title: Zaak C-125/01: Verzoek van het Sozialgericht Leipzig van 21 februari 2001 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Peter Pflücke en Bundesanstalt für Arbeit

text:
C 161/8                 NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                        2.6.2001
b)     Miskenning van artikel 10 van richtlijn                          3.    Moet de bepaling inzake de vervaltermijn ingevolge
       94/47                                                                  de rechtspraak van het Hof buiten toepassing worden
                                                                              gelaten?
Artikel 12 van decreet 427/98 voorziet niet in sancties of
enige andere maatregel in geval van niet-nakoming van de                (1) PB L 283 van 28.10.1980, blz. 3.
verplichting van de verkoper, aan een ieder desgevraagd een
document te verschaffen dat de beknopte en exacte informatie
bevat over de in de bijlage bij de richtlijn sub a, g, i en l,
vermelde aspecten. Inzonderheid voorziet het decreet in geen
geldboete of een gelijkwaardige sanctie voor de omissie van de
in de bijlage sub a, b, e, i en l, vermelde aspecten.
                                                                        Beroep, op 20 maart 2001 ingesteld door Commissie van
Voor het overige moet de betrokken informatie worden                    de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek
meegedeeld, niet alleen om een doeltreffende bescherming
van de eventuele verkrijger te waarborgen, maar ook ter
voorkoming van verstoringen van de mededinging tussen                                             (Zaak C-128/01)
verkopers op het niveau van de interne markt.
                                                                                (2001/C 161/15)
De Commissie is dan ook van oordeel, dat artikel 10 van de
richtlijn in de Italiaanse rechtsorde niet volledig en correct ten      Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
uitvoer is gelegd.                                                      op 20 maart 2001 beroep ingesteld tegen Italiaanse Republiek
                                                                        door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-
                                                                        woordigd door L. Visaggio, als gemachtigde.
(1) PB L 280 van 29.10.1994, blz. 83.
                                                                        Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
                                                                        —     vast te stellen dat de Italiaanse Republiek, door niet binnen
                                                                              de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke
                                                                              bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen
                                                                              aan richtlijn 96/51/EG (1) van de Raad van 23 juli
                                                                              1996 tot wijziging van richtlijn 70/524/EEG betreffende
                                                                              toevoegingsmiddelen in de diervoeding, de krachtens
                                                                              deze richtlijn en het Verdrag op haar rustende verplichtin-
Verzoek van het Sozialgericht Leipzig van 21 februari                         gen niet is nagekomen;
2001 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen
           Peter Pflücke en Bundesanstalt für Arbeit                    —     de Italiaanse Republiek te verwijzen in de kosten van de
                                                                              procedure.
                         (Zaak C-125/01)
                                                                        Middelen en voornaamste argumenten
                         (2001/C 161/14)
                                                                        Ingevolge artikel 249 EG is een richtlijn verbindend ten
Het Sozialgericht Leipzig heeft bij beschikking van 21 februari         aanzien van het te bereiken resultaat voor elke lidstaat
2001, ingekomen ter griffe van het Hof van Justitie op                  waarvoor zij bestemd is. Artikel 10 EG bepaalt, dat de lidstaten
19 maart 2001, in het geding tussen Peter Pflücke en                    alle algemene of bijzondere maatregelen treffen welke geschikt
Bundesanstalt für Arbeit, het Hof van Justitie van de Europese          zijn om de nakoming van de uit het Verdrag of uit handelingen
Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over             van de instellingen van de Gemeenschap voortvloeiende
de navolgende vragen:                                                   verplichtingen te verzekeren en dat zij de vervulling van haar
                                                                        taak vergemakkelijken.
1.    Is een vervaltermijn voor het indienen van een aanvraag
      bij het waarborgfonds om nog onvervulde loonaanspra-              Daar de Italiaanse autoriteiten niet de ter uitvoering van
      ken te honoreren, verenigbaar met artikel 9 van richtlijn         voormelde richtlijn noodzakelijke bepalingen hebben vastge-
      80/987/EEG (1) van de Raad van 20 oktober 1980                    steld althans deze niet hebben meegedeeld, heeft de Italiaanse
      betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen           Republiek niet voldaan aan de krachtens die richtlijn en het
      der lidstaten inzake de bescherming van de werknemers             Verdrag op haar rustende verplichtingen.
      bij insolventie van de werkgever?
                                                                        (1) PB L 235 van 17.09.96, blz. 39.
2.    Is een dergelijke vervaltermijn voor de werknemers geen
      gunstiger wettelijke bepaling in de zin van artikel 9 van
      richtlijn 80/987/EEG?


title: Zaak C-4/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 3 januari 2018 — Michael Winterhoff als curator in het faillissement van DIREKTexpress Holding AG / Finanzamt Ulm

text:
               9.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 123/9

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof (Duitsland) op 3 januari 2018 — Michael Winterhoff als curator in het faillissement van DIREKTexpress Holding AG / Finanzamt Ulm
   (Zaak C-4/18)
   (2018/C 123/13)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesfinanzhof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Michael Winterhoff als curator in het faillissement van DIREKTexpress Holding AG

      Verwerende partij: Finanzamt Ulm

      Prejudiciële vraag

   Is een ondernemer die zorg draagt voor de betekening van stukken overeenkomstig bepalingen van publiek recht een „aanbieder van de universele dienst” in de zin van artikel 2, punt 13, van richtlijn 97/67/EG van 15 december 1997 (1), die de universele postdienst geheel of gedeeltelijk verzekert, en is deze dienst vrijgesteld van belasting krachtens artikel 132, lid 1, onder a), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (2)?

      (1)  Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad betreffende gemeenschappelijke regels voor de ontwikkeling van de interne markt voor postdiensten in de Gemeenschap en de verbetering van de kwaliteit van de dienst (PB 1998, L 15, blz. 14).

      (2)  PB 2006, L 347, blz. 1.


title: Zaak T-179/17: Arrest van het Gerecht van 21 februari 2018 — Laboratoire Nuxe/EUIPO — Camille en Tariot (NYouX) [„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniebeeldmerk NYouX — Ouder nationaal woordmerk NUXE — Motiveringsplicht — Artikel 75, eerste volzin, van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 94, lid 1, eerste volzin, van verordening (EU) 2017/1001] — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Soortgelijke waren — Overeenstemmende tekens — Onderscheidend vermogen — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening 2017/1001]”]

text:
               9.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 123/19

         Arrest van het Gerecht van 21 februari 2018 — Laboratoire Nuxe/EUIPO — Camille en Tariot (NYouX)
   (Zaak T-179/17) (1)

   ([„Uniemerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor Uniebeeldmerk NYouX - Ouder nationaal woordmerk NUXE - Motiveringsplicht - Artikel 75, eerste volzin, van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 94, lid 1, eerste volzin, van verordening (EU) 2017/1001] - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Soortgelijke waren - Overeenstemmende tekens - Onderscheidend vermogen - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening 2017/1001]”])
   (2018/C 123/25)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Laboratoire Nuxe (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordigers: P. Wilhelm en J. Roux, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: A. Folliard-Monguiral en V. Ruzek, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO: Élisabeth Camille (Alicante, Spanje) en Jean–Yves Tariot (Alicante)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 16 januari 2017 (zaak R 718/2016-5) inzake een oppositieprocedure tussen, enerzijds, Laboratoire Nuxe en, anderzijds, É. Camille en J.-Y. Tariot

      Dictum

               1)

               De beslissing van de vijfde kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 16 januari 2017 (zaak R 718/2016-5) wordt vernietigd.

               2)

               Het EUIPO wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 144 van 8.5.2017.


title: Zaak T-65/18: Beroep ingesteld op 6 februari 2018 — Venezuela / Raad

text:
               16.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 134/24

         Beroep ingesteld op 6 februari 2018 — Venezuela / Raad
   (Zaak T-65/18)
   (2018/C 134/34)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Bolivariaanse Republiek Venezuela (vertegenwoordigers: F. Di Gianni en L. Giuliano, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               verordening (EU) nr. 2017/2063 van de Raad van 13 november 2017 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Venezuela nietig te verklaren, voor zover zij betrekking heeft op verzoekster; en

               —

               de Raad te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster vier middelen aan.

               1.

               Eerste middel: de Raad heeft inbreuk gemaakt op verzoeksters recht om te worden gehoord door de beperkende maatregelen vast te stellen zonder verzoekster vooraf in kennis te stellen van zijn voornemen en zonder haar te horen in haar standpunt over de feiten die de beperkende maatregelen beweerdelijk rechtvaardigen.

               2.

               Tweede middel: de Raad heeft verzaakt aan zijn motiveringsplicht en aan zijn plicht om voldoende bewijs te leveren voor de vaststelling van de beperkende maatregelen.

               3.

               Derde middel: de Raad heeft een kennelijke beoordelingsfout gemaakt met betrekking tot de feiten waarop de beperkende maatregelen zijn gebaseerd.

               4.

               Vierde middel: de beperkende maatregelen vormen onrechtmatige tegenmaatregelen naar internationaal gewoonterecht.


title: Zaak C-182/17: Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 22 februari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Kúria — Hongarije) — Nagyszénás Településszolgáltatási Nonprofit Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága (Prejudiciële verwijzing — Belasting over de toegevoegde waarde (btw) — Richtlijn 2006/112/EG — Artikel 2, lid 1, onder c), artikel 9 en artikel 13, lid 1 — Niet aan belasting onderworpen — Begrip ‚publiekrechtelijk lichaam’ — Handelsvennootschap die voor 100 % toebehoort aan een gemeente en waaraan bepaalde op die gemeente rustende publieke taken zijn opgedragen — Vastlegging van die taken en van de vergoeding ervoor in een tussen de vennootschap en de gemeente gesloten overeenkomst)

text:
               16.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 134/11

         Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 22 februari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Kúria — Hongarije) — Nagyszénás Településszolgáltatási Nonprofit Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
   (Zaak C-182/17) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Richtlijn 2006/112/EG - Artikel 2, lid 1, onder c), artikel 9 en artikel 13, lid 1 - Niet aan belasting onderworpen - Begrip ‚publiekrechtelijk lichaam’ - Handelsvennootschap die voor 100 % toebehoort aan een gemeente en waaraan bepaalde op die gemeente rustende publieke taken zijn opgedragen - Vastlegging van die taken en van de vergoeding ervoor in een tussen de vennootschap en de gemeente gesloten overeenkomst))
   (2018/C 134/14)
   Procestaal: Hongaars

      Verwijzende rechter

   Kúria

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Nagyszénás Településszolgáltatási Nonprofit Kft.

