Belangrijke juridische mededeling

|

E1998P0006

Beroep op 2 september 1998 door de Noorse regering ingesteld tegen de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA (Zaak E-6/98)

Publicatieblad Nr. C 331 van 29/10/1998 blz. 0025 - 0027

Beroep op 2 september 1998 door de Noorse regering ingesteld tegen de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA (Zaak E-6/98) (98/C 331/12)Op 2 september 1998 is bij het EVA-Hof een beroep tegen de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA ingesteld door de regering van Noorwegen, vertegenwoordigd door Ingvald Falch, advocaat, dienst van de Procureur-generaal (Civiele zaken), en Jan-Bugge Mahrt, Adjunct directeur-generaal, Koninklijk ministerie van Buitenlandse zaken, PO Box 8012 Dep., 0030 Oslo, Noorwegen, respectievelijk optredend als eerste en tweede gemachtigde.Verzoekster vraagt het Hof:1. de beschikking van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van 2 juli 1998 betreffende staatssteun in de vorm van regionaal gedifferentieerde socialezekerheidsbijdragen in Noorwegen nietig te verklaren;2. de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA in de kosten van het onderhavige beroep te verwijzen.De feiten:- Op grond van de nationale verzekeringswet van 28 februari 1997 (Folketrygdloven) zijn alle personen die in Noorwegen werken aangesloten bij een verplicht verzekeringsstelsel. Uit hoofde van dit stelsel betalen werkgevers en werknemers sociale-zekerheidsbijdragen, die op basis van de brutolonen worden berekend. Het stelsel omvat voorzieningen zoals pensioenen, revalidatie, medische zorg, loondervingsuitkeringen en werkloosheidsuitkeringen. De bijdragen aan het stelsel worden geïnd in de vorm van een inkomstenbelasting.- In 1975 werd een stelsel van regionaal gedifferentieerde belastingtarieven voor werkgevers geïntroduceerd. In verband hiermee werd Noorwegen in vijf belastingdistricten verdeeld:District 1: Centraal gelegen gemeenten in Zuid-Noorwegen: 14,1 procentDistrict 2: Landelijke gebieden in Zuid-Noorwegen: 10,6 procentDistrict 3: Kuststreek Midden-Noorwegen: 6,4 procentDistrict 4: Noord-Noorwegen (m.u.v. district 5): 5,1 procentDistrict 5: Spitsbergen/Finnmark/noordelijk deel van Troms: 0 procent.- Het bijdragepercentage is afhankelijk van de gemeente waarin de werknemer woont, en niet van de vestigingsplaats van de werkgever. Een werkgever kan dus in aanmerking komen voor een lager bijdragepercentage, ofschoon bij zelf in een gebied is gevestigd waar hogere percentages gelden.- Het stelsel wordt automatisch toegepast op grond van objectieve criteria en kent geen beperking in de tijd. Voorts is het zonder onderscheid van toepassing op alle bedrijfstakken, op alle ondernemingen ongeacht de grootte, en op zowel de openbare als de particuliere sector. Een uitzondering vormt evenwel de centrale regering, die het hoogste tarief moet betalen ongeacht de verblijfplaats van de werknemer. Het stelsel is ook van toepassing op buitenlandse werknemers die in Noorwegen wonen, mits zij door het Noorse sociale-zekerheidsstelsel worden gedekt. Buitenlandse werkgevers moeten ook aan het stelsel bijdragen indien zij personen tewerkstellen die onder het Noorse sociale-zekerheidsstelsel vallen.- Door middel van haar brieven van 16 juni en 30 augustus 1995 verzocht de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA de Noorse regering om een volledig overzicht te verstrekken van het bestaande stelsel van sociale-zekerheidsbelasting in Noorwegen. Het verzoek betrof met name het stelsel van regionaal gedifferentieerde sociale-zekerheidsbijdragen ten laste van de werkgevers, teneinde te onderzoeken of dit stelsel neerkomt op de toekenning van staatssteun in de zin van artikel 61, lid 1, van de EER-Overeenkomst, en indien zulks het geval is, of het stelsel krachtens artikel 61, lid 3, zou kunnen worden gehandhaafd.- De Noorse regering antwoordde door midden van haar schrijven van 19 september 1995.- Tussen het voorjaar van 1996 en het voorjaar van 1997 vonden diverse informele ontmoetingen plaats tussen functionarissen van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA en de Noorse autoriteiten, teneinde opheldering te verschaffen over de aard van het Noorse stelsel van sociale-zekerheidsbelasting.- In haar brief van 14 mei 1997 stelde de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA vast dat het Noorse stelsel van regionaal gedifferentieerde sociale-zekerheidsbijdragen neerkwam op staatssteun in de zin van artikel 61, lid 1, van de EER-Overeenkomst welke niet te rechtvaardigen was op grond van artikel 61, lid 3. In dezelfde brief stelde de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA een aantal passende maatregelen voor, teneinde het stelsel op grond van artikel 61, lid 3, van de EER-Overeenkomst verenigbaar te maken met de Overeenkomst. De Noorse regering werd verzocht binnen twee maanden mededeling te doen van haar goedkeuring of afkeuring van de voorgestelde maatregelen.- Bij schrijven van 11 juli 1997 liet de Noorse regering weten dat zij niet kon instemmen met het standpunt van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA. Zij stelde onder andere dat de gedifferentieerde sociale-zekerheidsbijdragen deel uitmaken van het algemene belastingstelsel en dus buiten de werkingssfeer van artikel 61, lid 1, vallen.- Naar aanleiding van het antwoord van de Noorse regering besloot de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 19 november 1997 de formele onderzoeksprocedure in te leiden. De Noorse regering werd hiervan in kennis gesteld en werd verzocht haar opmerkingen bij de Autoriteit in te dienen. De Europese Commissie werd eveneens van deze beslissing in kennis gesteld.- Bij haar schrijven van 23 januari 1998 diende de Noorse regering haar opmerkingen in.- De Europese Commissie diende haar opmerkingen in bij een schrijven van 5 maart 1998.- Bij haar schrijven van 25 maart 1998 diende de Noorse regering opmerkingen in over de opmerkingen van de Europese Commissie.- Op 2 juli 1998 gaf de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA Beschikking nr. 165/98/COL, waarin zij vaststelde dat het stelsel van regionaal gedifferentieerde bijdragetarieven voor werkgevers onverenigbaar was met de EER-Overeenkomst.Middelen en voornaamste argumenten:- Verzoekster voert aan dat de EER-Overeenkomst, in tegenstelling tot het EG-Verdrag, geen bepalingen bevat ter harmonisatie van de belastingstelsels van de overeenkomstsluitende partijen. Bij gebrek aan gemeenschappelijke regels mag elke staat op grond van zijn eigen beleidskeuzen een belastingstelsel opzetten en invoeren. Een stelsel van sociale-zekerheidsbelasting kan onder de werkingssfeer van artikel 61, lid 1, van de EER-Overeenkomst vallen, maar dit behoeft niet automatisch het geval te zijn. Het Noorse stelsel valt in elk geval niet onder deze bepaling.- De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA heeft de criteria van de "algemene maatregel" op grond van artikel 61, lid 1, van de EER-Overeenkomst ten onrechte op het Noorse stelsel van sociale-zekerheidsbelasting toegepast. Overeenkomstig de vaste rechtspraak van het Europese Hof van Justitie met betrekking tot staatssteun is een wezenlijk en doorslaggevend element van het begrip steun de aanwezigheid van enig concreet en kosteloos nut of voordeel voor een bepaalde persoon. Belastingheffing wordt gewoonlijk niet beschouwd als een maatregel waarbij particulieren een voordeel wordt toegekend; integendeel, zij wordt door bijna iedereen als een last ervaren.- Bovendien zijn in belastingstelsels vaak uitzonderingen en mogelijkheden voor gedifferentieerde behandeling opgenomen, die afhankelijk van de sector, de regio of andere factoren kunnen variëren. Deze selectieve elementen, die in alle moderne staten bestaan, zijn niet alleen normaal, maar ook noodzakelijk voor en inherent aan elk belastingstelsel, daar zij de betrokken staat in de gelegenheid stellen de beleidsdoelstellingen te verwezenlijken die hij voor zichzelf heeft vastgesteld. De beleidskeuzen van een staat vallen niet onder de werkingssfeer van artikel 61, lid 1, van de EER-Overeenkomst.- Artikel 61, lid 1, van de EER-Overeenkomst bevat geen verbod op selectieve belastingheffing, hoewel het enkele beperkingen oplegt met betrekking tot de criteria waarop een bepaalde vorm van selectieve belastingheffing kan worden gebaseerd. In de jurisprudentie van het Europese Hof van Justitie is een rechtvaardigingscriterium ontstaan aan de hand waarvan het doel en de algemene structuur van het belastingstelsel worden onderzocht om vast te stellen of het betrokken stelsel objectief gerechtvaardigd is.- Artikel 61, lid 1, van de EER-Overeenkomst verbiedt staatssteun die de mededinging vervalst "door begunstiging van bepaalde ondernemingen of bepaalde producties", hetgeen zou kunnen worden uitgelegd als het begunstigen van ondernemingen of producties in bepaalde regio's. Het Europese Hof van Justitie heeft echter nooit voor recht verklaard dat een belastingmaatregel krachtens artikel 61, lid 1, van de EER-Overeenkomst automatisch verboden is omdat hij uitsluitend op een bepaald geografisch gebied van toepassing is. Bijgevolg gaat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA er ten onrechte van uit dat aan het selectiviteitscriterium is voldaan.- Ook de Europese Commissie heeft de regels op het gebied van overheidssteun zo uitgelegd dat een maatregel niet automatisch binnen het bereik van de regels inzake overheidssteun valt op de enkele grond dat zij bepaalde ondernemingen of sectoren meer begunstigt den andere. Elk geval dient afzonderlijk te worden beoordeeld, afhankelijk van de aard en de algemene opzet van het stelsel.- Het feit dat het Noorse stelsel verschillende gevolgen heeft voor verschillende ondernemingen betekent dus niet automatisch dat het in conflict komt met de regels op het gebied van overheidssteun. Een van de hoofddoelstellingen van het Noorse stelsel van sociale-zekerheidsbelasting is het verkleinen van de verschillen in levensstandaard, ongeacht de woonplaats, onder meer door het bevorderen van de werkgelegenheid en de vestiging in afgelegen regio's. De toekenning van lagere tarieven van de sociale-zekerheidsbelasting aan de werkgevers draagt bij tot de verwezenlijking van deze doelstelling. De instandhouding van bepaalde nederzettingspatronen en de egalisatie van inkomen en werkgelegenheid in heel Noorwegen moeten worden beschouwd als een gerechtvaardigde en verdedigbare doelstelling, ondanks het feit dat het stelsel uiteenlopende gevolgen voor verschillende ondernemingen kan hebben.- Er zij op gewezen dat de partijen bij de EER-Overeenkomst geen afstand hebben gedaan van hun bevoegdheid om een eigen belasting- en werkgelegenheidsbeleid te voeren. Het staat buiten twijfel dat het betrokken stelsel daartoe een passend instrument is. Bovendien bestaan er geen andere, minder handelsbeperkende mogelijkheden waarmee hetzelfde effect kan worden bereikt.- Met betrekking tot het criterium dat de steun verboden is "voor zover deze (. . .) het handelsverkeer tussen de overeenkomstsluitende partijen ongunstig beïnvloedt", is de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tot de onjuiste conclusie gekomen dat aan dit criterium is voldaan. In veel gevallen wordt de handel tussen de overeenkomstsluitende partijen namelijk niet beïnvloed, en zelfs indien dit in andere gevallen wel geschiedt, zullen de gevolgen voor de handel tussen de EVA-landen niet boven de vastgestelde minimumdrempels uitkomen. Bovendien betekent het feit dat bepaalde ondernemingen eventueel voordelen verkrijgen die boven de minimumdrempel liggen, terwijl de voordelen van andere ondernemingen daaronder blijven, niet automatisch dat het gehele stelsel ongeldig is.- Met betrekking tot het criterium "vervalsing van de mededinging" is de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA er ten onrechte van uitgegaan dat alle ondernemingen die door het gunstigere belastingstelsel in bepaalde regio's van Noorwegen worden bevoordeeld, feitelijk blootstaan aan concurrentie. Vele van de betrokken ondernemingen behoren tot de openbare sector, terwijl andere bedrijven over wettelijke monopolies beschikken.- De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA heeft haar bevoegdheden overschreden, aangezien zij artikel 62 van de EER-Overeenkomst en artikel 1 van Protocol 3 van de TA- en Hof-Overeenkomst heeft ingeroepen om te verklaren dat de Noorse regering verplicht was om kennisgeving te doen van steunmaatregelen die in feite buiten de werkingssfeer van artikel 61, lid 1, van de EER-Overeenkomst vallen. De consequenties van deze beslissing zijn niet te verwaarlozen, onder meer omdat zij Noorwegen zou verplichten tot aanmelding van regionale steun, inclusief vervoerssteun, ofschoon deze ontegenzeggelijk in overeenstemming is met de EER-Overeenkomst.- Voorts heeft de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA nagelaten haar beschikking voldoende met redenen te omkleden, zoals vereist is op grond van artikel 16 van de TA- en Hof-Overeenkomst. Zij heeft niet toegelicht waarom de aard van het stelsel niet algemeen genoeg is en evenmin uitgelegd waarom steun voor ondernemingen die niet aan internationale mededinging blootstaan, onverenigbaar is met de EER-Overeenkomst. Bijgevolg is niet voldaan aan een wezenlijk procedurevoorschrift in de zin van artikel 36 van TA- en


