title: Zaak T-473/08: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 17 november 2009 — Apollo Group/BHIM (THINKING AHEAD) ( Gemeenschapsmerk — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk THINKING AHEAD — Absolute weigeringsgrond — Ontbreken van onderscheidend vermogen — Artikel 7, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94 [thans artikel 7, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009] )

text:
               16.1.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 11/26

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 17 november 2009 — Apollo Group/BHIM (THINKING AHEAD)
   (Zaak T-473/08) (1)

   („Gemeenschapsmerk - Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk THINKING AHEAD - Absolute weigeringsgrond - Ontbreken van onderscheidend vermogen - Artikel 7, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94 [thans artikel 7, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009]”)
   2010/C 11/51
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Apollo Group, Inc. (Phoenix, Arizona, Verenigde Staten van Amerika) (vertegenwoordigers: A. Link en A. Jaeger-Lenz, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: J. Crespo Carrillo, gemachtigde)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 14 augustus 2008 (zaak R 728/2008-2) inzake een aanvraag tot inschrijving van het woordteken THINKING AHEAD als gemeenschapsmerk

      Dictum

               1.

               Het beroep wordt verworpen.

               2.

               Apollo Group, Inc., wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 6 van 10.1.2009.


title: Zaak T-456/11: Arrest van het Gerecht van 14 november 2013 — ICdA e.a./Commissie ( „REACH — Overgangsmaatregelen betreffende beperkingen op vervaardiging, in handel brengen en gebruik van cadmium en cadmiumverbindingen — Bijlage XVII bij verordening (EG) nr. 1907/2006 — Beperkingen op gebruik van cadmiumpigmenten in kunststof — Kennelijk onjuiste beoordeling — Risicoanalyse” )

text:
               21.12.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 377/12

         Arrest van het Gerecht van 14 november 2013 — ICdA e.a./Commissie
   (Zaak T-456/11) (1)

   (REACH - Overgangsmaatregelen betreffende beperkingen op vervaardiging, in handel brengen en gebruik van cadmium en cadmiumverbindingen - Bijlage XVII bij verordening (EG) nr. 1907/2006 - Beperkingen op gebruik van cadmiumpigmenten in kunststof - Kennelijk onjuiste beoordeling - Risicoanalyse)
   2013/C 377/28
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: International Cadmium Association (ICdA) (Brussel, België); Rockwood Pigments (UK) Ltd (Stoke-on-Trent, Verenigd Koninkrijk); en James M Brown Ltd (Stoke-on-Trent) (vertegenwoordigers: aanvankelijk K. Van Maldegem en R. Cana, advocaten, vervolgens R. Cana)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk P. Oliver en E. Manhaeve, gemachtigden, bijgestaan door K. Sawyer, barrister, vervolgens P. Oliver en E. Manhaeve)

      Voorwerp

   Verzoek tot gedeeltelijke nietigverklaring van verordening (EU) nr. 494/2011 van de Commissie van 20 mei 2011 tot wijziging van verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (REACH) wat betreft bijlage XVII (cadmium) (PB L 134, blz. 2), voor zover daarbij het gebruik wordt beperkt van cadmiumpigmenten in andere kunststoffen dan die waarvoor dat gebruik vóór de vaststelling van verordening nr. 494/2011 beperkt was

      Dictum

               1)

               Verordening (EU) nr. 494/2011 van de Commissie van 20 mei 2011 tot wijziging van verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (REACH) wat betreft bijlage XVII (cadmium) wordt nietig verklaard, voor zover daarbij het gebruik wordt beperkt van cadmium sulfoselenide oranje (nr. CAS 1256-57-4), cadmium sulfoselenide rood (nr. CAS 58339-34-7) en cadmium-zinksulfide (nr. CAS 8048-07-5) in mengsels en voorwerpen die zijn vervaardigd uit andere synthetische organische polymeren dan die waarvoor dat gebruik vóór de vaststelling van verordening nr. 494/2011 beperkt was.

               2)

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               3)

               De Europese Commissie draagt 90 % van haar eigen kosten en 90 % van de kosten van International Cadmium Association (ICdA), Rockwood Pigments (UK) Ltd en James M Brown Ltd.

               4)

               ICdA, Rockwood Pigments (UK) en James M Brown dragen 10 % van hun eigen kosten en 10 % van de kosten van de Commissie.

      (1)  PB C 298 van 8.10.2011.


title: Zaak T-105/13: Arrest van het Gerecht van 12 december 2014 — Ludwig Schokolade/BHIM — Immergut (TrinkFix) [ „Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk TrinkFix — Oudere nationale en communautaire woordmerken Drinkfit — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Overeenstemmende tekens — Soortgelijke waren en diensten — Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009 — Normaal gebruik van het oudere merk — Artikel 42, leden 2 en 3, van verordening nr. 207/2009” ]

text:
               9.2.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 46/46

         Arrest van het Gerecht van 12 december 2014 — Ludwig Schokolade/BHIM — Immergut (TrinkFix)
   (Zaak T-105/13) (1)

   ([„Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk TrinkFix - Oudere nationale en communautaire woordmerken Drinkfit - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Overeenstemmende tekens - Soortgelijke waren en diensten - Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009 - Normaal gebruik van het oudere merk - Artikel 42, leden 2 en 3, van verordening nr. 207/2009”])
   (2015/C 046/57)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Ludwig Schokolade GmbH & Co. KG (Bergisch Gladbach, Duitsland) (vertegenwoordigers: S. Fischer en A. Brodkorb, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: A. Pohlmann, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: Immergut GmbH & Co. KG (Elsdorf, Duitsland) (vertegenwoordigers: G. Schoenen, V. Töbelmann en S. Frenz, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 13 december 2012 (zaak R 34/2012-1) inzake een oppositieprocedure tussen Immergut GmbH & Co. KG en Ludwig Schokolade GmbH & Co. KG

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Ludwig Schokolade GmbH & Co. KG wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 108 van 13.4.2013.


title: Zaak C-517/06: Beroep ingesteld op 20 december 2006 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Oostenrijk

text:
               24.2.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 42/14

         Beroep ingesteld op 20 december 2006 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Oostenrijk
   (Zaak C-517/06)
   (2007/C 42/24)
   Procestaal: Duits
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: G. Braun en E. Montaguti, gemachtigden)

      Verwerende partij: Republiek Oostenrijk
   Conclusies

               —

               vast te stellen dat de Republiek Oostenrijk, door niet alle wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2003/98/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 17 november 2003 inzake het hergebruik van overheidsinformatie, althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               de Republiek Oostenrijk te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De termijn voor tenuitvoerlegging van richtlijn 2003/98/EG in nationaal recht is op 1 juli 2005 verstreken.

      (1)  PB L 345, blz. 90.


title: Beschikking van het Hof (Tweede kamer) van 28 juni 2001 in zaak C-352/99 P: Eridania SpA e.a. tegen Raad van de Europese Unie e.a. ("Hogere voorziening — Gemeenschappelĳke ordening van markten in sector suiker — Prĳsregeling — Regionalisering — Indeling van Italië — Verkoopseizoen 1995/1996 — Beroep van suikerproducenten — Handeling die hen rechtstreeks en individueel raakt — Bepaling houdende vaststelling van afgeleide interventieprĳs voor witte suiker voor alle gebieden van Italië — Niet-ontvankelĳkheid")

