title: Zaak C-319/02: Verzoek van de korkein hallinto-oikeus van 10 september 2002 om een prejudiciële beslissing in de door Petri Manninen aanhangig gemaakte zaak

text:
C 274/18               NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   9.11.2002
Hogere voorziening, op 10 september 2002 ingesteld                        HAMSA heeft niet tijdens de administratieve procedure
door Hijos de Andrés Molina SA tegen het arrest van het                   noch tijdens de gerechtelijke procedure de gelegenheid
Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschap-                    gehad haar opmerkingen kenbaar te maken over het
pen (Vijfde kamer — uitgebreid) van 11 juli 2002 in zaak                  nieuwe standpunt van het Gerecht ten aanzien van dit
T-152/99, Hijos de Andrés Molina SA /Commissie van de                     geschil, zodat het recht van verweer van Hijos de Andrés
                  Europese Gemeenschappen                                 Molina SA is geschonden. Deze omstandigheid levert
                                                                          volgens Hijos de Andrés Molina SA een onregelmatigheid
                                                                          in de procedure op, waardoor aan haar belangen afbreuk
                        (Zaak C-316/02)                                   is gedaan in de zin van artikel 51 van ’s Hofs Statuut-EG.
                                                                          In de tweede plaats toetst het Gerecht de in 1994 aan
                                                                          HAMSA verleende steun niet aan steunregeling N 462/
                        (2002/C 274/29)                                   94, die volgens hem van toepassing is.
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is           b)   de op basis van een herstructureringsplan verleende
op 10 september 2002 hogere voorziening ingesteld door                    reddings- en herstructureringssteun is verenigbaar met de
Hijos de Andrés Molina SA (HAMSA), vertegenwoordigd door                  gemeenschappelijke markt:
Luis Manuel Olivencia Brugger en José Luis Ballester García —
Izquierdo, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, tegen                 De Commissie gaf in haar beschikking van 3 februari
het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese              1999 te kennen, dat zij het herstructureringsplan van
Gemeenschappen (Vijfde kamer — uitgebreid) van 11 juli                    Hijos de Andrés Molina SA pas op 4 juli 1997 had
2002 in zaak T-152/99, Hijos de Andrés Molina SA/Commis-                  ontvangen. De Commissie heeft op de vragen die het
sie van de Europese Gemeenschappen.                                       Gerecht enkele dagen voor de terechtzitting heeft gesteld,
                                                                          geantwoord dat zij het herstructureringsplan vóór de
                                                                          aanmelding van de steunmaatregelen door de Spaanse
                                                                          autoriteiten op 1 juli 1996 had ontvangen. Om precies te
Rekwirante concludeert dat het den Hove behage:                           zijn werd het herstructureringsplan in januari 1996
                                                                          door een Spaanse ambtenaar aan de ambtenaar van het
—     het arrest van 11 juli 2002 gedeeltelijk te vernietigen en          Directoraat-generaal Landbouw overhandigd. De Com-
      te verklaren dat                                                    missie heeft echter niet besloten, de procedure van
                                                                          artikel 93, lid 3, van het Verdrag in te leiden of enigerlei
                                                                          maatregelen te treffen in verband met het plan en de ter
      a)   de in 1994 aan Hijos de Andrés Molina SA verleende
                                                                          uitvoering daarvan vastgestelde steunmaatregelen over-
           steun verenigbaar is met het gemeenschapsrecht,
                                                                          eenkomstig hetgeen is vastgesteld in de richtsnoeren
           daar die steun in overeenstemming is met de gelden-
                                                                          inzake reddings- en herstructureringssteun aan onderne-
           de algemene steunregeling;
                                                                          mingen in moeilijkheden. Op 29 april 1997, dus veertien
                                                                          maanden na de kennisgeving van het herstructurerings-
      b)   de ingevolge het herstructureringsplan van Hijos de            plan, heeft de Commissie meegedeeld, dat zij de procedure
           Andrés Molina SA in december 1995 toegekende                   had ingeleid, omdat zij die steun als niet-aangemeld
           steun verenigbaar is met het gemeenschapsrecht;                beschouwde, terwijl die steun volgens de rechtspraak in
                                                                          het arrest Lorenz als bestaande steun moet worden
      c)   het arrest van 11 juli 2002 voor het overige te                beschouwd.
           bevestigen.
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                     Verzoek van de korkein hallinto-oikeus van 10 september
a)    de steun die HAMSA in 1994 op basis van een door de            2002 om een prejudiciële beslissing in de door Petri
      Commissie eerder goedgekeurde algemene steunregeling                       Manninen aanhangig gemaakte zaak
      heeft ontvangen, is verenigbaar met het gemeenschaps-
      recht:
                                                                                (Zaak C-319/02)
      Het Gerecht werpt in het arrest een nieuwe vraag op, die
      met de procedure en het geschil niets van doen heeft. In                               (2002/C 274/30)
      tegenstelling tot het standpunt van partijen, Commissie
      en HAMSA, volgens hetwelk de in 1993 en 1994
      verleende steun werd geregeld door de algemene
      steunregelingen N 624/92 respectievelijk N 428/93, is          De korkein hallinto-oikeus heeft bij beschikking van 10 sep-
      het Gerecht van oordeel, dat daarop de steunregelingen         tember 2002, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
      N 428/93 respectievelijk N 462/94 van toepassing zijn.         12 september 2002, in de door Petri Manninen aanhangig
 ---pagebreak--- 9.11.2002              NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       C 274/19
gemaakte zaak, het Hof van Justitie van de Europese Gemeen-            Beroep, op 16 september 2002 ingesteld tegen Koninkrijk
schappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de               Spanje door Commissie van de Europese Gemeenschap-
navolgende vragen:                                                                                pen
1.    Moet artikel 56 EG aldus worden uitgelegd, dat het zich                                     (Zaak C-324/02)
      verzet tegen een compensatieregeling zoals hierboven
      weergegeven, volgens welke compensatie van vennoot-
                                                                                (2002/C 274/32)
      schapsbelasting kan worden verleend aan in Finland
      onbeperkt belastingplichtige ontvangers van dividenden
      wanneer de dividenden zijn uitgekeerd door een binnen-
      landse vennootschap maar niet wanneer zij zijn uitge-            Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
      keerd door een vennootschap die in Zweden is gere-               op 16 september 2002 beroep ingesteld tegen Koninkrijk
      gistreerd?                                                       Spanje door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
                                                                       vertegenwoordigd door G. Valero Jordana, lid van haar juri-
2.    Zo ja, kan artikel 58 EG aldus worden uitgelegd, dat het         dische dienst, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
      bepaalde in artikel 56 EG niets afdoet aan het recht van
      Finland om de ter zake dienende bepalingen van de wet
      betreffende de compensatie van vennootschapsbelasting            Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
      toe te passen, die als voorwaarde voor de compensatie van
      vennootschapsbelasting vereisen dat de vennootschap die          —      vast te stellen dat het Koninkrijk Spanje niet heeft voldaan
      dividend heeft uitgekeerd, in Finland een overeenkomstig                aan de verplichtingen die op hem rusten krachtens
      bedrag aan belasting of aanvullende belasting heeft afge-               richtlijn 1999/30/EG ( 1) van de Raad van 22 april 1999
      dragen, hetgeen niet het geval is bij dividenden die vanuit             betreffende      grenswaarden       voor     zwaveldioxide,
      het buitenland zijn uitgekeerd, zodat die in het geheel                 stikstofdioxide en stikstofoxiden, zwevende deeltjes en
      niet zouden worden belast?                                              lood in de lucht, door niet de nodige wettelijke en
                                                                              bestuursrechtelijke bepalingen te hebben vastgesteld om
                                                                              aan deze richtlijn te voldoen, althans deze bepalingen niet
                                                                              ter kennis van de Commissie te hebben gebracht,
                                                                       —      het Koninkrijk Spanje in de kosten te verwijzen.
Verzoek van de Regeringsrätten van 10 september 2002                   Middelen en voornaamste argumenten
om een prejudiciële beslissing in het geding tussen För-
       valtnings AB Stenholmen en Riksskatteverket                     Uit het verbindend karakter van richtlijnen krachtens ar-
                                                                       tikel 249, derde alinea, EG en artikel 10, eerste alinea, EG volgt
                         (Zaak C-320/02)                               dat de lidstaten waarvoor een richtlijn bestemd is, de nodige
                                                                       uitvoeringsbepalingen moeten vaststellen voordat de daartoe
                                                                       gestelde termijn is verstreken. De gestelde termijn is op 19 juli
                         (2002/C 274/31)                               2001 verstreken zonder dat Spanje de nodige maatregelen
                                                                       heeft genomen.
                                                                       (1 ) PB L 163 van 29.06.1999, blz. 41.
De Regeringsrätten heeft bij beschikking van 10 september
2002, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
13 september 2002, in het geding tussen Förvaltnings AB
Stenholmen en Riksskatteverket, het Hof van Justitie van de
Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
beslissing over de navolgende vraag:
                                                                       Beroep, op 17 september 2002 ingesteld tegen Koninkrijk
1.    Kan een dier als een gebruikt goed worden aangemerkt?            Spanje door Commissie van de Europese Gemeenschap-
                                                                                pen
      Zo ja, dan wordt om een antwoord op de volgende vraag
      verzocht:
                                                                                (Zaak C-326/02)
2.    Is een dier, dat van een particulier (niet zijnde de fokker)
      wordt gekocht en na een training voor een specifiek                                         (2002/C 274/33)
      gebruik wordt doorverkocht, aan te merken als een
      gebruikt goed?
                                                                       Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                       op 17 september 2002 beroep ingesteld tegen Koninkrijk


title: Zaak T-195/08 R: Beschikking van de president van het Gerecht van eerste aanleg van 15 juli 2008 — Antwerpse Bouwwerken/Commissie ( Kort geding — Overheidsopdrachten — Communautaire aanbestedingsprocedure — Afwijzing van offerte — Verzoek om opschorting van tenuitvoerlegging en om voorlopige maatregelen — Ontvankelijkheid — Procesbelang — Verlies van kans — Geen ernstige en onherstelbare schade — Geen spoedeisendheid )

text:
               27.9.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 247/12

         Beschikking van de president van het Gerecht van eerste aanleg van 15 juli 2008 — Antwerpse Bouwwerken/Commissie
   (Zaak T-195/08 R)
   („Kort geding - Overheidsopdrachten - Communautaire aanbestedingsprocedure - Afwijzing van offerte - Verzoek om opschorting van tenuitvoerlegging en om voorlopige maatregelen - Ontvankelijkheid - Procesbelang - Verlies van kans - Geen ernstige en onherstelbare schade - Geen spoedeisendheid’)
   (2008/C 247/23)
   Procestaal: Nederlands
   Partijen

      Verzoekende partij: Antwerpse Bouwwerken NV (Antwerpen, België) (vertegenwoordigers: J. Verbist en D. De Keuster, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: E. Manhaeve, gemachtigde, bijgestaan door M. Gelders)
   Voorwerp
   Verzoek om voorlopige maatregelen in het kader van een door de Commissie uitgeschreven aanbestedingsprocedure voor de bouw van een hal
   Dictum

               1)

               Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.