title: BESCHIKKING VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG van 17 april 1996 in zaak T-3/93 (92): Société anonyme à participation ouvrière Compagnie nationale Air France tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Mededinging - Begroting van kosten)

text:
Nr . C 210/ 16         NL                 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    20 . 7 . 96
nr. L 90, blz. 13 ), heeft de President van het Gerecht ( Eerste               BESCHIKKING VAN HET GERECHT
Kamer) — uitgebreid ) op 27 maart 1996 een beschikking                                 VAN EERSTE AANLEG
gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:                                                van 17 april 1996
                                                                     in zaak T-3/93 ( 92 ): Société anonyme à participation
1 . De naam van J. F. van Rooy wordt geschrapt van de lijst          ouvrière Compagnie nationale Air France tegen Commissie
     van verzoekers in zaak T-533/93 .
                                                                                van de Europese Gemeenschappen ( 1 )
2 . Elke partij zal de eigen kosten dragen.                                     (Mededinging — Begroting van kosten)
                                                                                ( 96/C 210/41 )
C ) PB nr . C 334 van 9 . 12 . 1993 .
                                                                                (Procestaai: Frans)
                                                                     In zaak T-3/93 ( 92 ), Société anonyme à participation
                                                                     ouvrière Compagnie nationale Air France, gevestigd te
                                                                     Parijs, vertegenwoordigd door E. Marissens, advocaat te
           BESCHIKKING VAN HET GERECHT                               Brussel, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten
                   VAN EERSTE AANLEG                                 kantore van L. Dupong, Rue des Bains 14 A, tegen
                       van 17 april 1996                             Commissie van de Europese Gemeenschappen ( gemachtig
                                                                     den: F. E. Gonzâlez-Diaz en G. de Bergues ), ondersteund
in zaak T-2/93 ( 92 ), Société anonyme à participation               door Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord
ouvrière Compagnie nationale Air France tegen Commissie              Ierland (gemachtigden : J.D. Colahan en C. Vajda ), domicilie
             van de Europese Gemeenschappen ( 1 )                    gekozen hebbende te Luxemburg ter ambassade van het
            (Mededinging — Begroting van kosten)                     Verenigd Koninkrijk, Boulevard Roosevelt 14, en British
                          ( 96/C 210/40 )                            Airways plc, gevestigd te Hounslow (Verenigd Koninkrijk ),
                                                                     vertegenwoordigd door M. R. Fowler, QC, van de balie van
                       (Procestaai: Frans)
                                                                     Engeland en Wales en W. Allan en J.E. Flynn, solicitors,
                                                                     domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van
                                                                     Loesch & Wolter, Rue Goethe 11 , betreffende de begroting
In zaak T-2/93 ( 92 ), Société anonyme à participation               van de kosten die verzoekster aan interveniënte British
ouvrière Compagnie nationale Air France, gevestigd te                Airways plc moet vergoeden ingevolge het arrest van het
Parijs , vertegenwoordigd door E. Marissens, advocaat te             Gerecht van 24 maart 1994, Air France/Commissie, T-3/93
Brussel, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten                 ( jurisprudentie 1994, blz . 11-121 ), heeft het Gerecht ( Derde
kantore van L. Dupong, Rue des Bains 14 A, tegen                     Kamer — uitgebreid ), samengesteld als volgt: C. P. Briët,
Commissie van de Europese Gemeenschappen ( gemachtig                President; B. Vesterdorf, P. Lindh, A. Potocki en J. D.
den : F.E. Gonzâlez-Diaz en G. de Bergues ), ondersteund             Cooke , rechters; griffier: H. Jung, op 17 april 1996 een
door Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord              beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:
Ierland, ( gemachtigden: J. D. Colahan en C. Vajda ), domi
cilie gekozen hebbende te Luxemburg ter ambassade van het            Het totale bedrag van de kosten die verzoekster aan
Verenigd Koninkrijk, Boulevard Roosevelt 14 , TAT SA,                interveniënte British Airways plc moet vergoeden, wordt
gevestigd te Tours ( Frankrijk ), vertegenwoordigd door A.           bepaald op 40 000 £ sterling.
Winckler, advocaat te Parijs, en R. Subiotto, solicitor,
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van              0 ) PB nr. C 45 van 17 . 2 . 1993 .
Elvinger en Hoss, advocaten aldaar, Côte d'Eich 15 , en
British Airways plc, gevestigd te Hounslow (Verenigd
Koninkrijk ), vertegenwoordigd door W. Allan en J. E. Flynn,
solicitors, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten
kantore van Loesch en Wolter, advocaten aldaar, Rue
                                                                                BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT
Goethe 11 , betreffende een verzoek tot begroting van de
                                                                           VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
door verzoekster aan interveniënte British Airways plc te
vergoeden kosten naar aanleiding van het arrest van het                                    van 22 april 1996
Gerecht van 19 mei 1994 in zaak T-2/93 , Air France,                 in zaak T-23/96 R: E. De Persio tegen Commissie van de
( jurisprudentie 1994 , blz . 11-323 ), heeft het Gerecht ( Derde                     Europese Gemeenschappen
Kamer — uitgebreid ), samengesteld als volgt: C. P. Briët,
                                                                                ( 96/C 210/42 )
kamerpresident; B. Vesterdorf, P. Lindh, A. Potocki en J. D.
Cooke, rechters; griffier: H. Jung, op 17 april 1996 een
beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:                                  (Procestaai: Italiaans)
                                                                     In zaak T-23/96 R, E. De Persio, ambtenaar van de Europese
Het totale bedrag van de door verzoekster aan interveniënte          Gemeenschappen, vertegenwoordigd door G. Petroni en F.
British Airways plc te vergoeden kosten wordt bepaald op             Giampietro, advocaten te Rome, domicilie gekozen heb
29 000 £ sterling.                                                   bende te Luxemburg ten kantore van G. Bouneau, advocaat
                                                                     aldaar, Avenue du Bois 15 , tegen Commissie van de
(') PB nr . C 45 van 17. 2 . 1993 .                                  Europese Gemeenschappen ( gemachtigde : G. Valsesia ),
                                                                     betreffende, ten eerste, een verzoek om opschorting van de
                                                                     tenuitvoerlegging van het besluit van de Commissie van


title: Zaak T-179/05: Beroep, op 6 mei 2005 ingesteld door Stradeblu srl tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               25.6.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 155/31

         Beroep, op 6 mei 2005 ingesteld door Stradeblu srl tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-179/05)
   (2005/C 155/59)
   Procestaal: Italiaans
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 6 mei 2005 beroep ingesteld tegen de Commissie van de Europese Gemeenschappen door Stradeblu srl, gevestigd te Cagliari, vertegenwoordigd door A. M. Rossi, advocaat, strekkende tot nietigverklaring van beschikking 2005/163/EG van de Commissie van 16 maart 2004 betreffende staatssteun van Italië aan de scheepvaartmaatschappijen Adriatica, Caremar, Siremar, Saremar en Toremar (Gruppo Tirrenia), in het bijzonder met betrekking tot artikel 1 van deze beschikking, dat bepaalt: „Behoudens de bepaling van lid 2, is de steun die vanaf 1 januari 1992 door Italië aan Adriatica is uitgekeerd, in de vorm van compensaties voor het verrichten van openbare diensten, verenigbaar met de gemeenschappelijke markt overeenkomstig artikel 86, lid 2, van het Verdrag.”
   Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:

               1)

               de bestreden beschikking nietig te verklaren met betrekking tot artikel 1, voorzover de (tot dan) aan Adriatica (thans Tirrenia di Navigazione Spa) verleende staatssteun voor de verbinding Genova (Voltri)/ Palermo (Termini Imerese) wordt toegestaan;

