title: Zaak T-586/13: Beroep ingesteld op 8 november 2013 — H.P. Gauff Ingenieure/BHIM — Gauff (Gauff THE ENGINEERS WITH THE BROADER VIEW)

text:
               25.1.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 24/27

         Beroep ingesteld op 8 november 2013 — H.P. Gauff Ingenieure/BHIM — Gauff (Gauff THE ENGINEERS WITH THE BROADER VIEW)
   (Zaak T-586/13)
   2014/C 24/49
   Taal van het verzoekschrift: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: H.P. Gauff Ingenieure GmbH & Co. KG — JBG (Neurenberg, Duitsland) (vertegenwoordiger: G. Schneider-Rothhaar, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Gauff GmbH & Co. Engineering KG (Neurenberg, Duitsland)

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               de bestreden beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 5 september 2013 (zaak R 118/2013-1) te vernietigen;

               —

               de zaak terug te verwijzen naar het BHIM met de aanbeveling herstel in de vorige toestand toe te kennen;

               —

               het BHIM te verwijzen in de kosten van de procedure, daaronder begrepen de kosten die zijn opgekomen in de procedure voor de kamer van beroep.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Betrokken gemeenschapsmerk: beeldmerk met de woordelementen „Gauff THE ENGINEERS WITH THE BROADER VIEW” voor waren en diensten van de klassen 11, 19, 36, 37, 39, 40, 41 en 42 ‒ gemeenschapsmerkaanvraag nr. 10 028 082

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: Gauff GmbH & Co. Engineering KG

      Oppositiemerk of -teken: Duits woordmerk en gemeenschapswoordmerk „Gauff” alsook het Duitse beeldmerk en het gemeenschapsbeeldmerk met het woordelement „GAUFF” voor waren en diensten van de klassen 9, 16, 35, 36, 37, 39, 40, 41, 42 en 44

      Beslissing van de oppositieafdeling: gedeeltelijke toewijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: afwijzing van het verzoek tot herstel in de vorige toestand en niet-ontvankelijkverklaring van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 81 van verordening nr. 207/2009


title: Zaak C-43/01 P: Hogere voorziening, op 1 februari 2001 ingesteld door S. Cognigni tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Eerste kamer) van 30 november 2000 in zaak T-314/00, Cognigni/Commissie

text:
24.3.2001              NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                             C 95/5
Verzoek van de Kilpailuneuvosto van 14 december 2000                   Moeten de woorden „normaal is gebruikt” in het eerste lid van
om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Ar-                artikel 12 van de Eerste richtlijn van de Raad betreffende de
chitectuurbureau Riitta Korhonen Oy, Architectenbureau                 aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (89/104/EEG) (1)
Pentti Toivanen Oy en Bouwonderneming Vilho Ter-                       worden uitgelegd op de wijze als hiervoor in 3.4 is omschre-
              vomaa en Varkauden Taitotalo Oy                          ven (2), en, voorzover het antwoord ontkennend luidt, aan de
                                                                       hand van welke (andere) maatstaf dient de betekenis van
                                                                       „normaal gebruik” dan te worden vastgesteld?
                         (Zaak C-18/01)
                                                                       Kan van „normaal gebruik” als vorenbedoeld ook sprake zijn,
                         (2001/C 95/07)
                                                                       indien onder het merk geen nieuwe waren worden verhandeld,
                                                                       doch wel andere activiteiten worden verricht als hiervoor
De Kilpailuneuvosto heeft bij beschikking van 14 december              omschreven in 3.1 onder (v) en (vi) (3)?
2000, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
16 januari 2001, in het geding tussen Architectuurbureau
Riitta Korhonen Oy, Architectenbureau Pentti Toivanen Oy en
Bouwonderneming Vilho Tervomaa en Varkauden Taitotalo
Oy, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen                (1) PB L 40 van 11.02.1989, blz. 1.
                                                                       (2) „De vraag of enig gebruik als „normaal gebruik” kan worden
verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende                 beschouwd, kan slechts worden beantwoord (i) door alle aan het
vragen:                                                                    geval eigen feiten en omstandigheden in aanmerking te nemen,
                                                                           waarbij (ii) beslissend is of het geheel van de aan het geval eigen
Moet een naamloze vennootschap, die eigendom is van een                    feiten en omstandigheden, bezien in onderlinge samenhang en in
                                                                           verband met hetgeen in de desbetreffende sector van het econo-
stad en waarop die stad controle uitoefent, worden aangemerkt              misch verkeer als gebruikelijk en commercieel verantwoord geldt,
als „aanbestedende dienst” in de zin van artikel 1, sub b,                 de indruk wekt dat het gebruik ertoe strekt voor de waren en
van richtlijn 92/50/EEG betreffende de coördinatie van de                  diensten onder het merk een afzet te vinden of te behouden en
procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor                  niet enkel en alleen om het merk in stand te houden, en waarbij
dienstverlening (1), wanneer die vennootschap diensten ver-                (iii) wat deze feiten en omstandigheden betreft in de regel valt te
richt in verband met het ontwerp en de bouw van bedrijfsruim-              letten op de aard, de omvang, de frequentie, de regelmaat alsmede
ten die zullen worden verhuurd aan ondernemingen?                          de duur van het gebruik in verband met de aard van de waar of
                                                                           dienst en de aard en de omvang van de onderneming.”
                                                                       (3) Verkopen van onderdelen en (merkloze) blusmiddelen voor
Subsidiair, is daarbij van belang, dat met het bouwproject van             brandblusapparaten van het merk MINIMAX aan ondernemingen
de stad wordt gestreefd naar het scheppen van gunstige                     die dergelijke apparaten onderhielden. Onderhouden, controleren,
voorwaarden voor de uitoefening van economische activi-                    herijken, repareren en reviseren van brandblusapparaten, voorzien
                                                                           van het merk MINIMAX, gebruikmakende van stickers „Gebruiks-
teiten?                                                                    klaar Minimax”.
Subsidiair, is daarbij van belang, dat die bedrijfsruimten slechts
aan één onderneming worden verhuurd?
(1) van 18 juni 1992 (PB L 209, blz. 1).
                                                                       Hogere voorziening, op 1 februari 2001 ingesteld door
                                                                       S. Cognigni tegen de beschikking van het Gerecht van
                                                                       eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Eerste
                                                                       kamer) van 30 november 2000 in zaak T-314/00, Cognig-
Verzoek van de Hoge Raad der Nederlanden van                                                        ni/Commissie
26 januari 2001 om een prejudiciële beslissing in het
  geding tussen Ansul B.V. en Ajax Brandbeveiliging B.V.
                                                                                (Zaak C-43/01 P)
                         (Zaak C-40/01)
                                                                                (2001/C 95/09)
                         (2001/C 95/08)
                                                                       Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
De Hoge Raad der Nederlanden heeft bij arrest van 26 januari           is op 1 februari 2001 hogere voorziening ingesteld door
2001, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op                S. Cognigni, vertegenwoordigd door W. Massucci, advocaat te
31 januari 2001, in het geding tussen Ansul B.V. en Ajax               Fermo (AP) met kantoor te Pedaso, Via Giovanni XXIII 5, tegen
Brandbeveiliging B.V., het Hof van Justitie van de Europese            de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van de
Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over            Europese Gemeenschappen (Eerste kamer) van 30 november
de navolgende vragen:                                                  2000 in zaak T-314/00, Cognigni/Commissie.
 ---pagebreak--- C 95/6                NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    24.3.2001
Rekwirant concludeert dat het den Hove behage:                             betreffende minimumvoorschriften inzake veiligheid en
                                                                           gezondheid bij het gebruik door werknemers van arbeids-
—    de bestreden beschikking te vernietigen en de zaak naar               middelen op de arbeidsplaats, en/of door de Commissie
     de bevoegde rechter te verwijzen;                                     daarvan niet op de hoogte te brengen, de krachtens
                                                                           het EG-Verdrag op haar rustende verplichtingen niet is
—    verweerster te verwijzen in alle kosten van beide instan-             nagekomen;
     ties.
                                                                     —     Ierland te verwijzen in de kosten.
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                     Middelen en voornaamste argumenten
1)    De juridische kwalificatie van het beroep in eerste aanleg
                                                                     Artikel 249 EG, bepalende dat een richtlijn verbindend is ten
      Gelet op het beroep in eerste aanleg, en in aanmerking         aanzien van het te bereiken resultaat voor elke lidstaat
      genomen dat de formele kwestie van de juridische               waarvoor zij bestemd is, houdt in, dat de lidstaten de in de
      benaming van dat beroep de ontvankelijkheid ervan niet         richtlijn bepaalde omzettingstermijn moeten naleven. Die
      in de weg kan staan, kan op goede gronden worden               termijn is verstreken op 5 december 1998, zonder dat Ierland
      gesteld, dat de motivering die de bestreden beschikking        de bepalingen heeft vastgesteld om te voldoen aan voormelde
      dienaangaande bevat, volledig moet worden vernietigd.          richtlijn.
                                                                     (1) PB L 335, 30.12.1995, blz. 28.
2)    De bevoegdheid van het Gerecht                                 (2) PB L 393, 30.12.1989, blz. 13.
      Aangezien het gaat om een geschil tussen een instelling
      van de Gemeenschappen en een lid van de door die
      instelling ingestelde adviescommissie, is het Gerecht van
      eerste aanleg overduidelijk bevoegd.
      Verder zij erop gewezen, dat volgens artikel 91 van het
      Statuut van de ambtenaren [en andere personeelsleden]          Verzoek van het Tribunale di Siena tegen beschikking van
      van Europese Gemeenschappen het Hof van Justitie               26 mei 2000 om een prejudiciële beslissing in het geding
      bevoegd is uitspraak te doen in elk geschil tussen de          tussen Milena Castellani en Instituto nazionale della
      Gemeenschappen en „een van de in dit statuut bedoelde                              previdenza sociale (INPS)
      personen”. Daar het Gerecht zich onbevoegd heeft
      verklaard ten voordele van het Hof van Justitie, had de                                  (Zaak C-50/01)
      zaak ambtshalve naar de bevoegde rechterlijke instantie
      moeten verwijzen.                                                                        (2001/C 95/11)
                                                                     Bij beschikking van 26 mei 2000, ingekomen ter griffie van
                                                                     het Hof van Justitie op 5 februari 2001, in het geding tussen
                                                                     Milena Castellani en Instituto nazionale della previdenza
                                                                     sociale (INPS), is het Hof van Justitie van de Europese
Beroep, op 5 februari 2001 ingesteld door Commissie van              Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over
        de Europese Gemeenschappen tegen Ierland                     de navolgende vraag:
                        (Zaak C-48/01)                               Is het verbod van cumulatie van de rekenkundige waarde van
                                                                     de buitengewone loonaanvulling en het in de referentieperiode
                         (2001/C 95/10)                              aan de werknemer betaalde loon (artikel 2, lid 4, van Decreto-
                                                                     legge 80/1992) — mede gelet op de bestaande rechtspraak
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is           van het Hof betreffende dit wetsbesluit — verenigbaar met
op 5 februari 2001 beroep ingesteld tegen Ierland door               richtlijn 80/987/EEG (1), meer in het bijzonder:
Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoor-
digd door N. Yerrell, lid van haar juridische dienst, als            1.    Is dit cumulatieverbod verenigbaar met het doel van de
gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij                   richtlijn (artikel 3, lid 1), de vervulling van onvervulde
C. Gómez de la Cruz, eveneens lid van haar juridische dienst,             aanspraken van werknemer te honoreren die voortvloeien
Centre Wagner, Kirchberg.                                                  uit arbeidsovereenkomsten of arbeidsverhoudingen, en
                                                                           die betrekking hebben op het loon vóór een bepaalde
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                           datum (artikel 3, lid 2) en over een bepaalde periode
                                                                           (artikel 4, leden 1 en 2), of
—    vast te stellen dat Ierland, door niet de nodige wettelijke
     en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen om te         2.    Berust dit cumulatieverbod op een bijstandscriterium, in
     voldoen aan richtlijn 95/63/EG van de Raad van 5 decem-               strijd met het aan richtlijn 987/80 ten grondslag liggende
     ber 1995(1) tot wijziging van richtlijn 89/655/CEE (2)                sociale criterium?


