 in zaak T-1/08, Buczek Automotive Sp. z o.o./Commissie te vernietigen, voor zover de bestreden beschikking daarbij nietig is verklaard;

               —

               de zaak definitief af te doen met betrekking tot de punten die in de onderhavige procedure in hogere voorziening aan de orde zijn;

               —

               de zaak naar het Gerecht terug te verwijzen voor een nieuwe uitspraak over de andere grieven die in de procedure in eerste aanleg zijn aangevoerd;

               —

               de beslissing over de kosten aan te houden.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De Commissie voert twee middelen aan, namelijk schending van artikel 107, lid 1, VWEU, en schending van artikel 107, lid 1, VWEU, juncto artikel 296 VWEU en Protocol nr. 8 betreffende de herstructurering van de Poolse ijzer- en staalindustrie (1) (hierna: „Protocol nr. 8”).
   In de eerste plaats heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting van artikel 107, lid 1, VWEU, aangezien het bij de beoordeling van het door de Commissie toegepaste criterium van de particuliere schuldeiser een onjuiste juridische maatstaf heeft gehanteerd. Aldus heeft het Gerecht geoordeeld dat de Commissie bijkomende berekeningen van de voordelen van de verschillende wijzen van tenuitvoerlegging had moeten maken en zij de duur van de verschillende procedures tot inning van de publiekrechtelijke schuldvorderingen had moeten vergelijken. De Commissie betoogt dat zij niet verplicht was om omstandige berekeningen te verrichten maar diende uit te gaan van de factoren die een particuliere schuldeiser ter zake in aanmerking zou hebben genomen.
   Bovendien heeft het Gerecht artikel 107, lid 1, VWEU ook rechtens onjuist opgevat doordat het, teneinde het argument betreffende het gedrag van een particuliere schuldeiser te kunnen afwijzen, de bewijslast ten onrechte bij de Commissie heeft gelegd, dat wil zeggen door deze met name de verplichting op te leggen om extra bewijsmateriaal over te leggen, inzonderheid met betrekking tot de duur van de verschillende procedures of de vergelijking van de hoogte van de bedragen die via de verschillende soorten procedures voor een doeltreffende inning van de schuldvorderingen — dan wel in de verschillende stadia van die procedures — hadden kunnen worden verkregen.
   In de tweede plaats heeft het Gerecht artikel 107, lid 1, VWEU, juncto artikel 296 VWEU en Protocol nr. 8 geschonden, voor zover het heeft geconcludeerd dat de Commissie niet heeft voldaan aan haar verplichting om aan te geven onder welke voorwaarden de steunmaatregel de handel tussen de lidstaten belemmert dan wel de mededinging vervalst of dreigt te vervalsen. Het Gerecht is volledig voorbijgegaan aan het feit dat op grond van het primaire recht, te weten Protocol nr. 8, dat de rechtsgrondslag voor de beschikking vormt, diende te worden geoordeeld dat de betrokken steunmaatregel de mededinging vervalste of dreigde te vervalsen, zodat de voorwaarden betreffende de handel en de mededinging in de beschikking niet extra hoefden te worden geëxpliciteerd.

      (1)  Akte betreffende de toetredingsvoorwaarden voor de Tsjechische Republiek, de Republiek Estland, de Republiek Cyprus, de Republiek Letland, de Republiek Litouwen, de Republiek Hongarije, de Republiek Malta, de Republiek Polen, de Republiek Slovenië en de Slowaakse Republiek en de aanpassing van de Verdragen waarop de Europese Unie is gegrond — Protocol nr. 8 betreffende de herstructurering van de Poolse ijzer- en staalindustrie (PB L 236 van 23.9.2003, blz. 948).


title: Zaak T-493/09 P: Hogere voorziening ingesteld op 21 mei 2010 door Y tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 7 oktober 2009 in zaak F-29/08, Y/Commissie

text:
               14.8.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 221/46

         Hogere voorziening ingesteld op 21 mei 2010 door Y tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 7 oktober 2009 in zaak F-29/08, Y/Commissie
   (Zaak T-493/09 P)
   ()
   2010/C 221/77
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirant: Y (Brussel, België) (vertegenwoordiger: J. Van Rossum, advocaat)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               vernietiging van het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 7 oktober 2009 (zaak F-29/08, Y/Commissie), waarbij rekwirants vordering is afgewezen;

               —

               nietigverklaring van het besluit van 24 mei 2007 om rekwirant te ontslaan;

               —

               veroordeling van de Commissie tot betaling aan rekwirant van de bezoldiging die hij zou hebben ontvangen indien zijn overeenkomst niet voortijdig was beëindigd alsmede van alle toelagen waarop hij aanspraak kan maken;

               —

               veroordeling van de Commissie tot betaling aan rekwirant van een bedrag van 500 000 EUR ter vergoeding van zijn immateriële schade;

               —

               veroordeling van de Commissie in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwirant vraagt om vernietiging van het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (hierna: „GVA”) van 7 oktober 2009 in zaak F-29/08, Y/Commissie, waarbij zijn beroep strekkende tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie om hem te ontslaan en tot schadevergoeding, is verworpen.
   Tot staving van de hogere voorziening stelt rekwirant dat het GVA van een verkeerde rechtsopvatting is uitgegaan:

               —

               door te oordelen dat de Commissie niet verplicht was om het beoordelingscomité te raadplegen, terwijl het besluit van de Commissie van 7 april 2004 tot vaststelling van de algemene uitvoeringsbepalingen voor de procedures die de aanstelling en het ambt van arbeidscontractanten regelen die raadpleging verplicht stelt;

               —

               door te oordelen dat verzoeker regelmatig was ontslagen, terwijl hij geen opmerkingen had kunnen maken over het advies van het beoordelingscomité dat hem niet was toegezonden;

               —

               door te oordelen dat de niet-toezending aan rekwirant van het advies van het beoordelingscomité niet in strijd was met zijn recht van verweer;

               —

               door te oordelen dat het ontslagbesluit niet gebaseerd was op het advies van het beoordelingscomité, terwijl dit advies uitdrukkelijk wordt genoemd in de motivering van het ontslagbesluit;

               —

               door zich op het standpunt te stellen dat de instelling zich alleen had gebaseerd op grieven en de feitelijke gegevens die in rekwirants rapport aan het einde van de proeftijd worden genoemd, terwijl uit de bewoordingen van het besluit blijkt dat het is gebaseerd op aspecten betreffende de bewering van passieve corruptie;