               2)

               terugbetaling te gelasten van de door Adriatica (en vanaf 26 juli 2004 door Tirrenia di Navigazione Spa) onrechtmatig ontvangen staatssteun voor het verrichten van vervoerdiensten op de lijn Genova (Voltri)/ Palermo (Termini Imerese);

               3)

               de Commissie te verwijzen in de kosten van het geding.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Het onderhavige beroep is gericht tegen de beschikking van de Commissie betreffende staatssteun van Italië aan de scheepvaartmaatschappijen Adriatica, Caremar, Siremar, Saremar en Toremar (Gruppo Tirrenia) (1), in het bijzonder met betrekking tot artikel 1, waarin wordt bepaald: „Behoudens de bepaling van lid 2, is de steun die vanaf 1 januari 1992 door Italië aan Adriatica is uitgekeerd, in de vorm van compensaties voor het verrichten van openbare diensten, verenigbaar met de gemeenschappelijke markt overeenkomstig artikel 86, lid 2, van het Verdrag.”
   Tot staving van haar beroep voert verzoekster aan dat de bestreden beschikking en beschikking nr. 2001/851/EG van 21 juni 2001 betreffende staatssteun van Italië aan de scheepvaartmaatschappij Tirrenia di Navigazione Spa blijk geven van een gebrek aan logica. In laatstgenoemde beschikking nam verweerster nota van de toezegging van de Italiaanse autoriteiten om de diensten van Tirrenia op de lijn Genova (Voltri)/Palermo (Termini Imerese) voor de nieuwe periode van vijf jaar af te schaffen, met als gevolg dat deze lijn niet meer in beschouwing zou worden genomen bij de berekening van de compensatie voor de geleverde openbare dienst. Voorts werd in die beschikking verklaard dat de diensten van de particuliere exploitant op bovengenoemde lijn inzake capaciteit en frequentie konden voldoen aan de in de overeenkomst met de staat gestelde vereisten van openbare dienstverlening.
   In de bestreden beschikking evenwel:

               —

               neemt de Commissie geen maatregelen ten aanzien van de Italiaanse autoriteiten, omdat deze geen gevolg hebben gegeven aan de verbintenis die zij tegenover verweerster fomeel waren aangegaan met betrekking tot de afschaffing van de dienst op de genoemde lijn;

               —

               verklaart zij dat dezelfde lijn Voltri/Termini Imerese, die nog steeds door Adriatica in concurrentie met andere particuliere exploitanten wordt geëxploiteerd, kan worden gesubsidieerd omdat „het aanbod van deze ondernemingen […] niet vergelijkbaar [is] met dat van Adriatica, als er wordt gekeken naar de vereisten inzake regelmaat, aantal afvaarten en scheepstype die in het openbare-dienstcontract door de Italiaanse autoriteiten worden gesteld” (punt 103 van de beschikking).

         Verzoekster voert ten slotte aan dat de motivering van de bestreden beschikking gebrekkig en tegenstrijdig is en dat verordening nr. 3577/92 (2) wordt geschonden.

      (1)  Beschikking 2005/163/EG van de Commissie van 16 maart 2004 betreffende staatssteun van Italië aan de scheepvaartmaatschappijen Adriatica, Caremar, Siremar, Saremar en Toremar (Gruppo Tirrenia) [kennisgeving geschied onder nr. C(2004) 470] (PB L 53 van 26.2.05, blz. 29).

      (2)  Verordening (EEG) nr. 3577/92 van de Raad van 7 december 1992 houdende toepassing van het beginsel van het vrij verrichten van diensten op het zeevervoer binnen de lidstaten (cabotage in het zeevervoer) (PB L 364 van 12.12.1992, blz. 7).


title: Beroep, op 27 december 1996 ingesteld door I. Manzo tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Zaak T-221/96)

text:
22 . 2 . 97          NL                  Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    Nr . C 54/37
Verenigde Naties van 6 augustus 1990 , de grondslag voor                  verzoekster op 17 juni 1996 bij het tot aanstelling
Verordening ( EEG ) nr. 2340/90 van de Raad ( ] ), die elke               bevoegde gezag heeft ingediend en waarmee zij was
handelstransactie met Irak en Koeweit verbiedt . Verzoek                 opgekomen tegen het besluit om haar niet gedurende het
ster wendde zich tot de Griekse gerechten en verkreeg een                 begrotingsjaar 1996 te bevorderen tot de rang C 1
vonnis waarbij de Central Bank of Iraq werd verplicht, haar               ( besluit bekendgemaakt in „ Mededelingen van de Admi
de som van 75 451 500 USD te betalen . De tenuitvoerleg                  nistratie " nr . 933 van 9 april 1996 );
ging van dat vonnis bleek echter onmogelijk . De schade van
verzoekster bestaat juist in die onmogelijkheid om haar               — verweerster te verwijzen in de kosten .
vordering te innen. Verzoekster cedeert haar contractuele
vordering op de Central Bank of Iraq aan de Europese Unie             Middelen en voornaamste argumenten
en verlangt van haar, op grond van artikel 215 van het
Verdrag, betaling van een gelijkwaardige schadevergoe
                                                                      Verzoekster stelt dat vaststaat, en overigens door de
ding.
                                                                      Commissie niet wordt betwist in de bestreden beschikking,
                                                                      dat haar verdiensten groter waren dan die van andere
Verzoekster beklemtoont, dat aan alle voorwaarden voor de             ambtenaren die tijdens het begrotingsjaar 1996 naar de rang
niet-contractuele aansprakelijkheid van de Europese Unie is           C 1 zijn bevorderd . Zij verbindt daaraan de conclusie dat de
voldaan. Inzonderheid wijst zij erop, dat de verwerende               Commissie, door te weigeren haar deze bevordering te
Gemeenschapsinstellingen bij de vaststelling van Verorde             verlenen, het discriminatieverbod en artikel 45 , lid 1 , van het
ning ( EEG ) nr. 2340/90 algemene beginselen en regels van            Statuut heeft geschonden .
het Gemeenschapsrecht hebben geschonden, meer bepaald
het beginsel van bescherming van de eigendom, het gelijk
heidsbeginsel en het discriminatieverbod, het verbod van
misbruik van bevoegdheid en het evenredigheidsbeginsel ,
het beginsel van bescherming van de economische vrijheid
en het vertrouwensbeginsel .
                                                                      Beroep, op 2 januari 1997 ingesteld door J.-L. Delhaye tegen
Volgens verzoekster behoeft geen ter bescherming van                         Commissie van de Europese Gemeenschappen
particulieren gegeven hogere rechtsregel te zijn geschonden,                                   ( Zaak T-l/97 )
zoals 's Hofs rechtspraak in het geval van normatieve
                                                                                ( 97/C 54/62 )
handelingen verlangt, omdat Verordening ( EEG ) nr. 2340/
90 geen normatieve handeling, maar in wezen een handeling
met een rechtstreeks en individueel karakter is .                                            (Procestaai: Frans)
0 ) Verordening ( EEG ) nr. 2340/90 van de Raad van 8 augustus        Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen
    1990 waarbij het handelsverkeer van de Gemeenschap betref        schappen is op 2 januari 1997 beroep tegen Commissie van
    fende Irak en Koeweit wordt verhinderd ( PB nr. L 213 van 9 . 8 . de Europese Gemeenschappen ingesteld door J.-L. Delhaye,
    1990, blz . 1 ).                                                  wonende te Thieu ( België ), vertegenwoordigd door L. Vo
                                                                      gel, advocaat te Brussel, domicilie gekozen hebbende te
                                                                      Luxemburg ten kantore van C. Kremer, advocaat aldaar,
                                                                      Rue Mathias Hardt 8— 10 .
                                                                      Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage :
Beroep, op 27 december 1996 ingesteld door I. Manzo tegen
        Commissie van de Europese Gemeenschappen                      — nietig te verklaren het op 1 oktober 1996 aan verzoeker
                       ( Zaak T-221/96 )
                                                                          officieel ter kennis gebrachte besluit van de Commissie
                                                                          van 25 september 1996 houdende weigering om verzoe
                          ( 97/C 54/61 )                                  ker de in artikel 5 van bijlage VII bij het Statuut bedoelde
                                                                          inrichtingsvergoeding toe te kennen en houdende afwij
                      (Procestaai: Frans)                                 zing van de klacht die verzoeker op 28 mei 1996 had
                                                                          ingediend ( en die op 4 juni 1996 was ingeschreven );
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen             — verweerster in de kosten van het geding te verwijzen .
schappen is op 27 december 1996 beroep ingesteld tegen
Commissie van de Europese Gemeenschappen door
I. Manzo, wonende te Brussel , vertegenwoordigd door                  Middelen en voornaamste argumenten
L. Vogel, advocaat te Brussel, domicilie gekozen hebbende
te Luxemburg ten kantore van C. Kremer, advocaat aldaar,              Verzoeker legt uit, dat de administratie van de Commissie
Rue Mathias Hardt 8-10 .                                              heeft geweigerd hem de inrichtingsvergoeding toe te kennen,
                                                                      toen hij , komende van de delegatie van de Commissie te
                                                                      Kiev, opnieuw te Brussel werd tewerkgesteld . Hij komt op
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage :                  tegen dit besluit, stellende dat het artikel 71 van het
                                                                      Ambtenarenstatuut, artikel 5 van bijlage VII bij dat Statuut
— nietig te verklaren het uitdrukkelijke besluit van 25 sep          en artikel 110 van het Statuut schendt en misbruik van
     tember 1996 , houdende afwijzing van de klacht die               bevoegdheid oplevert.


title: Zaak C-129/13: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 18 maart 2013 — Kamino International Logistics BV, andere partij: Staatssecretaris van Financiën

text:
               15.6.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 171/11

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 18 maart 2013 — Kamino International Logistics BV, andere partij: Staatssecretaris van Financiën
   (Zaak C-129/13)
   2013/C 171/22
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Hoge Raad der Nederlanden

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekster: Kamino International Logistics BV

      Andere partij: Staatssecretaris van Financiën

      Prejudiciële vragen

               1)

               Leent het Europeesrechtelijke beginsel van eerbiediging door de administratie van de rechten van de verdediging zich voor rechtstreekse toepassing door de nationale rechter?

               2)

               Indien het antwoord op vraag 1) bevestigend wordt beantwoord:

                           a)

                           moet het Europeesrechtelijke beginsel van eerbiediging door de administratie van de rechten van de verdediging aldus worden geïnterpreteerd dat het beginsel is geschonden indien de adressaat van een voorgenomen beslissing weliswaar niet is gehoord voordat de administratie jegens hem een bezwarende maatregel nam maar in een nadien volgende bestuurlijke (bezwaar)fase, die voorafgaat aan een rechtsingang bij de nationale rechter, alsnog in de gelegenheid is gesteld te worden gehoord?

