title: Rectificatie van de mededeling in het Publicatieblad van zaak C-448/17 (PB C 382 van 13.11.2017)

text:
               8.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 5/53

         Rectificatie van de mededeling in het Publicatieblad van zaak C-448/17
   (
         Publicatieblad van de Europese Unie C 382 van 13 november 2017
      )
   (2018/C 005/71)
   In de mededeling in het Publicatieblad van zaak C-448/17, EOS KSI Slovensko s.r.o. tegen Ján Danko en Margita Jalčová, dient de tekst te worden vervangen door de volgende tekst:

         „Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Krajský súd v Prešove (Slowaakse Republiek) op 25 juli 2017 — EOS KSI Slovensko s.r.o./Ján Danko, Margita Danková
         (Zaak C-448/17)
         (2017/C 382/35)
         Procestaal: Slowaaks

            Verwijzende rechter

         Krajský súd v Prešove

            Partijen in het hoofdgeding

            Verzoekende partij: EOS KSI Slovensko s.r.o.

            Verwerende partij: Ján Danko, Margita Danková

            Prejudiciële vragen

                     1)

                     Staat — gelet op het arrest in zaak C-470/12, Pohotovosť, en op de overwegingen van het Hof van Justitie van de EU in onder meer punt 46 van dat arrest — het Unierechtelijke gelijkwaardigheidsbeginsel in de weg aan een rechtsregeling op grond waarvan, in het kader van de gelijkwaardigheid van de door de wet beschermde belangen en van de bescherming van de rechten van de consumenten tegen oneerlijke bedingen in overeenkomsten, een rechtspersoon die zich bezighoudt met de collectieve verdediging van de consumenten tegen oneerlijke bedingen in overeenkomsten en het in artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG (1), zoals in nationaal recht omgezet bij artikel 53a, leden 1 en 3, van het burgerlijk wetboek, genoemde doel nastreeft, niet zonder toestemming van de gedaagde consument van meet af aan als bijkomende partij (interveniënt) mag deelnemen aan de procedure in rechte en ten voordele van de consument doeltreffend gebruik mag maken van alle aanvals- en verweermiddelen in rechte teneinde in het kader van die procedure te zorgen voor bescherming tegen het stelselmatige gebruik van oneerlijke bedingen in overeenkomsten, terwijl in andere gevallen een bijkomende partij (interveniënt) die in een procedure in rechte intervenieert aan de zijde van de verweerder en belang heeft bij de vaststelling van het materiële recht (vermogensrecht) dat het voorwerp van de procedure is, anders dan een vereniging voor de verdediging van de consumenten, de instemming van de verweerder aan wiens zijde zij intervenieert, helemaal niet nodig heeft om van meet af aan deel te nemen aan de procedure in rechte en ten voordele van de verweerder doeltreffend gebruik te maken van alle aanvals- en verweermiddelen in rechte?

                     2)

                     Dient de uitdrukking „duidelijk en begrijpelijk […] geformuleerd” in artikel 4, lid 2, van richtlijn 93/13/EEG, mede gelet op de slotsom waartoe het Hof van Justitie in zijn arresten in de zaken C-26/13 en C-96/14 is gekomen, in die zin te worden uitgelegd dat een beding in een overeenkomst ook als niet duidelijk en begrijpelijk geformuleerd kan worden aangemerkt — met het juridische gevolg dat het door de rechter [ambtshalve] op de eerlijkheid ervan wordt onderzocht — wanneer het rechtsinstrument (instrument) dat deze materie regelt, zelf ingewikkeld is, de gemiddelde consument de rechtsgevolgen ervan moeilijk kan voorzien, voor het begrip ervan doorgaans een jurist moet worden geraadpleegd en de kosten van die raadpleging niet in een passende verhouding staan tot de waarde van de prestatie die de consument op grond van de overeenkomst verkrijgt?

                     3)

                     Staat het Unierecht — in een situatie waarin een rechterlijke instantie over uit een consumentenovereenkomst voortvloeiende rechten die tegenover de consument als gedaagde geldend worden gemaakt op basis van de verklaringen van de verzoeker, bij wege van een bevel tot betaling in het kader van een summiere procedure beslist en in die procedure geen toepassing geeft aan artikel 172, lid 9, van het wetboek van burgerlijke rechtsvordering, volgens hetwelk een bevel tot betaling is uitgesloten ingeval een consumentovereenkomst oneerlijke bedingen bevat — in de weg aan een regeling van een lidstaat op grond waarvan, gelet op de korte termijn voor het aantekenen van verzet en op de mogelijkheid dat de consument niet kan worden gevonden of stilzit, een vereniging voor de verdediging van de consumenten, die bevoegd en gemachtigd is om het in artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG, zoals in nationaal recht omgezet bij artikel 53a, leden 1 en 2, van het burgerlijk wetboek, genoemde doel na te streven, niet zonder instemming van de consument (zonder uitdrukkelijk tegenspraak van de consument) doeltreffend gebruik kan maken van de enige mogelijkheid om de consument te beschermen, namelijk verzet aan te tekenen tegen het bevel tot betaling ingeval de rechter de in artikel 172, lid 9, van het wetboek van burgerlijke rechtsvordering bedoelde verplichting niet is nagekomen?

                     4)

                     Kan als relevant voor het antwoord op de tweede en de derde vraag worden aangemerkt, de omstandigheid dat de consument volgens de rechtsorde geen recht op rechtsbijstand van rechtswege heeft, en dat, bij gebreke van vertegenwoordiging door een jurist, het feit dat de consument de materie niet kent, het niet geringe risico inhoudt dat hij de oneerlijkheid van bedingen in de overeenkomst niet aanvoert, en ook niet in dier voege handelt dat een vereniging voor verdediging van de consumenten, die bevoegd en gemachtigd is om het in artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG, zoals in nationaal recht omgezet bij artikel 53a, leden 1 en 2, van het burgerlijk wetboek, genoemde doel na te streven, in de procedure in rechte aan zijn zijde kan interveniëren?

                     5)

                     Staan het Unierecht en de in artikel 4, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG geformuleerde eis om alle omstandigheden in aanmerking te nemen in de weg aan een regeling als die betreffende de summiere procedure voor het geven van een bevel tot betaling (artikel 172, lid 1, en volgende van het wetboek van burgerlijke rechtsvordering) op grond waarvan 1) ten behoeve van de verkoper, met de gevolgen van een vonnis, het recht op een geldelijke prestatie kan worden vastgesteld 2) in het kader van een summiere procedure 3) voor een lid van het administratief personeel van de rechterlijke instantie 4) uitsluitend op basis van de verklaringen van de verkoper, 5) en zulks zonder bewijsmateriaal te verzamelen en in een situatie waarin 6) de consument niet wordt vertegenwoordigd door een jurist 7) en zijn verdediging zonder zijn instemming niet doeltreffend kan worden verzekerd door een vereniging voor de verdediging van de consumenten, die bevoegd en gemachtigd is om het in artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG, zoals in nationaal recht omgezet bij artikel 53a, leden 1 en 2, van het burgerlijk wetboek, genoemde doel na te streven?”

      (1)  PB 1993, L 95, blz. 29.


title: Zaak T-767/16: Arrest van het Gerecht van 16 november 2017 — Nanogate/EUIPO (metals) [„Uniemerk — Aanvraag voor Uniebeeldmerk metals — Absolute weigeringsgrond — Beschrijvend karakter — Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EU) 2017/1001]”]

text:
               8.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 5/39

         Arrest van het Gerecht van 16 november 2017 — Nanogate/EUIPO (metals)
   (Zaak T-767/16) (1)

   ([„Uniemerk - Aanvraag voor Uniebeeldmerk metals - Absolute weigeringsgrond - Beschrijvend karakter - Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EU) 2017/1001]”])
   (2018/C 005/53)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Nanogate AG (Quierschied, Duitsland) (vertegenwoordiger: A. Theis, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: M. Fischer en D. Walicka, gemachtigden)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 29 augustus 2016 (zaak R 2361/2015-5) inzake een aanvraag tot inschrijving van het beeldteken metals als Uniemerk

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Nanogate AG wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 475 van 19.12.2016.


title: Zaak T-802/16: Arrest van het Gerecht van 17 november 2017 — Endoceutics/EUIPO — Merck (FEMIBION) [„Uniemerk — Procedure tot vervallenverklaring — Uniewoordmerk FEMIBION — Gedeeltelijke vervallenverklaring — Artikel 51, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 58, lid 1, onder a), van verordening (EU) 2017/1001] — Bewijs van het normale gebruik van het merk — Kwalificatie van de waren waarvoor het normale gebruik is aangetoond”]

text:
               8.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 5/40

         Arrest van het Gerecht van 17 november 2017 — Endoceutics/EUIPO — Merck (FEMIBION)
   (Zaak T-802/16) (1)

   ([„Uniemerk - Procedure tot vervallenverklaring - Uniewoordmerk FEMIBION - Gedeeltelijke vervallenverklaring - Artikel 51, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 58, lid 1, onder a), van verordening (EU) 2017/1001] - Bewijs van het normale gebruik van het merk - Kwalificatie van de waren waarvoor het normale gebruik is aangetoond”])
   (2018/C 005/54)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Endoceutics, Inc. (Quebec, Canada) (vertegenwoordiger: M. Wahlin, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: M. Vuijst en A. Folliard-Monguiral, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO: Merck KGaA (Darmstadt, Duitsland) (vertegenwoordigers: M. Best, U. Pfleghar en S. Schäffner, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 14 juli 2016 (zaak R 1608/2015-1) inzake een procedure tot vervallenverklaring tussen Endoceutics en Merck

      Dictum

               1)

               De beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 14 juli 2016 (zaak R 1608/2015-1) wordt vernietigd voor zover daarbij de inschrijving van het Uniemerk is behouden voor „farmaceutische producten voor de versterking van het immuunsysteem, voor de menopauze, voor de menstruatie, voor de behandeling en het beheer van de zwangerschap, voor de preventie, de behandeling en het beheer van stress, voor de preventie, de behandeling en het beheer van stress veroorzaakt door een onevenwichtige of onvolwaardige voeding”.

               2)

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               3)

               Merck KGaA zal haar eigen kosten dragen, de helft van de kosten van Endoceutics Inc. voor het Gerecht, en de kosten van Endoceutics voor de kamer van beroep.

               4)

               Endoceutics zal de helft van haar eigen kosten dragen.