               2)

               De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.


title: Zaak T-475/08 P: Hogere voorziening ingesteld op 29 oktober 2008 door Radu Duta tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 4 september 2008 in zaak F-103/07, Duta/Hof van Justitie

text:
               21.3.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 69/40

         Hogere voorziening ingesteld op 29 oktober 2008 door Radu Duta tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 4 september 2008 in zaak F-103/07, Duta/Hof van Justitie
   (Zaak T-475/08 P)
   (2009/C 69/93)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Rekwirant: Radu Duta (Luxemburg, Luxemburg) (vertegenwoordiger: F. Krieg, advocaat)

      Andere partij bij de procedure: Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               de hogere voorziening ontvankelijk verklaren;

               —

               de hogere voorziening gegrond verklaren;

               —

               dientengevolge, het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie van 4 september 2008 herzien en rekwirants beroep ontvankelijk en gegrond verklaren;

               —

               dientengevolge, de litigieuze besluiten nietig verklaren;

               —

               voor zover nodig, de zaak aan het bevoegde gezag voorleggen voor een beslissing overeenkomstig het te wijzen arrest;

               —

               de verwerende partij veroordelen tot betaling van een schadevergoeding van 1 100 000 EUR (één miljoen honderdduizend euro);

               —

               voor zover nodig, een expertise gelasten teneinde de door rekwirant geleden schade te berekenen;

               —

               de verwerende partij verwijzen in alle kosten;

               —

               rekwirant akte verlenen dat hij uitdrukkelijk verwijst naar zijn vorderingen in eerste aanleg die bij het verzoekschrift in hogere voorziening zijn gevoegd en worden geacht daarvan integrerend deel uit te maken;

               —

               voor het overige, rekwirant akte verlenen dat hij zich alle verschuldigde bedragen, rechten, middelen en vorderingen voorbehoudt en met name het recht om de zaak voor te leggen aan het Europees Hof voor de rechten van de mens.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Met deze hogere voorziening vordert rekwirant vernietiging van het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 4 september 2008 in de zaak Duta/Hof van Justitie, F-103/07, waarbij niet-ontvankelijk is verklaard zijn beroep strekkende tot, enerzijds, nietigverklaring van het memorandum waarbij hem was meegedeeld dat hem geen ambt van referendaris zou worden aangeboden en, anderzijds, vergoeding van de beweerdelijk geleden schade.
   Rekwirant geeft aan dat hij zijn hogere voorziening heeft ingesteld met behoud van zijn recht om de zaak aan het Europees Hof voor de rechten van de mens voor te leggen. Hij geeft niet precies aan welke onderdelen van het bestreden arrest hij betwist noch welke argumenten rechtens de hogere voorziening specifiek staven.


title: Zaak C-682/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Vestre Landsret (Denemarken) op 30 december 2016 — BEI ApS/Skatteministerium

text:
               6.3.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 70/12

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Vestre Landsret (Denemarken) op 30 december 2016 — BEI ApS/Skatteministerium
   (Zaak C-682/16)
   (2017/C 070/19)
   Procestaal: Deens

      Verwijzende rechter

   Vestre Landsret

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: BEI ApS

      Verwerende partij: Skatteministerium

      Prejudiciële vragen

               1)

               Dient artikel 1, lid 1, juncto artikel 1, lid 4, van richtlijn 2003/49/EG (1) aldus te worden uitgelegd dat een in een lidstaat gevestigde onderneming die onder artikel 3 van deze richtlijn valt en die onder omstandigheden als die van het hoofdgeding van een in een andere lidstaat gevestigde dochteronderneming interest ontvangt, de „uiteindelijk gerechtigde” tot deze interest is in de zin van deze richtlijn?

                           1.1.

                           Dient het begrip „uiteindelijk gerechtigde” in artikel 1, lid 1, juncto artikel 1, lid 4, van richtlijn 2003/49/EG te worden uitgelegd in overeenstemming met het overeenkomstige begrip in artikel 11 van het modelverdrag van 1977?

                           1.2.

                           Indien vraag 1.1. bevestigend wordt beantwoord, dienen bij de uitlegging van dat begrip dan enkel de commentaren bij artikel 11 van het modelverdrag van 1977 (punt 8) in aanmerking te worden genomen, of kunnen daarbij ook latere commentaren in aanmerking worden genomen, waaronder de aanvullingen uit 2003 over „doorstroomvennootschappen” (punt 8.1, thans punt 10.1) en de aanvullingen uit 2014 over „contractuele en wettelijke verplichtingen” (punt 10.2)?

                           1.3.

                           Indien de commentaren uit 2003 bij de uitlegging in aanmerking kunnen worden genomen, is dan vereist dat er de facto middelen zijn doorgestroomd naar de personen die door de staat waar de betaler van de interest is gevestigd, worden beschouwd als de „uiteindelijk gerechtigden” tot de desbetreffende interest, om een onderneming niet als de „uiteindelijk gerechtigde” in de zin van richtlijn 2003/49/EG aan te merken, en — zo ja — is dan tevens vereist dat deze feitelijke doorstroming van middelen kort na de interestbetaling en/of bij wijze van interestbetaling plaatsvindt?

                                       1.3.1.

                                       In hoeverre is het in dit verband van belang of er eigen vermogen voor de lening is gebruikt, of de desbetreffende interest aan de hoofdsom wordt toegevoegd („wordt opgerold”), of de ontvanger van de interest over de ontvangen interest belastingen heeft moeten betalen in de staat waar de betaler van die interest is gevestigd, of de ontvanger van de interest vervolgens aan zijn in dezelfde staat gevestigde moedermaatschappij een groepsbijdrage heeft betaald om een fiscale consolidatie tot stand te brengen overeenkomstig de in de betrokken staat ter zake geldende regels, of de desbetreffende interest vervolgens is omgezet in eigen vermogen van de kredietnemer, en of op de ontvanger van de interest een contractuele of wettelijke verplichting rustte om de interest door te betalen aan een andere persoon?

                           1.4.

                           In hoeverre is het voor de beoordeling of de ontvanger van de interest dient te worden aangemerkt als de „uiteindelijk gerechtigde” in de zin van de richtlijn, van belang dat de verwijzende rechter na de beoordeling van de feiten van het geding tot de bevinding komt dat deze ontvanger weliswaar geen contractuele of wettelijke verplichting heeft om de ontvangen interest door te betalen aan een andere persoon, maar „in wezen” niet het recht had op het „gebruik en genot” van de interest, zoals bedoeld in de commentaren uit 2014 bij het modelverdrag van 1977?

               2)

               Is de mogelijkheid voor een lidstaat om zich te beroepen op artikel 5, lid 1, van de richtlijn, dat betrekking heeft op de toepassing van nationale voorschriften ter bestrijding van fraude en misbruiken, of op artikel 5, lid 2, van de richtlijn, onderworpen aan de voorwaarde dat de betrokken lidstaat een specifieke nationaal voorschrift ter uitvoering van artikel 5 van de richtlijn heeft vastgesteld dan wel dat het nationale recht algemene voorschriften of beginselen over fraude, misbruiken en belastingontduiking bevat die in overeenstemming met artikel 5 kunnen worden uitgelegd?

                           2.1.

                           Voor zover de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord, kan § 2, lid [1], onder d), van de selskabsskattelov (wet op de vennootschapsbelasting), volgens welke de beperkte belastingplicht ter zake van rente-inkomsten zich niet uitstrekt tot „interest indien van de heffing van belasting daarover dient te worden afgezien […] op grond van richtlijn 2003/49/EG betreffende een gemeenschappelijke belastingregeling inzake uitkeringen van interest en royalty’s tussen verbonden ondernemingen van verschillende lidstaten”, dan te worden aangemerkt als een specifiek nationaal voorschrift in de zin van artikel 5 van de richtlijn?

               3)

               Is een bepaling van een tussen twee lidstaten gesloten en overeenkomstig het modelverdrag van de OESO opgesteld dubbelbelastingverdrag, volgens welke de heffing van belasting over interest afhangt van de vraag of de ontvanger van de interest wordt aangemerkt als de uiteindelijk gerechtigde tot deze interest, een verdragsrechtelijk voorschrift ter bestrijding van misbruiken dat onder artikel 5 van de richtlijn valt?

               4)

               Is een lidstaat die niet erkent dat een in een andere lidstaat gevestigde onderneming de „uiteindelijk gerechtigde” tot de interest is, en die stelt dat deze onderneming een zogenaamde kunstmatige doorstroomvennootschap is, krachtens richtlijn 2003/49/EG of artikel 10 EG verplicht mee te delen wie hij in dit geval beschouwt als de uiteindelijk gerechtigde?

