title: Zaak C-16/04: Beroep, op 20 januari 2004 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek Duitsland

text:
6.3.2004               NL                          Publicatieblad van de Europese Unie                                              C 59/19
3)    Moet richtlijn 2002/2/EG aldus worden uitgelegd dat de                   geacht te gelden voor de daarin neergelegde communau-
      toepassing en dus de werking ervan afhankelijk is van de                 taire drempels, of heeft deze definitie een algemene
      vaststelling van de positieve lijst van voedermiddelen met               draagwijdte en heeft zij derhalve ook betrekking op de
      hun specifieke namen, zoals gepreciseerd in punt 10 van                  drempels waarin de nationale regelingen voorzien, in het
      de considerans van de richtlijn en in het verslag van de                 bijzonder ter omzetting van de betrokken richtlijn, ook
      Commissie (COM(2003) 178) (2) van 24 april 2003, of                      al kunnen deze laatste, zoals bij Frankrijk het geval is met
      moet de richtlijn in de lidstaten worden toegepast vóór                  het oog op een goede bescherming van de werknemers,
      de vaststelling van de in de richtlijn bedoelde positieve                op een hoger niveau van bescherming zijn vastgesteld
      lijst van voedermiddelen, waarbij een lijst van de voeder-               dan die van de richtlijn?
      middelen in de mengvoeders met de algemene benamin-
      gen en definities van hun warencategorie wordt gebruikt?          2)     In hoeverre kan een strikt proportioneel stelsel van
                                                                               gelijkstelling, waarbij alle uren aanwezigheid in aanmer-
4)    Is richtlijn 2002/2/EG onrechtmatig wegens schending                     king worden genomen, zij het met toepassing van een
      van de beginselen van gelijke behandeling en non-                        wegingsmechanisme op basis van de geringere arbeidsin-
      discriminatie ten nadele van de mengvoederfabrikanten                    tensiteit gedurende de tijdvakken van inactiviteit, als
      in vergelijking met de producenten van levensmiddelen                    verenigbaar met de richtlijn 93/104/EG van de Raad van
      voor menselijke consumptie, voorzover de fabrikanten                     23 november 1993 worden beschouwd?
      volgens die richtlijn onderworpen zijn aan een regeling
      die kwantitatieve vermeldingen van voedermiddelen in
      mengvoeders voorschrijft?                                         (1) Richtlijn 93/104/EG van de Raad van 23 november 1993
                                                                            betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeids-
                                                                            tijd (PB L 307 van 13.12.1993, blz. 18).
(1) PB L 63 van 6.3.2002, blz. 23.
(2) Niet gepubliceerd.
                                                                        Beroep, op 20 januari 2004 ingesteld door Commissie
Verzoek van de Conseil d’État, afdeling geschillen van                  van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek
3 december 2003 om een prejudiciële beslissing in het                                                 Duitsland
geding tussen Abdelkader Dellas, Confédération générale
du travail, Fédération nationale des syndicats des services
de santé et des services sociaux CFDT en Fédération                                                (Zaak C-16/04)
nationale de l’action sociale Force Ouvrière tegen Secréta-
riat général du gouvernement — Interveniënte: Union des
fédérations et syndicats nationaux d’employeurs sans but                                           (2004/C 59/32)
    lucratif du secteur sanitaire, social et médico-social
                         (Zaak C-14/04)
                                                                        Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                        op 20 januari 2004 beroep tegen Bondsrepubliek Duitsland
                         (2004/C 59/31)                                 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
                                                                        vertegenwoordigd door D. Martin en H. Kreppel als gemachtig-
                                                                        den, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
De Conseil d’État, afdeling geschillen heeft bij beschikking van
3 december 2003, ingekomen ter griffie van het Hof van                  Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
Justitie op 15 januari 2003, in het geding tussen Abdelkader
Dellas, Confédération générale du travail, Fédération nationale
des syndicats des services de santé et des services sociaux CFDT        1.     vast te stellen dat de Bondsrepubliek Duitsland de krach-
en Fédération nationale de l’action sociale Force Ouvrière tegen               tens de artikelen 3 en 10 van richtlijn 89/654/EEG (1) van
Secrétariat général du gouvernement — Interveniënte: Union                     de Raad van 30 november 1989 betreffende minimum-
des fédérations et syndicats nationaux d’employeurs sans but                   voorschriften inzake veiligheid en gezondheid voor
lucratif du secteur sanitaire, social et médico-social, het Hof                arbeidsplaatsen (Eerste bijzondere richtlijn in de zin van
van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om                        artikel 16, lid 1, van richtlijn 89/391/EEG)
een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:
                                                                               a)    niet is nagekomen door in strijd met de communau-
1)      Moet, gelet op het doel van richtlijn 93/104/EG (1) —                        taire bepalingen
      krachtens artikel 1, sub 1, „minimumvoorschriften inzake
      veiligheid en gezondheid op het gebied van de organisatie                      —     in § 30, lid 4, VBG 1/GUV.01 te hebben
      van de arbeidstijd” te bepalen — de definitie van het                                toegestaan dat schuif- en draaideuren als deu-
      begrip arbeidstijd die deze richtlijn geeft enkel worden                             ren voor nooduitgangen worden gebruikt;
 ---pagebreak--- C 59/20                  NL                          Publicatieblad van de Europese Unie                                         6.3.2004
            —      in § 1, lid 1, § 3, lid 1, § 35 en § 37 van de         —     het Koninkrijk Spanje te verwijzen in de kosten.
                   Musterbauordnung (systeembouwbesluit) geen
                   voldoende            duidelijke          arbeids-
                   beschermingsregels te hebben vastgesteld met
                   betrekking tot bovenlichtvoorzieningen, en             Middelen en voornaamste argumenten
            —      in § 3, lid 1, en § 20 Arbeitsstättenverordnung
                   (arbeidsplaatsbesluit) geen voldoende verbin-          De termijn voor omzetting van de richtlijn is op 27 november
                   dende arbeidsbeschermingsregels te hebben              2002 verstreken.
                   vastgesteld met betrekking tot laadplatforms,
      b)    en door de Commissie niet in kennis te stellen van            (1) PB L 309 van 27.11.2001, blz. 1.
            wijzigingen van de omstreden regelingen;
2.    de Bondsrepubliek Duitsland te verwijzen in de kosten
      van de procedure.
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                          Beroep, op 23 januari 2004 ingesteld door Commissie van
                                                                            de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek
Ofschoon de termijn voor de implementering van de richtlijn
op 31 december 1992 is verstreken, heeft de Bondsrepubliek
Duitsland nog steeds niet de bepalingen vastgesteld die nodig                                      (Zaak C-20/04)
zijn om de verplichtingen na te komen die op haar rusten
krachtens artikel 3 juncto de punten 4.4, lid 3, eerste zin, 10.1,                                 (2004/C 59/34)
lid 1, 10.2 en 14.1 van bijlage I bij de richtlijn.
(1) PB L 393, blz. 1.
                                                                          Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                          op 23 januari 2004 beroep ingesteld tegen Franse Republiek
                                                                          door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-
                                                                          woordigd door W. Wils als gemachtigde, domicilie gekozen
                                                                          hebbende te Luxemburg.
Beroep, op 21 januari 2004 ingesteld door Commissie van                   Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
  de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk Spanje
                                                                          1.    vast te stellen dat de Franse Republiek, door niet de
                            (Zaak C-17/04)                                      wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen
                                                                                die nodig zijn ter uitvoering van richtlijn 2002/50/EG
                            (2004/C 59/33)                                      van de Commissie van 6 juni 2002 tot aanpassing aan de
                                                                                technische vooruitgang van richtlijn 1999/36/EG van de
                                                                                Raad betreffende vervoerbare drukapparatuur (1), en, in
                                                                                elk geval, door deze bepalingen niet aan de Commissie
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                      mee te delen, de krachtens deze richtlijn op haar rustende
op 21 januari 2004 beroep ingesteld tegen Koninkrijk Spanje                     verplichtingen niet is nagekomen;
door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-
woordigd door G. Valero Jordana, lid van haar juridische                  2.    de Franse Republiek te verwijzen in de kosten.
dienst, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
                                                                          Middelen en voornaamste argumenten
—     vast te stellen dat het Koninkrijk Spanje, door niet de
      wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen        De termijn voor omzetting van de richtlijn is op 1 januari
      die nodig zijn ter uitvoering van richtlijn 2001/80/EG              2003 verstreken.
      van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober
      2001 inzake de beperking van de emissies van bepaalde
      verontreinigende stoffen in de lucht door grote stookin-            (1) PB L 149 van 7.6.2002, blz. 28.
      stallaties (1), althans door deze bepalingen niet aan de
      Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op
      hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;


title: Zaak C-163/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg (Duitsland) op 3 april 2017 — Abubacarr Jawo/Bondsrepubliek Duitsland

text:
               25.9.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 318/2

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg (Duitsland) op 3 april 2017 — Abubacarr Jawo/Bondsrepubliek Duitsland
   (Zaak C-163/17)
   (2017/C 318/03)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Abubacarr Jawo

      Verwerende partij: Bondsrepubliek Duitsland

      Prejudiciële vragen

               1)

               Wordt een asielzoeker enkel geacht te zijn ondergedoken in de zin van artikel 29, lid 2, tweede volzin, van verordening (EU) nr. 604/2013 (1), wanneer hij doelbewust en opzettelijk ervoor zorgt dat hij buiten het bereik blijft van de nationale autoriteiten die verantwoordelijk zijn voor de uitvoering van de overdracht, teneinde deze te voorkomen dan wel te bemoeilijken, of is het voldoende dat hij zich gedurende langere tijd niet meer in de hem toegekende woning bevindt en de overheid niet op de hoogte is van zijn verblijfplaats, zodat een geplande overdracht niet kan worden uitgevoerd?
               Kan de betrokkene zich beroepen op de juiste toepassing van die bepaling en in een tegen het overdrachtsbesluit gerichte procedure aanvoeren dat de termijn van zes maanden voor de overdracht is verstreken aangezien hij niet was ondergedoken?

