title: Zaken C-34/01 tot en met C-38/01: Verzoek van de Corte Suprema di Cassazione van 12 juli 2000 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Enirisorse SpA en Ministero delle Finanze

text:
10.3.2001             NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                          C 79/19
Verzoek van het Hof van Beroep te Brussel van 15 januari             Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
2001 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen
             NV Robelco en NV Robeco Groep                           —     vast te stellen dat het Verenigd Koninkrijk, door de
                                                                           Commissie niet in kennis te stellen van de wettelijke en
                                                                           bestuursrechtelijke bepaligen die zijn vastgesteld om
                        (Zaak C-23/01)                                     te voldoen aan richtlijn 98/4/EG (1) van het Europees
                                                                           Parlement en de Raad van 16 februari 1998 tot wijziging
                                                                           van richtlijn 93/38/EEG (2) houdende coördinatie van de
                        (2001/C 79/34)                                     procedures voor het plaatsen van opdrachten in de
                                                                           sectoren water- en energievoorziening, vervoer en te-
                                                                           lecommunicatie, of althans door die bepalingen niet vast
Het Hof van Beroep te Brussel heeft bij arrest van 15 januari              te stellen, de krachtens artikel 2, lid 1, van die richtlijn op
2001, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op                    hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;
22 januari 2001, in het geding tussen NV Robelco en
NV Robeco Groep, het Hof van Justitie van de Europese                —     het Verenigd Koninkrijk in de kosten te verwijzen.
Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over
de navolgende vragen:
                                                                     Middelen en voornaamste argumenten
—    Dient artikel 5,5o van de Eerste richtlijn 89/104 EEG van
     de Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing          Artikel 249 EG (ex artikel 189 EG-Verdrag), krachtens hetwelk
     van het merkenrecht der Lid-Staten aldus te worden              een richtlijn voor elke lidstaat verbindend is ten aanzien
     begrepen dat de aldaar bedoelde mogelijkheid tot bescher-       van het te bereiken resultaat, brengt voor de lidstaten de
     ming door een Lid-Staat alleen kan worden verleend              verplichting mee, de in de richtlijn gestelde uitvoeringstermijn
     tegen het gebruik van een teken dat gelijk is aan het merk      in acht te nemen. Deze termijn is voor de onderhavige richtlijn
     of kan zij in dat geval ook worden verleend tegen het           verstreken op 16 februari 1999, zonder dat het Verenigd
     gebruik van een met het merk overeenstemmend teken?             Koninkrijk de ter zake nodige uitvoeringsmaatregelen heeft
                                                                     genomen.
—    Indien die bescherming ook kan worden verleend tegen
                                                                     (1) PB L 101 van 1.4.1998, blz. 1.
     een met het merk overeenstemmend teken, vereist de              (2) PB L 199 van 9.8.1993, blz. 84.
     inbreukmakende overeenstemming in de zin van bedoeld
     artikel dan dat hierdoor verwarring kan ontstaan, of
     volstaat associatierisico, aldus begrepen dat bij wie met
     het merk en het teken wordt geconfronteerd het éne het
     andere oproept zonder dat hieruit verwarring voortvloeit,
     of dient hierbij zelfs geen associatierisico voorhanden te
     zijn?
                                                                     Verzoek van de Corte Suprema di Cassazione van 12 juli
                                                                     2000 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen
                                                                               Enirisorse SpA en Ministero delle Finanze
                                                                                (Zaken C-34/01 tot en met C-38/01)
                                                                                (2001/C 79/36)
                                                                     De Corte Suprema di Cassazione heeft bij beschikking van
Beroep, op 24 januari 2001 ingesteld door Commissie van              12 juli 2000, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
de Europese Gemeenschappen tegen Verenigd Koninkrijk                 25 januari 2001, in het geding tussen Enirisorse SpA en
                                                                     Ministero delle Finanze, het Hof van Justitie van de Europese
                                                                     Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over
                        (Zaak C-31/01)                               de navolgende vragen:
                                                                     1)    Is de toedeling aan een openbare onderneming — die
                        (2001/C 79/35)                                     actief is op de markt voor laad- en loswerkzaamheden in
                                                                           de haven — van een aanzienlijk deel van een heffing
                                                                           (havenheffing op laden en lossen van goederen), die aan
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                 de Staat wordt betaald door marktdeelnemers die geen
op 24 januari 2001 beroep ingesteld tegen Verenigd Koninkrijk              gebruik hebben gemaakt van enige dienst of prestatie van
door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-                   de zijde van die openbare onderneming, een bijzonder of
woordigd door R. Wainwright, juridisch hoofdadviseur, als                  exclusief recht of een maatregel die in strijd is met de
gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij                   verdragsbepalingen, in het bijzonder met de mededin-
C. Gómez de la Cruz, lid van de juridische dienst van de                  gingsregels, in de zin van artikel 90, lid 1, van het
Commissie, Centre Wagner.                                                  Verdrag?
 ---pagebreak--- C 79/20              NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    10.3.2001
2)   Ongeacht het antwoord op de voorgaande vraag: werkt             Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
     de toedeling aan bedoelde openbare onderneming van
     een belangrijk deel van de opbrengst van de heffing             —     vast te stellen dat het Verenigd Koninkrijk, door niet de
     misbruik van machtspositie in de hand als gevolg van een              wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen
     wettelijke maatregel van de Staat, en is deze toedeling               die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 96/61/EG van
     daarom in strijd met de gecombineerde bepalingen van                  de Raad van 24 september 1996 inzake geïntegreerde
     de artikelen 86 en 90 van het Verdrag?                                preventie en bestrijding van verontreiniging (1), of althans
                                                                           door deze niet ter kennis van de Commissie te brengen,
3)   Kan de toedeling van een belangrijk deel van bedoelde                 de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtin-
     heffing aan bedoelde onderneming worden aangemerkt                    gen niet is nagekomen;
     als steunmaatregel in de zin van artikel 92 van het
     Verdrag, en kan zij als zodanig, indien niet bij de             —     het Verenigd Koninkrijk in de kosten te verwijzen.
     Commissie aangemeld of door deze bij beschikking met
     de gemeenschappelijke markt onverenigbaar verklaard,
     een en ander als bedoeld in artikel 93, rechtvaardigen dat
                                                                     Middelen en voornaamste argumenten
     de nationale rechter gebruik maakt van de hem —
     volgens de rechtspraak van het Hof van Justitie —
     toekomende bevoegdheid om te waarborgen dat een                 Artikel 249 EG, krachtens hetwelk een richtlijn voor elke
     onwettige en/of onverenigbare steunmaatregel geen toe-          lidstaat verbindend is ten aanzien van het te bereiken resultaat,
     passing vindt?                                                  brengt voor de lidstaten de verplichting mee, de in de richtlijn
                                                                     gestelde uitvoeringstermijn in acht te nemen. Deze termijn is
4)   Vormt de rechtstreekse toedeling aan bedoelde openbare          voor de onderhavige richtlijn verstreken op 30 oktober 1999,
     onderneming van een aanzienlijk deel van de opbrengst           zonder dat het Verenigd Koninkrijk de ter zake nodige
     van een door de Staat geheven heffing op of terzake van         uitvoeringsmaatregelen heeft genomen.
     het lossen of laden van goederen in de havens, zonder
     dat tegenover die betaling enige prestatie of dienst van de
     zijde van die onderneming staat, een heffing van gelijke        (1) PB L 257 van 10.10.1996, blz. 26.
     werking als een invoerrecht (verboden bij de artikelen 12
     en 13 van het Verdrag), of een binnenlandse belasting op
     producten uit andere lidstaten, hoger dan op gelijksoor-
     tige nationale producten wordt geheven (artikel 95),
     dan wel een belemmering van de invoer, verboden bij
     artikel 30?
5)   Wanneer de nationale wetgeving in strijd is met het
     gemeenschapsrecht, tasten de bovenbeschreven aspecten,          Beroep, op 1 februari 2001 ingesteld door Commissie
     afzonderlijk beschouwd, dan de heffing in haar geheel           van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek
     aan of alleen dat deel dat aan de Azienda Mezzi Meccanici                                   Duitsland
     wordt toegewezen?
                                                                                (Zaak C-41/01)
                                                                                (2001/C 79/38)
                                                                     Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                     op 1 februari 2001 beroep ingesteld tegen Bondsrepubliek
                                                                     Duitsland door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
Beroep, op 29 januari 2001 ingesteld door Commissie van              vertegenwoordigd door G. zur Hausen, juridisch adviseur,
de Europese Gemeenschappen tegen Verenigd Koninkrijk                 domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de la
                                                                     Cruz, Centre Wagner, Kirchberg.
                        (Zaak C-39/01)
                                                                     Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
                        (2001/C 79/37)
                                                                     1.    vast te stellen dat de Bondsrepubliek Duitsland, door in
                                                                           strijd met het arrest van het Hof van 22 oktober 1998 in
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                 zaak C-301/95 (1) gehele categorieën van de in bijlage II
op 29 januari 2001 beroep ingesteld tegen Verenigd Koninkrijk              bij richtlijn 85/337/EEG (2) van de Raad van 27 juni 1985
door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-                   betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde
woordigd door R. Wainwright, juridisch hoofdadviseur, als                  openbare en particuliere projecten bij voorbaat van
gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij                   de verplichte milieueffectbeoordeling uit te sluiten, de
C. Gómez de la Cruz, lid van de juridische dienst van de                  krachtens artikel 228 EG-verdrag op haar rustende ver-
Commissie, Centre Wagner.                                                  plichtingen niet is nagekomen;


title: Zaak C-10/12 P: Hogere voorziening ingesteld op 5 januari 2012 door Transnational Company „Kazchrome” AO en ENRC Marketing AG tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 25 oktober 2011 in zaak T-192/08, Transnational Company „Kazchrome” AO en ENRC Marketing AG/Raad van de Europese Unie

text:
               3.3.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 65/9