      (1)  Richtlijn 2003/49/EG van de Raad van 3 juni 2003 betreffende een gemeenschappelijke belastingregeling inzake uitkeringen van interest en royalty’s tussen verbonden ondernemingen van verschillende lidstaten (PB 2003, L 157, blz. 49).


title: Zaak T-109/08: Beroep ingesteld op 28 februari 2008 — Freixenet/BHIM (Vorm van witte gematteerde fles)

text:
               9.5.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 116/25

         Beroep ingesteld op 28 februari 2008 — Freixenet/BHIM (Vorm van witte gematteerde fles)
   (Zaak T-109/08)
   (2008/C 116/45)
   Taal van het verzoekschrift: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Freixenet SA (Sant Sadurní d'Anoia, Spanje) (vertegenwoordigers: F. de Visscher, E. Cornu en D. Moreau, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)
   Conclusies

               —

               primair, de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt van 30 oktober 2007 te vernietigen en, zoals deze kamer van beroep had moeten doen, te beslissen dat gemeenschapsmerkaanvraag nr. 32 532 voldoet aan de voorwaarden voor publicatie overeenkomstig artikel 40 van verordening nr. 40/94;

               —

               subsidiair, de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt van 30 oktober 2007 te vernietigen;

               —

               in elk geval, het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Betrokken gemeenschapsmerk: driedimensionaal merk in de vorm van een witte gematteerde fles voor waren van klasse 33 (aanvraag nr. 32 532)

      Beslissing van de onderzoeker: afwijzing van de aanvraag

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep; de beslissing werd vastgesteld na het arrest van het Gerecht van eerste aanleg in zaak T-190/04, Freixenet/BHIM (Vorm van witte gematteerde fles)

      Aangevoerde middelen: schending van de artikelen 7, leden 1 en 3, en 73 van verordening nr. 40/94, alsmede schending van de motiveringsplicht, aangezien:

               —

               de kamer van beroep verzoekster niet heeft gehoord in haar opmerkingen over de feitelijk verschillende beoordeling die de kamer van beroep heeft verricht;

               —

               de kamer van beroep niet heeft gepreciseerd op welke stukken haar beslissing is gebaseerd;

               —

               de aanbiedingsvorm van de betrokken fles origineel is en zich onderscheidt van de op 1 april 1996 bestaande gebruikelijke aanbiedingsvormen; en

               —

               in elk geval het betrokken merk in de Gemeenschap onderscheidend vermogen heeft verkregen door het gebruik ervan.


title: Zaak C-40/08: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 6 oktober 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia n o 4 de Bilbao — Spanje) — Asturcom Telecomunicaciones, SL/Cristina Rodríguez Nogueira (Richtlijn 93/13/EEG — Consumentenovereenkomsten — Oneerlijk arbitragebeding — Nietigheid — Arbitraal vonnis dat kracht van gewijsde heeft verkregen — Gedwongen tenuitvoerlegging — Bevoegdheid van nationale executierechter om nietigheid van oneerlijk arbitragebeding ambtshalve aan orde te stellen — Beginselen van gelijkwaardigheid en doeltreffendheid)

text:
               21.11.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 282/7

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 6 oktober 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia no 4 de Bilbao — Spanje) — Asturcom Telecomunicaciones, SL/Cristina Rodríguez Nogueira
   (Zaak C-40/08) (1)

   (Richtlijn 93/13/EEG - Consumentenovereenkomsten - Oneerlijk arbitragebeding - Nietigheid - Arbitraal vonnis dat kracht van gewijsde heeft verkregen - Gedwongen tenuitvoerlegging - Bevoegdheid van nationale executierechter om nietigheid van oneerlijk arbitragebeding ambtshalve aan orde te stellen - Beginselen van gelijkwaardigheid en doeltreffendheid)
   2009/C 282/12
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Juzgado de Primera Instancia no 4 de Bilbao

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Asturcom Telecomunicaciones, SL

      Verwerende partij: Cristina Rodríguez Nogueira

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Juzgado de Primera Instancia no 4 de Bilbao — Uitlegging van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB L 95, blz. 29) — Doeltreffende en geschikte middelen om einde te maken aan gebruik van oneerlijke bedingen — Vordering tot tenuitvoerlegging van onherroepelijk geworden arbitraal verstekvonnis dat is gewezen krachtens oneerlijk arbitraal beding

      Dictum

   Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten, dient aldus te worden uitgelegd, dat een nationale rechter die kennisneemt van een vordering tot gedwongen tenuitvoerlegging van een in kracht van gewijsde gegaan arbitraal vonnis dat is uitgesproken zonder dat de consument is verschenen, ambtshalve dient te onderzoeken, zodra hij over de daartoe noodzakelijke gegevens, feitelijk en rechtens, beschikt, of het arbitragebeding dat in een tussen een verkoper en een consument gesloten overeenkomst is opgenomen, oneerlijk is, voor zover hij een dergelijke beoordeling volgens de nationale procesregels in het kader van soortgelijke nationale vorderingen kan verrichten. Indien dit het geval is, dient deze rechter alle volgens het nationale recht daaruit voortvloeiende consequenties te trekken, teneinde zich ervan te vergewissen dat de consument door dit beding niet is gebonden.

      (1)  PB C 92 van 12.04.2008.


title: Zaak C-562/14 P: Hogere voorziening ingesteld op 5 december 2014 door het Koninkrijk Zweden tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 25 september 2014 in zaak T-306/12, Darius Nicolai Spirlea en Mihaela Spirlea/Europese Commissie

text:
               9.2.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 46/31

         Hogere voorziening ingesteld op 5 december 2014 door het Koninkrijk Zweden tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 25 september 2014 in zaak T-306/12, Darius Nicolai Spirlea en Mihaela Spirlea/Europese Commissie
   (Zaak C-562/14 P)
   (2015/C 046/37)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Rekwirant: Koninkrijk Zweden (gemachtigde: C. Meyer-Seitz)

      Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Darius Nicolai Spirlea en Mihaela Spirlea, Koninkrijk Denemarken, Republiek Finland, Tsjechische Republiek, Koninkrijk Spanje

      Conclusies

               —

               vernietiging van het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 25 september 2014 in zaak T-306/12;

               —

               nietigverklaring van het besluit van de Europese Commissie van 21 juni 2012 waarbij het echtpaar Spirlea de toegang tot de gevraagde documenten is ontzegd;

               —

               verwijzing van de Europese Commissie in de kosten die het Koninkrijk Zweden in verband met de procedure bij het Hof heeft gemaakt.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn hogere voorziening heeft rekwirant drie middelen aangevoerd.
   Met het eerste middel wordt gesteld dat het Gerecht artikel 4, lid 2, derde streepje, van verordening (EG) nr. 1049/2001 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (transparantieverordening) onjuist heeft uitgelegd door te oordelen dat de Commissie zich, bij het beroep op de uitzondering ter bescherming van onderzoeken, op een algemeen vermoeden mag baseren om de toegang te weigeren tot documenten betreffende een EU-pilot-procedure, voor zover die procedure een fase is die aan de eventuele inleiding van een beroep wegens niet-nakoming voorafgaat, en dat de Commissie geen blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting toen ze de voormelde bepaling van de transparantieverordening aldus uitlegde dat zij het verzoek om toegang tot de gevraagde documenten betreffende een EU-pilot-procedure mocht afwijzen zonder de documenten concreet en individueel te onderzoeken.
   Met het tweede middel wordt gesteld dat het Gerecht artikel 4, lid 2, tweede alinea, van de transparantieverordening onjuist heeft uitgelegd door vast te stellen dat het oordeel van de Commissie dat er geen sprake was van een hoger openbaar belang als bedoeld in artikel 4, lid 2, in fine, van de transparantieverordening, geen gebreken vertoont.
   Met het derde middel wordt gesteld dat het Gerecht het Unierecht onjuist heeft toegepast door te oordelen dat ook bij het onderzoek van zaken over de toepassing van de transparantieverordening geldt dat in het kader van een beroep tot nietigverklaring krachtens artikel 263 VWEU de rechtmatigheid van de bestreden handeling moet worden beoordeeld aan de hand van de feiten en de juridische situatie die bestonden op de datum waarop de handeling is vastgesteld.

      (1)  PB L 145, blz. 43.


title: Zaak C-61/99: Verzoek van het Landgericht Mainz van 22 januari 1999 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Deutsche Post AG en Landal Green Parks GmbH

