title: Zaak C-161/07: Beroep ingesteld op 23 maart 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen /Republiek Oostenrijk

text:
               23.6.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 140/9

         Beroep ingesteld op 23 maart 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen /Republiek Oostenrijk
   (Zaak C-161/07)
   (2007/C 140/16)
   Procestaal: Duits
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: E. Traversa en G. Braun, gemachtigden)

      Verwerende partij: Republiek Oostenrijk
   Conclusies
   Verzoekster concludeert dat het het Hof behage:

               —

               vast te stellen dat de Republiek Oostenrijk artikel 43 EG heeft geschonden door voor de inschrijving van vennootschappen in het handelsregister op verzoek van onderdanen van de nieuwe EU-lidstaten — met uitzondering van Malta en Cyprus — de vaststelling van hun zelfstandigheid door het arbeidsbureau of de overlegging van een „Befreiungsschein” (vrijstellingsverklaring) te eisen, waarbij voor de vaststelling van de zelfstandigheid van vennoten van een personenvennootschap alsook van vennoten met een minderheidsparticipatie in een vennootschap met beperkte aansprakelijkheid, die voor de vennootschap arbeidsprestaties verrichten die kenmerkend zijn voor een arbeidsverhouding, een procedure moet worden gevolgd tijdens de duur waarvan, maximaal drie maanden, de zelfstandige arbeid niet kan worden verricht;

               —

               de Republiek Oostenrijk te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Artikel 43, eerste alinea, EG garandeert elke onderdaan van een lidstaat het recht, zich in een andere lidstaat te vestigen om aldaar een beroepsactiviteit anders dan in loondienst uit te oefenen, alsook in een andere lidstaat vennootschappen op te richten en ondernemingen te beheren. Als uitdrukking van het algemeen discriminatieverbod van artikel 12 EG verbiedt artikel 43 EG discriminaties op grond van nationaliteit in verband met werkzaamheden anders dan in loondienst. Het beginsel van gelijke behandeling als eigen onderdanen komt in artikel 43, tweede alinea, tot uitdrukking. Volgens deze bepaling omvat de vrijheid van vestiging de toegang tot en de uitoefening van werkzaamheden anders dan in loondienst van elke aard alsook de oprichting en het beheer van ondernemingen, en met name vennootschappen op het grondgebied van elke andere lidstaat overeenkomstig de bepalingen welke door de wetgeving van het land van vestiging voor de eigen onderdanen zijn vastgesteld.
   Voor de inschrijving van een naar Oostenrijks recht opgerichte vennootschap op verzoek van een onderdaan van de lidstaten van de Europese Unie die op 1 mei 2004 zijn toegetreden — met uitzondering van Malta en Cyprus — verlangen de „Firmenbuchgerichte” (rechtbanken waarbij de vennootschap wordt ingeschreven) in Oostenrijk de vaststelling van zijn zelfstandigheid. Voor het onderscheid tussen arbeid in loondienst en zelfstandige arbeid is de „werkelijke economische inhoud van de activiteit” beslissend. Volgens de Oostenrijkse regeling gelden in het bijzonder vennoten van een personenvennootschap alsook vennoten van een vennootschap met beperkte aansprakelijkheid met een aandeel van minder dan 25 %, die arbeidsprestaties verrichten die kenmerkend zijn voor een arbeidsverhouding, als werknemers in loondienst. Dit vermoeden geldt zolang de regionale arbeidbureaus op verzoek van de vennoot vaststellen dat deze een wezenlijke invloed op het beheer uitoefent. Het bewijs van de zelfstandigheid berust op de aanvrager. Tot de vaststelling van de zelfstandigheid bij besluit, ten minste binnen drie maanden, kan de betrokkene zijn activiteit niet uitoefenen.
   Deze bepaling is niet verenigbaar met de vrijheid van vestiging van artikel 43 EG. Zij belemmert zelfstandigen uit acht nieuwe lidstaten in hun vrijheid om zich in Oostenrijk te vestigen, daar zij hun de oprichting van een vennootschap aanzienlijk bemoeilijkt zonder dat dit gerechtvaardigd is. Ook al heeft de betrokken regeling slechts een beperkt toepassingsgebied, zij verliest daardoor haar discriminerend karakter niet. Ook wanneer onderdanen van de betrokken acht lidstaten niet steeds en zonder uitzondering een aanvraag moeten indienen, is beslissend dat Oostenrijkse onderdanen en onderdanen van de andere lidstaten nooit een dergelijke aanvraag moeten indienen. De overgangsregeling van de Toetredingsverdragen beperkt voorts alleen het vrij verkeer van werknemers. Voor de vrijheid van vestiging gelden juist geen dergelijke beperkingsmogelijkheden. Dat de ratio legis van de toepasselijke regeling is ontduiking van de overgangsregeling inzake de vrijheid van verkeer van werknemers te verhinderen, en niet de vrijheid van vestiging te beperken, verandert niets aan het feit dat deze regeling uiteindelijk de vrijheid van vestiging belemmert.
   Krachtens artikel 46 EG kunnen beperkingen van de vrijheid van vestiging slechts worden gerechtvaardigd uit hoofde van de openbare orde, de openbare veiligheid en de volksgezondheid alsook, wanneer het niet om kennelijk discriminerende maatregelen gaat, uit hoofde van andere dwingende redenen van algemeen belang. Als beperking van een fundamentele vrijheid moeten dergelijke maatregelen in elk geval geschikt zijn om het nagestreefde doel te bereiken en mogen zij niet verder gaan dan daartoe nodig is. De betrokken Oostenrijkse regeling voldoet niet aan deze vereisten.
   Uit niets blijkt namelijk dat de door de Oostenrijkse regering gevreesde ontduiking van de overgangsregeling door onderdanen uit de betrokken acht lidstaten zo omvangrijk kan worden, dat de werking van de Oostenrijkse arbeidsmarkt daadwerkelijk fundamenteel in gevaar komt. Voorts zijn de twee criteria voor de beoordeling van de aard van de werkzaamheid — aard van de arbeidsprestatie en invloed op het beheer van de vennootschap — om arbeid in loondienst te onderscheiden van zelfstandige arbeid, ongeschikt. Wat de noodzaak van de beperking betreft, blijkt uit de uitleg van de Oostenrijkse regering niet waarom het nagestreefde doel met een minder restrictief middel als controle na de inschrijving van de vennootschap, niet evengoed te bereiken zou zijn.


title: Arrest van het Gerecht van Eerste Aanleg van 18 januari 2005 in zaak T-93/02, Confédération nationale du Crédit mutuel tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Staatssteun — Maatregelen door Franse Republiek ten gunste van Crédit mutuel genomen — Livret bleu — Beschikking 2003/216/EG — Motiveringsplicht — Beroep tot nietigverklaring)

text:
               19.3.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 69/13

      ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG

   van 18 januari 2005
   in zaak T-93/02, Confédération nationale du Crédit mutuel tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)

   (Staatssteun - Maatregelen door Franse Republiek ten gunste van Crédit mutuel genomen - Livret bleu - Beschikking 2003/216/EG - Motiveringsplicht - Beroep tot nietigverklaring)
   (2005/C 69/25)
   Procestaal: Frans
   In zaak T-93/02, Confédération nationale du Crédit mutuel, gevestigd te Parijs (Frankrijk), vertegenwoordigd door A. Carnelutti, advocaat, ondersteund door Franse Republiek (gemachtigden: G. de Bergues en F. Million, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg) tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigde: G. Rozet, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg), betreffende een verzoek tot nietigverklaring van beschikking 2003/216/EG van de Commissie van 15 januari 2002 betreffende de door de Franse Republiek ten uitvoer gelegde steunmaatregel ten gunste van Crédit mutuel (PB 2003, L 88, blz. 39) in de vorm van een overcompensatie van de kosten van het aantrekken en het beheer van de onder het mechanisme van het „Livret bleu” gereglementeerde spaargelden, heeft het Gerecht (Tweede kamer uitgebreid), samengesteld als volgt: J. Pirrung, kamerpresident, V. Tiili, A. W. H. Meij, M. Vilaras en N. J. Forwood, rechters; griffier: J. Palacio González, hoofdadministrateur, op 18 januari 2005 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Beschikking 2003/216/EG van de Commissie van 15 januari 2002 betreffende de door de Franse Republiek ten uitvoer gelegde steunmaatregel ten gunste van Crédit mutuel wordt nietig verklaard.

               2)

               De Commissie draagt haar eigen kosten en de kosten van verzoekster.

               3)

               De Franse Republiek draagt haar eigen kosten.

      (1)  PB C 131 van 1.6.2002.


title: Zaak C-9/16: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 21 juni 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Amtsgericht Kehl — Duitsland) — Strafzaak tegen A [Prejudiciële verwijzing — Ruimte van vrijheid, veiligheid en recht — Verordening (EG) nr. 562/2006 — Communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode) — Artikelen 20 en 21 — Overschrijding van de binnengrenzen — Controles binnen het grondgebied — Nationale regeling op grond waarvan controles mogen worden uitgevoerd om de identiteit vast te stellen van personen die worden aangehouden binnen een gebied van 30 km vanaf de gemeenschappelijke grens met andere staten die partij zijn bij de Schengenuitvoeringsovereenkomst — Mogelijkheid om controles uit te voeren los van het gedrag van de betrokkene of van het bestaan van bijzondere omstandigheden — Nationale regeling op grond waarvan personen in spoorwegstations aan bepaalde controlemaatregelen kunnen worden onderworpen]

text:
               21.8.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 277/10

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 21 juni 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Amtsgericht Kehl — Duitsland) — Strafzaak tegen A
   (Zaak C-9/16) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Ruimte van vrijheid, veiligheid en recht - Verordening (EG) nr. 562/2006 - Communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode) - Artikelen 20 en 21 - Overschrijding van de binnengrenzen - Controles binnen het grondgebied - Nationale regeling op grond waarvan controles mogen worden uitgevoerd om de identiteit vast te stellen van personen die worden aangehouden binnen een gebied van 30 km vanaf de gemeenschappelijke grens met andere staten die partij zijn bij de Schengenuitvoeringsovereenkomst - Mogelijkheid om controles uit te voeren los van het gedrag van de betrokkene of van het bestaan van bijzondere omstandigheden - Nationale regeling op grond waarvan personen in spoorwegstations aan bepaalde controlemaatregelen kunnen worden onderworpen])
   (2017/C 277/13)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Amtsgericht Kehl

      Partij in de strafzaak

   A

      In tegenwoordigheid van: Staatsanwaltschaft Offenburg

      Dictum

               1)

               Artikel 67, lid 2, VWEU alsook de artikelen 20 en 21 van verordening (EG) nr. 562/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 15 maart 2006 tot vaststelling van een communautaire code betreffende de overschrijding van de grenzen door personen (Schengengrenscode), zoals gewijzigd bij verordening (EU) nr. 610/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, waarbij aan de politiediensten van de betrokken lidstaat de bevoegdheid wordt toegekend de identiteit van iedere persoon te controleren in een gebied tot 30 km landinwaarts vanaf de landgrens van deze lidstaat met andere staten die partij zijn bij de op 19 juni 1990 te Schengen (Luxemburg) ondertekende Overeenkomst ter uitvoering van het te Schengen gesloten akkoord van 14 juni 1985 tussen de regeringen van de staten van de Benelux Economische Unie, de Bondsrepubliek Duitsland en de Franse Republiek, betreffende de geleidelijke afschaffing van de controles aan de gemeenschappelijke grenzen, om de illegale binnenkomst of het illegale verblijf op het grondgebied van die lidstaat te voorkomen of te bestrijden dan wel om bepaalde strafbare feiten te voorkomen die de veiligheid van de grenzen aantasten, los van het gedrag van de betrokken persoon of van het bestaan van bijzondere omstandigheden, tenzij de regeling in kwestie die bevoegdheid zodanig inkadert dat de feitelijke uitoefening ervan niet hetzelfde effect kan hebben als grenscontroles. Het staat aan de verwijzende rechter om na te gaan of aan deze voorwaarde is voldaan.