         Hogere voorziening ingesteld op 5 januari 2012 door Transnational Company „Kazchrome” AO en ENRC Marketing AG tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 25 oktober 2011 in zaak T-192/08, Transnational Company „Kazchrome” AO en ENRC Marketing AG/Raad van de Europese Unie
   (Zaak C-10/12 P)
   2012/C 65/18
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirantes: Transnational Company „Kazchrome” AO en ENRC Marketing AG (vertegenwoordigers: A. Willems, avocat en S. De Knop, advocate)

      Andere partijen in de procedure: Raad van de Europese Unie, Europese Commissie, Euroalliages

      Conclusies

   Rekwirantes verzoeken het Hof:

               —

               het arrest van het Gerecht van 25 oktober 2011 te vernietigen voor zover het Gerecht de bestreden verordening niet nietig heeft verklaard en rekwiranten heeft verwezen in de kosten van de procedure in eerste aanleg;

               —

               de zaak definitief af te doen en de bestreden verordening nietig te verklaren;

               —

               de Raad te verwijzen in de kosten van de hogere voorziening en de procedure in eerste aanleg;

               —

               elke tussenkomende partij te verwijzen in de kosten van de hogere voorziening en de procedure in eerste aanleg.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwirantes voeren aan dat het Gerecht:

               —

               blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de inbreuken van de Instellingen op artikel 3, lid 7, van de antidumpingbasisverordening (1) onvoldoende waren voor nietigverklaring van de bestreden verordening (2);

               —

               blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de instellingen de schadelijke gevolgen van andere factoren dan de invoer met dumping niet gezamenlijk hoefden te beoordelen;

               —

               ten onrechte de verzoeksters heeft verwezen in de kosten van de Raad en Euroalliages.

      (1)  Verordening (EG) nr. 384/96 van de Raad van 22 december 1995 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (PB L 56, blz. 1).

      (2)  Verordening (EG) nr. 172/2008 van de Raad van 25 februari 2008 tot instelling van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige antidumpingrecht op ferrosilicium van oorsprong uit de Volksrepubliek China, Egypte, Kazachstan, de voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië en Rusland (PB L 55, blz. 6).


title: Arrest van het Gerecht van Eerste Aanleg van 31 mei 2005 in zaak T-373/03, Solo Italia Srl tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) (Gemeenschapsmerk — Woordmerk PARMITALIA — Termijn van beroep tegen beslissing van oppositieafdeling — Artikel 59 van verordening (EG) nr. 40/94 — Regel 48 van verordening (EG) nr. 2868/95 — Niet-ontvankelijkheid van dat beroep)

text:
               6.8.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 193/27

      ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG

   van 31 mei 2005
   in zaak T-373/03, Solo Italia Srl tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Woordmerk PARMITALIA - Termijn van beroep tegen beslissing van oppositieafdeling - Artikel 59 van verordening (EG) nr. 40/94 - Regel 48 van verordening (EG) nr. 2868/95 - Niet-ontvankelijkheid van dat beroep)
   (2005/C 193/44)
   Procestaal: Frans
   In zaak T-373/03, Solo Italia Srl, gevestigd te Ossona (Italië), vertegenwoordigd door A. Bensoussan, M.-E. Haas en L. Tellier-Loniewski, advocaten, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) (gemachtigden: I. de Medrano Caballero en A. Folliard-Monguiral), andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniënte voor het Gerecht: Nuova Sala Srl, gevestigd te Brescia (Italië), vertegenwoordigd door E. Gavuzzi, S. Hassan en C. Pastore, advocaten, betreffende een beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 10 september 2003 (zaak R 208/2003-2), houdende bevestiging van de weigering tot inschrijving van het woordmerk PARMITALIA, heeft het Gerecht (Eerste kamer), samengesteld als volgt: J. D. Cooke, kamerpresident, I. Labucka en V. Trstenjak, rechters; griffier: J. Palacio González, hoofdadministrateur, op 31 mei 2005 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Verzoekster wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 21 van 24.1.2004.


title: Zaak T-420/12: Beroep ingesteld op 25 september 2012 — VHV/Commissie

text:
               1.12.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 373/8

         Beroep ingesteld op 25 september 2012 — VHV/Commissie
   (Zaak T-420/12)
   2012/C 373/13
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: VHV Allgemeine Versicherung AG (Hannover, Duitsland) (vertegenwoordigers: A. Birnstiel, H. Heinrich en J.-O. Schrotz, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               de beschikking van de Europese Commissie van 17 juli 2012, waarbij een verzoek van verzoekster krachtens verordening (EG) nr. 1049/2001 (1) om toegang tot bepaalde documenten inzake een kartelprocedure (COMP/39.125 — Automobielglas) is afgewezen, nietig verklaren;

               —

               verweerster verwijzen in haar eigen kosten en de kosten van verzoekster.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster vier middelen aan.

               1)

               Eerste middel: geen onderzoek van elk van de in het verzoek aangeduide documenten
               In het kader van het eerste middel betoogt verzoekster dat de beschikking niet berust op een afzonderlijk onderzoek van elk document. Verzoekster is van mening dat de bestreden beschikking is gebaseerd op de juridisch onjuiste veronderstelling dat in casu een algemeen vermoeden bestaat dat een uitzonderingsgrond van toepassing is.

               2)

               Tweede middel: schending van de motiveringsplicht
               In dit verband stelt verzoekster dat de Commissie de volledige afwijzing van verzoeksters verzoek in haar beschikking enkel met globale overwegingen en derhalve onvoldoende heeft gemotiveerd. Volgens verzoekster levert dit een niet-nakoming op van de motiveringsplicht en derhalve een overtreding van wezenlijke procedurevoorschriften.

               3)

               Derde middel: juridisch onjuiste uitlegging en toepassing van artikel 4, lid 2, eerste en derde streepje, van verordening (EG) nr. 1049/2001
               Met haar derde middel betoogt verzoekster dat de uitlegging en toepassing door de Commissie van de in artikel 4, lid 2, eerste en derde streepje, van verordening nr. 1049/2001 neergelegde uitzonderingsgronden, onjuist is geweest. Volgens verzoekster miskent de Commissie de verhouding tussen regel en uitzondering, en gaat zij uit van een veel te ruime uitlegging van de begrippen „bescherming van onderzoeken” en „commerciële belangen”.

               4)

               Vierde middel: niet-inaanmerkingneming van de privaatrechtelijke handhaving van het kartelrecht als openbaar belang in de zin van artikel 4, lid 2, van verordening nr. 1049/2001
               Als vierde middel voert verzoekster aan dat de Commissie ten onrechte stelt dat er geen sprake is van een hoger openbaar belang bij de openbaarmaking van de gevraagde documenten. Volgens verzoekster had de Commissie met name in het kader van de belangenafweging in aanmerking moeten nemen dat ook de privaatrechtelijke handhaving van het kartelrecht een openbaar belang in de zin van artikel 4, lid 2, van verordening nr. 1049/2001 vormt.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB L 145, blz. 43).


title: Zaak C-218/08: Beschikking van de president van het Hof van 18 november 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Italiaanse Republiek

text:
               21.3.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 69/33

         Beschikking van de president van het Hof van 18 november 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Italiaanse Republiek
   (Zaak C-218/08) (1)

   (2009/C 69/76)

      Procestaal: Italiaans

   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 197 van 2.8.2008.


title: Zaak T-437/14: Beroep ingesteld op 16 juni 2014 — Verenigd Koninkrijk/Commissie

text:
               25.8.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 282/43

         Beroep ingesteld op 16 juni 2014 — Verenigd Koninkrijk/Commissie
   (Zaak T-437/14)
   2014/C 282/57
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (vertegenwoordigers: V. Wakefield, Barrister, en M. Holt, gemachtigde)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van negen posten (namelijk de achtste, de negende en de tiende post op blz. 51; en de eerste zes posten op blz. 52) van de bijlage bij het uitvoeringsbesluit van de Commissie van 4 april 2014 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL), afdeling Garantie, in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (Elfpo) [kennisgeving geschied onder nummer C(2014) 2008] (PB L 104, blz. 43);

               —

               verwijzing van de Commissie in de kosten van het Verenigd Koninkrijk.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker drie middelen aan, die alle betrekking hebben op de uitlegging door de Commissie van uit de regelgeving voortvloeiende beheerseis 8 („RBE 8”) in verordening (EG) nr. 1782/2003 van de Raad (1), verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad (2) en verordening (EG) nr. 21/2004 van de Raad (3).

               1.

               De Commissie heeft een onjuiste uitlegging gegeven van RBE 8. De drie voornaamste argumenten ter ondersteuning van dit middel zijn:

                           —

                           het wetgevingsbesluit tot uitsluiting van de artikelen 6, 7 en 8 van RBE 8 moet ten uitvoer worden gelegd;

                           —

                           de opname van de artikelen 4 en 5 in RBE 8 wijst erop dat artikel 3 niet volstaat om de „elementen” ervan als verplichtingen in het kader van de randvoorwaarden vast te leggen; en

                           —

                           aan het besluit van de EU-wetgever ligt het doel ten grondslag om de artikelen 4 en 5 anders te behandelen dan de artikelen 6, 7 en 8.

               2.

               Bij de uitlegging van RBE 8 heeft de Commissie het rechtszekerheidsbeginsel geschonden, dat met name van toepassing is wanneer een maatregel financiële gevolgen heeft en/of tot de oplegging van een sanctie leidt, en dat vereist dat onzekerheid wordt weggenomen ten gunste van de landbouwer.

               3.