text:
1.5.1999              NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      C 121/11
Verzoek van de Supreme Court, Dublin, van 15 juli 1998                 Verzoek van het Landgericht Mainz van 22 januari 1999
om een prejudiciële beslissing in het geding tussen C.                 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Deut-
                       Proetta en A. Neil                                       sche Post AG en Landal Green Parks GmbH
                                                                                (Zaak C-61/99)
                         (Zaak C-60/99)
                                                                                (1999/C 121/21)
                        (1999/C 121/20)
                                                                       Het Landgericht Mainz heeft bij beschikking van 22 januari
                                                                       1999, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
                                                                       22 februari daaraanvolgend, in het geding tussen Deutsche
De Supreme Court, Dublin, heeft bij beschikking van 15 juli            Post AG en Landal Green Parks GmbH, het Hof van Justitie van
1998, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op                de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
22 februari 1999, in het geding tussen C. Proetta en A.                beslissing over de navolgende vragen:
Neil, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende             1. Moeten de artikelen 59 e.v., 52 e.v. en 30 e.v. van
vragen:                                                                    het EG-Verdrag aldus worden uitgelegd, dat het een
                                                                           onderneming binnen de Europese Unie is toegestaan,
                                                                           centraal vanuit de moedermaatschappij van het concern in
1. Is het recht van een onderdaan van de Europese Gemeen-                  lidstaat A reclame te maken voor een dochteronderneming
    schap op zijn of haar goede naam een door het Gemeen-                  in lidstaat B, in dier voege dat de moedermaatschappij de
    schapsrecht gewaarborgd fundamenteel recht?                            reclamecampagne organiseert, betaalt en — in geval van
                                                                           verzending van het reclamemateriaal met gebruikmaking
                                                                           van de PTT-administratie van lidstaat A — zorg draagt
2. Valt een vordering wegens smaad, die door een onderdaan                 voor de uitvoering daarvan totdat de reclame de bedoelde
    van een lidstaat tegen een onderdaan van een andere                    consument heeft bereikt, zodat de bevoegdheid van de
    lidstaat is ingesteld bij de rechterlijke instanties van een           PTT-administratie van lidstaat B om althans dan binnen-
    derde lidstaat, waar aan de vermeende smaad ruchtbaarheid              landse tarieven te vorderen voor de bestelling van de
    is gegeven, onder de werkingssfeer van het EG-Verdrag, en              zendingen, wanneer daarin, gezien de inhoud ervan en het
    inzonderheid artikel 6?                                                feit dat zij vrijwel uitsluitend wijzen in de richting van de
                                                                           dochteronderneming in lidstaat B, reclame wordt gemaakt
                                                                           voor laatstbedoelde onderneming, die rechtstreeks van de
3. Is het uit artikel 5, punt 3, van het Executieverdrag                   reclamecampagne moet profiteren, als sanctie respectieve-
    voortvloeiende recht van een onderdaan van een lidstaat                lijk discriminatie inbreuk maakt op het vrij verrichten
    om een onderdaan van een andere lidstaat in een derde                  van diensten, het vrije verkeer van goederen (ingeval de
    lidstaat te vervolgen wegens onrechtmatige daad, in casu               materialisering van de dienst in een roerende zaak voorop
    smaad, een recht uit hoofde van het Gemeenschapsrecht?                 mocht staan) en de vrijheid van vestiging?
                                                                           Geldt zulks ook, wanneer die praktijk uitsluitend of mede
4. Indien een burgerlijke vordering op grond van de bepalin-               is ingegeven door de besparing van posttarieven, voorzover
    gen van het Executieverdrag wordt ingesteld bij de rechter-            de tarieven in lidstaat A, waar de moedermaatschappij van
    lijke instanties van een lidstaat, belet artikel 6 van het             het concern is gevestigd en vanwaar zij de reclameactivitei-
    EG-Verdrag de rechterlijke instanties van die lidstaat dan             ten voor het gehele concern regelt, in geringe of aanzienlij-
    om te eisen dat een onderdaan van een andere lidstaat, die             ke mate onder die van lidstaat B liggen, waar de dochteron-
    buiten het rechtsgebied van de rechterlijke instanties van             derneming werkzaam is die in de eerste plaats in econo-
    de betrokken lidstaat verblijft, zekerheid stelt voor de               misch opzicht van de reclame moet profiteren?
    proceskosten, wanneer dit niet kan worden opgelegd aan
    een persoon die binnen het rechtsgebied van die lidstaat           2. Moet artikel 90, lid 1, van het EG-Verdrag aldus worden
    verblijft?                                                             uitgelegd, dat een wet tot ratificatie van het Wereldpostver-
                                                                           drag van 14 december 1989 als overheidsmaatregel van
                                                                           een lidstaat op een inhoudelijk niet door artikel 90, lid 2,
5. Indien een burgerlijke vordering, die op generlei andere                van het EG-Verdrag gedekte wijze inbreuk maakt op het in
    wijze verband houdt met het Gemeenschapsrecht, op                      artikel 86, tweede alinea, en onder a) en c), van het
    grond van de bepalingen van het Executieverdrag bij de                 EG-Verdrag neergelegde verbod van misbruik, voorzover
    rechterlijke instanties van een lidstaat wordt ingesteld,              die wet de PTT-administratie van lidstaat B het recht
    belet artikel 6 van het EG-Verdrag de rechterlijke instanties          verleent om op de bestelling van in lidstaat A afgegeven
    van die lidstaat dan om te eisen dat een onderdaan van                 brievenpostzendingen binnenlandse tarieven toe te passen
    een andere lidstaat, die buiten het rechtsgebied van de                onder aftrek van de reeds in lidstaat A betaalde por-
    rechterlijke instanties van de betrokken lidstaat verblijft,           tokosten, wanneer die brieven in geestelijk en materieel
    zekerheid stelt voor de proceskosten, wanneer dit niet                 opzicht weliswaar afkomstig zijn van een onderneming in
    kan worden opgelegd aan een persoon die binnen het                     lidstaat A, doch de inhoud van de brief en de totale indruk
    rechtsgebied van die lidstaat verblijft?                               van de reclamezending er in de ogen van de ontvanger op
                                                                           duiden dat de afzender de onderneming in lidstaat B is
                                                                           waarvoor reclame wordt gemaakt?


title: Zaak C-151/01 P: Hogere voorziening, op 9 april 2001 ingesteld door SCEA La Conqueste tegen de beschikking, op 30 januari 2001 in zaak T-215/00 tussen SCEA La Conqueste en de Commissie van de Europese Gemeenschappen gegeven door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Vĳfde kamer)

text:
16.6.2001               NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      C 173/29
      niveau niet geharmoniseerde activiteit, ook als dienstver-           Rekwirante concludeert, dat het den Hove behage:
      richter, aan bepalingen worden onderworpen die hun
      rechtvaardiging vinden in het algemeen belang, zoals                 —     te vernietigen de beschikking van het Gerecht van eerste
      regels inzake beroepsorganisatie, kwalificatie en deon-                    aanleg van de Europese Gemeenschappen van 30 januari
      tologie, maar naar het oordeel van de Commissie zijn de                    2001,
      in de Franse bepalingen gestelde voorwaarden oneven-
      redig en overdreven belemmerend voor de uitoefening                  —     de Commissie te verwijzen in alle kosten, met alle
      van het betrokken beroep op Frans grondgebied door                         gevolgen rechtens van dien.
      gemachtigden die wettig zijn gevestigd in een andere
      lidstaat en in Frankrijk af en toe hun diensten verrichten.
      Andere, minder beperkende maatregelen dan de verplich-               Middelen en voornaamste argumenten
      te inschrijving in een register, voorafgegaan door een
      examen, zouden bijvoorbeeld bestaan in:                              —     Onjuiste rechtsopvatting: wegens de in het zuidwesten
                                                                                unieke structuur van haar productieketen had het Gerecht
      1.     het vereiste van uitoefening onder de oorspronkelij-                concreet moeten nagaan, of de litigieuze verordening op
             ke titel;                                                           het tijdstip van vaststelling ervan rekwirante op bijzonder
                                                                                wijze trof.
      2.     het vereiste van bewijs van de titel;
                                                                           —     Verdraaiing van rekwirantes vorderingen.
      3.     het verlangen van een verklaring [overeenkomstig
             bijvoorbeeld artikel 22 van richtlijn 85/384/EEG              —     Gebrekkige motivering met betrekking tot het middel
             van de Raad inzake de onderlinge erkenning van de                   inzake miskenning van het recht op een effectief beroep:
             diploma’s, certificaten en andere titels op het gebied              de bestreden beschikking gaat niet in op rekwirantes
             van de architectuur (2)].                                           argument dat de Commissie met haar uitlegging, dat
                                                                                artikel 7 van verordening nr. 2081/92 (1) de bevoegdheid
—     Schending van artikel 49 EG door te verlangen dat de                       om bezwaar aan te tekenen beperkt tot de procedure op
      betrokkene een woonplaats of vestiging in Frankrijk bezit                  het niveau van de lidstaten, het recht op een effectief
      om aldaar af en toe diensten te mogen verrichten.                          beroep miskent.
                                                                           —     Verkeerde uitlegging van artikel 7 van verordening
(1) PB L 19 van 24.1.1989, blz. 16.                                              nr. 2081/92; miskenning van het door het gemeenschaps-
(2) Richtlijn 85/384/EEG van de Raad inzake de onderlinge erkenning              recht als algemeen rechtsbeginsel gewaarborgde recht op
    van de diploma’s, certificaten en andere titels op het gebied van de         een effectief beroep: in geval van verzuim van de lidstaat
    architectuur, tevens houdende maatregelen tot vergemakkelijking
    van de daadwerkelijke uitoefening van het recht van vestiging en
                                                                                moet het een onderneming die voor het overige voldoet
    vrij verrichten van diensten (PB L 223 van 21.8.1985, blz. 15).              aan de ontvankelijkheidsvereisten van artikel 7, lid 4, zijn
                                                                                toegestaan bezwaar bij de Commissie aan te tekenen.
                                                                           (1) Verordening (EEG) nr. 2081/92 van de Raad van 14 juli 1992
                                                                               inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oor-
                                                                               sprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen
                                                                               (PB L 208 van 24.7.1992, blz. 1).
Hogere voorziening, op 9 april 2001 ingesteld door SCEA
La Conqueste tegen de beschikking, op 30 januari 2001 in
zaak T-215/00 tussen SCEA La Conqueste en de Commis-
sie van de Europese Gemeenschappen gegeven door het
Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschap-
                         pen (Vijfde kamer)                                Verzoek van het Sozialgericht Leipzig van 30 maart 2001
                                                                           om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Karen
                         (Zaak C-151/01 P)                                               Mau en de Bundesanstalt für Arbeit
                          (2001/C 173/49)                                                           (Zaak C-160/01)
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                                          (2001/C 173/50)
op 9 april 2001 hogere voorziening ingesteld door SCEA La
Conqueste, vertegenwoordigd door A. Lyon-Caen, F. Fabiani                  Het Sozialgericht Leipzig heeft bij beschikking van 30 maart
en F. Thiriez, advocaten, domicilie gekozen hebbende te Parijs,            2001, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 12 april
tegen de beschikking, op 30 januari 2001 in zaak T-215/00                  2001, in het geding tussen Karen Mau en de Bundesanstalt für
tussen SCEA La Conqueste en de Commissie gegeven door het                  Arbeit, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen                   verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende
(Vijfde kamer).                                                            vragen:


title: Zaak C-225/10: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 20 oktober 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Sozialgericht Nürnberg — Duitsland) — Juan Pérez García, José Arias Neira, Fernando Barrera Castro, Dolores Verdún Espinosa optredend als rechtsopvolgster van José Bernal Fernández/Familienkasse Nürnberg (Sociale zekerheid — Verordening (EEG) nr. 1408/71 — Artikelen 77 en 78 — Rechthebbenden op pensioenen verschuldigd krachtens wettelijke regelingen van verschillende lidstaten — Gehandicapte kinderen — Gezinsbijslagen voor kinderen ten laste — Recht op uitkeringen in vroegere lidstaat van tewerkstelling — Bestaan van recht op uitkeringen in lidstaat van verblijf — Geen aanvraag — Keuze voor ontvangen van invaliditeitsuitkering onverenigbaar met bijslag voor kinderen ten laste — Begrip „bijslag voor kinderen ten laste” — Behoud van in vroegere lidstaat van tewerkstelling verworven rechten)

text:
               10.12.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 362/8

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 20 oktober 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Sozialgericht Nürnberg — Duitsland) — Juan Pérez García, José Arias Neira, Fernando Barrera Castro, Dolores Verdún Espinosa optredend als rechtsopvolgster van José Bernal Fernández/Familienkasse Nürnberg
   (Zaak C-225/10) (1)

