title: Zaak T-681/15: Beroep ingesteld op 20 november 2015 — Environmental Manufacturing/BHIM — Société Elmar Wolf (Afbeelding van de kop van een wolf)

text:
               1.2.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 38/67

         Beroep ingesteld op 20 november 2015 — Environmental Manufacturing/BHIM — Société Elmar Wolf (Afbeelding van de kop van een wolf)
   (Zaak T-681/15)
   (2016/C 038/90)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Environmental Manufacturing LLP (Stowmarket, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordiger: S. Malynicz, barrister)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Société Elmar Wolf SA (Wissembourg, Frankrijk)

      Gegevens betreffende de procedure voor het BHIM

      Aanvrager: verzoekende partij

      Betrokken merk: gemeenschapsbeeldmerk (Afbeelding van de kop van een wolf) — gemeenschapsmerkaanvraag nr. 4 971 511

      Procedure voor het BHIM: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 3 september 2015 in zaak R 1252/2015-1

      Conclusies

   Verzoekster verzoekt het Gerecht:

               —

               de bestreden beslissing te vernietigen;

               —

               het BHIM en de andere partij te verwijzen in hun eigen kosten en in die van verzoekster.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009.


title: Zaak C-6/09: Beroep ingesteld op 9 januari 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk België

text:
               21.3.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 69/24

         Beroep ingesteld op 9 januari 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk België
   (Zaak C-6/09)
   (2009/C 69/43)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: V. Peere en P. Dejmek, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk België
   Conclusies

               —

               vaststellen dat het Koninkrijk België, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2005/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 oktober 2005 tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld en de financiering van terrorisme (1), althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               het Koninkrijk België verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De termijn voor omzetting van de richtlijn in nationaal recht is op 15 december 2007 verstreken. Op de datum van de instelling van dit beroep had de verwerende partij evenwel nog niet alle maatregelen getroffen om de richtlijn om te zetten of had zij deze althans nog niet aan de Commissie meegedeeld.

      (1)  PB L 309, blz. 15.


title: Zaak C-410/11: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Barcelona (Spanje) op 1 augustus 2011 — Pedro Espada Sánchez e.a./Iberia Líneas Aéreas de España S.A.

text:
               1.10.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 290/7

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Barcelona (Spanje) op 1 augustus 2011 — Pedro Espada Sánchez e.a./Iberia Líneas Aéreas de España S.A.
   (Zaak C-410/11)
   2011/C 290/11
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Audiencia Provincial de Barcelona

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Pedro Espada Sánchez e.a.

      Verwerende partij: Iberia Líneas Aéreas de España S.A.

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet de in artikel 22, lid 2, van het Verdrag van Montreal van 28 mei 1999 tot het brengen van eenheid in enige bepalingen inzake het internationale luchtvervoer vastgestelde aansprakelijkheidsgrens van de vervoerder van 1 000 bijzondere trekkingsrechten per passagier in geval van vernieling, verlies, of beschadiging van de bagage, juncto artikel 3, lid 3, van dit Verdrag, worden uitgelegd als een maximumgrens per passagier, wanneer meerdere samen reizende passagiers hun gedeelde bagage samen aangeven, ongeacht of het aantal aangegeven colli lager is dan het werkelijke aantal passagiers?

               2)

               Of moet de in deze bepaling vastgestelde aansprakelijkheidsgrens daarentegen aldus worden uitgelegd dat per aangegeven collo slechts één passagier het recht kan hebben om schadevergoeding te vragen, en moet bijgevolg de per passagier vastgestelde maximumgrens worden toegepast, ook al staat vast dat de zoekgeraakte bagage waarvoor slechts één label is verstrekt, aan meer dan één passagier toebehoort?


title: Zaak C-20/16: Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 22 juni 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof — Duitsland) — Wolfram Bechtel, Marie-Laure Bechtel/Finanzamt Offenburg (Prejudiciële verwijzing — Vrij verkeer van werknemers — Inkomsten die zijn verworven in een andere lidstaat dan de woonlidstaat — Vrijstellingsmethode met progressievoorbehoud in de woonlidstaat — Pensioen- en ziektekostenverzekeringspremies die zijn ingehouden op de in een andere lidstaat dan de woonlidstaat ontvangen inkomsten — Aftrek van deze premies — Voorwaarde inzake het ontbreken van een rechtstreeks verband met vrijgestelde opbrengsten)

text:
               21.8.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 277/12

         Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 22 juni 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof — Duitsland) — Wolfram Bechtel, Marie-Laure Bechtel/Finanzamt Offenburg
   (Zaak C-20/16) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Vrij verkeer van werknemers - Inkomsten die zijn verworven in een andere lidstaat dan de woonlidstaat - Vrijstellingsmethode met progressievoorbehoud in de woonlidstaat - Pensioen- en ziektekostenverzekeringspremies die zijn ingehouden op de in een andere lidstaat dan de woonlidstaat ontvangen inkomsten - Aftrek van deze premies - Voorwaarde inzake het ontbreken van een rechtstreeks verband met vrijgestelde opbrengsten))
   (2017/C 277/15)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesfinanzhof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Wolfram Bechtel, Marie-Laure Bechtel

      Verwerende partij: Finanzamt Offenburg

      Dictum

   Artikel 45 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat dit artikel zich verzet tegen regelgeving in een lidstaat zoals die in het hoofdgeding, op grond waarvan een in die lidstaat wonende en in de overheidsdienst van een andere lidstaat werkzame belastingplichtige de pensioen- en ziektekostenverzekeringspremies die zijn ingehouden op zijn in de werklidstaat ontvangen loon — anders dan vergelijkbare socialezekerheidspremies die zijn betaald in zijn woonlidstaat — niet kan aftrekken van de heffingsgrondslag voor de inkomstenbelasting in zijn woonlidstaat, wanneer het loon op grond van het verdrag ter voorkoming van dubbele belasting tussen de beide lidstaten niet mag worden belast in de woonlidstaat van de werknemer en enkel het op overige inkomsten toe te passen belastingtarief verhoogt.

      (1)  PB C 118 van 4.4.2016.


title: Zaak C-269/07: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 10 september 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Bondsrepubliek Duitsland (Niet-nakoming — Vrij verkeer van werknemers — Verordening (EEG) nr. 1612/68 — Pensioenspaartoelagen — Onbeperkte belastingplichtigheid)

text:
               7.11.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 267/9

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 10 september 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Bondsrepubliek Duitsland
   (Zaak C-269/07) (1)

   (Niet-nakoming - Vrij verkeer van werknemers - Verordening (EEG) nr. 1612/68 - Pensioenspaartoelagen - Onbeperkte belastingplichtigheid)
   2009/C 267/16
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: R. Lyal en W. Mölls, gemachtigden)

      Verwerende partij: Bondsrepubliek Duitsland (vertegenwoordigers: C. Blaschke en M. Lumma, gemachtigden, D. Wellisch, Rechtsanwalt)

      Voorwerp

   Niet-nakoming — Schending van de artikelen 12 EG, 18 EG en 39 EG, alsmede van artikel 7 van verordening (EEG) nr. 1612/68 van de Raad van 15 oktober 1968 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap (PB L 257, blz. 2) — Nationale regeling inzake pensioenspaartoelagen, volgens welke de toekenning van de toelage is onderworpen aan de voorwaarde van volledige belastingplichtigheid in de lidstaat, de toelage moet worden terugbetaald zodra de belastingplichtigheid eindigt en het in het kader van deze regeling opgebouwde kapitaal niet mag worden gebruikt voor het verwerven van een door de eigenaar zelf gebruikte woning, tenzij deze woning zich op het nationale grondgebied bevindt

      Dictum

               1)

               De Bondsrepubliek Duitsland is de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 39 EG, artikel 7, lid 2, van verordening (EEG) nr. 1612/68 van de Raad van 15 oktober 1968 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap en artikel 18 EG, door de bepalingen van de §§ 79 tot en met 99 van het Einkommensteuergesetz (wet op de inkomstenbelasting) inzake aanvullend ouderdomspensioen vast te stellen en te handhaven, voor zover op grond van die bepalingen:

                           —

                           aan grensarbeiders en hun echtgenoten de pensioenspaartoelage wordt geweigerd wanneer deze niet onbeperkt belastingplichtig zijn in die lidstaat;

                           —

                           aan de grensarbeiders verbod wordt opgelegd om het gesubsidieerde kapitaal te gebruiken voor de aankoop of de bouw van een niet in Duitsland gelegen voor eigen woondoeleinden dienende woning, en

                           —

                           de toelage moet worden terugbetaald ingeval de onbeperkte belastingplichtigheid in deze lidstaat eindigt.

               2)

               De Bondsrepubliek Duitsland wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 199 van 25.8.2007.


title: Zaak C-323/15 P: Hogere voorziening ingesteld op 30 juni 2015 door Polynt SpA tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 30 april 2015 in zaak T-134/13, Polynt SpA en Sitre Srl/Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA)

text:
               21.9.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 311/24

         Hogere voorziening ingesteld op 30 juni 2015 door Polynt SpA tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 30 april 2015 in zaak T-134/13, Polynt SpA en Sitre Srl/Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA)
   (Zaak C-323/15 P)
   (2015/C 311/30)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Polynt SpA (vertegenwoordiger: C. Mereu, avocat)

      Andere partijen in de procedure: Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA), Sitre Srl, New Japan Chemical, REACh ChemAdvice GmbH, Koninkrijk der Nederlanden, Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het arrest van het Gerecht in zaak T-134/13 vernietigen; en

               —

               het bestreden besluit nietig verklaren of anders de zaak terugverwijzen naar het Gerecht voor een uitspraak op rekwirantes beroep tot nietigverklaring; en

               —

               verweerder verwijzen in de kosten van de hogere voorziening en die van de procedure voor het Gerecht.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwirante stelt dat het Gerecht het gemeenschapsrecht heeft geschonden door haar beroep tot nietigverklaring van het bestreden besluit te verwerpen. Meer bepaald stelt rekwirante dat het Gerecht meerdere fouten heeft gemaakt in zijn redenering en uitlegging van de op rekwirantes situatie toepasselijke bepalingen. Dientengevolge heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting op de volgende punten:

               —

               Het Gerecht heeft tegenstrijdige en onjuiste uitspraken gedaan ten aanzien van de noodzaak rekening te houden met de risicobeoordeling ingevolge artikel 57, onder f, van de REACH-verordening (1), waardoor het deze bepaling onjuist heeft uitgelegd.