text:
C 289/6                 NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                        13.10.2001
Koninkrijk Denemarken, Ierland en het Verenigd Koninkrijk                  Sadam Castiglionese SpA, gevestigd te Bologna, Sadam Abruz-
van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (PB 1972, L 73,                      zo SpA, gevestigd te Bologna, Zuccherificio del Molise SpA,
blz. 196), de nieuwe verklaring van de regering van het                    gevestig te Termoli (Italië) en Società Fondiaria Industriale
Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland                  Romagnola SpA (SFIR), gevestigd te Cesena (Italië), vertegen-
betreffende de definitie van het woord „onderdanen” (PB 1983,              woordigd door B. O’Connor, solicitor, en I. Vigliotti, advocaat,
C 23, blz. 1) en verklaring nr. 2 betreffende de nationaliteit             betreffende hogere voorziening tegen de beschikking van het
van een lidstaat, die als bijlage is gehecht aan de Slotakte van           Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen
het verdrag betreffende de Europese Unie (PB 1992, C 191,                  (Eerste kamer) van 8 juli 1999, Eridania e.a./Raad (T-158/95,
blz. 98), heeft het Hof (Eerste kamer), samengesteld als volgt:            Jurispr. blz. II-2219), strekkende tot vernietiging van die
M. Wathelet, kamerpresident, P. Jann en L. Sevón (rapporteur),            beschikkingen; andere partijen bij de procedure: Raad van de
rechters; advocaat-generaal: P. Léger; griffier: R. Grass, op              Europese Unie (gemachtigden: I. Dı́ez Parra en J.-P. Hix),
12 juli 2001 een beschikking gegeven waarvan het dictum                    Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigde:
luidt als volgt:                                                           F. P. Ruggeri Laderchi) en Ponteco Zuccheri SpA, gevestigd
                                                                           te Pontelagoscuro (Italië), heeft het Hof (Tweede kamer),
Om te bepalen of iemand onderdaan is van het Verenigd Koninkrijk           samengesteld als volgt: V. Skouris, kamerpresident,
van Groot-Brittannië en Noord-Ierland in de zin van het gemeen-            R. Schintgen en N. Colneric (rapporteur), rechters; advocaat-
schapsrecht, dient te rade te worden gegaan met de verklaring van de       generaal: J. Mischo; griffier: R. Grass, op 28 juni 2001 een
regering van het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-        beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:
Ierland van 1982 betreffende de definitie van het woord „onderdanen”,
die in de plaats is gekomen van de verklaring van de regering van het      1)    De hogere voorziening wordt afgewezen.
Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland van
                                                                           2)    Eridania SpA, Industria Saccarifera Italiana SpA (ISI), Sadam
1972 betreffende de definitie van het woord „onderdanen”, welke als
                                                                                Zuccherifici, divisione della SECI — Società Esercizi Commer-
bijlage is gehecht aan de Slotakte betreffende de toetreding tot de
Europese Gemeenschappen van het Koninkrijk Denemarken, Ierland                   ciali Industriale SpA, Sadam Castiglionese SpA, Sadam
                                                                                Abruzzo SpA, Zuccherificio del Molise SpA en Società
en het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland.
                                                                                Fondiaria Industriale Romagnola SpA (SFIR) worden hoofde-
                                                                                lijk verwezen in de kosten.
(1) PB C 246 van 28.8.1999.
                                                                           3)    De Commissie zal haar eigen kosten dragen.
                                                                           (1) PB C 352 van 4.12.1999.
                 BESCHIKKING VAN HET HOF
                          (Tweede kamer)
                                                                                BESCHIKKING VAN HET HOF
                          van 28 juni 2001
                                                                                (Tweede kamer)
in zaak C-351/99 P: Eridania SpA e.a. tegen Raad van de
                       Europese Unie e.a. (1)                                                        van 28 juni 2001
(„Hogere voorziening — Gemeenschappelijke ordening van                     in zaak C-352/99 P: Eridania SpA e.a. tegen Raad van de
markten in sector suiker — Regeling inzake opslagkosten —                                         Europese Unie e.a. (1)
Goedkeuring van nationale steunmaatregel — Intrekking —
Verkoopseizoen 1995/1996 — Beroep van suikerproducen-                      („Hogere voorziening — Gemeenschappelijke ordening van
ten — Handelingen die hen rechtstreeks en individueel                      markten in sector suiker — Prijsregeling — Regionalisering
raken — Bepaling houdende vaststelling van bedrag van                      — Indeling van Italië — Verkoopseizoen 1995/1996 —
vergoeding voor verevening van opslagkosten van suiker —                   Beroep van suikerproducenten — Handeling die hen recht-
                      Niet-ontvankelijkheid”)                              streeks en individueel raakt — Bepaling houdende vaststel-
                                                                           ling van afgeleide interventieprijs voor witte suiker voor alle
                          (2001/C 289/10)                                           gebieden van Italië — Niet-ontvankelijkheid”)
                         (Procestaal: Italiaans)                                                      (2001/C 289/11)
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-                          (Procestaal: Italiaans)
                          dentie van het Hof)
                                                                           (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de „Juris-
In zaak C-351/99 P, Eridania SpA, voorheen Eridania Zuccheri-                                      prudentie van het Hof”)
fici Nazionali SpA, gevestigd te Genua (Italië), Industria
Saccarifera Italiana Agroindustriale SpA (ISI), gevestigd te               In zaak C-352/99 P, Eridania SpA, voorheen Eridania Zuccheri-
Padua (Italië), Sadam Zuccherifici, divisione della SECI —                 fici Nazionali SpA, gevestigd te Genua (Italië), Industria
Società Esercizi Commerciali SpA, gevestigd te Bologna (Italië),           Saccarifera Italiana Agroindustriale SpA (ISI), gevestigd te
 ---pagebreak--- 13.10.2001               NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                        C 289/7
Padua (Italië), Sadam Zuccherifici, divisione della SECI —                verzoek om inschrijving in het handelsregister een prejudiciële
Società Esercizi Commerciali Industriali SpA, gevestigd te                beslissing te verkrijgen over de uitlegging van de artikelen 43
Bologna (Italië), Sadam Castiglionese SpA, gevestigd te Bolo-             EG en 48 EG, heeft het Hof (Vijfde kamer), samengestelde als
gna, Sadam Abruzzo SpA, gevestigd te Bologna, Zuccherificio               volgt: A. La Pergola, kamerpresident, M. Wathelet (rapporteur),
del Molise SpA, gevestigd te Termoli (Italië) en Società                  P. Jann, L. Sevón en S. von Bahr, rechters; advocaat-generaal:
Fondiaria Industriale Romagnola SpA (SFIR), gevestigd te                  D. Ruiz-Jarabo Colomer; griffier: R. Grass, op 10 juli 2001 een
Cesena (Italië), vertegenwoordigd door B. O’Connor, solicitor,            beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:
en I. Vigliotti, advocaat, betreffende hogere voorziening tegen
de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van de
Europese Gemeenschappen (Eerste kamer) van 8 juli 1999,                   Het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is kennelijk
Eridania e.a./Raad (T-158/95, Jurispr. blz. II-2219), strekkende          onbevoegd om te antwoorden op de vragen die het Amtsgericht
tot vernietiging van die beschikking; andere partijen bij de              Heidelberg in zijn beschikking van 3 maart 2000 heeft gesteld.
procedure: Raad van de Europese Unie (gemachtigden: I. Dı́ez
Parra en J.-P. Hix), Commissie van de Europese Gemeenschap-
pen (gemachtigde: F. P. Ruggeri Laderchi) en Ponteco Zuccheri             (1) PB C 149 van 27.5.2000.
SpA, gevestigd te Pontelagoscuro (Italië), heeft het Hof (Tweede
kamer), samengesteld als volgt: V. Skouris, kamerpresident,
R. Schintgen en N. Colneric (rapporteur), rechters; advocaat-
generaal: J. Mischo; griffier: R. Grass, op 28 juni 2001 een
beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:
1)    De hogere voorziening wordt afgewezen.
2)    Eridania SpA, Industria Saccarifera Italiana SpA (ISI), Sadam
      Zuccherifici, divisione della SECI — Società Esercizi Commer-                        BESCHIKKING VAN HET HOF
      ciali Industriale SpA, Sadam Castiglionese SpA, Sadam
      Abruzzo SpA, Zuccherificio del Molise SpA en Società
      Fondiaria Industriale Romagnola SpA (SFIR) worden hoofde-                                     (Eerste kamer)
      lijk verwezen in de kosten.
3)    De Commissie zal haar eigen kosten dragen.                                                   van 12 juli 2001
(1) PB C 352 van 4.12.1999.
                                                                          in zaak C-102/00 (verzoek van de Hoge Raad der Neder-
                                                                          landen om een prejudiciële beslissing): Welthgrove BV
                                                                                tegen Staatssecretaris van Financiën (1)
                                                                          („Artikel 104, lid 3, Reglement voor de procesvoering —
                                                                          Artikel 4 van Zesde BTW-richtlijn — Economische activiteit
                 BESCHIKKING VAN HET HOF
                                                                          — Inmenging van holding in beheer van dochtervennoot-
                                                                                schappen”)
                            (Vijfde kamer)
                           van 10 juli 2001                                                        (2001/C 289/13)
in zaak C-86/00 (verzoek van het Amtsgericht Heidelberg                                          (Procestaal: Nederlands)
 om een prejudiciële beslissing): HSB-Wohnbau GmbH (1)
(„Prejudiciële verwijzing — Inschrijving in handelsregister               In zaak C-102/00, betreffende een verzoek aan het Hof
van verplaatsing van zetel van vennootschap — Onbevoegd-                  krachtens artikel 234 EG van de Hoge Raad der Nederlanden
                            heid van Hof”)                                (Nederland), in het aldaar aanhangige geding tussen Welthgro-
                                                                          ve BV en Staatssecretaris van Financiën, om een prejudiciële
                           (2001/C 289/12)                                beslissing over de uitlegging van artikel 4, artikel 11, A, lid 1,
                                                                          sub a, en artikel 13, B, sub d, punt 5, van de Zesde richtlijn
                           (Procestaal: Duits)                            77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende
                                                                          de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake
                                                                          omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de „Juris-  over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145,
                        prudentie van het Hof”)                           blz. 1), heeft het Hof (Eerste kamer), samengesteld als volgt:
                                                                          M. Wathelet, kamerpresident, P. Jann en L. Sevón (rapporteur),
In zaak C-86/00, betreffende een verzoek aan het Hof krach-               rechters; advocaat-generaal: C. Stix-Hackl; griffier: R. Grass, op
tens artikel 234 EG van het Amtsgericht Heidelberg (Duitsland)            12 juli 2001 een beschikking gegeven waarvan het dictum
om in het kader van een door HSB-Wohnbau GmbH ingediend                   luidt als volgt:


title: Zaak T-117/04: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 27 september 2006 — Werkgroep Commerciële Jachthavens Zuidelijke Randmeren e.a./Commissie (Staatssteun — Door Nederlandse autoriteiten verleende steun ten gunste van jachthavens zonder winstoogmerk — Beroep tot nietigverklaring — Ontvankelijkheid)

text:
               2.12.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 294/43

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 27 september 2006 — Werkgroep Commerciële Jachthavens Zuidelijke Randmeren e.a./Commissie
   (Zaak T-117/04) (1)

   (Staatssteun - Door Nederlandse autoriteiten verleende steun ten gunste van jachthavens zonder winstoogmerk - Beroep tot nietigverklaring - Ontvankelijkheid)
   (2006/C 294/91)
   Procestaal: Nederlands
   Partijen

      Verzoekende partijen: Vereniging Werkgroep Commerciële Jachthavens Zuidelijke Randmeren (Zeewolde, Nederland); Jachthaven Zijl Zeewolde BV (Zeewolde); Maatschappij tot exploitatie van onroerende goederen Wolderwijd II BV (Zeewolde); Jachthaven Strand-Horst BV (Ermelo, Nederland); Recreatiegebied Erkemederstrand vof (Zeewolde); Jachthaven- en Campingbedrijf Nieuwboer BV (Bunschoten-Spakenburg, Nederland); Jachthaven Naarden BV (Naarden, Nederland) (vertegenwoordigers: T. Ottervanger, A. Bijleveld en A. van den Oord, advocaten

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: H. van Vliet, A. Bouquet en A. Nijenhuis, gemachtigden)

      Interveniënt aan de zijde van verwerende partij: Koninkrijk der Nederlanden (vertegenwoordigers: H. Sevenster en M. de Grave, gemachtigden)
   Voorwerp
   Nietigverklaring van beschikking 2004/114/EG van de Commissie van 29 oktober 2003 betreffende de door Nederland ten uitvoer gelegde steunmaatregelen ten gunste van jachthavens zonder winstoogmerk in Nederland (PB L 34, blz. 63)
   Dictum

               1)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               Verzoeksters dragen hun eigen kosten en die van de Commissie. Het Koninkrijk der Nederlanden zal zijn eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 118 van 30.4.2004.


title: Zaak C-15/07: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht (Duitsland) op 22 januari 2007 — 01081 Telecom AG/Bondsrepubliek (Duitsland)

text:
               24.3.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 69/7

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht (Duitsland) op 22 januari 2007 — 01081 Telecom AG/Bondsrepubliek (Duitsland)
   (Zaak C-15/07)
   (2007/C 69/13)
   Procestaal: Duits
   Verwijzende rechter
   Bundesverwaltungsgericht
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: 01081 Telecom AG

      Verwerende partij: Bondsrepubliek Duitsland
   Prejudiciële vraag
   Verzetten artikel 27, eerste volzin, van richtlijn 2002/21/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en diensten (kaderrichtlijn) en artikel 7 van richtlijn 2002/19/EG (2) van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de toegang tot en interconnectie van elektronische-communicatienetwerken en bijbehorende faciliteiten (toegangsrichtlijn) zich tegen een nationale regeling waarbij een in het vroegere nationale rechtskader geldende wettelijke verplichting op grond waarvan de interconnectietarieven dienen te worden bepaald op basis van de kosten verbonden aan efficiënte dienstverlening, tijdelijk wordt gehandhaafd, hoewel het gemeenschapsrecht daarin niet voorziet?