               5)

               Het EUIPO zal zijn eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 22 van 23.1.2017.


title: Zaak T-271/16: Arrest van het Gerecht van 8 november 2017 — Pempe/EUIPO — Marshall Amplification (THOMAS MARSHALL GARMENTS OF LEGENDS) [„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniebeeldmerk THOMAS MARSHALL GARMENTS OF LEGENDS — Ouder Uniewoordmerk en ouder Uniebeeldmerk MARSHALL en Marshall AMPLIFICATION — Artikel 42, leden 2 en 3, van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 47, leden 2 en 3, van verordening (EU) 2017/1001] — Ontvankelijkheid van het verzoek om bewijs van het normale gebruik van de oudere merken — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”]

text:
               8.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 5/32

         Arrest van het Gerecht van 8 november 2017 — Pempe/EUIPO — Marshall Amplification (THOMAS MARSHALL GARMENTS OF LEGENDS)
   (Zaak T-271/16) (1)

   ([„Uniemerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor Uniebeeldmerk THOMAS MARSHALL GARMENTS OF LEGENDS - Ouder Uniewoordmerk en ouder Uniebeeldmerk MARSHALL en Marshall AMPLIFICATION - Artikel 42, leden 2 en 3, van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 47, leden 2 en 3, van verordening (EU) 2017/1001] - Ontvankelijkheid van het verzoek om bewijs van het normale gebruik van de oudere merken - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”])
   (2018/C 005/42)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Yusuf Pempe (Créteil, Frankrijk) (vertegenwoordiger: A. Vivès-Albertini, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: L. Rampini, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO: Marshall Amplification plc (Milton Keynes, Verenigd Koninkrijk)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 16 maart 2016 (zaak R 376/2015-5) inzake een oppositieprocedure tussen Marshall Amplification en Pempe

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Yusuf Pempe wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 251 van 11.7.2016.


title: Zaak T-511/14: Beschikking van het Gerecht van 25 oktober 2017 — Novartis Europharm / Commissie („Geneesmiddelen voor menselijk gebruik — Vergunning voor het in de handel brengen van het geneesmiddel Zoledronic acid Teva Generics — Zoledronzuur — Tijdvak van bescherming van het geneesmiddel Aclasta dat de werkzame stof zoledronzuur bevat — Intrekking van de bestreden handeling — Afdoening zonder beslissing”)

text:
               8.1.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 5/42

         Beschikking van het Gerecht van 25 oktober 2017 — Novartis Europharm / Commissie
   (Zaak T-511/14) (1)

   ((„Geneesmiddelen voor menselijk gebruik - Vergunning voor het in de handel brengen van het geneesmiddel Zoledronic acid Teva Generics - Zoledronzuur - Tijdvak van bescherming van het geneesmiddel Aclasta dat de werkzame stof zoledronzuur bevat - Intrekking van de bestreden handeling - Afdoening zonder beslissing”))
   (2018/C 005/56)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Novartis Europharm Ltd (Camberley, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordiger: C. Schoonderbeek, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Sipos en M. Wilderspin, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU en strekkende tot nietigverklaring van besluit C (2014) 2155 final van de Commissie van 27 maart 2014, waarbij aan Teva Generics een vergunning voor het in de handel brengen van het geneesmiddel voor menselijk gebruik „Zoledronic acid Teva Generics — Zoledronic Acid” is verleend krachtens artikel 3, van verordening (EG) nr. 726/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 tot vaststelling van communautaire procedures voor het verlenen van vergunningen en het toezicht op geneesmiddelen voor menselijk en diergeneeskundig gebruik en tot oprichting van een Europees Geneesmiddelenbureau (PB 2004, L 136, blz. 1)

      Dictum

               1)

               Er behoeft geen uitspraak te worden gedaan over het beroep.

               2)

               Er behoeft geen uitspraak te worden gedaan over het verzoek tot interventie van Teva BV.

               3)

               Elke partij zal haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 388 van 3.11.2014.


title: Zaak C-132/17: Arrest van het Hof (Negende kamer) van 21 februari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Peugeot Deutschland GmbH / Deutsche Umwelthilfe eV (Prejudiciële verwijzing — Vrij verrichten van diensten — Richtlijn 2010/13/EU — Definities — Begrip ‚audiovisuele mediadienst’ — Werkingssfeer — Kanaal met reclamevideo’s voor nieuwe modellen personenauto’s dat beschikbaar is op YouTube)

text:
               16.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 134/10

         Arrest van het Hof (Negende kamer) van 21 februari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Peugeot Deutschland GmbH / Deutsche Umwelthilfe eV
   (Zaak C-132/17) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Vrij verrichten van diensten - Richtlijn 2010/13/EU - Definities - Begrip ‚audiovisuele mediadienst’ - Werkingssfeer - Kanaal met reclamevideo’s voor nieuwe modellen personenauto’s dat beschikbaar is op YouTube))
   (2018/C 134/13)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesgerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Peugeot Deutschland GmbH

      Verwerende partij: Deutsche Umwelthilfe eV

      Dictum

   Artikel 1, lid 1, onder a), van richtlijn 2010/13/EU van het Europees Parlement en de Raad van 10 maart 2010 betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake het aanbieden van audiovisuele mediadiensten (richtlijn audiovisuele mediadiensten) moet aldus worden uitgelegd dat de definitie van „audiovisuele mediadienst” zich niet uitstrekt tot een videokanaal als dat welk in het hoofdgeding aan de orde is, waarop internetgebruikers korte reclamevideo’s voor nieuwe modellen personenauto’s kunnen bekijken, noch tot een van die video’s op zichzelf beschouwd.

      (1)  PB C 213 van 3.7.2017.


201806080341931382018/C 221/293542015TC22120180625NL01NLINFO_JUDICIAL20180419242521Zaak T-354/15: Beschikking van het Gerecht van 19 april 2018 — Allergopharma/Commissie („Beroep tot nietigverklaring — Staatssteun — Steunregeling tot vrijstelling van fabrikantenkortingen voor bepaalde geneesmiddelen — Besluit waarbij een steunregeling verenigbaar met de interne markt wordt verklaard — Niet individueel geraakt — Handeling die uitvoeringsmaatregelen met zich meebrengt — Niet-ontvankelijkheid”)
 ---documentbreak--- C2212018NL2410120180419NL0029241252Beschikking van het Gerecht van 19 april 2018 — Allergopharma/Commissie
   (Zaak T-354/15) (
         1
      )
   „(„Beroep tot nietigverklaring — Staatssteun — Steunregeling tot vrijstelling van fabrikantenkortingen voor bepaalde geneesmiddelen — Besluit waarbij een steunregeling verenigbaar met de interne markt wordt verklaard — Niet individueel geraakt — Handeling die uitvoeringsmaatregelen met zich meebrengt — Niet-ontvankelijkheid”)”2018/C 221/29Procestaal: Duits
      Partijen

      Verzoekende partij: Allergopharma GmbH & Co. KG (Reinbek, Duitsland) (vertegenwoordigers: T. Müller-Ibold en F.-C. Laprévote, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: K. Herrmann en T. Maxian Rusche, gemachtigden)

      Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Bencard Allergie GmbH (München, Duitsland) (vertegenwoordiger: J. Fiegler, advocaat)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot nietigverklaring van besluit (EU) 2015/1300 van de Commissie van 27 maart 2015 betreffende de steunmaatregel van Duitsland — Steun ten behoeve van Duitse farmaceutische ondernemingen in financiële moeilijkheden door de vrijstelling van fabrikantenkortingen SA.34881 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2012/CP) (PB 2015, L 199, blz. 27).

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

            2)

            Allergopharma GmbH & Co. KG wordt verwezen in haar eigen kosten alsmede in die van de Europese Commissie.

            3)

            Bencard Allergie GmbH zal haar eigen kosten dragen.

      (
         1
      )	PB C 328 van 5.10.2015.


201806080111931412018/C 221/392512018TC22120180625NL01NLINFO_JUDICIAL20180423333311Zaak T-251/18: Beroep ingesteld op 23 april 2018 — IFSUA / Raad
 ---documentbreak--- C2212018NL3310120180423NL0039331331Beroep ingesteld op 23 april 2018 — IFSUA / Raad
   (Zaak T-251/18)2018/C 221/39Procestaal: Spaans
      Partijen

      Verzoekende partij: International Forum for Sustainable Underwater Activities (IFSUA) (Barcelona, Spanje) (vertegenwoordiger: T. Gui Mori, advocaat)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

   Op grond van artikel 263, lid 4, in fine, VWEU verzoekt verzoeker, het IFSUA, dat rechtstreeks wordt geraakt, het Gerecht om nietigverklaring, op basis van het feit dat die bepalingen duidelijk scheidbaar zijn, van artikel 2, lid 2, en artikel 9, leden 4 en 5, van verordening (EU) van de Raad van 23 januari 2018 (PB 2018, L 27, blz. 1), die begrepen moet worden als „regelgevingsbesluit” ter uitvoering van beperkende maatregelen en totaal toegestane vangsten (TAC’s) voor recreatievisserij.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Het onderhavige beroep is gericht tegen verordening (EU) 2018/120 van de Raad (
         1
      ), waarvan om gedeeltelijke nietigverklaring wordt verzocht.
   Verzoeker preciseert in dit verband dat de nietigverklaring van de bovengenoemde bepalingen wordt gevraagd voor zover deze bepalingen, wanneer zij worden toegepast op de verschillende soorten recreatievisserij, welke activiteiten geen deel uitmaken van het gemeenschappelijk visserijbeleid, een volledig verbod met zich meebrengen van de visserij op de zeebaars (Dicentrarchus labrax) dat alleen onderwatervissers betreft, waardoor het voortbestaan van de activiteit, de sport zelf en de industrie van de sector in gevaar worden gebracht.
   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoeker vier middelen aan.

            1.

            Eerste middel: schending van de artikelen 2, lid 5, 3, onder d), 4, onder d) en 6, onder d) en e), VWEU, aangezien de bestreden bepalingen rechtstreekse verbodsmaatregelen vormen voor de recreatieve en onderwatersportvisserij op zeebaars, waarvoor de Raad niet bevoegd is en zelfs geen gedeelde bevoegdheid heeft.

            2.

            Tweede middel: de artikelen 2, lid 2, en 9, leden 4 en 5, van verordening (EU) 2018/120 schenden de beginselen van rechtszekerheid en gewettigd vertrouwen, aangezien die bepalingen duidelijk vallen buiten het kader van toegekende bevoegdheden en hun historische ontwikkeling.

            3.

            Derde middel: artikel 2, lid 2, en artikel 9, leden 4 en 5, van verordening (EU) 2018/120 schenden de in de artikelen 20 en 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie bedoelde beginselen van gelijke behandeling en non-discriminatie, aangezien in één enkele uitvoeringsverordening tot vaststelling van vangstmogelijkheden voor zeebaars, aan de hand van verschillende criteria, bepalingen worden toegepast die zowel de commerciële als de recreatieve visserij betreffen. Volgens verzoeker zijn beide categorieën, als adressaten van dezelfde reeks maatregelen, niet strikt vergelijkbaar.

            4.

            Vierde middel: artikel 2, lid 2, en artikel 9, leden 4 en 5, van verordening (EU) 2018/120 schenden het evenredigheidsbeginsel bij de uitvoering van artikel 43, lid 3, VWEU. Verzoeker betoogt dienaangaande dat in de verordening waarop het onderhavige beroep betrekking heeft, de vaststelling van vangstmogelijkheden voor de zeebaars voor zowel de commerciële als de recreatieve visserij voldoet aan de doelstelling van een aanzienlijke vermindering van de visserijsterfte in het noordelijke bestand teneinde de biomassa enigszins te vergroten, en dat deze doelstelling kan worden bereikt met een minder beperkende maatregel dan die van een radicaal verbod op onderwatervissen op zeebaars. In dit middel stelt verzoeker tevens schending van de artikelen 12, 16, 37 en 52 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

      (
         1
      )	Verordening (EU) 2018/120 van de Raad van 23 januari 2018 tot vaststelling, voor 2018, van de vangstmogelijkheden voor sommige visbestanden en groepen visbestanden welke in de wateren van de Unie en, voor vissersvaartuigen van de Unie, in bepaalde wateren buiten de Unie van toepassing zijn, en tot wijziging van verordening (EU) 2017/127 (PB 2018, L 27, blz. 1).