               2)

               Artikel 67, lid 2, VWEU alsook de artikelen 20 en 21 van verordening nr. 562/2006, zoals gewijzigd bij verordening nr. 610/2013, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is — op grond waarvan de politiediensten van de betrokken lidstaat aan boord van treinen en op de terreinen van de spoorwegen van die lidstaat de identiteit of de grensoverschrijdingsdocumenten van iedere persoon mogen controleren, alsook hem daartoe korte tijd staande mogen houden en mogen ondervragen, voor zover deze controles zijn gebaseerd op terreinkennis of op de ervaring van de grenspolitie — op voorwaarde dat de uitvoering van die controles in het nationale recht is onderworpen aan nadere regels en beperkingen die de intensiteit, de frequentie en de selectiviteit ervan regelen. Het staat aan de verwijzende rechter om na te gaan of aan deze voorwaarde is voldaan.

      (1)  PB C 136 van 18.4.2016.


title: Zaak C-495/16 P: Hogere voorziening ingesteld op 15 september 2016 door TeamBank AG Nürnberg tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 20 juli 2016 in zaak T-745/14, TeamBank/EUIPO — Easy Asset Management (EASY CREDIT)

text:
               13.3.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 78/8

         Hogere voorziening ingesteld op 15 september 2016 door TeamBank AG Nürnberg tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 20 juli 2016 in zaak T-745/14, TeamBank/EUIPO — Easy Asset Management (EASY CREDIT)
   (Zaak C-495/16 P)
   (2017/C 078/11)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: TeamBank AG Nürnberg (vertegenwoordiger: D. Terheggen, Rechtsanwalt)

      Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO), Easy Asset Management AD
   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.


title: Zaak T-87/05: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 21 september 2005 — EDP/Commissie („Mededinging — Concentratie — Verordening (EEG) nr. 4064/89 — Beschikking waarbij concentratie onverenigbaar met gemeenschappelijke markt wordt verklaard — Portugese elektriciteits- en gasmarkt — Acquisitie van GDP door EDP en Eni — Richtlijn 2003/55/EG — Liberalisering van gasmarkten — Verbintenissen”)

text:
               12.11.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 281/22

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 21 september 2005 — EDP/Commissie
   (Zaak T-87/05) (1)

   („Mededinging - Concentratie - Verordening (EEG) nr. 4064/89 - Beschikking waarbij concentratie onverenigbaar met gemeenschappelijke markt wordt verklaard - Portugese elektriciteits- en gasmarkt - Acquisitie van GDP door EDP en Eni - Richtlijn 2003/55/EG - Liberalisering van gasmarkten - Verbintenissen”)
   (2005/C 281/42)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij(en): EDP-Energias de Portugal SA (Lissabon, Portugal) [vertegenwoordiger(s): C. Botelho Moniz, R. García-Gallardo, A. Weitbrecht en J. Ruiz Calzado, advocaten]

      Verwerende partij(en): Commissie van de Europese Gemeenschappen [vertegenwoordiger(s): A. Bouquet en M. Schneider, gemachtigden]

      Interveniënte(n) aan de zijde van de verwerende partij(en): Gas Natural SDG SA (Barcelona, Spanje) [vertegenwoordiger(s): J. Perez-Bustamante Köster en P. Suárez Fernández, advocaten]
   Voorwerp van de zaak
   Verzoek om nietigverklaring van beschikking C(2004) 4715 def. van de Commissie van 9 december 2004 waarbij de concentratie waarmee EDP-Energias de Portugal SA en ENI Portugal Investment SpA de gezamenlijke zeggenschap willen verkrijgen over Gás de Portugal SGPS SA, onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt wordt verklaard (zaak COMP/M.3440 — EDP/ENI/GDP
   Dictum van het arrest

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Verzoekster wordt verwezen in de kosten.

               3)

               Elke partij draagt haar eigen kosten betreffende de interventie.

      (1)  PB C 82 van 2.4.2005.


title: Zaak T-110/07: Arrest van het Gerecht van 3 maart 2011 — Siemens/Commissie ( „Mededinging — Mededingingsregelingen — Markt voor projecten inzake gasgeïsoleerd schakelmateriaal — Beschikking tot vaststelling van inbreuk op artikel 81 EG en artikel 53 EER-Overeenkomst — Marktverdeling — Gevolgen binnen gemeenschappelijke markt — Begrip voortdurende inbreuk — Duur van inbreuk — Verjaring — Geldboeten — Evenredigheid — Verzwarende omstandigheden — Leidinggevende rol — Verzachtende omstandigheden — Medewerking” )

text:
               9.4.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 113/10

         Arrest van het Gerecht van 3 maart 2011 — Siemens/Commissie
   (Zaak T-110/07) (1)

   (Mededinging - Mededingingsregelingen - Markt voor projecten inzake gasgeïsoleerd schakelmateriaal - Beschikking tot vaststelling van inbreuk op artikel 81 EG en artikel 53 EER-Overeenkomst - Marktverdeling - Gevolgen binnen gemeenschappelijke markt - Begrip voortdurende inbreuk - Duur van inbreuk - Verjaring - Geldboeten - Evenredigheid - Verzwarende omstandigheden - Leidinggevende rol - Verzachtende omstandigheden - Medewerking)
   2011/C 113/19
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Siemens AG (Berlijn en München, Duitsland) (vertegenwoordigers: aanvankelijk I. Brinker, T. Loest en C. Steinle, vervolgens Brinker en Steinle, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk F. Arbault en O. Weber, vervolgens X. Lewis en R. Sauer, en ten slotte M. Sauer en A. Antoniadis, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek, primair, tot gedeeltelijke nietigverklaring van beschikking C(2006) 6762 def. van de Commissie van 24 januari 2007 in een procedure op grond van artikel 81 (EG) en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (zaak COMP/38.899 — Gasgeïsoleerd schakelmateriaal), en, subsidiair, tot verlaging van de aan verzoekster opgelegde geldboete

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Siemens AG wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 140 van 23.6.2007.


title: Zaak C-42/07: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 8 september 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal de Pequena Instância Criminal do Porto — Portugal) — Liga Portuguesa de Futebol Profissional (CA/LPFP), Bwin International Ltd, voorheen Baw International Ltd/Departamento de Jogos da Santa Casa da Misericórdia de Lisboa (Verzoek om prejudiciële beslissing — Artikel 49 EG — Beperkingen van vrij verrichten van diensten — Exploitatie van kansspelen via internet)

text:
               7.11.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 267/9

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 8 september 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal de Pequena Instância Criminal do Porto — Portugal) — Liga Portuguesa de Futebol Profissional (CA/LPFP), Bwin International Ltd, voorheen Baw International Ltd/Departamento de Jogos da Santa Casa da Misericórdia de Lisboa
   (Zaak C-42/07) (1)

   (Verzoek om prejudiciële beslissing - Artikel 49 EG - Beperkingen van vrij verrichten van diensten - Exploitatie van kansspelen via internet)
   2009/C 267/15
   Procestaal: Portugees

      Verwijzende rechter

   Tribunal de Pequena Instância Criminal do Porto

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Liga Portuguesa de Futebol Profissional (CA/LPFP), Bwin International Ltd, voorheen Baw International Ltd

      Verwerende partij: Departamento de Jogos da Santa Casa da Misericórdia de Lisboa

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Tribunal de Pequena Instância Criminal do Porto — Uitlegging van artikelen 43 EG, 49 EG en 56 EG — Nationale wettelijke regeling waarbij aan een bepaalde organisatie het exclusieve recht wordt verleend om kansspelen en loterijen te exploiteren en waarbij de organisatie, het promoten en het inzamelen van sportweddenschappen, ook via internet, als inbreuk wordt aangemerkt — Verbod voor een in een andere lidstaat gevestigde onderneming die online weddenschappen en loterijen exploiteert, om deze weddenschappen en loterijen via internet te promoten, te organiseren en te exploiteren en de winnaars geldprijzen uit te keren

      Dictum

   Artikel 49 EG staat niet in de weg aan een regeling van een lidstaat als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die marktdeelnemers als Bwin International Ltd die in andere lidstaten zijn gevestigd, waar zij rechtmatig soortgelijke diensten verrichten, verbiedt om via het internet kansspelen aan te bieden op het grondgebied van deze lidstaat.

      (1)  PB C 69 van 24.03.2007.


title: Gevoegde zaken C-463/04 en C-464/04: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 6 december 2007 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Italië) — Federconsumatori, Adiconsum, ADOC, Ercole Pietro Zucca (C-463/04) en Associazione Azionariato Diffuso dell'AEM SpA, Filippo Cuccia, Giacomo Fragapane, Pietro Angelo Puggioni, Annamaria Sanchirico, Sandro Sartorio (C-464/04)/Comune di Milano (Artikel 56 EG — Vrij verkeer van kapitaal — Beperkingen — Geprivatiseerde ondernemingen — Nationale bepaling op grond waarvan statuten van vennootschap op aandelen staat of overheidsorgaan, indien zij aandeelhouder zijn van deze vennootschap, recht kunnen verlenen een of meer bestuurders rechtstreeks te benoemen)

text:
               26.1.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 22/2

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 6 december 2007 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Italië) — Federconsumatori, Adiconsum, ADOC, Ercole Pietro Zucca (C-463/04) en Associazione Azionariato Diffuso dell'AEM SpA, Filippo Cuccia, Giacomo Fragapane, Pietro Angelo Puggioni, Annamaria Sanchirico, Sandro Sartorio (C-464/04)/Comune di Milano
   (Gevoegde zaken C-463/04 en C-464/04) (1)

   (Artikel 56 EG - Vrij verkeer van kapitaal - Beperkingen - Geprivatiseerde ondernemingen - Nationale bepaling op grond waarvan statuten van vennootschap op aandelen staat of overheidsorgaan, indien zij aandeelhouder zijn van deze vennootschap, recht kunnen verlenen een of meer bestuurders rechtstreeks te benoemen)
   (2008/C 22/02)
   Procestaal: Italiaans
   Verwijzende rechter
   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Federconsumatori, Adiconsum, ADOC, Ercole Pietro Zucca Zucca (C-463/04) en Associazione Azionariato Diffuso dell'AEM SpA, Filippo Cuccia, Giacomo Fragapane, Pietro Angelo Puggioni, Annamaria Sanchirico, Sandro Sartorio (C-464/04)

      Verwerende partij: Comune di Milano

      Interveniënten: AEM SpA (C-463/04 en C-464/04), Edison SpA (C-463/04)
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Uitlegging van artikel 56 EG — Nationale wet volgens welke openbare organen bestuurders of accountants in geprivatiseerde ondernemingen mogen benoemen — Toepassing door territoriaal lichaam dat aanzienlijke deelneming in geprivatiseerde onderneming behoudt
   Dictum
   Artikel 56 EG moet aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een nationale bepaling zoals artikel 2449 van het Italiaans burgerlijk wetboek, op grond waarvan de statuten van een vennootschap op aandelen de staat of een overheidsorgaan, indien zij aandeelhouder zijn van deze vennootschap, het recht kunnen verlenen een of meer bestuurders rechtstreeks te benoemen, wanneer dit recht — op zich of, zoals in de hoofdgedingen, in samenhang met een bepaling zoals artikel 4 van voorlopig wetsbesluit nr. 332 van 31 mei 1994, na wijziging omgezet in wet nr. 474 van 30 juli 1994, zoals gewijzigd bij wet nr. 350 van 24 december 2003, dat deze staat of dit orgaan het recht toekent om deel te nemen aan de verkiezing op basis van lijsten van de niet rechtstreeks door hem benoemde bestuurders — ertoe kan leiden dat deze staat of dit orgaan over een controlebevoegdheid beschikt die niet evenredig is met zijn deelneming in het kapitaal van deze vennootschap.