               —

               Het Gerecht heeft tegenstrijdige uitspraken gedaan en is afgeweken van de vaste rechtspraak inzake de positie en het belang van richtsnoeren bij de uitlegging van wat moet worden verstaan onder het begrip „even zorgwekkend” in artikel 57, onder f, van deze verordening.

               —

               De onjuiste toepassing van artikel 60, lid 2, van de REACH-verordening door het Gerecht heeft geleid tot een ontoereikende motivering.

               —

               Het Gerecht heeft de onjuiste juridische bepaling toegepast bij de afwijzing van de argumenten inzake de blootstelling van werknemers en consumenten, en bijgevolg artikel 57, onder f, onjuist toegepast.

         Om die redenen verzoekt rekwirante om vernietiging van het arrest van het Gerecht in zaak T-134/13 en nietigverklaring van het bestreden besluit.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (REACH), tot oprichting van een Europees Agentschap voor chemische stoffen, houdende wijziging van richtlijn 1999/45/EG en houdende intrekking van verordening (EEG) nr. 793/93 van de Raad en verordening (EG) nr. 1488/94 van de Commissie alsmede richtlijn 76/769/EEG van de Raad en de richtlijnen 91/155/EEG, 93/67/EEG, 93/105/EG en 2000/21/EG van de Commissie (PB L 396, blz. 1).


               20.8.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 205/15

         Toevoeging van de rechters aan de kamers
   (2005/C 205/28)
   Op 7 juli 2005 heeft het Gerecht besloten uit zijn midden vijf kamers van vijf rechters en vijf kamers van drie rechters te vormen voor de periode van 1 oktober 2005 tot en met 30 september 2006 en daaraan de volgende rechters toe te voegen:
   Eerste kamer – uitgebreid, zetelend met vijf rechters:
   B. Vesterdorf, president, R. García-Valdecasas, J. D. Cooke, I. Labucka en V. Trstenjak, rechters
   Eerste kamer, zetelend met drie rechters:
   R. García-Valdecasas, kamerpresident, J. D. Cooke, I. Labucka en V. Trstenjak, rechters
   Tweede kamer – uitgebreid, zetelend met vijf rechters:
   J. Pirrung, kamerpresident, A. W. H. Meij, N. J. Forwood, I. Pelikánová en S. S. Papasavvas, rechters
   Tweede kamer, zetelend met drie rechters:
   J. Pirrung, kamerpresident

               a)

               A. W. H. Meij en I. Pelikánová, rechters

               b)

               N. J. Forwood en S. S. Papasavvas, rechters

         Derde kamer – uitgebreid, zetelend met vijf rechters:
   M. Jaeger, kamerpresident, V. Tiili, J. Azizi, E. Cremona en O. Czúcz, rechters
   Derde kamer, zetelend met drie rechters:
   M. Jaeger, kamerpresident

               a)

               V. Tiili en O. Czúcz, rechters

               b)

               J. Azizi en E. Cremona, rechters

         Vierde kamer – uitgebreid, zetelend met vijf rechters:
   H. Legal, kamerpresident, P. Lindh, P. Mengozzi, I. Wiszniewska-Białecka en V. Vadapalas, rechters
   Vierde kamer, zetelend met drie rechters:
   H. Legal, kamerpresident

               a)

               P. Lindh en V. Vadapalas, rechters

               b)

               P. Mengozzi en I. Wiszniewska-Białecka, rechters

         Vijfde kamer – uitgebreid, zetelend met vijf rechters:
   M. Vilaras, kamerpresident, M. E. Martins Ribeiro, F. Dehousse, D. Šváby en K. Jürimäe, rechters
   Vijfde kamer, zetelend met drie rechters:
   M. Vilaras, kamerpresident

               a)

               M. E. Martins Ribeiro en K. Jürimäe, rechters

               b)

               F. Dehousse en D. Šváby, rechters

         In de Eerste kamer, zetelend met drie rechters, worden de rechters die met de kamerpresident de formatie van drie rechters vormen, aangewezen volgens een toerbeurt in de rangorde in de zin van artikel 6 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht, behoudens bij verknochtheid van zaken. In de Tweede tot en met de Vijfde kamer die zetelt met drie rechters, zetelt de kamerpresident met de onder a) dan wel met de onder b) vermelde rechters, naar gelang van de formatie waartoe de rechter-rapporteur behoort. Voor de zaken waarin de kamerpresident rechter-rapporteur is, zetelt de kamerpresident afwisselend met de rechters van een van deze beide formaties in de volgorde waarin de zaken zijn ingeschreven, behoudens bij verknochtheid van zaken.
   In de zaken waarin vóór 1 oktober 2005 de schriftelijke behandeling is geëindigd en een terechtzitting is bepaald of heeft plaatsgehad, blijft voor de beraadslaging en het arrest de Eerste kamer zetelend met drie rechters in haar samenstelling van vóór de mondelinge behandeling bevoegd.
   Samenstelling van de grote kamer
   Op 7 juli 2005 heeft het Gerecht overeenkomstig artikel 10, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering besloten, dat voor de periode van 1 oktober 2005 tot en met 30 september 2006 de grote kamer is samengesteld uit de volgende dertien rechters: de president van het Gerecht, de presidenten van de Tweede, Derde, Vierde en Vijfde kamer – uitgebreid, de rechters van de uitgebreide kamer die de betrokken zaak zou hebben moeten beslechten indien deze aan een uit vijf rechters bestaande kamer zou zijn toegewezen, alsmede het aantal andere rechters dat nodig is om de grote kamer te completeren en die door de president van het Gerecht volgens een van te voren vastgestelde volgorde die geldt gedurende de periode van drie jaar waarvoor de presidenten van de uit vijf rechters bestaande kamers worden gekozen, uit de rechters van elk van de andere kamers worden aangewezen in de rangorde van deze rechters binnen hun kamer naar hun anciënniteit in de zin van artikel 6 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht.
   Gerecht in volle samenstelling
   Op 7 juli 2005 heeft het Gerecht overeenkomstig artikel 32, lid 1, tweede alinea, van het Reglement voor de procesvoering besloten dat, indien na de aanwijzing van een advocaat-generaal ingevolge artikel 17 van het Reglement voor de procesvoering het Gerecht in volle samenstelling uit een even aantal rechters bestaat, de vooraf vastgestelde volgorde waarin de president van het Gerecht de rechter aanwijst die niet aan de berechting van de zaak zal deelnemen, welke volgorde geldt gedurende de periode van drie jaar waarvoor de presidenten van de uit vijf rechters bestaande kamers worden gekozen, de omgekeerde van de rangorde der rechters naar hun anciënniteit in de zin van artikel 6 van het Reglement voor de procesvoering is, tenzij de aldus aangewezen rechter de rechter-rapporteur is. In dat geval wordt aangewezen de rechter die hem onmiddellijk in rang voorafgaat.
   Aanwijzing van de rechter die de president van het Gerecht als rechter in kort geding vervangt
   Op 7 juli 2005 heeft het Gerecht overeenkomstig artikel 106 van het Reglement voor de procesvoering besloten om in geval van afwezigheid of verhindering van de president van het Gerecht voor de periode van 1 oktober 2005 tot en met 30 september 2006 R. García-Valdecasas als rechter in kort geding aan te wijzen.
   De criteria voor de toewijzing van de zaken aan de kamers
   Op 7 juli 2005 heeft het Gerecht overeenkomstig artikel 12 van het Reglement voor de procesvoering de volgende criteria vastgesteld voor de toewijzing van de zaken aan de kamers in de periode van 1 oktober 2005 tot en met 30 september 2006:

               1.

               De zaken worden onmiddellijk na de nederlegging van het verzoekschrift en behoudens latere toepassing van de artikelen 14 en 51 van het Reglement voor de procesvoering toegewezen aan de kamers bestaande uit drie rechters.

               2.

               De zaken worden, afhankelijk van de volgorde van inschrijving ter griffie, aan de kamers toegewezen volgens vier afzonderlijke toerbeurten:

                           —

                           voor de zaken betreffende de toepassing van de voor ondernemingen geldende mededingingsregels, de regels betreffende staatssteun en de regels betreffende handelspolitieke beschermingsmaatregelen;

                           —

                           voor de zaken bedoeld in artikel 236 EG-Verdrag en artikel 152 EGA-Verdrag;

                           —

                           voor de zaken betreffende de in artikel 130, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering bedoelde intellectuele-eigendomsrechten;

                           —

                           voor de overige zaken.

         In het kader van deze toerbeurtregeling wordt de door de president van het Gerecht voorgezeten Eerste kamer bij elke vijfde toerbeurt overgeslagen.
   De president van het Gerecht kan van deze toerbeurtregeling afwijken in geval van verknochtheid van zaken of ter verzekering van een gelijkmatige werkverdeling.


title: Zaak C-108/13: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 6 november 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État — Frankrijk) — Mac GmbH/Ministère de l’agriculture, de l’agroalimentaire et de la forêt (Vrij verkeer van goederen — Kwantitatieve beperkingen — Maatregelen van gelijke werking — Gewasbeschermingsmiddelen — Vergunning voor het in de handel brengen — Parallelimport — Vereiste van een in de lidstaat van uitvoer conform richtlijn 91/414/EEG verleende vergunning voor het in de handel brengen)

text:
               12.1.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 7/5

         Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 6 november 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d’État — Frankrijk) — Mac GmbH/Ministère de l’agriculture, de l’agroalimentaire et de la forêt
   (Zaak C-108/13) (1)

   ((Vrij verkeer van goederen - Kwantitatieve beperkingen - Maatregelen van gelijke werking - Gewasbeschermingsmiddelen - Vergunning voor het in de handel brengen - Parallelimport - Vereiste van een in de lidstaat van uitvoer conform richtlijn 91/414/EEG verleende vergunning voor het in de handel brengen))
   (2015/C 007/06)
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Conseil d’État

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Mac GmbH

      Verwerende partij: Ministère de l’agriculture, de l’agroalimentaire et de la forêt

      Dictum

   De artikelen 34 VWEU en 36 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling die uitsluit dat een vergunning tot parallelimport kan worden verleend voor een gewasbeschermingsmiddel dat in de lidstaat van uitvoer niet beschikt over een vergunning voor het in de handel brengen die is afgegeven conform richtlijn 91/414 van de Raad van 15 juli 1991 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen, maar waar voor dit product een vergunning tot parallelimport is afgegeven, en dat als identiek kan worden beschouwd aan een product dat in de lidstaat van invoer is vergund.