               2)

               Wordt de termijn van artikel 29, lid 1, eerste alinea, van verordening (EU) nr. 604/2013 enkel verlengd doordat de overdragende lidstaat nog vóór het verstrijken van de termijn de verantwoordelijke lidstaat ervan in kennis stelt dat de betrokkene is ondergedoken, en tegelijkertijd een concrete termijn van niet langer dan 18 maanden vermeldt waarbinnen de overdracht zal worden uitgevoerd, of is een verlenging alleen mogelijk doordat de betrokken lidstaten in onderlinge overeenstemming een verlengde termijn vaststellen?

               3)

               Is het ongeoorloofd de asielzoeker over te dragen aan de verantwoordelijke lidstaat, wanneer hij aldaar in geval van toekenning van internationale bescherming door die lidstaat — gelet op de alsdan te verwachten levensomstandigheden — een ernstig risico zou lopen een behandeling in de zin van artikel 4 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie te ondergaan?
               Valt deze kwestie nog binnen de werkingssfeer van het Unierecht?
               Aan de hand van welke Unierechtelijke criteria moeten de levensomstandigheden worden beoordeeld van iemand die erkend is als persoon die recht heeft op internationale bescherming?

      (1)  Verordening (EU) nr. 604/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land of een staatloze bij een van de lidstaten wordt ingediend (PB 2013, L 180, blz. 31).


title: Zaak C-117/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Østre Landsret (Denemarken) op 25 februari 2016 — Skatteministeriet/Y Denmark ApS

text:
               25.7.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 270/22

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Østre Landsret (Denemarken) op 25 februari 2016 — Skatteministeriet/Y Denmark ApS
   (Zaak C-117/16)
   (2016/C 270/30)
   Procestaal: Deens

      Verwijzende rechter

   Østre Landsret

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Skatteministeriet

      Verwerende partij: Y Denmark ApS

      Prejudiciële vragen

               1.

               Is de mogelijkheid voor een lidstaat om zich te beroepen op artikel 1, lid 2, van de richtlijn (1), dat betrekking heeft op de toepassing van nationale voorschriften ter bestrijding van fraude en misbruiken, onderworpen aan de voorwaarde dat de betrokken lidstaat een specifiek nationaal voorschrift ter uitvoering van artikel 1, lid 2, van de richtlijn heeft vastgesteld dan wel dat het nationale recht algemene voorschriften of beginselen over fraude en misbruiken bevat die in overeenstemming met artikel 1, lid 2, kunnen worden uitgelegd?

                           1.1

                           Voor zover de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, kan § 2, lid 1, onder c), van de selskabsskattelov (wet op de vennootschapsbelasting), volgens welke „als voorwaarde geldt dat […] krachtens de bepalingen van richtlijn 90/435/EEG betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor moedermaatschappijen en dochterondernemingen uit verschillende lidstaten van heffing van belasting over de dividenden wordt afgezien”, dan te worden aangemerkt als een specifiek nationaal voorschrift in de zin van artikel 1, lid 2, van de richtlijn?

               2.

               Is een bepaling van een tussen twee lidstaten gesloten en overeenkomstig het modelverdrag van de OESO opgesteld dubbelbelastingverdrag, volgens welke de heffing van belasting over dividenduitkeringen afhangt van de vraag of de ontvanger van de dividenden wordt aangemerkt als de uiteindelijk gerechtigde tot deze dividenden, een verdragsrechtelijk voorschrift ter bestrijding van misbruiken dat onder artikel 1, lid 2, van de richtlijn valt?

                           2.1.

                           Zo ja, dient de uitdrukking „verdragsrechtelijke voorschriften” in artikel 1, lid 2, van de richtlijn dan aldus te worden uitgelegd dat als voorwaarde geldt dat de lidstaat zich overeenkomstig zijn nationale recht tegen de belastingplichtige op het dubbelbelastingverdrag kan beroepen?

               3.

               Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord, staat het dan aan de nationale rechterlijke instanties om de inhoud van het begrip „uiteindelijk gerechtigde” vast te leggen, of dient dit begrip onder toepassing van richtlijn 90/435/EEG aldus te worden opgevat dat het specifiek overeenkomstig het Unierecht dient te worden uitgelegd en dat deze uitlegging aan het toezicht van het Hof van Justitie van de Europese Unie is onderworpen?

               4.

               Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord en de derde vraag aldus wordt beantwoord dat het niet aan de nationale rechterlijke instanties staat om de inhoud van het begrip „uiteindelijk gerechtigde” vast te leggen, dient dit begrip dan aldus te worden uitgelegd dat een in een lidstaat gevestigde onderneming die in omstandigheden als die van het onderhavige geding dividenden ontvangt van een dochteronderneming in een andere lidstaat, de „uiteindelijk gerechtigde” van deze dividenden is in de betekenis die hieraan volgens het Unierecht dient te worden gegeven?

                           a)

                           Dient het begrip „uiteindelijk gerechtigde” in dezelfde zin te worden opgevat als het overeenkomstige begrip in artikel 1, lid 1, van richtlijn 2003/49/EG (richtlijn interest en royalty’s) juncto artikel 1, lid 4, van deze richtlijn?

                           b)

                           Dienen bij de uitlegging van dat begrip enkel de commentaren bij artikel 10 van het modelverdrag van 1977 (punt 12) in aanmerking te worden genomen, of kunnen daarbij ook latere commentaren in aanmerking worden genomen, waaronder de aanvullingen uit 2003 over „doorstroomvennootschappen” en de aanvullingen uit 2014 over „contractuele en wettelijke verplichtingen”?

                           c)

                           In hoeverre is het voor de beoordeling van de vraag of de ontvanger van de dividenden als de „uiteindelijk gerechtigde” dient te worden beschouwd, van belang of deze ontvanger contractueel of wettelijk verplicht was om het dividend door te betalen aan een andere persoon?

                           d)

                           In hoeverre is het voor de beoordeling of de ontvanger van het dividend dient te worden aangemerkt als de „uiteindelijk gerechtigde”, van belang dat de verwijzende rechter na de beoordeling van de feiten van het geding tot de bevinding komt dat deze ontvanger weliswaar geen contractuele of wettelijke verplichting had om het ontvangen dividend door te betalen aan een andere persoon, maar „in wezen” niet het recht had op het „gebruik en genot” van het dividend, zoals bedoeld in de commentaren uit 2014 bij het modelverdrag van 1977?

               5.

               Voor zover in de onderhavige zaak wordt aangenomen dat er sprake is van „nationale of verdragsrechtelijke voorschriften ter bestrijding van fraude en misbruiken” in de zin van artikel 1, lid 2, van de richtlijn, dat een in een lidstaat gevestigde onderneming (A) een dividend uitkeert aan een moedermaatschappij (B) in een andere lidstaat, die dit dividend doorsluist aan haar moedermaatschappij (C), die buiten de EU/EER is gevestigd en op haar beurt de middelen doorsluist naar haar moedermaatschappij (D), die eveneens buiten de EU/EER is gevestigd, dat er geen dubbelbelastingverdrag is gesloten tussen eerstgenoemde staat en de staat waar C is gevestigd, dat er tussen eerstgenoemde staat en de staat waar D is gevestigd, een dubbelbelastingverdrag is gesloten, en dat eerstgenoemde staat dus op grond van zijn wettelijke regeling geen aanspraak had kunnen maken op bronbelasting over dividenden die door A aan D zijn uitgekeerd, indien D de rechtstreekse eigenaar van A was geweest, is er dan sprake van misbruik van de richtlijn, zodat B hier niet door wordt beschermd?

               6.

               Indien een in een lidstaat gevestigde onderneming (de moedermaatschappij) in concreto niet wordt geacht overeenkomstig artikel 1, lid 2, van richtlijn 90/435/EEG te zijn vrijgesteld van bronbelasting over een dividend dat zij van een in een andere lidstaat gevestigde onderneming (de dochteronderneming) heeft ontvangen, staat artikel 43 EG juncto artikel 48 EG (en/of artikel 56 EG) dan in de weg aan een wettelijke regeling op grond waarvan laatstgenoemde lidstaat de in de andere lidstaat gevestigde moedermaatschappij belast over het dividend, wanneer de betrokken lidstaat aldaar gevestigde moedermaatschappijen in voor het overige vergelijkbare omstandigheden vrijstelt van dergelijke dividendbelasting?

               7.

               Indien een in een lidstaat gevestigde onderneming (de moedermaatschappij) in concreto niet wordt geacht overeenkomstig artikel 1, lid 2, van richtlijn 90/435/EEG te zijn vrijgesteld van bronbelasting over een dividend dat zij van een in een andere lidstaat gevestigde onderneming (de dochteronderneming) heeft ontvangen, en de moedermaatschappij door laatstgenoemde lidstaat wordt geacht aldaar ter zake van de desbetreffende rente beperkt belastingplichtig te zijn, staat artikel 43 EG juncto artikel 48 EG (en/of artikel 56 EG) dan in de weg aan een wettelijke regeling op grond waarvan laatstgenoemde lidstaat de inhoudingsplichtige (de dochteronderneming) bij niet-tijdige betaling van verschuldigde bronbelasting verplicht tot betaling van moratoire interest tegen een rentevoet die hoger is dan de rentevoet die de betrokken lidstaat hanteert wanneer hij aan een in dezelfde lidstaat gevestigde onderneming moratoire interest in rekening brengt over verschuldigde vennootschapsbelasting?

               8.

               Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord en de derde vraag aldus wordt beantwoord dat het niet aan de nationale rechterlijke instanties staat om de inhoud van het begrip „uiteindelijk gerechtigde” vast te leggen, en indien een in een lidstaat gevestigde onderneming (de moedermaatschappij) in concreto niet op die basis kan worden geacht overeenkomstig richtlijn 90/435/EEG te zijn vrijgesteld van bronbelasting over een dividend dat zij van een in een andere lidstaat gevestigde onderneming (de dochteronderneming) heeft ontvangen, is laatstgenoemde lidstaat dan krachtens richtlijn 90/435/EEG of artikel 10 EG verplicht om mee te delen wie zij in dat geval als de uiteindelijk gerechtigde beschouwt?

               9.