      (1)  PB L 108, blz. 33.

      (2)  PB L 108, blz. 7.


title: Zaak C-623/11: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 17 januari 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État — Frankrijk) — Société Geodis Calberson GE/Établissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer) (Landbouw — Voedselhulp — Verordening (EG) nr. 111/1999 — Programma om Russische Federatie van landbouwproducten te voorzien — Voor rundvleestransport geselecteerde inschrijver — Bevoegdheidstoewijzing — Arbitragebeding)

text:
               2.3.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 63/6

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 17 januari 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État — Frankrijk) — Société Geodis Calberson GE/Établissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer)
   (Zaak C-623/11) (1)

   (Landbouw - Voedselhulp - Verordening (EG) nr. 111/1999 - Programma om Russische Federatie van landbouwproducten te voorzien - Voor rundvleestransport geselecteerde inschrijver - Bevoegdheidstoewijzing - Arbitragebeding)
   2013/C 63/08
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Conseil d’État

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Société Geodis Calberson GE

      Verwerende partij: Établissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer)

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Conseil d’État — Uitlegging van artikel 16 van verordening (EG) nr. 111/1999 van de Commissie van 18 januari 1999 houdende algemene uitvoeringsbepalingen van verordening (EG) nr. 2802/98 van de Raad betreffende een programma om de Russische Federatie van landbouwproducten te voorzien (PB L 14, blz. 3) — Toewijzing van bevoegdheid in geval van een geschil tussen de inschrijver aan wie een aanbesteding is gegund voor het transport van rundvlees en het bevoegde nationale interventiebureau over de uitbetalingsprocedure en de vergoeding van de schade — Arbitragebeding

      Dictum

   Artikel 16 van verordening (EG) nr. 111/1999 van de Commissie van 18 januari 1999 houdende algemene uitvoeringsbepalingen van verordening (EG) nr. 2802/98 van de Raad betreffende een programma om de Russische Federatie van landbouwproducten te voorzien, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1125/1999 van de Commissie van 28 mei 1999, moet aldus worden uitgelegd dat het aan het Hof van Justitie de bevoegdheid toekent om uitspraak te doen in geschillen over de voorwaarden waaronder het interventiebureau dat is aangeduid om de offertes te ontvangen voor de gunning van de kosteloze levering van landbouwproducten aan de Russische Federatie, overgaat tot betaling aan de opdrachtnemer en tot vrijgave van de door de opdrachtnemer ten behoeve van het interventiebureau gestelde leveringszekerheid, en meer in het bijzonder in beroepen tot vergoeding van de schade die is veroorzaakt door onrechtmatige handelingen van het interventiebureau bij de uitvoering van die verrichtingen.

      (1)  PB C 39 van 11.2.2012.


title: Zaak C-476/99: Verzoek van de Centrale Raad van Beroep van 8 december 1999 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen H. Lommers en de Minister van Landbouw, Natuurbeheer en Visserĳ

text:
C 47/24                 NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   19.2.2000
Beroep, op 14 december 1999 ingesteld door Commissie                    Verzoek van de Centrale Raad van Beroep van 8 december
van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk                         1999 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen
                               Spanje                                   H. Lommers en de Minister van Landbouw, Natuurbeheer
                                                                                en Visserij
                          (Zaak C-474/99)
                                                                                (Zaak C-476/99)
                           (2000/C 47/39)
                                                                                (2000/C 47/40)
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
op 14 december 1999 beroep ingesteld tegen Koninkrijk                   De Centrale Raad van Beroep heeft bij uitspraak van 8 decem-
Spanje door Commissie van de Europese Gemeenschappen,                   ber 1999, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
vertegenwoordigd door G. Valero Jordana, lid van haar juri-             16 december 1999, in de zaak H. Lommers en de Minister van
dische dienst, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg                  Landbouw, Natuurbeheer en Visserij, het Hof van Justitie van
bij C. Gómez de la Cruz, lid van haar juridische dienst,               de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
Centre Wagner.                                                          beslissing over de navolgende vraag:
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                        Verzet artikel 2, leden 1 en 4, van richtlijn 76/207/EEG (1) van
                                                                        de Raad van 9 februari 1976 betreffende de tenuitvoerlegging
— te verklaren dat het Koninkrijk Spanje, door niet de nodige           van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en
     maatregelen vast te stellen voor een juiste omzetting van          vrouwen ten aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de
     de verplichting uit hoofde van de bepalingen van de                beroepsopleiding en de promotiekansen en ten aanzien van de
     artikelen 2, lid 1, en 4, lid 2 (juncto bijlage II) van richtlijn  arbeidsvoorwaarden zich tegen een regeling van een werkgever
     85/337/EEG (1) en door een regeling in stand te houden             op grond waarvan gesubsidieerde kinderopvangplaatsen uit-
     die, in strijd met deze bepalingen, niet op het hele nationale     sluitend ter beschikking staan aan vrouwelijke medewerksters,
     grondgebied een milieueffectbeoordeling mogelijk maakt             tenzij zich ten aanzien van een mannelijke werknemer een
     voor bepaalde categorieën van projecten van bijlage II van         door zijn werkgever te beoordelen noodgeval voordoet.
     bedoelde richtlijn en op een groot deel van het grondgebied
     voor vele andere categorieën van projecten van dezelfde            (1) PB 1976, L 39, blz. 40.
     bijlage, de krachtens richtlijn 85/337/EEG op hem rustende
     verplichtingen niet is nagekomen;
— het Koninkrijk Spanje in de kosten te verwijzen.
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                        Beroep, op 21 december 1999 ingesteld door Commissie
                                                                        van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Repu-
Artikel 4, lid 2, van richtlijn 85/337/EEG moet worden uitge-                                          bliek
legd met inachtneming van het bepaalde in artikel 2, lid 1. Op
grond van deze bepalingen moeten de lidstaten in elk concreet
                                                                                (Zaak C-484/99)
geval de kenmerken van elk in bijlage II genoemd project
bestuderen. Na deze bestudering kan worden bepaald, of het
project gezien zijn aard, omvang of ligging aan de beoordeling                                    (2000/C 47/41)
van de milieueffecten moet worden onderworpen. De tweede
zin van lid 2 van artikel 4 van de richtlijn staat de lidstaten         Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
toe om deze studie te vergemakkelijken door criteria en/of              op 21 december 1999 beroep tegen Helleense Republiek
drempelwaarden vast te stellen. In geen geval is het een lidstaat       ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
evenwel bij de omzetting van deze bepalingen of bij de                  vertegenwoordigd door M. Patakia, lid van haar juridische
vaststelling van deze criteria en/of drempelwaarden toegestaan          dienst, en M. Desantes, een bij deze dienst gedetacheerde
om gehele in bijlage II genoemde categorieën van projecten bij          nationale ambtenaar, domicilie gekozen hebbende te Luxem-
voorbaat van deze studie uit te sluiten. Na een analyse van de          burg bij C. Gómez de la Cruz, lid van haar juridische dienst,
door de Spaanse regering toegestuurde teksten, komt de                  Centre Wagner, Kirchberg.
Commissie tot de conclusie, dat de gehele geldende regeling
van de staat en de autonome gebieden voor het gehele Spaanse            Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
grondgebied algemeen en definitief talrijke in bijlage II bij de
richtlijn bedoelde categorieën van projecten van de verplichte          — vast te stellen dat de Helleense Republiek, door niet binnen
milieueffectbeoordeling uitsluit.                                            de gestelde termijn de nodige wettelijke en bestuursrechte-
                                                                             lijke maatregelen te nemen om te voldoen aan richtlijn
                                                                             96/9/EG van het Europees Parlement en de Raad van
(1) van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieueffectbeoorde-
    ling van bepaalde openbare en particuliere projecten (PB L 175,          11 maart 1996 betreffende de rechtsbescherming van
    van 5.7.1985, blz. 40).                                                  databanken (1), subsidiair, door deze maatregelen niet tijdig
                                                                             aan de Commissie mede te delen, de krachtens het Verdrag
                                                                             en deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet
                                                                             is nagekomen.


title: Zaak F-111/11: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 21 maart 2013 — van der Aat e. a./Commissie ( „Openbare dienst — Bezoldiging — Jaarlijkse aanpassing van bezoldigingen en pensioenen van ambtenaren en andere personeelsleden — Artikelen 64, 65 en 65 bis van Statuut — Bijlage XI bij Statuut — Verordening (EU) nr. 1239/2010 — Aanpassingscoëfficiënten — In Ispra tewerkgestelde ambtenaren” )

text:
               25.5.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 147/32

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 21 maart 2013 — van der Aat e. a./Commissie
   (Zaak F-111/11) (1)

   (Openbare dienst - Bezoldiging - Jaarlijkse aanpassing van bezoldigingen en pensioenen van ambtenaren en andere personeelsleden - Artikelen 64, 65 en 65 bis van Statuut - Bijlage XI bij Statuut - Verordening (EU) nr. 1239/2010 - Aanpassingscoëfficiënten - In Ispra tewerkgestelde ambtenaren)
   2013/C 147/59
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partijen: van der Aat e.a. (Besozzo, Italië) (vertegenwoordigers: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, É. Marchal, en D. Abreu Caldas, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Currall en D. Martin, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van verzoekers’ salarisafrekeningen over de maand februari 2011 en volgende waarbij toepassing wordt gegeven aan de nieuwe aanpassingscoëfficiënt voor de stad Varese overeenkomstig verordening (EU) nr. 1239/2010 van de Raad van 20 december 2010

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Verzoekers dragen hun eigen kosten en worden verwezen in de kosten van de Europese Commissie.

               3)

               De Raad van de Europese Unie, interveniënt, draagt zijn eigen kosten.

