title: Zaak C-204/04 : Beroep, op 7 mei 2004 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek Duitsland

text:
               7.8.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 201/7

         Beroep, op 7 mei 2004 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek Duitsland
   (Zaak C-204/04 )
   (2004/C 201/14)
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 7 mei 2004 beroep ingesteld tegen Bondsrepubliek Duitsland door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door N. Yerrell, lid van de juridische dienst van de Commissie en H. Kreppel, rechter bij het Arbeitsgericht die in het kader van de uitwisseling met nationale ambtenaren bij de juridische dienst van de Commissie is gedetacheerd, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
   De Commissie concludeert dat het den Hove behage:

               1.

               vast te stellen dat de Bondsrepubliek Duitsland inbreuk maakt op het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen, zoals neergelegd in de artikelen 1, 2 en 5 van richtlijn 76/207/EG (1) en in § 4 van de bijlage bij richtlijn 97/81/EG (2) van de Raad betreffende de door de Unice, het CEEP en het EVV gesloten raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid,
               door vrouwen, die de zeer grote meerderheid vormen van de deeltijdwerkers die minder dan 18 uur per week in de Duitse overheidsdienst werken, indirect te discrimineren omdat

                           a)

                           volgens § 14, lid 2 van het Bundespersonalvertretunggesetz en de met deze bepaling overeenstemmende regelingen in de deelstaten

                                       —

                                       Beieren

                                       —

                                       Berlijn

                                       —

                                       Bremen

                                       —

                                       Hessen

                                 deeltijdwerkers die regelmatig minder dan 18 uur per week werken, respectievelijk deeltijdwerkers die

                           b)

                           in de deelstaten

                                       —

                                       Meckelenburg-Voorpommeren

                                       —

                                       Saksen

                                       —

                                       Sleeswijk-Holstein

                                       —

                                       Thüringen

                                 minder dan de helft van de reguliere werktijd per week werken,

                           c)

                           in de deelstaten

                                       —

                                       Baden Württemberg

                                       —

                                       Brandenburg

                                       —

                                       Rheinland-Pfalz

                                       —

                                       Saksen-Anhalt

                                 minder dan een derde van de reguliere werktijd per week werken,

                           d)

                           in de deelstaat Noordrijn-Westfalen
                           minder dan 2/5 van de reguliere werktijd per week werken,

                           e)

                           in de deelstaat Nedersaksen
                           binnen een jaar tot een periode van twee maanden minder dan 15 uur per week werken, van verkiesbaarheid in de personeelscomités zijn uitgesloten.

               2.

               De Bondsrepubliek Duitsland te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Deeltijdwerkers in overheidsdienst die regelmatig minder dan 18 uur per week werken (het aantal uren ligt in enkele deelstaten iets lager) uitsluiten van de verkiesbaarheid in landelijke personeelscomités en personeelscomités van de deelstaten betekent een indirecte discriminatie van vrouwen, omdat zij de zeer grote meerderheid van deeltijdwerkers vormen. Het gaat dus om een inbreuk op richtlijn 76/207/EEG. Verder is de regeling niet verenigbaar met richtlijn 97/81/EG, omdat deeltijdwerkers op grond daarvan niet slechter mogen worden behandeld dan voltijdwerkers, tenzij de ongelijke behandeling op feitelijke gronden gerechtvaardigd is.
   Er is echter geen sprake van feitelijke gronden voor uitsluiting van de verkiesbaarheid. De beperkte aanwezigheid van het betrokken personeel op de arbeidsplaats kan door een flexibele organisatie van de arbeidstijd en moderne communicatiemiddelen worden gecompenseerd. Het Betriebsverfassungsgesetz, dat in de particuliere sector voor de verkiezing in ondernemingsraden geldt, kent geen beperking met betrekking tot de verkiesbaarheid. Deze ondernemingsraden hebben dezelfde taken als het personeelscomité in de ambtelijke dienst. Een vertegenwoordiging van de uitgesloten groep in comité's die het personeel vertegenwoordigen is wegens hun specifieke belangen, die anders buiten beschouwing blijven, geboden.

      (1)  PB L 39 , blz. 40.

      (2)  PB L 14, blz. 9.


title: Arrest van het gerecht van eerste aanleg van 15 juni 2005 in zaak T-17/02, Fred Olsen, SA tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Staatssteun — Zeevervoer — Bestaande steun — Nieuwe steun — Dienst van algemeen economisch belang)

text:
               20.8.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 205/17

      ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG

   van 15 juni 2005
   in zaak T-17/02, Fred Olsen, SA tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)

   (Staatssteun - Zeevervoer - Bestaande steun - Nieuwe steun - Dienst van algemeen economisch belang)
   (2005/C 205/29)
   Procestaal: Spaans
   In zaak T-17/02, Fred Olsen, SA, gevestigd te Santa Cruz de Tenerife (Spanje), vertegenwoordigd door R. Marín Correa en F. Marín Riaño, advocaten, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigde: J. Buendía Sierra, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg), ondersteund door Koninkrijk Spanje (gemachtigde: N. Díaz Abad, abogado del Estado, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg), betreffende een beroep tot nietigverklaring van de beschikking van de Commissie van 25 juli 2001 inzake steunmaatregelen van de staten, zaak NN 48/2001 — Spanje — Steunmaatregelen ten gunste van de scheepvaartonderneming Trasmediterránea (PB 2002, C 96, blz. 4), heeft het Gerecht (Tweede kamer — uitgebreid), samengesteld als volgt: J. Pirrung, kamerpresident, A. W. H. Meij, N. J. Forwood, I. Pelikánová en S. S. Papasavvas, rechters; griffier: J. Palacio González, hoofdadministrateur, op 15 juni 2005 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Verzoekster wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van de Commissie.

               3)

               Het Koninkrijk Spanje draagt zijn eigen kosten.

      (1)  PB C 97 van 20.4.2002.


title: ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG van 16 september 1998 in zaak T-215/97: S. K. Jouhki tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Ambtenaren - Aankondiging van vergelijkend onderzoek - Niet-toelating tot vergelijkend onderzoek)

text:
24.10.98              NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                C 327/23
Bellis en R. Luff, advocaten te Brussel, domicilie gekozen         1. Verwerpt het beroep.
hebbende te Luxemburg ten kantore van F. Brausch, advo-
caat aldaar, rue Goethe 11, tegen Raad van de Europese
                                                                   2. Verwijst verzoekster in de kosten.
Unie (gemachtigden: A. Tanca, H.-J. Rabe en G. M.
Berrisch), betreffende een verzoek om nietigverklaring van
Verordening (EG) nr. 648/96 van de Raad van 28 maart               (1) PB C 199 van 28.6.1997.
1996 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op
de invoer van rijwielen van oorsprong uit IndonesieÈ,
MaleisieÈ en Thailand en definitieve inning van het inge-
stelde voorlopige recht (PB L 91 van 12.4.1996, blz. 1),
heeft het Gerecht (Vierde Kamer Ð uitgebreid), samenge-
steld als volgt: P. Lindh, kamerpresident, R. García-Valde-        ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
casas, K. Lenaerts, J. D. Cooke en M. Jaeger, rechters;
griffier: B. Pastor, hoofdadministrateur, op 17 juli 1998                             van 16 september 1998
een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:             in zaak T-215/97: S. K. Jouhki tegen Commissie van de
                                                                                Europese Gemeenschappen (1)
                                                                   (Ambtenaren Ð Aankondiging van vergelijkend onderzoek
1. Verwerpt het beroep.                                                    Ð Niet-toelating tot vergelijkend onderzoek)
                                                                                (98/C 327/42)
2. Verwijst verzoekster in alle kosten.                                                  (Procestaal: Fins)
                                                                   In zaak T-215/97, S. K. Jouhki, verpleegster, wonende te
(1) PB C 318 van 26.10.1996.
                                                                   Pyhäjärvi (Finland), vertegenwoordigd door H. Ojala,
                                                                   advocaat te Oulu, tegen Commissie van de Europese
                                                                   Gemeenschappen (gemachtigde: E. Paasivirta), betreffende
                                                                   een beroep tot nietigverklaring van het besluit van de jury
                                                                   van vergelijkend onderzoek COM/B/973 om haar niet tot
                                                                   het vergelijkend onderzoek toe te laten, heeft het Gerecht
                                                                   (Vierde Kamer), samengesteld als volgt: P. Lindh, presi-
                                                                   dent, K. Lenaerts en J. D. Cooke, rechters; griffier: A.
ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                           Mair, administrateur, op 16 september 1998 een arrest
                                                                   gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
                    van 15 september 1998
in zaak T-142/97, EugeÂnio Branco, Ld.a tegen Commissie            1. Verwerpt het beroep.
            van de Europese Gemeenschappen (1)
(Beroep tot nietigverklaring Ð Europees Sociaal Fonds Ð            2. Verstaat dat elk der partijen de eigen kosten zal dra-
Vermindering van financieÈle bijstand Ð Bevestiging door                gen.
lidstaat Ð Onjuiste beoordeling van feiten Ð Gewettigd
      vertrouwen Ð Rechtszekerheid Ð Evenredigheid)                (1) PB C 357 van 22.11.1997.
                        (98/C 327/41)
                    (Procestaal: Portugees)
                                                                             BESCHIKKING VAN HET GERECHT
                                                                                VAN EERSTE AANLEG
                                                                                van 20 juli 1998
In zaak T-142/97, EugeÂnio Branco, Ld.a, gevestigd te Lissa-
bon, vertegenwoordigd door B. Belchior, advocaat te Vila           in zaak T-61/96: J. F. Meoro AvileÂs tegen Commissie van
Nova de Gaia, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg                            de Europese Gemeenschappen (1)
bij J. Schroeder, advocaat aldaar, rue Heine 6, tegen Com-
missie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden:               (Aankondiging van vergelijkend onderzoek Ð Niet-sollici-
M. T. Figueira en K. Simonsson), betreffende een verzoek           tatie Ð Beroep tot nietigverklaring Ð Niet-ontvankelijk-
tot nietigverklaring van beschikking C(96) 3170 van de                                          heid)
Commissie van 16 december 1996 houdende vermindering                                       (98/C 327/43)
van een door het Europees Sociaal Fonds aan verzoekster
toegekende financieÈle bijstand, heeft het Gerecht (Derde
                                                                                (Procestaal: Spaans)
Kamer), samengesteld als volgt: V. Tiili, president, C. P.
BrieÈt en A. Potocki, rechters; griffier: B. Pastor, hoofd-
administrateur, op 15 september 1998 een arrest gewezen            In zaak T-61/96, J. F. Meoro AvileÂs, industrieel technisch
waarvan het dictum luidt als volgt:                                ingenieur, wonende te Alcantarilla (Spanje), vertegenwoor-


