title: Arrest van het Hof (Vĳfde kamer) van 7 januari 2004 In de gevoegde zaken C-204/00 P, C-205/00 P, C-211/00 P, C-213/00 P, C-217/00 P en C-219/00 P: Aalborg Portland A/S e.a. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Hogere voorziening — Mededinging — Cementmarkt — Artikel 85, lid 1, EG-Verdrag (thans artikel 81, lid 1, EG) — Bevoegdheid van Gerecht — Rechten van verdediging — Toegang tot dossier — Eén enkele voortdurende inbreuk — Toerekening van inbreuk — Bewĳs van deelneming aan algemene overeenkomst en uitvoering daarvan — Geldboete — Vaststelling van bedrag)

text:
6.3.2004                NL                              Publicatieblad van de Europese Unie                                                C 59/1
                                                                            I
                                                                      (Mededelingen)
                                                        HOF VAN JUSTITIE
                                                                   HOF VAN JUSTITIE
                    ARREST VAN HET HOF                                          avvocati (C-219/00 P), betreffende hogere voorzieningen tegen
                                                                                het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
                           (Vijfde kamer)                                       Gemeenschappen (Vierde kamer — uitgebreid) van 15 maart
                                                                                2000, Cimenteries CBR e.a./Commissie (T-25/95, T-26/95,
                        van 7 januari 2004                                      T-30/95—T-32/95, T-34/95—T-39/95, T-42/95—T-46/95,
                                                                                T-48/95, T-50/95—T-65/95, T-68/95—T-71/95, T-87/95,
In de gevoegde zaken C-204/00 P, C-205/00 P, C-211/00 P,                        T-88/95, T-103/95 en T-104/95, Jurispr. blz. II-491), strekken-
C-213/00 P, C-217/00 P en C-219/00 P: Aalborg Portland                          de tot gedeeltelijke vernietiging van dat arrest, andere partij bij
A/S e.a. tegen Commissie van de Europese Gemeenschap-                           de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen,
                                pen (1)                                         in zaak C-204/00 P vertegenwoordigd door R. Lyal en
                                                                                H. P. Hartvig als gemachtigden, en in de andere zaken door
(Hogere voorziening — Mededinging — Cementmarkt —                               R. Lyal, bijgestaan door N. Coutrelis, avocat (C-211/00 P), en
Artikel 85, lid 1, EG-Verdrag (thans artikel 81, lid 1, EG) —                   A. Dal Ferro, avvocato (C-213/00 P, C-217/00 P en C-219/
Bevoegdheid van Gerecht — Rechten van verdediging —                             00 P), domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, heeft het
Toegang tot dossier — Eén enkele voortdurende inbreuk —                         Hof (Vijfde kamer) samengesteld als volgt: P. Jann, waarnemend
Toerekening van inbreuk — Bewijs van deelneming aan                             voor de president van de Vijfde kamer, D. A. O. Edward
algemene overeenkomst en uitvoering daarvan — Geldboete                         (rapporteur) en A. La Pergola, rechters; advocaat-generaal:
                   — Vaststelling van bedrag)                                   D. Ruíz-Jarabo Colomer; griffiers: H. von Holstein, adjunct-
                                                                                griffier, en H. A. Rühl, hoofdadministrateur, op 7 januari 2004
                                                                                een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
                           (2004/C 59/01)
          (Procestalen: Deens, Engels, Frans en Italiaans)
                                                                                1)    Vernietigt punt 12, zevende streepje, van het dictum van het
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-            arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
                          dentie van het Hof)                                         Gemeenschappen van 15 maart 2000, Cimenteries CBR e.a./
                                                                                Commissie (T-25/95, T-26/95, T-30/95-T-32/95, T-34/
                                                                                95-T-39/95, T-42/95-T-46/95, T-48/95, T-50/95-T-65/
In de gevoegde zaken C-204/00 P, C-205/00 P, C-211/00 P,                              95, T-68/95-T-71/95, T-87/95, T-88/95, T-103/95 en
C-213/00 P, C-217/00 P en C-219/00 P, Aalborg Portland A/                             T-104/95).
S, gevestigd te Aalborg (Denemarken), vertegenwoordigd door
K. Dyekjær-Hansen en K. Høegh, advokaterne (C-204/00 P),
Irish Cement Ltd, gevestigd te Dublin (Ierland), vertegenwoor-                  2)    Bepaalt het bedrag van de wegens de in artikel 1 van
digd door P. Sreenan, SC, geïnstrueerd door J. Glackin, solicitor,                    beschikking 94/815/EG van de Commissie van 30 november
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg (C-205/00 P),                                 1994 inzake een procedure op grond van artikel 85 van het
Ciments français SA, gevestigd te Parijs (Frankrijk), vertegen-                       EG-Verdrag (Zaak IV/33.126 en 33.322 — Cement) aan
woordigd door A. Winckler, avocat, domicilie gekozen heb-                             Ciments français SA opgelegde geldboete op 9 620 000 euro.
bende te Luxemburg (C-211/00 P), Italcementi — Fabbriche
Riunite Cemento SpA, gevestigd te Bergamo (Italië), vertegen-
woordigd door A. Predieri, M. Siragusa, M. Beretta, C. Lanciani                 3)    Wijst de hogere voorzieningen voor het overige af.
en F. M. Moretti, avvocati, domicilie gekozen hebbende te
Luxemburg (C-213/00 P), Buzzi Unicem SpA, voorheen
Unicem SpA, gevestigd te Casale Monferrato (Italië), vertegen-                  4)    Verwijst Aalborg Portland A/S, Irish Cement Ltd, Italcementi
woordigd door C. Osti en A. Prastaro, avvocati, domicilie                             — Fabbriche Riunite Cemento SpA, Buzzi Unicem SpA en
gekozen hebbende te Luxemburg (C-217/00 P), en Cementir                               Cementir — Cementerie del Tirreno SpA in de kosten in de
— Cementerie del Tirreno SpA, gevestigd te Rome (Italië),                             zaken C-204/00 P, C-205/00 P, C-213/00 P, C-217/00 P
vertegenwoordigd door G. M. Roberti en P. Criscuolo Gaito,                            en C-219/00 P.
 ---pagebreak--- C 59/2                  NL                              Publicatieblad van de Europese Unie                                                 6.3.2004
5)    Verstaat dat Ciments français SA en de Commissie van de                1)    Wijst de hogere voorzieningen af.
      Europese Gemeenschappen in zaak C-211/00 P hun eigen
      kosten zullen dragen.                                                  2)    Verstaat dat Bundesverband der Arzneimittel-Importeure eV,
                                                                                Bayer AG en European Federation of Pharmaceutical Industries’
                                                                                Associations hun eigen kosten betreffende zaak C-2/01 P zullen
(1) PB C 247 van 26.8.2000.
                                                                                dragen.
                                                                             3)    Verwijst de Commissie van de Europese Gemeenschappen in de
                                                                                kosten betreffende zaak C-3/01 P.
                                                                             4)    Verstaat dat het Koninkrijk Zweden zijn eigen kosten zal
                    ARREST VAN HET HOF                                             dragen.
                        van 6 januari 2004
                                                                             (1) PB C 79 van 10.3.2001.
In de gevoegde zaken C-2/01 P en C-3/01 P: Bundesver-
band der Arzneimittel-Importeure eV tegen Commissie
            van de Europese Gemeenschappen (1)
(Hogere voorzieningen — Mededinging — Parallelimporten
— Artikel 85, lid 1, EG-Verdrag (thans artikel 81, lid 1, EG)
— Begrip overeenkomst tussen ondernemingen — Bewijs                                          BESCHIKKING VAN HET HOF
  van bestaan van overeenkomst — Geneesmiddelenmarkt)
                                                                                van 11 november 2003
                           (2004/C 59/02)
                                                                                in zaak C-488/01 P: Jean-Claude Martinez (1)
                          (Procestaal: Duits)
                                                                             (Hogere voorziening — Verklaring dat fractie in zin van
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                                                                             artikel 29, lid 1, van Reglement van Europees Parlement is
                          dentie van het Hof)
                                                                             opgericht — Ontbreken van onderlinge politieke verwant-
                                                                             schap — Ontbinding met terugwerkende kracht van TDI-
                                                                             fractie — Hogere voorziening die ten dele kennelijk niet-
In de gevoegde zaken C-2/01 P en C-3/01 P, Bundesverband                             ontvankelijk en ten dele kennelijk ongegrond is)
der Arzneimittel-Importeure eV, gevestigd te Mülheim an der
Ruhr (Duitsland), vertegenwoordigd door U. Zinsmeister en
W. A. Rehmann, Rechtsanwälte, domicilie gekozen hebbende                                                (2004/C 59/03)
te Luxemburg, ondersteund door European Association of
Euro Pharmaceutical Companies (EAEPC), gevestigd te Brussel                                            (Procestaal: Frans)
(België), vertegenwoordigd door M. Epping en M. Lienemeyer,
Rechtsanwälte, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg,                      (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoor-                                                dentie van het Hof)
digd door K. Wiedner en W. Wils als gemachtigden, bijgestaan
door H.-J. Freund, Rechtsanwalt, domicilie gekozen hebbende
te Luxemburg, ondersteund door Koninkrijk Zweden, verte-
genwoordigd door A. Kruse als gemachtigde, domicilie geko-                   In zaak C-488/01 P, Jean-Claude Martinez, lid van het Europees
zen hebbende te Luxemburg, en door European Association of                   Parlement, wonende te Montpellier (Frankrijk), vertegenwoor-
Euro Pharmaceutical Companies (EAEPC), betreffende hogere                    digd door F. Wagner en V. de Poulpiquet de Brescanvel,
voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg               advocaten, betreffende hogere voorziening tegen het arrest van
van de Europese Gemeenschappen (Vijfde kamer — uitgebreid)                   het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschap-
van 26 oktober 2000, Bayer/Commissie (T-41/96, Jurispr.                      pen (Derde kamer — uitgebreid) van 2 oktober 2001, Martinez
blz. II-3383), strekkende tot vernietiging van dat arrest, andere            e.a./Parlement (T-222/99, T-327/99 en T-329/99, Jurispr.
partijen bij de procedure: Bayer AG, gevestigd te Leverkusen                 blz. II-2823), strekkende tot vernietiging van dit arrest; andere
(Duitsland), vertegenwoordigd door J. Sedemund, Rechtsan-                    partijen bij de procedure: Europees Parlement (gemachtigden:
walt, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, European                      G. Garzón Clariana, J. Schoo en H. Krück), verweerder in eerste
Federation of Pharmaceutical Industries’ Associations, ge-                   aanleg, Charles de Gaulle, lid van het Europees Parlement,
vestigd te Genève (Zwitserland), vertegenwoordigd door                       wonende te Parijs (Frankrijk), verzoeker in eerste aanleg, heeft
A. Woodgate, solicitor, domicilie gekozen hebbende te Luxem-                 het Hof (Voltallige zitting), samengesteld als volgt: V. Skouris,
burg, heeft het Hof samengesteld als volgt: V. Skouris, presi-               president, P. Jann, C. W. A. Timmermans (rapporteur), C. Gul-
dent, P. Jann, C. W. A. Timmermans en J. N. Cunha Rodrigues,                 mann, J. N. Cunha Rodrigues en A. Rosas, kamerpresidenten,
kamerpresidenten, D. A. O. Edward (rapporteur), A. La Pergola,               D. A. O. Edward, A. La Pergola, J.-P. Puissochet, R. Schintgen,
J.-P. Puissochet, R. Schintgen, F. Macken, N. Colneric en                    F. Macken, N. Colneric en S. von Bahr, rechters; D. Ruiz-Jarabo
S. von Bahr, rechters; advocaat-generaal: A. Tizzano; griffier:              Colomer, advocaat-generaal; R. Grass, griffier: op 11 november
H. A. Rühl, hoofdadministrateur, op 6 januari 2004 een arrest                2003 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als
gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:                                  volgt:


title: Zaak C-453/10: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Okresný súd Prešov (Slowakije) op 16 september 2010 — Jana Pereničová, Vladislav Perenič/S.O.S. financ, spol. sro

text:
               4.12.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 328/15

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Okresný súd Prešov (Slowakije) op 16 september 2010 — Jana Pereničová, Vladislav Perenič/S.O.S. financ, spol. sro
   (Zaak C-453/10)
   ()
   2010/C 328/28
   Procestaal: Slowaaks

      Verwijzende rechter

   Okresný súd Prešov

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Jana Pereničová, Vladislav Perenič

      Verwerende partij: S.O.S. financ, spol. sro

      Prejudiciële vragen

               1)

               Gaat de bescherming van de consument ingevolge artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG (1) van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten, zo ver dat wanneer wordt vastgesteld dat een consumentenovereenkomst oneerlijke bedingen bevat, mag worden geconcludeerd dat de overeenkomst in haar geheel de consument niet bindt wanneer dit gunstiger is voor de consument?

               2)

               Wettigen de criteria voor een oneerlijke handelspraktijk in de zin van richtlijn 2005/29/EG (2) van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt en tot wijziging van richtlijn 84/450/EEG van de Raad, richtlijnen 97/7/EG, 98/27/EG en 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad en van verordening (EG) nr. 2006/2004 van het Europees Parlement en de Raad („richtlijn oneerlijke handelspraktijken”), de conclusie dat wanneer de handelaar een lager jaarlijks kostenpercentage dan het daadwerkelijke opgeeft, zulks als oneerlijke handelspraktijk tegenover de consument kan worden beschouwd? Indien een oneerlijke handelspraktijk wordt vastgesteld, mogen daar dan op grond van richtlijn 2005/29 gevolgen aan worden verbonden voor de geldigheid van de kredietovereenkomst en de bereiking van het doel van de artikelen 4, lid 1, en 6, lid 1, van richtlijn 1993/13, wanneer ongeldigheid van de overeenkomst voor de consument gunstiger is?

      (1)  PB L 112, blz. 29.

      (2)  PB L 149, blz. 22.


title: Zaak F-76/08: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 4 april 2011 — Behmer/Parlement

text:
               12.5.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 138/39

         Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 4 april 2011 — Behmer/Parlement
   (Zaak F-76/08) (1)

   2012/C 138/92
   Procestaal: Frans
   De president van de Tweede kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 285 van 8.11.2008, blz. 56.


title: Zaak C-80/06: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 7 juni 2007 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale ordinario di Novara — Italië) — Carp Snc di L. Moleri e V. Corsi, Associazione Nazionale Artigiani Legno e Arredamento/Ecorad Srl (Richtlijn 89/106/EG — Voor bouw bestemde producten — Procedure voor conformiteitsverklaring — Beschikking 1999/93/EG van Commissie — Horizontale rechtstreekse werking — Daarvan uitgesloten)

text:
               21.7.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 170/7

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 7 juni 2007 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale ordinario di Novara — Italië) — Carp Snc di L. Moleri e V. Corsi, Associazione Nazionale Artigiani Legno e Arredamento/Ecorad Srl
   (Zaak C-80/06) (1)

   (Richtlijn 89/106/EG - Voor bouw bestemde producten - Procedure voor conformiteitsverklaring - Beschikking 1999/93/EG van Commissie - Horizontale rechtstreekse werking - Daarvan uitgesloten)
   (2007/C 170/12)
   Procestaal: Italiaans
   Verwijzende rechter
   Tribunale ordinario di Novara
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Carp Snc di L. Moleri e V. Corsi, Associazione Nazionale Artigiani Legno e Arredamento

      Verwerende partij: Ecorad Srl
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Tribunale ordinario di Novara — Uitlegging van de artikelen 2 en 3 van alsmede van bijlagen II en III bij beschikking 1999/93/EG van de Commissie van 25 januari 1999 betreffende de procedure voor de conformiteitsverklaring van voor de bouw bestemde producten overeenkomstig artikel 20, lid 2, van richtlijn 89/106/EEG van de Raad voor deuren, ramen, luiken, blinden, poorten en bijbehorend hang- en sluitwerk (PB L 29, blz. 51) — Vervaardiging van deuren met paniekknop door handwerkers die niet in beschikking voorziene procedure voor conformiteitsverklaring hebben gevolgd — Uitsluiting?
   Dictum
   In het kader van een contractuele aansprakelijkheidsvordering tegen een andere particulier kan een particulier zich niet beroepen op schending door eerstgenoemde van de bepalingen van de artikelen 2 en 3 alsmede van de bijlagen II en III van beschikking 1999/93/EG van de Commissie van 25 januari 1999 betreffende de procedure voor de conformiteitsverklaring van voor de bouw bestemde producten overeenkomstig artikel 20, lid 2, van richtlijn 89/106/EEG van de Raad voor deuren, ramen, luiken, blinden, poorten en bijbehorend hang- en sluitwerk.

      (1)  PB C 131 van 3.6.2006.


title: Zaak T-137/15: Beroep ingesteld op 24 maart 2015 — Parker Hannifin Manufacturing en Parker-Hannifin/Commissie

text:
               8.6.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/15

         Beroep ingesteld op 24 maart 2015 — Parker Hannifin Manufacturing en Parker-Hannifin/Commissie
   (Zaak T-137/15)
   (2015/C 190/19)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: Parker Hannifin Manufacturing Srl (Corsico, Italië), en Parker-Hannifin Corp. (Mayfield Heights, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: B. Amory, F. Marchini Camia en É. Barbier de La Serre, lawyers)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het beroep ontvankelijk verklaren;

               —

               het bestreden besluit nietig verklaren voor zover daarbij vertragingsrente ter hoogte van 1 8 59  949,04 EUR in rekening is gebracht;

               —

               subsidiair, de vertragingsrente op passende wijze verlagen, en

               —

               de Commissie verwijzen in haar eigen kosten en die van verzoeksters.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoeksters één principaal middel en zeven subsidiaire middelen aan.

               1.

               Eerste middel, inhoudend dat het bestreden besluit in strijd is met het ultra-vires-verbod

                           —

                           Verzoeksters betogen dat er geen rechtsgrondslag is om vertragingsrente in rekening te brengen nu de boete binnen de in het boetebesluit gestelde termijn was betaald.

               2.

               Tweede middel, inhoudend dat het bestreden besluit niet dan wel ondeugdelijk is gemotiveerd

                           —

                           Verzoeksters betogen dat het bestreden besluit noch de feitelijke noch de rechtsgrondslag weergeeft voor het in rekening brengen van vertragingsrente in dit geval.

               3.

               Derde middel, ontleend aan schending van het evenredigheidsbeginsel

                           —

                           Verzoeksters betogen dat het in rekening brengen van vertragingsrente onevenredig is gelet op het doel van de vertragingsrente.

               4.

               Vierde middel, ontleend aan schending van het verbod van discriminatie

                           —

                           Verzoeksters betogen dat de Commissie in dit geval vertragingsrente van 6 % in rekening brengt terwijl zij bij terugbetaling van een deel van de boete aan verzoeksters 1,06 % aan rente heeft vergoed.

               5.

               Vijfde middel, ontleend aan schending van het rechtszekerheids- en het vertrouwensbeginsel

                           —

                           Verzoeksters betogen dat zij op basis van het boetebesluit en de gedelegeerde verordening niet hadden kunnen voorzien dat in dit geval vertragingsrente in rekening zou worden gebracht. Zij stellen verder dat zij het gewettigd vertrouwen hadden kunnen hebben dat de Commissie in dit geval geen vertragingsrente in rekening zou hebben gebracht.

               6.

               Zesde middel, ontleend aan schending van artikel 266 VWEU en het recht op een doeltreffende voorziening in rechte

                           —

                           Verzoeksters betogen dat het bestreden besluit in strijd is met artikel 266 VWEU doordat het nuttig effect ervan met dat besluit teniet wordt gedaan, en in strijd is met het recht op een doeltreffende voorziening in rechte doordat verzoeksters zich nu, als gevolg van de uitoefening van hun grondrecht om beroep in te stellen, geconfronteerd zien met het in rekening brengen van een kennelijk onevenredige rente.

               7.

               Zevende middel, ontleend aan ongerechtvaardigde verrijking

                           —

                           Verzoeksters betogen dat het in rekening brengen van vertragingsrente in dit geval ongerechtvaardigde verrijking van de Commissie oplevert.

               8.