               Bij de uitlegging van RBE 8 heeft de Commissie de beginselen van non-discriminatie en gelijke behandeling geschonden, die vereisen dat een landbouwer die een artikel van verordening nr. 21/2004 heeft geschonden dat niet is vermeld in RBE 8, niet op dezelfde wijze wordt behandeld als een landbouwer die een artikel van verordening nr. 21/2004 heeft geschonden dat wel is vermeld in RBE 8.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1782/2003 van de Raad van 29 september 2003 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers en houdende wijziging van de verordeningen (EEG) nr. 2019/93, (EG) nr. 1452/2001, (EG) nr. 1453/2001, (EG) nr. 1454/2001, (EG) nr. 1868/94, (EG) nr. 1251/1999, (EG) nr. 1254/1999, (EG) nr. 1673/2000, (EEG) nr. 2358/71 en (EG) nr. 2529/2001 (PB L 270, blz. 1).

      (2)  Verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad van 19 januari 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening aan landbouwers in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers, tot wijziging van verordeningen (EG) nr. 1290/2005, (EG) nr. 247/2006, (EG) nr. 378/2007 en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1782/2003 (PB L 30, blz. 16).

      (3)  Verordening (EG) nr. 21/2004 van de Raad van 17 december 2003 tot vaststelling van een identificatie- en registratieregeling voor schapen en geiten en tot wĳziging van verordening (EG) nr. 1782/2003 en de richtlijnen 92/102/EEG en 64/432/EEG (PB L 5, blz. 8).


title: Zaak C-49/06: Beroep, op  30 januari 2006  ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Groothertogdom Luxemburg

text:
               11.3.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 60/32

         Beroep, op 30 januari 2006 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Groothertogdom Luxemburg
   (Zaak C-49/06)
   (2006/C 60/62)
   Procestaal: Frans
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 30 januari 2006 beroep ingesteld tegen Groothertogdom Luxemburg door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door N. Yerrell als gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
   De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert dat het het Hof behage:

               1)

               vast te stellen dat het Groothertogdom Luxemburg, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 1999/37/EG van de Raad van 29 april 1999 inzake de kentekenbewijzen van motorvoertuigen (1), althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen; en

               2)

               het Groothertogdom Luxemburg te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De termijn voor omzetting van richtlijn 1999/37/EG in nationaal recht is op 1 juni 2004 verstreken.

      (1)  PB L 138 van 1.6.1999, blz. 57.


title: Gevoegde zaken C-145/08 en C-149/08: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 6 mei 2010 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Symvoulio tis Epikrateias — Griekenland) — Club Hotel Loutraki AE, Athinaïki Techniki AE, Evangelos Marinakis (C-145/08), Aktor Anonymi Techniki Etaireia (Aktor ATE) (C-149/08)/Ethniko Symvoulio Radiotileorasis, Ypourgos Epikrateías (C-145/08) Aktor Anonymi Techniki Etaireia (Aktor ATE) (C-149/08) (Richtlijn 92/50/EEG — Overheidsopdrachten voor dienstverlening — Concessies voor dienstverlening — Gemengde overeenkomst — Overeenkomst die overdracht van pakket aandelen van overheidscasino omvat — Overeenkomst waarbij aanbestedende dienst opdrachtnemer belast met beheer van casino en met uitvoering van plan inzake ontwikkeling en modernisering van panden en met aanleg van omliggend terrein van casino — Richtlijn 89/665/EEG — Besluit van aanbestedende dienst — Doeltreffende en snelle beroepsprocedures — Nationale procesregels — Voorwaarde voor toekenning van schadevergoeding — Voorafgaande nietigverklaring van onrechtmatige handeling of onrechtmatig nalaten of vaststelling van nietigheid daarvan door bevoegd gerecht — Leden van samenwerkingsverband dat inschrijving heeft ingediend in procedure tot plaatsing van overheidsopdracht — Besluit dat andere instantie dan aanbestedende dienst in kader van die procedure heeft genomen — Beroep dat bepaalde leden van samenwerkingsverband individueel hebben ingesteld — Ontvankelijkheid)

text:
               3.7.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 179/2

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 6 mei 2010 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Symvoulio tis Epikrateias — Griekenland) — Club Hotel Loutraki AE, Athinaïki Techniki AE, Evangelos Marinakis (C-145/08), Aktor Anonymi Techniki Etaireia (Aktor ATE) (C-149/08)/Ethniko Symvoulio Radiotileorasis, Ypourgos Epikrateías (C-145/08) Aktor Anonymi Techniki Etaireia (Aktor ATE) (C-149/08)
   (Gevoegde zaken C-145/08 en C-149/08) (1)

   (Richtlijn 92/50/EEG - Overheidsopdrachten voor dienstverlening - Concessies voor dienstverlening - Gemengde overeenkomst - Overeenkomst die overdracht van pakket aandelen van overheidscasino omvat - Overeenkomst waarbij aanbestedende dienst opdrachtnemer belast met beheer van casino en met uitvoering van plan inzake ontwikkeling en modernisering van panden en met aanleg van omliggend terrein van casino - Richtlijn 89/665/EEG - Besluit van aanbestedende dienst - Doeltreffende en snelle beroepsprocedures - Nationale procesregels - Voorwaarde voor toekenning van schadevergoeding - Voorafgaande nietigverklaring van onrechtmatige handeling of onrechtmatig nalaten of vaststelling van nietigheid daarvan door bevoegd gerecht - Leden van samenwerkingsverband dat inschrijving heeft ingediend in procedure tot plaatsing van overheidsopdracht - Besluit dat andere instantie dan aanbestedende dienst in kader van die procedure heeft genomen - Beroep dat bepaalde leden van samenwerkingsverband individueel hebben ingesteld - Ontvankelijkheid)
   2010/C 179/02
   Procestaal: Grieks

      Verwijzende rechter

   Symvoulio tis Epikrateias

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Club Hotel Loutraki AE, Athinaïki Techniki AE, Evangelos Marinakis

      Verwerende partijen: Ethniko Symvoulio Radiotileorasis, Ypourgos Epikrateías

      in tegenwoordigheid van: Athens Resort Casino AE Symmetochon, Ellaktor AE, voorheen Elliniki Technodomiki TEB AE, Regency Entertainment Psychagogiki kai Touristiki AE, voorheen Hyatt Regency Xenodocheiaki kai Touristiki (Ellas) AE, Leonidas Bombolas (C-145/08)
   en

      Verzoekende partij: Aktor Anonymi Techniki Etaireia (Aktor ATE)

      Verwerende partij: Ethnico Symvoulio Radiotileorasis,

      in tegenwoordigheid van: Michaniki AE (C-149/08),

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Symvoulio tis Epikrateias — Uitlegging van de artikelen 3, lid 2, 9, 14 en 16 van richtlijn 92/50/EEG van de Raad van 18 juni 1992 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor dienstverlening (PB L 209, blz. 1) — Werkingssfeer — Gemengde overeenkomst, bestaande uit een overeenkomst van verkoop van aandelen en een overeenkomst tot verlening van een concessie voor diensten — Uitlegging van de artikelen 1, lid 3, en 2 van richtlijn 89/665/EEG van de Raad van 21 december 1989 houdende de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toepassing van de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en voor de uitvoering van werken (PB L 665, blz. 33) — Nationale regeling die leden van een als inschrijver optredend samenwerkingsverband zonder rechtspersoonlijkheid verbiedt individueel rechtsmiddelen aan te wenden tegen besluiten genomen in de aanbestedingsprocedure

      Dictum

               1)

               Een gemengde overeenkomst waarvan het hoofdvoorwerp de verkrijging door een onderneming van 49 % van kapitaal van een overheidsonderneming is, en waarvan het daarmee onlosmakelijk verbonden accessoire voorwerp de levering van diensten en de uitvoering van werken betreft, valt in haar geheel niet binnen de werkingssfeer van de richtlijnen inzake overheidsopdrachten.

               2)

               Het recht van de Unie, inzonderheid het recht op een doeltreffende bescherming in rechte, verzet zich tegen een nationale regeling als die welke aan die orde is in het hoofdgeding, die aldus wordt uitgelegd dat de leden van een tijdelijke vereniging die heeft ingeschreven op een openbare aanbestedingsprocedure, de mogelijkheid wordt ontnomen om individueel vergoeding te vorderen van de schade die zij individueel zouden hebben geleden als gevolg van een besluit van een instantie — niet zijnde de aanbestedende dienst — die overeenkomstig de toepasselijke nationale bepalingen bij die procedure is betrokken, en dat gevolgen kan hebben voor het verloop van die procedure.

      (1)  PB C 142 van 7.6.2008.


title: Zaak C-329/11: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour d’appel de Paris (Frankrijk) op 29 juni 2011 — Alexandre Achughbabian/Préfet du Val-de-Marne

text:
               8.10.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 298/10

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour d’appel de Paris (Frankrijk) op 29 juni 2011 — Alexandre Achughbabian/Préfet du Val-de-Marne
   (Zaak C-329/11)
   2011/C 298/19
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Cour d’appel de Paris

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Alexandre Achughbabian

      Verwerende partij: Préfet du Val-de-Marne

      Prejudiciële vraag

   Verzet richtlijn 2008/115/EG van 16 december 2008 (1), gelet op de werkingssfeer ervan, zich tegen een nationale regeling, zoals artikel L.621-1 van de Code de l’entrée et du séjour des étrangers et du droit d’asile, krachtens welke aan een onderdaan van een derde land een gevangenisstraf wordt opgelegd op de enkele grond dat hij illegaal het nationale grondgebied is binnengekomen en aldaar illegaal verblijft?

