title: Zaak C-393/05: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 29 november 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Oostenrijk (Verordening (EEG) nr. 2092/91 — Biologische teelt van landbouwproducten — Particuliere controleorganisaties — Vereiste van vestiging of vaste infrastructuur in lidstaat van verrichting — Rechtvaardigingsgronden — Deelname aan uitoefening van openbaar gezag — Artikel 55 EG — Consumentenbescherming)

text:
               26.1.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 22/3

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 29 november 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Oostenrijk
   (Zaak C-393/05) (1)

   (Verordening (EEG) nr. 2092/91 - Biologische teelt van landbouwproducten - Particuliere controleorganisaties - Vereiste van vestiging of vaste infrastructuur in lidstaat van verrichting - Rechtvaardigingsgronden - Deelname aan uitoefening van openbaar gezag - Artikel 55 EG - Consumentenbescherming)
   (2008/C 22/05)
   Procestaal: Duits
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: E. Traversa en G. Braun, gemachtigden)

      Verwerende partij: Republiek Oostenrijk (vertegenwoordiger: C. Pesendorfer, gemachtigde)
   Voorwerp
   Niet-nakoming — Schending van artikel 49 EG — Vrij verrichten van diensten — Vereiste dat in een andere lidstaat erkende controle-instanties op het gebied van de biologische teelt van landbouwproducten in Oostenrijk over een bedrijfszetel of permanente organisatie beschikken
   Dictum

               1)

               Door te eisen dat in een andere lidstaat erkende particuliere controleorganisaties voor producten uit de biologische landbouw op Oostenrijks grondgebied over een vestiging beschikken om er controles te kunnen verrichten, is de Republiek Oostenrijk de krachtens artikel 49 EG op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.

               2)

               De Republiek Oostenrijk wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 10 van 14.1.2006.


title: Zaak T-104/16: Beroep ingesteld op 16 maart 2016 — Puma/EUIPO (FOREVER FASTER)

text:
               10.5.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 165/16

         Beroep ingesteld op 16 maart 2016 — Puma/EUIPO (FOREVER FASTER)
   (Zaak T-104/16)
   (2016/C 165/17)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Puma SE (Herzogenaurach, Duitsland) (vertegenwoordiger: M. Schunke, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Betrokken merk: internationale inschrijving waarbij de Europese Unie wordt aangewezen met betrekking tot het woordmerk „FOREVER FASTER” — inschrijvingsaanvraag nr. 1 217 411

      Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 7 januari 2016 in zaak R 770/2015-1

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing en veroordeling van verweerder tot toelating van de inschrijving van het merk „FOREVER FASTER” voor de litigieuze waren;

               —

               verwijzing van het EUIPO in de kosten, daaronder begrepen de kosten die verzoekster voor de kamer van beroep zijn opgekomen.

      Aangevoerde middelen

               —

               schending van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009;

               —

               schending van het gelijkheidsbeginsel en het beginsel van behoorlijk bestuur die in Europees recht zijn neergelegd.


title: Zaak C-171/15: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 14 december 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden) — Connexxion Taxi Services BV / Staat der Nederlanden, Transvision BV, Rotterdamse Mobiliteit Centrale RMC BV, Zorgvervoercentrale Nederland BV (Prejudiciële verwijzing — Overheidsopdrachten voor diensten — Richtlijn 2004/18/EG — Artikel 45, lid 2 — Persoonlijke situatie van de gegadigde of inschrijver — Facultatieve uitsluitingsgronden — Ernstige beroepsfout — Nationale regeling die voorziet in een beoordeling per geval met toepassing van het evenredigheidsbeginsel — Besluiten van de aanbestedende diensten — Richtlijn 89/665/EEG — Rechterlijke toetsing)

text:
               13.2.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 46/3

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 14 december 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden) — Connexxion Taxi Services BV / Staat der Nederlanden, Transvision BV, Rotterdamse Mobiliteit Centrale RMC BV, Zorgvervoercentrale Nederland BV
   (Zaak C-171/15) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Overheidsopdrachten voor diensten - Richtlijn 2004/18/EG - Artikel 45, lid 2 - Persoonlijke situatie van de gegadigde of inschrijver - Facultatieve uitsluitingsgronden - Ernstige beroepsfout - Nationale regeling die voorziet in een beoordeling per geval met toepassing van het evenredigheidsbeginsel - Besluiten van de aanbestedende diensten - Richtlijn 89/665/EEG - Rechterlijke toetsing))
   (2017/C 046/03)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Hoge Raad der Nederlanden

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Connexxion Taxi Services BV

      Verwerende partijen: Staat der Nederlanden, Transvision BV, Rotterdamse Mobiliteit Centrale RMC BV, Zorgvervoercentrale Nederland BV

      Dictum

               1)

               Het Unierecht, in het bijzonder artikel 45, lid 2, van richtlijn 2004/18/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor werken, leveringen en diensten, verzet zich er niet tegen dat een nationale regeling als aan de orde in het hoofdgeding een aanbestedende dienst verplicht met toepassing van het evenredigheidsbeginsel te beoordelen of een gegadigde voor een overheidsopdracht die een ernstige beroepsfout heeft begaan, daadwerkelijk moet worden uitgesloten.

               2)

               De bepalingen van richtlijn 2004/18, met name die van artikel 2 van deze richtlijn en van bijlage VII A, punt 17, daarbij, gelezen tegen de achtergrond van het beginsel van gelijke behandeling en van de daaruit voortvloeiende transparantieverplichting, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzetten dat een aanbestedende dienst besluit om een overheidsopdracht te gunnen aan een inschrijver die een ernstige beroepsfout heeft begaan, op de grond dat uitsluiting van deze inschrijver van de aanbestedingsprocedure in strijd zou zijn met het evenredigheidsbeginsel, terwijl een inschrijver die een dergelijke beroepsfout heeft begaan volgens de aanbestedingsvoorwaarden voor deze opdracht zonder meer moest worden uitgesloten, zonder dat wordt nagegaan of deze sanctie al dan niet evenredig is.

