201806010061915562018/C 211/292002018TC21120180618NL01NLINFO_JUDICIAL20180320232311Zaak T-200/18: Beroep ingesteld op 20 maart 2018 — Fersher Developments en Lisin/Commissie en ECB
 ---documentbreak--- C2112018NL2310120180320NL0029231231Beroep ingesteld op 20 maart 2018 — Fersher Developments en Lisin/Commissie en ECB
   (Zaak T-200/18)2018/C 211/29Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partijen: Fersher Developments LTD (Nicosia, Cyprus) en Vladimir Lisin (vertegenwoordiger: R. Nowinski, barrister)

      Verwerende partijen: Europese Commissie en Europese Centrale Bank

      Conclusies

            —

            veroordeling van de Europese Unie tot vergoeding van de schade die verzoekers hebben geleden ten gevolge van de vaststelling en de toepassing van het memorandum van overeenstemming over de specifieke economische beleidsvoorwaarden, ten belope van de in het verzoekschrift vermelde bedragen of enig ander bedrag dat het Gerecht passend acht;

            —

            verwijzing van de Europese Unie in de kosten van het onderhavige beroep.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoekers drie middelen aan, die in wezen identiek zijn aan of vergelijkbaar zijn met die welke zijn aangevoerd in zaak T-161/15, Brinkmann (Steel Trading) e.a./Commissie en ECB.


201806010401917412018/C 211/09972017CJC21120180618NL01NLINFO_JUDICIAL201804267711Zaak C-97/17: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 26 april 2018 — Europese Commissie / Republiek Bulgarije [Niet-nakoming — Natuurbescherming — Richtlijn 2009/147/EG — Behoud van de vogelstand — Speciale beschermingszone (SBZ) — Aanwijzing van de naar aantal en oppervlakte voor de instandhouding van de in bijlage I bij richtlijn 2009/147 vermelde vogelsoorten meest geschikte gebieden als SBZ — Voor de instandhouding van vogels belangrijk gebied (IBA) — IBA Rila — Gedeeltelijke aanwijzing van de IBA Rila als SBZ]
 ---documentbreak--- C2112018NL710120180426NL00097171Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 26 april 2018 — Europese Commissie / Republiek Bulgarije
   (Zaak C-97/17) (
         1
      )
   „[Niet-nakoming — Natuurbescherming — Richtlijn 2009/147/EG — Behoud van de vogelstand — Speciale beschermingszone (SBZ) — Aanwijzing van de naar aantal en oppervlakte voor de instandhouding van de in bijlage I bij richtlijn 2009/147 vermelde vogelsoorten meest geschikte gebieden als SBZ — Voor de instandhouding van vogels belangrijk gebied (IBA) — IBA Rila — Gedeeltelijke aanwijzing van de IBA Rila als SBZ]”2018/C 211/09Procestaal: Bulgaars
      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Mihaylova en C. Hermes, gemachtigden)

      Verwerende partij: Republiek Bulgarije (vertegenwoordigers: E. Petranova en L. Zaharieva, gemachtigden)

      Dictum

            1)

            Door het voor de instandhouding van vogels belangrijke gebied, dat zich over het Rilamassief uitstrekt, niet in zijn geheel als speciale beschermingszone op te nemen, heeft de Republiek Bulgarije niet de naar aantal en oppervlakte meest geschikte gebieden voor de instandhouding van de in bijlage I bij richtlijn 2009/147/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 november 2009 inzake het behoud van de vogelstand vermelde soorten aangewezen, zodat deze lidstaat de krachtens artikel 4, lid 1, van deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen.

            2)

            De Republiek Bulgarije wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 121 van 18.4.2017.


201806010371917332018/C 211/171932018CJC21120180618NL01NLINFO_JUDICIAL20180319141521Zaak C-193/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (Duitsland) op 19 maart 2018 — Google LLC / Bundesrepublik Deutschland
 ---documentbreak--- C2112018NL1410120180319NL0017141152Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (Duitsland) op 19 maart 2018 — Google LLC / Bundesrepublik Deutschland
   (Zaak C-193/18)2018/C 211/17Procestaal: Duits
      Verwijzende rechter

   Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Google LLC

      Verwerende partij: Bundesrepublik Deutschland

      Prejudiciële vragen

            1)

            Dient het begrip „dienst die geheel of hoofdzakelijk bestaat in het overbrengen van signalen via elektronische-communicatienetwerken” in artikel 2, onder c), van kaderrichtlijn 2002/21/EG (
                  1
               ) aldus te worden uitgelegd dat het ook webgebaseerde e-maildiensten omvat of kan omvatten die via het open internet ter beschikking worden gesteld en die zelf geen toegang tot internet verschaffen?

                     a)

                     Dient dit begrip meer in het bijzonder aldus te worden uitgelegd dat reeds de verwerking door middel van informatietechnologie die de aanbieder van een dergelijke e-maildienst via zijn e-mailservers verricht doordat hij de IP-adressen van de betrokken fysieke verbindingen aan de e-mailadressen toewijst en de in datapakketten opgedeelde e-mails op basis van verschillende internetprotocollen op het open internet plaatst of — omgekeerd — dergelijke e-mails ontvangt, reeds als het „overbrengen van signalen” dient te worden beschouwd of geschiedt het „overbrengen van signalen” pas wanneer de internet (access) provider deze datapakketten via het internet doorstuurt?

                     b)

                     Dient dit begrip meer in het bijzonder aldus te worden uitgelegd dat wanneer de internet (access) provider de in datapakketten opgedeelde e-mails via het open internet doorstuurt, dat doorsturen aan de aanbieder van een dergelijke e-maildienst kan worden toegerekend, zodat ook deze in zoverre een dienst verstrekt die bestaat in het „overbrengen van signalen”? Onder welke voorwaarden is in voorkomend geval een dergelijke toerekening mogelijk?

                     c)

                     Voor het geval dat de aanbieder van een dergelijke e-maildienst zelf signalen overbrengt of hem in elk geval de overbrenging van signalen door de internet (access) provider kan worden toegerekend: kan het begrip meer in het bijzonder aldus worden uitgelegd dat een dergelijke e-maildienst, ongeacht eventuele aanvullende functies van de dienst zoals het bewerken, opslaan en sorteren van e-mails of het beheren van contactgegevens en ongeacht de technische inspanning van de aanbieder met betrekking tot de verschillende functies, ook „geheel of hoofdzakelijk” bestaat in het overbrengen van signalen, aangezien functioneel beschouwd vanuit het perspectief van de gebruiker de communicatiefunctie van de dienst op de voorgrond staat?

            2)

            Voor het geval dat het in punt 1 genoemde begrip aldus dient te worden uitgelegd dat het in beginsel geen e-maildiensten omvat die via het open internet ter beschikking worden gesteld en die zelf geen toegang tot internet verschaffen: kunnen de criteria voor dit begrip bij wijze van uitzondering toch vervuld zijn wanneer de aanbieder van een dergelijke dienst tegelijk een aantal eigen, op het internet aangesloten elektronische-communicatienetwerken exploiteert die in ieder geval ook voor de doeleinden van de e-maildienst kunnen worden gebruikt? Onder welke voorwaarden is dit in voorkomend geval mogelijk?

            3)

            Hoe dient het criterium „gewoonlijk tegen vergoeding aangeboden” in artikel 2, onder c), van kaderrichtlijn 2002/21/EG te worden uitgelegd?

                     a)

                     Is in het bijzonder vereist dat de gebruiker van de dienst daarvoor een bijdrage betaalt of kan de vergoeding er ook in bestaan dat de gebruiker een andere tegenprestatie levert die voor de aanbieder van de dienst van economisch belang is, bijvoorbeeld doordat de gebruiker actief persoonsgegevens of andere gegevens ter beschikking stelt of doordat deze gegevens door de aanbieder van de dienst op andere wijze bij het gebruik van de dienst worden vastgelegd?

                     b)

                     Is meer in het bijzonder vereist dat de vergoeding dient te worden betaald door degene te wiens behoeve de dienst wordt verricht, of kan ook gedeeltelijke of volledige financiering van de dienst door derden, bijvoorbeeld uit reclame op de website van de aanbieder, volstaan?

                     c)

                     Heeft, meer in het bijzonder, het begrip „gewoonlijk” in deze samenhang betrekking op de omstandigheden waarin de aanbieder van een concrete dienst deze dienst aanbiedt, of op de omstandigheden waarin identieke of vergelijkbare diensten in het algemeen worden aangeboden?

      (
         1
      )	Richtlijn 2002/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronische-communicatienetwerken en -diensten (Kaderrichtlijn) (PB 2002, L 108, blz. 33).


201806010071915472018/C 211/302082018TC21120180618NL01NLINFO_JUDICIAL20180323232422Zaak T-208/18: Beroep ingesteld op 23 maart 2018 — Nessim Daoud e.a./Raad e.a.
 ---documentbreak--- C2112018NL2320120180323NL0030232242Beroep ingesteld op 23 maart 2018 — Nessim Daoud e.a./Raad e.a.
   (Zaak T-208/18)2018/C 211/30Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partijen: Magdy Milad Nessim Daoud (Blainville, Canada), Larsennar Ltd (Tortola, Britse Maagdeneilanden) en Maxim Zakharchenko (Nicosia, Cyprus) (vertegenwoordigers: A. Markides, M. Ioannides, C. Velaris en C. Velaris, advocaten, A. Robertson, QC en G. Rothschild, barrister)

      Verwerende partijen: Raad van de Europese Unie, Europese Commissie, Europese Centrale Bank, Eurogroep (vertegenwoordigd door de Raad van de Europese Unie) en de Europese Unie (vertegenwoordigd door de Europese Commissie)

      Conclusies

            —

            verweerders veroordelen tot betaling van de bedragen die zijn weergegeven in het schema in de bijlage bij het verzoekschrift, vermeerderd met rente vanaf 26 maart 2013 tot de uitspraak van het Hof;

      of subsidiair:

            —

            verklaren dat verweerders niet-contractueel aansprakelijk zijn en bepalen welke procedure moet worden gevolgd om vast te stellen welke door verzoekers geleden schade daadwerkelijk voor vergoeding in aanmerking komt;

      en in elk geval:

            —

            verweerders verwijzen in de kosten van het onderhavige beroep.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoekers twee middelen aan, die in wezen identiek zijn aan of vergelijkbaar zijn met die welke zijn aangevoerd in zaak T-147/18, APG Intercon e.a./Raad e.a.


201806010261917492018/C 211/182052018CJC21120180618NL01NLINFO_JUDICIAL20180320151511Zaak C-205/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curte de Apel Pitești (Roemenië) op 20 maart 2018 — Maria-Cristina Dospinescu, Filofteia-Camelia Ganea, Petre Sinca, Luminița-Maria Ioniță, Maria Burduv, Raluca-Marinela Trașcă / Spitalul Județean de Urgență Vâlcea
 ---documentbreak--- C2112018NL1510120180320NL0018151151Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curte de Apel Pitești (Roemenië) op 20 maart 2018 — Maria-Cristina Dospinescu, Filofteia-Camelia Ganea, Petre Sinca, Luminița-Maria Ioniță, Maria Burduv, Raluca-Marinela Trașcă / Spitalul Județean de Urgență Vâlcea
   (Zaak C-205/18)2018/C 211/18Procestaal: Roemeens
      Verwijzende rechter

   Curtea de Apel Pitești

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen in hoger beroep: Maria-Cristina Dospinescu, Filofteia-Camelia Ganea, Petre Sinca, Luminița-Maria Ioniță, Maria Burduv, Raluca-Marinela Trașcă

      Verwerende partij in hoger beroep: Spitalul Județean de Urgență Vâlcea

      Prejudiciële vraag

   Moeten artikel 114, lid 3, artikel 151 en artikel 153 VWEU alsook kaderrichtlijn 89/391/EEG (
         1
      ) en de daaropvolgende specifieke richtlijnen aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzetten dat een lidstaat termijnen en procedures invoert waardoor de toegang tot de rechter om te doen vaststellen dat op bepaalde arbeidsplaatsen speciale omstandigheden gelden wordt ontzegd, zodat nieuwe werknemers het recht op veiligheid en gezondheid op het werk wordt ontzegd, dat hun als gevolg van de vaststelling van dergelijke omstandigheden overeenkomstig de nationale bepalingen toekomt?
   (
         1
      )	Richtlijn 89/391/EEG van de Raad van 12 juni 1989 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk (PB 1989, L 183, blz. 1).


