201806220231970722018/C 240/171582018CJC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180222151621Zaak C-158/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 22 februari 2018 door Tulliallan Burlington Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 6 december 2017 in zaak T-123/16, Tulliallan Burlington Ltd/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie
 ---documentbreak--- C2402018NL1510120180222NL0017151162Hogere voorziening ingesteld op 22 februari 2018 door Tulliallan Burlington Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 6 december 2017 in zaak T-123/16, Tulliallan Burlington Ltd/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie
   (Zaak C-158/18 P)2018/C 240/17Procestaal: Engels
      Partijen

      Rekwirante: Tulliallan Burlington Ltd (vertegenwoordiger: A. Norris, Barrister)

      Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie, Burlington Fashion GmbH

      Conclusies

            —

            vernietiging van het arrest van het Gerecht waarbij het beroep van Tulliallan Burlington Ltd (hierna: „TBL”) tegen de kamer van beroep wordt verworpen;

            —

            vernietiging van de beslissing van de kamer van beroep [of subsidiair terugverwijzing van de zaak naar het Gerecht om deze af te doen in overeenstemming met het arrest van het Hof van Justitie];

            —

            verwijzing van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) en Burlington Fashion GmbH (hierna: „BFG”) in de kosten van TBL in verband met deze hogere voorziening.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwirante („TBL”) baseert haar hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht op de volgende onjuiste rechtsopvattingen:

            1)

            Middelen inzake schending van artikel 8, lid 5, van verordening 2017/1001 (
                  1
               )

                     a)

                     het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste opvatting door geen vaststellingen te doen inzake „verband”.

                     b)

                     voorts heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste opvatting door vast te stellen dat TBL niet het noodzakelijke bewijs had geleverd om afbreuk aan het onderscheidend vermogen of ongerechtvaardigd voordeel aan te tonen.

                     c)

                     door aldus te oordelen dat het noodzakelijke bewijs niet was geleverd, heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste opvatting door (i) te hoge wettelijke eisen te stellen, en (ii) geen rekening te houden met het relevante bewijs.

                     d)

                     in feite was het enige mogelijke oordeel voor het Gerecht dat er sprake was van afbreuk aan het onderscheidend vermogen of voorts of subsidiair ongerechtvaardigd voordeel.

                     e)

                     het Gerecht heeft het betoog van TBL dat de beslissing van de kamer van beroep was aangetast door het feit dat deze kennelijk geen rekening had gehouden met de voor haar aangevoerde argumenten, ten onrechte afgewezen.

            2)

            Middelen inzake schending van artikel 8, lid 4, van verordening 2017/1001

                     a)

                     het Gerecht heeft geweigerd vast te stellen dat de kamer van beroep had moeten verzoeken om aanvullende opmerkingen inzake artikel 8, lid 4, in omstandigheden waarin de enige manier om procedurele bescherming te bieden erin had bestaan om dergelijke opmerkingen te verzoeken of alleen te beslissen op de vraag op basis van artikel 8, lid 5 en de vraag inzake artikel 8, lid 4, terug te verwijzen naar de oppositieafdeling. Het Gerecht had de beslissing van de kamer van beroep moeten vernietigen.

                     b)

                     Het Gerecht heeft ten onrechte ingestemd met het oordeel van de kamer van beroep dat TBL niet had aangetoond dat was voldaan aan de voorwaarden voor artikel 8, lid 4. Het Gerecht had moeten vaststellen dat de kamer van beroep blijk had gegeven van een onjuiste opvatting, de vaststellingen van de kamer van beroep inzake artikel 8, lid 4, van de hand moeten wijzen en zijn eigen vaststelling dat artikel 8, lid 4, was geschonden in de plaats moeten stellen.

            3)

            Middelen inzake schending van artikel 8, lid 1, van verordening 2017/1001

                     a)

                     Het Gerecht heeft het arrest Praktiker ten onrechte toegepast, omdat dat arrest, gelet op het arrest van het Hof in de zaak EUIPO/Cactus (C-501/15 P; EU:C:2017:750), in casu niet van toepassing is op de oudere merken.

                     b)

                     Voorts of subsidiair heeft het Gerecht het arrest Praktiker ten onrechte toegepast omdat dat arrest niet van toepassing is op diensten van winkelgalerijen.

                     c)

                     Zelfs gesteld dat de oudere merken van TBL onder het begrip „detailhandelsdiensten” vielen en het arrest Praktiker dus van toepassing was, heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste opvatting door het arrest Praktiker aldus uit te leggen dat het noodzakelijkerwijze de vaststelling van soortgelijkheid die leidde tot verwarring uitsloot.

                     d)

                     Omdat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste opvatting inzake de toepassing van het arrest Praktiker, heeft het (i) het verwarringsgevaar niet beoordeeld en evenmin (ii) die beoordeling terugverwezen naar de kamer van beroep. In deze omstandigheden was het verplicht een van deze stappen te ondernemen.

      (
         1
      )	Verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2017 inzake het Uniemerk (PB 2017, L 154, blz. 1).


201806220281970482018/C 240/045312016CJC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL201805173422Zaak C-531/16: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 17 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Lietuvos Aukščiausiasis Teismas — Litouwen) — Šiaulių regiono atliekų tvarkymo centras, „Ecoservice projektai” UAB, voorheen „Specializuotas transportas” UAB (Prejudiciële verwijzing — Richtlijn 2004/18/EG — Procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten — Bestaan van banden tussen inschrijvers die afzonderlijke inschrijvingen hebben ingediend voor dezelfde opdracht — Verplichtingen van de inschrijvers, de aanbestedende dienst en de nationale rechter)
 ---documentbreak--- C2402018NL320120180517NL00043242Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 17 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Lietuvos Aukščiausiasis Teismas — Litouwen) — Šiaulių regiono atliekų tvarkymo centras, „Ecoservice projektai” UAB, voorheen „Specializuotas transportas” UAB
   (Zaak C-531/16) (
         1
      )
   „(Prejudiciële verwijzing — Richtlijn 2004/18/EG — Procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten — Bestaan van banden tussen inschrijvers die afzonderlijke inschrijvingen hebben ingediend voor dezelfde opdracht — Verplichtingen van de inschrijvers, de aanbestedende dienst en de nationale rechter)”2018/C 240/04Procestaal: Litouws
      Verwijzende rechter

   Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Šiaulių regiono atliekų tvarkymo centras, „Ecoservice projektai” UAB, voorheen „Specializuotas transportas” UAB
   in tegenwoordigheid van: „VSA Vilnius” UAB, „Švarinta” UAB, „Specialus autotransportas” UAB, „Ecoservice” UAB

      Dictum

   Artikel 2 van richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten, moet aldus worden uitgelegd dat:

            —

            bij gebreke van een uitdrukkelijk voorschrift of een specifieke vereiste in de aanbesteding of in het bestek met de voorwaarden voor de gunning van een overheidsopdracht, verbonden inschrijvers die in dezelfde procedure afzonderlijke inschrijvingen indienen, niet verplicht zijn uit eigen beweging aan de aanbestedende dienst mee te delen welke banden er tussen hen bestaan;

            —

            de aanbestedende dienst, wanneer hij over gegevens beschikt die twijfel doen rijzen over het zelfstandige en onafhankelijke karakter van de inschrijvingen van bepaalde inschrijvers, verplicht is om — in voorkomend geval door aanvullende informatie te vragen aan deze inschrijvers — na te gaan of hun inschrijvingen daadwerkelijk zelfstandig en onafhankelijk zijn. Indien blijkt dat deze inschrijvingen niet-zelfstandig en niet-onafhankelijk zijn, staat artikel 2 van richtlijn 2004/18 eraan in de weg dat de opdracht wordt gegund aan de inschrijvers die een dergelijke inschrijving hebben ingediend.

      (
         1
      )	PB C 6 van 9.1.2017.


201806220101970522018/C 240/181992018CJC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180319161721Zaak C-199/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 19 maart 2018 — Pollo del Campo S.c.a., Avi Coop Società Cooperativa Agricola/Regione Emilia-Romagna e.a.
 ---documentbreak--- C2402018NL1610120180319NL0018161172Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 19 maart 2018 — Pollo del Campo S.c.a., Avi Coop Società Cooperativa Agricola/Regione Emilia-Romagna e.a.
   (Zaak C-199/18)2018/C 240/18Procestaal: Italiaans
      Verwijzende rechter

   Consiglio di Stato

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Pollo del Campo S.c.a., Avi Coop Società Cooperativa Agricola

      Verwerende partijen: Regione Emilia-Romagna, Azienda Unità Sanitaria Locale 104 di Modena, A.U.S.L. Romagna

      Prejudiciële vragen

            1)

            Moet artikel 27 van de EG-verordening, dat voorschrijft dat de lidstaten voor de in bijlage IV, afdeling A, en bijlage V, afdeling A, bedoelde activiteiten verzekeren dat een vergoeding wordt geïnd, aldus worden uitgelegd dat de verplichting tot betaling geldt voor alle landbouwondernemingen, ook wanneer zij „de activiteiten van het slachten en het uitsnijden van vlees uitsluitend ten behoeve van en in verband met de veeteelt uitoefenen”?

            2)

            Mag een lidstaat bepaalde categorieën ondernemers uitsluiten van het betalen van vergoedingen voor de gezondheidscontroles, hoewel hij een stelsel voor het innen van vergoedingen heeft opgezet dat als geheel geschikt is om te garanderen dat de kosten van de officiële controles worden gedekt, of lagere vergoedingen in rekening brengen dan de vergoedingen die zijn vastgesteld bij verordening (EG) nr. 8[8]2/2004 (
                  1
               )?

      (
         1
      )	Verordening (EG) nr. 882/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 inzake officiële controles op de naleving van de wetgeving inzake diervoeders en levensmiddelen en de voorschriften inzake diergezondheid en dierenwelzijn (PB 2004, L 165, blz. 1).


201806220321970492018/C 240/055662016CJC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL201805174411Zaak C-566/16: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 17 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nyíregyházi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Hongarije) — Dávid Vámos / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága (Prejudiciële verwijzing — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde — Richtlijn 2006/112/EG — Artikelen 282 tot en met 292 — Bijzondere regeling voor kleine ondernemingen — Vrijstellingsregeling — Verplichting om in het referentiekalenderjaar te kiezen voor de toepassing van de bijzondere regeling)
 ---documentbreak--- C2402018NL410120180517NL00054141Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 17 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nyíregyházi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Hongarije) — Dávid Vámos / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
   (Zaak C-566/16) (
         1
      )
   „(Prejudiciële verwijzing — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde — Richtlijn 2006/112/EG — Artikelen 282 tot en met 292 — Bijzondere regeling voor kleine ondernemingen — Vrijstellingsregeling — Verplichting om in het referentiekalenderjaar te kiezen voor de toepassing van de bijzondere regeling)”2018/C 240/05Procestaal: Hongaars
      Verwijzende rechter

   Nyíregyházi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Dávid Vámos

      Verwerende partij: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

      Dictum

   Het Unierecht moet aldus worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan een nationale regeling die de toepassing van een bijzondere btw-regeling welke voorziet in een vrijstelling voor kleine ondernemingen en is vastgesteld overeenkomstig de bepalingen van afdeling 2 van hoofdstuk 1 van titel XII van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, ontzegt aan een belastingplichtige die aan alle inhoudelijke voorwaarden voldoet maar die geen gebruik heeft gemaakt van de mogelijkheid om te kiezen voor de toepassing van deze regeling op het tijdstip waarop hij bij de belastingdienst opgave deed van het begin van zijn economische activiteiten.
   (
         1
      )	PB C 104 van 3.4.2017.


