title: Zaak T-386/02: Beroep, op 16 december 2002 ingesteld door Lamprecht AG tegen het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (BHIM)

text:
C 55/32                  NL                       Publicatieblad van de Europese Unie                                        8.3.2003
De communautaire financieringen voor de vervaardiging en de            Middelen en voornaamste argumenten
verhandeling van „feta” zijn in strijd met het evenredigheids-
en het vertrouwensbeginsel.
                                                                       Verzoeker is ambtenaar bij de Commissie te Brussel. Toen hij
                                                                       in juni 2000 in dienst trad, kwam hij in Brussel wonen. Zijn
( 1) PB L 277, blz. 10.                                                echtgenote kwam pas later bij verzoeker in Brussel wonen. Zij
( 2) Arrest van 16.3.1999, Denemarken e.a./Commissie, gevoegde         organiseerde de verhuizing van het gezin op 11 april 2001,
     zaken C-289/96, C-293/96 en C-299/96, Jurispr. blz. I-1541.       hoewel ze nog in haar oude woonplaats te Madrid bleef
( 3) Verordening (EEG) nr. 2081/92 van de Raad van 14 juli 1992        wonen, waar hun jongste dochter haar middelbare studies
     inzake de bescherming van geografische aanduidingen en oor-       afmaakte. Zodoende kwamen de echtgenote en dochter van
     sprongsbenamingen van landbouwproducten en levensmiddelen         verzoeker pas in juli 2001 bij hem wonen, wat zij meldden
     (PB L 208, blz. 1).                                               aan de dienst „Voorrechten en immuniteiten”.
                                                                       Met het bestreden besluit weigerde de Commissie verzoeker de
                                                                       tweede helft van de inrichtingsvergoeding te betalen.
                                                                       Tot staving van zijn beroep voert verzoeker een onjuiste
                                                                       rechtsopvatting en een kennelijke beoordelingsfout aan. Vol-
Beroep, op 18 december 2002 ingesteld door Fernando                    gens verzoeker achtte de administratie de verklaringen van
Valenzuela Marzo tegen Commissie van de Europese                       verzoekers echtgenote en dochter ten overstaan van de dienst
                         Gemeenschappen                                „Voorrechten en immuniteiten” van doorslaggevend belang.
                                                                       Verzoeker wijst erop dat het begrip „inrichting” een feitelijk
                                                                       begrip is en dat het Ambtenarenstatuut geen enkel bijzonder
                          (Zaak T-384/02)                              bewijsmiddel voorschrijft.
                           (2003/C 55/83)
                                                                       Volgens verzoeker heeft de Commissie ook blijk gegeven van
                                                                       een onjuiste rechtsopvatting en is zij aan wezenlijke feiten
                          (Procestaal: Frans)                          voorbijgegaan, voorzover de administratie de in de artikelen 5,
                                                                       lid 4, en 9, lid 3, van bijlage VII bij het Ambtenarenstatuut
                                                                       gestelde termijn als dwingend heeft beschouwd en niet de
                                                                       mogelijkheid heeft onderzocht om er van af te wijken op
                                                                       grond van het feit dat verzoeker reeds bij zijn indiensttreding
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-              in vaste dienst was aangesteld en dat verzoekers dochter haar
schappen is op 18 december 2002 beroep ingesteld tegen                 ouders te Brussel niet kon vervoegen voor het einde van het
Commissie van de Europese Gemeenschappen door Fernando                 schooljaar.
Valenzuela Marzo, wonende te Brussel, vertegenwoordigd
door M.-A. Lucas, advocaat.
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
—      nietig te verklaren de besluiten van 16 november 2001
       en 13 februari 2002 van het afdelingshoofd van de dienst        Beroep, op 16 december 2002 ingesteld door Lamprecht
       „Beheer van de individuele rechten” van het directoraat-        AG tegen het Bureau voor harmonisatie binnen de interne
       generaal Personeelszaken en administratie, waarbij werd                                  markt (BHIM)
       geweigerd verzoeker de tweede helft van de inrichtings-
       vergoeding te betalen;
                                                                                (Zaak T-386/02)
—      nietig te verklaren het besluit van het tot aanstelling
       bevoegde gezag van 16 september 2002 tot afwijzing                                      (2003/C 55/84)
       van het administratieve beroep van 9 mei 2002 tegen de
       vorige besluiten;
                                                                                (Procestaal: Spaans)
—      de Commissie te veroordelen tot betaling aan verzoeker
       van de tweede helft van zijn inrichtingsvergoeding,
       vermeerderd met moratoire interesten van 8 % op                 Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
       jaarbasis, te rekenen vanaf 11 april 2001 tot aan de            schappen is op 16 december 2002 beroep ingesteld tegen het
       datum van volledige betaling;                                   Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (BHIM)
                                                                       door Lamprecht AG, te Madrid (Spanje), vertegenwoordigd
—      de Commissie in de kosten te verwijzen.                         door E. Armijo Chávarri en A. Castán Pérez-Gómez, advocaten.
 ---pagebreak--- 8.3.2003             NL                          Publicatieblad van de Europese Unie                                           C 55/33
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:                         diervoeding wat betreft de intrekking van de vergunning
                                                                            voor een toevoegingsmiddel en tot wijziging van verorde-
—     te vernietigen de beslissing van de tweede kamer van                  ning (EG) nr. 2430/1999 van de Commissie nietig te
      beroep van het Bureau voor Harmonisatie binnen de                     verklaren;
      interne markt (BHIM) van 1 oktober 2002 in zaak 114/
      2000-1;                                                         —     de Raad te verwijzen in de kosten;
—     verweerder te verwijzen in de kosten.
                                                                      —     subsidiair, indien het beroep ongegrond wordt verklaard,
                                                                            artikel 87, lid 3, eerste alinea, van het Reglement voor de
                                                                            procesvoering toe te passen, en de Raad te verwijzen in
Middelen en voornaamste argumenten                                          de kosten op grond van het voortdurende gebrek aan
                                                                            medewerking en doorzichtigheid van de zijde van de
Aanvrager van het ge-        J. Tricot & Sons Ltd.                          Commissie bij de administratieve behandeling van het
meenschapsmerk:                                                             dossier.
Betrokken        gemeen-     woordmerk „EMOS” — aan-
schapsmerk:                  vraagnr. 133.637 voor waren van
                             klasse 25 (kledingstukken)
                                                                      Middelen en voornaamste argumenten
Houder van het oppo-         verzoekster
sitiemerk of -teken in de
oppositieprocedure:                                                   Verzoekster produceert Nifursol, een toevoegingsmiddel voor
                                                                      voeding. Zij komt op tegen verordening nr. 1756/2002
Oppositiemerk of -te-        Duits merk „EMOSWISS” voor
                                                                      van de Raad ( 1), waarbij richtlijn 70/524/EEG van de Raad
ken:                         waren van de klassen 10, 24 en 25        betreffende toevoegingsmiddelen in de veevoeding ( 2) is gewij-
Beslissing oppositieafde-    afwijzing van de oppositie               zigd en de vergunning voor het in het vrije verkeer brengen van
ling:                                                                 Nifursol is ingetrokken. Deze vergunning is overeenkomstig
                                                                      verordening nr. 2430/1999 (3) gebonden aan de persoon die
Beslissing kamer van be-     verwerping van het beroep                verantwoordelijk is voor het in het verkeer brengen, in casu
roep:                                                                 verzoekster.
Middelen:                    onjuiste toepassing van artikel 8,
                             lid 1, sub b, van verordening (EG)       Tot staving van haar beroep voert verzoekster een schending
                             nr. 40/94 (verwarringsgevaar).           van de artikelen 9M en 3A, punt B, van richtlijn 70/524/
                                                                      EEG en van het voorzorgsbeginsel aan. Volgens de zesde
                                                                      overweging van de bestreden verordening kon niet worden
                                                                      gegarandeerd dat Nifursol geen risico inhoudt voor de mense-
                                                                      lijke gezondheid. Volgens verzoekster heeft de Raad het in de
                                                                      genoemde artikelen bedoelde criterium verdraaid, volgens
                                                                      hetwelk een vergunning slechts mag worden ingetrokken
Beroep, op 26 december 2002 ingesteld door Solvay                     indien blijkt dat het toevoegingsmiddel de menselijke gezond-
   Pharmaceuticals BV tegen Raad van de Europese Unie                 heid, de gezondheid van dieren of het milieu negatief beïn-
                                                                      vloedt of de consument benadeelt door de kenmerken van de
                       (Zaak T-392/02)                                producten te wijzigen.
                        (2003/C 55/85)
                                                                      Verzoekster betoogt bovendien dat de Raad zich niet op het
                       (Procestaal: Frans)                            voorzorgsbeginsel kan beroepen, aangezien hij er helemaal
                                                                      niet naar verwijst. Verzoekster stelt dat de Raad in ieder geval
                                                                      het criterium van het zuiver hypothetische risico hanteert,
                                                                      hetgeen onverenigbaar is met de rechtspraak van het Gerecht,
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-             volgens welke bij de toepassing van het voorzorgsbeginsel niet
schappen is op 26 december 2002 beroep ingesteld tegen                van een nulrisico mag worden uitgegaan.
Raad van de Europese Unie door Solvay Pharmaceuticals
BV, gevestigd te Weesp (Nederland), vertegenwoordigd door
C. Meijer, F. Herbert en M. L. Struys, advocaten, domicilie
gekozen hebbende te Luxemburg.                                        Verzoekster voert eveneens een schending aan van artikel 9M,
                                                                      vijfde streepje, van richtlijn 70/524, zoals gewijzigd, en
                                                                      van het algemene beginsel van gelijke behandeling. Volgens
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:                   verzoekster konden de Raad en de Commissie de intrekking
                                                                      niet baseren op een gebrek aan gegevens, nu de Commissie
—     verordening (EG) nr. 1756/2002 van de Raad van                  geen gebruik heeft gemaakt van haar bevoegdheid om de
      23 september 2002 tot wijziging van richtlijn 70/524/           persoon die verantwoordelijk is voor het in het verkeer
      EEG van de Raad betreffende toevoegingsmiddelen in de           brengen, te gelasten haar inlichtingen te verstrekken.


title: Informatienota voor de indiening van prejudiciële verzoeken door de nationale rechters

text:
               5.12.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 297/1

         De onderstaande tekst vervangt vanaf de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon de informatienota, gepubliceerd in het PB C 143 van 11 juni 2005, blz. 1, en de aanvulling daarop, die is gepubliceerd in het PB C 64 van 8 maart 2008.