      (1)  Richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven (PB L 348, blz. 98).


title: Zaak T-292/13: Beschikking van het Gerecht van 10 november 2014 — Evangelou/Commissie en ECB ( „Beroep tot nietigverklaring en tot schadevergoeding — Programma ter ondersteuning van de stabiliteit van Cyprus — Memorandum van overeenstemming inzake specifieke economische beleidsvoorwaarden dat tussen de Republiek Cyprus en het ESM is gesloten — Bevoegdheid van het Gerecht — Causaal verband — Beroep dat gedeeltelijk niet-ontvankelijk en gedeeltelijk kennelijk rechtens ongegrond is” )

text:
               26.1.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 26/30

         Beschikking van het Gerecht van 10 november 2014 — Evangelou/Commissie en ECB
   (Zaak T-292/13) (1)

   ((„Beroep tot nietigverklaring en tot schadevergoeding - Programma ter ondersteuning van de stabiliteit van Cyprus - Memorandum van overeenstemming inzake specifieke economische beleidsvoorwaarden dat tussen de Republiek Cyprus en het ESM is gesloten - Bevoegdheid van het Gerecht - Causaal verband - Beroep dat gedeeltelijk niet-ontvankelijk en gedeeltelijk kennelijk rechtens ongegrond is”))
   (2015/C 026/37)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: Christos Evangelou (Derynia, Cyprus) en Yvonne Evangelou (Derynia) (vertegenwoordigers: C. Paschalides, solicitor, en A. Paschalides, advocaat)

      Verwerende partijen: Europese Commissie (vertegenwoordigers: B. Smulders en J.-P. Keppenne, gemachtigden) en Europese Centrale Bank (ECB) (vertegenwoordigers: A. Sáinz de Vicuña Barroso, N. Lenihan en F. Athanasiou, gemachtigden, bijgestaan door W. Bussian, W. Devroe en D. Arts, advocaten)

      Voorwerp

   In de eerste plaats een verzoek om nietigverklaring van de punten 1.23 tot en met 1.27 van het memorandum van overeenstemming inzake specifieke economische beleidsvoorwaarden dat tussen de Republiek Cyprus en het Europees Stabiliteitsmechanisme (ESM) is gesloten op 26 april 2013, en in de tweede plaats een verzoek om vergoeding van de schade die verzoekers stellen te hebben geleden door de opneming van de punten 1.23 tot en met 1.27 in het memorandum van overeenstemming en doordat de Commissie haar toezichtsplicht niet is nagekomen

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Christos Evangelou en Yvonne Evangelou worden verwezen in hun eigen kosten en in die van de Europese Commissie en de Europese Centrale Bank (ECB).

      (1)  PB C 226 van 3.8.2013.


title: Zaak C-206/02 P: Hogere voorziening, op 3 juni 2002 ingesteld door LR af 1998 A/S, voorheen Løgstør Rør A/S, tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Vierde kamer) van 20 maart 2002 in zaak T-23/99, LR af 1998 A/S, voorheen Løgstør Rør A/S/Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
C 202/4                NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     24.8.2002
—    in elk geval de Commissie van de Europese Gemeenschap-              1998 A/S, voorheen Løgstør Rør A/S, gevestigd te Løgstør,
     pen te verwijzen in de in eerste aanleg en in hogere                Denemarken, vertegenwoordigd door D. Waelbroeck en
     voorziening opgekomen kosten.                                       H. Peytz, advocaten, tegen het arrest van het Gerecht van eerste
                                                                         aanleg van de Europese Gemeenschappen (Vierde kamer) van
                                                                         20 maart 2002 in zaak T-23/99, LR af 1998 A/S, voorheen
                                                                         Løgstør Rør A/S,/Commissie van de Europese Gemeen-
Middelen en voornaamste argumenten                                       schappen.
—    Schending van materieel gemeenschapsrecht
     —     schending van het beginsel van gelijke behandeling            Rekwirante concludeert dat het den Hove behage:
           en van het beginsel van vertrouwen in de beschik-
           kingspraktijk: de Commissie had niet het recht, door          —    het bestreden arrest, op 20 maart 2002 in zaak
           toepassing van de „richtsnoeren” af te wijken van                  T-23/99 gewezen door het Gerecht van eerste aanleg, te
           haar beschikkingspraktijk, vooral daar zij rekwirante              vernietigen;
           had laten verstaan dat medewerking haar voordelen
           zou opleveren (mededeling inzake medewerking).
           Door gebruik te maken van die samenwerking was                —    de beschikking van de Commissie van 21 oktober 1998
           de Commissie bij de vaststelling van het bedrag van                (zaak IV/35.691 — Kartel voor voorgeïsoleerde buizen),
           de geldboete gebonden aan haar usances.                            zoals gerectificeerd bij beschikking van 6 november
                                                                              1998, waarbij rekwirante een geldboete is opgelegd,
     —     schending van het beginsel van gelijke behandeling                 nietig te verklaren of althans deze geldboete aanzienlijk
           en discriminatie (met betrekking tot de duur van de                te verlagen of, subsidiair, de zaak terug te verwijzen naar
           inbreuk). Terwijl volgens de geest en de letter van de             het Gerecht van eerste aanleg;
           richtsnoeren het bedrag van de geldboete geleidelijk
           dient te worden verhoogd naar gelang van de duur              —    de richtsnoeren voor de berekening van geldboeten die
           van de inbreuk, wordt in het bestreden arrest met                  uit hoofde van artikel 15, lid 2, van verordening nr.
           betrekking tot rekwirante, die de referentieperiode                17/62 (2), respectievelijk artikel 65, lid 5, van het EGKS-
           van een jaar slechts met drie maanden had over-                    Verdrag worden opgelegd (PB 1998, C 9, blz. 3), onvere-
           schreden, een meer dan lineaire verhoging toegepast.               nigbaar te verklaren met artikel 241 EG; en
     —     schending van het verbod van terugwerkende kracht
           door toepassing van de „richtsnoeren”, volgens                —    de Commissie te verwijzen in de kosten.
           welke niet meer van de omzet met het betrokken
           product, maar van de totale omzet wordt uitgegaan.
—    Schending van wezenlijke vormvoorschriften
                                                                         Middelen en voornaamste argumenten
     —     schending van het beginsel van hoor en wederhoor
     —     niet-nakoming van de motiveringsplicht.                       Onjuiste beoordeling van de criteria ter bepaling van de
                                                                         geldboete (schending van artikel 15, lid 2, van verordening
(1) Nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie.                          nr. 17/62 en van het evenredigheids- en het gelijkheidsbeginsel;
                                                                         onjuiste toepassing of, subsidiair, onwettigheid van de richt-
                                                                         snoeren van 1998; het Gerecht van eerste aanleg heeft
                                                                         onvoldoende rekening gehouden met alle voor de berekening
                                                                         van de geldboete relevante factoren door te oordelen dat er
                                                                         geen bezwaar is tegen de berekeningsmethode van de Commis-
                                                                         sie waarbij in het geval van rekwirante van een zo hoog
                                                                         basisbedrag is uitgegaan dat aanpassingen op basis van de
Hogere voorziening, op 3 juni 2002 ingesteld door LR af                  duur van de inbreuk en verzwarende en verzachtende omstan-
1998 A/S, voorheen Løgstør Rør A/S, tegen het arrest                     digheden allemaal ver boven het in verordening nr. 17/62
van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese                        vastgestelde maximumbedrag van de geldboete (10 % van de
Gemeenschappen (Vierde kamer) van 20 maart 2002 in                       wereldwijde omzet) zijn of zouden zijn doorgevoerd. De
zaak T-23/99 (1), LR af 1998 A/S, voorheen Løgstør Rør                   methode voor de berekening van de geldboete is volledig
    A/S/Commissie van de Europese Gemeenschappen                         foutief zodat verordening nr. 17/62 onjuist is uitgelegd en
                                                                         toegepast. De uit deze methode voortvloeiende eindboeten
                       (Zaak C-206/02 P)                                 weerspiegelen niet op passende wijze de relevante individuele
                                                                         factoren en zelfs niet de relatieve hoogte van de door de
                         (2002/C 202/05)                                 Commissie gekozen, op basis van relevante factoren aange-
                                                                         paste basisbedragen, maar alleen — in het geval van alle
                                                                         ondernemingen van de categorieën 2 en 3 — de hoogte van
                                                                         de wereldwijde omzet van de groep waartoe de ondernemingen
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is               behoren, waardoor aan dit cijfer een overdreven gewicht wordt
op 3 juni 2002 hogere voorziening ingesteld door LR af                   toegekend.
 ---pagebreak--- 24.8.2002              NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     C 202/5
Schending van het vertrouwensbeginsel en van het verbod van            Rekwirante concludeert dat het den Hove behage
terugwerkende kracht: Het Gerecht van eerste aanleg heeft
blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen
dat de discretionaire bevoegdheid van de Commissie om                  1.   het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 20 maart
geldboeten vast te stellen en haar recht om „het algemene                   2002 te vernietigen en ten vervolge daarop artikel 1 van
niveau van de geldboeten te verhogen” voorrang hebben op                    de beschikkingen van de Commissie van 21 oktober
artikel 7 van het Europees Verdrag tot bescherming van de                   1998 [C(1998) 3117 def.) en 6 november 1998 [C(1998)
rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, dat door                  3415 def. en C(1998) 3117 def. rect.) (2) nietig te
artikel 49 van het Handvest van de grondrechten van de                      verklaren voorzover rekwirante daarbij deelneming aan
Europese Unie in het gemeenschapsrecht is geïncorporeerd.                   een overeenkomst en toepassing van tegen Powerpipe AB
Rekwirante mocht vertrouwen op de beschikkingspraktijk van                  gerichte onderlinge afgestemde maatregelen ten laste
de Commissie inzake geldboeten op het tijdstip dat zij zich tot             wordt gelegd; artikel 3 van die beschikkingen van de
de Commissie wendde. Verder valt een recht om het algemene                  Commissie nietig te verklaren; subsidiair, de in artikel 3
niveau van de geldboeten binnen de gestelde grenzen te                      aan rekwirante opgelegde geldboete te verlagen in de
verhogen, niet te vergelijken met de vaststelling — zoals in                mate die het Hof zal vermenen te behoren.
casu — van een echte quasi-wettelijke regeling in de vorm van
richtsnoeren en mededelingen die de methode om geldboeten
te bepalen volledig wijzigen.                                          2.   De Commissie te verwijzen in de kosten die rekwirante
                                                                            in de procedure voor het Gerecht van eerste aanleg en
                                                                            voor het Hof zijn opgekomen.
Het Gerecht heeft onvoldoende rekening gehouden met ver-
zachtende omstandigheden.
Onjuiste toepassing van de mededeling inzake samenwerking              Middelen en voornaamste argumenten
(1) PB C 86, 27.03.1999, blz. 31.                                      —    Schending van het verbod van terugwerkende kracht, het
(2) EEG Raad: verordening nr. 17: Eerste verordening over de                vertrouwensbeginsel en het beginsel van goed bestuur bij
    toepassing van de artikelen 85 en 86 van het Verdrag (PB 1962,          de vaststelling van de geldboete. De toepassing met
    13, blz. 204).                                                          terugwerkende kracht van de „richtsnoeren” heeft ertoe
                                                                            geleid dat aan rekwirante een geldboete is opgelegd die
                                                                            driemaal zo hoog is dan normaal het geval zou zijn
                                                                            geweest, en dit niet op grond van een beoordeling van
                                                                            het concrete geval, maar alsof dit aldus zou zijn bepaald
                                                                            bij een verordening die de sancties verzwaart.
                                                                       —    Schending van het vertrouwensbeginsel door de wijze
                                                                            van berekening van de geldboete te wijzigen nadat
Hogere voorziening, op 4 juni 2002 ingesteld door Brugg                     rekwirante had meegewerkt. Een onderneming die mee-
Rohrsysteme GmbH tegen het arrest van het Gerecht van                       werkt, mag erop rekenen dat de Commissie de beginselen
eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Vierde                        voor de berekening van de geldboete vervolgens niet
kamer) van 20 maart 2002 in zaak T-15/99, Brugg Rohr-                       aldus wijzigt dat die medewerking uiteindelijk voor haar
systeme GmbH tegen Commissie van de Europese Ge-                            geen enkel voordeel oplevert.
                          meenschappen
                                                                       —    Schending van de rechten van de verdediging door de
                       (Zaak C-207/02 P)                                    nieuwe richtsnoeren inzake geldboeten toe te passen
                                                                            zonder rekwirante te horen.
                         (2002/C 202/06)
                                                                       —    Schending van het beginsel van gelijke behandeling door
                                                                            het basisbedrag voor de berekening van de aan rekwirante
                                                                            op te leggen geldboete niet te verlagen. Het Gerecht en de
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                  Commissie geven blijk van een verkeerde opvatting van
op 4 juni 2002 hogere voorziening ingesteld door Brugg                      de draagwijdte en de betekenis van het in artikel 15, lid 2,
Rohrsysteme GmbH, vertegenwoordigd door T. Jestaedt, H.-J.                  van verordening nr. 17 bepaalde maximum van tien
Salger en M. Sura van het advocatenkantoor Lovells te Brussel,              procent. Dit maximum ziet niet alleen op het eindbedrag
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij P. Dupont van                   van de berekening; in het kader van de berekening
het advocatenkantoor Arendt & Medernach, tegen het arrest                   mag geen enkel bedrag het maximum van tien procent
van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-                   overschrijden. Wegens de niet-bestreden verhouding van
schappen (Vierde kamer) van 20 maart 2002 in zaak T-15/99,                  5 tot 1 tussen de derde en de vierde categorie van
Brugg Rohrsysteme GmbH tegen Commissie van de Europese                      betrokken ondernemingen, had het basisbedrag ook voor
Gemeenschappen (1).                                                         rekwirante moeten worden verlaagd.