               Indien een in een lidstaat gevestigde onderneming (de moedermaatschappij) in concreto niet wordt geacht overeenkomstig richtlijn 90/435/EEG te zijn vrijgesteld van bronbelasting over een dividend dat zij van een in een andere lidstaat gevestigde onderneming (de dochteronderneming) heeft ontvangen, staat artikel 43 EG juncto artikel 48 EG (dan wel artikel 56 EG) dan, op zichzelf of gezamenlijk beschouwd, in de weg aan een wettelijke regeling

                           a)

                           op grond waarvan laatstgenoemde lidstaat de dochteronderneming verplicht tot inhouding van bronbelasting op de dividenden en haar jegens de overheid aansprakelijk stelt voor de niet-ingehouden bronbelasting, wanneer een dergelijke inhoudingsplicht niet geldt als de moedermaatschappij in die lidstaat gevestigd is?

                           b)

                           op grond waarvan laatstgenoemde lidstaat moratoire interest op de verschuldigde bronbelasting berekent?
                           Het Hof wordt verzocht bij de beantwoording van de negende vraag rekening te houden met het antwoord op de zesde en de zevende vraag.

               10.

               Staat artikel 56 EG, in omstandigheden waarin

                           1.

                           een in een lidstaat gevestigde onderneming (de moedermaatschappij) voldoet aan de door richtlijn 90/435/EEG gestelde voorwaarde dat zij (in 2005 en 2006) ten minste 20 % van het aandelenkapitaal van een in een andere lidstaat gevestigde onderneming (de dochteronderneming) bezat,

                           2.

                           de moedermaatschappij in concreto niet wordt geacht overeenkomstig artikel 1, lid 2, van richtlijn 90/435/EEG te zijn vrijgesteld van bronbelasting over een dividend dat zij van deze dochteronderneming heeft ontvangen,

                           3.

                           de (directe of indirecte) aandeelhouder(s) van de moedermaatschappij, die in een derde land zijn gevestigd, worden beschouwd als de uiteindelijk gerechtigde(n) tot het betrokken dividend,

                           4.

                           deze (directe of indirecte) aandeelhouder(s) eveneens voldoen aan bovengenoemd kapitaalvereiste,
                           in de weg aan een wettelijke regeling op grond waarvan de lidstaat waar de dochteronderneming is gevestigd, belasting heft over het betrokken dividend, wanneer deze lidstaat aldaar gevestigde ondernemingen die voldoen aan het kapitaalvereiste van richtlijn 90/435/EEG, dat wil zeggen in de belastingjaren 2005 en 2006 ten minste 20 % bezaten van het aandelenkapitaal van de onderneming die het dividend heeft uitgekeerd (15 % in 2007 en 2008 en 10 % nadien), vrijstelt van een dergelijke dividendbelasting?

      (1)  Richtlijn 90/435/EEG van de Raad van 23 juli 1990 betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor moedermaatschappijen en dochterondernemingen uit verschillende Lid-Staten (PB L 225, blz. 6).


title: Zaak T-122/15: Beroep ingesteld op 12 maart 2015 — Landeskreditbank Baden-Württemberg/ECB

text:
               1.6.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 178/17

         Beroep ingesteld op 12 maart 2015 — Landeskreditbank Baden-Württemberg/ECB
   (Zaak T-122/15)
   (2015/C 178/18)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Landeskreditbank Baden-Württemberg — Förderbank (Karlsruhe, Duitsland) (vertegenwoordigers: A. Glos, K. Lackhoff en M. Benzing, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Centrale Bank

      Conclusies

               —

               het besluit van de Europese Centrale Bank van 5 januari 2015 (referentienummer: ECB/SSM/15/1 — 0SK1ILSPWNVBNQWU0W18/3) nietig verklaren en daarbij te gelasten dat de vervanging van het besluit van de Europese Centrale Bank van 1 september 2014 (referentienummer: ECB/SSM/14/1 — 0SK1ILSPWNVBNQWU0W18/1) geldig blijft;

               —

               verweerster verwijzen in de kosten van het geding.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster vijf middelen aan.

               1.

               Eerste middel: toepassing door de Europese Centrale Bank (hierna: „ECB”) van een onjuist criterium bij de beoordeling van bijzondere omstandigheden

                           —

                           Met dit middel voert verzoekster aan dat de ECB de vraag of verzoekster, niettegenstaande zij de vereiste omvang heeft, dient te worden ingedeeld als minder belangrijke instelling op grond van bijzondere omstandigheden overeenkomstig artikel 6, lid 4, tweede alinea, van verordening (EU) nr. 1024/2013 (1) juncto artikel 70, lid 1, van verordening (EU) nr. 468/2014 (2), heeft beoordeeld op basis van vier verschillende criteria die onderling tegenstrijdig zijn. Elk van die criteria is op zichzelf beschouwd onjuist.

                           —

                           Voorts betoogt verzoekster dat volgens artikel 70, lid 1, van verordening nr. 468/2014 voor het bestaan van bijzondere omstandigheden beslissend is dat sprake is van „specifieke en feitelijke omstandigheden” waardoor de indeling als belangrijke instelling en het daaraan verbonden centrale toezicht door de ECB „niet passend” zijn. Verzoekster is van mening dat de indeling van een instelling als belangrijk op basis van het omvangcriterium alleen „niet passend” is in de zin van artikel 70, lid 1, van verordening nr. 468/2014 wanneer dat niet noodzakelijk is om de doelstellingen van verordening nr. 1024/2013 te verwezenlijken, maar het toezicht door de nationale bevoegde autoriteit onder het macroprudentiële toezicht door de ECB volstaat om die doelstellingen te bereiken.

               2.

               Tweede middel: kennelijk onjuiste beoordeling van de feiten

                           —

                           Met dit middel voert verzoekster aan dat de ECB is voorbijgegaan aan het feit dat verzoeksters indeling als belangrijke instelling, gelet op verzoeksters betoog tijdens de hoorzitting en in de procedure voor de Administratieve Raad voor toetsing, in geen enkel opzicht noodzakelijk is om de doelstellingen van verordening nr. 1024/2013 te verwezenlijken, en dat verzoeksters indeling als minder belangrijke instelling eveneens in overeenstemming is met de beginselen van verordening nr. 1024/2013. De beoordeling van de ECB dat geen sprake is van bijzondere omstandigheden, is kennelijk onjuist.

               3.

               Derde middel: niet-nakoming van de motiveringsplicht

                           —

                           Met dit middel voert verzoekster aan dat de motivering van het bestreden besluit niet consistent en innerlijk tegenstrijdig is. De ECB vermeldt in zijn geheel vier criteria waartussen geen verband bestaat en die onderling tegenstrijdig zijn.

                           —

                           Uit het bestreden besluit kan niet worden afgeleid op welke gronden het berust. Veeleer bestaat het betoog van de ECB enkel in loze beweringen en ontkenningen.

                           —

                           Het besluit gaat voorts ten onrechte niet in op verzoeksters betoog in de administratieve procedure. Met name verklaart de ECB niet waarom de door verzoekster aangevoerde omstandigheden, feitelijk en rechtens, niet zouden hebben volstaan om het vermoeden van artikel 6, lid 4, tweede alinea, van verordening nr. 1024/2013 te weerleggen.

               4.

               Vierde middel: misbruik van een discretionaire bevoegdheid door onrechtmatige niet-uitoefening daarvan

                           —

                           Met dit middel voert verzoekster aan dat de ECB niet heeft voldaan aan de verplichting om de haar bij artikel 6, lid 4, van verordening nr. 1024/2013 en artikel 70 van verordening nr. 468/2014 toegekende discretionaire bevoegdheid in het individuele geval uit te oefenen. Bijgevolg heeft de ECB haar discretionaire bevoegdheid misbruikt.

               5.

               Vijfde middel: niet-nakoming van de verplichting om alle relevante omstandigheden van het individuele geval te onderzoeken en in aanmerking te nemen

                           —

                           Met dit middel voert verzoekster aan dat de ECB niet heeft voldaan aan de verplichting om bij de uitoefening van de haar toegekende beoordelingsbevoegdheid alle relevante aspecten, feitelijk en rechtens, van het individuele geval zorgvuldig en onpartijdig te onderzoeken en in aanmerking te nemen. Met name heeft zij nagelaten alle door verzoekster aangevoerde aspecten, feitelijk en rechtens, te onderzoeken.

      (1)  Verordening (EU) nr. 1024/2013 van de Raad van 15 oktober 2013 waarbij aan de Europese Centrale Bank specifieke taken worden opgedragen betreffende het beleid inzake het prudentieel toezicht op kredietinstellingen (PB L 287, blz. 63).

      (2)  Verordening (EU) nr. 468/2014 van de Europese Centrale Bank van 16 april 2014 tot vaststelling van een kader voor samenwerking binnen het Gemeenschappelijk Toezichtsmechanisme tussen de Europese Centrale Bank en nationale bevoegde autoriteiten en met nationale aangewezen autoriteiten (GTM-kaderverordening) (PB L 141, blz. 1).


title: Zaak T-235/15 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 23 mei 2016 – Pari Pharma GmbH/EMA [„Kort geding — Toegang tot documenten — Verordening (EG) nr. 1049/2001 — Bij het EMA berustende documenten betreffende inlichtingen die door een onderneming werden verstrekt in het kader van haar verzoek om een vergunning voor het in de handel brengen van een geneesmiddel — Beschikking waarbij de tenuitvoerlegging wordt opgeschort van het besluit om een derde toegang tot de documenten te verlenen — Verzoek tot intrekking — Geen wijziging in de omstandigheden — Artikel 159 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht”]

text:
               18.7.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 260/39

         Beschikking van de president van het Gerecht van 23 mei 2016 – Pari Pharma GmbH/EMA
   (Zaak T-235/15 R)
   ([„Kort geding - Toegang tot documenten - Verordening (EG) nr. 1049/2001 - Bij het EMA berustende documenten betreffende inlichtingen die door een onderneming werden verstrekt in het kader van haar verzoek om een vergunning voor het in de handel brengen van een geneesmiddel - Beschikking waarbij de tenuitvoerlegging wordt opgeschort van het besluit om een derde toegang tot de documenten te verlenen - Verzoek tot intrekking - Geen wijziging in de omstandigheden - Artikel 159 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht”])
   (2016/C 260/49)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Pari Pharma GmbH (Starnberg, Duitsland) (vertegenwoordigers: M. Epping en W. Rehmann, advocaten)

      Verwerende partij: Europees Geneesmiddelenbureau (vertegenwoordigers: T. Jabłoński, N. Rampal Olmedo, A. Spina, A. Rusanov en S. Marino, gemachtigden)

      Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Novartis Europharm Ltd (Camberley, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordiger: C. Schoonderbeek, advocaat)

      Voorwerp

   Verzoek op grond van artikel 159 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht tot intrekking van de beschikking van 1 september 2015, Pari Pharma/EMA (T-235/15 R, EU:T:2015:587), waarbij de tenuitvoerlegging is opgeschort van besluit EMA/271043/2015 van het EMA van 24 april 2015 waarbij een derde, krachtens verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB 2001, L 145, blz. 43), toegang wordt verleend tot bepaalde documenten met inlichtingen die werden verstrekt in het kader van een verzoek om een vergunning voor het in de handel brengen van het geneesmiddel Vantobra.