      (1)  PB C 213 van 29.6.2015.


title: Zaak T-370/13: Beschikking van het Gerecht van 7 september 2016 — Gemeente Eindhoven/Commissie

text:
               7.11.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 410/32

         Beschikking van het Gerecht van 7 september 2016 — Gemeente Eindhoven/Commissie
   (Zaak T-370/13) (1)

   (2016/C 410/46)
   Procestaal: Nederlands
   De president van de Vierde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 274 van 21.9.2013.


title: Zaak C-34/16: Beschikking van de president van het Hof van 23 januari 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia de Alicante — Spanje) — Manuel González Poyato, Ana Belén Tovar García/Banco Popular Español SA

text:
               10.4.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/31

         Beschikking van de president van het Hof van 23 januari 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de Primera Instancia de Alicante — Spanje) — Manuel González Poyato, Ana Belén Tovar García/Banco Popular Español SA
   (Zaak C-34/16) (1)

   (2017/C 112/43)
   Procestaal: Spaans
   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 136 van 18.4.2016.


title: Beschikking van het Hof (Vĳfde kamer) van 25 april 2002 in zaak C-323/00 P: DSG Dradenauer Stahlgesellschaft mbH tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen ("Hogere vooziening — EGKS — Steunmaatregelen van staten aan staalondernemingen")

text:
C 156/2                NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                            29.6.2002
1)    Wijst de hogere voorziening af.                                    3)    De Bondsrepubliek Duitsland zal haar eigen kosten dragen.
2)    Verwijst Campogrande in de kosten van de hogere voorziening.
                                                                         (1) PB C 355 van 9.12.2000.
(1) PB C 134 van 5.5.2001.
                                                                                BESCHIKKING VAN HET HOF
                                                                                (Tweede kamer)
                BESCHIKKING VAN HET HOF
                                                                                van 30 januari 2002
                          (Vijfde kamer)
                                                                         in zaak C-151/01 P: La Conqueste SCEA tegen Commissie
                        van 25 april 2002                                            van de Europese Gemeenschappen (1)
in zaak C-323/00 P: DSG Dradenauer Stahlgesellschaft                     („Communautaire bescherming van geografische aanduidin-
mbH tegen Commissie van de Europese Gemeenschap-                         gen — Verordening (EG) nr. 1338/2000 — Inschrijving van
                                pen (1)                                  benaming „canard à foie gras du Sud-Ouest” — Niet-
                                                                         ontvankelijkheid van beroep tot nietigverklaring — Kenne-
(„Hogere vooziening — EGKS — Steunmaatregelen van                                     lijk ongegronde hogere voorziening”)
                staten aan staalondernemingen”)
                                                                                (2002/C 156/04)
                         (2002/C 156/03)
                                                                                (Procestaal: Frans)
                         (Procestaal: Duits)
                                                                         (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling wordt gepubliceerd in                              dentie van het Hof)
                          de Jurisprudentie)
                                                                         In zaak C-151/01 P, La Conqueste SCEA, gevestigd te Morlaas
In zaak C-323/00 P, DSG Dradenauer Stahlgesellschaft mbH                 (Frankrijk), vertegenwoordigd door A. Lyon-Caen, F. Fabiani
vertegenwoordigd door U. Theune en M. Luther, Rechtsanwäl-               en F. Thiriez, avocats, betreffende hogere voorziening tegen de
te, betreffende hogere voorziening tegen het arrest van het              beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen                 Gemeenschappen (Vijfde kamer) van 30 januari 2001, La
(Vijfde kamer — uitgebreid) van 29 juni 2000, DSG/Commis-                Conqueste/Commissie (T-215/00, Jurispr. blz. II-181), strek-
sie (T-234/95, Jurispr. blz. II-2603), strekkende tot vernietiging       kende tot vernietiging van die beschikking, andere partij bij de
van dat arrest, andere partijen bij de procedure: Commissie van          procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen
de Europese Gemeenschappen (gemachtigde: K.-D. Borchardt,                (gemachtigden: A.-M. Rouchaud en X. Lewis), heeft het Hof
bijgestaan door professor M. Hilf), Bondsrepubliek Duitsland             (Tweede kamer), samengesteld als volgt: N. Colneric, kamerpre-
(gemachtigde: W.-D. Plessing, bijgestaan door W. Kirchhoff en            sident, R. Schintgen (rapporteur) en V. Skouris, rechters,
M. Schütte, Rechtsanwälte) en Verenigd Koninkrijk van Groot-             advocaat-generaal: D. Ruiz-Jarabo Colomer, griffier: R. Grass,
Brittannië en Noord-Ierland, heeft het Hof (Vijfde kamer),               op 30 januari 2002 een beschikking gegeven waarvan het
samengesteld als volgt: P. Jann (rapporteur), kamerpresident,            dictum luidt als volgt:
D. A. O. Edward, M. Wathelet, C. W. A. Timmermans en
A. Rosas, rechters, advocaat-generaal: D. Ruiz-Jarabo Colomer,           1)    De hogere voorziening wordt verworpen.
griffier: R. Grass, op 25 april 2002 een beschikking gegeven
waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                         2)    La Conqueste SCEA wordt in de kosten verwezen.
1)    De hogere voorziening wordt afgewezen.
                                                                         (1) PB C 173 van 16.6.2001.
2)    DSG Dradenauer Stahlgesellschaft mbH wordt verwezen in de
      kosten.


title: Zaak C-21/14 P: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 16 juli 2015 — Europese Commissie/Rusal Armenal ZAO, Raad van de Europese Unie [Hogere voorziening — Dumping — Invoer van bepaald bladaluminium uit Armenië, Brazilië en China — Toetreding van de Republiek Armenië tot de Wereldhandelsorganisatie (WTO) — Artikel 2, lid 7, van verordening (EG) nr. 384/96 — Verenigbaarheid met de Overeenkomst inzake de toepassing van artikel VI van de Algemene Overeenkomst betreffende Tarieven en Handel 1994 (GATT)]

text:
               21.9.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 311/7