      Verwerende partij: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

      Dictum

               1)

               Artikel 2, lid 1, onder c), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat, onder voorbehoud van verificatie door de verwijzende rechter van de relevante feitelijke gegevens, een werkzaamheid als in het hoofdgeding, waarbij een vennootschap bepaalde publieke taken uitvoert op grond van een tussen die vennootschap en een gemeente gesloten overeenkomst, een onder bezwarende titel verrichte dienst vormt, die krachtens die bepaling aan de belasting over de toegevoegde waarde is onderworpen.

               2)

               Artikel 13, lid 1, van richtlijn 2006/112 moet aldus worden uitgelegd dat, onder voorbehoud van verificatie door de verwijzende rechter van de relevante feitelijke gegevens en het relevante nationale recht, een werkzaamheid als in het hoofdgeding, waarbij een vennootschap bepaalde gemeentelijke publieke taken uitvoert op grond van een tussen die vennootschap en een gemeente gesloten overeenkomst, niet valt onder de in die bepaling neergelegde regel van behandeling als niet-belastingplichtige voor de belasting over de toegevoegde waarde wanneer die werkzaamheid een economische activiteit in de zin van artikel 9, lid 1, van die richtlijn vormt.

      (1)  PB C 221 van 10.7.2017.


title: Zaak T-94/18: Beroep ingesteld op 19 februari 2018 — Multifit Tiernahrungs/EUIPO (fit+fun)

text:
               16.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 134/32

         Beroep ingesteld op 19 februari 2018 — Multifit Tiernahrungs/EUIPO (fit+fun)
   (Zaak T-94/18)
   (2018/C 134/45)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Multifit Tiernahrungs GmbH (Krefeld, Duitsland) (vertegenwoordigers: N. Weber en L. Thiel, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Betrokken merk: aanvraag voor Uniewoordmerk fit+fun — inschrijvingsaanvraag nr. 15 996 432

      Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 7 december 2017 in zaak R 847/2017-1

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening 2017/1001


title: Zaak T-307/16: Arrest van het Gerecht van 27 februari 2018 — CEE Bankwatch Network / Commissie („Toegang tot documenten — Verordening (EG) nr. 1049/2001 — Documenten betreffende een besluit van de Commissie tot toekenning van een Euratom-lening voor het programma ter verhoging van de veiligheid van de Oekraïense kernreactoren — Gedeeltelijke weigering van toegang — Uitzondering betreffende de bescherming van het openbaar belang inzake internationale betrekkingen — Uitzondering betreffende de bescherming van de commerciële belangen — Hoger openbaar belang — Verordening (EG) nr. 1367/2006 — Toepassing op documenten betreffende besluiten in het kader van het Euratom-Verdrag”)

text:
               16.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 134/19

         Arrest van het Gerecht van 27 februari 2018 — CEE Bankwatch Network / Commissie
   (Zaak T-307/16) (1)

   ((„Toegang tot documenten - Verordening (EG) nr. 1049/2001 - Documenten betreffende een besluit van de Commissie tot toekenning van een Euratom-lening voor het programma ter verhoging van de veiligheid van de Oekraïense kernreactoren - Gedeeltelijke weigering van toegang - Uitzondering betreffende de bescherming van het openbaar belang inzake internationale betrekkingen - Uitzondering betreffende de bescherming van de commerciële belangen - Hoger openbaar belang - Verordening (EG) nr. 1367/2006 - Toepassing op documenten betreffende besluiten in het kader van het Euratom-Verdrag”))
   (2018/C 134/26)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: CEE Bankwatch Network (Praag, Tsjechië) (vertegenwoordiger: C. Kiss, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: C. Zadra, F. Clotuche-Duvieusart en C. Cunniffe, gemachtigden)

      Interveniënt aan de zijde van verwerende partij: Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (vertegenwoordigers: aanvankelijk M. Holt en D. Robertson, vervolgens S. Brandon, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens 263 VWEU tot nietigverklaring van besluit C(2016) 2319 final van de Commissie van 15 april 2016 waarbij op grond van verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB 2001, L 145, blz. 43), toegang wordt geweigerd tot verscheidene documenten met betrekking tot besluit C(2013) 3496 final van de Commissie van 24 juni 2013 houdende toekenning van een Euratom-lening voor het programma ter verhoging van de veiligheid van de Oekraïense kernreactoren.

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               CEE Bankwatch Network zal haar eigen kosten dragen alsmede die van de Europese Commissie.

               3)

               Het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland zal zijn eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 305 van 22.8.2016.


title: Zaak C-185/17: Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 22 februari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad — Varna — Bulgarije) — Mitnitsa Varna / „SAKSA” ООD (Prejudiciële verwijzing — Gemeenschappelijk douanetarief — Indeling van goederen — Europese geharmoniseerde norm EN 590:2013 — Postonderverdeling 2710 19 43 van de gecombineerde nomenclatuur — Relevante criteria voor de indeling van een goed als gasolie)

text:
               16.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 134/11

         Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 22 februari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad — Varna — Bulgarije) — Mitnitsa Varna / „SAKSA” ООD
   (Zaak C-185/17) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Gemeenschappelijk douanetarief - Indeling van goederen - Europese geharmoniseerde norm EN 590:2013 - Postonderverdeling 2710 19 43 van de gecombineerde nomenclatuur - Relevante criteria voor de indeling van een goed als gasolie))
   (2018/C 134/15)
   Procestaal: Bulgaars

      Verwijzende rechter

   Administrativen sad — Varna

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Mitnitsa Varna

      Verwerende partij:„SAKSA” ООD

      in tegenwoordigheid van: Okrazhna prokuratura — Varna

      Dictum

   De gecombineerde nomenclatuur die is opgenomen in bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals gewijzigd bij verordening (EU) nr. 1101/2014 van de Commissie van 16 oktober 2014, dient aldus te worden uitgelegd dat een minerale olie zoals die in het hoofdgeding op grond van haar distillatie-eigenschappen niet als gasolie onder postonderverdeling 2710 19 43 van deze nomenclatuur kan worden ingedeeld, zelfs niet wanneer deze olie voldoet aan de vereisten bedoeld in geharmoniseerde norm EN 590:2013, in de versie van september 2013, inzake gasolie bestemd voor arctische of barre winterse klimatologische omstandigheden.

      (1)  PB C 213 van 3.7.2017.


title: Zaak T-96/18: Beroep ingesteld op 19 februari 2018 — Cabell/EUIPO — Zorro Productions (ZORRO)

text:
               16.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 134/32

         Beroep ingesteld op 19 februari 2018 — Cabell/EUIPO — Zorro Productions (ZORRO)
   (Zaak T-96/18)
   (2018/C 134/46)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Robert W. Cabell (Renton, Washington, Verenigde Staten) (vertegenwoordiger: K. Bröcker, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Zorro Productions, Inc. (Berkeley, Californië, Verenigde Staten)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Houder van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken merk: Uniewoordmerk ZORRO — Uniemerk nr. 5 399 787

      Procedure voor het EUIPO: procedure tot nietigverklaring

      Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 19 december 2017 in zaak R 1637/2015-4

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               toewijzing van het verzoek tot gedeeltelijke nietigverklaring van Uniemerk nr. 5 399 787 voor alle betwiste waren en diensten;

               —

               verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 7, lid 1, onder b) en c), juncto artikel 59, lid 1, onder a), van verordening nr. 2017/1001.


title: Zaak T-66/18: Beroep ingesteld op 29 januari 2018 — Tsapakidou / Hof van Justitie

text:
               16.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 134/25

         Beroep ingesteld op 29 januari 2018 — Tsapakidou / Hof van Justitie
   (Zaak T-66/18)
   (2018/C 134/35)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Argyro Tsapakidou (Berlijn, Duitsland) (vertegenwoordiger: E. Kleani, advocaat)

      Verwerende partij: Hof van Justitie van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van het besluit van het Hof van Justitie van 23 november 2017 (referentie 20173939) waarbij de inschrijving van verzoekster met betrekking tot aankondiging van een opdracht voor een overeenkomst voor freelance vertalingen naar de Griekse taal 2017/S 002-001564 is afgewezen.

               —

               verwijzing van verweerder in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster aan dat het betwiste besluit de algemene beginselen van EU-recht schendt, op grond waarvan administratieve handelingen voldoende moeten worden gemotiveerd en moeten aanduiden op welke beginselen zij zijn gebaseerd. Het voldoet niet aan deze criteria. Verzoekster stelt in het bijzonder dat de door verweerder gegeven motivering ontoereikend was in de zin van artikel 4.3.1 van de aanbestedingsspecificaties. Bovendien maakte de aan verzoekster verstrekte informatie het niet mogelijk om het behaalde resultaat van haar proefvertaling te beoordelen. Het ontbrak haar aan informatie betreffende de beoordelingsrichtlijnen of -criteria op grond waarvan het betwiste besluit is genomen.


title: Zaak C-41/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale della Campania (Italië) op 22 januari 2018 — Meca Srl / Comune di Napoli

text:
               23.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 142/27

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale della Campania (Italië) op 22 januari 2018 — Meca Srl / Comune di Napoli
   (Zaak C-41/18)
   (2018/C 142/36)
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Tribunale Amministrativo Regionale della Campania

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Meca Srl

      Verwerende partij: Comune di Napoli

      Prejudiciële vraag

      Staan de communautaire beginselen van bescherming van het gewettigd vertrouwen en rechtszekerheid als bedoeld in het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU) en de daaruit volgende beginselen van gelijke behandeling, non-discriminatie, evenredigheid en doeltreffendheid als bedoeld in richtlijn 2014/24/EU (1), alsmede artikel 57, lid 4, onder c) en g), van deze richtlijn, in de weg aan een nationale regeling als de Italiaanse regeling die volgt uit artikel 80, lid 5, onder c), van decreto legislativo nr. 50/2016, volgens welke de aanbestedende dienst, indien aanzienlijke gebreken bij de uitvoering van een eerdere overheidsopdracht die hebben geleid tot de vroegtijdige ontbinding van een eerdere aanbestedingsovereenkomst, in rechte worden betwist, de betrouwbaarheid van de inschrijver niet kan beoordelen tot in de civielrechtelijke procedure een definitieve beslissing is verkregen, en zonder dat het bedrijf heeft aangetoond zelfreinigende maatregelen te hebben genomen om de tekortkoming te verhelpen en te voorkomen dat zij zich opnieuw voordoet?