               —

               door zich op het standpunt te stellen dat het ontslagbesluit op regelmatige gronden berustte, terwijl het was gebaseerd op grieven en feitelijke elementen die zich hadden voorgedaan vóór de indiensttreding van rekwirant als arbeidscontractant;

               —

               door vast te stellen dat het ontslagbesluit geen tuchtmaatregel was, terwijl de aan rekwirant verweten tekortkomingen hebben geleid tot de inleiding van een tuchtprocedure die betrekking had op dezelfde feiten en dezelfde handelingen als die welke ter rechtvaardiging van het ontslagbesluit zijn aangevoerd.


title: Zaak C-212/10: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 16 juni 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach — Republiek Polen) — Logstor ROR Polska Sp z o.o./Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach (Fiscale bepalingen — Kapitaalrecht — Richtlijn 69/335/EEG — Indirecte belastingen op bijeenbrengen van kapitaal — Belastingheffing over door kapitaalvennootschap afgesloten lening bij persoon die recht heeft op percentage van winst van die vennootschap — Recht van lidstaat om belastingregeling die bij toetreding tot Europese Unie niet meer van kracht was weer in te voeren)

text:
               6.8.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 232/9

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 16 juni 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach — Republiek Polen) — Logstor ROR Polska Sp z o.o./Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach
   (Zaak C-212/10) (1)

   (Fiscale bepalingen - Kapitaalrecht - Richtlijn 69/335/EEG - Indirecte belastingen op bijeenbrengen van kapitaal - Belastingheffing over door kapitaalvennootschap afgesloten lening bij persoon die recht heeft op percentage van winst van die vennootschap - Recht van lidstaat om belastingregeling die bij toetreding tot Europese Unie niet meer van kracht was weer in te voeren)
   2011/C 232/14
   Procestaal: Pools

      Verwijzende rechter

   Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Logstor ROR Polska Sp z o.o.

      Verwerende partij: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach — Uitlegging van artikel 4, lid 2, van richtlijn 69/335/EEG van de Raad van 17 juli 1969 betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal (PB L 249, blz. 25), zoals gewijzigd bij richtlijn 85/303/EEG van de Raad van 10 juni 1985 (PB L 156, blz. 23) — Recht van een lidstaat om een bij zijn toetreding tot de Europese Unie afgeschafte belasting opnieuw in te voeren — Kapitaalrecht — Heffing van belasting over een lening die een kapitaalvennootschap afsluit bij een persoon die recht heeft op een aandeel in de winst van die vennootschap

      Dictum

   Artikel 4, lid 2, van richtlijn 69/335/EEG van de Raad van 17 juni 1969 betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal, zoals gewijzigd bij richtlijn 85/303/EEG van de Raad van 10 juni 1985, moet aldus worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat een lidstaat een kapitaalrecht opnieuw invoert dat wordt geheven over de lening die een kapitaalvennootschap afsluit, indien de schuldeiser recht heeft op een aandeel in de winst van de vennootschap, wanneer die lidstaat eerder afstand had gedaan van de heffing van dit recht.

      (1)  PB C 209 van 31.7.2010.


title: Zaak T-690/13: Beroep ingesteld op 31 december 2013 — Invivo/OLAF

text:
               19.5.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 151/20

         Beroep ingesteld op 31 december 2013 — Invivo/OLAF
   (Zaak T-690/13)
   2014/C 151/26
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Invivo Ltd (Abinsk, Rusland) (vertegenwoordiger: T. Huopalainen, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF)

      Conclusies

   Verzoekster verzoekt het Gerecht:

               —

               de rechtmatigheid na te gaan van verweerders nalaten om een besluit te nemen in zaak OF/2013/0902 nadat verzoekster hem had uitgenodigd te handelen;

               —

               verweerder te gelasten een besluit te nemen.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep krachtens artikel 265 VWEU voert verzoekster één middel aan, waarmee zij stelt dat onrechtmatig is nagelaten om een besluit te nemen, aangezien de financiële belangen van de EU aan de orde zijn in de zin van artikel 1 van verordening (EG) nr. 1073/1999 (1) voor zover het nationale agentschap dat de steun toekent de meeste van zijn middelen ontvangt van de EU en bij het vermeende misbruik rechtspersonen van ten minste twee lidstaten zijn betrokken.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1073/1999 van het Europees Parlement en de Raad van 25 mei 1999 betreffende onderzoeken door het Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) (PB L 136, blz. 1).


title: Zaak C-407/07: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 11 december 2008 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden — Nederland) — Stichting Centraal Begeleidingsorgaan voor de Intercollegiale Toetsing/Staatssecretaris van Financiën (Zesde btw-richtlijn — Artikel 13, A, lid 1, sub f — Vrijstellingen — Voorwaarden — Diensten verricht door zelfstandige groeperingen — Diensten verleend aan een of aan meerdere leden van groepering)

text:
               7.2.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/8

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 11 december 2008 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden — Nederland) — Stichting Centraal Begeleidingsorgaan voor de Intercollegiale Toetsing/Staatssecretaris van Financiën
   (Zaak C-407/07) (1)

   (Zesde btw-richtlijn - Artikel 13, A, lid 1, sub f - Vrijstellingen - Voorwaarden - Diensten verricht door zelfstandige groeperingen - Diensten verleend aan een of aan meerdere leden van groepering)
   (2009/C 32/13)
   Procestaal: Nederlands
   Verwijzende rechter
   Hoge Raad der Nederlanden
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Stichting Centraal Begeleidingsorgaan voor de Intercollegiale Toetsing

      Verwerende partij: Staatssecretaris van Financiën
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Hoge Raad der Nederlanden — Uitlegging van artikel 13, A, lid 1, sub f, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1) — Diensten verricht door zelfstandige groeperingen van personen, die aan hun leden diensten verstrekken die rechtstreeks noodzakelijk zijn voor de uitoefening van een vrijgestelde activiteit
   Dictum
   Artikel 13, A, lid 1, sub f, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, moet aldus worden uitgelegd dat, gesteld dat aan de overige bij die bepaling gestelde voorwaarden is voldaan, de dienstverrichtingen door een zelfstandige groepering ten behoeve van haar leden voor de in die bepaling voorziene vrijstelling in aanmerking komen, zelfs als deze diensten ten behoeve van één of enkele van die leden zijn verricht.