      Dictum

               1)

               Het verzoek tot intrekking van de beschikking van 1 september 2015, Pari Pharma/EMA (T-235/15 R, EU:T:2015:587), wordt afgewezen.

               2)

               De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.


title: Doorhaling van zaak C-72/98

text:
1.5.1999               NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                              C 121/15
               Doorhaling van zaak C-373/96 (1)                                      Doorhaling van zaak C-220/97 (1)
                         (1999/C 121/31)                                                       (1999/C 121/34)
De president van het Hof van Justitie van de Europese                  De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 3 februari 1999               Gemeenschappen heeft bij beschikking van 11 februari 1999
de doorhaling in het register gelast van zaak C-373/96 (verzoek        de doorhaling in het register gelast van zaak C-220/97:
van het Tribunale di Trento om een prejudiciële beslissing):           Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Bonds-
Ministero delle Finanze tegen Merkur Chemical Srl.                     republiek Duitsland.
(1) PB C 40 van 8.2.1997.
                                                                       (1) PB C 252 van 16.8.1997.
               Doorhaling van zaak C-98/97 (1)
                                                                                Doorhaling van zaak C-394/98 (1)
                         (1999/C 121/32)
                                                                                (1999/C 121/35)
De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 3 februari 1999
de doorhaling in het register gelast van zaak C-98/97 (verzoek         De president van het Hof van Justitie van de Europese
van het Tribunale civile e penale di Torino om een prejudiciële        Gemeenschappen heeft bij beschikking van 11 februari 1999
beslissing): CIF Srl tegen Ministero delle Finanze.                    de doorhaling in het register gelast van zaak C-394/98:
                                                                       Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Konink-
                                                                       rijk België.
(1) PB C 142 van 10.5.1997.
                                                                       (1) PB C 1 van 4.1.1999.
               Doorhaling van zaak C-72/98 (1)
                         (1999/C 121/33)
                                                                                Doorhaling van zaak C-395/98 (1)
De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 3 februari 1999                                       (1999/C 121/36)
de doorhaling in het register gelast van zaak C-72/98 (verzoek
van het Tribunal de grande instance de Lyon om een prejudicië-         De president van het Hof van Justitie van de Europese
le beslissing): Gougenheim imprimerie publicité SA tegen               Gemeenschappen heeft bij beschikking van 11 februari 1999
Directeur des services fiscaux du Rhône.                               de doorhaling in het register gelast van zaak C-395/98:
                                                                       Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Konink-
(1) PB C 151 van 16.5.1998.                                            rijk België.
                                                                       (1) PB C 397 van 19.12.1998.


title: Zaak T-216/99: Beroep, op 30 september 1999 ingesteld door Ter Huurne's Handelsmaatschappĳ B.V. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
C 6/24                 NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   8.1.2000
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:                    Beroep, op 30 september 1999 ingesteld door Anton
                                                                       Dürbeck GmbH tegen Commissie van de Europese
— de beschikking van de Commissie van 20 juli 1999                                           Gemeenschappen
     (C[1999]2539 def) (1) betreffende staatssteun van Neder-
     land ten behoeve van 633 Nederlandse tankstations in de
     grensstreek met Duitsland, nietig te verklaren en te bepalen                             (Zaak T-218/99)
     dat geen terugvordering zal plaatsvinden;
                                                                                (2000/C 6/45)
— subsidiair, een zodanig besluit te nemen als het Gerecht in
     goede justitie zal vermenen te behoren;
— de Commissie in de kosten te verwijzen.                                                     (Procestaal: Duits)
Middelen en voornaamste argumenten                                     Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                                                                       schappen is op 30 september 1999 beroep tegen Commissie
De middelen en voornaamste argumenten komen overeen met                van de Europese Gemeenschappen ingesteld door Anton
die in zaak T-210/99.                                                  Dürbeck GmbH, gevestigd te Frankfurt am Main (BRD),
                                                                       vertegenwoordigd door G. Meier, advocaat te Keulen, Berren-
                                                                       rather Straße 313.
(1) PB L 280 van 30.10.1999, blz. 87.
                                                                       Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
                                                                       1. wegens schending van het Verdrag nietig te verklaren de
                                                                           beschikking van verweerster van 28 juli 1999 betreffende
Beroep, op 30 september 1999 ingesteld door Ter                            overgangsmaatregelen ten behoeve van Anton Dürbeck
Huurne’s Handelsmaatschappij B.V. tegen Commissie van                      GmbH in het kader van de gemeenschappelijke marktor-
                de Europese Gemeenschappen                                 dening voor bananen;
                         (Zaak T-216/99)                               2. verweerster in de kosten van het geding te verwijzen.
                           (2000/C 6/44)
                                                                       Middelen en voornaamste argumenten
                      (Procestaal: Nederlands)
                                                                       Bij de bestreden beschikking wees de Commissie het verzoek
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-              van Anton Dürbeck GmbH om toekenning van extra vergun-
schappen is op 30 september 1999 beroep tegen Commissie                ningen voor de invoer van 25 000 ton bananen uit derde
van de Europese Gemeenschappen ingesteld door Ter Huurne’s             landen af, op grond dat er geen spraken was van een
Handelsmaatschappij B.V., te Haaksbergen (Nederland), verte-           „hardship”-situatie daar verzoeksters toestand voorzienbaar
genwoordigd door H. C. van der Sijs, advocaat te Enschede,             was en overigens moest worden aangenomen dat daarvoor
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ter griffie van het            reeds compensatie was verkregen.
Gerecht, Kirchberg.
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:                    Verzoekster stelt schending van artikel 30 van verordening
                                                                       nr. 404/93 (1).
— de beschikking van de Commissie van 20 juli 1999
     (C[1999]2539 def) (1) betreffende staatssteun van Neder-
     land ten behoeve van 633 Nederlandse tankstations in de           De „hardship”-situatie waarvoor compensatie dient te worden
     grensstreek met Duitsland, nietig te verklaren en te bepalen      gegeven, bestaat hierin dat verzoekster, die in 1991 met de
     dat geen terugvordering zal plaatsvinden;                         firma Consultban in Machala (Ecuador) een overeenkomst
                                                                       voor de afname van 100 000 tot 150 000 dozen bananen per
— de Commissie in de kosten te verwijzen.                              week had gesloten, niet de invoervergunningen kan krijgen die
                                                                       zij daarvoor nodig heeft. Doordat bij artikel 4, lid 2, van
                                                                       verordening nr. 2362/98 (2) de referentieperiode is gewijzigd,
Middelen en voornaamste argumenten                                     heeft verzoekster vergunningen voor de invoer van 14 312
                                                                       ton bananen verloren. Het verlies van 75 % van haar invoerver-
De middelen en voornaamste argumenten komen overeen met                gunningen heeft verzoekster in ernstige moeilijkheden ge-
die in zaak T-210/99.                                                  bracht en haar praktisch uit de markt verdreven. De schade
                                                                       bedraagt 3 578 000 DEM, te weten het dubbele van haar
                                                                       kapitaal. Verweerster is op grond van artikel 30 van verorde-
(1) PB L 280 van 30.10.1999, blz. 87.
                                                                       ning nr. 404/93 verplicht compensatie te verlenen voor de
                                                                       „hardship”-situaties die door verordening nr. 2362/98 zijn
                                                                       veroorzaakt.


title: Zaak T-172/05: Beroep, op 29 april 2005 ingesteld door Armacell Enterprise GmbH tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

text:
               9.7.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 171/30

         Beroep, op 29 april 2005 ingesteld door Armacell Enterprise GmbH tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)
   (Zaak T-172/05)
   (2005/C 171/50)
   Taal van het verzoekschrift: Engels
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 29 april 2005 beroep tegen het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) ingesteld door Armacell Enterprise GmbH, gevestigd te Münster (Duitsland), vertegenwoordigd door O. Spuhler, advocaat.
   Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: NMC S.A., gevestigd te Raeren (België).
   Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:

               —

               de beslissing van de eerste kamer van beroep van verweerder van 23 februari 2005 in zaak R 552/2004-1 te vernietigen;

               —

               verweerder te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten

               Aanvrager van het gemeenschapsmerk:

               Armacell Enterprise GmbH

               Betrokken gemeenschapsmerk:

               woordmerk ARMAFOAM voor waren van klasse 20 (uit elastomeren, thermoplastische of duroplastische schuimstoffen vervaardigde producten als systeemcomponenten of als eindproducten) — aanvraagnr. 2 487 338

               Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure:

               NMC S.A.

