title: Zaak C-149/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Okresný súd Bratislava V (Slowakije) op 22 februari 2019 — Strafzaak tegen R.B.

text:
               29.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/28

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Okresný súd Bratislava V (Slowakije) op 22 februari 2019 — Strafzaak tegen R.B.
      (Zaak C-149/19)
      (2019/C 148/26)
      Procestaal: Slowaaks

         Verwijzende rechter

      Okresný súd Bratislava V

         Partij in de strafzaak

      R.B.

         Prejudiciëlevragen

                  1)

                  Is het in overeenstemming met de artikelen 4 en 8, lid 2, van richtlijn 2012/13/EU (1) van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012 betreffende het recht op informatie in strafprocedures (hierna: „richtlijn 2012/13/EU”), met het recht op vrijheid en zekerheid als vervat in artikel 6 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”), met de rechten van de verdediging als bedoeld in artikel 48, lid 2, van het Handvest alsmede met het recht op een eerlijke procedure als bedoeld in artikel 47 van het Handvest dat de nationale autoriteiten aan de aangehouden persoon tijdens de detentieperiode niet schriftelijk alle in artikel 4, lid 2, van richtlijn 2012/13/EU genoemde informatie (met name het recht op toegang tot het dossier) verstrekken (dat wil zeggen volledig) en evenmin toestaan dat dit verzuim om informatie te verstrekken wordt aangevochten overeenkomstig artikel 8, lid 2, van richtlijn 2012/13/EU? Ingeval deze vraag ontkennend wordt beantwoord: is deze schending van het Unierecht in enige fase van de strafprocedure van invloed op de rechtmatigheid van de vrijheidsontneming middels aanhouding en voorlopige hechtenis, en voorts op de rechtmatigheid van de voortzetting van de voorlopige hechtenis?

                  2)

                  Is een nationaal voorschrift als artikel 172, lid 4, van het Slowaakse wetboek van strafrecht, dat illegale drugshandel strafbaar stelt, dat de rechter niet toestaat een vrijheidsstraf van minder dan 20 jaar op te leggen en dat geen mogelijkheid biedt om rekening te houden met het beginsel van individualisering van de straffen, in overeenstemming met artikel 4 van kaderbesluit 2004/757/JBZ (2) van de Raad van 25 oktober 2004 betreffende de vaststelling van minimumvoorschriften met betrekking tot de bestanddelen van strafbare feiten en met betrekking tot straffen op het gebied van illegale drugshandel, met het beginsel van loyale samenwerking als bedoeld in artikel 4, lid 3, van het Verdrag betreffende de Europese Unie (VEU) en artikel 267 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), met de artikelen 82 en 83 VWEU, met het recht op een eerlijk proces als vervat in artikel 47 van het Handvest, met het in artikel 49, lid 3, van het Handvest geformuleerde beginsel van evenredigheid van de straffen alsmede met de beginselen van evenredigheid, eenheid, doeltreffendheid en voorrang van het Unierecht? Is het voor de beantwoording van deze vraag van belang dat de illegale drugshandel niet is gepleegd in het kader van een criminele organisatie in de zin van het Unierecht?

         (1)  PB 2012, L 142, blz. 1.

         (2)  PB 2004, L 335, blz. 8.


title: Zaak C-420/16 P: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 7 maart 2019 — Balázs-Árpád Izsák, Attila Dabis/Europese Commissie, Hongarije, Helleense Republiek, Roemenië, Slowaakse Republiek (Hogere voorziening — Institutioneel recht — Burgerinitiatief — Verordening (EU) nr. 211/2011 — Registratie van het voorstel voor een burgerinitiatief — Artikel 4, lid 2, onder b) — Voorwaarde dat het voorstel niet zichtbaar buiten het kader valt van de bevoegdheden van de Europese Commissie om een voorstel in te dienen voor een rechtshandeling ter uitvoering van de Verdragen — Bewijslast — Economische, sociale en territoriale samenhang — Artikel 174 VWEU — Burgerinitiatief „Cohesiebeleid voor de gelijkheid van de regio’s en het behoud van de regionale culturen” — Aanvraag tot registratie — Weigering door de Commissie)

text:
               29.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/2

      Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 7 maart 2019 — Balázs-Árpád Izsák, Attila Dabis/Europese Commissie, Hongarije, Helleense Republiek, Roemenië, Slowaakse Republiek
      (Zaak C-420/16 P) (1)

      (Hogere voorziening - Institutioneel recht - Burgerinitiatief - Verordening (EU) nr. 211/2011 - Registratie van het voorstel voor een burgerinitiatief - Artikel 4, lid 2, onder b) - Voorwaarde dat het voorstel niet zichtbaar buiten het kader valt van de bevoegdheden van de Europese Commissie om een voorstel in te dienen voor een rechtshandeling ter uitvoering van de Verdragen - Bewijslast - Economische, sociale en territoriale samenhang - Artikel 174 VWEU - Burgerinitiatief „Cohesiebeleid voor de gelijkheid van de regio’s en het behoud van de regionale culturen” - Aanvraag tot registratie - Weigering door de Commissie)
      (2019/C 148/02)
      Procestaal: Hongaars

         Partijen

         Rekwiranten: Balázs-Árpád Izsák, Attila Dabis (vertegenwoordiger: D. Sobor, ügyvéd)

         Andere partijen in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: K. Banks, K. Talabér-Ritz, H. Krämer en B.-R. Killmann, gemachtigden), Hongarije (vertegenwoordiger: M. Z. Fehér, gemachtigde), Helleense Republiek, Roemenië (vertegenwoordigers: R. H. Radu, C. R. Canțăr, C.-M. Florescu, L. Lițu en E. Gane, gemachtigden), Slowaakse Republiek (vertegenwoordiger: B. Ricziová, gemachtigde)

         Dictum

                  1)

                  Het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 10 mei 2016, Izsák en Dabis/Commissie (T-529/13, EU:T:2016:282), wordt vernietigd.

                  2)

                  Besluit C(2013) 4975 final van de Commissie van 25 juli 2013 over het verzoek om registratie van het Europees burgerinitiatief „Cohesiebeleid voor de gelijkheid van de regio’s en het behoud van de regionale culturen” wordt nietig verklaard.

                  3)

                  De Europese Commissie wordt verwezen in de kosten van de procedure in eerste aanleg en van de procedure in hogere voorziening.

                  4)

                  Hongarije, Roemenië en de Slowaakse Republiek dragen hun eigen kosten.

         (1)  PB C 392 van 24.10.2016.


title: Zaak C-728/17 P: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 7 maart 2019 — Europese Commissie/Alain Laurent Brouillard (Hogere voorziening — Openbare dienst — Aanwerving — Vergelijkend onderzoek — Toelatingsvoorwaarden voor deelneming — Vereiste diploma's en onderwijsniveau — Algemeen vergelijkend onderzoek EPSO/AD/306/15 — Preselectie van kandidaten op basis van dossier — Onderwijsniveau dat overeenkomt met een volledige juridische opleiding aan een Belgische, een Franse of een Luxemburgse universiteit — Diploma master 2 in recht, economie, beleid, vermelding privaatrecht, specialiteit jurist-vertaler — Afgifte na een „bevestiging van de verworven ervaring” — Afwijzing van de sollicitatie)

text:
               29.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/6

      Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 7 maart 2019 — Europese Commissie/Alain Laurent Brouillard
      (Zaak C-728/17 P) (1)

      (Hogere voorziening - Openbare dienst - Aanwerving - Vergelijkend onderzoek - Toelatingsvoorwaarden voor deelneming - Vereiste diploma's en onderwijsniveau - Algemeen vergelijkend onderzoek EPSO/AD/306/15 - Preselectie van kandidaten op basis van dossier - Onderwijsniveau dat overeenkomt met een volledige juridische opleiding aan een Belgische, een Franse of een Luxemburgse universiteit - Diploma master 2 in recht, economie, beleid, vermelding privaatrecht, specialiteit jurist-vertaler - Afgifte na een „bevestiging van de verworven ervaring” - Afwijzing van de sollicitatie)
      (2019/C 148/06)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Mihaylova en G. Gattinara, gemachtigden)

         Andere partij in de procedure: Alain Laurent Brouillard (vertegenwoordiger: H. Brouillard, avocat)

         Dictum

                  1)

                  De hogere voorziening wordt afgewezen.

                  2)

                  De Europese Commissie wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 112 van 26.3.2018.


title: Zaak C-392/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 13 juni 2018 door Mauro Bettani tegen de beschikking van het Gerecht (Zesde kamer) van 24 april 2018 in zaak T-80/18, Bettani/Commissie

text:
               29.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/6

      Hogere voorziening ingesteld op 13 juni 2018 door Mauro Bettani tegen de beschikking van het Gerecht (Zesde kamer) van 24 april 2018 in zaak T-80/18, Bettani/Commissie
      (Zaak C-392/18 P)
      (2019/C 148/07)
      Procestaal: Italiaans

         Partijen

         Rekwirant: Mauro Bettani (vertegenwoordiger: M. Bettani, avvocato)

         Andere partij in de procedure: Europese Commissie
      Bij beschikking van 7 maart 2019 heeft het Hof (Zesde kamer) de hogere voorziening afgewezen en Mauro Bettani verwezen in zijn eigen kosten.


title: Zaak C-757/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 3 december 2018 door M-Sansz Kereskedelmi, Termelő és Szolgáltató Kft. (M-Sansz Kft.) tegen de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 28 september 2018 in zaak T-709/17, M-Sansz/Commissie

text:
               29.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/7

      Hogere voorziening ingesteld op 3 december 2018 door M-Sansz Kereskedelmi, Termelő és Szolgáltató Kft. (M-Sansz Kft.) tegen de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 28 september 2018 in zaak T-709/17, M-Sansz/Commissie
      (Zaak C-757/18 P)
      (2019/C 148/08)
      Procestaal: Hongaars

         Partijen

         Rekwirante: M-Sansz Kereskedelmi, Termelő és Szolgáltató Kft. (M-Sansz Kft.) (vertegenwoordiger: L. Ravasz, ügyvéd)

         Andere partij in de procedure: Europese Commissie

         Conclusies

      Met haar hogere voorziening verzoekt M-Sansz Kft. het Hof:

                  —

                  de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 28 september 2018, M-Sansz/Commissie, T-709/17, te vernietigen, de door verweerster opgeworpen exceptie van niet-ontvankelijkheid af te wijzen; de vordering in eerste aanleg van rekwirante toe te wijzen door met betrekking tot besluiten SA.29432 [CP 290/2009] en SA.45498 [FC/2016] van de Commissie primair te oordelen, dat in deze besluiten de verenigbaarheid van de staatssteun niet volgens artikel 107, lid 1, VWEU is vastgesteld en subsidiair, dat de litigieuze besluiten in de bij de Fővárosi Törvényszék (rechter voor de agglomeratie Boedapest, Hongarije) aanhangige procedure 23.P.25.843/2016 jegens rekwirante niet als bindende handelingen kunnen worden aangemerkt, zodat zij daardoor niet rechtstreeks en individueel is geraakt, aangezien zij haar vordering tot schadevergoeding heeft gebaseerd op het feit dat de staatssteun in strijd is met artikel 107, lid 1, VWEU en niet met artikel 107, lid 3, VWEU. Indien de litigieuze besluiten in de krachtens artikel 107, lid 1, VWEU ingeleide procedure jegens rekwirante als bindende handelingen moeten worden aangemerkt, verzoekt rekwirante het Hof ook haar vordering in eerste aanleg toe te wijzen en vast te stellen dat de litigieuze besluiten nietig zijn, aangezien de door de Hongaarse autoriteiten verleende steun schending oplevert van artikel 107, lid 1, VWEU (nietigverklaring).