201806010131915522018/C 211/23472016TC21120180618NL01NLINFO_JUDICIAL20180503191911Zaak T-47/16: Arrest van het Gerecht van 3 mei 2018 — Sigma Orionis/REA („Arbitragebeding — Kaderprogramma voor onderzoek en innovatie „Horizon 2020” — Opschorting van betalingen uit een subsidieovereenkomst ten gevolge van een financiële audit — Vordering tot betaling van de door het Uitvoerend Agentschap onderzoek (REA) verschuldigde bedragen in het kader van de uitvoering van een subsidieovereenkomst”)
 ---documentbreak--- C2112018NL1910120180503NL0023191191Arrest van het Gerecht van 3 mei 2018 — Sigma Orionis/REA
   (Zaak T-47/16) (
         1
      )
   „(„Arbitragebeding — Kaderprogramma voor onderzoek en innovatie „Horizon 2020” — Opschorting van betalingen uit een subsidieovereenkomst ten gevolge van een financiële audit — Vordering tot betaling van de door het Uitvoerend Agentschap onderzoek (REA) verschuldigde bedragen in het kader van de uitvoering van een subsidieovereenkomst”)”2018/C 211/23Procestaal: Frans
      Partijen

      Verzoekende partij: Sigma Orionis SA (Valbonne, Frankrijk) (vertegenwoordigers: S. Orlandi en T. Martin, advocaten)

      Verwerende partij: Uitvoerend Agentschap onderzoek (REA) (vertegenwoordigers: S. Payan-Lagrou en V. Canetti, gemachtigden, bijgestaan door D. Waelbroeck en A. Duron, advocaten)

      Voorwerp

   Verzoek op grond van artikel 272 VWEU strekkende tot veroordeling van het REA om aan de verzoekende partij de bedragen te betalen die verschuldigd zijn op grond van een in het kader van het kaderprogramma voor onderzoek en innovatie „Horizon 2020” gesloten subsidieovereenkomst

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            Sigma Orionis SA wordt verwezen in de kosten, met inbegrip van de kosten van de procedure in kort geding.

      (
         1
      )	PB C 98 van 14.3.2016.


201806010301917522018/C 211/192332018CJC21120180618NL01NLINFO_JUDICIAL20180329161611Zaak C-233/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Arbeidshof te Brussel (België) op 29 maart 2018 — Zubair Haqbin tegen Federaal Agentschap voor de opvang van asielzoekers
 ---documentbreak--- C2112018NL1610120180329NL0019161161Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Arbeidshof te Brussel (België) op 29 maart 2018 — Zubair Haqbin tegen Federaal Agentschap voor de opvang van asielzoekers
   (Zaak C-233/18)2018/C 211/19Procestaal: Nederlands
      Verwijzende rechter

   Arbeidshof te Brussel

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoeker: Zubair Haqbin

      Verweerder: Federaal Agentschap voor de opvang van asielzoekers

      Prejudiciële vragen

            1)

            Moet artikel 20, leden 1 tot en met 3, van de richtlijn (
                  1
               ) zo uitgelegd worden dat zij op limitatieve wijze de gevallen bepalen waarin de materiële opvangvoorzieningen kunnen beperkt of ingetrokken worden, of blijkt uit artikel 20, leden 4 en 5 dat de intrekking van het recht op materiële opvangvoorzieningen ook kan gebeuren bij wijze van sanctie op ernstige inbreuken op de regels met betrekking tot opvangcentra en ernstige vormen van geweld?

            2)

            Moet artikel 20, leden 5 en 6, zo uitgelegd worden dat de lidstaten, alvorens een beslissing te nemen met betrekking tot de beperking of intrekking van de materiële opvangvoorzieningen of sancties, en in het kader van deze beslissingen, de nodige maatregelen moeten vastleggen die het recht op een waardige levensstandaard tijdens de periode van uitsluiting waarborgen, of kan aan deze bepalingen tegemoet gekomen worden door een systeem waarbij, na de beslissing tot beperking of intrekking van de materiële opvangvoorziening, wordt nagegaan of de persoon die het voorwerp uitmaakt van de beslissing, een waardige levensstandaard geniet en desgevallend op dat ogenblik remediërende maatregelen worden genomen.

            3)

            Moet artikel 20, leden 4 tot en met 6, samen gelezen met de artikelen 14, 21, 22, 23 en 24 van de richtlijn en met de artikelen 1, 3, 4 en 24 van het Handvest van de Grondrechten van de Europese Unie, zo uitgelegd worden dat een maatregel of sanctie tot tijdelijke (of definitieve) uitsluiting uit het recht op materiële opvangvoorzieningen, mogelijk is, of niet mogelijk, ten aanzien van een minderjarige, meer in het bijzonder ten aanzien van de niet-begeleide minderjarige.

      (
         1
      )	Richtlijn 2013/33/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 tot vaststelling van normen voor de opvang van verzoekers om internationale bescherming (PB 2013, L 180, blz. 96).


201806010361917382018/C 211/10662018CJC21120180618NL01NLINFO_JUDICIAL201802017822Zaak C-66/18: Beroep ingesteld op 1 februari 2018 — Europese Commissie/Hongarije
 ---documentbreak--- C2112018NL720120180201NL00107282Beroep ingesteld op 1 februari 2018 — Europese Commissie/Hongarije
   (Zaak C-66/18)2018/C 211/10Procestaal: Hongaars
      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: V. Di Bucci, L. Malferrari, B. De Meester en K. Talabér-Ritz, gemachtigden)

      Verwerende partij: Hongarije

      Conclusies

   De Commissie verzoekt het Hof:

            —

            vast te stellen dat Hongarije niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op hem rusten krachtens

                     —

                     artikel XVII van de [Algemene Overeenkomst betreffende de handel in diensten (GATS)], voor zover het bij § 76, lid 1, onder a), van wet CCIV van 2011, zoals gewijzigd, buitenlandse instellingen voor hoger onderwijs die buiten de EER gevestigd zijn de verplichting oplegt een internationale overeenkomst te sluiten als voorwaarde om diensten op het gebied van onderwijs aan te bieden;

                     —

                     artikel 16 van richtlijn 2006/123/EG (
                           1
                        ) en in elk geval de artikelen 49 VWEU en 56 VWEU, alsook artikel XVII GATS, voor zover het bij § 76, lid 1, onder b), van wet CCIV van 2011, zoals gewijzigd, van buitenlandse instellingen voor hoger onderwijs verlangt dat zij hoger onderwijs aanbieden in hun land van oorsprong;

                     —

                     artikel 13, artikel 14, lid 3, en artikel 16 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, in samenhang met de voormelde beperkingen;

            —

            Hongarije te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Wet CCIV van 2011 betreffende het nationaal hoger onderwijs vormt de rechtsgrondslag voor het verrichten van diensten op het gebied van hoger onderwijs in Hongarije. § 76, lid 1, onder a), daarvan bepaalt dat een buitenlandse instelling voor hoger onderwijs op Hongaars grondgebied opleidingen die worden afgesloten met een diploma slechts mag aanbieden als tussen de Hongaarse regering en de regering van de staat waar de buitenlandse instelling voor hoger onderwijs gevestigd is, een bindende internationale overeenkomst is gesloten inzake de principiële steun waarop de instelling kan rekenen om in Hongarije een activiteit uit te oefenen. In het geval van een federale staat wordt een dergelijke overeenkomst gebaseerd op een voorafgaandelijk met de centrale regering gesloten overeenkomst wanneer deze laatste niet bevoegd is om bindende internationale overeenkomsten te sluiten.
   Voorts bepaalt § 76, lid 1, onder b), van wet CCIV van 2011 dat buitenlandse instellingen voor hoger onderwijs die activiteiten ontplooien in Hongarije, in het land waar zij gevestigd zijn als instelling voor hoger onderwijs moeten zijn erkend door de staat en concreet opleidingen op het niveau van het hoger onderwijs moeten aanbieden.
   Op 27 april 2017 heeft de Commissie tegen Hongarije een procedure wegens niet-nakoming ingeleid in verband met wet CCIV van 2011, zoals gewijzigd.
   Aangezien de Commissie geen genoegen kon nemen met het antwoord van Hongarije heeft zij dit land op 14 juli 2017 een met redenen omkleed advies gestuurd, waarmee zij is overgegaan tot de volgende fase van de procedure wegens niet-nakoming.
   Omdat de Commissie ook het antwoord op het met redenen omkleed advies ontoereikend achtte, heeft zij besloten de zaak voor te leggen aan het Hof met het verzoek vast te stellen dat Hongarije de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens artikel XVII GATS, artikel 16 van richtlijn 2006/123/EG, de artikelen 49 VWEU en 56 VWEU, alsook artikel 13, artikel 14, lid 3, en artikel 16 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.
   (
         1
      )	Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 betreffende diensten op de interne markt (PB 2006, L 376, blz. 36).


201806010251917472018/C 211/202422018CJC21120180618NL01NLINFO_JUDICIAL20180405161722Zaak C-242/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Varhoven administrativen sad (Bulgarije) op 5 april 2018 — „UniCredit Leasing” EAD / Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” — Sofia pri Tsentralno upravlenie na NAP
 ---documentbreak--- C2112018NL1620120180405NL0020162172Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Varhoven administrativen sad (Bulgarije) op 5 april 2018 — „UniCredit Leasing” EAD / Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” — Sofia pri Tsentralno upravlenie na NAP
   (Zaak C-242/18)2018/C 211/20Procestaal: Bulgaars
      Verwijzende rechter

   Varhoven administrativen sad

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij tot cassatie:„UniCredit Leasing” EAD

      Verwerende partij in cassatie: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” — Sofia pri Tsentralno upravlenie na NAP

      Prejudiciële vragen

            1)

            Is het op grond van artikel 90, lid 1, van richtlijn 2006/112/EG betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (
                  1
               ), ingeval van opzegging van een financiële leaseovereenkomst, toegestaan dat de maatstaf van heffing wordt verlaagd en dat de belasting over de toegevoegde waarde, die
                  bij een definitieve naheffingsaanslag werd vastgesteld
                op basis van een maatstaf van heffing bestaande uit het totale bedrag van de maandelijkse leasetermijnen voor de gehele looptijd van de overeenkomst, wordt terugbetaald?

