title: Zaak C-360/16: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 25 januari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht — Duitsland) — Bundesrepublik Deutschland / Aziz Hasan [Prejudiciële verwijzing — Verordening (EU) nr. 604/2013 — Bepaling van de lidstaat die verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land bij een van de lidstaten wordt ingediend — Werkwijzen en termijnen voor het indienen van een terugnameverzoek — Illegale terugkeer van een onderdaan van een derde land naar een lidstaat die hem had overgedragen — Artikel 24 — Terugnameprocedure — Artikel 27 — Rechtsmiddelen — Omvang van de rechterlijke toetsing — Omstandigheden die dateren van na de overdracht]

text:
               19.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/5

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 25 januari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht — Duitsland) — Bundesrepublik Deutschland / Aziz Hasan
   (Zaak C-360/16) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Verordening (EU) nr. 604/2013 - Bepaling van de lidstaat die verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land bij een van de lidstaten wordt ingediend - Werkwijzen en termijnen voor het indienen van een terugnameverzoek - Illegale terugkeer van een onderdaan van een derde land naar een lidstaat die hem had overgedragen - Artikel 24 - Terugnameprocedure - Artikel 27 - Rechtsmiddelen - Omvang van de rechterlijke toetsing - Omstandigheden die dateren van na de overdracht])
   (2018/C 104/06)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesverwaltungsgericht

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Bundesrepublik Deutschland

      Verwerende partij: Aziz Hasan

      Dictum

               1)

               Artikel 27, lid 1, van verordening (EU) nr. 604/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land of een staatloze bij een van de lidstaten wordt ingediend, gelezen in het licht van overweging 19 van deze verordening en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale wettelijke regeling als aan de orde in het hoofdgeding, die bepaalt dat de rechterlijke toetsing van het overdrachtsbesluit moet uitgaan van de feitelijke situatie die bestond op het tijdstip van de laatste terechtzitting voor de aangezochte rechter of, indien er geen terechtzitting plaatsvindt, het tijdstip waarop deze rechter over het beroep beslist.

               2)

               Artikel 24 van verordening nr. 604/2013 moet aldus worden uitgelegd dat in een situatie als aan de orde in het hoofdgeding, waarin een onderdaan van een derde land, na in een eerste lidstaat om internationale bescherming te hebben verzocht, aan deze lidstaat is overgedragen na de afwijzing van een in een tweede lidstaat ingediend nieuw verzoek, en vervolgens zonder verblijfstitel naar het grondgebied van die tweede lidstaat is teruggekeerd, tegen die onderdaan een terugnameprocedure kan worden gevoerd, en dat hij niet opnieuw kan worden overgedragen aan de eerste lidstaat zonder dat een dergelijke procedure wordt gevolgd.

               3)

               Artikel 24, lid 2, van verordening nr. 604/2013 moet aldus worden uitgelegd dat in een situatie als aan de orde in het hoofdgeding, waarin een onderdaan van een derde land zonder verblijfstitel is teruggekeerd naar het grondgebied van een lidstaat die hem in het verleden aan een andere lidstaat heeft overgedragen, het terugnameverzoek moet worden verzonden binnen de in die bepaling gestelde termijnen en dat die termijnen niet kunnen ingaan alvorens de verzoekende lidstaat op de hoogte is van het feit dat de betrokkene naar zijn grondgebied is teruggekeerd.

               4)

               Artikel 24, lid 3, van verordening nr. 604/2013 moet aldus worden uitgelegd dat wanneer het terugnameverzoek niet binnen de in artikel 24, lid 2, van die verordening gestelde termijnen is ingediend, de lidstaat op het grondgebied waarvan de betrokkene zich zonder verblijfstitel ophoudt verantwoordelijk is voor de behandeling van het nieuwe verzoek om internationale bescherming dat die persoon moet kunnen indienen.

               5)

               Artikel 24, lid 3, van verordening nr. 604/2013 moet aldus worden uitgelegd dat de omstandigheid dat tegen een besluit tot afwijzing van een eerste verzoek om internationale bescherming dat in een lidstaat is ingediend, een beroepsprocedure nog aanhangig is, niet moet worden gelijkgesteld met het indienen van een nieuw verzoek om internationale bescherming in die lidstaat in de zin van die bepaling.

               6)

               Artikel 24, lid 3, van verordening nr. 604/2013 moet aldus worden uitgelegd dat wanneer het terugnameverzoek niet is ingediend binnen de in artikel 24, lid 2, van die verordening gestelde termijnen en de betrokkene geen gebruik heeft gemaakt van de gelegenheid die hem moet worden geboden om een nieuw verzoek om internationale bescherming in te dienen:

                           —

                           de lidstaat op het grondgebied waarvan die persoon zich zonder verblijfstitel ophoudt nog om terugname van die persoon kan verzoeken, en

                           —

                           die bepaling niet toestaat dat die persoon zonder terugnameverzoek aan een andere lidstaat wordt overgedragen.

      (1)  PB C 343 van 19.9.2016.


title: Gevoegde zaken T-125/13, T-152/13 en T-167/13: Beschikking van het Gerecht van 22 januari 2018 — Italië e.a. / Commissie („Staatssteun — Grondafhandelingsdiensten — Kapitaalinbreng door SEA ten gunste van Sea Handling — Besluit waarbij steun onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard en terugvordering ervan wordt gelast — Gedeeltelijke doorhaling — Intrekking van het beroep — Gedeeltelijke afdoening zonder beslissing — Doorhaling in het ondernemingsregister”)

text:
               19.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/40

         Beschikking van het Gerecht van 22 januari 2018 — Italië e.a. / Commissie
   (Gevoegde zaken T-125/13, T-152/13 en T-167/13) (1)

   ((„Staatssteun - Grondafhandelingsdiensten - Kapitaalinbreng door SEA ten gunste van Sea Handling - Besluit waarbij steun onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard en terugvordering ervan wordt gelast - Gedeeltelijke doorhaling - Intrekking van het beroep - Gedeeltelijke afdoening zonder beslissing - Doorhaling in het ondernemingsregister”))
   (2018/C 104/52)
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij in de zaak T-125/13: Italiaanse Republiek (vertegenwoordigers: G. Palmieri, gemachtigde, bijgestaan door S. Fiorentino, avvocato dello Stato)

      Verzoekende partij in de zaak T-152/13: Sea Handling SpA (Somma Lombardo, Italië) (vertegenwoordigers: aanvankelijk B. Nascimbene, F. Rossi dal Pozzo, M. Merola en L. Cappelletti, vervolgens door B. Nascimbene, F. Rossi dal Pozzo en M. Merola, advocaten)

      Verzoekende partij in de zaak T-167/13: Comune di Milano (Italië) (vertegenwoordigers: aanvankelijk S. Grassani en A. Franchi, vervolgens door S. Grassani, advocaten)

      Interveniënten aan de zijde van verzoekende partij in de zaak T-152/13: Società per azioni esercizi aeroportuali (SEA) (Segrate, Italië) (vertegenwoordigers: M. Merola, B. Nascimbene, F. Rossi dal Pozzo en M. C. Toniolo, advocaten) en Comune di Milano (Italië) (vertegenwoordigers: aanvankelijk S. Grassani en A. Franchi, vervolgens door S. Grassani, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Conte en D. Grespan, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot nietigverklaring van besluit (EU) 2015/1225 van de Commissie, van 19 december 2012, betreffende de door SEA SpA ten behoeve van SEA Handling SpA doorgevoerde kapitaalverhogingen [Steunmaatregel SA.21420 (C 14/10) (ex NN 25/10) (ex CP 175/06)] (PB 2015, L 201, blz. 1).

      Dictum

               1)

               De voeging van de zaken T-125/13, T-152/13 en T-167/13 wordt ongedaan gemaakt voor de mondelinge behandeling en het eindarrest.

               2)

               Zaak T-125/13 wordt doorgehaald in het register van het Gerecht.

               3)

               Op het door Sea Handling SpA ingestelde beroep in de zaak T-152/13 behoeft niet meer te worden beslist.

               4)

               In de zaak T-125/13 dragen de Italiaanse Republiek en de Europese Commissie hun eigen kosten.

               5)

               In de zaak T-152/13 dragen Sea Handling en de Commissie hun eigen kosten, met inbegrip van de kosten van de procedure in kort geding. Società per azioni esercizi aeroportuali (SEA) en de Comune di Milano (Italië) dragen hun eigen kosten betreffende de zaak T-152/13.

               6)

               In de zaak T-167/1 wordt de beslissing omtrent de kosten aangehouden.

      (1)  PB C 114 van 20.4.2013.


title: Zaak T-56/18: Beroep ingesteld op 26 januari 2018 — NGV/EUIPO (WEIN FÜR PROFIS)

text:
               19.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/52

         Beroep ingesteld op 26 januari 2018 — NGV/EUIPO (WEIN FÜR PROFIS)
   (Zaak T-56/18)
   (2018/C 104/67)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: NGV GmbH (Wildeshausen, Duitsland) (vertegenwoordigers: O. Spieker, A. Schönfleisch en M. Alber, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Betrokken merk: Uniebeeldmerk met de woordelementen „WEIN FÜR PROFIS” — inschrijvingsaanvraag nr. 15 326 549

      Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 6 november 2017 in zaak R 501/2017-1

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 7, lid 1, onder b), c) en g), van verordening nr. 2017/1001.


title: Zaak T-57/18: Beroep ingesteld op 29 januari 2018 — NGV/EUIPO (WEIN FÜR PROFIS)

text:
               19.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/53

         Beroep ingesteld op 29 januari 2018 — NGV/EUIPO (WEIN FÜR PROFIS)
   (Zaak T-57/18)
   (2018/C 104/68)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: NGV GmbH (Wildeshausen, Duitsland) (vertegenwoordigers: O. Spieker, A. Schönfleisch en M. Alber, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Betrokken merk: Uniebeeldmerk met de woordelementen „WEIN FÜR PROFIS” — inschrijvingsaanvraag nr. 15 326 531

      Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 6 november 2017 in zaak R 502/2017-1

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 7, lid 1, onder b), c) en g), van verordening nr. 2017/1001.


title: Zaak T-846/16: Beschikking van het Gerecht van 23 januari 2018 — QF / Commissie („Beroep tot nietigverklaring — Staatssteun — Door de Spaanse autoriteiten aan bepaalde professionele voetbalclubs verleende steun — In het kader van de vennootschapsbelasting toegepast verminderd belastingtarief — Besluit waarbij steun onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard — Geen procesbelang — Kennelijke niet-ontvankelijkheid”)

text:
               19.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/42

         Beschikking van het Gerecht van 23 januari 2018 — QF / Commissie
   (Zaak T-846/16) (1)

   ((„Beroep tot nietigverklaring - Staatssteun - Door de Spaanse autoriteiten aan bepaalde professionele voetbalclubs verleende steun - In het kader van de vennootschapsbelasting toegepast verminderd belastingtarief - Besluit waarbij steun onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard - Geen procesbelang - Kennelijke niet-ontvankelijkheid”))
   (2018/C 104/54)
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: QF (vertegenwoordigers: L. Ruiz Ezquerra, R. Oncina Borrego, I. Sobrepera Millet en A. Hernández Pardo, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Luengo, B. Stromsky en P. Němečková, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van besluit C(2016) 4046 final van de Commissie van 4 juli 2016 betreffende de steunmaatregel SA.29769 (2013/C) (ex 2013/NN) die door Spanje ten uitvoer is gelegd ten gunste van bepaalde voetbalclubs.