201806220491970222018/C 240/489012016TC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180515434311Zaak T-901/16 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 15 mei 2018 — Elche Club de Fútbol / Commissie („Kort geding — Staatssteun — Steun van Spanje ten gunste van bepaalde professionele voetbalclubs — Staatsgarantie die door een overheidsinstantie wordt verleend — Besluit waarbij de steun onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard — Verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging — Fumus boni iuris — Spoedeisendheid — Belangenafweging”)
 ---documentbreak--- C2402018NL4310120180515NL0048431431Beschikking van de president van het Gerecht van 15 mei 2018 — Elche Club de Fútbol / Commissie
   (Zaak T-901/16 R)
   „(„Kort geding — Staatssteun — Steun van Spanje ten gunste van bepaalde professionele voetbalclubs — Staatsgarantie die door een overheidsinstantie wordt verleend — Besluit waarbij de steun onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard — Verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging — Fumus boni iuris — Spoedeisendheid — Belangenafweging”)”2018/C 240/48Procestaal: Spaans
      Partijen

      Verzoekende partij: Elche Club de Fútbol, SAD (Elche, Spanje) (vertegenwoordigers: M. Segura Catalán en M. Clayton, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: B. Stromsky, G. Luengo en P. Němečková, gemachtigden)

      Interveniënt aan de zijde van verzoekende partij: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: A. Gavela Llopis, gemachtigde)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens de artikelen 278 en 279 VWEU tot opschorting van de tenuitvoerlegging van besluit (EU) 2017/365 van de Commissie van 4 juli 2016 betreffende de staatssteun SA.36387 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2013/CP) van Spanje ten gunste van Valencia Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva, Hércules Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva en Elche Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva (PB 2017, L 55, blz. 12)

      Dictum

            1)

            De tenuitvoerlegging van besluit (EU) 2017/365 van de Commissie van 4 juli 2016 betreffende de staatssteun SA.36387 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2013/CP) van Spanje ten gunste van Valencia Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva, Hércules Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva en Elche Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva (PB 2017, L 55, blz. 12), wordt opgeschort voor zover bij dit besluit de steun van Elche Club de Fútbol wordt teruggevorderd, hetgeen in artikel 1 van dit besluit wordt geïdentificeerd als „maatregel 3”.

            2)

            Het verzoek in kort geding wordt afgewezen voor het overige.

            3)

            De beschikking van 6 maart 2017, Elche Club de Fútbol/Commissie (T-901/16 R), wordt ingetrokken.

            4)

            De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.


201806220261970472018/C 240/192002018CJC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180319171711Zaak C-200/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 19 maart 2018 — C.A.F.A.R. — Società Agricola Cooperativa, Società Agricola Guidi di Roncofreddo di Guidi Giancarlo e Nicolini Fausta/Regione Emilia-Romagna e.a.
 ---documentbreak--- C2402018NL1710120180319NL0019171171Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 19 maart 2018 — C.A.F.A.R. — Società Agricola Cooperativa, Società Agricola Guidi di Roncofreddo di Guidi Giancarlo e Nicolini Fausta/Regione Emilia-Romagna e.a.
   (Zaak C-200/18)2018/C 240/19Procestaal: Italiaans
      Verwijzende rechter

   Consiglio di Stato

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: C.A.F.A.R. — Società Agricola Cooperativa, Società Agricola Guidi di Roncofreddo di Guidi Giancarlo e Nicolini Fausta

      Verwerende partijen: Regione Emilia-Romagna, Azienda Unità Sanitaria Locale 104 di Modena, A.U.S.L. Romagna

      Prejudiciële vragen

            1)

            Moet artikel 27 van de EG-verordening, dat voorschrijft dat de lidstaten voor de in bijlage IV, afdeling A, en bijlage V, afdeling A, bedoelde activiteiten verzekeren dat een vergoeding wordt geïnd, aldus worden uitgelegd dat de verplichting tot betaling geldt voor alle landbouwondernemingen, ook wanneer zij „de activiteiten van het slachten en het uitsnijden van vlees uitsluitend ten behoeve van en in verband met de veeteelt uitoefenen”?

            2)

            Mag een lidstaat bepaalde categorieën ondernemers uitsluiten van het betalen van vergoedingen voor de gezondheidscontroles, hoewel hij een stelsel voor het innen van vergoedingen heeft opgezet dat als geheel geschikt is om te garanderen dat de kosten van de officiële controles worden gedekt, of lagere vergoedingen in rekening brengen dan de vergoedingen die zijn vastgesteld bij verordening (EG) nr. 8[8]2/2004 (
                  1
               )?

      (
         1
      )	Verordening (EG) nr. 882/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 inzake officiële controles op de naleving van de wetgeving inzake diervoeders en levensmiddelen en de voorschriften inzake diergezondheid en dierenwelzijn (PB 2004, L 165, blz. 1).


201806220091970342018/C 240/323062018CJC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180507292911Zaak C-306/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Krajský soud v Ostravě — pobočka v Olomouci (Tsjechië) op 7 mei 2018 — KORADO, a.s./Generální ředitelství cel
 ---documentbreak--- C2402018NL2910120180507NL0032291291Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Krajský soud v Ostravě — pobočka v Olomouci (Tsjechië) op 7 mei 2018 — KORADO, a.s./Generální ředitelství cel
   (Zaak C-306/18)2018/C 240/32Procestaal: Tsjechisch
      Verwijzende rechter

   Krajský soud v Ostravě — pobočka v Olomouci

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: KORADO, a.s.

      Verwerende partij: Generální ředitelství cel

      Prejudiciële vragen

            1)

            Is uitvoeringsverordening (EU) 2015/23 (
                  1
               ) van de Commissie van 5 januari 2015, waarin de in kolom 1 van de tabel in de bijlage beschreven goederen worden ingedeeld onder onderverdeling 7 307 93 19 van de gecombineerde nomenclatuur, geldig?

            2)

            Indien deze verordening ongeldig is, kunnen de betrokken artikelen dan worden ingedeeld onder onderverdeling 7 322 19 00 van de gecombineerde nomenclatuur?

            3)

            Indien deze verordening geldig is, moeten de betrokken artikelen dan worden ingedeeld onder onderverdeling 7 307 93 19 van de gecombineerde nomenclatuur?

      (
         1
      )	Uitvoeringsverordening (EU) 2015/23 van de Commissie van 5 januari 2015 betreffende de indeling van bepaalde goederen in de gecombineerde nomenclatuur (PB 2015, L 4, blz. 15).


201806220641970442018/C 240/643072018TC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180516555511Zaak T-307/18: Beroep ingesteld op 16 mei 2018 — Zhejiang Jiuli Hi-Tech Metals / Commissie
 ---documentbreak--- C2402018NL5510120180516NL0064551551Beroep ingesteld op 16 mei 2018 — Zhejiang Jiuli Hi-Tech Metals / Commissie
   (Zaak T-307/18)2018/C 240/64Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Zhejiang Jiuli Hi-Tech Metals Co. Ltd (stad Huzhou, China) (vertegenwoordigers: K. Adamantopoulos en P. Billiet, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

            —

            uitvoeringsverordening (EU) 2018/330 van de Commissie van 5 maart 2018 tot instelling van definitieve antidumpingrechten op bepaalde naadloze buizen en pijpen van roestvrij staal van oorsprong uit de Volksrepubliek China naar aanleiding van een nieuw onderzoek bij het vervallen van de maatregelen overeenkomstig artikel 11, lid 2, van Verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad nietig verklaren voor zover zij verzoekster betreft;

            —

            de Europese Commissie verwijzen in verzoeksters kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster vijf middelen aan.

            1.

            Eerste middel: verordening 2018/330 is door de Commissie vastgesteld op een wijze die verzoeksters rechten van verdediging wezenlijk schendt, wat in strijd is met artikel 3, lid 2, artikel 16, lid 1, artikel 19, leden 2 en 4, artikel 20, leden 2 en 4, en artikel 21, leden 5 en 7, van verordening (EU) 2016/1036 van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2016 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Unie, alsook met de artikelen 3.1, 5.3, 6.1, 6.1.2, 6.2, 6.4, 6.5.1, 6.6 en 6.9 van de antidumpingovereenkomst van de Wereldhandelsorganisatie (WTO).

            2.

            Tweede middel: met de vaststelling van verordening 2018/330 heeft de Commissie blijk gegeven van kennelijk onjuiste beoordelingen van het recht en de feiten, aangezien zij bij de berekening van de normale waarde voor verzoekster heeft gebruikgemaakt van de referentielandmethode, wat in strijd is met artikel 1, leden 2 en 3, artikel 2, leden 1 en 7, en artikel 11, lid 9, van verordening 2016/1036, alsook met de artikelen 2.2 en 6.10.1 van de antidumpingovereenkomst van de WTO. De Commissie heeft nagelaten op enigerlei wijze te motiveren waarom artikel 2, lid 7, van verordening 2016/1036 op verzoekster wordt toegepast.

            3.

            Derde middel: met de vaststelling van verordening 2018/330 heeft de Commissie blijk gegeven van kennelijk onjuiste beoordelingen van het recht en de feiten, aangezien zij een onjuiste PCN-code heeft vastgesteld voor het betrokken product, wat in strijd is met artikel 2, leden 2, 5 en 6, artikel 6, leden 7 en 8, en artikel 16, lid 1, van verordening 2016/1036, alsook met de artikelen 2.2.1.1, 2.2.2, 2.4 en 2.6 van de antidumpingovereenkomst van de WTO.

            4.

            Vierde middel: met de vaststelling van verordening 2018/330 heeft de Commissie blijk gegeven van kennelijk onjuiste beoordelingen van het recht en de feiten, aangezien de toegepaste methode de dumpingmarge van verzoekster wezenlijk heeft vertekend, wat in strijd is met artikel 1, lid 4, artikel 2, leden 6, 10 en 11, artikel 17, leden 1 en 2, en artikel 18 lid 3, van verordening 2016/1036, alsook met de artikelen 2.2, 2.2.2, 2.4, 2.4.2, 2.6, 3.6 en 9.2 van de antidumpingovereenkomst van de WTO.

            5.

            Vijfde middel: met de vaststelling van verordening 2018/330 heeft de Commissie blijk gegeven van kennelijk onjuiste beoordelingen van het recht en de feiten, aangezien zij schade en waarschijnlijkheid van herhaling van schade heeft geconstateerd en aangezien zij het oorzakelijk verband niet heeft onderzocht, wat in strijd is met artikel 1, leden 1 tot en met 3, artikel 2, leden 9 en 12, artikel 3, leden 2, 3, 6, 7 en 9, en artikel 11, lid 1, van verordening 2016/1036, alsook met de artikelen 1, 2.1, 2.4.2, 3.1, 3.5, 3.7 en 9.3 van de antidumpingovereenkomst van de WTO.