title: Zaak T-456/11: Beroep ingesteld op 12 augustus 2011 — ICdA e.a./Commissie

text:
               8.10.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 298/27

         Beroep ingesteld op 12 augustus 2011 — ICdA e.a./Commissie
   (Zaak T-456/11)
   2011/C 298/50
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: International Cadmium Association (ICdA) (Brussel, België), Rockwood Pigments (UK) Ltd (Stoke-on-Trent, Verenigd Koninkrijk) en James M Brown Ltd (Stoke-on-Trent, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: R. Cana en K. Van Maldegem, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               de bestreden handeling nietig verklaren voor zover zij het gebruik beperkt van cadmiumpigmenten in andere kunststoffen dan die waarin het gebruik daarvan vóór de vaststelling van de bestreden handeling beperkt was;

               —

               de Commissie te verwijzen in alle kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voeren verzoeksters acht middelen aan.

               1)

               Eerste middel,

                           —

                           de bestreden verordening is in strijd met de artikelen 137, lid 1, sub a, en 68 tot en met 71 van de REACH-verordening (1);

               2)

               Tweede middel

                           —

                           de bestreden verordening berust op een kennelijke beoordelingsfout;

               3)

               Derde middel

                           —

                           de bestreden verordening maakt inbreuk op het rechtszekerheidsbeginsel en op het beginsel van gerechtvaardigde verwachtingen;

               4)

               Vierde middel

                           —

                           de bestreden verordening maakt inbreuk op de REACH-verordening voor zover zij beperkingen oplegt met betrekking tot een groep van stoffen die niet individueel zij beoordeeld;

               5)

               Vijfde middel

                           —

                           de bestreden verordening maakt inbreuk op de Overeenkomst inzake technische handelsbelemmeringen (THB-overeenkomst);

               6)

               Zesde middel

                           —

                           de bestreden verordening maakt inbreuk op de procedurele rechten van verzoeksters;

               7)

               Zevende middel

                           —

                           de bestreden verordening is, in strijd met artikel 296 VWEU, niet afdoende met redenen omkleed;

               8)

               Achtste middel

                           —

                           de bestreden verordening is in strijd met het evenredigheidsbeginsel.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (REACH), tot oprichting van een Europees Agentschap voor chemische stoffen, houdende wijziging van richtlijn 1999/45/EG en houdende intrekking van verordening (EEG) nr. 793/93 van de Raad en verordening (EG) nr. 1488/94 van de Commissie alsmede richtlijn 76/769/EEG van de Raad en de richtlijnen 91/155/EEG, 93/67/EEG, 93/105/EG en 2000/21/EG van de Commissie (PB L 396, blz. 1).


title: Zaak C-75/07: Beroep ingesteld op 12 februari 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Franse Republiek

text:
               28.4.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 95/20

         Beroep ingesteld op 12 februari 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Franse Republiek
   (Zaak C-75/07)
   (2007/C 95/35)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordiger: B. Stromsky, gemachtigde)

      Verwerende partij: Franse Republiek
   Conclusies

               —

               vast te stellen dat de Franse Republiek, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2004/28/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 tot wijziging van richtlijn 201/82/EG tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik (1), de krachtens artikel 3 van deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;
               Subsidiair:
               vast te stellen dat de Franse Republiek, door aan de Commissie niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen mee te delen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2004/28/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 tot wijziging van richtlijn 201/82/EG tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik, de krachtens artikel 3 van deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               de Franse Republiek te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De termijn voor omzetting van richtlijn 2004/28/EG in nationaal recht is op 30 oktober 2005 verstreken.

      (1)  PB L 136, blz. 58.


title: Zaak C-284/04: Verzoek van het Landesgericht für ZRS Wien van 7 juni 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen T-Mobile Austria GmbH en Republiek Oostenrijk

text:
               23.10.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 262/12

         Verzoek van het Landesgericht für ZRS Wien van 7 juni 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen T-Mobile Austria GmbH en Republiek Oostenrijk
   (Zaak C-284/04)
   (2004/C 262/24)
   Het Landesgericht für ZRS Wien heeft bij beschikking van 7 juni 2004, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 1 juli 2004, in het geding tussen T-Mobile Austria GmbH en Republiek Oostenrijk, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:

               1)

               Dient artikel 4, lid 5, derde alinea, in samenhang met bijlage D, punt 1, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) (1) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (hierna: „Zesde richtlijn”) aldus te worden uitgelegd dat de toewijzing door een lidstaat van gebruiksrechten met betrekking tot de frequenties voor systemen van mobiele telefonie volgens de UMTS/IMT-2000-norm, de GSM-DCS-1800-norm en de TETRA-norm (hierna: „gebruiksrechten met betrekking tot de frequenties voor systemen van mobiele telefonie”) tegen betaling van een gebruiksvergoeding, als een werkzaamheid op het gebied van de telecommunicatie moet worden beschouwd?

               2)

               Dient artikel 4, lid 5, derde alinea, van de Zesde richtlijn aldus te worden uitgelegd dat een lidstaat waarvan de nationale regeling niet voorziet in het in artikel 4, lid 5, derde alinea, van de richtlijn genoemde criterium van de „niet-onbeduidende omvang” van een werkzaamheid (de-minimisregel) als voorwaarde voor de toekenning van de hoedanigheid van belastingplichtige, daardoor in elk geval als belastingplichtige moet worden aangemerkt voor alle werkzaamheden op het gebied van de telecommunicatie, ongeacht of de omvang van deze werkzaamheden onbeduidend is?

               3)

               Dient artikel 4, lid 5, derde alinea, van de Zesde richtlijn aldus te worden uitgelegd dat de toewijzing door een lidstaat van gebruiksrechten met betrekking tot de frequenties voor systemen van mobiele telefonie tegen een totale vergoeding van respectievelijk 831 595 241,10 EUR (UMTS/IMT 2000), 98 108 326 EUR (DCS-1800-kanalen) en 4 832 743,47 EUR (TETRA) als een werkzaamheid van niet-onbeduidende omvang moet worden aangemerkt, en de lidstaat bijgevolg uit dien hoofde belastingplichtige is?

               4)

               Dient artikel 4, lid 5, tweede alinea, van de Zesde richtlijn aldus te worden uitgelegd dat het tot concurrentievervalsing van enige betekenis zou leiden, wanneer een lidstaat de vergoedingen voor de toewijzing van gebruiksrechten met betrekking tot de frequenties voor systemen van mobiele telefonie, ten belope van respectievelijk 831 595 241,10 EUR (UMTS/IMT 2000), 98 108 326 EUR (DCS-1800-kanalen) en 4 832 743,47 EUR (TETRA), niet aan de omzetbelasting onderwerpt, terwijl particuliere aanbieders van dergelijke frequenties deze werkzaamheid aan de omzetbelasting moeten onderwerpen?