               Oppositiemerk of -teken:

               communautair woordmerk NOMAFOAM voor waren en/of diensten van de klassen 17, 19, 20, 27 en 28 (halfbewerkte plastic producten; polyethyleenschuim; bouwmaterialen, niet van metaal; …) — gemeenschapsmerk nr. 672 816

               Beslissing van de oppositieafdeling:

               afwijzing van de oppositie

               Beslissing van de kamer van beroep:

               vernietiging van de aangevochten beslissing en afwijzing van de gemeenschapsmerkaanvraag

               Middelen:

               schending van artikel 43, lid 5, tweede zin, en van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 van de Raad, aangezien er geen gevaar van verwarring van de betrokken merken en waren bestaat.


title: Zaak C-441/11 P: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 6 december 2012 — Europese Commissie/Verhuizingen Coppens NV (Hogere voorziening — Mededinging — Kartels — Artikel 81 EG en artikel 53 EER-Overeenkomst — Markt voor internationale verhuisdiensten in België — Kartel dat bestaat uit drie afzonderlijke overeenkomsten — Eén enkele voortgezette inbreuk — Ontbreken van bewijs dat deelnemer aan afzonderlijke overeenkomst kennis had van overige afzonderlijke overeenkomsten — Gedeeltelijke of volledige nietigverklaring van de beschikking van de Commissie — Artikelen 263 VWEU en 264 VWEU)

text:
               26.1.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 26/14

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 6 december 2012 — Europese Commissie/Verhuizingen Coppens NV
   (Zaak C-441/11 P) (1)

   (Hogere voorziening - Mededinging - Kartels - Artikel 81 EG en artikel 53 EER-Overeenkomst - Markt voor internationale verhuisdiensten in België - Kartel dat bestaat uit drie afzonderlijke overeenkomsten - Eén enkele voortgezette inbreuk - Ontbreken van bewijs dat deelnemer aan afzonderlijke overeenkomst kennis had van overige afzonderlijke overeenkomsten - Gedeeltelijke of volledige nietigverklaring van de beschikking van de Commissie - Artikelen 263 VWEU en 264 VWEU)
   2013/C 26/24
   Procestaal: Nederlands

      Partijen

      Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Bouquet, S. Noë en F. Ronkes Agerbeek, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure: Verhuizingen Coppens NV (vertegenwoordigers: J. Stuyck en I. Buelens, advocaten)

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 16 juni 2011, Verhuizingen Coppens/Commissie (T-210/08), waarbij het Gerecht de artikelen 1, sub i, en 2, sub k, van beschikking C(2008) 926 def. van de Commissie van 11 maart 2008 betreffende een procedure op grond van artikel 81 [EG] en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (Zaak COMP/38.543 — Internationale verhuisdiensten) nietig heeft verklaard

      Dictum

               1)

               Het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 16 juni 2011, Verhuizingen Coppens/Commissie (T-210/08) wordt vernietigd.

               2)

               Artikel 1, sub i, van beschikking C(2008) 926 def. van de Commissie van 11 maart 2008 betreffende een procedure op grond van artikel 81 [EG] en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (Zaak COMP/38.543 — Internationale verhuisdiensten) wordt nietig verklaard voor zover de Europese Commissie met die bepaling niet alleen heeft vastgesteld dat Verhuizingen Coppens NV van 13 oktober 1992 tot 29 juli 2003 heeft deelgenomen aan de overeenkomst inzake een systeem van fictieve bestekken, de zogenoemde „schaduwbestekken”, maar die onderneming ook aansprakelijk stelt voor de overeenkomst over een systeem van financiële compensatie voor verworpen offertes of voor het niet indienen van offertes, de zogenoemde „commissies”, en de aansprakelijkheid voor de enkele voortgezette inbreuk bij haar legt.

               3)

               De in artikel 2, sub k, van voornoemde beschikking C(2008) 926 def. aan Verhuizingen Coppens NV opgelegde geldboete wordt vastgesteld op 35 000 EUR.

               4)

               De Europese Commissie wordt verwezen in haar eigen kosten in de procedure in eerste aanleg en in de hogere voorziening, alsook in twee derde van de kosten van Coppens in die twee procedures.

               5)

               Coppens draagt één derde van haar eigen kosten in de procedure in eerste aanleg en in de hogere voorziening.

      (1)  PB C 331 van 12.11.2011.


title: Beroep, op 26 augustus 1997 ingesteld door C. Metdepenningen e.a. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Zaak T-243/97)

text:
1 . 11 . 97         fNLl                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   C 331 /23
voor bevordering in aanmerking komt en zijn loopbaan                 gelegde feiten vast te stellen. Hij meent bovendien dat, nu
aanzienlijk is vertraagd zonder dat het tot aanstelling              er na het onderzoek twijfel blijft bestaan, het besluit bui
bevoegde gezag daarvoor een gegronde reden heeft.                    tensporig is in vergelijking met het gelaakte gedrag, met
                                                                     name gelet op de door de tuchtraad in aanmerking geno
                                                                     men verzachtende omstandigheden.
Beroep, op 22 augustus 1997 ingesteld door B. D'Ago
               stino tegen Europees Parlement
                                                                     Beroep, op 26 augustus 1997 ingesteld door C. Metdepen
                        (Zaak T-242/97)                              ningen e.a. tegen Commissie van de Europese Gemeen
                                                                                schappen
                         ( 97/C 331 /46 )
                                                                                ( Zaak T-243/97)
                                                                                ( 97/C 331 /47
                       (Procestaai: Frans)
                                                                                (Procestaai: Frans)
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
Gemeenschappen is op 22 augustus 1997 beroep ingesteld
tegen Europees Parlement door B. D'Agostino, wonende te              Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
Brussel, vertegenwoordigd door J.-N . Louis, T. Demaseure            Gemeenschappen is op 26 augustus 1997 beroep ingesteld
en A. Tornel, advocaten te Brussel, domicilie gekozen heb           tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door
bende te Luxemburg bij Fiduciaire Myson Sari, rue de                  C. Metdepenningen, J. Poussielgue en J. Wettig, allen
Cessange 30 .                                                        wonende te Brussel, vertegenwoordigd door N. Lhoëst,
                                                                      advocaat te Brussel, domicilie gekozen hebbende te
                                                                      Luxemburg bij Fiduciaire Myson Sari, rue de Cessange 30 .
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
                                                                      Verzoekster concluderen dat het het Gerecht behage :
— het besluit van 28 oktober 1996 waarbij verzoeker
     werd teruggezet van rang C 1 , vierde salaristrap, in            — nietig te verklaren de besluiten van de Commissie hou
      rang C 5, eerste salaristrap, nietig te verklaren;                   dende afwijzing van de verzoeken van de drie verzoe
                                                                           kers om in aanmerking te komen voor een eventuele
                                                                           verlenging van hun overeenkomst van tijdelijk functio
 — verweerder in de kosten te verwijzen .                                  naris tot in totaal vijf jaar;
                                                                      — onwettig te verklaren het besluit van de Commissie
 Middelen en voornaamste argumenten
                                                                           van 13 november 1996 voorzover daarbij de duur van
                                                                           alle overeenkomsten van tijdelijk functionaris in de zin
                                                                           van artikel 2, onder a ), van de Regeling andere perso
 Verzoeker stelt in de eerste plaats dat verweerder artikel 7,              neelsleden wordt beperkt tot drie jaar met de mogelijk
 eerste alinea, van bijlage IX bij het Ambtenarenstatuut                    heid van verlenging met ten hoogste één jaar;
 heeft geschonden door tussen de verschillende vervolgings
 handelingen geen redelijke termijn te laten, zonder dat er
 voor de lange duur van de procedure enige rechtvaardiging            — verweerster in alle kosten van het geding te verwijzen.
 is. Voorts stelt hij schending van het recht van verweer
 doordat het litigieuze besluit is gebaseerd op stukken die
 hem niet zijn meegedeeld.
                                                                      Middelen en voornaamste argumenten
 Verzoeker stelt tevens dat het litigieuze besluit een kenne         De middelen en voornaamste argumenten komen overeen
 lijke beoordelingsfout bevat, ontoereikend is gemotiveerd            met die in zaak T-l 85/97, Godts tegen Commissie f 1 ).
 en is vastgesteld in strijd met het evenredigheidsbeginsel.
 Hij beklemtoont namelijk dat de betwiste tuchtmaatregel
 is vastgesteld op basis van verklaringen die niet zijn bewe          (') PB C 252 van 16 . 8 . 1997, blz . 37.
 zen en die de betrokkenen in bepaalde gevallen formeel
 betwisten, en dat de talrijke contradicties in het dossier
 het niet mogelijk maken de juistheid van de hem ten laste


title: Zaak C-453/02: Verzoek van het Bundesfinanzhof van 6 november 2002 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Finanzamt Gladbeck en Edith Linneweber

text:
22.3.2003             NL                        Publicatieblad van de Europese Unie                                                C 70/1
                                                                  I
                                                           (Mededelingen)
                                                HOF VAN JUSTITIE
                                                         HOF VAN JUSTITIE
Verzoek van het Bundesfinanzhof van 4 september 2002                 Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over
om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Finanz-          de navolgende vragen:
amt Kassel-Goethestraße, en Qualitair Engineering Ser-
                            vices Ltd                                1.     Moet artikel 13, B, sub f, van richtlijn 77/388/EEG (1)
                                                                            aldus worden uitgelegd dat een lidstaat de organisatie van
                        (Zaak C-450/02)                                     een kansspel niet aan BTW mag onderwerpen wanneer
                                                                            de organisatie van een dergelijk kansspel door een
                         (2003/C 70/01)                                     erkende openbare speelbank is vrijgesteld?
                                                                     2.     Verbiedt artikel 13, B, sub f, van richtlijn 77/388/EEG
                                                                            een lidstaat reeds dan de exploitatie van een speelau-
Het Bundesfinanzhof heeft bij beschikking van 4 september                   tomaat aan BTW te onderwerpen wanneer de exploitatie
2002, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op                     van een speelautomaat door een erkende openbare speel-
12 december 2002, in het geding tussen Finanzamt Kassel-                    bank is vrijgesteld, of moet bovendien vaststaan dat de
Goethestraße, en Qualitair Engineering Services Ltd., het Hof               buiten speelbanken geëxploiteerde speelautomaten op
van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om                     essentiële punten, zoals bijvoorbeeld de maximum inzet
een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:                       of maximum winst, vergelijkbaar zijn met de speelau-
                                                                            tomaten in speelbanken?
Is het in strijd met artikel 49 EG wanneer binnenlandse
                                                                     3.     Kan een speelautomatenexploitant zich op de belasting-
werkgevers wel, maar buitenlandse werkgevers die hun werk-
nemers ter beschikking stellen, niet zijn vrijgesteld van de                vrijstelling uit hoofde van artikel 13, B, sub f, van richtlijn
                                                                            77/388/EEG beroepen?
verplichting om loonbelasting in te houden, wanneer het
betaalde loon krachtens een verdrag ter vermijding van dubbele
belasting moet worden vrijgesteld van loonbelasting?                 (1 ) PB L 145 van 13.06.1977, blz. 1.
Verzoek van het Bundesfinanzhof van 6 november 2002
om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Finanz-          Verzoek van het Bundessozialgericht van 30 oktober
             amt Gladbeck en Edith Linneweber                        2002 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen
                                                                                Karin Bautz en AOK Baden-Württemberg
                        (Zaak C-453/02)
                                                                                (Zaak C-454/02)
                         (2003/C 70/02)
                                                                                (2003/C 70/03)
Het Bundesfinanzhof heeft bij beschikking van 6 november
2002, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op              Het Bundessozialgericht heeft bij beschikking van 30 oktober
13 december 2002, in het geding tussen Finanzamt Gladbeck            2002, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
en Edith Linneweber, het Hof van Justitie van de Europese            13 december 2002, in het geding tussen Karin Bautz en AOK