201806290481986562018/C 249/373032017TC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180529303011Zaak T-303/17: Arrest van het Gerecht van 29 mei 2018 — Sata/EUIPO — Zhejiang Rongpeng Air Tools (4000) [„Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Uniewoordmerk 4000 — Absolute weigeringsgrond — Beschrijvend karakter — Artikel 52, lid 1, onder a) en b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 59, lid 1, onder a) en b), van verordening (EU) 2017/1001] — Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder c), van verordening 2017/1001] — Gelijke behandeling — Beginsel van behoorlijk bestuur — Motiveringsplicht”]
 ---documentbreak--- C2492018NL3010120180529NL0037301301Arrest van het Gerecht van 29 mei 2018 — Sata/EUIPO — Zhejiang Rongpeng Air Tools (4000)
   (Zaak T-303/17) (
         1
      )
   „[„Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Uniewoordmerk 4000 — Absolute weigeringsgrond — Beschrijvend karakter — Artikel 52, lid 1, onder a) en b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 59, lid 1, onder a) en b), van verordening (EU) 2017/1001] — Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder c), van verordening 2017/1001] — Gelijke behandeling — Beginsel van behoorlijk bestuur — Motiveringsplicht”]”2018/C 249/37Procestaal: Duits
      Partijen

      Verzoekende partij: Sata GmbH & Co. KG (Kornwestheim, Duitsland) (vertegenwoordiger: M.-C. Simon, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: D. Hanf, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Zhejiang Rongpeng Air Tools Co. Ltd (Pengjie Town, China) (vertegenwoordigers: S. Fröhlich en M. Hartmann, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 8 maart 2017 (zaak R 654/2016-4) inzake een nietigheidsprocedure tussen Zhejiang Rongpeng Air Tools en Sata

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            Sata GmbH & Co. KG wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 231 van 17.7.2017.


201806290651986812018/C 249/251112016TC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180605212111Zaak T-111/16: Arrest van het Gerecht van 5 juni 2018 — Prada/EUIPO — The Rich Prada International (THE RICH PRADA) [„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniewoordmerk THE RICH PRADA — Oudere nationale en internationale woord- en beeldmerken PRADA — Relatieve weigeringsgronden — Artikel 8, lid 5, van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 5, van verordening (EU) 2017/1001] — Voordeel dat ongerechtvaardigd wordt gehaald uit het onderscheidend vermogen of de reputatie van het oudere merk — Afbreuk aan het onderscheidend vermogen of de reputatie van het oudere merk — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening 2017/1001] — Verwarringsgevaar”]
 ---documentbreak--- C2492018NL2110120180605NL0025211211Arrest van het Gerecht van 5 juni 2018 — Prada/EUIPO — The Rich Prada International (THE RICH PRADA)
   (Zaak T-111/16) (
         1
      )
   „[„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniewoordmerk THE RICH PRADA — Oudere nationale en internationale woord- en beeldmerken PRADA — Relatieve weigeringsgronden — Artikel 8, lid 5, van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 5, van verordening (EU) 2017/1001] — Voordeel dat ongerechtvaardigd wordt gehaald uit het onderscheidend vermogen of de reputatie van het oudere merk — Afbreuk aan het onderscheidend vermogen of de reputatie van het oudere merk — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening 2017/1001] — Verwarringsgevaar”]”2018/C 249/25Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Prada SA (Luxemburg, Luxemburg) (vertegenwoordiger: F. Jacobacci, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: J. Crespo Carrillo, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: The Rich Prada International PT (Surabaya, Indonesië) (vertegenwoordiger: Y. Zhou, solicitor)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 13 januari 2016 (gevoegde zaken R 3076/2014-2 en R 3186/2014-2), zoals gerectificeerd op 14 maart 2017, inzake een oppositieprocedure tussen Prada en The Rich Prada International

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            Prada SA wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 175 van 17.5.2016.


201806290701986592018/C 249/492922018TC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180507393911Zaak T-292/18: Beroep ingesteld op 7 mei 2018 — Portugal/Commissie
 ---documentbreak--- C2492018NL3910120180507NL0049391391Beroep ingesteld op 7 mei 2018 — Portugal/Commissie
   (Zaak T-292/18)2018/C 249/49Procestaal: Portugees
      Partijen

      Verzoekende partij: Portugese Republiek (vertegenwoordigers: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo, P. Estevão en J. Saraiva de Almeida, gemachtigden)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

            —

            nietigverklaring van uitvoeringsbesluit C(2018) 955 van de Commissie van 27 februari 2018 tot onttrekking aan financiering door de Europese Unie van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) en het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo), voor zover daarbij door Portugal gedeclareerde uitgaven voor een bedrag van 1052101,05 EUR aan financiering door de Europese Unie worden onttrokken op grond dat het zou gaan om „Vorderingen verkeerd opgegeven in de tabellen van bijlage III, waardoor de 50/50-regel niet is toegepast”,

            —

            verwijzing van de Europese Commissie in de kosten

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep stelt verzoekster schending van het bepaalde in de artikelen 32 en 33 van verordening (EG) nr. 1290/2005 (
         1
      ) en artikel 54 van verordening (EG) nr. 1306/2013 (
         2
      ).
   (
         1
      )	Verordening (EG) nr. 1290/2005 van de Raad van 21 juni 2005 betreffende de financiering van het gemeenschappelijk landbouwbeleid (PB 2005, L 209, blz. 1).
   (
         2
      )	Verordening (EU) nr. 1306/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 inzake de financiering, het beheer en de monitoring van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot intrekking van verordeningen (EEG) nr. 352/78, (EG) nr. 165/94, (EG) nr. 2799/98, (EG) nr. 814/2000, (EG) nr. 1290/2005 en (EG) nr. 485/2008 van de Raad (PB 2013, L 347, blz. 549).


201806290121986462018/C 249/026552017CJC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL201711242211Zaak C-655/17 P: Hogere voorziening ingesteld op 24 november 2017 door Berliner Stadtwerke GmbH tegen de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 20 september 2017 in zaak T-719/16, Berliner Stadtwerke GmbH/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie
 ---documentbreak--- C2492018NL210120171124NL00022121Hogere voorziening ingesteld op 24 november 2017 door Berliner Stadtwerke GmbH tegen de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 20 september 2017 in zaak T-719/16, Berliner Stadtwerke GmbH/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie
   (Zaak C-655/17 P)2018/C 249/02Procestaal: Duits
      Partijen

      Rekwirante: Berliner Stadtwerke GmbH (vertegenwoordigers: O. Spieker en A. Schönfleisch, Rechtsanwälte)

      Andere partij in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie
   Het Hof van Justitie van de Europese Unie (Tiende kamer) heeft de hogere voorziening bij beschikking van 31 mei 2018 gedeeltelijk kennelijk niet-ontvankelijk en gedeeltelijk kennelijk ongegrond verklaard en rekwirante verwezen in haar eigen kosten.


201806290771986732018/C 249/261602016TC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180531212222Zaak T-160/16: Arrest van het Gerecht van 31 mei 2018 — Groningen Seaports e.a./Commissie („Staatssteun — Door Nederland aan zes Nederlandse publieke zeehavens verleende vrijstelling van vennootschapsbelasting — Besluit waarbij de steunregeling onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard — Motiveringsplicht — Gelijke behandeling”)
 ---documentbreak--- C2492018NL2120120180531NL0026212222Arrest van het Gerecht van 31 mei 2018 — Groningen Seaports e.a./Commissie
   (Zaak T-160/16) (
         1
      )
   „(„Staatssteun — Door Nederland aan zes Nederlandse publieke zeehavens verleende vrijstelling van vennootschapsbelasting — Besluit waarbij de steunregeling onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard — Motiveringsplicht — Gelijke behandeling”)”2018/C 249/26Procestaal: Nederlands
      Partijen

      Verzoekende partijen: Groningen Seaports NV (Delfzijl, Nederland) en vijf andere verzoekende partijen, waarvan de namen in de bijlage bij het arrest zijn vermeld, (vertegenwoordigers: aanvankelijk E. Pijnacker Hordijk en I. Kieft, vervolgens A. Kleinhout en C. Zois, advocaten),

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk S. Noë, B. Stromsky en J.-F. Brakeland, vervolgens S. Noë en B. Stromsky, gemachtigden)

      Interveniënte aan de zijde van de verzoekende partijen: Koninkrijk der Nederlanden (vertegenwoordigers: J. Langer en M. Bulterman, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot nietigverklaring van besluit (EU) 2016/634 van de Commissie van 21 januari 2016 betreffende steunmaatregel SA.25338 (2014/C) (ex E 3/2008 en ex CP 115/2004) ten uitvoer gelegd door Nederland — Vrijstelling vennootschapsbelasting voor overheidsondernemingen (PB 2016, L 113, blz. 148)

      Dictum

            1)

            Havenbedrijf Moerdijk NV wordt toegestaan om in de plaats te treden van Havenschap Moerdijk als verzoekende partij.

            2)

            Het beroep wordt verworpen.

            3)

            Groningen Seaports NV en de andere verzoekende partijen waarvan de namen zijn vermeld in de bijlage, worden verwezen in hun eigen kosten alsmede in die van de Europese Commissie.

            4)

            Het Koninkrijk der Nederlanden draagt zijn eigen kosten.

      (
         1
      )	PB C 200 van 6.6.2016.


201806290431986802018/C 249/393142017TC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180531313222Zaak T-314/17: Arrest van het Gerecht van 31 mei 2018 — Nosio/EUIPO (MEZZA) [„Uniemerk — Aanvraag voor Uniewoordmerk MEZZA — Absolute weigeringsgronden — Geen onderscheidend vermogen — Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] — Beschrijvend karakter — Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder c), van verordening 2017/1001] — Beperking van de waren — Artikel 43, lid 1, van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 49, lid 1, van verordening 2017/1001) — Motiveringsplicht — Recht om te worden gehoord — Artikel 75 van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 94, lid 1, van verordening 2017/1001)”]
 ---documentbreak--- C2492018NL3120120180531NL0039312322Arrest van het Gerecht van 31 mei 2018 — Nosio/EUIPO (MEZZA)
   (Zaak T-314/17) (
         1
      )
   „[„Uniemerk — Aanvraag voor Uniewoordmerk MEZZA — Absolute weigeringsgronden — Geen onderscheidend vermogen — Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] — Beschrijvend karakter — Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder c), van verordening 2017/1001] — Beperking van de waren — Artikel 43, lid 1, van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 49, lid 1, van verordening 2017/1001) — Motiveringsplicht — Recht om te worden gehoord — Artikel 75 van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 94, lid 1, van verordening 2017/1001)”]”2018/C 249/39Procestaal: Italiaans
      Partijen

      Verzoekende partij: Nosio SpA (Mezzocorona, Italië) (vertegenwoordigers: A. Perani en J. Graffer, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: M. Capostagno en A. Folliard-Monguiral, gemachtigden)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 1 maart 2017 (zaak R 1518/2016-5) inzake een aanvraag tot inschrijving van het woordteken MEZZA als Uniemerk

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            Nosio SpA wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 231 van 17.7.2017.