      Dictum

               1)

               Het verzoek om afdoening zonder beslissing wordt afgewezen.

               2)

               Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard.

               3)

               Op de verzoeken van het Koninkrijk Spanje en Fútbol Club Barcelona om toelating tot interventie hoeft niet meer te worden beslist.

               4)

               QF wordt verwezen in de kosten.

               5)

               QF, de Europese Commissie, het Koninkrijk Spanje en Fútbol Club Barcelona dragen elk hun eigen kosten in verband met de verzoeken om toelating tot interventie.

      (1)  PB C 53 van 20.2.2017.


title: Zaak T-60/18: Beroep ingesteld op 29 januari 2018 — Hangzhou Lezoo traveling equipment/EUIPO — Promotional Traders (GREEN HERMIT)

text:
               19.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/53

         Beroep ingesteld op 29 januari 2018 — Hangzhou Lezoo traveling equipment/EUIPO — Promotional Traders (GREEN HERMIT)
   (Zaak T-60/18)
   (2018/C 104/69)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Hangzhou Lezoo traveling equipment Co. Ltd (Hangzhou, China) (vertegenwoordiger: D. Burghardt, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Promotional Traders Pty Ltd (Subiaco, Australië)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Houder van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken merk: Uniewoordmerk „GREEN HERMIT” — Uniemerk nr. 11 835 964

      Procedure voor het EUIPO: nietigheidsprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 27 november 2017 in zaak R 857/2016-4

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               terugwijzing van de zaak naar de vierde kamer van beroep;

               —

               verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerde middelen

               —

               schending van artikel 59, lid 1, onder b), van verordening 2017/1001;

               —

               schending van artikel 94, lid 1, van verordening 2017/1001.


title: Zaak T-812/17 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 23 januari 2018 — Seco Belgium en Vincotte / Parlement („Kort geding — Overheidsopdrachten — Verzoek tot opschorting van tenuitvoerlegging — Intrekking van de bestreden handeling — Gedeeltelijke afdoening zonder beslissing — Verzoek om een bevel — Geen spoedeisendheid”)

text:
               19.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/42

         Beschikking van de president van het Gerecht van 23 januari 2018 — Seco Belgium en Vincotte / Parlement
   (Zaak T-812/17 R)
   ((„Kort geding - Overheidsopdrachten - Verzoek tot opschorting van tenuitvoerlegging - Intrekking van de bestreden handeling - Gedeeltelijke afdoening zonder beslissing - Verzoek om een bevel - Geen spoedeisendheid”))
   (2018/C 104/55)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partijen: Seco Belgium (Brussel, België), Vinçotte (Vilvoorde, België) (vertegenwoordigers: A. Delvaux en R. Simar, advocaten)

      Verwerende partij): Europees Parlement (vertegenwoordigers: P. López-Carceller en Z. Nagy, gemachtigden)

      Voorwerp

   Vordering ingesteld krachtens de artikelen 278 VWEU en 279 VWEU en strekkende tot, enerzijds, opschorting van de tenuitvoerlegging van het besluit van het Parlement van 1 december 2017 houdende afwijzing van de offerte die verzoeksters in het kader van de oproep tot indiening van offertes 06D 20/2017/M005, „Technische controle en technisch advies in het kader van de aankoop van, projecten voor en werken aan vastgoed in het Europees Parlement te Brussel”, hadden ingediend, en toewijzing van de opdracht aan een andere inschrijver, en anderzijds, verkrijging van een bevel aan het Parlement

      Dictum

               1)

               Op de vordering tot opschorting van de tenuitvoerlegging van het besluit van het Parlement van 1 december 2017 houdende afwijzing van de offerte die Seco Belgium en Vinçotte in het kader van de oproep tot indiening van offertes 06D 20/2017/M005, „Technische controle en technisch advies in het kader van de aankoop van, projecten voor en werken aan vastgoed in het Europees Parlement te Brussel”, hadden ingediend, en toewijzing van de opdracht aan een andere inschrijver, hoeft niet te worden beslist.

               2)

               Het verzoek in kort geding wordt afgewezen voor het overige.

               3)

               De beschikking van 21 december 2017, Seco Belgium en Vinçotte/Parlement (T-812/17 R), wordt ingetrokken.

               4)

               De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.


title: Zaak C-367/16: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 23 januari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het hof van beroep Brussel — België) — Procedure betreffende de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel uitgevaardigd tegen Dawid Piotrowski (Prejudiciële verwijzing — Politiële en justitiële samenwerking in strafzaken — Kaderbesluit 2002/584/JBZ — Europees aanhoudingsbevel — Procedures van overlevering tussen lidstaten — Gronden tot verplichte weigering van tenuitvoerlegging — Artikel 3, punt 3 — Minderjarigen — Vereiste van verificatie van de minimumleeftijd voor strafrechtelijke verantwoordelijkheid of beoordeling per geval van de in het recht van de lidstaat van tenuitvoerlegging gestelde aanvullende voorwaarden om een minderjarige concreet te kunnen vervolgen of veroordelen)

text:
               19.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/7

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 23 januari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het hof van beroep Brussel — België) — Procedure betreffende de tenuitvoerlegging van een Europees aanhoudingsbevel uitgevaardigd tegen Dawid Piotrowski
   (Zaak C-367/16) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Politiële en justitiële samenwerking in strafzaken - Kaderbesluit 2002/584/JBZ - Europees aanhoudingsbevel - Procedures van overlevering tussen lidstaten - Gronden tot verplichte weigering van tenuitvoerlegging - Artikel 3, punt 3 - Minderjarigen - Vereiste van verificatie van de minimumleeftijd voor strafrechtelijke verantwoordelijkheid of beoordeling per geval van de in het recht van de lidstaat van tenuitvoerlegging gestelde aanvullende voorwaarden om een minderjarige concreet te kunnen vervolgen of veroordelen))
   (2018/C 104/07)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   hof van beroep Brussel

      Partij in het hoofdgeding

   Dawid Piotrowski

      Dictum

               1)

               Artikel 3, punt 3, van kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299/JBZ van de Raad van 26 februari 2009, moet in die zin worden uitgelegd dat de rechterlijke autoriteit van de uitvoerende lidstaat alleen de overlevering moet weigeren van minderjarigen tegen wie een Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd en die volgens het recht van de uitvoerende lidstaat niet de leeftijd hebben die is vereist om strafrechtelijk verantwoordelijk te worden gesteld voor de feiten die ten grondslag liggen aan het tegen hen uitgevaardigde aanhoudingsbevel.

               2)

               Artikel 3, punt 3, van kaderbesluit 2002/584, zoals gewijzigd bij kaderbesluit 2009/299, moet in die zin worden uitgelegd dat de rechterlijke autoriteit van de uitvoerende lidstaat voor haar beslissing over de overlevering van een minderjarige tegen wie een Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd, alleen moet nagaan of de betrokkene de minimumleeftijd heeft om in de uitvoerende lidstaat strafrechtelijk verantwoordelijk te worden gesteld voor de feiten die ten grondslag liggen aan dat aanhoudingsbevel, zonder dat zij rekening hoeft te houden met eventuele aanvullende voorwaarden inzake een gepersonaliseerde beoordeling die in het recht van deze lidstaat concreet worden gesteld voor de vervolging of veroordeling van een minderjarige voor dergelijke feiten.

      (1)  PB C 335 van 12.9.2016.


title: Zaak T-740/16: Beschikking van het Gerecht van 31 januari 2018 — Stips / Commissie

text:
               19.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/54

         Beschikking van het Gerecht van 31 januari 2018 — Stips / Commissie
   (Zaak T-740/16) (1)

   (2018/C 104/70)
   Procestaal: Frans
   De president van de Derde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 475 van 19.12.2016.


title: Zaak C-473/16: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 25 januari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Hongarije) — F / Bevándorlási és Állampolgársági Hivatal (Prejudiciële verwijzing — Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Artikel 7 — Eerbiediging van het privéleven en van het familie- en gezinsleven — Richtlijn 2011/95/EU — Normen voor erkenning als vluchteling of als persoon die voor subsidiaire bescherming in aanmerking komt — Vrees voor vervolging wegens seksuele gerichtheid — Artikel 4 — Beoordeling van de feiten en omstandigheden — Beroep op een deskundigenonderzoek — Psychologische testen)

text:
               19.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/8

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 25 januari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Hongarije) — F / Bevándorlási és Állampolgársági Hivatal
   (Zaak C-473/16) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Artikel 7 - Eerbiediging van het privéleven en van het familie- en gezinsleven - Richtlijn 2011/95/EU - Normen voor erkenning als vluchteling of als persoon die voor subsidiaire bescherming in aanmerking komt - Vrees voor vervolging wegens seksuele gerichtheid - Artikel 4 - Beoordeling van de feiten en omstandigheden - Beroep op een deskundigenonderzoek - Psychologische testen))
   (2018/C 104/08)
   Procestaal: Hongaars

      Verwijzende rechter

   Szegedi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: F

      Verwerende partij: Bevándorlási és Állampolgársági Hivatal

      Dictum

               1)

               Artikel 4 van richtlijn 2011/95/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de inhoud van de verleende bescherming, moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet ertegen verzet dat de autoriteit belast met het onderzoek van verzoeken om internationale bescherming, of de rechterlijke instanties waarbij in voorkomend geval beroep is ingesteld tegen een besluit van deze autoriteit, in het kader van de beoordeling van de feiten en omstandigheden betreffende de aangevoerde seksuele gerichtheid van een asielzoeker een deskundigenonderzoek gelasten, voor zover een dergelijk onderzoek in overeenstemming met de door het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie gewaarborgde grondrechten wordt uitgevoerd, de genoemde autoriteit en deze rechterlijke instanties hun beslissing niet uitsluitend op de conclusies van het deskundigenverslag baseren en zij bij de beoordeling van de verklaringen van een verzoeker over diens seksuele gerichtheid niet aan deze conclusies zijn gebonden.