      (1)  PB C 283 van 24.11.2007.


title: Zaak C-193/06 P: Hogere voorziening ingesteld op  24 april 2006  door Société des Produits Nestlé SA tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Eerste kamer) van  22 februari 2006  in zaak T-74/04, (Société des Produits Nestlé SA tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM), interveniënte: Quick restaurants SA

text:
               15.7.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 165/14

         Hogere voorziening ingesteld op 24 april 2006 door Société des Produits Nestlé SA tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Eerste kamer) van 22 februari 2006 in zaak T-74/04, (Société des Produits Nestlé SA tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM), interveniënte: Quick restaurants SA
   (Zaak C-193/06 P)
   (2006/C 165/25)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Rekwirante: Société des Produits Nestlé SA (vertegenwoordiger: D. Masson, advocaat)

      Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) en Quick restaurants SA
   Conclusies van rekwirante

               —

               het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen van 22 februari 2006 in zaak T-74/04 te vernietigen, en

               —

               het BHIM te verwijzen in alle kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Volgens rekwirante heeft het Gerecht van een onjuiste rechtsopvatting blijk gegeven door het betrokken merk niet in globo en in concreto te beoordelen, hoewel de beeld- en woordelementen van een merk bestaande uit een personage met groot onderscheidend vermogen en diens naam, hier niet los van elkaar kunnen worden gezien.
   Het Gerecht heeft tevens artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk (1) geschonden door bij de beoordeling van het verwarringsgevaar geen rekening te houden met alle relevante factoren, zowel wat het door rekwirante aangevraagde merk betreft, als wat het woordmerk van interveniënte betreft.
   Ten slotte heeft het Gerecht de voorschriften inzake oppositie tegen een merk geschonden door slechts een deel van de in het kader van interveniëntes oppositie aangevoerde rechten te onderzoeken.

      (1)  PB 1994, L 11, blz. 1.


title: Zaak T-491/14: Beroep ingesteld op 30 juni 2014 — Bodegas Muga/Commissie

text:
               25.8.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 282/51

         Beroep ingesteld op 30 juni 2014 — Bodegas Muga/Commissie
   (Zaak T-491/14)
   2014/C 282/67
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Bodegas Muga, SL (Haro, Spanje) (vertegenwoordigers: J. L. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero en A. Lamadrid de Pablo, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het bestreden besluit nietig verklaren, voor zover het pakket maatregelen dat volgens dat besluit de Spaanse belasting-leaseregeling vormt, daarin wordt aangemerkt als nieuwe en met de interne markt onverenigbare staatssteun;

               —

               subsidiair, de artikelen 1 en 4 van het bestreden besluit nietig verklaren, waarin de investeerders van de economische samenwerkingsverbanden (ESV’s) worden genoemd als begunstigden van de vermeende steun en als enige adressaten van het bevel tot terugvordering;

               —

               subsidiair, artikel 4 van het bestreden besluit nietig verklaren, voor zover daarin terugvordering van de vermeende steun wordt gelast in strijd met de algemene beginselen van Unierecht;

               —

               artikel 4 van het bestreden besluit hoe dan ook nietig verklaren, voor zover daarin uitspraak wordt gedaan over de rechtmatigheid van de particuliere overeenkomsten tussen de investeerders en andere entiteiten, en

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten van de onderhavige procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De middelen en voornaamste argumenten komen overeen met die welke reeds zijn aangevoerd in zaak T-700/13, Bankia/Commissie.


title: Zaak C-409/13: Beroep ingesteld op 18 juli 2013 — Raad van de Europese Unie/Commissie van de Europese Unie

text:
               21.9.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 274/15

         Beroep ingesteld op 18 juli 2013 — Raad van de Europese Unie/Commissie van de Europese Unie
   (Zaak C-409/13)
   2013/C 274/27
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: G. Maganza, A. de Gregorio Merino en I. Gurov, gemachtigden)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               het besluit van de Commissie van 8 mei 2013 waarbij zij haar voorstel voor een verordening van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van algemene bepalingen voor macro-financiële bijstand aan derde landen heeft ingetrokken, nietig verklaren;

               —

               Commissie van de Europese Unie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De Raad voert drie middelen aan tot staving van zijn beroep tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie om in een laat stadium van de eerste lezing van de gewone wetgevingsprocedure een voorstel voor een verordening in te trekken.
   Ten eerste betoogt de Raad dat de intrekking van het voorstel voor een verordening een ernstige schending van het in artikel 13, lid 2, VEU vervatte beginsel van bevoegdheidstoedeling en van het beginsel van het institutionele evenwicht vormt. Volgens de Raad verleent geen enkele Verdragsbepaling de Commissie uitdrukkelijk een algemeen prerogatief om een voorstel dat zij aan de Uniewetgever heeft voorgelegd, in te trekken. Hoewel de Raad niet betwist dat er een dergelijke bevoegdheid tot intrekking bestaat op grondslag van artikel 293, lid 2, VWEU, kan de Commissie deze bevoegdheid niet uitoefenen op discretionaire wijze of op een wijze die misbruik vormt. De Raad meent dat de intrekking van een dergelijk voorstel in een zeer vergevorderd stadium van het wetgevingsproces erop neerkomt dat aan de Commissie een vorm van een vetorecht jegens de medewetgevers van de Unie zou worden toegekend. Daardoor zou de Commissie op het zelfde niveau worden geplaatst als die medewetgevers, hetgeen tot misbruik van de gewone wetgevingsprocedure van artikel 294 VWEU zou leiden, de in artikel 293, lid 2, VWEU vervatte bevoegdheid tot wetgevingsinitiatief zou overschrijden en de nuttige werking zou ontnemen aan het in artikel 293, lid 1, VWEU opgenomen amendementsrecht van de Raad. Volgens de Raad zou een dergelijke uitoefening van het recht tot intrekking voorts indruisen tegen artikel 10, leden 1 en 2, VEU, omdat de Commissie niet langer een instelling zou zijn die belast is met een uitvoerende taak, maar op hetzelfde niveau aan het wetgevingsproces zou deelnemen als de instellingen die een democratische legitimiteit bezitten.
   Ten tweede vormt de intrekking van het voorstel tevens schending van het beginsel van loyale samenwerking als bedoeld in artikel 13, lid 2, VEU. Enerzijds betoogt de Raad dat de intrekking van het voorstel voor een verordening zeer laat is gebeurd. Na een groot aantal tripartite vergaderingen in de fase van de eerste lezing („trialogen”) heeft de Commissie haar voorstel voor een verordening alsnog ingetrokken op de dag waarop het Parlement en de Raad het bereikte compromis hadden moeten paraferen. Anderzijds verwijt de Raad de Commissie dat zij niet alle binnen het kader van het reglement van orde van de Raad bestaande procedurele mogelijkheden heeft benut alvorens tot intrekking over te gaan.
   Ten slotte betoogt de Raad dat de bestreden intrekkingshandeling het vereiste dat handelingen moeten worden gemotiveerd, als bedoeld in artikel 296, tweede alinea, VWEU, niet in acht heeft genomen. De Raad verwijt de Commissie dat zij bij haar intrekkingsbesluit geen enkele toelichting heeft verschaft en dat besluit op generlei wijze bekend heeft gemaakt.