               5)

               Dient artikel 4, lid 5, eerste alinea, van de Zesde richtlijn aldus te worden uitgelegd dat een lidstaat de werkzaamheid waarbij de gebruiksrechten met betrekking tot de frequenties voor systemen van mobiele telefonie aldus aan mobieletelefonieondernemingen worden toegewezen dat in een aanbestedingsprocedure om aanbiedingen wordt verzocht en vervolgens de meestbiedende de frequenties krijgt toegewezen, niet als overheid verricht en daardoor uit hoofde van deze werkzaamheid belastingplichtige is, ongeacht de juridische aard van deze toewijzing naar het nationale recht van deze lidstaat?

               6)

               Dient artikel 4, lid 2, van de Zesde richtlijn aldus te worden uitgelegd dat de in de vijfde vraag beschreven toewijzing door een lidstaat van gebruiksrechten met betrekking tot de frequenties voor systemen van mobiele telefonie als een economische activiteit moet worden aangemerkt en de lidstaat bijgevolg uit hoofde van deze werkzaamheid belastingplichtige is?

               7)

               Dient de Zesde richtlijn aldus te worden uitgelegd dat het bij de vergoedingen voor de toewijzing van gebruiksrechten met betrekking tot de frequenties voor systemen van mobiele telefonie gaat om brutobedragen (waarin de belasting over de toegevoegde waarde reeds is inbegrepen) dan wel om nettobedragen (waar de belasting over de toegevoegde waarde nog moet worden bijgeteld)?

      (1)  PB L 145, blz. 1.


title: Beroep, op 5 maart 1998 ingesteld door Sadam Zuccherifici Divisione della Seci, Sadam Castiglionese Spa, Sadam Abruzzo Spa, Zuccherificio del Molise Spa, Societá Fondiaria Industriale Romagnola SFIR Spa, tegen Raad van de Europese Unie (Zaak T-39/98)

text:
2.5.98                NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     C 137/19
     Besluit 97/803/EG, nietig te verklaren krachtens de              niet is bepaald dat de steun tijdens de geldingsduur van
     artikelen 173 en 174 van het EG-Verdrag;                         Verordening (EG) nr. 1101/95 op nul wordt gebracht.
Ð de Raad te verwijzen in de kosten.                                  Tot staving van hun beroep voeren verzoekers de volgende
                                                                      middelen aan:
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                      Ð Ontoereikende motivering: in de veertiende overwe-
De middelen en voornaamste argumenten zijn identiek aan                    ging van de considerans van Verordening (EG)
die in zaak T-310/97 (Nederlandse Antillen tegen Raad                      nr. 1101/95 is duidelijk gesteld om welke redenen de
van de Europese Unie) (1).                                                 aanpassingssteun voor de suikerbietenteelt in Zuid-Ita-
                                                                           lieÈ tot 2000/2001 op een hoog niveau dient te blijven.
(1) Nog niet verschenen in het Publicatieblad.                             Men ziet niet in waarom deze redenen na 2001 niet
                                                                           meer geldig zouden zijn. Het is integendeel duidelijk,
                                                                           dat minstens de redenen in verband met het klimaat en
                                                                           de bodemgesteldheid, die in voormelde overweging uit-
                                                                           drukkelijk zijn vermeld, nog steeds geldig zullen zijn.
Beroep, op 5 maart 1998 ingesteld door Associazione                   Ð Schending van wezenlijke vormvoorschriften: het
Nazionale Bieticoltori, F. Coccia en V. Di Giovine tegen                   bestreden artikel 2 is een specifieke beschikking die
                  Raad van de Europese Unie                                geldt voor de regio Zuid-ItalieÈ, en niet een bepaling
                                                                           van een verordening stricto sensu, zodat de Italiaanse
                        (Zaak T-38/98)                                     staat had moeten worden uitgenodigd zijn opmerkin-
                         (98/C 137/40)                                     gen kenbaar te maken. Hiervoor pleiten ook het
                                                                           belang en het wezenlijk karakter van de problemen
                     (Procestaal: Italiaans)                               van de landbouw in Zuid-ItalieÈ in de context van de
                                                                           economie van het land, alsmede de negatieve gevolgen
                                                                           van een volledige intrekking van de steun voor de
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese                          regio Zuid-ItalieÈ.
Gemeenschappen is op 5 maart 1998 beroep ingesteld
tegen Raad van de Europese Unie door Associazione
Nazionale Bieticoltori, F. Coccia en V. Di Giovine, verte-            Ð Misbruik van bevoegdheid: gelet op het aanzienlijke
genwoordigd door L. F. Paolucci en G. P. Galletti, advoca-                 tijdsverloop tussen de verordening en de situatie
ten te Bologna, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg                    waarop zij zal moeten worden toegepast, is moeilijk te
ten kantore van A. Kronshagen, advocaat aldaar, rue                        begrijpen welke de preciese strekking van de verorde-
Marie-AdeÂlaïde 22.                                                        ning is. Het feit dat op een dermate opvallende manier
                                                                           wordt vooruitgelopen op een beslissing die normaal
                                                                           niet vóór 2001 had mogen worden genomen, in het
Verzoekers concluderen dat het het Gerecht behage:
                                                                           licht van de situatie van dat ogenblik, wijst er boven-
                                                                           dien op dat de verordening als grondslag zou kunnen
Ð nietig te verklaren artikel 2 van Verordening (EG)                       worden genomen voor een eventuele wijziging van de
     nr. 2613/97 van de Raad;                                              communautaire productiequota die aan elk van de lid-
                                                                           staten zijn toegewezen. Waar artikel 39 van het Ver-
Ð verweerder te verwijzen in de kosten.                                    drag tenslotte bepaalt, dat het doel van het gemeen-
                                                                           schappelijk landbouwbeleid de geleidelijke afschaffing
                                                                           is van de bestaande verschillen, is niet duidelijk hoe
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                           men er van kan uitgaan dat in 2001 in de regio Zuid-
                                                                           ItalieÈ de structurele verschillen inzake landbouw en
Verzoekers, de vereniging die de belangen behartigt van de                 industrie niet langer zullen bestaan, nog afgezien van
bietenproducenten in heel ItalieÈ, en enkele bietenproducen-               het feit dat de natuurlijke verschillen uiteraard zullen
ten die hun bedrijf hebben in de regio Zuid-ItalieÈ in de zin              blijven bestaan.
van de regionale diversificatiecriteria van artikel 46 van
Verordening (EEG) nr. 1785/81, zoals gewijzigd bij Veror-             (1) Verordening (EG) nr. 1101/95 van de Raad van 24 april 1995
dening (EG) nr. 1101/95 (1), komen op tegen artikel 2 van                 tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 1785/81 houdende
Verordening (EG) nr. 2613/97 (2), voorzover daarin is                     een gemeenschappelijke ordening der markten in de sector sui-
bepaald, dat met ingang van het verkoopseizoen 2001/                      ker en van Verordening (EEG) nr. 1010/86 houdende vaststel-
2002 alle aanpassingssteun aan de suikerbietentelers wordt                ling van de algemene voorschriften inzake de restitutie bij de
afgeschaft.                                                               productie voor bepaalde in de chemische industrie gebruikte
                                                                          producten van de sector suiker (PB L 110 van 17.5.1995,
                                                                          blz. 1).
Volgens verzoekers treft de bestreden bepaling hoofdzake-             (2) Verordening (EG) nr. 2613/97 van de Raad van 15 december
lijk de bietenteelt in de regio Zuid-ItalieÈ, en gaat het dus             1997 houdende machtiging voor Portugal om steun te verlenen
om een specifieke beschikking en niet om een bepaling van                 aan de producenten van suikerbieten en afschaffing van alle
een verordening stricto sensu. De betrokken bepaling                      nationale steun met ingang van het verkoopseizoen 2001/2002
komt er dus in wezen op neer, dat vooraf een beslissing                   (PB L 353 van 24.12.1997, blz. 3).
wordt genomen over de resterende steun vanaf het jaar
2000 voor de regio Zuid-ItalieÈ, de enige regio waarvoor


title: Zaak T-241/07: Beroep ingesteld op 10 juli 2007 — Buzzi Unicem/Commissie

text:
               8.9.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 211/44

         Beroep ingesteld op 10 juli 2007 — Buzzi Unicem/Commissie
   (Zaak T-241/07)
   (2007/C 211/82)
   Procestaal: Italiaans
   Partijen

      Verzoekende partijen: Buzzi Unicem SpA (vertegenwoordigers: C. Vivani en M. Vellano, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               nietigverklaring van de beschikking van de Commissie van 15 mei 2007 betreffende het nationale plan voor de toewijzing van broeikasgasemissierechten dat de Italiaanse Republiek heeft aangemeld overeenkomstig Richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad — wegens schending van het EG-Verdrag en van de beginselen en voorschriften die ter uitvoering daarvan zijn vastgesteld — voor zover daarin is bepaald dat het nationale plan voor toewijzing in die zin moet worden gewijzigd dat rationaliseringsmaatregelen volgens welke de exploitant een gedeelte van de toegewezen rechten mag behouden in het geval van „sluiting wegens processen van rationalisering van de productie” (artikel 1, punt 4, en artikel 2, punt 4, van de beschikking) niet langer zijn toegestaan;

               —

               verwijzing van de Commissie in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Bij de bestreden beschikking is het nationale toewijzingsplan dat Italië bij brief van 15 december 2006 heeft aangemeld, onverenigbaar verklaard met Richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 2003 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap en tot wijziging van Richtlijn 96/61/EG van de Raad.
   Het punt waartegen specifiek bezwaar wordt gemaakt betreft de mogelijkheid dat de exploitant een gedeelte van de toegewezen rechten mag behouden in het geval van sluiting wegens processen van rationalisering van de productie-installaties of van gedeelten daarvan.
   Tot staving van haar stellingen voert verzoekster het volgende aan:

               —

               verweerster heeft ten onrechte haar eigen analyse in termen van „aanpassing van de toewijzingen” opgelegd, zodat de mogelijkheid van de zogenoemde „aanpassingen achteraf” wordt uitgesloten. Verzoekster erkent in dit verband dat dit soort aanpassingen de markt verstoort en tot onzekerheid voor de ondernemingen leidt alsmede criterium nr. 10 van bijlage III bij bovengenoemde richtlijn schendt. Volgens verzoekster gaat het er eerder om dat wordt vermeden dat aanspraken op de toe te wijzen emissierechten verloren gaan, en dat dus de juridische bevoegdheid om daarover te beschikken middels gebruik in andere installaties verloren gaat. Het gaat er wezen om dat wordt vermeden dat er een obstakel ontstaat voor de vrije organisatie en de toepassing van het subjectieve recht van een onderneming, hetgeen bovendien in strijd is met de beginselen van logica, evenredigheid en bescherming van het milieu en van de mededinging als bedoeld in de artikelen 5 EG, 174 EG en 175 EG.