            2)

            Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord: op welk van de in artikel 90, lid 1, van de richtlijn genoemde gevallen kan de leasinggever, ingeval van opzegging van een leaseovereenkomst wegens gedeeltelijke niet-betaling van de verschuldigde leasetermijnen, zich ten aanzien van een lidstaat beroepen om te eisen dat de maatstaf van heffing wordt verlaagd naar rato van de verschuldigde termijnen die in het tijdvak vanaf de staking van de betaling ervan tot aan het tijdstip van de opzegging van de overeenkomst echter niet werden betaald, met dien verstande dat de opzegging geen terugwerkende kracht heeft en dit door een clausule in de overeenkomst zelf wordt bevestigd?

            3)

            Mag uit de uitlegging van artikel 90, lid 2, van de btw-richtlijn de conclusie getrokken worden dat in een geval als het onderhavige sprake is van een uitzondering op artikel 90, lid 1, van de btw-richtlijn?

            4)

            Mag op grond van de uitlegging van artikel 90, lid 1, van de btw-richtlijn worden aangenomen dat onder het begrip „verbreking” in deze bepaling ook het geval valt waarin de leasinggever, in het kader van een financiële leaseovereenkomst met uitdrukkelijk overeengekomen eigendomsoverdracht, niet meer de betaling van de leasetermijnen door de leasingnemer kan eisen omdat de leasinggever de leaseovereenkomst wegens niet-nakoming van de overeenkomst door de leasingnemer heeft opgezegd, maar waarin de leasinggever evenwel krachtens de overeenkomst recht heeft op schadevergoeding ten belope van het totale bedrag van de niet-betaalde leasetermijnen die tot aan het einde van de leaseduur opeisbaar worden?

      (
         1
      )	PB 2006, L 347, blz. 1.


201806010411917392018/C 211/11782018CJC21120180618NL01NLINFO_JUDICIAL201802068921Zaak C-78/18: Beroep ingesteld op 6 februari 2018 — Europese Commissie/Hongarije
 ---documentbreak--- C2112018NL810120180206NL00118192Beroep ingesteld op 6 februari 2018 — Europese Commissie/Hongarije
   (Zaak C-78/18)2018/C 211/11Procestaal: Hongaars
      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: V. Di Bucci, L. Malferrari en K. Talabér-Ritz, gemachtigden)

      Verwerende partij: Hongarije

      Conclusies

   De Commissie verzoekt het Hof:

            —

            vast te stellen dat Hongarije de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 63 VWEU en de artikelen 7, 8 en 12 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, aangezien het bij de a külföldről támogatott szervezetek átláthatóságáról szóló 2017. évi LXXVI. törvény (wet LXXVI van 2017 betreffende transparantie van organisaties die financiële steun ontvangen uit het buitenland) discriminerende, onnodige en ongerechtvaardigde beperkingen heeft ingevoerd voor buitenlandse giften aan Hongaarse civielrechtelijke organisaties. Die wet legt bepaalde categorieën van civielrechtelijke organisaties — die welke rechtstreeks of indirect buitenlandse financiële steun boven een bepaald bedrag ontvangen — verplichtingen op inzake registratie, aangifte en transparantie, en voorziet bovendien in de mogelijkheid tot het treffen van sancties jegens organisaties die niet aan die verplichtingen voldoen;

            —

            Hongarije te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Wet LXXVI van 2017 betreffende transparantie van organisaties die financiële steun ontvangen uit het buitenland legt bepaalde categorieën van civielrechtelijke organisaties — die welke rechtstreeks of indirect buitenlandse financiële steun boven een bepaald bedrag ontvangen — nieuwe verplichtingen op inzake registratie, aangifte, transparantie en publiciteit, en voorziet bovendien in de mogelijkheid tot het treffen van sancties jegens organisaties die niet aan die verplichtingen voldoen.
   Op 14 juli 2017 heeft de Commissie tegen Hongarije een procedure wegens niet-nakoming ingeleid in verband met wet LXXVI van 2017.
   Aangezien de Commissie geen genoegen kon nemen met het antwoord van Hongarije is zij overgegaan tot de volgende fase van de procedure wegens niet-nakoming en heeft zij dit land op 5 oktober 2017 een met redenen omkleed advies gestuurd.
   Omdat de Commissie ook het antwoord op het met redenen omkleed advies ontoereikend achtte, heeft zij besloten de zaak voor te leggen aan het Hof met het verzoek vast te stellen dat Hongarije de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 63 VWEU en de artikelen 7, 8 en 12 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.


201806010291917512018/C 211/022332016CJC21120180618NL01NLINFO_JUDICIAL201804262321Zaak C-233/16: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 26 april 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo — Spanje) — Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED) / Generalitat de Catalunya (Prejudiciële verwijzing — Regionale belasting op grote handelszaken — Vrijheid van vestiging — Bescherming van het milieu en ruimtelijke ordening — Staatssteun — Selectieve maatregel — Brief van de Commissie waarin wordt meegedeeld dat een klacht niet verder wordt behandeld — Bestaande steun)
 ---documentbreak--- C2112018NL210120180426NL00022132Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 26 april 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo — Spanje) — Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED) / Generalitat de Catalunya
   (Zaak C-233/16) (
         1
      )
   „(Prejudiciële verwijzing — Regionale belasting op grote handelszaken — Vrijheid van vestiging — Bescherming van het milieu en ruimtelijke ordening — Staatssteun — Selectieve maatregel — Brief van de Commissie waarin wordt meegedeeld dat een klacht niet verder wordt behandeld — Bestaande steun)”2018/C 211/02Procestaal: Spaans
      Verwijzende rechter

   Tribunal Supremo

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED)

      Verwerende partij: Generalitat de Catalunya

      Dictum

            1)

            De artikelen 49 en 54 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een belasting als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die op grote handelszaken drukt.

            2)

            Een belasting als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die hoofdzakelijk afhankelijk van hun verkoopoppervlakte op grote handelszaken drukt, vormt geen staatssteun in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU omdat zij voor zaken met een verkoopoppervlakte van minder dan 2500 m2 in een vrijstelling voorziet. Een dergelijke belasting vormt evenmin staatssteun in de zin van die bepaling omdat zij voor zaken waarvan de activiteiten zijn gewijd aan tuinartikelen, de verkoop van voertuigen, bouwmaterialen, gereedschapswerktuigen en industriële componenten in een vrijstelling voorziet of omdat zij zaken waarvan de activiteiten betrekking hebben op de verkoop van meubels, sanitair en deuren en ramen alsook bouwmarkten voor een vermindering van de belastbare grondslag met 60 % in aanmerking laat komen, aangezien die zaken het milieu en de ruimtelijke ordening minder aantasten dan de andere. Het staat aan de verwijzende rechterlijke instantie om te verifiëren of dit laatste ook het geval is.
            Een dergelijke belasting vormt wel staatssteun in de zin van die bepaling voor zover grote collectieve winkelfaciliteiten met een verkoopoppervlakte van 2500 m2 of meer daarvan zijn vrijgesteld.

            3)

            In omstandigheden als door de verwijzende rechterlijke instantie beschreven, kan de staatssteun die voortvloeit uit een belastingregeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, geen bestaande steun vormen in de zin van artikel 1, onder b), van verordening nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag, waarvan de inhoud is overgenomen in artikel 1, onder b), van verordening (EU) 2015/1589 van de Raad van 13 juli 2015 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie.

      (
         1
      )	PB C 260 van 18.7.2016.


201806010041915502018/C 211/24482016TC21120180618NL01NLINFO_JUDICIAL20180503192022Zaak T-48/16: Arrest van het Gerecht van 3 mei 2018 — Sigma Orionis/Commissie („Arbitragebeding — Zevende kaderprogramma voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie (2007-2013) en kaderprogramma voor onderzoek en innovatie „Horizon 2020” — Opschorting van betalingen en beëindiging van subsidieovereenkomsten ten gevolge van een financiële audit — Vordering tot betaling van de door de Commissie verschuldigde bedragen in het kader van de uitvoering van de subsidieovereenkomsten — Buitencontractuele aansprakelijkheid”)
 ---documentbreak--- C2112018NL1920120180503NL0024192202Arrest van het Gerecht van 3 mei 2018 — Sigma Orionis/Commissie
   (Zaak T-48/16) (
         1
      )
   „(„Arbitragebeding — Zevende kaderprogramma voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie (2007-2013) en kaderprogramma voor onderzoek en innovatie „Horizon 2020” — Opschorting van betalingen en beëindiging van subsidieovereenkomsten ten gevolge van een financiële audit — Vordering tot betaling van de door de Commissie verschuldigde bedragen in het kader van de uitvoering van de subsidieovereenkomsten — Buitencontractuele aansprakelijkheid”)”2018/C 211/24Procestaal: Frans
      Partijen

      Verzoekende partij: Sigma Orionis SA (Valbonne, Frankrijk) (vertegenwoordigers: S. Orlandi en T. Martin, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: F. Dintilhac en M. Siekierzyńska, gemachtigden)

      Voorwerp

   Ten eerste, verzoek op grond van artikel 272 VWEU strekkende tot veroordeling van de Commissie om aan de verzoekende partij de bedragen te betalen die verschuldigd zijn op grond van de in het kader van het zevende kaderprogramma voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie (2007-2013) en het kaderprogramma voor onderzoek en innovatie „Horizon 2020” gesloten overeenkomsten en, ten tweede, vordering op grond van artikel 268 VWEU tot vergoeding van de schade die de verzoekende partij stelt te hebben geleden ten gevolge van de door de Commissie begane niet-nakoming van haar verplichtingen

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            Sigma Orionis SA wordt verwezen in de kosten, met inbegrip van de kosten van de procedure in kort geding.

      (
         1
      )	PB C 98 van 14.3.2016.


201806010271917432018/C 211/212542018CJC21120180618NL01NLINFO_JUDICIAL20180412171821Zaak C-254/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 12 april 2018 — Syndicat des cadres de la sécurité intérieure / Premier ministre, Ministre d’État, Ministre de l’Intérieur, Ministre de l’Action et des Comptes publics
 ---documentbreak--- C2112018NL1710120180412NL0021171182Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État (Frankrijk) op 12 april 2018 — Syndicat des cadres de la sécurité intérieure / Premier ministre, Ministre d’État, Ministre de l’Intérieur, Ministre de l’Action et des Comptes publics
   (Zaak C-254/18)2018/C 211/21Procestaal: Frans
      Verwijzende rechter

   Conseil d’État

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Syndicat des cadres de la sécurité intérieure

      Verwerende partijen: Premier ministre, Ministre d’État, Ministre de l’Intérieur, Ministre de l’Action et des Comptes publics

      Prejudiciële vragen

            1)

            Moeten de artikelen 6 en 16 van richtlijn 2003/88/EG van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (
                  1
               ) aldus worden uitgelegd dat daarbij een voortschrijdende referentieperiode wordt opgelegd dan wel dat zij de lidstaten de keuze laten om die periode een voortschrijdend of een vast karakter te geven?

            2)

            Indien die bepalingen aldus moeten worden uitgelegd dat daarbij een voortschrijdende referentieperiode wordt opgelegd, kan de in artikel 17 bedoelde mogelijkheid om af te wijken van artikel 16, onder b), dan niet alleen de duur van de referentieperiode betreffen, maar ook haar voortschrijdend karakter?

      (
         1
      )	Richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (PB L 299, blz. 9).