      INFORMATIENOTA

   voor de indiening van prejudiciële verzoeken door de nationale rechters
   2009/C 297/01
   I.   Algemeen

               1.

               De prejudiciële verwijzing is een basismechanisme in het recht van de Europese Unie, dat de nationale rechters de mogelijkheid biedt dit recht in alle lidstaten uniform uit te leggen en toe te passen.

               2.

               Het Hof van Justitie van de Europese Unie is bevoegd, bij prejudiciële beslissing uitspraak te doen over de uitlegging van het recht van de Europese Unie en over de geldigheid van handelingen van de instellingen, organen en instanties van de Unie. Het ontleent deze algemene bevoegdheid aan de artikelen 19, lid 3, sub b, van het Verdrag betreffende de Europese Unie (PBEU 2008 C 115, blz. 13, hierna: „VEU”) en 267 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (PBEU 2008, C 115, blz. 47, hierna: „VWEU”).

               3.

               Volgens artikel 256, lid 3, VWEU is het Gerecht bevoegd kennis te nemen van prejudiciële vragen die worden voorgelegd uit hoofde van artikel 267 en specifieke, in het statuut bepaalde terreinen betreffen. Een aanpassing van het statuut op dit punt heeft echter niet plaatsgevonden zodat het Hof van Justitie (hierna: „het Hof”) bij uitsluiting bevoegd blijft om te beslissen op prejudiciële verzoeken.

               4.

               Ofschoon artikel 267 VWEU het Hof een algemene bevoegdheid verleent, voorzien diverse bepalingen in uitzonderingen en afwijkingen ter zake. Het betreft met name de artikelen 275 en 276 VWEU en artikel 10 van protocol nr. 36 betreffende de overgangsbepalingen van het Verdrag van Lissabon (PBEU 2008, C 115, blz. 322).

               5.

               Daar de prejudiciële procedure berust op de samenwerking tussen het Hof en de nationale rechters, lijkt het met het oog op de doeltreffendheid opportuun het navolgende onder de aandacht te brengen van de nationale rechters.

               6.

               Deze praktische wenken, die geenszins verbindend zijn, beogen de nationale rechters duidelijkheid te verschaffen over de opportuniteit van een prejudiciële verwijzing en hen in voorkomend geval te helpen bij de formulering en indiening van hun vragen aan het Hof.

      De rol van het Hof in de prejudiciële procedure

               7.

               In de prejudiciële procedure heeft het Hof tot taak het recht van de Unie uit te leggen of zich uit te spreken over de geldigheid ervan, niet om dit recht toe te passen op de casuspositie in het hoofdgeding; dit laatste komt de nationale rechter toe. Het staat niet aan het Hof, zich uit te spreken over de feitelijke omstandigheden van het hoofdgeding of de verschillen in opvatting over de uitlegging of toepassing van nationale rechtsregels te beslechten.

               8.

               Het Hof beslist over de uitlegging of de geldigheid van het recht van de Unie, waarbij het poogt een antwoord te geven dat nuttig is voor de beslechting van het geschil, maar het is aan de verwijzende rechter om daaruit de consequenties te trekken, in voorkomend geval door de betrokken nationale regel buiten toepassing te laten.

      Het besluit om het Hof een vraag te stellen

         De auteur van de vraag

               9.

               In het kader van artikel 267 VWEU kan in beginsel elke rechterlijke instantie van een lidstaat die uitspraak moet doen in een procedure die tot een gerechtelijke beslissing leidt, het Hof een prejudiciële vraag stellen (1) Het initiatief om prejudiciële vragen te stellen aan het Hof berust bij de nationale rechter alleen, of de partijen in de zaak hem dit hebben verzocht of niet.

               10.

               La iniciativa de plantear al Tribunal de Justicia una cuestión prejudicial corresponde únicamente al órgano jurisdiccional nacional, independientemente de que las partes en el litigio principal lo hayan o no solicitado.

         Cuestiones de interpretación

               11.

               Elke rechterlijke instantie is bevoegd om het Hof een prejudiciële vraag te stellen over de uitlegging van een regel van het recht van de Unie, wanneer zij dat noodzakelijk acht ter beslechting van een bij haar aanhangig geschil.

               12.

               Een rechterlijke instantie waarvan de beslissingen volgens het nationale recht niet vatbaar zijn voor hoger beroep, is in beginsel echter verplicht een dergelijke vraag te verwijzen, tenzij er ter zake al rechtspraak is en eventuele nieuwe regelgeving geen echte twijfel doet rijzen over de mogelijkheid om die toe te passen, of de juiste uitlegging van het toepasselijke recht evident is.

               13.

               Een rechter wiens beslissingen nog vatbaar zijn voor hoger beroep kan derhalve, met name wanneer hij zich door de rechtspraak van het Hof voldoende ingelicht acht, zelf beslissen wat de juiste uitlegging van het recht van de Unie is en hoe het moet worden toegepast op de feiten die hij vaststelt. Een prejudiciële verwijzing kan in het passende stadium van de procedure echter bijzonder nuttig blijken wanneer het een nieuwe uitleggingsvraag betreft die van belang is voor de uniforme toepassing van het recht van de Unie in alle lidstaten, of wanneer de bestaande rechtspraak niet lijkt te kunnen worden toegepast op nieuwe feiten.

               14.

               De nationale rechter dient uiteen te zetten waarom de verlangde uitlegging noodzakelijk is voor het wijzen van zijn vonnis.

         De verwijzing ter beoordeling van de geldigheid

               15.

               Een nationale rechter kan ongeldigheidsgronden verwerpen die voor hem aan de orde worden gesteld, maar enkel het Hof kan een handeling van een instelling, orgaan of instantie van de Unie ongeldig verklaren.

               16.

               Elke nationale rechter moet het Hof dus een vraag stellen wanneer hij betwijfelt of een dergelijke handeling geldig is, met vermelding van de redenen waarom de handeling volgens hem ongeldig kan zijn.

               17.

               Wanneer hij ernstige twijfels heeft over de geldigheid van een handeling van een instelling, orgaan of instantie van de Unie waarop een interne handeling is gebaseerd, kan de nationale rechter evenwel in bijzondere gevallen de toepassing van die handeling voorlopig opschorten of elke andere voorlopige maatregel te dien aanzien gelasten. Hij moet het Hof dan de vraag betreffende de geldigheid voorleggen, met opgave van de redenen waarom hij de handeling ongeldig acht.

      Het tijdstip waarop een prejudiciële vraag wordt gesteld

               18.

               De nationale rechter kan het Hof een prejudiciële vraag voorleggen zodra hij vaststelt dat een beslissing over het punt of de punten van uitlegging of geldigheid nodig is om vonnis te kunnen wijzen; hij kan het best beoordelen in welk stadium van de procedure een dergelijke vraag moet worden gesteld.

               19.

               Het is echter wenselijk, dat de prejudiciële vraag wordt gesteld wanneer de procedure zover is gevorderd, dat de nationale rechter het feitelijke en rechtskader van het probleem kan afbakenen, zodat het Hof over alle gegevens beschikt om in voorkomend geval te kunnen nagaan of het recht van de Unie op het hoofdgeding van toepassing is. In het belang van een goede rechtsbedeling kan het ook nuttig zijn de prejudiciële vraag eerst te stellen na de partijen te hebben gehoord.

      De vorm van de prejudiciële verwijzing

               20.

               De nationale rechter kan de prejudiciële vraag aan het Hof voorleggen in elke vorm die het nationale recht voor procesincidenten toelaat. Evenwel moet voor ogen worden gehouden dat dit stuk de grondslag vormt van de procedure voor het Hof en dat het Hof over de gegevens moet beschikken die het in staat stellen de nationale rechter een nuttig antwoord te geven. Ook wordt enkel het verzoek om een prejudiciële beslissing ter kennis gebracht van de betrokkenen die bij het Hof opmerkingen mogen indienen – met name de lidstaten en de instellingen – en wordt alleen dat stuk vertaald.

               21.

               De noodzaak van vertaling brengt mee dat voor een eenvoudige, duidelijke en nauwkeurige formulering dient te worden gekozen, zonder overbodige uitweidingen.

               22.

               Een tiental bladzijden volstaat meestal om het kader van een prejudiciële verwijzing naar behoren uiteen te zetten. Hoewel beknopt, moet de verwijzingsbeslissing volledig zijn en alle relevante gegevens bevatten voor een goed begrip van het feitelijk en juridisch kader van het hoofdgeding door het Hof en de betrokkenen die opmerkingen mogen indienen. De verwijzingsbeslissing moet met name:

                           —

                           een korte uiteenzetting bevatten van het voorwerp van het geschil en van de relevante feiten die vast zijn komen te staan, of althans een uiteenzetting van de feitelijke hypothesen waarop de prejudiciële vraag is gebaseerd;

                           —

                           de inhoud weergeven van de nationale bepalingen die van toepassing kunnen zijn en in voorkomend geval melding maken van de relevante nationale rechtspraak, met nauwkeurige verwijzingen (bijvoorbeeld de bladzijde van een publicatieblad of een bepaalde rechtspraakverzameling; eventueel een verwijzing naar internet);

                           —

                           zo nauwkeurig mogelijk de in casu relevante bepalingen van het recht van de Unie vermelden;

                           —

                           uiteenzetten waarom de verwijzende rechter twijfelt aan de uitlegging of de geldigheid van bepaalde bepalingen van het recht van de Unie, en het verband verklaren tussen deze bepalingen en de op het hoofdgeding toepasselijke nationale wetgeving;

                           —

                           in voorkomend geval een samenvatting geven van de wezenlijke argumenten van de partijen in het hoofdgeding.