      (1)  Richtlijn 2014/24/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van overheidsopdrachten en tot intrekking van richtlijn 2004/18/EG (PB 2004, L 94, blz. 65).


title: Zaak T-764/16: Arrest van het Gerecht van 28 februari 2018 — Paulini / ECB („Openbare dienst — Personeel van de ECB — Bezoldiging — Jaarlijkse herziening van salarissen en bonussen — Wettigheid van richtsnoeren — Berekeningsmethode — Inaanmerkingneming van ziekteverlof — Inaanmerkingneming van werkzaamheden van een vertegenwoordiger van het personeel — Verbod van discriminatie”)

text:
               23.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 142/46

         Arrest van het Gerecht van 28 februari 2018 — Paulini / ECB
   (Zaak T-764/16) (1)

   ((„Openbare dienst - Personeel van de ECB - Bezoldiging - Jaarlijkse herziening van salarissen en bonussen - Wettigheid van richtsnoeren - Berekeningsmethode - Inaanmerkingneming van ziekteverlof - Inaanmerkingneming van werkzaamheden van een vertegenwoordiger van het personeel - Verbod van discriminatie”))
   (2018/C 142/61)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Jörn Paulini (Frankfurt am Main, Duitsland) (vertegenwoordigers: aanvankelijk L. Levi en M. Vandenbussche, vervolgens L. Levi en A. Tymen en ten slotte L. Levi, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Centrale Bank (ECB) (vertegenwoordigers: F. von Lindeiner en D. Camilleri Podestà, gemachtigden, bijgestaan door B. Wägenbaur, advocaat)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, strekkende tot vergoeding van het besluit van de ECB, waarvan verzoeker is kennisgegeven op 15 december 2015 en dat op 10 februari 2016 is gewijzigd, betreffende de jaarlijkse herziening van de salarissen en de bonussen voor 2015, en tot vergoeding van de schade die verzoeker door dat besluit zou hebben geleden

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Jörn Paulini draagt zijn eigen kosten en die van de Europese Centrale Bank.

      (1)  PB C 14 van 16.1.2017.


title: Zaak C-54/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale amministrativo regionale per il Piemonte (Italië) op 29 januari 2018 — Cooperativa Animazione Valdocco S.C.S. Impresa Sociale Onlus/Consorzio Intercomunale Servizi Sociali di Pinerolo, Azienda Sanitaria Locale To3 di Collegno e Pinerolo

text:
               23.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 142/31

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale amministrativo regionale per il Piemonte (Italië) op 29 januari 2018 — Cooperativa Animazione Valdocco S.C.S. Impresa Sociale Onlus/Consorzio Intercomunale Servizi Sociali di Pinerolo, Azienda Sanitaria Locale To3 di Collegno e Pinerolo
   (Zaak C-54/18)
   (2018/C 142/41)
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Tribunale amministrativo regionale per il Piemonte

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Cooperativa Animazione Valdocco S.C.S. Impresa Sociale Onlus

      Verwerende partijen: Consorzio Intercomunale Servizi Sociali di Pinerolo, Azienda Sanitaria Locale To3 di Collegno e Pinerolo

      Prejudiciële vragen

               1)

               Staat de Europese regeling inzake het recht van verdediging, het recht op een eerlijk proces en het recht op effectieve rechtsbescherming van inzonderheid de artikelen 6 en 13 EVRM, artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en artikel 1, [leden] 1 en 2, van richtlijn 89/665/EEG (1) in de weg aan een nationale regeling als die van artikel 120, lid 2 bis, van de codice del processo amministrativo, volgens welke een aan een aanbesteding deelnemende ondernemer tegen de toelating of niet-uitsluiting van een andere ondernemer dient op te komen binnen een termijn van 30 dagen na de kennisgeving van het besluit tot toelating/uitsluiting van de deelnemers?

               2)

               Staat de Europese regeling inzake het recht van verdediging, het recht op een eerlijk proces en het recht op effectieve rechtsbescherming van inzonderheid de artikelen 6 en 13 EVRM, artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en artikel 1, [leden] 1 en 2, van richtlijn 89/665/EEG in de weg aan een nationale regeling als die van artikel 120, lid 2 bis, van de codice del processo amministrativo, volgens welke de ondernemer na afloop van de procedure niet, ook niet bij wege van incidentele vordering, de onrechtmatigheid kan inroepen van besluiten waarbij andere ondernemers — en met name de ondernemer waaraan de opdracht is gegund of de verzoeker in het principale beroep — zijn toegelaten indien hij niet binnen de bovenvermelde termijn tegen het toelatingsbesluit is opgekomen?

      (1)  Richtlijn 89/665/EEG van de Raad van 21 december 1989 houdende de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende de toepassing van de beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten voor leveringen en voor de uitvoering van werken (PB 1989, L 395, blz. 33).


title: Zaak T-843/16: Arrest van het Gerecht van 28 februari 2018 — dm-drogerie markt/EUIPO — Digital Print Group O. Schimek (Foto Paradies) [„Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Uniewoordmerk Foto Paradies — Absolute weigeringsgrond — Geen onderscheidend vermogen — Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”]

text:
               23.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 142/47

         Arrest van het Gerecht van 28 februari 2018 — dm-drogerie markt/EUIPO — Digital Print Group O. Schimek (Foto Paradies)
   (Zaak T-843/16) (1)

   ([„Uniemerk - Nietigheidsprocedure - Uniewoordmerk Foto Paradies - Absolute weigeringsgrond - Geen onderscheidend vermogen - Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”])
   (2018/C 142/62)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: dm-drogerie markt GmbH & Co. KG (Karlsruhe, Duitsland) (vertegenwoordigers: T. Strack en O. Bludovsky, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: M. Fischer, R. Manea en D. Walicka, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Digital Print Group O. Schimek GmbH (Nürnberg, Duitsland) (vertegenwoordigers: L. Petri en M. Gilch, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 15 september 2016 (zaak R 1194/2015-1) inzake een nietigheidsprocedure tussen Digital Print Group O. Schimek en dm-drogerie markt

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               dm-drogerie markt GmbH & Co. KG wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 38 van 6.2.2017.


title: Zaak T-121/18: Beroep ingesteld op 20 februari 2018 — Agencja Wydawnicza Technopol/EUIPO (1000 PANORAMICZNYCH)

text:
               23.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 142/62

         Beroep ingesteld op 20 februari 2018 — Agencja Wydawnicza Technopol/EUIPO (1000 PANORAMICZNYCH)
   (Zaak T-121/18)
   (2018/C 142/80)
   Procestaal: Pools

      Partijen

      Verzoekende partij: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o. o. (Częstochowa, Polen) (vertegenwoordiger: C. Rogula, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Betrokken merk: Uniewoordmerk „1000 PANORAMICZNYCH” — inschrijvingsaanvraag nr. 15 299 671

      Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 15 december 2017 in zaak R 2208/2016-5

      Conclusies

               —

               herziening van de beslissing van de vijfde kamer van beroep door toewijzing van het beroep van verzoekster en inschrijving van het merk „1000 PANORAMICZNYCH” op grond van de vaststelling dat het woordteken „1000 PANORAMICZNYCH” niet voldoet aan de voorwaarden in artikel 7, lid 1, inzonderheid onder b) en c), van verordening nr. 2017/1001 en er derhalve geen grond is voor weigering van de inschrijving van het merk;

         en/of

               —

               overeenkomstig artikel 7, lid 3, van verordening nr. 2017/1001 heeft het woordteken „1000 PANORAMICZNYCH” als gevolg van het gebruik ervan onderscheidend vermogen verkregen, zodat er geen grond is voor weigering van de inschrijving; inzonderheid is geen van de voorwaarden in artikel 7, lid 1, onder b), c) en d), van toepassing;

         subsidiair

               —

               vernietiging van de beslissing van de vijfde kamer van beroep en terugverwijzing naar het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (hierna: „EUIPO”) voor een hernieuwd onderzoek van het woordmerk „1000 PANORAMICZNYCH”, inschrijvingsaanvraag nr. 015299671, met het oog op de inschrijving ervan als Uniemerk, inzonderheid uit het oogpunt van de eliminatie van momenteel aanwezige onregelmatigheden, namelijk op grond van de vaststelling dat het woordteken „1000 PANORAMICZNYCH” niet voldoet aan de voorwaarden in artikel 7, lid 1, inzonderheid onder b) en c), van verordening nr. 2017/1001 en er derhalve geen absolute grond is voor weigering van de inschrijving van het merk;

         en/of

               —

               overeenkomstig artikel 7, lid 3, van verordening nr. 2017/1001 heeft het woordteken „1000 PANORAMICZNYCH” als gevolg van het gebruik ervan onderscheidend vermogen verkregen, zodat er geen grond is voor weigering van de inschrijving; inzonderheid is geen van de voorwaarden in artikel 7, lid 1, onder b), c) en d), van toepassing;

               —

               verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerde middelen

               —

               schending van artikel 7, lid 1, onder b), c) en d), van verordening nr. 2017/1001.


title: Zaak C-131/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 19 februari 2018 — Vanessa Gambietz / Erika Ziegler

text:
               23.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 142/36

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 19 februari 2018 — Vanessa Gambietz / Erika Ziegler
   (Zaak C-131/18)
   (2018/C 142/48)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesgerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekster en verzoekster tot„Revision”: Vanessa Gambietz

      Verweerster en verweerster in„Revision”: Erika Ziegler

      Prejudiciële vraag

   Moet artikel 6, lid 3, van richtlijn 2011/7/EU van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 2011 betreffende bestrijding van betalingsachterstand bij handelstransacties (1) aldus worden uitgelegd dat het vaste bedrag van 40 EUR bedoeld in artikel 6, lid 1, van de richtlijn in mindering te brengen is op externe proceskosten die door de precontentieuze inschakeling van een advocaat wegens betalingsachterstand van de schuldenaar zijn ontstaan en bijgevolg overeenkomstig artikel 6, lid 3, van de richtlijn moeten worden vergoed?

      (1)  PB 2011, L 48, blz. 1.


title: Zaak T-482/13: Beschikking van het Gerecht van 21 februari 2018 — MedSkin Solutions Dr. Suwelack / EUIPO — Cryo-Save (CryoSafe) („Uniemerk — Oppositieprocedure — Intrekking van de oppositie — Afdoening zonder beslissing”)

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/34

         Beschikking van het Gerecht van 21 februari 2018 — MedSkin Solutions Dr. Suwelack / EUIPO — Cryo-Save (CryoSafe)
   (Zaak T-482/13) (1)

   ((„Uniemerk - Oppositieprocedure - Intrekking van de oppositie - Afdoening zonder beslissing”))
   (2018/C 152/43)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: MedSkin Solutions Dr. Suwelack AG (Billerbeck, Duitsland) (vertegenwoordiger: A. Thünken, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: A. Schifko, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniënte voor het Gerecht: Cryo-Save AG (Freienbach, Zwitserland) (vertegenwoordiger: C. Onken, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 4 juli 2013 (zaak R 1759/2012-4) inzake een oppositieprocedure tussen Cryo-Save AG en MedSkin Solutions Dr. Suwelack AG.