201806290631986682018/C 249/502952018TC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180607404121Zaak T-295/18: Beroep ingesteld op 7 juni 2018 — Griekenland/Commissie
 ---documentbreak--- C2492018NL4010120180607NL0050401412Beroep ingesteld op 7 juni 2018 — Griekenland/Commissie
   (Zaak T-295/18)2018/C 249/50Procestaal: Grieks
      Partijen

      Verzoekende partij: Helleense Republiek (vertegenwoordigers: G. Kanellopoulos, I. Pachi, AE Vassilopoulou en Eugene Chroni)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

            —

            het bestreden besluit nietig verklaren voor zover daarbij bepaalde kosten voor een totaal (brutto) bedrag van 17869131,75 EUR (gevolgen voor de begroting: 14857076,98 EUR) die de Helleense Republiek heeft gemaakt en gedeclareerd in het kader van het ELFPO met betrekking tot maatregelen 125A, 321 en 322 (bruttobedrag van 15631043,52 EUR en gevolgen voor de begroting: 12618988,75 EUR) en maatregel 123A (bedrag van 2238088,23 EUR), alsmede een bedrag van 588103,59 EUR [voor kosten] die zijn gemaakt in het kader van het ELGF naar aanleiding van de maatregel tot controle van de verrichtingen in de begrotingsjaren 2011 — 2014, van financiering van de Unie zijn uitgesloten, en

            —

            verweerster verwijzen in de kosten van de Helleense Republiek.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster acht middelen aan. De eerste zes middelen betreffen de correctie die is toegepast in het kader van het ELFPO voor de maatregelen 125Α, 321, 322 en 123Α, terwijl de laatste twee middelen betrekking hebben op de correctie die is toegepast wegens tekortkomingen in de controle van de verrichtingen overeenkomstig titel V, hoofdstuk III, van verordening (EU) nr. 1306/2013 (
         1
      ).

            1

            Met het eerste middel wordt aangevoerd dat hypothese c) van artikel 52, lid 4, van verordening (EU) nr. 1306/2013 onjuist is uitgelegd en toegepast, de Commissie haar bevoegdheid ratione temporis heeft overschreden met betrekking tot de toepassing van de bestreden financiële correcties en de Commissie een feitelijke vergissing heeft begaan bij de vaststelling van de berekeningsbasis van de bestreden correctie.

            2

            Met het tweede middel wordt, subsidiair, aangevoerd dat het beginsel ne bis in idem, het rechtszekerheidsbeginsel, het beginsel van behoorlijk bestuur, het gewettigd vertrouwen van de lidstaat en het evenredigheidsbeginsel zijn geschonden.

            3

            Het derde middel is ontleend aan schending van de bepalingen van artikel 71, lid 2, en artikel 75, lid 1, van verordening (EG) nr. 1698/2005 (
                  2
               ), artikel 43 van verordening (EG) nr. 1974/2006 (
                  3
               ), de bepalingen van het nationale plattelandsontwikkelingsprogramma, dat door de Commissie is aangenomen (POP 2007 — 2013), en van artikel 24, lid 2, onder b), van verordening (EU) nr. 65/2011 (
                  4
               ), aan het ontbreken van een rechtsgrondslag en een motivering, en aan een feitelijke vergissing wat betreft de forfaiaire correctie van 10 % die is toegepast, aangezien de beheersautoriteit haar bevoegdheden legitiem en volledig heeft uitgeoefend.

            4

            Het vierde middel, dat ondergeschikt is aan het derde middel, is ontleend aan schending van het beginsel van evenredigheid, het gewettigd vertrouwen van de lidstaat alsook van de in de documenten VI/5330/1997 en C(2015) 3675 van 8 juni 2015 vervatte richtsnoeren. Voorts wordt aangevoerd dat het besluit ontoereikend is gemotiveerd wat betreft het percentage van de forfaitaire correctie van 10 % dat is toegepast.

            5

            Het vijfde middel is ontleend aan schending van de bepalingen van artikel 24, lid 2, van verordening (EU) nr. 65/2011, aan een feitelijke vergissing, en een ontoereikende motivering wat betreft de tekortkomingen waaraan de beheersautoriteit zich schuldig zou hebben gemaakt bij de beoordeling van de steunaanvragen en het gebrek aan beheerscontrole van de beoordeling, alsmede aan schending van het evenredigheidsbeginsel.

            6

            Met het zesde middel wordt aangevoerd dat de bepalingen van artikel 24, leden 1 en 2, van verordening (EU) nr. 65/2011 en het evenredigheidsbeginsel zijn geschonden, een feitelijke vergissing is begaan en in het besluit ontoereikend is gemotiveerd waarom niet is beoordeeld of de kosten redelijk waren.

            7.

            Met het zevende middel wordt aangevoerd dat de financiële correctie die is toegepast voor de begrotingsjaren 2011 tot en met 2013 nietig moet worden verklaard, aangezien daarvoor geen rechtsgrondslag bestaat er geen motivering is opgegeven. Wat in het bijzonder het jaar 2013 betreft, is de correctie in strijd met het beginsel van behoorlijk bestuur.

            8.

            Met het achtste middel, dat uit vijf onderdelen bestaat, wordt aangevoerd dat de bestreden correctie is toegepast op basis van een feitelijke vergissing van de Commissie, zonder enige motivering en in strijd met de rechten van verdediging van de Helleense Republiek.

      (
         1
      )	Verordening (EU) nr. 1306/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 inzake de financiering, het beheer en de monitoring van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot intrekking van verordeningen (EEG) nr. 352/78, (EG) nr. 165/94, (EG) nr. 2799/98, (EG) nr. 814/2000, (EG) nr. 1290/2005 en (EG) nr. 485/2008 van de Raad (PB 2013, L 347, blz. 549).
   (
         2
      )	Verordening (ΕG) nr. 1698/2005 van de Raad van 20 september 2005 inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (ELFPO) (PB 2005, L 277, blz. 1).
   (
         3
      )	Verordening (EG) nr. 1974/2006 van de Commissie van 15 december 2006 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen van verordening (EG) nr. 1698/2005 van de Raad inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (ELFPO) (PB 2006, L 368, blz. 15).
   (
         4
      )	Verordening (ΕU) nr. 65/2011 van de Commissie van 27 januari 2011 houdende uitvoeringsbepalingen van verordening (EG) nr. 1698/2005 van de Raad met betrekking tot de toepassing van controleprocedures en van de randvoorwaarden in het kader van de steunmaatregelen voor plattelandsontwikkeling (PB 2011, L 25, blz. 8).


201806290061986612018/C 249/132552018CJC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL201804119911Zaak C-255/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 11 april 2018 — State Street Bank International GmbH / Banca d’Italia
 ---documentbreak--- C2492018NL910120180411NL00139191Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Italië) op 11 april 2018 — State Street Bank International GmbH / Banca d’Italia
   (Zaak C-255/18)2018/C 249/13Procestaal: Italiaans
      Verwijzende rechter

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: State Street Bank International GmbH

      Verwerende partij: Banca d’Italia

      Prejudiciële vragen

            1)

            Moet onder „statuswijzigingen”, die volgens artikel 12 van verordening (EU) 2015/63 (
                  1
               ) geen effect op de bijdrageplicht hebben, ook worden verstaan de in de bijdrageperiode plaatsgevonden fusie waarbij een eerder onder het toezicht van een nationale afwikkelingsautoriteit staande instelling wordt overgenomen door de in een andere lidstaat gevestigde moedervennootschap, en geldt die regel ook ingeval dat de fusie en de daarmee gepaard gaande verdwijning van de instelling plaatsvonden in 2015, dat wil zeggen op een tijdstip waarop de nationale afwikkelingsautoriteit en het nationale fonds formeel nog niet door de lidstaat waren opgericht en de bijdragen nog niet berekend waren?

            2)

            Moet artikel 12 van verordening (EU) 2015/63, gelezen in samenhang met artikel 14 van deze verordening en de artikelen 103 en 104 van richtlijn 2014/59/EU (
                  2
               ), aldus worden uitgelegd dat een instelling ook in het geval dat in de loop van het bijdragejaar een fusie door overneming door een moedervennootschap in een andere lidstaat plaatsvindt, verplicht is om de bijdrage voor het jaar in haar geheel te betalen en niet — door analoge toepassing van het bepaalde in artikel 12, lid 1, van verordening 2015/63 voor „nieuwe onder toezicht staande” instellingen — naar rato van de maanden waarin de instelling zelf onder toezicht van de afwikkelingsautoriteit van de eerste lidstaat stond?

            3)

            Moeten richtlijn 2014/59/EU, verordening (EU) 2015/63 en de beginselen van het systeem bestaande uit de instrumenten ter beheersing van bankencrises aldus worden begrepen dat de inzake de vaste bijdrage vastgestelde regels en inzonderheid artikel 12, lid 2, van verordening 2015/63, voor wat betreft het tijdstip waarop de bijdrageplichtigen worden aangewezen en de hoogte van de bijdrage, ook gelden voor de buitengewone bijdrage, rekening houdend met de aard ervan en de voor de inning ervan gestelde voorwaarden?

      (
         1
      )	Gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 van de Commissie van 21 oktober 2014 tot aanvulling van richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad van wat de vooraf te betalen bijdragen aan afwikkelingsfinancieringsregelingen betreft (PB 2015, L 11, blz. 44).
   (
         2
      )	Richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 betreffende de totstandbrenging van een kader voor het herstel en de afwikkeling van kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van richtlijn 82/891/EEG van de Raad en richtlijnen 2001/24/EG, 2002/47/EG, 2004/25/EG, 2005/56/EG, 2007/36/EG, 2011/35/EU, 2012/30/EU en 2013/36/EU en verordeningen (EU) nr. 1093/2010 en (EU) nr. 648/2012 van het Europees Parlement en de Raad (PB 2014, L 173, blz. 190).


201806290541986662018/C 249/403522017TC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180531323321Zaak T-352/17: Arrest van het Gerecht van 31 mei 2018 — Korwin-Mikke/Parlement („Institutioneel recht — Europees Parlement — Reglement van het Parlement — Uitspraken die afbreuk doen aan de waardigheid van het Parlement en aan het goede verloop van de parlementaire werkzaamheden — Tuchtmaatregelen in de vorm van verlies van het recht op de verblijfsvergoeding en tijdelijke opschorting van deelname aan alle werkzaamheden van het Parlement — Vrijheid van meningsuiting — Motiveringsplicht — Onjuiste rechtsopvatting”)
 ---documentbreak--- C2492018NL3210120180531NL0040321332Arrest van het Gerecht van 31 mei 2018 — Korwin-Mikke/Parlement
   (Zaak T-352/17) (
         1
      )
   „(„Institutioneel recht — Europees Parlement — Reglement van het Parlement — Uitspraken die afbreuk doen aan de waardigheid van het Parlement en aan het goede verloop van de parlementaire werkzaamheden — Tuchtmaatregelen in de vorm van verlies van het recht op de verblijfsvergoeding en tijdelijke opschorting van deelname aan alle werkzaamheden van het Parlement — Vrijheid van meningsuiting — Motiveringsplicht — Onjuiste rechtsopvatting”)”2018/C 249/40Procestaal: Frans
      Partijen

      Verzoekende partij: Janusz Korwin-Mikke (Józefów, Polen) (vertegenwoordigers: M. Cherchi, A. Daoût en M. Dekleermaker, advocaten)

      Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: N. Görlitz, S. Seyr en S. Alonso de León, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van het besluit van de voorzitter van het Parlement van 14 maart 2017 en van het besluit van het Bureau van het Parlement van 3 april 2017 om verzoeker de sanctie op te leggen van verlies van het recht op de verblijfsvergoeding voor een duur van 30 dagen, tijdelijke uitsluiting van zijn deelname aan alle werkzaamheden van het Parlement gedurende tien opeenvolgende dagen en het verbod om het Parlement te vertegenwoordigen gedurende een periode van een jaar, en voorts verzoek krachtens artikel 268 VWEU, strekkende tot herstel van de schade die verzoeker zou hebben geleden als gevolg van de voornoemde besluiten

      Dictum

            1)

            Het besluit van het Bureau van het Europees Parlement van 3 april 2017 wordt nietig verklaard.

