title: Zaak C-116/06: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 20 september 2007 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tampereen käräjäoikeus — Finland) — Sari Kiiski/Tampereen kaupunki (Gelijke behandeling van mannen en vrouwen — Bescherming van zwangere werkneemsters — Artikel 2 van Richtlijn 76/207/EEG — Recht op zwangerschapsverlof — Artikelen 8 en 11 van Richtlijn 92/85/EEG — Gevolgen voor recht om duur van opvoedingsverlof te wijzigen)

text:
               10.11.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 269/12

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 20 september 2007 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tampereen käräjäoikeus — Finland) — Sari Kiiski/Tampereen kaupunki
   (Zaak C-116/06) (1)

   (Gelijke behandeling van mannen en vrouwen - Bescherming van zwangere werkneemsters - Artikel 2 van Richtlijn 76/207/EEG - Recht op zwangerschapsverlof - Artikelen 8 en 11 van Richtlijn 92/85/EEG - Gevolgen voor recht om duur van „opvoedingsverlof’ te wijzigen)
   (2007/C 269/24)
   Procestaal: Fins
   Verwijzende rechter
   Tampereen käräjäoikeus
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Sari Kiiski

      Verwerende partij: Tampereen kaupunki
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Uitlegging van artikel 2 van richtlijn 76/207/EEG van de Raad van 9 februari 1976 betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen ten aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de beroepsopleiding en de promotiekansen en ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden (PB L 39, blz. 40), zoals gewijzigd bij richtlijn 2002/73/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 september 2002 (PB L 269, blz. 15), en van de artikelen 8 en 11 van richtlijn 92/85/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 inzake de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid op het werk van werkneemsters tijdens de zwangerschap, na de bevalling en tijdens de lactatie (PB L 348, blz. 1) — Weigering van werkgever om ouderschapsverlof te verkorten — Verzoek ingediend voor begin van verlof, wegens nieuwe zwangerschap van betrokkene — Nationale regeling die voor wijziging van duur van verlof niet te voorziene en gegronde redenen als voorwaarde stelt, waarbij praktijk op grond van collectieve arbeidsovereenkomst zwangerschap als reden uitsluit
   Dictum
   Artikel 2 van richtlijn 76/207/EEG van de Raad van 9 februari 1976 betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen ten aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de beroepsopleiding en de promotiekansen en ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden, zoals gewijzigd bij richtlijn 2002/73/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 september 2002, dat elke vorm van directe en indirecte discriminatie op grond van geslacht met betrekking tot de arbeidsvoorwaarden verbiedt, alsmede de artikelen 8 en 11 van richtlijn 92/85/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 inzake de tenuitvoerlegging van maatregelen ter bevordering van de verbetering van de veiligheid en de gezondheid op het werk van werkneemsters tijdens de zwangerschap, na de bevalling en tijdens de lactatie (tiende bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van richtlijn 89/391/EEG), waarin het zwangerschapsverlof is geregeld, verzetten zich tegen nationale voorschriften betreffende het opvoedingsverlof waarin geen rekening wordt gehouden met de veranderingen die zwangerschap voor de betrokken werkneemster meebrengt in de beperkte periode van ten minste veertien weken rond de bevalling, waardoor het de belanghebbende niet is toegestaan om op het tijdstip waarop zij haar recht op zwangerschapsverlof doet gelden, op haar verzoek het tijdvak van haar opvoedingsverlof te wijzigen, en waardoor haar aan dat zwangerschapsverlof verbonden rechten worden ontnomen.

      (1)  PB C 121 van 20.5.2006.


title: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 13 september 2000 in zaak T-20/99: Denkavit Nederland BV tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen [Besluit 94/90/EGKS, EG, Euratom — Toegang van publiek tot documenten van Commissie — Inspectierapport — Uitzonderingsgronden "bescherming van het algemeen belang (inspectie- en enquêteactiviteiten) en van geheime handelsgegevens"]

text:
C 316/22                NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       4.11.2000
Instituut voor milieuzaken van het Gemeenschappelijk Cen-                 breken van een beoordelingsrapport over de periode 1993-
trum voor onderzoek te Ispra (Italië), wonende te Bodio-                  1995 bij de bevorderingsronde 1996, heeft het Gerecht
Lomnago, Varese (Italië), vertegenwoordigd door G. Marchesi-              (Eerste kamer), samengesteld als volgt: B. Vesterdorf, president,
ni, advocaat bij het Italiaanse hof van cassatie, domicilie               M. Vilaras en N. Forwood, rechters; griffier: H. Jung, op 19 sep-
gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van E. Arendt,                  tember 2000 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als
advocaat aldaar, Rue Mathias Hardt 8-10, tegen Commissie                  volgt:
van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: G. Valsesia
en A. dal Ferro), betreffende een beroep tot nietigverklaring             1)    Verklaart de in zaak T-200/98 geformuleerde vordering tot
van het besluit van de Commissie houdende afwijzing van                         vergoeding van materiële schade niet-ontvankelijk.
verzoeksters sollicitatie naar een ambt van categorie A bij
het Instituut voor milieuzaken van het Gemeenschappelijk                  2)    Veroordeelt de Raad in zaak T-200/98 tot betaling aan
Centrum voor onderzoek te Ispra, tot nietigverklaring van de                    verzoekster van een bedrag van 70 000 BEF ter vergoeding van
procedure van oproep tot kennisgeving van belangstelling die                    de morele schade die deze heeft geleden.
de Commissie voor het toewijzen van een post van tijdelijke
functionaris bij dat instituut heeft gevolgd, en subsidiair, tot
                                                                          3)    Verwerpt het beroep tot nietigverklaring in zaak T-101/98.
nietigverklaring van de aanstelling van de aan het einde van
die procedure gekozen kandidaat, heeft het Gerecht (Vierde
kamer), samengesteld als volgt: V. Tiili, president, R. M. Moura          4)    Verstaat dat in zaak T-200/98 de Raad zijn eigen kosten
Ramos en P. Mengozzi, rechters; griffier: G. Herzig, ad-                        alsmede de helft van de kosten van verzoekster zal dragen.
ministrateur, op 20 september 2000 een arrest gewezen                           Verstaat dat in zaak T-101/98 elk der partijen de eigen kosten
waarvan het dictum luidt als volgt:                                             zal dragen.
1)    Verwerpt het beroep.
                                                                          (1) PB C 278 van 5.9.1998 en C 86 van 27.3.1999.
2)    Verstaat dat elk der partijen de eigen kosten zal dragen.
(1) PB C 370 van 6.12.1997.
                                                                            ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
                                                                                van 13 september 2000
  ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
                                                                          in zaak T-20/99: Denkavit Nederland BV tegen Commissie
                     van 19 september 2000                                             van de Europese Gemeenschappen (1)
in de gevoegde zaken T-101/98 en T-200/98: G. Stodt-                      [Besluit 94/90/EGKS, EG, Euratom — Toegang van publiek
        meister tegen Raad van de Europese Unie (1)                       tot documenten van Commissie — Inspectierapport —
                                                                          Uitzonderingsgronden „bescherming van het algemeen be-
(Ambtenaren — Weigering van bevordering — Beroep tot                      lang (inspectie- en enquêteactiviteiten) en van geheime
nietigverklaring — Ontbreken van beoordelingsrapport —                                             handelsgegevens”]
                  Beroep tot schadevergoeding)
                                                                                (2000/C 316/42)
                          (2000/C 316/41)
                                                                                (Procestaal: Nederlands)
                          (Procestaal: Frans)
                                                                          In zaak T-20/99, Denkavit Nederland BV, gevestigd te Voort-
In de gevoegde zaken T-101/98 en T-200/98, G. Stodtmeister,               huizen (Nederland), vertegenwoordigd door E. A. Buys, ad-
ambtenaar van de Raad van de Europese Unie, wonende te                    vocaat te Arnhem, tegen Commissie van de Europese Gemeen-
Tervuren (België), vertegenwoordigd door G. Vandersanden en               schappen (gemachtigden: P. van Nuffel, U. Wölker en W. Wils),
L. Levi, advocaten te Brussel, domicilie gekozen hebbende te              betreffende een beroep tot nietigverklaring van het besluit van
Luxemburg bij de Société de gestion fiduciaire SARL, Rue                  de Commissie van 17 november 1998 waarbij werd geweigerd
Beck 2-4, tegen Raad van de Europese Unie (gemachtigden:                  verzoekster toegang te verlenen tot een rapport inzake de
M. Bauer en M.-G. Lalande), betreffende een beroep tot, ener-             bestrijding van de varkenspest in Nederland, heeft het Gerecht
zijds, nietigverklaring van het besluit van de Raad om verzoek-           (Eerste kamer), samengesteld als volgt: B. Vesterdorf, president,
ster bij de bevorderingsronde 1997 niet tot de rang A 3 te                M. Vilaras en N. Forwood, rechters; griffier: H. Jung, op 13 sep-
bevorderen, en anderzijds, vergoeding van de schade die                   tember 2000 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als
verzoekster stelt te hebben geleden als gevolg van het ont-               volgt:
 ---pagebreak--- 4.11.2000               NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       C 316/23
1)    Verwerpt het beroep.                                                    BESCHIKKING VAN HET GERECHT VAN EERSTE
                                                                                AANLEG
2)    Verstaat dat verzoekster naast haar eigen kosten de kosten van
      verweerster zal dragen.                                                                     van 7 augustus 2000
                                                                          in zaak T-159/99: B. Christiansen tegen Rekenkamer van
                                                                                de Europese Gemeenschappen (1)
(1) PB C 86 van 27.3.1999.
                                                                          (Ambtenaren — Verzoek om invalideverklaring — Geen
                                                                          gunstige medische evolutie — Beroep dat kennelijk rechtens
                                                                            ongegrond is — Beroep dat kennelijk niet-ontvankelijk is)
                                                                                (2000/C 316/44)
                                                                                (Procestaal: Frans)
  ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                                In zaak T-159/99, B. Christiansen, tijdelijke functionaris van
                                                                          de Rekenkamer van de Europese Gemeenschappen, wonende
                                                                          te Nittel (Duitsland), vertegenwoordigd door A. Lorang, ad-
                     van 20 september 2000                                vocaat te Luxemburg, domicilie gekozen hebbende te Luxem-
                                                                          burg ten kantore van laatstgenoemde, Rue Albert Ier 51, tegen
                                                                          Rekenkamer van de Europese Gemeenschappen (gemachtig-
 in zaak T-220/99: J. Behmer tegen Europees Parlement (1)                 den, J.-M. Stenier, J. Inghelram en P. Giusta), betreffende een
                                                                          beroep tot nietigverkaring van het besluit van de Rekenkamer
                                                                          houdende weigering om verzoeker op volledige blijvende
(Ambtenaren — Benoeming bij wege van bevordering —                        invaliditeit te stellen, heeft het Gerecht (Derde kamer), samen-
         Rang LA 3 — Vergelijking van verdiensten)                        gesteld als volgt: K. Lenaerts, president, J. Azizi en M. Jaeger,
                                                                          rechters; griffier: H. Jung, op 7 augustus 2000 een beschikking
                                                                          gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:
                          (2000/C 316/43)
                                                                          1)    Het beroep wordt verworpen omdat het kennelijk niet-ontvanke-
                                                                                lijk en kennelijk rechtens ongegrond is.
                          (Procestaal: Frans)                             2)    Elk der partijen zal de eigen kosten dragen.
In zaak T-220/99, J. Behmer, ambtenaar van het Europees                   (1) PB C 281 van 2.10.1999.
Parlement, wonende te Luxemburg, vertegenwoordigd door
J.-N. Louis, G.-F. Parmentier en V. Peere, advocaten te Brussel,
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij de Société de
gestion fiduciaire SARL, rue Beck 2-4, tegen Europees Parle-
ment (gemachtigden: H. von Hertzen en J. Sant’Anna), betref-
fende een verzoek om nietigverklaring van het besluit van
7 januari 1999 voor zover daarbij Mevr. Dhyvert tot adjunct-                  BESCHIKKING VAN HET GERECHT VAN EERSTE
afdelingshoofd van de Duitstalige Vertaalafdeling in het Euro-                                           AANLEG
pees Parlement wordt benoemd, en verzoekers sollicitatie voor
dit ambt wordt afgewezen, heeft het Gerecht (Vierde kamer),                                          van 11 juli 2000
samengesteld als volgt: V. Tiili, kamerpresident, R. M. Moura
Ramos en P. Mengozzi, rechters; griffier: J. Palacio González,           in zaak T-268/99, Fédération nationale d’agriculture bio-
administrateur, op 20 september 2000 een arrest gewezen                   logique des régions de France (FNAB) e.a. tegen Raad van
waarvan het dictum luidt als volgt:                                                               de Europese Unie (1)
1)    Verwerpt het beroep.                                                [Beroep tot nietigverklaring — Verordening (EG)
                                                                          nr. 1804/1999 van de Raad — Tijdelijke afwijking voor
                                                                               bestaande handelsmerken — Niet-ontvankelijkheid]
2)    Verstaat dat elk der partijen de eigen kosten zal dragen.
                                                                                (2000/C 316/45)
(1) PB C 6 van 8.1.2000.
                                                                                (Procestaal: Frans)
                                                                          In zaak T-268/99, Fédération nationale d’agriculture biologi-
                                                                          que des régions de France (FNAB), gevestigd te Parijs, Syndicat


