201807130342004012018/C 268/283052018CJC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180504222321Zaak C-305/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (Italië) op 4 mei 2018 — Associazione „Verdi Ambiente e Società — Aps Onlus” e.a./Presidente del Consiglio dei Ministri e.a.
 ---documentbreak--- C2682018NL2210120180504NL0028221232Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (Italië) op 4 mei 2018 — Associazione „Verdi Ambiente e Società — Aps Onlus” e.a./Presidente del Consiglio dei Ministri e.a.
   (Zaak C-305/18)2018/C 268/28Procestaal: Italiaans
      Verwijzende rechter

   Tribunale amministrativo regionale per il Lazio

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Associazione „Verdi Ambiente e Società — Aps Onlus”, VAS — Aps Onlus, Associazione di Promozione Sociale „Movimento Legge Rifiuti Zero per l’Economia Circolare”

      Verwerende partijen: Presidente del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Regione Lazio, Regione Toscana, Regione Lombardia

      Prejudiciële vragen

            1)

            Staan de artikelen 4 en 13 van richtlijn 2008/98/EG (
                  1
               ), samen met de overwegingen 6, 8, 28 en 31, in de weg aan de nationale primaire wetgeving en de secundaire uitvoeringsregeling — te weten artikel 35, lid 1, van decreto legislativo nr. 133/2014, zoals omgezet in legge nr. 164/2014, en het decreto del Presidente del Consiglio dei Ministri van 10 augustus 2016, gepubliceerd in Gazzetta Ufficiale della Repubblica Italiana nr. 233 van 5 oktober 2016 — voor zover daarin alleen de verbrandingsinstallaties die volgens de toelichting in de bijlagen en de tabellen bij het decreto del Presidente del Consiglio dei Ministri in aanmerking worden genomen, worden aangemerkt als infrastructuur en strategische inrichtingen van prominent nationaal belang, waarmee een geïntegreerd en modern stelsel voor het beheer van stedelijk en soortgelijk afval tot stand wordt gebracht en nationale zelfvoorziening wordt gegarandeerd, aangezien de nationale wetgever een dergelijke kwalificatie niet eveneens heeft toegekend aan installaties voor de behandeling van afvalstoffen met het oog op recycling en hergebruik, ondanks dat deze behandelingen in de afvalhiërarchie van de genoemde richtlijn een hogere prioriteit hebben?
            Subsidiair, indien de vorige vraag ontkennend wordt beantwoord: staan de artikelen 4 en 13 van richtlijn 2008/98/EG in de weg aan de nationale primaire wetgeving en de secundaire uitvoeringsregeling — te weten artikel 35, lid 1, van decreto legislativo nr. 133/2014, zoals omgezet in legge nr. 164/2014, en het decreto del Presidente del Consiglio dei Ministri van 10 augustus 2016, gepubliceerd in Gazzetta Ufficiale della Repubblica Italiana nr. 233 van 5 oktober 2016 — voor zover verbrandingsinstallaties voor stedelijk afval daarin worden gekwalificeerd als infrastructuur en strategische inrichtingen van prominent belang met het doel verdere inbreukprocedures wegens niet-uitvoering van de Europese regelgeving op dit gebied te voorkomen en overbodig te maken, en het storten van afval te beperken?

            2)

            Staan de artikelen 2, 3, 4, 6, 7, 8, 9, 10, 11 en 12 van richtlijn 2001/42/EG (
                  2
               ), ook in onderlinge samenhang gelezen, in de weg aan de toepassing van de nationale primaire wetgeving en de secundaire uitvoeringsregeling — te weten artikel 35, lid 1, van decreto legislativo nr. 133/2014, zoals omgezet in legge nr. 164/2014, en het decreto del Presidente del Consiglio dei Ministri van 10 augustus 2016, gepubliceerd in Gazzetta Ufficiale della Repubblica Italiana nr. 233 van 5 oktober 2016 — voor zover daarin is bepaald dat de Presidente del Consiglio dei Ministri bij eigen besluit de capaciteit van de bestaande verbrandingsinstallaties kan verhogen, en het aantal, de capaciteit en de regio van vestiging kan bepalen van de verbrandingsinstallaties met energieterugwinning voor stedelijk en soortgelijk afval die moeten worden gebouwd om in de vastgestelde resterende behoefte te voorzien, met het oogmerk geleidelijk een sociaal-economisch evenwicht tussen gebieden van het nationale grondgebied tot stand te brengen, en met inachtneming van de doelstellingen voor gescheiden inzameling van afval en recycling, zonder dat in deze regeling is bepaald dat bij de opstelling van het plan dat uit het decreto del Presidente del Consiglio dei Ministri voortvloeit de regeling betreffende strategische milieubeoordeling als bedoeld in de genoemde richtlijn 2001/42/EG wordt toegepast?

      (
         1
      )	Richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 betreffende afvalstoffen en tot intrekking van een aantal richtlijnen (PB 2008, L 312, blz. 3).
   (
         2
      )	Richtlijn 2001/42/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2001 betreffende de beoordeling van de gevolgen voor het milieu van bepaalde plannen en programma’s (PB 2001, L 197, blz. 30).


201807130412004252018/C 268/14492017CJC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180606111111Zaak C-49/17: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 6 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Østre Landsret — Denemarken) — Koppers Denmark ApS/Skatteministeriet (Prejudiciële verwijzing — Richtlijn 2003/96/EG — Heffing van belasting over energieproducten en elektriciteit — Artikel 21, lid 3 — Belastbaar feit — Verbruik van energieproducten die zijn geproduceerd binnen een bedrijf dat energieproducten produceert — Energieproducten gebruikt voor andere doeleinden dan als motor- of verwarmingsbrandstof — Verbruik van oplosmiddel als brandstof in installaties voor teerdistillatie)
 ---documentbreak--- C2682018NL1110120180606NL0014111111Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 6 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Østre Landsret — Denemarken) — Koppers Denmark ApS/Skatteministeriet
   (Zaak C-49/17) (
         1
      )
   „(Prejudiciële verwijzing — Richtlijn 2003/96/EG — Heffing van belasting over energieproducten en elektriciteit — Artikel 21, lid 3 — Belastbaar feit — Verbruik van energieproducten die zijn geproduceerd binnen een bedrijf dat energieproducten produceert — Energieproducten gebruikt voor andere doeleinden dan als motor- of verwarmingsbrandstof — Verbruik van oplosmiddel als brandstof in installaties voor teerdistillatie)”2018/C 268/14Procestaal: Deens
      Verwijzende rechter

   Østre Landsret

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Koppers Denmark ApS

      Verwerende partij: Skatteministeriet

      Dictum

   Artikel 21, lid 3, van richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit moet aldus worden uitgelegd dat het verbruik van energieproducten — binnen een bedrijf dat deze heeft geproduceerd — voor de productie van andere energieproducten niet valt onder de uitzondering met betrekking tot het belastbare feit waarin deze richtlijn voorziet, wanneer, in een situatie zoals in het hoofdgeding, de energieproducten die worden vervaardigd in het kader van de hoofdactiviteit van een dergelijk bedrijf worden gebruikt voor andere doeleinden dan als motor- of verwarmingsbrandstof.
   (
         1
      )	PB C 112 van 10.4.2017.


201807130222004182018/C 268/045542016CJC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL201806074411Zaak C-554/16: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 7 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Verwaltungsgerichtshof — Oostenrijk) — EP Agrarhandel GmbH / Bundesminister für Land-, Forst-, Umwelt und Wasserwirtschaft [Prejudiciële verwijzing — Gemeenschappelijk landbouwbeleid — Verordening (EG) nr. 73/2009 — Steun voor landbouwers — Zoogkoeienpremies — Artikel 117, tweede alinea — Doorgifte van gegevens — Beschikking 2001/672/EG, zoals gewijzigd bij besluit 2010/300/EU — Verplaatsing van koeien naar zomerweiden in bergstreken — Artikel 2, lid 4 — Termijn om de verplaatsing te melden — Berekening — Te late meldingen — Toelaatbaarheid voor de betaling van premies — Voorwaarde — Inaanmerkingneming van de termijn voor verzending]
 ---documentbreak--- C2682018NL410120180607NL00044141Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 7 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Verwaltungsgerichtshof — Oostenrijk) — EP Agrarhandel GmbH / Bundesminister für Land-, Forst-, Umwelt und Wasserwirtschaft
   (Zaak C-554/16) (
         1
      )
   „[Prejudiciële verwijzing — Gemeenschappelijk landbouwbeleid — Verordening (EG) nr. 73/2009 — Steun voor landbouwers — Zoogkoeienpremies — Artikel 117, tweede alinea — Doorgifte van gegevens — Beschikking 2001/672/EG, zoals gewijzigd bij besluit 2010/300/EU — Verplaatsing van koeien naar zomerweiden in bergstreken — Artikel 2, lid 4 — Termijn om de verplaatsing te melden — Berekening — Te late meldingen — Toelaatbaarheid voor de betaling van premies — Voorwaarde — Inaanmerkingneming van de termijn voor verzending]”2018/C 268/04Procestaal: Duits
      Verwijzende rechter

   Verwaltungsgerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: EP Agrarhandel GmbH

      Verwerende partij: Bundesminister für Land-, Forst-, Umwelt und Wasserwirtschaft

      Dictum

   Artikel 2, lid 4, van beschikking 2001/672/EG van de Commissie van 20 augustus 2001 houdende vaststelling van bijzondere voorschriften voor het verplaatsen van runderen naar zomerweiden in bergstreken, zoals gewijzigd bij besluit 2010/300/EU van de Commissie van 25 mei 2010, moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale bepaling volgens welke voor de naleving van de termijn voor de melding van het verplaatsen van runderen naar zomerweiden, de datum waarop de melding is ontvangen doorslaggevend is.
   (
         1
      )	PB C 46 van 13.2.2017.


201807130082003542018/C 268/15832017CJC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180607121211Zaak C-83/17: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 7 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof — Oostenrijk) — KP / LO (Prejudiciële verwijzing — Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken — Protocol van Den Haag van 2007 — Recht dat van toepassing is op onderhoudsverplichtingen — Artikel 4, lid 2 — Wijziging van de gewone verblijfplaats van de schuldeiser — Mogelijkheid om het recht van de staat van de nieuwe gewone verblijfplaats van de schuldeiser, dat overeenkomt met de lex fori, met terugwerkende kracht toe te passen — Draagwijdte van de termen ‚indien de schuldeiser [geen] […] onderhoud van de schuldenaar kan verkrijgen’ — Geval waarin de schuldeiser niet voldoet aan een wettelijke voorwaarde)
 ---documentbreak--- C2682018NL1210120180607NL0015121121Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 7 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof — Oostenrijk) — KP / LO
   (Zaak C-83/17) (
         1
      )
   „(Prejudiciële verwijzing — Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken — Protocol van Den Haag van 2007 — Recht dat van toepassing is op onderhoudsverplichtingen — Artikel 4, lid 2 — Wijziging van de gewone verblijfplaats van de schuldeiser — Mogelijkheid om het recht van de staat van de nieuwe gewone verblijfplaats van de schuldeiser, dat overeenkomt met de lex fori, met terugwerkende kracht toe te passen — Draagwijdte van de termen ‚indien de schuldeiser [geen] […] onderhoud van de schuldenaar kan verkrijgen’ — Geval waarin de schuldeiser niet voldoet aan een wettelijke voorwaarde)”2018/C 268/15Procestaal: Duits
      Verwijzende rechter

   Oberster Gerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: KP

      Verwerende partij: LO

      Dictum

            1)

            Artikel 4, lid 2, van het Protocol van Den Haag van 23 november 2007 inzake het recht dat van toepassing is op onderhoudsverplichtingen, namens de Europese Gemeenschap goedgekeurd bij besluit 2009/941/EG van de Raad van 30 november 2009, moet aldus worden uitgelegd dat:

                     —

                     de omstandigheid dat de staat van het forum overeenkomt met de staat van de gewone verblijfplaats van de schuldeiser, geen beletsel vormt voor de toepassing van die bepaling wanneer het recht dat door de in die bepaling voorziene subsidiaire aanknopingsregel wordt aangewezen, niet overeenstemt met het recht dat door de in artikel 3 van dat protocol bepaalde primaire aanknopingsregel wordt aangewezen;

                     —

                     in een situatie waarin de onderhoudsgerechtigde, die zijn gewone verblijfplaats heeft gewijzigd, bij de gerechten van de staat van zijn nieuwe gewone verblijfplaats een onderhoudsvordering tegen de schuldenaar instelt voor een periode in het verleden waarin hij in een andere lidstaat verbleef, de lex fori, die eveneens het recht van de staat van zijn nieuwe gewone verblijfplaats is, toepassing kan vinden indien de gerechten van de lidstaat van het forum bevoegd waren om kennis te nemen van de geschillen over onderhoudsbijdragen tussen die partijen met betrekking tot die periode.