                     Ter vergemakkelijking van de lezing en de mogelijkheid van verwijzingen is het nuttig de verschillende punten of leden van de verwijzingsbeslissing te nummeren.

               23.

               Zo hij dit mogelijk acht, kan de verwijzende rechter ten slotte ook beknopt vermelden hoe de prejudiciële vragen zijns inziens zouden moeten worden beantwoord

               24.

               De prejudiciële vraag of vragen moeten zijn opgenomen in een afzonderlijk en duidelijk onderscheiden deel van de verwijzingsbeslissing, doorgaans aan het begin of het eind daarvan. Zij moeten kunnen worden begrepen zonder raadpleging van de motivering van het verzoek, die evenwel de voor een goede beoordeling noodzakelijke context beschrijft.

      De gevolgen van de prejudiciële verwijzing voor de nationale procedure

               25.

               Het stellen van een prejudiciële vraag brengt mee, dat de nationale procedure wordt geschorst totdat het Hof uitspraak heeft gedaan.

               26.

               De nationale rechter blijft echter bevoegd om voorlopige maatregelen te nemen, met name bij een verwijzing ter beoordeling van de geldigheid (zie punt 17).

      Kosten en rechtsbijstand

               27.

               De prejudiciële procedure voor het Hof is kosteloos. Het Hof beslist niet over de kosten van de partijen in het hoofdgeding; daarover beslist de nationale rechter.

               28.

               Indien een partij over onvoldoende middelen beschikt en voor zover de nationale regels zulks mogelijk maken, kan de verwijzende rechter deze partij rechtsbijstand toekennen ter dekking van de kosten die de procedure voor het Hof meebrengt, met name de kosten van vertegenwoordiging. Het Hof kan eveneens bijstand verlenen wanneer de belanghebbende niet reeds op nationaal vlak bijstand ontvangt of wanneer die bijstand de kosten van de procedure voor het Hof niet of slechts gedeeltelijk dekt.

      De communicatie tussen de nationale rechter en het Hof

               29.

               De verwijzingsbeschikking en de relevante documenten (met name in voorkomend geval het dossier van de zaak, eventueel een kopie) moeten door de nationale rechterlijke instantie per aangetekende post rechtstreeks aan het Hof worden gezonden (adres: „Griffie van het Hof van Justitie, L-2925 Luxemburg”; tel. +352 4303-1).

               30.

               Tot de uitspraak van de beslissing blijft de griffie van het Hof in contact met de nationale rechter, aan wie zij een afschrift van de processtukken toezendt.

               31.

               Het Hof zendt de verwijzende rechter de beslissing toe. Het Hof stelt het op prijs wanneer de nationale rechter vervolgens laat weten hoe hij deze beslissing in het hoofdgeding heeft toegepast, en eventueel een afschrift van de eindbeslissing aan het Hof zendt.

         II.   De prejudiciële spoedprocedure

               32.

               Dit deel van de nota bevat praktische aanwijzingen voor de prejudiciële spoedprocedure die van toepassing is op verwijzingen met betrekking tot de ruimte van vrijheid, veiligheid en rechtvaardigheid. Deze procedure is geregeld in artikel 23 bis van het Protocol (nr. 3) betreffende het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie (PBEU 2008, C 115, blz. 210) en in artikel 104 ter van het Reglement voor de procesvoering van het Hof. Naast deze procedure bestaat nog de mogelijkheid, onder de voorwaarden van artikel 23 bis van het vermelde protocol en artikel 104 bis van het Reglement voor de procesvoering te verzoeken om behandeling volgens de versnelde procedure.

      Voorwaarden voor de toepassing van de prejudiciële spoedprocedure

               33.

               De prejudiciële spoedprocedure kan enkel worden toegepast op de gebieden die worden bestreken door titel V van het derde deel van het VWEU, inzake de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht.

               34.

               Over de toepassing van deze procedure wordt door het Hof beslist. In beginsel wordt een dergelijke beslissing enkel genomen op met redenen omkleed verzoek van de verwijzende rechter. In uitzonderlijke gevallen kan het Hof ambtshalve beslissen om op een verwijzing de prejudiciële spoedprocedure toe te passen wanneer zulks geboden lijkt.

               35.

               De prejudiciële spoedprocedure vereenvoudigt de verschillende stadia van de procedure voor het Hof, doch bij de toepassing ervan zijn het Hof en partijen en andere in de procedure betrokken belanghebbenden, meer bepaald de lidstaten, aan strikte regels gebonden.

               36.

               Er moet dus enkel om worden verzocht in omstandigheden waarin het absoluut noodzakelijk is dat het Hof zo snel mogelijk op de verwijzing beslist. Ofschoon het niet mogelijk is om die omstandigheden hier uitputtend op te sommen, met name omdat de regels van de Unie inzake de ruimte van vrijheid, veiligheid en recht veelvoudig zijn en zich geleidelijk ontwikkelen, zou een nationale rechter bijvoorbeeld in de volgende situaties om de prejudiciële spoedprocedure kunnen verzoeken: in het geval, bedoeld in artikel 267, vierde alinea VWEU, van een persoon die zich in hechtenis bevindt of in geval van vrijheidsberoving, wanneer het antwoord op de opgeworpen vraag van doorslaggevende betekenis is voor de beoordeling van de rechtspositie van deze persoon, of wanneer in een geschil betreffende ouderlijk gezag of voogdij de bevoegdheid van de rechter bij wie het geding op grond van het recht van de Unie aanhangig is gemaakt, afhangt van het antwoord op de prejudiciële vraag.

      Aangaande het verzoek om toepassing van de prejudiciële spoedprocedure

               37.

               Teneinde het Hof in staat te stellen snel te kunnen beslissen over de vraag of de prejudiciële spoedprocedure moet worden toegepast, moet het verzoek een uiteenzetting bevatten van de omstandigheden rechtens en feitelijk die de spoedeisendheid aantonen, en met name van de risico’s die worden gelopen als de zaak volgens de normale prejudiciële procedure wordt behandeld.

               38.

               Waar mogelijk geeft de verwijzende rechter op beknopte wijze weer hoe de gestelde vraag of vragen naar zijn oordeel moet(en) worden beantwoord. Een dergelijke indicatie vergemakkelijkt de standpuntbepaling door partijen en andere in de procedure betrokken belanghebbenden, alsook het oordeel van het Hof, en draagt daardoor bij tot een snel verloop van de procedure.

               39.

               Het verzoek om een prejudiciële spoedprocedure moet zodanig worden ingediend dat de griffie van het Hof onmiddellijk kan vaststellen dat het dossier een specifieke behandeling behoeft. Daartoe moet het verzoek zijn vervat in een van de verwijzingsbeslissing zelf gescheiden document, of in een begeleidende brief waarin van dit verzoek uitdrukkelijk melding wordt gemaakt.

               40.

               Wat de verwijzingsbeslissing zelf betreft is beknoptheid ervan temeer van belang in geval van spoedeisendheid, daar dit bijdraagt tot een snel verloop van de procedure.

      Contacten tussen het Hof, de nationale rechter en partijen

               41.

               Met het oog op de contacten met de nationale rechter en de partijen in het bij hem aanhangige geding, wordt de nationale rechters die een verzoek om een prejudiciële spoedprocedure indienen verzocht, het elektronische adres, eventueel het faxnummer, aan te geven dat het Hof kan gebruiken, evenals de elektronische adressen, en eventueel de faxnummers, van de vertegenwoordigers van de betrokken partijen.

               42.

               Een afschrift van de ondertekende verwijzingsbeslissing, vergezeld van een verzoek om de prejudiciële spoedprocedure, kan voorafgaand elektronisch (ECJ-Registry@curia.europea.eu) of per telefax (+352 43 37 66) bij het Hof worden ingediend. De behandeling van de verwijzing en van het verzoek kunnen onmiddellijk na ontvangst van dit afschrift aanvangen. De originelen van deze stukken moeten dan onverwijld bij de griffie van het Hof worden ingediend.

      (1)  Met betrekking tot de handelingen op het gebied van de politiële samenwerking en de justitiële samenwerking in strafzaken die zijn vastgesteld vóór de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon (PB 2007, C 306, blz. 1) blijven de bevoegdheden van het Hof uit hoofde van titel VI van het VEU evenwel ongewijzigd gedurende vijf jaar na de datum van inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon (1 december 2009). Prejudiciële vragen ter zake kunnen dus slechts worden gesteld door rechterlijke instanties van lidstaten die de bevoegdheid van het Hof hebben aanvaard; daarbij geeft elke lidstaat aan of al zijn rechterlijke instanties het Hof prejudiciële vragen kunnen stellen dan wel enkel de instanties die in laatste aanleg beslissen.


title: Zaak C-404/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen (Duitsland) op 24 juli 2015 — Strafzaak tegen Pál Aranyosi

text:
               28.9.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 320/18

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen (Duitsland) op 24 juli 2015 — Strafzaak tegen Pál Aranyosi
   (Zaak C-404/15)
   (2015/C 320/26)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen

      Partijen in de strafzaak

   Pál Aranyosi

      Andere partij in de procedure: Generalstaatsanwaltschaft Bremen

      Prejudiciële vragen

               1)

               Dient artikel 1, lid 3, van kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten (1) aldus te worden uitgelegd dat een uitlevering met het oog op strafvervolging ontoelaatbaar is wanneer ernstige aanwijzingen bestaan dat de detentieomstandigheden in de uitvaardigende lidstaat inbreuk maken op de grondrechten van de betrokkene en de algemene rechtsbeginselen zoals die in artikel 6 van het Verdrag betreffende de Europese Unie zijn neergelegd, of dient het aldus te worden uitgelegd dat de uitvoerende staat in die gevallen de beslissing over de toelaatbaarheid van een uitlevering afhankelijk kan of moet maken van de garantie om detentievoorwaarden na te leven? Kan of moet de uitvoerende staat daartoe minimumeisen stellen aan de detentieomstandigheden die dienen te worden gegarandeerd?