title: Zaak C-241/99: Verzoek van het Tribunal Superior de Justicia de Galicia (kamer voor sociale zaken) van 14 juni 1999 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Confederación Intersindical Galega (CIG) en Servicio Galego de Saude (SERGAS)

text:
C 246/18                NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     28.8.1999
Verzoek van het Tribunal Superior de Justicia de Galicia              1. Is artikel 13, lid 1, juncto artikel 14 bis, sub 2, van
(kamer voor sociale zaken) van 14 juni 1999 om een                        verordening (EEG) nr. 1408/71 (1) betreffende de toepas-
prejudiciële beslissing in het geding tussen Confederación               sing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en
Intersindical Galega (CIG) en Servicio Galego de Saude                    zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen
                             (SERGAS)                                     de Gemeenschap verplaatsen, in de versie van verordening
                                                                          (EG) nr. 118/97(2) van de Raad van 2 december 1996,
                                                                          laatstelijk gewijzigd bij verordening (EG) nr. 307/1999 (3)
                         (Zaak C-241/99)
                                                                          van de Raad van 8 februari 1999, ongeldig, omdat het ter
                                                                          verwezenlijking van de vrijheid van vestiging krachtens
                          (1999/C 246/37)                                 artikel 52 EG-Verdrag niet noodzakelijk is om in de
                                                                          zin van de artikelen 51 en 235 EG-Verdrag, elk juncto
Het Tribunal Superior de Justicia de Galicia (kamer voor sociale          artikel 3B, leden 2 en 3, EG-Verdrag, te bepalen, dat degene
zaken) heeft bij beschikking van 14 juni 1999, ingekomen ter              die in Oostenrijk als zelfstandige exploitant van een hotel
griffie van het Hof van Justitie op 25 juni 1999, in het geding           voor de ziekte-, pensioen- en ongevallenverzekering bij de
tussen Confederación Intersindical Galega (CIG) en Servicio              „Sozialversicherung der gewerblichen Wirtschaft” (sociale
Galego de Saude (SERGAS), het Hof van Justitie van de                     verzekering voor ambacht en handel) is aangesloten en
Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële                      daarnaast als zelfstandige exploitant van een landbouwbe-
beslissing over de navolgende vragen:                                     drijf in Duitsland in beginsel onder de Duitse pensioenver-
                                                                          zekering voor landbouwers valt, niet alleen voor het risico
                                                                          van „ziekte”, maar ook voor die van „ouderdom” en
1) Gelet op het bepaalde in artikel 1, lid 3, van richtlijn               „invaliditeit” respectievelijk „arbeidsongevallen en beroeps-
     93/104/EG (1): is ervan uit te gaan, dat de arbeid van de            ziekten” uitsluitend onderworpen is aan de Oostenrijkse
     betrokken werknemers binnen het toepassingsgebied van                wetgeving wanneer hij zijn woonplaats in Oostenrijk heeft?
     voormelde richtlijn valt?
2) Gelet op het bepaalde in artikel 118 van het Verdrag en de         2. Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord,
     verwijzing in de considerans en in artikel 1, lid 4, van
                                                                          moet artikel 13, lid 2b, van verordening nr. 1408/71 dan
     richtlijn 93/104/EG naar richtlijn 89/391/EG (2): is ervan
                                                                          aldus worden uitgelegd, dat degene die op het grondgebied
     uit te gaan, dat de werkzaamheden van de werknemers                  van meerdere lidstaten meerdere zelfstandige werkzaamhe-
     waarop het hoofdgeding betrekking heeft, binnen het                  den uitoefent, is onderworpen aan de wetgeving van deze
     toepassingsgebied vallen van de uitzonderingen of uitslui-           staten (hier Oostenrijk en Duitsland), ook al woont hij
     tingen bedoeld in artikel 2 van laatstgenoemde richtlijn en
                                                                          slechts op het grondgebied van één lidstaat (hier Oosten-
     in artikel 17 van richtlijn 93/104/EG?
                                                                          rijk)?
3) Gelet op het bepaalde in artikel 4.2 van decreet nr. 172/95
     van de Xunta de Galicia van 18 mei 1995, bepalende dat
     „de werkzaamheden van medische bijstand de fysieke               3. Of moet artikel 14 bis, sub 2, van verordening nr. 1408/71
     aanwezigheid van de betrokkene impliceren”: houdt dit in             alleen worden toegepast op degenen die een bepaalde
     dat de volledige duur van de wachtdienst als gewone                  zelfstandige werkzaamheid, doch niet twee verschillende
                                                                          zelfstandige werkzaamheden, gewoonlijk op het grondge-
     arbeidstijd is te beschouwen? Is het mogelijk de betrokken
                                                                          bied van twee of meer lidstaten uitoefenen? Of moet
     periode als overuren te beschouwen?
                                                                          artikel 14 bis, sub 2, van verordening nr. 1408/71 ook
                                                                          worden toegepast op degenen die twee of meer niet met
(1) PB L 307 van 13.12.1993, blz. 18.                                     elkaar in verband staande zelfstandige werkzaamheden
(2) PB L 183 van 29.6.1989, blz. 1.                                       gewoonlijk op het grondgebied van twee of meer lidstaten
                                                                          uitoefenen?
                                                                      4. Wat is de verhouding tussen sub 3 en sub 2 van artikel 14
                                                                          bis van verordening nr. 1408/71? Moet artikel 14 bis,
                                                                          sub 3, aldus worden uitgelegd, dat de verplichting om bij
                                                                          exploitatie van een landbouwbedrijf zich aan te sluiten bij
                                                                          de sociale zekerheid, steeds wordt geregeld volgens de
Verzoek van het Sozialgericht Augsburg van 26 april                       wettelijke regeling van de staat waar de zetel van het bedrijf
1999 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen                  zich bevindt, ook wanneer in een andere lidstaat een of
  J. Vogler en Landwirtschaftliche Alterskasse Schwaben                   meer andere zelfstandige werkzaamheden worden uitgeoe-
                                                                          fend?
                         (Zaak C-242/99)
                                                                      5. Of bevat artikel 14 quater van verordening nr. 1408/71
                          (1999/C 246/38)
                                                                          juncto bijlage VII houdende uitvoering van artikel 14 qua-
                                                                          ter, sub b3, een leemte wat de regeling betreft van de
Het Sozialgericht Augsburg heeft bij beschikking van 26 april             stelsels van de ongevallenverzekering en de pensioenver-
1999, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 25 juni           zekering voor landbouwers, wanneer dezen in Duitsland
1999, in het geding tussen J. Vogler en Landwirtschaftliche               een zelfstandige werkzaamheid in de landbouw uitoefenen
Alterskasse Schwaben, het Hof van Justitie van de Europese                en in een andere lidstaat niet een werkzaamheid in
Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over               loondienst, maar aldaar een zelfstandige werkzaamheid
de navolgende vragen:                                                     (hier hotelier in Oostenrijk) uitoefenen?