               2)

               Artikel 4 van richtlijn 2011/95, gelezen in het licht van artikel 7 van het Handvest van de grondrechten, moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen de uitvoering en toepassing — met het oog op de beoordeling van de aangevoerde seksuele gerichtheid van een verzoeker om internationale bescherming — van een psychologisch deskundigenonderzoek zoals dat in het hoofdgeding, dat tot doel heeft om op basis van projectieve persoonlijkheidstests een indruk te krijgen van de seksuele gerichtheid van deze verzoeker.

      (1)  PB C 419 van 14.11.2016.


title: Zaak T-850/16: Beschikking van het Gerecht van 29 januari 2018 — QE/Eurojust

text:
               19.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/54

         Beschikking van het Gerecht van 29 januari 2018 — QE/Eurojust
   (Zaak T-850/16) (1)

   (2018/C 104/71)
   Procestaal: Frans
   De president van de Eerste kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 38 van 6.2.2017.


title: Zaak C-498/16: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 25 januari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof — Oostenrijk) — Maximilian Schrems / Facebook Ireland Limited [Prejudiciële verwijzing — Ruimte van vrijheid, veiligheid en recht — Verordening (EG) nr. 44/2001 — Artikelen 15 en 16 — Rechterlijke bevoegdheid inzake door consumenten gesloten overeenkomsten — Begrip „consument” — Cessie tussen consumenten van rechten die zij kunnen doen gelden ten aanzien van eenzelfde ondernemer]

text:
               19.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/9

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 25 januari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof — Oostenrijk) — Maximilian Schrems / Facebook Ireland Limited
   (Zaak C-498/16) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Ruimte van vrijheid, veiligheid en recht - Verordening (EG) nr. 44/2001 - Artikelen 15 en 16 - Rechterlijke bevoegdheid inzake door consumenten gesloten overeenkomsten - Begrip „consument” - Cessie tussen consumenten van rechten die zij kunnen doen gelden ten aanzien van eenzelfde ondernemer])
   (2018/C 104/09)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Oberste Gerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Maximilian Schrems

      Verwerende partij: Facebook Ireland Limited

      Dictum

               1)

               Artikel 15 van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, moet aldus worden uitgelegd dat een gebruiker van een particuliere Facebookaccount niet de hoedanigheid van „consument” in de zin van deze bepaling verliest wanneer hij boeken publiceert, lezingen houdt, websites exploiteert, giften inzamelt en de rechten van talrijke consumenten aan zich laat cederen om deze rechten te doen gelden in rechte.

               2)

               Artikel 16, lid 1, van verordening nr. 44/2001 moet aldus worden uitgelegd dat het niet van toepassing is op de vordering van een consument die ertoe strekt om bij het forum actoris niet alleen zijn eigen rechten geldend te maken maar ook rechten die hem werden gecedeerd door andere consumenten met woonplaats in dezelfde lidstaat, in andere lidstaten of in derde landen.

      (1)  PB C 441 van 28.11.2016.


title: Zaak T-311/17: Beschikking van het Gerecht van 31 januari 2018 — Stips/Commissie

text:
               19.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/55

         Beschikking van het Gerecht van 31 januari 2018 — Stips/Commissie
   (Zaak T-311/17) (1)

   (2018/C 104/72)
   Procestaal: Frans
   De president van de Derde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 231 van 17.7.2017.


title: Gevoegde zaken C-616/16 en C-617/16: Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 24 januari 2018 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione — Italië) — Presidenza del Consiglio dei Ministri e.a./Gianni Pantuso e.a. (Prejudiciële verwijzing — Coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de werkzaamheden van de arts — Richtlijnen 75/363/EEG en 82/76/EEG — Opleiding tot medisch specialist — Passende bezoldiging — Toepassing van richtlijn 82/76/EEG op opleidingen begonnen vóór de termijn voor omzetting ervan door de lidstaten en afgerond na deze datum)

text:
               19.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/9

         Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 24 januari 2018 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione — Italië) — Presidenza del Consiglio dei Ministri e.a./Gianni Pantuso e.a.
   (Gevoegde zaken C-616/16 en C-617/16) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de werkzaamheden van de arts - Richtlijnen 75/363/EEG en 82/76/EEG - Opleiding tot medisch specialist - Passende bezoldiging - Toepassing van richtlijn 82/76/EEG op opleidingen begonnen vóór de termijn voor omzetting ervan door de lidstaten en afgerond na deze datum))
   (2018/C 104/10)
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Corte suprema di cassazione

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Presidenza del Consiglio dei Ministri, Università degli Studi di Palermo, Ministero della Salute, Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca Ministero del Tesoro

      Verwerende partijen: Gianni Pantuso, Angelo Tralongo, Maria Michela D’Alessandro, Nello Grassi, Carmela Amato (C-616/16), Giovanna Castellano, Maria Concetta Pandolfo, Antonio Marletta, Vito Mannino, Olga Gagliardo, Emilio Nardi, Maria Catania, Massimo Gallucci, Giovanna Pischedda, Giambattista Gagliardo (C-617/16)

      Dictum

               1)

               Artikel 2, lid 1, onder c), artikel 3, leden 1 en 2, alsook de bijlage bij richtlijn 75/363/EEG van de Raad van 16 juni 1975 inzake de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de werkzaamheden van de arts, zoals gewijzigd bij richtlijn 82/76/EEG van de Raad van 26 januari 1982, moeten aldus worden uitgelegd dat voor elke fulltime- of parttimeopleiding tot medisch specialist die is begonnen in de loop van het jaar 1982 en voortgezet tot het jaar 1990 een passende bezoldiging moet worden betaald in de zin van deze bijlage, mits deze opleiding betrekking heeft op een medisch specialisme dat in alle of in twee of meer lidstaten bestaat en is genoemd in artikel 5 of 7 van richtlijn 75/362/EEG van de Raad van 16 juni 1975 inzake de onderlinge erkenning van de diploma’s, certificaten en andere titels van de arts, tevens houdende maatregelen tot vergemakkelijking van de daadwerkelijke uitoefening van het recht van vestiging en vrij verrichten van diensten.

               2)

               Artikel 2, lid 1, onder c), artikel 3, leden 1 en 2, alsook de bijlage bij richtlijn 75/363, zoals gewijzigd bij richtlijn 82/76, moeten aldus worden uitgelegd dat het niet afhangt van de vaststelling door een lidstaat van omzettingsmaatregelen van richtlijn 82/76 of die lidstaat verplicht is een passende bezoldiging in de zin van deze bijlage te betalen voor elke fulltime- of parttimeopleiding tot medisch specialist die is begonnen in de loop van het jaar 1982 en voortgezet tot het jaar 1990. Wanneer de nationale rechter nationale bepalingen toepast, zowel van eerdere als van latere datum dan een richtlijn, moet hij deze bepalingen zo veel mogelijk uitleggen in het licht van de bewoordingen en het doel van die richtlijn. Indien het door richtlijn 82/76 voorgeschreven resultaat niet via uitlegging kan worden bereikt, door het gehele interne recht in beschouwing te nemen en onder toepassing van de daarin erkende uitleggingsmethoden, omdat nationale maatregelen ter omzetting van deze richtlijn ontbreken, is de betrokken lidstaat krachtens het Unierecht gehouden tot vergoeding van de schade die aan particulieren is veroorzaakt doordat deze richtlijn niet in nationaal recht is omgezet. Het staat aan de verwijzende rechterlijke instantie om na te gaan of alle daarvoor in de rechtspraak van het Hof gestelde voorwaarden zijn vervuld om die lidstaat op grond van het Unierecht aansprakelijk te stellen.

               3)

               Artikel 2, lid 1, onder c), artikel 3, leden 1 en 2, alsook de bijlage bij richtlijn 75/363, zoals gewijzigd bij richtlijn 82/76, moeten aldus worden uitgelegd dat een passende bezoldiging in de zin van deze bijlage, voor een fulltime- en parttimeopleiding tot medisch specialist die is begonnen in de loop van het jaar 1982 en voortgezet tot het jaar 1990, moet worden betaald voor het tijdvak van die opleiding vanaf 1 januari 1983 tot aan het einde van de opleiding.

      (1)  PB C 63 van 27.2.2017.


title: Zaak T-10/18: Beroep ingesteld op 12 januari 2018 — Eesti Apteekide Ühendus / Commissie

text:
               19.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/43

         Beroep ingesteld op 12 januari 2018 — Eesti Apteekide Ühendus / Commissie
   (Zaak T-10/18)
   (2018/C 104/56)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Eesti Apteekide Ühendus MTÜ (Laagri, Estland) (vertegenwoordigers: K. Paas-Mohando, en I. Kangur, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               besluit SA.42028 (2017/NN) van de Commissie van 23 oktober 2017, nietig verklaren; (1)

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster twee middelen aan.

               1.

               De Estse apothekersvereniging is bevoegd om nietigverklaring te vorderen van besluit SA.42028 (2017/NN) van de Commissie.

                           —

                           In overeenstemming met het arrest van het Hof van Justitie in zaak C-313/90 (2), kunnen door de Commissie aan het einde van de vooronderzoeksprocedure genomen besluiten om geen bezwaar te maken, in rechte worden getoetst.

                           —

                           De Estse apothekersvereniging is bevoegd om bij het Gerecht de nietigverklaring te vorderen van besluit SA.42028 (2017/NN) van de Commissie als belanghebbende in de zin van artikel 108, lid 2, VWEU en artikel 1, onder h), van verordening nr. 2015/1589 (3).

               2.

               De Commissie was verplicht een formele onderzoeksprocedure in te leiden overeenkomstig artikel 108, lid 2, VWEU op grond van de toets van „ernstige moeilijkheden”. Dat de Commissie ernstige moeilijkheden ondervond bij de vaststelling van het bestreden besluit en bijgevolg de procedurele waarborgen van artikel 108, lid 2, VWEU zijn geschonden, blijkt uit het volgende:

                           —

                           De Commissie heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door tot de slotsom te komen dat geen voordeel uit staatsmiddelen is toegekend, aangezien de Commissie niet heeft gezien dat Finland zijn discretionaire regelgevingsbevoegdheid heeft misbruikt, wat tot de derving van staatsinkomsten heeft geleid.

                           —

                           De Commissie heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door vast te stellen dat er geen sprake was van een selectief voordeel, omdat de Commissie de „bijzondere taken” ten onrechte niet als diensten van algemeen economisch belang heeft aangemerkt.

                           —

                           De Commissie heeft tijdens de vooronderzoeksprocedure geen essentiële informatie vergaard.

                           —

                           De vooronderzoeksprocedure heeft onredelijk lang geduurd (bijna 30 maanden).

                           —

                           De Commissie heeft een onbekende wettelijke definitie van het begrip „bijzondere taken” gegeven.