201806080271931312018/C 221/312342017TC22120180625NL01NLINFO_JUDICIAL20180503252622Zaak T-234/17: Beschikking van het Gerecht van 3 mei 2018 — Siberian Vodka/EUIPO — Schwarze und Schlichte (DIAMOND ICE) [„Uniemerk — Oppositieprocedure — Internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie — Woordmerk DIAMOND ICE — Ouder Uniewoordmerk DIAMOND CUT — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Overeenstemmende tekens — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] — Beroep dat kennelijk rechtens ongegrond is”]
 ---documentbreak--- C2212018NL2520120180503NL0031252262Beschikking van het Gerecht van 3 mei 2018 — Siberian Vodka/EUIPO — Schwarze und Schlichte (DIAMOND ICE)
   (Zaak T-234/17) (
         1
      )
   „[„Uniemerk — Oppositieprocedure — Internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie — Woordmerk DIAMOND ICE — Ouder Uniewoordmerk DIAMOND CUT — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Overeenstemmende tekens — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] — Beroep dat kennelijk rechtens ongegrond is”]”2018/C 221/31Procestaal: Duits
      Partijen

      Verzoekende partij: Siberian Vodka AG (Herisau, Zwitserland) (vertegenwoordiger: O. Bischof, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: D. Walicka, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Schwarze und Schlichte Markenvertrieb GmbH & Co. KG (Oelde, Duitsland) (vertegenwoordiger: A. Zafar, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 8 februari 2017 (zaak R 1171/2016-4) inzake een oppositieprocedure tussen Schwarze und Schlichte Markenvertrieb en Siberian Vodka

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            Siberian Vodka AG wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 195 van 19.6.2017.


201806150331954932018/C 231/03822016CJC23120180702NL01NLINFO_JUDICIAL201805083421Zaak C-82/16: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 8 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen — België) — K.A. e.a./Belgische Staat (Prejudiciële verwijzing — Grenscontroles, asiel en immigratie — Artikel 20 VWEU — Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Artikelen 7 en 24 — Richtlijn 2008/115/EG — Artikelen 5 en 11 — Derdelander tegen wie een inreisverbod is uitgevaardigd — Verblijfsaanvraag met het oog op gezinshereniging met een burger van de Europese Unie die zijn recht op vrij verkeer nooit heeft uitgeoefend — Weigering de aanvraag te behandelen)
 ---documentbreak--- C2312018NL310120180508NL00033142Arrest van het Hof (Grote kamer) van 8 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen — België) — K.A. e.a./Belgische Staat
   (Zaak C-82/16) (
         1
      )
   „(Prejudiciële verwijzing — Grenscontroles, asiel en immigratie — Artikel 20 VWEU — Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Artikelen 7 en 24 — Richtlijn 2008/115/EG — Artikelen 5 en 11 — Derdelander tegen wie een inreisverbod is uitgevaardigd — Verblijfsaanvraag met het oog op gezinshereniging met een burger van de Europese Unie die zijn recht op vrij verkeer nooit heeft uitgeoefend — Weigering de aanvraag te behandelen)”2018/C 231/03Procestaal: Nederlands
      Verwijzende rechter

   Raad voor Vreemdelingenbetwistingen

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: K. A., M. Z., M. J., N. N. N., O. I. O., R. I., B. A.

      Verwerende partij: Belgische Staat

      Dictum

            1)

            Richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven, met name de artikelen 5 en 11 ervan, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzet tegen een praktijk van een lidstaat die inhoudt dat hij een verblijfsaanvraag met het oog op gezinshereniging die op zijn grondgebied is ingediend door een derdelander, familielid van een Unieburger die de nationaliteit van die lidstaat bezit en zijn recht op vrij verkeer nooit heeft uitgeoefend, niet in aanmerking neemt op de enkele grond dat deze derdelander de toegang tot dat grondgebied is verboden.

            2)

            Artikel 20 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat:

                     —

                     het zich verzet tegen een praktijk van een lidstaat die inhoudt dat een dergelijke aanvraag niet in aanmerking wordt genomen op die enkele grond, zonder dat is onderzocht of er een zodanige afhankelijkheidsverhouding bestaat tussen die Unieburger en genoemde derdelander dat de weigering om aan laatstgenoemde een afgeleid verblijfsrecht toe te kennen tot gevolg zou hebben dat de betrokken Unieburger feitelijk gedwongen is het grondgebied van de Unie als geheel te verlaten, zodat hem het effectieve genot van de voornaamste aan zijn status ontleende rechten wordt ontzegd;

                     —

                     wanneer de burger van de Unie meerderjarig is, het alleen in uitzonderlijke gevallen — waarin de betrokkene, gelet op alle relevante omstandigheden, op geen enkele wijze kan worden gescheiden van het familielid van wie hij afhankelijk is — voorstelbaar is dat er een zodanige afhankelijkheidsverhouding bestaat dat deze kan rechtvaardigen dat aan de betrokken derdelander op grond van die bepaling een afgeleid verblijfsrecht wordt toegekend;

                     —

                     wanneer de burger van de Unie minderjarig is, bij de beoordeling of van een dergelijke afhankelijkheidsverhouding sprake is, in het belang van het kind rekening moet worden gehouden met alle omstandigheden van het geval, met name de leeftijd van het kind, zijn lichamelijke en emotionele ontwikkeling, de mate waarin het een affectieve relatie met elk van zijn ouders heeft en het risico dat voor het evenwicht van het kind zou ontstaan indien het werd gescheiden van de ouder die onderdaan van een derde land is. Voor de vaststelling dat van een dergelijke afhankelijkheidsverhouding sprake is, is het niet voldoende dat er met deze onderdaan een gezinsband bestaat, of dat nu een biologische dan wel juridische is, noch is het daarvoor noodzakelijk dat het kind samenwoont met die onderdaan;

                     —

                     het niet van belang is dat de afhankelijkheidsverhouding waarop de derdelander zich ter ondersteuning van zijn verblijfsaanvraag met het oog op gezinshereniging beroept, is ontstaan nadat ten aanzien van hem een inreisverbod was vastgesteld;

                     —

                     het niet van belang is dat het tegen de derdelander uitgevaardigde inreisverbod definitief was geworden op het moment waarop de derdelander zijn verblijfsaanvraag met het oog op gezinshereniging indiende, en

                     —

                     het niet van belang is dat het inreisverbod dat is uitgevaardigd tegen de derdelander die een verblijfsaanvraag met het oog op gezinshereniging heeft ingediend, is gerechtvaardigd door het niet voldoen aan een terugkeerverplichting. Wanneer redenen van openbare orde de rechtvaardigingsgrond voor een dergelijke beslissing waren, kunnen deze er alleen toe leiden dat die derdelander een afgeleid verblijfsrecht op grond van dat artikel wordt ontzegd, wanneer uit een concrete beoordeling van alle omstandigheden van het geval in het licht van het evenredigheidsbeginsel, het belang van het eventuele kind of de eventuele kinderen en de grondrechten blijkt dat de betrokkene een werkelijk, actueel en voldoende ernstig gevaar voor de openbare orde vormt.

            3)

            Artikel 5 van richtlijn 2008/115 moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale praktijk op grond waarvan ten aanzien van een derdelander tegen wie reeds een terugkeerbesluit met een daaraan gekoppeld inreisverbod is uitgevaardigd dat nog geldig is, een terugkeerbesluit wordt vastgesteld zonder dat daarbij rekening wordt gehouden met de aspecten van zijn gezins- en familieleven, waaronder met name het belang van zijn minderjarige kind, die zijn vermeld in een verblijfsaanvraag met het oog op gezinshereniging die na de vaststelling van een dergelijk inreisverbod is ingediend, behalve wanneer de betrokkene die aspecten reeds eerder had kunnen aanvoeren.

      (
         1
      )	PB C 145 van 25.4.2016.


201806150301954912018/C 231/081682018CJC23120180702NL01NLINFO_JUDICIAL201803057822Zaak C-168/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Bundesarbeitsgericht (Duitsland) op 5 maart 2018 — Pensions-Sicherungs-Verein VVaG / Günther Bauer
 ---documentbreak--- C2312018NL720120180305NL00087282Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Bundesarbeitsgericht (Duitsland) op 5 maart 2018 — Pensions-Sicherungs-Verein VVaG / Günther Bauer
   (Zaak C-168/18)2018/C 231/08Procestaal: Duits
      Verwijzende rechter

   Bundesarbeitsgericht

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Pensions-Sicherungs-Verein VVaG

      Verwerende partij: Günther Bauer

      Prejudiciële vragen

            1)

            Is artikel 8 van richtlijn 2008/94/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de bescherming van de werknemers bij insolventie van de werkgever (
                  1
               ) van toepassing wanneer uitkeringen uit hoofde van een bedrijfspensioenregeling worden verstrekt via een voor één of meer bedrijfstakken geldende pensioeninstelling die is onderworpen aan het toezicht van de toezichthoudende autoriteit voor de financiële markt, deze instelling om financiële redenen de uitkeringen met de vereiste toestemming van de toezichthoudende autoriteit verlaagt en de werkgever naar nationaal recht weliswaar jegens vroegere werknemers dient in te staan voor deze verlaging, maar zijn insolventie ertoe leidt dat hij zijn verplichting tot vergoeding van deze verlaging niet kan nakomen?

            2)

            Ingeval de eerste prejudiciële vraag bevestigend wordt beantwoord:
            Onder welke omstandigheden kunnen de door de vroegere werknemer wegens de insolventie van de werkgever bij de uitkering van de bedrijfspensioenvoorziening geleden verliezen als kennelijk onevenredig worden beschouwd en daardoor lidstaten worden verplicht om een minimumbescherming te waarborgen, hoewel de voormalige werknemer minstens de helft van de uitkeringen die uit zijn opgebouwde pensioenrechten voortvloeien ontvangt?

            3)

            Ingeval de eerste prejudiciële vraag bevestigend wordt beantwoord:
            Heeft artikel 8 van de richtlijn 2008/94/EG rechtstreekse werking en verleent het, wanneer een lidstaat deze richtlijn niet of op onjuiste wijze in nationaal recht heeft omgezet, de particulier rechten waarop deze zich voor de nationale rechter tegenover de lidstaat kan beroepen?