title: ARREST VAN HET HOF van 27 februari 1997 in zaak C-59/95 (verzoek van het Sozialgericht Nürnberg om een prejudiciële beslissing): F. Bastos Moriana e.a. tegen Bundesanstalt für Arbeit (Sociale zekerheid van migrerende werknemers - Bijslagen voor kinderen ten laste van rechthebbenden op pensioen of rente en voor wezen)

text:
26. 4. 97           1 NL 1                Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  Nr. C 131 / 1
                                                                    I
                                                             (Mededelingen)
                                                HOF VAN JUSTITIE
                                                           HOF VAN JUSTITIE
                  ARREST VAN HET HOF                                   bet bevoegde orgaan van een lidstaat niet gehouden is, aan
                     van 27 februari 1997                              pensioen- of rentetrekkers of aan wezen die in een andere
                                                                       lidstaat wonen, aanvullende gezinsbijslagen toe te kennen
in zaak C-59/95 (verzoek van het Sozialgericht Nürnberg                ingeval het bedrag van de door de woonstaat uitgekeerde
om een prejudiciële beslissing): F. Bastos Moriana e.a. te            gezinsbijslagen lager is dan dat van de in de wettelijke re
               gen Bundesanstalt für Arbeit H                          geling van de eerste lidstaat voorziene bijslagen, wanneer
(Sociale zekerheid van migrerende werknemers — Bij                    het recht op pensioen of rente, of het recht van de wees,
slagen voor kinderen ten laste van rechthebbenden op                   niet uitsluitend uit hoofde van in deze staat vervulde verze
              pensioen of rente en voor wezen)                         keringstijdvakken is verkregen.
                         ( 97/C 131 /01 )
                                                                       (') PB nr. C 137 van 3 . 6 . 1995 , blz . 8 .
                      (Procestaai: Duits)
 (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in
                de Jurisprudentie van het Hof)
In zaak C-59/95 , betreffende een verzoek aan het Hof                                    ARREST VAN HET HOF
krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van het Sozial                                     van 11 maart 1997
gericht Nürnberg ( Bondsrepubliek Duitsland ), in het al
daar aanhangig geding tussen F. Bastos Moriana, C. Agui               in zaak C-13/95 (verzoek van het Arbeitsgericht Bonn om
lera Reyes, C. Gordo Valle, F. Romero Ramos, R.                        een prejudiciële beslissing): A. Süzen tegen Zehnacker
Moscato, A. Muñoz Abato en Bundesanstalt für Arbeit,                   Gebaudereinigung GmbH Krankenhausservice, Lefahrt
om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van de ar                      GmbH, in het geding geroepen partij (')
tikelen 77, lid 2, onder b ), 78 , lid 2, onder b ), en 79, lid 1 ,    (Behoud van rechten van werknemers bij overgang van
van Verordening ( EEG ) nr. 1408/71 van de Raad van                                             ondernemingen)
14 juni 1971 betreffende de toepassing van de sociale-ze                                           97/C 131 /02 )
kerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, als
mede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap                                        (Procestaai: Duits)
verplaatsen, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij Verordening
(EEG ) nr. 2001 /83 ( PB nr. L 230 van 22 . 8 . 1983 , blz . 6 ),       (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in
heeft het Hof, samengesteld als volgt: G. C. Rodríguez                                 de Jurisprudentie van het Hof)
Iglesias, president, J. C. Moitinho de Almeida, J. L. Mur
ray en L. Sevón, kamerpresidenten, P. J. G. Kapteyn, C.                In zaak C-13/95 , betreffende een verzoek aan het Hof
Gulmann (rapporteur), D. A. O. Edward, J.-P. Puissochet,               krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van het Ar
G. Hirsch, P. Jann en M. Wathelet, rechters; advocaat-ge              beitsgericht Bonn in het aldaar aanhangig geding tussen
neraal: N. Fennelly; griffier: H. A. Rühl, hoofdadministra            A. Süzen en Zehnacker Gebaudereinigung GmbH Kran
teur, op 27 februari 1997 een arrest gewezen waarvan het               kenhausservice, Lefahrt GmbH, in het geding geroepen
dictum luidt als volgt:                                                partij , om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van
                                                                       Richtlijn 77/187/EEG van de Raad van 14 februari 1977
De artikelen 77, lid 2, onder b), i), en 78, lid 2 onder b),           inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der
i), van Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van                  lidstaten betreffende het behoud van de rechten van de
14 juni 1971 betreffende de toepassing van de sociale-ze              werknemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen
kerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, als                of onderdelen daarvan ( PB nr. L 61 van 5 . 3 . 1977,
mede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap                blz. 26 ), heeft het Hof, samengesteld als volgt: G. C. Ro
verplaatsen, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij Verordening             dríguez Iglesias, president, J. C. Moitinho de Almeida, J. L.
(EEG) nr. 2001 /83, moeten aldus worden uitgelegd, dat                 Murray en L. Sevón, kamerpresidenten, P. J. G. Kapteyn,


title: Zaak C-61/01 P: Hogere voorziening, op 12 februari 2001 ingesteld door F. Panichelli tegen het arrest, op 13 december 2000 in de gevoegde zaken T-130/98 en T-131/98 tussen F. Panichelli en Europees Parlement gewezen door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede kamer)

text:
7.4.2001                NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     C 108/9
Beroep, op 12 februari 2001 ingesteld door Commissie                     Hogere voorziening, op 12 februari 2001 ingesteld door
van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Repu-                        F. Panichelli tegen het arrest, op 13 december 2000 in de
                                bliek                                    gevoegde zaken T-130/98 en T-131/98 tussen F. Panichelli
                                                                         en Europees Parlement gewezen door het Gerecht van
                                                                         eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede
                           (Zaak C-60/01)                                                             kamer)
                          (2001/C 108/12)                                                       (Zaak C-61/01 P)
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                                       (2001/C 108/13)
op 12 februari 2001 beroep ingesteld tegen Franse Republiek
door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-                 Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
woordigd door H. Støvlbæk en J. Adda, als gemachtigden,                  op 12 februari 2001 hogere voorziening ingesteld door
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.                                 F. Panichelli, vertegenwoordigd door É. Boigelot, advocaat,
                                                                         domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, tegen het arrest,
                                                                         op 13 december 2000 in de gevoegde zaken T-130/98 en
De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert                  T-131/98 tussen F. Panichelli en Europees Parlement gewezen
dat het den Hove behage:                                                 door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                                                                         schappen (Tweede kamer).
—     vast te stellen dat de Franse Republiek, door niet alle
      noodzakelijke en passende maatregelen te nemen om te               Rekwirant concludeert dat het den Hove behage:
      garanderen dat alle afvalverbrandingsinstallaties die thans
      in Frankrijk in gebruik zijn, worden geëxploiteerd con-            1.   de hogere voorziening ontvankelijk en gegrond te ver-
      form       de     verbrandingscriteria      van     richtlijnen         klaren;
      89/369/EEG (1) en 89/429/EEG (2), dan wel dat de exploi-
                                                                         2.   bijgevolg:
      tatie ervan tijdig wordt stopgezet, dit wil zeggen tegen
      1 december 1990 wat nieuwe installaties betreft en tegen
                                                                              a)   het bestreden arrest te vernietigen;
      1 december 1996 wat bestaande installaties betreft, niet
      de verplichtingen is nagekomen die op haar rusten                       b)   de zaak zelf af te doen door toewijzing van de
      ingevolge artikel 4, lid 1, van richtlijn 89/369/EEG en de                   aanvankelijke vorderingen van rekwirant, te weten:
      artikelen 2, sub a, en 4 van richtlijn 89/429/EEG en
      artikel 249, derde alinea, EG;                                               —     nietig te verklaren het door het tot aanstelling
                                                                                bevoegd gezag (hierna: TABG) stilzwijgend
—     de Franse Republiek te verwijzen in de kosten.                                     genomen besluit tot afwijzing van verzoekers
                                                                                verzoek van 11 juli 1997, als gevolg van welk
                                                                                besluit deze niet per 1 januari 1993 tot de
                                                                                rang A 4 is bevorderd, hij evenmin de gevraag-
Middelen en voornaamste argumenten                                                       de bevordering heeft verkregen en ook zijn
                                                                                beoordelingsrapporten over de perioden 1993-
                                                                                1994 en 1995-1996 niet zijn opgesteld;
De Commissie stelt vast, dat uit door de Franse autoriteiten
zelf openbaar gemaakte informatie en uit het antwoord van de                       —     nietig te verklaren de stilzwijgende afwijzing
Franse autoriteiten op de schriftelijke aanmaning en op het                              van de klacht die verzoeker op 26 januari 1998
met redenen omkleed advies, onbetwistbaar volgt, dat talrijke                            tegen het stilzwijgend genomen besluit tot
verbrandingsinstallaties in gebruik waren zonder te voldoen                              afwijzing van zijn verzoek van 11 juli 1997
aan de verbrandingscriteria van de artikelen 4, lid 1, van                               had ingediend;
richtlijn 89/369/EEG en 2, sub a, en 4 van richtlijn
89/429/EEG, en dat 7 installaties nog altijd in gebruik zijn                       —     verweerder ertoe te veroordelen verzoeker een
zonder aan bedoelde voorwaarden te voldoen.                                              bedrag van 250 000 BEF (6 191,91 EUR),
                                                                                onder voorbehoud van wijziging in de loop
                                                                                van het geding, te betalen ter vergoeding van
                                                                                zijn materiële en morele schade, tezamen be-
(1) Richtlijn 89/369/EEG van de Raad van 8 juni 1989 ter voorko-                         schouwd;
    ming van door nieuwe installaties voor de verbranding van
    stedelijk afval veroorzaakte luchtverontreiniging (PB L 163, van               —     nietig te verklaren het besluit van het bureau
    14.06.1989, blz. 32).
(2) Richtlijn 89/429/EEG van de Raad van 21 juni 1989 ter verminde-
                                                                                van de fractie van de Partij van de Europese
    ring van door bestaande installaties voor de verbranding van                         Sociaal-Democraten (hierna: PES) om verzoe-
    stedelijk afval veroorzaakte luchtverontreiniging (PB L 203, van                     kers overeenkomst van tijdelijke functionaris
    15.07.1989, blz. 50).                                                                per 2 oktober 1998 ’s avonds te beëindigen,
                                                                                welk besluit hem bij brief van de voorzitster
                                                                                van PES-fractie, P. Green, van 1 juli 1998,
                                                                                aangetekend verstuurd op 1 juli 1998, ter
                                                                                kennis is gebracht op 2 juli 1998;
 ---pagebreak--- C 108/10               NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       7.4.2001
            —    nietig te verklaren de uitdrukkelijke afwijzing      Middelen en voornaamste argumenten
                 van verzoekers op 18 mei 1998 ingediende
                 klacht, welke afwijzing hem officieel ter kennis
                 is gebracht bij aangetekende brief van 10 de-        Op grond van het bindende karakter van de artikelen 10 en
                 cember 1998;                                         249 EG (voorheen de artikelen 5 en 189 EG-Verdrag) zijn de
                                                                      lidstaten verplicht de nodige maatregelen te treffen om de tot
                                                                      hen gerichte richtlijnen binnen de gestelde termijn in de
      c)    verweerder in elk geval te verwijzen in alle kosten       nationale rechtsorde om te zetten; voorts dienen zij die
            welke in de procedures in eerste aanleg zijn opgeko-      maatregelen onmiddellijk aan de Commissie mee te delen. De
            men, alsmede in die van de hogere voorziening             termijn bepaald in de genoemde richtlijn is verstreken op
                                                                      30 oktober 1999, zonder dat de Helleense Republiek de
                                                                      Commissie mededeling heeft gedaan van de ter zake getroffen
                                                                      uitvoeringsmaatregelen.
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                      (1) PB L 257 van 10 oktober 1996.
Schending van het gemeenschapsrecht, inzonderheid artikel 33
van het Statuut van het Hof van Justitie, niet-nakoming van de
verplichting om de arresten met redenen te omkleden, welke
verplichting met name impliceert dat de aangevoerde redenen
juridisch aanvaardbaar zijn, dat wil zeggen dat zij afdoende
zijn, ter zake dienend, niet aangetast door onjuiste opvattingen
omtrent bet recht of de feiten en niet tegenstrijdig zijn.
                                                                      Hogere voorziening, op 14 februari 2001 ingesteld door
                                                                      Comité des industries du cotton et des fibres connexes de
                                                                      l’Union européenne (Eurocoton) e.a. tegen het arrest, op
                                                                      29 november 2000 in zaak T-213/97 (1) tussen Comité des
                                                                      industries du cotton et des fibres connexes de l’Union
                                                                      européenne (Eurocoton) e.a. en de Raad van de Europese
                                                                      Unie, bijgestaan door het Verenigd Koninkrijk, gewezen
                                                                      door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
Beroep, op 13 februari 2001 ingesteld door Commissie                         Gemeenschappen (Tweede kamer — uitgebreid)
van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Repu-
                               bliek                                                           (Zaak C-76/01 P)
                          (Zaak C-64/01)                                                        (2001/C 108/15)
                         (2001/C 108/14)                              Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                      op 14 februari 2001 hogere voorziening ingesteld door Comité
                                                                      des industries du cotton et des fibres connexes de l’Union
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is            européenne (Eurocoton), gevestigd te Brussel, België, Ettlin
op 13 februari 2001 beroep tegen Helleense Republiek                  Gesellschaft für Spinnerei und Weberei AG, gevestigd te
ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen,              Ettlingen (Duitsland), Textil Hof Weberei GmbH & Co. KG,
vertegenwoordigd door R. Wainwright, juridisch hoofdad-               gevestigd te Hof (Duitsland), H. Hecking Söhne GmbH & Co.,
viseur, en P. Panagiotopoulo, een bij de juridische dienst            gevestigd te Stadtlohn (Duitsland), Spinnweberei Uhingen
gedetacheerd nationale ambtenaar.                                     GmbH, gevestigd te Uhingen (Duitsland), F. A. Kümpers GmbH
                                                                      & Co., gevestigd te Rheine (Duitsland), Tenthorey SA, gevestigd
                                                                      te Éloyes (Frankrijk), Les Tissages des Héritiers de G. Perrin
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                      — Groupe Alain Thirion (HPG-GAT Tissages), gevestigd te
                                                                      Cornimont (Frankrijk), Établissements des Fils de Victor Perrin
                                                                      SARL, gevestigd te Thiéfosse (Frankrijk), Filatures et tissages de
1.    vast te stellen dat de Helleense Republiek, door niet
                                                                      Saulxures-sur-Moselotte, gevestigd te Saulxures-sur-Moselotte
      binnen de gestelde termijn de nodige wettelijke en
                                                                      (Frankrijk), Tissage Mouline Thillot, gevestigd te Thillot (Frank-
      bestuursrechtelijke maatregelen te treffen om volledig te
                                                                      rijk), Filature Niggeler & Küpfer SpA, gevestigd te Capriolo
      voldoen aan richtlijn 96/61/EG (1) van de Raad van
                                                                      (Italië), la Standardtela SpA, gevestigd te Milaan (Italië), verte-
      24 september 1996 inzake geïntegreerde preventie en
                                                                      genwoordigd door C. Stanbrook, QC, en P. Bentley, QC,
      bestrijding van verontreinigingen, althans door deze
                                                                      domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, tegen het arrest
      maatregelen niet aan de Commissie mee te delen, de
                                                                      op 29 november 2000 in zaak T-213/97 tussen Comité
      krachtens het EG-Verdrag op haar rustende verplichtingen
                                                                      des industries du cotton et des fibres connexes de l’Union
      niet is nagekomen;
                                                                      européenne (Eurocoton) e.a. en Raad van de Europese Unie
                                                                      gewezen door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
2.    de Helleense Republiek in de kosten te verwijzen.               Gemeenschappen (Tweede kamer — uitgebreid).