            2)

            De termen „niet […] onderhoud […] kan verkrijgen” in artikel 4, lid 2, van het Protocol van Den Haag van 23 november 2007 moeten aldus worden uitgelegd dat zij ook zien op de situatie waarin de schuldeiser op grond van het recht van de staat van zijn vorige gewone verblijfplaats geen levensonderhoud kan verkrijgen omdat hij niet aan bepaalde door dat recht gestelde voorwaarden voldoet.

      (
         1
      )	PB C 168 van 29.5.2017.


201807130572003612018/C 268/42862017TC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180619353511Zaak T-86/17: Arrest van het Gerecht van 19 juni 2018 — Le Pen / Parlement („Regeling kosten en vergoedingen van de leden van het Europees Parlement — Vergoeding voor parlementaire assistentie — Terugvordering van de onverschuldigd betaalde bedragen — Bevoegdheid van de secretaris-generaal — Rechten van de verdediging — Bewijslast — Motiveringsplicht — Gelijke behandeling — Misbruik van bevoegdheid — Onafhankelijkheid van de leden — Feitelijke onjuistheid — Evenredigheid”)
 ---documentbreak--- C2682018NL3510120180619NL0042351351Arrest van het Gerecht van 19 juni 2018 — Le Pen / Parlement
   (Zaak T-86/17) (
         1
      )
   „(„Regeling kosten en vergoedingen van de leden van het Europees Parlement — Vergoeding voor parlementaire assistentie — Terugvordering van de onverschuldigd betaalde bedragen — Bevoegdheid van de secretaris-generaal — Rechten van de verdediging — Bewijslast — Motiveringsplicht — Gelijke behandeling — Misbruik van bevoegdheid — Onafhankelijkheid van de leden — Feitelijke onjuistheid — Evenredigheid”)”2018/C 268/42Procestaal: Frans
      Partijen

      Verzoekende partij: Marion Le Pen (Saint-Cloud, Frankrijk) (vertegenwoordigers: aanvankelijk M. Ceccaldi en J.-P. Le Moigne, vervolgens M. Ceccaldi en ten slotte R. Bosselut, advocaten)

      Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: G. Corstens en S. Seyr, gemachtigden)

      Interveniënt aan de zijde van verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: A. Jensen, M. Bauer en R. Meyer, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van het besluit van de secretaris-generaal van het Parlement van 5 december 2016 betreffende de terugvordering bij verzoekster van een in het kader van parlementaire assistentie onverschuldigd uitgekeerd bedrag van 298497,87 EUR en van de desbetreffende debetnota van 6 december 2016.

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            Marion Le Pen wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van het Europees Parlement, met inbegrip van de kosten van de procedure in kort geding.

            3)

            De Raad van de Europese Unie zal zijn eigen kosten dragen.

      (
         1
      )	PB C 104 van 3.4.2017.


201807130202003882018/C 268/055742016CJC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL201806055511Zaak C-574/16: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 5 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de Galicia — Spanje) — Grupo Norte Facility SA / Angel Manuel Moreira Gómez (Prejudiciële verwijzing — Sociaal beleid — Richtlijn 1999/70/EG — Raamovereenkomst EVV, Unice en CEEP inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd — Clausule 4 — Non-discriminatiebeginsel — Begrip „arbeidsvoorwaarden” — Vergelijkbaarheid van situaties — Rechtvaardiging — Begrip „objectieve redenen” — Vergoeding in geval van opzegging van een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd om een objectieve reden — Lagere vergoeding na afloop van een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd „ter vervanging van een met deeltijdpensioen gaande werknemer”)
 ---documentbreak--- C2682018NL510120180605NL00055151Arrest van het Hof (Grote kamer) van 5 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de Galicia — Spanje) — Grupo Norte Facility SA / Angel Manuel Moreira Gómez
   (Zaak C-574/16) (
         1
      )
   „(Prejudiciële verwijzing — Sociaal beleid — Richtlijn 1999/70/EG — Raamovereenkomst EVV, Unice en CEEP inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd — Clausule 4 — Non-discriminatiebeginsel — Begrip „arbeidsvoorwaarden” — Vergelijkbaarheid van situaties — Rechtvaardiging — Begrip „objectieve redenen” — Vergoeding in geval van opzegging van een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd om een objectieve reden — Lagere vergoeding na afloop van een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd „ter vervanging van een met deeltijdpensioen gaande werknemer”)”2018/C 268/05Procestaal: Spaans
      Verwijzende rechter

   Tribunal Superior de Justicia de Galicia

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Grupo Norte Facility SA

      Verwerende partij: Angel Manuel Moreira Gómez

      Dictum

   Clausule 4, punt 1, van de op 18 maart 1999 gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de Unice en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzet tegen een nationale regeling volgens welke de vergoeding die wordt betaald aan werknemers met arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd die zijn gesloten om de arbeidstijd vol te maken die vrijkomt wanneer een werknemer met deeltijdpensioen gaat, zoals de vervangingsovereenkomst in het hoofdgeding, na het verstrijken van de termijn waarvoor deze overeenkomsten zijn gesloten, lager is dan de vergoeding die wordt toegekend aan werknemers in vaste dienst bij de opzegging van hun arbeidsovereenkomst om een objectieve reden.
   (
         1
      )	PB C 30 van 30.1.2017.


201807130592004242018/C 268/43892017TC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180619353622Zaak T-89/17: Arrest van het Gerecht van 19 juni 2018 — Erwin Müller/EUIPO — Novus Tablet Technology Finland (NOVUS) [„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniewoordmerk NOVUS — Oudere Uniewoord- en -beeldmerken NOVUS en novus — Relatieve weigeringsgrond — Soortgelijke waren — Artikel 8, lid 1, onder a) en b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder a) en b), van verordening (EU) 2017/1001] — Voor het eerst voor het Gerecht aangedragen bewijsmateriaal”]
 ---documentbreak--- C2682018NL3520120180619NL0043352362Arrest van het Gerecht van 19 juni 2018 — Erwin Müller/EUIPO — Novus Tablet Technology Finland (NOVUS)
   (Zaak T-89/17) (
         1
      )
   „[„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniewoordmerk NOVUS — Oudere Uniewoord- en -beeldmerken NOVUS en novus — Relatieve weigeringsgrond — Soortgelijke waren — Artikel 8, lid 1, onder a) en b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder a) en b), van verordening (EU) 2017/1001] — Voor het eerst voor het Gerecht aangedragen bewijsmateriaal”]”2018/C 268/43Procestaal: Duits
      Partijen

      Verzoekende partij: Erwin Müller GmbH (Lingen, Duitsland) (vertegenwoordiger: N. Grüger, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: V. Mensing en M. Fischer, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO: Novus Tablet Technology Finland Oy (Turku, Finland)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 28 november 2016 (zaak R 2413/2015-4) inzake een oppositieprocedure tussen Erwin Müller en Novus Tablet Technology Finland

      Dictum

            1)

            De beslissing van de beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 28 november 2016 (zaak R 2413/2015-4) wordt vernietigd voor zover ze betrekking heeft op de in de merkaanvraag bedoelde „houders voor mobiele telefoons”.

            2)

            Het beroep wordt verworpen voor het overige.

            3)

            Erwin Müller GmbH en het EUIPO zullen hun eigen kosten dragen.

      (
         1
      )	PB C 112 van 10.4.2017.


201807130692004332018/C 268/513362018TC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180530424321Zaak T-336/18: Beroep ingesteld op 30 mei 2018 — Eagle IP/EUIPO — Consolidated Artists (LILLY e VIOLETTA)
 ---documentbreak--- C2682018NL4210120180530NL0051421432Beroep ingesteld op 30 mei 2018 — Eagle IP/EUIPO — Consolidated Artists (LILLY e VIOLETTA)
   (Zaak T-336/18)2018/C 268/51Taal van het verzoekschrift: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Eagle IP Ltd (Valletta, Malta) (vertegenwoordiger: M. Müller, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Consolidated Artists BV (Rotterdam, Nederland)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager van het betrokken merk: verzoekster in de procedure bij het Gerecht

      Betrokken merk: Uniewoordmerk LILLY e VIOLETTA — inschrijvingsaanvraag nr. 12 723 086

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 14 maart 2018 in zaak R 1489/2015-1

      Conclusies

            —

            vernietiging van de bestreden beslissing;

            —

            verwijzing van de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep in verzoeksters kosten.

      Aangevoerd middel

            —

            schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


201807130102004042018/C 268/293092018CJC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180507232421Zaak C-309/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (Italië) op 7 mei 2018 — Lavorgna Srl/Comune di Montelanico e.a.
 ---documentbreak--- C2682018NL2310120180507NL0029231242Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (Italië) op 7 mei 2018 — Lavorgna Srl/Comune di Montelanico e.a.
   (Zaak C-309/18)2018/C 268/29Procestaal: Italiaans
      Verwijzende rechter

   Tribunale amministrativo regionale per il Lazio

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Lavorgna Srl

      Verwerende partijen: Comune di Montelanico, Comune di Supino, Comune di Sgurgola, Comune di Trivigliano

      Prejudiciële vraag

   Verzetten de Unierechtelijke beginselen van de bescherming van het gewettigd vertrouwen en de rechtszekerheid, gelezen in samenhang met de grondbeginselen van het vrije verkeer van goederen, de vrijheid van vestiging en de vrije dienstverrichting, die zijn verankerd in het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (VWEU), alsook de beginselen die daarvan zijn afgeleid, met name de gelijkheid van behandeling, het discriminatieverbod, het beginsel van wederzijdse erkenning, het evenredigheids- en het transparantiebeginsel, waarnaar wordt verwezen in richtlijn 2014/24/EU (
         1
      ), zich tegen een nationale wettelijke regeling, zoals de Italiaanse wettelijke regeling die voortvloeit uit artikel 95, lid 10, juncto artikel 83, lid 9, van decreto legislativo nr. 50/2016, volgens welke het ontbreken in de economische offerte van de afzonderlijke vermelding van de arbeidskosten in een procedure voor de gunning van een openbare dienst hoe dan ook tot de uitsluiting van de betrokken onderneming leidt, zonder mogelijkheid de stukken aan te vullen of te verduidelijken, zelfs indien van deze verplichting tot afzonderlijke vermelding van die kosten geen sprake is in de aanbestedingsdocumenten, en ongeacht het feit dat de betrokken offerte in overeenstemming met een daartoe afgelegde verklaring van de gegadigde inhoudelijk wel degelijk voorzag in de middelen ter dekking van de minimumarbeidskosten?
   (
         1
      )	Richtlijn 2014/24/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 februari 2014 betreffende het plaatsen van overheidsopdrachten en tot intrekking van richtlijn 2004/18/EG (PB 2014, L 94, blz. 65).