201806010421917352018/C 211/121392018CJC21120180618NL01NLINFO_JUDICIAL2018022191021Zaak C-139/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 21 februari 2018 door CJ tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 13 december 2017 in zaak T-602/16, CJ/Europees Centrum voor ziektepreventie en -bestrijding (ECDC)
 ---documentbreak--- C2112018NL910120180221NL001291102Hogere voorziening ingesteld op 21 februari 2018 door CJ tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 13 december 2017 in zaak T-602/16, CJ/Europees Centrum voor ziektepreventie en -bestrijding (ECDC)
   (Zaak C-139/18 P)2018/C 211/12Procestaal: Engels
      Partijen

      Rekwirant: CJ (vertegenwoordiger: V. Kolias, Dikigoros)

      Andere partij in de procedure: Europees Centrum voor ziektepreventie en -bestrijding (ECDC)

      Conclusies

            —

            het arrest van het Gerecht van 13 december 2017 in zaak T-602/16, CJ/ECDC (EU:T:2017:893), in zijn geheel vernietigen;

            —

            dientengevolge, in het geval dat de hogere voorziening gegrond wordt verklaard, het bestreden beoordelingsrapport van 21 september 2015 nietig verklaren;

            —

            het ECDC verwijzen in de kosten van de procedure in eerste aanleg en in hogere voorziening.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert rekwirant vier middelen aan:

            1.

            Met zijn eerste middel voert hij aan dat het Gerecht:

                     —

                     artikel 3, lid 1, juncto artikel 3, lid 3, van uitvoeringsregeling nr. 20 van de ECDC onjuist heeft uitgelegd door te bepalen dat de beoordelaar in beroep niet de voorzitter van de raad van bestuur moet zijn in gevallen als de onderhavige;

                     —

                     blijk heeft gegeven van een onjuiste juridische kwalificatie van de feiten door te oordelen dat het hoe dan ook weinig waarschijnlijk was dat de voorzitter van de raad van bestuur een beslissing in het voordeel van rekwirant zou hebben genomen;

                     —

                     het argument dat een ondergeschikte van de beoordelaar niet als beoordelaar in beroep mag optreden omdat hij niet onafhankelijk is van de beoordelaar, onjuist heeft opgevat.

            2.

            Met zijn tweede middel voert hij aan dat het Gerecht:

                     —

                     de artikelen 7, lid 1, 8, leden 3 en 4, van uitvoeringsregeling nr. 20 van de ECDC onjuist heeft uitgelegd door te bepalen dat de beoordelaar de doelstellingen en de prestatie-indicatoren die voor een ambtenaar tijdens de vorige beoordelingsperiode waren vastgesteld, buiten beschouwing mag laten;

                     —

                     subsidiair, blijk heeft gegeven van een onjuiste juridische kwalificatie van de feiten door te oordelen dat de beoordelaar de doelstellingen en de prestatie-indicatoren naar behoren in aanmerking had genomen.

            3.

            Met zijn derde middel voert hij aan dat het Gerecht:

                     —

                     het begrip ‘dialoog’ in artikel 8, lid 9, van de uitvoeringsregeling van de ECDC onjuist heeft opgevat;

                     —

                     subsidiair, blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de juridische kwalificatie van een beoordelings-‘dialoog’ door als zodanig te beschouwen, wat de ECDC betreft, het feit dat de tweede beoordelaar de ambtenaar om een document vraagt dat reeds in haar bezit is; dat zij via haar mobiele telefoon aan de ambtenaar de vraagt stelt welke aspecten van de prestatie-beoordeling hij als onjuist beschouwde en geen verdere vragen stelt, nadat de ambtenaar op de grond van de zaak heeft geantwoord en zich bereid heeft verklaard haar desgewenst nadere, meer specifieke informatie te verstrekken.

            4.

            Met zijn vierde middel voert hij aan dat het Gerecht:

                     —

                     artikel 22 bis van het Statuut onjuist heeft uitgelegd door in wezen te oordelen dat, zelfs wanneer een ambtenaar in tempore non suspecto aanvoert dat er sprake is van financieel wanbeheer, daarvoor op zijn minst een begin van bewijs aanvoert, en die aantijgingen juist zijn, een agentschap terecht de jaarlijkse prestatie van de ambtenaar door juist die personen op wie zijn beschuldigingen betrekking hebben, laat beoordelen;

                     —

                     subsidiair, blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de juridische kwalificatie van de stellingen van rekwirant als stellingen die niet in tempore non suspecto waren geformuleerd, onjuist waren en niet door bewijs waren ondersteund, en door te oordelen dat de ambtenaren op wie de beschuldigingen betrekking hadden nog steeds in staat waren de prestatie van rekwirant op een neutrale wijze te beoordelen.


201806010161915582018/C 211/251682016TC21120180618NL01NLINFO_JUDICIAL20180503202011Zaak T-168/16: Arrest van het Gerecht van 3 mei 2018 — Grizzly Tools/Commissie („Bescherming van de gezondheid van consumenten en werknemers — Richtlijn 2006/42/EG — Vrijwaringsclausule — Nationale maatregel waarbij het in de handel brengen van een hogedrukreiniger wordt verboden — Essentiële gezondheids- en veiligheidseisen — Besluit van de Commissie waarbij de maatregel gerechtvaardigd wordt verklaard — Motiveringsplicht — Gelijke behandeling”)
 ---documentbreak--- C2112018NL2010120180503NL0025201201Arrest van het Gerecht van 3 mei 2018 — Grizzly Tools/Commissie
   (Zaak T-168/16) (
         1
      )
   „(„Bescherming van de gezondheid van consumenten en werknemers — Richtlijn 2006/42/EG — Vrijwaringsclausule — Nationale maatregel waarbij het in de handel brengen van een hogedrukreiniger wordt verboden — Essentiële gezondheids- en veiligheidseisen — Besluit van de Commissie waarbij de maatregel gerechtvaardigd wordt verklaard — Motiveringsplicht — Gelijke behandeling”)”2018/C 211/25Procestaal: Duits
      Partijen

      Verzoekende partij: Grizzly Tools GmbH & Co.KG (Großostheim, Duitsland) (vertegenwoordiger: H. Fischer, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk G. Zavvos en K. Petersen, vervolgens K. Petersen, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot nietigverklaring van uitvoeringsbesluit (EU) 2016/175 van de Commissie van 8 februari 2016 betreffende een door Spanje krachtens richtlijn 2006/42/EG van het Europees Parlement en de Raad genomen maatregel om het in de handel brengen van een type hogedrukreiniger te verbieden (PB 2016, L 33, blz. 12).

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            Grizzly Tools GmbH & Co. KG wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 270 van 25.7.2016.


201806010111915512018/C 211/312142018TC21120180618NL01NLINFO_JUDICIAL20180327242521Zaak T-214/18: Beroep ingesteld op 27 maart 2018 — Briois/Parlement
 ---documentbreak--- C2112018NL2410120180327NL0031241252Beroep ingesteld op 27 maart 2018 — Briois/Parlement
   (Zaak T-214/18)2018/C 211/31Procestaal: Frans
      Partijen

      Verzoekende partij: Steeve Briois (Hénin-Beaumont, Frankrijk) (vertegenwoordiger: F. Wagner, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Parlement

      Conclusies

            —

            nietigverklaring van besluit van het Europees Parlement van 6 februari 2018 over het verzoek om opheffing van de immuniteit van Steeve Briois 2017/2221(IMM) dat het verslag van de Commissie juridische zaken A8-0011/2018 aanneemt;

            —

            veroordeling van het Europees Parlement tot betaling aan Steeve Briois van een bedrag van 35000 EUR ter vergoeding van morele schade;

            —

            veroordeling van het Europees Parlement tot betaling aan Steeve Briois van een bedrag van 5000 EUR ter vergoeding van invorderbare kosten;

            —

            verwijzing van het Europees Parlement in alle gerechtskosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker vier middelen aan.

            1.

            Eerste middel: schending van artikel 8 van protocol nr. 7 betreffende de voorrechten en immuniteiten van de Europese Unie (hierna: „protocol”) voor zover de verklaring van Briois die aanleiding heeft gegeven tot strafrechtelijke vervolging in zijn lidstaat van herkomst, een in de uitoefening van zijn parlementaire ambt uitgebrachte mening is in de zin van de voornoemde bepaling.

            2.

            Tweede middel: schending van artikel 9 van het protocol doordat het Parlement, door het besluit tot opheffing van de parlementaire onschendbaarheid van Briois vast te stellen, zowel de bewoordingen als de geest van deze bepaling heeft geschonden, zodat dit besluit nietig is.

            3.

            Derde middel: schending van de beginselen van gelijke behandeling en behoorlijk bestuur.
            Ten eerste is verzoeker van mening dat het Parlement jegens hem het beginsel van gelijke behandeling ten opzichte van parlementsleden die zich in dezelfde of minstens vergelijkbare omstandigheden bevonden, heeft geschonden en dat het Parlement bijgevolg ook het beginsel van behoorlijk bestuur heeft geschonden, dat de bevoegde instelling ertoe verplicht om alle relevante elementen van het betrokken geval zorgvuldig en onpartijdig te onderzoeken.
            Ten tweede meent verzoeker dat een samenstel van aanwijzingen wijst op een duidelijk geval van fumus persecutionis tegen hem.

            4.

            Vierde middel: schending van de rechten van verdediging voor zover de rechten van verzoeker en het recht van hoor en wederhoor niet voldoende zijn gewaarborgd tijdens zijn verhoor voor de commissie juridische zaken. Verzoeker betoogt aldus dat het feit dat hij tijdens de voltallige vergadering niet werd uitgenodigd om zijn mening te kennen te geven over de opheffing van zijn immuniteit niet alleen strijdig is met de algemene rechtsbeginselen maar ook met het gezond verstand en met de meeste parlementaire gebruiken.


201806010151915572018/C 211/264282017TC21120180618NL01NLINFO_JUDICIAL20180502212111Zaak T-428/17: Arrest van het Gerecht van 2 mei 2018 — Alpine Welten Die Bergführer/EUIPO (ALPINEWELTEN Die Bergführer) [„Uniemerk — Aanvraag voor Uniebeeldmerk ALPINEWELTEN Die Bergführer — Absolute weigeringsgrond — Beschrijvend karakter — Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EU) 2017/1001]”]
 ---documentbreak--- C2112018NL2110120180502NL0026211211Arrest van het Gerecht van 2 mei 2018 — Alpine Welten Die Bergführer/EUIPO (ALPINEWELTEN Die Bergführer)
   (Zaak T-428/17) (
         1
      )
   „[„Uniemerk — Aanvraag voor Uniebeeldmerk ALPINEWELTEN Die Bergführer — Absolute weigeringsgrond — Beschrijvend karakter — Artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EU) 2017/1001]”]”2018/C 211/26Procestaal: Duits
      Partijen

      Verzoekende partij: Alpine Welten Die Bergführer GmbH & Co. KG (Berghülen, Duitsland) (vertegenwoordiger: T.-C. Leisenberg, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: W. Schramek en A. Söder, gemachtigden)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 25 april 2017 (zaak R 1339/2016-1) inzake een aanvraag tot inschrijving van het beeldteken ALPINEWELTEN Die Bergführer als Uniemerk

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            Alpine Welten Die Bergführer GmbH & Co.KG wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 277 van 21.8.2017.


