title: Zaak C-73/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Najvyšší súd Slovenskej republiky (Slowakije) op 10 februari 2016 — Peter Puškár/Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky, Kriminálny úrad finančnej správy

text:
               10.5.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 165/6

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Najvyšší súd Slovenskej republiky (Slowakije) op 10 februari 2016 — Peter Puškár/Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky, Kriminálny úrad finančnej správy
   (Zaak C-73/16)
   (2016/C 165/07)
   Procestaal: Slowaaks

      Verwijzende rechter

   Najvyšší súd Slovenskej republiky

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Peter Puškár

      Verwerende partijen: Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky, Kriminálny úrad finančnej správy

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet artikel 47, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — op grond waarvan eenieder wiens door het recht van de Unie gewaarborgde rechten, dus ook het recht op bescherming van de persoonlijke levenssfeer in verband met de verwerking van persoonsgegevens neergelegd in de artikelen 1, lid 1, en volgende van richtlijn 95/46/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens, zijn geschonden, recht heeft op een doeltreffende voorziening in rechte met inachtneming van de in dat artikel gestelde voorwaarden — aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale bepaling op grond waarvan voor de toegang tot een doeltreffende voorziening in rechte, zoals een verzoek aan de bestuursrechter, de voorwaarde geldt dat de verzoeker ter bescherming van zijn rechten en vrijheden alvorens zich tot de rechter te wenden de door de bepalingen van een bijzondere wet zoals de nationale wet op het administratief bezwaar geboden mogelijkheden heeft uitgeput?

               2)

               Kunnen het recht op eerbiediging van het privéleven, het familie- en gezinsleven, de woning en de communicatie, neergelegd in artikel 7, en het recht op bescherming van persoonsgegevens, neergelegd in artikel 8 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, in geval van beweerde schending van het recht op bescherming van persoonsgegevens zoals daaraan met betrekking tot de Europese Unie vooral uitvoering is gegeven in voormelde richtlijn 95/46, zoals inzonderheid:

                           —

                           de verplichting van de lidstaten, het recht op bescherming van de persoonlijke levenssfeer in verband met de verwerking van persoonsgegevens te waarborgen (artikel [1], lid 1), alsook

                           —

                           de mogelijkheid van de lidstaten, te voorzien in de verwerking van persoonsgegevens wanneer dat noodzakelijk is voor de vervulling van een taak van algemeen belang [artikel 7, onder e)] of voor de behartiging van het gerechtvaardigde belang van de voor de verwerking verantwoordelijke of van de derde(n) aan wie de gegevens worden verstrekt,

                           —

                           en gelet bovendien op de uitzonderlijke bevoegdheden van de lidstaat [de reikwijdte van de rechten en verplichtingen te beperken] [artikel 13, lid 1, onder e) en f)] wanneer die beperking noodzakelijk is ter vrijwaring van een belangrijk economisch en financieel belang van een lidstaat of van de Europese Unie, met inbegrip van monetaire, budgettaire en fiscale aangelegenheden,

                     aldus worden uitgelegd dat een lidstaat niet zonder instemming van de belanghebbende persoon registers van persoonsgegevens ten behoeve van de belastingadministratie mag aanhouden en dat dus de verkrijging van persoonsgegevens van een overheidsorgaan ten behoeve van de bestrijding van belastingfraude op zich een risico meebrengt?

               3)

               Kan een register van een financiële instantie van een lidstaat dat de persoonsgegevens van [verzoeker] bevat en waarvan de niet-toegankelijkheid gewaarborgd is door passende technische en organisatorische maatregelen om de persoonsgegevens te beveiligen tegen niet-toegelaten verspreiding of toegang in de zin van artikel 17, lid 1, van voormelde richtlijn 95/46, waartoe [verzoeker] zich toegang heeft verschaft zonder daartoe rechtmatig toestemming te hebben gekregen van die financiële instantie van die lidstaat, worden beschouwd als onrechtmatig bewijs waarvan de gebruikmaking door de nationale rechter moet worden geweigerd overeenkomstig het Unierechtelijke beginsel van een eerlijke behandeling zoals neergelegd in artikel 47, tweede alinea, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie?

               4)

               Is het verenigbaar met bovenvermeld recht op een doeltreffende voorziening in rechte en op een eerlijke behandeling (inzonderheid met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie), wanneer de nationale rechter, ingeval de rechtspraak van het Europees Hof voor de rechten van de mens in een bepaald geval afwijkt van het door het Hof van Justitie van de Europese Unie verstrekte antwoord, op basis van het beginsel van loyale samenwerking neergelegd in artikel 4, lid 3, VEU en artikel 267 VWEU voorrang geeft aan de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie?

      (1)  PB L 281, blz. 31.


title: Zaak C-312/09: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Anotato Dikastirio Kyprou (Cyprus) (Hooggerechtshof van Cyprus) op 5 augustus 2009 — Georgos Michalias/Christina A. Ioannou — Michalia

text:
               10.10.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 244/3

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Anotato Dikastirio Kyprou (Cyprus) (Hooggerechtshof van Cyprus) op 5 augustus 2009 — Georgos Michalias/Christina A. Ioannou — Michalia
   (Zaak C-312/09)
   2009/C 244/04
   Procestaal: Grieks

      Verwijzende rechter

   Anotato Dikastirio Kyprou (Hooggerechtshof van Cyprus)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Georgos Michalias

      Verwerende partij: Christina A. Ioannou — Michalia

      Prejudiciële vragen

   „Dienen de artikelen 2, lid 1, 42 en 46 van verordening (EG) nr. 1347/2000 van de Raad van de Europese Gemeenschappen aldus te worden uitgelegd dat de rechterlijke instanties in een lidstaat (Cyprus) bevoegd zijn terzake van:

               a)

               vorderingen tot echtscheiding die door de echtgenoot zijn aangebracht bij een rechter in lidstaat X (Cyprus) in april 2003, dat wil zeggen na de inwerkingtreding van de verordening op 1 maart 2001, maar vóór de toetreding van lidstaat X (Cyprus) op 1 mei 2004, en

               b)

               vorderingen tot echtscheiding die na 1 mei 2004 door de echtgenote zijn aangebracht bij een rechter in een andere lidstaat (het Verenigd Koninkrijk), die tijdens de gehele relevante periode lidstaat [van de Europee Unie] was,
               wanneer beide echtgenoten tijdens het gehele relevante tijdvak permanent in lidstaat Y (het Verenigd Koninkrijk) woonachtig waren, en
               wanneer beide echtgenoten tijdens het gehele relevante tijdvak onderdanen waren van lidstaat X (Cyprus)?”


title: Zaak C-160/10: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Frankfurt am Main (Duitsland) op 2 april 2010 — Peter Köhler/Land Hessen

text:
               19.6.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/26

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Frankfurt am Main (Duitsland) op 2 april 2010 — Peter Köhler/Land Hessen
      (Zaak C-160/10)
      (2010/C 161/35)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Verwaltungsgericht Frankfurt am Main

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Peter Köhler

         Verwerende partij: Land Hessen

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Ligt aan de bepalingen in het Hessisches Beamtengesetz (ambtenarenwet van het Land Hessen) inzake de voor ambtenaren principieel verplichte pensioenleeftijd, volgens unierechtelijke criteria een doelstelling van algemeen belang ten gronde?
                  In dat opzicht zijn met name de volgende specifieke vragen relevant:

                              Welke eisen moeten in het bijzonder uit het oogpunt van het unierecht aan een dergelijke doelstelling van algemeen belang worden gesteld? Welke aanvullende vraagstukken ter verheldering van de feiten moet de verwijzende rechter bijkomend behandelen?

                              Is het belang, begrotingsmiddelen en personeelskosten te besparen, in casu doordat nieuwe aanstellingen worden vermeden en daardoor de personeelsuitgaven dalen, een legitieme doelstelling in de zin van artikel 6, lid 1, van richtlijn 2000/78/EG?

                              Kan de door een publiekrechtelijke werkgever nagestreefde doelstelling om een bepaalde planningszekerheid te hebben over het tijdstip waarop ambtenaren hun beroepsactiviteit definitief stopzetten, als een legitiem doel van algemeen belang worden erkend, ook indien elke publiekrechtelijke werkgever binnen de werkingssfeer van het Hessisches Beamtengesetz of het Beamtenstatusgesetz eigen voorstellen inzake personeelsplanning mag uitwerken en doorvoeren?

                              Kan het belang bij een „gunstige leeftijdsstratificatie” of een „gunstige leeftijdsstructuur” als een doelstelling van algemeen belang worden erkend, ook al bestaan in dat opzicht geen algemene standaarden of wettelijke regelingen inzake de juistheid van een leeftijdsstratificatie of een leeftijdsstructuur?

                              Kan het belang, promotiekansen voor bestaande, reeds aangeworven ambtenaren te creëren, als een legitiem doel van algemeen belang in de zin van artikel 6, lid 1, van richtlijn 2000/78/EG worden beschouwd?

                              Wordt met een leeftijdsgrensregeling die beoogt individuele geschillen met oudere werknemers over de vraag of deze nog in staat zijn te werken, te vermijden, een legitiem doel van algemeen belang nagestreefd?

                              Moet voor een beroep op het algemeen belang in de zin van artikel 6, lid 1, van richtlijn 2000/78 een concept bestaan wat betreft het arbeidsmarktbeleid inzake arbeid in loondienst, dat de individuele publiekrechtelijke en/of privaatrechtelijke werkgever overstijgt? Indien deze vraag bevestigend wordt beantwoord, hoe uniform en bindend moet dit concept dan zijn?

                              Kunnen individuele privaatrechtelijke of publiekrechtelijke werkgevers voor groepen van werknemers, in casu beperkt tot ambtenaren op wie het Hessisches Beamtengesetz van toepassing is, via leeftijdsgrensregelingen die zo beperkt gelden, wel doelstellingen van algemeen belang nastreven?

                              Onder welke voorwaarden kan de doelstelling die publiekrechtelijke werkgevers kunnen nastreven, maar die niet bindend is, om wegens pensionering vrijgekomen betrekkingen via nieuwe aanstellingen te bezetten, eventueel nadat reeds aanwezige werknemers zijn bevorderd, worden geacht in het algemeen belang in de zin van artikel 6, lid 1, van richtlijn 2000/78 te zijn? Kan pas een beroep op het algemeen belang worden gedaan indien naast algemene beweringen dat de regeling deze doelstelling bevordert, ook statistische gegevens of andere bevindingen voorhanden zijn waaruit blijkt dat dit doel voldoende ernstig is en daadwerkelijk wordt gerealiseerd?