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 16 juli 2015 — Europese Commissie/Rusal Armenal ZAO, Raad van de Europese Unie
   (Zaak C-21/14 P) (1)

   ([Hogere voorziening - Dumping - Invoer van bepaald bladaluminium uit Armenië, Brazilië en China - Toetreding van de Republiek Armenië tot de Wereldhandelsorganisatie (WTO) - Artikel 2, lid 7, van verordening (EG) nr. 384/96 - Verenigbaarheid met de Overeenkomst inzake de toepassing van artikel VI van de Algemene Overeenkomst betreffende Tarieven en Handel 1994 (GATT)])
   (2015/C 311/08)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J.-F. Brakeland, M. França en T. Maxian Rusche, gemachtigden)

      Andere partijen in de procedure: Rusal Armenal ZAO (vertegenwoordiger: B. Evtimov, avocat), Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: S. Boelaert en J.-P. Hix, gemachtigden, bijgestaan door B. O’Connor, solicitor, en S. Gubel, avocat)

      Interveniënt aan de zijde van verzoekende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: D. Warin en A. Auersperger Matić, gemachtigden)

      Dictum

               1)

               Het arrest van het Gerecht van de Europese Unie Rusal Armenal/Raad (T-512/09, EU:T:2013:571) wordt nietig verklaard.

               2)

               De zaak wordt terugverwezen naar het Gerecht van de Europese Unie zodat dit uitspraak kan doen over de middelen waarover het geen uitspraak heeft gedaan.

               3)

               De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

      (1)  PB C 61 van 1.3.2014.


title: Zaak C-92/07: Beroep ingesteld op 16 februari 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk der Nederlanden

text:
               28.4.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 95/23

         Beroep ingesteld op 16 februari 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk der Nederlanden
   (Zaak C-92/07)
   (2007/C 95/42)
   Procestaal: Nederlands
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: P.J. Kuijper en S. Boelaert, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk der Nederlanden
   Conclusies

               —

               Vast te stellen dat het Koninkrijk der Nederlanden, door een stelsel in te voeren en te handhaven van leges voor de afgifte van verblijfsvergunningen die hoger zijn dan de leges die worden berekend aan onderdanen van Lidstaten en van Noorwegen, IJsland, Liechtenstein en Zwitserland voor de afgifte van een gelijkwaardig document, en door dit stelsel toe te passen op Turkse onderdanen die verblijfsrecht in Nederland hebben op grond van de Associatieovereenkomst (1), het Aanvullend Protocol (2) of Besluit nr. 1/80 (3), krachtens de Associatieovereenkomst, met name artikel 9, krachtens het Aanvullend Protocol, met name artikel 41, en krachtens Besluit nr. 1/80, met name artikel 10, lid 1 en 13, op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen.

               —

               Het Koninkrijk der Nederlanden te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De Commissie stelt dat de legestarieven die door Nederland sedert 1994 worden geëist van Turkse onderdanen voor verblijfsvergunningen, in strijd zijn met de standstill- en non-discriminatiebepalingen van de Associatieovereenkomst, het Aanvullend Protocol en Besluit Nr. 1/80.
   Op grond van de standstill-bepalingen van het Aanvullend Protocol en Besluit nr. 1/80, is het een Lid-Staat niet toegestaan een nieuwe maatregel in te voeren die als doel of als gevolg heeft dat de rechten die Turkse onderdanen ontlenen aan de Associatieovereenkomst, het Aanvullend Protocol en Besluit Nr. 1/80, en het daarmee nauwe verband houdende verblijfsrecht, aan strengere voorwaarden worden onderworpen. Volgens de Commissie schenden de betrokken Nederlandse legesheffingen deze standstill-bepalingen, omdat ze werden ingevoerd na de inwerkingtreding van de stanstill-bepalingen voor Nederland, en omdat ze de uitoefening van de rechten die Turkse onderdanen ontlenen aan de Associatieovereenkomst, het Aanvullend Protocol en Besluit Nr. 1/80 belemmert of minder aantrekkelijk maakt.
   Verder stelt de Commissie dat voor zover Nederland Turkse onderdanen aan legesheffingen voor verblijfsvergunningen onderwerpt, deze op grond van de non-discriminatiebepalingen van de Associatieovereenkomst en Besluit nr. 1/80, niet hoger mogen zijn dan heffingen voor gelijkwaardige documenten voor EU-onderdanen en voor onderdanen van Noorwegen, IJsland, Liechtenstein en Zwitserland.

      (1)  Overeenkomst waarbij een associatie tot stand wordt gebracht tussen de Europese Economische Gemeenschap en Turkije, goedgekeurd en bevestigd bij besluit 64/732/EEG van de Raad, van 23 december 1963 (PB C 1964, 217, blz. 3685).

      (2)  Aanvullend Protocol goedgekeurd bij verordening (EEG) nr 2760/72 van de Raad, van 19 december 1972 (PB L 293, blz. 1).

      (3)  Besluit nr. 1/80, van 19 september 1980, betreffende de ontwikkeling van de Associatie.