               Achtste middel, ontleend aan misbruik van bevoegdheid

                           —

                           Verzoeksters betogen dat de omstandigheid dat er bij hen vertragingsrente in rekening is gebracht tot uitkomsten leidt die volledig haaks staan op de doelstellingen van de overdracht aan de Commissie van de bevoegdheid om de hoogte van de vertragingsrente vast te stellen.


title: Zaak T-208/13: Beroep ingesteld op 9 april 2013 — Portugal Telecom/Commissie

text:
               8.6.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/22

         Beroep ingesteld op 9 april 2013 — Portugal Telecom/Commissie
   (Zaak T-208/13)
   2013/C 164/38
   Procestaal: Portugees

      Partijen

      Verzoekende partij: Portugal Telecom SGPS, SA (Lissabon, Portugal) (vertegenwoordigers: N. Mimoso Ruiz en R. Bordalo Junqueiro, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               besluit C(2013) 306 van de Europese Commissie nietig te verklaren en de Commissie te verwijzen in de kosten van het geding;

               —

               subsidiair, de bij artikel 2 van dit besluit aan verzoekster opgelegde geldboete te verlagen.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Volgens het bestreden besluit hebben Portugal Telecom en Telefónica SA artikel 101 VWEU geschonden door clausule 9 op te nemen in de overeenkomst waarbij Telefónica SA zich ertoe verbond aandelen van Portugal Telecom in Brasilcel NV aan te kopen. Deze clausule werd door de Commissie opgevat als een niet-concurrentiebeding dat losstond van de betrokken transactie.
   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster twee middelen aan.

               1)

               Eerste middel: schending van wezenlijke vormvoorschriften:

                           —

                           het besluit is ontoereikend gemotiveerd, aangezien de motivering op wezenlijke punten leemtes, onjuistheden en vergissingen bevat die de conclusies volledig ondergraven;

                           —

                           de bewijzen waarop het besluit is gebaseerd, kunnen niet volstaan; de Commissie heeft immers geen bewijzen aangedragen die het door verzoekster aangevoerde bewijsmateriaal kunnen weerleggen waaruit blijkt dat clausule 9 van de overeenkomst een niet-concurrentiebeding bevat dat, gelet op de omstandigheden waarin het tot stand is gekomen, niet van kracht kan worden zonder de voorafgaande goedkeuring door beide partijen;

                           —

                           clausule 9 van de overeenkomst kan niet naar haar strekking als een beperking worden aangemerkt en de Commissie heeft niet voldaan aan haar verplichting om aan te tonen dat er actuele of potentiële beperkende gevolgen zijn die een inbreuk kunnen vormen op de mededingingsregels.

               2)

               Tweede middel: schending van het Verdrag en van de regels die ter uitvoering ervan zijn vastgesteld:

                           —

                           Het besluit schendt het Unierecht op de volgende punten:

                                       a)

                                       kennelijk onjuiste beoordeling van de feiten, het bewijsmateriaal en de toereikendheid daarvan, aangezien de Commissie de door de partijen verstrekte gegevens onjuist heeft geëvalueerd en geïnterpreteerd en daardoor niet de meest plausibele conclusies uit het aangevoerde bewijsmateriaal heeft getrokken;

                                       b)

                                       onjuiste interpretatie en dus schending van artikel 101 VWEU, aangezien de Commissie de partijen ten onrechte en zonder enige grond heeft beschouwd als potentiële concurrenten op alle markten die volgens haar door het niet-concurrentiebeding worden bestreken; dit beding kan niet naar haar strekking als een beperking worden aangemerkt en de Commissie heeft niet aangetoond dat het gevolgen heeft gehad;

                                       c)

                                       niet-nakoming van de onderzoekplicht en van de verplichting om zich uit te spreken, aangezien de Commissie niet ingaat op de relevante argumenten die de partijen met name met betrekking tot het toepassingsgebied van het niet-concurrentiebeding hebben aangevoerd, en deze argumenten niet heeft weerlegd;

                                       d)

                                       schending van het beginsel in dubio pro rei, aangezien de Commissie feiten die in het nadeel zijn van verzoekster, maar waarover nog aanzienlijke twijfels bestaan en waarover de Commissie zelf ook niet helemaal zeker is, als vaststaand voorstelt;

                                       e)

                                       schending van de regels inzake de vaststelling van geldboeten die de Commissie zichzelf heeft opgelegd, meer bepaald van punt 13 van haar richtsnoeren ter zake, aangezien de Commissie het bedrag van de geldboete heeft berekend voor alle elektronischecommunicatiemarkten, ongeacht of zij zich al of niet op het Iberisch Schiereiland bevinden, en tevens eraan is voorbijgegaan dat de vermeende inbreuk hoe dan ook na 29 oktober 2010 niet is voortgezet;

                                       f)

                                       schending van het evenredigheidsbeginsel, gelet op de omstandigheden van de onderhavige zaak en op de criteria die bij het opleggen van geldboeten in acht moeten worden genomen.


title: Zaak T-16/05: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 24 september 2009 — Viasat Broadcasting UK/Commissie ( Staatssteun — Herkapitalisatie van publieke omroep na eerste beschikking waarbij terugvordering van onverenigbare staatssteun werd gelast — Besluit geen bezwaar te maken — Nietigverklaring van eerste beschikking — Afdoening zonder beslissing )

text:
               21.11.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 282/47

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 24 september 2009 — Viasat Broadcasting UK/Commissie
   (Zaak T-16/05) (1)

   („Staatssteun - Herkapitalisatie van publieke omroep na eerste beschikking waarbij terugvordering van onverenigbare staatssteun werd gelast - Besluit geen bezwaar te maken - Nietigverklaring van eerste beschikking - Afdoening zonder beslissing”)
   2009/C 282/89
   Procestaal: Deens

      Partijen

      Verzoekende partij: Viasat Broadcasting UK Ltd (West Drayton, Middlesex, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: S. Hjelmborg en M. Honoré, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: H. Støvlbæk en M. Niejahr, gemachtigden)

      Interveniënten aan de zijde van verzoekende partij: SBS TV A/S, voorheen TV Danmark A/S (Skovlunde, Denemarken); en SBS Danish Television Ltd, voorheen Kanal 5 Denmark Ltd (Hounslow, Middlesex, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: aanvankelijk D. Vandermeersch, K.-U. Karl, K. Nordlander en H. Peytz, vervolgens D. Vandermeersch, K.-U. Karl en H. Peytz, advocaten)

      Interveniënten aan de zijde van verwerende partij: Koninkrijk Denemarken (vertegenwoordigers: J. Molde, gemachtigde, bijgestaan door P. Biering en K. Lundgaard Hansen, advocaten); en TV 2/Danmark A/S (Odense, Denemarken) (vertegenwoordigers: O. Koktvedgaard en M. Thorninger, advocaten)

      Voorwerp

   Verzoek tot nietigverklaring van beschikking C(2004)3632 def. van de Commissie van 6 oktober 2004 betreffende de herkapitalisatie van TV2/Danmark A/5

      Dictum

               1.

               Op het onderhavige beroep behoeft niet meer te worden beslist.

               2.

               Elke partij zal haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 82 van 2.4.2005.


title: Zaak T-56/09: Beroep ingesteld op 13 februari 2009 — Saint-Gobain Glass France e.a./Commissie

text:
               18.4.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 90/31

         Beroep ingesteld op 13 februari 2009 — Saint-Gobain Glass France e.a./Commissie
   (Zaak T-56/09)
   2009/C 90/49
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partijen: Saint-Gobain Glass France SA (Courbevoie, Frankrijk), Saint-Gobain Sekurit Deutschland GmbH & Co. KG (Aken, Duitsland), Saint-Gobain Sekurit France SAS (Thourotte, Frankrijk) (vertegenwoordigers: B. van de Walle de Ghelcke, B. Meyring, M. Guillaumond en E. Venot, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen

      Conclusies
       (1)

               —

               nietig verklaren de gewijzigde versie van beschikking C(2008) 6815 def. van de Commissie van de Europese Gemeenschappen van 12 november 2008 inzake een procedure op grond van artikel 81 EG in zaak COMP/39.125 — Automobielglas, zoals vastgesteld bij beschikking C(2009) 863 def. van 11 februari 2009, die verzoeksters officieel ter kennis is gebracht op 13 en 16 februari 2009, alsook de overwegingen ter motivering van het dispositief, voor zover de gewijzigde versie van deze beschikking tot verzoeksters is gericht, dan wel artikel 2 ervan;

               —

               subsidiair, de geldboete die verzoeksters is opgelegd bij artikel 2 van de gewijzigde versie van de beschikking, zoals vastgesteld bij beschikking C(2009) 863 def. van 11 februari 2009, die verzoeksters officieel ter kennis is gebracht op 13 en 16 februari 2009, verminderen tot een passend bedrag;

               —

               verweerster verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Met het onderhavige beroep vorderen verzoeksters gedeeltelijke nietigverklaring van beschikking C(2008) 6815 def. van de Commissie van 12 november 2008 in zaak COMP/39.125– Automobielglas, waarbij de Commissie heeft vastgesteld dat een aantal ondernemingen, waaronder verzoeksters, inbreuk hebben gemaakt op artikel 81, lid 1, EG en artikel 53, lid 1, van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, door overeenkomsten voor de levering van autoruiten te verdelen en door hun prijsbeleid en leveringsstrategieën op de Europese markt van automobielglas te coördineren.
   Ter onderbouwing van hun beroep voeren verzoeksters acht middelen aan, ontleend aan:

               —

               schending van het recht op een onafhankelijke en onpartijdige rechterlijke instantie en van het recht op eerbiediging van het vermoeden van onschuld, op grond op de geldboete is opgelegd door een administratieve instantie die zowel onderzoeks- als strafbevoegdheid heeft, alsook onrechtmatigheid van verordening nr. 1/2003 (2), voor zover deze verordening niet in het voornoemde recht op een onafhankelijke en onpartijdige rechterlijke instantie voorziet;

               —

               schending van het recht van verzoeksters om te worden gehoord, op grond op de Commissie bij de berekening van de geldboete is berekend overeenkomstig de richtsnoeren inzake geldboeten van 2006 het beginsel van hoor en wederhoor niet heeft geëerbiedigd (3);

               —

               schending van artikel 253 EG, aangezien de bestreden beschikking niet rechtens genoegzaam is gemotiveerd, voor zover de Commissie niet concreet heeft uiteengezet op basis van welke verkopen zij de met de inbreuk verband houdende omzet heeft berekend;

               —

               schending van artikel 23, lid 2, van verordening nr. 1/2003 en van het beginsel van het persoonlijke karakter van straffen, alsook misbruik van bevoegdheid, op grond dat de bovengrens van 10 % enkel op de omzet van verzoeksters had moeten worden toegepast, met uitsluiting van de omzet van de Compagnie de Saint-Gobain;

               —

               schending van het verbod van terugwerkende kracht van straffen, daar de Commissie de richtsnoeren inzake geldboeten van 2006 met terugwerkende kracht heeft toegepast, hetgeen tot een aanzienlijke en onvoorzienbare verhoging van het bedrag van de geldboeten heeft geleid, doordat de bestreden beschikking op voormelde richtsnoeren is gebaseerd ondanks het feit dat deze na de beëindiging van de inbreuk zijn vastgesteld;

               —

               schending van het evenredigheidsbeginsel, door een buitensporige, onevenredige en niet door de doelstelling van afschrikking gerechtvaardigde geldboete op te leggen;

               —

               schending van artikel 23 van verordening nr. 1/2003 en onjuiste motivering, daar de Commissie niet het recht heeft om zich op de twee in de bestreden beschikking als relevant beschouwde recidivegevallen te baseren, aangezien deze twee beschikkingen niet tot verzoeksters zijn gericht;

               —

               onjuiste rechtsopvatting en onjuiste beoordeling bij de toepassing van artikel 23, lid 2, sub a, en lid 3, van verordening nr. 1/2003, op grond dat de Commissie er bij de berekening van de geldboete geen rekening mee heeft gehouden dat verzoeksters de feiten niet betwisten.