               —

               de bestreden beschikking is voorts in strijd met de logische premissen waarop zij is gebaseerd. Daarbij dient te worden gepreciseerd dat de Commissie in punt 4 van de considerans van de bestreden beschikking erkent dat de richtlijn de mogelijkheid bevat dat de lidstaten aanpassingen aanbrengen mits een dergelijke aanpassing geen terugwerkende kracht heeft en geen afbreuk doet aan de functionering van het gemeenschapssysteem. In het onderhavige geval zet de exploitant van de gesloten installaties zijn activiteiten voort en blijft hij actief op de markt met de andere goedgekeurde installaties. Een „aanpassing van de toewijzing” moet, naar eigen zeggen van de Commissie, dus mogelijk zijn.

               —

               verweerster heeft verzuimd uiteen te zetten welke redenering zij heeft gevolgd om het bekritiseerde mechanisme onverenigbaar te verklaren omdat het een „aanpassing achteraf” zou zijn.

               —

               schending van het beginsel van gelijke behandeling gelet op hetgeen is vastgesteld in de beschikking van de Commissie tot goedkeuring van het nationale toewijzingsplan van het Verenigd Koninkrijk.


title: Zaak C-289/11 P: Hogere voorziening ingesteld op 9 juni 2011 door Legris Industries SA tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 24 maart 2011 in zaak T-376/06, Legris Industries/Commissie

text:
               27.8.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 252/17

         Hogere voorziening ingesteld op 9 juni 2011 door Legris Industries SA tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 24 maart 2011 in zaak T-376/06, Legris Industries/Commissie
   (Zaak C-289/11 P)
   2011/C 252/31
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirante: Legris Industries SA (vertegenwoordigers: A. Wachsmann en S. Thibault-Liger, advocaten)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

               —

                     primair,

                           —

                           op grond van artikel 256 VWEU en artikel 56 van Protocol nr. 3 betreffende het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie, het arrest van het Gerecht van 24 maart 2011, Legris Industries/Europese Commissie (T-376/06) volledig vernietigen;

                           —

                           de vorderingen die Legris Industries SA in eerste aanleg voor het Gerecht heeft ingediend toewijzen;

                           —

                           bijgevolg,

                                       —

                                       beschikking C(2006) 4180 van de Commissie van 20 september 2006 inzake een procedure op grond van artikel 81 [EG] en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (zaak COMP/F-1/38.121 — Fittingen), voor zover zij betrekking heeft op Legris Industries SA alsmede de motivering van het dispositief ervan nietig verklaren, voor zover Legris Industries SA daarbij een geldboete wordt opgelegd vanwege de aan haar toe te rekenen praktijken van Comap, en

                                       —

                                       Legris Industries SA akte verlenen van het feit dat zij de stukken, vorderingen en verzoeken van Comap tegen bovengenoemde beschikking van de Commissie tot de hare maakt;

               —

                     subsidiair,
                   op grond van artikel 261 VWEU, de bij artikel 2, sub g, van bovengenoemde beschikking van de Europese Commissie aan Legris Industries SA opgelegde geldboete van 46,8 miljoen EUR, waarvan 18,56 miljoen hoofdelijk met Comap, nietig verklaren of, op grond van artikel 261 VWEU, die geldboete van 46,8 miljoen EUR passend verlagen;

               —

               in ieder geval de Europese Commissie in de kosten verwijzen, met inbegrip van die welke Legris Industries SA in de procedure voor het Gerecht heeft gedragen.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwirante doet haar hogere voorziening op vier middelen steunen.
   Met haar eerste middel stelt Legris Industries schending van het recht op een onafhankelijke en onpartijdige rechter, voor zover de door het Gerecht uitgevoerde toetsing van de beschikking van de Commissie — welke instelling zowel het verrichten van onderzoek als het opleggen van sancties tot taak heeft — beperkt is gebleven tot kennelijk onjuiste rechtsopvattingen alsmede kennelijke feitelijke vergissingen, en geen toetsing met volledige rechtmacht was op grond van een volledig heronderzoek van de feiten van de zaak en, inzonderheid, van de overgelegde bewijzen.
   Met haar tweede middel, dat drie onderdelen omvat, beroept rekwirante zich op schending van de beginselen die de toerekening van een inbreuk op artikel 101 VWEU door een dochtermaatschappij aan de moedermaatschappij beheersen. Met het eerste onderdeel betoogt rekwirante om te beginnen dat de toepassing jegens haar van een de facto onweerlegbaar vermoeden van aansprakelijkheid voor de praktijken van haar dochtermaatschappij Comap Unierechtelijk ontoelaatbaar is, gelet op het repressieve karakter van de opgelegde sanctie. Met het tweede onderdeel stelt zij vervolgens dat de toepassing jegens haar van dat de facto onweerlegbare vermoeden van aansprakelijkheid het gevolg is van de afwijzing van haar argumenten door het Gerecht op basis van een ontoereikende en tegenstrijdige motivering. In het derde onderdeel, ten slotte, beroept rekwirante zich op schending van de rechtspraak volgens welke de toepassing van dat vermoeden van aansprakelijkheid op financiële houdstermaatschappijen zonder operationele activiteiten moet worden afgewezen, alsmede op de beginselen van gelijke behandeling en gewettigd vertrouwen.
   Met haar derde middel laakt de moedermaatschappij de schending van de beginselen van gelijke behandeling, van persoonlijke aansprakelijkheid en van het persoonlijk karakter van straffen, welke schending voortvloeit uit het feit dat het Gerecht rekwirante niet heeft toegestaan de door haar dochtermaatschappij Comap aangevoerde middelen tot nietigverklaring van de bestreden beschikking over te nemen, terwijl het rekwirante wel voor de praktijken van Comap aansprakelijk heeft gesteld.
   Met haar vierde en laatste middel verzoekt rekwirante ten slotte het Hof om vast te stellen welke de gevolgen zijn voor haar van een eventuele vernietiging van het arrest Comap op grondslag van de door Comap in haar hogere voorziening aangevoerde middelen.


title: Zaak T-513/08 P: Hogere voorziening ingesteld op 25 november 2008 door de Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 11 september 2008 in zaak F-135/07, Smadja/Commissie

text:
               21.2.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 44/50

         Hogere voorziening ingesteld op 25 november 2008 door de Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 11 september 2008 in zaak F-135/07, Smadja/Commissie
   (Zaak T-513/08 P)
   (2009/C 44/88)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Rekwirante: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: K. Herrmann en D. Martin, gemachtigden)

      Andere partij bij de procedure: Daniele Smadja (New Delhi, India)
   Conclusies

               —

               het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 11 september 2008 in zaak F-135/07 vernietigen;

               —

               het door Smadja ingestelde beroep verwerpen;

               —

               beslissen dat elke partij haar eigen kosten van deze procedure en van die voor het Gerecht voor ambtenarenzaken zal dragen.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Met deze hogere voorziening vraagt de Commissie om vernietiging van het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 11 september 2008 in de zaak Smadja/Commissie, F-135/07, waarbij dat Gerecht nietig heeft verklaard het besluit van de Commissie van 21 december 2006 waarbij verzoekster in eerste aanleg na het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 29 september 2005 in de zaak T-218/02, Napoli Buzzanca/Commissie, is ingedeeld in de rang A*15, salaristrap 1.
   Tot staving van haar hogere voorziening voert de Commissie één middel aan, ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging van het evenredigheidsbeginsel.
   In het kader van de drie onderdelen van dit middel betoogt de Commissie:

               —

               er kan geen beroep worden gedaan op het evenredigheidsbeginsel wanneer statutaire bepalingen zoals de artikelen 3 en 4 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen de Commissie verbieden om aanstellingsbesluiten met terugwerkende kracht vast te stellen;

               —

               het evenredigheidsbeginsel kan niet tot gevolg hebben dat het gezag van gewijsde van een arrest van het Gerecht van eerste aanleg wordt ontkend;

               —

               er kan geen beroep worden gedaan op het evenredigheidsbeginsel wanneer statutaire bepalingen zoals artikel 5, lid 5, van bijlage XIII gelezen in samenhang met artikel 46, lid 1, sub a, van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen in casu een indeling in een hogere salaristrap dan salaristrap 1 uitsluit.