            2)

            De vordering tot schadevergoeding wordt afgewezen.

            3)

            Janusz Korwin-Mikke en het Parlement dragen elk hun eigen kosten.

      (
         1
      )	PB C 239 van 24.7.2017.


201806290441986552018/C 249/512982018TC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180507414221Zaak T-298/18: Beroep ingesteld op 7 mei 2018 — Banco Comercial Português e.a./Commissie
 ---documentbreak--- C2492018NL4110120180507NL0051411422Beroep ingesteld op 7 mei 2018 — Banco Comercial Português e.a./Commissie
   (Zaak T-298/18)2018/C 249/51Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partijen: Banco Comercial Português (Porto, Portugal), Banco ActivoBank S.A. (Lissabon) en Banco de Investimento Imobiliário S.A. (Lissabon) (vertegenwoordigers: C. Botelho Moniz, L. do Nascimento Ferreira, F. C. Laprévote, A. Champsaur en D. Oda, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

            —

            vernietiging van besluit C(2017/N) van de Commissie van 11 oktober 2017 (steunmaatregel SA.49275) voor zover daarbij de contingent capital agreement (overeenkomst inzake noodkapitaal; hierna: „CCA”) gesloten tussen het Portugese resolutiefonds (hierna: resolutiefonds”) en de groep Lone Star (hierna: „Lone Star”) in het kader van de verkoop van Novo Banco, S.A. (hierna: „Novo Banco”) door het resolutiefonds aan Lone Star werd beschouwd als met de interne markt verenigbare steun, en

            —

            verwijzing van de Commissie in de kosten van de onderhavige procedure, met inbegrip van die van verzoeksters.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekende partijen zes middelen aan.

            1.

            Eerste middel: de Commissie heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de afwikkeling van Banco Espírito Santo, S.A. (hierna: „BES”) alleen is geschied op basis van het Portugese recht en vóór de inwerkingtreding van richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 betreffende de totstandbrenging van een kader voor het herstel en de afwikkeling van kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van richtlijn 82/891/EEG van de Raad en de richtlijnen 2001/24/EG, 2002/47/EG, 2004/25/EG, 2005/56/EG, 2007/36/EG, 2011/35/EU, 2012/30/EU en 2013/36/EU en de verordeningen (EU) nr. 1093/2010 en (EU) nr. 648/2012, van het Europees Parlement en de Raad (PB 2014, L 173, blz. 190);

            2.

            Tweede middel: de Commissie heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat richtlijn 2014/59 pas vanaf 1 januari 2015 van toepassing was;

            3.

            Derde middel: de Commissie heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat ter vrijwaring van de eenheid en de uitvoering van de oorspronkelijke afwikkelingsprocedure van BES, de verkoop van Novo Banco moet worden geregeld door het nationale recht dat van kracht was vóór de inwerkingtreding van richtlijn 2014/59;

            4.

            Vierde middel: de Commissie heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door ten onrechte te oordelen dat er geen onlosmakelijk verbonden bepalingen van richtlijn 2014/59 bestaan die relevant zijn voor de beoordeling van de CCA;

            5.

            Vijfde middel: de Commissie heeft de artikelen 101 en 44 van richtlijn 2014/59 geschonden; en

            6.

            Zesde middel: de Commissie heeft artikel 108, lid 2, VWEU en artikel 4, lid 4, van verordening (EU) 2015/1589 van de Raad van 13 juli 2015 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (PB 2015, L 248, blz. 9) geschonden, door de formele procedure niet in te leiden ondanks de ernstige twijfel die is gerezen over de verenigbaarheid van de werking van de CCA met het Unierecht, zodat verzoeksters hun procedurele rechten zijn ontzegd.


201806290161986622018/C 249/036562017CJC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL201711242212Zaak C-656/17 P: Hogere voorziening ingesteld op 24 november 2017 door Berliner Stadtwerke GmbH tegen de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 20 september 2017 in zaak T-402/16, Berliner Stadtwerke GmbH/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie
 ---documentbreak--- C2492018NL220120171124NL00032221Hogere voorziening ingesteld op 24 november 2017 door Berliner Stadtwerke GmbH tegen de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 20 september 2017 in zaak T-402/16, Berliner Stadtwerke GmbH/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie
   (Zaak C-656/17 P)2018/C 249/03Procestaal: Duits
      Partijen

      Rekwirante: Berliner Stadtwerke GmbH (vertegenwoordigers: O. Spieker en A. Schönfleisch, Rechtsanwälte)

      Andere partij in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie
   Het Hof van Justitie van de Europese Unie (Tiende kamer) heeft de hogere voorziening bij beschikking van 31 mei 2018 gedeeltelijk kennelijk niet-ontvankelijk en gedeeltelijk kennelijk ongegrond verklaard en rekwirante verwezen in haar eigen kosten.


201806290721986832018/C 249/523262018TC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180528424321Zaak T-326/18: Beroep ingesteld op 28 mei 2018 — Herrero Torres/EUIPO — DZ Licores (CARAJILLO LICOR 43 CUARENTA Y TRES)
 ---documentbreak--- C2492018NL4210120180528NL0052421432Beroep ingesteld op 28 mei 2018 — Herrero Torres/EUIPO — DZ Licores (CARAJILLO LICOR 43 CUARENTA Y TRES)
   (Zaak T-326/18)2018/C 249/52Taal van het verzoekschrift: Spaans
      Partijen

      Verzoekende partij: José-Ramón Herrero Torres (Castellón de la Plana, Spanje) (vertegenwoordiger: J. V. Gil Martí, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: DZ Licores, SLU (Cartagena, Spanje)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk „CARAJILLO LICOR 43 CUARENTA Y TRES” — Inschrijvingsaanvraag nr. 14 444 855

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 13 maart 2018 in zaak R 2104/2017-5

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht om:

            —

            vernietiging van de bestreden beslissing wegens onrechtmatigheid en verwijzing van verwerende partij in de kosten.

      Aangevoerde middelen

            —

            Schending van artikel 8, lid 1, onder b), artikel 8, lid 5, en artikel 59, lid 1, onder b), van verordening (EU) nr. 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


201806290571986502018/C 249/533342018TC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180531434421Zaak T-334/18: Beroep ingesteld op 31 mei 2018 — Bodegas Altun/EUIPO — Codorníu (ANA DE ALTUN)
 ---documentbreak--- C2492018NL4310120180531NL0053431442Beroep ingesteld op 31 mei 2018 — Bodegas Altun/EUIPO — Codorníu (ANA DE ALTUN)
   (Zaak T-334/18)2018/C 249/53Taal van het verzoekschrift: Spaans
      Partijen

      Verzoekende partij: Bodegas Altun, SL (Baños de Ebro, Spanje) (vertegenwoordiger: J. Oria Sousa-Montes, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Codorníu, SA (Esplugues de Llobregat, Spanje)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager van het betrokken merk: verzoekende partij

      Betrokken merk: Aanvraag voor Uniebeeldmerk ANA DE ALTUN — inschrijvingsaanvraag nr. 11 860 913

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 14 maart 2018 in zaak R 173/2018-1

      Conclusies

            —

            vernietiging van de bestreden beslissing;

            —

            verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerd middel

            —

            schending van artikel 8, lid 5, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


201806290661986582018/C 249/42652017TC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180417333422Zaak T-65/17: Beschikking van het Gerecht van 17 april 2018 — Westbrae Natural/EUIPO — Kaufland Warenhandel (COCONUT DREAM) („Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniewoordmerk COCONUT DREAM — Intrekking van oppositie — Geding zonder voorwerp geraakt — Afdoening zonder beslissing”)
 ---documentbreak--- C2492018NL3320120180417NL0042332342Beschikking van het Gerecht van 17 april 2018 — Westbrae Natural/EUIPO — Kaufland Warenhandel (COCONUT DREAM)
   (Zaak T-65/17) (
         1
      )
   „(„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniewoordmerk COCONUT DREAM — Intrekking van oppositie — Geding zonder voorwerp geraakt — Afdoening zonder beslissing”)”2018/C 249/42Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Westbrae Natural, Inc. (New York, New York, Verenigde Staten) (vertegenwoordiger: D. McFarland, barrister)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: S. Hanne, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO: Kaufland Warenhandel GmbH & Co. KG (Neckarsulm, Duitsland)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 2 november 2016 (zaak R 182/2016-2) inzake een oppositieprocedure tussen Kaufland Warenhandel en Westbrae Natural

      Dictum

            1)

            Op het beroep behoeft niet meer te worden beslist.

            2)

            Westbrae Natural, Inc. wordt verwezen in haar eigen kosten alsmede in de kosten van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO).

      (
         1
      )	PB C 86 van 20.3.2017.


201806290171986382018/C 249/046712017CJC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL201711273311Zaak C-671/17 P: Hogere voorziening ingesteld op 27 november 2017 door Anastasia-Soultana Gaki tegen de beschikking van het Gerecht (Zesde kamer) van 27 september 2017 in zaak T-366/16, Gaki/Europol
 ---documentbreak--- C2492018NL310120171127NL00043131Hogere voorziening ingesteld op 27 november 2017 door Anastasia-Soultana Gaki tegen de beschikking van het Gerecht (Zesde kamer) van 27 september 2017 in zaak T-366/16, Gaki/Europol
   (Zaak C-671/17 P)2018/C 249/04Procestaal: Duits
      Partijen

      Rekwirante: Anastasia-Soultana Gaki (vertegenwoordiger: G. Keisers, Rechtsanwalt)

      Andere partij in de procedure: Agentschap van de Europese Unie voor samenwerking op het gebied van rechtshandhaving (Europol)
   Het Hof van Justitie van de Europese Unie (Tiende kamer) heeft bij beschikking van 7 juni 2018 de hogere voorziening ten dele kennelijk ongegrond en ten dele kennelijk niet-ontvankelijk verklaard en beslist dat rekwirante haar eigen kosten zal dragen.