                           b)

                           worden de rechtsgevolgen van schending door de administratie van het Europeesrechtelijke beginsel van eerbiediging van de rechten van de verdediging bepaald door het nationale recht?

               3)

               Indien het antwoord op vraag 2) b. ontkennend is: welke omstandigheden kan de nationale rechter bij het bepalen van de rechtsgevolgen in aanmerking nemen, en met name kan hij in aanmerking nemen of aannemelijk is geworden dat de procedure zonder de schending door de administratie van het Europeesrechtelijke beginsel van eerbiediging van de rechten van de verdediging een andere afloop zou hebben gehad?


title: Zaak T-79/03: Beroep, op 27 februari 2003 ingesteld door de vennootschap Industrie Riunite Oloesi IRO SpA tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
C 112/36              NL                         Publicatieblad van de Europese Unie                                       10.5.2003
Middelen en voornaamste argumenten                                    Ter ondersteuning van haar beroep stelt verzoekster dat
                                                                      de Commissie verplicht was te handelen nadat zij haar
                                                                      opmerkingen had ingediend. Zij diende ofwel een procedure
Het onderhavige beroep is gericht tegen dezelfde beschikking          in te leiden tegen de onderneming waarop de klacht betrekking
als het beroep in zaak T-27/03 S P/Commissie.                         had, ofwel de klacht definitief af te wijzen.
De middelen en voornaamste argumenten zijn gelijk aan die             Verder stelt zij dat de Commissie niet binnen een redelijke
in voormelde zaak.                                                    termijn haar standpunt heeft bepaald aangezien zij 16 maan-
                                                                      den na de indiening van verzoeksters opmerkingen en negen
                                                                      jaar na de indiening van de aanvankelijke klacht nog steeds
                                                                      geen definitief standpunt heeft bepaald.
Beroep, op 4 maart 2003 ingesteld door Haladjian Frères
    tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
                                                                      Beroep, op 27 februari 2003 ingesteld door de vennoot-
                        (Zaak T-78/03)                                schap Industrie Riunite Oloesi IRO SpA tegen Commissie
                                                                                van de Europese Gemeenschappen
                       (2003/C 112/69)
                                                                                (Zaak T-79/03)
                       (Procestaal: Frans)
                                                                                (2003/C 112/70)
                                                                                (Procestaal: Italiaans)
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 4 maart 2003 beroep tegen Commissie van de
Europese Gemeenschappen ingesteld door de vennootschap
Haladjian Frères, gevestigd te Sorgues (Frankrijk), vertegen-         Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
woordigd door N. Coutrelis, advocaat, domicilie gekozen               schappen is op 27 februari 2003 beroep ingesteld tegen
hebbende te Luxemburg.                                                Commissie van de Europese Gemeenschappen door Industrie
                                                                      Riunite Odolesi IRO SpA, vertegenwoordigd door A. Giardina,
                                                                      advocaat.
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
—     overeenkomstig artikel 232 van het Verdrag vast te stellen      Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
      dat de Commissie heeft nagelaten een besluit te nemen
      op de klacht die de vennootschap Haladjian op 18 ok-            —      de bestreden beschikking nietig te verklaren;
      tober 1993 had ingediend;
                                                                      —      subsidiair, de aan IRO opgelegde geldboete in te trekken
—     de Commissie te verwijzen in de kosten.                                of te verlagen;
                                                                      —      hoe dan ook, de Commissie in de kosten te verwijzen.
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                      Middelen en voornaamste argumenten
Verzoekster heeft bijna tien jaar geleden bij de Commissie een
klacht ingediend over schending van de artikelen 81 en 82 van
het Verdrag door Caterpillar. Zij verklaart dat de instructie van     Het onderhavige beroep is gericht tegen dezelfde beschikking
de zaak abnormaal lang heeft geduurd en dat de Commissie              als het beroep in zaak T-27/03 S P/Commissie.
haar pas acht jaar later een brief heeft gestuurd waarin zij
meedeelde dat zij van plan was de klacht af te wijzen.
Verzoekster heeft opmerkingen ingediend over deze brief en            De middelen en voornaamste argumenten zijn gelijk aan die
heeft een jaar gewacht alvorens de Commissie in gebreke te            in voormelde zaak.
stellen. Zij wijst er overigens op dat de Commissie op het
tijdstip van de instelling van het onderhavige beroep haar
standpunt nog steeds niet heeft bepaald.


title: Zaak C-41/11: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 28 februari 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State — België) — Inter-Environnement Wallonie ASBL, Terre wallonne ASBL/Waals Gewest (Milieubescherming — Richtlijn 2001/42/EG — Artikelen 2 en 3 — Milieueffectbeoordeling van bepaalde plannen en programma’s — Bescherming van water tegen verontreiniging door nitraten uit agrarische bronnen — Plan of programma — Geen voorafgaande milieubeoordeling — Nietigverklaring van plan of programma — Mogelijkheid om gevolgen van plan of programma te handhaven — Voorwaarden)

text:
               21.4.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 118/6

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 28 februari 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State — België) — Inter-Environnement Wallonie ASBL, Terre wallonne ASBL/Waals Gewest
   (Zaak C-41/11) (1)

   (Milieubescherming - Richtlijn 2001/42/EG - Artikelen 2 en 3 - Milieueffectbeoordeling van bepaalde plannen en programma’s - Bescherming van water tegen verontreiniging door nitraten uit agrarische bronnen - Plan of programma - Geen voorafgaande milieubeoordeling - Nietigverklaring van plan of programma - Mogelijkheid om gevolgen van plan of programma te handhaven - Voorwaarden)
   2012/C 118/09
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Raad van State

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Inter-Environnement Wallonie ASBL, Terre wallonne ASBL

      Verwerende partij: Waals Gewest

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Raad van State (België) — Beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma’s — Bescherming van water tegen verontreiniging door nitraten uit agrarische bronnen — Nietigverklaring van een nationale norm wegens strijdigheid met richtlijn 2001/42/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2001 betreffende de beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma’s (PB L 197, blz. 30) — Mogelijkheid om gedurende een korte periode de gevolgen van die norm te handhaven

      Dictum

   Wanneer bij een nationale rechterlijke instantie op basis van haar nationale recht beroep wordt ingesteld tot nietigverklaring van een nationale handeling die een „plan” of „programma” is in de zin van richtlijn 2001/42/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2001 betreffende de beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma’s, en deze instantie constateert dat een dergelijk „plan” of „programma” is vastgesteld zonder inachtneming van de in deze richtlijn neergelegde verplichting om vooraf een milieubeoordeling uit te voeren, dient zij alle in haar nationale recht beschikbare algemene en bijzondere maatregelen te treffen om het verzuim van een dergelijke beoordeling te herstellen, met inbegrip van de eventuele opschorting of nietigverklaring van het bestreden „plan” of „programma”. Gelet op de specifieke omstandigheden van het hoofdgeding zal het de verwijzende rechterlijke instantie evenwel bij uitzondering toegestaan zijn een nationaal voorschrift toe te passen op grond waarvan zij bepaalde gevolgen van een nietigverklaarde nationale handeling kan handhaven wanneer:

               —

               met deze nationale handeling naar behoren uitvoering wordt gegeven aan richtlijn 91/676/EEG van de Raad van 12 december 1991 inzake de bescherming van water tegen verontreiniging door nitraten uit agrarische bronnen;

               —

               de vaststelling en inwerkingtreding van de nieuwe nationale handeling die het actieprogramma in de zin van artikel 5 van die richtlijn bevat, de uit de nietigverklaring van de bestreden handeling voortvloeiende nadelige gevolgen voor het milieu niet kunnen voorkomen;

               —

               de nietigverklaring van deze bestreden handeling tot gevolg zou hebben dat er met betrekking tot de uitvoering van richtlijn 91/676 een voor het milieu nadeliger rechtsvacuüm ontstaat, in die zin dat deze nietigverklaring zou resulteren in een lager niveau van bescherming van water tegen verontreiniging door nitraten uit agrarische bronnen en aldus zou indruisen tegen de wezenlijke doelstelling van deze richtlijn; en

               —

               een uitzonderlijke handhaving van de gevolgen van een dergelijke handeling slechts de periode betreft die absoluut noodzakelijk is om de maatregelen vast te stellen waarmee de vastgestelde onregelmatigheid kan worden verholpen.

      (1)  PB C 113 van 9.4.2011.