title: Doorhaling van zaak C-409/01

text:
C 144/32              NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   15.6.2002
              Doorhaling van zaak C-282/01 (1)                       doorhaling in het register gelast van zaak C-288/01 (verzoek
                                                                     van het Finanzgericht om een prejudiciële beslissing): Ulf
                       (2002/C 144/66)                               Thomsen tegen Finanzamt Flensburg.
                                                                     (1) PB C 275 van 29.9.2001.
De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 21 maart 2002 de
doorhaling in het register gelast van zaak C-282/01: Commis-
sie van de Europese Gemeenschappen tegen Portugese Repu-
bliek.
                                                                                Doorhaling van zaak C-350/01 (1)
(1) PB C 245 van 1.9.2001.
                                                                                (2002/C 144/69)
                                                                     De president van het Hof van Justitie van de Europese
                                                                     Gemeenschappen heeft bij beschikking van 6 maart 2002 de
              Doorhaling van zaak C-287/01 (1)                       doorhaling in het register gelast van zaak C-350/01: Commis-
                                                                     sie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Repu-
                       (2002/C 144/67)                               bliek.
                                                                     (1) PB C 317 van 10.11.2001.
De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 11 april 2002 de
doorhaling in het register gelast van zaak C-287/01: Commis-
sie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek.
(1) PB C 245 van 1.9.2001.                                                          Doorhaling van zaak C-409/01 (1)
                                                                                (2002/C 144/70)
              Doorhaling van zaak C-288/01 (1)                       De president van het Hof van Justitie van de Europese
                                                                     Gemeenschappen heeft bij beschikking van 22 maart 2002 de
                       (2002/C 144/68)                               doorhaling in het register gelast van zaak C-409/01 (verzoek
                                                                     van het Tribunale Civile e Penale di L’Aquila om een prejudicië-
                                                                     le beslissing): Rolando Salusest tegen Giovanni Petrucci.
De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 6 maart 2002 de             (1) PB C 348 van 8.12.2001.


title: Zaak C-10/05: Verzoek van de Cour administrative (Grand-Duché de Luxembourg) van 11 januari 2005 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Cynthia Mattern en Hajrudin Cikotic, en ministre du Travail et de l'Emploi

text:
               19.3.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 69/7

         Verzoek van de Cour administrative (Grand-Duché de Luxembourg) van 11 januari 2005 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Cynthia Mattern en Hajrudin Cikotic, en ministre du Travail et de l'Emploi
   (Zaak C-10/05)
   (2005/C 69/15)
   Procestaal: Frans
   De Cour administrative (Grand-Duché de Luxembourg) heeft bij beschikking van 11 januari 2005, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 14 januari 2005, in het geding tussen Cynthia Mattern en Hajrudin Cikotic, en ministre du Travail et de l'Emploi, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
   Zijn de gemeenschapsregels inzake het vrije verkeer van werknemers toepasselijk op de situatie van een onderdaan van een derde staat die de echtgenoot is van een gemeenschapsonderdaan die in een andere lidstaat dan de zijne een beroepsopleiding en een beroepsstage heeft doorlopen, en kan derhalve de echtgenoot die geen gemeenschapsonderdaan is, op grond van de regels die de gemeenschapsonderdanen en hun familieleden die onderdaan zijn van derde landen het recht op het vrije verkeer van werknemers verzekeren, zijn vrijgesteld van de werkvergunningsplicht?


title: Zaak T-250/05: Beroep, op 24 juni 2005 ingesteld door European Dynamics SA tegen Bureau voor Officiële Publicaties der Europese Gemeenschappen

text:
               3.9.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 217/50

         Beroep, op 24 juni 2005 ingesteld door European Dynamics SA tegen Bureau voor Officiële Publicaties der Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-250/05)
   (2005/C 217/106)
   Procestaal: Engels
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 24 juni 2005 beroep ingesteld tegen Bureau voor Officiële Publicaties der Europese Gemeenschappen door European Dynamics SA, gevestigd te Athene (Griekenland), vertegenwoordigd door N. Korogiannakis, advocaat.
   Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:

               —

               nietig te verklaren het besluit van OPOCE, waarbij verzoeksters offerte niet in aanmerking is genomen, en de opdracht aan de winnende inschrijver is gegund;

               —

               OPOCE te veroordelen tot betaling van verzoekers proceskosten en andere kosten in verband met het beroep, zelfs indien dit beroep wordt verworpen;

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoekster heeft een offerte gedaan in antwoord op OPOCE's uitnodiging tot inschrijving nr. 6019-1 voor dienstverlening met betrekking tot de inzameling, productie en distributie van elektronische publicaties, in het bijzonder het Supplement op het Publicatieblad van de Europese Unie (PBS). Bij het bestreden besluit is verzoekers offerte terzijde gelegd en is de opdracht aan een andere inschrijver gegund.
   Tot staving van haar beroep stelt verzoekster dat het bestreden besluit een schending oplevert van het non-discriminatiebeginsel, aangezien OPOCE geen stappen heeft ondernomen om een hem door verzoekster gemeld probleem te onderzoeken en op te lossen, namelijk dat er in een straal van ongeveer twee uur rond Luxemburg maar een zeer beperkt aantal ondernemingen voor de productie van CD-ROM's was, die de gevraagde hoeveelheid konden leveren overeenkomstig de voorwaarden van de uitnodiging tot inschrijving, zodat inschrijvers verplicht waren met die ondernemingen samen te werken om in te schrijven, waardoor zij van hen afhankelijk waren op het gebied van prijs en kwaliteit. Volgens verzoekster bestonden verschillende alternatieven, maar verzuimde OPOCE iets te ondernemen, waardoor maar één inschrijving kon worden aanvaard uit het oogpunt van de technische beoordelingscriteria.
   Voorts betoogt verzoekster dat het beoordelingsrapport twee kennelijke beoordelingsfouten bevat, aangezien daarin ten onrechte is aangenomen dat verzoeksters prijs ongeveer 800 000 EUR hoger was dan in werkelijkheid het geval was, en daarin eveneens ten onrechte is gesteld, dat de productie niet realiseerbaar leek en dat de inschrijving geen informatie bevatte in verband met de CD-ROM.
   Ten slotte stelt verzoekster dat in het bestreden besluit niet voldoende relevante informatie wordt gegeven en dat het ontoereikend is gemotiveerd.


title: Zaak T-479/11: Beroep ingesteld op 9 september 2011 — Frankrijk/Commissie

text:
               19.11.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 340/26

         Beroep ingesteld op 9 september 2011 — Frankrijk/Commissie
   (Zaak T-479/11)
   2011/C 340/54
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Franse Republiek (vertegenwoordigers: E. Belliard, G. de Bergues, B. Beaupère-Manokha en J. Gstalter, gemachtigden)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               de bestreden beschikking in haar geheel nietig verklaren;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Met haar verzoekschrift verzoekt de verzoekende partij het Gerecht om nietigverklaring van beschikking C(2011) 4483 def. van de Europese Commissie van 29 juni 2011 betreffende de door Frankrijk aan de openbare industriële en commerciële instelling „Institut Français du Pétrole” verleende steunmaatregel nr. C 35/2008.
   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster drie middelen aan.

               1)

               Onjuiste rechtsopvatting, aangezien de Commissie niet rechtens genoegzaam heeft aangetoond dat er sprake is van staatssteun. Verzoekster is immers van mening dat de Commissie, voor haar conclusie dat er sprake is van staatssteun, de bewijsregels op het gebied van staatssteun niet heeft geëerbiedigd, zowel wat de bewijslast als wat het vereiste bewijsniveau betreft.

               2)

               Feitelijke onjuistheden en onjuiste rechtsopvattingen, aangezien de Commissie heeft aangenomen dat er een impliciete onbeperkte waarborg ten gunste van het Institut Français du Pétrole bestond. Verzoekster betoogt dat:

                           —

                           uit het onderzoek van het Franse recht niet kan worden afgeleid dat er een beginsel van staatswaarborg voor de schulden van het Institut Français du Pétrole bestaat;

                           —

                           het feit dat de gemeenrechtelijke procedures inzake sanering en faillissement niet op het Institut Français du Pétrole van toepassing zijn, niet betekent dat de schuldeisers van een dergelijke instelling zich in een gunstigere situatie bevinden dan de schuldeisers van aan het handelsrecht onderworpen ondernemingen;

                           —

                           de mechanismen op grond waarvan de staat aansprakelijk kan worden gesteld, niet kunnen worden gelijkgesteld met een mechanisme van onbeperkte waarborg;

                           —

                           het eventuele behoud van bepaalde schuldvorderingen in verband met de openbaredienstverplichtingen van het Institut Français du Pétrole geen verband houdt met het statuut van deze instelling.