      (1)  PB C 141 van 18.5.2013.


title: Zaak T-5/01: Beroep, op 4 januari 2001 ingesteld door Istituto Nazionale Istruzione Professionale Agricola — I.N.I.P.A. — e.a. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
C 95/16                 NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   24.3.2001
Schending van het recht op een effectieve verdediging: Indien            Middelen en voornaamste argumenten
een onderneming waaraan de Commissie ten onrechte een
boete oplegt, geen aanspraak kan maken op gederfde rente,
dan is zij in feite niet in staat zich volledig te verdedigen tegen      De middelen en voornaamste argumenten komen overeen met
beschikkingen die de Commissie ten onrechte tot haar richt.              die in zaak T-2/01.
Ongerechtvaardigde verrijking.
Nu er geen algemeen geldend rentepercentage bestaat, gaat
verzoekster voor de berekening van de rente uit van het
percentage dat de Commissie hanteerde bij de vaststelling van
het bedrag dat moest worden betaald door ondernemingen die               Beroep, op 4 januari 2001 ingesteld door Istituto Nazio-
betaling van een gerechtvaardigde boete uitstelden.                      nale Istruzione Professionale Agricola — I.N.I.P.A. — e.a.
                                                                            tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
                                                                                (Zaak T-5/01)
                                                                                (2001/C 95/32)
                                                                                (Procestaal: Italiaans)
Beroep, op 4 januari 2001 ingesteld door Eerste Neder-
landse Cement Industrie (ENCI) NV tegen de Commissie
              van de Europese Gemeenschappen                             Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                                                                         schappen is op 4 januari 2001 beroep ingesteld tegen Commis-
                                                                         sie van de Europese Gemeenschappen door Istituto Nazionale
                            (Zaak T-3/01)                                Istruzione Professionale Agricola — I.N.I.P.A. — e.a., vertegen-
                                                                         woordigd door G. Pesce en F. Brunetti, advocaten, domicilie
                                                                         gekozen hebbende te Luxemburg.
                           (2001/C 95/31)
                                                                         Verzoekers concluderen dat het het Gerecht behage:
                       (Procestaal: Nederlands)                          —     hun vordering toe te wijzen, met veroordeling van
                                                                               verweerster in de kosten van het geding
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 4 januari 2001 beroep ingesteld tegen de
Commissie van de Europese Gemeenschappen door Eerste                     Middelen en voornaamste argumenten
Nederlandse Cement Industrie (ENCI) NV, gevestigd te ’s-
Hertogenbosch         (Nederland),      vertegenwoordigd       door      Het beroep is gericht tegen de brief/beschikking van 27 oktober
M. B. W. Biesheuvel en R. Wesseling, advocaten te Den Haag,              2000 (D13118), ondertekend door de Directeur-Generaal van
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van                  de Europese Commissie, DG gezondheid en consumentenbe-
M. Loesch, advocaat aldaar, Rue Goethe 11.                               scherming, waarbij de joint venture van de verzoekende
                                                                         ondernemingen werd uitgesloten van de aanbestedingspro-
                                                                         cedure voor de organisatie van een informatiecampagne over
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:                      de voedingsveiligheid in de lidstaten voor 2000 en 2001.
—     de beschikking van de Commissie van 23 november
      2000, waarmee zij weigerde ENCI rente te vergoeden                 Als reden voor de in geding zijnde uitsluiting werd opgegeven,
      over de ten onrechte opgelegde boete, nietig te verklaren;         dat bewijsstukken ontbraken omtrent:
                                                                         —     een ervaring van ten minste drie jaar op het gebied van
—     te bepalen dat de Commissie ENCI 8,75 % rente, althans
                                                                               samenwerking met een consumentenorganisatie,
      een passende rente, dient te vergoeden, over
      7 316 000 euro gedurende de periode van 3 mei 1995
      tot 23 november 2000, alsmede 6,32 % rente over dat                —     de mogelijkheid om de consumentenorganisaties in de
      bedrag vanaf 23 november 2000 tot de dag dat de                          campagne te betrekken.
      Commissie de rente aan ENCI heeft vergoed;
                                                                         Tot staving van hun vorderingen voert de verzoekende joint
—     te Commissie te veroordelen in de kosten van dit geding.           venture aan:
 ---pagebreak--- 24.3.2001             NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       C 95/17
—    Verkeerde beoordeling van de feiten en volkomen ont-              —     de Commissie veroordeelt tot betaling van de geleden
     breken van motivering, omdat de inschakeling van consu-                 schade, voorlopig geschat op 1 Euro;
     mentenorganisaties niet als voorwaarde in het aanbe-
     stedingsbericht was genoemd, en anderzijds de vereiste            —     de Commissie verwijst in de kosten.
     ervaring wel was aangetoond.
—    Innerlijke tegenstrijdigheid in de bestreden beschikking,         Middelen en voornaamste argumenten
     alsmede misbruik van bevoegdheid, wegens het feit dat
     de Commissie zelf in een mededeling van 14 september
     aan de deelnemers aan de aanbestedingsprocedure aan-              Verzoeker is een arbeidscontract voor drie jaar, te verlengen
     kondigde, niet alleen dat de offerte van de joint venture         met een jaar, aangegaan met het tot sluiting van arbeidscon-
     van verzoekers was aanvaard, dat wil zeggen toegelaten            tracten bevoegde gezag.
     tot de procedure, maar ook dat het onderdeel waarvoor zij
     gegadigde waren, aan hun joint venture was toegewezen.
                                                                       Ondanks naar verzoekers zeggen gunstige beoordelingen in
                                                                       zijn laatste beoordelingsrapport besloot het bevoegde gezag
—    Schending van de aanbestedingsprocedure en overschrij-            verzoekers contract met slechts zes maanden te verlengen.
     ding van bevoegdheid. Op dit punt stellen zij dat de
     Directeur-Generaal die de bestreden beschikking heeft
     ondertekend, niet degene was aan wie in het kader van de          Verzoeker vordert nietigverklaring van dit besluit en stelt,
     aanbestedingsprocedure de bevoegdheid toekomt om alle             dat het besluit van het bevoegd gezag in strijd is met de
     mededelingen omtrent de procedure te verstrekken en de            motiveringsplicht van artikel 25 van het Statuut. Aangezien
     desbetreffende besluiten te nemen, en dat in de bestreden         alle driejaarcontracten van tijdelijk personeel naar zijn zeggen
     brief de selectiecriteria voor deelname aan de aanbe-             zijn verlengd behalve dat van verzoeker, is een beperking van
     stedingsprocedure en de redenen voor de uitsluiting               de verlenging van verzoekers contract tot zes maanden in
     dooreen worden gehaald.                                           strijd met het discriminatieverbod en druist deze kennelijk in
                                                                       tegen het dienstbelang.
                                                                       Voorts stelt verzoeker dat het besluit in strijd is met artikel 26
                                                                       van het Statuut, inbreuk maakt op zijn recht van verweer en
                                                                       misbruik van bevoegdheid vormt.
Beroep, op 12 januari 2001 ingesteld door Norman Pyres
   tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
                         (Zaak T-7/01)                                 Beroep, op 19 januari 2001 ingesteld door M. Becker
                                                                         tegen Rekenkamer van de Europese Gemeenschappen
                        (2001/C 95/33)
                                                                                (Zaak T-9/01)
                       (Procestaal: Engels)                                                     (2001/C 95/34)
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 12 januari 2001 beroep ingesteld tegen de                                       (Procestaal: Duits)
Commissie van de Europese Gemeenschappen door Norman
Pyres (Swan Residence, rue Ph. Baucq 100, België), vertegen-           Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
woordigd door G. Vandersanden en L. Levi van het advocaten-            schappen is op 19 januari 2001 beroep tegen Rekenkamer van
kantoor De Backer te Brussel.                                          de Europese Gemeenschappen ingesteld door M. Becker,
                                                                       wonende te Luxemburg, vertegenwoordigd door R. Nathan,
                                                                       advocaat aldaar.
Verzoeker vordert dat het Gerecht:
—    nietig verklaart het besluit van de Commissie van 22 ja-          Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
     nuari 2000 waarbij het contract van verzoeker slechts tot
     30 juli 2000 wordt verlengd, derhalve voor een periode            —     verweerster te gelasten het besluit van 13 november 2000
     van slechts zes maanden, en zo nodig nietig verklaart het               in te trekken;
     besluit van de Commissie van 6 oktober 2000 waarbij
     verzoekers klacht is afgewezen;                                   —     verweerster te verwijzen in de kosten van het geding.


title: ARREST VAN HET HOF (Zesde Kamer) van 2 oktober 1997 in zaak C-144/96 (verzoek van het Arbeidshof te Brussel om een prejudiciële beslissing): Rijksdienst voor pensioenen (RVP) tegen M. Cirotti (Sociale zekerheid - Artikelen 46 en 51 van Verordening (EEG) nr. 1408/71)