      Dictum

               1)

               Op het beroep hoeft niet meer te worden beslist.

               2)

               MedSkin Solutions Dr. Suwelack AG en Cryo-Save AG zullen hoofdelijk de kosten van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) dragen.

               3)

               MedSkin Solutions Dr. Suwelack AG en Cryo-Save AG zullen hun eigen kosten dragen zoals overeengekomen in hun akkoord.

      (1)  PB C 313 van 26.10.2013.


title: Zaak C-114/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) op 14 februari 2018 — Sandoz Ltd, Hexal AG / G.D. Seale LLC, Janssen Sciences Ireland

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/17

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) op 14 februari 2018 — Sandoz Ltd, Hexal AG / G.D. Seale LLC, Janssen Sciences Ireland
   (Zaak C-114/18)
   (2018/C 152/20)
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Sandoz Ltd, Hexal AG

      Verwerende partijen: G.D. Seale LLC, Janssen Sciences Ireland

      Prejudiciële vraag

   Wanneer de enige werkzame stof die onder een op grond van verordening nr. 469/2009 (1) afgegeven ABC valt, behoort tot een groep verbindingen die volgens een conclusie van het octrooi onder de Markushdefinitie vallen en in elk waarvan de belangrijkste technische uitvinderswerkzaamheid van het octrooi tot uitdrukking komt, volstaat het dan voor de toepassing van artikel 3, onder a), van verordening nr. 469/2009 dat de betreffende verbinding bij onderzoek van de structuur ervan onmiddellijk zou worden onderkend als een verbinding die behoort tot die groep (en derhalve krachtens nationale octrooiwetgeving door het octrooi zou worden beschermd), of moeten de specifieke substituenten die voor de vorming van de werkzame stof nodig zijn, door een vakkundig persoon op basis van zijn algemene vakkennis kunnen worden afgeleid uit de lezing van de conclusies van het octrooi?

      (1)  Verordening (EG) nr. 469/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 betreffende het aanvullende beschermingscertificaat voor geneesmiddelen (PB 2009, L 152, blz. 1).


title: Zaak T-113/18: Beroep ingesteld op 22 februari 2018 — Miles-Bramwell Executive Services/EUIPO (FREE)

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/43

         Beroep ingesteld op 22 februari 2018 — Miles-Bramwell Executive Services/EUIPO (FREE)
   (Zaak T-113/18)
   (2018/C 152/52)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Miles-Bramwell Executive Services Ltd (Alfreton, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordiger: J. Mellor, QC)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Betrokken merk: Uniewoordmerk FREE — inschrijvingsaanvraag nr. 15 083 091

      Bestreden beslissing: beslissing van de Eerste kamer van beroep van het EUIPO van 27 november 2017 in zaak R 2164/2016-1

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing

               —

               verwijzing van het EUIPO in de kosten

      Aangevoerde middelen

               —

               schending van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening. 2017/1001

               —

               schending van artikel 7, lid 1, onder c), van verordening 2017/1001


title: Zaak T-114/18: Beroep ingesteld op 22 februari 2018 — Miles-Bramwell Executive Services/EUIPO (FREE)

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/43

         Beroep ingesteld op 22 februari 2018 — Miles-Bramwell Executive Services/EUIPO (FREE)
   (Zaak T-114/18)
   (2018/C 152/53)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Miles-Bramwell Executive Services Ltd (Alfreton, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordiger: J. Mellor, QC)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Betrokken merk: Uniewoordmerk FREE — inschrijvingsaanvraag nr. 15 081 508

      Bestreden beslissing: beslissing van de Eerste kamer van beroep van het EUIPO van 27 november 2017 in zaak R 2166/2016-1

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing

               —

               verwijzing van het EUIPO in de kosten

      Aangevoerde middelen

               —

               schending van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening 2017/1001

               —

               schending van artikel 7, lid 1, onder c), van verordening 2017/1001


title: Zaak T-116/18: Beroep ingesteld op 27 februari 2018 — Darmanin / EASO

text:
               30.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 152/44

         Beroep ingesteld op 27 februari 2018 — Darmanin / EASO
   (Zaak T-116/18)
   (2018/C 152/54)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Joanna Darmanin (Sliema, Malta) (vertegenwoordiger: N. De Montigny, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Ondersteuningsbureau voor asielzaken (EASO)

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               vast te stellen en te verklaren,

                           —

                           het besluit van het TAOBG (Executive Director) van 27 juni 2017 waarbij verzoekster aan het einde van de proeftijd met ingang van 15 juli 2017 is ontslagen wordt nietig verklaard;

                           —

                           voor zover nodig, het uitdrukkelijke besluit tot afwijzing van de klacht van 29 januari 2018 wordt nietig verklaard;

               —

               de verwerende partij te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij zeven middelen aan.

               1.

               Eerste middel, ontleend aan schending van artikel 14 van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden (hierna: „RAP”) en van de handleiding voor de beoordelingsprocedure van stagiaires bij het Europees Ondersteuningsbureau voor asielzaken (EASO).

               2.

               Tweede middel, ontleend aan schending van artikel 43 van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie (hierna: „Statuut”) en van het besluit van het bestuur van EASO van 18 januari 2016 waarbij met betrekking tot tijdelijk personeel uitvoering wordt gegeven aan de artikelen 43 en 44 van het Statuut.

               3.

               Derde middel, ontleend aan schending van besluit nr. 11 van het bestuur van EASO van 4 juli 2012 betreffende tijdelijk kaderpersoneel.

               4.

               Vierde middel, ontleend aan schending van de beginselen van behoorlijk bestuur en rechtszekerheid.

               5.

               Vijfde, subsidiair aangevoerd middel, ontleend aan een exceptie van onwettigheid wegens schending van het beginsel van gelijke behandeling en van het recht om daadwerkelijk te worden gehoord.

               6.

               Zesde middel, ontleend aan schending van het recht op een wettige, rechtvaardige en voorzienbare beoordelingsprocedure.

               7.

               Zevende middel, ontleend aan de niet-inachtneming van de regels op het gebied van de bewijslast.


title: Zaak C-206/18: Beroep ingesteld op 23 maart 2018 — Europese Commissie / Republiek Polen

text:
               28.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/16

         Beroep ingesteld op 23 maart 2018 — Europese Commissie / Republiek Polen
   (Zaak C-206/18)
   (2018/C 182/19)
   Procestaal: Pools

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Samnadda, J. Hottiaux, G. von Rintelen, gemachtigden)

      Verwerende partij: Republiek Polen

      Conclusies

               —

               vaststellen dat de Republiek Polen door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2014/26/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het collectieve beheer van auteursrechten en naburige rechten en de multiterritoriale licentieverlening van rechten inzake muziekwerken voor het online gebruik ervan op de interne markt (1), althans door deze bepalingen in elk geval niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens artikel 43 van deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               de Republiek Polen overeenkomstig artikel 260, lid 3, VWEU vanaf de dag waarop in deze zaak uitspraak wordt gedaan een dwangsom opleggen van 87 612 EUR per dag, vanwege het niet-nakomen van haar verplichting tot mededeling van maatregelen ter omzetting van richtlijn 2014/26/EU, en

               —

               de Republiek Polen verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Op grond van artikel 43, lid 1, van richtlijn 2014/26/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het collectieve beheer van auteursrechten en naburige rechten en de multiterritoriale licentieverlening van rechten inzake muziekwerken voor het online gebruik ervan op de interne markt waren de lidstaten verplicht uiterlijk 10 april 2016 de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in te voeren die nodig zijn om aan die richtlijn te voldoen. Zĳ dienden de Commissie hiervan onverwĳld in kennis te stellen.
   Op 22 november 2017 heeft de Republiek Polen drie bestaande wetten aan de Commissie medegedeeld, welke richtlijn 2014/26/EU slechts gedeeltelijk omzetten. Aangezien de Republiek Polen nog niet alle nodige bepalingen in de Poolse wetgeving heeft opgenomen, noch deze bepalingen in werking heeft doen treden, heeft de Commissie de zaak aanhangig gemaakt bij het Hof van Justitie van de Europese Unie.
   Met haar beroep vordert de Commissie dat aan de Republiek Polen een dwangsom wordt opgelegd van 87 612 EUR per dag met ingang van de dag waarop in deze zaak uitspraak wordt gedaan. Bij de vaststelling van dit bedrag is rekening gehouden met de ernst van de niet-nakoming, de duur van de niet-nakoming en de noodzaak van een afschrikkende werking.

      (1)  PB 2014, L 84, blz. 72.


title: Zaak C-130/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Düsseldorf (Duitsland) op 19 februari 2018 — flightright GmbH / Eurowings GmbH

text:
               28.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/8

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Düsseldorf (Duitsland) op 19 februari 2018 — flightright GmbH / Eurowings GmbH
   (Zaak C-130/18)
   (2018/C 182/08)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Amtsgericht Düsseldorf

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: flightright GmbH

      Verwerende partij: Eurowings GmbH

      Prejudiciële vraag

   Dient artikel 5, lid 1, onder c), iii), van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (1) aldus te worden uitgelegd dat evenmin sprake is van een recht op schadevergoeding in geval van annulering minder dan zeven dagen voor de geplande vertrektijd wanneer de passagier door de andere vlucht in totaal minder dan drie uur, maar meer dan twee uur tijd verliest, omdat de feitelijke aankomsttijd ten opzichte van de geplande aankomsttijd meer dan twee uur, maar minder dan drie uur later is?

      (1)  PB 2004, L 46, blz. 1.


title: Zaak C-179/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Arbeidsrechtbank Gent (België) op 7 maart 2018 — Ronny Rohart tegen Federale Pensioendienst

text:
               28.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/12

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Arbeidsrechtbank Gent (België) op 7 maart 2018 — Ronny Rohart tegen Federale Pensioendienst
   (Zaak C-179/18)
   (2018/C 182/13)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Arbeidsrechtbank Gent

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoeker: Ronny Rohart

      Verweerder: Federale Pensioendienst

      Prejudiciële vraag

   Moet het beginsel van de loyale samenwerking zoals vastgelegd in artikel 4, § 3, VEU, in samenhang met het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie zoals vastgelegd in de verordening (EEG, Euratom, EGKS) nr. 259/68 (1) van de Raad van 29 februari 1968, aldus worden uitgelegd dat het er zich tegen verzet dat de wettelijke regeling van een lidstaat niet toestaat dat bij de berekening van het rustpensioen van een werknemer op basis van zijn prestaties in die lidstaat, rekening wordt gehouden met de militaire dienst die betrokkene in die lidstaat heeft vervuld, omdat betrokkene op het ogenblik van zijn militaire dienst en ook daarna onafgebroken ambtenaar was van de Europese Unie en daardoor niet voldoet aan de voorwaarden voor een gelijkstelling zoals voorzien in de wettelijke regeling van die lidstaat?