               3)

               Schending van het begrip voordeel in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU, aangezien:

                           —

                           de Commissie tot de onjuiste slotsom is gekomen dat het bestaan van een waarborg, gesteld al dat dit vaststaat, een voordeel ten gunste van het Institut Français du Pétrole zou inhouden, en

                           —

                           subsidiair, de Commissie het begrip voordeel heeft geschonden door te oordelen dat het voordeel dat het Institut Français du Pétrole vanwege zijn statutaire waarborg zou hebben genoten, aan zijn privaatrechtelijke dochterondernemingen Axens en Prosernat is overgedragen.


title: Zaak T-244/10: Arrest van het Gerecht van 8 mei 2012 — Tsakiris-Mallas/BHIM — Seven (7 Seven Fashion Shoes) ( „Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk 7 Seven Fashion Shoes — Oudere nationale beeldmerken Seven en 7seven — Gedeeltelijke weigering van inschrijving — Relatieve weigeringsgronden — Verwarringsgevaar — Overeenstemmende tekens — Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009” )

text:
               23.6.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 184/10

         Arrest van het Gerecht van 8 mei 2012 — Tsakiris-Mallas/BHIM — Seven (7 Seven Fashion Shoes)
   (Zaak T-244/10) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk 7 Seven Fashion Shoes - Oudere nationale beeldmerken Seven en 7seven - Gedeeltelijke weigering van inschrijving - Relatieve weigeringsgronden - Verwarringsgevaar - Overeenstemmende tekens - Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009)
   2012/C 184/16
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Tsakiris-Mallas AE (Athene, Griekenland) (vertegenwoordiger: N. Simantiras, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: J. Crespo Carrillo, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: Seven SpA (Leinì, Italië) (vertegenwoordiger: D. Sindico, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 22 maart 2010 (R 1045/2009-2) inzake een oppositieprocedure tussen Seven SpA en Tsakiris-Mallas AE

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Tsakiris-Mallas AE wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 221 van 14.8.2010.


title: Zaak C-224/05: Verzoek van het College van Beroep voor het bedrijfsleven van 17 mei 2005 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen 1. Maatschap H. en J. van 't Oever, 2. Maatschap F. van 't Oever en W. Fien, 3. B. van 't Oever, 4. Maatschap A. en J. Fien, 5. Maatschap K. Koers en J. Stellingswerf, 6. H. Koers, 7. Maatschap K. en G. Polinder, 8. G. van Wijhe en Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

text:
               6.8.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 193/14

         Verzoek van het College van Beroep voor het bedrijfsleven van 17 mei 2005 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen 1. Maatschap H. en J. van 't Oever, 2. Maatschap F. van 't Oever en W. Fien, 3. B. van 't Oever, 4. Maatschap A. en J. Fien, 5. Maatschap K. Koers en J. Stellingswerf, 6. H. Koers, 7. Maatschap K. en G. Polinder, 8. G. van Wijhe en Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   (Zaak C-224/05)
   (2005/C 193/23)
   Procestaal: Nederlands
   Het College van Beroepvoor het bedrijfsleven Nederland heeft bij arrest van 17 mei 2005 ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 20 mei 2005, in het geding tussen 1. Maatschap H. en J. van 't Oever, 2. Maatschap F. van 't Oever en W. Fien, 3. B. van 't Oever, 4. Maatschap A. en J. Fien, 5. Maatschap K. Koers en J. Stellingswerf, 6. H; Koers, 7. Maatschap K. en G. Polinder, 8. G. van Wijhe en Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:

               1.

               Verplicht het gemeenschapsrecht tot ambtshalve toetsing — dat wil zeggen toetsing aan gronden die vallen buiten de grondslag van de geschillen- aan gronden die zijn ontleend aan richtlijn 85/511/EEG (1)?

               2.

               Indien vraag 1 bevestigend wordt beantwoord:
               Heeft de ingevolge artikel 11, eerste lid, eerste gedachtestreepje, gelezen in samenhang met artikel 13, eerste lid, tweede gedachtestreepje, van richtlijn 85/511/EEG op de lidstaten rustende verplichting erop toe te zien dat de laboratoriumonderzoeken om de aanwezigheid van mkz op te sporen worden verricht door een in bijlage B bij richtlijn 85/511/EEG genoemd laboratorium, rechtstreekse werking?

               3.

                           a.

                           Moet artikel 11, eerste lid, van richtlijn 85/511/EEG aldus worden uitgelegd, dat aan de omstandigheid dat de aanwezigheid van mkz wordt vastgesteld door een laboratorium dat niet is genoemd in bijlage B bij richtlijn 85/511/EEG, rechtsgevolgen moeten worden verbonden?

                           b.

                           Indien vraag 3a bevestigend wordt beantwoord:
                           Strekt artikel 11, eerste lid, van richtlijn 85/511/EEG tot bescherming van de belangen van justitiabelen, zoals appellanten in het hoofdgeding? Zo neen, kunnen justitiabelen, zoals appellanten in het hoofdgeding, een beroep doen op eventuele schending van de verplichtingen die voor de autoriteiten van de lidstaten uit deze bepaling voortvloeien?

                           c.

                           Indien het antwoord op vraag 3b meebrengt dat justitiabelen een beroep kunnen doen op artikel 11, eerste lid, van richtlijn 85/511/EEG: Welke rechtsgevolgen moeten worden verbonden aan,een vaststelling van de aanwezigheid van mkz door een laboratorium dat niet is genoemd in bijlage B bij richtlijn 85/511/EEG?

               4.

               Moet bijlage B bij richtlijn 85/511/EEG, gelet op het bepaalde in de artikelen 11 en 13 van deze richtlijn, aldus worden uitgelegd dat de vermelding in bijlage B bij richtlijn 85/511/EEG van het „Centraal Diergeneeskundig Instituut, Lelystad” ook betrekking kan of moet hebben op ID-Lelystad B.V.?

               5.

               Indien uit de antwoorden op vorenvermelde vragen volgt dat de aanwezigheid van mkz kan worden vastgesteld door een laboratorium dat niet is genoemd in bijlage B bij richtlijn 85/511/EEG of dat bijlage B bij richtlijn 85/511/EEG aldus moet worden uitgelegd dat de vermelding van het „Centraal Diergeneeskundig Instituut, Lelystad” ook betrekking kan of moet hebben op ID-Lelystad B.V.:
               Dient richtlijn 85/511/EEG aldus te worden uitgelegd dat daarin is geregeld dat het tot besluiten bevoegde nationale bestuursorgaan gebonden is aan uitkomsten van onderzoek door een laboratorium dat is geplaatst op bijlage B bij richtlijn 85/551/EEG, dan wel, indien het antwoord op vraag 3a meebrengt dat het bestuursorgaan zijn maatregelen ter bestrijding van mkz ook mag baseren op de uitslagen verkregen door een laboratorium dat niet is geplaatst op bijlage B van richtlijn 85/511/EEG, op de uitslagen van laatstbedoeld laboratorium, of behoort de bepaling van het gezag tot de procedurele autonomie van de lidstaat en dient de rechter bij wie het hoofdgeding aanhangig is te onderzoeken of de regels dienaangaande gelden ongeacht of het laboratoriumonderzoek plaatsvindt op grond van een communautaire of nationaal rechtelijke verplichting, alsmede of de hantering van het nationaal rechtelijke procedurele kader die tenuitvoerlegging van de communautaire regels niet uiterst moeilijk of praktisch onmogelijk maakt.

               6.

               Indien het antwoord op vraag 5 meebrengt dat de binding van nationale autoriteiten aan de laboratoriumuitslag wordt geregeld door richtlijn 85/511/EEG:
               Zijn nationale autoriteiten onvoorwaardelijk gebonden aan de uitslag van een door een laboratorium verricht mkz-onderzoek? Zo neen, welke beoordelingsmarge laat richtlijn 85/511/EEG deze nationale autoriteiten?

      (1)  Richtlijn 85/511/EEG van de Raad, van 18 november 1985, tot vaststelling van gemeenschappelijke maatregelen ter bestrijding van mond- en klauwzeer (PB L 315, blz. 11)


title: Zaak T-457/04: Beroep, op 22 november 2004 ingesteld door CAMAR Srl tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               5.2.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 31/28

         Beroep, op 22 november 2004 ingesteld door CAMAR Srl tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-457/04)
   (2005/C 31/53)
   Procestaal: Italiaans
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 22 november 2004 beroep ingesteld tegen de Commissie van de Europese Gemeenschappen door CAMAR Srl, vertegenwoordigd door W Viscardini, S. Donà en M. Paolin, advocaten.
   Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:

               —

               nietig te verklaren de beschikking van de Commissie, meegedeeld door de directeur-generaal Landbouw bij brief van 10 september 2004 (ref. D(2004) 29695 A/25707), ontvangen op 20 september 2004, houdende weigering om uitvoering te geven aan punt 1 van het dictum van het arrest van 8 juni 2004 in de gevoegde zaken T-79/96, T-260/97 en T-117/98;

               —

               de Commissie te gelasten, aan punt 1 van het dictum van voormeld arrest uitvoering te geven door vergoeding van de tegenwaarde in geld van de certificaten die zij uit hoofde van voormeld arrest had moeten afgeven maar niet heeft afgegeven, zijnde 5 065 600 €; dan wel een ander, door het Gerecht te bepalen bedrag, vermeerderd met de inflatiecorrectie en interessen tegen het door het Gerecht vast te stellen tarief, te rekenen vanaf 8 juni 2000 tot betaling van het saldo;

               —

               de Commissie te veroordelen tot vergoeding van de morele schade die verzoekster in de personen van haar vennoten heeft geleden doordat aan het arrest van 8 juni 2000 geen uitvoering is gegeven;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Het stilzitten van de Commissie – deze heeft niet alleen geen concrete maatregelen getroffen, maar Camar zelfs geen maatregel ter uitvoering van het arrest betreffende zaak T-79/96 voorgesteld, en dit sinds 8 juni 2000 – en de uitdrukkelijke weigering, meegedeeld per brief van 10 september 2004, aan dit arrest gevolg te geven, vormt een ernstige inbreuk op artikel 233 EG.
   Aangezien afgifte van de certificaten die de Commissie verzoekster ter uitvoering van het arrest had moeten verstrekken niet meer mogelijk is – de invoer van bananen uit derde landen zal niet meer aan tariefcontingenten onderworpen zijn, maar volledig zijn geliberaliseerd – vordert Camar tenuitvoerlegging in de vorm van vergoeding van de tegenwaarde in geld. Volgens vaste rechtspraak is zulks toelaatbaar wanneer aan een arrest geen concreet gevolg meer kan worden gegeven.
   Verzoekster vordert voorts een billijke vergoeding van de morele schade die zij door de niet-uitvoering van het arrest van 8 juni 2000 heeft geleden. Volgens vaste rechtspraak is niet-uitvoering op zich reeds grond voor schadevergoeding omdat zij het vertrouwensbeginsel schendt. In casu wordt die schending van het vertrouwensbeginsel overigens verzwaard door de omstandigheid dat de Commissie bij Camar in een brief van 20 mei 2003 het vertrouwen had gewekt dat zij uitvoering zou geven aan het arrest. De Commissie heeft deze brief ingetrokken.


title: Zaak C-308/04 P: Hogere voorziening, op 19 juli 2004 ingesteld door SGL Carbon AG tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede kamer) van 29 april 2004 in de gevoegde zaken T-236/01, T-239/01, T-244/01–T-246/01, T-251/01 en T-252/01, Tokai e.a. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen, betreffende zaak T-239/01

text:
               23.10.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 262/14