title: Zaak C-526/07 P: Hogere voorziening ingesteld op 27 november 2007 door Philippe Combescot tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Tweede kamer) van 12 september 2007 in zaak T-250/04, Combescot/Commissie

text:
               9.2.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 37/12

         Hogere voorziening ingesteld op 27 november 2007 door Philippe Combescot tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Tweede kamer) van 12 september 2007 in zaak T-250/04, Combescot/Commissie
   (Zaak C-526/07 P)
   (2008/C 37/16)
   Procestaal: Italiaans
   Partijen

      Rekwirant: Philippe Combescot (vertegenwoordigers: A. Maritati en V. Messa, advocaten)

      Andere partij in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               rekwirant verzoekt het Hof, de beslissing van het Gerecht van eerste aanleg van 12 september 2007 in zaak T-250/04 te vernietigen, en vast te stellen dat zijn loopbaan en gezondheid schade hebben geleden door de onrechtmatige uitsluiting van zijn verzoek tot deelneming aan het vergelijkend onderzoek voor de voorziening in het ambt van hoofd van de delegatie in Colombia, en voorts de immateriële schade op een andere wijze vast te stellen en vervolgens de verschuldigde schadevergoeding op een passend bedrag vast te stellen; en bijgevolg toe te wijzen de reeds in eerste aanleg geformuleerde vorderingen die hier worden herhaald: „te erkennen dat het onwettige besluit waarbij Philippe Combescot van het vergelijkend onderzoek is uitgesloten, het imago en de beroepseer van deze laatste heeft aangetast en ernstige gevolgen heeft gehad voor diens psychisch evenwicht; Philippe Combescot een schadevergoeding van 100 000,00 EUR toe te kennen”.

               —

               verwijzing van de Commissie in de kosten van het geding.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De hogere voorziening is gericht tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede kamer) van 12 september 2007 in zaak T-250/04, betreffende een beroep van Philippe Combescot, ambtenaar, tegen de Commissie van de Europese Gemeenschappen.
   Het beroep houdt verband met de uitsluiting van Philippe Combescot, toentertijd residerend adviseur te Guatemala, van vergelijkend onderzoek COM/091/03 voor de voorziening in het ambt van hoofd van de delegatie in Colombia (hierna: „uitsluitingsbesluit”).
   Het Gerecht is van oordeel dat bedoeld besluit onrechtmatig is en dat verzoekers verzoek om schadevergoeding dus gegrond is, doch het stelt vast dat er geen beroeps- en gezondheidsschade bestaat, en beperkt zich ertoe de ambtenaar voor niet nader gepreciseerde immateriële schade een vergoeding van 3 000,00 EUR toe te kennen.
   Met de onderhavige hogere voorziening verzoeken de advocaten van Combescot het Hof, de beslissing van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen te vernietigen voor zover daarbij het bestaan van beroeps- en gezondheidsschade wordt uitgesloten en bijgevolg bij de vaststelling van de schadevergoeding alleen wordt uitgegaan van het bestaan van de gestelde immateriële schade, en dus te verklaren dat de loopbaan en het professionele imago van de ambtenaar aanwijsbare schade heeft geleden als gevolg van de onrechtmatige uitsluiting van het vergelijkend onderzoek, en dat het uitsluitingsbesluit in elk geval leed en innerlijke kwelling heeft teweeggebracht die aan de basis lagen van een ernstige depressie, zoals blijkt uit de processtukken, en zoals inzonderheid werd vastgesteld door de deskundigen van de Commissie. In elk geval verzoekt rekwirant het Hof de feiten van het geding globaal te beoordelen en vast te stellen dat zij allemaal relevant zijn om voor de immateriële schade — ook al is het ex aequo et bono — een veel hoger bedrag vast te stellen, dat rechtstreeks in verhouding staat tot de loopbaanperspectieven die de ambtenaar ingevolge het uitsluitingsbesluit werden ontnomen en tot de voorzienbare ernstige gevolgen ervan.
   Rekwirant verzoekt daarom opnieuw om vergoeding van de schade zoals bepaald in de vorderingen in het gedinginleidende verzoekschrift.
   Rekwirant betwist de conclusie waartoe het Gerecht in verband met het ontbreken van concrete beroepsschade is gekomen, en wijst voorts erop dat hij de door hem gevraagde informatie betreffende de door de Commissie toegepaste criteria voor de selectie van het hoofd van de delegatie in Colombia nooit heeft ontvangen.
   Wat de vergoeding van de fysieke schade betreft, vloeit het bewijs van de gevolgen van het onrechtmatige gedrag voor de gezondheidstoestand van Combescot voort uit het chronologische verband daartussen. De uitsluiting van het vergelijkend onderzoek is overigens de laatste van een reeks vernederende handelingen van de Commissie ten aanzien van de ambtenaar. Ten slotte verzoekt rekwirant om vaststelling van een passende vergoeding van de immateriële schade, op basis van de beginselen van de ex aequo et bono bepaling van de schade, waarbij rekening wordt gehouden met de nadelige gevolgen op het vlak van angst, stress en bezorgdheid die de ambtenaar als gevolg van de uitsluiting van het vergelijkend onderzoek heeft ondervonden.


title: Zaak T-129/08: Beroep ingesteld op 31 maart 2008 — Sahlstedt e.a./Commissie

text:
               24.5.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 128/35

         Beroep ingesteld op 31 maart 2008 — Sahlstedt e.a./Commissie
   (Zaak T-129/08)
   (2008/C 128/75)
   Procestaal: Fins
   Partijen

      Verzoekende partijen: Markku Sahlstedt (Karkkila, Finland), Juha Kankkunen (Laukaa, Finland), Mikko Tanner (Vihti, Finland), Toini Tanner (Helsinki, Finland), Liisa Tanner (Helsinki, Finland), Eeva Jokinen (Helsinki, Finland), Aili Oksanen (Helsinki, Finland), Olli Tanner (Lohja, Finland), Leena Tanner (Helsinki, Finland), Aila Puttonen (Ristiina, Finland), Risto Tanner (Espoo, Finland), Tom Järvinen (Espoo, Finland), Runo K. Kurko (Espoo, Finland), Maa- ja metsätaloustuottajain keskusliitto MTK ry [Centrale organisatie van land- en bosbouwers] (Helsinki, Finland), Maataloustuottajain Keskusliiton Säätiö [Stichting van de centrale organisatie van landbouwers] (Helsinki, Finland) (vertegenwoordiger: K. Marttinen, advocaat)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               nietigverklaring van de beschikking die het voorwerp is van het beroep, voor zover zij betrekking heeft op alle daarin vermelde gebieden van communautair belang in de Republiek Finland;

               —

               subsidiair, voor zover het Gerecht dit niet mogelijk acht, nietigverklaring van de beschikking wat betreft de in punt 6.2.2.7 van het verzoekschrift gespecificeerde gebieden van communautair belang;

               —

               vorderingen tot verstrekking van documenten en maatregelen van instructie:
               Voor het geval dat op het beroep niet reeds op grond van het in het verzoekschrift aangevoerde bewijsmateriaal ten gunste van verzoekers wordt beslist in de zin van bovenstaande hoofdvorderingen, wordt het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen verzocht:

                           1.

                           de Commissie van de Europese Gemeenschappen te gelasten, verzoekers op CD-rom de door Finland bij haar ingediende voorstellen te doen toekomen, tezamen met alle in het voorstel opgenomen, in de zevende overweging van de considerans van de beschikking bedoelde gegevens over de door de bestreden beschikking geraakte gebieden;

                           2.

                           de Commissie van de Europese Gemeenschappen te gelasten, verzoekers de natuurwetenschappelijke en andere gegevens over alle door de bestreden beschikking geraakte gebieden in de Republiek Finland waarover zij beschikt en die worden bedoeld in de achtste overweging van de considerans van de beschikking, op CD-rom en de in de negende overweging van de considerans bedoelde kaarten en gegevens in de papieren versie te doen toekomen;

                           3.

                           de Commissie van de Europese Gemeenschappen te gelasten, verzoekers alle documenten met betrekking tot de gebieden in de Republiek Finland die in de loop van de in de tiende overweging van de considerans van de bestreden beschikking bedoelde samenwerking zijn opgesteld of waarover de Commissie is komen te beschikken, op CD-rom en de kaarten in de papieren versie te doen toekomen;

                           4.