      (1)  PB C 249 van 14.10.2006.


title: Zaak T-521/10: Beroep ingesteld op 9 november 2010 — Confortel Gestión/BHIM — Homargrup (CONFORTEL AQUA 4)

text:
               29.1.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 30/41

         Beroep ingesteld op 9 november 2010 — Confortel Gestión/BHIM — Homargrup (CONFORTEL AQUA 4)
   (Zaak T-521/10)
   ()
   2011/C 30/74
   Taal van het verzoekschrift: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Confortel Gestión, SA (Madrid, Spanje) (vertegenwoordiger: I. Valdelomar Serrano)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Homargrup, SA (Sta Susana, Spanje)

      Conclusies

               —

               vernietiging van de beslissing van de tweede kamer van beroep van 5 augustus 2010 in zaak R 1359/2009-2, en bijgevolg inschrijving van gemeenschapsmerk nr. 5 276 951„CONFORTEL Aqua 4” in alle aangevraagde klassen, en

               —

               verwijzing van verweerder in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „CONFORTEL Aqua 4” voor diensten van de klassen 41, 43 en 44

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: Homargrup, SA

      Oppositiemerk of -teken: gemeenschapswoord- en beeldmerken „AQUA” en „A AQUA HOTEL” en Spaanse woord- en beeldmerken „AQUAMARINA”, „AQUATEL” en „AQUAMAR” voor diensten van klasse 42

      Beslissing van de oppositieafdeling: toewijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009 (1) doordat geen gevaar voor verwarring van de conflicterende merken bestaat.

      (1)  Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 78, blz. 1).


title: Zaak T-31/05: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 17 juni 2008 — Rossi/BHIM — K & L Ruppert Stiftung (Rossi)

text:
               2.8.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 197/36

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 17 juni 2008 — Rossi/BHIM — K & L Ruppert Stiftung (Rossi)
   (Zaak T-31/05) (1)

   (2008/C 197/66)

      Procestaal: Engels

   De president van de Achtste kamer van het Gerecht van eerste aanleg heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 93 van 16.4.2005.


title: Beschikking van het Hof (Eerste kamer) van 22 maart 2004 in zaak C-455/02 P, Sgaravatti Mediterranea Srl tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Artikel 24 van verordening (EEG) nr. 4253/88 — Beginsel ne bis in idem — EOGFL — Intrekking van financiële bijstand — Gedeeltelijk kennelijk niet-ontvankelijke en gedeeltelijk kennelijk ongegronde hogere voorziening)

text:
               30.4.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 118/27

      BESCHIKKING VAN HET HOF

   (Eerste kamer)
   van 22 maart 2004
   in zaak C-455/02 P, Sgaravatti Mediterranea Srl tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)

   (Artikel 24 van verordening (EEG) nr. 4253/88 - Beginsel ne bis in idem - EOGFL - Intrekking van financiële bijstand - Gedeeltelijk kennelijk niet-ontvankelijke en gedeeltelijk kennelijk ongegronde hogere voorziening)
   (2004/C 118/48)
   Procestaal: Italiaans
   In zaak C-455/02 P, Sgaravatti Mediterranea Srl, gevestigd te Capopterra (Italië) (gemachtigden: M. Merola en P. Ferrari), betreffende hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Vijfde kamer) van 26 september 2002, Sgaravatti Mediterranea/Commissie (T-199/99, Jurispr. blz. II-3731), strekkende tot vernietiging van dat arrest, andere partij bij de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: C. Cattabriga en L. Visaggio, bijgestaan door M. Moretto), heeft het Hof (Eerste kamer), samengesteld als volgt: P. Jann (rapporteur), kamerpresident, A. Rosas, S. Von Bahr, K. Lenaerts en K. Schiemann, rechters; advocaat-generaal: M. Poiares Maduro; griffier: R. Grass, op 22 maart 2004 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Rekwirante wordt in de kosten verwezen.

      (1)  PB C 44 van 22.2.2003.


title: Zaak C-555/10: Beroep ingesteld op 26 november 2010 — Europese Commissie/Republiek Oostenrijk

text:
               29.1.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 30/27

         Beroep ingesteld op 26 november 2010 — Europese Commissie/Republiek Oostenrijk
   (Zaak C-555/10)
   ()
   2011/C 30/45
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Braun en H. Støvlbæk, gemachtigden)

      Verwerende partij: Republiek Oostenrijk

      Conclusies

               —

               vaststellen dat de Republiek Oostenrijk bij de omzetting van het eerste spoorwegvervoerspakket de krachtens artikel 6, lid 3, en bijlage II van richtlijn 91/440/EEG, zoals gewijzigd, en de artikelen 4, lid 2, en 14, lid 2, van richtlijn 2001/14/EG op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               de Republiek Oostenrijk verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De Commissie is van mening dat de door de richtlijn voorgeschreven onafhankelijkheid van de beheerder van de spoorweginfrastructuur in Oostenrijk niet naar behoren in nationaal recht is omgezet.
   Weliswaar zou de in Oostenrijk bestaande organisatie in een gemeenschappelijke holding, van een onderneming die wezenlijke functies voor het beheer van de spoorweginfrastructuur waarneemt en een onderneming die spoorwegdiensten verricht, in beginsel geoorloofd zijn. Niettemin zou moeten worden verzekerd dat die ondernemingen op aantoonbare wijze economisch onafhankelijk zijn van elkaar.
   Met name zou de holding geen enkele zeggenschap mogen uitoefenen over de dochtermaatschappij die wezenlijke functies voor het beheer van de spoorweginfrastructuur waarneemt. Dat zou in Oostenrijk niet gewaarborgd zijn. De onafhankelijkheid van de infrastructuurbeheerder zou niet door een onafhankelijke instantie worden gecontroleerd en de concurrenten zouden niet over een doeltreffend recht van beroep beschikken wanneer een bepaalde onderneming bevoorrecht wordt behandeld.
   Ook zouden er geen afdoende wettelijke of contractuele bepalingen zijn die de betrekkingen regelen tussen de holdingvennootschap en haar dochtermaatschappij die wezenlijke functies voor het beheer van de spoorweginfrastructuur waarneemt.
   Naar de mening van de Commissie doen ook de talrijke personele vervlechtingen tussen holdingvennootschap en dochteronderneming, bijvoorbeeld dubbelfuncties in de respectieve raden van bestuur, twijfel rijzen omtrent de economische onafhankelijkheid. Het zou noodzakelijk zijn, leidinggevenden van de ene onderneming voor enkele jaren van leidende posities in de andere onderneming uit te sluiten. Bovendien zou de benoeming van leidend personeel van de met wezenlijke functies belaste entiteit slechts onder toezicht van een onafhankelijke instantie mogen geschieden.
   Voorts zou ook de ruimtelijke en personele scheiding van de respectieve informatiesystemen noodzakelijk lijken om de voorgeschreven onafhankelijkheid te verzekeren van de onderneming die met wezenlijke functies voor het beheer van de spoorweginfrastructuur is belast.


title: Zaak T-336/07: Arrest van het Gerecht van 29 maart 2012 — Telefónica en Telefónica de España/Commissie ( „Mededinging — Misbruik van machtspositie — Spaanse markten voor breedbandinternettoegang — Beschikking tot vaststelling van inbreuk op artikel 82 EG — Vaststelling van prijzen — Prijssqueeze — Afbakening van markten — Machtspositie — Misbruik — Berekening van prijssqueeze — Gevolgen van misbruik — Bevoegdheid van Commissie — Rechten van verdediging — Subsidiariteit — Evenredigheid — Rechtszekerheid — Loyale samenwerking — Beginsel van behoorlijk bestuur — Geldboeten” )

text:
               12.5.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 138/13

         Arrest van het Gerecht van 29 maart 2012 — Telefónica en Telefónica de España/Commissie
   (Zaak T-336/07) (1)

   (Mededinging - Misbruik van machtspositie - Spaanse markten voor breedbandinternettoegang - Beschikking tot vaststelling van inbreuk op artikel 82 EG - Vaststelling van prijzen - Prijssqueeze - Afbakening van markten - Machtspositie - Misbruik - Berekening van prijssqueeze - Gevolgen van misbruik - Bevoegdheid van Commissie - Rechten van verdediging - Subsidiariteit - Evenredigheid - Rechtszekerheid - Loyale samenwerking - Beginsel van behoorlijk bestuur - Geldboeten)
   2012/C 138/21
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partijen: Telefónica, SA (Madrid, Spanje) en Telefónica de España, SA (Madrid) (vertegenwoordigers: F. González Díaz en S. Sorinas Jimeno, vervolgens F. González Díaz, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: F. Castillo de la Torre, É. Gippini Fournier en K. Mojzesowicz, gemachtigden)

      Interveniëntes aan de zijde van verwerende partij: France Telecom España, SA (Pozuelo de Alarcon, Spanje) (vertegenwoordigers: S. Martínez Lage, H. Brokelmann en M. Ganino, advocaten); Asociación de Usuarios de Servicios Bancarios (Ausbanc Consumo) (Madrid) (vertegenwoordigers: L. Pineda Salido en I. Cámara Rubio, advocaten); en European Competitive Telecommunications Association (Wokingham, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: M. Di Stefano en A. Salerno, advocaten)

      Voorwerp

   Verzoek tot nietigverklaring van beschikking C(2007) 3196 def. van de Commissie van 4 juli 2007 inzake een procedure op grond van artikel 82 (EG) (zaak COMP/38.784 — Wanadoo España tegen Telefónica) en, subsidiair, tot intrekking of verlaging van de aan verzoeksters opgelegde geldboete

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Telefónica, SA en Telefónica de España, SA worden verwezen in hun eigen kosten alsook in die van de Europese Commissie, France Telecom España, SA, de Asociación de Usuarios de Servicios Bancarios (Ausbanc Consumo) en de European Competitive Telecommunications Association, zoals door hen gevorderd.

      (1)  PB C 269 van 10.11.2007.


title: Zaak T-377/12: Beroep ingesteld op 22 augustus 2012 — Spa Monopole/BHIM — Olivar Del Desierto (OLEOSPA)

text:
               27.10.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 331/27

      Beroep ingesteld op 22 augustus 2012 — Spa Monopole/BHIM — Olivar Del Desierto (OLEOSPA)
      (Zaak T-377/12)
      (2012/C 331/52)
      Taal van het verzoekschrift: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV (Spa, België) (vertegenwoordigers: L. De Brouwer, E. Cornu en É. De Gryse, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

         Andere partij voor de kamer van beroep: Olivar Del Desierto, SL (Almería, Spanje)

         Conclusies

                  —

                  de beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 22 juni 2012 in zaak R 135/2011-4 vernietigen;

                  —

                  verweerder verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

         Aanvrager van het gemeenschapsmerk: Olivar Del Desierto, SL

         Betrokken gemeenschapsmerk: beeldmerk met het woordelement „OLEOSPA” voor waren en diensten van klassen 3, 35 en 39 — inschrijvingsaanvraag nr. 7 268 832

         Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: verzoekster

         Oppositiemerk of -teken: Benelux-woordmerken „SPA” voor waren van klassen 3 en 32.