201806290561986672018/C 249/272102016TC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180606222321Zaak T-210/16: Arrest van het Gerecht van 6 juni 2018 — Lukash / Raad („Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Oekraïne — Bevriezing van tegoeden — Lijst van personen, entiteiten en lichamen waarvan de tegoeden en economische middelen zijn bevroren — Handhaving van verzoeksters naam op die lijst — Motiveringsplicht — Niet-nakoming van de criteria voor plaatsing op de lijst — Materiële fout — Beoordelingsfout — Rechten van de verdediging — Doeltreffende voorziening in rechte — Eigendomsrecht”)
 ---documentbreak--- C2492018NL2210120180606NL0027221232Arrest van het Gerecht van 6 juni 2018 — Lukash / Raad
   (Zaak T-210/16) (
         1
      )
   „(„Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Oekraïne — Bevriezing van tegoeden — Lijst van personen, entiteiten en lichamen waarvan de tegoeden en economische middelen zijn bevroren — Handhaving van verzoeksters naam op die lijst — Motiveringsplicht — Niet-nakoming van de criteria voor plaatsing op de lijst — Materiële fout — Beoordelingsfout — Rechten van de verdediging — Doeltreffende voorziening in rechte — Eigendomsrecht”)”2018/C 249/27Procestaal: Frans
      Partijen

      Verzoekende partij: Olena Lukash (Kiev, Oekraïne) (Vertegenwoordiger: M. Cessieux, advocaat)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: F. Naert en J.-P. Hix, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van, ten eerste, besluit 2014/119/GBVB van de Raad van 5 maart 2014 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne (PB 2014, L 66, blz. 26), en van verordening (EU) nr. 208/2014 van de Raad van 5 maart 2014 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne (PB 2014, L 66, blz. 1), van, ten tweede, besluit (GBVB) 2015/364 van de Raad van 5 maart 2015 tot wijziging van besluit 2014/119 (PB 2015, L 62, blz. 25), en van uitvoeringsverordening (EU) 2015/357 van de Raad van 5 maart 2015 tot uitvoering van verordening nr. 208/2014 (PB 2015, L 62, blz. 1), van, ten derde, besluit (GBVB) 2015/876 van de Raad van 5 juni 2015 tot wijziging van besluit 2014/119 (PB 2015, L 142, blz. 30), en van uitvoeringsverordening (EU) 2015/869 van de Raad van 5 juni 2015 tot uitvoering van verordening nr. 208/2014 (PB 2015, L 142, blz. 1), van, ten vierde, besluit (GBVB) 2016/318 van de Raad van 4 maart 2016 tot wijziging van besluit 2014/119 (PB 2016, L 60, blz. 76), en van uitvoeringsverordening (EU) 2016/311 van de Raad van 4 maart 2016 tot uitvoering van verordening nr. 208/2014 (PB 2016, L 60, blz. 1), en van, ten vijfde, besluit (GBVB) 2017/381 van de Raad van 3 maart 2017 tot wijziging van besluit 2014/119 (PB 2017, L 58, blz. 34), en van uitvoeringsverordening (EU) 2017/374 van de Raad van 3 maart 2017 tot uitvoering van verordening nr. 208/2014 (PB 2017, L 58, blz. 1), voor zover de naam van verzoekster is geplaatst en gehandhaafd op de lijst van personen, entiteiten en lichamen waarvoor deze beperkende maatregelen gelden.

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            Olena Lukash wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 243 van 4.7.2016.


201806290271986372018/C 249/142662018CJC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180417101011Zaak C-266/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Okręgowy w Poznaniu (Polen) op 17 april 2018 — Aqua med sp. z o.o./Irena Skóra
 ---documentbreak--- C2492018NL1010120180417NL0014101101Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Okręgowy w Poznaniu (Polen) op 17 april 2018 — Aqua med sp. z o.o./Irena Skóra
   (Zaak C-266/18)2018/C 249/14Procestaal: Pools
      Verwijzende rechter

   Sąd Okręgowy w Poznaniu

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Aqua med sp. z o.o.

      Verwerende partij: Irena Skóra

      Prejudiciële vragen

            1)

            Moet een door de nationale rechter ambtshalve verrichte controle die is gebaseerd op artikel 6, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (
                  1
               ) en op de rechtspraak van het Hof (arrest van 4 juni 2009, Pannon GSM, C-243/08, EU:C:2009:350) en betrekking heeft op de forumkeuzebedingen in een consumentenovereenkomst, ook die contractuele bepalingen omvatten die weliswaar de kwestie regelen van de rechterlijke bevoegdheid in geschillen tussen de partijen maar dat uitsluitend doen door verwijzing naar het nationale recht?

            2)

            Moet in het geval van een bevestigend antwoord op de eerste vraag de door de rechter verrichte controle ertoe leiden dat de regels inzake de rechterlijke bevoegdheid aldus worden toegepast dat de door de richtlijn geboden consumentenbescherming en de daaruit volgende mogelijkheid om de zaak te laten behandelen door het gerecht dat zich het dichtst bij de woonplaats of gewone verblijfplaats van de consument bevindt, worden gewaarborgd?

      (
         1
      )	PB 1993, L 95, blz. 29.


201806290141986762018/C 249/05152018CJC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL201801093312Zaak C-15/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 9 januari 2018 — Finnair PLC / Igor Turtschin e.a.
 ---documentbreak--- C2492018NL320120180109NL00053231Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 9 januari 2018 — Finnair PLC / Igor Turtschin e.a.
   (Zaak C-15/18)2018/C 249/05Procestaal: Duits
      Verwijzende rechter

   Bundesgerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verweerster/verzoekster tot Revision: Finnair PLC

      Verzoekers/verweerders in Revision: Igor Turtschin, Evgeniya Turtschina, Leon Turtschin
   Bij beschikking van het Hof van 6 juni 2018 is de zaak doorgehaald in het register van het Hof.


201806290621986522018/C 249/543402018TC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180531444411Zaak T-340/18: Beroep ingesteld op 31 mei 2018 — Gibson Brands/EUIPO — Wilfer (Vorm van een gitaar)
 ---documentbreak--- C2492018NL4410120180531NL0054441441Beroep ingesteld op 31 mei 2018 — Gibson Brands/EUIPO — Wilfer
   (Vorm van een gitaar)
   (Zaak T-340/18)2018/C 249/54Taal van het verzoekschrift: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Gibson Brands, Inc. (Nashville, Tennessee, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: K. Hughes, Solicitor, A. Renck en C. Stöber, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Hans-Peter Wilfer (Markeneukirchen, Duitsland)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Houder van het betrokken merk: verzoeker voor het Gerecht

      Betrokken merk: driedimensionaal Uniemerk (vorm van een gitaar) — Uniemerk nr. 9 179 953

      Procedure voor het EUIPO: nietigheidsprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 8 maart 2018 in zaak R 415/2017-2

      Conclusies

            —

            de bestreden beslissing vernietigen;

            —

            verweerder en de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep, indien deze laatste intervenieert in de procedure, verwijzen in de kosten van de procedure.

      Aangevoerde middelen

            —

            schending van artikel 52, lid 1, onder a), juncto artikel 7, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009;

            —

            schending van artikel 52, lid 2, juncto artikel 7, lid 3), van verordening nr. 207/2009.


201806290191986782018/C 249/152672018CJC24920180716NL01NLINFO_JUDICIAL20180417101122Zaak C-267/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curte de Apel Bucureşti (Roemenië) op 17 april 2018 — Delta Antrepriză de Construcţii şi Montaj 93 SA / Compania Naţională de Administrare a Infrastructurii Rutiere SA
 ---documentbreak--- C2492018NL1020120180417NL0015102112Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curte de Apel Bucureşti (Roemenië) op 17 april 2018 — Delta Antrepriză de Construcţii şi Montaj 93 SA / Compania Naţională de Administrare a Infrastructurii Rutiere SA
   (Zaak C-267/18)2018/C 249/15Procestaal: Roemeens
      Verwijzende rechter

   Curtea de Apel Bucureşti

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Delta Antrepriză de Construcții și Montaj 93 SA

      Verwerende partij: Compania Naţională de Administrare a Infrastructurii Rutiere SA

      Prejudiciële vraag

   Kan artikel 57, lid 4, onder g), van richtlijn 2014/24/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van overheidsopdrachten en tot intrekking van richtlijn 2004/18/EG (
         1
      ) aldus worden uitgelegd dat het beëindigen van een overheidsopdracht omdat een deel van het werk zou zijn uitbesteed aan een onderaannemer zonder toestemming van de aanbestedende dienst, een aanzienlijke of voortdurende tekortkoming is bij de uitvoering van een wezenlijk voorschrift tijdens een eerdere overheidsopdracht, die leidt tot uitsluiting van een ondernemer van deelname aan een openbare aanbestedingsprocedure?
   (
         1
      )	PB 2014, L 94, blz. 65.


201808030712050852018/C 294/653442018TC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL20180604515111Zaak T-344/18: Beroep ingesteld op 4 juni 2018 — Rubycon en Rubycon Holdings/Commissie
 ---documentbreak--- C2942018NL5110120180604NL0065511511Beroep ingesteld op 4 juni 2018 — Rubycon en Rubycon Holdings/Commissie
   (Zaak T-344/18)2018/C 294/65Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partijen: Rubycon Corp. (Ina City, Japan) en Rubycon Holdings Co. Ltd (Ina City) (vertegenwoordigers: J. Rivas Andrés, A. Federle en M. Relange, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partijen verzoeken het Gerecht:

            —

            besluit C(2018) 1768 final van de Commissie van 21 maart 2018 betreffende een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-overeenkomst in zaak AT.40136 — Condensatoren — nietig te verklaren voor zover dit besluit betrekking heeft op Rubycon, met name artikel 1, onder h), artikel 2, onder k), artikel 2, onder l), en artikel 4 ervan;

            —

            te gelasten dat de geldboete die Rubycon in artikel 2 van het bestreden besluit is opgelegd, beduidend wordt verminderd, namelijk tot een bedrag dat niet-discriminatoir is en rekening houdt met de uitzonderlijk hoge mate van samenwerking van Rubycon;

            —

            de Commissie te verwijzen in de kosten van verzoeksters.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter onderbouwing van hun beroep voeren verzoeksters twee middelen aan.

            1.

            Eerste middel: het bestreden besluit geeft blijk van een onjuiste rechtsopvatting doordat de Commissie heeft geweigerd om Rubycon op grond van punt 26 van de mededeling van de Commissie betreffende immuniteit tegen geldboeten en vermindering van geldboeten in kartelzaken (
                  1
               ), „gedeeltelijke immuniteit” te verlenen voor de verhoogde zwaarte van de inbreuk.

            2.

            Tweede middel: het bestreden besluit is ontoereikend gemotiveerd en geeft blijk van een onjuiste rechtsopvatting doordat de Commissie heeft besloten om niet af te wijken van de richtsnoeren voor de berekening van geldboeten die uit hoofde van artikel 23, lid 2, onder a), van verordening (EG) nr. 1/2003 worden opgelegd (
                  2
               ) en om Rubycon geen extra vermindering van de geldboete toe te kennen, hetgeen in strijd is met de Unierechtelijke beginselen van evenredigheid en gelijke behandeling, en met het beginsel van het persoonlijke karakter van straffen en sancties.

      (
         1
      )	Mededeling van de Commissie betreffende immuniteit tegen geldboeten en vermindering van geldboeten in kartelzaken (PB 2006, C 298, blz. 17).
   (
         2
      )	Richtsnoeren voor de berekening van geldboeten die uit hoofde van artikel 23, lid 2, onder a), van verordening (EG) nr. 1/2003 worden opgelegd (PB 2006, C 210, blz. 2).


201808030512050312018/C 294/333652018CJC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL20180604252511Zaak C-365/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Italië) op 4 juni 2018 — Shell Italia E & P SpA / Ministero dello Sviluppo Economico e.a.
 ---documentbreak--- C2942018NL2510120180604NL0033251251Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Italië) op 4 juni 2018 — Shell Italia E & P SpA / Ministero dello Sviluppo Economico e.a.
   (Zaak C-365/18)2018/C 294/33Procestaal: Italiaans
      Verwijzende rechter

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Shell Italia E & P SpA

      Verwerende partijen: Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero dell’Economia e delle Finanze, Autorità di Regolazione per l’Energia, Reti e Ambiente

      Prejudiciële vraag

   Staan artikel 6, lid 1, en overweging 6 van richtlijn 94/22/EEG (
         1
      ) in de weg aan een nationale regeling, inzonderheid artikel 19, lid 5-bis, van wetsbesluit nr. 625 van 1996, die op grond van de uitlegging van de Consiglio di Stato in arrest nr. 290/2018 toestaat dat met het oog op de betaling van royalty’s de QE-parameter, die is gebaseerd op de prijs van aardolie en andere brandstoffen, wordt toegepast in plaats van de Pfor-index, die gekoppeld is aan de gasprijs op de kortetermijnmarkt?
   (
         1
      )	Richtlijn 94/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 1994 betreffende de voorwaarden voor het verlenen en het gebruik maken van vergunningen voor de prospectie, de exploratie en de productie van koolwaterstoffen (PB 1994, L 164, blz. 3).