201807130712004352018/C 268/443102017TC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180614363611Zaak T-310/17: Arrest van het Gerecht van 14 juni 2018 — Lion’s Head Global Partners/EUIPO — Lion Capital (LION’S HEAD global partners) [„Uniemerk — Oppositieprocedure — Internationale inschrijving met aanduiding van Europese Unie — Beeldmerk LION’S HEAD global partners — Ouder Uniewoordmerk LION CAPITAL — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”]
 ---documentbreak--- C2682018NL3610120180614NL0044361361Arrest van het Gerecht van 14 juni 2018 — Lion’s Head Global Partners/EUIPO — Lion Capital (LION’S HEAD global partners)
   (Zaak T-310/17) (
         1
      )
   „[„Uniemerk — Oppositieprocedure — Internationale inschrijving met aanduiding van Europese Unie — Beeldmerk LION’S HEAD global partners — Ouder Uniewoordmerk LION CAPITAL — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”]”2018/C 268/44Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Lion’s Head Global Partners LLP (Londen, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordiger: R. Nöske, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: J. Crespo Carrillo, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Lion Capital LLP (Londen) (vertegenwoordigers: D. Rose en J. Warner, solicitors)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 28 februari 2017 (zaak R 1477/2016-4) inzake een oppositieprocedure tussen Lion Capital en Lion’s Head Global Partners

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            Lion’s Head Global Partners LLP wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 231 van 17.7.2017.


201807130162004122018/C 268/303102018CJC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180511242521Zaak C-310/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Spetsializiran nakazatelen sad (Bulgarije) op 11 mei 2018 — Strafzaak tegen Emil Milev
 ---documentbreak--- C2682018NL2410120180511NL0030241252Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Spetsializiran nakazatelen sad (Bulgarije) op 11 mei 2018 — Strafzaak tegen Emil Milev
   (Zaak C-310/18)2018/C 268/30Procestaal: Bulgaars
      Verwijzende rechter

   Spetsializiran nakazatelen sad

      Partijen in de strafzaak

      Strafzaak tegen: Emil Milev

      Prejudiciële vragen

            1)

            Is nationale rechtspraak die de handhaving van een dwangmaatregel van „voorlopige hechtenis” (vier maanden na de arrestatie van de verdachte) afhankelijk stelt van het bestaan van een „redelijke verdenking”, waarbij alleen „op het eerste gezicht” wordt vastgesteld dat de verdachte het aan de orde zijnde strafbare feit heeft kunnen begaan, verenigbaar met artikel 3, artikel 4, lid 1, tweede zin, artikel 10, overweging 16, vierde en vijfde zin, en overweging 48, van richtlijn 2016/343 (
                  1
               ) alsook met de artikelen 47 en 48 van het Handvest [van de grondrechten van de Europese Unie]?
            Indien dat niet het geval is, is nationale rechtspraak die onder „redelijke verdenking” verstaat dat de verdachte het aan de orde zijnde strafbare feit met grote waarschijnlijkheid heeft begaan, verenigbaar met de bovenvermelde bepalingen?

            2)

            Is nationale rechtspraak die van de rechter vereist dat hij zijn beslissing inzake een verzoek tot wijziging van een reeds vastgestelde dwangmaatregel van „voorlopige hechtenis” motiveert zonder de belastende en ontlastende bewijzen te vergelijken, ook al heeft de advocaat van de verdachte argumenten in die zin aangevoerd, waarbij de enige reden voor deze beperking is dat de rechter onpartijdig moet blijven voor het geval deze zaak hem voor het onderzoek ten gronde zou worden toegewezen, verenigbaar met artikel 4, lid 1, tweede zin, artikel 10, overweging 16, vierde en vijfde zin, en overweging 48, van richtlijn 2016/343 alsook met artikel 47 van het Handvest [van de grondrechten van de Europese Unie]?
            Indien dat niet het geval is, is nationale rechtspraak volgens welke de rechter de bewijzen gedetailleerder en nauwkeuriger onderzoekt en een duidelijk antwoord geeft op de argumenten van de advocaat van de verdachte, ook al neemt hij zo het risico noch de zaak te kunnen onderzoeken noch een definitieve beslissing over de schuld te kunnen nemen indien die zaak hem voor het onderzoek ten gronde zou worden toegewezen, waardoor een andere rechter deze zaak ten gronde zou moeten onderzoeken, verenigbaar met de bovenvermelde bepalingen?

      (
         1
      )	Richtlijn (EG) 2016/343 van het Europees Parlement en de Raad van 9 maart 2016 betreffende de versterking van bepaalde aspecten van het vermoeden van onschuld en van het recht om in strafprocedures bij de terechtzitting aanwezig te zijn (PB 2016, L 65, blz. 1).


201807130312003942018/C 268/172502017CJC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180606131422Zaak C-250/17: Arrest van het Hof (Negende kamer) van 6 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supremo Tribunal de Justiça — Portugal) — Virgílio Tarragó da Silveira / Massa Insolvente da Espírito Santo Financial Group, SA (Prejudiciële verwijzing — Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken — Insolventieprocedure — Verordening (EG) nr. 1346/2000 — Artikel 15 — Gevolgen van de insolventieprocedure voor lopende rechtsvorderingen betreffende een goed of recht waarover de schuldenaar het beheer en de beschikking heeft verloren — Begrip „lopende rechtsvordering” — Procedure ten gronde strekkende tot de erkenning van het bestaan van een schuldvordering)
 ---documentbreak--- C2682018NL1320120180606NL0017132142Arrest van het Hof (Negende kamer) van 6 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supremo Tribunal de Justiça — Portugal) — Virgílio Tarragó da Silveira / Massa Insolvente da Espírito Santo Financial Group, SA
   (Zaak C-250/17) (
         1
      )
   „(Prejudiciële verwijzing — Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken — Insolventieprocedure — Verordening (EG) nr. 1346/2000 — Artikel 15 — Gevolgen van de insolventieprocedure voor lopende rechtsvorderingen betreffende een goed of recht waarover de schuldenaar het beheer en de beschikking heeft verloren — Begrip „lopende rechtsvordering” — Procedure ten gronde strekkende tot de erkenning van het bestaan van een schuldvordering)”2018/C 268/17Procestaal: Portugees
      Verwijzende rechter

   Supremo Tribunal de Justiça

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Virgílio Tarragó da Silveira

      Verwerende partij: Massa Insolvente da Espírito Santo Financial Group, SA

      Dictum

   Artikel 15 van verordening (EG) nr. 1346/2000 van de Raad van 29 mei 2000 betreffende insolventieprocedures moet in die zin worden uitgelegd dat het van toepassing is op een bij een rechterlijke instantie van een lidstaat lopende rechtsvordering strekkende tot veroordeling van een schuldenaar tot betaling van een op grond van een dienstverleningsovereenkomst verschuldigd geldbedrag en op schadevergoeding voor niet-nakoming van die contractuele verplichting, wanneer de schuldenaar in een procedure die voor een rechterlijke instantie van een andere lidstaat is geopend, insolvent is verklaard, en de insolventverklaring het volledige vermogen van de schuldenaar omvat.
   (
         1
      )	PB C 239 van 24.7.2017.


201807130132003832018/C 268/066672016CJC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL201806065622Zaak C-667/16: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 6 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het College van Beroep voor het bedrijfsleven — Nederland) — M. N. J. P. W. Nooren, J. M. F. D. C. Nooren, erfgenamen van M. N. F. M. Nooren / Staatssecretaris van Economische Zaken [Prejudiciële verwijzing — Gemeenschappelijk landbouwbeleid — Financiering door het Elfpo — Verordening (EG) nr. 1122/2009 — Steun voor plattelandsontwikkeling — Niet-naleving van de voorschriften inzake de randvoorwaarden — Verlagingen en uitsluitingen — Cumulatie van verlagingen]
 ---documentbreak--- C2682018NL520120180606NL00065262Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 6 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het College van Beroep voor het bedrijfsleven — Nederland) — M. N. J. P. W. Nooren, J. M. F. D. C. Nooren, erfgenamen van M. N. F. M. Nooren / Staatssecretaris van Economische Zaken
   (Zaak C-667/16) (
         1
      )
   „[Prejudiciële verwijzing — Gemeenschappelijk landbouwbeleid — Financiering door het Elfpo — Verordening (EG) nr. 1122/2009 — Steun voor plattelandsontwikkeling — Niet-naleving van de voorschriften inzake de randvoorwaarden — Verlagingen en uitsluitingen — Cumulatie van verlagingen]”2018/C 268/06Procestaal: Nederlands
      Verwijzende rechter

   College van Beroep voor het bedrijfsleven

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: M. N. J. P. W. Nooren, J. M. F. D. C. Nooren, erfgenamen van M. N. F. M. Nooren

      Verwerende partij: Staatssecretaris van Economische Zaken

      Dictum

   De artikelen 70 tot en met 72 van verordening (EG) nr. 1122/2009 van de Commissie van 30 november 2009 tot vaststelling van bepalingen ter uitvoering van verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad wat betreft de randvoorwaarden, de modulatie en het geïntegreerd beheers- en controlesysteem in het kader van de bij die verordening ingestelde regelingen inzake rechtstreekse steunverlening aan landbouwers en ter uitvoering van verordening (EG) nr. 1234/2007 van de Raad wat betreft de randvoorwaarden in het kader van de steunregeling voor de wijnsector, juncto de artikelen 23 en 24 van verordening (EG) nr. 73/2009 van de Raad van 19 januari 2009 tot vaststelling van gemeenschappelijke voorschriften voor regelingen inzake rechtstreekse steunverlening aan landbouwers in het kader van het gemeenschappelijk landbouwbeleid en tot vaststelling van bepaalde steunregelingen voor landbouwers, tot wijziging van verordeningen (EG) nr. 1290/2005, (EG) nr. 247/2006, (EG) nr. 378/2007 en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1782/2003, moeten aldus worden uitgelegd dat in een situatie zoals die in het hoofdgeding, waarin meerdere gevallen van niet-naleving zijn geconstateerd die tot eenzelfde terrein behoren, de verlaging van het totale bedrag van de ontvangen of te ontvangen directe betalingen die van toepassing is op gevallen van niet-naleving door nalatigheid en de verlaging die van toepassing is op gevallen van opzettelijke niet-naleving bij elkaar moeten worden opgeteld, waarbij het totale bedrag van de verlagingen voor een kalenderjaar aan het evenredigheidsbeginsel moet voldoen en niet meer mag bedragen dan het totaalbedrag bepaald in artikel 23, lid 1, van verordening nr. 73/2009.
   (
         1
      )	PB C 78 van 13.3.2017.