      (1)  PB C 6 van 07.01.2012, blz. 27.


title: Zaak C-255/04: Beroep, op 14 juni 2004 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek

text:
               28.8.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 217/12

         Beroep, op 14 juni 2004 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek
   (Zaak C-255/04)
   (2004/C 217/24)
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 14 juni 2004 beroep ingesteld tegen Franse Republiek door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door E. Traversa en A.-M. Rouchaud-Joët als gemachtigden, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
   De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeeert dat het den Hove behage vast te stellen dat de Franse Republiek

               —

               door bij het verlenen van een vergunning aan een in een andere lidstaat gevestigd bemiddelingsbureau voor artiesten het belang van de werkzaamheden van het bureau in het licht van de behoeften aan bemiddeling voor artiesten als criterium te hanteren;

               —

               door uit te gaan van het vermoeden van arbeid in loondienst in het geval van een artiest van wie vaststaat dat hij een dienstverrichter is die is gevestigd in zijn lidstaat van herkomst waar hij gewoonlijk soortgelijke diensten verricht, de krachtens de artikelen 43 en 49 EG op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen, en de Franse republiek te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De regeling voor het verlenen van vergunningen aan dienstverrichters die in een andere lidstaat zijn gevestigd en niet beschikken over een vergunning die onder vergelijkbare voorwaarden in hun staat van herkomst is afgegeven, bestaat in een zuiver mechanische toepassing van de voor in Frankrijk gevestigde dienstverrichters geldende regeling en houdt geen enkele rekening met de reeds in het land van herkomst gegeven rechtvaardigingen en zekerheden. Toepassing van de Franse vergunningregeling in die omstandigheden gaat verder dan noodzakelijk is om de belangen van de betrokken artiesten te beschermen. Verder geeft het criterium van het belang van de werkzaamheden van het bureau in het licht van de behoeften aan bemiddeling voor artiesten aan de Ministre du travail die verantwoordelijk is voor het verlenen of intrekken van vergunningen, een volledig discretionaire bevoegdheid om een buitenlandse dienstverrichter uit te sluiten, omdat er in Frankrijk voldoende Franse bemiddelingsbureaus met een vergunning bestaan.
   Het vermoeden van arbeid in loondienst dat geldt voor een artiest van wie vaststaat dat hij een dienstverrichter is die is gevestigd in zijn lidstaat van herkomst waar hij gewoonlijk soortgelijke diensten verricht, vormt op zich een beperking van het vrij verkeer van diensten, omdat het de werkzaamheden van een dienstverrichter die is gevestigd in een andere lidstaat waar hij rechtmatig soortgelijke diensten verricht, verbiedt of belemmert, en verder gaat dan noodzakelijk is om de daaraan ten grondslag liggende doelstellingen te vervullen. Verder is het vermoeden zeer moeilijk te weerleggen en heeft het niet alleen gevolgen voor het sociale zekerheidsstelsel, maar ook voor de betaalde vakanties en de aanvullende pensioenregeling. Zelfs wanneer het zonder onderscheid op nationale artiesten en op artiesten uit andere lidstaten wordt toegepast, vormt het vermoeden een ten opzichte van het nagestreefde doel onevenredige beperking die de werkzaamheden van artiesten die in andere lidstaten zijn gevestigd waar zij rechtmatig soortgelijke diensten verlenen, belemmert of minder aantrekkelijk maakt.


title: Zaak C-547/11: Beroep ingesteld op 28 oktober 2011 — Europese Commissie/Italiaanse Republiek

text:
               14.1.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 13/6

         Beroep ingesteld op 28 oktober 2011 — Europese Commissie/Italiaanse Republiek
   (Zaak C-547/11)
   2012/C 13/13
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: B. Stromsky en D. Grespan, gemachtigden)

      Verwerende partij: Italiaanse Republiek

      Conclusies

               —

               vaststellen dat

                           —

                           de Italiaanse Republiek, door niet binnen de gestelde termijnen alle maatregelen te treffen die noodzakelijk zijn voor de terugvordering van de staatssteun die onrechtmatig en met de interne markt onverenigbaar is verklaard bij beschikking 2006/323/EG van de Commissie van 7 december 2005 betreffende de door, onderscheidenlijk, Frankrijk, Ierland en Italië ten uitvoer gelegde accijnsvrijstelling voor bij de productie van aluminiumoxide in de Gardanne, in de regio-Shannon en op Sardinië als brandstof gebruikte minerale oliën (hierna: „beschikking 2006/323”), de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 5 en 6 van die beschikking en krachtens het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en;

                           —

                           de Italiaanse Republiek, door niet binnen de gestelde termijnen alle maatregelen te treffen die noodzakelijk zijn voor de terugvordering van de staatssteun die onrechtmatig en met de interne markt onverenigbaar is verklaard bij beschikking 2007/375/EG van de Commissie van 7 februari 2007 betreffende de door, onderscheidenlijk, Frankrijk, Ierland en Italië ten uitvoer gelegde accijnsvrijstelling voor bij de productie van aluminiumoxide in de Gardanne, in de regio-Shannon en op Sardinië als brandstof gebruikte minerale oliën (hierna: „beschikking 2007/375”), de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 4 en 6 van die beschikking en krachtens het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie;

               —

               de Italiaanse Republiek verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De termijn voor de uitvoering van beschikking 2006/323 is op 8 februari 2006 verstreken. De termijn voor de uitvoering van beschikking 2007/375 is op 8 juni 2007 verstreken.
   Tot op heden heeft de Italiaanse Republiek nog niet de bij de betrokken beschikkingen onrechtmatig verklaarde steun volledig teruggevorderd of de Commissie in kennis gesteld van de uitgevoerde terugvordering. De juridische moeilijkheden die Italië inroept ter rechtvaardiging van de vertraging bij de uitvoering van de beschikkingen kunnen overigens niet als een absolute onmogelijkheid tot terugvordering in de zin van de rechtspraak van het Hof worden beschouwd.
   Voorts betoogt de Commissie dat Italië haar laattijdig in kennis heeft gesteld van de voortgang van de nationale procedure ter uitvoering van de beschikkingen en daardoor de in die beschikkingen vastgestelde informatieplicht heeft geschonden.


title: Zaak T-15/10: Beroep ingesteld op 25 januari 2010 — Noko Ngele/Europese Commissie

text:
               19.6.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/43

      Beroep ingesteld op 25 januari 2010 — Noko Ngele/Europese Commissie
      (Zaak T-15/10)
      (2010/C 161/68)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Mariyus Noko Ngele (Brussel, België) (vertegenwoordiger: F. Sabakunzi, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  voor recht verklaren dat het COB nooit in de plaats is getreden van het CIO en in België juridisch niet bestaat en geen rechtspersoonlijkheid heeft;

                  —

                  de Europese Commissie, een van haar leden en bepaalde van haar personeelsleden hoofdelijk veroordelen tot betaling van een bedrag van 200 000 EUR ter vergoeding van de financiële schade, vermeerderd met de wettelijke rente van 10 % per jaar vanaf 1995 en met de gerechtelijke rente;

                  —

                  de Europese Commissie, een van haar leden en bepaalde van haar personeelsleden hoofdelijk veroordelen tot betaling van een bedrag van 5 miljoen EUR ter vergoeding van de morele en psychologische schade, vermeerderd met de gerechtelijke rente;

                  —

                  voor recht verklaren dat het te wijzen arrest uitvoerbaar zal zijn, niettegenstaande mogelijk beroep;

                  —

                  verweerster veroordelen tot vergoeding van de kosten en tot betaling van een vergoeding voor de procedure van 30 000 EUR.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Verzoeker vordert vergoeding van de schade die hij heeft geleden door het feit dat hij zijn schuldvordering op het „Centrum voor Industriële Ontwikkeling (CIO)” niet meer kan innen doordat deze organisatie is vervangen door een gezamenlijke instelling van de ACS-landen (Afrika, Caribisch gebied en Stille Oceaan) en de Europese Unie, genaamd „Centrum voor de Ontwikkeling van het Bedrijfsleven (COB)”.


title: Zaak T-4/08: Beroep ingesteld op 3 januari 2008 — EMSA/Portugal

text:
               19.7.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 183/21

         Beroep ingesteld op 3 januari 2008 — EMSA/Portugal
   (Zaak T-4/08)
   (2008/C 183/44)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: Europees Agentschap voor maritieme veiligheid (European Maritime Safety Agency) (EMSA) (vertegenwoordigers: E. Pache en J. Menze, gemachtigden)

      Verwerende partij: Portugese Republiek
   Conclusies
   Het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid verzoekt het Gerecht van eerste aanleg om een uitspraak krachtens artikel 14, tweede volzin, van de Zetelovereenkomst, houdende vaststelling:

               —

               dat de Portugese regering gebonden is door de bepalingen van de Zetelovereenkomst, een instrument van volkenrecht binnen de toepassingssfeer van het gemeenschapsrecht dat door Portugal niet eenzijdig kan worden gewijzigd, ook niet via nationale wetgeving;

               —

               dat de Portugese regering er volgens de Zetelovereenkomst voor dient te zorgen dat de personeelsleden van het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid en hun familieleden het recht hebben om uit het land van hun laatste woonplaats of het land waarvan zij de nationaliteit bezitten, voertuigen die zij onder marktvoorwaarden in dat land hebben gekocht, vrij van belasting en zonder verboden of beperkingen in te voeren, binnen vijf jaar nadat zij in dienst van het Agentschap zijn getreden en bij wege van maximaal twee verschepingen, en dat de toepassing van deze bepaling van de Zetelovereenkomst door de bevoegde Portugese autoriteiten thans en in het verleden niet strookt met deze verplichting;
               dat de Portugese regering inzonderheid gehouden is, op verzoek voertuigen die de personeelsleden van het Agentschap en hun familieleden in het land van hun laatste woonplaats of het land waarvan zij de nationaliteit bezitten, onder marktvoorwaarden hebben gekocht, als bijzondere categorie, vrij van belasting en zonder verboden of beperkingen, in te schrijven;