   (Sociale zekerheid - Verordening (EEG) nr. 1408/71 - Artikelen 77 en 78 - Rechthebbenden op pensioenen verschuldigd krachtens wettelijke regelingen van verschillende lidstaten - Gehandicapte kinderen - Gezinsbijslagen voor kinderen ten laste - Recht op uitkeringen in vroegere lidstaat van tewerkstelling - Bestaan van recht op uitkeringen in lidstaat van verblijf - Geen aanvraag - Keuze voor ontvangen van invaliditeitsuitkering onverenigbaar met bijslag voor kinderen ten laste - Begrip „bijslag voor kinderen ten laste” - Behoud van in vroegere lidstaat van tewerkstelling verworven rechten)
   2011/C 362/11
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Sozialgericht Nürnberg

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Juan Pérez García, José Arias Neira, Fernando Barrera Castro, Dolores Verdún Espinosa optredend als rechtsopvolgster van José Bernal Fernández

      Verwerende partij: Familienkasse Nürnberg

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Sozialgericht Nürnberg — Uitlegging van de artikelen 77 en 78 van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op loontrekkenden en hun gezinnen, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PB L 149, blz. 2) — Uitkeringen voor gehandicapte kinderen ten laste van rechthebbenden op een pensioen of een rente verschuldigd krachtens de wettelijke regelingen van meerdere lidstaten en uitkeringen voor wezen waarop de wettelijke regelingen van meerdere lidstaten van toepassing zijn — Recht op een door de werkstaat te betalen toeslag wanneer de kinderbijslag in de woonstaat hoger is maar niet verenigbaar met een niet op premiebetaling berustende uitkering wegens invaliditeit waarvoor de betrokkene heeft geopteerd

      Dictum

               1)

               De artikelen 77, lid 2, sub b-i, en 78, lid 2, sub b-i, van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, in de versie zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening (EG) nr. 118/97 van de Raad van 2 december 1996, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1992/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006, moeten aldus worden uitgelegd dat rechthebbenden op een ouderdoms- en/of invaliditeitspensioen, of de wees van een overleden werknemer, die aan de wettelijke regelingen van verschillende lidstaten onderworpen waren, maar van wie de rechten op een pensioen of een wezenpensioen uitsluitend op de wettelijke regeling van de vroegere werkstaat zijn gesteund, het recht hebben om van de bevoegde autoriteiten van die staat uitbetaling te vorderen van het totale bedrag van de kinderbijslag waarin deze wettelijke regeling ten gunste van gehandicapte kinderen voorziet, ook al hebben zij in hun woonstaat de vergelijkbare, hogere bijslag waarin de wettelijke regeling van deze woonstaat voorziet, niet aangevraagd, omdat zij hebben geopteerd voor een andere bijslag voor gehandicapten die onverenigbaar is met laatstbedoelde bijslag, aangezien het recht op kinderbijslag in de vroegere werkstaat is verworven krachtens de wettelijke regeling van laatstbedoelde staat alleen.

               2)

               Het antwoord op de derde vraag luidt hetzelfde als het antwoord op de eerste twee vragen, wanneer de belanghebbenden op grond van de wettelijke regeling van de woonstaat niet kunnen kiezen voor de uitkering van de kinderbijslag in die staat.

      (1)  PB C 221 van 14.8.2010.


title: Zaak T-503/14: Beroep ingesteld op 2 juli 2014 — Euroways/Commissie

text:
               25.8.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 282/54

         Beroep ingesteld op 2 juli 2014 — Euroways/Commissie
   (Zaak T-503/14)
   2014/C 282/72
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Euroways, SL (Hospitalet de Llobregat, Spanje) (vertegenwoordiger: J. De Juan Casadevall, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het bestreden besluit nietig verklaren;

               —

               subsidiair, voor het geval dat het Gerecht zou oordelen dat de Spaanse belasting-leaseregeling onrechtmatige steun vormt, terugvordering daarvan slechts gelasten tot op de datum van bekendmaking van het besluit tot inleiding van de formele onderzoeksprocedure in het Publicatieblad van de Europese Unie, dat wil zeggen tot 21 september 2011, en

               —

               de Europese Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De middelen en voornaamste argumenten komen overeen met die welke reeds zijn aangevoerd in zaak T-500/14, Derivados del Flúor/Commissie.


title: Zaak T-156/06: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 11 december 2007 — Regione Siciliana/Commissie ( Europees Sociaal Fonds — Verlaging van aanvankelijk toegekende communautaire financiële bijstand — Beroep tot nietigverklaring — Regionale of lokale entiteit — Niet rechtstreeks geraakt — Niet-ontvankelijkheid )

text:
               23.2.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 51/43

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 11 december 2007 — Regione Siciliana/Commissie
   (Zaak T-156/06) (1)

   („Europees Sociaal Fonds - Verlaging van aanvankelijk toegekende communautaire financiële bijstand - Beroep tot nietigverklaring - Regionale of lokale entiteit - Niet rechtstreeks geraakt - Niet-ontvankelijkheid’)
   (2008/C 51/79)
   Procestaal: Italiaans
   Partijen

      Verzoekende partij: Regione Siciliana (Italië) (vertegenwoordiger: P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: L. Flynn, M. Velardo en A. Weimar, gemachtigden, bijgestaan door G. Faedo, advocaat)
   Voorwerp
   Verzoek tot nietigverklaring van beschikking C(2006) 1171 van de Commissie van 23 maart 2006 houdende verlaging van de financiële bijstand die door het Europees Sociaal Fonds was toegekend voor een operationeel programma in de Regione Siciliana in het kader van het communautaire bestek voor structurele bijstandsverlening — doelstelling nr. 1 in Italië (periode 1994-1999)
   Dictum

               1)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               De Regione Siciliana wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 178 van 29.7.2006.


title: Doorhaling van zaak C-271/98

text:
C 355/18               NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    9.12.2000
De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert               De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert
dat het den Hove behage:                                              dat het den Hove behage:
                                                                      —      vast te stellen dat het Groothertogdom Luxemburg de
—     vast te stellen dat de Franse Republiek, door niet binnen              ingevolge de artikelen 7, 6 en 14 van richtlijnen
      de gestelde termijnen de wettelijke en bestuursrechtelijke             75/442/EEG van de Raad van 15 juli 1975 betreffende
      bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen                afvalstoffen (1), zoals gewijzigd bij richtlijnen
      aan richtlijn 97/8/EG van de Commissie van 7 februari                  91/156/EEG (2) en 91/689/EEG (3) van de Raad van
      1997 tot wijziging van richtlijn 74/63/EEG van de Raad                 18 maart en 12 december 1991 betreffende gevaarlijke
      inzake ongewenste stoffen en producten in diervoe-                     afvalstoffen, en 94/62/EG van het Europees Parlement en
      ding (1), de krachtens artikel 2 van richtlijn 97/8/EG op              de Raad van 20 december 1994 betreffende verpakking
      haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;                        en verpakkingsafval (4), op hem rustende verplichtingen
                                                                             niet is nagekomen, voor zover de bevoegde Luxemburgse
                                                                             autoriteiten geen beheersplannen voor afvalstoffen, daar-
—     de Franse Republiek in de kosten te verwijzen.
                                                                             onder begrepen gevaarlijke afvalstoffen en verpakkingsaf-
                                                                             val, hebben vastgesteld, of, subsidiair, deze plannen,
                                                                             voorzover die zouden zijn opgesteld, niet aan de Commis-
                                                                             sie hebben meegedeeld;
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                      —      het Groothertogdom Luxemburg in de kosten te ver-
                                                                             wijzen.
Artikel 249 EG (ex artikel 189 van het EG-Verdrag), volgens
hetwelk een richtlijn verbindend is ten aanzien van het te
bereiken resultaat voor elke lidstat waarvoor zij is bestemd,         Middelen en voomaamste argumenten
houdt voor de lidstaten de verplichting in, de in de richtlijnen
bepaalde omzettingstermijn in acht te nemen. Die omzettings-
termijn is verstreken op 30 juni 1998 zonder dat de Franse            Artikel 249 EG (ex artikel 189 van het EG-Verdrag) bepaalt,
Republiek de bepalingen heeft vastgesteld die nodig zijn voor         dat een richtlijn verbindend is ten aanzien van het te bereiken
de uitvoering van de in de conclusies van de Commissie                resultaat voor elke lidstaat waarvoor zij bestemd is, wat
vermelde richtlijnen.                                                 inhoudt dat de lidstaten zich dienen te houden aan de in de
                                                                      richtlijnen vastgestelde omzettingstermijnen. Deze termijn is
                                                                      verstreken zonder dat het Groothertogdom Luxemburg de
                                                                      nodige bepalingen heeft vastgesteld om te voldoen aan de in
(1) PB L 48 van 19.2.1997, blz. 30.                                   de conclusies van de Commissie vermelde richtlijnen.
                                                                      ( 1) PB L 194 van 25.7.1975, blz. 39.
                                                                      ( 2) PB L 78 van 26.3.1991, blz. 32.
                                                                      ( 3) PB L 377 van 31.12.1991, blz. 20.
                                                                      ( 4) PB L 365 van 31.12.1994, blz. 10.
Beroep, op 3 november 2000 ingesteld door Commissie
van de Europese Gemeenschappen tegen Groothertog-                                     Doorhaling van zaak C-271/98 (1)
                        dom Luxemburg
                                                                                (2000/C 355/37)
                         (Zaak C-401/00)
                                                                      De president van het Hof van Justitie van de Europese
                                                                      Gemeenschappen heeft bij beschikking van 12 juli 2000 de
                         (2000/C 355/36)                              doorhaling in het register gelast van zaak C-271/98 (verzoek
                                                                      van de Juzgado de Primera Instancia nr. 35 te Barcelona om
                                                                      een prejudiciële beslissing): Salvat Editores SA tegen J. Antonio
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is            Serrano Garrido.
op 3 november 2000 beroep ingesteld tegen Groothertogdom
Luxemburg door Commissie van de Europese Gemeenschap-
pen, vertegenwoordigd door R. Tricot, lid van haar juridische         (1) PB C 278 van 5.9.1998.
dienst, als gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te Luxem-
burg bij C. Gómez de la Cruz, lid van die dienst, Centre
Wagner, Kirchberg.