      (1)  Verordening (EEG, Euratom, EGKS) nr. 259/68 van de Raad van 29 februari 1968 tot vaststelling van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen en de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van deze Gemeenschappen, alsmede van bijzondere maatregelen welke tijdelijk op de ambtenaren van de Commissie van toepassing zijn (Statuut van de ambtenaren) (PB 1968, L 56, blz. 1).


title: Zaak C-80/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 6 februari 2018 — Asociación Española de la Industria Eléctrica (UNESA)/Administración General del Estado en Iberdrola Generación Nuclear, S.A.U.

text:
               28.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/2

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 6 februari 2018 — Asociación Española de la Industria Eléctrica (UNESA)/Administración General del Estado en Iberdrola Generación Nuclear, S.A.U.
   (Zaak C-80/18)
   (2018/C 182/02)
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Tribunal Supremo

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Asociación Española de la Industria Eléctrica (UNESA)

      Verwerende partijen: Administración General del Estado en Iberdrola Generación Nuclear, S.A.U.

      Prejudiciële vragen

               1)

               Staat het in artikel 191, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie neergelegde beginsel dat „de vervuiler betaalt”, in samenhang met de artikelen 20 en 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, waarin de grondbeginselen van gelijkheid en non-discriminatie zijn vastgelegd, betrokken op de regeling die is vervat in artikel 3, leden 1 en 2, van richtlijn 2009/72/EG (1), voor zover daarmee onder meer wordt beoogd een concurrerende en niet-discriminerende markt voor elektriciteit tot stand te brengen, die slechts mag worden verstoord om redenen van algemeen economisch belang, waaronder de bescherming van het milieu, in de weg aan de instelling van belastingen die uitsluitend worden geheven op ondernemingen die elektriciteit opwekken uit nucleaire energie, wanneer het voornaamste doel van deze belastingen niet milieugerelateerd is, maar gericht is op het verhogen van belastinginkomsten uit de productie van elektriciteit op een wijze die tot gevolg heeft dat deze ondernemingen, in vergelijking met andere ondernemingen die dezelfde activiteit verrichten, een grotere bijdrage moeten leveren aan de financiering van het tarieftekort?

               2)

               Staat het Europese recht toe dat in een concurrerende, niet-discriminerende elektriciteitsmarkt milieubelastingen worden opgelegd op grond van de milieulast die inherent is aan nucleaire activiteiten, zonder dat dit op enigerlei wijze wordt geconcretiseerd in de wettelijke regeling (de rechtvaardiging wordt gegeven in de preambule van de wet), met als gevolg dat, met betrekking tot de belasting op de productie van verbruikte splijtstoffen en radioactieve afvalstoffen, de internalisering van de te dekken kosten niet wordt weerspiegeld in de wettekst met normatieve kracht, en er met betrekking tot de opslag van radioactieve afvalstoffen evenmin sprake is van enige concretisering, gegeven het feit dat de beheer- en opslagkosten reeds worden gedekt door andere belastingen, terwijl de bestemming van de opbrengsten bovendien niet duidelijk is bepaald en de genoemde ondernemingen zich gedwongen zien om wettelijke aansprakelijkheid te aanvaarden tot een bedrag van 1,2 miljard EUR?

               3)

               Wordt voldaan aan het vereiste in lid 2 van artikel 3 van genoemde richtlijn, te weten dat de verplichtingen die worden opgelegd op grond van een algemeen economisch belang, waaronder begrepen de bescherming van het milieu, duidelijk moeten zijn gedefinieerd en transparant, niet-discriminerend en controleerbaar moeten zijn, wanneer de milieudoelstellingen en de onderscheidende en definiërende kenmerken van milieubelastingen niet zijn omschreven in het deel van de wettelijke regeling dat normatieve kracht heeft?

               4)

               Staan de beginselen dat „de vervuiler betaalt”, zoals neergelegd in artikel 191, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en van gelijkheid en non-discriminatie, zoals vastgelegd in de artikelen 20 en 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en de artikelen 3 en 5 van richtlijn 2005/89/EG (2), voor zover zij beogen „de interne markt voor elektriciteit naar behoren te laten functioneren” door de lidstaten op te dragen „ervoor [te zorgen] dat de overeenkomstig deze richtlijn vastgestelde maatregelen niet discriminerend zijn en geen onredelijke belasting voor de marktdeelnemers […] vormen”, in de weg aan een nationale regeling die de lasten van de financiering van het tarieftekort verdeelt over alle ondernemingen in de elektriciteitssector, maar ondernemingen die elektriciteit opwekken uit nucleaire energie (met uitsluiting van ondernemingen die elektriciteit opwekken uit waterkracht, die wordt beschouwd als een hernieuwbare energiebron) relatief hogere belastingen oplegt, waardoor zij een grotere bijdrage moeten leveren dan andere ondernemingen die actief zijn in de energiemarkt, die deze hogere lasten niet hoeven te dragen en waarvan sommige meer milieuverontreiniging veroorzaken, welke hogere lasten worden gerechtvaardigd op grond van redenen van milieubescherming, gegeven de aan nucleaire activiteiten inherente risico’s en onzekerheden, zonder dat de kosten worden geconcretiseerd en zonder dat de milieudoelstellingen waaraan de opbrengsten zullen worden besteed worden omschreven, terwijl op het beheer en de opslag van afvalstoffen reeds andere belastingen worden geheven en de ondernemingen die elektriciteit opwekken uit nucleaire energie wettelijke aansprakelijkheid hebben aanvaard, met als gevolg dat de in een geliberaliseerde interne markt vereiste vrije mededinging wordt vervalst ten voordele van elektriciteitsproducerende ondernemingen die deze milieubelastingen niet hoeven te dragen, hoewel zij gebruikmaken van productiebronnen die meer verontreiniging veroorzaken?

               5)

               Is een belasting op de productie van verbruikte splijtstoffen en radioactieve afvalstoffen die ontstaan bij de opwekking van elektriciteit uit nucleaire energie, die uitsluitend wordt geheven in de sector van nucleaire elektriciteitsopwekking en alle andere sectoren die dergelijke afvalstoffen zouden kunnen produceren buiten beschouwing laat, waardoor andere ondernemingen die een activiteit verrichten waarbij ze gebruikmaken van nucleair materiaal of nucleaire bronnen niet worden belast, ook al heeft die activiteit gevolgen voor het te beschermen milieuaspect, in strijd met het in artikel 191, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie neergelegde beginsel dat „de vervuiler betaalt”?

      (1)  Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit en tot intrekking van richtlijn 2003/54/EG (PB 2009, L 211, blz. 55).

      (2)  Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 18 januari 2006 inzake maatregelen om de zekerheid van de elektriciteitsvoorziening en de infrastructuurinvesteringen te waarborgen (PB 2006, L 33, blz. 22).


title: Zaak C-221/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 27 maart 2018 door Électricité de France (EDF) tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 16 januari 2018 in zaak T-747/15, EDF / Commissie

text:
               28.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/17

         Hogere voorziening ingesteld op 27 maart 2018 door Électricité de France (EDF) tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 16 januari 2018 in zaak T-747/15, EDF / Commissie
   (Zaak C-221/18 P)
   (2018/C 182/20)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirante: Électricité de France (EDF) (vertegenwoordiger: M. Debroux, avocat)

      Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Franse Republiek

      Conclusies

   Primair:

               —

               het bestreden arrest vernietigen;

               —

               uitspraak doen op het beroep in eerste aanleg door het toe te wijzen, en aldus artikelen 1 tot en met 5 van besluit (EU) 2016/154 van de Commissie van 22 juli 2015 betreffende steunmaatregel SA.13869 (C 68/2002) (ex NN 80/2002) (1) nietig verklaren;

         Subsidiair:

               —

               definitief uitspraak doen op het eerste middel en het eerste onderdeel van het tweede middel van het beroep in eerste aanleg, dit eerste onderdeel van het tweede middel toewijzen en dientengevolge oordelen dat het beginsel van de marktdeelnemer in een markteconomie van toepassing is op de litigieuze maatregel;

               —

               de zaak terugverwijzen naar het Gerecht in een andere samenstelling, opdat het uitspraak doet op de andere middelen en argumenten die door rekwirante zijn uiteengezet in haar verzoekschrift van 22 december 2015, en de beslissing over de kosten in eerste aanleg aanhouden;

         Meer subsidiair:
   de zaak terugverwijzen naar het Gerecht in een andere samenstelling, opdat het uitspraak doet op alle middelen en argumenten die door rekwirante zijn uiteengezet in haar verzoekschrift van 22 december 2015 (inclusief de subsidiair aangevoerde middelen), en de beslissing over de kosten in eerste aanleg aanhouden;
   En in ieder geval:

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten van de onderhavige hogere voorziening.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van de hogere voorziening voert rekwirante primair vier middelen en subsidiair één middel aan.
   Het eerste middel betreft de miskenning van het gezag van gewijsde van het arrest van het Gerecht van 15 december 2009, EDF/Commissie (T-156/04). Het bestreden arrest kwalificeert de litigieuze maatregel als een vermeende belastingvrijstelling, in weerwil van het in dezelfde zaak gewezen arrest van 15 december 2009, waarin deze benadering uitdrukkelijk was verworpen. Ter onderbouwing van dit verschil in de kwalificatie van de litigieuze maatregel, lijkt het bestreden arrest ten onrechte impliciet te steunen op de noodzaak om het arrest van 15 december 2009 te interpreteren „in het licht” van het bevestigend arrest van het Hof van 5 juni 2012 (C-124/10 P). In dat arrest heeft het Hof zich echter niet uitgesproken over de kwalificatie van de litigieuze maatregel, wat een feitelijke vaststelling betreft.
   Het tweede middel betreft een onjuiste opvatting van het voor het Gerecht overgelegde bewijsmateriaal. Dit materiaal beschrijft de daadwerkelijk geïmplementeerde herstructureringsmaatregel van het kapitaal van EDF en kan niet als grond dienen voor de door het Gerecht vastgestelde vermeende belastingvrijstelling.
   Het derde middel betreft een onjuiste opvatting van de aard en reikwijdte van de plicht tot een zorgvuldig en onpartijdig onderzoek die door recente rechtspraak van het Hof is opgelegd, in het bijzonder in het arrest Frucona Košice van 20 september 2007 (C-300/16 P), waarover evenwel schriftelijke opmerkingen waren ingediend bij het Gerecht.
   Het vierde middel betreft schending van de motiveringsplicht door het Gerecht, met betrekking tot zowel de kwalificatie van de betrokken maatregel, als het verzuim om de door rekwirante op basis van het arrest Frucona Košice aangevoerde argumenten te behandelen.
   Tot slot betreft een subsidiair aangevoerd middel de onjuiste rechtsopvatting bij de kwalificatie van de vermeende steun als nieuwe steun, terwijl deze had moeten worden aangemerkt als bestaande steun.