         Hogere voorziening, op 19 juli 2004 ingesteld door SGL Carbon AG tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede kamer) van 29 april 2004 in de gevoegde zaken T-236/01, T-239/01, T-244/01–T-246/01, T-251/01 en T-252/01, Tokai e.a. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen, betreffende zaak T-239/01
   (Zaak C-308/04 P)
   (2004/C 262/26)
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 19 juli 2004 hogere voorziening ingesteld door SGL Carbon AG, vertegenwoordigd door Martin Klusmann en Kirsten Beckmann, advocaten van het kantoor Freshfields Bruckhaus Deringer, Freiligrathstrasse 1, D-40479 Düsseldorf, tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede kamer) van 29 april 2004 in de gevoegde zaken T-236/01, T-239/01, T-244/01–T-246/01, T-251/01 en T-252/01, Tokai e.a. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen, betreffende zaak T-239/01.
   Rekwirante concludeert dat het het Hof behage:

               1.

               onverminderd het in eerste aanleg gevorderde, het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen in zaak T239/01 (1) gedeeltelijk te vernietigen, voorzover daarin het beroep tegen de artikelen 3 en 4 van de beschikking van de Commissie is verworpen;

               2.

               subsidiair, de bij artikel 3 van beschikking COMP/E-1/36.490 aan rekwirante opgelegde geldboete en de bij artikel 4 van de beschikking, in samenhang met de brief van de Commissie van 23 juli 2001 [(SG 2001) D/290091], vastgestelde gerechtelijke interesten en vertragingsinteresten op gepaste wijze te verminderen;

               3.

               meer subsidiair, de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht van eerste aanleg voor afdoening in overeenstemming met de rechtsopvatting van het Hof;

               4.

               de Commissie te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Rekwirante voert in totaal zeven rechtsmiddelen aan met het oog op een ruimere nietigverklaring van de artikelen 3 en 4 van de beschikking van de Commissie dan die in het arrest van het Gerecht van eerste aanleg:

               1.

               In de eerste plaats voert zij schending aan van het ne bis in idem beginsel, omdat het Gerecht geen rekening heeft gehouden met het feit dat dezelfde gedragingen reeds vóór de vaststelling door de Commissie van de bestreden beschikking in Noord-Amerika waren bestraft. Zij betoogt dat, daar de in Europa en Noord-Amerika geldende verbodsvoorschriften ter bescherming van de mededinging dezelfde inhoudelijke doelstellingen hebben, ten minste rekening moet worden gehouden met de sancties die in dezelfde zaak reeds zijn opgelegd. Dit vloeit rechtstreeks voort uit het ne bis in idem beginsel in ruime zin, dat toepassing vindt in de verhouding van het gemeenschapsrecht tot het recht van derde landen, dan wel uit het nog ruimere „natural justice”-beginsel, dat sinds de „Walt Wilhelm”-rechtspraak geldt. Overigens heeft het Hof reeds in het arrest in de zaak Boehringer bevestigd dat, wanneer de feiten identiek waren, in beginsel rekening moest worden gehouden met sancties die in de V.S. waren opgelegd. Dit heeft het Gerecht van eerste aanleg niet gedaan.

               2.

               rekwirante verwijt het Gerecht dat het, bij zijn vaststellingen om de uitgangsbedragen van de boetes te bepalen, het voor rekwirante in aanmerking genomen uitgangsbedrag niet heeft verlaagd, terwijl het dit had moeten doen om de door hemzelf vastgestelde beslissende beoordelingscriteria niet discriminatoir toe te passen.

               3.

               Met het derde rechtsmiddel wordt de onrechtmatigheid aan de orde gesteld van de bijzondere verhoging van het basisbedrag van de geldboete met 25 % wegens de telefonische waarschuwingen vóór de aanvang van de verificaties van de Commissie. Deze telefoongesprekken maken geen deel uit van de constitutieve elementen van de inbreuk, en kunnen bij de berekening van de boete overeenkomstig artikel 15, lid 2, van verordening nr. 17, anders dan het Gerecht heeft geoordeeld, niet zonder schending van het nulla poena sine lege beginsel als verzwarende omstandigheden in aanmerking worden genomen. De door het Gerecht tot staving van het tegenovergestelde standpunt aangehaalde jurisprudentie in de zaak Sarrió is naast de kwestie, daar in het kader van de feiten van die zaak verzwarende omstandigheden in verband met het begaan van de feiten in aanmerking waren genomen om het bedrag van de geldboete te verhogen, maar geen verdere handelingen die nadien de ontdekking van de feiten hadden moeten of kunnen belemmeren. Overigens heeft het Gerecht in het onderhavige geval ten nadele van rekwirante interne feiten verondersteld, wat strijdig is met de voorschriften inzake de bewijsvoering.

               4.

               Nog steeds met betrekking tot de berekening van de geldboete verwijt rekwirante het Gerecht het maximumbedrag voor boetes te hebben overschreden, dat in artikel 15, lid 2, van verordening nr. 17 op 10 % van de omzet van het consortium is vastgesteld. Als de Commissie was uitgegaan van het relevante omzetcijfer voor het jaar 2000 of het jaar 1999, had zij het berekende bedrag van de geldboete – vóór toepassing van de clementieregeling – tot 10 % van het omzetcijfer van het consortium moeten beperken. Ten onrechte heeft het Gerecht deze vraag volledig open gelaten, uitgaande van de onjuiste rechtsopvatting dat zij niet dienstig is voor de afwijzing van de desbetreffend aangevoerde grief.

               5.

               Voorts verwijt rekwirante het Gerecht dat het geen rekening heeft gehouden met het belang van de documenten waartoe zij geen toegang kreeg in de context van de onvolledige inzage van het dossier. In aanvulling op haar argumentatie in eerste aanleg, merkt rekwirante op dat zelfs in het arrest van het Gerecht van eerste aanleg nieuwe, belastende documenten voor het eerst worden gebruikt, waarvan zij geen kennis had en waarover zij voordien niet in rechte was gehoord.

               6.

               Voorts verwijt rekwirante het Gerecht bij de vaststelling van de geldboete totaal geen rekening te hebben gehouden met de onbetwistbare verslechtering van haar financiële draagkracht, en zo het evenredigheidsbeginsel en het eigendomsrecht te hebben geschonden. De sancties van het mededingingsrecht mogen de adressaten van de sancties niet in hun bestaan bedreigen; de maatstaf bij het onderzoek of sancties correct toegemeten en in ieder concreet geval gerechtvaardigd zijn, is de onderneming als marktdeelnemer. In overweging nemen welke delen van de onderneming nog te redden zijn als zij niet langer solvabel is wegens een geldboete, is volstrekt ontoelaatbaar. De sancties moeten zo worden vastgesteld dat daarmee geen economisch „doodvonnis” wordt geveld.

               7.

               Ten slotte verwijt rekwirante het Gerecht dat het geen uitspraak heeft gedaan betreffende haar uit verschillende punten bestaande middel inzake de vaststelling van de vertragingsinteresten en de gerechtelijke interesten, maar alleen het resultaat ervan heeft afgewezen. Ten onrechte heeft het Gerecht geen rekening gehouden met het feit dat er helemaal geen rechtsgrondslag bestaat voor de vaststelling van interesten, en ook niet voor de hoogte van de vastgestelde interest die hier als basis was gebruikt. Zelfs indien wordt erkend dat de vaststelling van interesten in beginsel geoorloofd zou zijn ter voorkoming van ongerechtvaardigde beroepen, is het om dit doel te bereiken hoe dan ook voldoende om het bedrag aan interesten aanzienlijk lager te stellen. Dit geldt in het bijzonder gezien de oplegging van veel hogere sancties, wat leidt tot verhoudingsgewijs veel hogere totaalbedragen aan interesten. Het Gerecht heeft in het bestreden arrest de aangevoerde materiële grieven niet onderzocht; in plaats daarvan heeft het uitspraak gedaan over een grief die door rekwirante niet was aangevoerd.

      (1)  Nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie.


title: Zaak F-83/11: Beroep ingesteld op 26 augustus 2011 — ZZ/Commissie

text:
               19.11.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 340/41

         Beroep ingesteld op 26 augustus 2011 — ZZ/Commissie
   (Zaak F-83/11)
   2011/C 340/86
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: ZZ (vertegenwoordigers: S. Rodrigues, A. Blot en C. Bernard-Glanz, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit van de voorzitter van de jury van vergelijkend onderzoek EPSO/AST/112/10 — Assistenten (AST 3) om verzoekster niet toe te laten tot de beoordelingstests

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               Primair:

                           —

                           nietig verklaren het besluit van 17 mei 2011 waarbij verzoekster is uitgesloten van deelname aan de beoordelingstests van vergelijkend onderzoek EPSO/AST/112/10 — Assistenten van de rang AST3;

                           —

                           dientengevolge, voor recht verklaren dat verzoekster opnieuw moet worden opgenomen in de bij dat vergelijkend onderzoek gestarte aanwervingsprocedure, zo nodig door nieuwe beoordelingstests te organiseren.

               —

               subsidiair, voor zover het primaire verzoek niet wordt ingewilligd, quod non, haar ter vergoeding van de materiële schade een bedrag betalen dat voorlopig en ex aequo et bono wordt vastgesteld op 20 000 EUR, te vermeerderen met vertragingsrente tegen het wettelijke tarief vanaf de datum van het te wijzen arrest;

               —

               in elk geval, haar ter vergoeding van de immateriële schade een bedrag betalen dat voorlopig en ex aequo et bono wordt vastgesteld op 20 000 EUR, te vermeerderen met vertragingsrente tegen het wettelijke tarief vanaf de datum van het te wijzen arrest;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten.


title: Zaak T-858/16: Beroep ingesteld op 6 december 2016 — Dow Corning en Dow Corning Europe/Commissie

text:
               13.2.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 46/20

         Beroep ingesteld op 6 december 2016 — Dow Corning en Dow Corning Europe/Commissie
   (Zaak T-858/16)
   (2017/C 046/23)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: Dow Corning Corporation (Midland, Michigan, Verenigde Staten) en Dow Corning Europe (Seneffe, België) (vertegenwoordigers: S. Verschuur, M. Stroungi en L. Mélia, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van de artikelen 1 tot en met 4 van het besluit van de Commissie van 11 januari 2016 betreffende de staatssteunregeling inzake vrijstelling van overwinst SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN), door België ten uitvoer gelegd (hierna: „bestreden besluit”) (1);

               —

               subsidiair: nietigverklaring van artikel 2, lid 1, van het bestreden besluit;

               —

               verwijzing van de Commissie in de kosten van deze procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vier middelen aan.

               1.