201807130282004422018/C 268/313132018CJC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180509252621Zaak C-313/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Svea hovrätt (Zweden) op 9 mei 2018 — Dacom Limited / IPM Informed Portfolio Management AB
 ---documentbreak--- C2682018NL2510120180509NL0031251262Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Svea hovrätt (Zweden) op 9 mei 2018 — Dacom Limited / IPM Informed Portfolio Management AB
   (Zaak C-313/18)2018/C 268/31Procestaal: Zweeds
      Verwijzende rechter

   Svea hovrätt

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Dacom Limited

      Verwerende partij: IPM Informed Portfolio Management AB

      Prejudiciële vragen

            1.1

            Aan de hand van welke criteria moet worden vastgesteld of materiaal „voorbereidend materiaal” is in de zin van artikel 1, lid 1, van richtlijn 2009/24/EG (
                  1
               ) van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 betreffende de rechtsbescherming van computerprogramma’s? Kunnen documenten waarin de vereisten worden vastgesteld betreffende de functies die een computerprogramma moet uitvoeren en de resultaten die het programma moet bereiken, bijvoorbeeld de gedetailleerde beschrijving van beleggingsprincipes of risicomodellen voor vermogensbeheer, met inbegrip van wiskundige formules die in het computerprogramma moeten worden toegepast, als dergelijk voorbereidend materiaal worden beschouwd?

            1.2

            Moet materiaal, om als „voorbereidend materiaal” in de zin van de richtlijn te kunnen worden aangemerkt, zo volledig en gedetailleerd zijn dat de persoon die de eigenlijke code van een computerprogramma schrijft in de praktijk geen eigen keuzes meer hoeft te maken?

            1.3

            Brengt het exclusieve recht op voorbereidend ontwerpmateriaal in de zin van de richtlijn met zich mee dat het computerprogramma dat het uiteindelijke resultaat van dat voorbereidend materiaal wordt, als een bewerking van het voorbereidende ontwerpmateriaal (artikel 4, lid 1, onder b), van richtlijn 2009/24/EG) en dus met betrekking tot het auteursrecht als een afhankelijk werk moet worden beschouwd, of dat het voorbereidende ontwerpmateriaal en de software als twee verschillende uitdrukkingswijzen van een en hetzelfde werk moeten worden aangemerkt, dan wel dat ze twee onafhankelijke werken vormen?

            2.1

            Kan een consultant die in dienst is van een andere onderneming maar al een aantal jaren voor dezelfde cliënt werkt en — bij de uitoefening van zijn taken of in opdracht van de cliënt — een computerprogramma heeft gemaakt, als een werknemer [van de cliënt-onderneming] worden beschouwd voor de toepassing van artikel 2, lid 3, van richtlijn 2009/24/EG?

            2.2

            Op basis van welke criteria moet worden beoordeeld of iemand een werknemer is in de zin van die bepaling?

            3.1

            Moet artikel 11 van richtlijn 2004/48/EG (
                  2
               ) van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten aldus worden uitgelegd dat het ook mogelijk moet zijn om een rechterlijk bevel tot staking te verkrijgen in een situatie waarin de eiser en de partij tegen wie dat bevel is gericht, samen houders van het desbetreffende intellectuele-eigendomsrecht zijn?

            3.2

            Indien vraag 3.1 bevestigend wordt beantwoord, dient die situatie anders te worden beoordeeld ingeval het exclusieve recht een computerprogramma betreft dat niet wordt gedistribueerd of openbaar gemaakt maar enkel wordt gebruikt in de eigen onderneming van een van de mede-eigenaren?

      (
         1
      )	PB 2009, L 111, blz. 16.
   (
         2
      )	PB 2004, L 157, blz. 45.


201807130682004292018/C 268/523392018TC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180530434311Zaak T-339/18: Beroep ingesteld op 30 mei 2018 — Enterprise Holdings/EUIPO (E PLUS)
 ---documentbreak--- C2682018NL4310120180530NL0052431431Beroep ingesteld op 30 mei 2018 — Enterprise Holdings/EUIPO (E PLUS)
   (Zaak T-339/18)2018/C 268/52Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Enterprise Holdings, Inc. (Saint Louis, Missouri, Verenigde Staten) (vertegenwoordiger: D. Farnsworth, solicitor)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Betrokken merk: Aanvraag voor Uniewoordmerk E PLUS — inschrijvingsaanvraag nr. 16 377 079

      Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 15 maart 2018 in zaak R 2141/2017-4

      Conclusies

            —

            vernietiging van de bestreden beslissing;

            —

            toewijzing van de publicatieaanvraag;

            —

            verwijzing van het EUIPO in zijn eigen kosten en verzoeksters kosten.

      Aangevoerd middel

            —

            schending van artikel 7 van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


201807130552004232018/C 268/454132017TC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180619373711Zaak T-413/17: Arrest van het Gerecht van 19 juni 2018 — Karl Storz/EUIPO (3D) [„Uniemerk — Internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie — Beeldmerk 3D — Absolute weigeringsgronden — Beschrijvend karakter — Geen onderscheidend vermogen — Artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening (EU) 2017/1001] — Motiveringsplicht — Artikel 75, lid 1, van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 94, lid 1, van verordening 2017/1001)”
 ---documentbreak--- C2682018NL3710120180619NL0045371371Arrest van het Gerecht van 19 juni 2018 — Karl Storz/EUIPO (3D)
   (Zaak T-413/17) (
         1
      )
   „[„Uniemerk — Internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie — Beeldmerk 3D — Absolute weigeringsgronden — Beschrijvend karakter — Geen onderscheidend vermogen — Artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening (EU) 2017/1001] — Motiveringsplicht — Artikel 75, lid 1, van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 94, lid 1, van verordening 2017/1001)””2018/C 268/45Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Karl Storz GmbH & Co. KG (Tuttlingen, Duitsland) (vertegenwoordigers: S. Gruber en N. Siebertz, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: J. Ivanauskas en D. Walicka, gemachtigden)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 11 april 2017 (zaak R 1502/2016-2) inzake de internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie van het woordmerk 3D

      Dictum

            1)

            De beslissing van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 11 april 2017 (zaak R 1502/2016-2) wordt vernietigd, voor zover ze betrekking heeft op de waren „schrijfbehoeften” van klasse 16 in de zin van de Overeenkomst van Nice van 15 juni 1957 betreffende de internationale classificatie van de waren en diensten ten behoeve van de inschrijving van merken, zoals herzien en gewijzigd.

            2)

            Het beroep wordt verworpen voor het overige.

            3)

            Elke partij zal haar eigen kosten dragen.

      (
         1
      )	PB C 277 van 21.8.2017.


201807130532004262018/C 268/533452018TC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180601434422Zaak T-345/18: Beroep ingesteld op 1 juni 2018 — BNP Paribas / ECB
 ---documentbreak--- C2682018NL4320120180601NL0053432442Beroep ingesteld op 1 juni 2018 — BNP Paribas / ECB
   (Zaak T-345/18)2018/C 268/53Procestaal: Frans
      Partijen

      Verzoekende partij: BNP Paribas (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordigers: A. Gosset-Grainville, M. Trabucchi en M. Dalon, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Centrale Bank

      Conclusies

            —

            het besluit van de ECB nr. ECB-SSM-2018-FRBNP-17 van 26 april 2018, en met name de punten 9.1, 9.2 en 9.3 ervan, gedeeltelijk nietig verklaren voor zover daarin is voorzien in een mindering van de onherroepelijke betalingstoezeggingen die op individuele, gesubconsolideerde of geconsolideerde basis zijn gedaan aan het gemeenschappelijk afwikkelingsfonds (GAF), de nationale afwikkelingsfondsen en de depositogarantiestelsels (DGS) voor tier 1-kernkapitaal;

            —

            de ECB verwijzen in alle kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vier middelen aan.

            1.

            Eerste middel, ontleend aan het ontbreken van een rechtsgrondslag. In dit verband voert verzoekster aan dat met het bestreden besluit een nieuwe maatregel van algemene strekking in het leven wordt geroepen die duidelijk de toepasselijke bepalingen voor de uitoefening van verweersters taken inzake het prudentieel toezicht overschrijdt.
            Door een besluit vast te stellen zonder voorafgaande risicoanalyse van de solvabiliteit en de liquiditeit en zonder rekening te houden met het risicoprofiel van verzoekster, heeft verweerster voorts haar bevoegdheden uit hoofde van artikel 4, lid 1, onder f), en artikel 16 van verordening (EU) nr. 1024/2013 van de Raad van 15 oktober 2013 waarbij aan de Europese Centrale Bank (ECB) specifieke taken worden opgedragen betreffende het beleid inzake het prudentieel toezicht op kredietinstellingen (PB 2013, L 287, blz. 63) (hierna: „GTM-verordening”) overschreden.
            Ten slotte is verzoekster van mening dat artikel 16, lid 1, onder c), van de GTM-verordening de ECB niet toestaat op te treden ten einde voor „betere informatie over de risico’s” te zorgen en dat artikel 4, lid 1, onder f), en artikel 16, lid 2, onder d), van de GTM-verordening niet toelaten dat prudentiële maatregelen worden vastgesteld met betrekking tot onderwerpen die buiten de balans vallen.

            2.

            Tweede middel, ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting aangezien verweerster een onjuiste uitlegging heeft gegeven aan de Unierechtelijke teksten die kredietinstellingen toestaan om aan een deel van hun verplichtingen ten aanzien van de afwikkelingsfondsen en depositogarantiestelsels via onherroepelijke betalingstoezeggingen te voldoen. Het bestreden besluit is in strijd met de doelstellingen en het oogmerk van de toepasselijke regels aangezien het niet strookt met de bedoeling van de wetgever zoals die uit de invoering van die instrumenten blijkt. Hierdoor wordt met dat besluit aan de betrokken bepalingen hun nuttige werking ontnomen.

            3.

            Derde middel, ontleend aan schending van het evenredigheidsbeginsel, omdat de opgelegde mindering van de onherroepelijke betalingstoezeggingen niet passend en niet nodig is tegen de achtergrond van een louter hypothetisch en reeds gedekt risico. Volgens verzoekster is een dergelijke maatregel onevenredig in verhouding tot het doel dat de ECB zelf voorop heeft gesteld, namelijk „correcte informatie over financiële risico’s verstrekken”.

            4.

            Vierde middel, gebaseerd op een kennelijke beoordelingsfout en schending van het beginsel van behoorlijk bestuur. Verzoekster betoogt dat verweerster het beginsel van behoorlijk bestuur heeft geschonden door voor een instrument (mindering op kapitaalbestanddelen) te kiezen dat kennelijk ongeschikt is voor het nagestreefde doel (correcte informatie over de risico’s verstrekken), daar zij niet de passende conclusies uit haar eigen beoordeling heeft getrokken.