title: Verzoek van 21 februari 1996 van de Pretura Circondariale di Roma - Sezione distaccata di Tivoli - om een prejudiciële beslissing in de strafzaak tegen Italia Testa (Zaak C-101/96)

text:
1 . 6 . 96             INL                    Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 Nr . C 158/3
universiteit, naar tijdelijke onderwijsposten kunnen sollici            Justitie op 18 maart 1 996 , in de gedingen tussen URSSAF
teren ?                                                                  des Bouches-du-Rhône tegen SA Clinique de la Pointe
                                                                         Courte, vrijwillige interventie : J. Chouraqui (C- 95/96 ), en
(>) PB nr . L 257 van 19 . 10 . 1968 , blz . 2 .                         URSSAF des Bouches-du-Rhône tegen SA Clinique Florens,
                                                                         vrijwillige interventie : J. Chouraqui (C- 96/96 ), het Hof van
                                                                         Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een
                                                                         prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
                                                                         Kan de Franse Staat J. Chouraqui „ in diens hoedanig
Beroep, op 25 maart 1996 ingesteld door Commissie van de                 heid "^) vervolgen, alvorens de door deze geleden schade
     Europese Gemeenschappen tegen Helleense Republiek                   waarvoor de Staat aansprakelijk is, te hebben vergoed, in
                           ( Zaak C-94/96 )                              aanmerking genomen dat de verschuldigde bedragen nauw
                             ( 96/C 158/04 )                             verband houden met de schade als gevolg van de gevangen
                                                                         neming van Chouraqui onder abnormale omstandigheden,
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is               aangezien de Cour d'assises hem bij arrest van 16 december
op 25 maart 1996 beroep ingesteld tegen Helleense Repu                  1994 heeft vrijgesproken en het verzoek om een liquidatie
bliek door Commissie van de Europese Gemeenschappen,                     procedure de geleden schade vergroot ?
vertegenwoordigd door M. Condou-Durande, lid van haar
juridische dienst, domicilie gekozen hebbende te Luxem                  (') Dat wil zeggen „ in zijn hoedanigheid van vertegenwoordiger
burg bij C. Gómez de la Cruz, lid van haar juridische dienst,                van de EURL Jean Chouraqui, eigenaar van de rechtspersoon
Bâtiment Wagner, Kirchberg.                                                  die debiteur is van de aan de Franse Staat verschuldigde
                                                                             bedragen "; „ het middel ontleend aan het verschil tussen de
                                                                             Franse Staat en de URSSAF kan niet slagen ".
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage :
— vast te stellen dat de Helleense Republiek, door niet
      tijdig de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke maat
      regelen te treffen om te voldoen aan Richtlijn 92/
      116/EEG van de Raad van 17 december 1992 (*) tot
      wijziging en bijwerking van Richtlijn 71 / 1 18/EEG ( 2 )
      inzake gezondheidsvraagstukken op hét gebied van het               Verzoek van 21 februari 1996 van de Pretura Circondariale
      handelsverkeer in vers vlees van pluimvee , de krachtens
                                                                         di Roma — Sezione distaccata di Tivoli — om een
      het EG-Verdrag en deze richtlijn op haar rustende
      verplichtingen niet is nagekomen;                                    prejudiciële beslissing in de strafzaak tegen Italia Testa
                                                                                ( Zaak C-101/96 )
— de Helleense Republiek in de kosten te verwijzen .                                               ( 96/C 158/06 )
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                         De Pretura Circondariale di Roma — Sezione distaccata di
Volgens artikel 189 , derde alinea , van het EG-Verdrag zijn             Tivoli — heeft bij beschikking van 21 februari 1996 ,
richtlijnen bindend voor elke Lid-Staat waarvoor zij zijn                ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 26 maart
bestemd . Tot dusver heeft de Helleense Republiek geen                   1996 , in de strafzaak tegen Italia Testa , het Hof van Justitie
passende maatregelen genomen om voormelde richtlijn in                   van de Europese Gemeenschappen verzocht om een preju
volle omvang in het Griekse recht om te zetten .                         diciële beslissing over de navolgende vragen :
(') PB nr . L 62 van 15 . 3 . 1993 .                                     1 . Kan de nationale wetgeving die aan de SIAE (') een
( 2 ) PB nr . L 55 van 8 . 3 . 1971 .                                         uitsluitend recht toekent voor het beheer van de
                                                                              auteursrechten, de in- of uitvoer verhinderen of beper
                                                                              ken van geluidsdragers die in een andere staat rechtma
                                                                              tig in de handel zijn gebracht ?
                                                                         2 . Kan in het kader van de interne markt, die wordt
Verzoeken om een prejudiciële beslissing, ingediend bij
vonnissen van het Tribunal de commerce de Marseille van                       gekenmerkt door het vrij verkeer van goederen en het
 1 maart 1996 in de zaken URSSAF des Bouches-du-Rhône                         vrij verrichten van diensten, de SIAE steeds de betaling
tegen SA Clinique de la Pointe Courte, vrijwillige interven                  van bijdragen door de auteurs verlangen, en daarbij , om
                                                                              haar aanspraken kracht bij te zetten, profiteren van het
tie: J. Chouraqui ( C-95/96 ), en URSSAF des Bouches
                                                                              feit dat een strafprocedure is ingeleid ?
du-Rhône tegen SA Clinique Florens, vrijwillige interventie:
                      J. Chouraqui ( C-96/96 )
                   ( Zaken C-95/96 en C-96/96 )                          3 . Zijn de nationale wettelijke regeling en de nationale
                                                                              rechtspraak waarop de SIAE zich beroept in de akte
                              ( 96/C 158/05 )                                 waarin zij zich als civiele partij heeft gesteld, van dien
                                                                              aard dat zij een willekeurige discriminatie of een
Het Tribunal de commerce de Marseille heeft bij vonnissen                     verkapte verlegging van handelsstromen vormen in
van 1 maart 1996 , ingekomen ter griffie van het Hof van                      verband met de commerciële exploitatie van de auteurs
 ---pagebreak--- Nr . C 158/4              NL                   Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                        1 . 6 . 96
     rechten, van en naar Italië, ten opzichte van de andere                    vaststelling van een uitgesproken seksuele geur; dit heeft
     Lid-Staten van de Europese Unie ?                                          de systematische weigering tot gevolg van importen uit