title: Zaak C-491/03: Verzoek van het Hessischer Verwaltungsgerichtshof van 1 oktober 2003 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen de vennootschap Volkswirt Weinschänken GmbH en de Stadt Frankfurt am Main

text:
C 47/14                NL                         Publicatieblad van de Europese Unie                                         21.2.2004
3.    Moet de nationale rechter (nog steeds volgens het gemeen-        2.    Bij een bevestigend antwoord op de eerste vraag: dienen
      schapsrecht) bij de schadebegroting, bovenop de terug-                 artikel 2, punt 1, en artikel 17 van de Zesde BTW-richtlijn
      gave van de in strijd met het gemeenschapsrecht ontvan-                aldus te worden uitgelegd dat diensten in verband met
      gen bedragen, degenen die de verboden overeenkomst                     een beursintroductie in hun geheel betrekking hebben op
      hebben gesloten of misbruik hebben gemaakt van een                     een vrijgestelde handeling en op deze grond geen recht
      machtspositie, ook veroordelen tot betaling van een                    op aftrek van voorbelasting bestaat?
      punitieve schadevergoeding aan de gelaedeerde?
                                                                       3.    Bij een ontkennend antwoord op de eerste vraag: bestaat
4.    Moet volgens het gemeenschapsrecht ook de morele                       er krachtens artikel 17, leden 1 en 2, van de Zesde
      schade worden vergoed?                                                 richtlijn een recht op aftrek van voorbelasting op grond
                                                                             dat de andere diensten (reclame, advocatenkosten, juri-
5.    Moet volgens het gemeenschapsrecht de rechter ook                      disch en technisch advies) waarvoor aftrek van voorbe-
      van ambtswege punitieve en morele schadevergoeding                     lasting zou kunnen plaatsvinden, voor belaste handelin-
      toekennen?                                                             gen van de onderneming gebruikt worden?
6.    Is de Italiaanse wettelijke verjaringstermijn van één jaar
      voor schadevorderingen wegens inbreuken op de artike-
                                                                       (1) PB L 145, blz. 1.
      len 81 EG en 82 EG, te kort en dus in strijd met het
      gemeenschapsrecht?
7.    Begint volgens het gemeenschapsrecht de verjaring van
      de schadevordering te lopen op de dag waarop de inbreuk
      op de artikelen 81 en 82 is gepleegd, of op de dag waarop
      zij is beëindigd?
8.    Moet de nationale rechter krachtens het gemeenschaps-
      recht de hiermee strijdige nationale normen buiten toe-
      passing verklaren, dan wel deze normen in overeenstem-           Verzoek van het Hessischer Verwaltungsgerichtshof van
      ming met het gemeenschapsrecht uitleggen?                        1 oktober 2003 om een prejudiciële beslissing in het
                                                                       geding tussen de vennootschap Volkswirt Weinschänken
                                                                                GmbH en de Stadt Frankfurt am Main
                                                                                (Zaak C-491/03)
Verzoek van de Unabhängiger Finanzsenat, afdeling Linz,                                           (2004/C 47/24)
van 20 oktober 2003 om een prejudiciële beslissing in het
    geding tussen Kretztechnik AG en Finanzamt Linz
                         (Zaak C-465/03)
                                                                       Het Hessischer Verwaltungsgerichtshof heeft bij beschikking
                                                                       van 1 oktober 2003, ingekomen ter griffie van het Hof van
                          (2004/C 47/23)                               Justitie op 20 november 2003, in het geding tussen de
                                                                       vennootschap Volkswirt Weinschänken GmbH en de Stadt
                                                                       Frankfurt am Main, het Hof van Justitie van de Europese
                                                                       Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over
De Unabhängiger Finanzsenat, afdeling Linz, heeft bij beschik-         de navolgende vragen:
king van 20 oktober 2003, ingekomen ter griffie van het Hof
van Justitie op 5 november 2003, in het geding tussen                  1.    Volgens een gemeentereglement inzake drankbelasting
Kretztechnik AG en Finanzamt Linz, het Hof van Justitie van                  wordt belasting geheven op „de verkoop onder bezwaren-
de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële                      de titel van alcoholhoudende drank voor onmiddellijke
beslissing over de navolgende vragen:                                        consumptie” en moet onder een dergelijke verkoop
                                                                             worden verstaan „elke verkoop voor consumptie ter
1.    Wanneer een aandelenvennootschap overgaat tot beurs-                   plaatse”. Is deze belasting een andere indirecte belasting
      introductie en in samenhang daarmee tot uitgifte van                   op accijnsproducten in de zin van artikel 3, leden 1 en 2,
      aandelen aan nieuwe aandeelhouders tegen betaling van                  richtlijn 92/12/EEG van de Raad van 25 februari 1992
      een uitgifteprijs, verricht zij dan een dienst onder bez-              betreffende de algemene regeling voor accijnsproducten,
      warende titel in de zin van artikel 2, punt 1, van de                  het voorhanden hebben en het verkeer daarvan en de
      Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad betreffende de                controles daarop, dan wel een belasting op dienstverrich-
      harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake                   tingen in verband met accijnsproducten in de zin van
      omzetbelasting (1)?                                                    artikel 3, lid 3, tweede zin, richtlijn 92/12/EEG (1)?
 ---pagebreak--- 21.2.2004              NL                          Publicatieblad van de Europese Unie                                            C 47/15
2.    In laatstbedoeld geval:                                                       gen die verwijderingshandelingen verrichten, be-
                                                                                schikken over een vergunning van de bevoegde
      Heeft de uitdrukking „onder deze zelfde voorwaarde” van                       instantie ten bewijze dat aan de wettelijke voorwaar-
      artikel 3, lid 3, tweede zin, richtlijn 92/12/EEG ook bij                     den is voldaan,
      een belasting op dienstverrichtingen in verband met
      accijnsproducten in de zin van artikel 3, lid 1, richtlijn        —     de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten
      92/12/EEG alleen betrekking op de in artikel 3, lid 3,                  krachtens de artikelen 4, 8 en 9 van richtlijn 75/
      eerste zin, van deze richtlijn vervatte voorwaarde dat                  442/EEG (1) betreffende afvalstoffen, zoals gewijzigd bij
      „deze belastingen in het handelsverkeer tussen de lidstaten             richtlijn 91/156/EEG (2), en bijgevolg de Helleense Repu-
      geen aanleiding geven tot formaliteiten die verband                     bliek in de kosten te verwijzen.
      houden met het overschrijden van een grens”, of moeten
      in een dergelijk geval tevens de in artikel 3, lid 2, richtlijn
      92/12/EEG voorgeschreven „specifieke doeleinden” wor-
      den nagestreefd?                                                  Middelen en voornaamste argumenten
(1) PB L 76, blz. 1.                                                    Volgens de recentste telling (december 2002) zijn in Grieken-
                                                                        land 1 458 illegale en ongecontroleerde stortplaatsen in ge-
                                                                        bruik, die de afvalstoffen van 47 % van de bevolking van het
                                                                        land ontvangen.
                                                                        De Griekse autoriteiten brachten de Commissie ervan op de
                                                                        hoogte, dat het programma voor de vermindering van het
Beroep, op 26 november 2003 ingesteld door Commissie                    aantal illegale en ongecontroleerde afvalverwijderingslocaties
van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense                          en de vervanging ervan door legale stortplaatsen niet voor het
                            Republiek                                   einde van 2007 zal worden voltooid.
                         (Zaak C-502/03)                                De Commissie is van mening dat de Helleense Republiek, door
                                                                        te dulden dat op haar grondgebied illegale en ongecontroleerde
                                                                        stortplaatsen in gebruik zijn, de verplichtingen niet nakomt
                          (2004/C 47/25)                                die op haar rusten krachtens de artikelen 4, 8 en 9 van richtlijn
                                                                        75/442/EEG betreffende afvalstoffen, zoals gewijzigd bij richt-
                                                                        lijn 91/156/EEG.
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
op 26 november 2003 beroep ingesteld tegen Helleense                    (1) PB L 194 van 25.7.1975, blz. 39.
Republiek door Commissie van de Europese Gemeenschappen,                (2) PB L 78 van 26.3.1991, blz. 32.
vertegenwoordigd door M. Konstantinidi, lid van haar juri-
dische dienst.
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
—     vast te stellen dat de Helleense Republiek, door niet alle
      maatregelen te nemen die nodig zijn:                              Beroep, op 1 december 2003 (faxbericht van 26 november
                                                                        2003) ingesteld door Bondsrepubliek Duitsland tegen
                                                                               Commissie van de Europese Gemeenschappen
      —     om ervoor te zorgen dat de verwijdering van
            de afvalstoffen plaatsvindt zonder gevaar voor de
            gezondheid van de mens en zonder nadelige gevol-                                     (Zaak C-506/03)
            gen voor het milieu,
                                                                                (2004/C 47/26)
      —     om het onbeheerd achterlaten of het ongecontro-
            leerd lozen of verwijderen van afvalstoffen te ver-
            bieden,
                                                                        Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
      —     om ervoor te zorgen dat iedere houder van afvalstof-        op 1 december 2003 (faxbericht van 26 november 2003)
            fen deze afgeeft aan een particuliere of openbare           beroep ingesteld tegen de Commissie van de Europese Gemeen-
            ophaler of een ondernemer die verwijderingshan-             schappen door de Bondsrepubliek Duitsland, vertegenwoor-
            delingen verricht, of zelf zorg draagt voor de verwij-      digd door W.-D. Plessing, Ministerialrat bij het Bundes-
            dering van de afvalstoffen in overeenstemming met           ministerium der Finanzen, en C. von Donat, Rechtsanwalt,
            de krachtens artikel 4 genomen maatregelen, en om           domicilie gekozen hebbende bij het Bundesministerium der
            ervoor te zorgen dat de inrichtingen of ondernemin-         Finanzen, Berlijn.