            4)

            Ingeval de derde prejudiciële vraag bevestigend wordt beantwoord:
            Is een privaatrechtelijke instelling een openbaar lichaam van de lidstaat indien deze instelling door de lidstaat — voor de werkgevers verplicht — is aangewezen als waarborgorgaan bij insolventie voor de bedrijfspensioenvoorziening, is onderworpen aan het toezicht van de toezichthoudende autoriteit voor de financiële markten, de voor de waarborg bij insolventie vereiste premies krachtens publiekrecht invordert bij de werkgevers en als een overheidsorgaan de voorwaarden van gedwongen tenuitvoerlegging kan creëren door het verrichten van een bestuurshandeling?

      (
         1
      )	PB 2008, L 283, blz. 36.


201808030412050342018/C 294/273542018CJC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL20180530202121Zaak C-354/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Bacău (Roemenië) op 30 mei 2018 — Radu Lucian Rusu, Oana Maria Rusu / SC Blue Air — Airline Management Solutions Srl
 ---documentbreak--- C2942018NL2010120180530NL0027201212Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Bacău (Roemenië) op 30 mei 2018 — Radu Lucian Rusu, Oana Maria Rusu / SC Blue Air — Airline Management Solutions Srl
   (Zaak C-354/18)2018/C 294/27Procestaal: Roemeens
      Verwijzende rechter

   Tribunalul Bacău

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Radu Lucian Rusu, Oana Maria Rusu

      Verwerende partij: SC Blue Air — Airline Management Solutions Srl

      Prejudiciële vragen

            1)

            Ziet het bedrag van 400 EUR vastgesteld in artikel 7, lid 1, onder b), van verordening nr. 261/2004 (
                  1
               ) hoofdzakelijk op de vergoeding van de materiële schade, terwijl de immateriële schade moet worden geanalyseerd in het licht van artikel 12, of wordt op grond van artikel 7, lid 1, onder b), hoofdzakelijk de immateriële schade gedekt, terwijl de materiële schade onder artikel 12 valt?

            2)

            Valt het bedrag van het gederfde loon dat het in artikel 7, lid 1, onder b), vastgestelde bedrag van 400 EUR te boven gaat, onder het begrip verdere compensatie in de zin van artikel 12?

            3)

            Volgens artikel 12, [lid 1,] tweede volzin, „[kan] [d]e uit hoofde van deze verordening toegekende compensatie […] op eventuele verdere compensatie in mindering worden gebracht”. Moet dit artikel van de verordening aldus worden uitgelegd dat het aan de nationale rechter wordt overgelaten of het op grond van artikel 7, lid 1, onder b), toegekende bedrag in mindering wordt gebracht op de verdere compensatie of is deze aftrek verplicht?

            4)

            Indien de aftrek van het bedrag niet verplicht is, wat zijn dan de elementen op grond waarvan de nationale rechter besluit om het in artikel 7, lid 1, onder b), bedoelde bedrag in mindering te brengen op de verdere compensatie?

            5)

            Moet de schade die het gevolg is van het niet-betalen van het loon doordat de werknemer in de onmogelijkheid verkeerde naar zijn werk te gaan aangezien hij te laat op de plaats van bestemming arriveerde doordat hij een andere vlucht moest nemen, worden geanalyseerd in het licht van het voldoen aan de verplichtingen zoals bepaald in artikel 8 dan wel in artikel 12 juncto artikel 4?

            6)

            Houdt het voldoen aan de verplichting van de luchtvaartmaatschappij om bijstand te verlenen op grond van artikel 4, lid 3, en artikel 8 van verordening nr. 261/2004 in dat de passagier volledig dient te worden geïnformeerd over al zijn omboekmogelijkheden zoals bepaald in artikel 8, lid 1, onder a), b) en c), van de verordening?

            7)

            Bij wie ligt op grond van artikel 8 van verordening nr. 261/2004 de bewijslast om aan te tonen dat het omboeken bij de eerste gelegenheid is gedaan?

            8)

            Brengt de verordening voor de passagiers de verplichting mee om te zoeken naar andere mogelijke vluchten naar hun eindbestemming en aan de luchtvaartmaatschappij te vragen te onderzoeken of er plaats is aan boord van deze vluchten of is de luchtvaartmaatschappij ambtshalve verplicht om te zoeken naar de gunstigste optie voor de passagier om deze naar zijn eindbestemming te vervoeren?

            9)

            Is het van belang voor het vaststellen van de door de passagiers geleden schade dat deze akkoord zijn gegaan met het voorstel van de luchtvaartmaatschappij om hun een vlucht op 11 september 2016 aan te bieden, hoewel zij ervan uit konden gaan dat ze niet betaald zouden krijgen voor de periode dat ze afwezig waren van hun werk?

      (
         1
      )	Verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (PB 2004, L 46, blz. 1).


201808030602050782018/C 294/58982017TC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL20180530444411Zaak T-98/17: Arrest van het Gerecht van 30 mei 2018 — RT/Parlement („Openbare dienst — Ambtenaren — Ziekteverlof — Artikel 59, lid 1, van het Statuut — Interne regels voor de controle op afwezigheid van het werk en periodieke controles op het voortduren van invaliditeit — Medisch arrest — Ontbreken van de handtekening en het stempel van de arts — Medisch controle op afstand door middel van Internet — Weigering van aanvaarding”)
 ---documentbreak--- C2942018NL4410120180530NL0058441441Arrest van het Gerecht van 30 mei 2018 — RT/Parlement
   (Zaak T-98/17) (
         1
      )
   „(„Openbare dienst — Ambtenaren — Ziekteverlof — Artikel 59, lid 1, van het Statuut — Interne regels voor de controle op afwezigheid van het werk en periodieke controles op het voortduren van invaliditeit — Medisch arrest — Ontbreken van de handtekening en het stempel van de arts — Medisch controle op afstand door middel van Internet — Weigering van aanvaarding”)”2018/C 294/58Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: RT (vertegenwoordiger: C. Bernard-Glanz, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: J. Steele en E. Taneva, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van het besluit van het Parlement van 30 juni 2016 waarbij een door verzoeker op 27 juni 2016 overgelegd document niet wordt aanvaard als medisch attest waarbij een ziekteverlof wordt voorgeschreven

      Dictum

            1)

            Het besluit van het Europees Parlement waarbij een door RT op 27 juni 2016 overgelegd document niet wordt aanvaard als medisch attest waarbij een ziekteverlof wordt voorgeschreven wordt nietig verklaard.

            2)

            Het Parlement wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 129 van 24.4.2017.


201808030502050222018/C 294/413832018CJC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL20180611303011Zaak C-383/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku (Polen) op 11 juni 2018 — Lexitor Sp. z o.o./Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo — Kredytowa im. Franciszka Stefczyka z siedzibą w Gdyni, Santander Consumer Bank S.A. z siedzibą we Wrocławiu, mBank S.A. z siedzibą w Warszawie
 ---documentbreak--- C2942018NL3010120180611NL0041301301Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku (Polen) op 11 juni 2018 — Lexitor Sp. z o.o./Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo — Kredytowa im. Franciszka Stefczyka z siedzibą w Gdyni, Santander Consumer Bank S.A. z siedzibą we Wrocławiu, mBank S.A. z siedzibą w Warszawie
   (Zaak C-383/18)2018/C 294/41Procestaal: Pools
      Verwijzende rechter

   Sąd Rejonowy Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Lexitor Sp. z o.o.

      Verwerende partijen: Spółdzielcza Kasa Oszczędnościowo — Kredytowa im. Franciszka Stefczyka z siedzibą w Gdyni, Santander Consumer Bank S.A. z siedzibą we Wrocławiu, mBank S.A. z siedzibą w Warszawie

      Prejudiciële vraag

   Moet artikel 16, lid 1, gelezen in samenhang met artikel 3, onder g), van richtlijn 2008/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten en tot intrekking van richtlijn 87/102/EEG van de Raad (
         1
      ) aldus worden uitgelegd dat een consument die zich vervroegd van zijn verplichtingen op grond van een kredietovereenkomst kwijt, recht heeft op een verlaging van de totale kredietkosten en dus ook van de kosten die niet afhankelijk zijn van de duur van deze kredietovereenkomst?
   (
         1
      )	(PB 2008, L 133, blz. [66], zoals gewijzigd)


201808030682050932018/C 294/754122018TC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL20180702606121Zaak T-412/18: Beroep ingesteld op 2 juli 2018 — mobile.de/EUIPO — Droujestvo S Ogranichena Otgovornost „Rezon” (mobile.ro)
 ---documentbreak--- C2942018NL6010120180702NL0075601612Beroep ingesteld op 2 juli 2018 — mobile.de/EUIPO — Droujestvo S Ogranichena Otgovornost „Rezon” (mobile.ro)
   (Zaak T-412/18)2018/C 294/75Taal van het verzoekschrift: Duits
      Partijen

      Verzoekende partij: mobile.de GmbH (Dreilinden, Duitsland) (vertegenwoordiger: T. Lührig, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Droujestvo S Ogranichena Otgovornost „Rezon” (Sofia, Bulgarije)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Houder van het betrokken merk: verzoekende partij

      Betrokken merk: Uniebeeldmerk mobile.ro — Uniemerk nr. 8 838 542

      Procedure voor het EUIPO: nietigheidsprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 29 maart 2018 in zaak R 111/2015-1

      Conclusies

            —

            vernietiging van de bestreden beslissing;

            —

            verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerde middelen

            —

            schending van artikel 18, lid 1, onder a), gelezen in samenhang met artikel 64, leden 2 en 3, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;

            —

            schending van artikel 19, lid 2, en artikel 10, lid 3, van gedelegeerde verordening (EU) 2018/625 van de Commissie, gelezen in samenhang met artikel 64, leden 2 en 3, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;

            —

            schending van artikel 60, lid 1, onder a), gelezen in samenhang met artikel 8, lid 1, onder b), lid 2, onder a), ii), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;

            —

            schending van artikel 4, lid 3, VEU, gelezen in samenhang met de rechtsopvattingen uit artikel 59, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad en artikel 61, lid 2, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


201808030382049942018/C 294/423852018CJC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL20180611303122Zaak C-385/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 11 juni 2018 — Arriva Italia Srl e.a. / Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti
 ---documentbreak--- C2942018NL3020120180611NL0042302312Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 11 juni 2018 — Arriva Italia Srl e.a. / Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti
   (Zaak C-385/18)2018/C 294/42Procestaal: Italiaans
      Verwijzende rechter

   Consiglio di Stato

      Partijen in het hoofdgeding

      Appellanten: Arriva Italia Srl, Ferrotramviaria SpA, Consorzio Trasporti Aziende Pugliesi (CO.TRA.P)

      Geïntimeerde: Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti

      Prejudiciële vragen

   Vormt een maatregel bestaande in de toewijzing bij wet van 70 miljoen EUR aan een marktdeelnemer in de spoorvervoersector onder de voorwaarden van artikel 1, lid 867, van wet nr. 208 van 28 december 2015, zoals gewijzigd bij decreto legge nr. 50 van 24 april 2017, en de daaropvolgende overdracht van deze marktdeelnemer aan een andere marktdeelnemer, zonder aanbesteding en om niet, in de uiteengezette feitelijke en juridische omstandigheden staatssteun in de zin van artikel 107 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie?
   Indien deze vraag bevestigend wordt beantwoord, moet dan worden nagegaan of de betrokken staatssteun verenigbaar is met het Unierecht en wat de gevolgen zijn van het feit dat die steun niet is aangemeld overeenkomstig artikel 10[8], lid 3, VWEU?