title: Beroep, op 26 november 1997 ingesteld door D. Coussios tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Zaak T-295/97)

text:
24.1.98                NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  C 26/9
Beroep, op 26 november 1997 ingesteld door D. Coussios              Beroep, op 28 november 1997 ingesteld door D. T. Kee-
    tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen                  ling tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne
                                                                              markt (merken, tekeningen en modellen)
                        (Zaak T-295/97)
                                                                                (Zaak T-297/97)
                          (98/C 26/16)
                                                                                (98/C 26/17)
                                                                                (Procestaal: Engels)
                      (Procestaal: Grieks)
                                                                    Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
                                                                    Gemeenschappen is op 28 novenber 1997 beroep ingesteld
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese                   tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt
Gemeenschappen is op 26 november 1997 beroep inge-                  (merken, tekeningen en modellen) door D. T. Keeling, ver-
steld tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen                tegenwoordigd door Prof. A. A. Dashwood, domicilie
door D. Coussios, wonende te Brussel, tijdelijk verblij-            gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van A.
vende te Athene, vertegenwoordigd door G. Sakellaropou-             Kronshagen, advocaat aldaar, Rue Marie Adelaïde 22.
los, advocaat te Athene, domicilie gekozen hebbende te
Luxemburg bij A. May, advocaat aldaar, Grand-Rue 31.                Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
                                                                    Ð nietig te verklaren besluit ADM-97-3 van de Voorzitter
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:                       van het Bureau van 21 februari 1997 betreffende de
                                                                        organisatie van de kamers van beroep, zoals herzien
                                                                        op 27 februari 1997, in het bijzonder artikel 2 daar-
Ð zijn beroep tot nietigverklaring van besluit 5458 van                 van, en
    het tot aanstelling bevoegde gezag van 26 september
    1997 (R/403/97) ontvankelijk te verklaren;                      Ð het Bureau te verwijzen in de kosten.
                                                                    Middelen en voornaamste argumenten
Ð verzoeker met ingang van 1 december 1993 een invali-
    diteitspensioen van (4 % + 25 % =) 29 % toe te kennen;          De middelen en voornaamste argumenten zijn identiek aan
                                                                    die welke zijn aangevoerd in zaak T-148/97 (PB C 199
                                                                    van 28.6.1997, blz. 39). Onderhavig beroep dat is geba-
                                                                    seerd op artikel 179 van het EG-Verdrag, wordt uit voor-
Ð op het geval van verzoeker de bepalingen van                      zorg ingesteld, voor het geval dat het beroep tot nietigver-
    artikel 78 van het Ambtenarenstatuut toe te passen,             klaring dat verzoeker krachtens artikel 173 van het EG-
    zodat hij een invaliditeitspensioen ontvangt dat even-          Verdrag heeft ingesteld, door het Gerecht niet-ontvankelijk
    veel bedraagt als het ouderdomspensioen waarop hij              mocht worden verklaard.
    recht zou hebben gehad bij het bereiken van de 65-
    jarige leeftijd, indien hij tot deze leeftijd in dienst zou
    zijn gebleven, namelijk 70 % van zijn basissalaris, en
Ð de Commissie in de kosten te verwijzen.                           Beroep, op 2 december 1997 ingesteld door P.-A. Feral
                                                                                tegen ComiteÂ van de Regio's
                                                                                (Zaak T-301/97)
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                                (98/C 26/18)
                                                                                (Procestaal: Frans)
Het bestreden besluit is onwettig, omdat het tot aanstel-
ling bevoegde gezag de invaliditeit van verzoeker willekeu-         Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
rig op 15,5 % heeft vastgesteld, zonder dat de in het Amb-          Gemeenschappen is op 2 december 1997 beroep ingesteld
tenarenstatuut bedoelde gezondheidscommissie zich vooraf            tegen ComiteÂ van de Regio's door P.-A. Feral, wonende te
heeft uitgesproken, terwijl zijn invaliditeit in werkelijkheid      Brussel, vertegenwoordigd door G. Vandersanden, advo-
veel groter is.                                                     caat te Brussel, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg
                                                                    bij Fiduciaire Myson SaÁrl, Rue de Cessange 30.
Het bestreden besluit is onjuist gemotiveerd, omdat het             Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
ten onrechte ervan uitgaat, dat artikel 73 en artikel 78 van
het Ambtenarenstatuut verschillende doeleinden nastreven,           Ð nietig te verklaren het besluit van de secretaris-gene-
terwijl wordt aangenomen, dat de toepassing van het ene                 raal van het ComiteÂ van de Regio's van 2 september
de toepassing van het andere niet raakt.                                1997 houdende weigering om verzoeker de dagvergoe-
                                                                        dingen over een periode van tien maanden toe te ken-
                                                                        nen wegens zijn hoedanigheid van ambtenaar op
                                                                        proef;


title: BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG van 19 juni 1997 in zaak T-159/97 R, L. M. Chaves Fonseca Ferrão tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) - Besluit van de Voorzitter van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt betreffende de organisatie van de Kamers van beroep - Periculum in mora - Geen)