title: Zaak C-117/13: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 11 september 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Technische Universität Darmstadt/Eugene Ulmer KG (Prejudiciële verwijzing — Richtlijn 2001/29/EG — Auteursrecht en naburige rechten — Beperkingen en restricties — Artikel 5, lid 3, sub n — Gebruik voor onderzoek of privéstudie van werken en ander materiaal — Via speciale terminals voor individuele leden van het publiek beschikbaar gesteld boek in een voor het publiek toegankelijke bibliotheek — Begrip „niet te koop aangeboden of aan licentievoorwaarden onderworpen” werk — Recht van een bibliotheek om een werk dat deel uitmaakt van haar verzameling te digitaliseren teneinde het via speciale terminals beschikbaar te stellen voor gebruikers — Beschikbaarstelling van het werk via speciale terminals waarmee het kan worden afgedrukt op papier of op een USB-stick kan worden opgeslagen)

text:
               17.11.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 409/11

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 11 september 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Technische Universität Darmstadt/Eugene Ulmer KG
   (Zaak C-117/13) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Richtlijn 2001/29/EG - Auteursrecht en naburige rechten - Beperkingen en restricties - Artikel 5, lid 3, sub n - Gebruik voor onderzoek of privéstudie van werken en ander materiaal - Via speciale terminals voor individuele leden van het publiek beschikbaar gesteld boek in een voor het publiek toegankelijke bibliotheek - Begrip „niet te koop aangeboden of aan licentievoorwaarden onderworpen” werk - Recht van een bibliotheek om een werk dat deel uitmaakt van haar verzameling te digitaliseren teneinde het via speciale terminals beschikbaar te stellen voor gebruikers - Beschikbaarstelling van het werk via speciale terminals waarmee het kan worden afgedrukt op papier of op een USB-stick kan worden opgeslagen))
   2014/C 409/15
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesgerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Technische Universität Darmstadt

      Verwerende partij: Eugene Ulmer KG

      Dictum

               1)

               Het begrip „te koop aangeboden of aan licentievoorwaarden onderworpen” in artikel 5, lid 3, sub n, van richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij moet aldus worden opgevat dat het impliceert dat de rechthebbende en een in die bepaling bedoelde instelling, zoals een voor het publiek toegankelijke bibliotheek, voor het betrokken werk een licentie- of gebruiksovereenkomst moeten hebben gesloten, waarin de voorwaarden zijn vastgelegd waaronder deze instelling het werk mag gebruiken.

               2)

               Artikel 5, lid 3, sub n, van richtlijn 2001/29, gelezen in samenhang met artikel 5, lid 2, sub c, ervan, moet aldus worden uitgelegd dat het niet eraan in de weg staat dat een lidstaat aan de in die bepalingen bedoelde voor het publiek toegankelijke bibliotheken het recht verleent om de van hun verzamelingen deel uitmakende werken te digitaliseren, indien die reproductiehandeling noodzakelijk is om die werken via speciale terminals in de gebouwen van die instellingen beschikbaar te stellen voor de gebruikers.

               3)

               Artikel 5, lid 3, sub n, van richtlijn 2001/29 moet aldus worden uitgelegd dat het niet geldt voor handelingen zoals het afdrukken van werken op papier of de opslag ervan op een USB-stick, die door de gebruikers worden verricht via speciale terminals die zijn geïnstalleerd in de in die bepaling bedoelde voor het publiek toegankelijke bibliotheken. Dergelijke handelingen kunnen echter in voorkomend geval toegestaan zijn op grond van de wetgeving waarmee in het nationale recht uitvoering wordt gegeven aan de beperkingen of restricties waarin is voorzien bij artikel 5, lid 2, sub a of b, van die richtlijn, voor zover in elk concreet geval is voldaan aan de in die bepalingen gestelde voorwaarden.

      (1)  PB C 171 van 15.6.2013.


title: Zaak T-439/12: Beroep ingesteld op 5 oktober 2012 — Trefilerías Quijano/Commissie

text:
               1.12.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 373/11

         Beroep ingesteld op 5 oktober 2012 — Trefilerías Quijano/Commissie
   (Zaak T-439/12)
   2012/C 373/18
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Trefilerías Quijano, SA (Los Corrales de Buelna, Spanje) (vertegenwoordigers: F. González Díaz en P. Herrero Prieto, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het besluit van de Commissie van 25 juli 2012 in zaak COMP/38.344 — voorspanstaal krachtens artikel 264 VWEU nietig verklaren;

               —

               de Commissie overeenkomstig artikel 24 van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie en artikel 64, lid 3, sub d, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht verzoeken om overlegging van de documenten, berekeningen en andere feitelijke en/of juridische gegevens op basis waarvan zij tegemoet is gekomen aan de verzoeken om rekening te houden met het onvermogen van Proderac, CB, I.T.A.S., Ori Martin en Siderúrgica Latina Martin om te betalen, en/of om de boete van ArcelorMittal te verlagen;

               —

               in ieder geval de Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De middelen en voornaamste argumenten komen overeen met die welke in zaak T-438/12, Global Steel Wire/Commissie, zijn aangevoerd.


title: Zaak T-51/15: Beroep ingesteld op 3 februari 2015 — PAN Europe/Commissie

text:
               13.4.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 118/33

         Beroep ingesteld op 3 februari 2015 — PAN Europe/Commissie
   (Zaak T-51/15)
   (2015/C 118/42)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) (Brussel, België) (vertegenwoordiger: B. Kloostra, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 24 november 2014 met referentie Ares(2014)3900631 („bestreden besluit”), waarbij de Commissie haar besluit van 3 juni 2014 met referentie Ares(2014)2150615, waarbij de Commissie een besluit nam over een verzoek om informatie van PAN Europe van 3 januari 2014 (ingeschreven door de Commissie op 6 januari 2014), grotendeels heeft bevestigd;

               —

               verwijzing van de Commissie in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij twee middelen aan.