text:
22 . 11 . 97         I NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     C 357/5
 1 . Verwerpt het beroep.                                                                ARREST VAN HET HOF
                                                                                ( Zesde Kamer)
 2. Verwijst het Parlement in de kosten.
                                                                                van 2 oktober 1997
 3 . Verstaat dat het Koninkrijk Zweden en de Commissie                in zaak C-144/96 (verzoek van het Arbeidshof te Brussel
      hun eigen kosten zullen dragen.                                         om een prejudiciële beslissing): Rijksdienst voor
                                                                                pensioenen (RVP) tegen M. Cirotti (')
 (') PB C 248 van 23 . 9 . 1995 .
                                                                        (Sociale zekerheid — Artikelen 46 en SI van Verordening
                                                                                (EEG) nr. 1408/71)
                                                                                ( 97/C 357/09 )
                   ARREST VAN HET HOF                                                         (Procestaai: Frans)
                           ( Zesde Kamer)
                       Van 2 oktober 1997
in zaak C-122/96 (verzoek van het Oberste Gerichtshof                    (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in
om een prejudiciële beslissing ): S. A. Saldanha en MTS                               de jurisprudentie van het Hof)
      Securities Corporation tegen Hiross Holding AG ( 1 )
 (Gelijke behandeling — Discriminatie op grond van natio
naliteit — Dubbele nationaliteit — Toepassingsgebied van               In zaak C-144/96 , betreffende een verzoek aan het Hof
               Verdrag — Cautio judicatum solvi)                       krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van het Arbeids
                                                                       hof te Brussel, in het aldaar aanhangig geding tussen
                            ( 97/C 357/08 )
                                                                       Rijksdienst voor pensioenen ( RVP ) en M. Cirotti, betref
                                                                       fende een prejudiciële beslissing over de uitlegging van de
                        (Procestaai: Duits)                            artikelen 46 en 51 van Verordening ( EEG ) nr. 1408/71 van
                                                                       de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van
                                                                       de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstan
 (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in         digen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de
                 de Jurisprudentie van het Hof)                        Gemeenschap verplaatsen ( PB L 149 van 5 . 7. 1971 ,
                                                                       blz. 2 ), zoals gewijzigd en bijgewerkt bij Verordening
                                                                       ( EEG ) nr. 2001/83 ( PB L 230 van 22 . 8 . 1983 , blz . 6 ),
In zaak C-122/96, betreffende een verzoek aan het Hof
                                                                       heeft het Hof ( Zesde Kamer ), samengesteld als volgt: G. F.
krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van het Oberste
                                                                       Mancini, kamerpresident, J. L. Murray ( rapporteur), P. J. G.
Gerichtshof ( Oostenrijk ), in het aldaar aanhangig geding
                                                                       Kapteyn, G. Hirsch en H. Ragnemalm, rechters; advocaat
tussen S. A. Saldanha en MTS Securities Corporation en
                                                                       generaal : F. G. Jacobs; griffier: H. A. Rühl, hoofdadmini
Hiross Holding AG, om een prejudiciële beslissing over de
                                                                       strateur, op 2 oktober 1997 een arrest gewezen waarvan
uitlegging van artikel 6, eerste alinea, van het EG-Verdrag,           het dictum luidt als volgt:
heeft het Hof ( Zesde Kamer), samengesteld als volgt: G. F.
Mancini , kamerpresident, P. J. G. Kapteyn ( rapporteur) en
H. Ragnemalm, rechters; advocaat-generaal : A. La Per
gola; griffier: H. A. Rühl, hoofdadministrateur, op 2 okto            De artikelen 46 en 51 , lid 1 , van Verordening (EEG)
ber 1997 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als               nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de
volgt:                                                                 toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werkne
                                                                       mers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die
Artikel 6, eerste alinea, van het Verdrag moet aldus wor              zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, zoals gewijzigd
den uitgelegd, dat het eraan in de weg staat, dat een lid             en bijgewerkt bij Verordening (EEG) nr. 2001 /83, moeten
                                                                       aldus worden uitgelegd, dat zij eraan in de weg staan dat
staat een zekerheidstelling voor de proceskosten verlangt
van een onderdaan van een andere lidstaat die ook onder               het gedeelte van de ouderdomsuitkering van een werkne
daan is van een derde land, waar hij zijn woonplaats heeft,            mer dat ingevolge de wettelijke regeling van een lidstaat
wanneer die onderdaan, die in eerstgenoemde staat geen                 wordt uitgekeerd aan zijn feitelijk gescheiden echtgenoot,
woonplaats of vermogen heeft, in zijn hoedanigheid van                 wordt herberekend op grond van de als gevolg van de
aandeelhouder bij een van de burgerlijke rechters van                  algemene ontwikkeling van de economische en sociale situ
eerstgenoemde staat een vordering heeft ingesteld tegen                atie opgetreden verhogingen bij de invaliditeitsuitkering,
een aldaar gevestigde vennootschap, wanneer een derge                 die die echtgenoot krachtens de wettelijke regeling van een
                                                                       andere lidstaat ontvangt.
lijke eis niet wordt gesteld aan onderdanen van deze staat,
die aldaar geen vermogen of woonplaats hebben.
                                                                       O PB C 180 van 22 . 6 . 1996 .
(') PB C 180 van 22 . 6 . 1996 .


title: Zaak C-144/10: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Kammergericht Berlin (Duitsland) op 18 maart 2010 — Berliner Verkehrsbetriebe (BVG), Anstalt des öffentlichen Rechts/JPMorgan Chase Bank N.A., Frankfurt Branch

text:
               5.6.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 148/17

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Kammergericht Berlin (Duitsland) op 18 maart 2010 — Berliner Verkehrsbetriebe (BVG), Anstalt des öffentlichen Rechts/JPMorgan Chase Bank N.A., Frankfurt Branch
   (Zaak C-144/10)
   2010/C 148/26
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Kammergericht Berlin

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Berliner Verkehrsbetriebe (BVG), Anstalt des öffentlichen Rechts

      Verwerende partij: JPMorgan Chase Bank N.A., Frankfurt Branch

      Prejudiciële vragen

               1.

               Vallen ook gedingen waarbij een vennootschap of een rechtspersoon als verweer tegen een vordering op grond van een overeenkomst aanvoert dat de besluiten van haar organen die tot het sluiten van de betrokken overeenkomst hebben geleid, ongeldig zijn wegens schending van haar statuten, onder de werkingssfeer van artikel 22, punt 2, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (1) (verordening nr. 44/2001)?

               2.

               Voor het geval dat vraag 1 bevestigend wordt beantwoord: is artikel 22, punt 2, van verordening nr. 44/2001 ook van toepassing op publiekrechtelijke rechtspersonen wanneer de geldigheid van de besluiten van de organen van deze rechtspersonen door civiele gerechten moet worden onderzocht?

               3.

               Voor het geval dat vraag 2 bevestigend wordt beantwoord: is het gerecht van de lidstaat waarbij een geding het laatst is aangebracht, volgens artikel 27 van verordening nr. 44/2001 ook dan verplicht zijn uitspraak te aan te houden wanneer tegen een overeenkomst tot aanwijzing van de bevoegde rechter wordt aangevoerd dat deze overeenkomst ongeldig is omdat zij is tot stand gekomen op grond van een volgens de statuten van een der partijen ongeldig besluit van de organen van die partij?

      (1)  PB L 12, blz. 1.


title: Zaak T-405/16: Beschikking van het Gerecht van 12 juli 2017 — The Regents of the University of California/CPVO/Nador Cott Protection en CVVP (Tang Gold)

text:
               28.8.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 283/56

         Beschikking van het Gerecht van 12 juli 2017 — The Regents of the University of California/CPVO/Nador Cott Protection en CVVP (Tang Gold)
   (Zaak T-405/16) (1)

   (2017/C 283/88)
   Procestaal: Spaans
   De president van de Tweede kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 14 van 16.1.2017.


title: Zaak C-372/13: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Polymeles Protodikeio Athinon (Griekenland) op 2 juli 2013 — Warner-Lambert Company LLC en Pfizer Ellas AE/Sieger Pharma Anonymis Farmakeftikis Etaireias

text:
               15.3.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 78/2

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Polymeles Protodikeio Athinon (Griekenland) op 2 juli 2013 — Warner-Lambert Company LLC en Pfizer Ellas AE/Sieger Pharma Anonymis Farmakeftikis Etaireias
   (Zaak C-372/13)
   2014/C 78/02
   Procestaal: Grieks

      Verwijzende rechter

   Polymeles Protodikeio Athinon

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Warner-Lambert Company LLC en Pfizer Ellas AE

      Verwerende partij: SiegerPharma Anonymi Farmakeftiki Etaireia
   Het Hof (Derde kamer) heeft uitspraak gedaan bij met redenen omklede beschikking van 30 januari 2014.


title: Zaak T-196/09 R: Beschikking van de president van het Gerecht van eerste aanleg van 10 juli 2009 — TerreStar Europe/Commissie ( Kort geding — Beschikking inzake selectie van exploitanten van pan-Europese systemen die mobiele satellietdiensten aanbieden — Verzoek om opschorting van tenuitvoerlegging en om voorlopige maatregelen — Ontbreken van spoedeisendheid )

text:
               26.9.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 233/18

         Beschikking van de president van het Gerecht van eerste aanleg van 10 juli 2009 — TerreStar Europe/Commissie
   (Zaak T-196/09 R)
   („Kort geding - Beschikking inzake selectie van exploitanten van pan-Europese systemen die mobiele satellietdiensten aanbieden - Verzoek om opschorting van tenuitvoerlegging en om voorlopige maatregelen - Ontbreken van spoedeisendheid”)
   2009/C 233/33
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: TerreStar Europe Ltd (Londen, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: R. Olofsson, advocaat, en J. Killick, barrister)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: G. Braun en A. Nijenhuis, bijgestaan door K. Platteau en D. Van Liedekerke, advocaten)

      Voorwerp

   In wezen verzoek om opschorting van de tenuitvoerlegging van beschikking 2009/449/EG van de Commissie van 13 mei 2009 inzake de selectie van exploitanten van pan-Europese systemen die mobiele satellietdiensten (MSS) aanbieden (PB L 149, blz. 65)

      Dictum

               1.

               Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.

               2.

               De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.


title: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 19 juni 2002 in zaak T-197/01, Groupement d'intérêt de produits agricoles de la Martinique (GIPAM) tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen ("Beroep tot nietigverklaring — Verordening (EG) nr. 896/2001 — Beroepstermĳn — Kennelĳke niet-ontvankelĳkheid")