      (1)  Zoals gewijzigd nadat het beroep is ingesteld, wegens een rectificatie van de door de Commissie vastgestelde bestreden beschikking.

      (2)  Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (PB 2003, L 1, blz. 1).

      (3)  Richtsnoeren voor de berekening van geldboeten die uit hoofde van artikel 23, lid 2, sub a, van verordening (EG) nr. 1/2003 worden opgelegd (PB 2006, C 210, blz. 2).


20150731029616882015/C 270/342742015TC27020150817NL01NLINFO_JUDICIAL20150616272711Zaak T-274/15 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 16 juni 2015 — Alcogroup en Alcodis/Commissie („Kort geding — Mededinging — Markt van bio-ethanol en van ethanol — Bestuurlijke procedure — Bevel om zich aan een inspectie te onderwerpen — Weigering om de onderzoeksmaatregelen op te schorten — Verzoek om voorlopige maatregelen — Niet-ontvankelijkheid”)
 ---documentbreak--- C2702015NL2710120150616NL0034271271Beschikking van de president van het Gerecht van 16 juni 2015 — Alcogroup en Alcodis/Commissie
   (Zaak T-274/15 R)
   „(„Kort geding — Mededinging — Markt van bio-ethanol en van ethanol — Bestuurlijke procedure — Bevel om zich aan een inspectie te onderwerpen — Weigering om de onderzoeksmaatregelen op te schorten — Verzoek om voorlopige maatregelen — Niet-ontvankelijkheid”)”2015/C 270/34Procestaal: Frans
      Partijen

      Verzoekende partijen: Alcogroup (Brussel, België) en Alcodis (Brussel) (vertegenwoordigers: P. de Bandt, J. Dewispelaere en J. Probst, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: C. Giolito, V. Bottka en F. Jimeno Fernández, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek om voorlopige maatregelen ertoe strekkende, ten eerste, dat de tenuitvoerlegging wordt opgeschort van besluit (2015) 1769 final van de Commissie van 12 maart 2015, dat is gericht tot Alcogroup alsmede tot alle onder haar zeggenschap staande ondernemingen, daaronder begrepen Alcodis, inzake een procedure tot toepassing van artikel 20, lid 4, van verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad (AT.40244 — AQUAVIT), en van haar besluit van 8 mei 2015 dat aan Alcogroup is gezonden in het kader van de onderzoeken AT.A0244 — Bio-ethanol — en AT.A0054 — Oil and Biofuel Markets, en, ten tweede, dat de Commissie wordt bevolen alle onderzoekshandelingen in het kader van de procedures AT.A0054 en AT.A0244 op te schorten,

      Dictum

            1)

            Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.

            2)

            De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.


title: Zaak F-110/14: Beroep ingesteld op 15 oktober 2014 — ZZ/Commissie

text:
               26.1.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 26/46

         Beroep ingesteld op 15 oktober 2014 — ZZ/Commissie
   (Zaak F-110/14)
   (2015/C 026/61)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: ZZ (vertegenwoordiger: S. Orlandi, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit betreffende verzoekers extra pensioenrechten in de pensioenregeling van de Unie, waarbij toepassing wordt gegeven aan de nieuwe AUB van de artikelen 11 en 12 van bijlage VIII bij het Ambtenarenstatuut

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               artikel 9 van de algemene uitvoeringsbepalingen van artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut onwettig en derhalve niet van toepassing verklaren;

               —

               nietig verklaren het besluit van 24 mei 2013 inzake de pensioenrechten die verzoeker vóór zijn indiensttreding heeft verworven, in het kader van de overdracht daarvan aan de pensioenregeling van de instellingen van de Europese Unie, waarbij toepassing wordt gegeven aan de algemene uitvoeringsbepalingen van artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut van 3 maart 2011;

               —

               verwijzing van de Europese Commissie in de kosten van de procedure.


title: Zaak C-422/10: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice (Chancery Division) (Verenigd Koninkrijk) op 27 augustus 2010 — Georgetown University, University of Rochester, Loyola University of Chicago/Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks

text:
               6.11.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/12

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice (Chancery Division) (Verenigd Koninkrijk) op 27 augustus 2010 — Georgetown University, University of Rochester, Loyola University of Chicago/Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks
   (Zaak C-422/10)
   ()
   2010/C 301/17
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Georgetown University, University of Rochester, Loyola University of Chicago

      Verwerende partij: Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks

      Prejudiciële vraag

               1.

               Kan op basis van verordening (EG) nr. 469/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 betreffende het aanvullende beschermingscertificaat voor geneesmiddelen, en in het bijzonder op grond van artikel 3, sub b, ervan, een aanvullend beschermingscertificaat worden afgegeven voor een afzonderlijke werkzame stof of samenstelling van werkzame stoffen indien:

                           a)

                           een van kracht zijnd basisoctrooi die afzonderlijke werkzame stof of samenstelling van werkzame stoffen beschermt in de zin van artikel 3, sub a, van de verordening, en

                           b)

                           voor een geneesmiddel waarin de afzonderlijke werkzame stof of samenstelling van werkzame stoffen tezamen met een of meer andere werkzame stoffen is opgenomen, een geldige vergunning is afgegeven overeenkomstig de richtlijnen 2001/83/EG (1) of 2001/82/EG (2), die de eerste vergunning voor het in de handel brengen is waarmee de afzonderlijke werkzame stof of samenstelling van werkzame stoffen op de markt wordt gebracht?

      (1)  Richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik (PB L 311, blz. 67).

      (2)  Richtlijn 2001/82/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik (PB L 311, blz. 1).


title: Zaak T-167/17 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 24 maart 2017 — RV/Commissie („Kort geding — Openbare dienst — Verlening van verlof en pensionering — verzoek om opschorting van de tenuitvoerlegging — Geen spoedeisendheid”)

text:
               6.6.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 178/26

         Beschikking van de president van het Gerecht van 24 maart 2017 — RV/Commissie
   (Zaak T-167/17 R)
   ((„Kort geding - Openbare dienst - Verlening van verlof en pensionering - verzoek om opschorting van de tenuitvoerlegging - Geen spoedeisendheid”))
   (2017/C 178/39)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: RV (vertegenwoordigers: J.-N. Louis en N. de Montigny, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Berscheid en D. Martin, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens de artikelen 278 en 279 VWEU, strekkende tot opschorting van de tenuitvoerlegging van het besluit van de Commissie van 21 december 2016 om verzoeker in het belang van de dienst verlof te verlenen en hem met ingang van 1 april 2017 ambtshalve te pensioneren

      Dictum

               1)

               Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.

               2)

               De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.


title: Zaak F-42/11: Beroep ingesteld op 9 april 2011 — Honnefelder/Commissie

text:
               25.6.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 186/34

         Beroep ingesteld op 9 april 2011 — Honnefelder/Commissie
   (Zaak F-42/11)
   2011/C 186/64
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Stephanie Honnefelder (Brussel, België) (vertegenwoordiger: C. Bode, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit van de Commissie om verzoekster niet op te nemen op de reservelijst van vergelijkend onderzoek EPSO/AD/26/05

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               het besluit van de verwerende partij van 11 februari 2011 nietig verklaren;

               —

               de Europese Commissie verwijzen in de kosten;

               —

               subsidiair, een vonnis bij verstek wijzen.


title: Zaak T-193/02: Beroep op 14 juni 2002 ingesteld door Laurent Piau tegen de Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
14.9.2002              NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    C 219/21
Beroep op 14 juni 2002 ingesteld door Laurent Piau tegen                Verzoeker voert in de tweede plaats aan, dat de beschikking
     de Commissie van de Europese Gemeenschappen                        wordt gekenmerkt door een motiveringsgebrek. Volgens hem
                                                                        heeft de Commissie de klacht niet onderzocht op basis van
                                                                        artikel 82 EG-Verdrag en heeft zij de afwijzing ervan niet
                         (Zaak T-193/02)                                gemotiveerd. De FIFA zou een machtspositie op de voetbal-
                                                                        markt innemen en misbruik maken van haar positie op de
                                                                        aanverwante markt voor transfers van spelers.
                         (2002/C 219/51)
                                                                        Verzoeker stelt verder dat sprake is van een beoordelingsfout,
                         (Procestaal: Frans)                            omdat de regelgeving van de FIFA zijns inziens niet strookt
                                                                        met artikel 81 EG-Verdrag en zij niet in aanmerking kan
                                                                        komen voor een vrijstelling op basis van het derde lid van deze
                                                                        bepaling.
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 14 juni 2002 beroep ingesteld tegen de                   Verzoeker stelt tenslotte, dat de Commissie artikel 49 EG-
Commissie van de Europese Gemeenschappen door Laurent                   Verdrag heeft geschonden. Zij zou namelijk niet bevoegd zijn
Piau, woonachtig te Nantes (Frankrijk), vertegenwoordigd door           op impliciete wijze regelgevende bevoegdheid toe te kennen,
Marguerite Fauconnet, advocaat.                                         inhoudend dat de FIFA diploma’s mag afgeven.
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
—     de beschikking van de Commissie van 15 april 2002
      nietig te verklaren;
—     de Commissie in de kosten te veroordelen.                         Beroep, op 28 juni 2002 ingesteld door MTU Friedrichs-
                                                                        hafen GmbH tegen Commissie van de Europese Gemeen-
                                                                                schappen
                                                                                (Zaak T-196/02)
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                                (2002/C 219/52)
Op 23 maart 1998 heeft verzoeker een klacht ingediend bij de
Commissie, stellende dat de door de FIFA toegepaste regels op
                                                                                (Procestaal: Duits)
voetbalmakelaars in strijd waren met het gemeenschapsrecht.
Deze klacht is geregistreerd door de Commissie, die een
grondig onderzoek heeft ingesteld. Aangezien hij niets meer
omtrent zijn dossier vernam, heeft verzoeker de Commissie
op 31 januari 2001 een aanmaningsbrief gezonden, waarna                 Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
hij op 31 mei 2001 een beroep wegens nalaten heeft ingesteld            schappen is op 28 juni 2002 beroep tegen Commissie van de
(zaak T-121/01, PB 2001, C 227, blz. 30). Op 3 augustus                 Europese Gemeenschappen ingesteld door MTU Friedrichs-
2001 heeft de Commissie de verzoekende partij een brief                 hafen GmbH, gevestigd te Friedrichshafen (Duitsland), verte-
gezonden, waarin zij haar voornemen kenbaar maakte om                   genwoordigd door F. Montag en T. Lübbig, advocaten.
de ingediende klacht af te wijzen. Nadat verzoeker zijn
opmerkingen hierover had kenbaar gemaakt, heeft de Commis-
sie zijn verzoek afgewezen op grond dat de meest restrictieve
bepalingen naar aanleiding van de gevolgde procedure zijn               Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
ingetrokken. In de onderhavige procedure komt verzoeker
tegen laatstgenoemde beschikking op.                                    —     artikel 3, lid 2, van de beschikking van de Commissie van
                                                                              9 april 2002 betreffende staatssteun van Duitsland aan
                                                                              SKL Motoren- und Systembautechnik GmbH nietig te
                                                                              verklaren voorzover Duitsland daarbij wordt verplicht
Tot staving van zijn beroep beroept verzoeker zich allereerst
op een kennelijk onjuiste beoordeling feitelijk en rechtens.                  een bedrag van 2,71 miljoen euro (5,30 miljoen DEM)
Volgens hem is de stelling van de Commissie dat de meest                      terug te vorderen van MTU Motoren- und Turbinen-
                                                                              Union Friedrichshafen GmbH;
restrictieve bepalingen van het FIFA-reglement zijn ingetrok-
ken, onjuist. Voorts zijn ook de andere aspecten van de
regelgeving niet correct beoordeeld.                                    —     verweerster te verwijzen in de kosten van het geding.