201808030542050252018/C 294/283552018CJC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL20180531212221Zaak C-355/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht Salzburg (Oostenrijk) op 31 mei 2018 — Barbara Rust-Hackner/Nürnberger Versicherung Aktiengesellschaft Österreich
 ---documentbreak--- C2942018NL2110120180531NL0028211222Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht Salzburg (Oostenrijk) op 31 mei 2018 — Barbara Rust-Hackner/Nürnberger Versicherung Aktiengesellschaft Österreich
   (Zaak C-355/18)2018/C 294/28Procestaal: Duits
      Verwijzende rechter

   Landesgericht Salzburg

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Barbara Rust-Hackner

      Verwerende partij: Nürnberger Versicherung Aktiengesellschaft Österreich

      Prejudiciële vragen

            1)

            Dient artikel 15, lid 1, van richtlijn 90/619/EEG (Tweede levensrichtlijn) (
                  1
               ) zoals gewijzigd bij richtlijn 92/96/EEG (Derde levensrichtlijn) (
                  2
               ) juncto artikel 31 van richtlijn 92/96/EEG aldus te worden uitgelegd dat in de kennisgeving betreffende de mogelijkheid van opzegging ook moet worden vermeld dat de opzegging niet in een bepaalde vorm behoeft te geschieden?

            2)

            Kan de levensverzekeringspolis ook dan nog wegens onjuiste informatie inzake het opzeggingsrecht worden opgezegd nadat deze door de verzekeringnemer reeds is beëindigd (en afgekocht)?

      (
         1
      )	Tweede richtlijn 90/619/EEG van de Raad van 8 november 1990 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe levensverzekeringsbedrijf, tot vaststelling van de bepalingen ter bevordering van de daadwerkelijke uitoefening van het vrij verrichten van diensten en houdende wijziging van richtlijn 79/267/EEG (PB 1990, L 330, blz. 50).
   (
         2
      )	Richtlijn 92/96/EEG van de Raad van 10 november 1992 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe levensverzekeringsbedrijf en tot wijziging van de richtlijnen 79/267/EEG en 90/619/EEG (Derde levensrichtlijn) (PB 1992, L 360, blz. 1).


201808030612050802018/C 294/592182017TC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL20180629454511Zaak T-218/17: Arrest van het Gerecht van 29 juni 2018 — HF / Parlement („Openbare dienst — Arbeidscontractanten — Artikel 24 van het Statuut — Verzoek om bijstand — Artikel 12 bis van het Statuut — Psychisch geweld — Adviescomité intimidatie en de voorkoming van intimidatie op het werk — Besluit tot afwijzing van het verzoek om bijstand — Recht om te worden gehoord — Beginsel van hoor en wederhoor — Weigering van kennisgeving van het advies van het adviescomité en van de verslagen van het horen van getuigen — Duur van de administratieve procedure — Redelijke termijn”)
 ---documentbreak--- C2942018NL4510120180629NL0059451451Arrest van het Gerecht van 29 juni 2018 — HF / Parlement
   (Zaak T-218/17) (
         1
      )
   „(„Openbare dienst — Arbeidscontractanten — Artikel 24 van het Statuut — Verzoek om bijstand — Artikel 12 bis van het Statuut — Psychisch geweld — Adviescomité intimidatie en de voorkoming van intimidatie op het werk — Besluit tot afwijzing van het verzoek om bijstand — Recht om te worden gehoord — Beginsel van hoor en wederhoor — Weigering van kennisgeving van het advies van het adviescomité en van de verslagen van het horen van getuigen — Duur van de administratieve procedure — Redelijke termijn”)”2018/C 294/59Procestaal: Frans
      Partijen

      Verzoekende partij: HF (vertegenwoordiger: A. Tymen, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: E. Taneva en M. Ecker, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, ten eerste strekkende tot nietigverklaring van het besluit van het Parlement van 3 juni 2016 waarbij het tot het aangaan van aanstellingsovereenkomsten bevoegd gezag van die instelling verzoeksters verzoek om bijstand van 11 december 2014 heeft afgewezen, en ten tweede tot vergoeding van de schade die zij zou hebben geleden als gevolg van de onrechtmatigheden van dat gezag bij de behandeling van het verzoek om bijstand

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            Het Europees Parlement draagt zijn eigen kosten en wordt verwezen in een vierde van de kosten van HF.

            3)

            HF wordt verwezen in drie vierden van zijn eigen kosten.

      (
         1
      )	PB C 178 van 6.6.2017.


title: Zaak C-14/17: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 12 juli 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato — Italië) — VAR, Srl, Azienda Trasporti Milanesi SpA (ATM)/Iveco Orecchia SpA (Prejudiciële verwijzing — Overheidsopdrachten — Richtlijn 2004/17/EG — Artikel 34 — Levering van reserveonderdelen voor bussen en trolleybussen — Technische specificaties — Gelijkwaardige producten — Mogelijkheid om het bewijs van de gelijkwaardigheid te leveren na de gunning van de opdracht)

text:
               10.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 319/4

      Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 12 juli 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato — Italië) — VAR, Srl, Azienda Trasporti Milanesi SpA (ATM)/Iveco Orecchia SpA
      (Zaak C-14/17) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Overheidsopdrachten - Richtlijn 2004/17/EG - Artikel 34 - Levering van reserveonderdelen voor bussen en trolleybussen - Technische specificaties - Gelijkwaardige producten - Mogelijkheid om het bewijs van de gelijkwaardigheid te leveren na de gunning van de opdracht))
      (2018/C 319/05)
      Procestaal: Italiaans

         Verwijzende rechter

      Consiglio di Stato

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: VAR, Srl, Azienda Trasporti Milanesi SpA (ATM)

         Verwerende partij: Iveco Orecchia SpA

         Dictum

      Artikel 34, lid 8, van richtlijn 2004/17/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 houdende coördinatie van de procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en postdiensten moet aldus worden uitgelegd dat wanneer de technische specificaties in de aanbestedingsstukken een verwijzing bevatten naar een merk, een bepaalde oorsprong of een bepaalde productie, de aanbestedende dienst moet eisen dat de inschrijver reeds in zijn inschrijving het bewijs levert dat de producten die hij aanbiedt gelijkwaardig zijn aan de producten die in die technische specificaties zijn omschreven.

         (1)  PB C 168 van 29.5.2017


title: Zaak T-372/18: Beroep ingesteld op 20 juni 2018 — Colombani / EDEO

text:
               10.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 319/16

      Beroep ingesteld op 20 juni 2018 — Colombani / EDEO
      (Zaak T-372/18)
      (2018/C 319/19)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Jean-Marc Colombani (Brussel, België) (vertegenwoordiger: N. de Montigny, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Dienst voor extern optreden

         Conclusies

      De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

                  —

                  het besluit van de directeur-generaal Begroting en Administratie van de EDEO van 9 november 2017 (ADMIN(2017)21) tot vaststelling van de lijst van de ambtenaren die in de bevorderingsronde 2017 zijn bevorderd nietig te verklaren voor zover verzoekers naam hierin niet is opgenomen;

                  —

                  verweerder te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker vier middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel: exceptie van onwettigheid van de algemene uitvoeringsbepalingen die door de EDEO bij de bevorderingsprocedure zijn toegepast.

                  2.

                  Tweede middel: een dienstfout, niet-naleving van de procedure voorafgaand aan de vaststelling van de lijst van ambtenaren die worden voorgedragen voor bevordering, en ongelijke behandeling.

                  3.

                  Derde middel: schending van de algemene uitvoeringsbepalingen van de EDEO van artikel 45 van het statuut.

                  4.

                  Vierde middel: kennelijk onjuiste beoordeling van de verdiensten van verzoeker en ongelijke behandeling bij de beoordeling van het anciënniteitscriterium.


title: Zaak C-15/17: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 11 juli 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Korkein oikeus — Finland) — Bosphorus Queen Shipping Ltd Corp./Rajavartiolaitos (Prejudiciële verwijzing — Verdrag van Montego Bay — Artikel 220, lid 6 — Handhavingsbevoegdheid van een kuststaat — Bevoegdheid van het Hof tot uitlegging van bepalingen van internationaal recht — Richtlijn 2005/35/EG — Verontreiniging vanaf schepen — Artikel 7, lid 2 — Marpol 73/78 — Olielozingen vanaf een buitenlands schip op doorvaart binnen de exclusieve economische zone — Omstandigheden waarin een kuststaat rechtsvervolging tegen een buitenlands schip kan instellen — Vrijheid van scheepvaart — Bescherming van het mariene milieu — Grote schade of dreigende grote schade aan de kustlijn of aan daarmee samenhangende belangen dan wel aan rijkdommen van de territoriale zee of de exclusieve economische zone — Duidelijke redenen respectievelijk duidelijke objectieve bewijzen)

text:
               10.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 319/5

      Arrest van het Hof (Derde kamer) van 11 juli 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Korkein oikeus — Finland) — Bosphorus Queen Shipping Ltd Corp./Rajavartiolaitos
      (Zaak C-15/17) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Verdrag van Montego Bay - Artikel 220, lid 6 - Handhavingsbevoegdheid van een kuststaat - Bevoegdheid van het Hof tot uitlegging van bepalingen van internationaal recht - Richtlijn 2005/35/EG - Verontreiniging vanaf schepen - Artikel 7, lid 2 - Marpol 73/78 - Olielozingen vanaf een buitenlands schip op doorvaart binnen de exclusieve economische zone - Omstandigheden waarin een kuststaat rechtsvervolging tegen een buitenlands schip kan instellen - Vrijheid van scheepvaart - Bescherming van het mariene milieu - Grote schade of dreigende grote schade aan de kustlijn of aan daarmee samenhangende belangen dan wel aan rijkdommen van de territoriale zee of de exclusieve economische zone - Duidelijke redenen respectievelijk duidelijke objectieve bewijzen))
      (2018/C 319/06)
      Procestaal: Fins

         Verwijzende rechter

      Korkein oikeus

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Bosphorus Queen Shipping Ltd Corp.

         Verwerende partij: Rajavartiolaitos

         Dictum

                  1)

                  Artikel 220, lid 6, van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee, ondertekend te Montego Bay op 10 december 1982, en artikel 7, lid 2, van richtlijn 2005/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 inzake verontreiniging vanaf schepen en invoering van sancties voor inbreuken, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/123/EG van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009, moeten aldus worden uitgelegd dat met „duidelijke redenen” respectievelijk „duidelijke objectieve bewijzen” in de zin van deze bepalingen niet alleen het bewijs wordt bedoeld dat een overtreding is begaan, maar ook het bewijs van de gevolgen van deze overtreding.