201808030172050452018/C 294/494012018CJC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL20180618353622Zaak C-401/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Krajský soud v Praze (Tsjechische Republiek) op 18 juni 2018 — Herst, s.r.o. / Odvolací finanční ředitelství
 ---documentbreak--- C2942018NL3520120180618NL0049352362Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Krajský soud v Praze (Tsjechische Republiek) op 18 juni 2018 — Herst, s.r.o. / Odvolací finanční ředitelství
   (Zaak C-401/18)2018/C 294/49Procestaal: Tsjechisch
      Verwijzende rechter

   Krajský soud v Praze

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Herst, s.r.o.

      Verwerende partij: Odvolací finanční ředitelství

      Prejudiciële vragen

            1)

            Moet elke belastingplichtige worden aangemerkt als een belastingplichtige in de zin van artikel 138, lid 2, onder b), van richtlijn 2006/112/EG (
                  1
               ) van de Raad betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (hierna: „btw-richtlijn”)? Zo nee, op welke belastingplichtigen is deze bepaling dan van toepassing?

            2)

            Indien het antwoord van het Hof van Justitie luidt dat artikel 138, lid 2, onder b), van de btw-richtlijn van toepassing is op een situatie als die in het hoofdgeding (dat wil zeggen, de afnemer van de producten is een voor de belasting geregistreerde belastingplichtige), moet die bepaling dan aldus worden uitgelegd dat wanneer de verzending of het vervoer van die producten plaatsvindt overeenkomstig de desbetreffende bepalingen van richtlijn 2008/118/EG (
                  2
               ) van de Raad houdende een algemene regeling inzake accijns en houdende intrekking van richtlijn 92/12/EEG (hierna: „accijnsrichtlijn”), een levering die verband houdt met een procedure uit hoofde van de accijnsrichtlijn moet worden aangemerkt als een levering die voor vrijstelling op grond van die bepaling in aanmerking komt, ondanks het feit dat voor het overige niet is voldaan aan de vrijstellingsvoorwaarden van artikel 138, lid 1, van de btw-richtlijn, gelet op de toerekening van het goederenvervoer aan een andere handeling?

            3)

            Indien het antwoord van het Hof van Justitie luidt dat artikel 138, lid 2, onder b), van de btw-richtlijn niet van toepassing is op een situatie als die in het hoofdgeding, is de omstandigheid dat de goederen onder een accijnsschorsingsregeling worden vervoerd dan bepalend voor het antwoord op de vraag aan welke levering uit een reeks opeenvolgende leveringen een vervoer moet worden toegerekend voor de toepassing van het recht op vrijstelling van btw op grond van artikel 138, lid 1, van de btw-richtlijn?

            4)

            Wordt „de macht om als een eigenaar over de goederen te beschikken”, in de zin van de btw-richtlijn, verkregen door een belastingplichtige die ten behoeve van een bepaalde klant goederen rechtstreeks van een andere belastingplichtige koopt om een reeds bestaande bestelling (met vermelding van het soort goederen, de hoeveelheid, de plaats van herkomst en het tijdstip van levering) uit te voeren, waarbij hij de goederen niet zelf fysiek behandelt aangezien zijn afnemer volgens de bepalingen van de verkoopovereenkomst akkoord gaat om het vervoer van de goederen vanaf de plaats van herkomst ervan te verrichten, zodat de belastingplichtige alleen in toegang tot de gevraagde goederen via zijn leveranciers zal voorzien en de voor de aanvaarding van de goederen benodigde informatie zal verstrekken (voor eigen rekening of voor rekening van zijn onderleveranciers in de keten), en zijn winst uit de handeling bestaat in het verschil tussen de aankoopprijs en de verkoopprijs van die goederen zonder dat de kost voor het goederenvervoer wordt gefactureerd in de keten?

            5)

            Voorziet de accijnsrichtlijn (bijvoorbeeld in artikel 4, lid 1, artikel 17 of artikel 19), direct dan wel indirect, door een beperking van de daadwerkelijke behandeling van dergelijke goederen, in voldoende voorwaarden voor de overdracht van de „macht om als een eigenaar over de (accijns)goederen te beschikken”, in de zin van de btw-richtlijn, zodat de overname van goederen onder een accijnsschorsingsregeling door een erkend belastingentrepot of door een geregistreerde geadresseerde overeenkomstig de voorwaarden van de accijnsrichtlijn als een levering van goederen voor btw-doeleinden moet worden aangemerkt?

            6)

            Moet in dit verband, bij de beoordeling van een levering die samenhangt met vervoer binnen een keten van leveringen van goederen onder een accijnsschorsingsregeling met één enkel vervoer, een transport in de zin van de btw-richtlijn geacht worden aan te vangen en te eindigen overeenkomstig artikel 20 van de accijnsrichtlijn?

            7)

            Staat het beginsel van btw-neutraliteit of enig ander beginsel van het Unierecht in de weg aan de toepassing van het constitutionele beginsel „in dubio mitius” in het nationale recht, op grond waarvan de overheidsinstanties onduidelijke rechtsregels waaraan objectief gezien verschillende uitleggingen kunnen worden gegeven, in het voordeel van de aan de rechtsregel onderworpen persoon (in casu de btw-plichtige) dienen uit te leggen? Is de toepassing van dit beginsel in elk geval verenigbaar met het Unierecht indien het beperkt zou blijven tot situaties waarin de relevante feiten van de zaak voorafgingen aan een bindende uitlegging door het Hof van Justitie van de Europese Unie van een betwiste rechtsvraag, dat heeft geoordeeld dat een andere, voor de belastingplichtige minder gunstige uitlegging juist is?
            Indien het beginsel „in dubio mitius” kan worden toegepast:

            8)

            Mocht, op basis van de beperkingen waarin het Unierecht voorzag op het tijdstip waarop de belastbare handelingen in de onderhavige zaak plaatsvonden (van november 2010 tot en met mei 2013), worden aangenomen dat de vraag of het juridische begrip „levering van goederen” of „vervoer van goederen” zowel voor de toepassing van de btw-richtlijn als voor de toepassing van de accijnsrichtlijn (al dan niet) dezelfde inhoud had, objectief gezien juridisch onzeker was en op twee verschillende wijzen kon worden uitgelegd?

      (
         1
      )	PB 2006, L 347, blz. 1.
   (
         2
      )	PB 2009; L 9, blz. 12.


201808030232050132018/C 294/233482018CJC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL20180529171711Zaak C-348/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 29 mei 2018 — Azienda Agricola Barausse Antonio e Gabriele — Società semplice / Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA)
 ---documentbreak--- C2942018NL1710120180529NL0023171171Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 29 mei 2018 — Azienda Agricola Barausse Antonio e Gabriele — Società semplice / Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA)
   (Zaak C-348/18)2018/C 294/23Procestaal: Italiaans
      Verwijzende rechter

   Consiglio di Stato

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Azienda Agricola Barausse Antonio e Gabriele — Società semplice

      Verwerende partij: Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA)

      Prejudiciële vraag

   Dient artikel 2, lid 1, van verordening nr. 3950/92 (
         1
      ) — ook in het licht van hetgeen het Hof van Justitie in zijn arrest van 5 mei 2011 in de gevoegde zaken C-230/09 en C-231/09 reeds heeft vastgesteld in verband met artikel 10, lid 3, van verordening (EG) nr. 17[8]8/2003 (
         2
      ) — aldus te worden uitgelegd dat de hertoewijzing van het ongebruikte deel van de nationale referentiehoeveelheid bestemd voor leveringen kan plaatsvinden volgens door de lidstaten vastgestelde objectieve prioriteitscriteria, of dient het aldus te worden uitgelegd dat die fase van de verevening uitsluitend door een exclusief evenredigheidscriterium moet worden beheerst?
   (
         1
      )	Verordening (EEG) nr. 3950/92 van de Raad van 28 december 1992 tot instelling van een extra heffing in de sector melk en zuivelproducten (PB L 405, blz. 1).
   (
         2
      )	Verordening (EG) nr. 1788/2003 van de Raad van 29 september 2003 tot vaststelling van een heffing in de sector melk en zuivelproducten (PB L 270, blz. 123).


201808030482050202018/C 294/052192016CJC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL201806285511Zaak C-219/16 P: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 28 juni 2018 — Lowell Financial Services GmbH, voorheen GFKL Financial Services AG / Europese Commissie, Bondsrepubliek Duitsland [Hogere voorziening — Staatssteun — Duitse wettelijke belastingregeling betreffende bepaalde overdrachten van verliezen naar toekomstige belastingjaren („saneringsclausule”) — Besluit waarbij de steunregeling onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard — Beroep tot nietigverklaring — Ontvankelijkheid — Artikel 263, vierde alinea, VWEU — Individueel geraakte persoon — Artikel 107, lid 1, VWEU — Begrip „staatssteun” — Selectiviteitsvoorwaarde — Vaststelling van het referentiekader — Juridische kwalificatie van de feiten]
 ---documentbreak--- C2942018NL510120180628NL00055151Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 28 juni 2018 — Lowell Financial Services GmbH, voorheen GFKL Financial Services AG / Europese Commissie, Bondsrepubliek Duitsland
   (Zaak C-219/16 P) (
         1
      )
   „[Hogere voorziening — Staatssteun — Duitse wettelijke belastingregeling betreffende bepaalde overdrachten van verliezen naar toekomstige belastingjaren („saneringsclausule”) — Besluit waarbij de steunregeling onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard — Beroep tot nietigverklaring — Ontvankelijkheid — Artikel 263, vierde alinea, VWEU — Individueel geraakte persoon — Artikel 107, lid 1, VWEU — Begrip „staatssteun” — Selectiviteitsvoorwaarde — Vaststelling van het referentiekader — Juridische kwalificatie van de feiten]”2018/C 294/05Procestaal: Duits
      Partijen

      Verzoekende partij: Lowell Financial Services GmbH, voorheen GFKL Financial Services AG (vertegenwoordigers: M. Schweda, J. Eggers, M. Knebelsberger en F. Loose, advocaten)

      Andere partijen in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: R. Lyal, T. Maxian Rusche en K. Blanck-Putz, gemachtigden), Bondsrepubliek Duitsland

      Dictum

            1)

            De incidentele hogere voorziening wordt afgewezen.

            2)

            De punten 2 en 3 van het dictum van het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 4 februari 2016, GFKL Financial Services/Commissie (T-620/11, EU:T:2016:59) worden vernietigd.

            3)

            Besluit 2011/527/EU van de Commissie van 26 januari 2011 betreffende de steunmaatregel van Duitsland C 7/10 (ex CP 250/09 en NN 5/10) „KStG, Sanierungsklausel”, wordt nietig verklaard.

            4)

            De Europese Commissie wordt, behalve in haar eigen kosten, verwezen in de kosten van Lowell Financial Services GmbH die verband houden met zowel de procedure in eerste aanleg als de procedure in hogere voorziening.

      (
         1
      )	PB C 222 van 20.6.2016.