                  —

                  indien het Hof het niet mogelijk acht om ten gronde uitspraak te doen, de beschikking van het Gerecht te vernietigen en de zaak voor afdoening terug te verwijzen naar het Gerecht.

                  —

                  indien het Hof uitspraak doet overeenkomstig de in het eerste streepje geformuleerde vorderingen, verweerster te verwijzen in haar eigen kosten in eerste en tweede aanleg.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Schending van artikel 263 VWEU en de vetgedrukte bepalingen en rechtspraak om de volgende redenen:
      De door de verzoekende Hongaarse onderneming ingediende klachten liggen aan de basis van de procedures die hebben geleid tot besluiten SA.29432 en SA.45498. De klachten hadden betrekking op onrechtmatige staatssteun en discriminerende behandeling van een groep van entiteiten, waaronder de verzoekende onderneming, aangezien de begunstigde en de gediscrimineerde ondernemingen in Hongarije dezelfde activiteiten uitoefenen, in hetzelfde Hongaarse district zijn gevestigd en gehandicapte werknemers in dienst hebben. Rekwirante voert ook aan dat het bedrag van de onrechtmatige staatssteun buitensporig en illegaal hoog is. Rekwirante betoogt dat de Commissie in deze procedures geen besluiten heeft vastgesteld en zeker geen besluiten met rechtsgevolgen voor rekwirante. In de in het verzoekschrift genoemde Hongaarse procedure (procedure 23.P.25.843/2016 bij de Fővárosi Törvényszék) vordert rekwirante vergoeding van de door de onrechtmatige staatssteun geleden schade, zodat de uitkomst van de onderhavige procedure duidelijk gevolgen zal hebben voor het aldaar te wijzen vonnis. Het is van belang dat handelingen die juridisch gezien geen besluiten van de Commissie zijn, niet bepalend zijn voor het resultaat van de nationale procedure. In deze besluiten is niet tot de slotsom gekomen dat de staatssteun met de interne markt verenigbaar is in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU. Bijgevolg vormen deze besluiten geen handelingen die rechtsgevolgen beogen voor rekwirante, zodat rekwirante niet rechtstreeks en individueel wordt geraakt, aangezien zij haar vordering tot schadevergoeding heeft gebaseerd op het feit dat de staatssteun in strijd is met artikel 107, lid 1, VWEU en niet op het feit dat deze in strijd is met artikel 107, lid 3, VWEU.
      Verzoekster stelt dat zij in casu voldoet aan het criterium dat is neergelegd in het arrest van 15 juli 1963, Plaumann/Commissie (C-25/62, EU:C:1963:17). Verzoekster betoogt dat zij heeft aangetoond dat zij „belanghebbende” is in de zin van artikel 263, vierde alinea, VWEU, artikel 108, lid 2, VWEU en artikel 1, onder h), van verordening (EU) 2015/1589 van de Raad (1), en dat het Hof in het arrest van 24 mei 2011, Commissie/Kronoply en Kronotex (C-83/09 P, EU:C:2011:341), heeft geoordeeld dat het voor de kwalificatie als concurrent niet noodzakelijk was dat het werkterrein van de ondernemingen identiek was.

         Schending van procesrechten (schending van de vetgedrukte bepalingen) om de volgende redenen:

      Indien de tabellen in de bijlage en de andere verklaringen voor het Gerecht niet volstonden als bewijs van de hoedanigheid van belanghebbende, had het Gerecht artikel 83, leden 1 tot en met 3, artikel 88, lid 1, artikel 89, lid 1, artikel 89, lid 2, onder a) tot c), artikel 89, lid 3, onder a) en d), artikel 89, lid 4, en artikel 92, lid 1, van zijn Reglement voor de procesvoering moeten toepassen, en rekwirante moeten verzoeken om inlichtingen of moeten uitnodigen hierover opmerkingen te maken. Dit is een inbreuk aangezien het Gerecht niet ambtshalve heeft gehandeld. Bovendien wordt in het rapport Sargentini — waarin ook de betrokken periode is onderzocht — kritiek geuit op Hongarije in verband met het beginsel van de rechtsstaat, met inbegrip van de rechtsstaat in economische aangelegenheden (zie de paragrafen 12, 13, 22 en 23).

         (1)  Verordening (EU) 2015/1589 van de Raad van 13 juli 2015 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (PB 2015, L 248, blz. 9).


title: Zaak C-809/18 P: Hogere voorziening, ingesteld op 20 december 2018 door het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 15 oktober 2018 in zaak T-7/17, John Mills/EUIPO

text:
               29.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/8

      Hogere voorziening, ingesteld op 20 december 2018 door het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 15 oktober 2018 in zaak T-7/17, John Mills/EUIPO
      (Zaak C-809/18 P)
      (2019/C 148/09)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirant: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: A. Lukošiūtė, gemachtigde)

         Andere partijen in de procedure: John Mills Ltd, Jerome Alexander Consulting Corp.

         Conclusies

                  —

                  het bestreden arrest vernietigen;

                  —

                  John Mills Ltd verwijzen in de kosten van het Bureau.

         Middelen en voornaamste argumenten

         Schending van artikel 8, lid 3, van verordening nr. 207/2009 (1)

                  —

                  Het Gerecht heeft artikel 8, lid 3, van verordening nr. 207/2009 onjuist uitgelegd door de werkingssfeer van die bepaling te beperken tot het begrip „gelijkheid” van de tekens en daaraan de betekenis toe te kennen die dit begrip heeft voor de toepassing van artikel 8, lid 1, onder a), van verordening nr. 207/2009.

                  —

                  Het Gerecht heeft onvoldoende rekening gehouden met het doel van artikel 8, lid 3, van verordening nr. 207/2009 — namelijk voorkomen dat de gemachtigde van de merkhouder misbruik maakt van het merk doordat hij kan profiteren van de kennis en de ervaring die hij tijdens de handelsrelatie met die houder heeft opgedaan, en dus ongerechtvaardigd voordeel kan halen uit de inspanningen en de investeringen die de merkhouder zelf heeft gedaan — en het heeft gekozen voor een betwistbare letterlijke uitlegging. Bij de uitlegging van het Uniemerkenrecht hanteert de Unierechter evenwel consequent een teleologische benadering.

                  —

                  Een letterlijke uitlegging leidt evenmin tot de slotsom dat artikel 8, lid 3, van verordening nr. 207/2009 enkel van toepassing is op gelijke merken. Het volstaat dus dat de tekens in kwestie met elkaar overeenkomen wat betreft de elementen waardoor het oudere merk in wezen onderscheidend vermogen heeft. Het juiste criterium voor het onderzoek van de conflicterende merken voor de toepassing van artikel 8, lid 3, van verordening nr. 207/2009 is dan ook of in de Uniemerkaanvraag de wezenlijke bestanddelen van het oudere merk op zodanige wijze zijn weergegeven dat duidelijk is dat de aanvrager zich op rechtens niet toelaatbare wijze de rechten van de rechtmatige houder op diens merk toe-eigent. De niet-loyale gemachtigde zou in werkelijkheid in staat zijn om niet alleen elke latere inschrijving van het oudere merk in de Europese Unie door de oorspronkelijke houder te verhinderen, maar ook te beletten dat de principaal op enigerlei wijze van dat merk gebruikmaakt binnen de Europese Unie.

            Schending van artikel 36 van het Statuut van het Hof van Justitie

                  —

                  Het bestreden arrest is tegenstrijdig gemotiveerd, voor zover daarin enerzijds wordt erkend dat tekens gelijk zijn wanneer het ene teken het andere teken zonder wijziging of toevoeging overneemt en anderzijds wordt verklaard dat zij eveneens gelijk zijn wanneer variaties worden aangebracht zonder dat het onderscheidend vermogen wordt gewijzigd (zie punten 38-40 van het bestreden arrest). Een dergelijke redenering is tegenstrijdig omdat hetzelfde begrip „gelijkheid” op verschillende juridische en feitelijke situaties wordt toegepast en ten onrechte op twee verschillende wijzen wordt uitgelegd.

                  —

                  Het Gerecht heeft niet gemotiveerd waarom de conflicterende merken niet binnen de werkingssfeer van artikel 8, lid 3, van verordening nr. 207/2009 vallen na toepassing van het in punt 39 van het bestreden arrest ingevoerde criterium.

         (1)  Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Gemeenschapsmerk (PB 2009, L 78, blz. 1).


title: Zaak C-818/18 P: Hogere voorziening, ingesteld op 21 december 2018 door The Yokohama Rubber Co. Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer — uitgebreid) van 24 oktober 2018 in zaak T-447/16: Pirelli Tyre/EUIPO

text:
               29.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/9

      Hogere voorziening, ingesteld op 21 december 2018 door The Yokohama Rubber Co. Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer — uitgebreid) van 24 oktober 2018 in zaak T-447/16: Pirelli Tyre/EUIPO
      (Zaak C-818/18 P)
      (2019/C 148/10)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirante: The Yokohama Rubber Co. Ltd (vertegenwoordigers: D. Martucci, F. Boscariol de Roberto, avvocati)

         Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie, Pirelli Tyre SpA

         Conclusies

                  —

                  het bestreden arrest vernietigen;

                  —

                  indien nodig de zaak terugverwijzen naar het Gerecht;

                  —

                  Pirelli Tyre S.p.A. verwijzen in de kosten, daaronder begrepen de kosten van de procedure voor het Gerecht en de kamer van beroep.

         Middelen en voornaamste argumenten

         Eerste onderdeel van het eerste middel: is het merk de vorm van de waar in de zin van artikel 7, lid 1, onder e), ii), van verordening nr. 40/94 (1)
         ?