                  2)

                  De uitdrukking „kustlijn of daarmede samenhangende belangen” in artikel 220, lid 6, van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee en de uitdrukking „kustlijn of daaraan gelieerde belangen” in artikel 7, lid 2, van richtlijn 2005/35, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/123, moeten aldus worden uitgelegd dat zij in beginsel dezelfde betekenis hebben als de uitdrukking „kust of daarmede samenhangende belangen” als bedoeld in artikel I, lid 1, en artikel II, lid 4, van het Verdrag van 1969 inzake optreden in volle zee bij ongevallen die verontreiniging door olie kunnen veroorzaken, gesloten te Brussel op 29 november 1969, met dien verstande dat dit artikel 220, lid 6, ook van toepassing is op de niet-levende rijkdommen van de territoriale zee van de kuststaat en op alle rijkdommen van zijn exclusieve economische zone.

                  3)

                  Artikel 220, lid 6, van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee en artikel 7, lid 2, van richtlijn 2005/35, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/123, moeten aldus worden uitgelegd dat de rijkdommen van de territoriale zee of de exclusieve economische zone van een kuststaat in de zin van die bepalingen niet alleen betrekking hebben op de bevisbare soorten, maar ook op de levende soorten die in hetzelfde ecosysteem leven als de bevisbare soorten, zoals plant- en diersoorten die door bevisbare soorten als voedsel worden gebruikt.

                  4)

                  In beginsel dient geen rekening te worden gehouden met de in artikel 220, lid 5, van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee bedoelde „aanmerkelijke verontreiniging” bij de toepassing van artikel 220, lid 6, van dat verdrag en van artikel 7, lid 2, van richtlijn 2005/35, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/123, en in het bijzonder bij de beoordeling van de gevolgen van een overtreding als omschreven in deze bepalingen.

                  5)

                  Bij de beoordeling van de gevolgen van een overtreding als omschreven in artikel 220, lid 6, van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee en artikel 7, lid 2, van richtlijn 2005/35, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/123, moet rekening worden gehouden met alle aanwijzingen die kunnen aantonen dat schade of het risico van schade aan de goederen en daarmee samenhangende belangen van de kuststaat is veroorzaakt, en moet de omvang van de schade worden beoordeeld die aan deze goederen of belangen is toegebracht of dreigt te worden toegebracht, waarbij met name wordt gelet op:

                              —

                              de cumulatieve schade aan sommige of al deze goederen en daarmee samenhangende belangen en de verschillen in kwetsbaarheid van de kuststaat wat de schade aan de verschillende goederen en daarmee samenhangende belangen betreft;

                              —

                              de te voorziene schadelijke gevolgen van de lozing voor deze goederen en daarmee samenhangende belangen, niet alleen op basis van de beschikbare wetenschappelijke gegevens, maar ook op basis van de aard van de schadelijke stof of stoffen in de betrokken lozing en het volume, de richting, de snelheid en de duur van de lozing.

                  6)

                  De bijzondere geografische en ecologische eigenschappen en de kwetsbaarheid van het Oostzeegebied zijn van invloed op de voorwaarden voor de toepassing van artikel 220, lid 6, van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake het recht van de zee en artikel 7, lid 2, van richtlijn 2005/35, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/123, wat betreft de definitie en de kwalificatie van de overtreding en — zij het niet automatisch — de beoordeling van de omvang van de schade die door die overtreding is toegebracht aan de goederen en daarmee samenhangende belangen van de kuststaat.

                  7)

                  Artikel 1, lid 2, van richtlijn 2005/35, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/123, moet aldus worden uitgelegd dat het de lidstaten niet toestaat om, ingeval artikel 7, lid 2, van deze richtlijn van toepassing is, strengere maatregelen op te leggen die in overeenstemming zijn met het internationaal recht dan die welke in laatstgenoemd artikel zijn vermeld, met dien verstande dat de kuststaten andere maatregelen van gelijke strekking als die van artikel 220, lid 6, mogen treffen.

         (1)  PB C 86 van 20.3.2017.


title: Zaak T-238/18: Beschikking van de president van het Gerecht van 4 juli 2018 — Netflix International en Netflix / Commissie

text:
               10.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 319/27

      Beschikking van de president van het Gerecht van 4 juli 2018 — Netflix International en Netflix / Commissie
      (Zaak T-238/18) (1)

      (2018/C 319/36)
      Procestaal: Engels
      De president van het Gerecht heeft de doorhaling van de zaak gelast.

         (1)  PB C 231 van 2.7.2018.


title: Zaak C-25/17: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 10 juli 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Korkein hallinto-oikeus — Finland) — Procedure ingesteld door Tietosuojavaltuutettu (Prejudiciële verwijzing — Bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens — Richtlijn 95/46/EG — Werkingssfeer van die richtlijn — Artikel 3 — Verzamelen van persoonsgegevens door de leden van een geloofsgemeenschap in het kader van hun van-huis-tot-huisverkondiging — Artikel 2, onder c) — Begrip „bestand van persoonsgegevens” — Artikel 2, onder d) — Begrip „voor de verwerking verantwoordelijke” — Artikel 10, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie)

text:
               10.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 319/7

      Arrest van het Hof (Grote kamer) van 10 juli 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Korkein hallinto-oikeus — Finland) — Procedure ingesteld door Tietosuojavaltuutettu
      (Zaak C-25/17) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens - Richtlijn 95/46/EG - Werkingssfeer van die richtlijn - Artikel 3 - Verzamelen van persoonsgegevens door de leden van een geloofsgemeenschap in het kader van hun van-huis-tot-huisverkondiging - Artikel 2, onder c) - Begrip „bestand van persoonsgegevens” - Artikel 2, onder d) - Begrip „voor de verwerking verantwoordelijke” - Artikel 10, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie))
      (2018/C 319/07)
      Procestaal: Fins

         Verwijzende rechter

      Korkein hallinto-oikeus

         Partijen in het hoofdgeding

      Tietosuojavaltuutettu

         in tegenwoordigheid van: Jehovan todistajat — uskonnollinen yhdyskunta

         Dictum

                  1)

                  Artikel 3, lid 2, van richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens, gelezen tegen de achtergrond van artikel 10, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, moet in die zin worden uitgelegd dat het verzamelen van persoonsgegevens door leden van een geloofsgemeenschap in het kader van een van-huis-tot-huisverkondiging en de latere verwerking van die gegevens geen verwerking van persoonsgegevens met het oog op de uitoefening van activiteiten als bedoeld in artikel 3, lid 2, eerste streepje, van deze richtlijn en evenmin een verwerking van persoonsgegevens die door natuurlijke personen in activiteiten met uitsluitend persoonlijke of huishoudelijke doeleinden wordt verricht in de zin van artikel 3, lid 2, tweede streepje, van deze richtlijn vormen.

                  2)

                  Artikel 2, onder c), van richtlijn 95/46 moet in die zin worden uitgelegd dat onder het in deze bepaling gebruikte begrip „bestand” ook valt een geheel van in het kader van een van-huis-tot-huisverkondiging verzamelde persoonsgegevens, bestaande uit de naam en het adres van en andere informatie over de aan huis bezochte personen, wanneer deze gegevens zijn gestructureerd volgens specifieke criteria die het in de praktijk mogelijk maken deze gegevens gemakkelijk terug te vinden voor een later gebruik ervan. Om onder dit begrip te vallen hoeft een dergelijk geheel geen steekkaarten, specifieke lijsten of andere ordeningssystemen te omvatten.

                  3)

                  Artikel 2, onder d), van richtlijn 95/46, gelezen tegen de achtergrond van artikel 10, lid 1, van het Handvest, moet in die zin worden uitgelegd dat een geloofsgemeenschap samen met haar leden-verkondigers kan worden beschouwd als verantwoordelijke voor de verwerking van de persoonsgegevens die laatstgenoemden in het kader van een door deze gemeenschap georganiseerde, gecoördineerde en aangemoedigde van-huis-tot-huisverkondiging verrichten, zonder dat daartoe nodig is dat die gemeenschap toegang heeft tot die gegevens of dat wordt aangetoond dat zij haar leden schriftelijke richtsnoeren of instructies voor die verwerking heeft gegeven.

         (1)  PB C 86 van 20.3.2017.


title: Zaak T-904/16: Beschikking van het Gerecht van 12 juli 2018 — Labiri / EESC en Comité van de Regio’s („Openbare dienst — Ambtenaren — Psychisch geweld — Minnelijk regeling — Uitvoering van het akkoord — [vertrouwelijk] — Misbruik van bevoegdheid — Beroep kennelijk rechtens ongegrond”)

text:
               17.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 328/48

      Beschikking van het Gerecht van 12 juli 2018 — Labiri / EESC en Comité van de Regio’s
      (Zaak T-904/16) (1)

      ((„Openbare dienst - Ambtenaren - Psychisch geweld - Minnelijk regeling - Uitvoering van het akkoord - [vertrouwelijk] - Misbruik van bevoegdheid - Beroep kennelijk rechtens ongegrond”))
      (2018/C 328/64)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij): Vassiliki Labiri (Brussel, België) (vertegenwoordigers: J.-N. Louis en N. de Montigny, advocaten)

         Verwerende partijen: Europees Economisch en Sociaal Comité (EESC) (vertegenwoordigers: M. Pascua Mateo, K. Gambino, X. Chamodraka en L. Camarena Januzec, gemachtigden, bijgestaan door M. Troncoso Ferrer en F.-M. Hislaire, advocaten) en Comité van de Regio’s (vertegenwoordigers: S. Bachotet en M. Antonini, gemachtigden, bijgestaan door B. Wägenbaur, advocaat)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van het besluit van de secretaris-generaal van het Comité van de Regio’s van 11 mei 2016, in overleg met het EESC, [vertrouwelijk], ter uitvoering van de minnelijke regeling in zaak F-33/15

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Vassiliki Labiri wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 63 van 27.2.2017.


title: Zaak C-135/16: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 25 juli 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Frankfurt am Main — Duitsland) — Georgsmarienhütte GmbH, Stahlwerk Bous GmbH, Schmiedag GmbH, Harz Guss Zorge GmbH / Bundesrepublik Deutschland [Prejudiciële verwijzing — Staatssteun — Steunmaatregel voor hernieuwbare elektriciteit en voor energie-intensieve ondernemingen — Besluit (EU) 2015/1585 — Geldigheid in het licht van artikel 107 VWEU — Ontvankelijkheid — Geen indiening van een beroep tot nietigverklaring door verzoeksters in het hoofdgeding]

text:
               17.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 328/4

      Arrest van het Hof (Grote kamer) van 25 juli 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Frankfurt am Main — Duitsland) — Georgsmarienhütte GmbH, Stahlwerk Bous GmbH, Schmiedag GmbH, Harz Guss Zorge GmbH / Bundesrepublik Deutschland
      (Zaak C-135/16) (1)

      ([Prejudiciële verwijzing - Staatssteun - Steunmaatregel voor hernieuwbare elektriciteit en voor energie-intensieve ondernemingen - Besluit (EU) 2015/1585 - Geldigheid in het licht van artikel 107 VWEU - Ontvankelijkheid - Geen indiening van een beroep tot nietigverklaring door verzoeksters in het hoofdgeding])
      (2018/C 328/04)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Verwaltungsgericht Frankfurt am Main

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: Georgsmarienhütte GmbH, Stahlwerk Bous GmbH, Schmiedag GmbH, Harz Guss Zorge GmbH

         Verwerende partij: Bundesrepublik Deutschland

         Dictum

      Het door het Verwaltungsgericht Frankfurt am Main (bestuursrechter in eerste aanleg Frankfurt am Main, Duitsland) bij beslissing van 23 februari 2016 ingediende verzoek om een prejudiciële beslissing is niet-ontvankelijk.