text:
Nr. C 252/32           NL                 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    16 . 8 . 97
           BESCHIKKING VAN HET GERECHT                                          BESCHIKKING VAN HET GERECHT
                    VAN EERSTE AANLEG                                                    VAN EERSTE AANLEG
                         van 3 juni 1997                                                       van 9 juni 1997
                                                                     in zaak T-9/97, Elf Atochem SA tegen Commissie van de
in zaak T-60/96: Merck & Co. Inc. e.a. tegen Commissie                                 Europese Gemeenschappen (')
              van de Europese Gemeenschappen (')
                                                                     (Mededinging — Administratieve procedure — Verificaties
(Vrij verkeer van goederen — Overgangsmaatregelen —                  — Opstelling van processen-verbaal na verificatie —
Toetredingsakte — Vrijwaringsmaatregelen — Farmaceuti               Beroep tot nietigverklaring — Voor beroep vatbare hande
sche producten — Beroep tot nietigverklaring — Niet-ont                             lingen — Niet-ontvankelijkheid)
                          vankelijkheid)                                                        ( 97/C 252/71
                          ( 97/C 252/70 )
                                                                                (Procestaai: Frans)
                                                                     In zaak T-9/97, Elf Atochem SA, gevestigd te Puteaux
                       (Procestaai: Engels)                          ( Frankrijk ), vertegenwoordigd door X. de Roux, advocaat
                                                                     te Parijs, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten
                                                                     kantore van J. Loesch, advocaat aldaar, rue Goethe 11 ,
                                                                     tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
In zaak T-60/96 , Merck & Co . Inc ., te Whitehouse Sta             (gemachtigde : W. Wils ), betreffende een verzoek tot nietig
tion, New Jersey (Verenigde Staten ), NV Organon, te Oss             verklaring van de processen-verbaal en hun bijlagen, die
( Nederland ), Glaxo Wellcome plc, te Greenford (Verenigd            op 18 , 19 en 20 november 1996 door personeelsleden van
Koninkrijk ), vertegenwoordigd door R. Subiotto, Solicitor,          de Commissie zijn opgesteld na een verificatie op grond
en M. Siragusa, advocaat te Rome, domicilie gekozen heb             van artikel 14, lid 2, van Verordening nr. 17 van de Raad
bende te Luxemburg ten kantore van Elvinger et Hoss,                 van 6 februari 1962, Eerste verordening over de toepassing
côte d'Eich 15 , tegen Commissie van de Europese                     van de artikelen 85 en 86 van het Verdrag ( PB nr. 13 van
Gemeenschappen (gemachtigden : R. Wainwright en E Cas               21 . 2 . 1962, blz. 204 ), uitgevoerd op de maatschappelijke
tillo de la Torre ), betreffende een beroep tot nietigverkla        zetel van verzoekster in het kader van een onderzoek naar
ring van de Beschikkingen C ( 95 ) 3316 final/1 , C(95 ) 3316        het bestaan van bepaalde, met artikel 85 , lid 1 , van het
         en C(95 ) 3316 def./2, K(95) 3316 endg./3, K(95 )           Verdrag strijdige overeenkomsten of onderling afgestemde
3316 endg./4, K(95 ) 3316 endelig udg./5 , C(95 ) 3316               feitelijke gedragingen in de sector olefinen en polyolefinen
final/6, C(95 ) 3316 final/7 van de Commissie van                    ( zaak nr. IV/E-2/35.765 ), heeft het Gerecht ( Eerste Kamer),
20 december 1995 waarbij Frankrijk, België, Duitsland,               samengesteld als volgt: A. Saggio, president, V. Tiili en
Oostenrijk, Denemarken, Ierland en het Verenigd Konink              R. M. Moura Ramos, rechters; griffier: H. Jung, op 9 juni
rijk toestemming is geweigerd om vrijwaringsmaatregelen              1997 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt
voor uit Spanje afkomstige farmaceutische producten vast             als volgt:
te stellen, heeft het Gerecht ( Vijfde Kamer — uitgebreid ),
samengesteld als volgt: R. García-Valdecasas, kamerpresi            1 . Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.
dent, en V. Tiili, J. Azizi, R. M. Moura Ramos en M. Jae
ger, rechters; griffier: H. Jung, op 3 juni 1997 een beschik        2 . Verzoekster zal alle kosten dragen.
king gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                     (M PB nr. C 74 van 8 . 3 . 1997.
1 . Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.
2 . Verzoeksters worden hoofdelijk in de kosten verwezen.                       BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT
                                                                            VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
                                                                                van 19 juni 1997
3 . Op de verzoeken tot interventie behoeft niet te worden           in zaak T-159/97 R, L. M. Chaves Fonseca Ferrão tegen
     beslist.                                                        Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (mer
                                                                                ken, tekeningen en modellen)
                                                                     (Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (mer
4 . De Bundesverband der Arzneimittel-Importeure eV, de              ken, tekeningen en modellen) — Besluit van de Voorzitter
     Asociación de Exportadores Españoles de Productos               van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt
     Farmacéuticos en de Vereniging Euro Specialités zullen          betreffende de organisatie van de Kamers van beroep —
     ieder haar eigen kosten dragen.                                                    Periculum in mora — Geen)
                                                                                ( 97/C 252/72 )
O PB nr. C 197 van 6 . 7. 1996 .
                                                                                (Procestaai: Frans)
                                                                     In zaak T-159/97 R, L. M. Chaves Fonseca Ferrão, lid van
                                                                     de Eerste Kamer van beroep van het Bureau voor harmo
 ---pagebreak--- 16 . 8 . 97           NL                 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 Nr. C 252/33
nisatie binnen de interne markt ( merken, tekeningen en             1 . Schending van artikel 190 van het EG-Verdrag
modellen), wonende te Campello, Alicante ( Spanje ), verte
genwoordigd door R. Assa, advocaat te Luxemburg, domi
cilie gekozen hebbende te Luxemburg te diens kantore,
tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt                  De Raad heeft niet voldaan aan zijn verplichtingen
(merken, tekeningen en modellen ) (gemachtigden : O.                    krachtens artikel 190 zoals door het Gerecht van eerste
Montalto en J. P. Miranda de Sousa ), betreffende een ver              aanleg en het Hof is uitgelegd: met name met betrek
zoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging van besluit               king tot de schade geeft de verordening een onduide
ADM-97-3 van de Voorzitter van het Bureau voor harmo                   lijke en tegenstrijdige uiteenzetting van de feiten op
nisatie binnen de interne markt van 21 februari 1997                    grond waarvan haar gemiddelde onderbiedingsmarge
betreffende de organisatie van de Kamers van beroep,                    is bepaald ( 17% ), welk percentage eveneens ten
heeft de president van het Gerecht op 19 juni 1997 een                  grondslag is gelegd aan het haar op te leggen recht.
beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:
1 . Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.                     2 . Schending van het wezenlijke vormvereiste van
                                                                        artikel 20, lid 4, van de basisverordening
2 . De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.
                                                                        Volgens verzoekster is artikel 20, lid 4 , in tweeërlei
                                                                        opzicht geschonden: in de eerste plaats heeft de vol
                                                                        gens deze bepaling vereiste mededeling niet regelmatig
                                                                        plaatsgevonden, en in de tweede plaats schoot de
                                                                        mededeling inhoudelijk te kort.
Beroep, op 5 juni 1997 ingesteld door Swedish Match Phi
lippines, Inc. tegen Raad van de Europese Gemeenschap
                               pen                                      — Wat het eerste punt betreft, de Commissie heeft de
                                                                             mededeling niet aan verzoeksters vertegenwoordi
                       ( Zaak T-171/97)
                                                                             ger in de antidumpingprocedure gezonden en haar
                         ( 97/C 252/73 )                                     daardoor verhinderd, via deze vertegenwoordiger
                                                                             tijdig te antwoorden . Bijgevolg is haar recht om te
                                                                             worden gehoord, dat ten grondslag ligt aan
                      (Procestaai: Engels)                                   artikel 20, lid 4, geschonden .
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese                       — Wat het tweede punt betreft stelt verzoekster, dat
Gemeenschappen is op 5 juni 1997 beroep tegen Raad van                       uit de mededeling hoegenaamd niet blijkt, hoe de
de Europese Gemeenschappen ingesteld door Swedish                            Commissie de schademarge heeft beoordeeld. Zij
Match Philippines, Inc ., vertegenwoordigd door A. Adell                     kan bijgevolg niet nagaan, aan de hand van welke
de Bernando en F. M. Rodero López, domicilie gekozen                         gegevens de voor haar geconstateerde onderbie
hebbende te Luxemburg bij Dupong & Associés, advoca                         dingsmarge is berekend, en is evenmin in staat
ten aldaar, rue des Bains 14a .                                              inhoudelijk verweer te voeren tegen de bevindingen
                                                                             inzake van de schade . Bovendien heeft de Raad het
                                                                             door de Commissie voorgestelde percentage ver
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage :                         hoogd zonder dit te motiveren, hetgeen eveneens in
                                                                             strijd is met voormelde bepaling.
— artikel 2, lid 2, onder b ), van Verordening ( EG )
     nr. 423/97 van de Raad van 3 maart 1997 nietig te
     verklaren voorzover het verzoekster betreft, waarbij de        3 . Schending van de artikelen 1 , lid 1 , 3 , lid 2, en 3 , lid 6,
     restrictie „ voorzover het ... betreft" dient te worden            van de basisverordening
     begrepen als mede te omvatten schorsing van de toe
     passing op verzoeker van het in die bepaling ingestelde
     residuele recht op de invoer van niet-navulbare aanste
     kers met vuursteentje uit de Filipijnen;                           Enerzijds kon haar export naar de Gemeenschap in de
                                                                        onderzoeksperiode geen schade toebrengen aan de
                                                                        communautaire bedrijfstak, omdat slechts zeer
— verweerder in de kosten te verwijzen.                                 beperkte hoeveelheden waren uitgevoerd, en anderzijds
                                                                        ontbreekt een causaal verband tussen haar export en
                                                                        de schade van de communautaire bedrijfstak door de
Middelen en voornaamste argumenten                                      invoer van andere exporteurs.
Volgens verzoekster is de bestreden verordening nietig
voorzover zij haar betreft, wegens:


title: Zaak C-368/15: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 15 juni 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Korkein hallinto-oikeus — Finland) — procedure ingeleid door Ilves Jakelu Oy (Prejudiciële verwijzing — Richtlijn 97/67/EG — Artikel 9 — Vrij verrichten van diensten — Postdiensten — Begrippen „universele dienst” en „essentiële eisen” — Algemene machtigingen en individuele vergunningen — Machtiging om postdiensten aan te bieden ter uitvoering van overeenkomsten waarover individueel is onderhandeld — Opgelegde voorwaarden)

text:
               21.8.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 277/3

         Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 15 juni 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Korkein hallinto-oikeus — Finland) — procedure ingeleid door Ilves Jakelu Oy
   (Zaak C-368/15) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Richtlijn 97/67/EG - Artikel 9 - Vrij verrichten van diensten - Postdiensten - Begrippen „universele dienst” en „essentiële eisen” - Algemene machtigingen en individuele vergunningen - Machtiging om postdiensten aan te bieden ter uitvoering van overeenkomsten waarover individueel is onderhandeld - Opgelegde voorwaarden))
   (2017/C 277/03)
   Procestaal: Fins

      Verwijzende rechter

   Korkein hallinto-oikeus

      Partijen in het hoofdgeding

   Ilves Jakelu Oy

      in tegenwoordigheid van: Liikenne- ja viestintäministeriö

      Dictum

               1)

               Artikel 9, lid 1, van richtlijn 97/67/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 december 1997 betreffende gemeenschappelijke regels voor de ontwikkeling van de interne markt voor postdiensten in de Gemeenschap en de verbetering van de kwaliteit van de dienst, zoals gewijzigd bij richtlijn 2008/6/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 februari 2008, moet aldus worden uitgelegd dat een dienst voor postzendingen als aan de orde in het hoofdgeding buiten de werkingssfeer van de universele dienst valt, indien deze dienst niet inhoudt dat op alle punten van het grondgebied permanent postdiensten van een bepaalde kwaliteit worden aangeboden tegen prijzen die voor alle gebruikers betaalbaar zijn. Aan het aanbieden van postzendingsdiensten die buiten de werkingssfeer van de universele dienst vallen, kan alleen de voorwaarde worden verbonden dat een algemene machtiging is verleend.

               2)

               Artikel 9, lid 1, van richtlijn 97/67, zoals gewijzigd bij richtlijn 2008/6, moet aldus worden uitgelegd dat het aanbieden van postdiensten die buiten de werkingssfeer van de universele dienst vallen, afhankelijk kan worden gesteld van vereisten zoals die welke zijn bedoeld in artikel 9, lid 2, tweede alinea, tweede streepje, van deze richtlijn, zoals gewijzigd.

      (1)  PB C 311 van 21.9.2015.


title: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 26 juni 2001 in zaak C-381/99 (verzoek van het Oberlandesgericht Wien om een prejudiciële beslissing): Susanna Brunnhofer tegen Bank der österreichischen Postsparkasse AG ("Gelĳke beloning voor mannelĳke en vrouwelĳke werknemers — Toepassingsvoorwaarden — Verschil in beloning — Begrippen gelĳke arbeid en gelĳkwaardige arbeid — Indeling in zelfde functiegroep bĳ collectieve overeenkomst — Bewĳslast — Objectieve rechtvaardiging van ongelĳke beloning — Kwaliteit van door bepaalde werknemer geleverd werk")