      (1)  PB 2016, L 34, blz. 152.


title: Zaak T-361/17: Beschikking van het Gerecht van 21 maart 2018 — Eco-Bat Technologies e.a./Commissie („Beroep tot nietigverklaring — Mededingingsregelingen — Markt van de recycling van accu’s — Besluit tot rectificatie van een besluit waarbij een inbreuk op artikel 101 VWEU wordt vastgesteld en geldboeten worden opgelegd — Beroepstermijn — Aanvang — Tardiviteit — Niet-ontvankelijkheid”)

text:
               28.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/22

         Beschikking van het Gerecht van 21 maart 2018 — Eco-Bat Technologies e.a./Commissie
   (Zaak T-361/17) (1)

   ((„Beroep tot nietigverklaring - Mededingingsregelingen - Markt van de recycling van accu’s - Besluit tot rectificatie van een besluit waarbij een inbreuk op artikel 101 VWEU wordt vastgesteld en geldboeten worden opgelegd - Beroepstermijn - Aanvang - Tardiviteit - Niet-ontvankelijkheid”))
   (2018/C 182/26)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: Eco-Bat Technologies Ltd (Matlock, Verenigd Koninkrijk), Berzelius Metall GmbH (Braubach, Duitsland) en Société traitements chimiques des métaux (STCM) (Bazoches-les-Gallerandes, Frankrijk) (vertegenwoordigers: M. Brealey, QC, I. Vandenborre en S. Dionnet, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: F. van Schaik, G. Conte, I. Rogalski en J. Szczodrowski, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU, ten eerste tot nietigverklaring van besluit C(2017) 900 final van de Commissie van 8 februari 2017 inzake een procedure op grond van artikel 101 VWEU (zaak AT.40018 — Recycling van accu’s), zoals gerectificeerd bij besluit C(2017) 2223 final van de Commissie van 6 april 2017, en ten tweede tot vermindering van de aan verzoeksters opgelegde geldboete

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               Eco-Bat Technologies Ltd, Berzelius Metall GmbH en Société traitements chimiques des métaux (STCM) worden verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 318 van 25.9.2017.


title: Zaak C-247/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 9 april 2018 door de Italiaanse Republiek tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 25 januari 2018 in zaak T-91/16, Italië / Commissie

text:
               28.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/18

         Hogere voorziening ingesteld op 9 april 2018 door de Italiaanse Republiek tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 25 januari 2018 in zaak T-91/16, Italië / Commissie
   (Zaak C-247/18 P)
   (2018/C 182/21)
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Rekwirante: Italiaanse Republiek (vertegenwoordigers: G. Palmieri, gemachtigde, P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

   De Italiaanse Republiek verzoekt het Hof:

               —

               het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 25 januari 2018 (waarvan haar op 29 januari 2018 is kennisgegeven) in zaak T-91/16 overeenkomstig de artikelen 56 en 58 van het Statuut van het Hof van Justitie te vernietigen. Bij dat arrest heeft het Gerecht haar beroep verworpen strekkende tot nietigverklaring van besluit C(2015)9413 van de Commissie van 17 december 2015 (met kennisgeving op 18 december 2015) betreffende de vermindering van de bijstand van het Europees Sociaal Fonds voor het operationeel programma voor de regio Sicilië, in het kader van het communautaire bestek voor structurele bijstandsverlening in de Italiaanse regio’s die onder doelstelling nr. 1 (POR Sicilia 2000-2006) vallen. De Italiaanse Republiek verzoekt het Hof tevens dat besluit nietig te verklaren.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De Italiaanse Republiek heeft bij het Hof hogere voorziening ingesteld tegen het arrest van 25 januari 2018 in zaak T-91/16, waarbij het Gerecht van de Europese Unie het beroep heeft verworpen dat zij had ingesteld tegen besluit C(2015)9413 van de Commissie van 17 december 2015 (met kennisgeving op 18 december 2015) betreffende de vermindering van de bijstand van het Europees Sociaal Fonds voor het operationeel programma voor de regio Sicilië, in het kader van het communautaire bestek voor structurele bijstandsverlening in de Italiaanse regio’s die onder doelstelling nr. 1 (POR Sicilia 2000-2006) vallen.

      Eerste middel: schending van artikel 39 van verordening nr. 1260/99 (1)
      , de artikelen 4, 6 en 10 van verordening nr. 438/[2001] (2)
      , artikel 317 VWEU en de regels inzake de bewijslast

   Het Gerecht is eraan voorbijgegaan dat blijkens de door hem vastgestelde feiten zelf de audit die in 2008 door de Commissie opnieuw is uitgevoerd, betrekking had op uitgaven die in 2005 en 2006 al waren gecontroleerd in het kader van een met goed gevolg afgesloten audit, zonder dat er zich nieuwe feiten hadden voorgedaan.

      Tweede middel: schending van artikel 39 van verordening nr. 1260/99, artikel 100 van verordening nr. 1083/2006 (3)
      , artikel 145 van verordening nr. 1303/2013 (4)
      en de beginselen van behoorlijk bestuur, hoor en wederhoor en gewettigd vertrouwen

   Het Gerecht heeft geoordeeld dat het gerechtvaardigd was dat de procedure voor financiële correcties alles bij elkaar meer dan zeven jaar heeft geduurd, maar heeft daar geen redenen voor gegeven. In die periode is de Commissie in wezen zo te werk gegaan dat de dwingende termijn van zes maanden waarover zij vanaf de hoorzitting beschikt om het eindbesluit vast te stellen, is ingegaan op een door haar discretionair bepaald tijdstip, en heeft zij bijgevolg het dwingend karakter van die termijn ondermijnd.

      Derde middel: schending van artikel 39, leden 2 en 3, van verordening nr. 1260/99 en artikel 10 van verordening nr. 438/2001. Onjuiste voorstelling van de feiten

   Het Gerecht heeft vastgesteld dat er in casu een wezenlijk verschil was in het foutenpercentage naargelang het ging om de periode vóór dan wel na 31 december 2006 en naargelang de uitgaven waren gedaan voor „coherente” projecten dan wel voor andere projecten. Het heeft evenwel op onrechtmatige wijze een correctie als juist aangemerkt die is doorgevoerd op basis van extrapolatie van één enkel foutenpercentage, namelijk 32,65 %, waarvan zonder onderscheid werd uitgegaan voor alle programmeringsjaren en alle soorten projecten. Aldus is inbreuk gemaakt op de beginselen van evenredigheid van de correcties en van representativiteit van de monsters.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1260/1999 van de Raad van 21 juni 1999 houdende algemene bepalingen inzake de structuurfondsen (PB 1999, L 161, blz. 1).

      (2)  Verordening (EG) nr. 438/2001 van de Commissie van 2 maart 2001 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen van verordening (EG) nr. 1260/1999 van de Raad met betrekking tot de beheers- en controlesystemen voor uit de structuurfondsen toegekende bĳstand (PB 2001, L 63, blz. 21).

      (3)  Verordening (EG) nr. 1083/2006 van de Raad van 11 juli 2006 houdende algemene bepalingen inzake het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds en het Cohesiefonds en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1260/1999 (PB 2006, L 210, blz. 25).

      (4)  Verordening (EU) nr. 1303/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 17 december 2013 houdende gemeenschappelijke bepalingen inzake het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds, het Cohesiefonds, het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling en het Europees Fonds voor maritieme zaken en visserij en algemene bepalingen inzake het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds, het Cohesiefonds en het Europees Fonds voor maritieme zaken en visserij, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1083/2006 van de Raad (PB 2013, L 347, blz. 320).


title: Zaak C-81/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 6 februari 2018 — Endesa Generación, S.A./Administración General del Estado

text:
               28.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/3

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 6 februari 2018 — Endesa Generación, S.A./Administración General del Estado
   (Zaak C-81/18)
   (2018/C 182/03)
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Tribunal Supremo

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Endesa Generación, S.A.

      Verwerende partij: Administración General del Estado

      Prejudiciële vragen

               1)

               Staat het in artikel 191, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie neergelegde beginsel dat „de vervuiler betaalt”, in samenhang met de artikelen 20 en 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, waarin de grondbeginselen van gelijkheid en non-discriminatie zijn vastgelegd, betrokken op de regeling die is vervat in artikel 3, leden 1 en 2, van richtlijn 2009/72/EG (1), voor zover daarmee onder meer wordt beoogd een concurrerende en niet-discriminerende markt voor elektriciteit tot stand te brengen, die slechts mag worden verstoord om redenen van algemeen economisch belang, waaronder de bescherming van het milieu, in de weg aan de instelling van belastingen die uitsluitend worden geheven op ondernemingen die elektriciteit opwekken uit nucleaire energie, wanneer het werkelijke doel van deze belastingen niet milieugerelateerd is, maar gericht is op het verhogen van belastinginkomsten uit de productie van elektriciteit op een wijze die tot gevolg heeft dat deze ondernemingen, in vergelijking met andere ondernemingen die dezelfde activiteit verrichten, een grotere bijdrage moeten leveren aan de financiering van het tarieftekort?

               2)

               Staat het genoemde Europese recht eraan in de weg dat in een concurrerende, niet-discriminerende elektriciteitsmarkt milieubelastingen worden opgelegd op grond van de milieulast die inherent is aan nucleaire activiteiten, zonder dat dit op enigerlei wijze wordt geconcretiseerd in de wettelijke regeling (de rechtvaardiging wordt gegeven in de preambule van de wet), met als gevolg dat, met betrekking tot de belasting op de productie van verbruikte splijtstoffen en radioactieve afvalstoffen, de internalisering van de te dekken kosten niet wordt weerspiegeld in de wettekst met normatieve kracht, en er met betrekking tot de opslag van radioactieve afvalstoffen evenmin sprake is van enige concretisering, gegeven het feit dat de beheer- en opslagkosten reeds worden gedekt door andere belastingen, terwijl de bestemming van de opbrengsten bovendien niet duidelijk is bepaald en de genoemde ondernemingen zich gedwongen zien om wettelijke aansprakelijkheid te aanvaarden tot een bedrag van 1,2 miljard EUR?