201808030042049972018/C 294/243492018CJC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL20180530181811Zaak C-349/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Vredegerecht te Antwerpen (België) op 30 mei 2018 — Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen (NMBS) tegen Mbutuku Kanyeba
 ---documentbreak--- C2942018NL1810120180530NL0024181181Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Vredegerecht te Antwerpen (België) op 30 mei 2018 — Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen (NMBS) tegen Mbutuku Kanyeba
   (Zaak C-349/18)2018/C 294/24Procestaal: Nederlands
      Verwijzende rechter

   Vredegerecht te Antwerpen

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekster: Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen (NMBS)

      Verweerster: Mbutuku Kanyeba

      Prejudiciële vragen

            1)

            Moet artikel artikel 9, onder 4, van [verordening (EG) nr. 1371/2007] (
                  1
               ) van 23 oktober 2007 betreffende de rechten en verplichtingen van reizigers in het treinverkeer juncto de artikelen 2, onder a, en 3 van richtlijn 93/13 (
                  2
               ) aldus worden uitgelegd dat er steeds een contractuele rechtsverhouding tot stand komt tussen de vervoersmaatschappij en de reiziger, zelfs wanneer deze zich zonder een vervoersbewijs aan te schaffen, zich bedient van de dienstverlening van de vervoerder?

            2)

            Indien voorgaande vraag ontkennend moet worden beantwoord, strekt de bescherming van de leer van de oneerlijke bedingen zich dan ook uit tot de reiziger die zich van het openbaar vervoer bedient zonder zich een vervoerbewijs te hebben verschaft en door die handelswijze krachtens de algemene voorwaarden van de vervoerder die algemeen verbindend worden geacht op grond van hun reglementaire aard dan wel door de bekendmaking ervan in een officiële publicatie van de staat, wordt gehouden tot het betalen van een toeslag boven op de vervoerprijs?

            3)

            Verzet artikel 6 van richtlijn 93/13 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten dat bepaalt dat 'de lidstaten bepalen dat oneerlijke bedingen in overeenkomsten tussen een verkoper en een consument onder de in nationale recht geldende voorwaarden de consument niet binden en dat de overeenkomst voor de partijen bindend blijft indien de overeenkomst zonder de oneerlijke bedingen kan voortbestaan", er zich in alle gevallen tegen dat de rechter het als oneerlijk beoordeelde beding zou matigen, dan wel in de plaats daarvan het gemene recht zou toepassen?

            4)

            Indien voorgaande vraag ontkennend moet worden beantwoord, welke zijn dan de omstandigheden waarin de nationale rechter kan overgaan tot matiging van het als oneerlijk bevonden beding, dan wel de vervanging ervan door het gemene recht?

            5)

            Indien bovenstaande vragen niet in abstracto kunnen worden beantwoord, stelt zich de vraag of in het geval de nationale spoorwegmaatschappij een zwartrijder, na betrapping, burgerlijk sanctioneert met een toeslag, al dan niet boven op de ritprijs, en de rechter tot bevinding zou komen dat de ten laste gelegde toeslag oneerlijk is in de zin van artikel 2, onder a juncto 3 van richtlijn 93/13, artikel 6 van richtlijn 93/13 er zich tegen verzet dat de rechter het beding nietig verklaart en toepassing maakt van het gemeen aansprakelijkheidsrecht om de schade die de nationale spoorwegmaatschappij heeft geleden te vergoeden.

      (
         1
      )	PB 2007, L 315, blz. 14.
   (
         2
      )	Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB 1993, L 95, blz. 29).


201808030552050322018/C 294/122302017CJC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL2018062791022Zaak C-230/17: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 27 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Østre Landsret — Denemarken) — Erdem Deha Altiner, Isabel Hanna Ravn / Udlændingestyrelsen (Prejudiciële verwijzing — Burgerschap van de Unie — Artikel 21, lid 1, VWEU — Richtlijn 2004/38/EG — Recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten — Verblijfsrecht van een derdelander die familielid is van een burger van de Unie, in de lidstaat waarvan die burger de nationaliteit bezit — Binnenkomst van dit familielid op het grondgebied van de lidstaat in kwestie nadat de burger van de Unie naar deze lidstaat is teruggekeerd)
 ---documentbreak--- C2942018NL920120180627NL001292102Arrest van het Hof (Derde kamer) van 27 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Østre Landsret — Denemarken) — Erdem Deha Altiner, Isabel Hanna Ravn / Udlændingestyrelsen
   (Zaak C-230/17) (
         1
      )
   „(Prejudiciële verwijzing — Burgerschap van de Unie — Artikel 21, lid 1, VWEU — Richtlijn 2004/38/EG — Recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten — Verblijfsrecht van een derdelander die familielid is van een burger van de Unie, in de lidstaat waarvan die burger de nationaliteit bezit — Binnenkomst van dit familielid op het grondgebied van de lidstaat in kwestie nadat de burger van de Unie naar deze lidstaat is teruggekeerd)”2018/C 294/12Procestaal: Deens
      Verwijzende rechter

   Østre Landsret

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Erdem Deha Altiner, Isabel Hanna Ravn

      Verwerende partij: Udlændingestyrelsen

      Dictum

   Artikel 21, lid 1, VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een regeling van een lidstaat die niet voorziet in de toekenning van een afgeleid verblijfsrecht op grond van het Unierecht aan een derdelander die familielid is van een burger van de Unie die de nationaliteit van deze lidstaat heeft en naar deze lidstaat terugkeert nadat hij in een andere lidstaat heeft verbleven krachtens en onder eerbiediging van het Unierecht, wanneer dat familielid van de betrokken burger van de Unie niet op het grondgebied van de lidstaat van herkomst van die burger van de Unie is binnengekomen of daar geen verzoek om toekenning van een verblijfsrecht heeft ingediend „als natuurlijk vervolg” op de terugkeer van de betrokken burger van de Unie naar deze lidstaat, voor zover deze regeling vereist dat in het kader van een algemene beoordeling ook andere relevante factoren in aanmerking worden genomen, met name factoren die kunnen aantonen dat — niettegenstaande het tijdsverloop tussen de terugkeer van de burger van de Unie naar die lidstaat en de binnenkomst in dezelfde lidstaat van zijn familielid dat derdelander is — het in het gastland opgebouwde en bestendigde gezinsleven niet is beëindigd, wat de toekenning aan het betrokken familielid van een afgeleid verblijfsrecht rechtvaardigt, hetgeen de verwijzende rechter dient na te gaan.
   (
         1
      )	PB C 213 van 3.7.2017.


201808030462050182018/C 294/132462017CJC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL20180627101121Zaak C-246/17: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 27 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State — België) — Ibrahima Diallo / Belgische Staat (Prejudiciële verwijzing — Burgerschap van Europese Unie — Richtlijn 2004/38/EG — Artikel 10, lid 1 — Aanvraag voor een verblijfskaart van een familielid van een burger van de Unie — Afgifte — Termijn — Vaststelling en kennisgeving van het besluit — Gevolgen van niet-naleving van de termijn van zes maanden — Procedurele autonomie van de lidstaten — Doeltreffendheidsbeginsel)
 ---documentbreak--- C2942018NL1010120180627NL0013101112Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 27 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State — België) — Ibrahima Diallo / Belgische Staat
   (Zaak C-246/17) (
         1
      )
   „(Prejudiciële verwijzing — Burgerschap van Europese Unie — Richtlijn 2004/38/EG — Artikel 10, lid 1 — Aanvraag voor een verblijfskaart van een familielid van een burger van de Unie — Afgifte — Termijn — Vaststelling en kennisgeving van het besluit — Gevolgen van niet-naleving van de termijn van zes maanden — Procedurele autonomie van de lidstaten — Doeltreffendheidsbeginsel)”2018/C 294/13Procestaal: Frans
      Verwijzende rechter

   Raad van State

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Ibrahima Diallo

      Verwerende partij: Belgische Staat

      Dictum

            1)

            Artikel 10, lid 1, van richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van de richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG, moet aldus worden uitgelegd dat het besluit over de aanvraag voor een verblijfskaart van een familielid van een burger van de Europese Unie binnen de in die bepaling gestelde termijn van zes maanden niet alleen moet worden genomen, maar ook ter kennis van de betrokkene moet worden gebracht.

            2)

            Richtlijn 2004/38 moet aldus worden uitgelegd dat zij zich verzet tegen een nationale regeling als in het hoofdgeding aan de orde, die de bevoegde nationale autoriteiten verplicht ambtshalve een verblijfskaart van een familielid van een burger van de Europese Unie aan de betrokkene af te geven wanneer de in artikel 10, lid 1, van richtlijn 2004/38 voorgeschreven termijn van zes maanden wordt overschreden, zonder dat eerst wordt vastgesteld dat die persoon daadwerkelijk voldoet aan de voorwaarden om in overeenstemming met het Unierecht in het gastland te verblijven.

            3)

            Het Unierecht moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen nationale rechtspraak als in het hoofdgeding aan de orde, volgens welke de bevoegde nationale autoriteit na nietigverklaring door de rechter van een besluit tot weigering van een verblijfskaart van een familielid van een burger van de Europese Unie automatisch opnieuw beschikt over de volledige in artikel 10, lid 1, van richtlijn 2004/38 bedoelde termijn van zes maanden.

      (
         1
      )	PB C 231 van 17.7.2017.


title: Zaak C-422/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale di Milano (Italië) op 28 juni 2018 — FR / Ministero dell’interno — Commissione Territoriale per il riconoscimento della Protezione Internazionale presso la Prefettura U.T.G. di Milano

text:
               3.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 311/10

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale di Milano (Italië) op 28 juni 2018 — FR / Ministero dell’interno — Commissione Territoriale per il riconoscimento della Protezione Internazionale presso la Prefettura U.T.G. di Milano
      (Zaak C-422/18)
      (2018/C 311/10)
      Procestaal: Italiaans

         Verwijzende rechter

      Tribunale di Milano

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: FR

         Verwerende partij: Ministero dell’interno — Commissione Territoriale per il riconoscimento della Protezione Internazionale presso la Prefettura U.T.G. di Milano

         Prejudiciële vraag

      Moeten het beginsel van loyale samenwerking en het beginsel van gelijkwaardigheid en doeltreffendheid van de rechterlijke bescherming als bedoeld in artikel 4, lid 3, en artikel 19, lid 1, VEU en artikel 47, leden 1 en 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, alsmede richtlijn 2013/32/EU (1) (inzonderheid de artikelen 22 en 46) aldus worden uitgelegd dat: a) het Unierecht gebiedt dat een rechtsmiddel, voor zover het nationale recht daarin voorziet voor procedures inzake de afwijzing van een verzoek om internationale bescherming, automatisch schorsende werking heeft?; b) zij in de weg staan aan een procedure als de Italiaanse (artikel 35 bis, lid 13, van wetsbesluit 25/2008, zoals gewijzigd bij wetgevend besluit 13/17, omgezet in wet 46/17), waarin de rechterlijke autoriteit die is aangezocht door de asielzoeker — wiens verzoek is afgewezen door de met het onderzoek van asielverzoeken belaste bestuursinstantie en door de rechter in eerste aanleg — voor de afwijzing van het verzoek tot opschorting van de negatieve beslissing uitsluitend rekening mag houden met de gegrondheid van de in cassatie aangevoerde middelen tegen de beslissing die is gegeven door dezelfde rechter als degene aan wie wordt verzocht om over de opschorting te beslissen, en niet met ernstige en onherstelbare schade?

         (1)  Richtlijn 2013/32/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming (PB 2013, L 180, blz. 60).