                           —

                           Finland heeft zijn wet op universiteiten, op grond waarvan Finland tot dan toe de vennootschapsbelasting en de door Yliopiston Apteekki Oy aan de universiteit van Helsinki betaalde apothekersbijdragen terugbetaalde en die de centrale regeling van een van de genoemde steunmaatregelen was, in de loop van de vooronderzoeksprocedure gewijzigd.

      (1)  PB 2017, C 422, blz. 10.

      (2)  Arrest van 24 maart 1993, Comité International de la Rayonne et des Fibres Synthétiques e.a., C-313/90, EU: C:1993:111.

      (3)  Verordening (EU) 2015/1589 van de Raad van 13 juli 2015 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (Voor de EER relevante tekst) (PB 2015 L 248, blz. 9).


title: Zaak C-538/17 P: Hogere voorziening ingesteld op 13 september 2017 door Thomas Murphy tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 4 juli 2017 in zaak T-90/16, Murphy / EUIPO

text:
               19.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/11

         Hogere voorziening ingesteld op 13 september 2017 door Thomas Murphy tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 4 juli 2017 in zaak T-90/16, Murphy / EUIPO
   (Zaak C-538/17 P)
   (2018/C 104/13)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirant: Thomas Murphy (vertegenwoordigers: N. Travers SC, J. Gormley, BL, M. O’Connor, solicitor)

      Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie, Nike Innovate CV
   Bij beschikking van 30 januari 2018 heeft het Hof van Justitie (Negende kamer) de hogere voorziening niet-ontvankelijk verklaard.


title: Zaak C-617/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Najwyższy (Polen) op 30 oktober 2017 — Powszechny Zakład Ubezpieczeń na Życie S.A./Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

text:
               19.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 104/12

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Najwyższy (Polen) op 30 oktober 2017 — Powszechny Zakład Ubezpieczeń na Życie S.A./Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
   (Zaak C-617/17)
   (2018/C 104/14)
   Procestaal: Pools

      Verwijzende rechter

   Sąd Najwyższy

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Powszechny Zakład Ubezpieczeń na Życie S.A.

      Andere partij in de procedure: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

      in tegenwoordigheid van: Edwarda Detki, Mirosława Krzyszczaka, Zakładu Projektowania i Programowania Systemów Sterowania Atempol sp. z o.o. w Piekarach Ślaskich, Tomasza Woźniaka, Spółdzielni Kółek Rolniczych w Bielinach, Lecha Marchlewskiego, Ommer Polska sp. z o.o. w Krapkowicach, Zakładu Przetwórstwa Drobiu Marica spółka jawna J.M.E.K. Wróbel sp. jawna w Bielsku Białej, Glimat Marcinek i S-ka sp. jawna w Gliwicach, HTS Polska sp. z o.o., Jastrzębskich Zakładów Remontowych Dźwigi sp. z o.o. w Jastrzębiu Zdroju, Petrofer — Polska sp. z o.o. w Nowinach, Paco Cases Andrzej Paczkowski, Piotr Paczkowski sp. jawna w Puszczykowie, Bożeny Kubalańcy, Zbigniewa Arczykowskiego, Przedsiębiorstwa Produkcji Handlu i Usług Unipasz sp. z o.o. w Radzikowicach, Pietrzak B.B. Beata Pietrzak Bogdan Pietrzak sp. jawna w Katowicach, Eweliny Baranowskiej, Przemysława Nikiela, Marcina Nikiela, Janusza Walochy, Marka Grzegolca

      Prejudiciële vragen

               1)

               Mag artikel 50 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat voor de toepassing van het beginsel ne bis in idem niet alleen de pleger van het strafbare feit en de feitelijke omstandigheden dezelfde moeten zijn, maar ook het beschermde rechtsgoed?

               2)

               Moet artikel 3 van verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (1) in samenhang met artikel 50 van het Handvest van de grondrechten van de EU aldus worden uitgelegd dat het EU-mededingingsrecht en het nationale mededingingsrecht, die door een mededingingsautoriteit van een lidstaat van de EU naast elkaar worden toegepast, hetzelfde rechtsgoed beschermen?

      (1)  PB 2003, L 1, blz. 1.


title: Zaak T-74/16: Arrest van het Gerecht van 8 februari 2018 — POA / Commissie [„Toegang tot documenten — Verordening (EG) nr. 1049/2001 — Documenten inzake de aanvraag voor de registratie van een benaming op grond van verordening (EU) nr. 1151/2012 — Documenten afkomstig van de Commissie — Documenten afkomstig van een lidstaat — Artikel 4, lid 5, van verordening nr. 1049/2001 — Weigering van de toegang — Motiveringsplicht — Uitzondering inzake de bescherming van het besluitvormingsproces — Uitzondering inzake de bescherming van gerechtelijke procedures — Omvang van de controle door de instelling en door de rechter van de Unie van de door de lidstaat aangevoerde redenen van verzet”]

text:
               26.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/29

         Arrest van het Gerecht van 8 februari 2018 — POA / Commissie
   (Zaak T-74/16) (1)

   ([„Toegang tot documenten - Verordening (EG) nr. 1049/2001 - Documenten inzake de aanvraag voor de registratie van een benaming op grond van verordening (EU) nr. 1151/2012 - Documenten afkomstig van de Commissie - Documenten afkomstig van een lidstaat - Artikel 4, lid 5, van verordening nr. 1049/2001 - Weigering van de toegang - Motiveringsplicht - Uitzondering inzake de bescherming van het besluitvormingsproces - Uitzondering inzake de bescherming van gerechtelijke procedures - Omvang van de controle door de instelling en door de rechter van de Unie van de door de lidstaat aangevoerde redenen van verzet”])
   (2018/C 112/37)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Pagkyprios organismos ageladotrofon (POA) Dimosia Ltd (Latsia, Cyprus) (vertegenwoordiger: N. Korogiannakis, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Baquero Cruz en F. Clotuche-Duvieusart, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot nietigverklaring van besluit Ares(2015) 5632670 van het secretariaat-generaal van de Commissie van 7 december 2015 tot afwijzing van het confirmatieve verzoek dat verzoekster bij brief van 15 september 2015 heeft ingediend en waarmee zij, op grond van verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB 2001, L 145, blz. 43), heeft verzocht om toegang tot documenten inzake, ten eerste, de aanvraag CY/PDO/0005/01243 voor de registratie van „Halloumi” als beschermde oorsprongsbenaming (BOB), overeenkomstig verordening (EU) nr. 1151/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 21 november 2012 inzake kwaliteitsregelingen voor landbouwproducten en levensmiddelen (PB 2012, L 343, blz. 1) en, ten tweede, de eerdere aanvraag CY/PDO/0005/00766 voor de registratie van „Halloumi” als BOB.

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Pagkyprios organismos ageladotrofon (POA) Dimosia Ltd zal naast haar eigen kosten ook de kosten van de Europese Commissie dragen.

      (1)  PB C 145 van 25.4.2016.


title: Zaak T-39/18: Beroep ingesteld op 25 januari 2018 — VF / ECB

text:
               26.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/38

         Beroep ingesteld op 25 januari 2018 — VF / ECB
   (Zaak T-39/18)
   (2018/C 112/49)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: VF (vertegenwoordigers: L. Levi en A. Blot, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Centrale Bank (hierna: „ECB”)

      Conclusies

               —

               het onderhavige beroep ontvankelijk en gegrond verklaren;

               —

               verzoekers gewijzigde beoordeling over 2016 en zijn gewijzigde „annual salary and bonus review” (jaarlijkse salaris- en bonusherziening; hierna: „ASBR”), die dateren van 24 mei 2017 en waarvan verzoeker op dezelfde dag in kennis werd gesteld, nietig verklaren;

               —

               het besluit van de ECB van 13 september 2017 tot afwijzing van verzoekers verzoek om herziening van zijn gewijzigde beoordeling over 2016 en zijn gewijzigde ASBR nietig verklaren;

               —

               het besluit van de ECB van 20 december 2017 tot afwijzing van verzoekers klachten betreffende zijn gewijzigde beoordeling over 2016 en zijn gewijzigde ASBR, waarvan hij op 21 december 2017 in kennis werd gesteld, nietig verklaren;

               —

               het besluit van 6 maart 2017 houdende niet-omzetting van verzoekers contract nietig verklaren;

               —

               het besluit van de ECB van 4 juli 2017 tot afwijzing van verzoekers verzoek om herziening van het besluit houdende niet-omzetting van zijn contract nietig verklaren;

               —

               het besluit van de ECB van 15 november 2017 tot afwijzing van verzoekers klachten betreffende de niet-omzetting van zijn contract, waarvan hij op 21 november 2017 in kennis werd gesteld, nietig verklaren;

               —

               verweerder veroordelen tot betaling van een vergoeding voor de door verzoeker geleden materiële en immateriële schade, en

               —

               verweerder verwijzen in alle kosten die verzoeker ten behoeve van het onderhavige beroep heeft gemaakt.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker de volgende middelen aan.

               1.

               Aangaande het besluit houdende niet-omzetting houdt verzoeker het volgende betoog:

                           —

                           De beleidsregels inzake omzetting van contracten zijn onrechtmatig op grond dat zij artikel 10, onder c), van de Conditions of Employment for Staff of the European Central Bank (arbeidsvoorwaarden voor het personeel van de Europese Centrale Bank; hierna: „CoE”), artikel 2.0 van de Staff Regulations (het statuut van het personeel; hierna: „SR”) en de hiërarchie van normen schenden.

                           —

                           Artikel 10, onder c), CoE en artikel 2.0 SR zijn in strijd met richtlijn 1999/70/EG van 28 juni 1999 (1) betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd en met overweging 6 van de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd.

                           —

                           Het besluit houdende niet-omzetting is gebaseerd op onrechtmatige beoordelingen en onrechtmatige besluiten met betrekking tot de ASBR.

               2.

               Wat de beoordeling betreft, voert verzoeker aan dat:

                           —

                           Procedurele onregelmatigheden zijn begaan en dat er geen sprake was van een dialoog.

                           —

                           Sprake was van niet-nakoming van de motiveringsplicht, schending van het beginsel van behoorlijk bestuur en van het zorgvuldigheidsbeginsel en een gebrek aan informatie.

                           —

                           Kennelijke beoordelingsfouten zijn gemaakt.

               3.

               Aangaande het besluit inzake de ASBR stelt verzoeker het volgende:

                           —

                           De richtsnoeren voor de ASBR zijn onrechtmatig wegens niet-nakoming van de motiveringsplicht en schending van het rechtszekerheidsbeginsel.

                           —

                           De verstrekte informatie over de context van verzoekers beloning was ontoereikend en er was sprake van een gebrek aan transparantie en niet-nakoming van de motiveringsplicht.

                           —

                           De ECB heeft een kennelijke beoordelingsfout gemaakt.