text:
11.8.2001                NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                              C 227/3
                     ARREST VAN HET HOF                                                         ARREST VAN HET HOF
                            (Zesde kamer)                                                              (Zesde kamer)
                           van 21 juni 2001
                                                                                van 26 juni 2001
in de gevoegde zaken C-280/99 P, C-281/99 P en C-282 99
P: Moccia Irme SpA e.a. tegen Commissie van de Europese                     in zaak C-381/99 (verzoek van het Oberlandesgericht
                        Gemeenschappen (1)                                  Wien om een prejudiciële beslissing): Susanna Brunnhofer
                                                                               tegen Bank der österreichischen Postsparkasse AG (1)
(„Hogere voorziening — Steunverlening aan de staalindu-
          strie — Herstructurering van de staalsector”)
                                                                            („Gelijke beloning voor mannelijke en vrouwelijke werk-
                                                                            nemers — Toepassingsvoorwaarden — Verschil in beloning
                           (2001/C 227/04)                                  — Begrippen „gelijke arbeid” en gelijkwaardige arbeid —
                                                                            Indeling in zelfde functiegroep bij collectieve overeenkomst
                                                                            — Bewijslast — Objectieve rechtvaardiging van ongelijke
                                                                            beloning — Kwaliteit van door bepaalde werknemer geleverd
                          (Procestaal: Italiaans)                                                           werk”)
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-                            (2001/C 227/05)
                           dentie van het Hof)
In de gevoegde zaken C-280/99 P, C-281/99 P en C-282/99 P,                                            (Procestaal: Duits)
Moccia Irme SpA, gevestigd te Napels (Italië); vertegenwoor-
digd door E. Cappelli, P. de Caterini en A. Bandini, avvocati,
Ferriera Lamifer SpA, gevestigd te Travagliato (Italië), vertegen-
woordigd door C. Punzi, M. Siragusa en F. Satta, avvocati, en               (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
Ferriera Acciaieria Casilina SpA, gevestigd te Montecomprati                                          dentie van het Hof)
(Italië), vertegenwoordigd door C. Punzi, M. Siragusa en
F. Satta, avvocati, betreffende hogere voorziening tegen het
arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese                    In zaak C-381/99, betreffende een verzoek aan het Hof
Gemeenschappen (Derde kamer, uitgebreid) van 12 mei 1999,                   krachtens artikel 234 EG van het Oberlandesgericht Wien
Moccia Irme e.a./Commissie (T-164/96 tot en met T-167/96,                   (Oostenrijk), in het aldaar aanhangige geding tussen Susanna
T-122/97 en T-130/97, Jurispr. blz. II-1477), strekkende tot                Brunnhofer en Bank der österreichischen Postsparkasse AG,
vernietiging van dat arrest, andere partijen bij de procedure:              betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing over de
Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigde:                      uitlegging van artikel 119 EG-Verdrag (de artikelen 117-120
L. Pignataro, bijgestaan door M. Moretto), Prolafer Srl, ge-                EG-Verdrag zijn vervangen door de artikelen 136 EG-143 EG)
vestigd te Bergamo (Italië), Dora Ferriera Acciaieria Srl, ge-              en richtlijn 75/117/EEG van de Raad van 10 februari 1975
vestigd te Bergamo, en Nuova Sidercamuna SpA, gevestigd te                  betreffende het nader tot elkaar brengen van de wetgevingen
Berzo Inferiore (Italië), heeft het Hof (Zesde kamer), samenge-             der lidstaten inzake de toepassing van het beginsel van gelijke
steld als volgt: C. Gulmann, kamerpresident, V. Skouris, J.-                beloning voor mannelijke en vrouwelijke werknemers (PB
P. Puissochet, R. Schintgen en F. Macken (rapporteur), rechters;            L 45, blz. 19), heeft het Hof (Zesde kamer), samengesteld als
advocaat-generaal: L. A. Geelhoed; griffier: D. Louterman-                  volgt: C. Gulmann, kamerpresident, V. Skouris, R. Schintgen
Hubeau, afdelingshoofd, op 21 juni 2001 een arrest gewezen                  (rapporteur), F. Macken en J. N. Cunha Rodrigues, rechters;
waarvan het dictum luidt als volgt:                                         advocaat-generaal: L. A. Geelhoed; griffier: R. Grass, op 26 juni
                                                                            2001 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
1)     Wijst de hogere voorzieningen af.
                                                                            Het beginsel van gelijke beloning voor mannelijke en vrouwelijke
2)     Verwijst Moccia Irene SpA, Ferriera Lamifer SpA en Ferriera          werknemers, geformuleerd in artikel 119 EG-Verdrag (de artike-
       Accı́aieria Casilina SpA elk in hun eigen kosten, alsmede            len 117-120 EG-Verdrag zijn vervangen door de artikelen 136 EG-
       hoofdelijk in de kosten van de Commissie in de onderhavige           143 EG) en nader uitgewerkt door richtlijn 75/117/EEG van de
       instantie.                                                           Raad van 10 februari 1975 betreffende het nader tot elkaar brengen
                                                                            van de wetgevingen der lidstaten inzake de toepassing van het beginsel
                                                                            van gelijke beloning voor mannelijke en vrouwelijke werknemers,
(1) PB C 281 van 2.10.1999.                                                 moet als volgt worden uitgelegd:
                                                                            —     een maandelijkse salaristoelage waarop de betrokken werk-
                                                                                nemers aanspraak hebben krachtens hun individuele arbeids-
                                                                                overeenkomst en die door de werkgever uit hoofde van hun
 ---pagebreak--- C 227/4                  NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                            11.8.2001
      dienstbetrekking wordt betaald, vormt een beloning die binnen                           ARREST VAN HET HOF
      de werkingssfeer van genoemd artikel 119 en van zichtlijn
      75/117 valt; gelijke belonı́ng moet niet alleen ten aanzien van
                                                                                (Eerste kamer)
      een globale beoordeling van de aan de werknemers toegekende
      voordelen, maar ook ten aanzien van ieder afzonderlijk bestand-
      deel van de beloning verzekerd zijn;                                                         van 28 juni 2001
—     het feit dat de vrouwelijke werknemer die stelt het slachtoffer te  in zaak C-118/00 (verzoek van het Arbeidshof te Bergen
      zijn van discriminatie op grond van geslacht en de met haar         om een prejudiciële beslissing): Gervais Larsy tegen Rijks-
      vergeleken mannelijke collega in dezelfde functiegroep zijn         instituut voor de sociale verzekering der zelfstandigen
      ingedeeld volgens de voor hun functie geldende collectieve                                        (RSVZ) (1)
      overeenkomst, is op zichzelf niet voldoende om te concluderen
      dat de twee werknemers gelijke arbeid verrichten of arbeid          („Verordeningen (EEG) nrs. 1408/71 en 1248/92 — Ouder-
      waaraan gelijke waarde wordt toegekend in de zin van                domspensioenen — Anti-cumulatievoorschriften — Niet-
      artikel 119 van het Verdrag en artikel I van richtlijn 75/117,      tegenwerpbaarheid ingevolge arrest Hof van Justitie —
      opat deze omstandigheid slechts één van de mogelijke aanwijzin-     Beperking van gevolgen — Gekwalificeerde schending van
      gen is dat aan dit criterium is voldaan;                                                   gemeenschapsrecht”)
—     als algemene regel geldt, dat de werknemer die het slachtoffer                                (2001/C 227/06)
      meent te zijn van discriminatie, dient te bewijzen dat hij een
      lagere beloning ontvangt dan de werkgever aan zijn collega van
      het andere geslacht betaalt, en dat hij in feite gelijke of                                   (Procestaal: Frans)
      gelijkwaardige arbeid verricht, vergelijkbaar met de arbeid die
      zijn bij de vergelijking betrokken collega verricht; de werkgever
      heeft in dat geval niet alleen de mogelijkheid te betwisten dat de  (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
      voorwaarden voor toepassing van het beginsel van gelijke                                      dentie van het Hof)
      beloning voor mannelijke en vrouwelijke werknemers in het
      concrete geval zijn vervuld, hij kan ook objectieve gronden
      aanvoeren die niets van doen hebben met discriminatie op grond      In zaak C-118/00, betreffende een verzoek aan het Hof
      van geslacht, om het vastgestelde verschil in beloning te           krachtens artikel 234 EG van het Arbeidshof te Bergen (België),
      rechtvaardigen;                                                     in het aldaar aanhangige geding tussen Gervais Larsy en
                                                                          Rijksinstituut voor de sociale verzekering der zelfstandigen
                                                                          (RSVZ) om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van
—     een verschil in beloning kan worden gerechtvaardigd door            artikel 95 bis van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad
      omstandigheden die in de voor de betrokken werknemers               van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de sociale
      geldende collectieve overeenkomst niet in aanmerking zijn           zekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede
      genomen, mits het gaat om objectieve gronden die niets van          op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaat-
      doen hebben met discriminatie op grond van geslacht en              sen, in de versie zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening
      beantwoorden aan het evenredigheidsbeginsel;                        (EEG) nr. 2001/83 van de Raad van 2 juni 1983 (PB L 230,
                                                                          blz. 6), gewijzigd bij verordening (EEG) nr. 1248/92 van de
                                                                          Raad van 30 april 1992 (PB L 136, blz. 7), alsmede over de
—     in geval van arbeid in tijdloon kan een verschil in de beloning     voorwaarden voor de aansprakelijkheid van een lidstaat voor
      die aan twee werknemers van verschillend geslacht voor eenzelfde    door schendingen van het gemeenschapsrecht aan particulie-
      functie of gelijkwaardige arbeid bij hun aanstelling is toegekend,  ren veroorzaakte schade, heeft het Hof (Eerste kamer), samen-
      niet worden gerechtvaardigd door factoren die eerst na de           gesteld als volgt: M. Wathelet, kamerpresident, P. Jann (rappor-
      indiensttreding van de betrokken werknemers bekend zijn             teur) en L. Sevón, rechters; advocaat-generaal: P. Léger; griffier:
      geworden en eerst in de loop van de uitvoering van de               H. von Holstein, adjunct-griffier, op 28 juni 2001 een arrest
      arbeidsovereenkomst kunnen worden beoordeeld, zoals een             gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
      verschil in persoonlijke arbeidscapaciteit van de betrokkenen of
      in de kwaliteit van de prestaties van de ene werknemer in           1)    Artikel 95 bis, leden 4 tot en met 6, van verordening (EEG)
      vergelijking met die van zijn collega.                                    nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de
                                                                                toepassing van de sociale zekerheidsregelingen op werknemers
                                                                                en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen
                                                                                de Gemeenschap verplaatsen, in de versie zoals gewijzigd en
                                                                                bijgewerkt bij verordening (EEGJ nr. 2001/83 van de Raad
(1) PB C 6 van 8.1.2000.                                                        van 2 juni 1983, gewijzigd bij verordening (EEG) nr. 1248/92
                                                                                van de Raad van 30 april 1992, is niet van toepassing op een
                                                                                verzoek om herziening van een rustpensioen waarvan het bedrag
                                                                                krachtens een in een lidstaat geldend anti-cumulatievoorschrift
                                                                                is beperkt op grond dat de begunstigde tevens een restpensioen
                                                                                ontvangt van het bevoegde orgaan van een andere lidstaat,
                                                                                wanneer het verzoek om herziening is gebaseerd op andere
                                                                                bepalingen dan die van verordening nr. 1248/92.