               2)

               Dienen de artikelen 5 en 6, lid 1, van kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten aldus te worden uitgelegd dat de uitvaardigende rechterlijke autoriteit ook bevoegd is om garanties inzake de naleving van detentievoorwaarden te verstrekken, of hangt dat af van de bevoegdheidsverdeling binnen de uitvaardigende lidstaat?

      (1)  PB L 190, blz. 1.


title: Zaak T-330/09: Beschikking van het Gerecht van 17 februari 2011 — RapidEye/Commissie ( „Beroep tot nietigverklaring — Staatssteun — Door Duitse autoriteiten verleende steun op grond van multisectorale kaderregeling betreffende regionale steun — Project voor geografisch-ruimtelijk informatiesysteem met behulp van satelliet — Verzoek om bevestiging van strekking van beschikking waarbij steun verenigbaar met gemeenschappelijke markt wordt verklaard — Antwoord van Commissie — Niet voor beroep vatbare handeling — Niet-ontvankelijkheid” )

text:
               9.4.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 113/13

         Beschikking van het Gerecht van 17 februari 2011 — RapidEye/Commissie
   (Zaak T-330/09) (1)

   (Beroep tot nietigverklaring - Staatssteun - Door Duitse autoriteiten verleende steun op grond van multisectorale kaderregeling betreffende regionale steun - Project voor geografisch-ruimtelijk informatiesysteem met behulp van satelliet - Verzoek om bevestiging van strekking van beschikking waarbij steun verenigbaar met gemeenschappelijke markt wordt verklaard - Antwoord van Commissie - Niet voor beroep vatbare handeling - Niet-ontvankelijkheid)
   2011/C 113/25
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: RapidEye AG (Brandenburg an der Havel, Duitsland) (vertegenwoordiger: T. Jestaedt, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: K. Gross en B. Martenczuk, gemachtigden)

      Voorwerp

   Beroep tot nietigverklaring van beschikking die zou zijn vervat in brief van Commissie van 9 juni 2009, betreffende door Duitse autoriteiten aan RapidEye AG verleende steun voor ontwikkeling van geografisch-ruimtelijk informatiesysteem met behulp van satelliet (steunmaatregel CP 183/2009 — Duitsland; RapidEye AG (controle achteraf MSR 1998 — N 416/2002))

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               RapidEye AG wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 267 van 7.11.2009.


title: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 6 april 2000 in zaak C-226/98 (verzoek van het Østre Landsret om een prejudiciële beslissing): B. Jørgensen tegen Foreningen af Speciallæger, Sygesikringens Forhandlingsudvalg (Richtlĳnen 76/270/EEG en 86/163/EEG — Gelĳke behandeling van mannen en vrouwen — Zelfstandige activiteit — Herindeling van medische praktĳken)

text:
24.6.2000               NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                                C 176/1
                                                                            I
                                                                      (Mededelingen)
                                                        HOF VAN JUSTITIE
                                                                   HOF VAN JUSTITIE
                    ARREST VAN HET HOF                                          griffier, op 6 april 2000 een arrest gewezen waarvan het
                                                                                dictum luidt als volgt:
                           (Zesde kamer)
                                                                                1) Richtlijn 76/207/EEG van de Raad van 9 februari 1976
                         van 6 april 2000                                            betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke
                                                                                behandeling van mannen en vrouwen ten aanzien van de toegang
                                                                                tot het arbeidsproces, de beroepsopleiding en de promotiekansen
in zaak C-226/98 (verzoek van het Østre Landsret om een                              en ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden, en richtlijn
prejudiciële beslissing): B. Jørgensen tegen Foreningen af                           86/613/EEG van de Raad van 11 december 1986 betreffende
   Speciallæger, Sygesikringens Forhandlingsudvalg (1)                               de toepassing van het beginsel van gelijke behandeling van
                                                                                zelfstandig werkzame mannen en vrouwen, de landbouwsector
(Richtlijnen 76/270/EEG en 86/163/EEG — Gelijke behan-                               daarbij inbegrepen, en tot bescherming van het moederschap,
deling van mannen en vrouwen — Zelfstandige activiteit —                             moeten aldus worden uitgelegd, dat om uit te maken of er sprake
             Herindeling van medische praktijken)                                    is van indirecte discriminatie op grond van geslacht in een zaak
                                                                                betreffende gelijke behandeling, zoals die waarover het in het
                          (2000/C 176/01)                                            hoofdgeding gaat, elk element dat kenmerkend is voor de uit een
                                                                                bepaalde regeling voortvloeiende omstandigheden waarin een
                                                                                beroepsactiviteit wordt uitgeoefend, afzonderlijk moet worden
                                                                                beoordeeld, voorzover die elementen als zodanig specifieke maat-
                          (Procestaal: Deens)                                        regelen met eigen toepassingscriteria vormen die een significant
                                                                                aantal personen van een bepaalde categorie treffen.
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                          dentie van het Hof)                                   2) Budgettaire overwegingen kunnen op zichzelf geen discriminatie
                                                                                op grond van geslacht rechtvaardigen. Maatregelen die een goed
                                                                                beheer van de overheidsgelden voor gespecialiseerde medische
In zaak C-226/98, betreffende een verzoek aan het Hof
                                                                                verzorging dienen te verzekeren en de toegang van de bevolking
krachtens artikel 177 EG-Verdrag (thans artikel 234 EG) van
                                                                                tot die verzorging dienen te waarborgen, kunnen evenwel
het Østre Landsret (Denemarken), in het aldaar aanhangig
                                                                                gerechtvaardigd zijn, indien zij beantwoorden aan een legitieme
geding tussen B. Jørgensen en Foreningen af Speciallæger,
                                                                                doelstelling van sociaal beleid en geschikt en noodzakelijk zijn
Sygesikringens Forhandlingsudvalg, om een prejudiciële beslis-
                                                                                om dat doel te bereiken.
sing over de uitlegging van richtlijn 76/207/EEG van de Raad
van 9 februari 1976 betreffende de tenuitvoerlegging van het
beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen ten                      3) Het bedrag dat een arts bij beëindiging van zijn activiteit wegens
aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de beroepsoplei-                       het bereiken van de leeftijdsgrens als vergoeding voor de
ding en de promotiekansen en ten aanzien van de arbeidsvoor-                         goodwill kan verkrijgen, kan niet worden gelijkgesteld met het
waarden (PB L 39, blz. 40), en van richtlijn 86/613/EEG van                          ouderdomspensioen van een werknemer.
de Raad van 11 december 1986 betreffende de toepassing van
het beginsel van gelijke behandeling van zelfstandig werkzame
mannen en vrouwen, de landbouwsector daarbij inbegrepen,
en tot bescherming van het moederschap (PB L 359, blz. 56),                     (1) PB C 278 van 5.9.1998.
heeft het Hof (Zesde kamer), samengesteld als volgt: J. C. Moi-
tinho de Almeida, kamerpresident, C. Gulmann, J.-P. Puis-
sochet (rapporteur), G. Hirsch en F. Macken, rechters; ad-
vocaat-generaal: A. Saggio; griffier: H. von Holstein, adjunct-


title: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 8 maart 2001 in zaak C-266/99: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek (Niet-nakoming — Kwaliteit van oppervlaktewater bestemd voor productie van drinkwater — Richtlĳn 75/440/EEG — Voorwaarden voor productie van drinkwater in Bretagne)