title: Zaak T-602/11: Arrest van het Gerecht van 27 februari 2014 — Pêra-Grave/BHIM — Fundação Eugénio de Almeida (Q TA S. JOSÉ DE PERAMANCA) [ „Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk Q TA S. JOSÉ DE PERAMANCA — Oudere nationale beeldmerken VINHO PERA-MANCA TINTO, VINHO PERA-MANCA BRANCO en PÊRA-MANCA — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009” ]

text:
               14.4.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/28

         Arrest van het Gerecht van 27 februari 2014 — Pêra-Grave/BHIM — Fundação Eugénio de Almeida (QTA S. JOSÉ DE PERAMANCA)
   (Zaak T-602/11) (1)

   ([„Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk QTA S. JOSÉ DE PERAMANCA - Oudere nationale beeldmerken VINHO PERA-MANCA TINTO, VINHO PERA-MANCA BRANCO en PÊRA-MANCA - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009”])
   2014/C 112/36
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Pêra-Grave — Sociedade Agrícola, Unipessoal, L
         d
         a
       (Evora, Portugal) (vertegenwoordiger: J. de Oliveira Vaz Miranda Sousa, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: J. Crespo Carrillo, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: Fundação Eugénio de Almeida (Evora) (vertegenwoordigers: B. Braga da Cruz en J. Pimenta, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 19 september 2011 (zaak R 1797/2010-2) inzake een oppositieprocedure tussen Fundação Eugénio de Almeida en Pêra-Grave — Sociedade Agrícola, Unipessoal Lda

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Pêra-Grave — Sociedade Agrícola, Unipessoal, L
                     d
                     a
                   wordt verwezen in de kosten, met inbegrip van de noodzakelijke kosten die Fundação Eugénio de Almeida heeft gemaakt in verband met de procedure voor de kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM).

      (1)  PB C 32 van 4.2.2012.


title: Zaak T-373/94: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 12 december 2006 — Werners/Raad en Commissie( Beroep tot schadevergoeding — Niet-contractuele aansprakelijkheid — Melk — Extra heffing — Referentiehoeveelheid — Producent die verbintenis tot niet-levering is aangegaan — SLOM 1984-producenten — Niet-hervatten van productie na afloop van verbintenis )

text:
               30.12.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 331/27

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 12 december 2006 — Werners/Raad en Commissie
   (Zaak T-373/94) (1)

   („Beroep tot schadevergoeding - Niet-contractuele aansprakelijkheid - Melk - Extra heffing - Referentiehoeveelheid - Producent die verbintenis tot niet-levering is aangegaan - SLOM 1984-producenten - Niet-hervatten van productie na afloop van verbintenis”)
   (2006/C 331/60)
   Procestaal: Nederlands
   Partijen

      Verzoekende partij: R. W. Werners (Meppel, Nederland) (vertegenwoordigers: aanvankelijk H. Bronkhorst en E. Pijnacker Hordijk, advocaten, vervolgens E. Pijnacker Hordijk)