201806010141915532018/C 211/322152018TC21120180618NL01NLINFO_JUDICIAL20180327252621Zaak T-215/18: Beroep ingesteld op 27 maart 2018 — QB / ECB
 ---documentbreak--- C2112018NL2510120180327NL0032251262Beroep ingesteld op 27 maart 2018 — QB / ECB
   (Zaak T-215/18)2018/C 211/32Procestaal: Frans
      Partijen

      Verzoekende partij: QB (vertegenwoordiger: L. Levi, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Centrale Bank

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

            —

            het onderhavige beroep ontvankelijk en gegrond te verklaren;

      dientengevolge,

            —

            het beoordelingsrapport over 2016 nietig te verklaren alsmede het besluit van 23 mei 2017, waarvan op 28 juni 2017 is kennisgegeven en waarbij verzoekster een salarisverhoging wordt geweigerd;

            —

            voor zover nodig, nietig te verklaren het besluit van 18 september 2017 en het stilzwijgend besluit tot afwijzing van verzoeksters bezwaar respectievelijk haar klacht;

            —

            de verwerende partij te veroordelen tot vergoeding van de immateriële schade welke ex aequo et bono op 15000 EUR wordt begroot;

            —

            de verwerende partij te verwijzen in alle kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij zes middelen aan.

            1.

            Eerste middel, ontleend aan niet-inachtneming van de gids voor de beoordeling en schending van de procedure voor de Annual Salary and Bonus Review (ASBR), schending van het beginsel van rechtszekerheid en niet-nakoming van de zorgplicht door de verwerende partij bij de vaststelling van het beoordelingsrapport over 2016 (hierna: „litigieuze beoordelingsrapport”). Verzoekster voert met name de volgende grieven aan:

                     —

                     het litigieuze beoordelingsrapport is opgesteld door een functionaris van DG-H en niet door de beoordelaars;

                     —

                     het litigieuze beoordelingsrapport is vastgesteld terwijl haar beoordeling reeds definitief was afgesloten;

                     —

                     de in het litigieuze beoordelingsrapport bedoelde beoordelingsperiode was van een te korte duur om de jaarlijkse beoordeling mogelijk te maken;

                     —

                     het litigieuze beoordelingsrapport is geen performance tool.

            2.

            Tweede middel, ontleend aan het feit dat het litigieuze beoordelingsrapport berust op een kennelijke fout, aangezien de beoordeling ten eerste deels is gebaseerd op een taak die wegens een ziekteverlof niet is afgerond, en ten tweede een positieve beoordeling van een derde manager op onregelmatige wijze en qua omvang beperkt is becommentarieerd door de beoordelaars, die bovendien geen rekening hebben gehouden met de doelstellingen.

            3.

            Derde middel, ontleend aan het feit dat het besluit van 23 mei 2017, waarbij verzoekster een salarisverhoging is geweigerd (hierna: „ASBR-besluit”), berustte op een onwettig beoordelingsrapport.

            4.

            Vierde middel, ontleend aan het feit dat het ASBR-besluit is genomen door een gezag dat niet bevoegd was, aangezien het is genomen door een persoon die tijdelijk voor zes maanden was aangesteld en niet de hoedanigheid bezat die voor het nemen van dat besluit vereist was.

            5.

            Vijfde middel, ontleend aan het feit dat het ASBR-besluit verschillende kennelijke fouten bevat, aangezien daarin op het moment van vaststelling ervan geen melding had kunnen worden gemaakt van een ondermaatse prestatie.

            6.

            Zesde middel, ontleend aan schending van de ASBR-richtsnoeren en van de ASBR-procedure alsmede aan schending van artikel 41 van het Handvest, aangezien het ASBR-besluit niet is gemotiveerd.


201806010331917482018/C 211/032342016CJC21120180618NL01NLINFO_JUDICIAL201804263311Gevoegde zaken C-234/16 en C-235/16: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 26 april 2018 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo — Spanje) — Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED) / Consejería de Economía y Hacienda del Principado de Asturias (C-234/16), Consejo de Gobierno del Principado de Asturias (C-235/16) (Prejudiciële verwijzing — Regionale belasting op grote handelszaken — Vrijheid van vestiging — Bescherming van het milieu en ruimtelijke ordening — Staatssteun — Selectieve maatregel)
 ---documentbreak--- C2112018NL310120180426NL00033131Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 26 april 2018 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo — Spanje) — Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED) / Consejería de Economía y Hacienda del Principado de Asturias (C-234/16), Consejo de Gobierno del Principado de Asturias (C-235/16)
   (Gevoegde zaken C-234/16 en C-235/16) (
         1
      )
   „(Prejudiciële verwijzing — Regionale belasting op grote handelszaken — Vrijheid van vestiging — Bescherming van het milieu en ruimtelijke ordening — Staatssteun — Selectieve maatregel)”2018/C 211/03Procestaal: Spaans
      Verwijzende rechter

   Tribunal Supremo

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED)

      Verwerende partijen: Consejería de Economía y Hacienda del Principado de Asturias (C-234/16), Consejo de Gobierno del Principado de Asturias (C-235/16)

      Dictum

            1)

            De artikelen 49 en 54 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een belasting als die welke in de hoofdgedingen aan de orde is, die op grote handelszaken drukt.

            2)

            Een belasting als die welke in de hoofdgedingen aan de orde is, die hoofzakelijk afhankelijk van hun verkoopoppervlakte op grote handelszaken drukt, vormt geen staatssteun in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU omdat zij voor zaken waarvan verkoopoppervlakte kleiner is dan 4000 m2 in een vrijstelling voorziet. Een dergelijke belasting vormt evenmin staatssteun in de zin van die bepaling omdat zij voor zaken die actief zijn op het gebied van tuinartikelen, de verkoop van voertuigen, bouwmaterialen, gereedschappen en industriële componenten met een verkoopoppervlakte van niet meer dan 10000 m2 in een vrijstelling voorziet, aangezien die zaken het milieu en de ruimtelijke ordening minder aantasten dan de andere. Het staat aan de verwijzende rechterlijke instantie om te verifiëren of dit laatste ook het geval is.

      (
         1
      )	PB C 260 van 18.7.2016.


201806010231917402018/C 211/131672018CJC21120180618NL01NLINFO_JUDICIAL20180302111111Zaak C-167/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de Canarias (Spanje) op 2 maart 2018 — Unión Insular de CC.OO. de Lanzarote / Swissport Spain Aviation Services Lanzarote S.L.
 ---documentbreak--- C2112018NL1110120180302NL0013111111Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de Canarias (Spanje) op 2 maart 2018 — Unión Insular de CC.OO. de Lanzarote / Swissport Spain Aviation Services Lanzarote S.L.
   (Zaak C-167/18)2018/C 211/13Procestaal: Spaans
      Verwijzende rechter

   Tribunal Superior de Justicia de Canarias

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij in eerste aanleg en appellante in tweede aanleg: Unión Insular de CC.OO. de Lanzarote

      Verwerende partij in eerste aanleg en appellante in tweede aanleg: Swissport Spain Aviation Services Lanzarote S.L.

      Prejudiciële vragen

            1)

            Is artikel 1, lid 1, van richtlijn 2001/23/EG van de Raad van 12 maart 2001 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen van ondernemingen of vestigingen (
                  1
               ), van toepassing wanneer een onderneming aan wie een opdracht was gegund, ophoudt de diensten te verrichten die hij met een klant was overeengekomen, als gevolg van beëindiging van de overeenkomst tot het afnemen daarvan, en arbeidskrachten de voornaamste factor zijn bij de activiteit (de schoonmaak van de gebouwen) en de nieuw gekozen ondernemer voor het verrichten van die diensten een wezenlijk deel van het personeel overneemt dat voor het verrichten van die diensten was ingezet, indien deze overname van de arbeidsovereenkomsten geschiedt op grond van de bepalingen van de collectieve arbeidsovereenkomst voor de schoonmaaksector?

            2)

            Strookt de uitlegging van de Spaanse Tribunal Supremo (hoogste rechterlijke instantie, Spanje), namelijk dat bij de overname van personeel op grond van de collectieve arbeidsovereenkomst geen sprake is van overgang van ondernemingen omdat niet aan de vereiste van een vrijwillige overgang is voldaan en dat de richtlijn bijgevolg niet van toepassing is, met de communautaire richtlijn (zoals uitgelegd door het Hof)?

            3)

            Kunnen de voorschriften van de richtlijn in het geval van dienstenbedrijven zo worden begrepen dat wanneer in de collectieve arbeidsovereenkomst van de sector is voorzien in een verplichte overname van het personeel, er sprake is van een overgang van personeel en bijgevolg van een overgang van ondernemingen in de zin van die richtlijn?

            4)

            Strookt artikel 14 van Convenio Colectivo de Limpieza de Edificios y Locales de la Provincia de Las Palmas 2012/2014 (collectieve arbeidsovereenkomst in de sector schoonmaak van gebouwen en bedrijfsruimten in de provincie Las Palmas 2012-2014) met artikel 3 van de richtlijn? In dat artikel 14 is bepaald dat bij de overname van personeel op grond van de collectieve arbeidsovereenkomst, de overgenomen werknemers de rechten en plichten die zij in de overdragende onderneming hadden en de bij collectieve arbeidsovereenkomst bepaalde arbeidsvoorwaarden, niet behouden.

      (
         1
      )	PB 2001, L 82, blz. 16.


201806010431917362018/C 211/042362016CJC21120180618NL01NLINFO_JUDICIAL201804264411Gevoegde zaken C-236/16 en C-237/16: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 26 april 2018 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo — Spanje) — Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED) / Diputación General de Aragón (Prejudiciële verwijzing — Regionale belasting op grote handelszaken — Vrijheid van vestiging — Bescherming van het milieu en ruimtelijke ordening — Staatssteun — Selectieve maatregel)
 ---documentbreak--- C2112018NL410120180426NL00044141Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 26 april 2018 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo — Spanje) — Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED) / Diputación General de Aragón
   (Gevoegde zaken C-236/16 en C-237/16) (
         1
      )
   „(Prejudiciële verwijzing — Regionale belasting op grote handelszaken — Vrijheid van vestiging — Bescherming van het milieu en ruimtelijke ordening — Staatssteun — Selectieve maatregel)”2018/C 211/04Procestaal: Spaans
      Verwijzende rechter

   Tribunal Supremo

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Asociación Nacional de Grandes Empresas de Distribución (ANGED)

      Verwerende partij: Diputación General de Aragón

      Dictum

            1)

            De artikelen 49 en 54 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een belasting als die welke in de hoofdgedingen aan de orde is, die op grote handelszaken drukt.

            2)

            Een belasting als die welke in de hoofdgedingen aan de orde is, die hoofzakelijk afhankelijk van hun verkoopoppervlakte op grote handelszaken drukt, vormt geen staatssteun in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU omdat zij voorziet in een vrijstelling voor zaken waarvan de verkoopoppervlakte niet groter is dan 500 m2 en voor zaken waarvan de verkoopoppervlakte deze drempel overschrijdt maar waarvoor de heffingsgrondslag de 2000 m2 niet overschrijdt. Een dergelijke belasting vormt evenmin staatssteun in de zin van die bepaling omdat zij voorziet in een vrijstelling voor zaken die actief zijn op het gebied van de verkoop van machines, voertuigen, industriële machines en componenten, bouwmaterialen, sanitair en deuren en ramen voor ondernemers, meubilair in afzonderlijke traditionele en speciaalzaken en motorvoertuigen alsook tuinartikelen en tankstations, aangezien die zaken het milieu en de ruimtelijke ordening minder aantasten dan de andere. Het staat aan de verwijzende rechterlijke instantie om te verifiëren of dit laatste ook het geval is.

      (
         1
      )	PB C 260 van 18.7.2016.