               Eerste middel: de Commissie heeft artikel 1, onder d), van verordening 2015/1589 (2) geschonden door het stelsel van overwinstrulings ten onrechte als een steunmaatregel aan te merken, waardoor zij blijk heeft gegeven van een kennelijk onjuiste rechtsopvatting en diverse kennelijke feitelijke fouten en beoordelingsfouten heeft begaan, en een ontoereikende motivering heeft gegeven.

               2.

               Tweede middel: de Commissie heeft artikel 107, lid 1, VWEU geschonden door bij de uitlegging en de toepassing van het referentiekader voor de beoordeling of de overwinstrulings een selectief voordeel hebben verschaft, blijk te geven van een onjuiste rechtsopvatting en een kennelijke beoordelingsfout te begaan.

               3.

               Derde middel: de Commissie heeft artikel 107, lid 1, VWEU geschonden door ten onrechte vast te stellen dat de overwinstrulings een voordeel hebben verschaft, waardoor zij diverse kennelijke feitelijke fouten en beoordelingsfouten heeft begaan, geen zorgvuldig en onpartijdig onderzoek heeft verricht en een ontoereikende motivering heeft gegeven.

               4.

               Vierde middel: de Commissie heeft artikel 16 van verordening 2015/1589 en verschillende beginselen van EU-recht geschonden door bij de vaststelling van de methode om de beweerde steun te kwantificeren, blijk te geven van een onjuiste rechtsopvatting en een kennelijke beoordelingsfout te begaan en een ontoereikende motivering te geven.

      (1)  Besluit (EU) 2016/1699 van de Commissie van 11 januari 2016 betreffende de staatssteunregeling inzake vrijstelling van overwinst SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) door België ten uitvoer gelegd (Kennisgeving geschied onder nummer C(2015) 9837) (PB 2016, L 260, blz. 61).

      (2)  Verordening (EU) 2015/1589 van de Raad van 13 juli 2015 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (PB 2015, L 248, blz. 9).


title: Zaak T-431/07: Beschikking van het Gerecht van 15 december 2011 — Gebr. Heller Maschinenfabrik/BHIM — Fernández Martinez (HELLER) ( „Gemeenschapsmerk — Oppositie — Intrekking van oppositie — Afdoening zonder beslissing” )

text:
               11.2.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 39/13

         Beschikking van het Gerecht van 15 december 2011 — Gebr. Heller Maschinenfabrik/BHIM — Fernández Martinez (HELLER)
   (Zaak T-431/07) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Oppositie - Intrekking van oppositie - Afdoening zonder beslissing)
   2012/C 39/25
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Gebr. Heller Maschinenfabrik (Nürtingen, Duitsland) (vertegenwoordigers: W. Keßler en S. Baur, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordigers: aanvankelijk S. Schäffner, vervolgens R. Pethke, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM: Manuel Fernández Martinez (Elche, Spanje)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 11 september 2007 (zaak R 974/2006-2) inzake een oppositieprocedure tussen Manuel Fernández Martinez en Gebr. Heller Maschinenfabrik GmbH

      Dictum

               1)

               Op het beroep behoeft niet meer te worden beslist.

               2)

               De verzoekende partij wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 37 van 9.2.2008.


title: Zaak C-448/13 P: Hogere voorziening ingesteld op 7 augustus 2013 door Delphi Technologies, Inc. tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 6 juni 2013 in zaak T-515/11, Delphi Technologies, Inc./Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

text:
               26.10.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 313/10

         Hogere voorziening ingesteld op 7 augustus 2013 door Delphi Technologies, Inc. tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 6 juni 2013 in zaak T-515/11, Delphi Technologies, Inc./Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)
   (Zaak C-448/13 P)
   2013/C 313/19
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Delphi Technologies, Inc. (vertegenwoordigers: C. Albrecht, J. Heumann, Rechtsanwälte)

      Andere partij in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

      Conclusies

               —

               het arrest van het Gerecht van 6 juni 2013 in zaak T-515/11 vernietigen, de bestreden beslissing vernietigen, voor zover daarbij het beroep van rekwirante tegen de beslissing van de onderzoeker van 25 augustus 2010 wordt verworpen, en het BHIM in de kosten verwijzen.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Het beroep richt zich tegen arrest T-515/11 van de Zesde kamer van het Gerecht van de Europese Unie, waarbij het Gerecht een beroep heeft verworpen tot vernietiging van een beslissing van de tweede kamer van beroep waarbij de afwijzing van de gemeenschapsmerkaanvrage voor „INNOVATION FOR THE REAL WORLD” is bevestigd.
   Dit beroep berust op drie middelen:

               1.

               Schending door het Gerecht van artikel 7, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009 (1) doordat het het relevante publiek en de mate van bekendheid van het merk niet naar behoren vaststelde. De waren richten zich uitsluitend tot beroepslui die zeer bekend zijn met reclameslogans.

               2.

               Schending door het Gerecht van artikel 7, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009 doordat het het onderscheidend vermogen van het aangevraagde merk beoordeelde aan de hand van een te streng criterium. In het bijzonder vatte het Gerecht de in de recentere rechtspraak, in het bijzonder in zaak C-398/08 P, Audi/BHIM, gegeven richtsnoeren verkeerd op.

               3.

               Schending door het Gerecht van de algemene beginselen van gelijke behandeling en goed bestuur als basisbeginselen voor een behoorlijk bestuur van de EU. Er moet rekening mee worden gehouden dat het BHIM in het verleden slogans met een identieke structuur met het woord „INNOVATION” heeft ingeschreven, al zijn de eerdere beslissingen niet bindend.

         Derhalve, aldus verzoekster, moet de bestreden beslissing worden vernietigd en het inherente onderscheidend vermogen van de slogan „INNOVATION FOR THE REAL WORLD” worden bevestigd.

      (1)  Verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Gemeenschapsmerk (PB L 78, blz. 1).


title: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 9 juli 2002 in zaak C-181/00 (verzoek van het Supremo Tribunal Administrativo om een prejudiciële beslissing): Flightline Ltd tegen Secretário de Estado dos Transportes e Comunicações, Transportes Aéreos Portugueses SA (TAP) ("Artikelen 3, lid 2, en 4, lid 1, sub a en d, van verordening (EEG) nr. 2408/92 — Oplegging van openbare-dienstverplichtingen voor geregelde luchtdiensten die een perifeer gebied verzorgen — Verenigbaarheid met mogelĳkheid voor lidstaten tot 1 april 1997 cabotage te beperken — Uitlegging van art. 1, sub e, van beschikking 94/698/EG")