text:
C 173/16                NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                         16.6.2001
Artikel 19, lid 1, van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad           1)    Door niet de nodige maatregelen te nemen om te bewerkstelligen
van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheids-             dat de kwaliteit van het oppervlaktewater dat bestemd is voor
regelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsle-              de productie van drinkwater, in overeenstemming is met de
den, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, in de versie zoals              waarden die zijn vastgesteld ingevolge artikel 3 van richtlijn
gewijzigd en bijgewerkt bij verordening (EG) nr. 118/97 van de                   75/440/EEG van de Raad van 16 juni 1975 betreffende de
Raad van 2 december 1996, en de overeenkomstige bepalingen van                   vereiste kwaliteit van het oppervlaktewater dat is bestemd voor
de andere afdelingen van hoofdstuk 1 van titel III van deze                      productie van drinkwater in de lidstaten, is de Franse Republiek
verordening verzetten zich ertegen, dat voor het recht op betaling van           de krachtens deze richtlijn, inzonderheid artikel 4 ervan, op
het „Pflegegeld” (verzorgingsuitkering) waarin het Bundespflegegeld-             haar rustende verplichtingen niet nagekomen.
gesetz (Oostenrijkse federale wet betreffende de verzorgingsuitkering)
voorziet, als voorwaarde wordt gesteld dat de zorgbehoevende persoon
zijn gewone verblijfplaats in Oostenrijk heeft.                            2)    De Franse Republiek wordt verwezen in de kosten.
(1) PB C 226 van 7.8.1999.
                                                                           (1) PB C 281 van 2.10.1999.
                    ARREST VAN HET HOF
                           (Zesde kamer)
                         van 8 maart 2001                                                       ARREST VAN HET HOF
in zaak C-266/99: Commissie van de Europese Gemeen-
               schappen tegen Franse Republiek (1)                                                     (Zesde kamer)
(Niet-nakoming — Kwaliteit van oppervlaktewater bestemd
voor productie van drinkwater — Richtlijn 75/440/EEG —                                               van 8 maart 2001
  Voorwaarden voor productie van drinkwater in Bretagne)
                          (2001/C 173/26)                                  in zaak C-278/99 (verzoek van de Hoge Raad der Neder-
                                                                           landen om een prejudiciële beslissing): Strafzaak tegen
                                                                                Georgius van der Burg (1)
                          (Procestaal: Frans)
                                                                           („Normen en technische voorschriften — Zendinrichtingen
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-          die niet van toegelaten type zijn — Reclame”)
                          dentie van het Hof)
In zaak C-266/99, Commissie van de Europese Gemeenschap-                                              (2001/C 173/27)
pen (gemachtigde: M. Nolin) tegen Franse Republiek (gemach-
tigden: K. Rispal-Bellanger en D. Colas), betreffende een
verzoek aan het Hof om vast te stellen dat de Franse
Republiek, door niet de nodige maatregelen te nemen om te                                          (Procestaal: Nederlands)
bewerkstelligen dat de kwaliteit van het oppervlaktewater dat
bestemd is voor de productie van drinkwater, in overeenstem-
ming is met de waarden die zijn vastgesteld ingevolge artikel 3            In zaak C-278/99, betreffende een verzoek aan het Hof
van richtlijn 75/440/EEG van de Raad van 16 juni 1975                      krachtens artikel 234 EG van de Hoge Raad der Nederlanden,
betreffende de vereiste kwaliteit van het oppervlaktewater dat             in de aldaar dienende strafzaak tegen Georgius van der Burg,
is bestemd voor productie van drinkwater in de lidstaten (PB               om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van artikel 1
L 194, blz. 26), de krachtens deze richtlijn, inzonderheid                 van richtlijn 83/189/EEG van de Raad van 28 maart 1983
artikel 4 ervan, op haar rustende verplichtingen niet is                   betreffende een informatieprocedure op het gebied van nor-
nagekomen, heeft het Hof (Zesde kamer), samengesteld als                   men en technische voorschriften (PB L 109, blz. 8), heeft het
volgt: C. Gulmann, kamerpresident, V. Skouris, J.-P. Puissochet,           Hof (Zesde kamer), samengesteld als volgt: C. Gulmann
R. Schintgen en F. Macken (rapporteur), rechters; advocaat-                (rapporteur), kamerpresident, V. Skouris, J.-P. Puissochet,
generaal: C. Stix-Hackl; griffier: L. Hewlett, administrateur, op          R. Schintgen en N. Colneric, rechters; advocaat-generaal:
8 maart 2001 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als               D. Ruiz-Jarabo Colomer; griffier: R. Grass, op 8 maart 2001
volgt:                                                                     een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:


title: Verzoek van het Bundesgerichtshof van 26 juni 1997 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Verbraucherschutzverein e.V. en Sektkellerei G. C. Kessler GmbH & Co. (Zaak C-303/97)

text:
18 . 10 . 97            NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    C 318/9
Verzoek van het Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien                    gelaedeerde alleen de deelstaat, en niet de staat in zijn
van 13 augustus 1997 om een prejudiciële beslissing in het                  geheel kan aanspreken ?
        geding tussen K. Konle en Republiek Oostenrijk
                         ( Zaak C-302/97 )
                            ( 97/C 318/15 )
                                                                       Verzoek van het Bundesgerichtshof van 26 juni 1997
Het Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien heeft bij
                                                                       om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Ver
beschikking van 13 augustus 1997, ingekomen ter griffie                braucherschutzverein e.V. en Sektkellerei G. C. Kessler
van het Hof van Justitie op 22 augustus 1997, in het                                              GmbH & Co .
geding tussen K. Konle en Republiek Oostenrijk, het Hof
van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht                                            ( Zaak C-303/97)
om een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:                                          ( 97/C 318/ 16 )
1 . Moeten de artikelen 6, 52 e.v. ( derde deel, titel III,            Het Bundesgerichtshof heeft bij beschikking van 26 juni
     hoofdstuk 2 ) en 73b e.v. ( derde deel , titel III,               1997, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
     hoofdstuk 4 ) van het EG-Verdrag en artikel 70 van de             25 augustus 1997, in het geding tussen Verbraucherschutz
     Akte van Toetreding ( Akte betreffende de toetredings            verein e.V. en Sektkellerei G. C. Kessler GmbH & Co ., het
     voorwaarden voor (. . .) de Republiek Oostenrijk (. . .)          Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen ver
     en de aanpassing van de Verdragen ) aldus worden uit             zocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende
     gelegd, dat:                                                      vragen betreffende de uitlegging van artikel 13 , lid 2 ,
                                                                       onder b ), van Verordening ( EEG ) nr. 2333/92 van de Raad
     a ) het feit dat verzoeker tijdens de geldingsduur van            van 13 juli 1992 tot vaststelling van de algemene voor
          het Tiroler Grundverkehrsgesetz 1993 het bewijs              schriften voor de omschrijving en de aanbiedingsvorm van
          verschuldigd was dat hij geen vakantieverblijf zou           mousserende wijn en mousserende wijn waaraan koolzuur
          inrichten, terwijl bij eigendomsverkrijging door een         gas is toegevoegd ('):
          eigen onderdaan de enkele verklaring overeenkom
          stig § 10, lid 2, zou hebben volstaan om de toe             1 . Volstaat voor de toepassing van het verbod van
          stemming van de Grundverkehrsbehörde te verkrij                  artikel 13 , lid 2, onder b ), van Verordening ( EEG )
          gen, welke toestemming hem werd geweigerd, en                     nr. 2333/92 het feit dat een woord van een ter
                                                                            omschrijving van de mousserende wijn gebruikt merk
     b ) het feit dat verzoeker zich ingevolge het Tiroler                  ( in casu : Hochgewachs ) kan worden verward met een
          Grundverkehrsgesetz 1996 — evenals thans ook                      gedeelte van de omschrijving van een niet voor de
          eigen onderdanen — reeds vóór de inschrijving van                 samenstelling van de cuvée van die mousserende wijn
          zijn eigendomsrecht , in het hypotheekregister aan                gebruikte wijn ( in casu : Riesling-Hochgewachs ), ook
          een toestemmingsprocedure moet onderwerpen,                       wanneer vaststaat dat het koopgedrag van de meeste
          waarbij de mogelijkheid om een verklaring met                     consumenten niet door misleidende informatie over de
          rechtsgevolg in te dienen, dat geen vakantieverblijf              aard van de cuvée is beïnvloed en dat de houder van
          zal worden ingericht, nu ook voor eigen onderda                  het merk geen bedrog wilde plegen ?
          nen is komen te vervallen,
                                                                       2 . In geval van een bevestigend antwoord op de eerste
     in strijd zijn met het Gemeenschapsrecht en verzoeker                  vraag, kan de commerciële eigendom, die de merkhou
     beletten een door het Gemeenschapsrecht gewaar                        der op grond van traditioneel, ongestoord gebruik van
     borgde fundamentele vrijheid uit te oefenen ?                          zijn merk op nationaal grondgebied heeft verworven
                                                                            als hoger rechtsbelang in de weg staan aan de toepas
2. Zo ja, is dan het Hof van Justitie in het kader van de                   sing van het verbod van artikel 13 , lid 2, onder b ), van
     procedure van artikel 177 van het EG-Verdrag ook                       die verordening ?
     bevoegd te beoordelen of een schending van het
     Gemeenschapsrecht „ voldoende gekwalificeerd " is ( in            (') PB L 231 van 13 . 8 . 1992, blz. 9 .
     de zin van bijvoorbeeld de rechtsoverwegingen in het
     arrest van het Hof van 5 maart 1996, Brasserie de
     Pêcheur tegen Bondsrepubliek Duitsland )?
3 . Bij een bevestigend antwoord op de vragen 1 en 2 : is              Hogere voorziening, op 26 augustus 1997 ingesteld door
     de schending „ voldoende gekwalificeerd "?                        F. Carbajo Ferrero tegen het arrest, op 12 juni 1997 in
                                                                       zaak T-237/95 tussen F. Carbajo Ferrero en Europees Par
4 . Wordt aan het beginsel van aansprakelijkheid van de                lement gewezen door de Eerste Kamer van het Gerecht
     lidstaten voor schade die een particulier door schen                 van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen
     ding van het Gemeenschapsrecht wordt toegebracht,                                        ( Zaak C-304/97 P )
     bij juiste uitlegging van artikel 5 van het EG-Verdrag
     ook dan recht gedaan, wanneer in het nationale aan                                          ( 97/C 318/ 17 )
     sprakelijkheidsrecht van een federaal gestructureerde
     lidstaat ten aanzien van schending die aan een deel              Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
     staat moet worden toegerekend, de regel geldt dat de              is op 26 augustus 1997 hogere voorziening ingesteld door


title: Beschikking van het Hof (Tweede kamer) van 14 juli 2005 in zaak C-52/04 (verzoek van het Bundesverwaltungsgericht om een prejudiciële beslissing): Personalrat der Feuerwehr Hamburg tegen Leiter der Feuerwehr Hamburg (Artikel 104, lid 3, Reglement voor de procesvoering — Sociale politiek — Bescherming van veiligheid en gezondheid van werknemers — Richtlijnen 89/391/EEG en 93/104/EG — Werkingssfeer — Interventie-eenheid van openbare brandweer — Daaronder begrepen — Voorwaarden)

text:
               3.9.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 217/23

      BESCHIKKING VAN HET HOF

   (Tweede kamer)
   van 14 juli 2005
   in zaak C-52/04 (verzoek van het Bundesverwaltungsgericht om een prejudiciële beslissing): Personalrat der Feuerwehr Hamburg tegen Leiter der Feuerwehr Hamburg (1)