               1.

               Eerste middel: door het bestreden besluit aan te nemen heeft de Commissie gehandeld in strijd met verordening (EG) nr. 1367/2006 en heeft zij deze niet of slechts gedeeltelijk toegepast, omdat:

                           —

                           de Commissie heeft gehandeld in strijd met artikel 2, lid 1, onder d), van verordening (EG) nr. 1367/2006 door het feit te negeren dat de aangevraagde informatie milieu-informatie is;

                           —

                           de Commissie heeft gehandeld in strijd met artikel 6, lid 1, van verordening (EG) nr. 1367/2006 en artikel 4, lid 3, van verordening (EG) nr. 1049/2001 door de weigeringsgrond van artikel 4, lid 3, van verordening (EG) nr. 1049/2001 niet te interpreteren in overeenstemming met artikel 4, lid 3, tweede alinea, van het Verdrag van Aarhus en/of op een voldoende restrictieve wijze, door het door de Commissie ingeroepen specifieke belang van de bescherming van het besluitvormingsproces niet af te wegen tegen het algemene belang van de openbaarmaking van de milieu-informatie en door de weigering niet voldoende te motiveren;

                           —

                           de Commissie heeft gehandeld in strijd met artikel 6, lid 1, van verordening (EG) nr. 1367/2006 en artikel 4 van verordening (EG) nr. 1049/2001 door de documenten waarnaar in het verzoek om toegang wordt verwezen, niet concreet en individueel te onderzoeken en door niet voor ieder specifiek document te verklaren om welke reden het niet mag worden vrijgegeven.

               2.

               Tweede middel: door het bestreden besluit aan te nemen heeft de Commissie gehandeld in strijd met verordening (EG) nr. 1049/2001, met name artikel 4 van die verordening en/of meer specifiek artikel 4, lid 3, omdat zij niet heeft aangetoond dat de ingeroepen weigeringsgrond van toepassing is, zij ten onrechte niet de belangen heeft afgewogen die zijn gediend bij de openbaarmaking, en zij ten onrechte en in strijd met artikel 4 van verordening (EG) nr. 1049/2001 de documenten waarnaar in het verzoek om toegang tot documenten wordt verwezen, niet concreet en individueel heeft onderzocht.


title: Zaak C-379/05: Verzoek van het Gerechtshof te Amsterdam van  21 september 2005  om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Amurta S.G.P.S. en de Inspecteur van de Belastingdienst/Amsterdam

text:
               28.1.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 22/3

         Verzoek van het Gerechtshof te Amsterdam van 21 september 2005 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Amurta S.G.P.S. en de Inspecteur van de Belastingdienst/Amsterdam
   (Zaak C-379/05)
   (2006/C 22/06)
   Procestaal: Nederlands
   Het Gerechtshof te Amsterdam heeft bij beschikking van 21 september 2005, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 17 oktober 2005, in het geding tussen Amurta S.G.P.S. en de Inspecteur van de Belastingdienst/Amsterdam, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:

               1.

               Is de vrijstelling van artikel 4 van de Wet op de dividendbelasting 1965, zoals omschreven in de onderdelen 5.3. tot en met 5.5. van deze uitspraak, bezien in samenhang met de vrijstelling van artikel 4a van die Wet, in overeenstemming met de bepalingen omtrent het vrij verkeer van kapitaal (artikelen 56 tot en met 58, ex artikelen 73B tot en met 73D) van het EG- Verdrag, nu deze vrijstelling alleen van toepassing is op dividenduitkeringen aan in Nederland vennootschapsbelastingplichtige aandeelhouders of aan buitenlandse aandeelhouders met een vaste inrichting in Nederland waarbij de aandelen behoren tot het vermogen van die vaste inrichting, voor wie de deelnemingsvrijstelling van artikel 13 van de Wet op de vennootschapsbelasting 1969 van toepassing is?

               2.

               Is voor de beantwoording van de onder 6.1. gestelde vraag van belang of de woonstaat van de buitenlandse aandeelhouder/vennootschap, voor wie de vrijstelling van artikel 4 van de Wet niet van toepassing is, aan die aandeelhouder/vennootschap een full credit verleent voor de Nederlandse dividendbelasting?


title: Zaak F-98/07: Beroep ingesteld op 3 oktober 2007 — Nicole Petrilli/Commissie

text:
               8.12.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 297/48

         Beroep ingesteld op 3 oktober 2007 — Nicole Petrilli/Commissie
   (Zaak F-98/07)
   (2007/C 297/96)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Nicole Petrilli (Sint-Stevens-Woluwe, België) (vertegenwoordiger: J. L. Lodomez, advocaat)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               het onderhavige verzoek tot nietigverklaring ontvankelijk en gegrond te verklaren;

               —

               nietig te verklaren het besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag (TABG) van 20 juli 2007 houdende afwijzing van het door verzoekster krachtens artikel 90, lid 1, van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen ingediende verzoek tot hernieuwing van haar overeenkomst in het kader van het DG „Onderzoek” van de Commissie;

               —

               nietig te verklaren het eventuele besluit dat de Commissie zou kunnen nemen op de klacht die verzoekster parallel met het onderhavige beroep en met een beroep tot schorsing van het besluit van het TABG van 20 juli 2007 heeft ingediend;

               —

               het onderhavige beroep tot schadevergoeding ontvankelijk en gegrond te verklaren;

               —

               de Commissie te gelasten, verzoekster te laten terugkeren naar haar ambt van arbeidscontractant in het kader van de eenheid „T2” van het DG „Onderzoek” voor een duur van 18 maanden; deze veroordeling gepaard te doen gaan met een dwangsom van 1 000 EUR per dag vertraging;

               —

               de Commissie te veroordelen om aan verzoekster te betalen, als vergoeding voor de materiële schade die zij heeft geleden door het verlies van bezoldiging na de weigering om haar overeenkomst te hernieuwen, een bedrag dat overeenkomt met de bezoldiging die zij zou hebben ontvangen indien zij haar overeenkomst als arbeidscontractant tot het einde van de drie jaar had kunnen voortzetten;

               —

               de Commissie te veroordelen tot vergoeding van de bijkomende schade die verzoekster heeft geleden door het verlies van een kans op een overeenkomst van onbepaalde duur in het kader van het toekomstige Research Executive Agency (REA) wegens de niet-hernieuwing van de voornoemde overeenkomst, en van de mogelijkheid om haar opdracht bij de Commissie te voltooien en er, door de uitvoering van die opdracht, haar ervaring uit te diepen;

               —

               de Commissie te veroordelen om aan verzoekster te betalen, als vergoeding voor de immateriële schade die zij heeft geleden door de weigering haar overeenkomst te hernieuwen, het bedrag dat door het Gerecht zal worden vastgesteld en, onder uitdrukkelijk voorbehoud van verhoging in de loop van het geding, wordt bepaald op 1 EUR provisioneel;

               —

               de Commissie van de Europese Gemeenschappen in alle kosten te verwijzen.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Tot staving van haar beroep voert verzoekster vier middelen aan, waarvan het eerste is ontleend aan schending van het wettigheidsbeginsel en artikel 88 van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden (RAP). Verzoekster betoogt dat het besluit houdende weigering tot hernieuwing van haar overeenkomst als arbeidscontractant, genomen op basis van het besluit van de Commissie van 28 april 2004 betreffende de maximumduur van gebruikmaking van niet-permanent personeel in de diensten van de Commissie, in de weg staat aan de door artikel 88 van de RAP geboden mogelijkheid, haar overeenkomst voor nog eens 18 maanden te hernieuwen. Het besluit van 28 april 2004 zou onwettig zijn, voor zover het door statutaire bepalingen toegekende rechten zou beperken.
   Het tweede middel is ontleend aan schending van het beginsel van goed bestuur, de zorgplicht van de administratie en het dienstbelang. Verzoekster betoogt dat het bestreden besluit geen rekening houdt met haar persoonlijke situatie, noch met het belang van de dienst of dat van het op te richten toekomstige Agentschap.
   Het derde middel is ontleend aan ontoereikende motivering en schending van artikel 3 ter van de RAP. Verzoekster voert met name aan, dat de automatische weigering om haar overeenkomst te hernieuwen omdat zij het in het besluit van 28 april 2004 bedoelde maximum van zes jaar heeft bereikt, in strijd is met de opzet van artikel 3 ter van de RAP, voor taken op gespecialiseerde gebieden personen met een overeenkomst van onbepaalde duur aan te werven voor de tijd die nodig is om een specifieke taak te voltooien.
   Het vierde middel is ontleend aan schending, door het besluit van 28 april 2004, van richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 (PB L 175, blz. 43), de algemene beginselen van het Europese arbeidsrecht, de sociale rechten van de werknemers en met name het beginsel van werkzekerheid, alsook het non-discriminatiebeginsel. Wat dit laatste betreft, beklemtoont verzoekster dat het maximum van zes jaar slechts van toepassing is op de arbeidscontractanten bedoeld in artikel 3 ter van de RAP, terwijl die bedoeld in artikel 3 bis van de RAP uitzicht hebben op een overeenkomst van onbepaalde duur.


               10.11.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 269/3

         Eedaflegging door de nieuwe leden van het Gerecht van eerste aanleg
   (2007/C 269/06)
   De heren A. Dittrich, S. Soldevila Fragoso en L. Truchot, bij besluiten van de vertegenwoordigers van de regeringen van de lidstaten van de Europese Gemeenschappen van 25 april 2007 (1) en 23 mei 2007 (2) tot rechter in het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen benoemd voor de periode van 1 september 2007 tot en met 31 augustus 2013, hebben op 17 september 2007 de eed afgelegd voor het Hof.
   De heer S. Frimodt Nielsen, bij besluit van de vertegenwoordigers van de regeringen van de lidstaten van de Europese Gemeenschappen van 25 april 2007 (3) tot rechter in het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen benoemd voor de periode van 17 september 2007 tot en met 31 augustus 2010, heeft op 17 september 2007 de eed afgelegd voor het Hof.