201807130382004022018/C 268/086732016CJC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL201806057711Zaak C-673/16: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 5 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Curte Constituţională — Roemenië) — Relu Adrian Coman, Robert Clabourn Hamilton, Asociaţia Accept / Inspectoratul General pentru Imigrări, Ministerul Afacerilor Interne [Prejudiciële verwijzing — Burgerschap van de Unie — Artikel 21 VWEU — Recht van de burgers van de Unie op vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten — Richtlijn 2004/38/EG — Artikel 3 — Begunstigden — Familieleden van de burger van de Unie — Artikel 2, punt 2, onder a) — Begrip „echtgenoot” — Huwelijk tussen personen van hetzelfde geslacht — Artikel 7 — Verblijfsrecht voor meer dan drie maanden — Grondrechten]
 ---documentbreak--- C2682018NL710120180605NL00087171Arrest van het Hof (Grote kamer) van 5 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Curte Constituţională — Roemenië) — Relu Adrian Coman, Robert Clabourn Hamilton, Asociaţia Accept / Inspectoratul General pentru Imigrări, Ministerul Afacerilor Interne
   (Zaak C-673/16) (
         1
      )
   „[Prejudiciële verwijzing — Burgerschap van de Unie — Artikel 21 VWEU — Recht van de burgers van de Unie op vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten — Richtlijn 2004/38/EG — Artikel 3 — Begunstigden — Familieleden van de burger van de Unie — Artikel 2, punt 2, onder a) — Begrip „echtgenoot” — Huwelijk tussen personen van hetzelfde geslacht — Artikel 7 — Verblijfsrecht voor meer dan drie maanden — Grondrechten]”2018/C 268/08Procestaal: Roemeens
      Verwijzende rechter

   Curtea Constituţională

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Relu Adrian Coman, Robert Clabourn Hamilton, Asociaţia Accept

      Verwerende partijen: Inspectoratul General pentru Imigrări, Ministerul Afacerilor Interne

      In aanwezigheid van: Consiliul Naţional pentru Combaterea Discriminării

      Dictum

            1)

            In een situatie waarin een burger van de Unie zijn recht van vrij verkeer heeft uitgeoefend doordat hij zich in overeenstemming met de voorwaarden van artikel 7, lid 1, van richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van de richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG, heeft begeven naar en daadwerkelijk heeft verbleven in een andere lidstaat dan die waarvan hij de nationaliteit bezit, en daar een gezinsleven heeft opgebouwd of bestendigd met een derdelander van hetzelfde geslacht, met wie hij in de echt is verbonden door een in het gastland wettig gesloten huwelijk, moet artikel 21, lid 1, VWEU aldus worden uitgelegd dat het zich ertegen verzet dat de bevoegde autoriteiten van de lidstaat waarvan de burger van de Unie de nationaliteit bezit, aan de derdelander een verblijfsrecht op het grondgebied van deze lidstaat weigeren op grond dat het recht van deze lidstaat het huwelijk tussen personen van hetzelfde geslacht niet erkent.

            2)

            Artikel 21, lid 1, VWEU moet aldus worden uitgelegd dat, in omstandigheden als die van het hoofdgeding, een derdelander van hetzelfde geslacht als de burger van de Unie, die met hem is gehuwd in een lidstaat overeenkomstig het recht daarvan, beschikt over een verblijfsrecht van meer dan drie maanden op het grondgebied van de lidstaat waarvan de burger van de Unie de nationaliteit heeft. Voor dit afgeleide verblijfsrecht kunnen geen strengere voorwaarden gelden dan die welke zijn gesteld in artikel 7 van richtlijn 2004/38.

      (
         1
      )	PB C 104 van 3.4.2017.


201807130242004412018/C 268/323172018CJC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180514262611Zaak C-317/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Judicial da Comarca de Faro (Portugal) op 14 mei 2018 — Cátia Correia Moreira / Município de Portimão
 ---documentbreak--- C2682018NL2610120180514NL0032261261Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Judicial da Comarca de Faro (Portugal) op 14 mei 2018 — Cátia Correia Moreira / Município de Portimão
   (Zaak C-317/18)2018/C 268/32Procestaal: Portugees
      Verwijzende rechter

   Tribunal Judicial da Comarca de Faro

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Cátia Correia Moreira

      Verwerende partij: Município de Portimão

      Prejudiciële vragen

            1)

            Kan — gegeven het feit dat onder „werknemer” moet worden verstaan iedere persoon die in de lidstaat in kwestie krachtens de nationale arbeidswetgeving bescherming geniet als werknemer — een persoon die met de vervreemder een bijzonder type overeenkomst voor de vervulling van een vertrouwensfunctie heeft gesloten, worden geacht „werknemer” te zijn in de zin van artikel 2, lid 1, onder d), van richtlijn 2001/23/EG (
                  1
               ) van de Raad van 12 maart 2001, en kan deze persoon bijgevolg de bescherming genieten die genoemde regeling biedt?

            2)

            Staat het Unierecht, inzonderheid voornoemde richtlijn 2001/23/EG, juncto artikel 4, lid 2, van het Verdrag betreffende de Europese Unie, in de weg aan een nationale regeling die, ook bij een overgang die binnen de werkingssfeer van die richtlijn valt, vereist dat werknemers deelnemen aan een openbare selectieprocedure en worden gebonden door een nieuwe verbintenis met de verkrijger, wanneer deze laatste een gemeente is?

      (
         1
      )	Richtlijn 2001/23/EG van de Raad van 12 maart 2001 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de werknemers bĳ overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen van ondernemingen of vestigingen (PB 2001, L 82, blz. 16).


title: Zaak C-677/16: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 5 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social n° 33 de Madrid — Spanje) — Lucía Montero Mateos / Agencia Madrileña de Atención Social de la Consejería de Políticas Sociales y Familia de la Comunidad Autónoma de Madrid (Prejudiciële verwijzing — Sociaal beleid — Richtlijn 1999/70/EG — Raamovereenkomst EVV, Unice en CEEP inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd — Clausule 4 — Non-discriminatiebeginsel — Begrip „arbeidsvoorwaarden” — Vergelijkbaarheid van situaties — Rechtvaardiging — Begrip „objectieve redenen” — Vergoeding in geval van opzegging van een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd om een objectieve reden — Geen vergoeding na afloop van een ad-interimovereenkomst voor bepaalde tijd)

text:
201807130142004052018/C 268/096772016CJC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL201806058811Zaak C-677/16: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 5 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social no 33 de Madrid — Spanje) — Lucía Montero Mateos / Agencia Madrileña de Atención Social de la Consejería de Políticas Sociales y Familia de la Comunidad Autónoma de Madrid (Prejudiciële verwijzing — Sociaal beleid — Richtlijn 1999/70/EG — Raamovereenkomst EVV, Unice en CEEP inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd — Clausule 4 — Non-discriminatiebeginsel — Begrip „arbeidsvoorwaarden” — Vergelijkbaarheid van situaties — Rechtvaardiging — Begrip „objectieve redenen” — Vergoeding in geval van opzegging van een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd om een objectieve reden — Geen vergoeding na afloop van een ad-interimovereenkomst voor bepaalde tijd)
 ---documentbreak--- C2682018NL810120180605NL00098181Arrest van het Hof (Grote kamer) van 5 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social no 33 de Madrid — Spanje) — Lucía Montero Mateos / Agencia Madrileña de Atención Social de la Consejería de Políticas Sociales y Familia de la Comunidad Autónoma de Madrid
   (Zaak C-677/16) (
         1
      )
   „(Prejudiciële verwijzing — Sociaal beleid — Richtlijn 1999/70/EG — Raamovereenkomst EVV, Unice en CEEP inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd — Clausule 4 — Non-discriminatiebeginsel — Begrip „arbeidsvoorwaarden” — Vergelijkbaarheid van situaties — Rechtvaardiging — Begrip „objectieve redenen” — Vergoeding in geval van opzegging van een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd om een objectieve reden — Geen vergoeding na afloop van een ad-interimovereenkomst voor bepaalde tijd)”2018/C 268/09Procestaal: Spaans
      Verwijzende rechter

   Juzgado de lo Social no 33 de Madrid

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Lucía Montero Mateos

      Verwerende partij: Agencia Madrileña de Atención Social de la Consejería de Políticas Sociales y Familia de la Comunidad Autónoma de Madrid

      Dictum

   Clausule 4, punt 1, van de op 18 maart 1999 gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 betreffende de door het EVV, de Unice en het CEEP gesloten raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, moet aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzet tegen een nationale regeling volgens welke geen vergoeding wordt betaald aan werknemers met arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd die zijn gesloten om een functie tijdelijk in te vullen gedurende de selectie- of promotieprocedure met het oog op de definitieve invulling van deze functie, zoals de ad-interimovereenkomst in het hoofdgeding, na het verstrijken van de termijn waarvoor deze overeenkomsten zijn gesloten, terwijl aan werknemers in vaste dienst een vergoeding wordt toegekend bij de opzegging van hun arbeidsovereenkomst om een objectieve reden.
   (
         1
      )	PB C 86 van 20.3.2017.


201807130322003482018/C 268/183632017CJC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180607141521Zaak C-363/17 P: Arrest van het Hof (Negende kamer) van 7 juni 2018 — Equipolymers Srl, M&G Polimeri Italia SpA, Novapet SA / Committee of Polyethylene Terephthalate (PET) Manufacturers in Europe (CPME), Cepsa Química SA, Indorama Ventures Poland sp. z o.o., Lotte Chemical UK Ltd, Ottana Polimeri Srl, UAB Indorama Polymers Europe, UAB Neo Group, UAB Orion Global pet, Raad van de Europese Unie, Europese Commissie, European Federation of Bottled Waters (EFBW), Caiba SA, Coca-Cola Enterprises Belgium (CCEB), Danone, Nestlé Waters Management & Technology, Pepsico International Ltd, Refresco Gerber BV (Hogere voorziening — Dumping — Invoer van bepaald polyethyleentereftalaat van oorsprong uit India, Thailand en Taiwan — Uitvoeringsbesluit 2013/226/EU — Besluit tot beëindiging van de procedure van het nieuwe onderzoek in verband met het vervallen van de maatregelen zonder een definitief antidumpingrecht in te stellen — Niet-contractuele aansprakelijkheid — Causaal verband — Motiveringsplicht)
 ---documentbreak--- C2682018NL1410120180607NL0018141152Arrest van het Hof (Negende kamer) van 7 juni 2018 — Equipolymers Srl, M&G Polimeri Italia SpA, Novapet SA / Committee of Polyethylene Terephthalate (PET) Manufacturers in Europe (CPME), Cepsa Química SA, Indorama Ventures Poland sp. z o.o., Lotte Chemical UK Ltd, Ottana Polimeri Srl, UAB Indorama Polymers Europe, UAB Neo Group, UAB Orion Global pet, Raad van de Europese Unie, Europese Commissie, European Federation of Bottled Waters (EFBW), Caiba SA, Coca-Cola Enterprises Belgium (CCEB), Danone, Nestlé Waters Management & Technology, Pepsico International Ltd, Refresco Gerber BV
   (Zaak C-363/17 P) (
         1
      )
   „(Hogere voorziening — Dumping — Invoer van bepaald polyethyleentereftalaat van oorsprong uit India, Thailand en Taiwan — Uitvoeringsbesluit 2013/226/EU — Besluit tot beëindiging van de procedure van het nieuwe onderzoek in verband met het vervallen van de maatregelen zonder een definitief antidumpingrecht in te stellen — Niet-contractuele aansprakelijkheid — Causaal verband — Motiveringsplicht)”2018/C 268/18Procestaal: Engels
      Partijen

      Rekwiranten: Equipolymers Srl, M&G Polimeri Italia SpA, Novapet SA (vertegenwoordigers: L. Ruessmann, avocat, en J. Beck, solicitor)

      Andere partijen in de procedure: Committee of Polyethylene Terephthalate (PET) Manufacturers in Europe (CPME), Cepsa Química SA, Indorama Ventures Poland sp. z o.o., Lotte Chemical UK Ltd, Ottana Polimeri Srl, UAB Indorama Polymers Europe, UAB Neo Group, UAB Orion Global pet, Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: H. Marcos Fraile, gemachtigde, bijgestaan door B. O’Connor, solicitor, en S. Gubel, avocat), Europese Commissie, European Federation of Bottled Waters (EFBW), Caiba SA, Coca-Cola Enterprises Belgium (CCEB), Danone, Nestlé Waters Management & Technology, Pepsico International Ltd, Refresco Gerber BV

      Dictum

            1)

            De hogere voorziening wordt afgewezen.

            2)

            Equipolymers Srl, M&G Polimeri Italia SpA en Novapet SA worden verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 283 van 28.8.2017.