      (1)  Richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de UNICE en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd (PB 1999, L 175, blz. 43).


title: Zaak C-718/17: Beroep ingesteld op 22 december 2017 — Europese Commissie / Hongarije

text:
               26.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/19

         Beroep ingesteld op 22 december 2017 — Europese Commissie / Hongarije
   (Zaak C-718/17)
   (2018/C 112/25)
   Procestaal: Hongaars

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Tokár en G. Wils, gemachtigden)

      Verwerende partij: Hongarije

      Conclusies

               —

               vaststellen dat Hongarije, door niet met regelmatige tussenpozen, doch ten minste elk kwartaal, aan te geven hoeveel verzoekers snel naar zijn grondgebied kunnen worden herplaatst, en bijgevolg de verdergaande herplaatsingsverplichtingen op grond van artikel 5, leden 4 tot en met 11, van besluit (EU) nr. 2015/1601 van de Raad, niet na te komen, de krachtens artikel 5, lid 2, van dat besluit op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               Hongarije te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Bij twee in september 2015 vastgestelde besluiten, te weten besluit (EU) 2015/1523 (1) en besluit (EU) 2015/1601 (2), heeft de Raad een tijdelijk noodherplaatsingsmechanisme ingesteld, binnen het kader waarvan de lidstaten zich ertoe hebben verbonden personen die internationale bescherming behoeven, te herplaatsen vanuit het grondgebied van Italië en Griekenland.
   De besluiten van de Raad verplichtten de lidstaten om driemaandelijkse locaties aan te bieden voor verzoekers die konden worden herplaatst, waardoor een snelle en ordelijke verwerking van de herplaatsingsprocedure werd verzekerd. Hoewel bijna alle lidstaten verzoekers hebben herplaatst en verplichtingen op dit gebied zijn aangegaan, heeft Hongarije sinds het begin van het herplaatsingsmechanisme geen enkele maatregel genomen.
   Op 16 juni 2017 heeft de Commissie een inbreukprocedure tegen Hongarije ingeleid met betrekking tot besluit (EU) 2015/1601 van de Raad.
   Aangezien het antwoord van Hongarije niet bevredigend was, ging de Commissie door naar de volgende fase van de inbreukprocedure en zond zij Hongarije op 26 juli 2017 een met redenen omkleed advies.
   Aangezien ook het antwoord op het met redenen omkleed advies onbevredigend was, besloot de Commissie de zaak voor te leggen aan het Hof van Justitie, om te doen vaststellen dat Hongarije zijn verplichtingen met betrekking tot herplaatsing niet is nagekomen.

      (1)  Besluit (EU) 2015/1523 van de Raad van 14 september 2015 tot vaststelling van voorlopige maatregelen op het gebied van internationale bescherming ten gunste van Italië en Griekenland (PB 2015, L 239, blz. 146).

      (2)  Besluit (EU) 2015/1601 van de Raad van 22 september 2015 tot vaststelling van voorlopige maatregelen op het gebied van internationale bescherming ten gunste van Italië en Griekenland (PB 2015, L 248, blz. 80).


title: Zaak T-52/18: Beroep ingesteld op 30 januari 2018 — Teollisuuden Voima/Commissie

text:
               26.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/39

         Beroep ingesteld op 30 januari 2018 — Teollisuuden Voima/Commissie
   (Zaak T-52/18)
   (2018/C 112/50)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Teollisuuden Voima Oyj (Eurajoki, Finland) (vertegenwoordigers: M. Powell, solicitor, Y. Utzschneider en K. Struckmann, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van beschikking C(2017) 3777 final van de Commissie van 29 mei 2017 waarbij de concentratie waarbij EDF New NP verwerft verenigbaar met de interne markt en met de EER-Overeenkomst wordt verklaard (zaak COMP/M.7764 — EDF/Areva reactor business) (PB 2017, C 377, blz. 5);

               —

               veroordeling van de Commissie in de kosten van verzoekster.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij drie middelen aan.

               1.

               Eerste middel: de bestreden beschikking berust op kennelijk onjuiste beoordelingen met betrekking tot de definitie van de productmarkt voor kernbrandstofassemblages

                           —

                           Als gevolg van die onjuistheden bevat die beschikking de onjuiste conclusie dat op de markt voor brandstofassemblages voor reactoren van het type drukwaterreactor geen gescheiden markt voor brandstofassemblages voor Europese reactoren van het type drukwaterreactoren bestaat. Als gevolg van de onjuistheden in de marktdefinitie worden in de bestreden beschikking de gevolgen van de verwerving door EDF van de activiteiten van de Areva-groep op het gebied van kernreactoren (hierna: „transactie”) voor de betrokken beperktere productmarkt niet in de beschouwing betrokken.

                           —

                           Bovendien berust de evaluatie ten gronde van de — ruimere — markt voor brandstofassemblages voor drukwaterreactoren op aanvullende onjuistheden.

               2.

               Tweede middel: de bestreden beschikking berust op kennelijk onjuiste beoordelingen met betrekking tot de definitie van de productmarkt voor kernenergiediensten

                           —

                           Als gevolg van die onjuistheden komt de Commissie in de beschikking tot de onjuiste conclusie dat op de markt van kernenergiediensten voor bestaande stoomopwekkingssystemen geen gescheiden markt bestaat voor kernenergiediensten voor Europese stoomopwekkingssystemen van het type drukwaterreactoren. Door die onjuistheden in de marktdefinitie wordt in de beschikking geen rekening gehouden met de gevolgen van de transactie voor de betrokken beperktere productmarkt.

                           —

                           Daarnaast berust de beoordeling ten gronde van de — ruimere — markt van kernenergiediensten voor bestaande stoomopwekkingssystemen op verdere onjuistheden.

               3.

               Derde middel: de bestreden beschikking berust op kennelijk onjuiste beoordelingen met betrekking tot de afbakening van de geografische markt voor de latere stadia van de opwekking en de verkoop op groothandelsniveau van stroom.

         Deze onjuiste afbakening van de geografische markt leidt tot verdere onjuiste beoordelingen van de gevolgen van de transactie.


title: Zaak C-681/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 6 december 2017 — slewo // schlafen leben wohnen GmbH / Sascha Ledowski

text:
               26.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/10

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 6 december 2017 — slewo // schlafen leben wohnen GmbH / Sascha Ledowski
   (Zaak C-681/17)
   (2018/C 112/14)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesgerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekster tot Revision: slewo // schlafen leben wohnen GmbH

      Verweerder in Revision: Sascha Ledowski

      Prejudiciële vragen

   Het Hof van de Europese Unie wordt, met het oog op de uitlegging van artikel 16, onder e), alsook — in voorkomend geval — van artikel 6, lid 1, onder k), van richtlijn 2011/83/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2011 betreffende consumentenrechten, tot wijziging van richtlijn 93/13/EEG van de Raad en van richtlijn 1999/44/EG van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van richtlijn 85/577/EEG en van richtlijn 97/7/EG van het Europees Parlement en de Raad (1), krachtens artikel 267 VWEU verzocht om een antwoord op de volgende prejudiciële vragen:

               1.

               Moet artikel 16, onder e), van de richtlijn consumentenrechten aldus worden uitgelegd dat de aldaar bedoelde goederen die om redenen van gezondheidsbescherming of hygiëne niet geschikt zijn om te worden teruggezonden, ook goederen (zoals matrassen) omvatten die weliswaar bij normaal gebruik rechtstreeks met het menselijke lichaam in aanraking kunnen komen maar die de handelaar door gepaste (reinigings)maatregelen opnieuw geschikt kan maken voor de verkoop?

               2.

               Bij een bevestigend antwoord op de eerste vraag:

                           a)

                           Aan welke voorwaarden moet een verpakking van een goed voldoen om te kunnen spreken van een verzegeling in de zin van artikel 16, onder e), van de richtlijn consumentenrechten?
                           en

                           b)

                           Moet de informatie die de handelaar krachtens artikel 6, lid 1, onder k), van de richtlijn consumentenrechten vóór de inwerkingtreding van de overeenkomst dient te verstrekken, derwijze worden verstrekt dat de consument onder concrete verwijzing naar het voorwerp van de koop (hier: een matras) en de verzegeling ervan erop geattendeerd wordt dat hij bij verwijdering van de verzegeling het herroepingsrecht verliest?

      (1)  PB 2011, L 304, blz. 64.


title: Zaak C-682/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Berlin (Duitsland) op 6 december 2017 — ExxonMobil Production Deutschland GmbH / Bundesrepublik Deutschland

text:
               26.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/11

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Berlin (Duitsland) op 6 december 2017 — ExxonMobil Production Deutschland GmbH / Bundesrepublik Deutschland
   (Zaak C-682/17)
   (2018/C 112/15)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Verwaltungsgericht Berlin

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: ExxonMobil Production Deutschland GmbH

      Verwerende partij: Bundesrepublik Deutschland

      Prejudiciële vragen

               1)

               Is een installatie die enerzijds een product vervaardigt, waarvan de productie niet voorkomt in de lijst van activiteiten genoemd in bijlage I bij richtlijn 2003/87/EG (1) (EU emissierichtlijn) (zoals in dit geval de productie van zwavel), maar waarin anderzijds de ingevolge deze bijlage onder de regeling voor handel in emissierechten vallende activiteit „verbranding in installaties met een nominaal thermisch ingangsvermogen van meer dan 20 MW” wordt uitgevoerd, een elektriciteitsopwekker in de zin van artikel 3, onder u), van richtlijn 2003/87, indien in een hulpinrichting van deze installatie elektriciteit voor de installatie wordt geproduceerd en een (klein) deel van deze elektriciteit tegen vergoeding aan het openbare elektriciteitsnet wordt afgegeven?

               2)

               Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord:
               Indien een installatie als omschreven in de eerste vraag een elektriciteitsopwekker is in de zin van artikel 3, onder u), van richtlijn 2003/87, kan deze installatie dan ingevolge besluit 2011/278/EU (2) van de Commissie ook een toewijzing voor warmte ontvangen, indien de warmte voldoet aan de vereisten van artikel 3, onder c), van besluit 2011/278, maar niet behoort tot een van de in artikel 10 bis, lid 1, derde alinea, en artikel 10 bis, leden 3 en 4, van richtlijn 2003/87 genoemde categorieën — warmte door verbranding van rookgassen voor de productie van elektriciteit, stadsverwarming en hoogrenderende warmtekrachtkoppeling?

               3)

               Indien op grond van het antwoord op de eerste twee vragen een toewijzing voor de in de verzoekende installatie geproduceerde warmte mogelijk is:
               Gaat het bij CO2 dat in het kader van de verwerking van aardgas (in de vorm van zuur gas) door middel van het zogenoemde clausproces vrijkomt in de atmosfeer als gevolg van de afvanging van de in het aardgas aanwezige CO2, om emissies die, in de zin van artikel 3, onder h), eerste zin, van het besluit 2011/278, het gevolg zijn van het in artikel 3, onder h), v), genoemde proces?