               —

               dat de Portugese regering er volgens de Zetelovereenkomst voor dient te zorgen dat de personeelsleden van het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid en hun familieleden dezelfde voorrechten en immuniteiten, vrijstellingen en faciliteiten genieten als die welke Portugal aan de leden van vergelijkbare categorieën diplomatiek personeel in de Portugese Republiek toekent, en dat de toepassing van deze bepaling van de Zetelovereenkomst door de bevoegde Portugese autoriteiten thans en in het verleden niet strookt met deze verplichting;
               dat de Portugese regering inzonderheid gehouden is om de tot en met juli 2007 geldende regels en bepalingen betreffende de registratie en de belasting van voertuigen van diplomatiek personeel, toe te passen jegens de personeelsleden van het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid die voor die datum in dienst zijn getreden, alsook jegens hun familieleden;
               dat de Portugese regering gehouden is om in alle andere gevallen de sinds juli 2007 geldende regels en bepalingen betreffende de registratie en de belasting van voertuigen van diplomatiek personeel toe te passen;
               dat de Portugese regering ervoor dient te zorgen dat de personeelsleden van het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid en hun familieleden in wezen dezelfde voorrechten en immuniteiten, vrijstellingen en faciliteiten genieten als die welke Portugal aan de leden van vergelijkbare categorieën diplomatiek personeel in de Portugese Republiek toekent, en dat de vroegere en huidige praktijk van de bevoegde Portugese autoriteiten om verzoeken om registratie van voertuigen van personeelsleden van het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid en hun familieleden niet te behandelen, in strijd is met deze verplichting;

               —

               dat de bepalingen van de Zetelovereenkomst niet aldus kunnen worden uitgelegd en toegepast dat de personeelsleden van het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid en hun familieleden met betrekking tot de overbrenging van gebruikte voertuigen op het Portugese grondgebied niet minstens dezelfde rechten hebben als elke andere EU-onderdaan die in Portugal gaat wonen;

               —

               dat als een redelijke termijn voor de behandeling van verzoeken om registratie van voertuigen van de personeelsleden van het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid en hun familieleden overeenkomstig de Zetelovereenkomst kan worden aangemerkt, een termijn van niet langer dan twee maanden, en

               —

               dat de Portugese Republiek volgens artikel 87, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg dient te worden verwezen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Het Europees Agentschap voor maritieme veiligheid (hierna: „EMSA” of „Agentschap”) is opgericht bij verordening (EG) nr. 1406/2002 (1) en is gevestigd te Lissabon. Op 28 juli 2004 is tussen de regering van de Portugese Republiek en het EMSA een Protocol (2) ondertekend (hierna: „Zetelovereenkomst”). De Zetelovereenkomst regelt de betrekkingen tussen het EMSA en Portugal als zijn gastland en het is van toepassing op het Agentschap en zijn personeel.
   Verzoeker voert aan dat de Portugese regering — zonder enig voorafgaand verzoek of voorstel van het EMSA — heeft voorgesteld om in deze Zetelovereenkomst voor het Agentschap en zijn personeelsleden een reeks voorrechten en immuniteiten, vrijstellingen en faciliteiten op te nemen, waarbij grotendeels de bepalingen waren overgenomen van het Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Gemeenschappen (hierna: „Protocol”), maar waarin ook extra faciliteiten werden vastgelegd. Voorts stelt hij dat de tekst van de voorgestelde overeenkomst overeenstemde met die van de overeenkomst die op 26 juni 1996 is gesloten tussen Portugal en het Europees Waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving (European Monitoring Centre for Drugs and Drug Addiction) (hierna: „EMCDDA”), inzonderheid wat de registratie van voertuigen betreft.
   In september 2005 is tussen de Portugese regering enerzijds, en EMSA en EMCDDA anderzijds, een werkgroep opgericht teneinde de voor de uitvoering van deze twee Zetelovereenkomsten of Protocols noodzakelijke gedetailleerde administratieve bepalingen op te stellen.
   Verzoeker betoogt dat de Portugese autoriteiten, door de door het personeel van het EMSA ingediende verzoeken om registratie van voertuigen niet in behandeling te nemen, hun verplichtingen niet zijn nagekomen die in de Zetelovereenkomst zijn vastgesteld ter verduidelijking van de uit het Protocol voortvloeiende verplichtingen, welk Protocol overeenkomstig artikel 7 van verordening (EG) nr. 1406/2002 van toepassing is op het EMSA. Voorts stelt verzoeker dat de Portugese autoriteiten jegens de personeelsleden van het EMSA en hun familieleden niet de relevante geldende Portugese wettelijke regeling hebben toegepast, terwijl zij deze wel hebben toegepast jegens EMCDDA en diplomatieke vertegenwoordigingen. Deze handelwijze heeft volgens verzoeker de werking van het EMSA aanzienlijk belemmerd, aangezien voertuigen die waren gekocht met het gewettigd vertrouwen dat de bestaande regels zouden worden toegepast, niet konden worden geregistreerd. Tevens dienden voertuigen die uit het land van de vroegere woonplaats of uit de staat waarvan de personeelsleden de nationaliteit bezitten zijn overgebracht, verder te worden gebruikt met kentekens van de lidstaat van de vroegere woonplaats, in weerwil van de regels van deze staat houdende de verplichting tot uitschrijving van die voertuigen. Kort gezegd stelt verzoeker dat de beslissing van de Portugese autoriteiten om verzoeken om registratie van voertuigen niet te behandelen, een aantal ernstige wettelijke en administratieve moeilijkheden heeft meegebracht voor zijn personeelsleden, die geen andere keuze hadden dan hun voertuig te gebruiken zonder te voldoen aan hun verplichtingen inzake registratie, verzekering en technische controle.
   Wat de bevoegdheid van het Gerecht betreft, stelt hij vervolgens dat het Hof van Justitie overeenkomstig artikel 8, lid 2, van verordening (EG) nr. 1406/2002 rechtsmacht heeft om uitspraak te doen krachtens een arbitrageclausule in een door het Agentschap gesloten contract, en dat volgens artikel 14 van de Zetelovereenkomst geschillen met betrekking tot de toepassing van deze overeenkomst door een ad hoc groep van vier leden dienen te worden onderzocht. Geschillen die op die manier niet kunnen worden opgelost, moeten worden voorgelegd aan het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen.
   Volgens verzoeker is de procedure voor geschillenregeling van artikel 14 van de Zetelovereenkomst zonder resultaat gebleven en heeft het Hof van Justitie dan ook rechtsmacht om uitspraak te doen over het onderhavige geschil betreffende de uitlegging van de Zetelovereenkomst, aangezien artikel 238 EG bepaalt dat het Hof van Justitie bevoegd is uitspraak te doen krachtens een arbitragegeding vervat in een door of namens de Gemeenschap gesloten overeenkomst, terwijl volgens artikel 5, lid 1, van verordening (EG) nr. 1406/2002 het Agentschap een orgaan is van de Gemeenschap en artikel 225 EG bepaalt dat het Gerecht van eerste aanleg bevoegd is in eerste aanleg kennis te nemen van de in artikel 238 EG bedoelde beroepen.
   Voorts verzoekt verzoeker het Gerecht, te verklaren dat de Zetelovereenkomst een instrument van volkenrecht binnen de toepassingssfeer van het gemeenschapsrecht is dat de Portugese autoriteiten bindt en niet eenzijdig kan worden gewijzigd. Bovendien verzoekt hij, te verklaren dat de behandeling van verzoeken om registratie van voertuigen van zijn personeelsleden in strijd is met de bepalingen van het Protocol en dat de Portugese autoriteiten gehouden zijn, de relevante bepalingen van het Protocol binnen een redelijke termijn toe te passen. Ten slotte stelt hij dat de Zetelovereenkomst niet aldus kan worden uitgelegd dat de personeelsleden van het EMSA met betrekking tot de registratie van voertuigen niet minstens dezelfde rechten hebben als elke andere EU-onderdaan die in Portugal gaat wonen.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1406/2002 van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2002 tot oprichting van een Europees Agentschap voor maritieme veiligheid (PB 2002, L 208, blz. 1).

      (2)  Bekendgemaakt in het Portugese publicatieblad nr. 224 van 22 september 2004, blz. 6073, te raadplegen op de website van het EMSA: http://www.emsa.europa.eu/Docs/legis/protocol%20pt%20government%20and%20emsa.pdf


title: Beroep, op 28 februari 1995 ingesteld door Aker A/S tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Zaak T-70/95)

text:
3 . 6 . 95             NL                  Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                Nr . C 137/27
Verzoekster is van mening, dat zulks in strijd is met het                  6 . De hoorzitting was verkeerd opgezet.
gemeenschapsrechtelijk beginsel van vrij verkeer van perso
nen .
                                                                           7. De Commissie heeft tegen verzoekster door deze
                                                                               overgelegd bewijsmateriaal gebruikt.
Bovendien voert zij aan, dat bedoelde bepaling van het
Statuut in strijd is met het beginsel van gelijkheid van
behandeling.                                                               8 . De Commissie heeft de procedure ten aanzien van
                                                                               sommige Duitse en Spaanse ondernemingen beëin
Volgens verzoekster dienen de Gemeenschapsorganen de                           digd .
leemten in de betrokken Gemeenschapsregeling op te vullen
op grond van hun zorgplicht tegenover de burger.                       II. Kennelijk onjuiste redenering en inmenging
                                                                           Verzoekster betoogt, dat de beschikking berust op de
                                                                           overweging dat er sprake is van „ een enkele en continue
                                                                           overeenkomst " in de Westeuropese cementindustrie.
                                                                           Daardoor bevatten de beoordeling en de uitlegging van
Beroep, op 28 februari 1995 ingesteld door Aker A/S tegen                  de Commissie onjuistheden voor wat betreft:
         Commissie van de Europese Gemeenschappen
                         ( Zaak T-70/95 )
                                                                           1 . de gestelde deelneming van verzoekster aan het
                           ( 95/C 137/64 )                                     Cembureau Agreement;
                       (Procestaai: Engels)                                2. de gestelde deelneming van verzoekster aan Euro
                                                                               plan Task Force .
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen
schappen is op 28 februari 1995 beroep ingesteld tegen                     Volgens verzoekster is er geen enkel bewijs, dat zij zich
Commissie van de Europese Gemeenschappen door Aker                         schuldig heeft gemaakt aan een gedraging die als een
A/S, vertegenwoordigd door N. Forwood en J. Cook,                          opzettelijke inbreuk op artikel 85 , lid 1 , van het
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van                    EG-Verdrag kan worden aangemerkt .
Arendt & Medernach, advocaten aldaar, Postbus 39 .
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage :                  III. Onbevoegdheid en discriminatie
— de beschikking van de Commissie van 30 november                          1 . Verzoekster is een buiten de Gemeenschap geves
     1 994 geheel of gedeeltelijk nietig te verklaren voor zover               tigde onderneming. Derhalve had de Commissie in
     deze tot verzoekster is gericht;                                          de mededeling van de punten van bezwaar en in de
                                                                               beschikking duidelijk moeten aangeven, op welke
— de in artikel 9 opgelegde boete in te trekken of te                          grondslag zij tegen verzoekster optrad . Nu de
     verlagen;                                                                 Commissie zich hierover niet heeft uitgelaten, heeft
                                                                               zij verzoeksters recht van verweer geschonden en
— verweerster in de kosten te verwijzen .                                      inbreuk gemaakt op artikel 190 van het EG
                                                                               Verdrag.
Middelen en voornaamste argumenten:
                                                                           2. De Commissie heeft niet voldaan aan haar verplich
De wettigheid van de beschikking wordt op de volgende                          ting, haar bevoegdheid op uniforme en niet
gronden bestreden:                                                             discriminerende wijze over alle bij de procedure
                                                                               betrokken niet-communautaire ondernemingen uit
                                                                               te oefenen .
   I. Schending van wezenlijke vormvoorschriften
        1 . Onvolledige onthulling van de mededeling van de           IV.  Boetes
            punten van bezwaar.
                                                                           1 . De Commissie heeft niet aangetoond, dat verzoek
       2 . Bewijsstukken zijn niet vertaald .
                                                                               ster opzettelijk of uit onachtzaamheid heeft gehan
                                                                               deld in de zin van artikel 15 , lid 2, van Verordening
       3 . Documenten zijn onnauwkeurig geciteerd .                            nr . 17/62 .
       4 . Verzoekster heeft geen inzage gekregen in het
            volledige dossier van de Commissie en in andere                2 . De Commissie heeft verzuimd , de individuele
            relevante stukken .                                                grondslag van de aan verzoekster opgelegde boete
                                                                               aan te geven .
       5 . De antwoorden van andere adressaten van de
            mededeling van de punten van bezwaar zijn niet
            onthuld .