201806010281917502018/C 211/141762018CJC21120180618NL01NLINFO_JUDICIAL20180307111222Zaak C-176/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 7 maart 2018 — Club de Variedades Vegetales Protegidas / Adolfo Juan Martínez Sanchís
 ---documentbreak--- C2112018NL1120120180307NL0014112122Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 7 maart 2018 — Club de Variedades Vegetales Protegidas / Adolfo Juan Martínez Sanchís
   (Zaak C-176/18)2018/C 211/14Procestaal: Spaans
      Verwijzende rechter

   Tribunal Supremo

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Club de Variedades Vegetales Protegidas

      Verwerende partij: Adolfo Juan Martínez Sanchís

      Prejudiciële vragen

            1)

            Indien de landbouwer een aantal planten van een plantenras heeft gekocht van een plantenkwekerij (vestiging van een derde) en deze heeft geplant voordat de verlening van het kwekersrecht voor dat ras uitwerking had, moet dan voor de toepassing van het ius prohibendi van artikel 13, lid 2, van verordening (EG) nr. 2100/94 (
                  1
               ) op de latere activiteit van de landbouwer — die bestaat in het binnenhalen van de opeenvolgende oogsten van de bomen — worden voldaan aan de vereisten van lid 3 van dat artikel, aangezien het oogstmateriaal betreft? Of moet deze oogstactiviteit worden beschouwd als het voortbrengen of vermenigvuldigen van het ras — dat leidt tot het „oogstmateriaal” — dat door de houder van het kwekersrecht voor het plantenras kan worden verboden zonder dat moet zijn voldaan aan de vereisten van lid 3?

            2)

            Is een uitlegging volgens welke de cascadebeschermingsregeling betrekking heeft op alle in lid 2 vermelde gedragingen die het „oogstmateriaal” betreffen, met inbegrip van het oogsten zelf, dan wel alleen op gedragingen die zijn verricht nadat dat oogstmateriaal is voortgebracht, zoals het opslaan of het in de handel brengen ervan, verenigbaar met artikel 13, lid 3, van verordening (EG) nr. 2100/94?

            3)

            Wanneer de cascaderegeling tot uitbreiding van de bescherming op grond van artikel 13, lid 3, van verordening (EG) nr. 2100/94 wordt toegepast op „oogstmateriaal”, is dan voor de vervulling van de eerste voorwaarde vereist dat de planten zijn gekocht nadat het communautaire kwekersrecht voor het plantenras aan de houder is verleend of volstaat het dat hij op dat ogenblik voorlopige bescherming genoot, aangezien de planten werden gekocht in het tijdvak tussen de bekendmaking van de aanvraag en het ogenblik waarop de verlening van het kwekersrecht voor het plantenras uitwerking kreeg?

      (
         1
      )	Verordening (EG) nr. 2100/94 van de Raad van 27 juli 1994 inzake het communautaire kwekersrecht (PB 1994, L 227, blz. 1).


201806010101915452018/C 211/274292017TC21120180618NL01NLINFO_JUDICIAL20180503212222Zaak T-429/17: Arrest van het Gerecht van 3 mei 2018 — Laboratoires Majorelle/EUIPO — Jardin Majorelle (LABORATOIRES MAJORELLE) [„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniewoordmerk LABORATOIRES MAJORELLE — Ouder Uniewoordmerk MAJORELLE — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] — Oudere merken — Afsplitsing van de merkaanvraag — Artikel 44, lid 6, van verordening nr. 207/2009 [thans artikel 50, lid 6, van verordening 2017/1001]”]
 ---documentbreak--- C2112018NL2120120180503NL0027212222Arrest van het Gerecht van 3 mei 2018 — Laboratoires Majorelle/EUIPO — Jardin Majorelle (LABORATOIRES MAJORELLE)
   (Zaak T-429/17) (
         1
      )
   „[„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniewoordmerk LABORATOIRES MAJORELLE — Ouder Uniewoordmerk MAJORELLE — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] — Oudere merken — Afsplitsing van de merkaanvraag — Artikel 44, lid 6, van verordening nr. 207/2009 [thans artikel 50, lid 6, van verordening 2017/1001]”]”2018/C 211/27Procestaal: Frans
      Partijen

      Verzoekende partij: Laboratoires Majorelle (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordiger: G. Odinot, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: A. Folliard-Monguiral, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO: Jardin Majorelle (Marrakesh, Marokko)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 12 mei 2017 (zaak R 1238/2016-5) inzake een oppositieprocedure tussen Jardin Majorelle en Laboratoires Majorelle

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            Laboratoires Majorelle wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 309 van 18.9.2017.


201806010351917372018/C 211/053532016CJC21120180618NL01NLINFO_JUDICIAL201804244522Zaak C-353/16: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 24 april 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court of the United Kingdom — Verenigd Koninkrijk) — MP / Secretary of State for the Home Department (Prejudiciële verwijzing — Asielbeleid — Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Artikel 4 — Richtlijn 2004/83/EG — Artikel 2, onder e) — Voorwaarden om voor de subsidiairebeschermingsstatus in aanmerking te komen — Artikel 15, onder b) — Risico op ernstige schade aan de geestelijke gezondheid van verzoeker indien hij wordt teruggestuurd naar zijn land van herkomst — Persoon die in zijn land van herkomst aan foltering is blootgesteld)
 ---documentbreak--- C2112018NL420120180424NL00054252Arrest van het Hof (Grote kamer) van 24 april 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court of the United Kingdom — Verenigd Koninkrijk) — MP / Secretary of State for the Home Department
   (Zaak C-353/16) (
         1
      )
   „(Prejudiciële verwijzing — Asielbeleid — Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Artikel 4 — Richtlijn 2004/83/EG — Artikel 2, onder e) — Voorwaarden om voor de subsidiairebeschermingsstatus in aanmerking te komen — Artikel 15, onder b) — Risico op ernstige schade aan de geestelijke gezondheid van verzoeker indien hij wordt teruggestuurd naar zijn land van herkomst — Persoon die in zijn land van herkomst aan foltering is blootgesteld)”2018/C 211/05Procestaal: Engels
      Verwijzende rechter

   Supreme Court of the United Kingdom

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: MP

      Verwerende partij: Secretary of State for the Home Department

      Dictum

   Artikel 2, onder e), en artikel 15, onder b), van richtlijn 2004/83/EG van de Raad van 29 april 2004 inzake minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming, gelezen in het licht van artikel 4 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, moeten aldus worden uitgelegd dat de onderdaan van een derde land die in het verleden door de autoriteiten van zijn land van herkomst is gefolterd en die in geval van terugkeer naar dat land niet langer het risico loopt te worden gefolterd doch wiens lichamelijke en geestelijke gezondheid in een dergelijk geval aanzienlijk zouden kunnen verslechteren, zodat er een risico bestaat dat die onderdaan zelfmoord pleegt vanwege het trauma waaraan hij lijdt ten gevolge van de foltering waarvan hij slachtoffer was, voor de subsidiairebeschermingsstatus in aanmerking komt wanneer er een reëel risico bestaat dat die onderdaan in dat land opzettelijk de zorg wordt ontzegd die passend is om de lichamelijke of geestelijke nawerkingen van die foltering te behandelen, wat door de nationale rechter dient te worden nagegaan.
   (
         1
      )	PB C 326 van 5.9.2016.


201806010311917532018/C 211/06342017CJC21120180618NL01NLINFO_JUDICIAL201804265511Zaak C-34/17: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 26 april 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court (Ierland) — Eamonn Donnellan / The Revenue Commissioners (Prejudiciële verwijzing — Wederzijdse bijstand met betrekking tot de invordering van schuldvorderingen — Richtlijn 2010/24/EU — Artikel 14 — Recht op een doeltreffende voorziening in rechte — Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Artikel 47 — Mogelijkheid voor de aangezochte autoriteit om medewerking aan de invordering te weigeren omdat de schuldvordering niet naar behoren is betekend)
 ---documentbreak--- C2112018NL510120180426NL00065151Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 26 april 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court (Ierland) — Eamonn Donnellan / The Revenue Commissioners
   (Zaak C-34/17) (
         1
      )
   „(Prejudiciële verwijzing — Wederzijdse bijstand met betrekking tot de invordering van schuldvorderingen — Richtlijn 2010/24/EU — Artikel 14 — Recht op een doeltreffende voorziening in rechte — Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Artikel 47 — Mogelijkheid voor de aangezochte autoriteit om medewerking aan de invordering te weigeren omdat de schuldvordering niet naar behoren is betekend)”2018/C 211/06Procestaal: Engels
      Verwijzende rechter

   High Court (Ierland)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Eamonn Donnellan

      Verwerende partij: The Revenue Commissioners

      Dictum

   Artikel 14, leden 1 en 2, van richtlijn 2010/24/EU van de Raad van 16 maart 2010 betreffende de wederzijdse bijstand inzake de invordering van schuldvorderingen die voortvloeien uit belastingen, rechten en andere maatregelen, gelezen in het licht van artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, dient aldus te worden uitgelegd dat het er niet aan in de weg staat dat een autoriteit van een lidstaat een verzoek tot invordering van een schuldvordering met betrekking tot een in een andere lidstaat opgelegde geldboete, zoals in het hoofdgeding aan de orde, weigert ten uitvoer te leggen op de grond dat het besluit waarbij die boete is opgelegd niet naar behoren aan de betrokkene is betekend alvorens het verzoek tot invordering op grond van deze richtlijn bij die autoriteit in te dienen.
   (
         1
      )	PB C 104 van 3.4.2017.


201806010051915552018/C 211/332162018TC21120180618NL01NLINFO_JUDICIAL20180328262721Zaak T-216/18: Beroep ingesteld op 28 maart 2018 — Pozza/Parlement
 ---documentbreak--- C2112018NL2610120180328NL0033261272Beroep ingesteld op 28 maart 2018 — Pozza/Parlement
   (Zaak T-216/18)2018/C 211/33Procestaal: Frans
      Partijen

      Verzoekende partij: Geoffray Pozza (Waldbillig, Luxemburg) (vertegenwoordigers: S. Orlandi en T. Martin, advocaten)

      Verwerende partij: Europees Parlement

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

            —

            te verklaren en vast te stellen,

                     —

                     het besluit om haar met ingang van 1 mei 2017 geen ontheemdingstoelage meer te betalen wordt nietig verklaard;

                     —

                     het Parlement wordt verwezen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij drie middelen aan.

            1.

            Eerste middel, ontleend aan schending van artikel 4, lid 1, onder a), van bijlage VII bij het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie, aangezien het Parlement deze bepaling onjuist heeft uitgelegd door het besluit te nemen om haar geen ontheemdingstoelage meer te betalen.

            2.

            Tweede middel, ontleend aan de onbevoegdheid van het Parlement om het bestreden besluit te nemen, aangezien de overplaatsing van een ambtenaar naar een andere instelling geen nieuwe aanwerving vormt, zodat het Parlement haar overplaatsing niet als een voorwendsel kon gebruiken om haar recht op de ontheemdingstoelage voor een tweede keer vast te stellen.

            3.

            Derde middel, ontleend aan schending van het beginsel van het gewettigd vertrouwen en van het eerdere besluit van de Rekenkamer tot vaststelling van haar rechten, aangezien elke administratieve handeling van een instelling het vermoeden van wettigheid geniet en het eerdere besluit van de Rekenkamer in casu bij haar een gewettigd vertrouwen had gewekt in het behoud van de ontheemdingstoelage zolang zij in Luxemburg bleef tewerkgesteld.