                           de Commissie van de Europese Gemeenschappen te gelasten, verzoekers het in de vijftiende overweging van de considerans van de bestreden beschikking bedoelde advies van het Comité habitats te doen toekomen;

               —

               de Commissie te verwijzen in alle kosten die verzoekers in verband met de procedure zijn opgekomen, vermeerderd met de wettelijke rente.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Volgens verzoekers is de beschikking (1) in strijd met het gemeenschapsrecht, in het bijzonder met de artikelen 3 en 4 van de habitatrichtlijn alsmede met bijlage III daarbij, waarnaar wordt verwezen in artikel 4. De schending van het gemeenschapsrecht baseren zij in hoofdzaak op vier primaire middelen:

               a)

               Op grond van de habitatrichtlijn is het niet mogelijk, eerdere beschikkingen die betrekking hebben op de oorspronkelijke lijst van gebieden van communautair belang (hierna: „GCB's”) in te trekken en daarvoor nieuwe beschikkingen in de plaats te stellen op de thans aangevoerde wijze en genoemde gronden. De procedurele voorschriften van de habitatrichtlijn zijn ook voor de Commissie bindend. Een andere uitlegging zou leiden tot rechtsonzekerheid wat betreft de nationale omzettingsmaatregelen en de rechtsbescherming van de grondeigenaren.

               b)

               Het Natura 2000-netwerk is volgens artikel 3 van de habitatrichtlijn een coherent Europees netwerk van beschermingszones, waarmee overeenkomstig de regeling van de richtlijn een gunstige staat van instandhouding moet worden gewaarborgd. De coherentie van het netwerk wordt verzekerd en de doelstelling van de gunstige staat van instandhouding wordt bereikt doordat artikel 4 van en bijlage III bij de richtlijn, die betrekking hebben de op de selectie van de gebieden, als gedetailleerde technische voorschriften zowel voor de lidstaten als voor de Commissie materieelrechtelijk bindend zijn. Gebieden kunnen niet als GCB's worden aangewezen wanneer artikel 4 en bijlage III niet in beide fasen worden nageleefd. De coherente doelstelling van de gunstige staat van instandhouding vereist dat de gebieden in de betrokken lidstaten volgens uniforme, met artikel 4 en bijlage III van de habitatrichtlijn overeenstemmende criteria worden gekozen.

               c)

               Fase I (fase van de lidstaat) en fase 2 (fase van de Commissie) van bijlage III vormen een geheel van handelingen die rechtsgevolgen sorteren. De procedure van fase 2 en het besluit over gebieden van communautair belang zijn niet in overeenstemming met de habitatrichtlijn, wanneer het voorstel in fase 1 niet voldoet aan de vereisten van de richtlijn.

               d)

               Finland is bij de opstelling van zijn voorstel over de GCB's van de boreale zone voorbijgegaan aan artikel 4 van de habitatrichtlijn en de voorschriften van bijlage III inzake fase 1. Aangezien het voorstel van Finland wat alle gebieden betreft als zodanig door de beschikking van de Commissie is goedgekeurd, is ook de beschikking van de Commissie inzake de GCB's alleen al op die grond in strijd met de richtlijn.

      (1)  Beschikking 2008/24/EG van de Commissie van 12 november 2007 tot vaststelling, op grond van richtlijn 92/43/EEG van de Raad, van een eerste bijgewerkte lijst van gebieden van communautair belang voor de boreale biogeografische regio (PB 2008, L 12, blz. 118).


title: Zaak T-109/10: Beroep ingesteld op 5 maart 2010 — Luxemburg/Commissie

text:
               22.5.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 134/39

         Beroep ingesteld op 5 maart 2010 — Luxemburg/Commissie
   (Zaak T-109/10)
   2010/C 134/67
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Groothertogdom Luxemburg (vertegenwoordigers: C. Schiltz, gemachtigde en, P. Kinsch, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               bestreden beschikking nietig verklaren voor zover zij van toepassing is op het Groothertogdom Luxemburg;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoeker vordert de nietigverklaring van beschikking C(2009) 10712 van de Commissie van 23 december 2009 houdende vermindering van de bijstand, krachtens beslissing C(97) 3742 van de Commissie van 18 december 1997 door het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling (EFRO) toegekend aan het communautair initiatiefprogramma Interreg II/C „Overstroming Rijn-Maas” in het Koninkrijk België, de Bondsrepubliek Duitsland, de Franse Republiek, het Groothertogdom Luxemburg en het Koninkrijk der Nederlanden (EFRO nr. 970010008).
   Ter onderbouwing van zijn beroep voert verzoeker drie middelen aan.
   Met het eerste middel stelt verzoeker dat, indien de door de Nederlandse en de Duitse overheden ingestelde beroepen toegewezen worden, dit het Groothertogdom dientengevolge tot voordeel moet strekken. Indien wordt vastgesteld dat de gestelde stelselmatige fouten of zwakheden in de werking van het programma dat aan de orde wordt gesteld en welke de audit van de Commissie in Nederland en in Duitsland aan het licht zou hebben gebracht, in werkelijkheid onbestaande zijn, dan vervalt de grondslag voor de redeneringen van de beschikking en met haar deze voor de lineaire financiële correctie die werd toegepast op de projecten die in Luxemburg ten uitvoer zijn gebracht.
   Het tweede middel is gegrond op de onwettigheid van de uitbreiding, tot het Groothertogdom Luxemburg, van de toepassing van een financiële correctie die eventueel slechts ten aanzien van andere lidstaten gerechtvaardigd zou zijn. Er zou geen enkele onregelmatigheid in de werking van het programma in het Groothertogdom Luxemburg zijn vastgesteld. Het feit dat Luxemburg aanvaard heeft, samen met Duitsland, België, Frankrijk en Nederland deel te nemen aan een gezamenlijk project, zou niet rechtvaardigen dat zijn eigen projecten de negatieve gevolgen dienen te ondergaan, in termen van een financiële correctie, van fouten of zwakheden die tijdens de audit van de Nederlandse en de Duitse projecten zouden zijn ontdekt, en die nagenoeg uitsluitend gelegen zijn in een gestelde miskenning van de bepalingen betreffende de procedure voor de plaatsing van overheidsopdrachten. Welnu, ondanks het feit dat het een gezamenlijke deelneming van vijf lidstaten aan hetzelfde programma betreft, zouden de procedures voor de plaatsing van overheidsopdrachten tot de exclusieve aansprakelijkheid van de nationale autoriteiten van de betrokken lidstaten behoren.


title: Zaak T-108/01: Beroep, op 10 mei 2001 ingesteld door Free Trade Foods N.V. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
11.8.2001             NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                          C 227/25
Beroep, op 10 mei 2001 ingesteld door Free Trade Foods                      bestreden verordening eveneens van toepassing worden
N.V. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen                         verklaard.
                        (Zaak T-108/01)
                                                                      (1) Verordening (EG) nr. 396/2001 van de Commissie van 27 februari
                                                                          2001 tot verlenging van de toepassing van de vrijwaringsmaatre-
                        (2001/C 227/48)                                   gelen ten aanzien van de invoer, uit de landen en gebieden overzee,
                                                                          van producten van de sector suiker met oorsprongscumulatie
                                                                          EG/LGO, voor de periode 1 maart 2001 tot en met 30 juni 2001
                                                                          PB L 58 van 28.02.2001, blz. 13-15.
                     (Procestaal: Nederlands)                         (2) Verordening (EG) Nr. 2553/97 van de Commissie van 17 decem-
                                                                          ber 1997 betreffende de afgifte van invoercertificaten voor
                                                                          bepaalde producten van de GN- codes 1701, 1702, 1703 en 1704
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-                 met ACS/LGO- oorsprongscumulatie PB L 349 van 19.12.1997,
schappen is op 10 mei 2001 beroep ingesteld tegen Commissie               blz. 26-30.
van de Europese Gemeenschappen door Free Trade Foods N.V.,
gevestigd te Curação (Nederlandse Antillen), vertegenwoordigd
door M.M. Slotboom en N.J. Helder, advocaten te Rotterdam.
Verzoekende partij concludeert dat het het Gerecht behage:
1)   Verordening 396/2001 van 27 februari 2001 tot invoe-
     ring van vrijwaringsmaatregelen ten aanzien van de
     invoer uit de landen en gebieden overzee van producten           Beroep, op 18 mei 2001 ingesteld door Fleuren Compost
     van de sector suiker met oorsprongscumulatie EG/LGO              N.V. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
     nietig te verklaren;
                                                                                (Zaak T-109/01)
2)   te bepalen dat de Gemeenschap aansprakelijk is voor de
     schade door Free Trade Foods geleden ten gevolge van
     Verordening 396/2001 van 27 februari 2001;                                                (2001/C 227/49)
3)   de Commissie te veroordelen in de kosten van de
     procedure.                                                                              (Procestaal: Nederlands)
                                                                      Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
Middelen en voornaamste argumenten                                    schappen is op 18 mei 2001 beroep ingesteld tegen Commissie
                                                                      van de Europese Gemeenschappen door Fleuren Compost
                                                                      N.V., gevestigd te Middelharnis (Nederland), vertegenwoordigd
Free Trade Foods N.V. heeft op Curaçao een suikerfabriek die          door Jules Stuyck, advocaat te Brussel.
gericht is op de verwerking van C-suiker van oorsprong uit de
Gemeenschap en die ingevolge de EG/LGO-cumulatie LGO-
oorsprong verkrijgt. Deze suiker kan dan vrij van heffingen in        Verzoekende partij concludeert dat het het Gerecht behage:
de Gemeenschap worden ingevoerd.
                                                                      —     de beschikking van de Commissie van 13 december
                                                                            2000 betreffende de steunregeling die het koninkrijk der
Ingevolge de Vierde Vrijwaringsmaatregel [Verordening                       Nederlanden ten uitvoer heeft gelegd ten gunste van zes
369/2001 van de Commissie van 27 februari 2001 (1)] geldt                   mestverwerkende bedrijven nietig te verklaren, ten minste
echter een quotum van 3 878 ton.                                            voorzover deze beschikking betrekking heeft op de
                                                                            verzoekster;
Verzoekster voert ter staving van haar eisen de volgende              —     de Commissie te veroordelen tot de kosten van de
middelen aan:                                                               procedure.
—    schending van artikel 109 van het LGO-besluit;
                                                                      Middelen en voornaamste argumenten
—    schending van de bij het EG-verdrag ten gunste van LGO-
     goederen vastgestelde rangorde;
                                                                      Verzoekster heeft als mestverwerkingsfabriek subsidies van de
—    schending van artikel 7, lid 5, van de in het kader van de       Nederlandse overheid ontvangen, volgens verzoekster in het
     WTO gesloten Overeenkomst inzake vrijwaringsmaatre-              kader van de steunregeling „Bijdrageregeling Proefprojecten
     gelen, alsmede van artikel 300, lid 7 EG;                        Mestverwerking” (BPM). De Commissie heeft echter bij beschik-
                                                                      king C(2000)4070 van 13 december 2000 gericht aan de
—    onwettigheid van verordening 2553/97 van de Commis-              Nederlandse overheid de terugvordering van de aan verzoekster
     sie van 17 december 1997 (2) waarvan de bepalingen in de         en een aantal andere bedrijven uitbetaalde subsidie gevraagd.


title: Zaak C-23/10: Beroep ingesteld op 14 januari 2010 — Europese Commissie/Portugese Republiek

text:
               17.4.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 100/15

         Beroep ingesteld op 14 januari 2010 — Europese Commissie/Portugese Republiek
   (Zaak C-23/10)
   2010/C 100/24
   Procestaal: Portugees

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordiger: A. Caeiros)

      Verwerende partij: Portugese Republiek.