               3)

               Staat artikel 3, lid 2, van richtlijn 2009/72/EG, waarin wordt bepaald dat de specifieke verplichtingen die in het algemeen belang, waaronder begrepen de bescherming van het milieu, worden opgelegd aan de sector van nucleaire elektriciteitsopwekking, duidelijk moeten zijn gedefinieerd en transparant, niet-discriminerend en controleerbaar moeten zijn, in de weg aan de bij wet 15/2012 ingestelde belastingen, wanneer de milieudoelstellingen en de definiërende kenmerken van milieubelastingen niet zijn geconcretiseerd in het deel van de wettelijke regeling dat normatieve kracht heeft?

               4)

               Staan de beginselen dat „de vervuiler betaalt”, zoals neergelegd in artikel 191, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en van gelijkheid en non-discriminatie, zoals vastgelegd in de artikelen 20 en 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en de artikelen 3 en 5 van richtlijn 2005/89/EG (2), voor zover zij beogen „de interne markt voor elektriciteit naar behoren te laten functioneren” door de lidstaten op te dragen „ervoor [te zorgen] dat de overeenkomstig deze richtlijn vastgestelde maatregelen niet discriminerend zijn en geen onredelijke belasting voor de marktdeelnemers […] vormen”, in de weg aan een nationale regeling die de lasten van de financiering van het tarieftekort verdeelt over alle ondernemingen in de elektriciteitssector, maar ondernemingen die elektriciteit opwekken uit nucleaire energie (met uitsluiting van ondernemingen die elektriciteit opwekken uit waterkracht, die wordt beschouwd als een hernieuwbare energiebron) relatief hogere belastingen oplegt, waardoor zij een grotere bijdrage moeten leveren dan andere ondernemingen die actief zijn in de energiemarkt, die deze hogere lasten niet hoeven te dragen en waarvan sommige meer milieuverontreiniging veroorzaken, welke hogere lasten worden gerechtvaardigd op grond van redenen van milieubescherming, gegeven de aan nucleaire activiteiten inherente risico’s en onzekerheden, zonder dat de kosten worden geconcretiseerd en zonder dat de milieudoelstellingen waaraan de opbrengsten zullen worden besteed worden omschreven, terwijl de kosten voor het beheer en de opslag van afvalstoffen reeds door andere belastingen worden gedekt en de ondernemingen die elektriciteit opwekken uit nucleaire energie wettelijke aansprakelijkheid hebben aanvaard, met als gevolg dat de in een geliberaliseerde interne markt vereiste vrije mededinging wordt vervalst ten voordele van elektriciteitsproducerende ondernemingen die deze milieubelastingen niet hoeven te dragen, hoewel zij gebruikmaken van productiebronnen die meer verontreiniging veroorzaken?

               5)

               Staat artikel 191, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, waarin het beginsel is neergelegd dat „de vervuiler betaalt”, in de weg aan een belasting op de productie van verbruikte splijtstoffen en radioactieve afvalstoffen die ontstaan bij de opwekking van elektriciteit uit nucleaire energie, die uitsluitend wordt geheven in de sector van nucleaire elektriciteitsopwekking en alle andere sectoren die dergelijke afvalstoffen zouden kunnen produceren buiten beschouwing laat, waardoor andere ondernemingen die een activiteit verrichten waarbij ze gebruikmaken van nucleair materiaal of nucleaire bronnen niet worden belast, ook al heeft die activiteit effect op milieubeschermingswaarden?

      (1)  Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit en tot intrekking van richtlijn 2003/54/EG (PB 2009, L 211, blz. 55).

      (2)  Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 18 januari 2006 inzake maatregelen om de zekerheid van de elektriciteitsvoorziening en de infrastructuurinvesteringen te waarborgen (PB 2006, L 33, blz. 22).


title: Zaak T-271/10 RENV: Arrest van het Gerecht van 11 april 2018 — H / Raad („Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Nationaal ambtenaar gedetacheerd bij de EUPM in Bosnië en Herzegovina — Besluit tot overplaatsing — Bevoegdheid van het hoofd van de EUPM tot overplaatsing van een gedetacheerd nationaal ambtenaar — Motiveringsplicht — Misbruik van bevoegdheid — Kennelijk onjuiste beoordeling — Psychisch geweld”)

text:
               28.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/20

         Arrest van het Gerecht van 11 april 2018 — H / Raad
   (Zaak T-271/10 RENV) (1)

   ((„Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - Nationaal ambtenaar gedetacheerd bij de EUPM in Bosnië en Herzegovina - Besluit tot overplaatsing - Bevoegdheid van het hoofd van de EUPM tot overplaatsing van een gedetacheerd nationaal ambtenaar - Motiveringsplicht - Misbruik van bevoegdheid - Kennelijk onjuiste beoordeling - Psychisch geweld”))
   (2018/C 182/22)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: H (vertegenwoordiger: M. Velardo, advocaat)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: A. Vitro en F. Naert, gemachtigden)

      Voorwerp

   In de eerste plaats een verzoek op grond van artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van, ten eerste, het besluit van 7 april 2010, ondertekend door het hoofd Personeelszaken van de politiemissie van de Europese Unie (EUPM) in Bosnië en Herzegovina, waarbij verzoekster is overgeplaatst naar de post „Criminal Justice Adviser — Prosecutor” bij het regionale bureau te Banja Luka (Bosnië en Herzegovina) en, ten tweede, het besluit van 30 april 2010, ondertekend door het hoofd van de missie als bedoeld in artikel 6 van besluit 2009/906/GBVB van de Raad van 8 december 2009 inzake de politiemissie van de Europese Unie (EUPM) in Bosnië en Herzegovina (BiH) (PB 2009, L 322, blz. 22), waarbij het besluit van 7 april 2010 is bevestigd, en, in de tweede plaats, een vordering tot vergoeding van de schade die verzoekster stelt te hebben geleden

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               H wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 221 van 14.8.2010.


title: Zaak T-574/17: Beschikking van het Gerecht van 21 maart 2018 — UD / Commissie („Openbare dienst — Begunstigde van een overlevingspensioen — Sociale zekerheid — Afwijzing van een verzoek om voorafgaande toestemming met het oog op de verkrijging van vergoeding van bepaalde ziektekosten — Nieuw verzoek — Louter bevestigend besluit — Beroepstermijn — Niet-ontvankelijkheid”)

text:
               28.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/23

         Beschikking van het Gerecht van 21 maart 2018 — UD / Commissie
   (Zaak T-574/17) (1)

   ((„Openbare dienst - Begunstigde van een overlevingspensioen - Sociale zekerheid - Afwijzing van een verzoek om voorafgaande toestemming met het oog op de verkrijging van vergoeding van bepaalde ziektekosten - Nieuw verzoek - Louter bevestigend besluit - Beroepstermijn - Niet-ontvankelijkheid”))
   (2018/C 182/27)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: UD (vertegenwoordigers: S. Orlandi en T. Martin, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: T. Bohr en M. Mensi, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie houdende weigering om verzoekster voorafgaande toestemming te verlenen met het oog op de verkrijging van vergoeding van bepaalde ziektekosten

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               UD wordt verwezen in haar eigen kosten en in de kosten van de Europese Commissie.

      (1)  PB C 369 van 30.10.2017.


title: Zaak C-82/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 6 februari 2018 — Endesa Generación, S.A./Administración General del Estado en Iberdrola Generación Nuclear, S.A.U.

text:
               28.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/4

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 6 februari 2018 — Endesa Generación, S.A./Administración General del Estado en Iberdrola Generación Nuclear, S.A.U.
   (Zaak C-82/18)
   (2018/C 182/04)
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Tribunal Supremo

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Endesa Generación, S.A.

      Verwerende partijen: Administración General del Estado en Iberdrola Generación Nuclear, S.A.U.

      Prejudiciële vragen

               1)

               Staat het in artikel 191, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie neergelegde beginsel dat „de vervuiler betaalt”, in samenhang met de artikelen 20 en 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, waarin de grondbeginselen van gelijkheid en non-discriminatie zijn vastgelegd, betrokken op de regeling die is vervat in artikel 3, leden 1 en 2, van richtlijn 2009/72/EG (1), voor zover daarmee onder meer wordt beoogd een concurrerende en niet-discriminerende markt voor elektriciteit tot stand te brengen, die slechts mag worden verstoord om redenen van algemeen economisch belang, waaronder de bescherming van het milieu, in de weg aan de instelling van belastingen die uitsluitend worden geheven op ondernemingen die elektriciteit opwekken uit nucleaire energie, wanneer het voornaamste doel van deze belastingen niet milieugerelateerd is, maar gericht is op het verhogen van belastinginkomsten uit de productie van elektriciteit op een wijze die tot gevolg heeft dat deze ondernemingen, in vergelijking met andere ondernemingen die dezelfde activiteit verrichten, een grotere bijdrage moeten leveren aan de financiering van het tarieftekort?

               2)

               Staat het Europese recht toe dat in een concurrerende, niet-discriminerende elektriciteitsmarkt milieubelastingen worden opgelegd op grond van de milieulast die inherent is aan nucleaire activiteiten, zonder dat dit op enigerlei wijze wordt geconcretiseerd in de wettelijke regeling (de rechtvaardiging wordt gegeven in de preambule van de wet), met als gevolg dat, met betrekking tot de belasting op de productie van verbruikte splijtstoffen en radioactieve afvalstoffen, de internalisering van de te dekken kosten niet wordt weerspiegeld in de wettekst met normatieve kracht, en er met betrekking tot de opslag van radioactieve afvalstoffen evenmin sprake is van enige concretisering, gegeven het feit dat de beheer- en opslagkosten reeds worden gedekt door andere belastingen, terwijl de bestemming van de opbrengsten bovendien niet duidelijk is bepaald en de genoemde ondernemingen zich gedwongen zien om wettelijke aansprakelijkheid te aanvaarden tot een bedrag van 1,2 miljard EUR?