title: Zaak C-290/10 P: Hogere voorziening ingesteld op 10 juni 2010 door Franssons Verkstäder AB tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 10 mei 2010 in zaak T-98/10, Franssons Verkstäder/BHIM en Lindner Recyclingtech (Chaff Cutters)

text:
               4.12.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 328/10

         Hogere voorziening ingesteld op 10 juni 2010 door Franssons Verkstäder AB tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 10 mei 2010 in zaak T-98/10, Franssons Verkstäder/BHIM en Lindner Recyclingtech (Chaff Cutters)
   (Zaak C-290/10 P)
   ()
   2010/C 328/17
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Franssons Verkstäder AB (vertegenwoordiger: O. Öhlén, advokat)

      Andere partij in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)
   Bij beschikking van 9 september 2010 heeft het Hof van Justitie (Achtste kamer) de hogere voorziening niet-ontvankelijk verklaard.


title: Zaak T-681/14: Arrest van het Gerecht van 28 maart 2017 — El-Qaddafi/Raad („Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen tegen Libië — Bevriezing van tegoeden — Beperkingen van binnenkomst op of doorreis via het grondgebied van de Unie — Handhaving van verzoeksters naam — Rechten van verdediging — Motiveringsplicht”)

text:
               15.5.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 151/28

         Arrest van het Gerecht van 28 maart 2017 — El-Qaddafi/Raad
   (Zaak T-681/14) (1)

   ((„Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - Beperkende maatregelen tegen Libië - Bevriezing van tegoeden - Beperkingen van binnenkomst op of doorreis via het grondgebied van de Unie - Handhaving van verzoeksters naam - Rechten van verdediging - Motiveringsplicht”))
   (2017/C 151/34)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Aisha Muammer Mohamed El-Qaddafi (Mascate, Oman) (vertegenwoordigers: aanvankelijk J. Jones, QC, vervolgens S. Bafadhel, barrister)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: S. Kyriakopoulou en A. de Elera-San Miguel Hurtado, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van, ten eerste, besluit 2014/380/GBVB van de Raad van 23 juni 2014 tot wijziging van besluit 2011/137/GBVB betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Libië (PB 2014, L 183, blz. 52), voor zover dat besluit verzoeksters naam handhaaft op de lijst van bijlagen I en III bij besluit 2011/137/GBVB van de Raad van 28 februari 2011 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Libië (PB 2011, L 58, blz. 53), en, ten tweede, uitvoeringsverordening (EU) nr. 689/2014 van de Raad van 23 juni 2014 tot uitvoering van artikel 16, lid 2, van verordening (EU) nr. 204/2011 betreffende beperkende maatregelen in verband met de situatie in Libië (PB 2014, L 183, blz. 1), voor zover die verordening verzoeksters naam handhaaft op de lijst van bijlage II bij verordening (EU) nr. 204/2011 van de Raad van 2 maart 2011 betreffende beperkende maatregelen in verband met de situatie in Libië (PB 2011, L 58, blz. 1)

      Dictum

               1)

               Besluit 2014/380/GBVB van de Raad van 23 juni 2014 tot wijziging van besluit 2011/137/GBVB betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Libië, wordt nietig verklaard voor zover het de naam van Aisha Muammer Mohamed El-Qaddafi handhaaft op de lijst van bijlagen I en III bij besluit 2011/137/GBVB van de Raad van 28 februari 2011 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Libië.

               2)

               Uitvoeringsverordening (EU) nr. 689/2014 van de Raad van 23 juni 2014 tot uitvoering van artikel 16, lid 2, van verordening (EU) nr. 204/2011 betreffende beperkende maatregelen in verband met de situatie in Libië, wordt nietig verklaard voor zover die verordening de naam van El-Qaddafi handhaaft op de lijst van bijlage II bij verordening (EU) nr. 204/2011 van de Raad van 2 maart 2011 betreffende beperkende maatregelen in verband met de situatie in Libië.

               3)

               De Raad van de Europese Unie wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 431 van 1.12.2014.


title: Doorhaling van zaak C-132/01

text:
C 348/22              NL               Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                             8.12.2001
              Doorhaling van zaak C-249/00 (1)                                  Doorhaling van zaak C-443/00 (1)
                       (2001/C 348/39)                                                   (2001/C 348/42)
De president van het Hof van Justitie van de Europese             De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 2 augustus 2001          Gemeenschappen heeft bij beschikking van 13 september
de doorhaling in het register gelast van zaak C-249/00:           2001 de doorhaling in het register gelast van zaak
Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense          C-443/00: Commissie van de Europese Gemeenschappen
Republiek.                                                        tegen Bondsrepubliek Duitsland.
(1) PB C 247 van 26.8.2000.                                       (1) PB C 45 van 10.2.2001.
              Doorhaling van zaak C-272/00 (1)                                  Doorhaling van zaak C-132/01 (1)
                       (2001/C 348/40)                                                   (2001/C 348/43)
De president van het Hof van Justitie van de Europese             De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 4 september 2001         Gemeenschappen heeft bij beschikking van 8 oktober 2001
de doorhaling in het register gelast van zaak C-272/00:           de doorhaling in het register gelast van zaak C-132/01:
Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense          Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Republiek
Republiek.                                                        Oostenrijk.
(1) PB C 259 van 9.9.2000.                                        (1) PB C 161 van 2.6.2001.
              Doorhaling van zaak C-354/00 (1)                                  Doorhaling van zaak C-133/01 (1)
                       (2001/C 348/41)                                                   (2001/C 348/44)
De president van het Hof van Justitie van de Europese             De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 4 oktober 2001           Gemeenschappen heeft bij beschikking van 8 oktober 2001
de doorhaling in het register gelast van zaak C-354/00:           de doorhaling in het register gelast van zaak C-133/01:
Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Konink-            Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Republiek
rijk Spanje.                                                      Oostenrijk.
(1) PB C 316 van 4.11.2000.                                       (1) PB C 161 van 2.6.2001.


title: Zaak F-17/08: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 8 juli 2010 — Wybranowski/Commissie (Openbare dienst — Algemeen vergelijkend onderzoek — Niet-plaatsing op reservelijst — Beoordeling van mondeling examen — Aankondiging van vergelijkend onderzoek EPSO/AD/60/06 — Motivering — Bevoegdheden van jury — Beoordeling van kandidaten)

text:
               11.9.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 246/41

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 8 juli 2010 — Wybranowski/Commissie
   (Zaak F-17/08) (1)

   (Openbare dienst - Algemeen vergelijkend onderzoek - Niet-plaatsing op reservelijst - Beoordeling van mondeling examen - Aankondiging van vergelijkend onderzoek EPSO/AD/60/06 - Motivering - Bevoegdheden van jury - Beoordeling van kandidaten)
   2010/C 246/70
   Procestaal: Pools

      Partijen

      Verzoekende partij: Andrzej Wybranowski (Warschau, Polen) (vertegenwoordiger: Z. Wybranowski, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Currall en K. Herrmann, gemachtigden)

      Voorwerp

   Wijziging of nietigverklaring van het besluit van de jury van vergelijkend onderzoek EPSO/AD/60/06 AD5 om verzoeker na het voor het mondelinge examen behaalde resultaat niet op de reservelijst van dit vergelijkend onderzoek te plaatsen

      Dictum

               1.

               Het beroep wordt verworpen.

               2.

               Wybranowski wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 158 van 21.6.2008, blz. 25.


title: Zaak C-75/17 P: Hogere voorziening ingesteld op 9 februari 2017 door Fiesta Hotels & Resorts, S.L. tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 30 november 2016 in zaak T-217/15, Fiesta Hotels & Resorts/EUIPO — Residencial Palladium (Palladium Palace Ibiza Resort & Spa)

text:
               15.5.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 151/17

         Hogere voorziening ingesteld op 9 februari 2017 door Fiesta Hotels & Resorts, S.L. tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 30 november 2016 in zaak T-217/15, Fiesta Hotels & Resorts/EUIPO — Residencial Palladium (Palladium Palace Ibiza Resort & Spa)
   (Zaak C-75/17 P)
   (2017/C 151/23)
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Rekwirante: Fiesta Hotels & Resorts, S.L. (vertegenwoordigers: J.-B. Devaureix en J. C. Erdozain López, abogados)

      Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) en Residencial Palladium S.L.

      Conclusies

               —

               volledige vernietiging van het arrest van het Gerecht van 30 november 2016 in zaak T-217/15;

               —

               volledige toewijzing van de vorderingen in eerste aanleg;

               —

               verwijzing van verweerder en interveniënte in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

               1.

                  Eerste middel: het Gerecht geeft in het bestreden arrest blijk van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat voor de toepassing van artikel 8, lid 4, van verordening nr. 207/2009 van de Raad (1) van 26 februari 2009 inzake het Uniemerk (hierna: „de verordening”) aan het vereiste van een teken van „meer dan alleen plaatselijke betekenis” is voldaan los van de geografische dimensie waarin de merkhouder zijn activiteiten uitoefent. Een dergelijke uitlegging doet afbreuk aan de letterlijke betekenis van de term „plaatselijk” alsmede aan het doel van artikel 8, lid 4, van de verordening. Het Gerecht heeft blijk gegeven van deze onjuiste rechtsopvatting, voor zover het bij de vaststelling of de aangevoerde niet-ingeschreven handelsnaam louter van plaatselijke betekenis is, rekening heeft gehouden met documenten met rechtsgeldigheid buiten het Spaanse grondgebied.
               Verder kan uit het feit dat de diensten, verricht door de inrichting die door het merk of de handelsnaam wordt aangeduid, worden verleend aan een internationaal publiek, niet worden afgeleid dat het gebruik van het teken van meer dan plaatselijke betekenis is.
               De vaststelling in het arrest met betrekking tot het vereiste van een teken van „meer dan alleen plaatselijke betekenis” doet derhalve afbreuk aan het doel van artikel 8, lid 4, van de verordening. Aldus wordt in het bestreden arrest erkend dat dit vereiste bij toepassing ervan op de handelsnaam die zich verzet tegen een Uniemerkaanvraag, niet afhangt van de plaatselijke betekenis van de inrichting die deze gebruikt, maar van de „geografische spreiding van haar clientèle of van de reputatie die zij geniet op nationaal of zelfs internationaal niveau”. Met dit oordeel gaat het arrest verder dan de restrictieve doelstelling van artikel 8, lid 4, van de verordening, aangezien het hierdoor gemakkelijk wordt aan te tonen dat het teken van meer dan alleen plaatselijke betekenis is door het loutere gebruik van het niet-ingeschreven teken op internet of, in de omstandigheden van het concrete geval, door de internationale factor van de gasten die verblijven in het betrokken hotel.