      Conclusies

               —

               vaststellen dat de Portugese Republiek de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 68 en volgende van verordening (EEG) nr. 2913/92 (1), artikel 290 bis van verordening (EEG) nr. 2454/93 (2) en bijlage 38 ter bij deze verordening en de artikelen 2, 6, 9, 10 en 11 van de verordeningen (EEG, Euratom) nr. 1552/89 (3) en (EG, Euratom) nr. 1150/2000 (4), doordat haar douaneautoriteiten stelselmatig aangiften voor het vrije verkeer van verse bananen hebben aanvaard, hoewel zij wisten of redelijkerwijs moesten weten dat het opgegeven gewicht niet met het werkelijke gewicht van de bananen overeenstemde, en de Portugese autoriteiten hebben geweigerd om de eigen middelen die overeenstemmen met de gederfde inkomsten en de verschuldigde verwijlintresten ter beschikking te stellen;

               —

               de Portugese Republiek verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Artikel 290 bis van verordening nr. 2454/93 bepaalt:

      „Het onderzoek van bananen van GN-code 0803 00 19 om de nettomassa bij invoer te controleren dient betrekking te hebben op ten minste 10 % van het aantal aangiften voor het vrije verkeer, per jaar en per douanekantoor.
      Het onderzoek van de bananen vindt plaats op het moment van het in het vrije verkeer brengen overeenkomstig de in bijlage 38 ter vastgestelde regels.”

   Bijlage 38 ter luidt als volgt:

                  „1)

                  Voor de toepassing van artikel 290 bis stellen de douaneautoriteiten van het douanekantoor waarbij de aangifte voor het vrije verkeer van verse bananen wordt ingediend, de nettomassa vast door zich te baseren op een monster van verpakkingseenheden met bananen voor iedere soort verpakking en voor iedere oorsprong.
                  […]”

   Gelet op de communautaire wetgeving en met name op bovengenoemd artikel 290 bis en bijlage 38 ter bij verordening nr. 2454/93, die als zodanig van toepassing waren in de betrokken periode, kunnen de argumenten die de Portugese autoriteiten aanvoeren om het bedrag van de eigen middelen en de krachtens artikel 11 van verordening nr. 1150/2000 verschuldigde verwijlintresten niet ter beschikking te stellen niet worden aanvaard. Het staat buiten kijf dat artikel 290 bis en bijlage 38 ter volkomen duidelijk zijn met betrekking tot het gewicht dat als basis voor de toepassing van de douanerechten moet dienen.
   Artikel 290 bis en bijlage 38 ter bepalen ondubbelzinnig dat in de aangiften voor het vrije verkeer van de bananen het „nettogewicht”, dat wil zeggen het „daadwerkelijke gewicht” van de bananen dient te worden opgegeven, zodat dit „daadwerkelijke gewicht” de basis dient te vormen voor de toepassing van de douanerechten.
   De Commissie was niet verplicht om de invoerders in de serie C van het Publicatieblad van de Europese Unie aanwijzingen te verstrekken waaruit zij konden opmaken dat zij in de douaneaangifte geen gewicht van 18,14 kg of een forfaitair gemiddeld gewicht mochten invullen.
   Aangezien artikel 290 bis en bijlage 38 duidelijk zijn over het gewicht dat voor de berekening van de douanerechten in aanmerking dient te worden genomen, konden de marktdeelnemers die zich gewoonlijk met de invoer van bananen bezighouden en die dus de wetgeving kennen die op deze activiteit van toepassing is, gemakkelijk weten dat de in te dienen douaneaangifte het „nettogewicht” dient te vermelden, dat wil zeggen het daadwerkelijke gewicht van de bananen en geen „commercieel” gewicht dat, zoals in de meeste gevallen is aangetoond, een fictief gewicht is.
   De Portugese autoriteiten kunnen niet aanvoeren dat de Commissie tekort is geschoten in haar verplichting om de lidstaten te verwittigen naar aanleiding van de informatie die zij van de Italiaanse autoriteiten had ontvangen. De Portugese douaneautoriteiten, die bij het inklaren van de ingevoerde bananen ter plaatse aanwezig waren, hadden immers ongetwijfeld de mogelijkheid om — zonder enige informatie van de Commissie — vast te stellen dat de douaneaangiften niet met de werkelijkheid overeenstemden, aangezien het werkelijke gewicht in de meeste gevallen hoger was dan het opgegeven „standaardgewicht”. Het stond dus uitsluitend aan de Portugese autoriteiten om binnen de grenzen van hun actie- en controlebevoegdheid de juistheid van deze aangiften te controleren.
   Volgens artikel 13 van het douanewetboek kunnen de douaneautoriteiten „alle controlemaatregelen nemen die zij voor de correcte toepassing van de douanewetgeving nodig achten”.
   De Portugese autoriteiten wisten dat het bij de marktdeelnemers een gangbare praktijk was geworden om bij de indiening van douaneaangiften voor het vrije verkeer van bananen een commercieel gewicht van 18,14 kg per kist te vermelden.
   In deze omstandigheden kunnen zij niet stellen dat zij krachtens artikel 290 bis slechts 10 % van de aangiften voor het vrije verkeer van bananen hoeven te onderzoeken.
   De mogelijkheid voor de douaneautoriteiten om meer controles te verrichten dan het door artikel 290 bis vereiste minimumaantal van 10 % wordt — gelet op de noodzaak om de eigen middelen van de Gemeenschap doeltreffend te beschermen — een verplichting om extra controles te verrichten wanneer tijdens de uitgevoerde controles blijkt dat het risico bestaat dat onjuiste aangiften worden aanvaard.
   Wanneer de douaneautoriteiten vaststellen dat het opgegeven gewicht niet met het werkelijke gewicht overeenstemt en dat het risico bestaat dat onjuiste aangiften worden aanvaard, mogen zij de aangifte voor het vrije verkeer van bananen niet aanvaarden zonder het gewicht te controleren, ook al is het minimale controlepercentage van 10 % reeds bereikt in het betrokken douanekantoor en in het betrokken referentiejaar.
   De aangifte van het commerciële „standaardgewicht” volstaat op zich reeds om vragen te doen rijzen over de juistheid van het opgegeven gewicht en rechtvaardigt dus een controle door de douane met het oog op de bepaling van het werkelijke gewicht.
   De lidstaten dienden krachtens artikel 8 van besluit 94/728/EG, Euratom (5) en op grond van hun verplichting tot inning van de eigen middelen van de Gemeenschap een passende infrastructuur op te zetten om de nodige controles te kunnen uitvoeren, teneinde ervoor te zorgen dat de voor het vrije verkeer ingevoerde bananen correct, dat wil zeggen op basis van hun werkelijke gewicht, worden ingeklaard.
   De praktijk van de Portugese autoriteiten die erin bestond, stelselmatig en zonder enige controle douaneaangiften te aanvaarden, hoewel zij wisten of redelijkerwijs moesten weten dat het in de douaneaangifte opgegeven gewicht niet met het werkelijke gewicht van de ingevoerde bananen overeenstemde, alsook hun weigering om in te staan voor de financiële gevolgen hiervan voor de communautaire begroting, zijn in strijd met hun verplichting tot doeltreffende bescherming van de eigen middelen en met de rechtspraak van het Hof van Justitie.

      (1)  Verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB L 302, blz. 1).

      (2)  Verordening (EEG) nr. 2454/93 van de Commissie van 2 juli 1993 houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB L 253, blz. 1).

      (3)  Verordening (EEG, Euratom) nr. 1552/89 van de Raad van 29 mei 1989 houdende toepassing van besluit 88/376/EEG, Euratom betreffende het stelsel van eigen middelen van de Gemeenschappen.

      (4)  Verordening (EG, Euratom) nr. 1150/2000 van de Raad van 22 mei 2000 houdende toepassing van besluit 94/728/EG, Euratom betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Gemeenschappen (PB L 130, blz. 1).

      (5)  Besluit 94/728/EG, Euratom van de Raad van 31 oktober 1994 betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Gemeenschappen (PB L 293, blz. 9).


title: Zaak C-645/13: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia de Barcelona (Spanje) op 5 december 2013 — Cajas Rurales Unidas, Sociedad Cooperativa de Crédito/Evaristo Méndez Sena e.a.

text:
               8.3.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 71/7

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia de Barcelona (Spanje) op 5 december 2013 — Cajas Rurales Unidas, Sociedad Cooperativa de Crédito/Evaristo Méndez Sena e.a.
      (Zaak C-645/13)
      (2014/C 71/12)
      Procestaal: Spaans

         Verwijzende rechter

      Juzgado de Primera Instancia de Barcelona

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Cajas Rurales Unidas, Sociedad Cooperativa de Crédito

         Verwerende partijen: Evaristo Méndez Sena, Edelmira Pérez Vicente, Daniel Méndez Senas, Victoriana Pérez Bicéntez

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Moet ervan worden uitgegaan dat geen doeltreffende en geschikte middelen worden geboden om een eind te maken aan het gebruik van oneerlijke bedingen in overeenkomsten tussen consumenten en verkopers en dat inbreuk wordt gemaakt op het recht een beroep te doen op de bevoegde rechtbanken om te oordelen of contractuele bedingen die zijn opgesteld met het oog op een algemeen gebruik, oneerlijk zijn, en de passende en doeltreffende middelen aan te wenden om een eind te maken aan het gebruik van deze bedingen, wanneer de wettelijke regeling van een lidstaat de consument niet de mogelijkheid biedt een rechtsmiddel voor een hogere rechter aan te wenden ingeval zijn in het kader van een hypothecaire uitwinningsprocedure ingediende verzoek om een contractueel beding buiten toepassing te laten op grond van het oneerlijke karakter daarvan, wordt afgewezen?