                  2)

                  Welke eisen moeten concreet worden gesteld om een leeftijdgrensregeling als die van het Hessisches Beamtengesetz als passend en geschikt te beschouwen?
                  Is nader onderzoek noodzakelijk om vast te stellen wat het — verwachte — aantal ambtenaren is dat vrijwillig in dienst blijft nadat de leeftijdsgrens is bereikt, in verhouding tot het aantal personen dat in elk geval op het ogenblik dat de leeftijdsgrens is bereikt, een volledige uitkering ontvangt en daarom hoe dan ook het dienstverband wil beëindigen? Zou het niet passend zijn, in dat opzicht aan vrijwillige pensionering, en niet aan verplichte pensionering, voorrang te verlenen, zolang regelingen waarbij de pensioenuitkering wordt verminderd indien deze vóór het bereiken van de normale pensioenleeftijd wordt opgeëist, ervoor zorgen dat onredelijke uitgaven voor de sociale begroting en de daarmee verbonden personeelskosten worden vermeden (vrijwilligheid in plaats van dwang als passendere en uiteindelijk nauwelijks minder geschikte regeling)?
                  Kan het passend en noodzakelijk worden geacht dat voor ambtenaren globaal na het bereiken van een bepaalde hogere leeftijd, zoals in casu de leeftijd van 65 jaar, een onweerlegbaar vermoeden bestaat dat zij arbeidsongeschikt zijn, op grond waarvan dus automatisch een einde komt aan hun tewerkstelling als ambtenaar?
                  Is het passend dat de verdere tewerkstelling als ambtenaar, die op zich in elk geval tot de leeftijd van 68 jaar mogelijk is, uitsluitend afhangt van de vraag of de publiekrechtelijke werkgever bijzondere belangen heeft, en indien dat niet het geval is, de beëindiging van de tewerkstelling als ambtenaar verplicht is, zonder dat de juridische mogelijkheid bestaat om een nieuwe benoeming als ambtenaar af te dwingen?
                  Leidt een leeftijdsgrensregeling die verplichte pensionering inhoudt en zich dus niet beperkt tot de krachtens artikel 6, lid 2, van richtlijn 2000/78 toegestane vaststelling van de voorwaarden voor een recht op een volledige uitkering, tot een onredelijke devaluatie van de belangen van oudere mensen in vergelijking met de principieel niet hoogwaardigere belangen van jongere mensen?
                  Voor zover de doelstelling, nieuwe aanstellingen en/of bevorderingen gemakkelijker te maken, als legitiem wordt beschouwd, rijst de vraag welke nadere eisen daadwerkelijk moeten worden gesteld om te bewijzen in hoeverre van deze mogelijkheden daadwerkelijk gebruik wordt gemaakt, bij elke individuele publiekrechtelijke werkgever die zich op de leeftijdsgrensregeling beroept, of bij alle publiekrechtelijke werkgevers op wie de wettelijke regeling van toepassing is, al dan niet op de algemene arbeidsmarkt.
                  Is het gelet op de thans reeds waar te nemen tekorten op de arbeidsmarkt wegens demografische factoren en op de behoefte aan allerhande vaklieden die weldra zal ontstaan, dus ook bij de overheidsdienst van de federale staat en de Länder, passend en noodzakelijk om ambtenaren die in staat zijn om te werken en willen blijven werken, thans toch te verplichten het dienstverband te beëindigen, terwijl binnenkort een aanzienlijke behoefte aan personeel zal ontstaan dat de arbeidsmarkt nauwelijks zal kunnen dekken? Zijn in dat opzicht sectorale gegevens over de arbeidsmarkt noodzakelijk, die eventueel later nog moeten worden ingezameld?

                  3)

                  Welke eisen moeten worden gesteld om de Hessische en eventueel ook de federale leeftijdsgrensregelingen als coherent te beschouwen?
                  Kan de verhouding tussen § 50, lid 1, van het Hessisches Beamtengesetz en § 50, lid 3, van deze wet consistent worden geacht wanneer de principieel mogelijke verdere tewerkstelling na het bereiken van de leeftijdsgrens uitsluitend afhangt van de vraag of dit in het belang van de publiekrechtelijke werkgever is?
                  Moet § 50, lid 3, van het Hessisches Beamtengesetz richtlijnconform in voorkomend geval aldus worden uitgelegd dat om een onterechte discriminatie op grond van leeftijd te vermijden, verdere tewerkstelling steeds moet worden toegestaan wanneer redenen van dienstbelang daaraan niet in de weg staan? Welke eisen moeten in voorkomend geval worden gesteld om van dergelijke redenen te spreken? Moet in dat opzicht ervan worden uitgegaan dat in het belang van de dienst een verdere tewerkstelling reeds noodzakelijk is wanneer anders een niet te rechtvaardigen discriminatie op grond van leeftijd zou ontstaan?
                  Hoe kan een dergelijke uitlegging van § 50, lid 3, van het Hessisches Beamtengesetz niettegenstaande het feit dat de tewerkstelling als ambtenaar ondertussen is beëindigd, ten nutte worden gemaakt voor een voortzetting of een hervatting van de tewerkstelling van verzoeker als ambtenaar? Moet § 50, lid 1, van het Hessisches Beamtengesetz in dat geval hoe dan ook tot de leeftijd van 68 jaar buiten toepassing blijven?
                  Is het passend en noodzakelijk dat enerzijds de vrijwillige pensionering vanaf de leeftijd van 60 respectievelijk 63 jaar via een blijvende vermindering van de pensioenuitkering wordt bemoeilijkt en anderzijds vrijwillige verdere tewerkstelling na de leeftijd van 65 jaar wordt uitgesloten indien de publiekrechtelijke werkgever niet uitzonderlijk een bijzonder belang bij de verdere tewerkstelling heeft?
                  Verliest de leeftijdsgrensregeling in § 50, lid 1, van het Hessisches Beamtengesetz haar passende en noodzakelijke karakter omdat er gunstigere regelingen bestaan voor personen die wegens hun gevorderde leeftijd deeltijds werken en voor tijdelijke ambtenaren?
                  Wat betekenen voor de coherentie de verschillende regelingen in het ambtenaren-, arbeids- en socialezekerheidsrecht die de leeftijd waarop een volledige pensioenuitkering kan worden ontvangen, beogen te verhogen, en verbieden dat iemand wordt ontslagen omdat hij de gewone pensioenleeftijd heeft bereikt, en voorts bepalen dat wanneer precies die leeftijd is bereikt, verplicht een einde komt aan de tewerkstelling als ambtenaar?
                  Speelt het voor de coherentie een rol dat de geleidelijke verhoging van de leeftijdsgrenzen in de sociale zekerheid en het ambtenarenrecht van de federale staat en sommige Länder in de eerste plaats in het belang van de werknemers is, die de noodzaak om aan de strengere voorwaarden voor een volledig pensioenuitkering te voldoen, zo lang mogelijk willen uitstellen? Zijn deze vragen irrelevant omdat de leeftijdsgrenzen voor ambtenaren op wie het Hessisches Beamtengesetz van toepassing is, nog niet zijn verhoogd, terwijl die verhoging voor werknemers in loondienst binnenkort in werking zal treden?


title: Zaak C-305/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunalul Satu Mare (Roemenië) op 25 juni 2014 — Sergiu Lucian Băbășan/Inspectoratul Județean de Poliție Satu Mare

text:
               22.9.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 329/2

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunalul Satu Mare (Roemenië) op 25 juni 2014 — Sergiu Lucian Băbășan/Inspectoratul Județean de Poliție Satu Mare
   (Zaak C-305/14)
   2014/C 329/02
   Procestaal: Roemeens

      Verwijzende rechter

   Tribunalul Satu Mare

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Sergiu Lucian Băbășan

      Verwerende partij: Inspectoratul Județean de Poliție Satu Mare

      Prejudiciële vragen

               1)

               Is artikel 6, lid 1, van het Verdrag betreffende de Europese Unie, gelezen in samenhang met de artikelen 11, lid 1, en 12, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, al dan niet rechtstreeks toepasselijk op Roemeens grondgebied ten aanzien van burgers van de Unie?

               2)

               Moet artikel 6, lid 1, van het Verdrag betreffende de Europese Unie, gelezen in samenhang met de artikelen 11, lid 1, en 12, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, aldus worden uitgelegd dat het zich er niet tegen verzet dat aan burgers van de Unie de verplichting wordt opgelegd voorschriften van het nationale recht van de lidstaten in acht te nemen als de dwingende bepalingen van artikel 12, lid 1, van de Roemeense wet nr. 60/1991 op het houden van openbare samenkomsten en het verloop daarvan, in verbinding met de in artikel 26, lid 1, sub a, daarvan vervatte sancties?


title: Beroep, op 22 augustus 1997 ingesteld door B. D'Agostino tegen Europees Parlement (Zaak T-242/97)

text:
1 . 11 . 97         fNLl                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   C 331 /23
voor bevordering in aanmerking komt en zijn loopbaan                 gelegde feiten vast te stellen. Hij meent bovendien dat, nu
aanzienlijk is vertraagd zonder dat het tot aanstelling              er na het onderzoek twijfel blijft bestaan, het besluit bui
bevoegde gezag daarvoor een gegronde reden heeft.                    tensporig is in vergelijking met het gelaakte gedrag, met
                                                                     name gelet op de door de tuchtraad in aanmerking geno
                                                                     men verzachtende omstandigheden.
Beroep, op 22 augustus 1997 ingesteld door B. D'Ago
               stino tegen Europees Parlement
                                                                     Beroep, op 26 augustus 1997 ingesteld door C. Metdepen
                        (Zaak T-242/97)                              ningen e.a. tegen Commissie van de Europese Gemeen
                                                                                schappen
                         ( 97/C 331 /46 )
                                                                                ( Zaak T-243/97)
                                                                                ( 97/C 331 /47
                       (Procestaai: Frans)
                                                                                (Procestaai: Frans)
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
Gemeenschappen is op 22 augustus 1997 beroep ingesteld
tegen Europees Parlement door B. D'Agostino, wonende te              Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
Brussel, vertegenwoordigd door J.-N . Louis, T. Demaseure            Gemeenschappen is op 26 augustus 1997 beroep ingesteld
en A. Tornel, advocaten te Brussel, domicilie gekozen heb           tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door
bende te Luxemburg bij Fiduciaire Myson Sari, rue de                  C. Metdepenningen, J. Poussielgue en J. Wettig, allen
Cessange 30 .                                                        wonende te Brussel, vertegenwoordigd door N. Lhoëst,
                                                                      advocaat te Brussel, domicilie gekozen hebbende te
                                                                      Luxemburg bij Fiduciaire Myson Sari, rue de Cessange 30 .
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
                                                                      Verzoekster concluderen dat het het Gerecht behage :
— het besluit van 28 oktober 1996 waarbij verzoeker
     werd teruggezet van rang C 1 , vierde salaristrap, in            — nietig te verklaren de besluiten van de Commissie hou
      rang C 5, eerste salaristrap, nietig te verklaren;                   dende afwijzing van de verzoeken van de drie verzoe
                                                                           kers om in aanmerking te komen voor een eventuele
                                                                           verlenging van hun overeenkomst van tijdelijk functio
 — verweerder in de kosten te verwijzen .                                  naris tot in totaal vijf jaar;
                                                                      — onwettig te verklaren het besluit van de Commissie
 Middelen en voornaamste argumenten
                                                                           van 13 november 1996 voorzover daarbij de duur van
                                                                           alle overeenkomsten van tijdelijk functionaris in de zin
                                                                           van artikel 2, onder a ), van de Regeling andere perso
 Verzoeker stelt in de eerste plaats dat verweerder artikel 7,              neelsleden wordt beperkt tot drie jaar met de mogelijk
 eerste alinea, van bijlage IX bij het Ambtenarenstatuut                    heid van verlenging met ten hoogste één jaar;
 heeft geschonden door tussen de verschillende vervolgings
 handelingen geen redelijke termijn te laten, zonder dat er
 voor de lange duur van de procedure enige rechtvaardiging            — verweerster in alle kosten van het geding te verwijzen.
 is. Voorts stelt hij schending van het recht van verweer
 doordat het litigieuze besluit is gebaseerd op stukken die
 hem niet zijn meegedeeld.
                                                                      Middelen en voornaamste argumenten
 Verzoeker stelt tevens dat het litigieuze besluit een kenne         De middelen en voornaamste argumenten komen overeen
 lijke beoordelingsfout bevat, ontoereikend is gemotiveerd            met die in zaak T-l 85/97, Godts tegen Commissie f 1 ).
 en is vastgesteld in strijd met het evenredigheidsbeginsel.
 Hij beklemtoont namelijk dat de betwiste tuchtmaatregel
 is vastgesteld op basis van verklaringen die niet zijn bewe          (') PB C 252 van 16 . 8 . 1997, blz . 37.
 zen en die de betrokkenen in bepaalde gevallen formeel
 betwisten, en dat de talrijke contradicties in het dossier
 het niet mogelijk maken de juistheid van de hem ten laste