      (1)  PB L 114 van 1.5.2007, blz. 27.

      (2)  PB L 139 van 31.5.2007, blz. 32.

      (3)  PB L 114 van 1.5.2007, blz. 26.


title: Zaak C-419/14: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 17 december 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Hongarije) — WebMindLicenses kft/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Adó- és Vám Főigazgatóság [Prejudiciële verwijzing — Belasting over de toegevoegde waarde — Richtlijn 2006/112/EG — Artikelen 2, 24, 43, 250 en 273 — Plaats van een langs elektronische weg verrichte dienst — Kunstmatige bepaling van deze plaats door middel van een constructie die geen verband houdt met de economische realiteit — Rechtsmisbruik — Verordening (EU) nr. 904/2010 — Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Artikelen 7, 8, 41, 47, 48, 51, lid 1, 52, leden 1 en 3 — Rechten van de verdediging — Recht om te worden gehoord — Gebruik door de belastingdienst van bewijzen die in een parallelle nog niet afgesloten strafprocedure buiten medeweten van de belastingplichtige zijn verkregen — Afluisteren van telefoongesprekken en inbeslagname van e-mails]

text:
               22.2.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 68/16

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 17 december 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Hongarije) — WebMindLicenses kft/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Adó- és Vám Főigazgatóság
   (Zaak C-419/14) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Belasting over de toegevoegde waarde - Richtlijn 2006/112/EG - Artikelen 2, 24, 43, 250 en 273 - Plaats van een langs elektronische weg verrichte dienst - Kunstmatige bepaling van deze plaats door middel van een constructie die geen verband houdt met de economische realiteit - Rechtsmisbruik - Verordening (EU) nr. 904/2010 - Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Artikelen 7, 8, 41, 47, 48, 51, lid 1, 52, leden 1 en 3 - Rechten van de verdediging - Recht om te worden gehoord - Gebruik door de belastingdienst van bewijzen die in een parallelle nog niet afgesloten strafprocedure buiten medeweten van de belastingplichtige zijn verkregen - Afluisteren van telefoongesprekken en inbeslagname van e-mails])
   (2016/C 068/20)
   Procestaal: Hongaars

      Verwijzende rechter

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: WebMindLicenses kft

      Verwerende partij: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Adó- és Vám Főigazgatóság

      Dictum

               1)

               Het Unierecht moet aldus worden uitgelegd dat voor de beoordeling of in omstandigheden als in het hoofdgeding een licentieovereenkomst waarbij de knowhow voor de exploitatie van een internetsite waarop interactieve audiovisuele diensten worden aangeboden, wordt overgedragen en die is gesloten met een vennootschap die in een andere lidstaat is gevestigd dan de lidstaat van vestiging van de licentiegever, die een vennootschap is, rechtsmisbruik uitmaakt met het oog op verkrijging van een belastingvoordeel doordat het op deze diensten toepasselijke tarief van de belasting over de toegevoegde waarde in die andere lidstaat minder hoog is, het feit dat de bestuurder en enige aandeelhouder van de licentiegever de ontwikkelaar van die knowhow was, het feit dat diezelfde persoon invloed of zeggenschap uitoefende op de ontwikkeling en exploitatie van die knowhow en de op deze knowhow gebaseerde diensten, en het feit dat onderaannemers waren belast met het beheer van de financiële verrichtingen, van het personeel en van de technische instrumenten die noodzakelijk zijn voor deze diensten, alsmede de overwegingen die de licentiegever ertoe hebben kunnen brengen om de exploitatie van de betrokken knowhow toe te vertrouwen aan een in die andere lidstaat gevestigde vennootschap in plaats van die knowhow zelf te exploiteren, op zich niet van doorslaggevend belang lijken te zijn.
               Het is de taak van de verwijzende rechter om alle omstandigheden van het hoofdgeding te analyseren teneinde te bepalen of deze overeenkomst een zuiver kunstmatige constructie vormt die verhult dat de betrokken diensten in werkelijkheid niet door de licentienemer doch in feite door de licentiegever werden verricht, en daarbij moet hij met name nagaan of de zetel van bedrijfsuitoefening of de vaste inrichting van de licentienemer niet daadwerkelijk bestond en of deze vennootschap voor de uitoefening van de betrokken economische activiteit niet over een geschikte structuur in termen van lokalen, menselijke en technische middelen beschikte, of nog of deze vennootschap deze economische activiteit niet in eigen naam en voor eigen rekening, op eigen verantwoordelijkheid en op eigen risico uitoefende.

               2)

               Het Unierecht moet aldus worden uitgelegd dat, ingeval misbruik is vastgesteld waardoor de plaats van een dienst is bepaald in een andere lidstaat dan de lidstaat waar de plaats van deze dienst zou zijn gelegen indien geen sprake was van dat misbruik, het feit dat belasting over de toegevoegde waarde in die andere lidstaat is voldaan overeenkomstig zijn wettelijke regeling, zich niet ertegen verzet dat deze belasting wordt nagevorderd in de lidstaat van de plaats van werkelijke verrichting van deze dienst.

               3)

               Verordening (EU) nr. 904/2010 van de Raad van 7 oktober 2010 betreffende de administratieve samenwerking en de bestrijding van fraude op het gebied van de belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat de belastingdienst van een lidstaat die onderzoekt of belasting over de toegevoegde waarde verschuldigd is over reeds in andere lidstaten aan deze belasting onderworpen diensten, verplicht is een verzoek om inlichtingen te richten tot de belastingdiensten van deze andere lidstaten wanneer een dergelijk verzoek nuttig of zelfs onontbeerlijk is om te bepalen of de belasting over de toegevoegde waarde in eerstbedoelde lidstaat verschuldigd is.

               4)

               Het Unierecht moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet ertegen verzet dat met het oog op de toepassing van artikel 4, lid 3, VEU, artikel 325 VWEU, de artikelen 2, 250, lid 1, en 273 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 oktober 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, de belastingdienst, teneinde het bestaan van misbruik inzake belasting over de toegevoegde waarde aan te tonen, kan gebruikmaken van bewijzen die in een parallelle nog niet afgesloten strafprocedure buiten het medeweten van de belastingplichtige zijn verkregen, bijvoorbeeld door middel van afluistering van telefoongesprekken en inbeslagname van e-mails, op voorwaarde dat bij de verkrijging van deze bewijzen in deze strafprocedure en bij het gebruik ervan in de administratieve procedure de door het Unierecht gewaarborgde rechten niet zijn geschonden.

               5)

               In omstandigheden als in het hoofdgeding is het krachtens de artikelen 7, 47 en 52, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie de taak van de nationale rechter die de wettigheid toetst van de beslissing tot navordering van belasting over de toegevoegde waarde die op dergelijke bewijzen steunt, om na te gaan of, ten eerste, het afluisteren van telefoongesprekken en de inbeslagname van e-mails bij de wet vastgestelde en in de strafprocedure noodzakelijke onderzoeksmiddelen waren en, ten tweede, het gebruik door deze dienst van de met deze middelen verkregen bewijzen eveneens bij wet was toegestaan en noodzakelijk was. Bovendien is het zijn taak om na te gaan of de belastingplichtige in overeenstemming met het algemene beginsel van eerbiediging van de rechten van verdediging in de administratieve procedure de mogelijkheid heeft gehad om toegang tot deze bewijzen te hebben en over deze bewijzen te worden gehoord. Indien de nationale rechter vaststelt dat deze belastingplichtige deze mogelijkheid niet heeft gehad of dat deze bewijzen in de strafprocedure zijn verkregen of in de administratieve procedure zijn gebruikt met schending van artikel 7 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, moet hij deze bewijzen buiten beschouwing laten en deze beslissing nietig verklaren indien zij als gevolg daarvan grondslag mist. Deze bewijzen moeten eveneens buiten beschouwing worden gelaten wanneer deze rechter niet gemachtigd is te controleren of zij in de strafprocedure zijn verkregen in overeenstemming met het Unierecht of wanneer hij zich niet op zijn minst ervan kan vergewissen op basis van een toetsing die reeds door een strafgerecht is verricht in een procedure op tegenspraak, dat deze bewijzen zijn verkregen in overeenstemming met dat recht.

      (1)  PB C 439 van 8.12.2014.


title: Zaak C-78/14 P: Hogere voorziening ingesteld op 13 februari 2014 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 12 december 2013 in zaak T-117/12, ANKO/Commissie

text:
               7.4.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 102/26

         Hogere voorziening ingesteld op 13 februari 2014 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 12 december 2013 in zaak T-117/12, ANKO/Commissie
   (Zaak C-78/14 P)
   2014/C 102/36
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: D. Triantafyllou en B. Conte)

      Andere partij in de procedure: ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias

      Conclusies

               —

               vernietiging van het arrest van het Gerecht;

               —

               gerekwireerde verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De Commissie heeft met twee afzonderlijke consortia, waarvan ANKO deel uitmaakte, subsidieovereenkomsten gesloten voor de projecten OASIS en PERFORM in het kader van het zevende kaderprogramma voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie van de Europese Gemeenschap.
   In het kader van de onderhavige overeenkomst voert de Commissie aan dat het Gerecht de algemene voorwaarden van de overeenkomst onjuist heeft uitgelegd, inzonderheid artikel II.5, lid 3, sub d, (en incidenteel artikel II.14, lid 1, tweede alinea).
   Met betrekking tot de onjuiste uitlegging van de algemene voorwaarden van de overeenkomst voert zij met name de volgende middelen aan:

               1.

               Onjuiste beoordeling van de ernstige en stelselmatige aard van de onregelmatigheden als reden voor de opschorting.

               2.

               Onjuiste beoordeling van de mogelijkheid/het risico dat de onregelmatigheden zich zullen herhalen.

               3.

               Onjuiste gevolgtrekking uit de ad-hocrectificaties.

               4.

               Onjuiste uitlegging van de mogelijkheid gemiddelde kosten te gebruiken en onjuiste toepassing van deze mogelijkheid op de fictieve kosten — vervalsing van de bewijzen.