                  2)

                  Zo ja, kan de nationale rechter de consument, teneinde hem een passende en doeltreffende bescherming te bieden tegen oneerlijke bedingen, ambtshalve het recht verlenen om zich tot een hogere rechter te wenden met het oog op wijziging van de beslissing van de rechter in eerste aanleg tot afwijzing van zijn verzoek om een contractueel beding op grond van het oneerlijke karakter ervan buiten toepassing te laten?


title: Zaak T-619/14: Beschikking van het Gerecht van 16 september 2015 — Bionorica/Commissie [„Beroep wegens nalaten — Consumentenbescherming — Gezondheidsclaims voor levensmiddelen — Verordening (EG) nr. 1924/2006 — Botanische substanties — Beroepstermijn — Ontbreken van procesbelang — Niet voor beroep vatbare handeling — Niet-ontvankelijkheid”]

text:
               16.11.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 381/32

         Beschikking van het Gerecht van 16 september 2015 — Bionorica/Commissie
   (Zaak T-619/14) (1)

   ([„Beroep wegens nalaten - Consumentenbescherming - Gezondheidsclaims voor levensmiddelen - Verordening (EG) nr. 1924/2006 - Botanische substanties - Beroepstermijn - Ontbreken van procesbelang - Niet voor beroep vatbare handeling - Niet-ontvankelijkheid”])
   (2015/C 381/36)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Bionorica SE (Neumark, Duitsland) (vertegenwoordigers: M. Weidner, T. Guttau en N. Hußmann, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: M. Wilderspin en S. Grünheid, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek tot vaststelling dat de Commissie onrechtmatig heeft nagelaten opdracht te geven aan de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA) de gezondheidsclaims over botanische substanties te beoordelen, hetgeen een voorafgaande voorwaarde is voor de vaststelling van de definitieve lijst van toegestane gezondheidsclaims overeenkomstig artikel 13, lid 3, van verordening (EG) nr. 1924/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 inzake voedings- en gezondheidsclaims voor levensmiddelen (PB L 404, blz. 9)

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               Bionorica SE wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 409 van 17.11.2014.


title: Zaak T-28/02: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van  17 oktober 2005  — First Data e.a./Commissie ( Mededinging — Artikel 81 EG — Visa-betaalkaartensysteem — Regel  geen werving zonder uitgifte  — Negatieve verklaring — Regel afgeschaft in loop van geding — Procesbelang — Afdoening zonder beslissing )

text:
               14.1.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 10/20

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 17 oktober 2005 — First Data e.a./Commissie
   (Zaak T-28/02) (1)

   („Mededinging - Artikel 81 EG - Visa-betaalkaartensysteem - Regel „geen werving zonder uitgifte” - Negatieve verklaring - Regel afgeschaft in loop van geding - Procesbelang - Afdoening zonder beslissing”)
   (2006/C 10/40)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij(en): First Data Corp. (Wilmington, Delaware, Verenigde Staten), FDR Ltd (Dover, Delaware, Verenigde Staten) en First Data Merchant Services Corp. (Sunrise, Florida, Verenigde Staten) [vertegenwoordiger(s): aanvankelijk P. Bos en M. Nissen, vervolgens P. Bos, advocaten]

      Verwerende partij(en): Commissie van de Europese Gemeenschappen [vertegenwoordiger(s): aanvankelijk R. Wainwright, W. Wils en V. Superti, vervolgens R. Wainwright en T. Christforou, gemachtigden]
   Voorwerp van de zaak
   Verzoek om nietigverklaring van artikel 1, vijfde streepje, van beschikking 2001/782/EG van de Commissie van 9 augustus 2001 betreffende een procedure op grond van artikel 81 van het EG-Verdrag en artikel 53 van de EER-overeenkomst (Zaak COMP/29.373 — Visa International) (PB L 293, blz. 24)
   Dictum van de beschikking

               1)

               Op het beroep behoeft niet meer te worden beslist.

               2)

               Verzoeksters en de Commissie zullen hun eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 109 van 4.5.2002.


title: Beroep, op 2 februari 1995 ingesteld door N. Do Paço Quesado tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Zaak T-15/95)

text:
Nr . C 87/ 14           NL |                    Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    8 . 4 . 95
      die haar ingevolge artikel 92, lid 3 , onder c ), toekomt, en        — voor zover nodig, nietig te verklaren het besluit van de
      doordat zij handelt in strijd met haar eigen richtlijnen                  Commissie van 19 oktober 1994 houdende uitdrukke
      inzake de herstructurering van ondernemingen in moei                     lijke afwijzing van zijn klacht,
      lijkheden;
                                                                           — de Commissie te verwijzen in de kosten.
— doordat zij in strijd met artikel 92, lid 1 , tot de conclusie
      is gekomen, dat de derde kapitaalsinjectie geen staats
                                                                           Middelen en voornaamste argumenten
      steun was, op grond van onjuiste toepassing van het
      criterium van de „ particuliere investeerder " en daarbij
      heeft gehandeld op een wijze die onverenigbaar is met                Verzoeker, ambtenaar van de LA-groep van de Commissie,
      haar eigen richtlijnen en met de handelwijze van een                 komt op tegen het besluit van het tot aanstelling bevoegde
      echte particuliere investeerder, Union Carbide Corpora              gezag waarbij hij in de rang LA 5 , eerste salaristrap, is
      tion;                                                                ingedeeld, naar aanleiding van zijn terugkeer op 1 april 1994
                                                                           naar zijn dienst van oorsprong, na de beëindiging van zijn
                                                                           detachering op eigen verzoek bij het Europees Centrum voor
— doordat zij met betrekking tot de derde kapitaalsinjectie                de ontwikkeling van de beroepsopleiding ( Cedefop ) gedu
      niet de procedure van artikel 93 , lid 2, heeft ingeleid, en         rende een periode van zeven jaar.
      aldus de betrokken partijen de procedurele waarborgen
      heeft ontzegd waarin artikel 93 , leden 2 en 3 , voorzien,
      zoals uitgelegd in 's Hofs vaste rechtspraak;                        Tijdens zijn detachering is hij geslaagd voor een vergelijkend
                                                                           onderzoek met het oog op de vorming van een aanwervings
                                                                           reserve van hoofdvertalers/reviseurs; hij is per 1 oktober
— doordat zij de haar door de Italiaanse autoriteiten                      1990 in de rang LA 5 , eerste salaristrap, aangesteld . Waar
      meegedeelde informatie en voorstellen niet heeft geve               hij dus bij zijn terugkeer naar zijn dienst van oorsprong is
      rifieerd en heeft nagelaten op de uitvoering ervan toe te            ingedeeld in de rang LA 5 , eerste salaristrap, is wat zijn
      zien, zodat zij het criterium van de „ particuliere inves           salarisanciënniteit betreft, geen rekening gehouden met de
      teerder " niet naar behoren heeft toegepast en heeft                 periode gedurende welke hij voor Cedefop heeft gewerkt.
      nagelaten er zorg voor te dragen, dat gestelde capaci
      teitssluitingen definitief waren dan wel zouden worden,              Verzoeker voert schending aan van de beginselen van het
      en voldoende omvangrijk waren vanuit het oogpunt„van                 Statuut inzake detachering, meer in het bijzonder van
      het Gemeenschapsbelang.                                              artikel 37 van het Statuut, voor zover hierin is bepaald, dat
                                                                           de gedetacheerde ambtenaar volledig in het genot van zijn
( 1 ) PB nr . C 151 van 2 . 6 . 1994 , blz. 3 .                            rechten blijft, overeenkomstig het bepaalde in de artike
                                                                           len 38 en 39 . Artikel 39 van het Statuut, betreffende
                                                                           detachering op verzoek van de ambtenaar, bevat geen enkele
                                                                           bijzondere bepaling inzake plaatsing in een hogere salaris
                                                                           trap en aanspraak op bevordering. Dit artikel wijkt af van
                                                                           het algemeen stelsel, en dient dus strikt te worden uitge
                                                                           legd.
Beroep, op 2 februari 1995 ingesteld door N. Do Pa^o                       Hieruit volgt dat, nu op eigen verzoek gedetacheerde
Quesado tegen Commissie van de Europese Gemeen                            ambtenaren door deze bepaling niet uitdrukkelijk zijn
                                 schappen                                  uitgesloten, zij automatisch in een hogere salaristrap moeten
                           ( Zaak T-15/95 )                                worden geplaatst. Elke andere uitlegging zou in strijd zijn
                                                                           met het beginsel van de „continuïteit van de loopbaan ".
                              ( 95/C 87/31
                        (Procestaai: Frans)
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen
schappen is op 2 februari 1995 beroep ingesteld tegen                      Beroep, op 7 februari 1995 ingesteld door SA Adia Intérim
Commissie van de Europese Gemeenschappen door N. Do                            tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
Pa^o Quesado, wonende te Trier ( Duitsland ), vertegen
woordigd door J .-N. Louis en V. Leclercq, advocaten te                                            ( Zaak T-19/95 )
Brussel, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij                                                  ( 95/C 87/32 )
Fiduciaire Myson Sari, Rue Glesener 1 .
                                                                                (Procestaai: Frans)
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage :
                                                                           Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen
— nietig te verklaren het b&sluit van de Commissie van                     schappen is op 7 februari 1995 beroep ingesteld tegen de
      1 maart 1994 voor zover verzoeker daarbij is ingedeeld               Commissie van de Europese Gemeenschappen door SA Adia
      in de rang LA 5 , eerste salaristrap, met anciënniteit in de         Intérim, gevestigd te Brussel, vertegenwoordigd door V.
      rang en de salaristrap vanaf 1 april 1994,                           Thiry, advocaat te Luik, domicilie gekozen hebbende te


title: Zaak T-160/11 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 13 juli 2011 — Petroci/Raad ( „Kort geding — Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen in verband met de situatie in Ivoorkust — Bevriezing van tegoeden — Verzoek tot opschorting van uitvoering — Afdoening zonder beslissing in hoofdprocedure — Afdoening zonder beslissing” )

text:
               10.9.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 269/49

         Beschikking van de president van het Gerecht van 13 juli 2011 — Petroci/Raad
   (Zaak T-160/11 R)
   (Kort geding - Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - Beperkende maatregelen in verband met de situatie in Ivoorkust - Bevriezing van tegoeden - Verzoek tot opschorting van uitvoering - Afdoening zonder beslissing in hoofdprocedure - Afdoening zonder beslissing)
   2011/C 269/110
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Société nationale d’opérations pétrolières de la Côte d’Ivoire Holding (Petroci Holding) (Abidjan, Ivoorkust) (vertegenwoordiger: M. Ceccaldi, advocaat)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: B. Driessen en A. Vitro, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek in kort geding tot opschorting overeenkomstig artikel 278 VWEU van de uitvoering van besluit 2011/18/GBVB van de Raad van 14 januari 2011 tot wijziging van besluit 2010/656/GBVB van de Raad tot verlenging van de beperkende maatregelen tegen Ivoorkust (PB L 11, blz. 36) en van verordening (EU) nr. 25/2011 van de Raad van 14 januari 2011 tot wijziging van verordening (EG) nr. 560/2005 tot instelling van beperkende maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten in verband met de situatie in Ivoorkust (PB L 11, blz. 1)

      Dictum

               1)

               Er behoeft geen uitspraak meer te worden gedaan over het verzoek in kort geding.