      Verwerende partijen: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: aanvankelijk A. Brautigam en A.-M. Colaert, gemachtigden, vervolgens A.-M. Colaert) en Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: aanvankelijk T. van Rijn, gemachtigde, bijgestaan door H.-J. Rabe, advocaat, vervolgens T. van Rijn)
   Voorwerp
   Beroep krachtens artikel 178 EG-Verdrag (thans artikel 235 EG) en artikel 215, tweede alinea, EG-Verdrag (thans artikel 288, tweede alinea, EG), strekkende tot vergoeding van de schade die verzoeker stelt te hebben geleden omdat hij geen melk heeft kunnen leveren ingevolge verordening (EEG) nr. 857/84 van de Raad van 31 maart 1984 houdende algemene voorschriften voor de toepassing van de in artikel 5 quater van verordening (EEG) nr. 804/68 bedoelde heffing in de sector melk en zuivelproducten (PB L 90, blz. 13), zoals aangevuld bij verordening (EEG) nr. 1371/84 van de Commissie van 16 mei 1984 tot vaststelling van de nadere voorschriften voor de toepassing van de bij artikel 5 quater van verordening nr. 804/68 ingestelde extra heffing (PB L 132, blz. 11)
   Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               R. W. Werners wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 370 van 24.12.1994.


title: Zaak T-323/17: Beroep ingesteld op 29 mei 2017 — Martinair Holland/Commissie

text:
               24.7.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 239/51

         Beroep ingesteld op 29 mei 2017 — Martinair Holland/Commissie
   (Zaak T-323/17)
   (2017/C 239/65)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Martinair Holland NV (Haarlemmermeer, Nederland) (vertegenwoordiger: M. Smeets, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van besluit C(2017) 1742 final van de Commissie van 17 maart 2017 betreffende een procedure op grond van artikel 101 VWEU, artikel 53 van de EER-Overeenkomst en artikel 8 van de Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en de Zwitserse Bondsstaat inzake luchtvervoer (zaak AT.39258 — Luchtvracht) in zijn geheel, wegens schending van het verbod op willekeur en het beginsel van gelijke behandeling (eerste middel); wegens onbevoegdheid ter zake van luchtvervoer van vliegvelden buiten de EER naar vliegvelden binnen de EER (tweede middel) (primair); of

               —

               nietigverklaring van artikel 1, lid 2, onder d), en artikel 1, lid 3, onder d), van het bestreden besluit, voor zover in deze bepalingen is vastgesteld dat verzoekster zich bij het luchtvervoer van vliegvelden van buiten de EER naar vliegvelden binnen de EER schuldig heeft gemaakt aan een inbreuk (tweede middel) (subsidiair); en

               —

               nietigverklaring van artikel 1 en artikel 1, lid 1, onder d), artikel 1, lid 2, onder d), alsmede artikel 1, lid 4, onder d), van het bestreden besluit, voor zover in deze bepalingen is vastgesteld dat het niet-betalen van commissie over toeslagen deel uitmaakte van de enkele en voortdurende inbreuk (derde middel); en

               —

               verwijzing van de Commissie in de kosten indien het Gerecht het bestreden besluit geheel of gedeeltelijk nietig verklaart.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster drie middelen aan.

               1.

               Eerste middel, ontleend aan schending van het verbod van willekeur en van het beginsel van gelijke behandeling.

                           —

                           Verzoekster voert aan dat het bestreden besluit het verbod van willekeur schendt doordat sommige ondernemingen die, blijkens de motivering ervan, wel hebben deelgenomen aan dezelfde gedragingen als de geadresseerden van het bestreden besluit, van het dispositief van het bestreden besluit zijn uitgesloten.

                           —

                           Verzoekster voert verder aan dat het bestreden besluit het beginsel van gelijke behandeling schendt door verzoekster te bestraffen wegens een inbreuk, haar een geldboete op te leggen en haar aan civielrechtelijke aansprakelijkheid bloot te stellen, terwijl sommige ondernemingen die, blijkens de motivering ervan, wel hebben deelgenomen aan dezelfde gedragingen als de geadresseerden van het bestreden besluit, van het dispositief van het bestreden besluit zijn uitgesloten.

               2.

               Tweede middel, ontleend aan onbevoegdheid inzake luchtvrachtvervoer van vliegvelden buiten de EER naar vliegvelden binnen de EER.

                           —

                           Verzoekster voert aan dat het bestreden besluit onterecht is gebaseerd op de veronderstelling dat de enkele en voortdurende inbreuk inzake luchtvervoer van vliegvelden buiten de EER naar vliegvelden binnen de EER in de EER was geïmplementeerd.

                           —

                           Verzoekster voert verder aan dat het bestreden besluit onterecht is gebaseerd op de veronderstelling dat de enkele en voortdurende inbreuk inzake luchtvervoer van vliegvelden buiten de EER naar vliegvelden binnen de EER een wezenlijk, onmiddellijk en voorzienbaar gevolg had voor de mededing in de EER.

               3.

               Derde middel, ontleend aan niet-nakoming van de motiveringsplicht en een kennelijke beoordelingsfout door vast te stellen dat het niet-betalen van commissie over toeslagen een apart onderdeel van de inbreuk uitmaakt.

                           —

                           Verzoeker voert aan dat de twee veronderstellingen op basis waarvan het bestreden besluit het niet-betalen van commissie over de toeslagen heeft aangemerkt als een apart onderdeel van de inbreuk, in het licht van de economische context en het regelgevingskader van de betrokken bedrijfstak tegenstrijdig zijn.