      Het Gerecht heeft geoordeeld dat Pirelli niet heeft betwist dat bepaalde van haar bandmodellen op het loopoppervlak ervan een groef met de door het litigieuze teken weergegeven vorm hebben, ook al zijn er geen contouren te zien op de grafische voorstelling die het litigieuze teken vormt en is bij dit teken geen aanvullende beschrijving gevoegd. De aan de bevoegde autoriteit geboden mogelijkheid om rekening te houden met de elementen die nuttig zijn voor de identificatie van de wezenlijke kenmerken van een litigieus driedimensionaal teken, geldt ook voor het onderzoek van tweedimensionale tekens. Het Gerecht is aan het einde van zijn redenering tot de volgende slotsom gekomen: „Vastgesteld dient te worden dat bij een objectieve en concrete analyse van het litigieuze merk dit geen patroon van een loopvlak weergeeft. Het geeft hooguit een op zichzelf staande groef van een loopvlak weer.” Het Hof van Justitie heeft herhaald dat de rechtspraak die is ontwikkeld in verband met driedimensionale merken die bestaan in de verschijningsvorm van de waar of een deel daarvan, ook van toepassing is wanneer het aangevraagde merk — zoals in casu — een beeldmerk is dat bestaat in de tweedimensionale afbeelding van die waar of dat deel ervan. In een dergelijk geval bestaat het merk evenmin in een teken dat geen verband houdt met de verschijningsvorm van de waren waarop dat merk betrekking heeft. De grafische voorstelling van het betwiste merk vormt een exacte weergave van de vorm van de waar (namelijk het patroon) die het merk aanduidt dan wel van de vorm van de waar waaraan het merk om technische redenen is verbonden. De uitlegging van het Gerecht dat het teken geen belangrijk deel van de waar vormt, is willekeurig en in strijd met de rechtspraak van zowel het Hof van Justitie als het Gerecht. De vraag is niet of het teken een belangrijk deel van de waar is, maar of het teken deel uitmaakt van de waar.
      Tweede onderdeel van het eerste middel: heeft de kamer van beroep aan de vorm elementen toegevoegd die geen bestanddelen van het teken zijn en die daaraan dus vreemd zijn?
      Het Gerecht oordeelt dat de kamer van beroep is afgeweken van de door het litigieuze teken weergegeven vorm en dat zij die vorm heeft gewijzigd. De kamer van beroep heeft de aard van het teken met andere woorden gewijzigd, waarbij zij heeft verklaard of verondersteld dat er sprake was van kenmerken of eigenschappen die vreemd zijn aan dat teken. In werkelijkheid heeft de kamer van beroep echter geen elementen aan het teken toegevoegd, maar heeft zij de vorm van de betrokken waren — en geen abstracte vorm — beoordeeld. Indien het teken, zoals het Gerecht oordeelt, een realistische weergave is van een deel van de door het teken aangeduide waren, is het nodig de uit de grafische voorstelling voortvloeiende eigenschappen van de vorm te analyseren uit het oogpunt van de functie van de waren in kwestie. Het Gerecht lijkt te overwegen dat het EUIPO verborgen kenmerken probeerde te vinden die niet zichtbaar zijn in de weergegeven vorm. Hoewel deze beoordeling op het eerste gezicht zonder twijfel dient te worden beperkt tot de analyse van de aangevraagde vorm, vereist de samenhang tussen die vorm (groef) en de functie van de waar (band) dat rekening wordt gehouden met extra informatie. De analyse van het aangevraagde teken is betrekkelijk eenvoudig omdat het merk op de waren voorkomt als een seriële weergave van het teken. De relevante vraag is dan ook „Is de afbeelding onmiskenbaar de weergave van een functioneel element van een deel van de waar?” en niet — anders dan het Gerecht vaststelt — „Is de afbeelding onmiskenbaar de weergave van een belangrijk dan wel van een klein deel van de waar?”.
      Tweede middel: onjuiste opvatting van de feiten
      Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste opvatting doordat het alle door Yokohama aangevoerde feiten en overgelegde documenten heeft beoordeeld. Wij hebben het door het Gerecht onjuist opgevatte bewijsmateriaal nauwkeuring geïdentificeerd en hebben aangetoond welke beoordelingsfouten het Gerecht tot die onjuiste opvatting hebben gebracht. Een dergelijke onjuiste opvatting blijkt duidelijk uit de stukken in het dossier van het Hof, waarbij het niet nodig is de feiten en het bewijsmateriaal opnieuw te beoordelen.

         (1)  Verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het Gemeenschapsmerk (PB 1994, L 11, blz. 1).


title: Zaak C-825/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 28 december 2018 door Mamas and Papas Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 23 oktober 2018 in zaak T-672/17, Mamas and Papas/EUIPO

text:
               29.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/11

      Hogere voorziening ingesteld op 28 december 2018 door Mamas and Papas Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Tweede kamer) van 23 oktober 2018 in zaak T-672/17, Mamas and Papas/EUIPO
      (Zaak C-825/18 P)
      (2019/C 148/11)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirante: Mamas and Papas Ltd (vertegenwoordigers: S. Malynicz QC, B. Whitehead, J. Dainty, Solicitors)

         Andere partij in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

         Conclusies

                  —

                  vernietigen van het arrest van het Gerecht in zaak T-672/17, Mamas and Papas Ltd/EUIPO;

                  —

                  uitspraak doen over de kwestie van de eerdere openbaarmaking;

                  —

                  de zaak terugverwijzen naar het Gerecht van de Europese Unie met betrekking tot de overige voor het Gerecht aangevoerde middelen waarover het nog geen uitspraak heeft gedaan;

                  —

                  het EUIPO en interveniënte verwijzen in hun eigen kosten en in die van rekwirante.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ten eerste heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting met betrekking tot de bevoegdheid van het EUIPO om krachtens artikel 63, lid 1, van de verordening betreffende gemeenschapsmodellen (1) de feiten te onderzoeken betreffende de openbaarmaking van het oudere model. Wanneer de modelhouder uitdrukkelijk beweert dat een eerdere openbaarmaking heeft plaatsgevonden, staat het niet aan het EUIPO om daarover anders te beslissen.
      Ten tweede, en in elk geval, wat zijn beoordeling van het bewijs van de eerdere openbaarmaking betreft, heeft het Gerecht het bewijs verkeerd voorgesteld en de feiten onjuist beoordeeld; zijn beslissing bevat materieel onjuiste bevindingen op basis van de aan het Gerecht overgelegde documenten, hetgeen duidelijk blijkt uit het dossier van de zaak.

         (1)  Verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad van 12 december 2001 betreffende gemeenschapsmodellen (PB 2002, L 3, blz. 1).


title: Zaak C-6/19 P: Hogere voorziening, ingesteld op 4 januari 2019 door het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer — uitgebreid) van 24 oktober 2018 in zaak T-447/16, Pirelli Tyre/EUIPO

text:
               29.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/12

      Hogere voorziening, ingesteld op 4 januari 2019 door het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer — uitgebreid) van 24 oktober 2018 in zaak T-447/16, Pirelli Tyre/EUIPO
      (Zaak C-6/19 P)
      (2019/C 148/12)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirant: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: J. Ivanauskas, gemachtigde)

         Andere partijen in de procedure: Pirelli Tyre SpA, The Yokohama Rubber Co. Ltd

         Conclusies

                  —

                  het bestreden arrest vernietigen;

                  —

                  Pirelli Tyre SpA verwijzen in de kosten van het Bureau.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Het Bureau voert één middel aan, namelijk schending van artikel 7, lid 1, onder e), ii), van verordening nr. 40/94 (1).

                  —

                  Het Gerecht heeft de voorwaarden voor de weigeringsgrond van artikel 7, lid 1, onder e), ii), van verordening nr. 40/94 onjuist uitgelegd door te oordelen dat een teken dat een deel van een waar weergeeft, enkel onder die bepaling valt wanneer het kwantitatief en kwalitatief een belangrijk deel van die waar is.

                  —

                  Het Gerecht heeft ten onrechte geoordeeld dat een opzichzelfstaande groef die in het litigieuze teken is weergegeven, geen technische functie in de zin van artikel 7, lid 1, onder e), ii), van verordening nr. 40/94 kan vervullen, omdat het in het loopvlak van een band voorkomt in combinatie met andere bestanddelen. Ten eerste moet overeenkomstig artikel 7, lid 1, onder e), ii), van verordening nr. 40/94 de technische uitkomst van het in het betreffende teken weergegeven kenmerk van een waar worden onderzocht in plaats van de technische uitkomst van de waar in haar geheel. Ten tweede is het voor de toepassing van artikel 7, lid 1, onder e), ii), van verordening nr. 40/94 niet relevant dat een opzichzelfstaande groef die in het litigieuze teken is weergegeven, wordt gecombineerd met andere bestanddelen van het loopvlak van een band, aangezien die groef zelf zorgt voor een technische uitkomst en bijdraagt tot de werking van dat loopvlak.

                  —

                  Het Gerecht heeft ten onrechte aangenomen dat de inschrijving van een opzichzelfstaande groef die in het litigieuze teken is weergegeven, niet kan verhinderen dat de concurrenten van Pirelli banden met identieke of soortgelijke groeven vervaardigen en verkopen. Het loopvlak van een band bestaat weliswaar in de combinatie van en de interactie tussen de verschillende bestanddelen, maar minstens een gedeelte van het publiek is in staat de verschillende soorten groeven op het loopvlak van een band te identificeren.

         (1)  Verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het Gemeenschapsmerk (PB 1994, L 11, blz. 1).


title: Zaak C-13/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Zaragoza (Spanje) op 9 januari 2019 — Ibercaja Banco, S.A./TJ en UK

text:
               29.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/13

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Zaragoza (Spanje) op 9 januari 2019 — Ibercaja Banco, S.A./TJ en UK
      (Zaak C-13/19)
      (2019/C 148/13)
      Procestaal: Spaans

         Verwijzende rechter

      Audiencia Provincial de Zaragoza

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij in hoger beroep: Ibercaja Banco, S.A.

         Verwerende partijen in hoger beroep: TJ en UK

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Kan de wijziging van het bodemrentebeding zoals opgenomen in de overeenkomst en zoals beschreven in de feiten, gelet op artikel 3 van richtlijn 93/13 (1) worden aangemerkt als een algemene voorwaarde?

                  2)

                  Kan, onder dezelfde omstandigheden, de afstand van het recht om een rechtsvordering in te stellen tegen de bank worden aangemerkt als een algemene voorwaarde; met andere woorden, kan een door de verkoper-aanbieder opgestelde voorwaarde van algemene aard ten aanzien waarvan niet blijkt dat hierover aan de consument-wederpartij inhoudelijk uitleg is gegeven, worden aangemerkt als een algemene voorwaarde?

                  3)

                  Is, onder die omstandigheden, wanneer de genoemde algemene voorwaarde belangrijke gevolgen heeft voor de consument, voldaan aan de vereisten in de artikelen 3 en 4 van richtlijn 93/13 op het gebied van duidelijkheid, transparantie, werkelijke begrijpelijkheid van de financiële last, precontractuele informatie en afzonderlijke onderhandeling?

                  4)

                  Moet het vereiste van precontractuele informatie ten behoeve van de vaststelling van de oneerlijkheid van een beding van een overeenkomst (artikelen 4 en 5 van richtlijn [93/13]) even sterk of zelfs sterker zijn wanneer een overeenkomst wordt gesloten voor de matiging van een voorwaarde die naar verwachting nietig is (concrete financiële gevolgen van de matiging, vermelding van de desbetreffende rechtspraak en waarschuwing voor de concrete gevolgen ervan, enz.)?

                  5)

                  Volstaat een door de consument met de hand geschreven kopie van het document waarin de matiging van het mogelijk nietige beding wordt bevestigd, om te voldoen aan de vereisten inzake precontractuele informatie en duidelijkheid die zijn vastgesteld in de artikelen 4 en 5 van richtlijn [93/13], teneinde een naar verwachting nietig beding te matigen?

                  6)

                  Is het feit dat de financiële instelling het initiatief nam voor de matiging of de schikking en niet toestond dat het document mee naar huis werd genomen, tenzij de consument het al had ondertekend, van bijzonder belang bij de beoordeling van de mogelijke oneerlijkheid van het matigingsbeding (artikelen 4 en 5 van richtlijn [93/13])?

                  7)

                  Kan een beding dat naar verwachting nietig is omdat het oneerlijk is, worden gematigd (beginsel van onverbindendheid)?

                  8)

                  Kan de consument wat een beding betreft dat naar verwachting nietig is omdat het jegens de consument oneerlijk is, afstand doen van het recht om een rechtsvordering in te stellen (artikel 3 van richtlijn [93/13] in samenhang met de bijlage bij richtlijn 93/13, punt 1, onder q), en het beginsel van onverbindendheid van artikel 6 van de richtlijn)?

                  9)

                  Zo ja, moet het vereiste inzake precontractuele informatie even sterk of sterker zijn dan het vereiste bij het sluiten van de oorspronkelijke overeenkomst?