   (Artikel 104, lid 3, Reglement voor de procesvoering - Sociale politiek - Bescherming van veiligheid en gezondheid van werknemers - Richtlijnen 89/391/EEG en 93/104/EG - Werkingssfeer - Interventie-eenheid van openbare brandweer - Daaronder begrepen - Voorwaarden)
   (2005/C 217/44)
   Procestaal: Duits
   In zaak C-52/04, betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 234 EG, ingediend door het Bundesverwaltungsgericht (Duitsland) bij beslissing van 17 december 2003, ingekomen bij het Hof op 10 februari 2004, in de procedure: Personalrat der Feuerwehr Hamburg tegen Leiter der Feuerwehr Hamburg, heeft het Hof (Tweede kamer), samengesteld als volgt: C. W. A. Timmermans, kamerpresident, C. Gulmann, R. Schintgen (rapporteur), J. Makarczyk en J. Klučka, rechters; advocaat-generaal: D. Ruiz-Jarabo Colomer; griffier: R. Grass, op 14 juli 2005 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:
   Artikel 2 van richtlijn 89/391/EEG van de Raad van 12 juni 1989 betreffende de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid van de werknemers op het werk, en artikel 1, lid 3, van richtlijn 93/104/EG van de Raad van 23 november 1993 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd, moeten aldus worden uitgelegd dat:

               —

               de werkzaamheden van de interventie-eenheden van een openbare brandweer zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is, normalerwijze binnen de werkingssfeer van deze richtlijnen vallen, zodat artikel 6, lid 2, van richtlijn 93/104 zich er in beginsel tegen verzet dat de maximale wekelijkse arbeidstijd van 48 uur, met inbegrip van de beschikbaarheidsdienst (wachtdienst), wordt overschreden;

               —

               een dergelijke overschrijding echter mogelijk is in uitzonderlijke omstandigheden die dermate ernstig en van dermate grote omvang zijn dat het doel van het verzekeren van de goede werking van de diensten die noodzakelijk zijn voor de bescherming van openbare belangen, zoals de openbare orde en veiligheid en de volksgezondheid, tijdelijk voorrang krijgt boven het doel van het waarborgen van de veiligheid en de gezondheid van de bij de interventie- en reddingseenheden aangestelde werknemers; echter zelfs in een dergelijke uitzonderlijke situatie moeten de doelen van richtlijn 89/391 zo veel mogelijk worden verwezenlijkt.

      (1)  PB C 94 van 17.04.2004.


title: Zaak T-372/00: Beroep, op 11 december 2000 ingesteld door M. Campolargo tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
10.2.2001             NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                        C 45/23
Middelen en voornaamste argumenten                                      Middelen en voornaamste argumenten
                                                                        Verzoeker in deze zaak, dezelfde als die in zaak T-91/00 (1),
Betrokken merk:               woordmerk „UltraPlus” — aan-
                                                                        komt op tegen de weigering van het Afwikkelingsbureau van
                              vraagnr. 716 597
                                                                        het ziekenfonds te Luxemburg om de kosten te vergoeden die
                                                                        hij tijdens het eerste semester van 2000 heeft gemaakt voor
Waar of dienst:               klasse 21 (plastic materialen te          diensten verleend door verplegend personeel in de zin van
                              gebruiken in magnetrons, hete-            artikel 1, eerste alinea, van punt X van bijlage I bij de Regeling
                              lucht- en traditionele ovens)             inzake de ziektekostenverzekering, die een van zijn zonen
                                                                        nodig had. Het Afwikkelingsbureau heeft die diensten daaren-
Bij de kamer van beroep       weigering van inschrijving door           tegen aangemerkt als „ziekenoppas” in de zin van artikel 1,
bestreden beslissing:         de onderzoeker                            tweede aleina, sub c en d, van punt X van de bijlage bij die
                                                                        regeling.
Middelen:                     schending van artikel 7, lid 1,
                              sub b en c, van verordening (EG)          De middelen en voornaamste argumenten zijn nagenoeg
                              nr. 40/94                                 dezelfde als die in zaak T-91/00.
                                                                        (1) PB C 176 van 24.6.2000, blz. 24.
                                                                        Beroep, op 11 december 2000 ingesteld door M. Cam-
Beroep, op 27 november 2000 ingesteld door A. Kind                      polargo tegen Commissie van de Europese Gemeenschap-
   tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen                                                        pen
                       (Zaak T-362/00)                                                           (Zaak T-372/00)
                        (2001/C 45/48)                                                             (2001/C 45/49)
                                                                                (Procestaal: Frans)
                      (Procestaal: Italiaans)
                                                                        Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-               schappen is op 11 december 2000 beroep tegen Commissie
schappen is op 27 november 2000 beroep tegen Commissie                  van de Europese Gemeenschappen ingesteld door M. Cam-
van de Europese Gemeenschappen ingesteld door A. Kind,                  polargo, wonende te Kraainem (België), vertegenwoordigd
vertegenwoordigd door G. Marchesini, advocaat te Vicenza,               door C. Mourato, advocaat te Brussel.
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van
E. Arendt, advocaat aldaar, Rue Mathias Hardt 8-10.
                                                                        Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:                       —     nietig te verklaren het besluit van het TABG van 15 fe-
                                                                              bruari 2000 houdende intrekking van de aanstelling van
                                                                              verzoeker als hoofd van de eenheid ex-DG XIII/G/2 en
—    de bestreden maatregelen nietig te verklaren wegens                      van diens bevordering tot de rang A 3, en het stilzwijgend
     onrechtmatige en verkeerde toepassing van het vergoe-                    genomen besluit van het TABG van 12 september 2000
     dingsstelsel;                                                            houdende afwijzing van verzoekers klacht;
—    de Commissie ertoe te veroordelen, de vergoeding zoals             —     verweerster krachtens artikel 87, lid 2, van het Reglement
     in het verleden te verrichten op basis van de door de                    voor de procesvoering van het Gerecht in de kosten van
     verzekerde overgelegde facturen van kosten van parame-                   het geding alsmede krachtens artikel 91, sub b, van dat
     dische hulp;                                                             reglement in de in verband met de procedure gemaakte
                                                                              noodzakelijke kosten, in het bijzonder de kosten van
                                                                              domiciliekeuze, de reis- en verblijfkosten en de honoraria
—    verweerster in de kosten van het geding te verwijzen.                    en kosten van advocaten te verwijzen;
 ---pagebreak--- C 45/24                NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  10.2.2001
Middelen en voornaamste argumenten                                      Verzoeksters concluderen dat het het Gerecht behage:
Verzoeker verklaart, dat hij in augustus 1999 in kennis werd            —     nietig te verklaren het besluit van 12 januari 2000,
gesteld van zijn aanstelling als hoofd van eenheid DG/XIII/G/2                houdende afwijzing van het op 24 september 1999 door
met bevordering tot de rang A 3, maar dat de directeur-                       D. Dubigh ingediende verzoek tot aanpassing van haar
generaal Personeelszaken hem in februari 2000 aankondigde,                    rechtspositie, door toekenning van de status van tijdelijk
dat hij had besloten die besluiten te in te trekken op klacht van             functionaris met ingang van 12 mei 1997, met toeken-
een ambtenaar die ook naar die post had gesolliciteerd. In de                 ning van de daaraan verbonden rechten;
onderhavige zaak komt verzoeker op tegen dat intrekkingsbes-
luit.                                                                   —     nietig te verklaren het besluit van 12 januari 2000,
                                                                              houdende afwijzing van het op 24 september 1999 door
Hij stelt, dat het ingetrokken besluit:                                       T. Zaur-Gora ingediende verzoek tot aanpassing van haar
                                                                              rechtspositie, door toekenning van de status van tijdelijk
—     niet in strijd met artikel 45 Ambtenarenstatuut of met de               functionaris met ingang van 22 mei 1997, met toeken-
      kennisgevingen van vacature 07 van 2 februari 2000 was                  ning van de daaraan verbonden rechten;
      genomen, daar die regels nauwgezet in acht zijn genomen
      gelet op de anciënniteitsvoorwaarden om voor bevorde-             —     verweerster in de kosten te verwijzen.
      ring in aanmerking te komen;
—     niet berust op een kennelijk verkeerde beoordeling bij de         Middelen en voornaamste argumenten
      vergelijking van de verdiensten en de beoordelingsrappor-
      ten of op schending van de omstreden kennisgevingen
      van vacature; en                                                  Verzoeksters hebben naar eigen zeggen sinds 12 respectievelijk
                                                                        22 mei 1997 onafgebroken dezelfde functie van secretares-
—     door het TAGB niet met misbruik van procedure was                 se/typiste uitgeoefend bij dezelfde dienst, in de ambtelijke
      genomen.                                                          hoedanigheid van achtereenvolgens interimair functionaris en
                                                                        hulpfunctionaris. De formele aard van hun contracten en de
                                                                        door partijen daaraan gegeven kwalificatie zijn volgens hen
Verder stelt hij met betrekking tot het bestreden besluit:
                                                                        van geen enkele invloed op de feitelijke situatie.
—     schending van de rechten van de verdediging;
                                                                        Voor de door verzoeksters verrichte taak is de continuïteit
—     niet-nakoming van de motiveringsplicht;                           ervan het kenmerkende element, en voor de door hen vervulde
                                                                        functie de duurzaamheid ervan.
—     schending van het beginsel van bescherming van het
      gewettigd vertrouwen;
                                                                        Tot staving van hun vorderingen stellen verzoeksters
—     schending van het beginsel van gelijke behandeling, het           schending van de beginselen van goed bestuur en goed
      evenredigheidsbeginsel en het beginsel van goed bestuur.          personeelsbeheer, alsmede misbruik van bevoegdheid.
Beroep, op 11 december 2000 ingesteld door D. Dubigh
en T. Zaur-Gora tegen Commissie van de Europese                         Beroep, op 19 december 2000 ingesteld door C. Morello
                        Gemeenschappen                                   tegen de Commissie van de Europese Gemeenschappen
                         (Zaak T-375/00)                                                        (Zaak T-378/00)
                          (2001/C 45/50)                                                         (2001/C 45/51)
                         (Procestaal: Frans)
                                                                                (Procestaal: Frans)
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 11 december 2000 beroep ingesteld tegen                  Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
Commissie van de Europese Gemeenschappen door D. Dubigh,                schappen is op 19 december 2000 beroep ingesteld tegen de
wonende te Brussel, en T. Zaur-Gora, wonende te Lodelinsart             Commissie van de Europese Gemeenschappen door C. Morello,
(België), vertegenwoordigd door J.-N. Louis en V. Peere,                wonende te Brussel, vertegenwoordigd door J. Sambon en
advocaten te Brussel.                                                   P.-P. Van Gehuchten, advocaten te Brussel.