                                                                                Denemarken, waar met instemming van de aldaar
(') Società Italiana Autori ed Editori .                                        bevoegde instanties de zogeheten „ scatol-methode "
                                                                                wordt toegepast. De Duitse autoriteiten beroepen zich
                                                                                ten onrechte op artikel 7, lid 1 , sub b ), van de richtlijn,
                                                                                want de Duitse handelwijze bestaat niet in een steek
                                                                                proefsgewijze controle van de naleving van de Gemeen
Beroep, op 27 maart 1996 ingesteld door Commissie van de                        schapsregels, doch wel in een systematische toepassing
Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek Duits                             van een methode die in Duitsland als bij uitsluiting
                                    land                                        betrouwbaar wordt beschouwd .
                           ( Zaak C- 1 02/96 )
                                                                          — Schending van de gemeenschapsrechtelijke voorwaar
                              ( 96/C 158 /07 )                                  den waaronder vlees ingevolge artikel 5 van Richtlijn
                                                                                64/433/EEG in de versie van Richtlijn 91 /497/EEG
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                      ongeschikt voor menselijke consumptie kan worden
op 27 maart 1996 beroep ingesteld tegen Bondsrepubliek                          verklaard : in het kader van de steekproefsgewijze
Duitsland door Commissie van de Europese Gemeenschap                           controle kan het land van bestemming weliswaar een
pen, vertegenwoordigd door K. -D. Borchhardt, lid van haar                      geschikte methode van eigen keuze toepassen , doch het
juridische dienst, domicilie gekozen hebbende te Luxem                         is niet bevoegd om op deze grondslag de volledige
burg bij C. Gómez de la Cruz, lid van haar juridische dienst,                   vleesimporten die in het land van oorsprong voor
Centre Wagner C 254 , Kirchberg, Luxemburg.                                     menselijke consumptie geschikt' zijn verklaard , af te
                                                                                keuren . Dit ware in strijd met het beginsel van de interne
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage :                               markt, en met artikel 8 van Richtlijn 89/662/EEG, dat in
                                                                                een soort verzoeningsprocedure voorziet, waarbij de
1 . te verklaren dat de Bondsrepubliek Duitsland haar uit de                    Commissie in belangrijke mate moet worden betrok
    artikelen 6 , lid 1 , sub b ), en 5 , lid 1 , sub o ), van Richtlijn        ken .
     64/433/EEG ('), in de versie van Richtlijn 91 /497/
    EEG ( 2 ), in samenhang met de artikelen 5 , lid 1 , 7 en 8           — Deze procedure heeft in verband met de in Denemarken
    van Richtlijn 89/662/EEG (') en met artikel 30 EG                          toegepaste „ scatol-methode ", waarvan de betrouwbaar
    Verdrag, voortvloeiende verplichtingen heeft geschon                       heid ook door Frankrijk in twijfel wordt getrokken,
    den, doordat zij                                                            reeds tot een bevestiging van deze methode geleid;
                                                               f»
                                                                                anders dan de Franse overheid, weigert de Duitse
    — de bijzondere verplichting om karkassen van niet                          overheid zich aan dit resultaat te houden .
         gecastreerde mannelijke varkens ingevolge artikel 6 ,
         lid 1 , sub b ), van de richtlijn een warmtebehandeling          — Schending van artikel 30 EG-Verdrag: de Bondsregering
         te doen ondergaan en van een speciaal merk te doen                     beroept zich ten onrechte op dwingende gronden van
         voorzien, ook dan voorschrijft wanneer het vlees,                      consumentenbescherming. De vereisten inzake de pro
         ongeacht het gewicht van het dier, bij toepassing van                  duktie en het in de handel brengen van vers vlees voor
         de gewijzigde immuno-enzymtest van Prof. Claus                         menselijke consumptie zijn in de Richtlijnen 64/433/
         een androstenongehalte van meer dan 0,5 ng/g blijkt                    EEG ( in de versie van Richtlijn 91 /497/EEG ) en 89/
         te bevatten :                                                          662/EEG volledig geharmoniseerd . De verklaringen die
         en
                                                                                de Raad en de Commissie in verband met de problema
                                                                                tiek van het varkensvlees hebben afgelegd in de notulen
    — doordat zij ervan uitgaat dat het vlees bij overschrij                   van de besprekingen die tot Richtlijn 91 /497/EEG
         ding van de bovengrens van 0,5 |ig/g androstenon                       hebben geleid, zijn alleen bedoeld ter verduidelijking, en
         een uitgesproken seksuele geur verspreidt, zodat het                   daaraan kan niet een betekenis worden gegeven die met
         ingevolge artikel 5 , lid 1 , sub o ), van de richtlijn voor           de tekst van de richtlijn onverenigbaar is .
         menselijke consumptie ongeschikt is .
                                                                          (') PB 1964, L 121 , blz . 2012 .
2 , verweerster in de kosten te verwijzen .                               ( 2 ) PB 1991 , L 268 , blz . 69 .
                                                                          ( 3 ) PB 1989 , L 395 , blz . 13 .
Middelen en voornaamste argumenten
— Schending van de gemeenschapsrechtelijke voorwaar
    den voor het opleggen van een bijzondere verplichting
    overeenkomstig artikel 6 van Richtlijn 64/433/EEG in de               Verzoek van het Tribunal d'Instance de Lille van 19 maart
    versie van Richtlijn 91 /497/EEG, om het vlees van een                1996 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen de
    speciaal merk te doen voorzien en een warmtebehande                  Directeur Général des Douanes et Droits Indirects en Société
    ling te doen ondergaan : het voornemen van de Duitse                                    Anonyme Eridania Beghin-Say
    overheid om eventueel ook karkassen van minder dan
    80 kg van een merkteken te doen voorzien en een                                                 ( Zaak C- 1 03/96 )
    warmtebehandeling te doen ondergaan, is kennelijk in                                                ( 96/C 158 /08 )
    strijd met artikel 6 , lid 1 , sub b ), van de richtlijn .
    Eveneens in strijd met deze bepaling is de eenzijdige                 Het Tribunal d'Instance de Lille heeft bij beschikking van
    oplegging van een bepaalde test als criterium voor de                 19 maart 1996 , ingekomen ter griffie van het Hof van


title: Zaak T-459/08: Beroep ingesteld op 6 oktober 2008 — EuroChem MCC/Raad van de Europese Unie

text:
               20.12.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 327/37