201806010381917462018/C 211/07812017CJC21120180618NL01NLINFO_JUDICIAL201804266611Zaak C-81/17: Arrest van het Hof (Negende kamer) van 26 april 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curte de Apel Suceava — Roemenië) — Zabrus Siret SRL / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Iaşi — Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Suceava [Prejudiciële verwijzing — Fiscale bepalingen — Richtlijn 2006/112/EG — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (btw) — Aftrek van de voorbelasting — Recht op teruggaaf van de btw — Handelingen uit een belastingtijdvak waarover reeds een belastingcontrole is uitgevoerd — Nationale wettelijke regeling — Mogelijkheid voor de belastingplichtige om belastingaangiften te verbeteren waarover reeds een belastingcontrole is uitgevoerd — Uitgesloten — Doeltreffendheidsbeginsel — Fiscale neutraliteit — Rechtszekerheid]
 ---documentbreak--- C2112018NL610120180426NL00076161Arrest van het Hof (Negende kamer) van 26 april 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curte de Apel Suceava — Roemenië) — Zabrus Siret SRL / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Iaşi — Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Suceava
   (Zaak C-81/17) (
         1
      )
   „[Prejudiciële verwijzing — Fiscale bepalingen — Richtlijn 2006/112/EG — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (btw) — Aftrek van de voorbelasting — Recht op teruggaaf van de btw — Handelingen uit een belastingtijdvak waarover reeds een belastingcontrole is uitgevoerd — Nationale wettelijke regeling — Mogelijkheid voor de belastingplichtige om belastingaangiften te verbeteren waarover reeds een belastingcontrole is uitgevoerd — Uitgesloten — Doeltreffendheidsbeginsel — Fiscale neutraliteit — Rechtszekerheid]”2018/C 211/07Procestaal: Roemeens
      Verwijzende rechter

   Curtea de Apel Suceava

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Zabrus Siret SRL

      Verwerende partij: Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Iaşi — Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Suceava

      Dictum

   De artikelen 167, 168, 179, 180 en 182 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, zoals gewijzigd bij richtlijn 2010/45/EU van de Raad van 13 juli 2010, alsook het doeltreffendheidsbeginsel, het beginsel van fiscale neutraliteit en het evenredigheidsbeginsel moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die in afwijking van de verjaringstermijn van vijf jaar die in het nationale recht is vastgesteld voor de verbetering van aangiften voor de belasting over de toegevoegde waarde (btw), in omstandigheden als die van het hoofdgeding een belastingplichtige niet toestaat een dergelijke verbetering uit te voeren om zijn recht op aftrek uit te oefenen, enkel omdat die verbetering betrekking heeft op een tijdvak waarover reeds een belastingcontrole is uitgevoerd.
   (
         1
      )	PB C 161 van 22.5.2017.


201806010091915462018/C 211/342172018TC21120180618NL01NLINFO_JUDICIAL20180328272711Zaak T-217/18: Beroep ingesteld op 28 maart 2018 — DK/EDEO
 ---documentbreak--- C2112018NL2710120180328NL0034271271Beroep ingesteld op 28 maart 2018 — DK/EDEO
   (Zaak T-217/18)2018/C 211/34Procestaal: Frans
      Partijen

      Verzoekende partij: DK (vertegenwoordigers: S. Orlandi en T. Martin, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Dienst voor extern optreden (EDEO)

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

            —

            te verklaren en vast te stellen,

                     —

                     het besluit van 23 mei 2017 om haar krachtens artikel 9, lid 2, van bijlage IX bij het Statuut een tuchtmaatregel op te leggen waarbij het nettobedrag van haar ouderdomspensioen tot en met 30 september 2025 met 20 % wordt verminderd, dat wil zeggen een inhouding van 1015 EUR per maand, wordt nietig verklaard;

                     —

                     subsidiair, EDEO wordt veroordeeld tot betaling van een ex aequo et bono vastgesteld bedrag ter vergoeding van de door de verzoekende partij geleden schade;

                     —

                     EDEO wordt in elk geval verwezen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij twee middelen aan.

            1.

            Eerste middel, ontleend aan het feit dat het bestreden besluit kennelijke beoordelingsfouten bevat, aangezien het TABG rekening heeft gehouden met de schade die zij aan de integriteit van de instellingen heeft toegebracht, ofschoon die schade reeds was hersteld, en voorts de duur van de tuchtmaatregel willekeurig is gekozen, aangezien deze is bepaald in verhouding tot haar wettelijke pensioenleeftijd.

            2.

            Tweede middel, ontleend aan het feit dat het bestreden besluit in strijd is met het evenredigheidsbeginsel, omdat ten onrechte geen rekening is gehouden met de ouderdom van de feiten, met de schending van artikel 25 van bijlage IX bij het Statuut tijdens de strafprocedure en met haar gezinssituatie.


201806010121915542018/C 211/352542018TC21120180618NL01NLINFO_JUDICIAL20180423282921Zaak T-254/18: Beroep ingesteld op 23 april 2018 — China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products e.a./Commissie
 ---documentbreak--- C2112018NL2810120180423NL0035281292Beroep ingesteld op 23 april 2018 — China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products e.a./Commissie
   (Zaak T-254/18)2018/C 211/35Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partijen: China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products (Peking, China) en 9 andere verzoekende partijen (vertegenwoordigers: R. Antonini, E. Monard en B. Maniatis, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

            —

            nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) 2018/140 van de Commissie van 29 januari 2018 tot instelling van een definitief antidumpingrecht en tot definitieve inning van het voorlopige recht op bepaalde gietijzeren producten van oorsprong uit de Volksrepubliek China en tot beëindiging van het onderzoek naar de invoer van bepaalde gietijzeren producten van oorsprong uit India (PB 2018, L 25, blz. 6), voor zover zij betrekking heeft op de CCCME, de individuele ondernemingen en de betrokken leden;

            —

            verwijzing van de Commissie in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoeksters zes middelen aan.

            1.

            Eerste middel: de Europese Commissie heeft artikel 3, leden 2, 3, 5, 6 en 7, en artikel 17, lid 2, van de basisverordening alsook het beginsel van behoorlijk bestuur geschonden, onder meer doordat zij onbetrouwbare gegevens over de invoer, macro-economische schade en winstgevendheid heeft gebruikt, en doordat zij andere belanghebbende partijen niet heeft toegestaan opmerkingen in te dienen over de uiteindelijke samenstelling van de steekproef van producenten in de Unie.

            2.

            Tweede middel: de Commissie heeft artikel 3, leden 6 en 7, van de basisverordening geschonden, onder meer doordat zij geen rekening heeft gehouden met het feit dat er geen tijdsverband was, en doordat zij heeft nagelaten ervoor te zorgen dat de door andere factoren veroorzaakte schade wordt toegeschreven aan de invoer uit China.

            3.

            Derde middel: de Commissie heeft de rechten van verdediging van verzoeksters en artikel 6, lid 7, artikel 19, leden 1 tot en met 3, en artikel 20, lid 4, van de basisverordening geschonden, onder meer doordat zij de toegang heeft geweigerd tot de schadeberekeningen, de berekening van de prijseffecten en van de schademarge, en de manier waarop de normale waarde wordt vastgesteld, doordat zij zelfs heeft geweigerd om een geaggregeerde versie van de gevraagde gegevens te verstrekken, en doordat zij heeft nagelaten verschillende relevante inlichtingen te verstrekken, hoewel hierom herhaaldelijk was verzocht.

            4.

            Vierde middel: de Commissie heeft artikel 2, lid 10, artikel 3, lid 2, onder a), artikel 3, lid 3, en artikel 9, lid 4, van de basisverordening alsook het beginsel van behoorlijk bestuur geschonden doordat zij bij haar prijsvergelijking niet alle eigenschappen van de productcontrolenummers in aanmerking heeft genomen, doordat zij de nodige gegevens met betrekking tot andere producteigenschappen dan die welke tot uiting komen in de oorspronkelijke productcontrolenummers niet heeft verstrekt, en doordat zij het verzoek om de uit de geringe productiehoeveelheden in India voortvloeiende onregelmatigheden aan te passen aan de normale waarde ten onrechte heeft afgewezen.

            5.

            Vijfde middel: de Commissie heeft artikel 2, lid 10, onder b) en artikel 2, lid 7, onder a), van de basisverordening geschonden doordat zij de normale waarde voor de indirecte belastingen opwaarts heeft gecorrigeerd.

            6.

            Zesde middel: de Commissie heeft artikel 2, lid 7, onder a), van de basisverordening geschonden doordat zij zich voor de vaststelling van de verkoopkosten, algemene kosten en administratiekosten („VAA”) alsook van de voor de berekening van de normale waarde gebruikte winst heeft gebaseerd op gegevens van slechts één Indische producent, in plaats van alle relevante gegevens te gebruiken die voor het referentieland beschikbaar waren.


201806010081915482018/C 211/366762017TC21120180618NL01NLINFO_JUDICIAL20180416292911Zaak T-676/17: Beschikking van het Gerecht van 16 april 2018 — UN / Commissie
 ---documentbreak--- C2112018NL2910120180416NL0036291291Beschikking van het Gerecht van 16 april 2018 — UN / Commissie
   (Zaak T-676/17) (
         1
      )2018/C 211/36Procestaal: DuitsDe president van de Vierde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.
   (
         1
      )	PB C 402 van 27.11.2017.


title: Zaak C-626/16: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 4 juli 2018 — Europese Commissie / Slowaakse Republiek (Niet-nakoming — Milieu — Storten van afvalstoffen — Richtlijn 1999/31/EG — Bestaande stortplaatsen — Artikel 14 — Definitief besluit over het al dan niet voortzetten van de exploitatie — Artikel 13 — Sluitingsprocedure — Arrest van het Hof waarbij niet-nakoming wordt vastgesteld — Niet-uitvoering — Artikel 260, lid 2, VWEU — Geldelijke sancties — Dwangsom en forfaitaire som)

text:
               27.8.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/4

      Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 4 juli 2018 — Europese Commissie / Slowaakse Republiek
      (Zaak C-626/16) (1)

      ((Niet-nakoming - Milieu - Storten van afvalstoffen - Richtlijn 1999/31/EG - Bestaande stortplaatsen - Artikel 14 - Definitief besluit over het al dan niet voortzetten van de exploitatie - Artikel 13 - Sluitingsprocedure - Arrest van het Hof waarbij niet-nakoming wordt vastgesteld - Niet-uitvoering - Artikel 260, lid 2, VWEU - Geldelijke sancties - Dwangsom en forfaitaire som))
      (2018/C 301/04)
      Procestaal: Slowaaks

         Partijen

         Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: E. Sanfrutos Cano en A. Tokár, gemachtigden)

         Verwerende partij: Slowaakse Republiek (vertegenwoordiger: B. Ricziová, gemachtigde)

         Dictum

                  1)

                  De Slowaakse Republiek is de krachtens artikel 260, lid 1, VWEU op haar rustende verplichtingen niet nagekomen, doordat zij niet alle maatregelen heeft getroffen die noodzakelijk zijn om gevolg te geven aan het arrest van 25 april 2013, Commissie/Slowakije (C-331/11, niet gepubliceerd, EU:C:2013:271).

                  2)

                  Voor het geval dat de in punt 1 vastgestelde niet-nakoming voortduurt op de dag van de uitspraak van het onderhavige arrest, wordt de Slowaakse Republiek veroordeeld tot betaling aan de Europese Commissie van een dwangsom van 5 000 EUR per dag vertraging bij de tenuitvoerlegging van de maatregelen die nodig zijn om gevolg te geven aan het arrest van 25 april 2013, Commissie/Slowakije (C-331/11, niet gepubliceerd, EU:C:2013:271), en wel vanaf de datum van uitspraak van het onderhavige arrest tot aan de volledige uitvoering van het arrest van 25 april 2013, Commissie/Slowakije (C-331/11, niet gepubliceerd, EU:C:2013:271).