text:
28.9.2002                NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                              C 233/7
(gemachtigde: N. Díaz Abad), betreffende een verzoek om vast                          —     niet vooraf de procedures voor monsterneming en
te stellen dat het Koninkrijk Spanje de verplichtingen die op                               metingen hebben goedgekeurd, en evenmin de meet-
hem rusten krachtens richtlijn 89/369/EEG van de Raad van                                   punten hebben bepaald;
8 juni 1989 ter voorkoming van door nieuwe installaties voor
de verbranding van stedelijk afval veroorzaakte luchtverontrei-                       —     geen meetprogramma hebben vastgesteld;
niging (PB L 163, blz. 32), niet is nagekomen, door niet de
nodige maatregelen te nemen om met betrekking tot de drie te
Mazo en te Barlovento op het eiland La Palma (Spanje)                            —    artikel 7 van deze richtlijn, voorzover de drie ovens niet
gevestigde verbrandingsovens de toepassing te verzekeren van:                         zijn uitgerust met steunbranders waarmee in het bijzonder
                                                                                bij het opstarten en stilleggen van de installaties een
                                                                                minimale verbrandingstemperatuur van 850 °C wordt
                                                                                verzekerd.
—     artikel 2 van deze richtlijn, voorzover de drie ovens in
      exploitatie zijn zonder dat daartoe een vergunning is
      verleend;                                                           2)     Het beroep wordt verworpen voor het overige.
                                                                          3)     De Commissie van de Europese Gemeenschappen wordt in
—     artikel 6 van deze richtlijn, voorzover de bevoegde                        eenderde en het Koninkrijk Spanje in tweederde van de kosten
      autoriteiten met betrekking tot deze ovens:                                verwezen.
      —     niet de periodieke metingen van de in dat artikel             (1 ) PB C 192 van 8.7.2000.
            genoemde parameters hebben verricht;
      —     niet vooraf de procedures voor monsterneming
            en metingen hebben goedgekeurd, en evenmin de
            meetpunten hebben bepaald;
                                                                                ARREST VAN HET HOF
      —     geen meetprogramma hebben vastgesteld;
                                                                                (Zesde kamer)
—     artikel 7 van deze richtlijn, voorzover de drie ovens
      niet zijn uitgerust met steunbranders waarmee in het                                            van 9 juli 2002
      bijzonder bij het opstarten en stilleggen van de installaties
      een minimale verbrandingstemperatuur van 850 °C wordt
      verzekerd,                                                          in zaak C-181/00 (verzoek van het Supremo Tribunal
                                                                          Administrativo om een prejudiciële beslissing): Flightline
                                                                          Ltd tegen Secretário de Estado dos Transportes e Comu-
heeft het Hof (Vijfde kamer), samengesteld als volgt: P. Jann,               nicações, Transportes Aéreos Portugueses SA (TAP) ( 1)
kamerpresident, D. A. O. Edward en C. W. A. Timmermans
(rapporteur), rechters, advocaat-generaal: P. Léger, griffier:
H. von Holstein, adjunct-griffier, op 11 juli 2002 een arrest             („Artikelen 3, lid 2, en 4, lid 1, sub a en d, van verordening
gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:                               (EEG) nr. 2408/92 — Oplegging van openbare-dienstver-
                                                                          plichtingen voor geregelde luchtdiensten die een perifeer
                                                                          gebied verzorgen — Verenigbaarheid met mogelijkheid voor
                                                                          lidstaten tot 1 april 1997 cabotage te beperken — Uitlegging
1)    Het Koninkrijk Spanje is de verplichtingen die op hem rusten                 van art. 1, sub e, van beschikking 94/698/EG”)
      krachtens richtlijn 89/369/EEG van de Raad van 8 juni 1989
      ter voorkoming van door nieuwe installaties voor de verbranding
                                                                                (2002/C 233/11)
      van stedelijk afval veroorzaakte luchtverontreiniging, niet nage-
      komen, door niet de nodige maatregelen te nemen om met
      betrekking tot de drie te Mazo en te Barlovento op het eiland                               (Procestaal: Portugees)
      La Palma (Spanje) gevestigde verbrandingsovens de toepassing
      te verzekeren van:
                                                                          (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                                                                                dentie van het Hof)
      —     artikel 6 van deze richtlijn, voorzover de bevoegde
            autoriteiten met betrekking tot deze ovens:
                                                                          In zaak C-181/00, betreffende een verzoek aan het Hof
            —     niet de periodieke metingen van de in dat artikel       krachtens artikel 234 EG van het Supremo Tribunal Ad-
                  genoemde parameters hebben verricht;                    ministrativo (Portugal), in het aldaar aanhangige geding tussen
 ---pagebreak--- C 233/8                   NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                            28.9.2002
Flightline Ltd en Secretário de Estado dos Transportes e                                        ARREST VAN HET HOF
Comunicações, Transportes Aéreos Portugueses SA (TAP), om
een prejudiciële beslissing over de uitlegging van de artikelen 3,
                                                                                (Vijfde kamer)
lid 2, en 4, lid 1, sub a en d, van verordening (EEG) nr. 2408/
92 van de Raad van 23 juli 1992 betreffende de toegang van
communautaire luchtvaartmaatschappijen tot intracommu-                                                van 11 juli 2002
nautaire luchtroutes (PB L 240, blz. 8), en van artikel 1, sub e,
van beschikking 94/698/EG van de Commissie van 6 juli 1994
betreffende kapitaalverhoging, kredietgaranties en bestaande               in zaak C-210/00 (verzoek van het Bundesfinanzhof om
belastingvrijstelling voor de luchtvaartmaatschappij TAP (PB               een prejudiciële beslissing): Käserei Champignon Hof-
L 279, blz. 29), heeft het Hof (Zesde kamer), samengesteld als             meister GmbH & Co. KG tegen Hauptzollamt Hamburg-
volgt: F. Macken (rapporteur), kamerpresident, C. Gulmann,                                                  Jonas (1)
R. Schintgen, V. Skouris en J. N. Cunha Rodrígues, rechters,
advocaat-generaal: S. Alber, griffier: H. A. Rühl, hoofdad-                („Landbouw — Restituties bij uitvoer — Onjuiste aangifte
ministrateur, op 9 juli 2002 een arrest gewezen waarvan het                — Sanctie — Geldigheid van artikel 11, lid 1, eerste alinea,
dictum luidt als volgt:                                                    sub a, van verordening (EEG) nr. 3665/87, zoals gewijzigd
                                                                            bij verordening (EG) nr. 2945/94 — Begrip „overmacht””)
                                                                                (2002/C 233/12)
1)     Wanneer een lidstaat de rechten en mogelijkheden benut die
       zijn neergelegd in artikel 4 van verordening (EEG) nr. 2408/                                    (Procestaal: Duits)
       92 van de Raad van 23 juli 1992 betreffende de toegang van
       communautaire luchtvaartmaatschappijen tot intracommunau-
       taire luchtroutes, ziet die lidstaat daarmee niet af van de in      (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
       artikel 3, lid 2, van die verordening geboden mogelijkheid om                                  dentie van het Hof)
       tot 1 april 1997 de mededinging in cabotagediensten op zijn
       grondgebied te beperken.
                                                                           In zaak C-210/00, betreffende een verzoek aan het Hof
                                                                           krachtens artikel 234 EG van het Bundesfinanzhof (Duitsland),
2)     In het kader van een in 1995 uitgeschreven openbare aanbeste-       in het aldaar aanhangige geding tussen Käserei Champignon
       ding voor de exploitatie van geregelde luchtdiensten op een route   Hofmeister GmbH & Co. KG en Hauptzollamt Hamburg-Jonas,
       in overeenstemming met de krachtens artikel 4 van verordening       om een prejudiciële beslissing over de geldigheid van artikel 11,
       nr. 2408/92 voor die route opgelegde openbare-dienstverplich-       lid 1, eerste alinea, sub a, van verordening (EEG) nr. 3665/
       tingen, kon een lidstaat van inschrijvende luchtvaartmaatschap-     87 van de Commissie van 27 november 1987 houdende
       pijen die over een in een andere lidstaat afgegeven vergunning      gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen van het stelsel van
       beschikten, verlangen dat zij voldeden aan de in artikel 3, lid 2,  restituties bij uitvoer voor landbouwproducten (PB L 351,
       van die verordening gestelde voorwaarden, mits die aanbesteding     blz. 1), zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 2945/94 van
       geen gevolgen had na 1 april 1997.                                  de Commissie van 2 december 1994 (PB L 310, blz. 57), en
                                                                           over de uitlegging van het begrip „overmacht” in artikel 11,
                                                                           lid 1, derde alinea, eerste streepje, van deze verordening, heeft
                                                                           het Hof (Vijfde kamer), samengesteld als volgt: D. A. O. Edward,
3)     Artikel 1, sub e, van beschikking 94/698/EG van de Commissie        waarnemend voor de president van de Vijfde kamer, A. La
       van 6 juli 1994 betreffende kapitaalverhoging, kredietgaranties     Pergola en C. W. A. Timmermans (rapporteur), rechters,
       en bestaande belastingvrijstelling voor de luchtvaartmaatschap-     advocaat-generaal: C. Stix-Hackl, griffier: H. A. Rühl, hoofdad-
       pij TAP, dat aan goedkeuring van de daarin bedoelde                 ministrateur, op 11 juli 2002 een arrest gewezen waarvan het
       steunmaatregel de voorwaarde verbindt dat de Portugese Repu-        dictum luidt als volgt:
       bliek haar verplichting nakomt om uiterlijk vanaf 1 januari
       1996 artikel 4 van verordening nr. 2408/92 op de autonome
       regio’s Madeira en de Azoren toe te passen en de openbare-          1)    Bij het onderzoek van de eerste vraag is niet gebleken van feiten
       dienstverplichtingen voor de betrokken routes te publiceren, belet        of omstandigheden die de geldigheid kunnen aantasten van
       deze lidstaat niet gebruik te maken van de in artikel 3, lid 2,           artikel 11, lid 1, eerste alinea, sub a, van verordening (EEG)
       van deze verordening voorziene mogelijkheid.                              nr. 3665/87 van de Commissie van 27 november 1987
                                                                                houdende gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen van het
                                                                                stelsel van restituties bij uitvoer voor landbouwproducten, zoals
                                                                                gewijzigd bij verordening (EG) nr. 2945/94 van de Commissie
                                                                                van 2 december 1994, voorzover daarin wordt voorzien in
( 1) PB C 192 van 8.7.2000.                                                      een sanctie voor de exporteur die zonder schuld een hogere
                                                                                uitvoerrestitutie aanvraagt dan die waarop hij aanspraak kan
                                                                                maken.
                                                                           2)    Artikel 11, lid 1, derde alinea, eerste streepje, van verordening
                                                                                nr. 3665/87, zoals gewijzigd bij verordening nr. 2945/94,
                                                                                moet aldus worden uitgelegd dat een situatie waarin de


title: ARREST VAN HET HOF (Vierde Kamer) van 5 juli 1995 in zaak C-46/94: verzoek krachtens artikel 177 van het EEG-Verdrag van het Tribunal de police de Bordeaux (Frankrijk), in de aldaar dienende strafzaak tegen M. Voisine (Omschrijving van wijnen - Begrip "etikettering" - Aanbrenging van versiering die geen verband houdt met in de handel gebrachte wijn)