title: Arrest van het Gerecht van Eerste Aanleg van 10 mei 2005 in zaak T-193/03, Giuseppe Piro tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Ambtenaren — Beroep tot nietigverklaring — Beoordelingsrapport — Motivering — Beroep tot schadevergoeding — Morele schade)

text:
               9.7.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 171/17

      ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG

   van 10 mei 2005
   in zaak T-193/03, Giuseppe Piro tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)

   (Ambtenaren - Beroep tot nietigverklaring - Beoordelingsrapport - Motivering - Beroep tot schadevergoeding - Morele schade)
   (2005/C 171/29)
   Procestaal: Frans
   In zaak T-193/03, Giuseppe Piro, ambtenaar van de Commissie van de Europese Gemeenschappen, wonende te Wezembeek Oppem (België), vertegenwoordigd door S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal en X. Martin Membiela, advocaten, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: C. Berardis-Kayser en H. Tserepa-Lacombe, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg), betreffende een beroep tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie houdende vaststelling van het definitieve beoordelingsrapport van verzoeker voor de periode 1999/2000, en een beroep tot schadevergoeding, heeft het Gerecht (Vijfde kamer), samengesteld als volgt: M. Vilaras, kamerpresident, M. E. Martins Ribeiro en K. Jürimäe, rechters; griffier: I. Natsinas, administrateur, op 10 mei 2005 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1.

               De Commissie wordt veroordeeld tot betaling aan verzoeker van 1 (één) EUR, ter vergoeding van de geleden morele schade.

               2.

               Het beroep wordt voor het overige verworpen.

               3.

               De Commissie zal haar eigen kosten dragen en de helft van de kosten van verzoeker. Verzoeker zal de helft van zijn eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 184 van 2.8.2003.


title: Zaak T-440/17: Beroep ingesteld op 4 juli 2017 — Arca Capital Bohemia/Commissie

text:
               16.10.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 347/25

         Beroep ingesteld op 4 juli 2017 — Arca Capital Bohemia/Commissie
   (Zaak T-440/17)
   (2017/C 347/34)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Arca Capital Bohemia (Praag, Tsjechië) (vertegenwoordiger: M. Nedelka, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               besluit COMP/D3/PB/2017/026659 van de Commissie van 15 maart 2017, waarbij overeenkomstig verordening (EG) nr. 1049/2001 de toegang wordt geweigerd tot documenten die betrekking hebben op zaak COMP/SA.17006 — C 27/04 (ex CZ 49/03) — Agrobanka Praha a.s. en GE Capital Bank a.s., nietig verklaren;

               —

               besluit C(2017) 3130 final van 4 mei 2017, waarbij besluit COMP/D3/PB/2017/026659 van 15 maart 2017 wordt bevestigd, nietig verklaren;

               —

               de Commissie verwijzen in haar eigen kosten en die van verzoekster.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster twee middelen aan.

               1.

               Eerste middel: de uitzonderingen van artikel 4, lid 2, eerste en derde streepje, van verordening (EG) nr. 1049/2001 zijn onjuist toegepast.

                           —

                           In dit verband voert verzoekster aan dat verweerster de relevante rechtspraak onjuist heeft toegepast, omdat deze volgens haar niet geldt in gevallen waarin het administratieve dossier is afgesloten. Bovendien bestaat er in zaken betreffende staatssteun een zeer groot openbaar belang bij de verkrijging van zoveel mogelijk informatie met het oog op het houden van toezicht op overheidsinstanties, en behoren in dergelijke zaken andere overwegingen te gelden voor op commerciële belangen gebaseerde argumenten dan die welke relevant zijn in zaken betreffende fusies of in kartelzaken.

               2.

               Tweede middel: een hoger openbaar belang gebiedt openbaarmaking.

                           —

                           In dit verband voert verzoekster argumenten aan met betrekking tot de redenen voor de privatisering van de betrokken bank en de stabiliteit van de Tsjechische banksector.


title: Zaak T-118/08: Beroep ingesteld op 13 maart 2008 — Actega Terra/BHIM (TERRAEFFEKT matt & gloss)

text:
               26.4.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 107/42

         Beroep ingesteld op 13 maart 2008 — Actega Terra/BHIM (TERRAEFFEKT matt & gloss)
   (Zaak T-118/08)
   (2008/C 107/71)
   Procestaal: Duits
   Partijen

      Verzoekende partij: Actega Terra GmbH (Lehrte, Duitsland) (vertegenwoordiger: A. Andorfer-Erhard, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)
   Conclusies

               —

               de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 7 januari 2008 in zaak R 1467/2007-1 te vernietigen;

               —

               vast te stellen dat artikel 7, lid 1, sub b en c, van verordening (EG) nr. 40/94 zich niet verzet tegen inschrijving van het aangevraagde gemeenschapsmerk TERRAEFFEKT matt & gloss (nr. 5 454 517) voor de volgende waren van klasse 2: „lakken, in het bijzonder voor de grafische industrie; alle voornoemde waren niet voor bouwdoeleinden”;

               —

               subsidiair, de in gemeenschapsmerkaanvraag nr. 5 454 517 opgenomen opgave van waren te beperken als volgt:

         „klasse 2: lak, met als eigenschap dat bij het aanbrengen ervan op een ondergrond, naargelang van de aard van deze laatste, een mat of glanzend oppervlak wordt gecreëerd, in het bijzonder voor de grafische industrie; alle voornoemde waren niet voor bouwdoeleinden”;
   en vast te stellen dat artikel 7, lid 1, sub b en c, van verordening (EG) nr. 40/94 zich niet verzet tegen de mogelijkheid tot inschrijving van het aangevraagde merk voor deze waren;

               —

               het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „TERRAEFFEKT matt & gloss” voor waren van klasse 2 (aanvraagnr. 5 454 517)

      Beslissing van de onderzoeker: afwijzing van de aanvraag

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 7, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94 (1), aangezien het aangevraagde merk het vereiste onderscheidend vermogen heeft en niet uitsluitend beschrijvend is.

      (1)  Verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk (PB 1994, L 11, blz. 1).


title: Zaak F-103/12: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 5 november 2013 — Doyle/Europol (Openbare dienst — Personeel Europol — Niet-verlenging van overeenkomst — Weigering om overeenkomst voor onbepaalde tijd te verlenen — Nietigverklaring door Gerecht — Uitvoering van arrest van Gerecht)

text:
               21.12.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 377/21

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 5 november 2013 — Doyle/Europol
   (Zaak F-103/12) (1)

   (Openbare dienst - Personeel Europol - Niet-verlenging van overeenkomst - Weigering om overeenkomst voor onbepaalde tijd te verlenen - Nietigverklaring door Gerecht - Uitvoering van arrest van Gerecht)
   2013/C 377/48
   Procestaal: Nederlands

      Partijen

      Verzoekende partij: Margaret Doyle (Noordwijkerhout, Nederland) (vertegenwoordigers: W. J. Dammingh en N. D. Dane, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Politiedienst (vertegenwoordigers: D. Neumann en D. El Khoury, gemachtigden, B. Wägenbaur, advocaat)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van het besluit van Europol, genomen ter uitvoering van het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 29 juni 2010 in de zaak Doyle/Europol, F-37/09, waarbij Europol de verzoekende partij een forfaitair bedrag heeft toegekend ter compensatie van de schade die zij heeft geleden als gevolg van het besluit dat bij dat arrest nietig is verklaard

      Dictum

               1)

               Het besluit van 28 november 2011 waarbij de Europese Politiedienst Doyle ter uitvoering van het arrest van het Gerecht van 29 juni 2010, Doyle/Europol (F-37/09), het bedrag van 3 000 EUR heeft toegekend, wordt nietig verklaard.

               2)

               De Europese Politiedienst draagt zijn eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van Doyle.

      (1)  PB C 26 van 26.1.2013, blz. 70.


title: Zaak C-18/12: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 21 februari 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nejvyšší správní soud — Tsjechische Republiek) — Město Žamberk/Finanční ředitelství v Hradci Králové, thans Odvolací finanční ředitelství (Fiscale bepalingen — Btw — Richtlijn 2006/112/EG — Artikel 132, lid 1, sub m — Vrijstelling — Diensten die nauw samenhangen met beoefening van sport of met lichamelijke opvoeding — Beoefening van sportactiviteiten die niet plaatsvindt in georganiseerd verband en evenmin op regelmatige basis — Gemeentelijk aquapark)

text:
               20.4.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 114/18

         Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 21 februari 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nejvyšší správní soud — Tsjechische Republiek) — Město Žamberk/Finanční ředitelství v Hradci Králové, thans Odvolací finanční ředitelství
   (Zaak C-18/12) (1)

   (Fiscale bepalingen - Btw - Richtlijn 2006/112/EG - Artikel 132, lid 1, sub m - Vrijstelling - Diensten die nauw samenhangen met beoefening van sport of met lichamelijke opvoeding - Beoefening van sportactiviteiten die niet plaatsvindt in georganiseerd verband en evenmin op regelmatige basis - Gemeentelijk aquapark)
   2013/C 114/25
   Procestaal: Tsjechisch

      Verwijzende rechter

   Nejvyšší správní soud

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Město Žamberk

      Verwerende partij: Finanční ředitelství v Hradci Králové, thans Odvolací finanční ředitelství

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Nejvyšší správní soud — Uitlegging van artikel 132, lid 1, sub m, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1) — Vrijstellingen — Diensten die nauw samenhangen met de beoefening van sport of met lichamelijke opvoeding — Beoefening van recreatieve sportactiviteiten die occasioneel en op onregelmatige basis plaatsvindt in een door de gemeente beheerd zwembadcomplex (een aquapark) dat uitgerust is met toestellen voor deze activiteiten

      Dictum

               1)

               Artikel 132, lid 1, sub m, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, moet aldus worden uitgelegd dat sportactiviteiten die noch in georganiseerd verband, noch op regelmatige basis worden beoefend en die niet tot doel hebben aan sportcompetities deel te nemen, als de beoefening van sport in de zin van deze bepaling kunnen worden aangemerkt.