               5.

               Verwarring tussen de voorwaarden voor opschorting (verdenking) en voor subsidiabiliteit (zekerheid).


title: Zaak C-596/13 P: Hogere voorziening ingesteld op 21 november 2013 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 6 september 2013 in zaak T-465/11, Globula/Europese Commissie

text:
               1.3.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 61/2

         Hogere voorziening ingesteld op 21 november 2013 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 6 september 2013 in zaak T-465/11, Globula/Europese Commissie
   (Zaak C-596/13 P)
   2014/C 61/03
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: K. Herrmann en L. Armati, gemachtigden)

      Andere partijen in de procedure: Globula a.s., Tsjechische Republiek

      Conclusies

   Rekwirante verzoekt het Hof:

               —

               het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 6 september 2013, Globula/Europese Commissie (T-465/11), dat aan de Commissie is betekend op 11 september 2013, te vernietigen;

               —

               het eerste middel dat in eerste aanleg is aangevoerd ongegrond te verklaren en de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht voor een onderzoek van het tweede en het derde in eerste aanleg aangevoerde middel; en

               —

               de beslissing over de kosten in eerste aanleg en in hogere voorziening aan te houden.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De Commissie betoogt dat het bestreden arrest om de hiernavolgende redenen dient te worden vernietigd.

               Ten eerste heeft het Gerecht volgens haar de artikelen 288 en 297, lid 1, VWEU geschonden, door te oordelen dat op het onderhavige geval de regels van de tweede gasrichtlijn (1) van toepassing zijn. Deze eerste reeks argumenten van de Commissie betreft de vraag of het Gerecht terecht (impliciet) heeft geoordeeld dat de Commissie de derde gasrichtlijn (2) met terugwerkende kracht heeft toegepast.

               Ten tweede betoogt de Commissie dat het Gerecht de feiten juridisch onjuist heeft beoordeeld en het juridische criterium dat het zelf had geformuleerd, onjuist heeft toegepast. Gesteld al dat het Gerecht terecht heeft geoordeeld dat de materiële regels van de derde gasrichtlijn met terugwerkende kracht zijn toegepast (wat niet het geval is), dan zal de vraag of de regels van artikel 36 van de derde gasrichtlijn één onlosmakelijk geheel vormen vanuit het oogpunt van het ogenblik waarop zij effect sorteren, worden onderzocht teneinde uit te maken of het Gerecht ook terecht heeft geoordeeld dat het eveneens verboden was om de procedureregels van die richtlijn met terugwerkende kracht toe te passen.

               De Commissie voert aan dat zij, door het aangemelde ontheffingsbesluit in kwestie op basis van de materiële en procedureregels van de derde gasrichtlijn te beoordelen, deze richtlijn niet met terugwerkende kracht heeft toegepast, maar dat die beoordeling strookt met het beginsel van onmiddellijke toepassing, op grond waarvan een bepaling van Unierecht vanaf het tijdstip waarop zij in werking treedt van toepassing is op de toekomstige gevolgen van een onder de oude regeling ontstane situatie.

      (1)  Richtlijn 2003/55/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2003 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor aardgas en houdende intrekking van richtlijn 98/30/EG (PB L 176, blz. 57).

      (2)  Richtlijn 2009/73/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor aardgas en tot intrekking van richtlijn 2003/55/EG (PB L 211, blz. 94).


title: Zaak C-240/99: Verzoek van Regeringsrätten van 10 juni 1999 om een prejudiciële beslissing in een geding inzake een door Försäkringsbolaget Skandia (publ) ingediend verzoek om herziening

text:
28.8.1999              NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      C 246/17
Beroep, op 24 juni 1999 ingesteld door Commissie van                  Verzoek van het Finanzgericht Düsseldorf van 21 juni
  de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek                   1999 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen
                                                                            NACHI Europe GmbH en Hauptzollamt Krefeld
                         (Zaak C-237/99)
                                                                                (Zaak C-239/99)
                          (1999/C 246/34)
                                                                                (1999/C 246/35)
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
op 24 juni 1999 beroep ingesteld tegen Franse Republiek door          Het Finanzgericht Düsseldorf heeft bij beschikking van 21 juni
Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoor-               1999, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
digd door M. Nolin, lid van haar juridische dienst, als gemach-       24 juni 1999, in het geding tussen NACHI Europe GmbH en
tigde, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez          Hauptzollamt Krefeld, het Hof van Justitie van de Europese
de la Cruz, Centre Wagner, Kirchberg.                                 Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over
                                                                      de navolgende vragen:
De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert               1) Is artikel 1, sub 2, van verordening (EEG) nr. 2849/92 (1)
dat het den Hove behage:                                                   ongeldig?
— vast te stellen dat de Franse Republiek met betrekking              2) Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord,
     tot verschillende procedures inzake de toewijzing van                 vanaf welk tijdstip moet de ongeldigheid van artikel 1,
     overheidsopdrachten betreffende de bouw van woningen                  sub 2, van verordening (EEG) nr. 2849/92 dan ten gunste
     door „des offices publics d’aménagement et de construc-               van verzoekster werken?
     tion” en door „des sociétés anonymes d’habitations à loyer
     modéré”, niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op
     haar rusten ingevolge richtlijn 93/37/EEG (1), meer in het       (1) PB L 286 van 1.10.1992, blz. 2.
     bijzonder artikel 11, lid 2, daarvan;
— de Franse Republiek te verwijzen in de kosten.
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                      Verzoek van Regeringsrätten van 10 juni 1999 om een
                                                                      prejudiciële beslissing in een geding inzake een door
Miskenning van de publicatieverplichting in het Publicatieblad        Försäkringsbolaget Skandia (publ) ingediend verzoek om
van de Europese Gemeenschappen, waarin is voorzien bij                                            herziening
artikel 11, lid 2, van richtlijn 93/37/EEG: de Franse autoriteiten
weigeren met een beroep op de nationaalrechtelijke kwalificatie
van de „offices publics d’aménagement et de construction”                                      (Zaak C-240/99)
(OPAC) en de „sociétés anonymes d’habitations à loyer
modéré” (SAHLM) de hoedanigheid van aanbestedende dienst
van deze instanties te erkennen in de zin van artikel 1, sub b,                                (1999/C 246/36)
van de richtlijn. Het begrip „publiekrechtelijke instellingen” is
evenwel een gemeeschapsrechtelijk begrip. De OPAC en de               Regeringsrätten heeft bij beschikking van 10 juni 1999, inge-
SAHLM voldoen aan alle voorwaarden van artikel 1, sub b,              komen ter griffie van het Hof van Justitie op 25 juni 1999, in
van de richtlijn. Hoewel de OPAC organen met een industrieel          een geding inzake en door Försäkringsbolaget Skandia (publ)
en commercieel karakter zijn, en de SAHLM formeel handels-            ingediend verzoek om herziening, het Hof van Justitie van de
vennootschappen, zijn zij speciaal opgericht om tegemoet te           Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
komen aan bepaalde behoeften van algemeen belang met een              beslissing over de navolgende vraag:
ander dan industrieel en commercieel karakter (zij bouwen en
beheren woningcomplexen die bestemd zijn voor de verhuur
aan personen met een gering inkomen); zij hebben rechtsper-           Is een verbintenis van een verzekeringsmaatschappij om de
soonlijkheid; zij hangen direct af van de Staat, van de               werkzaamheid van een 100 % dochtermaatschappij uit te
plaatselijke overheid of van andere publiekrechtelijke organen        oefenen, aan te merken als handeling(en) ter zake van verzeke-
(de OPAC wat de samenstelling van hun raad van bestuur                ring in de zin van artikel 13 B, sub a, van de Zesde richtlijn? (1)
betreft en gelet op de controlebevoegdheid van de Staat, de
SAHLM wat de controlebevoegdheid betreft).
                                                                      (1) Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977
                                                                          betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten
                                                                          inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting
(1) PB L 199 van 9.8.1993, blz. 54.                                       over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145,
                                                                          blz. 1).


title: Zaak C-503/14: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 21 december 2016 — Europese Commissie/Portugese Republiek (Niet-nakoming — Artikelen 21, 45 en 49 VWEU — Artikelen 28 en 31 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte — Vrij verkeer van personen — Vrij verkeer van werknemers — Vrijheid van vestiging — Belastingheffing bij natuurlijke personen over de uit een aandelenruil resulterende meerwaarde — Belastingheffing bij natuurlijke personen over de meerwaarde die resulteert uit een overdracht van het gehele vermogen dat is verbonden met de uitoefening van een bedrijfs- of beroepsactiviteit — Exitheffing bij particulieren — Onmiddellijke invordering van de belasting — Verschil in behandeling tussen natuurlijke personen die aandelen ruilen en op het nationale grondgebied blijven wonen, en natuurlijke personen die een dergelijke ruil uitvoeren en verhuizen naar het grondgebied van een andere lidstaat van de Europese Unie of van de Europese Economische Ruimte — Verschil in behandeling tussen natuurlijke personen die het gehele vermogen dat met een op individuele basis uitgeoefende activiteit is verbonden, overdragen aan een vennootschap die haar statutaire en werkelijke zetel op Portugees grondgebied heeft, en natuurlijke personen die een dergelijke overdracht uitvoeren aan een vennootschap die haar statutaire of werkelijke zetel op het grondgebied van een andere lidstaat van de Europese Unie of van de Europese Economische Ruimte heeft — Evenredigheid)

text:
               20.2.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 53/2

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 21 december 2016 — Europese Commissie/Portugese Republiek
   (Zaak C-503/14) (1)

   ((Niet-nakoming - Artikelen 21, 45 en 49 VWEU - Artikelen 28 en 31 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte - Vrij verkeer van personen - Vrij verkeer van werknemers - Vrijheid van vestiging - Belastingheffing bij natuurlijke personen over de uit een aandelenruil resulterende meerwaarde - Belastingheffing bij natuurlijke personen over de meerwaarde die resulteert uit een overdracht van het gehele vermogen dat is verbonden met de uitoefening van een bedrijfs- of beroepsactiviteit - Exitheffing bij particulieren - Onmiddellijke invordering van de belasting - Verschil in behandeling tussen natuurlijke personen die aandelen ruilen en op het nationale grondgebied blijven wonen, en natuurlijke personen die een dergelijke ruil uitvoeren en verhuizen naar het grondgebied van een andere lidstaat van de Europese Unie of van de Europese Economische Ruimte - Verschil in behandeling tussen natuurlijke personen die het gehele vermogen dat met een op individuele basis uitgeoefende activiteit is verbonden, overdragen aan een vennootschap die haar statutaire en werkelijke zetel op Portugees grondgebied heeft, en natuurlijke personen die een dergelijke overdracht uitvoeren aan een vennootschap die haar statutaire of werkelijke zetel op het grondgebied van een andere lidstaat van de Europese Unie of van de Europese Economische Ruimte heeft - Evenredigheid))
   (2017/C 053/02)
   Procestaal: Portugees