         Beslissing van de oppositieafdeling: toewijzing van de oppositie.

         Beslissing van de kamer van beroep: toewijzing van het beroep en afwijzing van de oppositie.

         Aangevoerde middelen:

                  —

                  Schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening 207/2009;

                  —

                  Schending van artikel 8, lid 5, van verordening 207/2009.


title: Zaak C-421/11 P: Beschikking van het Hof van 7 februari 2012 — Total SA, Elf Aquitaine SA/Europese Commissie (Hogere voorziening — Verordening (EG) nr. 1/2003 — Mededinging — Mededingingsregeling — Markt van methacrylaat — Begrip „onderneming” — Vermoeden van beslissende invloed — Motiveringsplicht — Beginsel van behoorlijk bestuur — Uitbreiding van het gezag van gewijsde — Vermenigvuldigingsfactor voor afschrikkende werking — Ondeelbaarheid van geldboete — Volledige rechtsmacht)

text:
               5.5.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 133/12

         Beschikking van het Hof van 7 februari 2012 — Total SA, Elf Aquitaine SA/Europese Commissie
   (Zaak C-421/11 P) (1)

   (Hogere voorziening - Verordening (EG) nr. 1/2003 - Mededinging - Mededingingsregeling - Markt van methacrylaat - Begrip „onderneming” - Vermoeden van beslissende invloed - Motiveringsplicht - Beginsel van behoorlijk bestuur - Uitbreiding van het gezag van gewijsde - Vermenigvuldigingsfactor voor afschrikkende werking - Ondeelbaarheid van geldboete - Volledige rechtsmacht)
   2012/C 133/21
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirantes: Total SA, Elf Aquitaine SA (vertegenwoordigers: E. Morgan de Rivery en A. Noël-Baron, advocaten)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: V. Bottka en B. Gencarelli, gemachtigden)

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 7 juni 2011, Total en Elf Aquitaine/Commissie (T-206/06), waarbij het Gerecht heeft verworpen het beroep tot nietigverklaring van beschikking C(2006) 2098 definitief van de Commissie van 31 mei 2006 betreffende een procedure overeenkomstig artikel 81 EG en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (zaak nr. COMP/F/38.645 — Methacrylaat) — Mededinging — Mededingingsregeling — Schending van de beginselen van bevoegdheidstoedeling en evenredigheid — Kennelijk onjuiste uitlegging — Schending van de rechten van de verdediging, het billijkheidsbeginsel en het beginsel van processuele gelijkheid — Motiveringsplicht — Schending van het beginsel van behoorlijk bestuur

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt verworpen.

               2)

               Total SA en Elf Aquitaine SA worden verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 340 van 19.11.2011.


title: Doorhaling van zaak T-116/98

text:
21.4.2001              NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 C 118/43
Middelen en voornaamste argumenten                                                    Doorhaling van zaak T-116/98 (1)
                                                                                (2001/C 118/116)
Verzoeker, ambtenaar in de rang A 3, komt op tegen het door
het TABG in het kader van de reorganisatie van DG GECO
genomen besluit om hem tewerk te stellen op de post                                            (Procestaal: Spaans)
van adviseur bij het hoofd van de eenheid „Food law en
biotechnology” van directoraat D (eenheid D 4), terwijl hij tot
dan toe zijn functie had uitgeoefend bij de directeur-generaal.         De president van de Tweede kamer (uitgebreid) van het Gerecht
                                                                        van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij
                                                                        beschikking van 14 december 2000 de doorhaling in het
Hij verklaart dienaangaande, dat zijn benoeming tot adviseur            register gelast van zaak T-116/98: Compañı́a Trasmediter-
bij de directeur-generaal het resultaat was van een compromis           ránea, S.A. tegen Commissie van de Europese Gemeen-
dat hijzelf en de directeur-generaal van DG Administratie (ex           schappen.
DG IX) op 6 juli 1993 hadden gesloten.
                                                                        (1) PB C 340 van 7.11.1998.
Ter ondersteuning van zijn vorderingen stelt verzoeker:
—     schending van het Statuut, inzonderheid de artikelen 7,
      lid 1, en 25, tweede en derde alinea, daarvan, alsmede niet-
      inachtneming van een aantal algemene rechtsbeginselen,
      zoals de bescherming van het gewettigd vertrouwen, de
      rechtszekerheid, de zorgplicht, het te goeder trouw                             Doorhaling van zaak T-244/99 (1)
      uitvoeren van overeenkomsten en het beginsel volgens
      hetwelk het TABG een besluit slechts kan vaststellen op                                  (2001/C 118/117)
      ter zake dienende gronden die niet zijn aangetast door
      onjuiste opvattingen omtrent de feiten of het recht;
                                                                                (Procestaal: Italiaans)
—     schending van de regels die de Lid-Staten gemeen hebben
      ter zake van de uitvoering van overeenkomsten.                    De president van de Vijfde kamer van het Gerecht van eerste
                                                                        aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking
                                                                        van 12 december 2000 de doorhaling in het register gelast van
                                                                        zaak T-244/99: Sadam Abruzzo SpA tegen Commissie van de
                                                                        Europese Gemeenschappen.
                                                                        (1) PB C 20 van 22.1.2000.
                Doorhaling van zaak T-205/96 (1)
                        (2001/C 118/115)
                                                                                Doorhaling van zaak T-245/99 (1)
                                                                                (2001/C 118/118)
                         (Procestaal: Frans)
                                                                                (Procestaal: Italiaans)
Het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschap-
pen (alleensprekend rechter: J. Azizi) heeft bij beschikking van
15 januari 2001 de doorhaling in het register gelast van zaak           De president van de Vijfde kamer van het Gerecht van eerste
T-205/96: R. Bieber tegen Europees Parlement.                           aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking
                                                                        van 12 december 2000 de doorhaling in het register gelast van
                                                                        zaak T-245/99: Sadam Castiglionese SpA tegen Commissie
                                                                        van de Europese Gemeenschappen.
(1) PB C 54 van 22.2.1997.
                                                                        (1) PB C 20 van 22.1.2000.


title: Zaak C-18/11: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 6 september 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) — Verenigd Koninkrijk) — The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs/Philips Electronics UK Ltd (Vrijheid van vestiging — Belastingwetgeving — Vennootschapsbelasting — Belastingaftrek — Nationale wetgeving die overdracht van verliezen op nationaal grondgebied geleden door niet-ingezeten inrichting van vennootschap gevestigd in andere lidstaat aan op nationaal grondgebied gevestigde vennootschap van dezelfde groep uitsluit)

text:
               27.10.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 331/4

      Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 6 september 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) — Verenigd Koninkrijk) — The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs/Philips Electronics UK Ltd
      (Zaak C-18/11) (1)

      (Vrijheid van vestiging - Belastingwetgeving - Vennootschapsbelasting - Belastingaftrek - Nationale wetgeving die overdracht van verliezen op nationaal grondgebied geleden door niet-ingezeten inrichting van vennootschap gevestigd in andere lidstaat aan op nationaal grondgebied gevestigde vennootschap van dezelfde groep uitsluit)
      (2012/C 331/06)
      Procestaal: Engels

         Verwijzende rechter

      Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

         Verwerende partij: Philips Electronics UK Ltd

         Voorwerp

      Verzoek om een prejudiciële beslissing — Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Verenigd Koninkrijk) — Uitlegging van artikel 49 VWEU — Vrijheid van vestiging — Belastingwetgeving — Vennootschapsbelasting — Belastingaftrek — Nationale wettelijke regeling die de overdracht van op het nationaal grondgebied door een vaste inrichting van een in een andere lidstaat gevestigde onderneming geleden verliezen naar een op het nationaal grondgebied gevestigde onderneming van dezelfde groep uitsluit

         Dictum

                  1)

                  Artikel 43 EG moet aldus worden uitgelegd dat een nationale regeling die voor de overdracht via groepsaftrek van verliezen die zijn geleden door een in die lidstaat gelegen vaste inrichting van een niet-ingezeten vennootschap aan een ingezeten vennootschap, de voorwaarde stelt dat het niet mogelijk is deze verliezen met een buitenlandse belasting te verrekenen, terwijl voor de overdracht van verliezen die een ingezeten vennootschap in die lidstaat heeft geleden, een overeenkomstige voorwaarde niet geldt, een beperking vormt van de vrijheid van een niet-ingezeten vennootschap om zich in een andere lidstaat te vestigen.

                  2)

                  Een beperking van de vrijheid van een niet-ingezeten vennootschap om zich in een andere lidstaat te vestigen, zoals in het hoofdgeding aan de orde, kan niet worden gerechtvaardigd door dwingende redenen van algemeen belang ontleend aan het voorkomen van dubbele verliesverrekening, het handhaven van een evenwichtige verdeling van de heffingsbevoegdheid tussen de lidstaten of een combinatie van deze twee gronden.

                  3)

                  In een situatie als in het hoofdgeding aan de orde moet de nationale rechter elke bepaling van de nationale wet die strijdig is met artikel 43 EG buiten toepassing laten.

         (1)  PB C 89 van 19.3.2011.


title: Zaak T-631/15: Beroep ingesteld op 11 november 2015 — Stena Line Scandinavia/Commissie

text:
               15.2.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 59/22

         Beroep ingesteld op 11 november 2015 — Stena Line Scandinavia/Commissie
   (Zaak T-631/15)
   (2016/C 059/25)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Stena Line Scandinavia AB (Göteborg, Zweden) (vertegenwoordigers: P. Alexiadis, Solicitor, L. Sandberg-Mørch, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               ontvankelijk- en gegrondverklaring van de vordering

               —

               nietigverklaring van het besluit van de Europese Commissie van 23 juli 2015 inzake staatssteun SA.39078 (2014/N) (Denemarken) tot financiering van het Fehmarn Belt Fixed Link project; en

               —

               verwijzing van de Commissie in verzoeksters kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoekster baseert haar beroep op vier middelen:

               1.

               Eerste middel: abusievelijke vaststelling door de Commissie dat de aan Femern A/S voor verbindingen van het Deense spoorhinterland verleende financiering geen staatssteun in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU vormt.

               2.

               Tweede middel: abusievelijke vaststelling door de Commissie dat de aan Femern A/S voor de Fixed Link verleende steun verenigbaar is met de interne markt krachtens artikel 107, lid 1, VWEU. De Commissie paste het recht verkeerd toe en maakte een kennelijk onjuiste beoordeling door vast te stellen dat het Fehmarn Belt Fixed Link project van algemeen Europees belang was en dat de steun noodzakelijk en evenredig was. Een verdere verkeerde toepassing van het recht en kennelijk onjuiste beoordeling door de Commissie betroffen het voorkomen van ongerechtvaardigde mededingingsverstoringen en de afwegingstoets alsook het gebruik van staatsgaranties.

               3.