               2)

               Artikel 132, lid 1, sub m, van richtlijn 2006/112 moet aldus worden uitgelegd dat de toegang tot een aquapark waarvan de installaties door de bezoekers niet alleen kunnen worden gebruikt voor de beoefening van sportactiviteiten, maar ook voor andere soorten van recreatie of ontspanning, een dienst kan zijn die nauw samenhangt met de beoefening van sport. Het staat aan de verwijzende rechter om aan de hand van de door het Hof van Justitie van de Europese Unie in het onderhavige arrest verstrekte uitleggingsgegevens en rekening houdend met de bijzondere omstandigheden van het hoofdgeding te bepalen of dit in deze zaak het geval is.

      (1)  PB C 98 van 31.3.2012.


title: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 11 november 2004 in zaak C-73/03: Koninkrijk Spanje tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Steunmaatregelen — Belastingvoordelen bij overdracht van landbouwbedrijven — Vergoeding bij leningen en garanties aan eigenaren van landbouwbedrijven)

text:
               8.1.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 6/11

      ARREST VAN HET HOF

   (Derde kamer)
   van 11 november 2004
   in zaak C-73/03: Koninkrijk Spanje tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)

   (Steunmaatregelen - Belastingvoordelen bij overdracht van landbouwbedrijven - Vergoeding bij leningen en garanties aan eigenaren van landbouwbedrijven)
   (2005/C 6/19)
   Procestaal: Spaans
   In zaak C-73/03, betreffende een beroep tot nietigverklaring krachtens artikel 230, eerste alinea, EG, ingesteld op 19 februari 2003, Koninkrijk Spanje (gemachtigde: S. Ortiz Vaamonde) tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigde: J. L. Buendía Sierra), heeft het Hof (Derde kamer), samengesteld als volgt: A. Rosas, kamerpresident, J.-P. Puissochet, S. von Bahr (rapporteur), J. Malenovský en U. Lõhmus, rechters; advocaat-generaal: M. Poiares Maduro; griffier: R. Grass, op 11 november 2004 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Het Koninkrijk Spanje wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 101 van 26.4.2003.


title: Gevoegde zaken C-53/13 en C-80/13: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 19 juni 2014 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Krajský soud v Ostravě en de Nejvyšší správní soud — Tsjechische Republiek) — Strojírny Prostějov a.s. (C-53/13) en ACO Industries Tábor s.r.o. (C-80/13)/Odvolací finanční ředitelství (Vrij verrichten van diensten — Uitzendbureau — Terbeschikkingstelling van werknemers door in een andere lidstaat gevestigd uitzendbureau — Beperking — Onderneming die arbeidskrachten inleent — Inhouding van de inkomstenbelasting van deze werknemers aan de bron — Verplichting — Afdracht aan de nationale schatkist — Verplichting — Geval van werknemers die door een binnenlands uitzendbureau ter beschikking worden gesteld — Geen dergelijke verplichtingen)

text:
               25.8.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 282/10

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 19 juni 2014 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Krajský soud v Ostravě en de Nejvyšší správní soud — Tsjechische Republiek) — Strojírny Prostějov a.s. (C-53/13) en ACO Industries Tábor s.r.o. (C-80/13)/Odvolací finanční ředitelství
   (Gevoegde zaken C-53/13 en C-80/13) (1)

   ((Vrij verrichten van diensten - Uitzendbureau - Terbeschikkingstelling van werknemers door in een andere lidstaat gevestigd uitzendbureau - Beperking - Onderneming die arbeidskrachten inleent - Inhouding van de inkomstenbelasting van deze werknemers aan de bron - Verplichting - Afdracht aan de nationale schatkist - Verplichting - Geval van werknemers die door een binnenlands uitzendbureau ter beschikking worden gesteld - Geen dergelijke verplichtingen))
   2014/C 282/13
   Procestaal: Tsjechisch

      Verwijzende rechters

   Krajský soud v Ostravě en Nejvyšší správní soud

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Strojírny Prostějov a.s. (C-53/13) en ACO Industries Tábor s.r.o. (C-80/13)

      Verwerende partij: Odvolací finanční ředitelství

      Dictum

   Artikel 56 VWEU verzet zich tegen een regeling als die in de hoofdgedingen, volgens welke in een lidstaat gevestigde vennootschappen die gebruikmaken van werknemers die in dienst zijn van en ter beschikking worden gesteld door uitzendbureaus die in een andere lidstaat zijn gevestigd, maar in de eerste staat activiteiten ontplooien via een vestiging aldaar, een vooruitbetaling op de door die werknemers verschuldigde inkomstenbelasting aan de bron dienen in te houden en aan de eerste staat dienen af te dragen, terwijl deze verplichting niet geldt voor in de eerste staat gevestigde vennootschappen die gebruikmaken van de diensten van aldaar gevestigde uitzendbureaus.

      (1)  PB C 141 van 18.5.2013.

      PB C 147 van 25.5.2013.


title: Zaak T-208/08: Beroep ingesteld op 4 juni 2008 — Gosselin Word Wide Moving/Commissie

text:
               30.8.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 223/45

         Beroep ingesteld op 4 juni 2008 — Gosselin Word Wide Moving/Commissie
   (Zaak T-208/08)
   (2008/C 223/78)
   Procestaal: Nederlands
   Partijen

      Verzoekende partij: Gosselin Word Wide Moving NV (Deurne, België) (vertegenwoordigers: F. Wijckmans, advocaat, S. De Keer, avocate)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies van verzoekende partij

               —

               Nietigverklaring van de Beschikking van de Commissie C(2008) 926 def. van 11 maart, aan verzoekster kennisgegeven op 25 maart 2008, met betrekking tot een procedure op grond van artikel 81 EG (zaak COMP/38.543 — International verhuisdiensten), voor zover deze tegen verzoekster is gericht;

               —

               subsidiair, nietigverklaring van artikel 1 van de Beschikking, voor zover deze tegen verzoekster is gericht, in de mate dat hierin een voortdurende inbreuk van 31 januari 1992 tot 18 september 2002 in hoofde van verzoekster wordt weerhouden en verlaging van de in artikel 2 opgelegde boete, voor zover tegen haar gericht, overeenkomstig de aldus aangepaste duur van de inbreuk;

               —

               subsidiair, nietigverklaring van artikel 2 e) van de Beschikking, voor zover deze tegen verzoekster is gericht, omwille van de motieven aangehaald in het tweede en/of het derde middel en overeenkomstige verlaging van de in artikel 2 opgelegde boete, voor zover tegen haar gericht;

               —

               veroordeling van de Commissie in de kosten van deze procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Her eerste middel ingeroepen door verzoekster stelt dat de Beschikking artikel 81 EG heeft geschonden. Het eerste onderdeel stelt dat de Commissie niet naar recht heeft bewezen dat de handeling die verzoekster kunnen worden tegengeworpen als een merkbare beperking van de mededinging in de zin van artikel 81 EG dienen gekwalificeerd te worden. Het tweede onderdeel stelt dat de Commissie niet naar recht heeft bewezen dat de overeenkomst waaraan verzoekster heeft geparticipeerd de handel tussen lidstaten merkbaar kan beïnvloeden.
   Subsidiair stelt het tweede middel dat de Beschikking artikel 23 van Verordening 1/2003 (1), artikel 15, lid 2, van Verordening 17/62 (2) en de Richtsnoeren voor de berekening van geldboeten (3) heeft geschonden. Deze bepalingen zouden zijn geschonden bij het vaststellen van de ernst van de inbreuk, het vastleggen van de duurtijd van de inbreuk, het vaststellen van de waarde van de verkopen met het oog op de berekening van het basisbedrag van de geldboete en, tenslotte, de afwijzing van verzachtende omstandigheden in hoofde van verzoekster in het kader van de berekening van de boete.
   Subsidiair stelt het derde middel dat het beginsel van gelijke behandeling werd geschonden, met name bij de bepaling van de ernst van de inbreuk en de waarde van de verkopen die in aanmerking worden genomen bij de berekening van de boete.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (Voor de EER relevante tekst) (PB L 1, blz. 1).

      (2)  EEG Raad: Verordening Nr. 17: Eerste verordening over de toepassing van de artikelen 85 en 86 van het Verdrag (PB 1962, 13, blz. 204).