text:
28.9.2002                NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   C 233/23
Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden:                    Beroep, op 10 juni 2002 ingesteld door Malagutti-Vezin-
N. Niejahr, K. Fitch en B. Wägenbaur), betreffende een beroep              het SA tegen Commissie van de Europese Gemeenschap-
tot gedeeltelijke nietigverklaring van verordening (EG) nr. 937/                                          pen
2001 van de Commissie van 11 mei 2001 inzake de verlening
van een vergunning voor nieuwe toepassingen van toevoe-
gingsmiddelen en een nieuw preparaat van een toevoegings-                                          (Zaak T-177/02)
middel in de diervoeding, de verlenging van voorlopige
vergunningen en de verlening van een vergunning voor tien                                          (2002/C 233/44)
jaar voor een toevoegingsmiddel in de diervoeding (PB L 130,
blz. 25), heeft het Gerecht (Vierde kamer), samengesteld als
volgt: M. Vilaras, president, V. Tilli en P. Mengozzi, rechters;                                   (Procestaal: Frans)
griffier: H. Jung, op 14 juni 2002 een beschikking gegeven
waarvan het dictum luidt als volgt:
1.     Op het onderhavige beroep behoeft niet te worden beslist.
                                                                           Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
2.     Elke partij zal haar eigen kosten dragen (1).                       schappen is op 10 juni 2002 beroep tegen Commissie van de
                                                                           Europese Gemeenschappen ingesteld door Malagutti-Vezinhet
                                                                           SA, gevestigd te Cavaillon (Frankrijk), vertegenwoordigd door
( 1) PB C 289 van 13.10.2001.
                                                                           B. Favarel-Veidig, advocaat, domicilie gekozen hebbende te
                                                                           Luxemburg.
                                                                           Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
             BESCHIKKING VAN HET GERECHT
                       VAN EERSTE AANLEG                                   —     de Commissie te veroordelen tot betaling van de volgende
                                                                                bedragen aan de vennootschap Malagutti-Vezinhet:
                          van 19 juni 2002
                                                                                —    222 540,00 FRF of 33 926,00 euro ter vergoeding
in zaak T-197/01, Groupement d’intérêt de produits
                                                                                van verlies;
agricoles de la Martinique (GIPAM) tegen Commissie van
                de Europese Gemeenschappen ( 1)
                                                                                —    1 943 413,56 FRF of 296 271,48 euro ter vergoe-
(„Beroep tot nietigverklaring — Verordening (EG) nr. 896/                             ding van winstderving op de Britse markt; voor het
2001 — Beroepstermijn — Kennelijke niet-ontvankelijk-                                 geval dat het Gerecht oordeelt dat de winstderving
                                 heid”)                                               onvoldoende is aangetoond, wordt gevorderd dit
                                                                                bedrag toe te kennen ter vergoeding van het verlies
                           (2002/C 233/43)                                            van een kans om de bestaande handelsstroom te
                                                                                handhaven;
                           (Procestaal: Frans)
                                                                                —    2 013 455,16 FRF of 306 949,26 euro ter vergoe-
                                                                                ding van schade aan het imago van de vennootschap
In zaak T-197/01, Groupement d’intérêt de produits agricoles                          bij de Europese en inzonderheid de Britse distribu-
de la Martinique (GIPAM) , gevestigd te Ducos (Frankrijk),                            teurs.
vertegenwoordigd door A. Lorang, P. Leroyer Gravet en
H. Mazingue, advocaten, domicilie gekozen hebbende te
Luxemburg, tegen Commissie van de Europese Gemeenschap-
pen (gemachtigden: A. Bordes en L. Visaggio), betreffende een              Middelen en voornaamste argumenten
beroep tot nietigverklaring van verordening (EG) nr. 896/2001
van de Commissie van 7 mei 2001 houdende toepassingsbepa-
lingen van verordening (EEG) nr. 404/93 van de Raad ten
aanzien van de regeling voor de invoer van bananen in de                   Verzoekster exporteert groenten en fruit naar, onder andere,
Gemeenschap (PB L 126, blz. 6), heeft het Gerecht (Vijfde                  de Engelse markt. In september 2001 lieten de IJslandse
kamer), samengesteld als volgt: J. D. Cooke, president, R. García          gezondheidsdiensten de Commissie weten dat betrokken pro-
                                                                           ducten meer dan het toegelaten maximum residuen van
Valdecasas en P. Lindh, rechters; griffier: H. Jung, op 19 juni
2002 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als                  bestrijdingsmiddelen bevatten. Daarop verspreidde de Com-
volgt:                                                                     missie een „rapid alert”-bericht betreffende de aanwezigheid
                                                                           van dicofolresten in appelen die via Nederland uit Frankrijk
1.     Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard.             waren ingevoerd. In een tweede bericht en in de daarnavolgen-
                                                                           de berichten werd verzoekster uitdrukkelijk als exporteur
2.     Verzoekster wordt verwezen in de kosten.                            genoemd.
( 1) PB C 303 van 27.10.2001.
                                                                           Verzoekster stelt dat deze handelwijze van de Commissie
                                                                           onrechtmatig was en dat zij daardoor schade heeft geleden.


title: Zaak C-505/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Berlin (Duitsland) op 8 november 2012 — Antje Wilke/Land Berlin

text:
               26.1.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 26/30

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Berlin (Duitsland) op 8 november 2012 — Antje Wilke/Land Berlin
   (Zaak C-505/12)
   2013/C 26/57
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Verwaltungsgericht Berlin

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Antje Wilke

      Verwerende partij: Land Berlin

      Prejudiciële vragen

               1)

               Dient het primaire en/of het afgeleide Europese recht, in het bijzonder richtlijn 2000/78/EG (1), aldus te worden uitgelegd dat het daarin vervatte algemene verbod van ongerechtvaardigde discriminatie op grond van leeftijd ook van toepassing is op nationale bepalingen betreffende de bezoldiging van deelstaatambtenaren?

               2)

               Ingeval vraag 1 bevestigend wordt beantwoord: Volgt uit de uitlegging van dit primaire en/of afgeleide Europese recht dat een nationale bepaling volgens welke de hoogte van het basissalaris van een ambtenaar bij het ontstaan van de ambtenarenbetrekking in grote mate afhankelijk is van diens leeftijd en daarna vooral stijgt naarmate van de duur van de ambtenarenbetrekking, een rechtstreekse of indirecte discriminatie op grond van leeftijd oplevert?

               3)

               Ingeval ook vraag 2 bevestigend wordt beantwoord: Staat de uitlegging van dit primaire en/of afgeleide Europese recht eraan in de weg dat een dergelijke nationale bepaling volgens de wetgever wordt gerechtvaardigd door het doel, beroepservaring te belonen?

               4)

               Ingeval ook vraag 3 bevestigend wordt beantwoord: Staat de uitlegging van het primaire en/of het afgeleide Europese recht, zolang geen niet-discriminerende bezoldigingsregeling is ingevoerd, een ander rechtsgevolg toe dan de gediscrimineerden met terugwerkende kracht te bezoldigen volgens de hoogste salaristrap van hun salarisgroep?
               Vloeit het rechtsgevolg van de inbreuk op het discriminatieverbod dan voort uit het primaire en/of het afgeleide Europese recht, in het bijzonder richtlijn 2000/78/EG, zelf of vloeit de vordering slechts voort uit de in het recht van de Unie geldende aansprakelijkheid van de overheid voor onjuiste omzetting van Europese voorschriften in het nationale recht?

               5)

               Staat de uitlegging van het primaire en/of het afgeleide Europese recht in de weg aan een nationale maatregel die het recht op (na)betaling of schadevergoeding afhankelijk stelt van de omstandigheid dat de ambtenaar dit recht onverwijld geldend heeft gemaakt?

               6)

               Ingeval de vragen 1 tot en met 3 bevestigend worden beantwoord: Volgt uit de uitlegging van het primaire en/of het afgeleide Europese recht dat een overgangswet volgens welke de zittende ambtenaren uitsluitend volgens het bedrag van hun overeenkomstig het oude (discriminerende) bezoldigingsrecht op de peildatum voor de overgang verworven basissalaris in een trap van het nieuwe stelsel worden ingedeeld, en de overgang naar de hogere trappen vervolgens los van het absolute tijdvak van ervaring van de ambtenaar, maar slechts volgens de sinds de inwerkingtreding van de overgangswet vervulde tijdvakken van ervaring wordt bepaald, een — tot aan het bereiken van de hoogste salaristrap voortdurende — bestendiging van de bestaande discriminatie op grond van leeftijd oplevert?

               7)

               Ingeval ook vraag 6 bevestigend wordt beantwoord: Staat de uitlegging van het primaire en/of het afgeleide Europese recht eraan in de weg dat dit onbeperkt voortdurend verschil in behandeling door de wetgever aldus wordt gerechtvaardigd dat de overgangswet niet (slechts) de op de peildatum voor de overgang verworven rechten, maar (ook) het volgens het oude bezoldigingsrecht te verwachten levensinkomen in elke salarisgroep beoogt te beschermen?
               Kan de voortdurende discriminatie van de zittende ambtenaren worden gerechtvaardigd door de overweging dat de alternatieve regeling (ook de zittende ambtenaren individueel volgens de tijdvakken van ervaring in te delen) meer bestuurlijke rompslomp meebrengt?

               8)

               Ingeval ontkennend wordt geantwoord op de mogelijkheid van de in vraag 7 genoemde rechtvaardigingen: Staat de uitlegging van het primaire en/of het afgeleide Europese recht, zolang ook voor de zittende ambtenaren geen niet-discriminerende bezoldigingsregeling is ingevoerd, een ander rechtsgevolg toe dan de zittende ambtenaren met terugwerkende kracht en doorlopend te bezoldigen volgens de hoogste salaristrap van hun salarisgroep?
               Vloeit het rechtsgevolg van de inbreuk op het discriminatieverbod dan voort uit het primaire en/of het afgeleide Europese recht, in het bijzonder richtlijn 2000/78/EG, zelf of vloeit de vordering slechts voort uit de in het recht van de Unie geldende aansprakelijkheid van de overheid voor onjuiste omzetting van Europese voorschriften in het nationale recht?

      (1)  Richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (PB L 303, blz. 16).


title: Zaak C-601/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (Nederland) op 17 november 2015 — J. N., andere partij: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

text:
               1.2.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 38/34

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (Nederland) op 17 november 2015 — J. N., andere partij: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
   (Zaak C-601/15)
   (2016/C 038/47)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Raad van State

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoeker: J. N.