201807130272004202018/C 268/333192018CJC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180514272821Zaak C-319/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 14 mei 2018 door Fred Olsen, S.A. tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 15 maart 2018 in zaak T-108/16, Naviera Armas, S.A./Europese Commissie
 ---documentbreak--- C2682018NL2710120180514NL0033271282Hogere voorziening ingesteld op 14 mei 2018 door Fred Olsen, S.A. tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 15 maart 2018 in zaak T-108/16, Naviera Armas, S.A./Europese Commissie
   (Zaak C-319/18 P)2018/C 268/33Procestaal: Spaans
      Partijen

      Rekwirante: Fred Olsen, S.A. (vertegenwoordigers: J. M. Rodríguez Cárcamo en A. M. Rodríguez Conde, abogados)

      Andere partijen in de procedure: Naviera Armas, S.A. en Europese Commissie

      Conclusies

   Rekwirante verzoekt het Hof:

            —

            het arrest van het Gerecht van 15 maart 2018 in zaak T-108/16, Naviera Armas tegen de Commissie, ondersteund door Fred Olsen (EU:T:2018:145), in zijn geheel te vernietigen;

            —

            het verzoek van Naviera Armas tot nietigverklaring van besluit C(2015) 8655 final van de Commissie van 8 december 2015 betreffende steunmaatregel SA.36628 (2015/NN) (ex 2013/CP) — Spanje — Fred Olsen, in zijn geheel te verwerpen, en

            —

            de partijen die zich verzetten tegen de hogere voorziening te verwijzen in rekwirantes kosten in hogere voorziening, en Naviera Armas in de kosten die rekwirante in eerste aanleg heeft gemaakt.

      Middelen en voornaamste argumenten

   1. Eerste middel in hogere voorziening

            1.

            Met haar eerste middel stelt rekwirante dat in het bestreden arrest geen motivering is gegeven met betrekking tot de selectiviteit van de maatregel, zoals is vereist door het arrest Commissie/Hansestadt Lübeck (C-524/14 P) (
                  1
               ).

            2.

            Indien het Gerecht de selectiviteit van de maatregel had onderzocht in het licht van de uit dat arrest voortvloeiende criteria, had het zich moeten buigen over (i) het algemene referentiekader voor het havengeld dat rekwirante betaalt voor het gebruik van de havenfaciliteiten van Puerto de las Nieves, dat wil zeggen de in het nationale recht neergelegde havengeldregeling die van toepassing is op alle havens van de Canarische Eilanden, (ii) de vraag of rekwirantes situatie en die van andere exploitanten die van deze havenfaciliteiten gebruikmaken, waaronder Naviera Armas, al dan niet vergelijkbaar zijn wat de onderzochte maatregel betreft, en (iii) de vraag of er mogelijkerwijs sprake is van discriminatie bij de betaling van het havengeld.

            3.

            De Commissie was in het litigieuze besluit van mening dat het feit dat rekwirante de enige gebruiker van de havenfaciliteiten van Puerto de las Nieves is, op zichzelf geen met staatsmiddelen bekostigd voordeel oplevert, aangezien rekwirante het normale bedrag aan havengeld betaalt dat voor alle marktdeelnemers geldt conform de regeling die van toepassing is op alle havens van de Canarische Eilanden. De Commissie was derhalve niet verplicht de selectiviteit van de maatregel te onderzoeken.

            4.

            Daarentegen had het Gerecht bij de beoordeling van de vraag of er sprake was van een moeilijkheid in de zin van artikel 108, lid 2, VWEU, wel dat onderzoek moeten verrichten om te kunnen beoordelen of het havengeld dat rekwirante heeft betaald als tegenprestatie voor het feit dat zij de enige gebruiker van de havenfaciliteiten van Puerto de las Nieves is, haar een voordeel heeft opgeleverd.

            5.

            Aangezien de motivering van het arrest op dit punt kennelijk ontoereikend is, kan niet worden nagegaan of er sprake is van dit vermeende voordeel en moet het arrest van het Gerecht dan ook in zijn geheel worden vernietigd.

      2. Tweede middel in hogere voorziening

            6.

            Met haar tweede middel betoogt rekwirante dat het besluit van de Commissie, waarin het criterium van de particuliere investeerder niet werd toegepast, toereikend was gemotiveerd.

            7.

            Het Gerecht was van oordeel dat de motivering van het besluit ontoereikend was, aangezien de Commissie naar het oordeel van het Gerecht het criterium van de particuliere investeerder in een markteconomie had moeten toepassen.

            8.

            Afgezien van het feit dat rekwirante de enige gebruiker van de havenfaciliteiten van Puerto de las Nieves is, bevat het arrest van het Gerecht echter geen aanwijzingen dat deze situatie haar een voordeel oplevert met betrekking tot de betaling van havengeld voor het gebruik van de havenfaciliteiten. In casu is er geen sprake van een overeenkomst of korting bij het betalen van havengeld door rekwirante, noch van discriminatie van andere exploitanten, zoals Naviera Armas, waar het gaat om het betalen van havengeld.

            9.

            Derhalve zijn de arresten in de zaken Freistaat Sachsen en Land Sachsen-Anhalt/Commissie (T-443/08 en T-455/08) (
                  2
               ), Ryanair/Commissie (T-196/04) (
                  3
               ) en Aéroports de Paris/Commissie (T-128/98) (
                  4
               ) in deze zaak niet van toepassing.

            10.

            Daarom moet het arrest van het Gerecht in zijn geheel worden vernietigd en moet het besluit van de Commissie in zijn geheel worden gehandhaafd.

      (
         1
      )	Arrest van 21 december 2016, Commissie/Hansestadt Lübeck (C-524/14 P, EU:C:2016:971).
   (
         2
      )	Arrest van 24 maart 2011, Freistaat Sachsen en Land Sachsen-Anhalt/Commissie (T-443/08 en T-455/08, EU:T:2011:117).
   (
         3
      )	Arrest van 17 december 2008, Ryanair/Commissie (T-196/04, EU:T:2008:585).
   (
         4
      )	Arrest van 12 december 2000, Aéroports de Paris/Commissie (T-128/98, EU:T:2000:290).


201807130622003712018/C 268/465902016TC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180608373822Zaak T-590/16: Beschikking van het Gerecht van 8 juni 2018 — Spychalski/Commissie („Openbare dienst — Aanwerving — Aankondiging van vergelijkend onderzoek — Algemeen vergelijkend onderzoek EPSO/AD 177/10-ECO2013 — Beoordeling van de eerste taal — Besluit om verzoekers naam niet op te nemen op de reservelijst — Kennelijke onbevoegdheid — Beroep kennelijk rechtens ongegrond”)
 ---documentbreak--- C2682018NL3720120180608NL0046372382Beschikking van het Gerecht van 8 juni 2018 — Spychalski/Commissie
   (Zaak T-590/16) (
         1
      )
   „(„Openbare dienst — Aanwerving — Aankondiging van vergelijkend onderzoek — Algemeen vergelijkend onderzoek EPSO/AD 177/10-ECO2013 — Beoordeling van de eerste taal — Besluit om verzoekers naam niet op te nemen op de reservelijst — Kennelijke onbevoegdheid — Beroep kennelijk rechtens ongegrond”)”2018/C 268/46Procestaal: Pools
      Partijen

      Verzoekende partij: Michał Spychalski (Warschau, Polen) (vertegenwoordiger: A. Żołyniak, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: K. Herrmann en G. Gattinara, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, ten eerste strekkende tot nietigverklaring van het besluit van de jury van algemeen vergelijkend onderzoek EPSO/AD 177/10-ECO2013, georganiseerd door het Europees Bureau voor personeelsselectie, om verzoekers naam niet op te nemen op de reservelijst, en ten tweede tot verordening aan het tot aanstelling bevoegd gezag om de op basis van het algemeen vergelijkend onderzoek opgestelde reservelijst aan te vullen met verzoekers naam, onder voorbehoud dat de duur van de geldigheid van de aanvulling dezelfde is als die van de reservelijst

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen, deels omdat het kennelijk rechtens ongegrond is, deels omdat het Gerecht kennelijk onbevoegd is om daarvan kennis te nemen.

            2)

            Michał Spychalski wordt verwezen in zijn eigen kosten en in die van de Europese Commissie.

      (
         1
      )	PB C 383 van 17.10.2016 (zaak aanvankelijk ingeschreven bij het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie onder nummer F-20/16, en op 1 september 2016 overgedragen aan het Gerecht van de Europese Unie).


201807130252004472018/C 268/1172017CJC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL201806079911Zaak C-7/17 P: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 7 juni 2018 — ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias / Europese Commissie [Hogere voorziening — Arbitragebedingen — Overeenkomsten Persona en Terregov gesloten in het kader van het Zesde kaderprogramma voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie (2002-2006) — Subsidiabele kosten — Terugbetaling van de uitgekeerde bedragen — Reconventionele vordering]
 ---documentbreak--- C2682018NL910120180607NL00119191Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 7 juni 2018 — ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias / Europese Commissie
   (Zaak C-7/17 P) (
         1
      )
   „[Hogere voorziening — Arbitragebedingen — Overeenkomsten Persona en Terregov gesloten in het kader van het Zesde kaderprogramma voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie (2002-2006) — Subsidiabele kosten — Terugbetaling van de uitgekeerde bedragen — Reconventionele vordering]”2018/C 268/11Procestaal: Grieks
      Partijen

      Rekwirant: ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (vertegenwoordiger: S. Paliou, dikigoros)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: R. Lyal en A. Kyratsou, gemachtigden)

      Dictum

            1)

            De hogere voorziening wordt afgewezen.

            2)

            ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 63 van 27.2.2017.


201807130602004402018/C 268/553542018TC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180606454622Zaak T-354/18: Beroep ingesteld op 6 juni 2018 — KID-Systeme/EUIPO — Sky (SKYFi)
 ---documentbreak--- C2682018NL4520120180606NL0055452462Beroep ingesteld op 6 juni 2018 — KID-Systeme/EUIPO — Sky (SKYFi)
   (Zaak T-354/18)2018/C 268/55Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: KID-Systeme GmbH (Buxtehude, Duitsland) (vertegenwoordigers: R. Kunze, G. Würtenberger en T. Wittmann, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Sky plc (Isleworth, Verenigd Koninkrijk)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager van het betrokken merk: verzoekster voor het Gerecht

      Betrokken merk: aanvraag voor Uniewoordmerk SKYFi — inschrijvingsaanvraag nr. 12 189 502

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 15 maart 2018 in zaak R 106/2017-4

      Conclusies

            —

            vernietiging van de bestreden beslissing;

            —

            verwijzing van het EUIPO in de kosten van de procedure.

      Aangevoerde middelen

            —

            schending van de artikel 8, lid 1, en van de artikelen 46, 47, 67, 70, 71, 94 en 95 van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement;

            —

            schending van artikel 2, lid 2, artikel 7, lid 2, artikel 8, lid 2, artikel 8, lid 9, de artikelen 27 en 71 van gedelegeerde verordening (EU) 2018/625 van de Commissie.