      (3)  Richtsnoeren voor de berekening van geldboeten die uit hoofde van artikel 23, lid 2, onder a), van Verordening (EG) nr. 1/2003 worden opgelegd (Voor de EER relevante tekst) (PB 2006 C 210, blz. 2).


title: Beroep, op 31 december 1997 ingesteld door Alberny Frères e. a. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen en Raad van de Europese Unie (Zaken T-615/97-T-618/97)

text:
28.3.98               NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    C 94/29
Naast het reeds aangevoerde motief voor onrechtmatigheid           geconfronteerd zagen. De in deze verordening vervatte
stellen verzoekers tot staving van hun vorderingen: schen-         maatregelen moeten ongeschikt worden geacht, aangezien
ding van het evenredigheidsbeginsel, het vertrouwensbe-            zij beperkt zijn tot de duur van een jaar, terwijl de veror-
ginsel, het billijkheidsbeginsel, alsmede aantasting van het       dening bovendien niet dwingend is voor de lidstaten.
eigendomsrecht en de vrije bedrijfsuitoefening.                    Voorts is de actie van de Gemeenschap toegespitst op
                                                                   bepaalde regio's. Gezien het feit dat de schade per 1 januari
                                                                   1993 onherroepelijk werd en Verordening (EEG) nr. 3904/
                                                                   92 eerst daags daarvoor werd vastgesteld, konden de wei-
                                                                   nige daarin voorziene maatregelen geen effect sorteren, en
                                                                   hebben de ondernemingen op die datum de noodzakelijke
                                                                   economische maatregelen ter beperking van hun schade
Beroep, op 31 december 1997 ingesteld door Alberny FreÁ-           zelf moeten doorvoeren zonder begeleidende maatregelen.
res e. a. tegen Commissie van de Europese Gemeenschap-             De aangekondigde maatregelen konden pas werken ruim
             pen en Raad van de Europese Unie                      nadat de noodzakelijke herstructureringsmaatregelen
                (Zaken T-615/97ÐT-618/97)                          waren vastgesteld.
                         (98/C 94/73)
                                                                   Verzoeksters beroepen zich op schending van de beginselen
                                                                   van eerbiediging van verkregen rechten, van de rechtsze-
                      (Procestaal: Frans)
                                                                   kerheid, van het gewettigd vertrouwen en van non-discri-
                                                                   minatie.
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
Gemeenschappen zijn op 31 december 1997 beroepen                   Zij benadrukken in het bijzonder het feit, dat welke initia-
tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen en                  tieven de ondernemingen ook vóór 31 december 1992 ont-
Raad van de Europese Unie ingesteld door de vennoot-               plooiden met het oog op de implicaties van het wegvallen
schap Alberny FreÁres e. a., gevestigd in Frankrijk, verte-        van de intracommunautaire douaneformaliteiten, met
genwoordigd door J.-F. Bournilhas, advocaat te Parijs, en          name ontslagen in het kader van een specifiek sociaal
M. Clough, Solicitor, Law Society of England & Wales,              plan, deze geen betekenis hadden voor de uitvoering van
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij A. May,                een verordening die pas op 31 december 1992 bekend
advocaat aldaar, Grand-rue 31.                                     was, dit wil zeggen op het moment van het ontstaan van
                                                                   de schade. Verder wordt in de verordening eÂeÂn regeling
Verzoeksters concluderen dat het het Gerecht behage:               gegeven voor situaties die per lidstaat sterk verschillend
                                                                   zijn. Ten slotte discrimineert de verordening ondernemin-
                                                                   gen die reeds vóór januari 1993 actie hebben ondernomen
Ð verweerders krachtens artikel 215, tweede alinea, van            ten opzichte van die die daarmee tot na de publicatie
     het Verdrag aansprakelijk te houden voor de schade            ervan hebben gewacht.
     die verzoeksters in de uitoefening van hun beroep van
     erkend douane-expediteur hebben geleden door de
     regelingen die de Raad met betrekking tot het vrije           Subsidiair beroepen zij zich op aansprakelijkheid zonder
     goederenverkeer op de interne markt vanaf 1 januari           schuld op grond dat de Gemeenschap de gelijkheid voor
     1993 heeft vastgesteld, die niet voorzien in maatrege-        de publieke lasten heeft geschonden. Het optreden van de
     len ter waarborging van de belangen van verzoeksters,         instellingen komt neer op een onteigening, aangezien de
     en doordat de Commissie geen voorstellen heeft                situatie waarin verzoeksters zich bevinden geen uitvloeisel
     gedaan voor maatregelen ter bescherming van hun               is van de aan betrokken sector inherente economische risi-
     rechten en de Raad dergelijke maatregelen niet heeft          co's.
     getroffen;
                                                                   (1) Verordening (EEG) nr. 3904/92 van de Raad van 17 december
                                                                       1992 betreffende aanpassingsmaatregelen ten behoeve van de
Ð verweerders hoofdelijk te veroordelen tot vergoeding                 douane-expediteurs met het oog op de totstandkoming van de
     van de door elk van verzoeksters geleden schade, met              interne markt (PB L 394 van 31.12.1992, blz. 1).
     rente ad 8 % 's jaars vanaf 1 januari 1993;
Ð verweerders hoofdelijk in de kosten te verwijzen.
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                   Beroep, op 24 december 1997 ingesteld door SPRL NoeÈl
                                                                   Boone e. a. tegen Commissie van de Europese Gemeen-
Verzoeksters, erkende Franse douane-expediteurs, verwij-                      schappen en Raad van de Europese Unie
ten de instellingen, geen passende maatregelen te hebben                           (Zaken T-620/97ÐT-627/97)
genomen tegen de schade die voor hen voortvloeide uit de
voltooiing van de bij de Europese Akte ingestelde interne                                    (98/C 94/74)
markt.
                                                                                (Procestaal: Frans)
Verordening (EEG) nr. 3904/92 van de Raad van
17 december 1992 (1) is de enige reactie van de Gemeen-            Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
schap geweest op de situatie waarmee verzoeksters zich             Gemeenschappen is op 24 december 1997 beroep tegen


title: Beroep, op 5 juni 2003 ingesteld door de Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen het Koninkrĳk der Nederlanden Zaak C-241/03

text:
19.7.2003                NL                        Publicatieblad van de Europese Unie                                        C 171/19
3)     Welke uitlegging moet worden gegeven aan het vereiste            Beroep, op 5 juni 2003 ingesteld door de Commissie van
       dat het gebruik „nodig” is om de bestemming van een              de Europese Gemeenschappen tegen het Koninkrijk der
       product aan te geven? Kan aan dit noodzakelijkheidscri-                                      Nederlanden
       terium worden voldaan wanneer de bestemming kan
       worden aangegeven zonder uitdrukkelijke vermelding                                          Zaak C-241/03
       van het merk van een derde, bijvoorbeeld aan de hand
       van het technische beginsel van de werking van het
       product? Welke betekenis heeft daarbij het feit dat                                        (2003/C 171/28)
       de voorstelling van het product zonder uitdrukkelijke
       vermelding van het merk van een derde voor de consu-
       ment wellicht minder duidelijk is?                               Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                        op 5 juni 2003 beroep ingesteld tegen het Koninkrijk der
4)     Met welke factoren moet bij de beoordeling van de eerlijke
                                                                        Nederlanden door de Commissie van de Europese Gemeen-
       gebruiken in nijverheid en handel rekening worden                schappen, vertegenwoordigd door G. Zavvos en W. Wils, als
       gehouden? Wijst het feit dat bij het in de handel brengen
                                                                        gemachtigden.
       van eigen producten een merk van een derde wordt
       genoemd, erop dat de eigen producten vanuit het oogpunt
       van kwaliteit, technische eigenschappen of anderszins            Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
       gelijkwaardig zijn aan de producten van die merkhouder?
                                                                        —      Vast te stellen dat het Koninkrijk der Nederlanden,
5)     Is het feit dat een marktdeelnemer die naar het merk van                door niet de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke
       een derde verwijst, niet enkel onderdelen of accessoires                maatregelen te treffen om te voldoen aan Richtlijn 2000/
       verkoopt, maar ook het product zelf waarmee die onder-                  26/EG van het Europees Parlement en de Raad van
       delen of accessoires als een geheel worden gebruikt, van                16 mei 2000 betreffende de onderlinge aanpassing van de
       invloed op de geoorloofdheid van het gebruik van het                    wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering
       merk van een derde?                                                     tegen wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming
                                                                               aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven
( 1) PB L 40 van 11.2.1989, blz. 1.                                            en houdende wijziging van de Richtlijnen 73/239/EEG en
                                                                               88/357/EEG van de Raad (Vierde richtlijn motorrijtuigen-
                                                                               verzekering) (1), of althans deze de Commissie niet mede
                                                                               te delen, de krachtens deze richtlijn op haar rustende
                                                                               verplichtingen niet is nagekomen;
                                                                        —      Het Koninkrijk der Nederlanden in de kosten te verwijzen.
Verzoek van Juzgado de Primera Instancia nr. 35 Barcelo-
na van 5 mei 2003, om een prejudiciële beslissing in het
geding tussen QDQ MEDIA S.A. en Alejandro Omedas
                               Lecha                                    Middelen en voornaamste argumenten
                          (Zaak C-235/03)                               De termijn voor de omzetting van de richtlijn is verstreken op
                                                                        20 juli 2002.
                          (2003/C 171/27)
                                                                        (1 ) PB 2000, L 181, blz. 65.
De Juzgado de Primera Instancia nr. 35 Barcelona heeft bij
beschikking van 5 mei 2003, ingekomen ter griffie van het
Hof van Justitie op 2 juni 2003, in het geding tussen QDQ
MEDIA S.A. en Alejandro Omedas Lecha, het Hof van Justitie
van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudicië-
le beslissing over de navolgende vraag:
                                                                        Beroep, op 6 juni 2003 ingesteld door Commissie van de
                                                                             Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek
„Kunnen in het kader van de bescherming van de schuldeiser
overeenkomstig richtlijn 2000/35/EG ( 1) van het Europees                                         (Zaak C-243/03)
Parlement en de Raad van 29 juni 2000 betreffende bestrijding
van betalingsachterstand bij handelstransacties, als invor-
deringskosten van de schuld worden aangemerkt de kosten                                           (2003/C 171/29)
van het optreden van een advocaat en procureur in de
betalingsbevelprocedure die voor de invordering van die schuld
is ingeleid?”                                                           Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                        op 6 juni 2003 beroep tegen Franse Republiek ingesteld door
( 1) PB L 200 van 8.8.2000, blz. 35.                                    Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoor-
                                                                        digd door E. Traversa als gemachtigde, bijgestaan door N. Cou-
                                                                        trelis, advocaat, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.


title: Zaak T-339/10: Beroep ingesteld op 9 augustus 2010 — Cosepuri/EFSA

text:
               23.10.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 288/47

      Beroep ingesteld op 9 augustus 2010 — Cosepuri/EFSA
      (Zaak T-339/10)
      ()
      (2010/C 288/90)
      Procestaal: Italiaans

         Partijen

         Verzoekende partij: Cosepuri Soc. coop. p.a. (Bologna, Italië) (vertegenwoordiger: F. Fiorenza, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA)

         Conclusies

                  —

                  nietigverklaring van de aanbestedingsprocedure voor zover de economische offertes op grond daarvan in een vertrouwelijke zitting moesten worden beoordeeld;

                  —

                  nietigverklaring van het besluit tot gunning van de opdracht aan de onderneming ANME en van elke handeling ten vervolge op dat besluit;

                  —

                  veroordeling van EFSA tot vergoeding van de door Cosepuri geleden schade;

                  —

                  verwijzing van EFSA in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Bij aankondiging van opdracht van 1 maart 2010, die in het Publicatieblad van de Europese Unie van 13 maart 2010 is bekendgemaakt, heeft de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA) een openbare aanbesteding uitgeschreven voor het verrichten van pendeldiensten in Italië en Europa gedurende een periode van 48 maanden, met een geraamde waarde van 4 000 000 EUR. Als gunningscriterium gold dat van de economisch meest voordelige offerte, wat zou worden beoordeeld aan de hand van de in het bestek (document B) vermelde criteria. Verzoekster heeft een offerte ingediend, maar de betrokken opdracht is aan een andere onderneming toegewezen.
      Bij het onderhavige beroep vecht verzoekster dat besluit aan.
      Met haar eerste middel stelt verzoekster schending van artikel 89 van verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 (1) alsmede schending van de beginselen van behoorlijk bestuur, transparantie, bekendmaking en van het recht van toegang op grond dat de procedures voor de opening van de technische offertes en de toekenning van de scores voor de economische offerte niet openbaar waren. Zij betoogt in dit verband dat de geboden prijs niet als vertrouwelijke informatie kan worden beschouwd.
      Met haar tweede middel stelt zij schending van artikel 100 van verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002 en van verordening (EG) nr. 1049/2001 (2) alsmede schending van de plicht om het besluit te motiveren, van het transparantiebeginsel en van het recht van toegang tot de documenten, omdat de toegang tot de documenten na de gunning is beperkt op grond dat gegevens als de economische offerte en openbare documenten als het inschrijvingsbewijs van de personenauto’s vertrouwelijk zijn. Dienaangaande betoogt verzoekster dat de besluiten, nu de prijs die door de geselecteerde inschrijver is geboden, niet is meegedeeld, niet zijn gemotiveerd.
      Met haar derde middel stelt verzoekster schending van artikel 100 van verordening (EG, Euratom) nr. 1605/2002, schending van het bestek en een kennelijke motiveringsfout doordat het aanbestedingscomité fouten heeft gemaakt bij de beoordeling van de economische offertes.