                  10)

                  Is het zo dat het beding betreffende de afstand van het recht om een rechtsvordering in te stellen, gelet op het vereiste inzake precontractuele informatie (artikelen 4 en 5 van richtlijn [93/13]), niet kan worden behandeld als een ondergeschikt en aanvullend document (artikelen 3, 4 en 5 van richtlijn [93/13])?

                  11)

                  Gaan de geldigheid van de matiging van bedingen die naar verwachting nietig zijn en de afstand van het recht om een vordering tot nietigverklaring van die bedingen en ongedaanmaking van de gevolgen ervan in te stellen in tegen de afschrikkende werking jegens de handelaar-aanbieder (artikel 7 van richtlijn [93/13] en arrest van 21 december 2016, Gutiérrez Naranjo e.a., C-154/15 (2))?

                  12)

                  Kan een beding van een overeenkomst dat in overeenstemming met de artikelen 3 en 4 van richtlijn 93/13 naar verwachting nietig is omdat het oneerlijk is, de consument binden op wie dat beding van toepassing is, wanneer de financiële instelling, na het sluiten van de overeenkomst waarin dat beding is opgenomen, afspraken maakt met de cliënt die behelzen dat de handelaar het oneerlijke beding niet zal toepassen in ruil voor een andere prestatie van de consument? Dit wil zeggen, via de met de consument gemaakte afspraken wordt uitvoering gegeven aan het nietige beding door het te vervangen door een voor de consument gunstiger beding. Kan een dergelijk akkoord strijdigheid opleveren met artikel 6, lid 1, van richtlijn [93/13]?

                  13)

                  Valt het gedrag van de financiële instelling zoals beschreven in de feiten onder het verbod op oneerlijke gedragingen en oneerlijke handelspraktijken jegens consumenten als bedoeld in overweging 14 en [de] artikelen 6 en 7 van richtlijn 2005/29 (3)?

         (1)  Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB 1993, L 95, blz. 29).

         (2)  Arrest van 21 december 2016, Gutiérrez Naranjo e.a. (C-154/15, C-307/15 en C-308/15, EU:C:2016:980).

         (3)  Richtlijn 2005/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 mei 2005 betreffende oneerlijke handelspraktijken van ondernemingen jegens consumenten op de interne markt en tot wijziging van richtlijn 84/450/EEG van de Raad, richtlijnen 97/7/EG, 98/27/EG en 2002/65/EG van het Europees Parlement en de Raad en van verordening (EG) nr. 2006/2004 van het Europees Parlement en de Raad („Richtlijn oneerlijke handelspraktijken”) (PB 2005, L 149, blz. 22).


title: Zaak C-151/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 21 februari 2019 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 12 december 2018 in zaak T-684/14, Krka/Commissie

text:
               29.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/29

      Hogere voorziening ingesteld op 21 februari 2019 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 12 december 2018 in zaak T-684/14, Krka/Commissie
      (Zaak C-151/19 P)
      (2019/C 148/27)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: B. Mongin, F. Castilla Contreras, C. Vollrath, gemachtigden, D. Bailey, barrister)

         Andere partij in de procedure: Krka Tovarna Zdravil d.d.

         Conclusies

                  —

                  punten 1 tot en met 4 van het dictum van het arrest van het Gerecht van de Europese Unie in zaak T-684/14 vernietigen;

                  —

                  de zaak krachtens artikel 61 van het Statuut terugverwijzen naar het Gerecht van de Europese Unie;

                  —

                  Krka verwijzen in de kosten van de Commissie.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Eerste middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat Krka ten tijde van de overeenkomsten in kwestie geen concurrentiedruk heeft uitgeoefend op Servier.
      Tweede middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de beoordeling van de inhoud en de doelstellingen van de licentieovereenkomst als aansporing voor Krka om de beperkingen van de schikkingsovereenkomst te aanvaarden.
      Derde middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de toepassing van het begrip mededingingsbeperking naar strekking als bedoeld in artikel 101, lid 1, VWEU.
      Vierde middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de analyse van de bedoeling van de partijen voor de toepassing van artikel 101 VWEU.
      Vijfde middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door rekening te houden met de mededingingsbevorderende gevolgen van de licentie op markten die niet binnen de reikwijdte van de door het besluit vastgestelde schending van artikel 101, lid 1, VWEU vallen.
      Zesde middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de beoordeling van het voorwerp van de overdrachtsovereenkomst.
      Zevende rechtsmiddel: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de toepassing van het begrip mededingingsbeperkend gevolg als bedoeld in artikel 101, lid 1, VWEU.


title: Zaak C-164/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 22 februari 2019 door Niche Generics Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 12 december 2018 in zaak T-701/14, Niche Generics/Commissie

text:
               29.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/31

      Hogere voorziening ingesteld op 22 februari 2019 door Niche Generics Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 12 december 2018 in zaak T-701/14, Niche Generics/Commissie
      (Zaak C-164/19 P)
      (2019/C 148/29)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirante: Niche Generics Ltd (vertegenwoordigers: F. Carlin, barrister, M. Healy, solicitor, B. Hoorelbeke, advocaat, S. Mobley, solicitor, H. Sheraton, solicitor, en A. Robertson QC)

         Andere partij in de procedure: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  het bestreden arrest in zijn geheel vernietigen;

                  —

                  het litigieuze besluit in zijn geheel nietig verklaren voor zover het betrekking heeft op Niche, en

                  —

                  de Commissie verwijzen in haar eigen kosten en in de kosten die Niche in de onderhavige procedure en de procedure voor het Gerecht zijn opgekomen.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Niche voert aan dat het Gerecht op verschillende punten blijk heeft gegeven van een verkeerde rechtsopvatting.

                  —

                  Ten eerste heeft het Gerecht blijk gegeven van een verkeerde rechtsopvatting door geen gebruik te maken van de objectieve noodzakelijkheidstoets als bedoeld in het arrest BAT.

                  —

                  Ten tweede heeft het Gerecht, als schikkingsovereenkomsten onder artikel 101 VWEU vallen, blijk gegeven van een verkeerde rechtsopvatting door Niches schikkingsovereenkomst ten onrechte te kwalificeren als een inbreuk naar strekking.

                  —

                  Ten derde heeft het Gerecht niet voldaan aan de motiveringsplicht als bedoeld in artikel 36 van het Statuut van het Hof van Justitie door de door Niche gegeven uitlegging van de schikkingsovereenkomst te verwerpen, zonder daarbij in te gaan op haar juridische argumenten.

                  —

                  Ten vierde heeft het Gerecht blijk gegeven van een verkeerde rechtsopvatting door te oordelen dat Niche een potentiële concurrent van Servier was.

                  —

                  Ten vijfde heeft het Gerecht het fundamentele beginsel van gelijke behandeling geschonden door Niche anders te behandelen dan andere generieke ondernemingen die zich in soortgelijke omstandigheden bevinden, en door Niches schikkingsovereenkomst ten onrechte te kwalificeren als een inbreuk naar strekking op artikel 101, lid 1, VWEU.

                  —

                  Ten zesde heeft het Gerecht blijk gegeven van een verkeerde rechtsopvatting door te miskennen dat de schikkingsovereenkomst voldoet aan de criteria voor een vrijstelling uit hoofde van artikel 101, lid 3, VWEU.

                  —

                  Ten zevende heeft het Gerecht blijk gegeven van een verkeerde rechtsopvatting door de juridische criteria om te bepalen of er sprake is van schending van Niches recht van verweer en/of het beginsel van behoorlijk bestuur, onjuist toe te passen.

                  —

                  Ten achtste heeft het Gerecht het algemene Unierechtelijke beginsel met betrekking tot het evenredigheidsvereiste geschonden door een boetebedrag in stand te laten dat niet in verhouding staat tot Niches financiële draagkracht.


title: Zaak C-166/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 22 februari 2019 door Unichem Laboratories Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 12 december 2018 in zaak T-705/14, Unichem Laboratories/Commissie

text:
               29.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/33

      Hogere voorziening ingesteld op 22 februari 2019 door Unichem Laboratories Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 12 december 2018 in zaak T-705/14, Unichem Laboratories/Commissie
      (Zaak C-166/19 P)
      (2019/C 148/31)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirante: Unichem Laboratories Ltd (vertegenwoordigers: F. Carlin, barrister, M. Healy, solicitor, B. Hoorelbeke, advocaat, S. Mobley, solicitor, H. Sheraton, solicitor, en A. Robertson QC)

         Andere partij in de procedure: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  het bestreden arrest in zijn geheel vernietigen;

                  —

                  het litigieuze besluit in zijn geheel nietig verklaren voor zover het betrekking heeft op Unichem, en

                  —

                  de Commissie verwijzen in haar eigen kosten en in de kosten die Unichem in de onderhavige procedure en de procedure voor het Gerecht zijn opgekomen.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Unichem voert aan dat het Gerecht op verschillende punten blijk heeft gegeven van een verkeerde rechtsopvatting.

                  —

                  Ten eerste heeft het Gerecht blijk gegeven van een verkeerde rechtsopvatting door te oordelen dat de Commissie bevoegd was om krachtens artikel 101, lid 1, VWEU jegens Unichem een besluit te nemen aangezien:
                  het Gerecht de juridische criteria om te bepalen of er sprake is van één enkele economische eenheid onjuist heeft toegepast, en
                  het Gerecht onterecht heeft geoordeeld dat Unichem rechtstreeks aansprakelijk was als medeondertekenaar van de schikkingsovereenkomst.

                  —

                  Ten tweede heeft het Gerecht blijk gegeven van een verkeerde rechtsopvatting door geen gebruik te maken van de objectieve noodzakelijkheidstoets als bedoeld in het arrest BAT.

                  —

                  Ten derde heeft het Gerecht, als schikkingsovereenkomsten onder artikel 101 VWEU vallen, blijk gegeven van een verkeerde rechtsopvatting door Unichems schikkingsovereenkomst ten onrechte te kwalificeren als een inbreuk naar strekking.

                  —

                  Ten vierde heeft het Gerecht niet voldaan aan de motiveringsplicht als bedoeld in artikel 36 van het Statuut van het Hof van Justitie door de door Unichem gegeven uitlegging van de schikkingsovereenkomst te verwerpen, zonder daarbij in te gaan op haar juridische argumenten.

                  —

                  Ten vijfde heeft het Gerecht blijk gegeven van een verkeerde rechtsopvatting door te oordelen dat Niche en Unichem potentiële concurrenten van Servier waren.

                  —

                  Ten zesde heeft het Gerecht het fundamentele beginsel van gelijke behandeling geschonden door Unichem en Niche anders te behandelen dan andere generieke ondernemingen die zich in soortgelijke omstandigheden bevinden, en door Niches schikkingsovereenkomst ten onrechte te kwalificeren als een inbreuk naar strekking op artikel 101, lid 1, VWEU.

                  —

                  Ten zevende heeft het Gerecht blijk gegeven van een verkeerde rechtsopvatting door te miskennen dat de schikkingsovereenkomst voldoet aan de criteria voor een vrijstelling uit hoofde van artikel 101, lid 3, VWEU.