title: Zaak C-333/02: Beroep, op 20 september 2002 ingesteld door Italiaanse Republiek tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
C 274/22                NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   9.11.2002
Middelen en voornaamste argumenten                                     —      De Commissie van de Europese Gemeenschappen en de
                                                                              Raad van de Europese Unie te verwijzen in de kosten.
De verplichting van het Verenigd Koninkrijk om maatregelen
vast te stellen om voor zijn gehele grondgebied aan de richtlijn
te voldoen, staat niet ter discussie.
                                                                       Middelen en voornaamste argumenten
Daar het Verenigd Koninkrijk de Commissie niet in kennis
heeft gesteld van de bepalingen die zijn vastgesteld en van            Voor het vijfde opeenvolgende jaar maakt Italië geen deel uit
kracht zijn geworden ten einde met betrekking tot Gibraltar            van de bij verordening van de Commissie bepaalde gebieden
aan de betrokken richtlijn te voldoen en de Commissie niet             met een tekort waarvoor „afgeleide” prijzen voor suiker en
beschikt over andere informatie waaruit zij kan afleiden dat           suikerbieten worden vastgesteld, en geldt in deze lidstaat dus
het Verenigd Koninkrijk de noodzakelijke bepalingen heeft              de „gewone” interventieprijs van artikel 2, lid 1, sub a, van
vastgesteld en in werking heeft doen treden, moet zij aannemen         verordening nr. 1260/2001.
dat het Verenigd Koninkrijk nog geen dergelijke bepalingen
heeft vastgesteld en derhalve de krachtens de richtlijn op hem
rustende verplichtingen niet is nagekomen.
                                                                       Bij de kwalificatie van een gebied als gebied met een tekort zijn
                                                                       als criterium de productie- en consumptiecijfers gebruikt zoals
                                                                       deze vallen af te leiden uit de door de lidstaten meegedeelde
( 1) PB L 85, blz. 1.                                                  balansen.
                                                                       Voor Italië ligt de voorziene suikerproductie 111 400 ton
                                                                       hoger dan de voorziene consumptie.
                                                                       Het criterium voor de beoordeling van het verbruik op basis
                                                                       waarvan de Commissie tot dit resultaat komt, is volgens de
Beroep, op 20 september 2002 ingesteld door Italiaanse
                                                                       Italiaanse regering onwettig en foutief.
Republiek tegen Commissie van de Europese Gemeen-
                             schappen
                                                                       Meer in het bijzonder is bij de berekening van de voorziene
                         (Zaak C-333/02)                               consumptie geen rekening gehouden met de suiker die is
                                                                       verwerkt in voor de export bestemde producten.
                          (2002/C 274/38)
                                                                       De Commissie is er dus van uitgegaan dat voor de „consumptie”
                                                                       slechts witte suiker in aanmerking hoeft te worden genomen
                                                                       die direct in Italië wordt verbruikt, met uitsluiting van die
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is             welke (in Italië) wordt verwerkt in exportproducten op basis
op 20 september 2002 beroep tegen Commissie van de                     van suiker.
Europese Gemeenschappen en Raad van de Europese Unie
ingesteld door Italiaanse Republiek, vertegenwoordigd door
Umberto Leanza als gemachtigde, bijgestaan door Giacomo
Aiello, avvocato dello Stato.                                          Aldus is niet de „behoefte” aan suiker vastgesteld die de markt
                                                                       zal „verbruiken”, maar de consumptie in enge zin op het
                                                                       nationale grondgebied.
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
                                                                       Deze aanpak is onjuist, aangezien het begrip consumptie aldus
—      verordening (EG) nr. 1129/2002 (1) van de Commissie             te strikt wordt uitgelegd.
       van 27 juni 2002 tot vaststelling van de afgeleide
       interventieprijzen voor witte suiker voor het verkoopsei-
       zoen 2002/2003 nietig te verklaren, voorzover hierbij de
       afgeleide interventieprijs voor witte suiker niet voor alle     (1 ) PB L 169 van 28.6.2002, blz. 22.
       gebieden in Italië is vastgesteld, en, voorzover nodig,         (2 ) PB L 178 van 30.6.2001, blz. 1.
       artikel 2, lid 1, sub a, van verordening (EG) nr. 1260/
       2001 ( 2) van de Raad van 19 juni 2001 eveneens nietig te
       verklaren;


title: ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG van 8 maart 1995 in zaak T-493/93, Hansa-Fisch GmbH tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Visserij - Overeenkomst EEG-Marokko - Afgifte van vergunningen - Toetredingsakte Spanje en Portugal - Relatieve stabiliteit - Gewettigd vertrouwen)

text:
Nr . C 87/ 10           NL                   Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   8 . 4 . 95
verminderd, in de periode vóór 10 juli 1991 non-existent                 ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
was, alsmede tot nietigverklaring van deze beschikking                                          van 8 maart 1995
vanaf 10 juli 1991 , met veroordeling van de Commissie tot
betaling van het saldo van de communautaire bijstand die                in zaak T-493/93, Hansa-Fisch GmbH tegen Commissie
voor project nr. 860012/P1 verschuldigd zou zijn, heeft het                           van de Europese Gemeenschappen ( ] )
Gerecht (Eerste Kamer ), samengesteld als volgt: J. L. Cruz             (Visserij — Overeenkomst EEG-Marokko — Afgifte van
Vilaga, president, H. Kirschner en A. Kalogeropoulos,                   vergunningen — Toetredingsakte Spanje en Portugal —
rechters; griffier: J. Palacio Gonzalez, administrateur, op                      Relatieve stabiliteit — Gewettigd vertrouwen)
7 maart 1995 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt                                            ( 95/C 87/22 )
als volgt:
                                                                                (Procestaai: Duits)
1 . Verklaart nietig de beschikking van de Commissie tot
       vermindering van de financiële bijstand van het Euro
      pees Sociaal Fonds voor project nr. 860012/P1 betref             In zaak T-493/93 , Hansa-Fisch GmbH, gevestigd te Sche
      fende een beroepsopleidingsactie in Portugal in 1986.             nefeld (Duitsland ), aanvankelijk vertegenwoordigd door
                                                                        H.-W. Goltz, vervolgens door R. Barber-Llorente, advoca
                                                                        ten te Hamburg, tegen Commissie van de Europese Gemeen
2 . Verwerpt het beroep voor het overige.                               schappen (gemachtigden: T. van Rijn en U. Wölker),
                                                                        betreffende een beroep tot nietigverklaring van het besluit
3 . Verstaat dat de Commissie alle kosten zal dragen.                   van de Commissie, waarbij zij weigert om verzoeksters
                                                                        aanvraag om een visserijvergunning conform bijlage I bij de
f 1 ) PB nr. C 291 van 8 . 11 . 1991 .                                  Overeenkomst inzake de betrekkingen tussen de Europese
                                                                        Economische Gemeenschap en het Koninkrijk Marokko op
                                                                        het gebied van de zeevisserij , zoals goedgekeurd bij Veror
                                                                        dening ( EEG) nr. 2054/88 (2 ) en Verordening (-EEG )
                                                                        nr. 3954/92 ( 3 ) van de Raad van 23 juni 1988 en 19 de
                                                                        cember 1992, bij de Marokkaanse autoriteiten in te dienen,
 ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
                                                                        heeft het Gerecht (Vierde Kamer ), samengesteld als volgt: K.
                        van 8 maart 1995                                Lenaerts, kamerpresident, R. Schintgen en R. Garcia
in zaak T-34/93 , Société Générale tegen Commissie van de               Valdecasas, rechters; griffier: H. Jung, op 8 maart 1993 een
                 Europese Gemeenschappen ( 1 )                          arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
(Mededinging — Verzoek om inlichtingen door middel van
beschikking krachtens artikel 11, lid 5, van Verordening                I. Verwerpt het beroep.
       nr. 17 — Motivering — Rechten van verdediging)
                            ( 95/C 87/21 )                              2 . Verwijst verzoekster in de kosten.
                        (Procestaai: Frans)                             (M PB nr. C 231 van 27. 8 . 1993 .
                                                                        ( 2 ) PB nr. L 181 van 12 . 7. 1988 , blz. 1 .
                                                                        ( 3 ) PB nr. L 407 van 31 . 12 . 1992 , blz . 1 .
In zaak T-34/93 , Société Générale, gevestigd te Parijs,
vertegenwoordigd door R. Saint-Esteben, advocaat te Parijs,
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van
A. May, advocaat aldaar, Grand-Rue 31 , tegen Commissie
van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: E. Tra
versa en H. Lehman), betreffende een beroep tot nietigver
klaring van de beschikking van de Commissie van 1 april                             BESCHIKKING VAN HET GERECHT
                                                                                VAN EERSTE AANLEG
1994 inzake een procedure op grond van artikel 11 , lid 5 ,
van Verordening nr. 17, Eerste verordening over de toepas                                    van 13 januari 1995
sing van de artikelen 85 en 86 van het Verdrag (2 ), alsmede            in zaak T-5 24/93 , H. Hennessy e.a. tegen Raad van de
tot vergoeding van de schade die verzoekster door deze                  Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeen
beschikking stelt te hebben geleden, heeft het Gerecht                                              schappen i 1 )
(Vierde Kamer), samengesteld als volgt: K. Lenaerts, kamer
president, R. Schintgen en R. Garcia-Valdecasas, rechters;                                  (Gedeeltelijke doorhaling)
griffier: H. Jung, op 8 maart 1995 een arrest gewezen                                                 95/C 87/23 )
waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                                (Procestaai: Engels)
1 . Verwerpt het beroep.
                                                                        In zaak T-524/93 , H. Hennessy, wonende te Timoleague
2 . Verwijst verzoekster in de kosten.                                  (Ierland ), en de andere melkproducenten wier namen in
                                                                        bijlage bij deze beschikking zijn opgenomen, vertegenwoor
(M PB nr. C 188 van 10 . 7. 1993 .                                      digd door J. O'Reilly, SC, van de balie van Ierland, en P.
(2 ) PB nr. 13 van 21 . 2 . 1962 , blz. 204/62 .                        Watson, Barrister, geïnstrueerd door O. Ryan-Purcell,
                                                                        Solicitor, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij
                                                                        Fyffe Business Centre, Rue Jean-Pierre Brasseur 29, tegen