title: Zaak T-144/99: Beroep, op 14 juni 1999 ingesteld door het Instituut van erkende gemachtigden bij het Europees Octrooibureau tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
2.10.1999             NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                         C 281/17
Beroep, op 14 juni 1999 ingesteld door het Instituut van               — haar motiveringsplicht, doordat zij niet uitlegt, in welk
erkende gemachtigden bij het Europees Octrooibureau                         opzicht — naast het beginsel van het verbod van vergelij-
   tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen                           kende reclame toegestaan bij richtlijn 84/450, zoals gewij-
                                                                            zigd bij richtlijn 97/55 (1) — de toepassing van dat beginsel
                                                                            door het EPI in strijd was met het gemeenschapsrecht
                       (Zaak T-144/99)                                      inzake mededinging;
                       (1999/C 281/34)                                 — de regels van het EG-Verdrag, inzonderheid artikel 81,
                                                                            alsook de op de uitvoering daarvan betrekking hebbende
                                                                            rechtsregels, door voormelde artikelen van de gedragscode
                                                                            in strijd met artikel 81, lid 1, te verklaren, zulks terwijl
                        (Procestaal: Frans)
                                                                            — in de eerste plaats, richtlijn 97/55, waarbij richt-
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-                       lijn 84/450 is gewijzigd, teneinde vergelijkende recla-
schappen is op 14 juni 1999 beroep ingesteld tegen Commissie                    me erin op te nemen, uitdrukkelijk heeft voorzien in
van de Europese Gemeenschappen door het Instituut van                           het recht deze reclame voor vrije beroepen te verbie-
erkende gemachtigden bij het Europees Octrooibureau (Euro-                      den, en
pean Patent Institute — EPI), gevestigd te München (Bonds-
republiek Duitsland), vertegenwoordigd door R. Collin en                    — in de tweede plaats, de bepalingen die het voorwerp
M.-C. Mitchell, advocaten te Parijs, domicilie gekozen hebben-                  zijn van de bestreden beschikking, deontologische
de te Luxemburg ten kantore van N. Decker, advocaat aldaar,                     verplichtingen betreffen die een doel van algemeen
Avenue Marie-Thérèse 16.                                                        belang dienen, wat een element van mededinging
                                                                                vormt overeenkomstig artikel 81, lid 1, dat door de
                                                                                aard van deze bepalingen wordt gerechtvaardigd.
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
— de beschikking van de Commissie van 7 april 1999 inzake              Subsidiair stelt het EPI, dat de Commissie artikel 81, lid 3, EG
    een procedure op grond van artikel 85 van het EG-Verdrag           en artikel 8 van verordening nr. 17/62 heeft geschonden, door
    (artikel 53 EER — Overeenkomst), zaak IV/36147 —                   de twee litigieuze bepalingen enkel tijdelijk vrij te stellen, om
    EPI-gedragscode, gedeeltelijk nietig te verklaren, voorzover       het EPI de tijd te geven zijn gedragscode te wijzigen, terwijl nu
    zij de artikelen 2, b, punten 1 en 3, en 5, c, van de              al volledig is voldaan aan de toepassingsvoorwaarden van
    EPI-gedragscode betreft;                                           artikel 85, lid 3.
— de Commissie in alle kosten te verwijzen.
                                                                       (1) Richtlijn 97/55/EG van het Europees Parlement en de Raad van
                                                                           6 oktober 1997 tot wijziging van richtlijn 84/450/EEG inzake
                                                                           misleidende reclame teneinde ook vergelijkende reclame te regelen
Middelen en voornaamste argumenten                                         (PB L 290 van 23.10.1997, blz. 18).
In beroep wordt opgekomen tegen de beschikking van de
Commissie, waarin deze twee artikelen van de EPI-gedragscode,
opgesteld door de Raad van bestuur van de Europese Octrooi-
organisatie, als strijdig met artikel 81 EG (ex artikel 85)
heeft aangemerkt. Het gaat om artikel 2, b, punten 1 en 3,
betreffende vergelijkende reclame, en artikel 5, c, betreffende
de betrekkingen van octrooigemachtigden met oud-
octrooigemachtigden.                                                   Beroep, op 25 juni 1999 ingesteld door Dieckmann &
                                                                       Hansen GmbH tegen Commissie van de Europese Ge-
                                                                                meenschappen
In de bestreden beschikking is de Commissie van mening, dat
deze twee bepalingen de handelingsvrijheid van de EPI-leden
beperken en ertoe strekken, de mededinging tussen beroeps-                                       (Zaak T-155/99)
genoten te beperken. Deze twee bepalingen — waarvan de
eerste vergelijkende reclame verbiedt en de tweede het aanbod
van diensten aan vroegere klanten van andere octrooigemach-                                      (1999/C 281/35)
tigden kan belemmeren — dragen er volgens de Commissie
toe bij, de cliënteel van elke erkende octrooigemachtigde
binnen elke nationale markt te bevriezen, wat een niet                                           (Procestaal: Duits)
noodzakelijke en merkbare mededingingsbeperking vormt,
doordat zij alle bij de EPI aangesloten en op de lijst van de
Europese Octrooiorganisatie ingeschreven erkende octrooige-            Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
machtigden betreft.                                                    schappen is op 25 juni 1999 beroep tegen Commissie van
                                                                       de Europese Gemeenschappen ingesteld door Dieckmann &
                                                                       Hansen GmbH, gevestigd te Hamburg, vertegenwoordigd
Tot staving van haar conclusies stelt verzoeker schending door         door en domicilie gekozen hebbende bij H.-J. Rabe van het
de verwerende instelling van:                                          advocatenkantoor Gaedertz te Brussel, Tervurenlaan 35.


title: Arrest van het Hof (Vĳfde kamer) van 25 mei 2000 in zaak C-307/98: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrĳk België ("Niet-nakoming — Richtlĳn 76/160/EEG — Kwaliteit van zwemwater")

text:
26.8.2000               NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                              C 247/3
betreffende hogere voorziening tegen de beschikking, door het              niet is nagekomen, heeft het Hof (Vijfde kamer), samengesteld
Gerecht van eerste aanleg (Derde kamer) van 20 januari 1998,               als volgt: D. A. O. Edward, kamerpresident, J. C. Moitinho de
Kögler/Hof van Justitie (T-160/96, JurAmbt. blz. I-A-15 en                 Almeida (rapporteur), C. Gulmann, J.-P. Puissochet en
II-35), strekkende tot vernietiging van deze beschikking,                  M. Wathelet, rechters; advocaat-generaal: D. Ruiz-Jarabo Co-
tegen Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen                      lomer; griffier: D. Louterman-Hubeau, hoofdadministrateur, op
(gemachtigde: T. Millett) en Raad van de Europese Unie                     25 mei 2000 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als
(gemachtigden: M. Bauer en D. Canga Fano), heeft het Hof                   volgt:
(Vierde kamer), samengesteld als volgt: D. A. O. Edward,
kamerpresident, A. La Pergola en H. Ragnemalm (rapporteur),                1)    —      Door zonder rechtvaardiging talrijke zoetwaterbadzones
rechters; advocaat-generaal: J. Mischo; griffier: H. von Holstein,                      van de werkingssfeer van richtlijn 76/160/EEG van de
adjunct-griffier, vervolgens R. Grass, griffier, op 25 mei 2000                         Raad van 8 december 1975 betreffende de kwaliteit van
een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:                                  het zwemwater, uit te sluiten, en
1)    Wijst de hogere voorziening af.                                            —      door niet binnen de gestelde termijn van tien jaar na
                                                                                kennisgeving van de richtlijn de maatregelen te treffen die
2)    Verwijst M. Kögler in de kosten.                                                  nodig zijn om de kwaliteit van het zwemwater in
                                                                                overeenstemming te brengen met de ingevolge artikel 3
3)    Verstaat dat de Raad van de Europese Unie zijn eigen kosten                       van die richtlijn vastgestelde grenswaarden en de bij die
      draagt.                                                                           richtlijn voorgeschreven resultaten niet te bereiken,
                                                                                is het Koninkrijk België de krachtens artikel 4, lid 1, van die
(1) PB C 209 van 4.7.1998.                                                       richtlijn op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.
                                                                           2)    Het beroep wordt voor het overige verworpen.
                                                                           3)    Het Koninkrijk België wordt in de kosten verwezen.
                                                                           (1) PB C 299 van 26.9.1998.
                    ARREST VAN HET HOF
                           (Vijfde kamer)
                         van 25 mei 2000
                                                                                ARREST VAN HET HOF
in zaak C-307/98: Commissie van de Europese Gemeen-
              schappen tegen Koninkrijk België (1)
                                                                                (Tweede kamer)
(„Niet-nakoming — Richtlijn 76/160/EEG — Kwaliteit van
                            zwemwater”)                                                               van 25 mei 2000
                          (2000/C 247/04)                                  in zaak C-359/98 P: Ca’ Pasta Srl tegen Commissie van de
                                                                                Europese Gemeenschappen (1)
                          (Procestaal: Frans)                              („Hogere voorziening — Verordening (EEG) nr. 4028/86
                                                                           — Communautaire financiële bijstand — Procedure tot
                                                                           intrekking van bijstand — Schorsing van betaling van
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru- aanvankelijk toegekende bijstand — Voor beroep vatbare
                          dentie van het Hof)                                                            handeling”)
In zaak C-307/98, Commissie van de Europese Gemeenschap-                                               (2000/C 247/05)
pen (gemachtigden: F. de Sousa Fialho en O. Couvert-Castéra)
tegen Koninkrijk België (gemachtigden: aanvankelijk J. Devad-
der, vervolgens Y. Houyet), betreffende een verzoek aan het                                          (Procestaal: Italiaans)
Hof om vast te stellen dat het Koninkrijk België, door niet de
maatregelen te treffen die nodig zijn om de kwaliteit van het
zwemwater binnen tien jaar na de kennisgeving van richtlijn                (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
76/160/EEG van de Raad van 8 december 1975 betreffende                                                dentie van het Hof)
de kwaliteit van het zwemwater (PB 1976, L 31, blz. 1), in
overeenstemming te brengen met de ingevolge artikel 3 van                  In zaak C-359/98 P, Ca’ Pasta Srl, gevestigd te Padua (Italië),
die richtlijn vastgestelde grenswaarden, de krachtens artikel 4            vertegenwoordigd door P. Piva, advocaat te Venetië, en G. A-
van die richtlijn en artikel 189, derde alinea, EG-Verdrag (thans          rendt, advocaat te Luxemburg, domicilie gekozen hebbende te
artikel 249, derde alinea, EG) op hem rustende verplichtingen              Luxemburg ten kantore van laatstgenoemde, Val Sainte-Croix


title: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 10 maart 2005 in zaak C-196/02 (verzoek van het Eirinodikeio Athinon om een prejudiciële beslissing): Vasiliki Nikoloudi tegen Organismos Tilepikoinonion Ellados AE (Sociale politiek — Mannelijke en vrouwelijke werknemers — Artikel 119 EG-Verdrag (de artikelen 117-120 EG-Verdrag zijn vervangen door de artikelen 136 EG-143 EG) — Richtlijn 75/117/EEG — Gelijke beloning — Richtlijn 76/207/EEG — Gelijke behandeling — Tijdelijke plaatsen voor deeltijdarbeid — Uitsluiting van overgang naar vast personeel — Berekening anciënniteit — Bewijslast)

text:
               30.4.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 106/1

      ARREST VAN HET HOF

   (Eerste kamer)
   van 10 maart 2005
   in zaak C-196/02 (verzoek van het Eirinodikeio Athinon om een prejudiciële beslissing): Vasiliki Nikoloudi tegen Organismos Tilepikoinonion Ellados AE (1)

   (Sociale politiek - Mannelijke en vrouwelijke werknemers - Artikel 119 EG-Verdrag (de artikelen 117-120 EG-Verdrag zijn vervangen door de artikelen 136 EG-143 EG) - Richtlijn 75/117/EEG - Gelijke beloning - Richtlijn 76/207/EEG - Gelijke behandeling - Tijdelijke plaatsen voor deeltijdarbeid - Uitsluiting van overgang naar vast personeel - Berekening anciënniteit - Bewijslast)
   (2005/C 106/01)
   Procestaal: Grieks
   In zaak C-196/02, betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 234 EG, ingediend door het Eirinodikeio Athinon (Griekenland) bij beslissing van 13 mei 2002, ingekomen bij het Hof op 27 mei 2002, in de procedure Vasiliki Nikoloudi tegen Organismos Tilepikoinonion Ellados AE, heeft het Hof (Eerste kamer), samengesteld als volgt: P. Jann, kamerpresident A. Rosas (rapporteur), A. La Pergola, S. von Bahr en K. Schiemann, rechters, advocaat-generaal: C. Stix-Hackl, griffier: R. Grass, op 10 maart 2005 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Het gemeenschapsrecht, met name artikel 119 EG-Verdrag (de artikelen 117-120 EG-Verdrag zijn vervangen door de artikelen 136 EG-143 EG) en richtlijn 76/207/EEG van de Raad van 9 februari 1976 betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen ten aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de beroepsopleiding en de promotiekansen en ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden, moet aldus worden uitgelegd dat het bestaan en de toepassing van een bepaling als artikel 24a, lid 2, sub a, van het algemeen personeelsreglement van Organismos Tilepikoinonion Ellados, volgens hetwelk alleen schoonmaaksters en bijgevolg uitsluitend vrouwen in dienst worden genomen op basis van een overeenkomst voor onbepaalde tijd voor deeltijdarbeid, als zodanig geen directe discriminatie op grond van geslacht ten nadele van vrouwen inhouden. Wanneer vervolgens evenwel de mogelijkheid van een vast dienstverband wordt uitgesloten door een schijnbaar geslachtsneutrale verwijzing naar een categorie werknemers die op grond van een nationaal reglement dat kracht van wet heeft, uitsluitend uit vrouwen bestaat, vormt zulks een directe discriminatie op grond van geslacht in de zin van richtlijn 76/207. Opdat geen sprake is van directe discriminatie op grond van geslacht, moet het kenmerkende element van de categorie waartoe de uitgesloten werknemer behoort, deze werknemer in een situatie plaatsen die met het oog op de overgang naar een vast dienstverband objectief verschilt van die van de werknemers die daarvoor in aanmerking komen.