                  —

                  Ten achtste heeft het Gerecht blijk gegeven van een verkeerde rechtsopvatting door de juridische criteria om te bepalen of er sprake is van schending van Unichems en Niches recht van verweer en/of het beginsel van behoorlijk bestuur, onjuist toe te passen.


title: Zaak C-173/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 25 februari 2019 door Scandlines Danmark ApS en Scandlines Deutschland GmbH tegen de beschikking van het Gerecht (Zesde kamer) van 13 december 2018 in zaak T-890/16, Scandlines Danmark en Scandlines Deutschland/Commissie

text:
               29.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/34

      Hogere voorziening ingesteld op 25 februari 2019 door Scandlines Danmark ApS en Scandlines Deutschland GmbH tegen de beschikking van het Gerecht (Zesde kamer) van 13 december 2018 in zaak T-890/16, Scandlines Danmark en Scandlines Deutschland/Commissie
      (Zaak C-173/19 P)
      (2019/C 148/32)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirantes: Scandlines Danmark ApS en Scandlines Deutschland GmbH (vertegenwoordiger: L. Sandberg-Mørch, advokat)

         Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Koninkrijk Denemarken

         Conclusies

                  —

                  de beschikking van het Gerecht van 13 december 2018 in zaak T-890/16 vernietigen voor zover deze in strijd is met het arrest van het Gerecht in zaak T-630/15 wat betreft de aard van het besluit van de Commissie als bevestigende maatregel betreffende de aanvullende bouwmaatregelen.

                  —

                  verweerster verwijzen in haar eigen kosten en in die van rekwiranten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van hun hogere voorziening voeren rekwirantes twee middelen aan:

                  —

                  Eerste middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de bestreden beschikking te geven op basis van een standpunt dat volledig tegenovergesteld is aan het standpunt dat het in zijn arrest in zaak T-630/15 heeft ingenomen.

                  —

                  Tweede middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de bestreden beschikking te geven met een motivering die interne tegenstrijdigheden bevat.


title: Zaak C-174/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 25 februari 2019 door Scandlines Denmark ApS en Scandlines Deutschland GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 13 december 2018 in zaak T-630/15, Scandlines Denmark en Scandlines Deutschland/Commissie

text:
               29.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/35

      Hogere voorziening ingesteld op 25 februari 2019 door Scandlines Denmark ApS en Scandlines Deutschland GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 13 december 2018 in zaak T-630/15, Scandlines Denmark en Scandlines Deutschland/Commissie
      (Zaak C-174/19 P)
      (2019/C 148/33)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirantes: Scandlines Denmark ApS, Scandlines Deutschland GmbH (vertegenwoordiger: L. Sandberg-Mørch, advokat)

         Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Koninkrijk Denemarken, Föreningen Svensk Sjöfart, Naturschutzbund Deutschland (NABU) eV

         Conclusies

                  —

                  Het arrest van het Gerecht van 13 december 2018 in zaak T-630/15 vernietigen voor zover daarbij de middelen van rekwirantes zijn verworpen waarmee zij aanvoerden dat de aan A/S Femern Landanlæg toegekende maatregelen steun vormen, dat de kosten voor de Hinterland Connections (verbindingen met het achterland) geen subsidiabele kosten zijn met het oog op de verenigbaarheid van de aan Femern A/S toegekende steun, dat de aan Femern A/S toegekende maatregelen geen stimulerend effect hebben, dat de contrafeitelijke analyse onwettig is, dat de aan Femern A/S toegekende maatregelen geen buitensporige vervalsing van de mededinging veroorzaken en dat de door rekwirantes aangevoerde nieuwe middelen niet-ontvankelijk waren.

                  —

                  Verweerster te verwijzen in haar eigen kosten en in die van appelantes.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Rekwirantes voeren tegen het bestreden arrest zeven middelen aan:

                  —

                  In de eerste plaats heeft het Gerecht, in strijd met de artikelen 107, lid 1, en 108, lid 2, VWEU, blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de Commissie geen blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en geen ernstige moeilijkheden heeft ondervonden bij haar oordeel dat de aan A/S Femern Landanlæg verleende staatsgaranties en staatsleningen voor de spoorwegverbindingen met het Deense achterland niet tot vervalsing van de mededinging konden leiden, aangezien de relevante markt niet openstaat voor mededinging.
                  Rekwirantes stellen dat deze onjuiste beslissing van het Gerecht berust op vier onjuiste rechtsopvattingen, zoals uiteengezet in de volgende vier submiddelen:

                              a)

                              Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de aan A/S Femern Landanlæg verstrekte staatsgaranties en staatsleningen niet van invloed kunnen zijn op de mededinging, hoewel de Fixed Link (vaste verbinding) (geëxploiteerd door Femern A/S) en de Deense spoorverbindingen met het achterland (geëxploiteerd door Femern Landanlæg) samen één geïntegreerd project vormen en over de aan Femern A/S verstrekte staatsgaranties en staatsleningen reeds is geoordeeld dat zij de mededinging kunnen vervalsen.

                              b)

                              Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de markt voor het beheer van de spoorweginfrastructuur in Denemarken „de lege” niet openstaat voor mededinging.

                              c)

                              Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de markt voor het beheer van de spoorweginfrastructuur in Denemarken „de facto” niet openstaat voor mededinging.

                              d)

                              De markten voor de aanleg en het onderhoud van de spoorweginfrastructuur, die openstaan voor concurrentie, staan los van de markt voor het beheer en de exploitatie, in strikte zin, van de spoorweginfrastructuur.

                  —

                  In de tweede plaats heeft het Gerecht, in strijd met de artikelen 107, lid 1, en 108, lid 2, VWEU, ten onrechte geconcludeerd dat de Commissie geen blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en geen ernstige moeilijkheden heeft ondervonden bij de vaststelling dat de aan A/S Femern Landanlæg verleende staatsgaranties en staatsleningen voor de financiering van de Deense spoorverbinding met het achterland niet van invloed konden zijn op het handelsverkeer tussen de lidstaten.

                  —

                  In de derde plaats heeft het Gerecht, in strijd met artikel 107, lid 3, onder b), en artikel 108, lid 2, VWEU, ten onrechte geconcludeerd dat de kosten van de Hinterlandverbindingen in aanmerking kunnen worden genomen bij de berekening van de maximaal toegestane steunintensiteit voor de vaste verbinding (in het kader van de verenigbaarheidsanalyse), hoewel de aan de verbindingen met het achterland toegekende financiering volgens het Gerecht geen staatssteun vormt.

                  —

                  In de vierde plaats heeft het Gerecht in strijd met artikel 107, lid 3, onder b), VWEU en artikel 108, lid 2, VWEU ten onrechte geconcludeerd dat de Commissie geen blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en geen ernstige moeilijkheden heeft ondervonden bij het besluit dat de steun aan Femern A/S een stimulerend effect had.

                  —

                  In de vijfde plaats heeft het Gerecht in strijd met artikel 107, lid 3, onder b), VWEU en artikel 108, lid 2, VWEU ten onrechte geconcludeerd dat de Commissie geen blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en geen ernstige moeilijkheden heeft ondervonden toen zij besloot dat de Deense autoriteiten een passend contrafeitelijk scenario hadden ingediend voor haar beoordeling van de noodzaak van de steun.

                  —

                  In de zesde plaats heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de aan Femern A/S verleende steun geen ongerechtvaardigde vervalsing van de mededinging veroorzaakt.

                  —

                  In de zevende plaats heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door rekwirantes te weigeren nieuwe middelen aan te voeren betreffende de aanvullende bouwmaatregelen, op grond dat deze niet waren toegestaan bij het besluit van de Commissie van 23 juli 2015.


title: Zaak T-716/14: Arrest van het Gerecht van 7 maart 2019 — Tweedale/EFSA („Toegang tot documenten — Verordening (EG) nr. 1049/2001 — Documenten in verband met toxiciteitsstudies die zijn verricht in het kader van de verlenging van de goedkeuring van de werkzame stof glyfosaat — Gedeeltelijke weigering van toegang — Uitzondering ter bescherming van de commerciële belangen — Hoger openbaar belang — Verordening (EG) nr. 1367/2006 — Begrip „informatie die betrekking heeft op uitstoot in het milieu””)

text:
               29.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/40

      Arrest van het Gerecht van 7 maart 2019 — Tweedale/EFSA
      (Zaak T-716/14) (1)

      („Toegang tot documenten - Verordening (EG) nr. 1049/2001 - Documenten in verband met toxiciteitsstudies die zijn verricht in het kader van de verlenging van de goedkeuring van de werkzame stof glyfosaat - Gedeeltelijke weigering van toegang - Uitzondering ter bescherming van de commerciële belangen - Hoger openbaar belang - Verordening (EG) nr. 1367/2006 - Begrip „informatie die betrekking heeft op uitstoot in het milieu””)
      (2019/C 148/36)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Anthony C. Tweedale (Brussel, België) (vertegenwoordiger: B. Kloostra, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (vertegenwoordigers: D. Detken, J. Tarazona, C. Pintado en B. Vagenende, gemachtigden, aanvankelijk bijgestaan door R. van der Hout en A. Köhler, vervolgens door R. van der Hout en C. Wagner, advocaten)

         Interveniënt aan de zijde van verzoekende partij: Koninkrijk Zweden (vertegenwoordigers: aanvankelijk A. Falk, C. Meyer-Seitz, U. Persson, N. Otte Widgren, E. Karlsson en L. Swedenborg, vervolgens A. Falk, C. Meyer-Seitz, H. Shev, L. Swedenborg en F. Bergius, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot gedeeltelijke nietigverklaring van het besluit van EFSA van 16 oktober 2017 tot intrekking en vervanging van het besluit van 30 juli 2014 en tot verlening van gedeeltelijke toegang tot twee toxiciteitsstudies betreffende de werkzame stof glyfosaat, die zijn verricht in het kader van de procedure tot verlenging van de goedkeuring van deze werkzame stof op grond van verordening (EG) nr. 1107/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 21 oktober 2009 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen en tot intrekking van de richtlijnen 79/117/EEG en 91/414/EEG van de Raad (PB 2009, L 309, blz. 1)

         Dictum

                  1)

                     Het besluit van de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid (EFSA) van 16 oktober 2017 tot intrekking en vervanging van het besluit van 30 juli 2014 en tot verlening van gedeeltelijke toegang tot twee toxiciteitsstudies betreffende de werkzame stof glyfosaat, die zijn verricht in het kader van de verlenging van de goedkeuring van deze werkzame stof, wordt nietig verklaard voor zover EFSA weigert deze studies volledig openbaar te maken, met uitzondering van de namen en de handtekeningen van de personen die daarin worden vermeld.

                  2)

                     EFSA draagt haar eigen kosten, alsook die van Anthony C. Tweedale.

                  3)

                     Het Koninkrijk Zweden zal zijn eigen kosten dragen.