title: Zaak C-491/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Debreceni Munkaügyi Bíróság (Hongarije) op 31 oktober 2012 — Magdolna Margit Szabadosné Bay/Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal

text:
               16.3.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 79/4

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door Debreceni Munkaügyi Bíróság (Hongarije) op 31 oktober 2012 — Magdolna Margit Szabadosné Bay/Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal
   (Zaak C-491/12)
   2013/C 79/07
   Procestaal: Hongaars

      Verwijzende rechter

   Debreceni Munkaügyi Bíróság

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Magdolna Margit Szabadosné Bay

      Verwerende partij: Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet artikel 30 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat het enkel beoogt een voorziening in rechte tegen onwettige en ongegronde (unjustified) ontslagen te waarborgen?

               2)

               Betekent [deze bepaling] dat de werkgever bij ontslag de werknemer de redenen voor het ontslag schriftelijk moet meedelen, omdat anders het ontslag kennelijk onredelijk (unjustified) is?

               3)

               Maakt het niet meedelen van de redenen als zodanig de maatregel onwettig, of kan de werkgever de redenen later tijdens een eventueel arbeidsconflict meedelen?


title: Advies 2/15: Verzoek om advies krachtens artikel 218, lid 11, VWEU, ingediend door de Europese Commissie

text:
               3.11.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 363/18

         Verzoek om advies krachtens artikel 218, lid 11, VWEU, ingediend door de Europese Commissie
   (Advies 2/15)
   (2015/C 363/22)
   Procestaal: alle officiële talen

      Verzoekende partij

   Europese Commissie (vertegenwoordigers: U. Wölker, B. De Meester, M. Kocjan, R. Vidal Puig, gemachtigden)

      Aan het Hof voorgelegde vraag

   Heeft de Unie de vereiste bevoegdheid om alleen de vrijhandelsovereenkomst met Singapore te ondertekenen en te sluiten? Meer bepaald,

               —

               welke bepalingen van de overeenkomst behoren tot de exclusieve bevoegdheid van de Unie?

               —

               welke bepalingen van de overeenkomst behoren tot de gedeelde bevoegdheid van de Unie?

               —

               is er enige bepaling van de overeenkomst die tot de exclusieve bevoegdheid van de lidstaten behoort?


title: Zaak T-364/10: Arrest van het Gerecht van 16 september 2013 — Duravit e.a./Commissie ( „Mededinging — Mededingingsregelingen — Belgische, Duitse, Franse, Italiaanse, Nederlandse en Oostenrijkse markt van badkamersanitair — Besluit waarbij inbreuk op artikel 101 VWEU en artikel 53 van EER-Overeenkomst is vastgesteld — Coördinatie van prijsverhogingen en uitwisseling van commercieel gevoelige informatie — Een enkele voortdurende inbreuk — Bewijslast — Geldboeten — Gelijke behandeling — Evenredigheid — Legaliteit van sancties” )

text:
               9.11.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 325/23

         Arrest van het Gerecht van 16 september 2013 — Duravit e.a./Commissie
   (Zaak T-364/10) (1)

   (Mededinging - Mededingingsregelingen - Belgische, Duitse, Franse, Italiaanse, Nederlandse en Oostenrijkse markt van badkamersanitair - Besluit waarbij inbreuk op artikel 101 VWEU en artikel 53 van EER-Overeenkomst is vastgesteld - Coördinatie van prijsverhogingen en uitwisseling van commercieel gevoelige informatie - Een enkele voortdurende inbreuk - Bewijslast - Geldboeten - Gelijke behandeling - Evenredigheid - Legaliteit van sancties)
   2013/C 325/38
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partijen: Duravit AG (Hornberg, Duitsland); Duravit SA (Bischwiller, Frankrijk); en Duravit BeLux SPRL/BVBA (Overijse, België) (vertegenwoordigers: R. Bechtold, U. Soltész en C. von Köckritz, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: F. Castillo de la Torre en A. Antoniadis, gemachtigden, bijgestaan door P. Thyri, advocaat)

      Interveniënt aan de zijde van verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: M. Simm en F. Florindo Gijón, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek tot gedeeltelijke nietigverklaring van besluit C(2010) 4185 definitief van de Commissie van 23 juni 2010 inzake een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (zaak COMP/39.092 — Badkamersanitair), en, subsidiair, een verzoek tot verlaging van het bedrag van de geldboete die verzoeksters bij dat besluit is opgelegd

      Dictum

               1.

               Artikel 1, lid 1, punt 8, van besluit C(2010) 4185 definitief van de Commissie van 23 juni 2010 inzake een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (zaak COMP/39.092 — Badkamersanitair) wordt nietig verklaard voor zover de Europese Commissie daarbij heeft vastgesteld dat Duravit AG, Duravit BeLux SPRL/BVBA en Duravit SA hebben deelgenomen aan een inbreuk op het grondgebied van Italië, Oostenrijk en Nederland.

               2.

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               3.

               Duravit AG, Duravit BeLux en Duravit SA zullen drie vierde van hun eigen kosten dragen.

               4.

               De Commissie zal haar eigen kosten en een vierde van de kosten van Duravit AG, Duravit BeLux en Duravit SA dragen.

               5.

               De Raad van de Europese Unie zal zijn eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 288 van 23.10.2010.


title: Zaak F-7/12: Beroep ingesteld op 16 januari 2012 — ZZ/Europees Agentschap voor netwerk- en informatiebeveiliging (ENISA)

text:
               5.5.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 133/30

         Beroep ingesteld op 16 januari 2012 — ZZ/Europees Agentschap voor netwerk- en informatiebeveiliging (ENISA)
   (Zaak F-7/12)
   2012/C 133/59
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: ZZ (vertegenwoordigers: L. Levi, A. Tymen, advocaten)

      Verwerende partij: Europees Agentschap voor netwerk- en informatiebeveiliging (ENISA)

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het beoordelingsrapport over 2009, van de lijst van de in 2010 bevorderde ambtenaren en, indien nodig, nietigverklaring van het besluit tot afwijzing van verzoekers verzoek van 17 oktober 2011

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               nietigverklaring van verzoekers loopbaanontwikkelingsrapport over 2009;

               —

               nietigverklaring van het besluit van 16 november 2010 houdende vaststelling van de lijst van personeelsleden die in het kader van de bevorderingsronde 2010 zijn bevorderd;

               —

               indien nodig, nietigverklaring van het besluit van 17 oktober 2011 tot afwijzing van verzoekers klacht van 16 juni 2011;

               —

               verwijzing van ENISA in de kosten van de procedure.


title: Beschikking van de president van het Gerecht van eerste aanleg van 28 juni 2000 in zaak T-74/00 R, Artegodan GmbH tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Kort geding — Intrekking van vergunningen voor het in de handel brengen van geneesmiddelen voor menselĳk gebruik die "amfepramon" bevatten — Richtlĳn 75/319/EEG — Spoedeisendheid — Belangenafweging)