         (1)  PB C 211 van 13.6.2016.


title: Zaak C-388/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 13 juni 2018 — Finanzamt A / B

text:
               17.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 328/27

      Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 13 juni 2018 — Finanzamt A / B
      (Zaak C-388/18)
      (2018/C 328/35)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Bundesfinanzhof

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Finanzamt A

         Verwerende partij: B

         Prejudiciële vraag

      Dient artikel 288, eerste volzin, punt 1, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) in gevallen waarin de winstmargeregeling van de artikelen 311 e.v. van die richtlijn wordt toegepast, aldus te worden uitgelegd dat voor de vaststelling van de omzet die op grond van die bepaling als maatstaf dient bij de levering van goederen als bedoeld in artikel 314 van richtlijn 2006/112/EG, moet worden uitgegaan van het verschil tussen de gevraagde verkoopprijs en de aankoopprijs (winstmarge)?

         (1)  PB 2006, L 347, blz. 1.


title: Zaak C-205/17: Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 25 juli 2018 — Europese Commissie / Koninkrijk Spanje (Niet-nakoming — Opvangen en behandelen van stedelijk afvalwater — Richtlijn 91/271/EEG — Artikelen 3 en 4 — Arrest van het Hof waarbij niet-nakoming wordt vastgesteld — Niet-uitvoering — Artikel 260, lid 2, VWEU — Financiële sancties — Dwangsom en forfaitaire som)

text:
               17.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 328/17

      Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 25 juli 2018 — Europese Commissie / Koninkrijk Spanje
      (Zaak C-205/17) (1)

      ((Niet-nakoming - Opvangen en behandelen van stedelijk afvalwater - Richtlijn 91/271/EEG - Artikelen 3 en 4 - Arrest van het Hof waarbij niet-nakoming wordt vastgesteld - Niet-uitvoering - Artikel 260, lid 2, VWEU - Financiële sancties - Dwangsom en forfaitaire som))
      (2018/C 328/20)
      Procestaal: Spaans

         Partijen

         Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: E. Manhaeve en E. Sanfrutos Cano, gemachtigden)

         Verwerende partij: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: A. Gavela Llopis, gemachtigde)

         Dictum

                  1.

                  Door niet alle maatregelen te hebben genomen die nodig zijn voor de uitvoering van het arrest van 14 april 2011, Commissie/Spanje (C-343/10, niet gepubliceerd, EU:C:2011:260), is het Koninkrijk Spanje de krachtens artikel 260, lid 1, VWEU op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.

                  2.

                  Indien de in punt 1 vastgestelde niet-nakoming nog steeds voortduurt op de dag van de uitspraak van het onderhavige arrest, wordt het Koninkrijk Spanje veroordeeld om de Europese Commissie een dwangsom te betalen ten belope van 10 950 000 EUR per half jaar vertraging bij de tenuitvoerlegging van de maatregelen die nodig zijn om gevolg te geven aan het arrest van 14 april 2011, Commissie/Spanje (C-343/10, niet gepubliceerd, EU:C:2011:260), te rekenen vanaf de datum van de uitspraak van het onderhavige arrest tot aan de volledige uitvoering van het arrest van 14 april 2011, Commissie/Spanje (C-343/10, niet gepubliceerd, EU:C:2011:260), waarbij het daadwerkelijke bedrag aan het einde van elk tijdvak van zes maanden moet worden berekend door het totale bedrag voor elk van die tijdvakken te verminderen met een percentage dat overeenkomt met het aandeel van het aantal inwonersequivalenten van de agglomeraties waarvan de systemen voor het opvangen en/of behandelen van stedelijk afvalwater aan het einde van het tijdvak in kwestie in overeenstemming zijn gebracht met het arrest van 14 april 2011, Commissie/Spanje (C-343/10, niet gepubliceerd, EU:C:2011:260), in verhouding tot het aantal inwonersequivalenten van de agglomeraties die op de dag van de uitspraak van het onderhavige arrest niet over dergelijke systemen beschikken.

                  3.

                  Het Koninkrijk Spanje wordt veroordeeld om de Europese Commissie een forfaitaire som van 12 miljoen EUR te betalen.

                  4.

                  Het Koninkrijk Spanje wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 195 van 19.6.2017.


title: Zaak C-528/16: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 25 juli 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Conseil d'État — Frankrijk) — Confédération paysanne e.a. / Premier ministre, Ministre de l’agriculture, de l’agroalimentaire et de la forêt (Prejudiciële verwijzing — Doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde organismen in het milieu — Mutagenese — Richtlijn 2001/18/EG — Artikelen 2 en 3 — Bijlagen I A en I B — Begrip „genetisch gemodificeerd organisme” — Technieken of methoden voor genetische modificatie die traditioneel worden gebruikt en veilig worden geacht — Nieuwe mutagenesetechnieken of -methoden — Risico’s voor de volksgezondheid en het milieu — Beoordelingsmarge van de lidstaten bij de omzetting van de richtlijn — Richtlijn 2002/53/EG — Gemeenschappelijke rassenlijst van landbouwgewassen — Herbicideresistente plantenrassen — Artikel 4 — Vraag of genetisch gemodificeerde rassen die zijn verkregen door mutagenese, in aanmerking komen om te worden opgenomen in de gemeenschappelijke lijst — Vereiste inzake de bescherming van de volksgezondheid en het milieu — Vrijstelling)

text:
               17.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 328/4

      Arrest van het Hof (Grote kamer) van 25 juli 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Conseil d'État — Frankrijk) — Confédération paysanne e.a. / Premier ministre, Ministre de l’agriculture, de l’agroalimentaire et de la forêt
      (Zaak C-528/16) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde organismen in het milieu - Mutagenese - Richtlijn 2001/18/EG - Artikelen 2 en 3 - Bijlagen I A en I B - Begrip „genetisch gemodificeerd organisme” - Technieken of methoden voor genetische modificatie die traditioneel worden gebruikt en veilig worden geacht - Nieuwe mutagenesetechnieken of -methoden - Risico’s voor de volksgezondheid en het milieu - Beoordelingsmarge van de lidstaten bij de omzetting van de richtlijn - Richtlijn 2002/53/EG - Gemeenschappelijke rassenlijst van landbouwgewassen - Herbicideresistente plantenrassen - Artikel 4 - Vraag of genetisch gemodificeerde rassen die zijn verkregen door mutagenese, in aanmerking komen om te worden opgenomen in de gemeenschappelijke lijst - Vereiste inzake de bescherming van de volksgezondheid en het milieu - Vrijstelling))
      (2018/C 328/05)
      Procestaal: Frans

         Verwijzende rechter

      Conseil d'État

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: Confédération paysanne, Réseau Semences Paysannes, Les Amis de la Terre France, Collectif vigilance OGM et Pesticides 16, Vigilance OG2M, CSFV 49, OGM: dangers, Vigilance OGM 33, Fédération Nature et Progrès

         Verwerende partijen: Premier ministre, Ministre de l’agriculture, de l’agroalimentaire et de la forêt

         Dictum

                  1)

                  Artikel 2, punt 2, van richtlijn 2001/18 van het Europees Parlement en de Raad van 12 maart 2001 inzake de doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde organismen in het milieu en tot intrekking van richtlijn 90/220/EEG van de Raad moet aldus worden uitgelegd dat organismen die zijn verkregen door middel van mutagenesetechnieken of -methoden, genetisch gewijzigde organismen zijn in de zin van deze bepaling.
                  Artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/18, gelezen in samenhang met punt 1 van bijlage I B bij deze richtlijn en tegen de achtergrond van overweging 17 ervan, moet aldus worden uitgelegd dat enkel organismen die zijn verkregen door middel van mutagenesetechnieken of -methoden die traditioneel in een aantal toepassingsgevallen zijn gebruikt en die hun veiligheid reeds hebben bewezen, van de werkingssfeer van die richtlijn zijn uitgesloten.

                  2)

                  Artikel 4, lid 4, van richtlijn 2002/53/EG van de Raad van 13 juni 2002 betreffende de gemeenschappelijke rassenlijst van landbouwgewassen, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1829/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 22 september 2003, moet aldus worden uitgelegd dat genetisch gemodificeerde rassen die zijn verkregen door middel van mutagenesetechnieken of -methoden die traditioneel in een aantal toepassingsgevallen zijn gebruikt en die hun veiligheid reeds hebben bewezen, zijn vrijgesteld van de verplichtingen waarin deze bepaling voorziet.

                  3)

                  Artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/18, gelezen in samenhang met punt 1 van bijlage I B bij deze richtlijn — voor zover volgens die bepaling organismen die zijn verkregen door middel van mutagenesetechnieken of -methoden die traditioneel in een aantal toepassingsgevallen zijn gebruikt en die hun veiligheid reeds hebben bewezen, van de werkingssfeer van die richtlijn worden uitgesloten — moet aldus worden uitgelegd dat het niet tot gevolg heeft dat de lidstaten de mogelijkheid wordt ontnomen om dergelijke organismen met inachtneming van het Unierecht, met name de in de artikelen 34 tot en met 36 VWEU neergelegde regels inzake het vrije verkeer van goederen, te onderwerpen aan de verplichtingen van richtlijn 2001/18 of aan andere verplichtingen.

         (1)  PB C 14 van 16.1.2017.


title: Zaak C-446/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nejvyšší správní soud (Tsjechische Republiek) op 9 juli 2018 — AGROBET CZ, s.r.o. / Finanční úřad pro Středočeský kraj

text:
               17.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 328/28

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nejvyšší správní soud (Tsjechische Republiek) op 9 juli 2018 — AGROBET CZ, s.r.o. / Finanční úřad pro Středočeský kraj
      (Zaak C-446/18)
      (2018/C 328/36)
      Procestaal: Tsjechisch

         Verwijzende rechter

      Nejvyšší správní soud

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: AGROBET CZ, s.r.o.