title: Zaak C-385/09: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Mokestinių Ginčų Komisija Prie Lietuvos Respublikos Vyriausybės (Litouwen) op 29 september 2009 — Nidera Handelscompagnie BV/Valstybinės mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerios

text:
               19.12.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 312/17

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Mokestinių Ginčų Komisija Prie Lietuvos Respublikos Vyriausybės (Litouwen) op 29 september 2009 — Nidera Handelscompagnie BV/Valstybinės mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerios
   (Zaak C-385/09)
   2009/C 312/28
   Procestaal: Litouws

      Verwijzende rechter

   Mokestinių Ginčų Komisija Prie Lietuvos Respublikos Vyriausybės

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Nidera Handelscompagnie BV

      Verwerende partij: Valstybinės mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerios

      Prejudiciële vragen

               1)

               Is een wettelijke regeling volgens welke enkel btw-plichtigen, te weten alleen belastingplichtigen die in de betrokken lidstaat (in casu Litouwen) volgens de aldaar geldende regels voor btw-doeleinden zijn geïdentificeerd, recht op aftrek van btw hebben, verenigbaar met de bepalingen van richtlijn 2006/112/EEG (1) betreffende het recht op aftrek van btw?

               2)

               Ingeval de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, strookt het met de in richtlijn 2006/112/EEG neergelegde algemene beginselen betreffende aftrek van btw indien die wettelijke regeling bepaalt dat een btw-plichtige de voorbelasting en/of de btw bij invoer die is toegepast op vóór zijn identificatie als btw-plichtige verkregen goederen en/of diensten uitsluitend kan aftrekken indien deze goederen voor een aan btw onderworpen activiteit van deze belastingplichtige zullen worden gebruikt, zodat hij de voorbelasting en/of btw bij invoer die op vóór deze identificatie voor btw-doeleinden verkregen goederen en/of diensten is toegepast, niet kan aftrekken indien deze goederen reeds voor die activiteit zijn gebruikt?

      (1)  Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1).


title: Zaak C-308/07 P: Hogere voorziening ingesteld op 5 juli 2007 door Koldo Gorostiaga Atxalandabaso tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Tweede kamer) van 24 april 2007 in zaak T-132/06, Gorostiaga Atxalandabaso/Europees Parlement

text:
               8.9.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 211/23

         Hogere voorziening ingesteld op 5 juli 2007 door Koldo Gorostiaga Atxalandabaso tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Tweede kamer) van 24 april 2007 in zaak T-132/06, Gorostiaga Atxalandabaso/Europees Parlement
   (Zaak C-308/07 P)
   (2007/C 211/43)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Rekwirant: Koldo Gorostiaga Atxalandabaso (vertegenwoordiger: D. Rouget, advocaat)

      Andere partij in de procedure: Europees Parlement
   Conclusies

               —

               de onderhavige hogere voorziening gegrond te verklaren en bijgevolg de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 24 april 2007 te vernietigen;

               —

               de zaak zelf af te doen en nietig te verklaren het besluit van de secretaris-generaal van het Europees Parlement van 22 maart 2006, waarbij rekwirant werd gelast een bedrag van 118 360,18 EUR terug te betalen en waarbij diverse, hem door het Parlement verschuldigde parlementaire vergoedingen werden ingehouden;

               —

               te beslissen dat het Europees Parlement zijn eigen kosten zal dragen, alsook die welke door rekwirant zijn gemaakt.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Tot staving van zijn hogere voorziening voert rekwirant zes middelen aan.
   Met zijn eerste middel betwist hij het beroep op artikel 111 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, dat hem het recht op een eerlijk proces zou ontnemen, aangezien hij niet vooraf door het Gerecht zou zijn gehoord en evenmin op de argumenten van het Parlement zou hebben kunnen antwoorden.
   Met zijn tweede middel voert rekwirant aan dat het onpartijdigheidsbeginsel is geschonden, aangezien de twee achtereenvolgende beroepen die hij heeft ingesteld in de zaken T-146/04 en T-132/06 — die respectievelijk tot het arrest van 22 december 2005 en tot de beschikking van 24 april 2007 hebben geleid — ten gronde door dezelfde rechters zouden zijn beoordeeld. Het voormelde beginsel houdt echter in dat eenzelfde rechter, ook in eenzelfde instantie, geen kennis mag nemen van een zaak die berust op feiten die gelijk zijn aan — of voldoende samenhangen met — die van een zaak waarover hij eerder uitspraak heeft gedaan.
   Met zijn derde middel betoogt rekwirant dat het Gerecht de draagwijdte van het arrest van 22 december 2005 onjuist heeft beoordeeld. Aangezien het besluit van de secretaris-generaal van het Parlement van 24 februari 2004 wegens onbevoegdheid nietig was verklaard, had rekwirant immers geen reden om tegen dat arrest hogere voorziening in te stellen. De vaststelling van de onbevoegdheid door de rechter had immers de nietigheid van het gebrekkige besluit tot gevolg.
   Met zijn vierde middel betwist rekwirant de systematische weigering van het Gerecht om rekening te houden met de argumenten die hij had aangevoerd om nietigverklaring van het besluit van de secretaris-generaal van het Parlement van 22 maart 2006 te verkrijgen. Dit laatste besluit is immers een nieuw besluit, onderscheiden van het besluit van 24 februari 2004. Het Gerecht was dus verplicht alle middelen, ten gronde en formeel, te onderzoeken die hij had aangevoerd om het te betwisten.
   Met zijn vijfde middel verwijt rekwirant het Gerecht, dat het heeft geweigerd het middel ontleend aan overmacht te onderzoeken, ofschoon een dergelijk middel niet was opgeworpen in het beroep tegen het besluit van 24 februari 2004.
   Met zijn zesde middel, ten slotte, verwijt rekwirant het Gerecht, het beginsel van goed bestuur te hebben miskend, door met name iedere verwijzing naar de Code van goed administratief gedrag, die het Parlement op 6 september 2001 heeft goedgekeurd, te weigeren.


title: Zaak T-135/12: Beroep ingesteld op 2 maart 2012 — Frankrijk/Commissie

text:
               16.6.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 174/24

         Beroep ingesteld op 2 maart 2012 — Frankrijk/Commissie
   (Zaak T-135/12)
   2012/C 174/41
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Franse Republiek (vertegenwoordigers: E. Belliard, G. de Bergues, J. Gstalter en J. Rossi, gemachtigden)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               de bestreden beschikking in haar geheel nietig verklaren;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Met haar beroep vordert verzoekster nietigverklaring van beschikking (2011)9403 def. van de Commissie van 20 december 2011, waarbij de steunmaatregel die door de Franse Republiek ten behoeve van France Télécom ten uitvoer is gelegd in verband met de hervorming van de financieringswijze van de pensioenen van de overheidsambtenaren ten laste van France Télécom [Steunmaatregel C 25/08 (ex NN 23/08)], onder bepaalde voorwaarden met de gemeenschappelijke markt verenigbaar is verklaard.
   Tot staving van haar vordering voert verzoekster drie middelen aan.

               1)

               Het eerste middel, dat uit drie onderdelen bestaat, is ontleend aan schending van artikel 107, lid 1, VWEU voor zover de Commissie van mening was dat de hervorming van de financieringswijze van de pensioenen van de overheidsambtenaren ten laste van France Télécom, een steunmaatregel vormde. Verzoekster betoogt:

                           —

                           dat de Commissie ten onrechte heeft aangenomen dat de verlaging van de door France Télécom aan de Staat te betalen tegenprestatie haar niet bevrijdt van het structurele nadeel dat deze onderneming moet dragen ten gevolge van de inwerkingtreding van de wet van 1990 en dat deze maatregel deze onderneming een voordeel zou toekennen.

                           —

                           subsidiair, dat de Commissie ten onrechte heeft gesteld dat France Télécom sinds 1996, ondanks de betaling van een uitzonderlijke forfaitaire bijdrage door deze onderneming, een voordeel genoot.

               2)

               Het tweede middel, subsidiair, betreft schending van artikel 107, lid 3, sub c, VWEU voor zover de Commissie de verenigbaarheid van de betrokken maatregelen afhankelijk heeft gesteld van de naleving van de in artikel 2 van de litigieuze beschikking vastgestelde voorwaarden. Dit tweede middel heeft twee onderdelen.