               2.

                  Tweede middel: het Gerecht geeft in het bestreden arrest blijk van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat voor de toepassing van artikel 8, lid 4, van de verordening, juncto artikel 9, lid 1, onder d), van de in Spanje geldende Ley 17/2001, de 7 de diciembre, de Marcas (Spaanse merkenwet), niet vereist is dat het aangevoerde niet-ingeschreven teken bekend is, terwijl in de heersende rechtspraak in Spanje juist het tegenovergestelde wordt geëist, te weten niet alleen een gebruik van het aangevoerde teken, maar ook dat dit gebruik bekend is in een wezenlijk deel van het Spaanse grondgebied.

               3.

                  Derde middel: het Gerecht geeft in het bestreden arrest blijk van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat is voldaan aan artikel 8, lid 4, onder b), van de verordening op grond van het arrest LAGUIOLE (punt 37), terwijl laatstgenoemd arrest in casu niet van toepassing is, aangezien in casu het Spaanse recht wordt uitgelegd, en niet het Franse recht zoals in het arrest LAGUIOLE, en rekwirante heeft gewezen op arresten van het Spaanse Tribunal Supremo die duidelijk verbieden dat een niet-ingeschreven handelsnaam het gebruik van een jonger merk verhindert zonder dat verwerende partij beroep heeft gedaan op de Spaanse wet inzake oneerlijke mededinging, die deze mogelijkheid zou omvatten, hetgeen rekwirante ernstig heeft betwist.

               4.

                  Vierde middel: het Gerecht geeft in het bestreden arrest blijk van een onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging van het begrip „tussenliggende merken”, dat is bedacht overeenkomstig de Spaanse Ley de Marcas (merkenwet), en in het bijzonder wordt blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting met betrekking tot artikel 65 van de verordening.
               Rekwirante betoogt dat in het bestreden arrest blijk wordt gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, op grond dat artikel 65 van de verordening sensu stricto niet eraan in de weg staat dat de rechtsvraag wordt onderzocht die rijst in het licht van het juridische betoog van partijen. Anders dan het Gerecht in het bestreden arrest stelt, beoogt rekwirante geenszins de feiten te wijzigen die de kamer van beroep in aanmerking heeft genomen voor haar beslissing, maar voert zij louter een rechtsgrondslag aan waaruit de onjuiste rechtsopvatting van het EUIPO in de litigieuze beslissing blijkt.
               Rekwirante steunt op het beginsel iura novit curia, volgens hetwelk de rechter bij de beslechting van het geschil de rechtsregels dient toe te passen die hem passend lijken alsmede de rechtsgrondslag van het betoog van partijen dient te wijzigen, voor zover de beslissing in overeenstemming is met de feitelijke en rechtsvragen die door partijen zijn opgeworpen, de aangevoerde grondslag van de rechtsvordering niet wordt gewijzigd en evenmin het probleem wordt omgevormd tot een ander probleem. Aldus had het Gerecht rekwirantes betoog moeten onderzoeken, aangezien bij gebreke daarvan afbreuk wordt gedaan aan rekwirantes rechten van de verdediging en haar de uit inschrijving voortvloeiende rechten worden ontzegd.

      (1)  PB 2009, L 78, blz. 1.


title: Zaak C-9/13: Beroep ingesteld op 7 januari 2013 — Europese Commissie/Republiek Slovenië

text:
               2.3.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 63/15

         Beroep ingesteld op 7 januari 2013 — Europese Commissie/Republiek Slovenië
   (Zaak C-9/13)
   2013/C 63/25
   Procestaal: Sloveens

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: D. Kukovec, P. Hetsch en O. Beynet)

      Verwerende partij: Republiek Slovenië

      Conclusies

               —

               Vaststellen dat de Republiek Slovenië, door niet alle wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2009/73/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor aardgas en tot intrekking van richtlijn 2003/55/EG (2), althans door na te laten de Commissie van die bepalingen in kennis te stellen, de krachtens artikel 54, lid 1, van deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               de Republiek Slovenië krachtens artikel 260, lid 3, VWEU veroordelen tot betaling van een dwangsom van 10 287,36 EUR per dag vanaf de dag van uitspraak van het arrest in deze zaak.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De termijn voor de omzetting van de richtlijn is op 3 maart 2011 verstreken.

      (1)  PB L 211, blz. 94.

      (2)  PB L 176, blz. 57.


title: Zaak T-297/15 P: Hogere voorziening ingesteld op 8 juni 2015 door Ángel Coedo Suárez tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 26 maart 2015 in zaak F-38/14, Coede Suárez/Raad

text:
               27.7.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 245/44

         Hogere voorziening ingesteld op 8 juni 2015 door Ángel Coedo Suárez tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 26 maart 2015 in zaak F-38/14, Coede Suárez/Raad
   (Zaak T-297/15 P)
   (2015/C 245/53)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirerende partij: Ángel Coedo Suárez (Brussel, België) (vertegenwoordigers: S. Rodrigues en C. Bernard-Glanz, advocaten)

      Andere partij in de procedure: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

   De rekwirerende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               de hogere voorziening ontvankelijk te verklaren;

               —

               het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Eerste kamer) van 26 maart 2015, Coedo Suárez/Raad (F-38/14, EU:F:2015:25), te vernietigen;

               —

               de in eerste aanleg geformuleerde vorderingen tot nietigverklaring toe te wijzen;

               —

               de Raad te verwijzen in de kosten van de beide instanties.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van de hogere voorziening voert de rekwirerende partij twee middelen aan.

               1.

               Eerste middel, ontleend aan een verkeerde opvatting van de feiten en het bewijsmateriaal alsmede een verkeerde rechtsopvatting, daar het Gerecht voor ambtenarenzaken heeft geoordeeld dat het tot aanstelling bevoegd gezag geen kennelijke beoordelingsfout had gemaakt door zich op het standpunt te stellen dat de slechte gezondheidstoestand van de rekwirerende partij geen verzachtende omstandigheid vormde.

               2.

               Tweede middel, ontleend aan een niet-nakoming van de motiveringsplicht.


title: Verzoek van de Unabhängige Verwaltungssenat für Kärnten van 8 juli 1997 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen HI Hospital Ingenieure Krankenhaustechnik Planungs-Gesellschaft mbH en Landeskrankenanstalten-Betriebsgesellschaft (Zaak C-258/97)