               Derde middel: niet-nakoming door de Commissie van haar verplichting om een formele onderzoeksprocedure in te leiden. Volgens verzoekster is er bewijs van ernstige moeilijkheden inzake de duur en de omstandigheden van de procedure van onderzoek vooraf. Bovendien, aldus verzoekster, was er onvoldoende en onvolledig onderzocht betreffende de aan Femern A/S voor de verbindingen van het Deense spoorhinterland verleende financiering, het gemeenschappelijke Europese belang van het Fehmarn Belt Fixed Link project, de noodzaak en evenredigheid van de steun en ten slotte het voorkomen van ongerechtvaardigde mededingingsverstoringen en de afwegingstoets.

               4.

               Vierde middel: niet-nakoming door de Commissie van haar motiveringsplicht. De Commissie verzuimde te motiveren inzake de verbindingen van het Deense spoorhinterland, het gemeenschappelijke Europese belang van het Fehmarn Belt Fixed Link project, de noodzakelijkheid en evenredigheid van steun en ten slotte de ongerechtvaardigde mededingingsverstoringen en de afwegingstoets.


title: Zaak C-481/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Düsseldorf (Duitsland) op 30 oktober 2014 — Jørn Hansson/Jungpflanzen Grünewald GmbH

text:
               2.2.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 34/4

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Düsseldorf (Duitsland) op 30 oktober 2014 — Jørn Hansson/Jungpflanzen Grünewald GmbH
   (Zaak C-481/14)
   (2015/C 034/04)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Jørn Hansson

      Verwerende partij: Jungpflanzen Grünewald GmbH

      Prejudiciële vragen

               1)

               Dient bij de vaststelling van de „passende vergoeding” die een inbreukmaker overeenkomstig artikel 94, lid 1, sub a, van verordening (EG) nr. 2100/94 (1) moet betalen aan de houder van een communautair kwekersrecht, omdat hij, zonder daartoe gerechtigd te zijn, de in artikel 13, lid 2, van verordening nr. 2100/94 genoemde handelingen verricht, uitgaande van het gebruikelijke recht dat op hetzelfde grondgebied in een marktconforme licentie wordt gevraagd voor de in artikel 13, lid 2, van verordening nr. 2100/94 aangeduide handelingen, bijkomend steeds globaal een bepaalde „inbreuktoeslag” te worden begroot? Volgt dit uit artikel 13, lid 1, tweede volzin, van de handhavingsrichtlijn (2)?

               2)

               Dient bij de vaststelling van de „passende vergoeding” die een inbreukmaker overeenkomstig artikel 94, lid 1, sub a, van verordening nr. 2100/94 moet betalen aan de houder van een communautair kwekersrecht, omdat hij, zonder daartoe gerechtigd te zijn, de in artikel 13, lid 2, van verordening nr. 2100/94 genoemde handelingen verricht, uitgaande van het gebruikelijke recht dat op hetzelfde grondgebied in een marktconforme licentie wordt gevraagd voor de in artikel 13, lid 2, van verordening nr. 2100/94 aangeduide handelingen, in het concrete geval aanvullend rekening te worden gehouden met de volgende overwegingen respectievelijk omstandigheden, als factoren die de vergoeding verhogen:

                           a)

                           de omstandigheid dat het bij het litigieuze ras waarop inbreuk is gemaakt, gedurende de doorslaggevende periode ging om een ras dat op de markt op grond van bijzondere eigenschappen over een unieke positie beschikte, wanneer het marktconforme licentierecht wordt bepaald door middel van licentieovereenkomsten die zijn gesloten en afrekeningen die zijn vereffend met betrekking tot het litigieuze ras;
                           Indien in het concrete geval rekening kan worden gehouden met deze omstandigheid:
                           Is een verhoging van de vergoeding alleen toelaatbaar wanneer de kenmerken waardoor het litigieuze ras een unieke positie heeft, zijn vermeld in de beschrijving van het kwekersrecht?

                           b)

                           de omstandigheid dat het litigieuze ras op het tijdstip van de introductie van het inbreukmakende ras op de markt reeds met groot succes op de markt was gebracht, waardoor de inbreukmaker kosten voor de eigen introductie op de markt van het inbreukmakende ras heeft bespaard, wanneer het marktconforme licentierecht wordt bepaald door middel van licentieovereenkomsten die zijn gesloten en afrekeningen die zijn vereffend met betrekking tot het litigieuze ras;

                           c)

                           de omstandigheid dat de omvang van de inbreuk op het litigieuze ras, in de tijd en met betrekking tot de verkochte aantallen, bovengemiddeld was;

                           d)

                           de overweging dat de inbreukmaker — anders dan een licentienemer — niet moet vrezen dat hij het licentierecht betaalt (en niet kan terugvorderen), hoewel het litigieuze ras, waartegen een nietigheidsprocedure wordt gevoerd, later nietig wordt verklaard;

                           e)

                           de omstandigheid dat de inbreukmaker — anders dan bij licentienemers gebruikelijk was — niet verplicht was om per kwartaal af te rekenen;

                           f)

                           de overweging dat de houder van het kwekersrecht het inflatierisico draagt, hetgeen zich doet gevoelen door het feit dat de handhaving van het recht een aanzienlijke periode bestrijkt,

                           g)

                           de overweging dat de houder van het kwekersrecht ten gevolge van de noodzaak om een rechtsvordering in te stellen — anders dan het geval is wanneer hij inkomsten verkrijgt uit het verlenen van licenties op het litigieuze ras — geen rekening kan houden met de inkomsten die zijn verkregen uit het litigieuze ras;

                           h)

                           de overweging dat de houder van het kwekersrecht bij een inbreuk op het litigieuze ras zowel het algemene, met een gerechtelijke procedure verbonden procesrisico draagt, alsook het risico om bij de inbreukmaker uiteindelijk niet met succes ten uitvoer te kunnen leggen;

                           i)

                           de overweging dat de houder van het kwekersrecht bij een inbreuk op het kwekersrecht door het eigenmachtige optreden van de inbreukmaker de vrijheid wordt ontnomen om te beslissen of hij de inbreukmaker eigenlijk wel wil toelaten om het litigieuze ras te gebruiken?

               3)

               Dient bij de vaststelling van de „passende vergoeding” die een inbreukmaker overeenkomstig artikel 94, lid 1, sub a, van verordening nr. 2100/94 moet betalen aan de houder van een communautair kwekersrecht, omdat hij, zonder daartoe gerechtigd te zijn, de in artikel 13, lid 2, van verordening nr. 2100/94 genoemde handelingen verricht, ook rekening te worden gehouden met een rente op de jaarlijks verschuldigde vergoeding tegen een gebruikelijke moratoire rentevoet, wanneer ervan moet worden uitgegaan dat bedachtzame contractpartijen in een dergelijke rente zouden hebben voorzien?

               4)

               Dient voor de berekening van „alle andere door de inbreuk veroorzaakte schade” die een inbreukmaker overeenkomstig artikel 94, lid 2, eerste volzin, van verordening nr. 2100/94 moet vergoeden aan de houder van een communautair kwekersrecht, omdat hij, zonder daartoe gerechtigd te zijn, de in artikel 13, lid 2, van verordening nr. 2100/94 genoemde handelingen verricht, het gebruikelijke recht dat op hetzelfde grondgebied in een marktconforme licentie wordt gevraagd voor de in artikel 13, lid 2, van verordening nr. 2100/94 aangeduide handelingen, als berekeningsgrondslag te worden gebruikt?

               5)

               Ingeval vraag 4 bevestigend wordt beantwoord:

                           a)

                           Dient bij de berekening van „alle andere schade” op grond van een marktconforme licentie overeenkomstig artikel 94, lid 2, eerste volzin, van verordening nr. 2100/94 in het concrete geval aldus rekening te worden gehouden met de onder 2. a) tot en met 2. i) vermelde overwegingen respectievelijk omstandigheden en/of de omstandigheid dat de houder van het kwekersrecht ten gevolge van de noodzaak om een rechtsvordering in te stellen, gedwongen is om in de gebruikelijke mate persoonlijk tijd te besteden om de inbreuk te onderzoeken en om zich met de zaak bezig te houden, en om in voor inbreuken op het kwekersrecht gebruikelijke mate onderzoeken naar de inbreuk op het kwekersrecht te verrichten, dat deze een toeslag op het marktconforme licentierecht rechtvaardigen?

                           b)

                           Dient bij de berekening van „alle andere schade” op grond van een marktconforme licentie overeenkomstig artikel 94, lid 2, eerste volzin, van verordening nr. 2100/94 steeds globaal een bepaalde „inbreuktoeslag” te worden begroot? Volgt dit uit artikel 13, lid 1, tweede volzin, van de handhavingsrichtlijn?

                           c)

                           Dient bij de berekening van „alle andere schade” op grond van een marktconforme licentie overeenkomstig artikel 94, lid 2, eerste volzin, van verordening nr. 2100/94 rekening te worden gehouden met een rente op de jaarlijks verschuldigde vergoeding tegen een gebruikelijke moratoire rentevoet, wanneer ervan moet worden uitgegaan dat bedachtzame contractpartijen in een dergelijke rente zouden hebben voorzien?

               6)

               Dient artikel 94, lid 2, eerste volzin, van verordening nr. 2100/94 aldus te worden uitgelegd dat de winst van de inbreukmaker „andere schade” in de zin van deze bepaling is, die kan worden geëist in aanvulling op een passende vergoeding overeenkomstig artikel 94, lid 1, van verordening nr. 2100/94, of is overeenkomstig artikel 94, lid 2, eerste volzin, van verordening nr. 2100/94 verschuldigde winst van de inbreukmaker bij foutief gedrag enkel als alternatief voor de passende vergoeding overeenkomstig artikel 94, lid 1, verschuldigd?

               7)

               Staat de schadevordering overeenkomstig artikel 94, lid 2, van verordening nr. 2100/94 in de weg aan nationale bepalingen volgens welke de houder van het kwekersrecht, die in een procedure van voorlopige maatregelen wegens een inbreuk op het kwekersrecht bij gewijsde is verwezen in de kosten van die procedure, niet kan eisen dat deze kosten worden vergoed met een beroep op materieel recht, zelfs wanneer hij een later bodemgeding wegens dezelfde inbreuk op het kwekersrecht heeft gewonnen?

               8)

               Staat de schadevordering overeenkomstig artikel 94, lid 2, van verordening nr. 2100/94 in de weg aan nationale bepalingen volgens welke de benadeelde geen vergoeding kan eisen voor de eigen tijd die hij heeft besteed aan de buitengerechtelijke en gerechtelijke afwikkeling van een schadevordering, buiten de strikte grenzen van de kostenbegrotingsprocedure, voor zover de bestede tijd niet meer dan gebruikelijk is?

      (1)  Verordening (EG) nr. 2100/94 van de Raad van 27 juli 1994 inzake het communautaire kwekersrecht (PB L 227, blz. 1).