                           —

                           Met het eerste onderdeel betoogt verzoekster dat de Commissie artikel 107, lid 3, sub c, VWEU heeft geschonden door vast te stellen dat het niveau van de correctiefactor voor een eerlijke concurrentie (taux d’équité concurrentielle; TEC) in casu niet was bereikt omdat in de berekening van de na de inwerkingtreding van de wet van 1996 door France Télécom betaalde tegenprestatie geen rekening werd gehouden met de niet-gemeenschappelijke risico’s;

                           —

                           met het tweede onderdeel betoogt verzoekster, subsidiair, dat de Commissie artikel 107, lid 3, sub c, VWEU heeft geschonden door te weigeren de ontoereikendheid van de TEC te beoordelen vanuit het oogpunt van de betaling van een uitzonderlijke forfaitaire bijdrage door France Télécom en door te concluderen dat deze onderneming tot 2043 niet in een situatie van volledige gelijkwaardigheid met haar concurrenten zou worden geplaatst;

               3)

               Kennelijk onjuiste beoordeling voor zover de Commissie heeft geweigerd een percentage van 7 % vast te stellen als disconteringsvoet voor de uitzonderlijke forfaitaire bijdrage.


title: Zaak T-360/06: Arrest van het Gerecht van 27 september 2012 — Heijmans/Commissie ( „Mededinging — Mededingingsregelingen — Nederlandse markt van wegenbouwbitumen — Beschikking houdende vaststelling van inbreuk op artikel 81 EG — Aansprakelijkstelling voor inbreukmakend gedrag” )

text:
               17.11.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 355/18

         Arrest van het Gerecht van 27 september 2012 — Heijmans/Commissie
   (Zaak T-360/06) (1)

   (Mededinging - Mededingingsregelingen - Nederlandse markt van wegenbouwbitumen - Beschikking houdende vaststelling van inbreuk op artikel 81 EG - Aansprakelijkstelling voor inbreukmakend gedrag)
   2012/C 355/35
   Procestaal: Nederlands

      Partijen

      Verzoekende partij: Heijmans NV (Rosmalen, Nederland) (vertegenwoordigers: aanvankelijk M. Smeets en A. van den Oord, vervolgens M. Smeets, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk A. Bouquet en A. Nijenhuis, gemachtigden, aanvankelijk bijgestaan door F. Wijckmans, F. Tuytschaever en L. Gyselen, vervolgens A. Bouquet, A. Nijenhuis en F. Ronkes Agerbeek, gemachtigden, bijgestaan door F. Wijckmans en F. Tuytschaever, advocaten)

      Voorwerp

   Primair, een vordering tot nietigverklaring van beschikking C(2006) 4090 def. van de Commissie van 13 september 2006 inzake een procedure op grond van artikel 81 (EG) (Zaak nr. COMP/38.456 — Bitumen — NL) voor zover deze betrekking heeft op verzoekster en, subsidiair, een vordering tot verlaging van het bedrag van de haar bij deze beschikking opgelegde geldboete

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Heijmans NV wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 20 van 27.1.2007.


title: Zaak C-491/15 P: Hogere voorziening ingesteld op 18 september 2015 door Rainer Typke tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 2 juli 2015 in zaak T-214/13, Rainer Typke/Europese Commissie

text:
               25.1.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 27/2

         Hogere voorziening ingesteld op 18 september 2015 door Rainer Typke tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 2 juli 2015 in zaak T-214/13, Rainer Typke/Europese Commissie
   (Zaak C-491/15 P)
   (2016/C 027/03)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirant: Rainer Typke (vertegenwoordiger: C. Cortese, advocaat)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               punten 2 en 3 van het dictum van het arrest van het Gerecht van 2 juli 2015 in zaak T-214/13, Rainer Typke/Europese Commissie vernietigen;

               —

               het besluit van de secretaris-generaal van de Europese Commissie in de procedure Gestdem 2012/3258 nietig verklaren, en

               —

               de Commissie verwijzen in de proceskosten in eerste en tweede aanleg van rekwirant.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn hogere voorziening voert rekwirant één middel aan, dat bestaat uit twee onderdelen.
   Ten eerste heeft het Gerecht verordening nr. 1049/2001 (1), en in het bijzonder de artikelen 3, onder a), en 4, lid 6, onjuist uitgelegd, omdat het aannam dat voor de toepassing van de relevante artikelen op genormaliseerde relationele databanken een onderscheid moet worden gemaakt tussen gedeeltelijke toegang tot documenten die in een relationele databank zijn opgeslagen en onbeperkte toegang tot de informatie die zij bevat. Laatstbedoelde toegang zou niet worden gedekt door de bepalingen van de verordening over toegang, aangezien dit zogezegd zou neerkomen op het creëren van een nieuw document. In het bijzonder is het Gerecht ten onrechte in wezen tot de conclusie gekomen dat verordening nr. 1049/2001 een verzoek om toegang tot een genormaliseerde relationele databank waarvoor het nodig is een SQL-zoekterm in te voeren die door de verzochte instelling voordien niet „op een min of meer regelmatige basis voor de databank in kwestie”en„voorgeprogrammeerd” is gebruikt, van haar werkingssfeer zou uitsluiten, aangezien het daarbij niet zou gaan om een zoekopdracht die wordt uitgevoerd met behulp van de voor de databank in kwestie beschikbare zoekfuncties en dit derhalve zou neerkomen op het creëren van een nieuw document.
   Ten tweede heeft het Gerecht ten onrechte verklaard dat het verzoek van rekwirant niet naar een bestaand document verwees en in ieder geval niet binnen de werkingssfeer van verordening nr. 1049/2001 viel, en wel om de volgende onjuiste aannames:

               —

               de verzochte instelling zou het verzoek tot toegang niet kunnen inwilligen, aangezien bestaande documenten niet geschikt zouden zijn om aan het verzoek te beantwoorden (uitspraak in eerste aanleg, punt 73) of aangezien rekwirant er zogezegd geen toegang tot had gevraagd (uitspraak in eerste aanleg, punt 67),

               —

               het verzoek van rekwirant zou zijn geformuleerd op basis van een niet door de relevante databank ondersteunde classificatie, met name vanwege de gegevensverwerkende operaties die zouden zijn vereist (uitspraak in eerste aanleg, punten 58, 66, 68; 62, 63),

               —

               het zou impliceren dat er een nieuw document wordt gecreëerd dat informatie in een nieuwe vorm en volgens door rekwirant gespecificeerde zoekcriteria bevat (uitspraak in eerste aanleg, punten 61 en 67).

         Daarnaast heeft het Gerecht door al zijn hier gelaakte verklaringen blijk gegeven van een onjuiste opvatting van het bij hem ingediende en hem ter beschikking staande bewijsmateriaal. Hetzelfde geldt voor de verklaring van het Gerecht dat in deze zaak sprake zou zijn van een vermoeden van rechtmatigheid met betrekking tot de verklaring van de verzochte instelling dat documenten waartoe om toegang werd verzocht, niet bestonden (uitspraak in eerste aanleg, punt 66).

      (1)  Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB L 145, blz. 43).


title: Zaak C-409/12: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 6 maart 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Oberste Patent- und Markensenat — Oostenrijk) — Backaldrin Österreich The Kornspitz Company GmbH/Pfahnl Backmittel GmbH (Merken — Richtlijn 2008/95/EG — Artikel 12, lid 2, sub a — Vervallenverklaring — Merk dat door toedoen of nalaten van merkhouder tot in handel gebruikelijke benaming is geworden van waar of dienst waarvoor het is ingeschreven — Perceptie van woordteken ‚KORNSPITZ’ door verkopers enerzijds en eindverbruikers anderzijds — Enkel verlies van onderscheidend vermogen uit oogpunt van eindverbruikers)

text:
               28.4.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 129/3

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 6 maart 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Oberste Patent- und Markensenat — Oostenrijk) — Backaldrin Österreich The Kornspitz Company GmbH/Pfahnl Backmittel GmbH
   (Zaak C-409/12) (1)

   ((Merken - Richtlijn 2008/95/EG - Artikel 12, lid 2, sub a - Vervallenverklaring - Merk dat door toedoen of nalaten van merkhouder tot in handel gebruikelijke benaming is geworden van waar of dienst waarvoor het is ingeschreven - Perceptie van woordteken ‚KORNSPITZ’ door verkopers enerzijds en eindverbruikers anderzijds - Enkel verlies van onderscheidend vermogen uit oogpunt van eindverbruikers))
   2014/C 129/03
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Oberste Patent- und Markensenat

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Backaldrin Österreich The Kornspitz Company GmbH (vertegenwoordigers: E. Enging-Deniz, Rechtsanwalt)

      Verwerende partij: Pfahnl Backmittel GmbH (vertegenwoordigers: M. Gumpoldsberger, Rechtsanwalt)

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Oberster Patent- und Markensenat — Uitlegging van artikel 12, lid 2, sub a, van richtlijn 2008/95/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (PB L 299, blz. 25) — Gronden voor vervallenverklaring — Ingeschreven woordmerk dat voor de consument de gebruikelijke benaming is geworden voor de betrokken waar omdat de tussenpersonen niet meedelen dat het een merk betreft — Afwezigheid van alternatieve benamingen om de betrokken waar aan te duiden — Nalaten van de merkhouder

      Dictum

               1)

               Artikel 12, lid 2, sub a, van richtlijn 2008/95/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten moet aldus worden uitgelegd dat in een situatie als die van het hoofdgeding de houder van een merk de door dit merk verleende rechten kan verliezen voor een waar waarvoor het merk is ingeschreven wanneer het merk door toedoen of nalaten van deze houder louter uit het oogpunt van de eindverbruikers ervan de gebruikelijke benaming voor deze waar is geworden.

               2)

               Artikel 12, lid 2, sub a, van richtlijn 2008/95 moet aldus worden uitgelegd dat als „nalaten” in de zin van deze bepaling kan worden aangemerkt het feit dat de houder van een merk de verkopers niet ertoe aanzet om dit merk meer te gebruiken bij de verkoop van een waar waarvoor het merk is ingeschreven.

               3)

               Artikel 12, lid 2, sub a, van richtlijn 2008/95 moet aldus worden uitgelegd dat voor de vervallenverklaring van een merk niet is vereist dat wordt nagegaan of alternatieve benamingen bestaan voor een waar waarvan dit merk de in de handel gebruikelijke benaming is geworden.