text:
C 273/12                NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                        23.9.2000
1)    Verwerpt het beroep.                                               BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN                                HET
                                                                                GERECHT VAN EERSTE AANLEG
2)    Verwijst verzoeker in de kosten.
                                                                                van 28 juni 2000
(1) PB C 188 van 3.7.1999.                                               in zaak T-191/98 R II, Cho Yang Shipping Co. Ltd tegen
                                                                                Commissie van de Europese Gemeenschappen
                                                                         (Mededinging — Betaling van geldboete — Bankgarantie —
                                                                                Spoedeisendheid — Afweging van belangen)
                                                                                (2000/C 273/20)
  ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                                                          (Procestaal: Engels)
                                                                         In zaak T-191/98 R II, Cho Yang Shipping Co. Ltd, gevestigd
                           van 6 juli 2000                               te Seoul (Zuid-Korea), vertegenwoordigd door N. Bromfield en
                                                                         C. Thomas, advocaten te Brussel, domicilie gekozen hebbende
                                                                         te Luxemburg ten kantore van De Bandt, Van Hecke, Lagae en
in zaak T-139/99, Alsace International Car Services (AICS)               Loesch, advocaten aldaar, Rue Goethe 11, tegen Commissie
                  tegen Europees Parlement (1)                           van de Europese Gemeenschappen (gemachtigde: R. Lyal),
                                                                         betreffende een verzoek tot opschorting van de tenuitvoerleg-
(Overheidsopdracht voor diensten — Personenvervoer met                   ging van beschikking 1999/243/EG van de Commissie van
voertuigen met chauffeur — Aanbesteding — Inachtneming                   16 september 1998 inzake een procedure op grond van de
van nationaal recht — Beginselen van behoorlijk bestuur en               artikelen 85 en 86 van het EG-Verdrag (zaak IV/35.134 —
        loyale samenwerking — Afwijzing van offerte)                     Trans-Atlantic Conference Agreement) (PB 1999, L 95, blz. 1),
                                                                         voorzover bij artikel 8 van die beschikking aan verzoekster
                                                                         een geldboete van 13 750 000 euro wordt opgelegd, heeft de
                          (2000/C 273/19)                                president van het Gerecht op 28 juni 2000 een beschikking
                                                                         gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:
                          (Procestaal: Frans)                            1)    Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.
                                                                         2)    Verzoekster kan binnen een termijn van veertien dagen bij de
In zaak T-139/99, Alsace International Car Services (AICS),                    griffie een verzoek om vertrouwelijke behandeling indienen.
gevestigd te Straatsburg (Frankrijk), vertegenwoordigd door
C. Imbach en A. Dissler, advocaten te Straatsburg, domicilie             3)    De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.
gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van P. Schiltz,
advocaat aldaar, Rue Béatrix de Bourbon 4, tegen Europees
Parlement (gemachtigden: P. Runge Nielsen en O. Caisou-
Rousseau), betreffende enerzijds een verzoek tot nietigverkla-
ring van het besluit van het Parlement om verzoekers offerte
in het kader van aanbesteding nr. 99/S 18-8765/FR betreffende
een opdracht voor het vervoer van personen met voertuigen                BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN                                HET
met chauffeur tijdens de parlementaire zittingen te Straatsburg,                        GERECHT VAN EERSTE AANLEG
en anderzijds een verzoek tot vergoeding van de schade die
verzoeker stelt als gevolg van dit besluit te hebben geleden,                                      van 28 juni 2000
heeft het Gerecht (Vijfde kamer), samengesteld als volgt:
R. Garcı́a-Valdecasas, kamerpresident, P. Lindh en J. D. Cooke,          in zaak T-74/00 R, Artegodan GmbH tegen Commissie
rechters; griffier: G. Hertzig, administrateur, op 6 juli 2000 een                       van de Europese Gemeenschappen
arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                         (Kort geding — Intrekking van vergunningen voor het in de
1)    Verwerpt het beroep.                                               handel brengen van geneesmiddelen voor menselijk gebruik
                                                                         die „amfepramon” bevatten — Richtlijn 75/319/EEG —
                                                                                Spoedeisendheid — Belangenafweging)
2)    Verstaat dat verzoeker zijn eigen kosten alsmede die van het
      Parlement zal dragen.
                                                                                (2000/C 273/21)
(1) PB C 246 van 28.8.1999.                                                                          (Procestaal: Duits)
                                                                         In zaak T-74/00 R, Artegodan GmbH, gevestigd te Lüchow
                                                                         (Duitsland), vertegenwoordigd door U. Doepner, advocaat te
 ---pagebreak--- 23.9.2000              NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     C 273/13
Düsseldorf, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten                  Beroep, op 30 juni 2000 ingesteld door Koninklijke Phi-
kantore van Bonn en Schmidt, advocaten aldaar, Val Sainte-                  lips Electronics N.V. tegen Raad van de Europese Unie
Croix 7, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
(gemachtigden: H. Støvlbæk en B. Wägenbaur), betreffende een
verzoek om opschorting van de tenuitvoerlegging van de                                             (Zaak T-177/00)
beschikking van de Commissie van 9 maart 2000 betreffende
de intrekking van de vergunningen voor het in de handel
brengen van geneesmiddelen voor menselijk gebruik die                                              (2000/C 273/23)
„amfepramon” bevatten [C(2000) 4539], heeft de president
van het Gerecht op 28 juni 2000 een beschikking gegeven
waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                                (Procestaal: Engels)
1)   Wat verzoekster betreft, wordt de tenuitvoerlegging opgeschort
     van de beschikking van de Commissie van 9 maart 2000                Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
     betreffende de intrekking van de vergunningen voor het in de        schappen is op 30 juni 2000 beroep tegen Raad van de
     handel brengen van geneesmiddelen voor menselijk gebruik die        Europese Unie ingesteld door Koninklijke Philips Electronics
     „amfepramon” bevatten [C(2000) 4539].                               N.V., vertegenwoordigd door C. Stanbrook Q.C. en F. Ragolle
                                                                         van Stanbrook-Hooper, advocaten te Brussel.
2)   De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.
                                                                         Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
                                                                         —      krachtens de artikelen 230 en 231 EG nietig te verklaren
                                                                                het besluit van de Raad tot afwijzing van het voorstel van
                                                                                de Commissie voor een verordening van de Raad tot
                                                                                instelling van een definitief antidumpingrecht op de
BESCHIKKING VAN HET GERECHT VAN EERSTE                                          invoer van bepaalde onderdelen voor televisiecamera-
                            AANLEG                                              systemen van oorsprong uit Japan;
                        van 18 mei 2000                                  —      krachtens de artikelen 235 en 288, tweede alinea, EG de
                                                                                Raad te veroordelen tot vergoeding van alle schade die
                                                                                verzoekster lijdt door de onrechtmatige afwijzing van het
in zaak T-75/00 R, A. Fichtner tegen Commissie van de                           Commissievoorstel, althans door niet vóór het einde van
                  Europese Gemeenschappen                                       de termijn van 15 maanden adequate beschermingsmaat-
                                                                                regelen te treffen;
(Procedure in kort geding — Spoedeisendheid — Afwezig-
                               heid)                                     —      de Raad in de kosten te veroordelen.
                         (2000/C 273/22)
                                                                         Middelen en voornaamste argumenten
                       (Procestaal: Italiaans)
                                                                         Verzoekster komt op tegen de afwijzing door de Raad van het
In zaak T-75/00 R, A. Fichtner, ambtenaar bij de Commissie               voorstel van de Commissie van 7 april 2000 voor een
van de Europese Gemeenschappen, in dienst te Ispra, bij                  verordening van de Raad tot instelling van een definitief
het Gemeenschappelijk Centrum voor Onderzoek (GCO), te                   antidumpingrecht op de invoer van bepaalde onderdelen voor
Besozzo (Italië), vertegenwoordigd door V. Salvatore, advocaat           televisiecamerasystemen van oorsprong uit Japan (COM(2000)
te Pavia, via Speroni, 14, Varese, tegen Commissie van de                195 final). Het feit dat dit voorstel geen eenvoudige meerder-
Europese Gemeenschappen (gemachtigde: G. Valsesia), betref-              heid van stemmen binnen de Raad heeft gekregen, gecombi-
fende een verzoek om voorlopige maatregelen, strekkende tot              neerd met het verstrijken van de termijn van 15 maanden
opschorting van de tenuitvoerlegging van het besluit van de              bedoeld in artikel 6, lid 9, van de basisverordening (1), brengt
Commissie van 30 september 1999 tot tuchtrechtelijk ontslag              volgens verzoekster mee, dat de afwijzing definitief is.
van verzoeker, heeft het Gerecht, op 18 mei 2000 een
beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                         Verzoekster stelt enerzijds, dat de Raad aan het einde van de
                                                                         termijn van 15 maanden niet de bevoegdheid had om het
1)   Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.                         Commissievoorstel af te wijzen, omdat hij zich voor die tijd
                                                                         niet heeft willen bezighouden met het onderzoek van de feiten
2)   De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.                  en met de procedurele aspecten van de zaak. In de geldende
                                                                         basisverordening heeft de Raad zichzelf beperkt tot de moge-
                                                                         lijkheid om nog slechts in enkele modaliteiten van het voorstel
                                                                         wijzigingen aan te brengen, daarbij echter binnen de grenzen


title: Zaak T-270/06: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 12 november 2008 — Lego Juris/BHIM — Mega Brands (Rood Legoblokje) (Gemeenschapsmerk — Aanvraag voor driedimensionaal gemeenschapsmerk — Rood Legoblokje — Absolute weigeringsgrond — Teken dat uitsluitend bestaat uit vorm van waar die noodzakelijk is om technische uitkomst te verkrijgen — Artikel 7, lid 1, sub e-ii, van verordening (EG) nr. 40/94 — Bewijsaanbiedingen)

text:
               10.1.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 6/22

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 12 november 2008 — Lego Juris/BHIM — Mega Brands (Rood Legoblokje)
   (Zaak T-270/06) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Aanvraag voor driedimensionaal gemeenschapsmerk - Rood Legoblokje - Absolute weigeringsgrond - Teken dat uitsluitend bestaat uit vorm van waar die noodzakelijk is om technische uitkomst te verkrijgen - Artikel 7, lid 1, sub e-ii, van verordening (EG) nr. 40/94 - Bewijsaanbiedingen)
   (2009/C 6/45)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: Lego Juris A/S (Billund, Denemarken) (vertegenwoordigers: V. von Bomhard, A. Renck en T. Dolde, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: D. Botis, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: Mega Brands, Inc. (Montréal, Canada) (vertegenwoordigers: P. Cappuyns en C. De Meyer, advocaten)
   Voorwerp
   Beroep tegen de beslissing van de grote kamer van beroep van het BHIM van 10 juli 2006 (zaak R 856/2004-G) inzake een nietigheidsprocedure tussen Mega Brands, Inc. en Lego Juris A/S
   Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Lego Juris A/S wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 294 van 2.12.2006.


title: Zaak F-59/15: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 2 maart 2016 — FX/Commissie (Openbare dienst — Tijdelijk functionaris — Uitkering bij vertrek — Artikel 12, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut — Definitieve beëindiging van de werkzaamheden)

text:
               18.4.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 136/47

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 2 maart 2016 — FX/Commissie
   (Zaak F-59/15) (1)

   ((Openbare dienst - Tijdelijk functionaris - Uitkering bij vertrek - Artikel 12, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut - Definitieve beëindiging van de werkzaamheden))
   (2016/C 136/66)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: FX (vertegenwoordigers: T. Bontinck en A. Guillerme, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Gattinara en F. Simonetti, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van het besluit om verzoeker niet de door hem gevraagde uitkering bij vertrek te betalen na de beëindiging van zijn werkzaamheden alsmede verzoek om vergoeding van de schade die hij zou hebben geleden

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               FX draagt twee derde van zijn eigen kosten.

               3)

               De Europese Commissie draagt haar eigen kosten en wordt verwezen in één derde van de kosten van FX.