               2)

               De Raad van de Europese Unie wordt verwezen in de kosten.


title: Zaak C-470/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Okresný súd Svidník (Slowakije) op 19 oktober 2012 — Pohotovosť, s.r.o./Miroslav Vašuta

text:
               16.2.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 46/12

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Okresný súd Svidník (Slowakije) op 19 oktober 2012 — Pohotovosť, s.r.o./Miroslav Vašuta
   (Zaak C-470/12)
   2013/C 46/21
   Procestaal: Slowaaks

      Verwijzende rechter

   Okresný súd Svidník

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Pohotovosť, s.r.o.

      Verwerende partij: Miroslav Vašuta

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moeten de artikelen 6, lid 1, 7, lid 1, en 8 van richtlijn 93/13/EEG (1) van de Raad [van 5 april 1993] betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten, gelezen in samenhang met de artikelen 47 en 38 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een bepaling van nationaal recht als artikel 37, leden 1 en 3, van het wetboek van tenuitvoerlegging, volgens hetwelk een vereniging voor de bescherming van consumentenrechten niet mag interveniëren in de tenuitvoerleggingsprocedure?

               2)

               Indien de eerste vraag aldus wordt beantwoord dat de genoemde bepaling niet in strijd is met het recht van de Unie, moeten de bepalingen van artikel 37, leden 1 en 3, van het wetboek van tenuitvoerlegging dan aldus worden uitgelegd dat zij zich er niet tegen verzetten dat een nationale rechterlijke instantie krachtens de artikelen 6, lid 1, 7, lid 1, en 8 [van die richtlijn] een vereniging voor de bescherming van consumentenrechten als interveniënte toelaat in de tenuitvoerleggingsprocedure?

      (1)  PB L 95, blz. 29.


title: Zaak C-314/00: Verzoek van het Oberste Gerichtshof van de Republiek Oostenrĳk van 11 mei 2000 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Kraft Jacobs Suchard Österreich GesmbH en 1. E. Mitsche, 2. M. Mitsche en 3. P. Roman

text:
21.10.2000               NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    C 302/19
4.    Voor zover nodig, de zaak voor de voortzetting van de           2.   Ingeval vraag 1 bevestigend wordt beantwoord:
      procedure naar het Gerecht van eerste aanleg te verwijzen.
                                                                           a)    Is verordening (EEG) nr. 1984/83 van de Commissie
5.    Verweerders en interveniënten ter ondersteuning van                        van 22 juni 1983 betreffende de toepassing van
      verweerders in de kosten van het geding te verwijzen.                      artikel 85, lid 3, van het Verdrag op groepen exclu-
                                                                                sieve afnameovereenkomsten (PB L 173, blz. 5), in
                                                                                het algemeen ook op de in punt 1 beschreven
                                                                                overeenkomsten van toepassing?
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                           b)    Is zij ook dan van toepassing, wanneer vóór de
—     Verkeerde uitlegging van het begrip „rechtstreeks raken”                   verderverkoop een bewerking plaatsvindt in die zin,
      in de zin van artikel 230, vierde alinea, EG: ten onrechte                 dat de afgenomen gebrande koffie als drank wordt
      wordt in het bestreden arrest verklaard, dat een richtlijn                 verkocht?
      niet op zichzelf vóór en los van de vaststelling van
      uitvoeringsmaatregelen de rechtspositie van marktdeel-
                                                                      3.   Ingeval vraag 2 bevestigend wordt beantwoord:
      nemers rechtstreeks raakt. Met betrekking tot artikel 230,
      vierde alinea, EG gaat het enkel om de vraag of de richtlijn
                                                                           Moet artikel 3, sub d, van verordening nr. 1984/83 aldus
      als zodanig rechtstreeks op de rechtspositie van een
                                                                           worden uitgelegd, dat ook overeenkomsten als in vraag 1
      ondernemer van invloed is (zonder de omzetting door de
                                                                           bedoeld, waarbij volgens de verwachtingen van de cont-
      lidstaten af te wachten).
                                                                           ractpartijen de totale verkochte hoeveelheid in een perio-
                                                                           de van minder dan vijf jaar zal worden afgenomen, onder
—     Verkeerde beoordeling van de invloed van de richtlijn op             de vrijstelling van de verordening vallen, of is dit enkel
      de positie van verzoeksters en bijgevolg ontoereikende               het geval wanneer dat ook objectief aan de verwachtingen
      motivering van het bestreden arrest. Richtlijn 98/43                 beantwoordt,
      vormt op zich reeds een maatregel die uitloopt op een
      onteigening (de mogelijkheid van reclame voor het               4.   Moet artikel 85, leden 1 en 2, EG-Verdrag (artikel 8
      bestaande merk vervalt, waardoor de waarde ervan voor                EG) aldus worden uitgelegd, dat in punt 1 beschreven
      diversificatieproducten tot nul wordt gereduceerd). Dat              overeenkomsten ook nietig zijn voor zover zij bepalen,
      raakt de rechtspositie van verzoeksters en niet enkel hun            dat bij voortijdige ontbinding van de overeenkomst een
      „feitelijke situatie”.                                               bij het sluiten daarvan, onder verwijzing naar het totale
                                                                           overeengekomen volume, door de verkoper aan de koper
                                                                           betaalde korting moet worden terugbetaald, en verlangt
                                                                           artikel 85, leden 1 en 2, EG-Verdrag (artikel 81 EG), dat
                                                                           terzake geen aanspraak op terugvordering bestaat?
Verzoek van het Oberste Gerichtshof van de Republiek
Oostenrijk van 11 mei 2000 om een prejudiciële beslissing
in het geding tussen Kraft Jacobs Suchard Österreich
  GesmbH en 1. E. Mitsche, 2. M. Mitsche en 3. P. Roman
                                                                      Verzoek van het Bundesfinanzhof van 25 mei 2000 om
                                                                      een prejudiciële beslissing in het geding tussen R. Maier-
                          (Zaak C-314/00)                                          hofer en Finanzamt Augsburg-Land
                          (2000/C 302/36)                                                      (Zaak C-315/00)
Het Oberste Gerichtshof van de Republiek Oostenrijk heeft bij                                  (2000/C 302/37)
beschikking van 11 mei 2000, ingekomen ter griffie van het
Hof van Justitie op 21 augustus 2000, in het geding tussen            Het Bundesfinanzhof heeft bij beschikking van 25 mei 2000,
Kraft Jacobs Suchard Österreich GesmbH en 1. E. Mitsche,             ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 21 augustus
2. M. Mitsche en 3. P. Roman, het Hof van Justitie van de             2000, in het geding tussen R. Maierhofer en Finanzamt
Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële be-              Augsburg-Land, het Hof van Justitie van de Europese Gemeen-
slissing over de navolgende vragen:                                   schappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de
                                                                      navolgende vragen:
1.    Is artikel 85, lid 1, EG-Verdrag (thans artikel 81 EG)
      ook van toepassing op koopovereenkomsten waarbij                1)   Valt het onder bezwarende titel ter beschikking stellen
      gedurende verschillende jaren het voorwerp van de                    van een uit prefabelementen opgetrokken gebouw, dat na
      verkoop tegen een „catalogusprijs” door de koper moet                beëindiging van de overeenkomst moet worden verwij-
      worden afgeroepen en betaald, maar — de totale behoefte              derd en opnieuw kan worden gebruikt op een ander
      van de koper benaderende — jaarlijkse minimumhoeveel-                stuk grond, onder het begrip „verhuur van onroerende
      heden met een bepaalde fluctuatiemarge worden vastge-                goederen” van artikel 13 B, sub b, van richtlijn
      steld,                                                               77/388/EEG (1)?


title: Zaak C-20/14: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 22 oktober 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundespatentgericht — Duitsland) — BGW Beratungs-Gesellschaft Wirtschaft mbH, voorheen BGW Marketing- & Management-Service GmbH/Bodo Scholz (Prejudiciële verwijzing — Merken — Richtlijn 2008/95/EG — Aanvullende gronden voor weigering of nietigheid — Woordmerk — Zelfde lettercombinatie als een ouder merk — Toevoeging van een beschrijvende woordcombinatie — Bestaan van verwarringsgevaar)

text:
               14.12.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 414/3

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 22 oktober 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundespatentgericht — Duitsland) — BGW Beratungs-Gesellschaft Wirtschaft mbH, voorheen BGW Marketing- & Management-Service GmbH/Bodo Scholz
   (Zaak C-20/14) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Merken - Richtlijn 2008/95/EG - Aanvullende gronden voor weigering of nietigheid - Woordmerk - Zelfde lettercombinatie als een ouder merk - Toevoeging van een beschrijvende woordcombinatie - Bestaan van verwarringsgevaar))
   (2015/C 414/03)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundespatentgericht

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: BGW Beratungs-Gesellschaft Wirtschaft mbH, voorheen BGW Marketing- & Management-Service GmbH

      Verwerende partij: Bodo Scholz

      Dictum

   Artikel 4, lid 1, onder b), van richtlijn 2008/95/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten moet aldus worden uitgelegd dat er in geval van dezelfde en soortgelijke waren en diensten bij het relevante publiek sprake kan zijn van gevaar voor verwarring van een ouder merk, bestaande uit een lettercombinatie met onderscheidend vermogen, die het dominerende bestanddeel van dat merk met een gemiddeld onderscheidend vermogen vormt, met een jonger merk dat die lettercombinatie overneemt met toevoeging van een beschrijvende woordcombinatie die bestaat uit woorden waarvan de beginletters overeenkomen met de letters van de woorden van die combinatie, zodat zij door dat publiek wordt waargenomen als de afkorting van die woordcombinatie.