         (1)  Verordening van de Raad van 25 juni 2002 houdende het Financieel Reglement van toepassing op de algemene begroting van de Europese Gemeenschappen (PB L 248, blz. 1).

         (2)  Verordening van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB L 145, blz. 43).


title: Zaak T-33/07: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 11 juni 2009 — Griekenland/Commissie ( EOGFL — Afdeling Garantie — Van communautaire financiering uitgesloten uitgaven — Olijfolie, katoen, krenten en citrusvruchten — Niet-naleving van betalingstermijnen — Termijn van 24 maanden — Raming van uit te sluiten uitgaven — Essentiële controles — Evenredigheidsbeginsel — Beginsel ne bis in idem — Extrapolatie van vaststellingen van gebreken )

text:
               1.8.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 180/44

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 11 juni 2009 — Griekenland/Commissie
   (Zaak T-33/07) (1)

   („EOGFL - Afdeling „Garantie” - Van communautaire financiering uitgesloten uitgaven - Olijfolie, katoen, krenten en citrusvruchten - Niet-naleving van betalingstermijnen - Termijn van 24 maanden - Raming van uit te sluiten uitgaven - Essentiële controles - Evenredigheidsbeginsel - Beginsel ne bis in idem - Extrapolatie van vaststellingen van gebreken”)
   2009/C 180/81
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Verzoekende partij: Helleense Republiek (vertegenwoordigers: I. Chalkias en G. Kanellopoulos, gemachtigden)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: H. Tserepa-Lacombe, F. Jimeno Fernández, gemachtigden, bijgestaan door N. Korogiannakis, advocaat)

      Voorwerp

   Verzoek tot gedeeltelijke nietigverklaring van beschikking 2006/932/EG van de Commissie van 14 december 2006 houdende onttrekking aan communautaire financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten voor het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL), afdeling Garantie, hebben verricht (PB L 355, blz. 96), voor zover deze beschikking betrekking heeft op bepaalde uitgaven die de Helleense Republiek heeft verricht in de sectoren olijfolie, katoen, krenten, citrusvruchten en financiële controle.

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               De Helleense Republiek wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 82 van 14.4.2007.


title: Zaak T-484/07: Beschikking van het Gerecht van 11 juli 2012 — Roemenië/Commissie

text:
               25.8.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 258/27

         Beschikking van het Gerecht van 11 juli 2012 — Roemenië/Commissie
   (Zaak T-484/07) (1)

   2012/C 258/49
   Procestaal: Roemeens
   De president van de Derde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 51 van 23.2.2008.


title: Zaak C-127/09: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Nürnberg (Duitsland) op 6 april 2009 — Coty Prestige Lancaster Group GmbH/Simex Trading AG

text:
               20.6.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 141/32

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Nürnberg (Duitsland) op 6 april 2009 — Coty Prestige Lancaster Group GmbH/Simex Trading AG
   (Zaak C-127/09)
   2009/C 141/55
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Oberlandesgericht Nürnberg

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Coty Prestige Lancaster Group GmbH

      Verwerende partij: Simex Trading AG

      Prejudiciële vraag

   Is er sprake van in de handel brengen in de zin van artikel 13, lid 1, van verordening (EG) nr. 40/94 (1) en van artikel 7 van richtlijn 89/104/EEG (2), indien zogenoemde parfumtesters, zonder eigendomsoverdracht en met een verbod op verkoop ervan, ter beschikking worden gesteld van contractueel gebonden tussenhandelaren opdat deze hun potentiële klanten het verbruik van de inhoud van de waar voor testdoeleinden kunnen toestaan, en deze waar is voorzien van een aanduiding dat hij niet-verkoopbaar is, op grond van de overeenkomst te allen tijde door de fabrikant/merkhouder kan worden teruggeroepen, en de presentatie ervan zich, door een grotere eenvoud, duidelijk van de door de fabrikant/merkhouder voor het overige gewoonlijk in de handel gebrachte waar onderscheidt?

      (1)  Verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 11 van 14.1.1994, blz. 1).

      (2)  Eerste richtlijn 89/104/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (PB L 40 van 11.2.1989, blz. 1).


title: Zaak C-81/10 P: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 8 december 2011 — France Télécom/Europese Commissie, Franse Republiek (Hogere voorziening — Staatssteun — Bedrijfsbelastingregeling voor France Télécom — Begrip „steun” — Gewettigd vertrouwen — Verjaringstermijn — Motiveringsplicht — Rechtszekerheidsbeginsel)

text:
               4.2.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/6

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 8 december 2011 — France Télécom/Europese Commissie, Franse Republiek
   (Zaak C-81/10 P) (1)

   (Hogere voorziening - Staatssteun - Bedrijfsbelastingregeling voor France Télécom - Begrip „steun” - Gewettigd vertrouwen - Verjaringstermijn - Motiveringsplicht - Rechtszekerheidsbeginsel)
   2012/C 32/09
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirante: France Télécom (vertegenwoordigers: S. Hautbourg, L. Olza Moreno en L. Godfroid, avocats)

      Andere partijen in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: E. Gippini Fournier en D. Grespan, gemachtigden), Franse Republiek (vertegenwoordigers: G. de Bergues en J. Gstalter, gemachtigden)

      Voorwerp

   Hogere voorziening ingesteld tegen de arresten van het Gerecht van eerste aanleg (Derde kamer) van 30 november 2009, Frankrijk en France Télécom/Commissie (T-427/04 en T-17/05), waarbij het Gerecht de door de Franse Republiek en rekwirante ingestelde beroepen tot nietigverklaring van beschikking 2005/709/EG van de Commissie van 2 augustus 2004 betreffende de steunregeling die door Frankrijk ten uitvoer is gelegd ten gunste van France Télécom (PB 2005, L 269, blz. 30) — Schending van de begrippen „staatssteun” en „voordeel” in verband met de bedrijfsbelastingregeling die van 1994 tot en met 2002 van toepassing was op France Télécom — Schending van het vertrouwensbeginsel — Verjaringstermijn voor de steunregeling — Motiveringsplicht en schending van het rechtszekerheidsbeginsel

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               France Télécom SA wordt verwezen in de kosten.

               3)

               De Franse Republiek draagt haar eigen kosten.

      (1)  PB C 148 van 5.6.2010.


title: Zaak T-324/09: Beroep ingesteld op 18 augustus 2009 — J & F Participações/BHIM — Fribo Foods (Friboi)

text:
               24.10.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 256/29

         Beroep ingesteld op 18 augustus 2009 — J & F Participações/BHIM — Fribo Foods (Friboi)
   (Zaak T-324/09)
   2009/C 256/54
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: J & F Participações SA (Sorocaba, Brazilië) (vertegenwoordiger: A. Fernández Fernández-Pacheco, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Fribo Foods Ltd (Wrexham, Verenigd Koninkrijk)

      Conclusies

               —

               vernietiging van de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 22 april 2009 in zaak R 824/2008-1; en

               —

               verwijzing van verweerder en de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Betrokken gemeenschapsmerk: beeldmerk „Friboi” voor waren van klasse 29

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Oppositiemerk of -teken: woordmerk „FRIBO”, dat in het Verenigd Koninkrijk is ingeschreven voor waren van klasse 29; beeldmerk „Fribo”, dat in het Verenigd Koninkrijk is ingeschreven voor waren van klasse 29; Duits woordmerk „FRIBO” voor waren van klasse 29; Duits beeldmerk „FRIBO” voor waren van klasse 29; Frans woordmerk „FRIBO” voor waren van klasse 29; Frans beeldmerk „FRIBO” voor waren van klasse 29; Italiaans woordmerk „FRIBO” voor waren van klasse 29; Italiaans beeldmerk „FRIBO” voor waren van klasse 29

      Beslissing van de oppositieafdeling: toewijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: gedeeltelijke toewijzing van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009 doordat de kamer van beroep ten onrechte heeft geoordeeld dat er gevaar voor verwarring van de betrokken merken bestaat; schending van artikel 42 van verordening nr. 207/2009 doordat de kamer van beroep ten onrechte rekening heeft gehouden met bewijselementen die de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep heeft overgelegd tot staving van het gebruik, welke bewijselementen niet voldeden aan de vereisten van voornoemde bepaling en geen aanwijzing bevatten van de plaats, duur, omvang en aard van het gebruik


title: Zaak T-381/15: Arrest van het Gerecht van 2 februari 2017 — IMG/Commissie [„Bescherming van de financiële belangen van de Unie — Strengere maatregelen op het gebied van audit en monitoring en een verificatiewaarschuwing betreffende het systeem voor vroegtijdige waarschuwing (EWS) — Besluit tot schorsing van de mogelijkheid voor verzoekster om met de Commissie contracten in indirect beheer te sluiten, gelet op de bestaande twijfels wat betreft haar hoedanigheid van internationale organisatie — Beroep tot nietigverklaring — Niet voor beroep vatbare handeling — Geen procesbelang — Gedeeltelijke niet-ontvankelijkheid — Rechten van de verdediging — Motiveringsplicht — Kennelijke beoordelingsfout — Evenredigheid — Rechtszekerheid — Gewettigd vertrouwen — Beroep tot schadevergoeding”]

text:
               13.3.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 78/24

         Arrest van het Gerecht van 2 februari 2017 — IMG/Commissie
   (Zaak T-381/15) (1)