text:
6 . 9 . 97              NL |                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  C 271 /9
2 . Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord,                   Bij gebreke van nakoming van de aangegane verbinte
     moet artikel 92 dan aldus worden uitgelegd, dat een                   nissen, een officiële verklaring en enig bezwaar ziet de
     dergelijke steunmaatregel verenigbaar is met de                       vennootschap zich genoopt, voor het Hof vergoeding
     gemeenschappelijke markt ?                                            te vorderen van de schade, thans bestaande in het fac
                                                                           tuurbedrag en de interessen sedert het verstrijken van
                                                                           de twee maanden voor de betaling van het saldo,
                                                                           onder voorbehoud van de verdere nadelen die intussen
                                                                           aan het licht mochten komen .
                                                                       b ) De niet-voortzetting van de rechtsverhou
Beroep, op 16 juli 1997 ingesteld door de vennootschap                     ding
onder firma E-Quattro tegen Commissie van de Europese
                         Gemeenschappen                                    De tussen partijen gesloten overeenkomst voorziet in
                         ( Zaak C-257/97)                                  een maximale geldigheidsduur van twee jaar, doch de
                                                                           uitvoering is verdeeld in twee fasen.
                            ( 97/C 271/13 )
                                                                           Weliswaar heeft de Commissie zich het recht voorbe
                                                                           houden om niet over te gaan tot de tweede fase, doch
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen                    dit recht kan niet met volstrekte willekeur worden uit
is op 16 juli 1997 beroep ingesteld tegen Commissie van                    geoefend en in elk geval moet rekening worden gehou
de Europese Gemeenschappen door vennootschap onder                         den met de omstandigheden waarin het wordt uitgeoe
firma E-Quattro, gevestigd te Mombello (Varese: Italië ),                  fend .
vertegenwoordigd door G. Marchesini, advocaat voor het
Corte di Cassazione, domicilie gekozen hebbende te Lu                     Ten slotte is verzoekster van mening, dat een dergelijke
xemburg ten kantore van E. Arendt, Rue Mathias Hardt                       beëindiging met redenen moet worden omkleed, vroeg
8—10 .                                                                     genoeg aan de partijen moet worden betekend onder
                                                                           zodanige omstandigheden, dat de gewettigde verwach
                                                                           tingen in de bestendigheid van de rechtsverhouding
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                           niet worden beschaamd .
1 . de Commissie te veroordelen tot vergoeding van de
      schade die zij heeft geleden en nog steeds lijdt ten
      gevolge van de voortdurende vertraging bij de betaling
      van het saldo van de diensten die zijn beschreven in de
      onbetaalde factuur;                                              Verzoek van de Unabhangige Verwaltungssenat für Karn
                                                                       ten van 8 juli 1997 om een prejudiciële beslissing in het
                                                                       geding tussen Hl Hospital Ingenieure Krankenhaustechnik
2. de Commissie eveneens te veroordelen tot vergoeding                 Planungs-Gesellschaft mbH en Landeskrankenanstalten
      van de schade die zij heeft geleden ten gevolge van de                                Betriebsgesellschaft
      ongemotiveerde en te laat meegedeelde opzegging van                                     ( Zaak C-258/97)
      de rechtsverhouding;
                                                                                ( 97/C 271 / 14
3 . deze schade te bepalen op het in het verzoekschrift
                                                                       De Unabhangige Verwaltungssenat für Karnten heeft bij
      aangegeven bedrag, vermeerderd met interessen sedert             beschikking van 8 juli 1997, ingekomen ter griffie van het
      de vervaldag van het saldo;
                                                                       Hof van Justitie op 17 juli 1997, in het geding tussen Hl
                                                                       Hospital Ingenieure Krankenhaustechnik Planungs-Gesell
4. verweerster te verwijzen in de kosten.                              schaft mbH en Landeskrankenanstalten-Betriebsgesell
                                                                       schaft, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschap
                                                                       pen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navol
Middelen en voornaamste argumenten                                     gende vragen:
a ) Betaling van de verrichte diensten                                 1 . Moet artikel 2, lid 8 , van Richtlijn 89/665/EEG van de
                                                                           Raad van 21 december 1989 houdende de coördinatie
                                                                           van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen
      In artikel 7, lid 2, van de overeenkomst is bepaald, dat             betreffende de toepassing van de beroepsprocedures
      de Commissie binnen twee maanden na toezending                       inzake het plaatsen van overheidsopdrachten voor
      van de factuur dient te betalen .                                    leveringen en voor de uitvoering van werken H aldus
                                                                           worden uitgelegd, dat de Unabhangige Verwaltungsse
                                                                           nat für Karnten voldoet aan de eisen waaraan een
      De eerste fase van de opdracht was afgerond in maart
      1997 en de factuur voor het saldo is toegezonden op                  instantie die verantwoordelijk is voor beroepsprocedu
      6 maart 1997 .                                                       res betreffende dienstverrichtingen moet voldoen ?
                                                                       2 . Moeten deze of andere bepalingen van Richtlijn 89/
     Thans zijn vier maanden verstreken, zonder dat het                    665/EEG van de Raad van 21 december 1989 hou
      daarin opgevoerde bedrag is betaald, zulks zonder                    dende de coördinatie van de wettelijke en bestuurs
     enige officiële verklaring of betwisting.                             rechtelijke bepalingen betreffende de toepassing van de
 ---pagebreak--- C 271 / 10                NL |                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                        6 . 9 . 97
       beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheids              Verzoek van het Cour d'appel de Douai ( chambre sociale),
       opdrachten voor leveringen en voor de uitvoering van              ingediend bij arrest van 27 juni 1997, om een prejudiciële
       werken, waaruit een individueel recht wordt afgeleid              beslissing in het geding tussen K. H. Baumann en Urssaf
       op inleiding van een beroepsprocedure bij autoriteiten                                                 de Lille
       of gerechten die aan de bepalingen van artikel 2, lid 8 ,                                       ( Zaak C-261/97)
       van Richtlijn 89/665/EEG voldoen, aldus worden uit
       gelegd, dat zij zo duidelijk en concreet zijn, dat een                                             ( 97/C 271 / 15 )
       particulier in geval van niet-omzetting van de betrok
       ken richtlijn door de lidstaat zich in een procedure met
       goed gevolg tegenover de lidstaat op dat recht kan                Het Cour d'appel de Douai ( chambre sociale ) heeft bij
       beroepen ?                                                        arrest van 27 juni 1997, ingekomen ter griffie van het Hof
                                                                         van Justitie op 21 juli 1997, in het geding tussen K. H.
                                                                         Baumann en Urssaf de Lille, het Hof van Justitie van de
3 . Moeten de bepalingen van artikel 41 van Richtlijn 92/                Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
       50/EEG ( 2 ) juncto Richtlijn 89/665/EEG, op grond                beslissing over de navolgende vraag:
       waarvan een particulier een recht heeft op inleiding
       van een beroepsprocedure, aldus worden uitgelegd, dat
       een nationale rechter met de hoedanigheid van de                  Moet artikel 14 bis, lid 2, van Verordening ( EEG ) nr. 1408/
       Unabhangige Verwaltungssenat für Karnten in een                   71 (') aldus worden uitgelegd, dat de zelfstandige die in
       beroepsprocedure die steunt op het nationale recht,               twee lidstaten werkzaam is en in een andere lidstaat zijn
       zoals §§ 59 e.v. van het Karntner Auftragsvergabege              woonplaats heeft, bij een verplicht stelsel voor zelfstandi
       setz en de daartoe vastgestelde verordeningen, dat                gen in de andere lidstaat moet zijn ingeschreven, om in
       nationale recht, hoewel het Karntner Auftragsvergabe             Frankrijk van premies of bijdragen te zijn vrijgesteld ?
       gesetz de inleiding van een beroepsprocedure voor de
       aanbesteding van dienstverleningsopdrachten verhin               O Verordening ( EEG ) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971
       dert, buiten beschouwing kan laten en dus wel een                      betreffende de toepassing van de sociale-zekerheidsregelingen
       beroepsprocedure overeenkomstig hoofdstuk 8 van het                    op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden,
       Karntner Auftragsvergabegesetz kan volgen ?                            die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen ( PB L 149 van
                                                                              5 . 7. 1971 , blz . 2 ).
4 . Moeten de onder de feiten genoemde diensten ( 3 ), gelet
       op artikel 10 van Richtlijn 92/50/EEG, als dienstverle
       ning in de zin van bijlage IA van Richtlijn 92/50/EEG,
       categorie 12 ( bouwkundige diensten; technische en
       geïntegreerde technische diensten; diensten van steden
       bouw en landschapsarchitectuur; diensten voor aanver             Verzoek van het Tribunale Amministrativo per la Sardegna
       wante technische en wetenschappelijke advisering;                 bij vonnis van 15—17 april 1997 om een prejudiciële
       diensten voor het uitvoeren van technische proeven en             beslissing in het geding tussen Società Appia Sri en
       analyses ) worden beschouwd ?                                       1 . Comune di Cagliari en 2. Società Cagliari Calcio SpA
                                                                                ( Zaak C-264/97)
5 . Moeten de bepalingen van Richtlijn 92/50/EEG aldus                                                    ( 97/C 271 / 16 )
       worden uitgelegd, dat zij voldoen aan de in rechtsover
       weging 12 in het arrest in zaak 41 /74 ( van Duyn )
       gestelde voorwaarden voor rechtstreekse toepassing                Het Tribunale Amministrativo per la Sardegna heeft bij
       van een communautaire richtlijn, zodat dienstverlening            vonnis van 15—17 april 1997, ingekomen ter griffie van
       in de zin van bijlage IA van de richtlijn in het kader            het Hof van Justitie op 21 juli 1997, in het geding tussen
       van de daarin genoemde procedure moet worden aan                 Societa Appia Arl en 1 . Comune di Cagliari en 2 . Societa
       besteed, respectievelijk zijn de voor de in bijlage IA            Cagliari Calcio SpA, het Hof van Justitie van de Europese
       genoemde dienstverlening relevante bepalingen van de              Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing
       richtlijn geëigend om aan de in de genoemde zaak                  over de navolgende vragen:
       gestelde voorwaarden te voldoen ?
                                                                         Moet artikel 8 , en de daarin vermelde voorschriften, van
O PB L 395 van 30 . 12 . 1989 , blz. 33 .                                Richtlijn 92/50/EEG van de Raad ( ! ) aldus worden uitge
( 2 ) PB L 209 van 24 . 7. 1992, blz . 1 .
                                                                         legd, dat het een overheidsorgaan ( in casu een gemeente ),
(3 ) Diensten door ingenieursbureaus met betrekking tot technische
      adviezen en plannen, alsmede tot de planning en voorberei         dat een complex ( in casu een gemeentelijk stadion ) in con
      dende werkzaamheden in verband met de bouw van een kin            cessie denkt te geven, om de exploitatie in één hand te
      derafdeling (ouders-kinderen-centrum ) in het Landeskranken       brengen, aan derden die bijzonder gekwalificeerd worden
      haus te Klagenfurt met de daarvoor noodzakelijke polikliniek,      geacht, verplicht de in genoemde richtlijn vermelde dien
      operatiezaal, röntgenlaboratorium en zes ziekenzalen voor kin     sten ( in casu advertentie- en reclamediensten) uit te beste
      deren met in totaal 132 bedden en een bedrijfsoppervlakte van      den; deze diensten moeten worden verricht binnen het
      8 100 m2; verder ging het om diensten betreffende de plannen       complex dat door middel van procedures als bedoeld in
      voor de installatie van sanitair, verwarming, luchtverversing en
                                                                         genoemd artikel 8 , in concessie moet worden gegeven,
      elektriciteit, en betreffende de planning en voorbereidende
      werkzaamheden in verband met de installatie van medische           zonder dat de concessionaris de voorkeur krijgt.
      apparatuur.
                                                                         Indien het Hof van oordeel is, dat het overheidsorgaan
                                                                         ook in dat geval artikel 8 van Richtlijn 92/50/EEG in acht


title: Zaak T-258/15: Beroep ingesteld op 22 mei 2015 — Axa Mediterranean Holding/Commissie

text:
               27.7.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 245/39

         Beroep ingesteld op 22 mei 2015 — Axa Mediterranean Holding/Commissie
   (Zaak T-258/15)
   (2015/C 245/46)
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Axa Mediterranean Holding, S.A. (Palma de Mallorca, Spanje) (vertegenwoordigers: J. Buendía Sierra, D. Armesto Macías en A. Balcells Cartagena, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               artikel 1 van het besluit nietig verklaren voor zover daarin wordt vastgesteld dat de nieuwe interpretatie die de Spaanse overheid geeft aan artikel 12 TRLIS [texto refundido de la Ley del Impuesto sobre Sociedades (gecodificeerde versie van de wet op de vennootschapsbelasting)], moet worden aangemerkt als met de interne markt onverenigbare staatssteun;

               —

               artikel 4, lid 1, van het besluit nietig verklaren voor zover van het Koninkrijk Spanje wordt verlangd dat het een einde maakt aan de in artikel 1 omschreven vermeende steunregeling;

               —

               artikel 4, leden 2, 3, 4 en 5, van het besluit nietig verklaren voor zover van het Koninkrijk Spanje wordt verlangd dat het de door de Commissie als staatssteun beschouwde bedragen terugvordert;

               —

               subsidiair, de omvang van de in artikel 4, lid 2, van het besluit aan het Koninkrijk Spanje opgelegde terugvorderingsverplichting op dezelfde manier beperken als in het eerste en het tweede besluit, en

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Het besluit waartegen dit beroep is gericht, is hetzelfde besluit als dat waarop de zaken T-12/15, Banco de Santander en Santusa/Commissie, en T-252/15, Ferrovial e.a./Commissie, betrekking hebben.
   De middelen en de voornaamste argumenten vertonen gelijkenis met die welke reeds in die zaken zijn aangevoerd.