      (1)  PB C 129 van 28.4.2014.


title: Arrest van het Hof (Derde kamer) van  9 februari 2006  in zaak C-473/04 (verzoek van het Hof van Cassatie om een prejudiciële beslissing): Plumex tegen Young Sports NV (Justitiële samenwerking — Verordening (EG) nr. 1348/2000 — Artikelen 4 tot en met 11 en 14 — Betekening en kennisgeving van gerechtelijke stukken — Betekening door tussenkomst van instanties — Betekening per post — Relatie tussen wijzen van verzending en van betekening — Voorrang — Beroepstermijn)

text:
               8.4.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 86/9

      ARREST VAN HET HOF

   (Derde kamer)
   van 9 februari 2006
   in zaak C-473/04 (verzoek van het Hof van Cassatie om een prejudiciële beslissing): Plumex tegen Young Sports NV (1)

   (Justitiële samenwerking - Verordening (EG) nr. 1348/2000 - Artikelen 4 tot en met 11 en 14 - Betekening en kennisgeving van gerechtelijke stukken - Betekening door tussenkomst van instanties - Betekening per post - Relatie tussen wijzen van verzending en van betekening - Voorrang - Beroepstermijn)
   (2006/C 86/15)
   Procestaal: Nederlands
   In zaak C-473/04, betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens de artikelen 68 EG en 234 EG, ingediend door het Hof van Cassatie (België) bij beslissing van 22 oktober 2004, ingekomen bij het Hof op 9 november 2004, in de procedure Plumex tegen Young Sports NV, heeft het Hof (Derde kamer), samengesteld als volgt: A. Rosas, kamerpresident, J. Malenovský (rapporteur), A. La Pergola, S. von Bahr en A. Borg Barthet, rechters; advocaat-generaal: A. Tizzano; griffier: R. Grass, op 9 februari 2006 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Verordening (EG) nr. 1348/2000 van de Raad van 29 mei 2000 inzake de betekening en de kennisgeving in de lidstaten van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of in handelszaken, moet aldus worden uitgelegd dat zij geen enkele rangorde vaststelt tussen de wijze van verzending en betekening als bedoeld in de artikelen 4 tot en met 11 en die als bedoeld in artikel 14 daarvan, zodat het mogelijk is een gerechtelijk stuk op een van deze twee wijzen dan wel gelijktijdig op de twee wijzen te betekenen.

               2)

               Verordening nr. 1348/2000 moet aldus worden uitgelegd, dat in geval van cumulatie van de wijze van verzending en betekening als bedoeld in de artikelen 4 tot en met 11 en die als bedoeld in artikel 14 daarvan, van de datum van de eerste geldig verrichte betekening moet worden uitgegaan om te bepalen wanneer voor de geadresseerde een procestermijn ingevolge een betekening begint te lopen.

      (1)  PB C 19 van 22.1.2005.


title: Zaak C-440/12: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 24 oktober 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Hamburg — Duitsland) — Metropol Spielstätten Unternehmergesellschaft (haftungsbeschränkt)/Finanzamt Hamburg-Bergedorf (Fiscale bepalingen — Btw — Kans- of geldspelen — Regeling van lidstaat die exploitatie van speelautomaten met geringe prijzen cumulatief aan btw en bijzondere belasting onderwerpt — Toelaatbaarheid — Maatstaf van heffing — Mogelijkheid voor belastingplichtige om btw af te wentelen)

text:
               14.12.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 367/19

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 24 oktober 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Hamburg — Duitsland) — Metropol Spielstätten Unternehmergesellschaft (haftungsbeschränkt)/Finanzamt Hamburg-Bergedorf
   (Zaak C-440/12) (1)

   (Fiscale bepalingen - Btw - Kans- of geldspelen - Regeling van lidstaat die exploitatie van speelautomaten met geringe prijzen cumulatief aan btw en bijzondere belasting onderwerpt - Toelaatbaarheid - Maatstaf van heffing - Mogelijkheid voor belastingplichtige om btw af te wentelen)
   2013/C 367/33
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Finanzgericht Hamburg

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Metropol Spielstätten Unternehmergesellschaft (haftungsbeschränkt)

      Verwerende partij: Finanzamt Hamburg-Bergedorf

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Finanzgericht Hamburg — Uitlegging van de artikelen 1, lid 2, eerste volzin, 73, 135, lid 1, sub i, en 401, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1) — Belasting van kans- of geldspelen — Regeling van een lidstaat die de exploitatie van speelautomaten met geringe prijzen cumulatief aan btw en een bijzondere belasting onderwerpt

      Dictum

               1)

               Artikel 401 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, juncto artikel 135, lid 1, sub i, ervan, moet aldus worden uitgelegd dat de belasting over de toegevoegde waarde en een nationale bijzondere belasting op kansspelen cumulatief mogen worden geheven, mits deze laatste belasting niet het karakter van een omzetbelasting bezit.

               2)

               De artikelen 1, lid 2, eerste volzin, en 73 van richtlijn 2006/112 moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale bepaling of praktijk op grond waarvan bij de exploitatie van speelautomaten waarmee geld kan worden gewonnen de kasontvangsten van een bepaalde periode worden gehanteerd als maatstaf van heffing.

               3)

               Artikel 1, lid 2, van richtlijn 2006/112 moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling van een niet-geharmoniseerde belasting op grond waarvan de verschuldigde belasting over de toegevoegde waarde volledig op deze eerste belasting in mindering wordt gebracht.

      (1)  PB C 389 van 15.12.2012.


title: Zaak C-498/10: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 14 oktober 2010 — X NV, andere partij: Staatssecretaris van Financiën

text:
               15.1.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 13/19

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 14 oktober 2010 — X NV, andere partij: Staatssecretaris van Financiën
   (Zaak C-498/10)
   ()
   2011/C 13/33
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Hoge Raad der Nederlanden

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekster: X NV

      Andere partij: Staatssecretaris van Financiën

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet artikel 56 VWEU aldus worden uitgelegd dat sprake is van een beperking van het vrije verkeer van diensten als de ontvanger van een dienst, verricht door een in een andere lidstaat gevestigde dienstverrichter, is gehouden op grond van de wetgeving van de lidstaat waar de dienstontvanger is gevestigd en waar de dienst wordt verricht, over de voor deze dienst verschuldigde vergoeding belasting in te houden, terwijl deze inhoudingsplicht niet aan de orde is indien het een dienstverrichter betreft die in dezelfde lidstaat als de dienstontvanger is gevestigd?

               2a)

               Indien het antwoord op de voorgaande vraag meebrengt dat een regeling die voorziet in een heffing van een dienstontvanger tot een belemmering van het vrije verkeer van diensten leidt, kan een dergelijke belemmering dan worden gerechtvaardigd door de behoefte om de heffing en invordering van een belasting te waarborgen van buitenlandse gezelschappen die kortstondig in Nederland verblijven en moeilijk controleerbaar zijn, met als gevolg een problematische uitvoering van de aan Nederland toegewezen heffingsbevoegdheid?

               2b)

               Is in dat geval nog van belang dat de regeling in een later stadium voor situaties als de onderhavige is gewijzigd, in die zin dat eenzijdig van heffing wordt afgezien, omdat de uitvoering ervan niet eenvoudig en efficiënt toepasbaar bleek?

               3)

               Gaat de regeling verder dan noodzakelijk gelet op de mogelijkheden die met name richtlijn 76/308/EEG (1) biedt voor de wederzijdse bijstand bij de invordering van belastingen?

               4)

               Is voor de beantwoording van de voorgaande vragen van belang of de belasting, die over de vergoeding is verschuldigd in de lidstaat waar de dienstontvanger is gevestigd, kan worden verrekend met belasting die in die andere lidstaat over die vergoeding verschuldigd is?

      (1)  Richtlijn van de Raad van 15 maart 1976 betreffende de wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit verrichtingen die deel uitmaken van het financieringsstelsel van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw, alsmede van landbouwheffingen en douanerechten (PB L 73, blz. 18).


title: Zaak C-398/02: Beroep, op 11 november 2002 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrĳk Spanje