         (1)  PB C 448 van 15.12.2014.


title: Zaak T-139/15: Arrest van het Gerecht van 12 maart 2019 — Hongarije/Commissie („EOGFL, afdeling Garantie — ELGF — Suiker — Tijdelijke regeling voor herstructurering van de suikerindustrie in de Europese Gemeenschap — Verordening (EG) nr. 320/2006 — Verordening (EG) nr. 968/2006 — Uitgaven die van financiering zijn uitgesloten — Uitgaven gedaan door Hongarije — Voorwaarden voor de toekenning van steun voor volledige of gedeeltelijke ontmanteling — Begrip „productie-installaties” — Beoordeling van het gebruik van silo’s op de datum van indiening van de steunaanvraag — Begrip „volledige ontmanteling” — Bijlage 2 bij document VI/5330/97 — Moeilijkheden bij de uitlegging van de Unieregeling — Loyale samenwerking”)

text:
               29.4.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/42

      Arrest van het Gerecht van 12 maart 2019 — Hongarije/Commissie
      (Zaak T-139/15) (1)

      („EOGFL, afdeling Garantie - ELGF - Suiker - Tijdelijke regeling voor herstructurering van de suikerindustrie in de Europese Gemeenschap - Verordening (EG) nr. 320/2006 - Verordening (EG) nr. 968/2006 - Uitgaven die van financiering zijn uitgesloten - Uitgaven gedaan door Hongarije - Voorwaarden voor de toekenning van steun voor volledige of gedeeltelijke ontmanteling - Begrip „productie-installaties” - Beoordeling van het gebruik van silo’s op de datum van indiening van de steunaanvraag - Begrip „volledige ontmanteling” - Bijlage 2 bij document VI/5330/97 - Moeilijkheden bij de uitlegging van de Unieregeling - Loyale samenwerking”)
      (2019/C 148/38)
      Procestaal: Hongaars

         Partijen

         Verzoekende partij: Hongarije (vertegenwoordigers: aanvankelijk M. Fehér, G. Koós, A. Pálfy, vervolgens M. Fehér, G. Koós, Zs. Biró-Tóth en E. Tóth, gemachtigden)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Ondrůšek en B. Béres, gemachtigden)

         Interveniëntes aan de zijde van de verzoekende partij: Franse Republiek (vertegenwoordiger: D. Colas, gemachtigde), Italiaanse Republiek (vertegenwoordigers: G. Palmieri, gemachtigde, en C. Colelli, avvocato dello Stato)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot gedeeltelijke nietigverklaring van uitvoeringsbesluit (EU) 2015/103 van de Commissie van 16 januari 2015 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor plattelandsontwikkeling (Elfpo) (PB 2015, L 16, blz. 33), voor zover daarbij een bedrag van 11 709 400 EUR aan herstructureringssteun die door Hongarije is verleend aan de suikerindustrie, is uitgesloten van financiering door het ELGF

         Dictum

                  1)

                     Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                     Hongarije zal zijn eigen kosten en de helft van de kosten van de Europese Commissie dragen.

                  3)

                     De Commissie zal de andere helft van haar eigen kosten dragen.

                  4)

                     De Franse Republiek en de Italiaanse Republiek zullen hun eigen kosten dragen.

         (1)  PB C 190 van 8.6.2015.


title: Zaak T-197/19: Beroep ingesteld op 4 april 2019 — Wiegand-Glashüttenwerke/Commissie

text:
               17.6.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 206/51

      Beroep ingesteld op 4 april 2019 — Wiegand-Glashüttenwerke/Commissie
      (Zaak T-197/19)
      (2019/C 206/54)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Wiegand-Glashüttenwerke (Steinbach am Wald, Duitsland) (vertegenwoordigers: F. Wagner en N. Voß, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  besluit SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) van 28 mei 2018 betreffende C(2018) 3166 (PB 2019, L 14, blz. 1) nietig verklaren met betrekking tot de jaren 2012 en 2013,

                  —

                  subsidiair, besluit SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) van 28 mei 2018 betreffende C(2018) 3166 ten aanzien van verzoekster nietig verklaren met betrekking tot de jaren 2012 en 2013,

                  —

                  meer subsidiair, besluit SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) van 28 mei 2018 betreffende C(2018) 3166 nietig verklaren voor zover daarbij voor bandlastverbruikers met minstens 7 000 jaarlijkse verbruiksuren de terugbetaling van meer dan 20 %, voor bandlastverbruikers met minstens 7 500 jaarlijkse verbruiksuren de terugbetaling van meer dan 15 % en voor bandlastverbruikers met minstens 8 000 jaarlijkse verbruiksuren de terugbetaling van meer dan 10 % van de gepubliceerde nettarieven wordt gelast,

                  —

                  nog meer subsidiair, besluit SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) van 28 mei 2018 betreffende C(2018) 3166 ten aanzien van verzoekster nietig verklaren voor zover daarbij voor bandlastverbruikers met minstens 7 000 jaarlijkse verbruiksuren (vestigingsplaatsen Großbreitenbach en Schleusingen) de terugbetaling van meer dan 20 % en voor bandlastverbruikers met minstens 7 500 jaarlijkse verbruiksuren (vestigingsplaats Steinbach am Wald) de terugbetaling van meer dan 15 % van de gepubliceerde nettarieven wordt gelast,

                  —

                  uiterst subsidiair, besluit SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) van 28 mei 2018 betreffende C(2018) 3166 ten aanzien van verzoekster nietig verklaren voor zover daarbij voor de vestigingsplaats Steinbach am Wald de terugbetaling van meer dan 20 % van de gepubliceerde nettarieven wordt gelast, en

                  —

                  verweerster verwijzen in de kosten van de procedure, met inbegrip van advocaten- en reiskosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster de volgende middelen aan.

                  1.

                  Onjuiste aanname dat er sprake is van staatssteun in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU
                  Met het eerste middel voert verzoekster aan dat verweerster bij haar toetsing van de litigieuze vrijstelling van nettarieven ten onrechte ervan is uitgegaan dat daarvoor staatsmiddelen zijn gebruikt.
                  Bovendien is bij de toetsing van de voorwaarde „selectiviteit” het referentiestelsel onjuist en onvolledig vastgesteld.
                  Voorts wordt aangevoerd dat verweerster vanwege de onvolledige vaststelling van het referentiestelsel de motiveringsplicht overeenkomstig artikel 296, tweede alinea, VWEU niet is nagekomen.

                  2.

                  Schending van het beginsel van gelijke behandeling
                  In het kader van het tweede middel wordt gesteld dat verweerster met haar besluit louter nabetalingsplichten heeft vastgesteld voor bandlastverbruikers die in 2012 en 2013 volledig van nettarieven waren vrijgesteld. Daardoor zijn deze bandlastverbruikers anders behandeld dan — en ten onrechte benadeeld ten opzichte van — bandlastverbruikers die in datzelfde tijdvak konden profiteren van forfaitaire verminderingen van de nettarieven en voor wie geen nabetalingsplichten zijn vastgesteld.
                  Daarnaast wordt gesteld dat verweerster in verband met de ongelijke behandeling de motiveringsplicht overeenkomstig artikel 263, tweede alinea, VWEU en artikel 41, lid 2, onder c), van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie niet is nagekomen. Bovendien schendt de ongelijke behandeling het in artikel 32, lid 1, van richtlijn 2009/72/EG (1) vervatte non-discriminatiebeginsel.

                  3.

                  Schending van het vertrouwensbeginsel
                  Met het derde middel wordt aangevoerd dat verzoekster op basis van de concrete omstandigheden erop mocht vertrouwen dat zij de verleende speciale nettarieven mocht behouden.

         (1)  Richtlijn 2009/72/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit en tot intrekking van richtlijn 2003/54/EG (PB L 211 van 14.8.2009, blz. 55).


title: Zaak C-115/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 14 februari 2019 door China Construction Bank Corp. tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 6 december 2018 in zaak T-665/17, China Construction Bank/EUIPO

text:
               24.6.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 213/2

      Hogere voorziening ingesteld op 14 februari 2019 door China Construction Bank Corp. tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 6 december 2018 in zaak T-665/17, China Construction Bank/EUIPO
      (Zaak C-115/19 P)
      (2019/C 213/03)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirante: China Construction Bank Corp. (vertegenwoordigers: A. Carboni, J. Gibbs, Solicitors)

         Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie, Groupement des cartes bancaires

         Conclusies

                  —

                  het arrest van het Gerecht van 6 december 2018 in zaak T-665/17 vernietigen;

                  —

                  de zaak definitief afdoen met betrekking tot artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 (1) of de zaak terugverwijzen naar het Gerecht, en

                  —

                  het EUIPO en alle interveniënten in de onderhavige hogere voorziening verwijzen in hun eigen kosten en in de kosten van rekwirante van deze hogere voorziening en van de procedure voor het Gerecht in zaak T-665/17.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Rekwirante voert drie middelen aan tegen het bestreden arrest, stellende dat het Gerecht:

                  1.

                  artikel 8, lid 1, onder b), van verordening 2017/1001 heeft geschonden; en

                  2.

                  geen motivering heeft gegeven voor zijn oordeel dat het oudere merk dat interveniënte inroept („ouder merk”) een groot onderscheidend vermogen had met betrekking tot „financiële zaken, monetaire zaken, bankzaken”, en/of

                  3.

                  de feiten onjuist heeft opgevat zowel bij de beoordeling van het oudere merk en het litigieuze merk als bij de vaststelling van dat groot onderscheidend vermogen.

            Rekwirantes middel inzake schending van artikel 8, lid 1, onder b), kan verder worden onderverdeeld in de volgende onjuiste opvattingen van het Gerecht bij de beoordeling van de zaak:

                  1.

                  het Gerecht hield rekening met de bekendheid van het oudere merk tijdens de eerste fase van beoordeling van de overeenstemming van de merken, alsook bij de globale beoordeling van het verwarringsgevaar, wat een onjuiste benadering is en resulteerde in een ontoelaatbare „dubbele inaanmerkingneming” ervan;

                  2.

                  het Gerecht vatte het oudere merk en het litigieuze merk onjuist op als zijnde in wezen woordmerken, waarbij onvoldoende aandacht werd besteed aan het figuratieve aspect ervan, wat de beoordeling van zowel de visuele als de auditieve overeenstemming van de betrokken merken en ook het relatieve gewicht dat aan elk ervan moest worden gegeven negatief heeft beïnvloed;

                  3.

                  het Gerecht heeft op verschillende punten blijk gegeven van een onjuiste opvatting wat betreft de aanduiding van de diensten van klasse 36 waarvoor het oordeelde dat het oudere merk bekend was en dus onderscheidend vermogen had, en

                  4.

                  ten gevolge van de bovengenoemde onjuiste opvattingen en tevens van het niet in aanmerking nemen van aanvullende belangrijke factoren, heeft het Gerecht geen degelijke globale beoordeling van het gevaar voor verwarring tussen het oudere merk en het litigieuze merk verricht.

         (1)  Verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad van 14 juni 2017 inzake het Uniemerk (PB 2017, L 154, blz. 1).


title: Zaak C-116/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 14 februari 2019 door Gregor Schneider tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 4 december 2018 in zaak T-560/16, Gregor Schneider/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

text:
               24.6.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 213/4

      Hogere voorziening ingesteld op 14 februari 2019 door Gregor Schneider tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 4 december 2018 in zaak T-560/16, Gregor Schneider/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)
      (Zaak C-116/19 P)
      (2019/C 213/04)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Rekwirant: Gregor Schneider (vertegenwoordiger: H. Tettenborn, Rechtsanwalt)

         Andere partij in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Conclusies

                  1.

                  het arrest van het Gerecht van de Europese Unie (Vierde kamer) van 4 december 2018 in zaak T-560/16 vernietigen;

                  2.

                  de in die procedure geformuleerde vorderingen van verzoeker toewijzen, en dus
                  de beslissing van het EUIPO (voordien BHIM) van 2 oktober 2014, waarbij verzoeker wordt overgeplaatst van de afdeling Internationale Samenwerking en Juridische Zaken naar de afdeling „Operationele Zaken”, vernietigen;
                  subsidiair: de zaak terugverwijzen naar het Gerecht van de Europese Unie na vernietiging van bovengenoemd arrest;

                  3.

                  het EUIPO verwijzen in de kosten van de gehele procedure — d.w.z. de procedure bij het Gerecht en de hogere voorziening bij het Hof van Justitie van de Europese Unie.