      (2)  Richtlijn 2004/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten (PB L 157, blz. 45).


title: Zaak C-232/13 P: Hogere voorziening ingesteld op 29 april 2013 door SPLIA tegen de beschikking van het Gerecht (Vierde kamer) van 20 februari 2013 in de gevoegde zaken T-278/00 tot en met T-280/00, T-282/00 tot en met T-286/00 en T-288/00 tot en met T-295/00, Albergo Quattro Fontane e.a./Commissie

text:
               20.7.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 207/18

         Hogere voorziening ingesteld op 29 april 2013 door SPLIA tegen de beschikking van het Gerecht (Vierde kamer) van 20 februari 2013 in de gevoegde zaken T-278/00 tot en met T-280/00, T-282/00 tot en met T-286/00 en T-288/00 tot en met T-295/00, Albergo Quattro Fontane e.a./Commissie
   (Zaak C-232/13 P)
   2013/C 207/30
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Rekwirante: Società per l’industria alberghiera (SPLIA) (vertegenwoordigers: A. Bianchini en F. Busetto, avvocati)

      Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Comitato „Venezia vuole vivere”

      Conclusies

               —

               de bestreden beschikking van het Gerecht vernietigen;

               —

               de in eerste aanleg geformuleerde vorderingen toewijzen en bijgevolg:

                           —

                           beschikking 2000/394/EG van de Europese Commissie van 25 november 1999 betreffende de steunmaatregelen ten behoeve van de ondernemingen op het grondgebied van Venetië en Chioggia zoals bedoeld in wetten nr. 30/1997 en nr. 206/1995 houdende verlagingen van sociale bijdragen, voor zover zinvol en voor zover in het belang van rekwirante, nietig verklaren;

                           —

                           subsidiair, diezelfde beschikking nietig verklaren voor zover daarin wordt gelast de verlagingen van de sociale bijdragen terug te vorderen en het bedrag van die terug te vorderen verlagingen te vermeerderen met rente over het in die beschikking in aanmerking genomen tijdvak;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten van de beide instanties.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter staving van de hogere voorziening worden negen middelen aangevoerd:

                  Eerste middel: onjuiste beoordeling in de beschikking, voor zover het Gerecht niet heeft geoordeeld dat de betrokken maatregelen de betreffende begunstigden geen enkel voordeel verstrekken gelet op de vergoedende aard ervan.

                  Tweede middel: onjuiste beoordeling in de beschikking voor zover de geschiktheid van die maatregelen om de mededinging en het intracommunautaire handelsverkeer ongunstig te beïnvloeden, niet werd uitgesloten of hoe dan ook niet werd beoordeeld.

                  Derde middel: onjuiste beoordeling in de beschikking voor zover het Gerecht heeft geoordeeld dat de uitzonderingen van artikel 87, lid 2, sub b, EG (thans artikel 107, lid 2, sub b, VWEU) en artikel 87, lid 3, sub b, EG (thans artikel 107, lid 3, sub b, VWEU) niet van toepassing waren.

                  Vierde middel: onjuiste beoordeling in de beschikking voor zover het Gerecht heeft geoordeeld dat de uitzondering van artikel 87, lid 3, sub c, EG (thans artikel 107, lid 3, sub c, VWEU) niet van toepassing was.

                  Vijfde middel: onjuiste beoordeling in de beschikking voor zover het Gerecht heeft geoordeeld dat de uitzonderingen van artikel 87, lid 3, sub d en e, EG (thans artikel 107, lid 3, sub d en e, VWEU) niet van toepassing waren.

                  Zesde middel: onjuiste beoordeling in de beschikking voor zover het Gerecht heeft geoordeeld dat de uitzondering van artikel 86, lid 2, EG (thans artikel 106, lid 2, VWEU) niet van toepassing was.

                  Zevende middel: onjuiste beoordeling in de beschikking voor zover werd uitgesloten dat het bestaande steun betrof, zodat artikel 88, lid 3, EG (thans artikel 108, lid 3, VWEU) en artikel 15 van verordening nr. 659/1999 (1) werden geschonden.

                  Achtste middel: onjuiste beoordeling in de beschikking voor zover de toepasselijkheid van artikel 14, lid 1, van verordening nr. 659/1999 met betrekking tot het bevel tot terugvordering werd uitgesloten.

                  Negende middel: onjuiste beoordeling in de beschikking voor zover de toepasselijkheid van artikel 14, lid 1, van verordening nr. 659/1999 met betrekking tot de toepassing van rente werd uitgesloten.

      (1)  Verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (PB L 83, blz. 1).


title: Zaak C-421/04: Verzoek van Audiencia provincial de Barcelona - Sección Decimoquinta van 28 juni 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen MATRATZEN CONCORD, AG en HUKLA-GERMANY, S.A.

text:
               4.12.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 300/31

         Verzoek van Audiencia provincial de Barcelona - Sección Decimoquinta van 28 juni 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen MATRATZEN CONCORD, AG en HUKLA-GERMANY, S.A.
   (Zaak C-421/04)
   (2004/C 300/57)
   Audiencia provincial de Barcelona - Sección Decimoquinta heeft bij beschikking van 28 juni 2004, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 1 oktober 2004, in het geding tussen MATRATZEN CONCORD, AG en HUKLA-GERMANY, S.A., het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
   „Kan een in een lidstaat geldig ingeschreven merk een verkapte beperking van de handel tussen lidstaten opleveren wanneer dat merk in de taal van een andere lidstaat die in de lidstaat van inschrijving niet wordt gesproken, elk onderscheidend vermogen mist of in de handel dient tot aanduiding van de waren waarop het betrekking heeft, dan wel van de soort, kwaliteit, hoeveelheid, bestemming, waarde, plaats van herkomst of andere kenmerken van de waren, zoals het geval kan zijn met het Spaanse merk ”MATRATZEN„ ter onderscheiding van matrassen en aanverwante waren?”


title: Zaak C-613/11: Arrest van het Hof (Negende kamer) van 21 maart 2013 — Europese Commissie/Italiaanse Republiek (Niet-nakoming — Staatssteun — Door Italiaanse Republiek ten behoeve van scheepvaartsector op Sardinië toegekende staatssteun — Beschikking 2008/92/EG van de Commissie waarbij onverenigbaarheid van deze steun met gemeenschappelijke markt wordt vastgesteld en terugvordering bij begunstigden wordt gelast — Geen uitvoering binnen gestelde termijn)

text:
               1.6.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 156/10

         Arrest van het Hof (Negende kamer) van 21 maart 2013 — Europese Commissie/Italiaanse Republiek
   (Zaak C-613/11) (1)

   (Niet-nakoming - Staatssteun - Door Italiaanse Republiek ten behoeve van scheepvaartsector op Sardinië toegekende staatssteun - Beschikking 2008/92/EG van de Commissie waarbij onverenigbaarheid van deze steun met gemeenschappelijke markt wordt vastgesteld en terugvordering bij begunstigden wordt gelast - Geen uitvoering binnen gestelde termijn)
   2013/C 156/14
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: B. Stromsky en D. Grespan, gemachtigden)

      Verwerende partij: Italiaanse Republiek (vertegenwoordigers: G. Palmieri, gemachtigde, bijgestaan door S. Fiorentino, avvocato dello Stato)

      Voorwerp

   Niet-nakoming — Staatssteun — Verzuim om binnen de gestelde termijn de maatregelen te treffen de noodzakelijk zijn om te voldoen aan de artikelen 2 en 5 van beschikking 2008/92/EG van de Commissie van 10 juli 2007 betreffende een Italiaanse steunregeling ten gunste van de scheepvaartsector op Sardinië (PB L 2008, L 29, blz. 24) — Vereiste dat beschikkingen van de Commissie onverwijld en daadwerkelijk worden uitgevoerd — Ontoereikendheid van de procedure tot terugvordering van de betrokken onwettige steun

      Dictum

               1)

               Door niet binnen de gestelde termijnen de maatregelen te treffen die noodzakelijk zijn om bij de begunstigden de staatssteun terug te vorderen die bij artikel 1 van beschikking 2008/92/EG van de Commissie van 10 juli 2007 betreffende een Italiaanse steunregeling ten gunste van de scheepvaartsector op Sardinië, onwettig en onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt is verklaard, is de Italiaanse Republiek de krachtens de artikelen 2 en 5 van die beschikking op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.

               2)

               De Italiaanse Republiek wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 32 van 4.2.2012.


title: Zaak C-110/08: Beroep ingesteld op 11 maart 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Oostenrijk

text:
               21.6.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 158/8

         Beroep ingesteld op 11 maart 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Oostenrijk
   (Zaak C-110/08)
   (2008/C 158/13)
   Procestaal: Duits
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: T. Scharf en D. Recchia, gemachtigden)

      Verwerende partij: Republiek Oostenrijk
   Conclusies

               —

               vast te stellen dat verweerster niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op haar rusten krachtens artikel 4, lid 1, van richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna (PB L 206, blz. 7), doordat zij de Commissie nog steeds geen volledige lijst van voorgestelde gebieden van communautair belang heeft overgelegd, respectievelijk doordat de thans overgelegde lijst nog steeds zes typen natuurlijke habitats in de Alpiene biogeografische regio (3230, 6520, *7220, 8130, 9110 en 9180) en tien typen natuurlijke habitats (*1530, 3240, *6110, *6230, 6520, 8150, 8220, 9150, 91F0 en *91I0) en twaalf soorten (Vertigo moulinsiana, *Osmoderma eremita, Rutilus pigus, Triturus cristatus, Triturus carnifex, Rhinolophus hipposideros, Barbastella barastellus, Myotis emarginatus, Myotis myotis, Mannia triandra, Buxbaumia viridis, Drepanocladus vernicosus) in de continentale biogeografische regio niet volledig bevat;