                           a)

                           Kunnen CO2-emissies het „gevolg” zijn van een proces in de zin van artikel 3, onder h), eerste zin, van besluit 2011/278, indien in dit proces het aan de grondstof inherente CO2 fysisch wordt afgescheiden van het gasmengsel en in de atmosfeer wordt uitgestoten, zonder dat door het proces zelf aanvullend kooldioxide ontstaat, of vereist deze bepaling dat het in de atmosfeer vrijkomende CO2 voor het eerst ontstaat als resultaat van het proces?

                           b)

                           Wordt een koolstofhoudende grondstof „gebruikt” in de zin van artikel 3, onder h) v), van besluit 2011/278, indien bij het zogenoemde clausproces het natuurlijk aanwezige aardgas wordt ingezet voor de productie van zwavel en hierbij het aan het aardgas inherente kooldioxide vrijkomt in de atmosfeer, zonder dat dit kooldioxide deelneemt aan de tijdens het proces plaatsvindende chemische reactie, of vereist het begrip „gebruik” dat de koolstof deelneemt aan de chemische reactie of hiervoor zelfs noodzakelijk is?

               4)

               Indien de derde vraag bevestigend wordt beantwoord:
               Indien een onder de regeling voor handel in emissierechten vallende installatie zowel aan de voorwaarden voor het bestaan van een warmtebenchmark-subinstallatie als aan de voorwaarden voor het bestaan van een procesemissies-subinstallatie voldoet, volgens welke benchmark moeten dan emissierechten kosteloos worden toegewezen? Gaat een recht op toewijzing op basis van warmtebenchmark vóór op de aanspraak voor procesemissies of gaat op grond van specialiteit het recht op toewijzing voor procesemissies vóór op de warmtebenchmark en de brandstofbenchmark?

      (1)  Richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 2003 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap en tot wijziging van richtlijn 96/61/EG van de Raad (PB 2003, L 275, blz. 32),

      (2)  Besluit 2011/278/EU van de Commissie van 27 april 2011 tot vaststelling van een voor de hele Unie geldende overgangsregeling voor de geharmoniseerde kosteloze toewijzing van emissierechten overeenkomstig artikel 10 bis van richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB 2011, L 130, blz. 1),


title: Zaak C-719/17: Beroep ingesteld op 22 december 2017 — Europese Commissie / Tsjechische Republiek

text:
               26.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/19

         Beroep ingesteld op 22 december 2017 — Europese Commissie / Tsjechische Republiek
   (Zaak C-719/17)
   (2018/C 112/26)
   Procestaal: Tsjechisch

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: Z. Malůšková en G. Wils, gemachtigden)

      Verwerende partij: Tsjechische Republiek

      Conclusies

               1.

               Vaststellen dat de Tsjechische Republiek, door niet op gezette tijden en tenminste om de drie maanden mee te delen hoeveel verzoekers snel op haar grondgebied kunnen worden herplaatst, niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op haar rusten krachtens artikel 5, lid 2, van besluit (EU) 2015/1523 van de Raad van 14 september 2015 tot vaststelling van voorlopige maatregelen op het gebied van internationale bescherming ten gunste van Italië en Griekenland (1) en artikel 5, lid 2, van besluit (EU) 2015/1601 van de Raad van 22 september 2015 tot vaststelling van voorlopige maatregelen op het gebied van internationale bescherming ten gunste van Italië en Griekenland (2), en dus evenmin aan de verdere verplichtingen betreffende herplaatsing in de artikelen 5, leden 4 tot en met 11, van deze twee Raadsbesluiten.

               2.

               de Tsjechische Republiek verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   In september 2015 heeft de Raad bij twee besluiten, te weten besluit (EU) 2015/1523 en besluit (EU) 2015/1601, een voorlopig programma van noodherplaatsing vastgesteld op grond waarvan lidstaten personen die duidelijk internationale bescherming behoeven, zouden herplaatsen vanuit Italië en Griekenland.
   De besluiten van de Raad leggen de verplichting op aan lidstaten om iedere drie maanden beschikbare plekken voor herplaatsing aan te bieden, teneinde een snel en ordelijk herplaatsingsproces te garanderen. Terwijl vrijwel alle staten herplaatsingen hebben uitgevoerd en de daarmee verband houdende verplichtingen op zich hebben genomen, heeft de Tsjechische Republiek sinds augustus 2016 geen herplaatsingen uitgevoerd en al meer dan een jaar geen nieuwe plekken aangeboden.
   Op 15 juni 2017 heeft de Commissie tegen de Tsjechische Republiek een procedure ingeleid wegens niet-nakoming van haar verplichtingen.
   Daar het antwoord van de Tsjechische Republiek niet afdoende werd bevonden, heeft de Commissie besloten over te gaan tot de volgende stap in de procedure, te weten het uitvaardigen van een met redenen omkleed advies op 26 juli 2017.
   Daar het antwoord op het met redenen omkleed advies niet afdoende werd bevonden, heeft de Commissie besloten bij het Europees Hof van Justitie beroep in te stellen tegen de Tsjechische Republiek wegens niet-nakoming van verplichtingen betreffende herplaatsing.

      (1)  PB 2015, L 239, blz. 146.

      (2)  PB 2015, L 248, blz. 80.


title: Zaak C-263/16 P: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 1 februari 2018 — Schenker Ltd / Europese Commissie (Hogere voorziening — Mededinging — Mededingingsregelingen — Artikel 101 VWEU — Vaststelling van de prijzen — Internationale vrachtvervoerdiensten door de lucht — Tariefovereenkomst die een invloed op de eindprijs van de diensten heeft)

text:
               26.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/3

         Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 1 februari 2018 — Schenker Ltd / Europese Commissie
   (Zaak C-263/16 P) (1)

   ((Hogere voorziening - Mededinging - Mededingingsregelingen - Artikel 101 VWEU - Vaststelling van de prijzen - Internationale vrachtvervoerdiensten door de lucht - Tariefovereenkomst die een invloed op de eindprijs van de diensten heeft))
   (2018/C 112/04)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Schenker Ltd (vertegenwoordigers: F. Montag en M. Eisenbarth, Rechtsanwälte, F. Hoseinian, advokat)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Dawes, H. Leupold en G. Meessen, gemachtigden)

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Schenker Ltd wordt, behalve in haar eigen kosten, verwezen in de kosten van de Europese Commissie.

      (1)  PB C 243 van 4.7.2016.


title: Zaak T-53/18: Beroep ingesteld op 31 januari 2018 — Duitsland/Commissie

text:
               26.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/40

         Beroep ingesteld op 31 januari 2018 — Duitsland/Commissie
   (Zaak T-53/18)
   (2018/C 112/51)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Bondsrepubliek Duitsland (vertegenwoordigers: T. Henze en J. Möller alsook M. Winkelmüller, F. van Schewick en M. Kottmann, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van besluit (EU) 2017/1995 van de Commissie van 6 november 2017 tot handhaving in het Publicatieblad van de Europese Unie van de referentie van geharmoniseerde norm EN 13341:2005 + A1:2011 betreffende niet-verplaatsbare thermoplastische tanks voor bovengrondse opslag van huisbrandstookolie, kerosine en dieselbrandstof overeenkomstig verordening (EU) nr. 305/2011 van het Europees Parlement en de Raad (PB 2017, L 288, blz. 36);

               —

               nietigverklaring van besluit (EU) 2017/1996 van de Commissie van 6 november 2017 tot handhaving in het Publicatieblad van de Europese Unie van de referentie van geharmoniseerde norm EN 12285-2:2005 betreffende fabrieksmatig vervaardigde stalen tanks overeenkomstig verordening (EU) nr. 305/2011 van het Europees Parlement en de Raad (PB 2017, L 288, blz. 39) alsook

               —

               verwijzing van de Commissie in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Tot staving van haar beroep voert verzoekster twee middelen aan.

               1.

               Eerste middel: schending van de motiveringsplicht
               Met het eerste middel voert verzoekster aan dat de bestreden besluiten de in artikel 296, tweede alinea, VWEU neergelegde motiveringsplicht schenden. De bestreden besluiten nemen geen standpunt in over de in artikel 18, lid 1, van verordening (EU) nr. 305/2011 (1) bepaalde, centrale vraag of de betrokken geharmoniseerde norm voldoet aan het desbetreffende mandaat en of de naleving van alle voor bouwwerken fundamentele vereisten aan de hand van de normen kan worden gewaarborgd. Bijgevolg kunnen noch verzoekster, noch het Gerecht beoordelen op welke essentiële feitelijke en rechtspunten verweerster zich heeft gebaseerd.

               2.

               Tweede middel: schending van materieelrechtelijke bepalingen van verordening (EU) nr. 305/2011

                           —

                           Ten eerste: de bestreden besluiten schenden artikel 17, lid 5, eerste en tweede alinea, van verordening (EU) Nr. 305/2011. In strijd met de voornoemde bepalingen, schijnt verweerster niet te zijn nagegaan in hoeverre de betrokken geharmoniseerde normen met de desbetreffende mandaten overeenstemmen. Bijgevolg heeft zij miskend dat een dergelijke overeenstemming feitelijk niet bestaat.

                           —

                           Ten tweede: de bestreden besluiten schenden artikel 18, lid 2, gelezen in samenhang met artikel 3, leden 1 en 2, alsook met artikel 17, lid 3, eerste alinea, van verordening (EU) nr. 305/2011. Verweerster heeft over het hoofd gezien dat de aangevochten geharmoniseerde normen geen procedure of criteria bevatten voor de beoordeling van de essentiële kenmerken van de prestatie wat betreft de mechanische weerstand en stabiliteit of wat betreft de breeksterkte en het draagvermogen van tanks voor het binnen de werkingssfeer van de normen vallende gebruik in aardbevings- en overstromingsgebieden zodat zij daardoor onvolledig zijn wat betreft drie essentiële kenmerken van bouwproducten en, bijgevolg, de naleving van de fundamentele vereisten voor bouwwerken in gevaar wordt gebracht.

                           —

                           Ten derde: verweerster heeft een beoordelingsfout gemaakt door, in strijd met artikel 18, lid 2, van verordening (EU) nr. 305/2011, de op dat ogenblik door verzoekster gevorderde beperking bij de bekendmaking van de referentienummers van de aangevochten geharmoniseerde normen, als ontoelaatbaar te hebben afgewezen.

                           —

                           Ten slotte heeft verweerster bij het uitvaardigen van de aangevochten handeling nog een beoordelingsfout gemaakt door de door verzoekster subsidiair gevorderde verwijdering uit het Publicatieblad van de Europese Unie van het referentienummer van de betrokken normen af te wijzen met verwijzing naar een volgens de Commissie bestaande mogelijkheid van de lidstaten tot beperking of verbod.