         Middelen en voornaamste argumenten

      De hogere voorziening berust op negen middelen.
      Ten eerste: het Gerecht heeft in het bestreden arrest het beginsel van „overeenstemming” tussen de klacht in de zin van artikel 91, lid 2, van het Ambtenarenstatuut en het daaropvolgende beroep onjuist uitgelegd, voor zover het een middel in beroep niet-ontvankelijk heeft verklaard op grond van het overeenstemmingsbeginsel, aangezien verzoeker dit op het moment van het instellen van klacht niet kon aanvoeren wegens een toen nog steeds niet toegewezen takenpakket.
      Ten tweede: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging van de criteria voor de beoordeling van misbruik van bevoegdheid door als rechtsregel te stellen dat er geen sprake kan zijn van misbruik van bevoegdheid wanneer een overplaatsingsmaatregel niet onverenigbaar is bevonden met het dienstbelang. Deze rechtsregel is onjuist, aangezien daardoor in wezen alle situaties van misbruik van bevoegdheid worden uitgesloten waarin de administratie een plausibel dienstbelang aanvoert zonder dat zij dit belang daadwerkelijk nastreeft. Het zijn juist de gevallen van intelligent geconstrueerd misbruik van bevoegdheid die niet in het algemeen door een aldus geformuleerde rechtsregel mogen worden uitgesloten van rechterlijke toetsing.
      Ten derde: het Gerecht heeft de vereisten voor een hoorzitting, die wordt gewaarborgd door het recht van de verzoeker om te worden gehoord (tevens verankerd in artikel 41, lid 1, juncto lid 2, onder a), van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie), onjuist uitgelegd door te oordelen dat een hoorzitting slechts noodzakelijk is als de bestreden individuele maatregel vanuit het oogpunt van de bestuurlijke overheid nadelige gevolgen kan hebben voor de betrokken persoon. Het horen en verlenen van het recht om te worden gehoord moet echter juist tot doel hebben standpunten en gevolgen van voorgenomen besluiten aan het licht te brengen waarmee de bestuurlijke overheid zelf nog geen rekening heeft gehouden.
      Ten vierde: het Gerecht heeft verschillende keren het recht van verzoeker om te worden gehoord geschonden doordat het onder meer het tijdens de mondelinge behandeling overeenkomstig artikel 85, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht aangevoerde nieuwe betoog niet in aanmerking heeft genomen, het desbetreffende aanbod van getuigen niet heeft behandeld en evenmin een beslissing heeft genomen krachtens artikel 85, lid 4, van het Reglement voor de procesvoering. Het Gerecht heeft verzoekers recht om te worden gehoord eveneens geschonden doordat het de al in het verzoekschrift aangeboden getuigen niet heeft gehoord en tegelijkertijd verzoeker een gebrek aan bewijs verwijt.
      Hiermee heeft het Gerecht, ten vijfde, de grondbeginselen van een eerlijk proces in een rechtsstaat in de zin van artikel 47 van het Handvest van de grondrechten geschonden en laat het twijfel rijzen over de doeltreffendheid van de rechterlijke bescherming.
      Ten zesde heeft het Gerecht meermaals de voor hem aangevoerde feiten verdraaid.
      Ten zevende wordt ontoereikende opheldering van de feiten, ten achtste, een motiveringsgebrek en ten negende schending van de beginselen van de logica aangevoerd.


title: Zaak C-299/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale ordinario di Torino (Italië) op 11 april 2019 — Techbau SpA/Azienda Sanitaria Locale AL

text:
               24.6.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 213/16

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale ordinario di Torino (Italië) op 11 april 2019 — Techbau SpA/Azienda Sanitaria Locale AL
      (Zaak C-299/19)
      (2019/C 213/15)
      Procestaal: Italiaans

         Verwijzende rechter

      Tribunale ordinario di Torino

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Techbau SpA

         Verwerende partij: Azienda Sanitaria Locale AL

         Prejudiciële vraag

      Staat artikel 2, lid 1, van richtlijn 2000/35/EG (1) in de weg aan een nationale bepaling als artikel 2, lid 1, onder a), van decreto legislativo nr. 231 van 9 oktober 2002, die opdrachten voor de uitvoering van werken, van openbare dan wel particuliere aard, en inzonderheid overheidsopdrachten voor de uitvoering van werken in de zin van richtlijn 93/37/EEG (2), uitsluit van het begrip „handelstransacties” — gedefinieerd als opdrachten die „uitsluitend of in hoofdzaak betrekking hebben op de levering van goederen of de verrichting van diensten tegen vergoeding” — en dus van de eigen werkingssfeer?

         (1)  Richtlijn 2000/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 juni 2000 betreffende bestrijding van betalingsachterstand bij handelstransacties (PB 2000, L 200, blz. 35).

         (2)  Richtlijn 93/37/EEG van de Raad van 14 juni 1993 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor de uitvoering van werken (PB 1993, L 199, blz. 54).


title: Zaak C-305/19: Beroep ingesteld op 12 april 2019 — Europese Commissie/Tsjechische Republiek

text:
               24.6.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 213/17

      Beroep ingesteld op 12 april 2019 — Europese Commissie/Tsjechische Republiek
      (Zaak C-305/19)
      (2019/C 213/16)
      Procestaal: Tsjechisch

         Partijen

         Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Ondrůšek, K. Talabér-Ritz, gemachtigden)

         Verwerende partij: Tsjechische Republiek

         Conclusies

                  —

                  vaststellen dat de Tsjechische Republiek de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 13, lid 2, van richtlijn 2010/31/EU van het Europees Parlement en de Raad van 19 mei 2010 betreffende de energieprestatie van gebouwen (1), door er niet voor te zorgen dat energieprestatiecertificaten worden geafficheerd in gebouwen met een totale bruikbare vloeroppervlakte van meer dan 500 m2 die veelvuldig door het publiek worden bezocht en waarvoor overeenkomstig artikel 12, lid 1, van deze richtlijn een energieprestatiecertificaat is afgegeven;

                  —

                  de Tsjechische Republiek verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

                  1.

                  Artikel 13, lid 2, van richtlijn 2010/31/EU legt de verplichting op om het overeenkomstig artikel 12, lid 1, van de richtlijn afgegeven energieprestatiecertificaat te afficheren wanneer een gebouw met een totale bruikbare vloeroppervlakte van meer dan 500 m2 veelvuldig door het publiek wordt bezocht.

                  2.

                  Het Tsjechische recht [artikel 7a van de zákon č. 406/2000 Sb., o hospodaření energií (wet nr. 406/2000 inzake energiebeheer), zoals gewijzigd] voorziet alleen in de verplichting om het energieprestatiecertificaat of -paspoort voor dergelijke gebouwen te afficheren indien deze door een overheidsinstantie worden bezet. Het Tsjechische recht voorziet derhalve niet in een verplichting om het energieprestatiepaspoort te afficheren wanneer dergelijke gebouwen door andere entiteiten dan overheidsinstanties worden bezet en veelvuldig door het publiek worden bezocht. De nodige wetgeving is momenteel in voorbereiding.

                  3.

                  Tsjechië heeft er dus niet voor gezorgd dat energieprestatiecertificaten worden geafficheerd in gebouwen met een totale bruikbare vloeroppervlakte van meer dan 500 m2 die veelvuldig door het publiek worden bezocht en waarvoor overeenkomstig artkel 12, lid 1, van deze richtlijn een energieprestatiecertificaat is afgegeven, en is derhalve de krachtens artikel 13, lid 2, van deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.

         (1)  PB 2010, L 153, blz. 13.


title: Zaak C-704/17: Beschikking van de president van het Hof van 8 maart 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nejvyšší správní soud — Tsjechië) — D. H./Ministerstvo vnitra

text:
               1.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 220/28

      Beschikking van de president van het Hof van 8 maart 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nejvyšší správní soud — Tsjechië) — D. H./Ministerstvo vnitra
      (Zaak C-704/17) (1)

      (2019/C 220/34)
      Procestaal: Tsjechisch
      De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

         (1)  PB C 83 van 5.3.2018.


title: Zaak T-791/16: Arrest van het Gerecht van 22 mei 2019 — Real Madrid Club de Fútbol/Commissie („Staatssteun — Steun door de Spaanse autoriteiten aan een professionele voetbalclub — Regeling ter compensatie van de omstandigheid dat geen gronden zijn overgedragen zoals initieel was overeengekomen tussen een gemeente en een voetbalclub — Buitensporige vergoeding voor de voetbalclub — Besluit waarbij de steun onverenigbaar met de interne markt is verklaard — Voordeel”)

text:
               8.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 230/27

      Arrest van het Gerecht van 22 mei 2019 — Real Madrid Club de Fútbol/Commissie
      (Zaak T-791/16) (1)

      („Staatssteun - Steun door de Spaanse autoriteiten aan een professionele voetbalclub - Regeling ter compensatie van de omstandigheid dat geen gronden zijn overgedragen zoals initieel was overeengekomen tussen een gemeente en een voetbalclub - Buitensporige vergoeding voor de voetbalclub - Besluit waarbij de steun onverenigbaar met de interne markt is verklaard - Voordeel”)
      (2019/C 230/33)
      Procestaal: Spaans

         Partijen

         Verzoekende partij: Real Madrid Club de Fútbol (Madrid, Spanje) (vertegenwoordigers: J. Pérez-Bustamante Köster en F. Löwhagen, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P.-J. Loewenthal, G. Luengo en P. Němečková, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 strekkende tot nietigverklaring van besluit (EU) 2016/2393 van de Commissie van 4 juli 2016 betreffende staatssteun SA.33754 (2013/C) (ex 2013/NN) ten uitvoer gelegd door Spanje ten gunste van Real Madrid CF (PB 2016, L 358, blz. 3)

         Dictum

                  1)

                     Besluit (EU) 2016/2393 van de Commissie van 4 juli 2016 betreffende staatssteun SA.33754 (2013/C) (ex 2013/NN) ten uitvoer gelegd door Spanje ten gunste van Real Madrid CF wordt nietig verklaard.

                  2)

                     De Europese Commissie draagt haar eigen kosten en die van Real Madrid Club de Fútbol.

         (1)  PB C 243 van 4.7.2016.


title: Zaak T-37/17: Arrest van het Gerecht van 16 mei 2019 — Bank Tejarat/Raad („Niet-contractuele aansprakelijkheid — Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen ten aanzien van Iran — Bevriezing van tegoeden — Inreisbeperkingen op het grondgebied van de lidstaten — Vergoeding van de schade die verzoekster stelt te hebben geleden als gevolg van de plaatsing en de handhaving van haar naam op de lijst van personen en entiteiten waarop de betrokken beperkende maatregelen van toepassing zijn — Voldoende gekwalificeerde schending van een rechtsregel waarbij aan particulieren rechten worden toegekend”)

text:
               8.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 230/29

      Arrest van het Gerecht van 16 mei 2019 — Bank Tejarat/Raad
      (Zaak T-37/17) (1)

      („Niet-contractuele aansprakelijkheid - Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - Beperkende maatregelen ten aanzien van Iran - Bevriezing van tegoeden - Inreisbeperkingen op het grondgebied van de lidstaten - Vergoeding van de schade die verzoekster stelt te hebben geleden als gevolg van de plaatsing en de handhaving van haar naam op de lijst van personen en entiteiten waarop de betrokken beperkende maatregelen van toepassing zijn - Voldoende gekwalificeerde schending van een rechtsregel waarbij aan particulieren rechten worden toegekend”)
      (2019/C 230/35)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Bank Tejarat (Teheran, Iran) (vertegenwoordigers: S. Zaiwalla, P. Reddy, K. Mittal, A. Meskarian, solicitors, T. Otty, QC, R. Blakeley, V. Zaiwalla, H. Leith, barristers, en T. de la Mare, QC)

         Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: M. Bishop en A. Vitro, gemachtigden)

         Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: L. Havas en J. Norris, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 268 VWEU strekkende tot vergoeding van de schade die verzoekster stelt te hebben geleden vanwege de vaststelling van uitvoeringsverordening (EU) nr. 54/2012 van de Raad van 23 januari 2012 houdende uitvoering van verordening (EU) nr. 961/2010 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran (PB 2012, L 19, blz. 1), verordening (EU) nr. 267/2012 van de Raad van 23 maart 2012 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Iran en tot intrekking van verordening (EU) nr. 961/2010 (PB 2012, L 88, blz. 1), en uitvoeringsverordening (EU) nr. 709/2012 van de Raad van 2 augustus 2012 houdende uitvoering van verordening (EU) nr. 267/2012 (PB 2012, L 208, blz. 2)

         Dictum

                  1)

                     Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                     Bank Tejarat zal haar eigen kosten en de kosten van de Raad van de Europese Unie dragen.