               3)

               Wordt voldaan aan het vereiste in lid 2 van artikel 3 van genoemde richtlijn, te weten dat de verplichtingen die worden opgelegd op grond van een algemeen economisch belang, waaronder begrepen de bescherming van het milieu, duidelijk moeten zijn gedefinieerd en transparant, niet-discriminerend en controleerbaar moeten zijn, wanneer de milieudoelstellingen en de onderscheidende en definiërende kenmerken van milieubelastingen niet zijn omschreven in het deel van de wettelijke regeling dat normatieve kracht heeft?

               4)

               Staan de beginselen dat „de vervuiler betaalt”, zoals neergelegd in artikel 191, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, en van gelijkheid en non-discriminatie, zoals vastgelegd in de artikelen 20 en 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en de artikelen 3 en 5 van richtlijn 2005/89/EG, voor zover zij beogen „de interne markt voor elektriciteit naar behoren te laten functioneren” door de lidstaten op te dragen „ervoor [te zorgen] dat de overeenkomstig deze richtlijn vastgestelde maatregelen niet discriminerend zijn en geen onredelijke belasting voor de marktdeelnemers […] vormen”, in de weg aan een nationale regeling die de lasten van de financiering van het tarieftekort verdeelt over alle ondernemingen in de elektriciteitssector, maar ondernemingen die elektriciteit opwekken uit nucleaire energie (met uitsluiting van ondernemingen die elektriciteit opwekken uit waterkracht, die wordt beschouwd als een hernieuwbare energiebron) relatief hogere belastingen oplegt, waardoor zij een grotere bijdrage moeten leveren dan andere ondernemingen die actief zijn in de energiemarkt, die deze hogere lasten niet hoeven te dragen en waarvan sommige meer milieuverontreiniging veroorzaken, welke hogere lasten worden gerechtvaardigd op grond van redenen van milieubescherming, gegeven de aan nucleaire activiteiten inherente risico’s en onzekerheden, zonder dat de kosten worden geconcretiseerd en zonder dat de milieudoelstellingen waaraan de opbrengsten zullen worden besteed worden omschreven, terwijl op het beheer en de opslag van afvalstoffen reeds andere belastingen worden geheven en de ondernemingen die elektriciteit opwekken uit nucleaire energie wettelijke aansprakelijkheid hebben aanvaard, met als gevolg dat de in een geliberaliseerde interne markt vereiste vrije mededinging wordt vervalst ten voordele van elektriciteitsproducerende ondernemingen die deze milieubelastingen niet hoeven te dragen, hoewel zij gebruikmaken van productiebronnen die meer verontreiniging veroorzaken?

               5)

               Is een belasting op de productie van verbruikte splijtstoffen en radioactieve afvalstoffen die ontstaan bij de opwekking van elektriciteit uit nucleaire energie, die uitsluitend wordt geheven in de sector van nucleaire elektriciteitsopwekking en alle andere sectoren die dergelijke afvalstoffen zouden kunnen produceren buiten beschouwing laat, waardoor andere ondernemingen die een activiteit verrichten waarbij ze gebruikmaken van nucleair materiaal of nucleaire bronnen niet worden belast, ook al heeft die activiteit gevolgen voor het te beschermen milieuaspect, in strijd met het in artikel 191, lid 2, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie neergelegde beginsel dat „de vervuiler betaalt”?

      (1)  Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit en tot intrekking van richtlijn 2003/54/EG (PB 2009, L 211, blz. 55).


title: Zaak T-274/15: Arrest van het Gerecht van 10 april 2018 — Alcogroup en Alcodis/Commissie („Beroep tot nietigverklaring — Concurrentie — Kartels — Markten voor bio-ethanol en ethanol — Administratieve procedure — Beschikking waarbij een inspectie wordt gelast — Controlebevoegdheden van de Commissie — Bescherming van het vertrouwelijke karakter van de communicatie tussen advocaten en cliënten — Documenten die na een vorige inspectie zijn uitgewisseld — Weigering van de Commissie om de betrokken inbreukprocedures op te schorten — Niet voor beroep vatbare handeling — Niet-ontvankelijkheid”)

text:
               28.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/20

         Arrest van het Gerecht van 10 april 2018 — Alcogroup en Alcodis/Commissie
   (Zaak T-274/15) (1)

   ((„Beroep tot nietigverklaring - Concurrentie - Kartels - Markten voor bio-ethanol en ethanol - Administratieve procedure - Beschikking waarbij een inspectie wordt gelast - Controlebevoegdheden van de Commissie - Bescherming van het vertrouwelijke karakter van de communicatie tussen advocaten en cliënten - Documenten die na een vorige inspectie zijn uitgewisseld - Weigering van de Commissie om de betrokken inbreukprocedures op te schorten - Niet voor beroep vatbare handeling - Niet-ontvankelijkheid”))
   (2018/C 182/23)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partijen: Alcogroup (Brussel, België) en Alcodis (Brussel) (vertegenwoordigers: P. de Bandt, J. Dewispelaere en J. Probst, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: T. Christoforou, C. Giolito, V. Bottka en F. Jimeno Fernández, gemachtigden)

      Interveniënten aan de zijde van verzoekende partijen: Orde van Vlaamse Balies (Brussel) (vertegenwoordigers: aanvankelijk T. Bontinck en P. Goffinet, vervolgens F. Wijckmans, S. Engelen en S. De Keer, advocaten), Ordre des barreaux francophones et germanophone (Brussel) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, A. Guillerme en P. Goffinet, advocaten), en Ordre français des avocats du barreau de Bruxelles (Brussel) (vertegenwoordigers: T. Bontinck, A. Guillerme en P. Goffinet, advocaten)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van besluit C(2015) 1769 final van de Commissie van 12 maart 2015, dat gericht is tot Alcogroup alsook tot alle vennootschappen die rechtstreeks of onrechtstreeks door haar worden gecontroleerd, waaronder Alcodis, welk besluit betrekking heeft op een procedure die gebaseerd is op artikel 20, lid 4, van verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad (AT.40244 — Bioethanol), en van de brief van de Commissie aan Alcogroup van 8 mei 2015 in het kader van de onderzoeken AT.40244 — Bioethanol en AT.40054 — Oil and Biofuel Markets.

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               Alcogroup en Alcodis worden verwezen in hun eigen kosten en in die van de Europese Commissie, daaronder begrepen de kosten van de procedure in kort geding.

               3)

               De Orde van Vlaamse Balies, de Ordre des barreaux francophones et germanophone en de Ordre français des avocats du barreau de Bruxelles zullen hun eigen kosten in de onderhavige procedure dragen.

      (1)  PB C 279 van 24.8.2015.


title: Zaak C-180/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 9 maart 2018 — Agrenergy Srl / Ministero dello Sviluppo Economico

text:
               28.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/12

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 9 maart 2018 — Agrenergy Srl / Ministero dello Sviluppo Economico
   (Zaak C-180/18)
   (2018/C 182/14)
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Consiglio di Stato

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Agrenergy Srl

      Verwerende partij: Ministero dello Sviluppo Economico

      Prejudiciële vraag

   Moet artikel 3, lid 3, onder a), van richtlijn 2009/28/EG (1) — mede gelet op het beginsel van de bescherming van het gewettigd vertrouwen en het geheel van regelingen die op grond van de richtlijn zijn ingevoerd ter bevordering van het opwekken van energie uit hernieuwbare bronnen — aldus worden uitgelegd dat het met het Unierecht onverenigbaar is dat de Italiaanse regering in nationale wetgeving de mogelijkheid heeft gekregen om de hoogte van de eerder vastgestelde bedragen van de stimuleringsmaatregelen bij opeenvolgende uitvoeringsbesluiten te verlagen of zelfs tot nul terug te brengen.

      (1)  Richtlijn 2009/28/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 ter bevordering van het gebruik van energie uit hernieuwbare bronnen en houdende wijziging en intrekking van richtlijn 2001/77/EG en richtlijn 2003/30/EG (PB L 140, blz. 16).


title: Zaak T-732/16 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 22 maart 2018 — Valencia Club de Fútbol/Commissie („Kort geding — Staatssteun — Steun van Spanje aan bepaalde betaaldvoetbalclubs — Overheidsgarantie van een overheidsinstantie — Besluit waarbij de steun onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard — Verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging — Geen spoedeisendheid”)

text:
               28.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/21

         Beschikking van de president van het Gerecht van 22 maart 2018 — Valencia Club de Fútbol/Commissie
   (Zaak T-732/16 R)
   ((„Kort geding - Staatssteun - Steun van Spanje aan bepaalde betaaldvoetbalclubs - Overheidsgarantie van een overheidsinstantie - Besluit waarbij de steun onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard - Verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging - Geen spoedeisendheid”))
   (2018/C 182/24)
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Valencia Club de Fútbol, S.A.D. (Valencia, Spanje) (vertegenwoordigers: J. García-Gallardo Gil-Fournier en A. Guerrero Righetto, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Luengo, B. Stromsky en P. Němečková, gemachtigden)

      Interveniënt aan de zijde van verzoekende partij: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: A. Gavela Llopis, gemachtigde)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens de artikelen 278 en 279 VWEU tot opschorting van de tenuitvoerlegging van besluit (EU) 2017/365 van de Commissie van 4 juli 2016 betreffende de staatssteun SA.36387 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2013/CP) van Spanje ten gunste van Valencia Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva, Hércules Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva en Elche Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva (PB 2017, L 55, blz. 12)

      Dictum

               1)

               Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.

               2)

               De beschikking van 10 november 2016, Valencia Club de Fútbol/Commissie (T-732/16 R), wordt ingetrokken.

               3)

               De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.


title: Zaak T-34/18: Beroep ingesteld op 24 januari 2018 — Giove Gas/EUIPO — Primagaz (KALON AL CENTRO DELLA FAMIGLIA)

text:
               28.5.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/23

         Beroep ingesteld op 24 januari 2018 — Giove Gas/EUIPO — Primagaz (KALON AL CENTRO DELLA FAMIGLIA)
   (Zaak T-34/18)
   (2018/C 182/28)
   Taal van het verzoekschrift: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Giove Gas Srl (Tarquinia, Italië) (vertegenwoordigers: A. Bergonzini en F. Dinelli, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Compagnie des gaz de petrole Primagaz (Parijs, Frankrijk)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Houder van het betrokken merk: verzoekende partij

      Betrokken merk: Uniebeeldmerk met de woordelementen „KALON AL CENTRO DELLA FAMIGLIA” — inschrijvingsaanvraag nr. 14 740 559

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 27 november 2017 in zaak R 1271/2017-2

      Conclusies

               —

               de bestreden beslissing volledig hervormen;

               —

               gelasten dat het merk wordt geregistreerd.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 1001/2017.