               2)

               Zo de vooronderstelling dat alleen schoonmaaksters die deeltijds werkten zijn uitgesloten van de mogelijkheid van een vast dienstverband, onjuist zou blijken te zijn, en ingeval een veel hoger percentage vrouwen dan mannen door de bepalingen van de sectorale collectieve arbeidsovereenkomsten van 27 november 1987 en 10 mei 1991 is getroffen, vormt de omstandigheid dat die collectieve overeenkomsten tijdelijk deeltijdpersoneel hebben uitgesloten van de mogelijkheid van een vast dienstverband, een indirecte discriminatie. Een dergelijke situatie is in strijd met artikel 3 van richtlijn 76/207, tenzij het verschil in behandeling tussen deze werknemers en voltijdwerknemers wordt gerechtvaardigd door factoren die geen verband houden met discriminatie op grond van geslacht. Het is aan de nationale rechter om na te gaan of dat het geval is.

               3)

               Wanneer bij de berekening van de anciënniteit deeltijdarbeid in het geheel niet in aanmerking wordt genomen, vormt zulks een indirecte discriminatie op grond van geslacht die in strijd is met richtlijn 76/207, wanneer een veel groter percentage vrouwelijke werknemers dan mannelijke werknemers erdoor wordt getroffen, tenzij deze niet inaanmerkingneming haar verklaring vindt in objectief gerechtvaardigde factoren die geen verband houden met discriminatie op grond van geslacht. Het is aan de nationale rechter om na te gaan of dit het geval is. Wanneer deeltijdarbeid bij deze berekening pro rata in aanmerking wordt genomen, is zulks eveneens in strijd met deze richtlijn, tenzij de werknemer ter rechtvaardiging factoren aanvoert waarvan de objectiviteit onder meer afhangt van het doel dat met de inaanmerkingneming van de anciënniteit wordt beoogd, en, in geval van erkentelijkheid voor opgedane ervaring, van het verband tussen de aard van de uitgeoefende functie en de ervaring die de uitoefening van deze functie met zich brengt na een bepaald aantal gewerkte uren.

               4)

               Wanneer een werknemer aanvoert dat het beginsel van gelijke behandeling in zijn nadeel is geschonden en feiten aanvoert die directe of indirecte discriminatie kunnen doen vermoeden, moet het gemeenschapsrecht, met name richtlijn 97/80/EG van de Raad van 15 december 1997 inzake de bewijslast in gevallen van discriminatie op grond van het geslacht, aldus worden uitgelegd dat de verweerder dient te bewijzen dat genoemd beginsel niet werd geschonden.

      (1)  PB C 169 van 13.7.2002.


title: Zaak C-486/15 P: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 30 november 2016 — Europese Commissie/Franse Republiek, Orange, Bondsrepubliek Duitsland (Hogere voorziening — Staatssteun — Financiële maatregelen ten gunste van France Télécom — Aanbod van een aandeelhoudersvoorschot — Publieke verklaringen van de vertegenwoordigers van de Franse Staat — Beschikking waarbij de steun onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt wordt verklaard — Begrip „steun” — Begrip „economisch voordeel” — Criterium van de voorzichtige particuliere investeerder — Motiveringsplicht van het Gerecht — Grenzen van de rechterlijke toetsing — Onjuiste voorstelling van de litigieuze beschikking)

text:
               30.1.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 30/12

         Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 30 november 2016 — Europese Commissie/Franse Republiek, Orange, Bondsrepubliek Duitsland
   (Zaak C-486/15 P) (1)

   ((Hogere voorziening - Staatssteun - Financiële maatregelen ten gunste van France Télécom - Aanbod van een aandeelhoudersvoorschot - Publieke verklaringen van de vertegenwoordigers van de Franse Staat - Beschikking waarbij de steun onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt wordt verklaard - Begrip „steun” - Begrip „economisch voordeel” - Criterium van de voorzichtige particuliere investeerder - Motiveringsplicht van het Gerecht - Grenzen van de rechterlijke toetsing - Onjuiste voorstelling van de litigieuze beschikking))
   (2017/C 030/12)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: C. Giolito, B. Stromsky, D. Grespan en T. Rusche, gemachtigden)

      Andere partijen in de procedure: Franse Republiek (vertegenwoordigers: G. de Bergues, D. Colas en J. Bousin, gemachtigden), Orange, voorheen France Télécom (vertegenwoordigers: S. Hautbourg en S. Cochard-Quesson, avocats) en Bondsrepubliek Duitsland

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               De Europese Commissie wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 381 van 16.11.2015.


title: Zaak C-139/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Baden-Württemberg (Duitsland) op 24 maart 2014 — Mineralquelle Zurzach AG/Hauptzollamt Singen

text:
               24.6.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 194/12

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Baden-Württemberg (Duitsland) op 24 maart 2014 — Mineralquelle Zurzach AG/Hauptzollamt Singen
   (Zaak C-139/14)
   2014/C 194/14
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Finanzgericht Baden-Württemberg

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Mineralquelle Zurzach AG

      Verwerende partij: Hauptzollamt Singen

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet een alcoholvrije drank, die overwegend uit water bestaat, met evenwel 12 % vruchtensap alsook naast suiker een vitaminemengsel, dat het vitaminegehalte van natuurlijke vruchtensappen in het aandeel sap duidelijk te boven gaat, onder onderverdeling 2202 10 00 van de gecombineerde nomenclatuur worden ingedeeld?

               2)

               Wanneer het antwoord op de eerste vraag ontkennend luidt:
               is een dergelijke drank dan een met water verdund vruchtensap van codenummer 2202 90 10 11 TARIC?

               3)

               Wanneer de eerste twee vragen ontkennend worden beantwoord:
               is een dergelijk product dan een product van codenummer 2202 90 10 19 TARIC?


title: Zaak T-351/07: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 17 december 2008 — Somm/BHIM (Zonwerend afdak) ( Gemeenschapsmerk — Aanvraag voor driedimensionaal gemeenschapsmerk — Zonwerend afdak — Absolute weigeringsgronden — Ontbreken van onderscheidend vermogen — Artikel 7, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94 — Ontbreken van onderscheidend vermogen verkregen door gebruik — Artikel 7, lid 3, van verordening nr. 40/94 )

text:
               7.2.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/32

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 17 december 2008 — Somm/BHIM (Zonwerend afdak)
   (Zaak T-351/07) (1)

   („Gemeenschapsmerk - Aanvraag voor driedimensionaal gemeenschapsmerk - Zonwerend afdak - Absolute weigeringsgronden - Ontbreken van onderscheidend vermogen - Artikel 7, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94 - Ontbreken van onderscheidend vermogen verkregen door gebruik - Artikel 7, lid 3, van verordening nr. 40/94’)
   (2009/C 32/61)
   Procestaal: Italiaans
   Partijen

      Verzoekende partij: Somm Srl (San Mauro Torinese, Italië) (vertegenwoordiger: M. Ferro, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordigers: O. Montalto en P. Bullock, gemachtigden)
   Voorwerp
   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 28 juni 2007 (zaak R 1653/2006-1) inzake een aanvraag tot inschrijving van een driedimensionaal teken in de vorm van een zonwerend afdak als gemeenschapsmerk
   Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Somm Srl wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 283 van 24.11.2007.