                  3)

                     De Europese Commissie zal haar eigen kosten dragen.

         (1)  PB C 104 van 3.4.2017.


title: Zaak T-107/17: Arrest van het Gerecht van 23 mei 2019 — Steinhoff e.a./ECB („Niet-contractuele aansprakelijkheid — Economisch en monetair beleid — ECB — Nationale centrale banken — Herstructurering van de Griekse staatsschuld — Betrokkenheid van de particuliere sector — Collectieve-actieclausules — Verplichte ruil van Griekse schuldbewijzen — Particuliere schuldeisers — Advies van de ECB — Voldoende gekwalificeerde schending van een rechtsregel waaraan particulieren rechten ontlenen — Beginsel,pacta sunt servanda’ — Artikel 17, leden 1 en 2, van het Handvest van de grondrechten — Artikel 63, lid 1, VWEU — Artikel 124 VWEU”)

text:
               8.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 230/30

      Arrest van het Gerecht van 23 mei 2019 — Steinhoff e.a./ECB
      (Zaak T-107/17) (1)

      („Niet-contractuele aansprakelijkheid - Economisch en monetair beleid - ECB - Nationale centrale banken - Herstructurering van de Griekse staatsschuld - Betrokkenheid van de particuliere sector - Collectieve-actieclausules - Verplichte ruil van Griekse schuldbewijzen - Particuliere schuldeisers - Advies van de ECB - Voldoende gekwalificeerde schending van een rechtsregel waaraan particulieren rechten ontlenen - Beginsel,pacta sunt servanda’ - Artikel 17, leden 1 en 2, van het Handvest van de grondrechten - Artikel 63, lid 1, VWEU - Artikel 124 VWEU”)
      (2019/C 230/36)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partijen: Frank Steinhoff (Hamburg, Duitsland), Ewald Filbry, (Dortmund, Duitsland), Vereinigte Raiffeisenbanken Gräfenberg-Forchheim-Eschenau-Heroldsberg eG (Gräfenberg, Duitsland), Werner Bäcker (Rodgau, Duitsland), EMB Consulting SE (Mühltal, Duisland) (vertegenwoordigers: O. Hoepner en D. Unrau, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Centrale Bank (vertegenwoordigers: O. Heinz en G. Várhelyi, gemachtigden, bijgestaan door H.-G. Kamann, advocaat)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 268 VWEU tot vergoeding van de schade die verzoekende partijen stellen te hebben geleden doordat de ECB in haar advies van 17 februari 2012 (CON/2012/12) de Helleense Republiek niet heeft gewezen op het feit dat de voorgenomen herstructurering van de Griekse staatsschuld via een verplichte ruil van schuldbewijzen onrechtmatig was.

         Dictum

                  1)

                     Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                     Frank Steinhoff en Ewald Filbry, Vereinigte Raiffeisenbanken Gräfenberg-Forchheim-Eschenau-Heroldsberg eG, Werner Bäcker en EMB Consulting SE worden verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 129 van 24.4.2017.


title: Zaak T-728/17: Arrest van het Gerecht van 14 mei 2019 — Marinvest en Porting/Commissie („Staatssteun — Haveninfrastructuur voor pleziervaartuigen — Concessie voor het beheer van een haven en terbeschikkingstelling van infrastructuur en diensten zonder financiële vergoeding — Besluit waarbij is vastgesteld dat geen sprake is van staatssteun — Ongunstige beïnvloeding van het handelsverkeer tussen lidstaten”)

text:
               8.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 230/30

      Arrest van het Gerecht van 14 mei 2019 — Marinvest en Porting/Commissie
      (Zaak T-728/17) (1)

      („Staatssteun - Haveninfrastructuur voor pleziervaartuigen - Concessie voor het beheer van een haven en terbeschikkingstelling van infrastructuur en diensten zonder financiële vergoeding - Besluit waarbij is vastgesteld dat geen sprake is van staatssteun - Ongunstige beïnvloeding van het handelsverkeer tussen lidstaten”)
      (2019/C 230/37)
      Procestaal: Italiaans

         Partijen

         Verzoekende partijen: Marinvest d.o.o (Izola, Slovenië) en Porting d.o.o. (Izola) (vertegenwoordigers: G. Cecovini Amigoni en L. Daniele, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Stancanelli, S. Noë en D. Recchia, gemachtigden)

         Interveniëntes aan de zijde van verwerende partij: Bondrepubliek Duitsland (vertegenwoordigers: aanvankelijk T. Henze en R. Kanitz, vervolgens R. Kanitz, gemachtigden) en Javno podjetje komunala Izola d.o.o. (Izola, Slovenië) (vertegenwoordiger: A. Mužina, advocaat)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot nietigverklaring van besluit C(2017) 5049 final van de Commissie van 20 juli 2017 betreffende staatssteun SA.45220 (2016/FC) — Slovenië — vermeende steun ten gunste van Komunala Izola d.o.o.

         Dictum

                  1)

                     Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                     Marinvest d.o.o. en Porting d.o.o. dragen hun eigen kosten en de kosten die de Europese Commissie heeft gemaakt.

                  3)

                     De Bondsrepubliek Duitsland en Javno podjetje komunala Izola d.o.o. dragen elk hun eigen kosten.

         (1)  PB C 22 van 22.1.2018.


title: Zaak T-733/17: Arrest van het Gerecht van 16 mei 2019 — GMPO/Commissie („Geneesmiddelen voor menselijk gebruik — Artikel 3, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 141/2000 — Begrip „aanzienlijk[e] baat” — Beschikbaarheid van een weesgeneesmiddel — Artikel 5, lid 12, onder b), van verordening nr. 141/2000 — Beslissing van de Commissie om een geneesmiddel te schrappen uit het register van weesgeneesmiddelen — Beoordelingsfout — Onjuiste rechtsopvatting — Gewettigd vertrouwen”)

text:
               8.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 230/31

      Arrest van het Gerecht van 16 mei 2019 — GMPO/Commissie
      (Zaak T-733/17) (1)

      („Geneesmiddelen voor menselijk gebruik - Artikel 3, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 141/2000 - Begrip „aanzienlijk[e] baat” - Beschikbaarheid van een weesgeneesmiddel - Artikel 5, lid 12, onder b), van verordening nr. 141/2000 - Beslissing van de Commissie om een geneesmiddel te schrappen uit het register van weesgeneesmiddelen - Beoordelingsfout - Onjuiste rechtsopvatting - Gewettigd vertrouwen”)
      (2019/C 230/38)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: GMP-Orphan (GMPO) (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordigers: M. Demetriou, QC, E. Mackenzie, barrister, L. Tsang en J. Mulryne, solicitors)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordiger: K. Petersen en A. Sipos, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot gedeeltelijke nietigverklaring van uitvoeringsbesluit C(2017) 6102 final van de Commissie van 5 september 2017 tot verlening van een vergunning voor het in de handel brengen van het geneesmiddel voor menselijk gebruik Cuprior-trientine volgens verordening (EG) nr. 726/2004 van het Europees Parlement en de Raad, voor zover de Commissie in artikel 5 van dat besluit heeft besloten dat het betrokken geneesmiddel niet meer voldeed aan de voorwaarden waarin verordening (EG) nr. 141/2000 van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 1999 inzake weesgeneesmiddelen (PB 2000, L 18, blz. 1) voorziet om als weesgeneesmiddel te worden geregistreerd en dat bijgevolg het register van weesgeneesmiddelen van de Europese Unie moest worden bijgewerkt.

         Dictum

                  1)

                     Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                     GMP-Orphan (GMPO) wordt verwezen in de kosten, daaronder begrepen die van de procedure in kort geding.

         (1)  PB C 13 van 15.1.2018.


title: Zaak T-751/17: Arrest van het Gerecht van 14 mei 2019 — Commune de Fessenheim e.a./Commissie („Toegang tot documenten — Verordening (EG) nr. 1049/2001 — Brief van de Commissie aan de Franse autoriteiten betreffende het protocol tot schadeloosstelling van de EDF-groep in verband met de intrekking van de exploitatievergunning voor de kerncentrale van Fessenheim — Weigering tot inzage — Uitzondering inzake de bescherming van de commerciële belangen van een derde — Uitzondering inzake de bescherming van het doel van inspecties, onderzoeken en audits — Algemeen vermoeden van vertrouwelijkheid — Hoger openbaar belang”)

text:
               8.7.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 230/32

      Arrest van het Gerecht van 14 mei 2019 — Commune de Fessenheim e.a./Commissie
      (Zaak T-751/17) (1)

      („Toegang tot documenten - Verordening (EG) nr. 1049/2001 - Brief van de Commissie aan de Franse autoriteiten betreffende het protocol tot schadeloosstelling van de EDF-groep in verband met de intrekking van de exploitatievergunning voor de kerncentrale van Fessenheim - Weigering tot inzage - Uitzondering inzake de bescherming van de commerciële belangen van een derde - Uitzondering inzake de bescherming van het doel van inspecties, onderzoeken en audits - Algemeen vermoeden van vertrouwelijkheid - Hoger openbaar belang”)
      (2019/C 230/39)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partijen: Commune de Fessenheim (Frankrijk), Communauté de communes Pays Rhin-Brisach (Volgelsheim, Frankrijk), Conseil départemental du Haut-Rhin, (Colmar, Frankrijk) en Conseil régional Grand Est Alsace Champagne-Ardenne Lorraine (Straatsburg, Frankrijk) (vertegenwoordiger: G. de Rubercy, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Buchet en B. Stromsky, gemachtigden)

         Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Franse Republiek (vertegenwoordigers: E. de Moustier, B. Fodda en J.-L. Carré, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 18 oktober 2017 om geen inzage te verlenen in de brief die zij op 22 maart 2017 naar de Franse autoriteiten heeft verzonden over het ontwerpprotocol tot schadeloosstelling van de groep Électricité de France (EDF) wegens de sluiting van de kerncentrale van Fessenheim

         Dictum

                  1)

                     Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                     De Commune de Fessenheim, de Communauté de communes Pays Rhin-Brisach, de Conseil départemental du Haut-Rhin en de Conseil régional Grand Est Alsace Champagne-Ardenne Lorraine dragen hun eigen kosten en die van de Europese Commissie.

                  3)

                     De Franse Republiek draagt haar eigen kosten.

         (1)  PB C 32 van 29.1.2018.