201807130072003732018/C 268/12322017CJC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL2018060691022Zaak C-32/17 P: Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 6 juni 2018 — Apcoa Parking Holdings GmbH/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) [Hogere voorziening — Uniemerk — Aanvraag voor beeld- en woordmerken PARKWAY — Absolute weigeringsgrond — Beschrijvend karakter — Verordening (EG) nr. 207/2009 — Artikel 7, lid 1, onder c)]
 ---documentbreak--- C2682018NL920120180606NL001292102Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 6 juni 2018 — Apcoa Parking Holdings GmbH/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)
   (Zaak C-32/17 P) (
         1
      )
   „[Hogere voorziening — Uniemerk — Aanvraag voor beeld- en woordmerken PARKWAY — Absolute weigeringsgrond — Beschrijvend karakter — Verordening (EG) nr. 207/2009 — Artikel 7, lid 1, onder c)]”2018/C 268/12Procestaal: Duits
      Partijen

      Rekwirante: Apcoa Parking Holdings GmbH (vertegenwoordiger: A. Lohmann, Rechtsanwalt)

      Andere partij in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) (vertegenwoordiger: A. Söder, gemachtigde)

      Dictum

            1)

            De hogere voorziening wordt afgewezen.

            2)

            Apcoa Parking Holdings GmbH wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 151 van 15.5.2017.


201807130732004372018/C 268/563562018TC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180607464721Zaak T-356/18: Beroep ingesteld op 7 juni 2018 — Volvo Trademark/EUIPO — Paalupaikka (V V-wheels)
 ---documentbreak--- C2682018NL4610120180607NL0056461472Beroep ingesteld op 7 juni 2018 — Volvo Trademark/EUIPO — Paalupaikka (V V-wheels)
   (Zaak T-356/18)2018/C 268/56Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Volvo Trademark Holding AB (Göteborg, Zweden) (vertegenwoordigers: T. Dolde, advocaat, en M. Hawkins, Solicitor)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Paalupaikka Oy (Iisalmi, Finland)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken merk: Aanvraag voor Uniebeeldmerk V V-WHEELS — inschrijvingsaanvraag nr. 14 439 053

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 2 maart 2018 in zaak R 1852/2017-4

      Conclusies

            —

            vernietiging van de bestreden beslissing;

            —

            verwijzing van het EUIPO in de kosten, daaronder begrepen de kosten die zijn opgekomen voor de oppositieafdeling en de vierde kamer van beroep van het EUIPO.

      Aangevoerde middelen

            —

            schending van artikel 8, lid 5, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;

            —

            schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;

            —

            schending van artikel 72, lid 1, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;

            —

            schending van artikel 94, lid 1, van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


201807130402004032018/C 268/207142017CJC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20171220151512Zaak C-714/17 P: Hogere voorziening ingesteld op 20 december 2017 door Kevin Karp tegen de beschikking van het Gerecht (Zesde kamer) van 23 oktober 2017 in zaak T-833/16, Karp/Parlement
 ---documentbreak--- C2682018NL1520120171220NL0020152151Hogere voorziening ingesteld op 20 december 2017 door Kevin Karp tegen de beschikking van het Gerecht (Zesde kamer) van 23 oktober 2017 in zaak T-833/16, Karp/Parlement
   (Zaak C-714/17 P)2018/C 268/20Procestaal: Engels
      Partijen

      Rekwirant: Kevin Karp (vertegenwoordigers: N. Lambers, avocat, R. Ben Ammar, avocate)

      Andere partij in de procedure: Europees Parlement
   Bij beschikking van 19 juni 2018 heeft het Hof van Justitie (Negende kamer) de hogere voorziening niet-ontvankelijk verklaard.


201807130262003932018/C 268/343432018CJC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180319282921Zaak C-343/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 19 maart 2018 — SAIGI Società Cooperativa Agricola a r.l., MA.GE.MA. Società Agricola Cooperativa/Regione Emilia-Romagna, A.U.S.L. Romagna
 ---documentbreak--- C2682018NL2810120180319NL0034281292Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 19 maart 2018 — SAIGI Società Cooperativa Agricola a r.l., MA.GE.MA. Società Agricola Cooperativa/Regione Emilia-Romagna, A.U.S.L. Romagna
   (Zaak C-343/18)2018/C 268/34Procestaal: Italiaans
      Verwijzende rechter

   Consiglio di Stato

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: SAIGI Società Cooperativa Agricola a r.l., MA.GE.MA. Società Agricola Cooperativa

      Verwerende partij: Regione Emilia-Romagna, A.U.S.L. Romagna

      Prejudiciële vragen

            1)

            Moet artikel 27 van de EG-verordening, dat voorschrijft dat de lidstaten voor de in bijlage IV, afdeling A, en bijlage V, afdeling A, bedoelde activiteiten verzekeren dat een vergoeding wordt geïnd, aldus worden uitgelegd dat de verplichting tot betaling geldt voor alle landbouwondernemingen, ook wanneer zij „de activiteiten van het slachten en het uitsnijden van vlees uitsluitend ten behoeve van en in verband met de veeteelt uitoefenen”?

            2)

            Mag een lidstaat bepaalde categorieën ondernemers uitsluiten van het betalen van vergoedingen voor de gezondheidscontroles, hoewel hij een stelsel voor het innen van vergoedingen heeft opgezet dat als geheel geschikt is om te garanderen dat de kosten van de officiële controles worden gedekt, of lagere vergoedingen in rekening brengen dan de vergoedingen die zijn vastgesteld bij verordening (EG) nr. 8[8]2/2004 (
                  1
               )?

      (
         1
      )	Verordening (EG) nr. 882/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 inzake officiële controles op de naleving van de wetgeving inzake diervoeders en levensmiddelen en de voorschriften inzake diergezondheid en dierenwelzijn (PB 2004, L 165, blz. 1).


201807130662003792018/C 268/573572018TC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180608474821Zaak T-357/18: Beroep ingesteld op 8 juni 2018 — Luz Saúde/EUIPO — Clínica La Luz (HOSPITAL DA LUZ)
 ---documentbreak--- C2682018NL4710120180608NL0057471482Beroep ingesteld op 8 juni 2018 — Luz Saúde/EUIPO — Clínica La Luz (HOSPITAL DA LUZ)
   (Zaak T-357/18)2018/C 268/57Taal van het verzoekschrift: Portugees
      Partijen

      Verzoekende partij: Luz Saúde SA (Lissabon, Portugal) (vertegenwoordigers: G. Gentil Anastácio en P. Guerra e Andrade, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Clínica La Luz (Madrid, Spanje)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Houder van het betrokken merk: verzoekende partij

      Betrokken merk: aanvraag voor Uniebeeldmerk HOSPITAL DA LUZ — inschrijvingsaanvraag nr. 14 791 495

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 4 april 2018 in zaak R 2084/2017-4

      Conclusies

            —

            vernietiging van de bestreden beslissing, voor zover daarbij de aanvraag tot inschrijving van het betrokken merk ten dele is afgewezen, en wijziging van de bestreden beslissing, zodat de aanvraag wordt toegewezen;

            —

            verwijzing van het EUIPO in alle kosten.

      Aangevoerd middel

            —

            schending van artikel 8, lid 1, onder b) van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


201807130112003462018/C 268/217222017CJC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20171127151623Zaak C-722/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bezirksgericht Villach (Oostenrijk) op 27 november 2017 — Norbert Reitbauer e.a. / Enrico Casamassima
 ---documentbreak--- C2682018NL1530120171127NL0021153162Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bezirksgericht Villach (Oostenrijk) op 27 november 2017 — Norbert Reitbauer e.a. / Enrico Casamassima
   (Zaak C-722/17)2018/C 268/21Procestaal: Duits
      Verwijzende rechter

   Bezirksgericht Villach

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Norbert Reitbauer, Dolinschek GmbH, B.T.S. Trendfloor Raumausstattungs-GmbH, Elektrounternehmen K. Maschke GmbH, Klaus Egger, Architekt DI Klaus Egger Ziviltechniker GmbH

      Verwerende partij: Enrico Casamassima

      Prejudiciële vragen

            1)

            Vraag 1:
            Moet artikel 24, punt 5, van verordening (EU) nr. 1215/2012 (
                  1
               ) van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken aldus worden uitgelegd dat de „Widerspruchsklage” (vordering tegen de executie) neergelegd in § 232 van de Oostenrijkse Exekutionsordnung (Oostenrijkse wet op de executieprocedure), die kan worden ingesteld in geval van onenigheid over de verdeling van de opbrengst van de gerechtelijke veiling, binnen de werkingssfeer van deze bepaling valt
            en in het bijzonder ook in de situatie dat de vordering van de ene zekerheidsgerechtigde schuldeiser tegen de andere

                     a)

                     berust op het argument dat diens door een zekerheidsrecht afgedekte vordering uit geldlening is tenietgegaan uit hoofde van een tegenvordering tot schadevergoeding van de schuldenaar, en

                     b)

                     bovendien — evenals bij de actio pauliana — berust op het argument dat de grond voor het zekerheidsrecht voor deze lening zonder rechtsgevolg is wegens bevoordeling van schuldeisers?

            2)

            Vraag 2 (in het geval vraag 1 ontkennend wordt beantwoord):
            Moet artikel 24, punt 1, van verordening (EU) nr. 1215/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken aldus worden uitgelegd dat de „Widerspruchsklage” neergelegd in § 232 van de Oostenrijkse Exekutionsordnung, die kan worden ingesteld in geval van onenigheid over de verdeling van de opbrengst van de gerechtelijke veiling, binnen de werkingssfeer van deze bepaling valt,
            en in het bijzonder ook in de situatie dat de vordering van de ene zekerheidsgerechtigde schuldeiser tegen de andere

                     a)

                     berust op het argument dat diens door een zekerheidsrecht afgedekte vordering uit geldlening is tenietgegaan uit hoofde van een tegenvordering tot schadevergoeding van de schuldenaar, en

                     b)

                     bovendien — evenals bij de actio pauliana — berust op het argument dat de grond voor het zekerheidsrecht voor deze lening zonder rechtsgevolg is wegens bevoordeling van schuldeisers?

      (
         1
      )	PB 2012, L 351, blz. 1.


201807130302003472018/C 268/353462018CJC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180525293021Zaak C-346/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 25 mei 2018 door Rose Vision, S.L. tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 8 maart 2018 in de zaken T-45/13 RENV en T-587/15, Rose Vision/Commissie
 ---documentbreak--- C2682018NL2910120180525NL0035291302Hogere voorziening ingesteld op 25 mei 2018 door Rose Vision, S.L. tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 8 maart 2018 in de zaken T-45/13 RENV en T-587/15, Rose Vision/Commissie
   (Zaak C-346/18 P)2018/C 268/35Procestaal: Spaans
      Partijen

      Rekwirante: Rose Vision, S.L. (vertegenwoordiger: J.J. Marín López, abogado)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

            —

            Vernietiging van het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 8 maart 2018, Rose Vision/Commissie, T-45/13 RENV en T-587/15, ECLI:EU:T:2018:124.

            —

            Toewijzing aan Rose Vision van een schadevergoeding als gevorderd in het tiende en het elfde middel van het verzoekschrift in hogere voorziening.

      Middelen en voornaamste argumenten

            1.

            Onjuiste rechtsopvatting voor zover de mondelinge behandeling in zaak T-587/15 bij beschikking van het Gerecht van 10 oktober 2017 is heropend op grond dat verzoekster daarom had verzocht — quod non;

            2.

            Onjuiste rechtsopvatting voor zover het bestreden arrest het overgelegde bewijs onjuist heeft beoordeeld waar het verklaart dat de Commissie in juli 2012 de W 2-waarschuwing heeft vervangen door een W 1-waarschuwing;

            3.

            Onjuiste rechtsopvatting voor zover het bestreden arrest in zaak T-45/13 RENV het verzoek tot nietigverklaring van de registratie van Rose Vision in het EWS heeft afgewezen, welk verzoek erop was gebaseerd dat de W 2-waarschuwing werd geactiveerd zonder dat zij hiervan op de hoogte was gesteld, zonder dat haar de redenen voor die registratie waren meegedeeld, zonder dat zij in de gelegenheid was gesteld haar standpunt daarover uiteen te zetten en zonder dat zij die registratie had kunnen aanvechten;

            4.