                           —

                           Verzoekster voert verder aan dat het niet-betalen van commissie over de toeslagen niet valt te onderscheiden van de praktijken die bij de brandstof- en veiligheidstoeslag werden gevolgd, en dat dit niet-betalen geen apart onderdeel van de inbreuk uitmaakt.


title: Zaak C-289/10 P: Hogere voorziening ingesteld op 10 juni 2010 door European Dynamics SA tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 19 maart 2010 in zaak T-50/05: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE/Europese Commissie

text:
               11.9.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 246/20

         Hogere voorziening ingesteld op 10 juni 2010 door European Dynamics SA tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 19 maart 2010 in zaak T-50/05: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE/Europese Commissie
   (Zaak C-289/10 P)
   ()
   2010/C 246/35
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: European Dynamics SA (vertegenwoordiger: N. Korogiannakis, Attorney at Law)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

   Rekwirante concludeert dat het het Hof behage:

               —

               het arrest van het Gerecht te vernietigen;

               —

               het besluit van de Commissie (DG Belastingen en Douane-Unie) om de offerte te verwerpen die verzoekster had ingediend in het kader van openbare aanbesteding TAXUD/2004/AO-004 voor „de specificatie, de ontwikkeling, het onderhoud en de ondersteuning van telematicasystemen om de bewegingen te controleren van producten waarop binnen de Europese Gemeenschap accijns wordt geheven krachtens de schorsingsregeling voor accijns (EMCS-DEV)” (PB 2004, S 139-118603) en houdende gunning van de opdracht aan een andere inschrijver nietig te verklaren;

               —

               de Commissie te verwijzen in haar gerechtelijke en buitengerechtelijke kosten, met inbegrip van de kosten in verband met de procedure in eerste aanleg, ook ingeval deze hogere voorziening wordt afgewezen, alsmede in de kosten van de hogere voorziening indien zij wordt toegewezen.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwirante betoogt dat het bestreden arrest om de volgende redenen moet worden vernietigd.
   In de eerste plaats omdat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door een verkeerde uitlegging van artikel 89, lid 1, van het Financieel Reglement en van de beginselen van gelijke behandeling, non-discriminatie, transparantie en vrije mededinging, waar het het middel heeft afgewezen dat verzoekster heeft ontleend aan de omstandigheid dat rekwirante geen kennis heeft gekregen van twee categorieën van voor de opstelling van offertes voor de omstreden opdracht noodzakelijke technische informatie, te weten de exacte specificaties van het EMCS en de broncode en ontwerp- en technische documentatie voor het NCTS.
   In de tweede plaats betoogt rekwirante dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te concluderen dat de door de Commissie verstrekte motivering rekwirante in staat heeft gesteld om haar rechten te doen gelden. Meer in het bijzonder heeft het Gerecht ten onrechte geoordeeld dat DG TAXUD rekwirante voldoende informatie had verstrekt „om haar in staat te stellen haar rechten te doen gelden en het Gerecht in staat te stellen zijn toezicht uit te oefenen”.
   In de derde plaats heeft het Gerecht in de punten 102 tot en met 116 van het arrest ten onrechte geoordeeld dat rekwirante niet haar bewering heeft gestaafd dat de gunningscriteria „vaag en subjectief” waren. Rekwirante is van mening, vooral in het licht van de totale onzekerheid over de reikwijdte van de werkzaamheden en het potentiële hergebruik van het door de aanbestedende dienst gevraagde NCTS, dat inbreuk is gepleegd op artikel 97, lid 1, van het Financieel Reglement en artikel 17, lid 1, van richtlijn 92/50/EEG. (1)

   Ten slotte heeft het Gerecht volgens rekwirante blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door vast te stellen dat zij, met betrekking tot het middel ontleend aan de kennelijke beoordelingsfout, redenering heeft beperkt tot algemene beweringen en derhalve niet heeft aangetoond of en hoe de gestelde fouten het uiteindelijke resultaat van de beoordeling van de inschrijving hebben beïnvloed.

      (1)  Richtlijn 92/50/EEG van de Raad van 18 juni 1992 betreffende de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheidsopdrachten voor dienstverlening (PB L 209 van 24.07.1992, blz. 1).


title: Zaak T-431/08: Beroep ingesteld op 1 oktober 2008 — Bulur Giyim Sanayi ve Ticaret Sirketi/BHIM — Denim (VIGOSS)

text:
               6.12.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 313/46

         Beroep ingesteld op 1 oktober 2008 — Bulur Giyim Sanayi ve Ticaret Sirketi/BHIM — Denim (VIGOSS)
   (Zaak T-431/08)
   (2008/C 313/84)
   Taal van het verzoekschrift: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: Bulur Giyim Sanayi ve Ticaret Sirketi (Istanboel, Turkije) (vertegenwoordiger: R. Böhm, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: A V Denim, Inc. (handelend onder de naam A&V Denim, Inc.) (New York, Verenigde Staten)
   Conclusies

               —

               de beslissing van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 18 juli 2008 in zaak R 1366/2007-2 vernietigen, voor zover daarbij het beroep van verzoekster tegen de beslissing van de oppositieafdeling van 26 juni 2007 op oppositie nr. B 923 005 wordt verworpen;

               —

               het Bureau verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „VIGOSS” voor waren van de klassen 14, 18 en 25

      Houder van het merk of teken op basis waarvan oppositie is ingesteld: verzoekster

      Merk of teken op basis waarvan oppositie is ingesteld: internationaal beeldmerk „VIGOSS” ingeschreven onder nr. 771 374 voor waren van klasse 25

      Beslissing van de oppositieafdeling: gedeeltelijke afwijzing van de aanvraag

      Beslissing van de kamer van beroep: gedeeltelijke vernietiging van de bestreden beslissing en verwerping van het beroep voor het overige

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 van de Raad, aangezien de kamer van beroep bij de beoordeling of er gevaar voor verwarring tussen de conflicterende merken bestaat, niet alle relevante factoren in acht heeft genomen.


title: Zaak T-206/10: Beroep ingesteld op 30 april 2010 — Vesteda Groep/Commission

text:
               3.7.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 179/53

         Beroep ingesteld op 30 april 2010 — Vesteda Groep/Commission
   (Zaak T-206/10)
   2010/C 179/90
   Procestaal: Nederlands