               —

               de Republiek Oostenrijk te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Teneinde een coherent Europees ecologisch netwerk van speciale beschermingszones binnen een vastgesteld tijdschema te kunnen vormen, verplicht artikel 4, lid 1, van richtlijn 92/43/EEG de lidstaten, op basis van de criteria van bijlage III bij deze richtlijn en van de relevante wetenschappelijke gegevens een lijst van gebieden op te stellen, waarin de in bijlage I vermelde typen natuurlijke habitats en de in bijlage II vermelde inheemse soorten voorkomen. Op deze nationale lijst moeten de gebieden met prioritaire typen natuurlijke habitats en prioritaire soorten die volgens de in bijlage III aangegeven criteria door de lidstaten zijn geselecteerd, worden vermeld. „Prioritair” zijn de soorten en typen natuurlijke habitats die gevaar lopen te verdwijnen en voor de instandhouding waarvan de Gemeenschap een bijzondere verantwoordelijkheid draagt omdat een belangrijk deel van hun natuurlijke verspreidingsgebied op het Europese grondgebied van de lidstaten ligt. Deze lijst moet samen met informatie over elk gebied binnen drie jaar na kennisgeving van de richtlijn aan de Commissie worden toegezonden. Voor de Republiek Oostenrijk is de richtlijn met de toetreding tot de Europese Unie op 1 januari 1995 met de in het toetredingsverdrag vastgestelde wijzigingen van kracht geworden, en de uitvoeringstermijn is thans in ieder geval ontegenzeglijk verstreken.
   Aangezien de Republiek Oostenrijk de Commissie nog steeds geen volledig lijst van voorgestelde gebieden van communautair belang heeft overgelegd, heeft zij haar verplichtingen krachtens artikel 4, lid 1, van richtlijn 92/43/EEG geschonden.
   De Republiek Oostenrijk roept vermeende procedurefouten in, op grond waarvan het optreden van de Commissie ontoelaatbaar is.
   Het eerste bezwaar van verweerster betreft de zogenaamde voorbehoudlijsten en derhalve de lijsten van de typen habitats en soorten waarvoor de Commissie de onvolledigheid van het netwerk in haar beschikkingen over de lijsten met gebieden van communautair belang voor de Alpiene en voor de continentale biogeografische regio heeft vastgesteld. Verweerster betoogt dat, aangezien de richtlijn niet voorziet in het opstellen van voorbehoudlijsten, de Commissie niet bevoegd is zich op deze lijsten te beroepen om verweerster een onvolledige mededeling van beschermingszones te verwijten.
   Met dit argument kan echter niet worden ingestemd. Het komt er namelijk hoegenaamd niet op aan of de richtlijn het opstellen van voorbehoudlijsten al dan niet regelt. Bepalend is enkel en alleen of de aan de Commissie overgelegde nationale lijsten met voorstellen volledig zijn. De voorbehoudlijsten vormen enkel een inventaris van de Commissie betreffende de lacunes in het kader van de vorming van een volledig Natura-2000-netwerk. Ofschoon de richtlijn niet in dergelijke lijsten voorziet, verbiedt zij niet dat deze worden opgesteld.
   Gelet op de aankondiging van bijkomende selecties treft ook verweersters argument dat zij zich niet kan verdedigen daar zij het door de Commissie gehanteerde wetenschappelijke kader niet begrijpt, geen doel. Klaarblijkelijk was verweerster in staat zelf te begrijpen dat bijkomende selecties noodzakelijk waren. Daarenboven was verweerster ontegenzeglijk betrokken bij de biogeografische procedure.
   Verweerster heeft geen procedurele rechten verloren door het lange tijdsverloop tussen het eerste gemotiveerde advies en het eerste en het tweede aanvullende advies, zodat dit niet aan de Commissie kan worden tegengeworpen. De enige reden waarom de Commissie niet reeds in 1998 onmiddellijk beroep tegen verweerster heeft ingesteld, is dat zij redenen had om aan te nemen dat verweerster haar verplichtingen krachtens de richtlijn spoedig zou nakomen. In totaal is driemaal een termijn vastgesteld waarbinnen verweerster voor volledige mededeling aan de Commissie diende te zorgen. Om die reden beschikte zij over een ongewoon lange periode, waarbinnen zij zowel een standpunt betreffende de bezwaren van de Commissie had kunnen innemen, alsook het voorwerp van het beroep weg had kunnen nemen.
   Ook het argument dat de aanmaningen van de Commissie om over te gaan tot bijkomende selecties, overeenkomstig de in artikel 4 van de richtlijn neergelegde procedure zijn gedaan en derhalve „niet tegelijkertijd als voortzetting van de niet-nakomingsprocedure kunnen worden beschouwd”, lijkt niet te overtuigen. Juist omdat de aanmaningen tot een bijkomende selectie overeenkomstig de procedure van artikel 4 van de richtlijn zijn gedaan alhoewel de selectiefase reeds geruime tijd had moeten zijn beëindigd, vormden deze aanmaningen om over te gaan tot een bijkomende selectie duidelijke aanwijzingen dat verweerster haar verplichtingen krachtens artikel 4 nog niet steeds niet had vervuld. Doordat de Commissie gedurende meerdere jaren bijkomende selecties heeft aanvaard zonder beroep in te stellen, heeft verweerster telkens bijkomende kansen gekregen om door de nakoming van haar verplichtingen het voorwerp van het beroep weg te nemen.
   Tenslotte dient te worden vastgesteld dat, anders dan verweerster beweert, de overlegprocedure waarin artikel 5 van de richtlijn voorziet, in casu niet toepasselijk is. De voornoemde procedure is enkel bedoeld voor uitzonderlijke gevallen, waarin een wetenschappelijke controverse tussen de Commissie en een lidstaat over een bepaald gebied moet worden opgelost. Zij slaat dus niet op gevallen waarin, zoals in casu, de onvolledige mededeling van gebieden in zijn geheel aan de orde is.
   De door verweerster ingeroepen procedurele bezwaren zijn dus ongegrond.


title: Gevoegde zaken F-7/11 en F-60/11: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 13 december 2012 — AX/ECB (Openbare dienst — Personeel van ECB — Tuchtprocedure — Schorsing van functionaris zonder vermindering van basissalaris — Intrekking van besluit — Rechten van verdediging — Toegang tot dossier — Motivering — Motivering van besluit — Gestelde niet-nakoming van beroepsmatige verplichtingen — Ernstige fout)

text:
               16.2.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 46/27

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 13 december 2012 — AX/ECB
   (Gevoegde zaken F-7/11 en F-60/11) (1)

   (Openbare dienst - Personeel van ECB - Tuchtprocedure - Schorsing van functionaris zonder vermindering van basissalaris - Intrekking van besluit - Rechten van verdediging - Toegang tot dossier - Motivering - Motivering van besluit - Gestelde niet-nakoming van beroepsmatige verplichtingen - Ernstige fout)
   2013/C 46/51
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: AX (vertegenwoordigers: L. Levi en M. Vandenbussche, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Centrale Bank (vertegenwoordigers: in zaak F-7/11, P. Embley en E. Carlini, gemachtigden, B. Wägenbaur, advocaat, en in zaak F-60/11, P. Embley en M. López Torres, gemachtigden, B. Wägenbaur, advocaat)

      Voorwerp

   Openbare dienst — Verzoeken om nietigverklaring van het besluit van de verwerende partij om verzoeker met ingang van 5 augustus 2010 te schorsen en verzoek om vergoeding van de geleden immateriële schade

      Dictum

               1)

               De beroepen in de gevoegde zaken F-7/11 en F-60/11 worden verworpen.

               2)

               AX draagt zijn eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van de Europese Centrale Bank.

      (1)  PB C 152 van 21.05.2011, blz. 33 en PB C 211 van 16.07.2011, blz. 35.


title: Zaak F-41/15 DISS II: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 11 april 2016 — FN, FP en FQ/CEPOL [Openbare dienst — Personeel van CEPOL — Tijdelijk functionarissen — Arbeidscontractanten — Plaats van tewerkstelling samenvallend met het hoofdkantoor van CEPOL — Verhuizing van CEPOL naar Boedapest (Hongarije) — Daarmee samenhangende wijziging van de plaats van tewerkstelling van functionarissen — Contractuele gevolgen — Noodzaak van de instemming van de functionarissen — Aanpassingscoëfficiënt voor de nieuwe plaats van tewerkstelling — Gewettigd vertrouwen — Beginsel van behoorlijk bestuur]

text:
               30.5.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 191/47

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 11 april 2016 — FN, FP en FQ/CEPOL
   (Zaak F-41/15 DISS II) (1)

   ([Openbare dienst - Personeel van CEPOL - Tijdelijk functionarissen - Arbeidscontractanten - Plaats van tewerkstelling samenvallend met het hoofdkantoor van CEPOL - Verhuizing van CEPOL naar Boedapest (Hongarije) - Daarmee samenhangende wijziging van de plaats van tewerkstelling van functionarissen - Contractuele gevolgen - Noodzaak van de instemming van de functionarissen - Aanpassingscoëfficiënt voor de nieuwe plaats van tewerkstelling - Gewettigd vertrouwen - Beginsel van behoorlijk bestuur])
   (2016/C 191/68)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: FN, FP en FQ (vertegenwoordigers: L. Levi en A. Blot, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Politieacademie (vertegenwoordigers: F. Bánfi en R. Woldhuis, gemachtigden, B. Wägenbaur, advocaat)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van de besluiten van de Europese Politieacademie (CEPOL) ten gevolge waarvan verzoekers hetzij ontslag moeten nemen bij CEPOL hetzij met financieel verlies van Londen naar Boedapest moeten verhuizen, en verzoek om vergoeding van de materiële en immateriële schade die zij daardoor zouden hebben geleden

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               FN, FP en FQ dragen hun eigen kosten en worden verwezen in de kosten van de Europese Politieacademie.

      (1)  PB C 178 van 1.6.2015, blz. 28.


title: Zaak C-544/09 P: Hogere voorziening ingesteld op 22 december 2009 door de Bondsrepubliek Duitsland tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Zevende kamer) van 6 oktober 2009 in zaak T-21/06, Bondsrepubliek Duitsland/Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               27.2.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 51/25

         Hogere voorziening ingesteld op 22 december 2009 door de Bondsrepubliek Duitsland tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Zevende kamer) van 6 oktober 2009 in zaak T-21/06, Bondsrepubliek Duitsland/Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak C-544/09 P)
   2010/C 51/41
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Rekwirante: Bondsrepubliek Duitsland (vertegenwoordigers: M. Lumma, J. Möller en B. Klein, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               Het arrest van het Europees Gerecht van eerste aanleg van 6 oktober 2009 in zaak T-21/06, Bondsrepubliek Duitsland/Commissie van de Europese Gemeenschappen, vernietigen;

               —

               beschikking C(2005)3903 van de Commissie van 9 november 2003 betreffende de steunmaatregelen die de Bondsrepubliek Duitsland voor de invoering van digitale terrestrische televisie (DVB-T) in Berlijn en Brandenburg heeft verleend, nietig verklaren, en

               —

               verweerster verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De hogere voorziening heeft betrekking op het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen, waarbij het beroep van de Bondsrepubliek Duitsland tegen de beschikking van de Commissie van 9 november 2005 in steunprocedure C 25/2004 inzake de invoering van digitale terrestrische televisie (DVB-T) in Berlijn en Brandenburg ongegrond is verklaard. In de beschikking heeft de Commissie de steunmaatregelen als onverenigbaar met de interne markt (artikel 107, lid 3, sub c, VWEU) aangemerkt.
   Tot staving van haar hogere voorziening voert de Bondsrepubliek Duitsland vijf middelen aan, waarin zij het Gerecht verwijt een misbruik van bevoegdheid door de Commissie niet te hebben erkend, en bijgevolg het beroep ten onrechte te hebben verworpen.
   Ten eerste heeft het Gerecht ten onrechte het stimulerend effect van de maatregel ontkend, door enkel het zeer begrensde tijdvak van de omschakeling van analoge terrestrische televisie naar DVB-T in aanmerking te nemen, in plaats van rekening te houden met de kosten van de gesubsidieerde omroepen in verband met de maatregel als geheel. Deze maatregel als geheel, omvat naast de omschakeling zelf ook een verplichting om vijf jaar lang het programma-aanbod via DVB-T in stand te houden, ongeacht de, nauwelijks te voorspellen, marktacceptatie. Derhalve dienen ook de uit dit tijdvak van omroepverplichting voortvloeiende kosten in aanmerking te worden genomen.
   Ten tweede heeft het Gerecht het in artikel 107, lid 3, sub c, VWEU neergelegde beoordelingscriterium van de Commissie te zeer uitgebreid, door te aanvaarden dat de Commissie de geschiktheid van de steunmaatregel reeds kan afwijzen enkel op grond dat het doel mogelijk ook met alternatieve reguleringsmaatregelen kan worden bereikt. De vergelijking met alternatieve maatregelen behoort, overeenkomstig het doel van de steuncontrolevoorschriften van het VWEU, niet tot de onderzoeksprocedure die de Commissie gerechtigd is om uit te voeren. In dit verband verwijt de Duitse regering het Gerecht ook, dat het de lidstaat belast met het bewijs dat de door de Commissie voorgestelde alternatieve maatregelen hoe dan ook ineffectief zouden zijn. Dit is in strijd met het rechtszekerheidsbeginsel, de algemene beginselen van de bewijslastverdeling en het doel van de steuncontrole.
   Ten derde heeft het Gerecht bij zijn beoordeling uit hoofde van artikel 107, lid 3, sub c, VWEU de relevantie miskend van de Uniegrondrechten die, als onderdeel van het primaire recht, de Unie-instellingen bij alle handelingen binden. Indien een loutere verwijzing naar mogelijke alternatieve reguleringsmaatregelen zou volstaan voor het weigeren van goedkeuring voor de steun, dan zou er aan voorbij worden gegaan dat reguleringsmaatregelen afbreuk doen aan het grondrecht van het vrije ondernemerschap. Dit aspect dient op zijn minst beoordeeld te worden, hetgeen in casu niet is geschied.
   Ten vierde heeft het Gerecht met de verwijzing naar alternatieve reguleringsmaatregelen een onjuiste uitlegging gegeven aan de in artikel 107, lid 3, VWEU genoemde begrippen „interne markt” en „[verandering van] de voorwaarden waaronder het handelsverkeer plaatsvindt”, door niet te onderkennen dat reguleringsmaatregelen eveneens de mededinging veranderen. De globale veronderstelling dat elke reguleringsmaatregel minder afbreuk doet aan deze rechtsbelangen dan een steunmaatregel, komt neer op het hanteren van een ontoelaatbaar beperkte maatstaf.
   Ten vijfde verwijt de Bondsrepubliek Duitsland het Gerecht dat het het door de Commissie ontwikkelde beginsel van technologische neutraliteit heeft overgenomen, zonder daarbij te erkennen dat daarmee in casu het door de Duitse autoriteiten nagestreefde doel van de maatregel van de hand wordt gewezen. Technologische neutraliteit is slechts dan een geschikt criterium voor het toetsen van de verenigbaarheid, wanneer het doel van de subsidie is gelegen in de omschakeling naar digitale omroep op zich. In geval van subsidie van de omschakeling naar DVB-T in Berlijn en Brandenburg dient echter om verscheidene redenen juist deze transmissiewijze te worden gesubsidieerd, terwijl transmissie via kabel en satelliet geen subsidie behoeft. Bij de vaststelling van het rechtmatige doel van de steunmaatregel heeft de lidstaat een beoordelingsmarge.