         Beroep ingesteld op 6 oktober 2008 — EuroChem MCC/Raad van de Europese Unie
   (Zaak T-459/08)
   (2008/C 327/66)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: EuroChem Mineral and Chemical Company OAO (EuroChem MCC) (Moskou, Rusland) (vertegenwoordigers: P. Vander Schueren en B. Evtimov, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie
   Conclusies

               —

               verordening (EG) nr. 661/2008 van de Raad van 8 juli 2008 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op ammoniumnitraat van oorsprong uit Rusland naar aanleiding van een nieuw onderzoek in verband met het vervallen van de maatregelen, op grond van artikel 11, lid 2, en een gedeeltelijk tussentijds nieuw onderzoek, op grond van artikel 11, lid 3, van verordening (EG) nr. 384/96 (1), nietig verklaren voor zover daarbij een antidumpingrecht wordt opgelegd aan verzoekster en aan de productiebedrijven en verbonden ondernemingen die worden genoemd in punt 23, sub a en c, van de considerans en de artikelen 1, lid 2, sub a, en 2, lid 2, sub a, van de bestreden verordening;

               —

               de Raad verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster twee middelen tot nietigverklaring aan. Het tweede middel bestaat uit drie onderdelen.
   Ten eerste betoogt verzoekster dat de Raad en de Commissie artikel 11, lid 3, van de basisverordening (2) en/of een wezenlijk vormvereiste hebben geschonden door te weigeren om, tegelijkertijd met het nieuwe onderzoek in verband met het vervallen van de maatregelen, op eigen initiatief een tussentijds onderzoek te openen met betrekking tot de schade en de vaststellingen inzake schademarges, en bijgevolg een kennelijke beoordelingsfout hebben gemaakt door in het kader van het nieuwe onderzoek in verband met het vervallen van de maatregelen vast te stellen dat herhaling van de schade waarschijnlijk was.
   Ten tweede stelt verzoekster dat de Raad en de Commissie in het gedeeltelijke tussentijdse nieuwe onderzoek de normale waarde voor verzoekster verkeerd hebben vastgesteld, hetgeen heeft geleid tot een kunstmatige verhoging ervan, en een onjuiste vergelijking hebben gemaakt met de uitvoerprijs en dus ten onrechte hebben vastgesteld dat er sprake was van dumping, waardoor zij de artikelen 1 en 2 van de basisverordening hebben geschonden, een aantal kennelijke beoordelingsfouten hebben gemaakt en fundamentele beginselen van gemeenschapsrecht hebben geschonden.
   Meer in het bijzonder betoogt verzoekster dat de Raad en de Commissie blijk hebben gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en artikel 2, leden 3 en 5, van de basisverordening, alsmede het rechtskader daarvan, dat is vastgelegd in de artikelen 1 en 2 van de basisverordening, hebben geschonden door een groot deel van verzoeksters productiekosten wegens onbetrouwbaarheid buiten beschouwing te laten en/of de facto een niet op de markteconomie gebaseerde methode toe te passen om een groot deel van verzoeksters normale waarde vast te stellen.
   Toen zij eenmaal had besloten een correctie op de gasprijs toe te passen, heeft de Commissie artikel 2, lid 5, tweede zin, van de basisverordening geschonden en/of een kennelijke beoordelingsfout gemaakt en haar besluit onvoldoende gemotiveerd door de correctie op de gasprijs toe te passen op basis van de intracommunautaire gasprijs te Waidhaus, Duitsland, en daarvan verder niets af te trekken.
   Tot slot stelt verzoekster dat de Raad en de Commissie artikel 2, lid 10, van de basisverordening hebben geschonden en de feiten kennelijk onjuist hebben beoordeeld door van verzoeksters uitvoerprijs de met de verkoop aan de eerste onafhankelijke afnemer verbonden verkoopkosten, algemene kosten, administratiekosten en commissies voor verbonden ondernemingen, die integrerend deel uitmaken van verzoeksters economische eenheid en tot haar geïntegreerde verkoopafdeling behoren, af te trekken.

      (1)  PB L 185, blz. 1.

      (2)  Verordening (EG) nr. 384/96 van de Raad van 22 december 1995 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (PB 1996 L 56, blz. 1).


title: Zaak T-359/04: Beroep, op 30 augustus 2004 ingesteld door The British Aggregates Association Limited, Healy Bros. Limited en DK Trotter & Sons Limited tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               20.11.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 284/22

         Beroep, op 30 augustus 2004 ingesteld door The British Aggregates Association Limited, Healy Bros. Limited en DK Trotter & Sons Limited tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-359/04)
   (2004/C 284/45)
   Procestaal: Engels
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 30 augustus 2004 beroep ingesteld tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door The British Aggregates Association Limited, gevestigd te Lanark (Verenigd Koninkrijk), Healy Bros. Limited, gevestigd te Middleton, County Cork (Ierland) en DK Trotter & Sons, gevestigd te Manorhamilton, County Leitrim (Ierland), vertegenwoordigd door C. Pouncey, Solicitor, en L. Van Den Hende, advocaat.
   Verzoeksters concluderen dat het het Gerecht behage:

               —

               beschikking C(2004) 1614 (definitief) van de Commissie van 7 mei 2004„State Aid N 2/2004 UK/Aggregates Levy” nietig te verklaren;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten van het geding.

         Middelen en voornaamste argumenten
   In 2002 voerde het Verenigd Koninkrijk de Aggregates Levy, een milieuheffing op bepaalde aggregaten, in. In datzelfde jaar gaf de Commissie een beschikking waarbij zij vaststelde dat de bepalingen van de Aggregates Levy geen staatssteun vormden. Van mening dat de Aggregates Levy de concurrentiepositie van hun leden in het gedrang brengt, zijn verzoeksters tegen deze beschikking opgekomen in het kader van een andere zaak voor het Gerecht van eerste aanleg. (1)