         Verwerende partij: Finanční úřad pro Středočeský kraj

         Prejudiciële vraag

      Verzet het Unierecht, inzonderheid het beginsel van neutraliteit van de btw, zich tegen een maatregel van een lidstaat volgens welke een aanslag pas kan worden opgelegd en een gedeelte van de btw-aftrek waarop aanspraak wordt gemaakt, pas wordt betaald nadat een procedure met betrekking tot het geheel van de belastbare handelingen in een bepaald belastingtijdvak is afgesloten?


title: Zaak T-448/14: Arrest van het Gerecht van 12 juli 2018 — Hitachi Metals/Commissie („Mededinging — Mededingingsregelingen — Europese markt van stroomkabels — Besluit waarbij een inbreuk op artikel 101 VWEU wordt vastgesteld — Eén enkele voortdurende inbreuk — Bewijs van de inbreuk — Duur van de deelname — Publieke distantiëring — Berekening van de geldboete — Ernst van de inbreuk — Volledige rechtsmacht”)

text:
               17.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 328/37

      Arrest van het Gerecht van 12 juli 2018 — Hitachi Metals/Commissie
      (Zaak T-448/14) (1)

      ((„Mededinging - Mededingingsregelingen - Europese markt van stroomkabels - Besluit waarbij een inbreuk op artikel 101 VWEU wordt vastgesteld - Eén enkele voortdurende inbreuk - Bewijs van de inbreuk - Duur van de deelname - Publieke distantiëring - Berekening van de geldboete - Ernst van de inbreuk - Volledige rechtsmacht”))
      (2018/C 328/50)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Hitachi Metals Ltd (Tokio, Japan) (vertegenwoordigers: P. Crowther en C. Drew, solicitors)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: C. Giolito, H. van Vliet en J. Norris-Usher, gemachtigden, bijgestaan door M. Gray, barrister)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot nietigverklaring van besluit C(2014) 2139 final van de Commissie van 2 april 2014 inzake een procedure op grond van artikel 101 [VWEU] en van artikel 53 van de EER-overeenkomst (zaak AT.39610 — Stroomkabels), voor zover dit betrekking heeft op de verzoekende partij, en voorts tot verlaging van het bedrag van de aan haar opgelegde geldboete

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Hitachi Metals Ltd wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 282 van 25.8.2014.


title: Zaak C-447/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Najvyšší súd Slovenskej republiky (Slowakije) op 9 juli 2018 — UB / Generálny riaditeľ Sociálnej poisťovne Bratislava

text:
               17.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 328/28

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Najvyšší súd Slovenskej republiky (Slowakije) op 9 juli 2018 — UB / Generálny riaditeľ Sociálnej poisťovne Bratislava
      (Zaak C-447/18)
      (2018/C 328/37)
      Procestaal: Slowaaks

         Verwijzende rechter

      Najvyšší súd Slovenskej republiky

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: UB

         Verwerende partij: Generálny riaditeľ Sociálnej poisťovne Bratislava

         Prejudiciële vraag

      Kunnen artikel 1, onder w), artikel 4 en artikel 5 van verordening (EG) nr. 883/2004 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels, gelezen in samenhang met het in artikel 34, leden 1 en 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie vervatte recht op socialezekerheidsvoorzieningen en op sociale voordelen, in omstandigheden als die van het hoofdgeding aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan toepassing van een nationaal voorschrift op grond waarvan het Slowaakse socialezekerheidsorgaan rekening houdt met de nationaliteit van de aanvrager als fundamentele voorwaarde voor het recht van sporters die voor het land zijn uitgekomen, op een aanvullende uitkering op het ouderdomspensioen, ook indien een ander wettelijk vereiste, te weten deelname in een nationale afvaardiging van de rechtsvoorgangers, waaronder de Tsjecho-Slowaakse Socialistische Republiek, eveneens deel uitmaakt van dit nationale voorschrift?

         (1)  PB 2004, L 166, blz. 1.


title: Zaak C-585/16: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 25 juli 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Sofia-grad — Bulgarije) — Serin Alheto / Zamestnik-predsedatel na Darzhavna agentsia za bezhantsite [Prejudiciële verwijzing — Gemeenschappelijk beleid inzake asiel en subsidiaire bescherming — Normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten — Richtlijn 2011/95/EU — Artikel 12 — Uitsluiting van de vluchtelingenstatus — Personen die zijn geregistreerd bij de Organisatie van de Verenigde Naties voor Hulpverlening aan Palestijnse Vluchtelingen in het Nabije Oosten (UNRWA) — Bestaan van een „eerste land van asiel” voor een Palestijnse vluchteling in het gebied waar de UNRWA opereert — Gemeenschappelijke procedures voor de toekenning van de internationale bescherming — Richtlijn 2013/32/EU — Artikel 46 — Recht op een doeltreffende voorziening in rechte — Volledig en ex nunc onderzoek — Omvang van de bevoegdheden van de rechter in eerste aanleg — Onderzoek door de rechter van de behoeften aan internationale bescherming — Onderzoek van de gronden van niet-ontvankelijkheid]

text:
               17.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 328/6

      Arrest van het Hof (Grote kamer) van 25 juli 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Sofia-grad — Bulgarije) — Serin Alheto / Zamestnik-predsedatel na Darzhavna agentsia za bezhantsite
      (Zaak C-585/16) (1)

      ([Prejudiciële verwijzing - Gemeenschappelijk beleid inzake asiel en subsidiaire bescherming - Normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten - Richtlijn 2011/95/EU - Artikel 12 - Uitsluiting van de vluchtelingenstatus - Personen die zijn geregistreerd bij de Organisatie van de Verenigde Naties voor Hulpverlening aan Palestijnse Vluchtelingen in het Nabije Oosten (UNRWA) - Bestaan van een „eerste land van asiel” voor een Palestijnse vluchteling in het gebied waar de UNRWA opereert - Gemeenschappelijke procedures voor de toekenning van de internationale bescherming - Richtlijn 2013/32/EU - Artikel 46 - Recht op een doeltreffende voorziening in rechte - Volledig en ex nunc onderzoek - Omvang van de bevoegdheden van de rechter in eerste aanleg - Onderzoek door de rechter van de behoeften aan internationale bescherming - Onderzoek van de gronden van niet-ontvankelijkheid])
      (2018/C 328/07)
      Procestaal: Bulgaars

         Verwijzende rechter

      Administrativen sad Sofia-grad

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Serin Alheto

         Verwerende partij: Zamestnik-predsedatel na Darzhavna agentsia za bezhantsite

         Dictum

                  1)

                  Artikel 12, lid 1, onder a), van richtlijn 2011/95/EU van het Europees Parlement en de Raad 13 december 2011 inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de inhoud van de verleende bescherming, gelezen in samenhang met artikel 10, lid 2, van richtlijn 2013/32/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming, moet aldus worden uitgelegd dat de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat is ingediend door een persoon die bij de Organisatie van de Verenigde Naties voor Hulpverlening aan Palestijnse Vluchtelingen in het Nabije Oosten (UNRWA) is geregistreerd, onderzoek vereist naar de vraag of deze persoon daadwerkelijk bescherming of bijstand van deze organisatie geniet, op voorwaarde dat dit verzoek eerder niet is afgewezen op basis van een niet-ontvankelijkheidsgrond of een andere uitsluitingsgrond dan die welke is genoemd in artikel 12, lid 1, onder a), eerste volzin, van richtlijn 2011/95.

                  2)

                  Artikel 12, lid 1, onder a), tweede volzin, van richtlijn 2004/83/EG van de Raad van 29 april 2004 inzake minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming, en artikel 12, lid 1, onder a), tweede volzin, van richtlijn 2011/95 moeten aldus worden uitgelegd dat:

                              —

                              zij zich verzetten tegen een nationale regeling die niet voorziet in de reden van beëindiging van de toepassing van de grond voor uitsluiting van de vluchtelingenstatus als genoemd in die bepalingen, dan wel deze onjuist omzet;

                              —

                              zij rechtstreekse werking hebben, en

                              —

                              zij kunnen worden toegepast, zelfs indien de persoon die om internationale bescherming verzoekt zich hier niet uitdrukkelijk op heeft beroepen.

                  3)

                  Artikel 46, lid 3, van richtlijn 2013/32, gelezen in samenhang met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, moet aldus worden uitgelegd dat de rechterlijke instantie van een lidstaat waarbij in eerste aanleg een beroep tegen een beslissing inzake een verzoek om internationale bescherming is ingediend, verplicht is zowel de elementen, feitelijk en rechtens, zoals de toepasselijkheid van artikel 12, lid 1, onder a), van richtlijn 2011/95 op de situatie van de verzoeker, waarmee het orgaan dat deze beslissing heeft genomen rekening heeft gehouden of had kunnen houden, als de elementen die zich na de vaststelling van die beslissing hebben aangediend, te onderzoeken.

                  4)

                  Artikel 46, lid 3, van richtlijn 2013/32, gelezen in samenhang met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten, moet aldus worden uitgelegd dat het vereiste van een volledig en ex nunc onderzoek van zowel de feitelijke als de juridische gronden tevens betrekking kan hebben op de in artikel 33, lid 2, van deze richtlijn bedoelde gronden van niet-ontvankelijkheid van het verzoek om internationale bescherming, wanneer het nationale recht dit toestaat, en dat, in het geval de rechterlijke instantie waarbij het beroep aanhangig is voornemens is een grond van niet-ontvankelijkheid te onderzoeken die niet is onderzocht door de beslissingsautoriteit, zij de verzoeker moet horen zodat hij, in een taal die hij beheerst, zijn standpunt over de toepasselijkheid van deze grond op zijn specifieke situatie kan uiteenzetten.

                  5)

                  Artikel 35, eerste alinea, onder b), van richtlijn 2013/32 moet aldus worden uitgelegd dat een persoon die bij de Organisatie van de Verenigde Naties voor Hulpverlening aan Palestijnse Vluchtelingen in het Nabije Oosten (UNRWA) is geregistreerd, indien hij daadwerkelijk bescherming of bijstand van deze organisatie geniet in een derde land dat niet overeenkomt met het grondgebied waar hij normaliter verblijft maar dat deel uitmaakt van het operationele gebied van deze organisatie, moet worden geacht voldoende bescherming te genieten in dit derde land, in de zin van deze bepaling, wanneer dit:

                              —

                              zich ertoe verbindt om de belanghebbende weer toe te laten nadat deze zijn grondgebied heeft verlaten teneinde om internationale bescherming te verzoeken in de Europese Unie, en

                              —

                              deze bescherming of bijstand van de UNRWA erkent en het beginsel van non-refoulement toepast, waardoor de belanghebbende veilig en in waardige leefomstandigheden op zijn grondgebied kan verblijven, zolang de op het grondgebied van de gebruikelijke verblijfplaats gelopen risico’s dit noodzakelijk maken.

                  6)

                  Artikel 46, lid 3, van richtlijn 2013/32, gelezen in samenhang met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten, moet aldus worden uitgelegd dat het geen gemeenschappelijke procedurenormen instelt met betrekking tot de bevoegdheid tot vaststelling van een nieuwe beslissing inzake een verzoek om internationale bescherming, nadat de oorspronkelijke beslissing op dit verzoek door de rechterlijke instantie waarbij beroep is ingesteld, is nietig verklaard. De noodzaak om een nuttige werking van artikel 46, lid 3, van deze richtlijn te verzekeren en een doeltreffende voorziening in rechte overeenkomstig artikel 47 van het Handvest van de grondrechten te waarborgen vereist echter dat, in geval van verwijzing van het dossier naar het semi-rechterlijke of administratieve orgaan in de zin van artikel 2, onder f), van de richtlijn, binnen een korte termijn een nieuwe beslissing wordt vastgesteld die in overeenstemming is met de beoordeling in het vonnis waarbij nietigverklaring is uitgesproken.

         (1)  PB C 46 van 13.2.2017.