text:
21.12.2002              NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     C 323/27
Beroep, op 8 november 2002 ingesteld door Commissie                    De Commissie concludeert dat het den Hove behage:
van de Europese Gemeenschappen tegen Portugese Repu-
                                 bliek
                                                                       1.   vast te stellen dat het Koninkrijk Spanje, door niet de
                          (Zaak C-393/02)                                   nodige maatregelen te treffen om met betrekking tot de
                                                                            vuilstortplaats van La Bañeza (León) te zorgen voor de
                                                                            toepassing van de artikelen 4, 9 en 13 van richtlijn 75/
                          (2002/C 323/39)                                   442/EEG (1) van de Raad van 15 juli 1975 betreffende
                                                                            afvalstoffen, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156/EEG (2)
                                                                            van de Raad van 18 maart 1991, de krachtens deze
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                  richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nage-
op 8 november 2002 beroep ingesteld tegen Portugese                         komen;
Republiek door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
vertegenwoordigd door C. Tufvesson en M. França als gemach-
tigden, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.                       2.   het Koninkrijk Spanje te verwijzen in de kosten.
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
—      vast te stellen dat de Portugese Republiek, door niet de
       wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen
       die nodig zijn om uitvoering te geven aan richtlijn 1999/       Middelen en voornaamste argumenten
       42/EG ( 1) van het Europees Parlement en de Raad van
       7 juni 1999 betreffende de invoering van een regeling
       voor de erkenning van diploma’s betreffende beroeps-            —    Schending van artikel 9 van richtlijn 75/442/EEG. De
       werkzaamheden die binnen de werkingssfeer van de                     Spaanse autoriteiten hebben in antwoord op de aanma-
       liberaliseringsrichtlijnen en van de richtlijnen houdende            ningsbrief en het met redenen omkleed advies weliswaar
       overgangsmaatregelen vallen en tot aanvulling van het                gesteld, dat de vuilstortplaats van La Bañeza in 1979/
       algemene stelsel van erkenning van diploma’s, althans                1980 over een vergunning beschikte en aan de gestelde
       deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, niet             voorwaarden voldeed, maar zij hebben nimmer een
       heeft voldaan aan de krachtens voormelde richtlijn op                afschrift van voornoemde vergunning toegezonden. De
       haar rustende verplichtingen;                                        Commissie is derhalve van mening dat, nu deze informa-
                                                                            tie niet is meegedeeld, er geen vergunning is of, zo deze
—      de Portugese Republiek in de kosten te verwijzen.                    vergunning er wel is, zij niet voldoet aan de in artikel 9
                                                                            van richtlijn 75/442/EEG gestelde vereisten.
Middelen en voornaamste argumenten                                          Voorts houdt de verplichting om een vergunning te
                                                                            verkrijgen enkel op te bestaan met de definitieve sluiting
                                                                            of verzegeling van de vuilstortplaats. Aan het eind van de
De omzettingstermijn is op 31 juli 2001 verstreken.                         in het met redenen omkleed advies gestelde termijn was
                                                                            de vuilstortplaats van La Bañeza nog steeds open in
                                                                            afwachting van de bouw van het Centrum voor afvalver-
( 1) PB L 201 van 31.7.1999, blz. 77.                                       werking van San Román de la Vega.
                                                                       —    Schending van artikel 4 van richtlijn 75/442/EEG. De
                                                                            Spaanse autoriteiten beweren weliswaar dat zij verschil-
                                                                            lende aanpassingswerkzaamheden hebben verricht om
                                                                            de ontoereikende omstandigheden van de betrokken
Beroep, op 11 november 2002 ingesteld door Commissie                        vuilstortplaats te „verbeteren”, maar deze is nog steeds in
van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk                             gebruik en de wantoestand duurt tot op heden voort, wat
                                Spanje                                      tot een geleidelijke achteruitgang van het milieu leidt en
                                                                            ernstige problemen voor de omwonenden oplevert.
                          (Zaak C-398/02)
                          (2002/C 323/40)                              —    Schending van artikel 13 van richtlijn 75/442/EEG.
                                                                            Hoewel krachtens artikel 14 van richtlijn 1999/31/EG (3)
                                                                            bijlage II daarbij niet onmiddellijk van toepassing is op de
                                                                            bestaande stortplaatsen, dient de inhoud ervan om de
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                  aard van de in artikel 13 van richtlijn 75/442/EEG
op 11 november 2002 beroep ingesteld tegen Koninkrijk                       genoemde periodieke controles te begrijpen. De Spaanse
Spanje door Commissie van de Europese Gemeenschappen,                       autoriteiten hebben geen gevolg gegeven aan het verzoek
vertegenwoordigd door G. Valero Jordana en M. Konstantini-                  om uitvoerige informatie over de verrichte controles mee
dis, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.                               te delen, en hebben dienaangaande ook geen bewijs
 ---pagebreak--- C 323/28               NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       21.12.2002
       aangevoerd, en zelfs in hun antwoord op het met redenen           een procedure van wederzijdse erkenning van de in andere
       omkleed advies gaan zij niet op dit punt in.                      lidstaten behaalde diploma’s invoeren.
( 1) PB L 194 van 25.7.1975, blz. 39.                                    De gelijkstelling die bij decreet is voorzien, houdt geen
( 2) PB L 78 van 26.3.1991, blz. 32.
                                                                         rekening met richtlijnen 89/48 en 92/51 en berust slechts op
( 3) PB L 182 van 16.7.1999, blz. 1.
                                                                         het onderzoek van de diploma’s die door de kandidaat-houders
                                                                         van deze diploma’s worden voorgelegd. Daarbij wordt geen
                                                                         rekening gehouden met de eventuele beroepservaring om een
                                                                         eventueel verschil qua duur en inhoud van de opleidingen die
                                                                         tot de betrokken diploma’s leiden, op te heffen. De lidstaten
                                                                         moeten, met het oog op de gelijkstelling van een in een andere
Beroep, op 12 november 2002 ingesteld door Commissie                     lidstaat behaald diploma en de toegang tot het betrokken
van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Repu-                        gereglementeerde beroep, de eventuele beroepservaring van de
                                bliek                                    kandidaat in aanmerking nemen.
                         (Zaak C-402/02)
                                                                         (1 ) Richtlijn 89/48/EEG van de Raad van 21 december 1988 betref-
                         (2002/C 323/41)                                      fende een algemeen stelsel van erkenning van hoger-onderwijs-
                                                                              diploma’s waarmee beroepsopleidingen van ten minste drie jaar
                                                                              worden afgesloten (PB L 19, blz. 16).
                                                                         (2 ) Richtlijn 92/51/EEG van de Raad van 18 juni 1992 betreffende
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                    een tweede algemeen stelsel van erkenning van beroepsopleidin-
op 12 november 2002 beroep ingesteld tegen Franse Republiek                   gen, ter aanvulling van richtlijn 89/48/EEG (PB L 209, blz. 25).
door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-
woordigd door M. Patakia en D. Martin als gemachtigden,
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert
dat het den Hove behage:
—      vast te stellen dat de Franse Republiek, door, met het            Beroep, op 12 november 2002 ingesteld door Commissie
       oog op de toegang tot het beroep van gespecialiseerd              van de Europese Gemeenschappen tegen Verenigd Ko-
       pedagogisch werker in openbare ziekenhuizen enerzijds                                             ninkrijk
       en plaatselijke overheidsdiensten anderzijds, geen proce-
       dure van wederzijdse erkenning van diploma’s in te                                           (Zaak C-405/02)
       voeren, en door een nationale regeling en een praktijk
       van de commissie voor gelijkstelling van diploma’s te
                                                                                (2002/C 323/42)
       handhaven waarin geen rekening wordt gehouden met
       de beroepservaring van migrerende werknemers, niet
       heeft voldaan aan de verplichtingen die op haar rusten
       krachtens, respectievelijk, de richtlijnen 89/48/EEG (1) en       Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
       92/51/EEG (2), en artikel 39 EG;
                                                                         op 12 november 2002 beroep tegen Verenigd Koninkrijk
—      de Franse Republiek te verwijzen in de kosten.                    ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
                                                                         vertegenwoordigd door Maria Patakia en Karen Banks als
                                                                         gemachtigden, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                         Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
Een beroep is in een lidstaat gereglementeerd in de zin
van richtlijnen 89/48 en 92/51, wanneer daartoe worden                   1.     vast te stellen dat het Verenigd Koninkrijk, door niet alle
toegelaten — en dit beroep enkel toegankelijk is voor of mag                    wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen
worden uitgeoefend door — personen die voldoen aan de                           die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 1999/42/EG
wettelijke voorwaarden die — rechtstreeks of onrechtstreeks                     van het Europees Parlement en de Raad van 7 juni
— voor dit beroep gelden. Het feit dat de toegang tot een                       1999 betreffende de invoering van een regeling voor de
soortgelijk beroep in de privé- of verenigingssector niet aan                   erkenning van diploma’s betreffende beroepswerkzaam-
dezelfde voorwaarde is onderworpen, doet in dit verband niet                    heden die binnen de werkingssfeer van de liberaliserings-
ter zake. Voorts is het antwoord van de Franse autoriteiten op                  richtlijnen en van de richtlijnen houdende overgangs-
het met redenen omkleed advies, dat een beroep enkel                            maatregelen vallen en tot aanvulling van het algemene
„gereglementeerd” is indien hiervoor in een algemene, wettelij-                 stelsel van erkenning van diploma’s (1), of althans deze
ke bepaling een diplomavereiste is gesteld, rechtens onjuist.                   bepalingen niet ter kennis te brengen van de Commissie,
Aangezien richtlijnen 89/48 en 92/51 gelden voor de toegang                     de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtin-
tot het beroep van gespecialiseerd pedagogisch werker in                        gen niet is nagekomen;
openbare ziekenhuizen en plaatselijke overheidsdiensten, moe-
ten de Franse autoriteiten overeenkomstig deze twee richtlijnen          2.     het Verenigd Koninkrijk te verwijzen in de kosten.


title: Zaak T-2/07: Arrest van het Gerecht van 16 september 2013 — Spanje/Commissie ( „Cohesiefonds — Verordening (EG) nr. 1164/94 — Projecten betreffende sanering van stroomgebied van Júcar (Spanje) — Gedeeltelijke intrekking van financiële bijstand — Overheidsopdrachten voor werken — Gunningscriteria — Economisch voordeligste aanbieding — Gelijke behandeling — Transparantie — Subsidiabiliteit van uitgaven — Vaststelling van financiële correcties — Artikel H, lid 2, van bijlage II bij verordening nr. 1164/94 — Evenredigheid” )

text:
               9.11.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 325/19

         Arrest van het Gerecht van 16 september 2013 — Spanje/Commissie
   (Zaak T-2/07) (1)

   (Cohesiefonds - Verordening (EG) nr. 1164/94 - Projecten betreffende sanering van stroomgebied van Júcar (Spanje) - Gedeeltelijke intrekking van financiële bijstand - Overheidsopdrachten voor werken - Gunningscriteria - Economisch voordeligste aanbieding - Gelijke behandeling - Transparantie - Subsidiabiliteit van uitgaven - Vaststelling van financiële correcties - Artikel H, lid 2, van bijlage II bij verordening nr. 1164/94 - Evenredigheid)
   2013/C 325/31
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordigers: aanvankelijk J. M. Rodríguez Cárcamo, vervolgens A. Rubio González, abogados del Estado)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk A. Steiblytė en L. Escobar Guerrero, gemachtigden, bijgestaan door M. Canal Fontcuberta, advocaat, vervolgens A. Steiblytė en S. Pardo Quintillán, gemachtigden)

      Voorwerp

   Nietigverklaring van beschikking C(2006) 5102 van de Commissie van 20 oktober 2006 tot vermindering van de bijstand uit het Cohesiefonds aan de groep projecten met referentienummer 2001.ES.16.C.PE.050 betreffende de sanering van het stroomgebied van de Júcar (Spanje)

      Dictum

               1.

               Het beroep wordt verworpen.

               2.

               Het Koninkrijk Spanje draagt zijn eigen kosten en die van de Europese Commissie.

      (1)  PB C 56 van 10.3.2007.


title: Zaak T-143/13: Beroep ingesteld op 13 maart 2013 — Zhejiang Heda Solar Technology/Commissie

text:
               27.4.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 123/23

         Beroep ingesteld op 13 maart 2013 — Zhejiang Heda Solar Technology/Commissie
   (Zaak T-143/13)
   2013/C 123/40
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Zhejiang Heda Solar Technology Co. Ltd (Fuyang, China) (vertegenwoordigers: V. Akritidis en Y. Melin, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               krachtens artikel 263 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, het bij brief van 3 januari 2013 met nr. H4/JN/Ref.t13.000011 meegedeelde besluit van de Europese Commissie, waarbij verzoekster ervan in kennis werd gesteld dat de Commissie niet zal overgaan tot onderzoek van het door haar krachtens artikel 2, lid 7, sub b, van verordening nr. 1225/2009 van de Raad gedane verzoek om als marktgerichte onderneming te worden erkend in het kader van de op 6 september 2012 (AD 590) ingeleide antidumpingprocedure betreffende de invoer van fotovoltaïsche modules van kristallijn silicium en de belangrijkste componenten daarvan van oorsprong uit de Volksrepubliek China, nietig te verklaren;

               —

               krachtens artikel 277 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie te verklaren dat verordening (EU) nr. 1168/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 tot wijziging van verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (PB L 344, blz. 1), op verzoekster niet toepasselijk is in het kader van het onderhavige verzoekschrift;

               —

               dientengevolge de Commissie en eventuele interveniënten te verwijzen in alle kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij een enkel middel aan, ontleend aan schending van de beginselen van rechtszekerheid, gewettigd vertrouwen en evenredigheid, omdat met het bestreden besluit met terugwerkende kracht haar reeds verworven recht op behandeling van haar verzoek om erkenning als marktgerichte onderneming door de Commissie zou worden ontnomen zonder dat er een dwingend belang is die de intrekking rechtvaardigt.