   Op 5 januari 2004 stelde het Verenigd Koninkrijk de Commissie in kennis van een nieuwe vrijstellingsregeling met betrekking tot de Aggregates Levy voor Noord-Ierland. Bij de bestreden beschikking verklaarde de Commissie de nieuwe regeling verenigbaar met de gemeenschappelijke markt en wees zij verzoeksters' klacht tegen deze regeling af zonder een formele onderzoeksprocedure in te leiden.
   Tot staving van hun vordering voeren verzoeksters eerst en vooral aan dat de betrokken regeling de artikelen 23 en 90 EG schendt en dus niet verenigbaar met de gemeenschappelijke markt kon worden verklaard. Verzoeksters betogen verder dat de Commissie haar eigen kaderregeling inzake staatssteun ten behoeve van het milieu (2) heeft geschonden, doordat zij in dit verband drie kennelijke beoordelingsfouten heeft gemaakt: zij heeft een vrijstelling van 20 % van de door ondernemingen verschuldigde heffing als significant aangemerkt; zij heeft ten onrechte aangenomen dat de nieuwe vrijstellingsregeling is vastgesteld toen de Aggregate Levy reeds was goedgekeurd; zij heeft zich ten onrechte op het standpunt gesteld dat de Aggregate Levy op het gebied van milieubescherming een aanzienlijke positieve invloed heeft.
   Verzoeksters voeren tevens aan dat de Commissie de betreden beschikking niet naar behoren heeft gemotiveerd, zoals vereist door artikel 253 EG, en haar verplichting tot inleiding van een formele onderzoeksprocedure alsmede haar procedurele verplichtingen tijdens het inleidend onderzoek niet is nagekomen.

      (1)  Zaak T-210/02, kennisgeving geschied in PB C 219, 14.9.2002, blz. 23.

      (2)  Communautaire kaderregeling inzake staatssteun ten behoeve van het milieu, PB C 37, 3.2.2001, blz. 3-15.


title: Zaak C-29/13: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Sofia-grad (Bulgarije) op 21 januari 2013 — Global Trans Lodzhistik ООD/Nachalnik na Mitnitsa Stolichna

text:
               13.4.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 108/15

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Sofia-grad (Bulgarije) op 21 januari 2013 — Global Trans Lodzhistik ООD/Nachalnik na Mitnitsa Stolichna
   (Zaak C-29/13)
   2013/C 108/32
   Procestaal: Bulgaars

      Verwijzende rechter

   Administrativen sad Sofia-grad

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Global Trans Lodzhistik ООD

      Verwerende partij: Nachalnik na Mitnitsa Stolichna

      Prejudiciële vragen

               1)

               Staat artikel 243, lid 1, van verordening (EEG) nr. 2913/92 (1) van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek, wanneer het wordt uitgelegd in samenhang met artikel 245 van deze verordening en de beginselen van het recht op verdediging en het kracht van gewijsde, een nationale regeling zoals die van de artikelen 220 en 211a van de Zakon za mitnitsite (Bulgaarse douanewet) toe, op basis waarvan beroep kan worden ingesteld tegen meer dan een beslissing van een douaneautoriteit waarbij een extra douaneschuld wordt vastgesteld om deze later in te vorderen, ook wanneer in de omstandigheden van het hoofdgeding een definitieve beslissing in de zin van artikel 181 bis, lid 2, van verordening (EEG) nr. 2454/93 (2) van de Commissie van 2 juli 1993 houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van verordening nr. 2913/92, zou kunnen worden genomen om deze douaneschuld vast te stellen?

               2)

               Moet artikel 243, lid 2, van verordening nr. 2913/92 over het recht om beroep in te stellen aldus worden uitgelegd dat het niet bepaalt dat een definitieve beslissing in de zin van artikel 181 bis, lid 2, van verordening nr. 2454/93 eerst administratief moet worden bestreden alvorens beroep in rechte kan worden ingesteld?

               3)

               Moet artikel 181 bis, lid 2, van verordening nr. 2454/93 in de omstandigheden van het hoofdgeding aldus worden uitgelegd dat wanneer de in deze bepaling neergelegde procedure niet is gevolgd wat het recht om te worden gehoord en het recht om bezwaar te maken betreft, de beslissing van de douaneautoriteit die in strijd met deze voorschriften is genomen, geen definitieve beslissing in de zin van deze bepaling is, maar slechts een onderdeel van de procedure aan het einde waarvan de definitieve beslissing wordt vastgesteld? Indien dat niet het geval is, moet deze bepaling in de omstandigheden van het hoofdgeding aldus worden uitgelegd dat rechtstreeks rechterlijk toezicht kan worden uitgeoefend op de beslissing die met voormelde proceduregebreken is vastgesteld en de rechter uitspraak ten gronde moet doen over het tegen deze beslissing ingestelde beroep?

               4)

               Moet artikel 181 bis, lid 2, van verordening nr. 2454/93 in de omstandigheden van het hoofdgeding en gelet op het legaliteitsbeginsel aldus worden uitgelegd dat wanneer de in deze bepaling neergelegde procedure niet is gevolgd wat het recht om te worden gehoord en het recht om bezwaar te maken betreft, de beslissing van de douaneautoriteit die in strijd met deze voorschriften is genomen, nietig is omdat een wezenlijke procedurefout is gemaakt, die gelijkstaat met een schending van een wezenlijk vormvoorschrift, waarvan de niet-naleving ongeacht de concrete gevolgen van de schending tot nietigheid van de rechtshandeling leidt, zodat de rechter uitspraak moet doen over een daartegen ingesteld beroep zonder dat hij de zaak kan terugverwijzen naar de bestuursinstantie om de procedure rechtmatig te beëindigen?

      (1)  BP L 302, blz. 1.

      (2)  PB L 253, blz. 1.


title: Zaak C-336/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Sonthofen (Duitsland) op 11 juli 2014 — Strafzaak tegen Sebat Ince

text:
               29.9.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 339/6

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Sonthofen (Duitsland) op 11 juli 2014 — Strafzaak tegen Sebat Ince
   (Zaak C-336/14)
   2014/C 339/07
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Amtsgericht Sonthofen

      Partijen in de strafzaak

   Sebat Ince

      Andere partij: Staatsanwaltschaft Kempten

      Prejudiciële vragen

   I.   Met betrekking tot het eerste ten laste gelegde feit (januari 2012) en het tweede ten laste gelegde feit tot einde juni 2012:

               1 a)

               Moet artikel 56 VWEU aldus worden uitgelegd dat het de strafvervolgingsautoriteiten verboden is een sanctie op te leggen ter zake van het zonder Duitse vergunning verlenen van bemiddeling bij het afsluiten van sportweddenschappen bij organisatoren van weddenschappen die een vergunning hebben in een andere lidstaat, indien voor de bemiddeling ook een Duitse vergunning van de organisator is vereist, maar het aan nationale instanties vanwege met het Unierecht strijdige wetgeving verboden is om aan particuliere organisatoren van weddenschappen een vergunning te verlenen („sportweddenschappenmonopolie”)?