   ([„Bescherming van de financiële belangen van de Unie - Strengere maatregelen op het gebied van audit en monitoring en een verificatiewaarschuwing betreffende het systeem voor vroegtijdige waarschuwing (EWS) - Besluit tot schorsing van de mogelijkheid voor verzoekster om met de Commissie contracten in indirect beheer te sluiten, gelet op de bestaande twijfels wat betreft haar hoedanigheid van internationale organisatie - Beroep tot nietigverklaring - Niet voor beroep vatbare handeling - Geen procesbelang - Gedeeltelijke niet-ontvankelijkheid - Rechten van de verdediging - Motiveringsplicht - Kennelijke beoordelingsfout - Evenredigheid - Rechtszekerheid - Gewettigd vertrouwen - Beroep tot schadevergoeding”])
   (2017/C 078/32)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: International Management Group (IMG) (Brussel, België) (vertegenwoordigers: L. Levi en A. Tymen, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Baquero Cruz en S. Bartelt, gemachtigden)

      Voorwerp

   Vordering, ten eerste, gebaseerd op artikel 263 VWEU en strekkende tot nietigverklaring van de brief van de Commissie waarin zij beveelt over te gaan tot strengere maatregelen op het gebied van audit en monitoring en tot het opnemen van een verificatiewaarschuwing, en waarin zij verzoekster de mogelijkheid ontzegt om met de Commissie contracten in indirect beheer te sluiten, en, ten tweede, gebaseerd op artikel 268 VWEU en strekkende tot vergoeding van de schade die verzoekster stelt te hebben geleden door de vaststelling van de in de brief voorziene maatregelen

      Dictum

               1)

               Op het beroep hoeft niet meer te worden beslist voor zover International Management Group (IMG) heeft verzocht om nietigverklaring van haar inschrijving voor een verificatiewaarschuwing in het systeem voor vroegtijdige waarschuwing.

               2)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk of ongegrond verklaard voor het overige.

               3)

               IMG wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 337 van 12.10.2015.


title: ARREST VAN HET HOF van 4 november 1997 in zaak C-20/96 (verzoek van de Social Security Commissioner om een prejudiciële beslissing): K. A. Snares tegen Adjudication Officer (Sociale zekerheid - Bijzondere, niet op premie- of bijdragebetaling berustende prestaties - Artikel 4, lid 2 bis, en artikel 10 bis van Verordening (EEG) nr. 1408/71 - Onderhoudsuitkering voor gehandicapten - Geen exporteerbaarheid)

text:
C 387/4                NL               Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  20 . 12 . 97
malm, R. Schintgen, kamerpresidenten, G. F. Mancini, J. C.                            ARREST VAN HET HOF
Moitinho de Almeida, P. J. G. Kapteyn, J. L. Murray,                                    van 4 november 1997
D. A. O. Edward, J.-P. Puissochet, G. Hirsch, P. Jann en L.
Sevón, rechters; advocaat-generaal: F. G. Jacobs; griffier:        in zaak C-20/96 (verzoek van de Social Security Commis
H. von Holstein, adjunct-griffier, op 4 november 1997 een          sioner om een prejudiciële beslissing): K. A. Snares tegen
arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:                                     Adjudication Officer (')
                                                                   (Sociale zekerheid — Bijzondere, niet op premie- of bijdra
I.   Wanneer in één van de lidstaten van de Benelux in een         gebetaling berustende prestaties — Artikel 4, lid 2 bis, en
    procedure over de uitlegging van de eenvormige bene           artikel 10 bis van Verordening (EEG) nr. 1408/71 —
    luxwet op de merken een vraag over de uitlegging van           Onderhoudsuitkering voor gehandicapten — Geen expor
    de Eerste Richtlijn 89/104/EEG van de Raad van                                           teerbaarheid)
    21 december 1988 betreffende de aanpassing van bet
    merkenrecht der lidstaten, rijst, is een rechterlijke                                   ( 97/C 387/07 )
    instantie waarvan de beslissingen volgens het nationale
    recht niet vatbaar zijn voor hoger beroep, zoals zowel                               (Procestaai: Engels)
    het Benelux-Gerechtshof als de Hoge Raad der Neder
     landen er een is, op grond van artikel 1 77, derde ali
     nea, van het EG-Verdrag gehouden zich tot het Hof               (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in
     van Justitie te wenden. Deze verplichting wordt even                         de Jurisprudentie van het Hof)
     wel van haar grond beroofd en derhalve van haar
     inhoud ontdaan wanneer de opgeworpen vraag zake
     lijk gelijk is aan een vraag die reeds in het kader van       In zaak C-20/96 , betreffende een verzoek aan het Hof
     dezelfde nationale zaak voorwerp van een prejudiciële         krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van de Social
     beslissing is geweest.                                        Security Commissioner (Verenigd Koninkrijk ), in het
                                                                   aldaar aanhangig geding tussen K. A. Snares en Adjudica
                                                                   tion Officer, om een prejudiciële beslissing over de uitleg
2 . De artikelen 5 en 7 van Richtlijn 89/104/EEG moeten
                                                                   ging en geldigheid van de artikelen 4, lid 2 bis, en 10 bis
     aldus worden uitgelegd, dat wanneer van een merk              van Verordening ( EEG ) nr. 1408/71 van de Raad van
     voorziene producten door de houder van dat merk of
                                                                    14 juni 1971 betreffende de toepassing van de sociale
     met zijn toestemming in de Gemeenschap in de handel           zekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, als
     zijn gebracht, het een wederverkoper niet alleen vrij        mede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap
     staat deze producten door te verkopen, doch eveneens          verplaatsen, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij Verordening
     het merk te gebruiken om de verdere verhandeling van          ( EEG ) nr. 2001 /83 van de Raad van 2 juni 1983 ( PB L 230
     deze producten bij het publiek aan te kondigen.
                                                                   van 22 . 8 . 1983 , blz. 6 ), zoals gewijzigd bij Verordening
                                                                    ( EEG ) nr. 1247/92 van de Raad van 30 april 1992 { PB
3 . Een merkhouder kan zich niet met een beroep op                 L 136 van 19 . 5 . 1992, blz. 1 ), heeft het Hof, samenge
     artikel 7, lid 2, van Richtlijn 89/104/EEG ertegen ver       steld als volgt: G. C. Rodri'guez Iglesias, president, C. Gul
     zetten, dat een wederverkoper die gewoonlijk gelijk          mann, H. Ragnemalm en M. Wathelet, kamerpresidenten,
     aardige artikelen verkoopt die evenwel niet noodzake         G. F. Mancini , J. C. Moitinho de Almeida ( rapporteur ),
     lijkerwijs van dezelfde kwaliteit zijn als de van het         P. J. G. Kapteyn, J. L. Murray, D. A. O. Edward, J.-P.
     merk voorziene producten, het merk op de in zijn              Puissochet, G. Hirsch, P. Jann en L. Sevón, rechters; advo
     bedrijfssector gebruikelijke wijze gebruikt om de ver        caat-generaal : P. Léger; griffier: L. Hewlett, administrateur,
     dere verhandeling van deze producten bij het publiek          op 4 november 1997 een arrest gewezen waarvan het dic
     aan te kondigen, tenzij wordt aangetoond, dat in de           tum luidt als volgt:
     bijzondere omstandigheden van het geval het gebruik
     van het merk voor dat doel de reputatie van dit merk
     ernstig schaadt.                                               1 . Artikel 10 bis van Verordening (EEG) nr. 1408/71 van
                                                                        de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing
                                                                        van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en
4 . De artikelen 30 en 36 van het EG-Verdrag moeten                     zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich
     aldus worden uitgelegd, dat de houder van een merk                binnen de Gemeenschap verplaatsen, zoals gewijzigd
     recht of een auteursrecht zich niet ertegen kan verzet            en bijgewerkt bij Verordening (EEG) nr. 2001 /83 van
     ten, dat een wederverkoper die gewoonlijk gelijkaar               de Raad van 2 juni 1 983, zoals gewijzigd bij Verorde
     dige artikelen verkoopt die evenwel niet noodzakelij              ning (EEG) nr. 1247/92 van de Raad van 30 april
     kerwijs van dezelfde kwaliteit zijn als de beschermde              1992, gelezen in samenhang met bijlage II bis, moet
     producten, deze laatste op de in zijn bedrijfssector               aldus worden uitgelegd, dat de disability living allo
     gebruikelijke wijze gebruikt om de verdere verhande               wance onder de werkingssfeer ervan valt en bijgevolg
     ling van deze producten bij het publiek aan te kondi              is aan te merken als een bijzondere, niet op premie- of
     gen, tenzij wordt aangetoond, dat in de bijzondere                 bijdragebetaling berustende prestatie in de zin van
     omstandigheden van het geval het gebruik van deze                  artikel 4, lid 2 bis, van die verordening, zodat de situ
     producten voor dat doel de reputatie ervan ernstig                 atie van iemand als verzoeker in het hoofdgeding, die
     schaadt.
                                                                        na 1 juni 1992, datum van inwerkingtreding van Ver
                                                                        ordening (EEG) nr. 1247/92, aan de voorwaarden
(') PB C 351 van 30 . 12 . 1995 .                                       voor toekenning van die prestatie voldoet, uitsluitend
                                                                        wordt beheerst door de bij artikel 10 bis ingevoerde
                                                                        coördinatieregeling.
 ---pagebreak--- 20 . 12 . 97          I NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    C 387/5
2 . Bij onderzoek van Verordening (EEG) nr. 1247/92,                   moet worden uitgesplitst naar verhouding van de aldaar
     voorzover zij met betrekking tot de disability living             afgelegde afstanden.
     allowance de toepassing van het in artikel 10 van Ver
     ordening (EEG) nr. 1408/71 neergelegde beginsel van               (') PB C 158 van 1 . 6 . 1996 .
     opheffing van de bepalingen inzake woonplaats uit
     sluit, is niet gebleken van feiten of omstandigheden die
     de geldigheid ervan kunnen aantasten.
(') PB C 77 van 16 . 3 . 1996 .
                                                                                ARREST VAN HET HOF
                                                                                ( Vierde Kamer )
                                                                                van 6 november 1997
                                                                       in zaak C-164/96 ( verzoek van de Consiglio di Stato om
                    ARREST VAN HET HOF                                 een prejudiciële beslissing ): Regione Piemonte tegen Sai
                           ( Vijfde Kamer )                                                      agricola SpA (')
                       van 6 november 1997                             ( Verordening (EEG) nr. 797/85 — Verschil in behandeling
                                                                             tussen individuele ondernemers en rechtspersonen)
in zaak C-l 16/96 ( verzoek om prejudiciële beslissing van
                                                                                ( 97/C 387/09 )
het Bundesfinanzhof): Reisebüro Binder GmbH tegen
             Finanzamt Stuttgart-Körperschaften (')
                                                                                (Procestaai: Italiaans)
(Zesde BTW-richtlijn — Internationaal personenvervoer
    — Plaats en maatstaf van heffing van vervoerdienst)
                            ( 97/C 387/08 )                             (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in
                                                                                de Jurisprudentie van het Hof)
                         (Procestaai: Duits)
                                                                       In zaak C-l 64/96 , betreffende een verzoek aan het Hof
                                                                       krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van de Consi
                                                                       glio di Stato, in het aldaar aanhangig geding tussen
 (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in         Regione Piemonte en Saiagricola SpA, betreffénde een pre
                 de Jurisprudentie van het Hof)                        judiciële beslissing over de uitlegging van Richtlijn 72/ 159/
                                                                       EEG van de Raad van 17 april 1972 betreffende de moder
                                                                       nisering van landbouwbedrijven ( PB L 96 van 23 . 4 . 1972 ,
In zaak C-l 16/96, betreffende een verzoek aan het Hof                 blz . 1 ), en van Verordening ( EEG ) nr. 797/85 van de Raad
krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van het Bundes               van 12 maart 1985 betreffende de verbetering van de doel
finanzhof, in het aldaar aanhangig geding tussen Reise                treffendheid van de landbouwstructuur ( PB L 93 van 30 . 3 .
büro Binder GmbH tegen Finanzamt Stuttgart-Körper                     1985 , blz . 1 ), heeft het Hof ( Vierde Kamer ), samengesteld
schaften, om een prejudiciële beslissing over de uitlegging            als volgt: H. Ragnemalm, kamerpresident, P. J. G. Kapteyn
van artikel 9 , lid 2, onder b ), van de Zesde Richtlijn 77/           en J. L. Murray ( rapporteur ), rechters; advocaat-generaal :
388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de                     P. Léger; griffier: R. Grass, op 6 november 1997 een arrest
harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake                   gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting
over de toegevoegde waarde : uniforme grondslag ( PB
L 145 van 13 . 6 . 1977, blz . 1 ), heeft het Hof ( Vijfde             Richtlijn 72/159/EEG van de Raad van 17 april 1972
Kamer ), samengesteld als volgt: C. Gulmann , kamerpresi              betreffende de modernisering van landbouwbedrijven, en
dent, J. C. Moitinho de Almeida , D. A. O. Edward, J.-P.               Verordening (EEG) nr. 797/85 van de Raad van 12 maart
Puissochet ( rapporteur) en P. Jahn, rechters; advocaat               1985 betreffende de verbetering van de doeltreffendheid
generaal : A. La Pergola; griffier: H. von Holstein, adjunct          van de landbouwstructuur, moeten aldus worden uitge
griffier, op 6 november 1997 een arrest gewezen waarvan                legd, dat zij lidstaten die een register invoeren om te bepa
het dictum luidt als volgt:                                            len wie voor de steunregeling van Richtlijn 72/159/EEG in
                                                                       aanmerking komt, niet toestaan om bepaalde rechtsperso
                                                                       nen enkel vanwege hun rechtsvorm van de inschrijving in
Artikel 9, lid 2, onder b), van de Zesde Richtlijn 77/388/             dit register uit te sluiten, en te voorzien in een bijzondere
EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmo                  identificatieregeling in de vorm van een specifiek register
nisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbe               waarin enkel natuurlijke personen kunnen worden inge
lasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de              schreven .
toegevoegde waarde: uniforme grondslag, moet aldus wor
den uitgelegd dat bij een all-in dienst van internationaal             (') PB C 197 van 6 . 7. 1996 .
personenvervoer, de totale tegenprestatie voor deze dienst
met het oog op de vaststelling van het in elk van de
betrokken lidstaten belastbare gedeelte van het vervoer,