      Andere partij: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

      Prejudiciële vraag

   Is artikel 8, derde lid, aanhef en onder e, van richtlijn 2013/33/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 tot vaststelling van normen voor de opvang van verzoekers om internationale bescherming (PB L 180, blz. 96) geldig in het licht van artikel 6 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (PB 2007, C 303, blz. 1):

               1)

               in de situatie dat een onderdaan van een derde land krachtens artikel 8, derde lid, aanhef en onder e, van deze richtlijn in bewaring is gesteld en krachtens artikel 9 van richtlijn 2013/32/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming (PB L 180, blz. 60) het recht heeft om een in een lidstaat te mogen blijven totdat in eerste aanleg een beslissing op zijn asielverzoek is genomen, en

               2)

               gelet op de Toelichting (PB 2007 C 303, blz. 2) dat de beperkingen die rechtmatig aan de rechten van artikel 6 kunnen worden gesteld, niet verder mogen strekken dan die welke door het EVRM [Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens] in de tekst zelf van artikel 5, aanhef en onder f, zijn toegestaan en de uitleg van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens van deze laatste bepaling in onder meer het arrest van 22 september 2015, Nabil e.a. tegen Hongarije, 62116/12, dat een bewaring van een asielzoeker in strijd is met voormeld artikel 5, eerste lid, aanhef en onder f, indien deze bewaring niet is opgelegd met het oog op verwijdering?


title: Doorhaling van zaak C-336/01

text:
C 84/54               NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  6.4.2002
               Doorhaling van zaak C-48/01 (1)                                      Doorhaling van zaak C-119/01 (1)
                        (2002/C 84/95)                                                        (2002/C 84/98)
De president van het Hof van Justitie van de Europese                 De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 23 oktober 2001              Gemeenschappen heeft bij beschikking van 22 oktober 2001
de doorhaling in het register gelast van zaak C-48/01: Commis-        de doorhaling in het register gelast van zaak C-119/01:
sie van de Europese Gemeenschappen tegen Ierland.                     Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Republiek
                                                                      Finland.
(1) PB C 95 van 24.3.2001.
                                                                      (1) PB C 134 van 5.5.2001.
  Doorhaling van gevoegde zaken C-51/01 en C-52/01 (1)
                        (2002/C 84/96)                                              Doorhaling van zaak C-244/01 (1)
                                                                                (2002/C 84/99)
De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 6 november 2001
de doorhaling in het register gelast van gevoegde zaken               De president van het Hof van Justitie van de Europese
C-51/01 en C-52/01: Commissie van de Europese Gemeen-                 Gemeenschappen heeft bij beschikking van 19 november
schappen tegen Beta Television SpA (Videomusic/TMC2) en               2001 de doorhaling in het register gelast van zaak C-244/01:
TV Internazionale SpA.                                                Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse
                                                                      Republiek.
(1) PB C 118 van 21.4.2001.
                                                                      (1) PB C 212 van 28.7.2001.
              Doorhaling van zaak C-118/01 (1)
                                                                                Doorhaling van zaak C-336/01 (1)
                        (2002/C 84/97)
                                                                                (2002/C 84/100)
De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 19 november
2001 de doorhaling in het register gelast van zaak C-118/01:          De president van het Hof van Justitie van de Europese
Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse                 Gemeenschappen heeft bij beschikking van 19 november
Republiek.                                                            2001 de doorhaling in het register gelast van zaak C-336/01:
                                                                      Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Konink-
                                                                      rijk België.
(1) PB C 134 van 5.5.2001.
                                                                      (1) PB C 317 van 10.11.2001.


title: Zaak T-12/05: Beroep, op 7 januari 2005 ingesteld door TV Danmark A/S en Kanal 5 Denmark Ltd. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               19.3.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 69/23

         Beroep, op 7 januari 2005 ingesteld door TV Danmark A/S en Kanal 5 Denmark Ltd. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-12/05)
   (2005/C 69/42)
   Procestaal: Engels
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 7 januari 2005 beroep ingesteld tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door TV Danmark A/S, gevestigd te Skovlunde (Denemarken), en Kanal 5 Denmark Ltd., gevestigd te Hounslow (Verenigd Koninkrijk), vertegenwoordigd door D. Vandermeersch, T. Müller-Ibold, K. Nordlander en H. Peytz, advocaten, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
   Verzoeksters concluderen dat het het Gerecht behage:

               —

               nietig te verklaren de beschikking van de Europese Commissie van 6 oktober 2004 inzake staatssteunmaatregel N 313/2004 – Denemarken herkapitalisatie van TV2/Danmark A/S;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De bestreden beschikking houdt verband met een door de Deense regering ten behoeve van TV2/Danmark A/S verrichte kapitaalinbreng en conversie van een staatslening in aandelen, verrichtingen welke de Deense regering noodzakelijk achtte om te vermijden dat TV2 failliet zou gaan door de terugbetaling van onwettige staatssteun, die was opgelegd bij beschikking van de Commissie van 19 mei 2004 (1) waarbij de overcompensatie door de regering van de openbare dienstverleningskosten van TV2 is vastgesteld. Bij de bestreden beschikking stelde de Commissie vast dat er mogelijk sprake was van staatssteun bij de herkapitalisatie van TV2 door de regering, maar dat deze staatssteun in voorkomend geval met de gemeenschappelijke markt verenigbaar zou zijn in de zin van artikel 86, lid 2, EG.
   Verzoeksters voeren aan dat de Commissie door de vaststelling van de beschikking inbreuk heeft gemaakt op de artikelen 86, lid 2, 87, lid 1, 88, lid 2, en 253 EG, het aan het EG-Verdrag gehechte Protocol betreffende het publieke-omroepstelsel in de lidstaten, verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (2), en op de mededeling van de Commissie betreffende de toepassing van de regels inzake staatssteun op openbare omroepen. (3)

   Tot staving van hun beroep betogen verzoeksters dat de Commissie de artikelen 87, lid 1, 88, lid 3 en 86, lid 2, EG heeft geschonden, waar zij, na tot het besluit te zijn gekomen dat wegens de onzekerheid rond de geplande privatisering van TV2 geen beroep kon worden gedaan op het beginsel van de particuliere investeerder, zoals toegepast op investeringen op lange termijn, naliet het bestaan van staatssteun vast te stellen en het bedrag ervan te berekenen.
   In de tweede plaats voeren verzoeksters aan dat de Commissie artikel 86, lid 2, EG, het Protocol en de omroepmededeling heeft geschonden door uit te gaan van een definitie van algemeen economisch belang die te ruim en te vaag is geformuleerd, en die leidt tot een verstoring van de mededinging en een met artikel 86, lid 2, EG onverenigbare invloed op het handelsverkeer. Verzoeksters stellen eveneens dat de Commissie niet heeft aangetoond dat de naleving van de terugvorderingsbeschikking zonder de daaropvolgende herkapitalisatie TV2 zou verhinderen haar openbarediensttaken te verrichten.
   Volgens verzoekers toonde de Commissie evenmin aan dat de ontwikkeling van het handelsverkeer door de herkapitalisatie niet zou worden beïnvloed in een mate die strijdig is met het belang van de Gemeenschap.
   In de derde plaats betogen verzoeksters dat de Commissie artikel 86, lid 2, EG, het Protocol en de omroepmededeling heeft geschonden door de openbare dienstverleningskosten van TV2 die door de Staat konden worden gefinancierd niet precies te bepalen, en door een kennelijk onjuiste beoordeling bij de toepassing van het evenredigheidscriterium.
   In de vierde plaats voeren verzoeksters aan dat de bestreden beschikking de artikelen 87 en 88 EG en het recht op gelijke behandeling schendt door, in weerwil van het beleid van de Commissie inzake de terugvordering van staatssteun, het onrechtmatige voordeel van de onwettige steunmaatregel en de daaruit volgende verstoring van de mededinging te bestendigen.
   In de vijfde plaats stellen verzoeksters dat de Commissie artikel 88, lid 2, EG en artikel 4, lid 4, van de procedureverordening heeft geschonden door haar beslissing om geen formele onderzoeksprocedure in te leiden, procedure welke andere belanghebbenden de gelegenheid geeft om te worden gehoord.
   Ten slotte voeren verzoeksters aan dat de Commissie artikel 253 EG heeft geschonden door de bestreden beschikking niet naar behoren met redenen te omkleden.

      (1)  Beschikking van de Commissie van 19 mei 2004 in zaak C 2/2003 – Staatsfinanciering van TV2/Denemarken.

      (2)  PB L 83, blz. 1.

      (3)  PB 2001, C 320, blz. 5.


title: Zaak C-584/10 P: Hogere voorziening ingesteld op 13 december 2010 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 30 september 2010 in zaak T-85/09, Yassin Abdullah Kadi/Europese Commissie

text:
               5.3.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 72/9

         Hogere voorziening ingesteld op 13 december 2010 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 30 september 2010 in zaak T-85/09, Yassin Abdullah Kadi/Europese Commissie
   (Zaak C-584/10 P)
   2011/C 72/15
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Hetsch, S. Boelaert, E. Paasivirta en M. Konstantinidis, gemachtigden)

      Andere partijen in de procedure: Yassin Abdullah Kadi, Raad van de Europese Unie, Franse Republiek, Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland

      Conclusies

               —

               het bestreden arrest in zijn geheel vernietigen;

               —

               het beroep van Yassin Abdullah Kadi tot nietigverklaring van verordening nr. 1190/2008 (1) van de Commissie ongegrond verklaren, voor zover deze op hem betrekking heeft;

               —

               Yassin Abdullah Kadi verwijzen in de kosten van de Commissie van zowel de onderhavige hogere voorziening als de procedure voor het Gerecht.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De Commissie betoogt dat de vaststellingen van het Gerecht blijk geven van een onjuiste rechtsopvatting, aangezien het is gebaseerd op een juridisch onjuiste maatstaf voor rechterlijke toetsing. De Commissie voert de volgende middelen aan:

         1)
         Middelen betreffende de vaststellingen van het Gerecht inzake de toepasselijke maatstaf voor rechterlijke toetsing de Commissie betoogt dat de door het Gerecht vastgestelde maatstaf voor rechterlijke toetsing juridisch onjuist is, omdat het Hof van Justitie niet de in die zaak toepasselijke precieze maatstaf voor rechterlijke toetsing heeft vastgesteld en omdat de door het Gerecht gehanteerde bijzondere maatstaf voor rechterlijke toetsing niet kan worden verlangd van de Europese Unie

         2)
         Middelen betreffende de vaststellingen van het Gerecht inzake de schending van de rechten van de verdediging en het recht op een effectieve rechterlijke bescherming, en inzake de schending van het evenredigheidsbeginsel de Commissie argumenteert dat het Gerecht ten onrechte heeft geoordeeld dat de door de Commissie toegepaste procedures niet voldeden aan de grondrechtelijke vereisten voor dat type systeem van beperkende maatregelen; dat het Gerecht ten onrechte het argument van de Commissie heeft afgewezen betreffende de nationale procedure die Kadi in de Verenigde Staten had aangespannen, en dat het Gerecht ten onrechte de argumenten van de Commissie heeft afgewezen betreffende de administratieve toetsings- en herzieningsprocedures die zijn ingevoerd krachtens de resoluties 1822(2008) en 1904(2009) van de VN-Veiligheidsraad – met inbegrip van de Focal-Point-procedure en het Bureau van de Ombudsman.