      (1)  PB C 399 van 22.12.2012.


title: Zaak T-166/09 P: Hogere voorziening ingesteld op 27 april 2009 door Luigi Marcuccio tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 18 februari 2009 in zaak F-70/07, Marcuccio/Commissie

text:
               20.6.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 141/56

         Hogere voorziening ingesteld op 27 april 2009 door Luigi Marcuccio tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 18 februari 2009 in zaak F-70/07, Marcuccio/Commissie
   (Zaak T-166/09 P)
   2009/C 141/114
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Rekwirant: Luigi Marcuccio (Tricase, Italië) (vertegenwoordiger: G. Cipressa, advocaat)

      Andere partij bij de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen

      Conclusies

               —

               de beschikking van 18 februari 2009 in zaak T-70/07 (hierna: „betrokken zaak”), Marcuccio/Commissie, van de Eerste kamer van het Gerecht voor ambtenarenzaken volledig en zonder uitzondering vernietigen;

               —

               het beroep in eerste aanleg, in het kader waarvan de bestreden beschikking is gegeven, volledig en zonder uitzondering ontvankelijk verklaren;

               —

               voor zover nodig, vaststellen dat het Gerecht voor ambtenarenzaken van een onjuiste rechtsopvatting is uitgegaan door bepaalde vorderingen in het inleidend verzoekschrift van het beroep in eerste aanleg te kwalificeren als „verzoek om vereffening van kosten” (sic, punt 16 van de bestreden beschikking);

               —

               voor zover nodig, vaststellen dat het Gerecht voor ambtenarenzaken als rechter van eerste aanleg bevoegd was om zich uit te spreken over alle onderdelen van rekwirants petitum in de betrokken zaak en bovendien

         primair:

               —

               het petitum, dat hier uitdrukkelijk voor alle rechtsgevolgen wordt overgenomen, volledig en zonder uitzondering toewijzen;

               —

               de verwerende partij veroordelen tot betaling aan rekwirant van alle door hem gedragen rechten en honoraria zowel in verband met de procedure in eerste aanleg als met deze hogere voorziening, dan wel

         subsidiair:

               —

               de zaak terugwijzen naar het Gerecht voor ambtenarenzaken in een andere samenstelling voor een nieuwe uitspraak over de zaak.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter onderbouwing van de hogere voorziening voert rekwirant aan:

               —

               onwettigheid van de gedeeltelijke verwijzing van de betrokken zaak naar het Gerecht van eerste aanleg, ook wegens onjuiste uitlegging en toepassing van artikel 90 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen (hierna: „Ambtenarenstatuut”) en volledig ontbreken van motivering;

               —

               schending, onjuiste uitlegging en toepassing van het beginsel van de bij de wet aangewezen rechter alsmede van artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”);

               —

               onwettigheid van de afwijzing, op grond dat zij niet-ontvankelijk zouden zijn, van de andere vorderingen dan die met betrekking waartoe het Gerecht voor ambtenarenzaken zich onbevoegd heeft verklaard, met name wegens verkeerde uitlegging en toepassing van artikel 90 van het Ambtenarenstatuut en van het begrip schadevordering die bij een vordering tot nietigverklaring van een besluit van een gemeenschapsinstelling komt, alsmede wegens volledig ontbreken van motivering en verdraaiing van de feiten;

               —

               procedurefouten die ernstige schade kunnen toebrengen aan rekwirants belangen wegens de niet-inachtneming van de verplichting om geen rekening te houden met de inhoud van de in punt 11 van de bestreden beschikking bedoelde handeling, voor zover deze te laat is ingediend, alsmede wegens het verzoek aan partijen om bijzondere stukken over te leggen, die vervolgens in het kader van de procedure in eerste aanleg in het dossier zijn opgenomen en die rekwirants belangen ernstig kunnen schaden;

               —

               schending van de regels betreffende een eerlijk proces, van artikel 6 van het Europees Verdrag ter bescherming van de rechten van de mens en van artikel 47 van het Handvest.


title: Zaak T-27/14: Beroep ingesteld op 10 januari 2014 — Tsjechische Republiek/Commissie

text:
               22.3.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 85/22

         Beroep ingesteld op 10 januari 2014 — Tsjechische Republiek/Commissie
   (Zaak T-27/14)
   2014/C 85/38
   Procestaal: Tsjechisch

      Partijen

      Verzoekende partij: Tsjechische Republiek (vertegenwoordigers: M. Smolek, J. Vláčil en T. Müller, gemachtigden)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               besluit C(2013) 7221 def. van de Europese Commissie van 4 november 2013 waarin de Commissie verzoekt om intrekking van het besluit van het Ministerstvo průmyslu a obchodu České republiky (Tsjechisch ministerie voor Handel en Industrie), waarbij voor de installatie voor gasopslag te Dambořice een ontheffing wordt verleend van de nationale wettelijke regeling ter uitvoering van de bepalingen van richtlijn 2003/55/EG (1) betreffende de toegangsvoorwaarden voor derden, nietig verklaren, en

               —

               de Europese Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoekster twee middelen aan.

               1)

               Eerste middel, ontleend aan schending van artikel 266, lid 1, VWEU

                           —

                           In dit verband voert verzoekster aan dat de Commissie door de vaststelling van het bestreden besluit kennelijk in strijd met het arrest van 6 september 2013 in zaak T-465/11, Globula/Commissie, heeft gehandeld.

               2)

               Tweede middel, ontleend aan schending van artikel 22, lid 4, van richtlijn 2003/55/EG.

                           —

                           In dit middel voert verzoeker aan dat de Commissie het bestreden besluit heeft vastgesteld na het verstrijken van de in artikel 22, lid 4, van richtlijn 2003/55/EG genoemde termijn.

      (1)  Richtlijn 2003/55/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2003 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor aardgas en houdende intrekking van richtlijn 98/30/EG (PB L 176, blz. 57).


title: Zaak C-95/09: Beschikking van de president van het Hof van 1 juli 2010 — Europese Commissie/Ierland

text:
               18.12.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 346/37

         Beschikking van de president van het Hof van 1 juli 2010 — Europese Commissie/Ierland
   (Zaak C-95/09) (1)

   ()
   2010/C 346/65
   Procestaal: Engels
   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 113 van 16.5.2009.


title: Zaak C-276/05: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 22 december 2008 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof — Oostenrijk) — The Wellcome Foundation Ltd/Paranova Pharmazeutika Handels GmbH (Merk — Farmaceutisch product — Ompakking — Parallelimport — Wezenlijke wijziging van verschijningsvorm van verpakking — Verplichting tot voorafgaande kennisgeving)

text:
               21.2.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 44/2

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 22 december 2008 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof — Oostenrijk) — The Wellcome Foundation Ltd/Paranova Pharmazeutika Handels GmbH
   (Zaak C-276/05) (1)

   (Merk - Farmaceutisch product - Ompakking - Parallelimport - Wezenlijke wijziging van verschijningsvorm van verpakking - Verplichting tot voorafgaande kennisgeving)
   (2009/C 44/02)
   Procestaal: Duits
   Verwijzende rechter
   Oberster Gerichtshof
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: The Wellcome Foundation Ltd

      Verwerende partij: Paranova Pharmazeutika Handels GmbH
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Oberster Gerichtshof — Uitlegging van artikel 7 van de Eerste richtlijn (89/104/EEG) van de Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (PB L 40, blz. 1) — Ompakking van parallel geïmporteerd farmaceutisch product — Wezenlijke wijziging van verschijningsvorm van verpakking — Omvang van verplichting tot voorafgaande kennisgeving
   Dictum

               1)

               Artikel 7, lid 2, van richtlijn 89/104/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten, zoals gewijzigd bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte van 2 mei 1992, moet aldus worden uitgelegd dat, wanneer vaststaat dat de ompakking van het farmaceutische product, waarbij dit product wordt voorzien van een nieuwe verpakking, noodzakelijk is voor de verdere verhandeling ervan in de lidstaat van invoer, het ontwerp van deze verpakking enkel moet worden getoetst aan de voorwaarde dat het de reputatie van het merk en van de merkhouder niet kan schaden.

               2)

               Artikel 7, lid 2, van richtlijn 89/104, zoals gewijzigd bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte van 2 mei 1992, moet aldus worden uitgelegd dat de parallelimporteur de merkhouder de informatie dient te verstrekken die noodzakelijk en voldoende is om deze in staat te stellen, na te gaan of de ompakking van het product onder dit merk noodzakelijk is voor de verhandeling in de lidstaat van invoer.

      (1)  PB C 217 van 3.9.2005.


title: Zaak C-318/11: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Förvaltningsrätten i Falun (Zweden) op 27 juni 2011 — Daimler AG/Skatteverket

text:
               10.9.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 269/29

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Förvaltningsrätten i Falun (Zweden) op 27 juni 2011 — Daimler AG/Skatteverket
   (Zaak C-318/11)
   2011/C 269/54
   Procestaal: Zweeds

      Verwijzende rechter

   Förvaltningsrätten i Falun

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Daimler AG

      Verwerende partij: Skatteverket

      Prejudiciële vragen

               1)

               Hoe moet de uitdrukking „vaste inrichting van waaruit de handelingen worden verricht” worden uitgelegd bij een toetsing aan de toepasselijke bepalingen van het recht van de Europese Unie? (1)

               2)

               Moet een belastingplichtige die de zetel van zijn bedrijfsuitoefening in een andere lidstaat heeft en wiens activiteit hoofdzakelijk bestaat in de vervaardiging en verkoop van auto’s, die in installaties in Zweden tests op auto’s in winteromstandigheden heeft verricht, worden geacht een vaste inrichting in Zweden te hebben, van waaruit handelingen zijn verricht, wanneer die persoon goederen en diensten heeft aangekocht die zijn ontvangen en gebruikt in de testinstallaties in Zweden zonder dat zijn eigen personeel bestendig in Zweden is gestationeerd en wanneer de testactiviteit noodzakelijk is voor de verrichting van de economische activiteit van de betrokkene in een andere lidstaat?

               3)

               Dient de tweede vraag anders te worden beantwoord indien de belastingplichtige in Zweden een 100 %-dochteronderneming heeft, die nagenoeg uitsluitend tot doel heeft om ten behoeve van de betrokkene verschillende diensten voor deze testactiviteit te verrichten?

      (1)  Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1), Achtste richtlijn (79/1072/EEG) van de Raad van 6 december 1979 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Regeling voor de teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde aan niet in het binnenland gevestigde belastingplichtigen (PB L 331, blz. 11), richtlijn 2008/9/EG van de Raad van 12 februari 2008 tot vaststelling van nadere voorschriften voor de in richtlijn 2006/112/EG vastgestelde teruggaaf van de belasting over de toegevoegde waarde aan belastingplichtigen die niet in de lidstaat van teruggaaf maar in een andere lidstaat gevestigd zijn (PB L 44, blz. 23).