      (1)  PB C 213 van 29.6.2015, blz. 48.


title: Zaak C-477/09: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 10 maart 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation — Frankrijk) — Charles Defossez/Christian Wiart, in zijn hoedanigheid van curator in het faillissement van Sotimon SARL, Rijksdienst voor Arbeidsvoorziening — Fonds sluiting ondernemingen, Centre de gestion et d’études de l’Association pour la gestion du régime de garantie des créances des salariés de Lille (CGEA) (Prejudiciële verwijzing — Richtlijnen 80/987/EEG en 2002/74/EG — Insolventie van werkgever — Bescherming van werknemers — Honorering van onvervulde aanspraken van werknemers — Vaststelling van bevoegd waarborgfonds — Gunstiger waarborg krachtens nationaal recht — Mogelijkheid om daar beroep op te doen)

text:
               7.5.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 139/6

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 10 maart 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation — Frankrijk) — Charles Defossez/Christian Wiart, in zijn hoedanigheid van curator in het faillissement van Sotimon SARL, Rijksdienst voor Arbeidsvoorziening — Fonds sluiting ondernemingen, Centre de gestion et d’études de l’Association pour la gestion du régime de garantie des créances des salariés de Lille (CGEA)
   (Zaak C-477/09) (1)

   (Prejudiciële verwijzing - Richtlijnen 80/987/EEG en 2002/74/EG - Insolventie van werkgever - Bescherming van werknemers - Honorering van onvervulde aanspraken van werknemers - Vaststelling van bevoegd waarborgfonds - Gunstiger waarborg krachtens nationaal recht - Mogelijkheid om daar beroep op te doen)
   2011/C 139/09
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Cour de cassation

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Charles Defossez

      Verwerende partijen: Christian Wiart, in zijn hoedanigheid van curator in het faillissement van Sotimon SARL, Rijksdienst voor Arbeidsvoorziening — Fonds sluiting ondernemingen, Centre de gestion et d’études de l’Association pour la gestion du régime de garantie des créances des salariés de Lille (CGEA)

      Voorwerp

   Verzoek om prejudiciële beslissing — Cour de cassation (Frankrijk) — Uitlegging van artikel 8 bis van richtlijn 80/987/EEG van de Raad van 20 oktober 1980 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake de bescherming van de werknemers bij insolventie van de werkgever, zoals gewijzigd bij richtlijn 2002/74/EG (PB L 270, blz. 10), juncto artikel 9 van deze richtlijn — Bepaling van het waarborgfonds dat bevoegd is om onvervulde aanspraken van werknemers te honoreren — Waarborgfonds van de lidstaat op het grondgebied waarvan de werknemers gewoonlijk hun arbeid verrichten — Mogelijkheid voor werknemers om een beroep te doen op de gunstiger waarborg van het fonds waarbij hun werknemer overeenkomstig het nationale recht is verzekerd en premies afdraagt

      Dictum

   Artikel 3 van richtlijn 80/987/EEG van de Raad van 20 oktober 1980 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake de bescherming van de werknemers bij insolventie van de werkgever, in de versie van deze richtlijn die van vóór de wijziging bij richtlijn 2002/74/EG dateert, moet aldus worden uitgelegd dat voor de honorering van de onvervulde aanspraken van een werknemer die zijn arbeid gewoonlijk heeft verricht in een andere lidstaat dan die waar zijn werkgever, die vóór 8 oktober 2005 insolvent is verklaard, zijn zetel heeft, de in dit artikel bepaalde verplichtingen, wanneer die werkgever niet in die andere lidstaat gevestigd is en zijn verplichting om in de financiering van het waarborgfonds bij te dragen vervult in de lidstaat waar hij zijn zetel heeft, rusten op dat fonds.
   Richtlijn 80/987 verzet zich er niet tegen dat een nationale wettelijke regeling bepaalt dat een werknemer overeenkomstig het recht van die lidstaat een beroep kan doen op de loonwaarborg van het nationale fonds, als aanvulling op of ter vervanging van de waarborg die wordt geboden door het fonds dat ingevolge deze richtlijn bevoegd is, op voorwaarde echter dat die waarborg de werknemer een betere bescherming biedt.

      (1)  PB C 37 van 13.02.2010.


title: Zaak C-155/11 PPU: Beschikking van het Hof (Eerste kamer) van 10 juni 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank ’s-Gravenhage — Nederland) — Bibi Mohammad Imran/Minister van Buitenlandse Zaken (Prejudiciële verwijzing — Afdoening zonder beslissing)

text:
               10.9.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 269/18

         Beschikking van het Hof (Eerste kamer) van 10 juni 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank ’s-Gravenhage — Nederland) — Bibi Mohammad Imran/Minister van Buitenlandse Zaken
   (Zaak C-155/11 PPU) (1)

   (Prejudiciële verwijzing - Afdoening zonder beslissing)
   2011/C 269/30
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Rechtbank ’s-Gravenhage

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Bibi Mohammad Imran

      Verwerende partij: Minister van Buitenlandse Zaken

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Rechtbank ’s-Gravenhage — Uitlegging van artikel 7, lid 2, van richtlijn 2003/86/EG van de Raad van 22 september 2003 inzake het recht op gezinshereniging (PB L 251, blz. 12) — Voorwaarden voor de uitoefening van dat recht — Nationale wettelijke regeling op basis waarvan een gezinslid van een persoon met de nationaliteit van een derde land die rechtmatig in de betrokken lidstaat woont, voor een inburgeringsexamen moet slagen om het nationale grondgebied te kunnen binnenkomen — Betrokken gezinslid dat moeder is van acht, waaronder 7 minderjarige, kinderen die legaal in de betrokken lidstaat wonen — Mogelijkheid om in de derde woonstaat een opleiding in de taal van de lidstaat te volgen — Medische redenen of andere gronden waardoor het betrokken gezinslid niet binnen een redelijke termijn voor het inburgeringsexamen kan slagen

      Dictum

   Over het door de Rechtbank ’s-Gravenhage (Nederland) bij beslissing van 31 maart 2011 ingediende verzoek om een prejudiciële beslissing hoeft geen uitspraak te worden gedaan.

      (1)  PB C 219 van 23.7.2011.


title: Zaak T-309/12: Beroep ingesteld op 6 juli 2012 — Zweckverband Tierkörperbeseitigung/Commissie

text:
               8.9.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 273/19

         Beroep ingesteld op 6 juli 2012 — Zweckverband Tierkörperbeseitigung/Commissie
   (Zaak T-309/12)
   2012/C 273/33
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Zweckverband Tierkörperbeseitigung in Rheinland-Pfalz, im Saarland, im Rheingau-Taunus-Kreis und im Landkreis Limburg-Weilburg (Rivenich, Duitsland) (vertegenwoordiger: A. Kerkmann, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het besluit van de Europese Commissie van 25 april 2012 betreffende staatsteun SA.25051 (C 19/2010) (ex NN 23/2010), die Duitsland aan het Zweckverband Tierkörperbeseitigung in Rheinland-Pfalz, im Saarland, im Rheingau-Taunus-Kreis und im Landkreis Limburg-Weilburg (nummer C(2012) 2557 final) heeft verleend, nietig verklaren;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker negen middelen aan.

               —

               Eerste middel: schending van artikel 107, lid 1, VWEU door de vaststelling dat verzoeker als een onderneming moet worden aangemerkt.
               De bijdrage wordt betaald voor de verrichting van een opdracht van overheidswege buiten de markt. Bij de vervulling van die opdracht treedt verzoeker niet op als een onderneming in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU.

               —

               Tweede middel: schending van artikel 107, lid 1, en artikel 106, lid 2, VWEU door de vaststelling dat de bijdrage verzoeker een economisch voordeel verleent en dat het niet gaat om een dienst van algemeen economisch belang.
               De betaling van de bijdrage door zijn leden verleent verzoeker geen economisch voordeel, omdat de betaling binnen de van overheidswege georganiseerde sector blijft en geen sprake is van kruissubsidiëring van enige activiteit die verzoeker op de markt aanbiedt. Subsidiair gaat het om een dienst van algemeen economisch belang, die de Commissie met grove schending van het haar door de rechtspraak toegekende toetsingscriterium miskent, wat een beoordelingsfout uitmaakt. Ook aan de vier Altmark-criteria is in casu voldaan.

               —

               Derde middel: schending van artikel 107, lid 1, VWEU wegens onjuiste vaststellingen betreffende de feitelijke kenmerken van vervalsing van de mededinging en ongunstige beïnvloeding van het handelsverkeer tussen de lidstaten.
               De verwijdering van dierlijke bijproducten van categorie 1 en 2 in de zin van verordening (EG) nr. 1069/2009 is in Duitsland niet voor de markt opengesteld, zodat er door het rechtmatig aan verzoeker toegewezen exclusieve recht geen vervalsing van de mededinging of ongunstige beïnvloeding van het handelsverkeer is.

               —

               Vierde middel: schending van artikel 106, lid 2, VWEU wegens foutieve beoordeling van de toelatingsvoorwaarden van deze bepaling.
               De Commissie hanteert bij de beoordeling ten onrechte het criterium van economische efficiëntie en gaat met miskenning van haar beoordelingsbevoegdheid niet uitsluitend na of bewijs bestaat voor het bestaan van een mogelijke overcompensatie.

               —

               Vijfde middel: miskenning van de in artikel 14 VWEU bepaalde bevoegdheidsverdeling tussen de Unie en de lidstaten en schending van het subsidiariteitsbeginsel (artikel 5, lid 3, VWEU).
               De Commissie miskent de beoordelingsbevoegdheid van de staatkundige onderdelen van de lidstaat bij de bepaling van diensten van algemeen economisch belang.

               —

               Zesde middel: schending van artikel 108, lid 1, VWEU en de artikelen 1, sub b-v, en 14, van verordening (EG) nr. 659/1999 door vast te stellen dat de betalingen van de bijdragen sinds 1998 nieuwe steun vormen.
               De vaststellingen van de Commissie berusten op een onjuiste beoordeling van de feiten.

               —

               Zevende middel: schending van artikel 2 VWEU, artikel 52 Handvest en artikel 14, lid 1, van verordening (EG) nr. 659/1999 door miskenning van de vereisten van bescherming van gewettigd vertrouwen en het rechtszekerheidsbeginsel.
               De Commissie gaat er ten onrechte van uit dat verzoeker wegens de beslissing van het Bundesverwaltungsgericht van 16 december 2010 (ref. nr. 3 C 44.09) geen bescherming van gewettigd vertrouwen kan aanvoeren, hoewel de beslissing het bestaan van steun door de betaling van bijdragen aan verzoeker uitdrukkelijk afwijst. Aangezien die beslissing kracht van gewijsde heeft, schendt de Commissie eveneens het rechtszekerheidsbeginsel.