      (1)  PB L 322, blz. 25.


title: Zaak T-369/06: Beroep ingesteld op 7 december 2006 — Holland Malt/Commissie

text:
               24.2.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 42/23

         Beroep ingesteld op 7 december 2006 — Holland Malt/Commissie
   (Zaak T-369/06)
   (2007/C 42/42)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: Holland Malt BV (Lieshout, Nederland) (vertegenwoordigers: O. W. Brouwer en D. Mes, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               de artikelen 1, 2, 3 en 4 van de bestreden beschikking geheel of ten dele nietig te verklaren;

               —

               de verwerende partij te verwijzen in de kosten van de procedure;

               —

               alle andere maatregelen te treffen die het Gerecht passend acht.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoekster vordert nietigverklaring van beschikking C(2006) 4196 def. (1) van 26 september 2006 waarbij de Commissie heeft verklaard dat een subsidie die Nederland onder voorwaarden aan verzoekster had toegekend, met de gemeenschappelijke markt onverenigbare staatssteun vormt.
   Verzoekster stelt dat de Commissie niet het recht had om te oordelen dat de subsidie met de gemeenschappelijke markt onverenigbare staatssteun vormt, en betoogt dat de Commissie artikel 87 EG en een aantal beginselen van gemeenschapsrecht heeft geschonden. Het gaat daarbij om de volgende inbreuken:

               1)

               schending van artikel 87, lid 3, EG door

                           a)

                           onjuiste uitlegging en toepassing van de Communautaire richtsnoeren (2) voor staatssteun in de landbouwsector;

                           b)

                           onjuiste afweging van de voordelen van de subsidie tegen de gevolgen ervan voor de intracommunautaire handel;

                           c)

                           onjuiste beoordeling en vaststelling van de weerslag van de subsidie op de productiecapaciteit in de maltsector;

                           d)

                           niet-inaanmerkingneming van gebeurtenissen en ontwikkelingen die zich hebben voorgedaan tussen de beslissing van de Nederlandse regering om de subsidie onder voorwaarden toe te kennen en het ogenblik waarop de Commissie de bestreden beschikking heeft gegeven;

               2)

               schending van het beginsel van goed bestuur door het verzuim om alle aspecten van de subsidie en alle bij de toekenning van de subsidie betrokken belangen, met inbegrip van gebeurtenissen en ontwikkelingen die zich hebben voorgedaan tussen de beslissing van de Nederlandse regering om de subsidie onder voorwaarden toe te kennen en het ogenblik waarop de Commissie de bestreden beschikking heeft gegeven, naar behoren te onderzoeken;

               3)

               niet-nakoming van de in artikel 253 EG geformuleerde motiveringsplicht.

      (1)  C 14/2005 (ex N 149/2004) Holland Malt BV.

      (2)  Communautaire richtsnoeren voor staatssteun in de landbouwsector (PB 2000, C 28, blz. 2).


title: Zaak C-360/05: Beroep, op 23 september 2005 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek

text:
               12.11.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 281/14

         Beroep, op 23 september 2005 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek
   (Zaak C-360/05)
   (2005/C 281/28)
   Procestaal: Italiaans
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 23 september 2005 beroep ingesteld tegen Italiaanse Republiek door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door K. Gross en V. Velardo als gemachtigden.
   De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert dat het het Hof behage:

               —

               vast te stellen dat de Italiaanse staat, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlĳn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit (1), althans door die bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens artikel 28 van deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               de Italiaanse Republiek te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Artikel 28 lid 1, van richtlĳn 2003/96/EG van de Raad tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit bepaalt:
   „De lidstaten dienen vóór 31 december 2003 de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen en bekend te maken die nodig zijn om aan deze richtlijn te voldoen. Zij stellen de Commissie daarvan onverwijld in kennis.”
   De Italiaanse staat heeft de in lid 1 van bovengenoemd artikel bedoelde implementatiemaatregelen nog niet vastgesteld, althans heeft de Commissie daarvan niet in kennis gesteld en heeft ook geen andere gegevens verstrekt waaruit zou kunnen worden opgemaakt dat de noodzakelijke implementatiemaatregelen zijn vastgesteld. Op grond daarvan is aangenomen dat de Italiaanse staat de krachtens die bepalingen op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen.

      (1)  PB L 283 van 31.10.2003, blz. 51.


title: Zaak C-100/11 P: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 10 mei 2012 — Helena Rubinstein, L'Oréal SA/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Allergan Inc. (Hogere voorziening — Gemeenschapsmerk — Verordening (EG) nr. 40/94 — Artikel 8, lid 5 — Gemeenschapswoordmerken BOTOLIST en BOTOCYL — Communautaire en nationale beeld- en woordmerken BOTOX — Nietigverklaring — Relatieve weigeringsgronden — Afbreuk aan reputatie)

text:
               30.6.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 194/4

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 10 mei 2012 — Helena Rubinstein, L'Oréal SA/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Allergan Inc.
   (Zaak C-100/11 P) (1)

   (Hogere voorziening - Gemeenschapsmerk - Verordening (EG) nr. 40/94 - Artikel 8, lid 5 - Gemeenschapswoordmerken BOTOLIST en BOTOCYL - Communautaire en nationale beeld- en woordmerken BOTOX - Nietigverklaring - Relatieve weigeringsgronden - Afbreuk aan reputatie)
   2012/C 194/05
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirantes: Helena Rubinstein, L'Oréal SA (vertegenwoordiger: A. von Mühlendahl, Rechtsanwalt)

      Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: A. Folliard-Monguiral, gemachtigde), Allergan Inc. (vertegenwoordiger: F. Clark, barrister)

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 16 december 2010 in gevoegde zaken T-345/08 en T-357/08, Rubinstein en L’Oréal/BHIM — Allergan (Botolist en Botocyl), waarbij het Gerecht heeft verworpen het beroep ingesteld door de houder van het gemeenschapswoordmerk „BOTOLIST” voor waren van klasse 3 en strekkende tot vernietiging van beslissing R 863/2007-1 van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (BHIM) van 28 mei 2008 houdende vernietiging van de beslissing van de nietigheidsafdeling tot afwijzing van de vordering tot nietigverklaring van dit merk die was ingesteld door de houder van de communautaire en nationale beeld- en woordmerken „BOTOX” voor waren van de klassen 5 en 16 en diensten van klasse 42 — Uitlegging en toepassing van artikel 8, lid 4, van verordening (EG) nr. 40/94 [thans artikel 8, lid 4, van verordening (EG) nr. 207/2009] — Relatieve weigeringsgronden — Afbreuk aan reputatie — Uitlegging en toepassing van artikel 73 van verordening nr. 40/94 (thans artikel 75 van verordening nr. 207/2009) — Motiveringsplicht

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Helena Rubinstein SNC en L’Oréal SA worden verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 145 van 14.05.2011.


title: Zaak C-392/16: Arrest van het Hof (Negende kamer) van 6 juli 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curte de Apel Bucureşti — Roemenië) — Dumitru Marcu/Agenţia Naţională de Administrare Fiscală (ANAF), Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București [Prejudiciële verwijzing — Belasting over de toegevoegde waarde (btw) — Richtlijn 2006/112/EG — Artikel 199, lid 1, onder c) — Geen identificatie voor btw-doeleinden — Verleggingsregeling — Prejudiciële vraag van hypothetische aard — Niet-ontvankelijkheid van het verzoek om een prejudiciële beslissing]

text:
               28.8.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 283/10

         Arrest van het Hof (Negende kamer) van 6 juli 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curte de Apel Bucureşti — Roemenië) — Dumitru Marcu/Agenţia Naţională de Administrare Fiscală (ANAF), Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București
   (Zaak C-392/16) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Belasting over de toegevoegde waarde (btw) - Richtlijn 2006/112/EG - Artikel 199, lid 1, onder c) - Geen identificatie voor btw-doeleinden - Verleggingsregeling - Prejudiciële vraag van hypothetische aard - Niet-ontvankelijkheid van het verzoek om een prejudiciële beslissing])
   (2017/C 283/14)
   Procestaal: Roemeens

      Verwijzende rechter

   Curte de Apel Bucureşti

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Dumitru Marcu

      Verwerende partijen: Agenţia Naţională de Administrare Fiscală (ANAF), Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București

      Dictum

   Het verzoek om een prejudiciële beslissing van de Curte de Apel Bucureşti (rechter in tweede aanleg Boekarest, Roemenië) is niet-ontvankelijk.

      (1)  PB C 350 van 26.9.2016.


title: Zaak T-827/14: Beroep ingesteld op 24 december 2014 — Deutsche Telekom/Commissie

text:
               23.3.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 96/21

         Beroep ingesteld op 24 december 2014 — Deutsche Telekom/Commissie
   (Zaak T-827/14)
   (2015/C 096/27)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Deutsche Telekom AG (Bonn, Duitsland) (vertegenwoordigers: K. Apel, advocate en D. Schroeder, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               besluit C(2014) 7465 final van de Commissie van 15 oktober 2014 in zaak AT.39523 — Slovak Telekom, gerectificeerd bij besluit C(2014) 10119 final van de Commissie van 16 december 2014, geheel of gedeeltelijk nietig verklaren, voor zover het verzoekster betreft;

               —

               subsidiair: de aan verzoekster opgelegde geldboetes intrekken of verlagen;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster vijf middelen aan.

               1.

               Eerste middel: kennelijk onjuiste beoordeling van de feiten en onjuiste toepassing van het recht, alsook schending van verzoeksters recht om te worden gehoord, bij de vaststelling van het misbruik

                           —

                           Verzoekster betoogt dat de Commissie niet naar behoren heeft vastgesteld dat sprake was van een weigering tot levering, omdat zij niet heeft onderzocht of de relevante voorafgaande input onmisbaar was.

                           —

                           Verzoekster voert voorts aan dat de Commissie verzoekster niet in de gelegenheid heeft gesteld te worden gehoord over de feiten en de methoden aan de hand waarvan zij heeft vastgesteld dat de betrokken onderneming wurgprijzen hanteerde.

                           —

                           Daarenboven wordt betoogd dat de Commissie in verband met de wurgprijzen een onjuiste methodiek heeft toegepast en de gemiddelde marginale kosten op lange termijn verkeerd heeft berekend.

               2.

               Tweede middel: kennelijk onjuiste beoordeling van de feiten en onjuiste toepassing van het recht, bij de vaststelling van de duur van de inbreuk

                           —

                           Met dit middel stelt verzoekster dat de Commissie de publicatie van de referentieofferte niet als begin van de inbreuk had mogen beschouwen en in geen geval het jaar 2005 in de periode van de inbreuk had mogen begrijpen.

               3.

               Derde middel: kennelijk onjuiste beoordeling van de feiten en onjuiste toepassing van het recht, bij de toerekening van de inbreuk aan verzoekster, omdat de Commissie niet heeft aangetoond dat verzoekster daadwerkelijk beslissende invloed op de betrokken onderneming heeft uitgeoefend

                           —

                           Verzoekster stelt dat de Commissie verzoekster de mededingingsverstorende handelwijze van de betrokken onderneming niet mocht toerekenen, omdat verzoekster en deze onderneming geen economische eenheid vormden.