text:
2 . 9 . 95              NL                     Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                Nr . C 229/9
2 . Verstaat dat de gevolgen van de nietigverklaarde richt                                 ARREST VAN HET HOF
       lijn gehandhaafd blijven totdat de Raad een nieuwe                                          ( Zesde Kamer)
       regeling ter zake heeft vastgesteld.
                                                                                van 6 juli 1995
3 . Verwijst de Raad in de kosten.                                        in zaak C-62/93 (verzoek om een prejudiciële beslissing van
                                                                          het Dioikitiko Protodikeio Athinas ): BP Soupergaz Anoni
                                                                          mos Etairia Geniki Emporiki-Viomichaniki kai Antiprosso
4 . Verstaat dat de Bondsrepubliek Duitsland en het                                        peion tegen Griekse Staat ( 1 )
       Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord
       Ierland hun eigen kosten zullen dragen.                            (Uitlegging van de artikelen 11, 17 en 27 van de Zesde
                                                                          BTW-richtlijn — Griekse belastingregeling voor aardolie
                                                                          produkten — Maatstaf van heffing — Recht op aftrek —
( ] ) PB nr . C 59 van 26 . 2 . 1994 .                                                                 Vrijstelling)
( 2 ) PB nr. L 279 van 12 . 11 . 1993 , blz. 32 .
                                                                                ( 95/C 229/17 )
                                                                                (Procestaai: Grieks)
                                                                          (Voorlopige vertaling; de definitieve tekst verschijnt in de
                    ARREST VAN HET HOF                                                     Jurisprudentie vc.,i het Hof)
                           (Vierde Kamer)
                                                                          In zaak C-62/93 , betreffende een verzoek aan het Hof
                           van 5 juli 1995                                krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van het Dioiki
in zaak C-46/94 : verzoek krachtens artikel 177 van het                   tiko Protodikeio Athinas, in het aldaar aanhangig geding
EEG-Verdrag van het Tribunal de police de Bordeaux                        tussen BP Soupergaz Anonimos Etairia Geniki Emporiki
( Frankrijk ), , in de aldaar dienende strafzaak tegen M.                 Viomichaniki kai Antiprossopeion en Griekse Staat, om een
                               Voisine ( a )                              prejudiciële beslissing over de uitlegging van de artikelen 1 1 ,
 (Omschrijving van wijnen — Begrip „ etikettering " —                     17 en 27 van de Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad
                                                                          van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de
Aanbrenging van versiering die geen verband houdt met in
                     de handel gebrachte wijn)                            wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting —
                                                                          Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toege
                            ( 95/C 229/16 )
                                                                          voegde waarde : uniforme grondslag ( 2 ), ( hierna : Zesde
                                                                          Richtlijn ), heeft het Hof ( Zesde Kamer ), samengesteld als
                         (Procestaai: Frans)                              volgt: F. A. Schockweiler, kamerpresident, G. F. Mancini
                                                                          ( rapporteur ), C. N. Kakouris, J. L. Murray en G. Hirsch,
                                                                          rechters ; advocaat-generaal : F. G. Jacobs; griffier: H. A.
 (Voorlopige vertaling; de definitieve tekst verschijnt in de
                                                                          Rühl, hoofdadministrateur, op 6 juli 1995 een arrest
                   Jurisprudentie van het Hof)
                                                                          gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
In zaak C-46/94, betreffende een verzoek aan het Hof
                                                                           1 . De artikelen 2, 11 en 17 van de Zesde Richtlijn
krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van het Tribunal                      77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende
de police de Bordeaux ( Frankrijk ), in de aldaar dienende                     de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten
strafzaak tegen M. Voisine, om een prejudiciële beslissing                     inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van
over de uitlegging van Verordening ( EEG ) nr. 2392/89 van                     belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grond
de Raad van 24 juli 1989 tot vaststelling van de algemene                      slag, moeten aldus worden uitgelegd, dat zij zich
voorschriften voor de omschrijving en de aanbiedingsvorm                       verzetten tegen een nationale regeling die de invoer van
van wijn en druivemost ( 2 ), heeft het Hof (Vierde Kamer ),                   verbruiksklare aardolieprodukten onderwerpt aan
samengesteld als volgt: P. J. G. Kapteyn, kamerpresident,                      BTW, berekend op grond van een basisprijs die verschilt
 C. N. Kakouris en J. L. Murray ( rapporteur ), rechters;                      van die bedoeld in artikel 11 , en die de handelaars in de
advocaat-generaal : M. B. Elmer; griffier: L. Hewlett, admi                   sector aardolieprodukten vrijstelt van de verplichting
 nistrateur, op 5 juli 1995 een arrest gewezen waarvan het                     aangiften in te dienen, en hen aldus het recht ontneemt
 dictum luidt als volgt:                                                       de BTW af te trekken die rechtstreeks drukt op de
                                                                               transacties in eerdere handelsfasen.
 Een versiering of reclame die geen verband houdt met de
 betrokken wijn, valt onder de in artikel 38, lid 1 , van                  2 . De bepalingen van de Zesde Richtlijn, met name de
 Verordening (EEG) nr. 2392/89 van de Raad van 24 juli                         artikelen 13 tot 1 7, moeten aldus worden uitgelegd, dat
 1 989 tot vaststelling van de algemene voorschriften voor de                  zij zich verzetten tegen een vrijstelling van BTW voor
 omschrijving en de aanbiedingsvorm van wijn en druive                        diensten van vervoer en opslag van aardolieprodukten,
 most, neergelegde definitie van etikettering.                                 die niet samenhangen met het vervoer van deze produk
                                                                               ten van de eerste naar een andere bekende plaats van
 (M PB nr. C 90 van 26 . 3 . 1994 .                                            bestemming.
 ( 2 ) PB nr. L 232 van 9 . 8 . 1989 , blz . 13 .
                                                                           3 . De bepalingen van artikel 11 A, lid 1 , en B, leden 1 en 2,
                                                                               en van artikel 1 7, leden 1 en 2, van de Zesde Richtlijn


title: Zaak C-162/17 P: Hogere voorziening ingesteld op 30 maart 2017 door de Republiek Polen tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 19 januari 2017 in zaak T-701/15, Stock Polska/EUIPO — Lass & Steffen (LUBELSKA)

text:
               24.7.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 239/22

         Hogere voorziening ingesteld op 30 maart 2017 door de Republiek Polen tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 19 januari 2017 in zaak T-701/15, Stock Polska/EUIPO — Lass & Steffen (LUBELSKA)
   (Zaak C-162/17 P)
   (2017/C 239/28)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Republiek Polen (vertegenwoordiger: B. Majczyna)

      Andere partij in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               het arrest van het Gerecht van de Europese Unie (Negende kamer) van 19 januari 2017, Stock Polska/EUIPO — Lass & Steffen (LUBELSKA), T-701/15, in zijn geheel vernietigen;

               —

               de zaak terugverwijzen naar het Gerecht, en

               —

               beslissen dat elke partij haar eigen kosten draagt.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De Republiek Polen concludeert tot vernietiging van het arrest van het Gerecht van de Europese Unie (Negende kamer) van 19 januari 2017, Stock Polska/EUIPO — Lass & Steffen (LUBELSKA), T-701/15 en tot terugverwijzing van de zaak naar het Gerecht.
   In het bestreden arrest heeft het Gerecht het beroep afgewezen van het in Lublin gevestigde Stock Polska sp. z o.o. tegen de beslissing van de kamer van beroep van het Bureau voor Harmonisatie binnen de Interne Markt (BHIM; thans, na naamswijziging, Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie, hierna: „EUIPO”) van 24 september 2015 in zaak R 1788/2014-5, waarbij de beslissing van het EUIPO van 14 mei 2014 om voor Stock Polska sp. z o.o. geen Uniemerk in te schrijven, werd gehandhaafd.
   Bij het arrest van het Gerecht en de voorafgaande beslissingen van het EUIPO werd geweigerd om het merk „Lubelska” in te schrijven vanwege de gelijkenis ervan met het merk „Lubeca”, welke gelijkenis in Duitsland, waar de producten van het oudere merk „Lubeca” bescherming genieten, bij het publiek tot verwarring kan leiden wat de oorsprong betreft van de waren die door dat merk worden aangeduid in de zin van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Uniemerk.
   De Republiek Polen voert in hogere voorziening de volgende middelen aan tegen het bestreden arrest:
   Eerste middel: schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Uniemerk (1)

   door het bestaan van gevaar van verwarring niet globaal te beoordelen op basis van een algemene indruk, waarbij rekening dient te worden gehouden met de onderscheidende en dominerende elementen van het teken, en dit met name vanwege de ongerechtvaardigde beperking van de beoordeling van de gelijkenis van een teken van het oudere merk tot één element van dat teken (woordelement).
   Het Gerecht heeft ten onrechte de mogelijkheid aanvaard om de beoordeling van de gelijkenis tussen twee merken te beperken door slechts één van de elementen van een samengesteld merk (woordelement) te onderzoeken en dit te vergelijken met het andere merk, daarbij van deze beoordeling het beeldelement uit te sluiten zonder eerst vast te stellen of het woordelement het dominerende element vormt en het beeldelement niet van belang is. Het Gerecht heeft slechts vastgesteld dat het beeldelement een zwak onderscheidend vermogen heeft, zonder rekening te houden met het feit dat een zwak onderscheidend vermogen van een bestanddeel niet hoeft te betekenen dat dat element niet dominerend is.
   Tweede middel: schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 en de beginselen van gelijke behandeling, behoorlijk bestuur en rechtszekerheid door geen rekening te houden met het feit dat het EUIPO is afgeweken van zijn eerdere besluitvorming, zoals geformuleerd in de EUIPO-richtlijnen, en dus door een beslissing te aanvaarden die in strijd is met die besluitvorming.
   Het Gerecht is voorbijgegaan aan het feit dat het EUIPO is afgeweken van zijn eerdere besluitvorming, zoals geformuleerd in de EUIPO-richtlijnen, met betrekking tot artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009, terwijl er geen bijzondere redenen waren om daarvan af te wijken.

               a)

               de vaststelling van het feit dat het algemeen bekend is, dat de gemiddelde Duitse consument niet de betekenis kent van de naam Lubeca, zonder rekening te houden met het feit dat de mate van kennis van de Latijnse namen van steden (namelijk „Lubeca” voor Lübeck) geen verband houdt met de kennis van het Latijn als zodanig en ook niet met het feit dat consumenten van alcoholische dranken belang hechten aan de geografische herkomst van die dranken, en

               b)

               de vaststelling dat het algemeen bekend is dat een kroon een beeldelement is dat cournant wordt gebruikt op etiketten van alcoholische dranken.

               a)

               niet is aangegeven welk van de elementen van het teken door het Gerecht werd beschouwd als dominerend, en

               b)

               niet is aangegeven op grond waarvan de aanname is gerechtvaardigd dat de betekenis van het woord „Lubeca” bij de gemiddelde Duitse consument niet bekend is.

      (1)  PB 2009, L 78, blz. 1.


title: Zaak T-31/09: Beroep ingesteld op 21 januari 2009 — Baid/BHIM (LE GOMMAGE DES FACADES)

text:
               21.3.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 69/50

         Beroep ingesteld op 21 januari 2009 — Baid/BHIM (LE GOMMAGE DES FACADES)
   (Zaak T-31/09)
   (2009/C 69/110)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Baid SARL (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordiger: M. Grasset, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)
   Conclusies

               —

               de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) van 30 oktober 2008 (zaak R 963/2008-1) te vernietigen en aldus te herzien dat het door verzoekster bij het BHIM ingestelde beroep gegrond wordt verklaard en dat inschrijving van het geclaimde merk bijgevolg wordt aanvaard;

               —

               het BHIM te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „LE GOMMAGE DES FACADES” voor waren en diensten van de klassen 3, 19 en 37 — aanvraag nr. 6 071 641

      Beslissing van de onderzoeker: afwijzing van de inschrijvingsaanvraag
   Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 7, lid 1, sub c, van verordening nr. 40/94 van de Raad doordat het aangevraagde merk niet beschrijvend is, van artikel 7, lid 3, van deze verordening doordat het aangevraagde merk door het gebruik onderscheidend vermogen heeft verkregen, en van artikel 73 van deze verordening doordat de bestreden beslissing grotendeels gesteund is op verwijzingen naar internetpagina's.


title: Zaak C-524/06: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 16 december 2008 [verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (Duitsland)] — Heinz Huber/Bundesrepublik Deutschland (Bescherming van persoonsgegevens — Europees burgerschap — Beginsel van non-discriminatie op grond van nationaliteit — Richtlijn 95/46/EG — Begrip noodzakelijkheid — Algemene verwerking van persoonsgegevens inzake burgers van Unie met nationaliteit van andere lidstaat — Centraal register van buitenlanders)

text:
               21.2.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 44/5

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 16 december 2008 [verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (Duitsland)] — Heinz Huber/Bundesrepublik Deutschland
   (Zaak C-524/06) (1)

   (Bescherming van persoonsgegevens - Europees burgerschap - Beginsel van non-discriminatie op grond van nationaliteit - Richtlijn 95/46/EG - Begrip „noodzakelijkheid’ - Algemene verwerking van persoonsgegevens inzake burgers van Unie met nationaliteit van andere lidstaat - Centraal register van buitenlanders)
   (2009/C 44/07)
   Procestaal: Duits
   Verwijzende rechter
   Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Heinz Huber