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Braga da Cruz en W. Roels, gemachtigden)

      Verwerende partij: Portugese Republiek (vertegenwoordigers: L. Inez Fernandes, M. Rebelo en J. Martins da Silva, gemachtigden)

      Interveniënte aan de zijde van de verwerende partij: Bondsrepubliek Duitsland (vertegenwoordigers:T. Henze en K. Petersen, gemachtigden)

      Dictum

               1)

               De Portugese Republiek is de verplichtingen die op haar rusten krachtens de artikelen 21, 45 en 49 VWEU en de artikelen 28 en 31 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte van 2 mei 1992 niet nagekomen door artikel 10, lid 9, onder a), van de Código do Imposto sobre o Rendimento das Pessoas Singulares (Portugese wet inkomstenbelasting natuurlijke personen) aan te nemen en te handhaven, op grond waarvan in geval van een belastingplichtige die de hoedanigheid van Portugees ingezetene verliest, voor de belastingheffing over het jaar waarin hij het Portugese grondgebied heeft verlaten, als meerwaarde moet worden meegerekend het bedrag dat ingevolge artikel 10, lid 8, van die wet ten tijde van de aandelenruil niet is belast.

               2)

               De Portugese Republiek is de verplichtingen die op haar rusten krachtens artikel 49 VWEU en artikel 31 van de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte niet nagekomen door artikel 38, lid 1, onder a), van de genoemde wet aan te nemen en te handhaven, op grond waarvan het in die bepaling vervatte belastinguitstel is voorbehouden aan natuurlijke personen die het gehele vermogen dat met een op individuele basis uitgeoefende bedrijfs- of beroepsactiviteit is verbonden, overdragen aan een vennootschap die haar statutaire en werkelijke zetel op het Portugese grondgebied heeft.

               3)

               De Portugese Republiek draagt naast haar eigen kosten ook die van de Europese Commissie.

               4)

               De Bondsrepubliek Duitsland draagt haar eigen kosten.

      (1)  PB C 16 van 19.1.2015.


title: Zaak T-316/11: Arrest van het Gerecht van 16 september 2011 — Kadio Morokro/Raad ( Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen in verband met de situatie in Ivoorkust — Bevriezing van tegoeden — Motiveringsplicht )

text:
               29.10.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 319/19

         Arrest van het Gerecht van 16 september 2011 — Kadio Morokro/Raad
   (Zaak T-316/11) (1)

   (Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - Beperkende maatregelen in verband met de situatie in Ivoorkust - Bevriezing van tegoeden - Motiveringsplicht)
   2011/C 319/39
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Mathieu Kadio Morokro (Cocody, Ivoorkust) (vertegenwoordiger: S. Le Damany, advocaat)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: B. Driessen en G. Étienne, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van besluit 2011/221/GBVB van de Raad van 6 april 2011 tot wijziging van besluit 2010/656/GBVB tot verlenging van de beperkende maatregelen tegen Ivoorkust (PB L 93, blz. 20) en van verordening (EU) nr. 330/2011 van de Raad van 6 april 2011 tot wijziging van verordening (EG) nr. 560/2005 tot instelling van beperkende maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten in verband met de situatie in Ivoorkust (PB L 93, blz. 10), voor zover zij betrekking hebben op verzoeker

      Dictum

               1)

               Besluit 2011/221/GBVB van de Raad van 6 april 2011 tot wijziging van besluit 2010/656/GBVB tot verlenging van de beperkende maatregelen tegen Ivoorkust en verordening (EU) nr. 330/2011 van de Raad van 6 april 2011 tot wijziging van verordening (EG) nr. 560/2005 tot instelling van beperkende maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten in verband met de situatie in Ivoorkust worden nietig verklaard, voor zover zij betrekking hebben op Mathieu Kadio Morokro.

               2)

               De gevolgen van besluit 2011/221 blijven gehandhaafd wat Kadio Morokro betreft tot de inwerkingtreding van de nietigverklaring van verordening nr. 330/2011.

               3)

               De Raad van de Europese Unie wordt verwezen in zijn eigen kosten en ook in die van Kadio Morokro.

      (1)  PB C 226 van 30.7.2011.


title: Zaak C-259/13: Beschikking van de president van het Hof van 6 februari 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Elena Recinto-Pfingsten/Swiss International Air Lines AG

text:
               14.4.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/26

         Beschikking van de president van het Hof van 6 februari 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Elena Recinto-Pfingsten/Swiss International Air Lines AG
   (Zaak C-259/13) (1)

   2014/C 112/33
   Procestaal: Duits
   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 260 van 7.9.2013.


title: Zaak C-558/07: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice (Queen's Bench Division) Administrative Court (Verenigd Koninkrijk) op 17 december 2007 — S.P.C.M. SA, C.H. Erbslöh KG, Lake Chemicals and Minerals Limited, Hercules Incorporated/Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs

text:
               23.2.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 51/36

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice (Queen's Bench Division) Administrative Court (Verenigd Koninkrijk) op 17 december 2007 — S.P.C.M. SA, C.H. Erbslöh KG, Lake Chemicals and Minerals Limited, Hercules Incorporated/Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs
   (Zaak C-558/07)
   (2008/C 51/60)
   Procestaal: Engels
   Verwijzende rechter
   High Court of Justice (Queen's Bench Division) Administrative Court
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: S.P.C.M. SA, C.H. Erbslöh KG, Lake Chemicals and Minerals Limited, Hercules Incorporated

      Verwerende partij: Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs
   Prejudiciële vragen

               1)

               Wordt in het licht van het feit dat de voorwaarden voor registratie genoemd in titel II (1) van verordening (EG) nr. 1907/2006 krachtens artikel 2, lid 9, van deze verordening niet van toepassing zijn op polymeren, met de verwijzing naar „monomeren” in artikel 6, lid 3, bedoeld:

                           a)

                           gereageerde monomeren, dat wil zeggen monomeren die met elkaar hebben gereageerd zodat zij onlosmakelijk zijn verbonden met het polymeer waarvan zij deel uitmaken;

                           b)

                           niet-gereageerde monomeren, dat wil zeggen monomeren die het residu zijn van het polymerisatieproces en die na de voltooiing van dit proces los van het polymeer hun eigen chemische identiteit en eigenschappen behouden; of

                           c)

                           zowel gereageerde als niet-gereageerde monomeren?

               2)

               Wanneer het antwoord op vraag 1 hetzij a) hetzij c) luidt, is dan de toepassing van artikel 6, lid 3, op fabrikanten of importeurs van polymeren onwettig op grond dat de voorwaarden irrationeel, discriminatoir of onevenredig zijn?

      (1)  Verordening (EG) nr. 1907/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006 inzake de registratie en beoordeling van en de autorisatie en beperkingen ten aanzien van chemische stoffen (REACH), tot oprichting van een Europees Agentschap voor chemische stoffen, houdende wijziging van richtlijn 1999/45/EG en houdende intrekking van verordening (EEG) nr. 793/93 van de Raad en verordening (EG) nr. 1488/94 van de Commissie alsmede richtlijn 76/769/EEG van de Raad en de richtlijnen 91/155/EEG, 93/67/EEG, 93/105/EG en 2000/21/EG van de Commissie (PB L 396, blz. 1).


title: Arrest van het Hof van 24 september 2014 in zaak E-7/14 — Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen het Koninkrijk Noorwegen (Niet-nakoming van verplichtingen door een EER-staat — Vrij verrichten van diensten — Artikel 36 EER — Volledige registratierechten op geleasede motorvoertuigen die door inwoners van Noorwegen tijdelijk in Noorwegen worden ingevoerd)

text:
               16.4.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 122/5

         ARREST VAN HET HOF
   van 24 september 2014
   in zaak E-7/14
   Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen het Koninkrijk Noorwegen
   (Niet-nakoming van verplichtingen door een EER-staat — Vrij verrichten van diensten — Artikel 36 EER — Volledige registratierechten op geleasede motorvoertuigen die door inwoners van Noorwegen tijdelijk in Noorwegen worden ingevoerd)
   (2015/C 122/06)
   In zaak E-7/14, Toezichthoudende Autoriteit van de EVA tegen het Koninkrijk Noorwegen — VERZOEK om een verklaring te verkrijgen dat het Koninkrijk Noorwegen, door nationale bepalingen te handhaven die bepalen dat voor in het buitenland ingeschreven geleasede motorvoertuigen die door inwoners van Noorwegen tijdelijk in Noorwegen worden ingevoerd, volledige registratierechten verschuldigd zijn, zonder dat de betrokkene enig recht op ontheffing of terugbetaling heeft wanneer het voertuig niet in feite hoofdzakelijk permanent in Noorwegen wordt gebruikt of voor een dergelijk gebruik is bestemd, de krachtens artikel 36 van de EER-overeenkomst op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen, heeft het Hof, samengesteld uit Carl Baudenbacher, voorzitter, Per Christiansen en Páll Hreinsson (rechter-rapporteur), rechters, op 24 september 2014 een arrest gewezen, waarvan het dictum als volgt luidt:
   Het Hof:

               1.

               Verklaart dat door nationale bepalingen te handhaven die bepalen dat voor in het buitenland ingeschreven geleasede motorvoertuigen die door inwoners van Noorwegen tijdelijk in Noorwegen worden ingevoerd, volledige registratierechten verschuldigd zijn, zonder dat de betrokkene enig recht op ontheffing of terugbetaling heeft wanneer het voertuig niet in feite hoofdzakelijk permanent in Noorwegen wordt gebruikt of voor een dergelijk gebruik is bestemd, het Koninkrijk Noorwegen de krachtens artikel 36 van de EER-overeenkomst op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen.

               2.

               Verwijst het Koninkrijk Noorwegen in de kosten van de procedure.