title: Zaak T-90/10: Arrest van het Gerecht van 9 december 2014 — Ferriere Nord/Commissie [ „Mededinging — Mededingingsregelingen — Markt van betonstaal in staven of rollen — Beschikking houdende vaststelling, op grond van verordening (EG) nr. 1/2003, van een inbreuk op artikel 65 KS na expiratie van het EGKS-Verdrag — Vaststelling van de prijzen en betalingstermijnen — Beperking of beheersing van de productie of de afzet — Schending van wezenlijke vormvoorschriften — Bevoegdheid van de Commissie — Rechten van de verdediging — Vaststelling van de inbreuk — Geldboeten — Recidive — Verzachtende omstandigheden — Medewerking — Volledige rechtsmacht” ]

text:
               2.2.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 34/24

         Arrest van het Gerecht van 9 december 2014 — Ferriere Nord/Commissie
   (Zaak T-90/10) (1)

   ([„Mededinging - Mededingingsregelingen - Markt van betonstaal in staven of rollen - Beschikking houdende vaststelling, op grond van verordening (EG) nr. 1/2003, van een inbreuk op artikel 65 KS na expiratie van het EGKS-Verdrag - Vaststelling van de prijzen en betalingstermijnen - Beperking of beheersing van de productie of de afzet - Schending van wezenlijke vormvoorschriften - Bevoegdheid van de Commissie - Rechten van de verdediging - Vaststelling van de inbreuk - Geldboeten - Recidive - Verzachtende omstandigheden - Medewerking - Volledige rechtsmacht”])
   (2015/C 034/27)
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Ferriere Nord SpA (Osoppo, Italië) (vertegenwoordigers: W. Viscardini en D. Donà, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk R. Sauer en B. Gencarelli en vervolgens M. Sauer en R. Striani, gemachtigden, bijgestaan door M. Moretto, advocaat)

      Voorwerp

   Primair, verzoek tot nietigverklaring van beschikking C (2009) 7492 definitief van de Commissie van 30 september 2009 betreffende een procedure op grond van artikel 65 [KS] (zaak COMP/37.956 — Betonstaal, nieuwe beschikking), zoals gewijzigd bij besluit C (2009) 9912 definitief van de Commissie van 8 december 2009, en subsidiair, een verzoek tot gedeeltelijke nietigverklaring van die beschikking en verzoek tot verlaging van het bedrag van de aan verzoekster opgelegde geldboete

      Dictum

               1)

               Het bedrag van de aan Ferriere Nord SpA opgelegde geldboete wordt bepaald op 3 4 21  440 EUR.

               2)

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               3)

               Ferriere Nord zal haar eigen kosten en drie vierden van de kosten van de Europese Commissie dragen. De Commissie zal een vierde van haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 113 van 1.5.2010.


title: Zaak C-406/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Varhoven administrativen sad (Bulgarije) op 24 juli 2015 — Petya Dimitrova Milkova/Agentsia za privatizatsia i sledprivatizatsionen kontrol

text:
               12.10.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 337/7

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Varhoven administrativen sad (Bulgarije) op 24 juli 2015 — Petya Dimitrova Milkova/Agentsia za privatizatsia i sledprivatizatsionen kontrol
   (Zaak C-406/15)
   (2015/C 337/09)
   Procestaal: Bulgaars

      Verwijzende rechter

   Varhoven administrativen sad

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Petya Dimitrova Milkova

      Verwerende partij: Agentsia za privatizatsia i sledprivatizatsionen kontrol (Agentschap voor het toezicht op en na de privatisering)

      Andere partij in de procedure: Varhovna administrativna prokuratura

      Prejudiciële vragen

               1)

               Staat artikel 5, [lid] 2, van het Verdrag van de Verenigde Naties inzake de rechten van personen met een handicap, de lidstaten toe te voorzien in een specifieke voorafgaande bescherming tegen ontslag, doch enkel voor personen met een handicap die werknemer zijn, welke bescherming evenwel niet geldt voor personen met dezelfde handicap die ambtenaar zijn?

               2)

               Staan artikel 4 en de andere bepalingen van richtlijn 2000/78/EG (1) van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep, een nationale regeling toe die een specifieke voorafgaande bescherming tegen ontslag enkel toekent aan personen met een handicap die werknemer zijn, en niet ook aan personen met dezelfde handicap die ambtenaar zijn?

               3)

               Staat artikel 7 van voornoemde richtlijn 2000/78 de invoering toe van een specifieke voorafgaande bescherming tegen ontslag voor personen met een handicap die werknemer zijn, welke bescherming evenwel niet geldt voor personen met dezelfde handicap die ambtenaar zijn?

               4)

               Indien de eerste en derde vraag ontkennend worden beantwoord, verlangt dan de eerbiediging van internationale en gemeenschapsrechtelijke bepalingen, gelet op de feiten en omstandigheden in het onderhavige geval, dat de toepassing van de door de nationale wetgever ingevoerde, specifieke voorafgaande bescherming tegen ontslag voor personen met een handicap die werknemer zijn, wordt uitgebreid tot personen met dezelfde handicap die ambtenaar zijn?

      (1)  Richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep, PB L 303, blz. 16.


title: Zaak T-173/00: Beroep, op 28 juni 2000 ingesteld door Firma KWS Saat AG tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

text:
9.9.2000              NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     C 259/29
Beroep, op 28 juni 2000 ingesteld door Firma KWS Saat                  Beroep, op 4 juli 2000 ingesteld door J. Pflugradt tegen
AG tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne                                         Europese Centrale Bank
         markt (merken, tekeningen en modellen)
                                                                                (Zaak T-178/00)
                       (Zaak T-173/00)
                       (2000/C 259/52)                                                          (2000/C 259/53)
                       (Procestaal: Duits)                                                       (Procestaal: Duits)
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 28 juni 2000 beroep tegen Bureau voor                   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en            schappen is op 4 juli 2000 beroep ingesteld tegen Europese
modellen) ingesteld door Firma KWS Saat AG, te Einbeck                 Centrale Bank door J. Pflugradt, wonende te Frankfurt am
(BRD), vertegenwoordigd door G. Würtenberger, Wuesthoff &              Main (BRD), vertegenwoordigd door N. Pflüger, R. Steiner en
Wuesthoff, advocaten te München (BRD).                                 S. Mittländer, advocaten te Frankfurt am Main (BRD).
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:                    Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
—    de zaak voor verdere afhandeling naar de kamer van                1.    de Europese Centrale Bank te veroordelen om verzoekers
     beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de                       beoordelingsrapport voor het jaar 1999 in te trekken en
     interne markt (merken, tekeningen en modellen) terug te                 volledig uit diens persoonsdossier te verwijderen;
     verwijzen;
     subsidiair:                                                       2.    de Europese Centrale Bank te veroordelen om voor
                                                                             verzoeker voor het jaar 1999 door andere, onbevooroor-
—    de beslissing van de tweede kamer van beroep van                        deelde personen een nieuw beoordelingsrapport te doen
     19 april 2000 in de beroepsprocedure R 282/1999-2                       opstellen;
     inzake de aanvraag om een gemeenschapsmerk
     nr. 000 773 630, kleur „Orange” als merk, nietig te               3.    de Europese Centrale Bank te veroordelen om verzoeker
     verklaren, vast te stellen dat de aanvraag om dat merk                  overeenkomstig zijn overeenkomst te belasten met op-
     kan worden ingeschreven en het Bureau te gelasten het                   drachten die passen in het kader van zijn functieomschrij-
     merk in het register van Gemeenschapsmerken in te                       ving;
     schrijven.
                                                                       4.-7. de Europese Centrale Bank te veroordelen om verzoeker
                                                                             een aantal nader omschreven verantwoordelijkheden te
Middelen en voornaamste argumenten                                           geven;
Betrokken merk:               Kleur „Orange” (HKS7) — aan-             8.    vast te stellen, dat de Europese Centrale Bank verplicht is
                              vraagnr. 773630                                verzoeker te belasten met werkzaamheden die overeen-
                                                                             komen met zijn functieomschrijving en zich hierbij
Waar of dienst:               waren van de klassen 7, 11, 31 en              met name te houden aan de contractueel vastgestelde
                              42 (onder meer bereidingsinstal-               opdrachten als bedoeld in de punten 4 tot 7 supra;
                              laties voor zaden, land- en bos-
                              bouwproducten)
                                                                       9.    verweerster in de kosten te verwijzen.
Bij de kamer van beroep       weigering van inschrijving door
bestreden beslissing:         de onderzoeker
                                                                       Middelen en voornaamste argumenten
Middelen:                     — ontoereikende motivering van
                                   de beslissing van de kamer van
                                   beroep                              Verzoeker is personeelslid van de Europese Centrale Bank. Hij
                              — onterechte ontkenning van              komt op tegen de regelmatigheid van het door zijn werkgever
                                   het onderscheidend vermogen         opgestelde beoordelingsrapport voor 1999, en vordert dat
                                   van het merk door de kamer          voor deze periode een nieuw beoordelingsrapport zou worden
                                   van beroep                          opgesteld. Hij stelt dat in zijn beoordelingsrapport onjuisthe-
                                                                       den voorkomen die kwetsend zijn voor zijn persoon en zijn
                              — onterechte mening van de ka-           carrière kunnen schaden. Bovendien houdt verweerster zich
                                   mer beroep dat het aange-           niet aan de voor verzoeker contractueel vastgestelde tewerkstel-
                                   vraagde merk vrij moet wor-         lingsvoorwaarden.
                                   den gehouden