            Onjuiste rechtsopvatting voor zover het bestreden arrest geen motivering bevat met betrekking tot de argumenten in het kader van het vierde middel dat is aangevoerd in zaak T-587/15, die in het bestreden arrest volstrekt niet zijn onderzocht;

            5.

            Onjuiste rechtsopvatting voor zover het bestreden arrest, hoewel het terecht oordeelt dat de Commissie zich niet heeft gehouden aan de termijn van twee maanden die wordt gesteld in punt II.22, lid 5, van de algemene voorwaarden van het zevende kaderprogramma (punt 99 van het bestreden arrest), dat zij „de termijn van twee maanden ruim heeft overschreden” en dat die overschrijding „betreurenswaardig” is (punt 116 van het bestreden arrest), de vordering vast te stellen dat het eindverslag van audit 11-INFS-025 en dat van audit 11-BA119-016 van rechtswege contractueel nietig zijn, ongeldig zijn en geen gevolgen teweegbrengen, niet toewijst;

            6.

            Onjuiste rechtsopvatting voor zover het bestreden arrest het overgelegde bewijs onjuist heeft beoordeeld waar het verklaart dat de Commissie heeft aangetoond dat Rose Vision betaling heeft ontvangen in het kader van de projecten sISI, 4NEM en SFERA;

            7.

            Onjuiste rechtsopvatting voor zover het bestreden arrest, na te hebben erkend dat de Commissie inbreuk had gemaakt op de bij punt II.22, lid 1, van de algemene voorwaarden van het zevende kaderprogramma opgelegde geheimhoudingsplicht doordat zij derden informatie had verstrekt over audit 11-INFS-025 (punt 158 van het bestreden arrest), in de punten 159 en 160 zonder motivering verzoeksters verzoek afwijst, vast te stellen dat de Commissie niet heeft voldaan aan de geheimhoudingsplicht in verband met de audits 11-INFS-025 en 11-BA119-016 (punt 215 van de schriftelijke opmerkingen van Rose Vision in zaak T-45/13 RENV van 12 september 2016);

            8.

            Grond voor vernietiging bestaande in de inbreuk op de contractuele bepalingen van de algemene voorwaarden van het zevende kaderprogramma en op het beginsel van contractuele rechtszekerheid, voor zover het bestreden arrest zijn goedkeuring hecht aan het feit dat bij de audits 11-INFS-025 en 11-BA119-016 aan Rose Vision nieuwe eisen worden gesteld, vervat in de financiële richtsnoeren 2011, ook al had audit 11-INFS-025 betrekking op de periode tussen 1 november 2009 en 31 oktober 2010 (voor het project FutureNEM) en op de periode tussen 1 januari 2010 en 31 december 2010 (voor de projecten FIRST en sISI);

            9.

            Grond voor vernietiging bestaande in de onjuiste beoordeling van het overgelegde bewijs, met name van het door Rose Vision overgelegde stuk van 30 augustus 2012, waaraan het bestreden arrest zonder meer is voorbijgegaan;

            10.

            Grond voor vernietiging erin bestaande dat het bestreden arrest ten onrechte het verzoek om een schadevergoeding wegens buitencontractuele aansprakelijkheid heeft afgewezen;

            11.

            Grond voor vernietiging bestaande in een gebrek aan motivering met betrekking tot de argumenten die zijn uiteengezet in deel XII van het verzoekschrift in zaak T-587/15, in de punten 112 tot en met 117 waarvan werd verzocht om een schadevergoeding wegens contractuele aansprakelijkheid, welke argumenten het bestreden arrest volstrekt niet heeft onderzocht.


201807130762003802018/C 268/472752018TC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180424383921Zaak T-275/18: Beroep ingesteld op 24 april 2018 — Front Polisario/Raad
 ---documentbreak--- C2682018NL3810120180424NL0047381392Beroep ingesteld op 24 april 2018 — Front Polisario/Raad
   (Zaak T-275/18)2018/C 268/47Procestaal: Frans
      Partijen

      Verzoekende partij: Front populaire pour la libération de la Saguia-el-Hamra et du Rio de Oro (Front Polisario) (vertegenwoordiger: G. Devers, advocaat)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

            —

            het beroep ontvankelijk verklaren;

            —

            het bestreden besluit nietig verklaren;

            —

            de Raad in de kosten verwijzen.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Tot staving van zijn beroep tegen besluit (EU) 2018/146 van de Raad van 22 januari 2018 betreffende de sluiting, namens de Unie, van de Euromediterrane luchtvaartovereenkomst tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en het Koninkrijk Marokko, anderzijds (PB 2018, L 26, blz. 4), voert verzoeker tien middelen aan.

            1.

            Eerste middel: onbevoegdheid van de Raad tot het vaststellen van het bestreden besluit, aangezien de Unie en het Koninkrijk Marokko onbevoegd zijn om, in plaats van het volk van dit gebied, zoals vertegenwoordigd door het Front Polisario, internationale overeenkomsten te sluiten die de Westelijke Sahara omvatten.

            2.

            Tweede middel: niet-nakoming van de verplichting om alle relevante gegevens van het geval te onderzoeken, aangezien de Raad is voorbijgegaan aan het feit dat de internationale overeenkomst die bij het bestreden besluit is gesloten, gedurende twaalf jaar voorlopig is toegepast op het grondgebied van de Westelijke Sahara, in strijd met het eigen en afzonderlijke statuut van dat gebied.

            3.

            Derde middel: niet-nakoming van de verplichting om de kwestie van de eerbiediging van de grondrechten te onderzoeken, aangezien de Raad bij de vaststelling van het bestreden besluit de eerbiediging van de rechten van de mens in het bezette Sahrawigebied niet heeft onderzocht.

            4.

            Vierde middel: schending van de rechten van verdediging, aangezien de Raad vóór de vaststelling van het bestreden besluit niet in overleg is getreden met het Front Polisario, de enige vertegenwoordiger van het volk van de Westelijke Sahara.

            5.

            Vijfde middel: schending van de beginselen en wezenlijke waarden die leidend zijn voor het optreden van de Unie op het internationale toneel, aangezien de internationale overeenkomst die bij het bestreden besluit is gesloten van toepassing is op het grondgebied van de Westelijke Sahara, in het kader van het annexionistische beleid van het Koninkrijk Marokko en de systematische schendingen van de grondrechten die de handhaving van dit beleid vergt.

            6.

            Zesde middel: schending van het recht van zelfbeschikking, aangezien de internationale overeenkomst die bij het bestreden besluit is gesloten van toepassing is op de Westelijke Sahara in strijd met het eigen en afzonderlijke statuut van dit gebied en met het recht van het Sahrawivolk op eerbiediging van de territoriale integriteit van zijn grondgebied.

            7.

            Zevende middel: schending van het beginsel van de relatieve werking van verdragen, aangezien het volk van de Westelijke Sahara, zoals vertegenwoordigd door het Front Polisario, niet heeft ingestemd met de internationale overeenkomst die bij het bestreden besluit is gesloten.

            8.

            Achtste middel: schending van het luchtruim van de Westelijke Sahara, aangezien het bestreden besluit door het bekrachtigen van de onrechtmatige praktijk die is ontstaan door de voorlopige toepassing van de bij dit besluit gesloten internationale overeenkomst tot gevolg zou hebben dat het Sahrawiluchtruim binnen de werkingssfeer van deze overeenkomst valt.

            9.

            Negende middel: schending van het recht van internationale aansprakelijkheid, aangezien de Unie door het bestreden besluit haar verplichting de illegale bezetting van de Westelijke Sahara niet te erkennen niet nakomt en voorts hulp en bijstand verleent aan de handhaving van deze situatie.

            10.

            Tiende middel: schending van de verplichting de internationale rechten van de mens en het internationale humanitaire recht te doen eerbiedigen, aangezien de eerbiediging door de Unie van haar internationale verplichtingen ten opzichte van het volk van de Westelijke Sahara ten minste inhoudt dat de Raad zich onthoudt van vaststelling van het bestreden besluit, voor zover het bestreden besluit de inwerkingtreding mogelijk maakt van een internationale overeenkomst die van toepassing is op het gedeelte van de Westelijke Sahara onder Marokkaanse bezetting.


201807130582003622018/C 268/583642018TC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180611484811Zaak T-364/18: Beroep ingesteld op 11 juni 2018 — Arçelik/EUIPO (MicroGarden)
 ---documentbreak--- C2682018NL4810120180611NL0058481481Beroep ingesteld op 11 juni 2018 — Arçelik/EUIPO (MicroGarden)
   (Zaak T-364/18)2018/C 268/58Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Arçelik AS (Istanbul, Turkije) (vertegenwoordiger: A. Franke, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Betrokken merk: aanvraag voor Uniewoordmerk MicroGarden — inschrijvingsaanvraag nr. 16 971 988

      Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 4 april 2018 in zaak R 163/2018-2

      Conclusies

            —

            vernietiging van de bestreden beslissing;

            —

            verwijzing van het EUIPO in de kosten van de procedure.

      Aangevoerde middelen

            —

            schending van artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;

            —

            schending van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


201807130392004532018/C 268/363752018CJC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180607303121Zaak C-375/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal (Ierland) op 7 juni 2018 — Hampshire County Council/C.E., N.E.
 ---documentbreak--- C2682018NL3010120180607NL0036301312Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal (Ierland) op 7 juni 2018 — Hampshire County Council/C.E., N.E.
   (Zaak C-375/18)2018/C 268/36Procestaal: Engels
      Verwijzende rechter

   Court of Appeal

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Hampshire County Council

      Verwerende partijen: C.E., N.E.

      Prejudiciële vraag

   Is een voorlopig verbod (beschermingsmaatregelen) dat de gerechten van een lidstaat in personam richten tot een overheidsinstantie van een andere lidstaat, teneinde te beletten dat die instantie de adoptie van kinderen regelt voor de gerechten van die andere lidstaat, in overeenstemming met het Unierecht en meer bepaald met de bepalingen van verordening (EG) nr. 2201/2003 (
         1
      ), indien aan de basis van het voorlopige in personam verbod de noodzaak ligt de rechten te vrijwaren van partijen in uitvoeringsprocedures overeenkomstig hoofdstuk III van die verordening?
   (
         1
      )	Verordening (EG) nr. 2201/2003 van de Raad van 27 november 2003 betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken en inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1347/2000 (PB 2003, L 338, blz. 1).


201807130612003652018/C 268/593732018TC26820180730NL01NLINFO_JUDICIAL20180619484922Zaak T-373/18: Beroep ingesteld op 19 juni 2018 — ABB/EUIPO (FLEXLOADER)
 ---documentbreak--- C2682018NL4820120180619NL0059482492Beroep ingesteld op 19 juni 2018 — ABB/EUIPO (FLEXLOADER)
   (Zaak T-373/18)2018/C 268/59Procestaal: Duits
      Partijen

      Verzoekende partij: ABB AB (Västerås, Zweden) (vertegenwoordigers: M. Hartmann en S. Fröhlich, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Betrokken merk: Uniewoordmerk FLEXLOADER — inschrijvingsaanvraag nr. 17 099 474

      Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 29 maart 2018 in zaak R 93/2018-1

      Conclusies

            —

            vernietiging van de bestreden beslissing;

            —

            verwijzing van het EUIPO in de kosten van de procedure.

      Aangevoerde middelen

            —

            schending van artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.