title: Arrest van het Gerecht van Eerste Aanleg van 5 juli 2005 in zaak T-9/04, Luigi Marcuccio tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Ambtenaren — Sociale zekerheid — Ongeval — Artikel 73 van Statuut — Ontvankelijkheid — Motivering)

text:
               3.9.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 217/39

      ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG

   van 5 juli 2005
   in zaak T-9/04, Luigi Marcuccio tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)

   (Ambtenaren - Sociale zekerheid - Ongeval - Artikel 73 van Statuut - Ontvankelijkheid - Motivering)
   (2005/C 217/86)
   Procestaal: Italiaans
   In zaak T-9/04, Luigi Marcuccio, ambtenaar van de Commissie van de Europese Gemeenschappen, wonende te Tricase (Italië), vertegenwoordigd door M. Di Stefano et A. Distante, advocaten, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: J. Currall en C. Berardis-Kayser, bijgestaan door A. Dal Ferro, advocaat, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg), betreffende, primair, een verzoek tot nietigverklaring van het door de Commissie stilzwijgend genomen besluit tot afwijzing van zijn op 3 december 2002 op grond van artikel 73 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen ingediende verzoek om erkenning van een ongeval, heeft het Gerecht (Eerste kamer), samengesteld als volgt: J. D. Cooke, kamerpresident, I. Labucka en V. Trstenjak, rechters; griffier: J. Palacio González, hoofdadministrateur, op 5 juli 2005 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Het besluit van de Commissie tot afwijzing van het door verzoeker op 3 december 2002 op grond van artikel 73 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen ingediende verzoek om erkenning van een ongeval wordt nietig verklaard.

               2)

               Het verzoek aan het Gerecht om maatregelen van instructie te treffen wordt afgewezen.

               3)

               Het beroep is voor het overige niet-ontvankelijk.

               4)

               De Commissie wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 85, van 3.4.2004.


title: Zaak T-260/14: Beschikking van het Gerecht van 16 maart 2015 — Vattenfall Europe Mining e.a./Commissie

text:
               11.5.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 155/38

         Beschikking van het Gerecht van 16 maart 2015 — Vattenfall Europe Mining e.a./Commissie
   (Zaak T-260/14) (1)

   (2015/C 155/46)
   Procestaal: Duits
   De president van de Derde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 223 van 14.7.2014.


title: Zaak T-247/04: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van  19 september 2005  — Aseprofar et Edifa/Commissie ( Verzoek om nietigverklaring — Ontvankelijkheid — Voor beroep vatbare handeling — Verzuim om niet-nakomingsprocedure in te leiden — Mededeling 2002/C 244/03 )

text:
               26.11.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 296/24

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 19 september 2005 — Aseprofar et Edifa/Commissie
   (Zaak T-247/04) (1)

   („Verzoek om nietigverklaring - Ontvankelijkheid - Voor beroep vatbare handeling - Verzuim om niet-nakomingsprocedure in te leiden - Mededeling 2002/C 244/03”)
   (2005/C 296/51)
   Procestaal: Spaans
   Partijen

      Verzoekende partij(en): Asociación de exportadores españoles de productos farmacéuticos (Aseprofar) en Española de desarrollo e impulso farmacéutico, SA (Edifa) (Madrid, Spanje) [vertegenwoordiger(s): L. Ortiz Blanco, advocaat]

      Verwerende partij(en): Commissie [vertegenwoordiger(s): G. Valero Jordana, gemachtigde]
   Voorwerp van de zaak
   Verzoek om nietigverklaring van de beschikking van de Commissie van 30 maart 2004 waarbij klacht P/2002/4609 terzijde is gelegd, en van de beschikking van de Commissie van 30 maart 2004 waarbij klacht P/2003/5119 terzijde is gelegd, voorzover zij betrekking heeft op artikel 29 EG.
   Dictum van de beschikking

               1)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               Asociación de exportadores españoles de productos farmacéuticos (Aseprofar) en Española de desarrollo e impulso farmacéutico, SA, worden in de kosten verwezen.

      (1)  PB C 217 van 28.8.2004.


title: Zaak T-835/16: Beroep ingesteld op 28 november 2016 — Louvers Belgium/Commissie

text:
               30.1.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 30/53

         Beroep ingesteld op 28 november 2016 — Louvers Belgium/Commissie
   (Zaak T-835/16)
   (2017/C 030/61)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Louvers Belgium Company (Zaventem, België) (vertegenwoordiger: V. Lejeune, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het door de Europese Commissie op 19 september 2016 genomen besluit om verzoeksters offerte niet te aanvaarden en opdracht nr. IB.02/PO/2016/012/703 te gunnen aan de combinatie RIDEAUPRESS ITLINE, nietig verklaren;

               —

               het door verzoekster ingediende verzoek om schadevergoeding inwilligen; bijgevolg de Europese Commissie ter vergoeding van de schade die is geleden als gevolg van het verlies van de opdracht veroordelen tot betaling aan verzoekster van de hoofdsom van 387 500 EUR, vermeerderd met vertragingsrente, vervolgens met gerechtelijke interessen, berekend tegen de wettelijke rentevoet, tot de volledige betaling;

               —

               de Europese Commissie te verwijzen in alle kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij twee middelen aan.

               1.

               Eerste middel, ontleend aan schending van de motiveringsplicht, van de rechten van verzoekster op behoorlijk bestuur en van het beginsel van transparantie, daar de Commissie verzoekster, ondanks haar herhaalde en dringende verzoeken, niet de technische specificaties heeft meegedeeld van de producten van degene aan wie de opdracht is gegund, noch de resultaten van het verslag van de analyse van de offertes en de steekproeven die zij haar had doen toekomen.

               2.

               Tweede middel, ontleend aan schending van de beginselen van transparantie en gelijke behandeling van inschrijvers zowel op het moment van opstelling van het bestek als op het moment van beoordeling van de offertes van de inschrijvers door de Commissie. Verzoekster verwijt verweerster met name:

                           —

                           Ten eerste, bij de opstelling van haar bestek gebruik te hebben gemaakt van technische kenmerken en foto's van producten die door een inschrijver waren voorgesteld in een eerdere offerte-aanvraag, die een soortgelijk voorwerp had en die zij om ongerechtvaardigde redenen had ingetrokken, hetgeen ongerechtvaardigde belemmeringen heeft gecreëerd voor de openstelling van de markten voor mededinging;

                           —

                           Ten tweede, de fundamentele regel van gelijkheid van inschrijvers te hebben geschonden, door vanuit technisch oogpunt zeer beperkende en ongerechtvaardigde technische eisen te stellen, die duidelijk bestemd waren om overeen te komen met de producten van een bepaalde marktdeelnemer;

                           —

                           Ten derde, de offerte die zij had ingediend in het kader van de litigieuze aanbestedingsprocedure niet op objectieve en onafhankelijke wijze te hebben beoordeeld, en deze op ongerechtvaardigde wijze te hebben afgewezen, ook al voldeden haar producten perfect aan de minimumvereisten van de technische kenmerken van de in het bestek bedoelde producten en derhalve, op overeenkomstige wijze, aan de gestelde vereisten;

         Aldus stelt verzoekster in het kader van dit tweede middel, dat de door haar ingediende offerte technisch conform en, bijgevolg, regelmatig was. Deze offerte had financieel moeten worden geëvalueerd door de Europese Commissie, die de opdracht aan haar had moeten gunnen omdat haar prijsaanbod het laagste was.