      Verwerende partij: Bundesrepublik Deutschland
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen — Uitlegging van de artikelen 12, eerste alinea, EG, 17 EG, 18, lid 1, EG en 43, eerste alinea, EG, alsmede van artikel 7, sub e, van richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB L 281, blz. 31) — Nationale regeling die voorziet in algemene verwerking van persoongegevens van burgers van andere lidstaten in een centraal vreemdelingenregister, en daarmee afwijkt van de nationale regeling inzake de persoongegevens van burgers van de betrokken lidstaat, die alleen in de bevolkingsregisters van de gemeente van inschrijving worden opgenomen
   Dictum

               1)

               Een systeem van verwerking van persoonsgegevens inzake burgers van de Unie die niet de nationaliteit van de betrokken lidstaat bezitten, zoals het systeem dat is ingevoerd bij de wet op het centraal register voor buitenlanders (Gesetz über das Ausländerzentralregister) van 2 september 1994, zoals gewijzigd bij de wet van 21 juni 2005, en dat de ondersteuning van de met de uitvoering van de verblijfswetgeving belaste nationale autoriteiten tot doel heeft, voldoet slechts dan aan het vereiste van noodzakelijkheid dat is gesteld in artikel 7, sub e, van richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en betreffende het vrije verkeer van die gegevens, uitgelegd in het licht van het verbod van discriminatie op grond van nationaliteit,

                           —

                           indien het uitsluitend gegevens bevat die noodzakelijk zijn voor de uitvoering van die wetgeving door deze autoriteiten, en

                           —

                           indien door de centrale verwerking van de gegevens de uitvoering van deze wetgeving met betrekking tot het verblijfsrecht van burgers van de Unie die niet de nationaliteit van die lidstaat bezitten, efficiënter kan verlopen.

                     Het is aan de verwijzende rechter om na te gaan of deze factoren zich in het hoofdgeding voordoen.
               In geen geval kunnen als noodzakelijk in de zin van artikel 7, sub e, van richtlijn 95/46 worden beschouwd de bewaring en de verwerking van persoonsgegevens op naam in het kader van een register als het centraal register voor buitenlanders, voor statistiekdoeleinden.

               2)

               Artikel 12, lid 1, EG moet aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan de invoering door een lidstaat van een systeem van verwerking van persoonsgegevens speciaal voor burgers van de Unie die niet de nationaliteit van die lidstaat bezitten, met als doel de bestrijding van de criminaliteit.

      (1)  PB C 56 van 10.3.2007.


title: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 14 oktober 2004 in zaak C-55/03: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk Spanje (Werknemers — Erkenning van diploma's — Verkeersleiders in burgerluchtvaart — Niet-ontvankelijkheid)

text:
               4.12.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 300/18

      ARREST VAN HET HOF

   (Tweede kamer)
   van 14 oktober 2004
   in zaak C-55/03: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk Spanje (1)

   (Werknemers - Erkenning van diploma's - Verkeersleiders in burgerluchtvaart - Niet-ontvankelijkheid)
   (2004/C 300/35)
   Procestaal: Spaans
   In zaak C-55/03, betreffende een beroep wegens niet-nakoming krachtens artikel 226 EG, ingesteld op 11 februari 2003, Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: M. Patakia en M. Valverde López) tegen Koninkrijk Spanje (gemachtigde: S. Ortiz Vaamonde), heeft het Hof (Tweede kamer), samengesteld als volgt: C. W. A. Timmermans (rapporteur), kamerpresident, C. Gulmann, R. Schintgen, G Arestis en J. Klučka, rechters; advocaat-generaal: P. Léger; griffier: R. Grass, op 14 oktober 2004 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1.

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               2.

               De Commissie van de Europese Gemeenschappen wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 83 van 5.4.2003.


title: Zaak C-97/09: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 26 oktober 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Unabhängige Finanzsenat, Außenstelle Wien — Oostenrijk) — Ingrid Schmelz/Finanzamt Waldviertel (Zesde btw-richtlijn — Artikelen 24, lid 3, en 28 decies — Richtlijn 2006/112/EG — Artikel 283, lid 1, sub c — Geldigheid — Artikelen 12 EG, 43 EG en 49 EG — Beginsel van gelijke behandeling — Bijzondere regeling voor kleine ondernemingen — Btw-vrijstelling — Weigering van vrijstelling voor in andere lidstaten gevestigde belastingplichtigen — Begrip jaaromzet )

text:
               18.12.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 346/12

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 26 oktober 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Unabhängige Finanzsenat, Außenstelle Wien — Oostenrijk) — Ingrid Schmelz/Finanzamt Waldviertel
   (Zaak C-97/09) (1)

   (Zesde btw-richtlijn - Artikelen 24, lid 3, en 28 decies - Richtlijn 2006/112/EG - Artikel 283, lid 1, sub c - Geldigheid - Artikelen 12 EG, 43 EG en 49 EG - Beginsel van gelijke behandeling - Bijzondere regeling voor kleine ondernemingen - Btw-vrijstelling - Weigering van vrijstelling voor in andere lidstaten gevestigde belastingplichtigen - Begrip „jaaromzet”)
   2010/C 346/20
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Wien

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Ingrid Schmelz

      Verwerende partij: Finanzamt Waldviertel

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Wien — Geldigheid van zinsnede in artikel 24, lid 3, en in artikel 28 decies van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1), zoals gewijzigd bij richtlijn 92/111/EEG van de Raad van 14 december 1992 tot wijziging van richtlijn 77/388/EEG en tot invoering van vereenvoudigingsmaatregelen op het gebied van de belasting over de toegevoegde waarde (PB L 384, blz. 47), alsmede van zinsnede in artikel 283, lid 1, sub c, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1) — Bijzondere regeling voor kleine ondernemingen op gebied van btw, op grond waarvan belastingvrijstelling mogelijk is, behalve voor leveringen van goederen en diensten die worden verricht door niet in binnenland gevestigde belastingplichtige — Weigering van belastingvrijstelling op grond van voornoemde bepalingen voor in andere lidstaat van EU gevestigde belastingplichtige — Verenigbaarheid van die regeling met artikelen 12 EG, 43 EG en 49 EG alsmede met algemene beginselen van gemeenschapsrecht — In geval van ongeldigheid van betrokken zinsneden, uitlegging van begrip „jaaromzet” in artikel 24 van richtlijn 77/388/EEG, begrip „jaarlijkse omzetdrempel” in hoofdstuk IX, Belastingen, punt 2, sub c, van bijlage XV bij Akte betreffende toetredingsvoorwaarden voor Koninkrijk Noorwegen, Republiek Oostenrijk, Republiek Finland en Koninkrijk Zweden en aanpassing van Verdragen waarop Europese Unie is gegrond (PB 1994, C 241, blz. 335), alsmede van begrip „jaarlijkse omzet” in artikel 287 van richtlijn 2006/112/EG

      Dictum

               1)

               Bij het onderzoek van de vragen is niet gebleken van feiten of omstandigheden die de geldigheid, gelet op artikel 49 EG, kunnen aantasten van de artikelen 24, lid 3, en 28 decies van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, zoals gewijzigd bij richtlijn 2006/18/EG van de Raad van 14 februari 2006, alsmede van artikel 283, lid 1, sub c, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde.

               2)

               De artikelen 24 en 24 bis van richtlijn 77/388, zoals gewijzigd bij richtlijn 2006/18, alsmede de artikelen 284 tot en met 287 van richtlijn 2006/112 moeten aldus worden uitgelegd dat het begrip „jaaromzet” respectievelijk „jaarlijkse omzet” doelt op de omzet die een onderneming gedurende een jaar behaalt in de lidstaat waar zij is gevestigd.

      (1)  PB C 129 van 6.6.2009.


title: Zaak T-218/16: Beroep ingesteld op 9 mei 2016 – Mühlbauer Technology/EUIPO (Magicrown)

text:
               27.6.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 232/32

         Beroep ingesteld op 9 mei 2016 – Mühlbauer Technology/EUIPO (Magicrown)
   (Zaak T-218/16)
   (2016/C 232/41)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Mühlbauer Technology GmbH (Hamburg, Duitsland) (vertegenwoordigers: M. Zintler en A. Stolz, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Betrokken merk: Uniewoordmerk „Magicrown” – inschrijvingsaanvraag nr. 13 627 641

      Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 7 maart 2016 in zaak R 1213/2015-4

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerde middelen

               —

               schending van artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening nr. 207/2009.


title: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van  10 november 2005  in zaak C-197/04: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek Duitsland (Niet-nakoming — Belastingen op verbruik van tabaksfabrikaten — Verschil in belastingheffing op sigaretten en op  West Single Packs -tabaksrolletjes)

text:
               14.1.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 10/3

      ARREST VAN HET HOF

   (Eerste kamer)
   van 10 november 2005
   in zaak C-197/04: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek Duitsland (1)

   (Niet-nakoming - Belastingen op verbruik van tabaksfabrikaten - Verschil in belastingheffing op sigaretten en op „West Single Packs”-tabaksrolletjes)
   (2006/C 10/06)
   Procestaal: Duits
   In zaak C-197/04, betreffende een beroep wegens niet-nakoming krachtens artikel 226 EG, ingesteld op 30 april 2004, Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigde: K. Gross) tegen Bondsrepubliek Duitsland, (gemachtigden: C.-D. Quassowski, A. Tiemann en U. Forsthoff), heeft het Hof (Eerste kamer), samengesteld als volgt: P. Jann, kamerpresident, K. Lenaerts, E. Juhász, M. Ilešič en E. Levits (rapporteur), rechters; advocaat-generaal: F. G. Jacobs, griffier: M. Ferreira, hoofdadministrateur; een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Door op tabaksrolletjes die onder de benaming „West Single Packs” worden verkocht het belastingtarief toe te passen dat geldt voor tabak van fijne snede voor het rollen van sigaretten, is de Bondsrepubliek Duitsland de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 4, lid 1, sub b, van richtlijn 95/59/EG van de Raad van 27 november 1995 betreffende de belasting, andere dan omzetbelasting, op het verbruik van tabaksfabrikaten, en artikel 2, eerste alinea, van richtlijn 92/79/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 inzake de onderlinge aanpassing van de belastingen op sigaretten.

               2)

               De Bondsrepubliek Duitsland wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 168 van 26.6.2004.