title: Zaak T-413/06 P: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 4 september 2008 — Gualtieri/Commissie ( Hogere voorziening — Gedetacheerd nationaal deskundige — Verwijzingsbeschikking — Beslissing waartegen hogere voorziening kan worden ingesteld — Niet-ontvankelijkheid )

text:
               25.10.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 272/25

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 4 september 2008 — Gualtieri/Commissie
   (Zaak T-413/06 P) (1)

   („Hogere voorziening - Gedetacheerd nationaal deskundige - Verwijzingsbeschikking - Beslissing waartegen hogere voorziening kan worden ingesteld - Niet-ontvankelijkheid’)
   (2008/C 272/46)
   Procestaal: Italiaans
   Partijen

      Rekwirante: Claudia Gualtieri (Brussel, België) (vertegenwoordigers: P. Gualtieri en M. Gualtieri, advocaten)

      Andere partij in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: J. Currall, gemachtigde, bijgestaan door G. Faedo, advocaat)
   Voorwerp
   Hogere voorziening tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Eerste kamer) van 9 oktober 2006, Gualtieri/Commissie (F-53/06, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie), en strekkende tot vernietiging van die beschikking
   Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Gualtieri zal haar eigen kosten dragen alsmede de kosten die de Commissie in het kader van deze hogere voorziening heeft gemaakt.

      (1)  PB C 42 van 24.2.2007.


title: Zaak C-423/11 P: Hogere voorziening ingesteld op 11 augustus 2011 door de Republiek Polen tegen de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 23 mei 2011 in zaak T-226/10, Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej/Commissie

text:
               22.10.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 311/22

         Hogere voorziening ingesteld op 11 augustus 2011 door de Republiek Polen tegen de beschikking van het Gerecht (Zevende kamer) van 23 mei 2011 in zaak T-226/10, Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej/Commissie
   (Zaak C-423/11 P)
   2011/C 311/38
   Procestaal: Pools

      Partijen

      Rekwirante: Republiek Polen (vertegenwoordiger: M. Szpunar, gemachtigde)

      Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej

      Conclusies

               —

               de beschikking van het Gerecht van de Europese Unie van 23 mei 2011 in zaak T-226/10 volledig vernietigen.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Grond voor de verwerping van het beroep was het feit dat de advocaten die de Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (voorzitter van de dienst Elektronische communicatie) vertegenwoordigden, bij deze dienst in dienstbetrekking waren. Volgens het Gerecht sloot dit de mogelijkheid uit dat de verzoekende partij voor het Gerecht door hen werd vertegenwoordigd. De Poolse regering voert met betrekking tot de bestreden beschikking de volgende grieven aan:

               In de eerste plaats heeft het Gerecht artikel 19, derde en vierde alinea, van het Statuut van het Hof geschonden door deze bepaling onjuist uit te leggen. De rechtsbepalingen van de Europese Unie harmoniseren de toelaatbare vormen van het verstrekken van juridische diensten niet. Ook artikel 19 van het Statuut bevat ter zake geen beperkingen, maar verwijst rechtstreeks naar de nationale bepalingen. Volgens de Republiek Polen biedt artikel 19 van het Statuut geen grondslag om advocaten die op basis van een arbeidsovereenkomst juridische diensten verlenen, in het algemeen en willekeurig het recht te ontnemen om een partij voor het Hof van Justitie te vertegenwoordigen, aangezien de Poolse bepalingen de onafhankelijkheid van deze advocaten ten volle waarborgen.

               In de tweede plaats is er sprake van schending van het evenredigheidsbeginsel als bedoeld in artikel 5, lid 4, VEU. Volgens de Poolse regering gaat de uitsluiting van de mogelijkheid van vertegenwoordiging van een partij door een advocaat die bij haar in dienstbetrekking is, verder dan wat nodig is ter verwezenlijking van de doelstelling van de verlening van juridische diensten aan de partij door onafhankelijke advocaten. Er bestaan minder restrictieve materiële en formele middelen waarmee deze doelstelling kan worden verwezenlijkt, in het bijzonder nationale regelingen inzake de beginselen van de beroepsuitoefening en de beroepsethiek.

               In de derde plaats is er sprake van een procedurefout wegens ontoereikende motivering. Volgens de Poolse regering heeft het Gerecht de beschikking in zaak T-226/10 ontoereikend gemotiveerd. In het bijzonder is het Gerecht niet ingegaan op de specifieke kenmerken van de juridische band tussen de advocaten en de Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej.


title: Zaak C-368/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Korkein hallinto-oikeus (Finland) op 14 juli 2015 — Ilves Jakelu Oy/Lii

text:
               21.9.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 311/34

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Korkein hallinto-oikeus (Finland) op 14 juli 2015 — Ilves Jakelu Oy/Lii
   (Zaak C-368/15)
   (2015/C 311/40)
   Procestaal: Fins

      Verwijzende rechter

   Korkein hallinto-oikeus

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Ilves Jakelu Oy

      Verwerende partij: Liikenne- ja viestintäministeriö

      Prejudiciële vragen

               1)

               Dient bij de uitlegging van artikel 9 van postrichtlijn 97/67/EG (1), zoals gewijzigd bij de richtlijnen 2002/39/EG (2) en 2008/6/EG (3), de distributie van postzendingen van contractklanten beschouwd worden als een buiten de werkingssfeer van de universele dienst vallende dienst in de zin van lid 1 van het artikel of als een binnen de werkingssfeer van de universele dienst vallende dienst in de zin van lid 2 van het artikel, wanneer het postbedrijf met zijn klanten de voorwaarden van de distributie van de postzendingen overeenkomt en aan de klanten een individueel overeengekomen vergoeding in rekening brengt?

               2)

               Wanneer de bovenbedoelde distributie van postzendingen van contractklanten een buiten de werkingssfeer van de universele dienst vallende dienst is, dienen artikel 9, lid 1, en artikel 2, punt 14, van de richtlijn dan aldus te worden uitgelegd dat in omstandigheden als in het hoofdgeding voor het aanbieden van dergelijke postdiensten een individuele vergunning als bedoeld in de postilaki (postwet) kan worden voorgeschreven?

               3)

               Wanneer de bovenbedoelde distributie van postzendingen van contractklanten een buiten de werkingssfeer van de universele dienst vallende dienst is, dient artikel 9, lid 1, dan aldus te worden uitgelegd dat aan de vergunning voor de betrokken diensten uitsluitend voorwaarden kunnen worden verbonden om de naleving van de in artikel 2, punt 19, van de postrichtlijn bedoelde essentiële eisen te waarborgen en dat er aan de vergunning voor de betrokken diensten geen voorwaarden inzake de kwaliteit, de beschikbaarheid en de prestaties van de diensten in de zin van in richtlijn 9, lid 2, kunnen worden verbonden?

               4)

               Wanneer aan de hierboven bedoelde vergunning betreffende de distributie van postzendingen van contractklanten uitsluitend voorwaarden kunnen worden verbonden om de naleving van de essentiële eisen te waarborgen, kunnen dan voorwaarden als die in het hoofdgeding betreffende de levering van de postdienst, de frequentie van de distributie van de zendingen, service inzake adreswijziging en onderbreking van de bezorging, de codering van de zendingen alsmede de ophaalpunten, beschouwd worden als essentiële eisen in de zin van artikel 2, punt 19, en noodzakelijk om de naleving van de essentiële eisen te waarborgen in de zin van artikel 9, lid 1?

      (1)  Richtlijn 97/67/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 december 1997 betreffende gemeenschappelijke regels voor de ontwikkeling van de interne markt voor postdiensten in de Gemeenschap en de verbetering van de kwaliteit van de dienst (PB L 15, van 21.1.1998, blz. 14).

      (2)  Richtlijn 2002/39/EG van het Europees Parlement en de Raad van 10 juni 2002 tot wijziging van richtlijn 97/67/EG met betrekking tot de verdere openstelling van de postmarkt in de Gemeenschap voor mededinging (PB L 176, blz. 21).

      (3)  Richtlijn 2008/6/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 februari 2008 tot wijziging van richtlijn 97/67/EG wat betreft de volledige voltooiing van de interne markt voor postdiensten in de Gemeenschap (PB L 52, blz. 3).