               —

               Achtste middel: schending van artikel 14, lid 1, van verordening (EG) nr. 659/1999 door de lidstaat te gelasten de bijdragen sinds 1998 volledig terug te vorderen — Schending van het noodzakelijkheids- en evenredigheidsbeginsel.
               Het verzoek van de Commissie aan Duitsland om de sinds 1998 verleende bijdragen volledig van verzoeker terug te vorderen, is onevenredig, omdat zij er geen rekening mee houdt dat voor verzoeker voor het reserveren van installatiecapaciteit door het besluit van zijn leden daadwerkelijk kosten zijn ontstaan die niet gedekt waren.

               —

               Negende middel: schending van artikel 107, lid 1, VWEU door de vaststelling dat de voor maatregelen van bodemsanering gebruikte middelen als staatssteun moeten worden gekwalificeerd.
               De voor bodemsanering gebruikte middelen vlakken een structureel nadeel uit, waarmee verzoeker is geconfronteerd door de toewijzing van verontreinigde gronden uit hoofde van de wet door het Land Rijnland-Palts en vormen bijgevolg geen steun.


title: Doorhaling van zaak C-230/04

text:
               22.1.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 19/18

         Doorhaling van zaak C-230/04 (1)

   (2005/C 19/41)

      (Procestaal: Frans)

   De president van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking van 29 oktober 2004 de doorhaling in het register gelast van zaak C-230/04: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek.

      (1)  PB C 201 van 7.8.2004.


title: Zaak F-25/07: Beroep ingesteld op 22 maart 2007 — Bleser/Hof van Justitie

text:
               26.5.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 117/36

         Beroep ingesteld op 22 maart 2007 — Bleser/Hof van Justitie
   (Zaak F-25/07)
   (2007/C 117/57)
   Procestaal: Duits
   Partijen

      Verzoekende partij: Thomas Bleser (Nittel, Duitsland) (vertegenwoordiger: P. Goergen, advocaat)

      Verwerende partij: Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               nietigverklaring van verzoekers indeling in de rang die hem in het aanstellingsbesluit van 16 maart 2006 is toegekend;

               —

               nietigverklaring van de artikelen 2 en 13 van bijlage XIII bij en van artikel 32 van het op 1 mei 2004 in werking getreden Ambtenarenstatuut;

               —

               indeling van verzoeker in de in het vergelijkend onderzoek genoemde rang of in de rang die krachtens de indeling van het nieuwe Ambtenarenstatuut daarmee overeenkomt (en in de salaristrap die volgens de vóór 1 mei 2004 geldende voorschriften daarmee overeenkomt);

               —

               toekenning van een schadevergoeding ter hoogte van het bedrag van het verschil in bezoldiging;

               —

               toekenning van een immateriële schadevergoeding van 10 000 EUR;

               —

               verwijzing van het Hof van Justitie in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Het beroep is vooral gericht tegen de bepalingen van de artikelen 2 en 13 van bijlage XIII bij en van artikel 32 van het op 1 mei 2004 in werking getreden Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen.
   Verzoeker betoogt dat hij had moeten worden ingedeeld volgens het — voor hem gunstigere — vroegere Statuut, dat van toepassing was op het moment waarop hij aan het vergelijkend onderzoek deelnam. Ter onderbouwing van zijn beroep stelt hij dat zijn indeling in strijd is met het beginsel van gelijke behandeling en met het discriminatieverbod alsmede met het verbod van discriminatie op grond van leeftijd.
   Voorts stelt hij dat er sprake is van schending van algemene gemeenschapsrechtelijke beginselen, met name de zorgplicht, het beginsel van behoorlijk bestuur, het transparantiebeginsel, het beginsel van bescherming van gewettigd vertrouwen, het rechtszekerheidsbeginsel, het beginsel van goede trouw, het verbod van „reformatio in peius ”(verandering ten nadele) en het beginsel van het recht om te worden gehoord.


title: Zaak C-232/16 P: Hogere voorziening ingesteld op 20 april 2016 door Simet SpA tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 3 maart 2016 in zaak T-15/14, Simet/Commissie

text:
               27.6.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 232/7

         Hogere voorziening ingesteld op 20 april 2016 door Simet SpA tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 3 maart 2016 in zaak T-15/14, Simet/Commissie
   (Zaak C-232/16 P)
   (2016/C 232/09)
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Rekwirante: Simet SpA (vertegenwoordigers: A. Clarizia, C. Varrone, P. Clarizia, advocaten)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het arrest van het Gerecht in zaak T-15/14 houdende verwerping van het rechtstreekse beroep tot nietigverklaring van besluit 2014/201/EU van de Commissie van 2 oktober 2013 betreffende steunmaatregel SA.33037 (2012/C) – Italië – Compensatie voor Simet SpA ten behoeve van het verrichten van openbaarvervoerdiensten in de periode 1987-2003 (hierna: „bestreden arrest”) vernietigen, en dit besluit nietig verklaren;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwirante stelt dat het Gerecht in het bestreden arrest inbreuk heeft gemaakt op:

               —

               artikel 107 VWEU, daar het heeft aangenomen dat de compensatiebetalingen ten gunste van Simet, die haar zijn toegekend door een arrest van de Italiaanse Consiglio di Stato en zijn aangemeld door de nationale autoriteiten, staatssteun vormden, terwijl het door de nationale rechter beslechte geding zag op de vergoeding van de schade die rekwirante had geleden als gevolg van de onregelmatigheden in de handelingen van het ministerie van Infrastructuur en Vervoer met betrekking tot de verrichting van de openbare dienst van interregionaal wegvervoer in de periode van 1987 tot 2003;

               —

               verordening (EEG) nr. 1191/69 (1), omdat het heeft nagelaten vast te stellen dat de Italiaanse wettelijke regeling in tweeërlei opzicht niet in overeenstemming was met de voornoemde verordening: 1) omdat die Italiaanse regeling particuliere ondernemingen ertoe verplichtte hun economische activiteit louter in de vorm van een openbare dienst te verrichten, terwijl die wijze van uitoefening van de bedrijfsactiviteit verboden is krachtens verordening nr. 1191/69, daar de openbare dienst met zich brengt dat de concessiehouder onderworpen is aan de openbaredienstverplichtingen, 2) omdat zij niet voorzag in een compensatie voor de door de onderneming nagekomen openbaredienstverplichtingen; ingevolge de door verordening (EEG) nr. 1893/91 (2) ingevoerde wijzigingen konden aan Simet geen openbaredienstverplichtingen meer worden opgelegd daar zij een bedrijf was dat interregionaal busvervoer van passagiers verzorgde;

               —

               verordening nr. 1191/69, in het bijzonder aangezien het ten onrechte het besluit van de Commissie als rechtmatig heeft aangemerkt volgens hetwelk de betalingen ten gunste van Simet staatssteun vormden voor zover er gevaar voor overcompensatie bestond omdat de betrokken onderneming de kosten van die activiteit op boekhoudkundig vlak niet gescheiden had weergegeven. Anders dan het Gerecht heeft verklaard, was in de artikelen 5 en volgende van de verordening een andere methode ter bepaling van de compensatiemaatregel vastgelegd, die gebaseerd was op de „repercussies” die de oplegging van dergelijke openbaredienstverplichtingen had kunnen hebben op het verlies aan competitiviteit van de onderneming in haar geheel;

               —

               de beginselen inzake de vergoeding van schade die particulieren wegens schending van het Unierecht hebben geleden, op grond waarvan een autoriteit van een lidstaat die in het kader van haar bevoegdheden een met het Unierecht strijdige administratieve maatregel neemt, verplicht is om ten aanzien van de adressaten van deze maatregel de erdoor veroorzaakte schade te vergoeden, gelet op de onrechtmatigheid ervan.

      (1)  Verordening (EEG) nr. 1191/69 van de Raad van 26 juni 1969 betreffende het optreden van de lidstaten ten aanzien van met het begrip openbare dienst verbonden verplichtingen op het gebied van het vervoer per spoor, over de weg en over de binnenwateren (PB L 156, blz. 1).

      (2)  Verordening (EEG) nr. 1893/91 van de Raad van 20 juni 1991 tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1191/69 betreffende het optreden van de lidstaten ten aanzien van met het begrip openbare dienst verbonden verplichtingen op het gebied van het vervoer per spoor, over de weg en over de binnenwateren (PB L 169, blz. 1).


title: Zaak T-236/02: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van  24 november 2005  — Marcuccio tegen Commissie ( Ambtenaren — Nieuwe tewerkstelling in belang van dienst — Beroep tot nietigverklaring — Motivering — Zorgplicht — Rechten van verdediging — Misbruik van bevoegdheid — Artikelen 25 en 26 van Statuut — Kennelijk verkeerde beoordeling — Beroep tot schadevergoeding )

text:
               28.1.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 22/11

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 24 november 2005 — Marcuccio tegen Commissie
   (Zaak T-236/02) (1)

   („Ambtenaren - Nieuwe tewerkstelling in belang van dienst - Beroep tot nietigverklaring - Motivering - Zorgplicht - Rechten van verdediging - Misbruik van bevoegdheid - Artikelen 25 en 26 van Statuut - Kennelijk verkeerde beoordeling - Beroep tot schadevergoeding”)
   (2006/C 22/21)
   Procestaal: Italiaans
   Partijen

      Verzoeker: Luigi Marcuccio (Tricase, Italië) (vertegenwoordiger: L. Garofalo, advocaat)

      Verweerster: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: E. de March en C. Berardis-Kayser, gemachtigden, bijgestaan door A. dal Ferro, advocaat)
   Voorwerp van de zaak
   Enerzijds, verzoek tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 18 maart 2002, waarbij verzoeker van het directoraat-generaal „Ontwikkeling”, delegatie van de Commissie te Luanda (Angola), is overgeplaatst naar datzelfde directoraat-generaal te Brussel, van elke voorafgaande, daarmee verband houdende en/of daarop volgende handeling, in het bijzonder die welke verband houden met de eventuele aanwerving van een andere ambtenaar om zijn post te bekleden, alsmede van de nota's van de Commissie van 13 en 14 november 2001 en van het advies of de adviezen van het Directiecomité van de Buitenlandse Dienst, en anderzijds, verzoek tot toekenning van alle aan zijn ambt in Angola verbonden toelagen alsmede verzoek tot schadevergoeding.
   Dictum van het arrest

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Elke partij zal de eigen kosten dragen, daaronder begrepen die van de procedure in kort geding voor het Gerecht.

      (1)  PB C 233 van 28.9.2002.