      (1)  Verordening (EU) nr. 305/2011 van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 2011 tot vaststelling van geharmoniseerde voorwaarden voor het verhandelen van bouwproducten en tot intrekking van richtlijn 89/106/EEG van de Raad (PB 2011, L 88, blz. 5).


title: Zaak T-118/17: Arrest van het Gerecht van 8 februari 2018 — Institute for Direct Democracy in Europe / Parlement [„Institutioneel recht — Europees Parlement — Besluit tot toekenning van een subsidie aan een politieke stichting voor het jaar 2017 dat voorziet in een voorfinanciering van 33 % van het maximale bedrag van de subsidie en de verplichting om in het kader van de voorfinanciering een bankgarantie te stellen — Beroep tot nietigverklaring — Voor beroep vatbare handeling — Ontvankelijkheid — Verplichting tot onpartijdigheid — Rechten van de verdediging — Financieel Reglement — Uitvoeringsvoorschriften van het Financieel Reglement — Verordening (EG) nr. 2004/2003 — Evenredigheid”]

text:
               26.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/30

         Arrest van het Gerecht van 8 februari 2018 — Institute for Direct Democracy in Europe / Parlement
   (Zaak T-118/17) (1)

   ([„Institutioneel recht - Europees Parlement - Besluit tot toekenning van een subsidie aan een politieke stichting voor het jaar 2017 dat voorziet in een voorfinanciering van 33 % van het maximale bedrag van de subsidie en de verplichting om in het kader van de voorfinanciering een bankgarantie te stellen - Beroep tot nietigverklaring - Voor beroep vatbare handeling - Ontvankelijkheid - Verplichting tot onpartijdigheid - Rechten van de verdediging - Financieel Reglement - Uitvoeringsvoorschriften van het Financieel Reglement - Verordening (EG) nr. 2004/2003 - Evenredigheid”])
   (2018/C 112/39)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Institute for Direct Democracy in Europe ASBL (IDDE) (Brussel, België) (vertegenwoordigers: E. Plasschaert en É. Montens, advocaten)

      Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: C. Burgos en S. Alves, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van besluit FINS-2017-28 van het Europees Parlement van 12 december 2016 inzake de toekenning van een subsidie aan verzoeker, doordat bij dit besluit de betaling van voornoemde subsidie voor het jaar 2017 is opgeschort, de voorfinanciering is beperkt tot 33 % van het maximale bedrag van de subsidie en de verplichting tot het instellen van een bankgarantie is opgelegd.

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Het Institute for Direct Democracy in Europe ASBL (IDDE) zal naast zijn eigen kosten ook de kosten van het Europees Parlement dragen, die van het kort geding inbegrepen.

      (1)  PB C 121 van 18.4.2017.


title: Zaak T-58/18: Beroep ingesteld op 2 februari 2018 — Mahr/EUIPO — Especialidades Vira (Xocolat)

text:
               26.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/41

         Beroep ingesteld op 2 februari 2018 — Mahr/EUIPO — Especialidades Vira (Xocolat)
   (Zaak T-58/18)
   (2018/C 112/52)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Ramona Mahr (Wenen, Oostenrijk) (vertegenwoordiger: T. Rohracher, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Especialidades Vira, SL (Martorell, Spanje)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager van het betrokken merk: verzoekende partij

      Betrokken merk: Uniewoordmerk „Xocolat” — inschrijvingsaanvraag nr. 14 335 574

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 6 november 2017 in zaak R 541/2017-2

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 1001/2017.


title: Zaak C-688/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Törvényszék (Hongarije) op 8 december 2017 — Bayer Pharma AG/Richter Gedeon Vegyészeti Gyár Nyrt. en Exeltis Magyarország Gyógyszerkereskedelmi Kft.

text:
               26.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/12

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Törvényszék (Hongarije) op 8 december 2017 — Bayer Pharma AG/Richter Gedeon Vegyészeti Gyár Nyrt. en Exeltis Magyarország Gyógyszerkereskedelmi Kft.
   (Zaak C-688/17)
   (2018/C 112/16)
   Procestaal: Hongaars

      Verwijzende rechter

   Fővárosi Törvényszék

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Bayer Pharma AG

      Verwerende partijen: Richter Gedeon Vegyészeti Gyár Nyrt. en Exeltis Magyarország Gyógyszerkereskedelmi Kft.

      Prejudiciële vragen

               1)

               Dient de uitdrukking „passende schadeloosstelling” in artikel 9, lid 7, van richtlijn 2004/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten (1) aldus te worden uitgelegd dat de lidstaten zorg moeten dragen voor de vaststelling van materieelrechtelijke regels betreffende de aansprakelijkheid van partijen alsmede de omvang en de wijze van de schadeloosstelling op grond waarvan de rechterlijke instanties van de lidstaten de eiser kunnen gelasten de verweerder schadeloosstelling te bieden voor schade toegebracht door maatregelen die door de rechter later zijn herroepen of wegens enig handelen of nalaten van de eiser later zijn vervallen, of wanneer de rechter later heeft vastgesteld dat er geen inbreuk of dreiging van een inbreuk op intellectuele-eigendomsrechten was?

               2)

               Indien het antwoord op de eerste vraag bevestigend is: verzet artikel 9, lid 7, van de richtlijn zich tegen een nationale regeling waarbij op de in die bepaling genoemde schadeloosstelling de algemene regels van nationaal burgerlijk recht omtrent aansprakelijkheid en schadevergoeding moeten worden toegepast, op grond van welke regels van nationaal recht de rechter de eiser niet kan verplichten tot vergoeding van schade die is toegebracht door later wegens nietigheid van het octrooi ongegrond gebleken voorlopige maatregelen en waarvoor de verweerder verantwoordelijk is door niet te hebben gehandeld zoals in de gegeven omstandigheden normaliter kon worden verwacht, mits de eiser door te verzoeken om het treffen van een voorlopige maatregel heeft gehandeld zoals in de gegeven omstandigheden normaliter kon worden verwacht?

      (1)  PB 2004, L 157, blz. 45, met rectificatie in PB 2004, L 195, blz. 16.


title: Zaak C-264/16 P: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 1 februari 2018 — Deutsche Bahn AG, Schenker AG, Schenker China Ltd, Schenker International (H.K.) Ltd / Europese Commissie (Hogere voorziening — Mededinging — Mededingingsregelingen — Artikel 101 VWEU — Vaststelling van de prijzen — Internationale vrachtvervoerdiensten door de lucht — Tariefovereenkomst die een invloed op de eindprijs van de diensten heeft)

text:
               26.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/4

         Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 1 februari 2018 — Deutsche Bahn AG, Schenker AG, Schenker China Ltd, Schenker International (H.K.) Ltd / Europese Commissie
   (Zaak C-264/16 P) (1)

   ((Hogere voorziening - Mededinging - Mededingingsregelingen - Artikel 101 VWEU - Vaststelling van de prijzen - Internationale vrachtvervoerdiensten door de lucht - Tariefovereenkomst die een invloed op de eindprijs van de diensten heeft))
   (2018/C 112/05)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirantes: Deutsche Bahn AG, Schenker AG, Schenker China Ltd, Schenker International (H.K.) Ltd (vertegenwoordigers: F. Montag en M. Eisenbarth, Rechtsanwälte, F. Hoseinian, advokat)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Dawes, H. Leupold en G. Meessen, gemachtigden)

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Deutsche Bahn AG, Schenker AG, Schenker China Ltd en Schenker International (H.K.) Ltd worden, behalve in hun eigen kosten, verwezen in de kosten van de Europese Commissie.

      (1)  PB C 243 van 4.7.2016.


title: Zaak T-59/18: Beroep ingesteld op 5 februari 2018 — Endoceutics/EUIPO — Merck (FEMIVIA)

text:
               26.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/42

         Beroep ingesteld op 5 februari 2018 — Endoceutics/EUIPO — Merck (FEMIVIA)
   (Zaak T-59/18)
   (2018/C 112/53)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Endoceutics, Inc. (Quebec, Quebec, Canada) (vertegenwoordiger: M. Wahlin, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Merck KGaA (Darmstadt, Duitsland)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager van het betrokken merk: verzoekende partij

      Betrokken merk: Uniewoordmerk „FEMIVIA” — inschrijvingsaanvraag nr. 13 148 986

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 27 november 2017 in zaak R 280/2017-2

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van het EUIPO in de kosten die verzoekster in de procedure voor het EUIPO en voor het Gerecht heeft gemaakt.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 2017/1001.


title: Zaak C-690/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Düsseldorf (Duitsland) op 8 december 2017 — ÖKO-Test Verlag GmbH / Dr. Rudolf Liebe Nachf. GmbH & Co.KG

text:
               26.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/13

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Düsseldorf (Duitsland) op 8 december 2017 — ÖKO-Test Verlag GmbH / Dr. Rudolf Liebe Nachf. GmbH & Co.KG
   (Zaak C-690/17)
   (2018/C 112/17)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: ÖKO-Test Verlag GmbH

      Verwerende partij: Dr. Rudolf Liebe Nachf. GmbH & Co.KG

      Prejudiciële vragen

               1)

               Is er sprake van een inbreukmakend gebruik van een individueel merk in de zin van artikel 9, lid 1, tweede zin, onder b), van de Gemeenschapsmerkenverordening (1)/Uniemerkenverordening (2) of artikel 5, lid 1, tweede zin, onder a), van de Merkenrechtrichtlijn (3), wanneer

                           —

                           het individuele merk is aangebracht op een product waarvoor het individuele merk niet is ingeschreven,

                           —

                           het aanbrengen door een derde van het individuele merk door het publiek wordt opgevat als een zogenoemd „Testsiegel” (testlabel), dus in die zin dat het product is vervaardigd en in de handel is gebracht door een niet onder de controle van de merkhouder vallende derde, maar de merkhouder dit product heeft onderzocht ten aanzien van bepaalde eigenschappen en op grond daarvan heeft beoordeeld met een bepaalde, op het testlabel vermelde score,

                           —

                           en het individuele merk onder meer is ingeschreven voor „Consumenteninformatie en -advies over de keuze van goederen en diensten, met name met gebruikmaking van test- en onderzoeksresultaten alsmede door middel van kwaliteitsbeoordelingen”?

               2)

               Voor het geval dat het Hof de eerste vraag ontkennend beantwoordt:
               Is er dan sprake van een inbreukmakend gebruik in de zin van artikel 9, lid 1, tweede zin, onder c), van de Gemeenschapsmerkenverordening en van artikel 5, lid 2, van de Merkenrechtrichtlijn, wanneer

                           —

                           het individuele merk slechts als — onder punt 1 beschreven — testlabel bekend is en

                           —

                           het individuele merk door de derde als testlabel wordt gebruikt?

      (1)  Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Gemeenschapsmerk (PB 2009, L 78, blz. 1).