title: Zaak C-79/02: Verzoek van de President van het Dioikitiko Efeteio Athinon van 31 januari 2002 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Griekse Staat, vertegenwoordigd door het belastingkantoor Athene 4, en Katina Petrova

text:
C 144/14             NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     15.6.2002
het Hof van Justitie op 4 maart 2002, in het geding tussen             De vragen en de motivering zijn identiek aan die in zaa C-78/
Herbert Karner, Industrie-auktionen GmbH en Troostwijk                 02.
GesmbH, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschap-
pen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende
vraag:
„Moet artikel 28 EG aldus worden uitgelegd, dat het in de weg
staat aan een nationale regeling die, los van het waarheidsgehal-
te van de mededeling, elke verwijzing naar de oorsprong van
de goederen uit een failliete boedel verbiedt, wanneer in
openbare aankondigingen of in mededelingen die voor een
ruime kring van personen bedoeld zijn, de verkoop wordt                Verzoek van het Oberste Gerichtshof van de Republiek
aangekondigd van goederen die uit een failliete boedel afkom-          Oostenrijk van 31 januari 2002 om een prejudiciële
stig zijn, maar daarvan geen deel meer uitmaken?”                      beslissing in het geding tussen Eurokeramik Gesellschaft
                                                                       mbH & Co KG en Gemeinnützige Salzburger Wohnbau-
                                                                                gesellschaft mbH
                                                                                (Zaak C-81/02)
Verzoek van de President van het Dioikitiko Efeteio
Athinon van 31 januari 2002 om een prejudiciële beslis-                                         (2002/C 144/23)
sing in het geding tussen Griekse Staat, vertegenwoordigd
  door het belastingkantoor Athene 4, en Katina Petrova
                         (Zaak C-79/02)                                Het Oberste Gerichtshof van de Republiek Oostenrijk heeft bij
                                                                       beschikking van 21 januari 2002, ingekomen ter griffie van
                        (2002/C 144/21)                                het Hof van Justitie op 11 maart 2002, in het geding tussen
                                                                       Eurokeramik Gesellschaft mbH & Co KG en Gemeinnützige
                                                                       Salzburger Wohnbaugesellschaft mbH, het Hof van Justitie van
De President van het Dioikitiko Efeteio Athinon heeft bij              de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
beschikking van 31 januari 2002, ingekomen ter griffie van             beslissing over de navolgende vragen:
het Hof van Justitie op 11 maart 2002, in het geding tussen
Griekse Staat, vertegenwoordigd door het belastingkantoor              1.    Vervult een in de rechtsvorm van een Gesellschaft mbH
Athene 4, en Katina Petrova, het Hof van Justitie van de                     opgerichte gemeinnützige Wohnbauvereinigung met
Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële                         twee territoriale lichamen als aandeelhouders haar in
beslissing over de navolgende vragen:                                        de oprichtingsakte bepaalde taken, te weten sociale
                                                                             woningbouw in het algemeen belang, op niet-commer-
De vragen en de motivering zijn identiek aan die in                          ciële wijze en moet zij derhalve als een publiekrechtelijke
zaak;nbsp;C-78/02.                                                           instelling in de zin van artikel 1, sub b, van richtlijn 93/
                                                                             37/EEG (1) van de Raad van 14 juni 1993 betreffende de
                                                                             coördinatie van de procedures voor het plaatsen van
                                                                             overheidsopdrachten voor de uitvoering van werken,
                                                                             worden aangemerkt wanneer zij haar bedrijfsactiviteit
                                                                             met een beperkt winstoogmerk uitoefent en daarbij zowel
                                                                             aan de algemene mededinging als aan de mededinging
Verzoek van de President van het Dioikitiko Efeteio                          tussen gemeinnützige Wohnbauvereinigungen onderling
Athinon van 31 januari 2002 om een prejudiciële beslis-                      onderhevig is, van de overheid subsidies ontvangt en aan
sing in het geding tussen Griekse Staat, vertegenwoordigd                    bijzonder toezicht van de overheid onderworpen is?
 door het belastingkantoor Athene 4, en Loukas Vlachos
                                                                       2.    Staat het gemeenschapsrecht eraan in de weg dat een
                         (Zaak C-80/02)
                                                                             nationale aanbestedingsregeling de aanbestedende dienst
                                                                             toestaat een inschrijver zonder motivering uit te sluiten
                        (2002/C 144/22)                                      van een procedure voor het plaatsen van een overheidsop-
                                                                             dracht waarvan de waarde de communautaire drempel
                                                                             niet overschrijdt en niet groter is dan het bagatelbedrag
De President van het Dioikitiko Efeteio Athinon heeft bij                    van ongeveer 10 000 EUR?
beschikking van 31 januari 2002, ingekomen ter griffie van
het Hof van Justitie op 11 maart 2002, in het geding tussen
Griekse Staat, vertegenwoordigd door het belastingkantoor              (1) PB L 199, 1993, blz. 54.
Athene 4, en Loukas Vlachos, het Hof van Justitie van de
Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
beslissing over de navolgende vragen:


title: Zaak C-137/08: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 9 november 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Budapesti II. és III. Kerületi Bíróság — Republiek Hongarije) — VB Pénzügyi Lízing Zrt./Ferenc Schneider (Richtlijn 93/13/EEG — Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten — Beoordelingscriteria — Ambtshalve onderzoek door nationale rechter van oneerlijk karakter van forumkeuzebeding — Artikel 23 van het Statuut van het Hof)

text:
               15.1.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 13/2

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 9 november 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Budapesti II. és III. Kerületi Bíróság — Republiek Hongarije) — VB Pénzügyi Lízing Zrt./Ferenc Schneider
   (Zaak C-137/08) (1)

   (Richtlijn 93/13/EEG - Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten - Beoordelingscriteria - Ambtshalve onderzoek door nationale rechter van oneerlijk karakter van forumkeuzebeding - Artikel 23 van het Statuut van het Hof)
   2011/C 13/02
   Procestaal: Hongaars

      Verwijzende rechter

   Budapesti II. és III. Kerületi Bíróság

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: VB Pénzügyi Lízing Zrt.

      Verwerende partij: Ferenc Schneider

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Budapesti II. és III. Kerületi Bíróság — Uitlegging van artikel 23, eerste alinea, van het protocol betreffende het statuut van het Hof van Justitie, en van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB L 95, blz. 29) — Forumkeuzebeding waarbij een rechterlijke instantie wordt aangewezen waarvan de plaats van vestiging dichter bij die van de verkoper dan die van de consument ligt — Bevoegdheid van de nationale rechter om in het kader van het onderzoek van zijn bevoegdheid ambtshalve te toetsen of een forumkeuzebeding oneerlijk is — Criteria ter beoordeling van het oneerlijke karakter van het beding

      Dictum

               1)

               Artikel 23, eerste alinea, van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie verzet zich niet tegen een nationale wettelijke regeling die bepaalt dat de rechter die een prejudiciële verwijzingsprocedure inleidt, hierover ambtshalve gelijktijdig de minister van Justitie van de betrokken lidstaat informeert.

               2)

               Artikel 267 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat de bevoegdheid van het Hof van Justitie van de Europese Unie betrekking heeft op de uitlegging van het begrip „oneerlijk beding”, als bedoeld in artikel 3, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten, en in de bijlage daarbij, alsmede op de criteria die de nationale rechter kan of moet toepassen wanneer hij een contractueel beding toetst aan die richtlijn, met dien verstande dat het aan die rechter staat om, rekening houdend met die criteria, zich in het licht van de omstandigheden van het betrokken geval uit te spreken over de concrete kwalificatie van een bepaald contractueel beding.

               3)

               De nationale rechter is verplicht om ambtshalve maatregelen van instructie te nemen teneinde te kunnen vaststellen of een in een overeenkomst tussen een verkoper en een consument opgenomen exclusief territoriaal forumkeuzebeding dat het voorwerp vormt van het aan hem voorgelegde geding, binnen de werkingsfeer van richtlijn 93/13 valt, en zo ja, ambtshalve te toetsen of een dergelijk beding eventueel oneerlijk is.

      (1)  PB C 183 van 19.07.2008.


title: Zaak T-805/14: Beroep ingesteld op 9 december 2014 — Stagecoach Group/BHIM (MEGABUS.COM)

text:
               2.2.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 34/44

         Beroep ingesteld op 9 december 2014 — Stagecoach Group/BHIM (MEGABUS.COM)
   (Zaak T-805/14)
   (2015/C 034/53)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Stagecoach Group plc (Perth, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordiger: G. Jacobs, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

      Gegevens betreffende de procedure voor het BHIM

      Betrokken merk: gemeenschapswoordmerk „MEGABUS.COM” inschrijvingsaanvraag nr. 1 1 1 31  216

      Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 7 oktober 2014 in zaak R 1894/2013-4

      Conclusies

               —

               de bestreden beslissing vernietigen;

               —

               gelasten dat gemeenschapsmerk nr. 1 1 1 31  216„MEGABUS.COM” wordt ingeschreven voor alle waren en diensten, of ten dele voor bepaalde waren en diensten;

               —

               subsidiair, gelasten dat gemeenschapsmerk nr. 1 1 1 31  216„MEGABUS.COM” ten minste ten dele wordt ingeschreven voor „vervoerdiensten voor passagiers” waarvoor het bewijs van verkregen onderscheidend vermogen is geleverd;

               —

               het BHIM te verwijzen in de kosten.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 7, lid 1, sub c, en artikel 7, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009.


title: Zaak C-406/11 P: Hogere voorziening ingesteld op 29 juli 2011 door Atlas Transport GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 16 mei 2011 in zaak T-145/08, Atlas Transport GmbH/Harmonisatiebureau voor de Interne Markt (Merken, Tekeningen en Modellen); andere partij: Atlas Air Inc.

text:
               22.10.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 311/20

         Hogere voorziening ingesteld op 29 juli 2011 door Atlas Transport GmbH tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 16 mei 2011 in zaak T-145/08, Atlas Transport GmbH/Harmonisatiebureau voor de Interne Markt (Merken, Tekeningen en Modellen); andere partij: Atlas Air Inc.
   (Zaak C-406/11 P)
   2011/C 311/33
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Rekwirante: Atlas Transport GmbH (vertegenwoordiger: K. Schmidt Hern, Rechtsanwalt)

      Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) en Atlas Air Inc.

      Conclusies

               —

               vernietiging van het arrest van het Gerecht van 16 mei 2011 in zaak T-145/08;

               —

               vernietiging van de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 24 januari 2008 (zaak R 1023/2007-1);

               —

               verwijzing van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) in de kosten van de twee procedures.

      Middelen en voornaamste argumenten

   In de bestreden beslissing hebben het BHIM en het Gerecht artikel 59, derde volzin, van de verordening inzake het gemeenschapsmerk (oude versie) geschonden. Dat artikel regelt de motiveringsplicht van een beroep. Het BHIM en het Gerecht hebben in de bestreden beslissing tevens artikel 60 van deze verordening, juncto regel 20, lid 7, van de uitvoeringsverordening evenals algemeen aanvaarde rechtsbeginselen van de lidstaten geschonden. De procedure voor het BHIM had moeten worden opgeschort zodat de beroepstermijn niet zou zijn verstreken.