                  3)

                  De Slowaakse Republiek wordt veroordeeld tot betaling aan de Europese Commissie van een forfaitaire som van 1 000 000 EUR.

                  4)

                  De Slowaakse Republiek wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 78 van 13.3.2017.


title: Zaak C-130/18: Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 27 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Düsseldorf — Duitsland) — flightright GmbH/Eurowings GmbH [Prejudiciële verwijzing — Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Luchtvervoer — Verordening (EG) nr. 261/2004 — Artikel 5, lid 1, onder c) — Recht op schadevergoeding in geval van annulering van een vlucht — Vervangende vlucht waarmee een passagier zijn bestemming niet kan bereiken binnen twee uur na de geplande aankomsttijd van de geannuleerde vlucht — Vertraging van twee tot drie uur]

text:
               27.8.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/12

      Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 27 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Amtsgericht Düsseldorf — Duitsland) — flightright GmbH/Eurowings GmbH
      (Zaak C-130/18) (1)

      ([Prejudiciële verwijzing - Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Luchtvervoer - Verordening (EG) nr. 261/2004 - Artikel 5, lid 1, onder c) - Recht op schadevergoeding in geval van annulering van een vlucht - Vervangende vlucht waarmee een passagier zijn bestemming niet kan bereiken binnen twee uur na de geplande aankomsttijd van de geannuleerde vlucht - Vertraging van twee tot drie uur])
      (2018/C 301/15)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Amtsgericht Düsseldorf

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: flightright GmbH

         Verwerende partij: Eurowings GmbH

         Dictum

      Artikel 5, lid 1, onder c), iii), van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91, moet aldus worden uitgelegd dat een passagier die minder dan zeven dagen vóór de geplande vertrektijd op de hoogte is gesteld van de annulering van zijn vlucht, recht heeft op de in deze bepaling genoemde schadevergoeding ingeval de door de vervoerder aangeboden vervangende vlucht deze passagier meer dan twee uur — maar minder dan drie uur — later dan de geplande aankomsttijd op de eindbestemming brengt.

         (1)  PB C 182 van 28.5.2018.


title: Zaak T-643/13: Arrest van het Gerecht van 11 juli 2018 — Rogesa/Commissie [„Toegang tot documenten — Verordening (EG) nr. 1049/2001 — Regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten — Verzoek om toegang tot informatie over de 10 % meest efficiënte installaties van de staalindustrie — Weigering van toegang — Uitzondering betreffende de bescherming van de commerciële belangen van een derde — Hoger openbaar belang — Verordening (EG) nr. 1367/2006 — Begrip „informatie die betrekking heeft op emissies in het milieu” — Inachtneming van de termijnen”]

text:
               27.8.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/23

      Arrest van het Gerecht van 11 juli 2018 — Rogesa/Commissie
      (Zaak T-643/13) (1)

      ([„Toegang tot documenten - Verordening (EG) nr. 1049/2001 - Regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten - Verzoek om toegang tot informatie over de 10 % meest efficiënte installaties van de staalindustrie - Weigering van toegang - Uitzondering betreffende de bescherming van de commerciële belangen van een derde - Hoger openbaar belang - Verordening (EG) nr. 1367/2006 - Begrip „informatie die betrekking heeft op emissies in het milieu” - Inachtneming van de termijnen”])
      (2018/C 301/30)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Rogesa Roheisengesellschaft Saar mbH (Dillingen, Duitsland) (vertegenwoordigers: S. Altenschmidt en P.-A. Schütter, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk F. Clotuche-Duvieusart en B. Martenczuk, vervolgens F. Clotuche-Duvieusart en H. Krämer, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 25 september 2013 waarbij verzoekster de toegang wordt geweigerd tot documenten met informatie over de door de Commissie gebruikte berekeningsmethode om de 10 % meest efficiënte installaties te bepalen die — overeenkomstig artikel 10 bis van richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 2003 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap en tot wijziging van richtlijn 96/61/EG van de Raad (PB 2003, L 275, blz. 32) — als uitgangspunt hebben gediend om de beginselen voor de bepaling van ex-antebenchmarks vast te stellen.

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Rogesa Roheisengesellschaft Saar mbH wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 45 van 15.2.2014.


title: Zaak T-400/18: Beroep ingesteld op 2 juli 2018 — Landesbank Baden-Württemberg/GAR

text:
               27.8.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/41

      Beroep ingesteld op 2 juli 2018 — Landesbank Baden-Württemberg/GAR
      (Zaak T-400/18)
      (2018/C 301/55)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Landesbank Baden-Württemberg (Stuttgart, Duitsland) (vertegenwoordigers: H. Berger en K. Rübsamen, advocaten)

         Verwerende partij: Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR)

         Conclusies

      De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

                  —

                  het besluit van de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad van 12 april 2018 betreffende de berekening van de vooraf te betalen bijdrage aan het gemeenschappelijk afwikkelingsfonds voor 2018 (SRB/ES/SRF/2018/03), met inbegrip van de bijlage, nietig te verklaren, voor zover dat besluit, met inbegrip van de bijlage, verzoeksters bijdrage betreft, en

                  —

                  verweerder te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster zes middelen aan, die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met de middelen die zijn aangevoerd in zaak T-411/17, Landesbank Baden-Württemberg/SRB (1).

         (1)  PB 2017, C 277, blz. 51.


title: Zaak T-694/17: Arrest van het Gerecht van 11 juli 2018 — Link Entertainment/EUIPO — García-Sanjuan Machado (SAVORY DELICIOUS ARTISTS & EVENTS) [„Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Uniebeeldmerk SAVORY DELICIOUS ARTISTS & EVENTS — Ouder Uniebeeldmerk AVORY — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Overeenstemmende tekens — Soortgelijke diensten — Artikel 8, lid 1, onder b), en artikel 53, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), en artikel 60, lid 1, onder a), van verordening (EU) 2017/1001]”]

text:
               27.8.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/31

      Arrest van het Gerecht van 11 juli 2018 — Link Entertainment/EUIPO — García-Sanjuan Machado (SAVORY DELICIOUS ARTISTS & EVENTS)
      (Zaak T-694/17) (1)

      ([„Uniemerk - Nietigheidsprocedure - Uniebeeldmerk SAVORY DELICIOUS ARTISTS & EVENTS - Ouder Uniebeeldmerk AVORY - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Overeenstemmende tekens - Soortgelijke diensten - Artikel 8, lid 1, onder b), en artikel 53, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), en artikel 60, lid 1, onder a), van verordening (EU) 2017/1001]”])
      (2018/C 301/40)
      Procestaal: Spaans

         Partijen

         Verzoekende partij: Link Entertainment, SLU (Madrid, Spanje) (vertegenwoordiger: E. Estella Garbayo, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: J. Crespo Carrillo, gemachtigde)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Sandra García-Sanjuan Machado (Barcelona, Spanje) (vertegenwoordiger: E. Torner Lasalle, advocaat)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 28 juli 2017 (zaak R 1758/2016-4) inzake een nietigheidsprocedure tussen S. García-Sanjuan Machado en Link Entertainment

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Link Entertainment, SLU wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 402 van 27.11.2017.


title: Zaak T-403/18: Beroep ingesteld op 2 juli 2018 — Pharmadom/EUIPO — Objectif Pharma (WS wellpharma shop)

text:
               27.8.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/42

      Beroep ingesteld op 2 juli 2018 — Pharmadom/EUIPO — Objectif Pharma (WS wellpharma shop)
      (Zaak T-403/18)
      (2018/C 301/56)
      Taal van het verzoekschrift: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Pharmadom (Boulogne-Billancourt, Frankrijk) (vertegenwoordiger: M-P. Dauquaire, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Objectif Pharma (Vandoeuvre-lès-Nancy, Frankrijk)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Aanvrager van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

         Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk WS wellpharma shop — inschrijvingsaanvraag nr. 14 494 751

         Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 23 maart 2018 in zaak R 1448/2017-5

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van de bestreden beslissing;

                  —

                  afwijzing van de Uniemerkaanvraag voor alle opgegeven waren en diensten;

                  —

                  verwijzing van het EUIPO en de vennootschap Objectif Pharma, mocht zij interveniëren, in de kosten.

         Aangevoerd middel

                  —

                  schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


title: Zaak T-185/15: Arrest van het Gerecht van 11 juli 2018 — Buonotourist / Commissie [„Staatssteun — Onderneming die netwerken van autobusverbindingen in de regio Campanië exploiteert — Voordeel — Dienst van algemeen economisch belang — Na een beslissing van een in laatste instantie uitspraak doende rechterlijke instantie betaalde tariefcompensatie voor openbaredienstverplichtingen — Besluit waarbij de maatregel onverenigbaar wordt verklaard met de interne markt — Bestaande steunmaatregelen en nieuwe steunmaatregelen — Verordening (EEG) nr. 1191/69 — Voorwaarden voor vrijstelling van de aanmeldingsplicht — Artikel 4, lid 5, en artikel 7, lid 6, van verordening (EG) nr. 659/1999 — Respectieve bevoegdheden van de Commissie en de nationale rechter inzake toezicht op staatssteun — Gezag van gewijsde van een vonnis van een nationale hogere rechter — Toepassing in de tijd van materiële rechtsregels — Gewettigd vertrouwen — Rechtszekerheid”]

text:
               27.8.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/24

      Arrest van het Gerecht van 11 juli 2018 — Buonotourist / Commissie
      (Zaak T-185/15) (1)

      ([„Staatssteun - Onderneming die netwerken van autobusverbindingen in de regio Campanië exploiteert - Voordeel - Dienst van algemeen economisch belang - Na een beslissing van een in laatste instantie uitspraak doende rechterlijke instantie betaalde tariefcompensatie voor openbaredienstverplichtingen - Besluit waarbij de maatregel onverenigbaar wordt verklaard met de interne markt - Bestaande steunmaatregelen en nieuwe steunmaatregelen - Verordening (EEG) nr. 1191/69 - Voorwaarden voor vrijstelling van de aanmeldingsplicht - Artikel 4, lid 5, en artikel 7, lid 6, van verordening (EG) nr. 659/1999 - Respectieve bevoegdheden van de Commissie en de nationale rechter inzake toezicht op staatssteun - Gezag van gewijsde van een vonnis van een nationale hogere rechter - Toepassing in de tijd van materiële rechtsregels - Gewettigd vertrouwen - Rechtszekerheid”])
      (2018/C 301/31)
      Procestaal: Italiaans

         Partijen

         Verzoekende partij: Buonotourist Srl (Castel San Giorgio, Italië) (vertegenwoordigers: G. Capo en L. Visone, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: L. Armati, G. Conte en P.-J. Loewenthal, gemachtigden)

         Interveniënte aan de zijde van verzoekende partij: Associazione Nazionale Autotrasporto Viaggiatori (ANAV) (Rome, Italië) (vertegenwoordiger: M. Malena, advocaat)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van besluit (EU) 2015/1075 van de Commissie van 19 januari 2015 betreffende steunmaatregel SA.35843 (2014/C) (ex 2012/NN) uitgevoerd door Italië — Aan Buonotourist toegekende extra compensatie voor de openbare dienst (PB 2015, L 179, blz. 128).

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Buonotourist Srl wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van de Europese Commissie.

                  3)

                  Associazione Nazionale Autotrasporto Viaggiatori (ANAV) draagt haar eigen kosten.

         (1)  PB C 190 van 8.6.2015.