      (2)  Verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2017 inzake het Uniemerk (PB 2017, L 154, blz. 1).

      (3)  Richtlijn 2008/95/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (PB 2008, L 299, blz. 25).


title: Zaak C-25/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Okrazhen sad Blagoevgrad (Bulgarije) op 16 januari 2018 — Bryan Andrew Ker / Pavlo Postnov, Natalia Postnova

text:
               26.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/21

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Okrazhen sad Blagoevgrad (Bulgarije) op 16 januari 2018 — Bryan Andrew Ker / Pavlo Postnov, Natalia Postnova
   (Zaak C-25/18)
   (2018/C 112/28)
   Procestaal: Bulgaars

      Verwijzende rechter

   Okrazhen sad Blagoevgrad

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Bryan Andrew Ker

      Verwerende partijen: Pavlo Postnov, Natalia Postnova

      Prejudiciële vragen

               1)

               Liggen besluiten van rechtsgemeenschappen zonder rechtspersoonlijkheid die van rechtswege ontstaan op grond van het bijzondere bezit van een recht, en die door de meerderheid van hun leden zijn vastgesteld maar verbindend zijn voor alle leden, ook die welke niet gestemd hebben, ten grondslag aan een „verbintenis uit overeenkomst” voor de vaststelling van de internationale bevoegdheid op grond van artikel 7, punt 1, onder a), van verordening (EU) nr. 1215/2012 (1)?

               2)

               Voor het geval dat de eerste vraag ontkennend zou worden beantwoord: dienen op dergelijke besluiten de voorschriften over de vaststelling van het bij contractuele verhoudingen toepasselijke recht die zijn vervat in verordening (EG) nr. 593/2008 (2) van het Europees Parlement en de Raad van 17 juni 2008 inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst (Rome I) te worden toegepast?

               3)

               Voor het geval dat de eerste en de tweede vraag ontkennend zouden worden beantwoord: dienen op dergelijke besluiten de voorschriften van verordening (EG) nr. 864/2007 (3) van het Europees Parlement en de Raad van 11 juli 2007 betreffende het recht dat van toepassing is op niet-contractuele verbintenissen (Rome II) te worden toegepast, en welke van de in die verordening genoemde rechtsgronden voor niet-contractuele vorderingen is in dit geval relevant?

               4)

               Voor het geval dat de eerste of de tweede vraag bevestigend zou worden beantwoord: dienen besluiten van verenigingen zonder rechtspersoonlijkheid over uitgaven voor het onderhoud van een gebouw te worden aangemerkt als een „overeenkomst inzake dienstverlening” in de zin van artikel 4, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 593/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 17 juni 2008 inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst (Rome I) of als een overeenkomst over een „zakelijk recht” of „huur” in de zin van artikel 4, lid 1, onder c), van deze verordening?

      (1)  Verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB 2012, L 351, blz. 1).

      (2)  Verordening (EG) nr. 593/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 17 juni 2008 inzake het recht dat van toepassing is op verbintenissen uit overeenkomst (Rome I) (PB 2008, L 177, blz. 6).

      (3)  Verordening (EG) nr. 864/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 11 juli 2007 betreffende het recht dat van toepassing is op niet-contractuele verbintenissen (Rome II) (PB 2007, L 199, blz. 40).


title: Zaak C-691/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Hongarije) op 11 december 2017 — PORR Építési Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

text:
               26.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/13

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Hongarije) op 11 december 2017 — PORR Építési Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
   (Zaak C-691/17)
   (2018/C 112/18)
   Procestaal: Hongaars

      Verwijzende rechter

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: PORR Építési Kft.

      Verwerende partij: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

      Prejudiciële vragen

               1)

               Dienen de bepalingen van richtlijn 2006/112/EG (1), in het bijzonder de beginselen van evenredigheid, fiscale neutraliteit en doeltreffendheid, aldus te worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen de praktijk van een nationale belastingautoriteit die, terwijl geen sprake is van belastingfraude, de uitoefening van het recht op belastingaftrek op basis van een factuur die is opgemaakt volgens de gewone btw-regeling, weigert omdat over de transactie een factuur op grond van de verleggingsregeling opgemaakt had moeten worden, maar vóór de weigering van het recht op aftrek

                           —

                           niet onderzoekt of de opsteller van de factuur in staat is de bij vergissing betaalde btw aan de ontvanger van de factuur terug te betalen, en

                           —

                           niet onderzoekt of de opsteller van de factuur rechtmatig (binnen het nationale wetgevingskader) de factuur kan rectificeren of op eigen initiatief een aanvullende, gecorrigeerde aangifte kan indienen en op basis daarvan de door hem bij vergissing betaalde belasting van de belastingdienst terug kan vragen?

               2)

               Dienen de bepalingen van richtlijn 2006/112/EG, in het bijzonder de beginselen van evenredigheid, fiscale neutraliteit en doeltreffendheid, aldus te worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen de praktijk van een nationale belastingautoriteit die de uitoefening van het recht op belastingaftrek op basis van een factuur die is opgemaakt volgens de gewone btw-regeling, weigert omdat over de transactie een factuur op grond van de verleggingsregeling opgemaakt had moeten worden, maar geen beslissing neemt over de terugbetaling van de bij vergissing betaalde belasting aan de ontvanger van de factuur, hoewel de opsteller van de factuur de op de facturen vermelde btw overigens aan de schatkist heeft betaald?

      (1)  Richtlijn van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB 2006, L 347, blz. 1).


title: Zaak T-67/18: Beroep ingesteld op 5 februari 2018 — Probelte / Commissie

text:
               26.3.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/42

         Beroep ingesteld op 5 februari 2018 — Probelte / Commissie
   (Zaak T-67/18)
   (2018/C 112/54)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Probelte, SA (Murcia, Spanje) (vertegenwoordigers: C. Mereu en S. Saez Moreno, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het beroep ontvankelijk en gegrond verklaren;

               —

               uitvoeringsverordening (EU) 2017/2065 van de Commissie van 13 november 2017 tot bevestiging van de goedkeuringsvoorwaarden van de werkzame stof 8-hydroxyquinoline, zoals vermeld in uitvoeringsverordening (EU) nr. 540/2011, en tot wijziging van uitvoeringsverordening (EU) 2015/408, wat betreft de opname van de werkzame stof 8-hydroxyquinoline in de lijst van stoffen die in aanmerking komen om te worden vervangen (1) („bestreden verordening”) nietig verklaren, en

               —

               de verwerende partij verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoekster betoogt dat verweerster, door de bestreden verordening vast te stellen waarbij verzoeksters verzoek om wijziging van de goedkeuringsvoorwaarden van 8-hydroxyquinoline is afgewezen en die stof is opgenomen in de lijst van stoffen die in aanmerking komen om te worden vervangen, een kennelijke beoordelingsfout heeft gemaakt en verzoeksters recht van verweer en gewettigd vertrouwen heeft geschonden.
   Verzoekster verzoekt met name om de bestreden verordening om de volgende redenen nietig te verklaren:

               1.

               Afwijzing van verzoeksters verzoek tot wijziging van de in uitvoeringsverordening (EU) nr. 540/2011 (2) opgenomen voorwaarden voor goedkeuring van 8-hydroxyquinoline.

                           —

                           Recht van verweer: verweerster heeft verzuimd om de nieuwe gegevens die verzoekster uitdrukkelijk mocht indienen in het kader van de procedure tot wijziging met betrekking tot 8-hydroxyquinoline als bedoeld in verordening nr. 1107/2009 (3), aan een collegiale toetsing te onderwerpen. Daardoor heeft verweerster verzoekster het recht ontnomen om haar standpunten naar behoren kenbaar te maken. Ook heeft verweerster 8-hydroxyquinoline opgenomen in de lijst van stoffen die in aanmerking komen om te worden vervangen, zonder daarbij rekening te houden met verzoeksters nieuwe testgegevens.

                           —

                           Gewettigd vertrouwen: verweerster heeft verzuimd om de nieuwe gegevens die verzoekster uitdrukkelijk mocht indienen in het kader van de procedure tot wijziging van 8-hydroxyquinoline als bedoeld in verordening nr. 1107/2009, aan een collegiale toetsing te onderwerpen, alhoewel zij verzoekster uitdrukkelijk had meegedeeld dat dit het geval zou zijn. Daardoor heeft verweerster verzoeksters gewettigd vertrouwen, dat haar nieuwe gegevens door alle lidstaten aan een collegiale toetsing zouden worden onderworpen, geschonden.

                           —

                           Kennelijke beoordelingsfout: het was vanuit wetenschappelijk oogpunt duidelijk dat er onvoldoende gegevens voorhanden waren en daarom konden de door verzoekster ingediende nieuwe gegevens van pas komen om de problemen in verband met de classificatie te verhelpen. Verweerster heeft blijk gegeven van een kennelijke beoordelingsfout voor zover zij niet alle bestaande wetenschappelijke en technische kennis over de stof 8-hydroxyquinoline in aanmerking heeft genomen.

               2.

               Wijziging van uitvoeringsverordening (EU) 2015/408 (4), wat betreft de opname van de stof in de lijst van stoffen die in aanmerking komen om te worden vervangen.

                           —

                           Recht van verweer/gewettigd vertrouwen/kennelijke fout: Verweerster heeft verzuimd om de in punt 4 van bijlage II bij verordening nr. 1107/2009 gestelde eisen voor opneming op de lijst van stoffen die in aanmerking komen om te worden vervangen, na te leven en toe te passen: verweerster heeft geen blootstellingsbeoordeling uitgevoerd om na te gaan of de uitzondering in punt 4 van bijlage II van toepassing zou kunnen zijn op de betrokken stof, waardoor zij zowel de toepasselijke bepalingen van verordening nr. 1107/2009 als verzoeksters recht van verweer en gewettigd vertrouwen heeft geschonden. Overigens heeft verweerster ook een kennelijke beoordelingsfout gemaakt.

      (1)  PB 2017, L 295, blz. 40.

      (2)  Uitvoeringsverordening (EU) nr. 540/2011 van de Commissie van 25 mei 2011 tot uitvoering van verordening (EG) nr. 1107/2009 van het Europees Parlement en de Raad wat de lijst van goedgekeurde werkzame stoffen betreft (PB 2011, L 153, blz. 1).

      (3)  Verordening (EG) nr. 1107/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen en tot intrekking van richtlijnen 79/117/EEG en 91/414/EEG van de Raad (PB 2009, L 309, blz. 1).

      (4)  Uitvoeringsverordening (EU) 2015/408 van de Commissie van 11 maart 2015 inzake uitvoering van artikel 80, lid 7, van verordening (EG) nr. 1107/2009 van het Europees Parlement en de Raad betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen en tot vaststelling van een lijst van stoffen die in aanmerking komen om te worden vervangen (PB 2015, L 67, blz. 18).