title: Doorhaling van zaak C-34/97

text:
C 397/28              NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   19.12.98
               Doorhaling van zaak C-34/97 (1)                                    Doorhaling van zaak C-188/98 (1)
                         (98/C 397/50)                                                      (98/C 397/52)
De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 13 oktober                 De president van het Hof van Justitie van de Europese
1998 de doorhaling in het register gelast van zaak C-34/97          Gemeenschappen heeft bij beschikking van 20 oktober
(verzoek van het Kammergericht Berlin om een prejudi-               1998 de doorhaling in het register gelast van zaak C-188/
cieÈle beslissing): 1. RWE Energie Aktiengesellschaft en            98: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen
2. Stadt Nordhorn tegen Bundeskartellamt.                           Groothertogdom Luxemburg.
(1) PB C 94 van 22.3.1997.                                          (1) PB C 234 van 25.7.1998.
               Doorhaling van zaak C-187/97 (1)
                         (98/C 397/51)                                            Doorhaling van zaak C-47/98 (1)
                                                                                (98/C 397/53)
De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 13 oktober
1998 de doorhaling in het register gelast van zaak C-187/           De president van het Hof van Justitie van de Europese
97 (verzoek van het Bundesgerichtshof om een prejudicieÈle          Gemeenschappen heeft bij beschikking van 23 oktober
beslissing): WINGAS GmbH (voorheen Wintershall Gas                  1998 de doorhaling in het register gelast van zaak C-47/
GmbH) tegen Stadt Detmold.                                          98: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen
                                                                    Koninkrijk BelgieÈ.
(1) PB C 212 van 12.7.1997.
                                                                    (1) PB C 113 van 11.4.1998.
                                                 GERECHT VAN EERSTE AANLEG
ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                            houdende annulering van de aanbestedingsprocedure voor
                                                                    een haalbaarheidsstudie betreffende de modernisering van
                        (Vierde Kamer)
                                                                    een spoorwegknooppunt te Warschau op de lijn E-20, en
                     van 29 oktober 1998                            van de niet-openbare aanbestedingsprocedure van 4 decem-
                                                                    ber 1995 voor een haalbaarheidsstudie betreffende de
in zaak T-13/96: TEAM Srl tegen Commissie van de Euro-              modernisering van een spoorwegknooppunt te Warschau
                   pese Gemeenschappen (1)                          op de lijn E-20 TEN, heeft het Gerecht (Vierde Kamer),
(¹PHARE-programma Ð Besluit tot annulering van aan-                 samengesteld als volgt: P. Lindh, kamerpresident, K. Le-
besteding en aankondiging van nieuwe aanbesteding Ð                 naerts en J. D. Cooke, rechters; griffier: M. Johansson,
Beroep tot schadevergoeding Ð Ontvankelijkheid Ð                    referendaris, op 29 oktober 1998 een arrest gewezen waar-
Schade als gevolg van door inschrijver geleden verlies,             van het dictum luidt als volgt:
        winstderving en aantasting van goede naamº)
                         (98/C 397/54)                              1. Verwerpt het beroep.
                     (Procestaal: Italiaans)                        2. Verwijst verzoekster in alle kosten betreffende de vor-
                                                                         dering tot schadevergoeding.
In zaak T-13/96, TEAM Srl, vennootschap naar Italiaans
recht, gevestigd te Rome, vertegenwoordigd door A. Tiz-
                                                                    3. Verstaat dat in het kader van de vordering tot nietig-
zano, G. M. Roberti en F. Sciaudone, advocaten te Napels,
                                                                         verklaring elke partij haar eigen kosten zal dragen.
Grote Zavel 36, Brussel, tegen Commissie van de Europese
Gemeenschappen (gemachtigden: M.-J. Jonczy en L. Gus-
setti), betreffende, in het laatste stadium van de procedure,       (1) PB C 108 van 13.4.1996.
een beroep tot vergoeding van de schade die verzoekster
heeft geleden ten gevolge van de in een brief van
16 november 1995 vervatte beschikking van de Commissie


title: Zaak C-127/00: Verzoek van het Bundesgerichtshof van 1 februari 2000 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Aktiebolaget Hässle en ratiopharm GmbH

text:
C 163/18               NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    10.6.2000
Verzoek van het Bundesgerichtshof van 1 februari 2000                 3. Is de opsomming van nietigheidsgronden in artikel 15,
om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Aktie-                 lid 1, van de verordening limitatief?
            bolaget Hässle en ratiopharm GmbH
                                                                           Wanneer deze vraag ontkennend wordt beantwoord:
                         (Zaak C-127/00)                                   a) Kan de afgifte van een certificaat uit hoofde van
                                                                               de overgangsregeling van artikel 19, lid 1, van de
                                                                               verordening ofschoon voor het product reeds vóór de
                         (2000/C 163/32)                                       referentiedatum die geldt ten aanzien van de lidstaat
                                                                               waarin het certificaat werd aangevraagd en afgegeven,
                                                                               een eerste vergunning voor het in de handel brengen
Het Bundesgerichtshof geeft bij beschikking van 1 februari                     in de Gemeenschap is verleend, als nietigheidsgrond
2000, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 3 april                worden aangemerkt?
2000, in het geding tussen Aktiebolaget Hässle en ratiopharm
GmbH, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen                  b) Is in dat geval het certificaat zonder meer nietig of
verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende                     dient slechts de duur van het certificaat dienovereen-
vragen met betrekking tot de uitlegging van de artikelen 15 en                 komstig te worden aangepast?
19, lid 1, van verordening (EEG) nr. 1768/92 van de Raad van
18 juni 1992 betreffende de invoering van een aanvullend              4. Ingeval schending van de overgangsregeling van artikel 19,
beschermingscertificaat voor geneesmiddelen (PB L 182 van                  lid 1, van de verordening niet als nietigheidsgrond geldt:
2.7.1992, blz. 1):
                                                                           Kan en moet het nationale recht overeenkomstig artikel 17,
1. a) Gaat het bij de toepassing van de in artikel 19,                     lid 2, van verordening (EG) nr. 1610/96 (3) van het Euro-
        lid 1, van de verordening vervatte overgangsregeling,              pees Parlement en de Raad van 23 juli 1996 betreffende
        voorzover daarin naar „een eerste vergunning voor het              de invoering van een aanvullend beschermingscertificaat
        in de handel brengen in de Gemeenschap” vóór een                 voor gewasbeschermingsmiddelen, voorzien in een rechts-
        bepaalde referentiedatum wordt verwezen, uitsluitend               middel dat strekt tot aanpassing van de geldigheidsduur
        om een vergunning in de zin van richtlijn 65/65/EEG (1)            van een beschermingscertificaat voor geneesmiddelen in
        dan wel richtlijn 81/851/EEG (2), of kan ook een later             geval van schending van de overgangsregeling van ar-
        (na de referentiedatum) verleende andere vergunning,               tikel 19, lid 1, van verordening nr. 1768/92?
        met name met betrekking tot de prijs van het betrokken
        geneesmiddel, van belang zijn indien
                                                                      (1) PB nr. 22 van 9.12.1965, blz. 369/65.
                                                                      (2) PB L 317 van 6.11.1981, blz. 1.
                                                                      (3) PB L 198 van 8.8.1996, blz. 30.
        aa) zonder een dergelijke aanvullende, op de prijs
             betrekking hebbende vergunning het geneesmiddel
             volgens de wetgeving van de desbetreffende lidstaat
             niet in de handel mag worden gebracht;
        bb) zonder een dergelijke aanvullende vergunning het
             geneesmiddel in beginsel weliswaar mag worden
             verhandeld in de desbetreffende lidstaat, doch het
             in de handel brengen met name feitelijk onmogelijk       Verzoek van de Unabhängige Verwaltungssenat Salzburg
             is, doordat de kosten van het geneesmiddel slechts       van 28 maart 2000 om een prejudiciële beslissing in het
             door de ziektekostenverzekering worden vergoed           geding tussen R. Resl, J. Fleckl, en W. Karlinger, enerzijds,
             indien een aanvullende, specifiek op de prijs betrek-    en Grundverkehrsbeauftragte van het Land Salzburg en
             king hebbende vergunning is verleend dan wel een         Grundverkehrslandeskommission van het Land Salzburg,
             voor vergoeding in aanmerking komende prijs is                                        anderzijds
             vastgesteld?
                                                                                (Zaak C-128/00)
    b) Gaat het hierbij om een eerste vergunning in een
        willekeurige lidstaat van de Gemeenschap (zoals be-                                     (2000/C 163/33)
        doeld in de artikelen 8 en 13 van de verordening) of
        om een eerste vergunning in de lidstaat waarin het
        aanvullende beschermingscertificaat werd aange-               De Unabhängige Verwaltungssenat Salzburg heeft bij beschik-
        vraagd?                                                       king van 28 maart 2000, ingekomen ter griffie van het Hof
                                                                      van Justitie op 4 april 2000, in het geding in hoger beroep
                                                                      tussen R. Resl, J. Fleckl, en W. Warlinger, enerzijds, en Grund-
2. Is de overgangsregeling van artikel 19, lid 1, van de              verkehrsbeauftragte van het Land Salzburg en Grundverkehrs-
    verordening geldig, voorzover daarin ten aanzien van              landeskommission van het Land Salzburg, anderzijds, het Hof
    verschillende lidstaten afwijkende referentiedata zijn vast-      van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om
    gesteld?                                                          een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:


title: Zaak T-38/17: Beschikking van het Gerecht van 17 juli 2017 — DQ e.a./Parlement

text:
               4.9.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 293/40

         Beschikking van het Gerecht van 17 juli 2017 — DQ e.a./Parlement
   (Zaak T-38/17) (1)

   (2017/C 293/52)
   Procestaal: Frans
   De president van de Eerste kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 104 van 3.4.2017.


title: Beroep, op 11 juni 1996 ingesteld door British Steel plc tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Zaak T-89/96)