               1 b)

               Maakt het voor het antwoord op de eerste vraag sub a) verschil indien overheidsinstanties van één van de 15 Länder die gezamenlijk het staatsmonopolie op sportweddenschappen hebben opgericht en dit ook gezamenlijk uitvoeren, in verbods- of strafrechtelijke procedures stellen dat het wettelijk verbod van vergunningverlening aan particuliere aanbieders niet wordt toegepast bij een aanvraag om een vergunning als organisator of als bemiddelaar in het desbetreffende Land?

               1 c)

               Moeten de beginselen van Unierecht, in het bijzonder het vrij verrichten van diensten, alsmede het arrest van het Hof in zaak C-186/11 aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een, als „preventief” aangemerkt permanent verbod van grensoverschrijdende bemiddeling bij sportweddenschappen of aan de oplegging van een sanctie ter zake, indien het verbod of de sanctie erop berust dat het voor de desbetreffende autoriteit niet „onmiddellijk, dit wil zeggen niet zonder nader onderzoek duidelijk was”, dat de bemiddeling aan alle materiële vergunningvereisten — afgezien van het staatsmonopolie — voldoet?

               2)

               Moet richtlijn 98/34/EG (1) aldus worden uitgelegd, dat zij in de weg staat aan het opleggen van een sanctie voor het zonder Duitse vergunning verlenen van bemiddeling bij het afsluiten van sportweddenschappen, via een weddenschapsterminal, bij een in een andere lidstaat vergunninghoudende organisator van weddenschappen, indien het optreden van de overheid berust op een niet aan de Europese Commissie meegedeelde wet van een enkel Land, die het verstreken Staatsvertrag zum Glücksspielwesen (overeenkomst tussen de Länder inzake kansspelen) tot inhoud heeft?

         II.   Met betrekking tot het tweede ten laste gelegde feit voor de periode vanaf juli 2012

               3)

               Moeten artikel 56 VWEU, het transparantiebeginsel, het gelijkheidsbeginsel en het Unierechtelijk bevoordelingsverbod aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan het opleggen van een sanctie voor het zonder Duitse vergunning verlenen van bemiddeling bij het afsluiten van sportweddenschappen bij een in een andere lidstaat vergunninghoudende organisator, in een geval waarin het voor de duur van negen jaar gesloten Glücksspieländerungsstaatsvertrag (overeenkomst tot wijziging van de overeenkomst tussen de Länder inzake kansspelen; hierna: „GlüÄndStV”) van toepassing is, waarvan een bepaling het bij wijze van experiment mogelijk maakt om gedurende een periode van zeven jaar tevens maximaal 20 concessies te verlenen aan particuliere organisatoren van weddenschappen, met verbindende kracht voor alle Duitse Länder, als noodzakelijke voorwaarde voor de verlening van een vergunning voor het optreden als tussenpersoon indien

                           a)

                           in de procedure voor concessieverlening en de daarmee verband houdende geschillen, de concessieverlenende instantie wordt bijgestaan door het advocatenkantoor dat een meerderheid van de Länder en hun loterijbedrijven regelmatig heeft geadviseerd over het met het Unierecht strijdige sportweddenschappenmonopolie en namens hen bij nationale gerechten is opgetreden tegen particuliere aanbieders van weddenschappen en de overheidsinstanties heeft vertegenwoordigd in de prejudiciële procedures Markus Stoβ e.a. (gevoegde zaken C-136/07, C-358/07, C-359/07, C-360/07, C-409/07 en C-410/07, ECLI:EU:C:2010:504), Carmen Media Group (C-46/08, ECLI:EU:C:2010:50) en Winner Wetten (C-409/06, ECLI:EU:C:2010:503),

                           b)

                           de op 8 augustus 2012 in het Publicatieblad van de EU bekend gemaakte inschrijving voor de concessie geen bijzonderheden bevatte ten aanzien van de minimumvereisten die golden voor de in te dienen aanbiedingen, de inhoud van de voor het overige vereiste verklaringen en bewijzen en de selectie van de maximaal 20 concessiehouders, en de bijzonderheden eerst na het verstrijken van de inschrijvingstermijn in een zogenoemd „informatiememorandum” samen met talrijke andere documenten slechts zijn meegedeeld aan de gegadigden die in aanmerking kwamen voor de „tweede fase” van de procedure van concessieverlening,

                           c)

                           de concessieverlenende instantie acht maanden na het begin van de procedure slechts 14 inschrijvers voor een persoonlijke presentatie van hun sociaalmaatschappelijke en veiligheidsplannen uitnodigt, omdat deze voor 100 % zouden hebben voldaan aan de minimumvereisten voor een concessie, maar hen 15 maanden na het begin van de procedure mededeelt dat geen van hen „op een te controleren wijze” heeft aangetoond dat hij voldoet aan de minimumvereisten,

                           d)

                           één van de 14 inschrijvers die werden uitgenodigd om hun voorstellen aan de concessieverlenende instantie te presenteren, de uit een vereniging van publieke loterijbedrijven bestaande en door de overheid gecontroleerde inschrijver („Ods”, Ods Deutschland Sportwetten GmbH) is, maar deze gezien zijn organisatorische verwevenheid met organisatoren van sportevenementen niet in aanmerking lijkt te komen voor een vergunning omdat de wettelijke regeling (§ 21 lid 3 GlüÄndStV) een strikte scheiding vereist tussen aan de ene kant de actieve sportbeoefening en de met de organisatie hiervan belaste vereniging en aan de andere kant de exploitatie van en het als bemiddelaar optreden bij sportweddenschappen,

                           e)

                           een van de voorwaarden voor concessieverlening is dat moet worden aangetoond dat „de voor de exploitatie van het beoogde aanbod van sportweddenschappen noodzakelijke middelen rechtmatig zijn verkregen”,

                           f)

                           de concessieverlenende instantie en het uit vertegenwoordigers van de Länder bestaande kansspelcollege, dat beslist over het verlenen van de concessies, geen gebruik maken van de mogelijkheid concessies te verlenen aan particuliere organisatoren van weddenschappen, terwijl publieke loterijbedrijven tot een jaar na de eventuele concessieverlening sportweddenschappen, loterijen en andere kansspelen zonder vergunning mogen organiseren en via hun landelijke netwerk van commerciële wedkantoren mogen verkopen en aanprijzen?

      (1)  Richtlijn 98/34/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 juni 1998 betreffende een informatieprocedure op het gebied van normen en technische voorschriften (PB L 204, blz. 37).