                           —

                           Met name heeft de Commissie niet aangetoond dat verzoekster daadwerkelijk beslissende invloed op de betrokken onderneming heeft uitgeoefend. Bovendien was verzoekster van het vermeende misbruik van de betrokken onderneming niet op de hoogte.

                           —

                           Voorts betoogt verzoekster dat de Commissie in haar poging om aan te tonen dat daadwerkelijk beslissende invloed werd uitgeoefend, bij de interpretatie van de feiten met name het vermoeden van onschuld heeft geschonden.

                           —

                           Ten slotte wordt onder meer gesteld dat de Commissie niet heeft aangetoond dat de vermeende uitoefening van beslissende invloed aanmerkelijk was.

               4.

               Vierde middel: onjuiste toepassing van het recht doordat verzoekster een afzonderlijke geldboete is opgelegd

                           —

                           Volgens de Commissie maakten de betrokken onderneming en verzoekster deel uit van een en dezelfde onderneming, en dit niet alleen tijdens de volledige duur van de inbreuk en ook nog toen de geldboete werd vastgesteld, maar ook reeds ten tijde van de aan de recidive ten grondslag liggende inbreuk van verzoekster, waarvoor de Commissie in 2003 een sanctie heeft opgelegd. De Commissie had verzoekster daarom geen afzonderlijke geldboete mogen opleggen. Het beginsel van het persoonlijke karakter van straffen en sancties heeft immers betrekking op de onderneming als zodanig en niet op de rechtspersonen die er deel van uitmaken.

               5.

               Vijfde middel: kennelijk onjuiste beoordeling van de feiten en onjuiste toepassing van het recht, bij de bepaling van de hoogte van de geldboete

                           —

                           Met dit middel wordt gesteld dat de Commissie bij de berekening van het basisbedrag niet had mogen uitgaan van de omzet die de betrokken onderneming met de betrokken producten in 2010 realiseerde, maar zich had moeten baseren op de gemiddelde jaarlijkse omzet tijdens de jaren 2005-2010.

                           —

                           Voorts had de Commissie in geen geval in de periode van de inbreuk het jaar 2005 mogen begrijpen.


title: Zaak C-378/13: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 2 december 2014 — Europese Commissie/Helleense Republiek [Niet-nakoming — Richtlijn 75/442/EEG — Beheer van afvalstoffen — Arrest van het Hof waarbij een niet-nakoming is vastgesteld — Niet-uitvoering — Artikel 260, lid 2, VWEU — Geldelijke sancties — Forfaitaire som en dwangsom]

text:
               9.2.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 46/10

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 2 december 2014 — Europese Commissie/Helleense Republiek
   (Zaak C-378/13) (1)

   ([Niet-nakoming - Richtlijn 75/442/EEG - Beheer van afvalstoffen - Arrest van het Hof waarbij een niet-nakoming is vastgesteld - Niet-uitvoering - Artikel 260, lid 2, VWEU - Geldelijke sancties - Forfaitaire som en dwangsom])
   (2015/C 046/13)
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: M. Patakia, E. Sanfrutos Cano en A. Alcover San Pedro, gemachtigden)

      Verwerende partij: Helleense Republiek (vertegenwoordigers: E. Skandalou, bijgestaan door V. Liogkas, technisch deskundige)

      Dictum

               1)

               Door niet alle maatregelen te hebben genomen die noodzakelijk zijn voor de uitvoering van het arrest Commissie/Griekenland (C-502/03, EU:C:2005:592) is de Helleense Republiek de krachtens artikel 260, lid 1, VWEU op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.

               2)

               De Helleense Republiek wordt veroordeeld om vanaf de dag van uitspraak van het onderhavige arrest tot de uitvoering van het arrest Commissie/Griekenland (C-502/03, EU:C:2005:592), indien de in punt 1 van het dictum van het onderhavige arrest vastgestelde niet-nakoming op die dag nog steeds voortduurt, aan de Europese Commissie, op de rekening „Eigen middelen van de Europese Unie” een dwangsom per halfjaar te betalen die voor het eerste halfjaar na die uitspraak aan het einde van dat halfjaar wordt berekend op basis van een aanvankelijk bedrag van 1 4 5 20  000 EUR, waarop een bedrag in mindering wordt gebracht van 40  000 EUR per niet-gecontroleerd afvalverwijderingsterrein waarop de vastgestelde niet-nakoming betrekking heeft en dat sinds 13 mei 2014 is gesloten of gesaneerd, en een bedrag van 80  000 EUR voor dergelijke terreinen die sinds diezelfde datum zowel gesloten als gesaneerd zijn. Voor alle volgende halfjaren zal de dwangsom voor ieder halfjaar aan het einde van dat halfjaar worden berekend op basis van het bedrag van de voor het voorgaande halfjaar vastgestelde dwangsom, waarop dezelfde bedragen in mindering worden gebracht naargelang van de sluiting en de sanering in het betrokken halfjaar van de terreinen waarop de vastgestelde niet-nakoming betrekking heeft.

               3)

               De Helleense Republiek wordt veroordeeld om aan de Europese Commissie op de rekening „Eigen middelen van de Europese Unie” de forfaitaire som van 10 miljoen EUR te betalen.

               4)

               De Helleense Republiek wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 260 van 7.9.2013.


title: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 2 juni 2005 in zaak C-394/02: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Republiek (Niet-nakoming — Richtlijn 93/38/EEG — Overheidsopdrachten in sectoren water- en energievoorziening, vervoer en telecommunicatie — Opdracht voor fabricage van transportbandeninstallatie voor thermo-elektrische centrale van Megalopolis — Geen bekendmaking van aankondiging — Technische redenen — Onvoorziene gebeurtenis — Dwingende spoed)

text:
               23.7.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/1

      ARREST VAN HET HOF

   (Eerste kamer)
   van 2 juni 2005
   in zaak C-394/02: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Republiek (1)

   (Niet-nakoming - Richtlijn 93/38/EEG - Overheidsopdrachten in sectoren water- en energievoorziening, vervoer en telecommunicatie - Opdracht voor fabricage van transportbandeninstallatie voor thermo-elektrische centrale van Megalopolis - Geen bekendmaking van aankondiging - Technische redenen - Onvoorziene gebeurtenis - Dwingende spoed)
   (2005/C 182/02)
   Procestaal: Grieks
   In zaak C-394/02, betreffende een beroep wegens niet-nakoming krachtens artikel 226 EG, ingesteld op 8 november 2002, Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: M. Nolin en M. Konstantinidis) tegen Helleense Republiek (gemachtigden: P. Mylonopoulos, D. Tsagkaraki en S. Chala), heeft het Hof (Eerste kamer), samengesteld als volgt: P. Jann (rapporteur), kamerpresident, K. Lenaerts, J. N. Cunha Rodrigues, M. Ilešič en E. Levits, rechters; advocaat-generaal: F. G. Jacobs, griffier: K. Sztranc, administrateur, op 2 juni 2005 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Doordat het openbaar elektriciteitsbedrijf Dimosia Epicheirisi Ilektrismou de opdracht voor de fabricage van een transportbandeninstallatie voor de thermo-elektrische centrale van Megalopolis heeft gegund volgens een procedure van onderhandelingen zonder voorafgaande bekendmaking van een aankondiging, is de Helleense Republiek de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens richtlijn 93/38/EEG van de Raad van 14 juni 1993 houdende coördinatie van de procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water- en energievoorziening, vervoer en telecommunicatie, zoals gewijzigd bij richtlijn 98/4/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 1998, en, inzonderheid, krachtens de artikelen 20, lid 1, en 21 daarvan.

               2)

               De Helleense Republiek wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 19 van 25.1.2003.


title: Zaak F-71/10: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 5 juni 2012 — Cantisani/Commissie (Openbare dienst — Arbeidscontractanten — Conferentietolk — Artikelen 12 bis en 24 van Statuut — Psychisch geweld — Belangenconflict — Verzoek om schadevergoeding)

text:
               21.7.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 217/30

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 5 juni 2012 — Cantisani/Commissie
   (Zaak F-71/10) (1)

   (Openbare dienst - Arbeidscontractanten - Conferentietolk - Artikelen 12 bis en 24 van Statuut - Psychisch geweld - Belangenconflict - Verzoek om schadevergoeding)
   2012/C 217/63
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Nicola Cantisani (Brussel, België) (vertegenwoordiger: S. de Lannoy, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Currall en J. Baquero Cruz, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van het besluit van de verwerende partij tot afwijzing van het verzoek om bijstand dat de verzoekende partij in verband met psychisch geweld heeft ingediend en verzoek om vergoeding van de geleden schade

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Cantisani zal zijn eigen kosten dragen en de kosten van de Europese Commissie.

      (1)  PB C 317 van 20.11.10, blz. 49.


title: Zaak C-306/13: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 18 december 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Brussel — België) — LVP NV/Belgische Staat (Prejudiciële verwijzing — Gemeenschappelijke ordening van de markten — Bananen — Invoerregeling — Toepasselijke rechten)

text:
               23.2.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 65/6

         Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 18 december 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rechtbank van eerste aanleg te Brussel — België) — LVP NV/Belgische Staat
   (Zaak C-306/13) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Gemeenschappelijke ordening van de markten - Bananen - Invoerregeling - Toepasselijke rechten))
   (2015/C 065/08)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: LVP NV

      Verwerende partij: Belgische Staat

      Dictum

   De bepalingen van de Algemene Overeenkomst betreffende Tarieven en Handel van 1994, die is opgenomen in bijlage 1 A bij de Overeenkomst tot oprichting van de Wereldhandelsorganisatie (WTO), ondertekend te Marrakesh op 15 april 1994 en goedgekeurd bij besluit 94/800/EG van de Raad van 22 december 1994 betreffende de sluiting, namens de Europese Gemeenschap voor wat betreft de onder haar bevoegdheid vallende aangelegenheden, van de uit de multilaterale handelsbesprekingen in het kader van de Uruguayronde (1986-1994) voortvloeiende overeenkomsten, roepen voor particulieren geen rechten in het leven waarop zij zich voor een nationale rechterlijke instantie rechtstreeks kunnen beroepen om zich te verzetten tegen de toepassing van het douanerecht van 176 EUR/ton dat is vastgesteld in artikel 1, lid 1, van verordening (EG) nr. 1964/2005 van de Raad van 29 november 2005 inzake de invoertarieven voor bananen.

      (1)  PB C 252 van 31.8.2013.