text:
 10 . 8 . 96           NL                 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 Nr . C 233/ 19
 voormeld artikel 3 een bijkomende belastingaftrek toege            Middelen en voornaamste argumenten
 past, overeenkomend met tweemaal de aan verzoekster
 toekomende kindertoelage voor elk van haar kinderen ten             Verzoekster is een „ public limited company " naar Engels
 laste . Gevolg gevend aan een klacht van verzoeksters               recht, die in de staalindustrie bedrijvig is . Zij verhandelt op
 gewezen echtgenoot, heeft de Commissie hem het uitslui             regelmatige basis ijzer- en staalprodukten zoals omschreven
 tende voordeel van de betrokken belastingaftrek toege              in bijlage I bij het EGKS-Verdrag op het grondgebied van de
 kend .                                                              Gemeenschap .
 Verzoekster brengt tegen dit besluit in de eerste plaats in, dat
 het is vastgesteld in strijd met artikel 3 , welke bepaling het     Verzoekster komt op tegen een tot Ierland gerichte beschik
 voordeel van een belastingaftrek toekent „ voor elk ten laste       king, waarin de Commissie de toekenning van een steun
 van de belastingplichtige komend kind ". Zij preciseert in dit      bedrag van 38,298 miljoen Iers £ aan Irish Steel verenigbaar
 verband dat ingevolge de wil van partijen en de feitelijke          verklaart met de gemeenschappelijke markt .
 situatie , het gezag over de persoon en het beheer van de
 goederen van de kinderen uitsluitend aan verzoekster zijn           Volgens verzoekster :
 opgedragen , en dat bij de vaststelling van de onderhouds
 bijdrage , die door de nationale rechter is goedgekeurd op         — strekt de bestreden beschikking ertoe de toekenning van
 basis van met name de respectieve salarisstroken van                    staatssteun aan een afzonderlijke onderneming goed te
partijen, rekening is gehouden met de fiscale gevolgen van               keuren, in strijd met Beschikking nr . 3855/91 /EGKS van
 dit besluit .                                                           de Commissie . Volgens de vijfde steuncode is een
                                                                         dergelijke steunmaatregel verboden . Indien de Commis
Volgens verzoekster is het bestreden besluit voorts ook                  sie van mening is dat andere maatregelen „ noodzake
aangetast door een kennelijke beoordelingsfout, aangezien,               lijk " zijn ter bereiking van de doelstellingen van de
gelet op de werkelijke kosten die zij heeft te dragen, de                Gemeenschap , dient zij de vijfde steuncode aan te passen
vrijwillig door haar gewezen echtgenoot toegekende onder                of te vervangen, in plaats van individuele beschikkingen
houdsuitkering overeenkomt met ongeveer 25 % van de                      te geven . Nu de vijfde steuncode bindend en exhaustief
voor het onderhoud en de opvoeding van de kinderen                       was zolang zij niet werd gewijzigd, stond het niet aan de
werkelijk gemaakte kosten . In vergelijking met het gedeelte             Commissie om de steuncode te omzeilen door op basis
van de kosten die ten laste van verzoekster komen , kan de               van artikel 95 individuele beschikkingen vast te stellen .
bijdrage van haar gewezen echtgenoot dus niet als een                    De bestreden beschikking dient derhalve nietig te wor
 „ zware last" worden beschouwd . Anderzijds wordt de                    den verklaard op grond van onbevoegdheid;
kinderbijslag door de Commissie rechtstreeks aan verzoek
ster betaald, zonder dat dit een wijziging van het inkomen          — bevat zij bepalingen die strijdig zijn met het EGKS
van haar gewezen echtgenoot teweegbrengt, zodat hiermee                  Verdrag en met de rechtsregels betreffende de toepassing
bij de vaststelling van de door hem te dragen kosten geen                ervan . Inzonderheid :
rekening mag worden gehouden .
                                                                         — zal de toekenning van de onderhavige steunmaatre
Ten slotte voert verzoekster een schending aan van de                         gel tot een distorsie van de mededinging leiden,
motiveringsplicht.                                                            omdat, in strijd met de vaste rechtspraak van het Hof
                                                                              en de praktijk van de Commissie, deze maatregel is
                                                                              toegestaan zonder dat een capaciteitsverlaging is
                                                                              verlangd , en Irish Steel bovendien de toelating heeft
                                                                              om haar capaciteit en haar produktie nog op te
Beroep, op 11 juni 1996 ingesteld door British Steel plc                      drijven;
    tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
                        ( Zaak T-89/96 )                                 — heeft de Commissie bij de vaststelling van de
                          ( 96/C 233/33 )                                     bestreden beschikking rekening gehouden met ele
                                                                              menten die niets te maken hebben met het criterium
                      (Procestaai: Engels)                                    van artikel 95 , te weten de vraag of de steunmaat
                                                                              regel „ noodzakelijk blijkt tot het verwerkelijken
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen                     (. . .) van een der doelstellingen van de Gemeenschap
schappen is op 11 juni 1996 beroep ingesteld tegen                            zoals deze zijn omschreven in de artikelen 2, 3 en 4 ".
Commissie van de Europese Gemeenschappen door British                         In ieder geval is de toekenning van de betrokken
Steel plc, vertegenwoordigd door W. Sibree en P. Raven ,                      steunmaatregel niet noodzakelijk in de zin van
solicitors van het Supreme Court, kantoor Slaughter en May                    artikel 95 ter bereiking van een van de oogmerken
te Brussel , domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten                      van het EGKS-Verdrag;
kantore van Elvinger, Hoss en Prussen, advocaten aldaar,
côte d'Eich 15 .                                                         — is de bestreden beschikking in strijd met het discri
                                                                              minatieverbod;
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage :                    — strekt de bestreden beschikking ertoe ex post facto
— volledig nietig te verklaren Beschikking 96/315/EGKS                        een steunmaatregel te regulariseren die werd toege
     („ de bestreden beschikking ");                                          kend zonder voorafgaande aanmelding of machti
                                                                              ging, zodat de begunstigde kan profiteren van
— de Commissie te verwijzen in de kosten, daaronder                           voortijdige betalingen in strijd met de rechtspraak
     begrepen die van verzoekster .                                           van het Hof van Justitie;
 ---pagebreak--- Nr . C 233/20        NL                   Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  10 . 8 . 96
— heeft de Commissie wezenlijke procedurevoorschriften               van 24 juni 1986 ( zaak 53/85 , Akzo Chemie BV en Akzo
     geschonden . Inzonderheid :                                     Chemie UK Ltd tegen Commissie ) geformuleerde beginse
                                                                     len .
     — is de bestreden beschikking niet naar behoren met
         redenen omkleed ;                                           Dienaangaande verklaart zij , dat de Commissie in de vier
     — heeft de Commissie nagelaten de contentieuze pro             brieven zonder meer haar beslissing meedeelt om de door
         cedure van Beschikking nr . 3855/9 1 /EGKS in te            verzoekster verstrekte gegevens niet als „ zakengeheim " aan
         leiden ;                                                    te merken, zonder daarvoor een toereikende motivering te
                                                                     geven . Zij meent dat, ofschoon het volgens de rechtspraak
     — heeft de Commissie nagelaten het Raadgevend                   enkel aan de Commissie is om de vertrouwelijkheid van de
         Comité te raadplegen overeenkomstig de artike              haar meegedeelde stukken te beoordelen, deze beoordelings
         len 19 en 95 van het EGKS-Verdrag.                          bevoegdheid een natuurlijk uitvloeisel heeft in een zeer
                                                                     strikte motiveringsplicht, waarvan de Commissie zich in
                                                                     casu niet heeft gekweten .
Beroep, op 13 juni 1996 ingesteld door Automobiles
Peugeot SA tegen Commissie van de Europese Gemeen
                            schappen                                 Beroep, op 13 juni 1996 ingesteld door N. Hankart tegen
                                                                                Raad van de Europese Unie
                       ( Zaak T-90/96 )
                                                                                ( Zaak T-91 /96 )
                         ( 96/C 233 /34 )
                                                                                ( 96/C 233 /35 )
                      (Procestaai: Frans)
                                                                                (Procestaai: Frans)
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen
schappen is op 13 juni 1996 beroep ingesteld tegen                   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen
Commissie van de Europese Gemeenschappen door Auto                  schappen is op 13 juni 1996 beroep tegen Raad van de
mobiles Peugeot SA, gevestigd te Parijs ( Frankrijk ), verte        Europese Unie ingesteld door N. Hankart, wonende te Sint
genwoordigd door X. De Roux, advocaat te Parijs, domicilie           Genesius Rode ( België ), vertegenwoordigd door J. -N. Louis ,
                                                                     Th . Demaseure en A. Tornel , advocaten te Brussel, domicilie
gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van J. Loesch,
advocaat aldaar , rue Goethe 11 .                                    gekozen hebbende te Luxemburg bij Fiduciaire Myson Sari,
                                                                     rue Glesener 1 .
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage :                 Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage :
— de vier beschikkingen van de Commissie van de Euro                — het besluit van de jury van vergelijkend onderzoek
      pese Gemeenschappen van 3 en 22 april 1996 nietig te                 Conseil/C/360 van 13 maart 1996 om verzoekster niet
      verklaren ;                                                          toe te laten tot het tweede gedeelte van de schriftelijke
                                                                           examens , nietig te verklaren;
— de Commissie in de kosten te verwijzen .
                                                                     — verweerder in de kosten te verwijzen .
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                     Middelen en voornaamste argumenten
Verzoekster is een vennootschap die in Europa voertuigen
van het merk Peugeot op de markt brengt. Verschillende               Verzoekster stelt, dat zij is toegelaten tot de schriftelijke
distributeurs hebben tegen haar vier klachten ingediend              examens van vergelijkend onderzoek Conseil/C/360 voor de
waarin wordt gesteld, dat de standaardovereenkomst voor              vorming van een aanwervingsreserve voor Franstalige se
de exclusieve en selectieve distributie van auto's van dat           cretaresses en dat zij daadwerkelijk heeft deelgenomen aan
merk niet met het Gemeenschapsrecht in overeenstemming               de verplichte schriftelijke examens op 17 november 1995 .
is . Ten gevolge van die klachten heeft verzoekster de door de       Op 12 januari 1996 werd haar medegedeeld, dat zij door de
Commissie gevraagde inlichtingen verstrekt, waarbij zij              jury niet was toegelaten tot het tweede gedeelte van die
erop wees , dat al die gegevens zakengeheimen waren . Bij            schriftelijke examens, omdat zij niet aan alle verplichte
brieven van 3 en 22 april 1996 deelde de Commissie                   schriftelijke examenonderdelen had deelgenomen. Op de
verzoekster evenwel mee, dat zij voornemens was de                   door haar ingediende klacht antwoordde de jury, dat zij een
antwoorden , op twee uitzonderingen na , integraal aan de            van de schriftelijke examens niet aan de surveillanten ter
indieners van de klachten mee te delen . Met het beroep              plaatse had teruggegeven en dat zij derhalve niet tot het
wordt opgekomen tegen de in die brieven vervatte beschik            praktijkgedeelte ( PC ) kon worden toegelaten . Tegen dit
kingen .                                                             laatste besluit komt verzoekster in casu op .
Verzoekster stelt met name, dat de litigieuze beschikkingen          Zij stelt, dat het de administratie is die verantwoordelijk is
niet in overeenstemming zijn met het besluit van de                  voor de uitwerking en uitvoering van de praktische organi
Commissie van 12 december 1994 betreffende het mandaat               satie van vergelijkende onderzoeken, waarbij het beginsel
van de raadadviseur-auditeur in mededingingsprocedures               van gelijke behandeling van kandidaten en de zorgplicht in
voor de Commissie , noch met de door het Hof in het arrest           acht moeten worden genomen . De administratie is verplicht


title: Zaak T-637/11 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 25 januari 2012 — Euris Consult/Parlement ( „Kort geding — Overheidsopdrachten voor diensten — Aanbestedingsprocedure — Vertalingen in Maltees — Afwijzing van offerte van inschrijver — Wijze van mededeling — Verzoek om opschorting van tenuitvoerlegging — Verlies van kans — Ontbreken van ernstige en onherstelbare schade — Niet spoedeisend” )

text:
               17.3.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 80/19

         Beschikking van de president van het Gerecht van 25 januari 2012 — Euris Consult/Parlement
   (Zaak T-637/11 R)
   (Kort geding - Overheidsopdrachten voor diensten - Aanbestedingsprocedure - Vertalingen in Maltees - Afwijzing van offerte van inschrijver - Wijze van mededeling - Verzoek om opschorting van tenuitvoerlegging - Verlies van kans - Ontbreken van ernstige en onherstelbare schade - Niet spoedeisend)
   2012/C 80/33
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Euris Consult Ltd (Floriana, Malta) (vertegenwoordiger: F. Moyse, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: L. Darie en F. Poilvache, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek om opschorting van de tenuitvoerlegging van het in het kader van aanbestedingsprocedure MT/2011/EU inzake het maken van vertalingen in het Maltees (PB S 56-090372) vastgestelde besluit van het Europees Parlement van 18 oktober 2011 houdende afwijzing van verzoeksters offerte

      Dictum

               1)

               Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.

               2)

               De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.