      Partijen

      Verzoekende partij: Vesteda Groep BV (Maastricht, Nederland) (vertegenwoordigers: G. van der Wal en T. Boesman, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies van verzoekende partij

               —

               Nietigverklaring van de beschikking van de Commissie d.d. 15 december 2009;

               —

               Veroordeling van de Commissie in de proceskosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoekster vraagt de nietigverklaring van Beschikking C(2010) 26 final van de Commissie van 15 december 2009 inzake steunmaatregel E 2/2005 en N 642/2009 (Nederland) — bestaande steun en speciale projectsteun aan woningcorporaties. Ter ondersteuning van haar verzoek roept verzoekster 3 middelen in.
   Ten eerste voert verzoekster aan dat de Commissie in de punten 25 tot en met 37 van de bestreden beschikking ten onrechte en rechtens onjuist oordeelt dat het Nederlandse stelsel voor de financiering van sociale huisvesting en alle wijzigingen van dit stelsel sinds de invoering van het EEG-Verdrag bestaande steun vormen en dat op die grond de beoordeling van de Commissie plaatsvindt binnen het kader van artikel 108, lid 1, VWEU en hoofdstuk 5 van Verordening 659/1999 (1). Volgens verzoekster heeft de Commissie beoordelingsfouten gemaakt, onvoldoende onderzoek verricht naar de wijzigingen van het stelsel en de bestreden beschikking ontoereikend gemotiveerd.
   Ten tweede heeft de Commissie volgens verzoekster ten onrechte en rechtens onjuist in de bestreden beschikking op voet van artikel 19 van Verordening 659/1999 de door Nederland aangeboden maatregelen in de zin van artikel 19, lid 1, van Verordening 659/1999 aanvaard. De door de Commissie aanvaarde dienstige maatregelen zouden ontoereikend zijn en/of niet geschikt zijn om de verenigbaarheid van de bestaande steun met de artikelen 107 en 106 VWEU te verzekeren. De Commissie zou bovendien de voorwaarden van artikel 106, lid 2, VWEU op onjuiste wijze hebben toegepast en haar oordeel onvoldoende hebben gemotiveerd.
   Ten derde voert verzoekster aan dat de Commissie ten onrechte en rechtens onjuist nagelaten heeft de procedure van artikel 108, lid 2, VWEU en artikel 4, lid 4, van Verordening 659/1999 te openen.

      (1)  Verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (PB L 83, blz. 1).


title: Zaak F-134/07: Beroep ingesteld op 3 december 2007 — Adjemian e.a./Commissie

text:
               8.3.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 64/66

         Beroep ingesteld op 3 december 2007 — Adjemian e.a./Commissie
   (Zaak F-134/07)
   (2008/C 64/109)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partijen: Vahan Adjemian (Angera, Italië) en anderen (vertegenwoordigers: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis et E. Marchal, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Voorwerp en beschrijving van het geding
   Nietigverklaring van de besluiten waarbij de Commissie enerzijds weigert verzoekers' aanstelling als arbeidscontractanten voor bepaalde of onbepaalde tijd te verlengen, en anderzijds arbeidsvoorwaarden vaststelt. Ter onderbouwing van hun beroep stellen verzoekers schending van het beginsel van stabiliteit van de arbeidsverhoudingen en met name onwettigheid van artikel 88 RAP, omdat daarbij de duur van overeenkomsten van arbeidscontractanten wordt beperkt.
   Conclusies

               —

               nietig te verklaren de opeenvolgende besluiten van de Commissie, met name dat van 28 april 2004, betreffende de maximumduur van gebruikmaking van niet-permanent personeel in haar diensten;

               —

               artikel 88 RAP onwettig te verklaren, omdat daarbij de duur van overeenkomsten van arbeidscontractanten wordt beperkt;

               —

               nietig te verklaren de besluiten van de Commissie van 23 augustus en 31 oktober 2007 houdende afwijzing van de klachten R/263/07, R/492/07 en R/390/07 tegen de besluiten van de Commissie om een overeenkomst slechts voor bepaalde tijd te sluiten dan wel verzoekers' aanstelling als arbeidscontractant slechts voor bepaalde tijd te verlengen;

               —

               nietig te verklaren het besluit van de Commissie van 5 september 2007 tot afwijzing van verzoekers' vorderingen van 31 mei en 20 juli 2007 om hun overeenkomst van arbeidscontractant voor onbepaalde tijd te verlengen;

               —

               nietig te verklaren de besluiten van de Commissie houdende vaststelling van arbeidsvoorwaarden voor elk van de verzoekers, voor zover hun aanstelling of de verlenging daarvan beperkt is tot bepaalde tijd;

               —

               de verwerende partij te verwijzen in de kosten van de procedure.


title: Zaak T-256/10 P: Hogere voorziening ingesteld op 9 juni 2010 door Luigi Marcuccio tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 25 maart 2010 in zaak F-102/08, Marcuccio/Commissie

text:
               14.8.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 221/49

         Hogere voorziening ingesteld op 9 juni 2010 door Luigi Marcuccio tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 25 maart 2010 in zaak F-102/08, Marcuccio/Commissie
   (Zaak T-256/10 P)
   ()
   2010/C 221/80
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Rekwirant: Luigi Marcuccio (Tricase, Italië) (vertegenwoordiger: G. Cipressa, advocaat)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               in elk geval, volledige vernietiging van de bestreden beschikking;

               —

               vaststelling dat het beroep in eerste aanleg waarin de bestreden beschikking is gegeven, volledig ontvankelijk was;

               —

               primair, volledige toewijzing van rekwirants vorderingen in eerste aanleg;

               —

               veroordeling van de verwerende partij tot betaling van alle kosten die rekwirant in eerste aanleg en in de hogere voorziening heeft gemaakt;

               —

               subsidiair, verwijzing van de onderhavige zaak naar het Gerecht voor ambtenarenzaken in een andere samenstelling voor een nieuwe uitspraak.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De hogere voorziening is gericht tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (GVA) van 25 maart 2010. Bij die beschikking is een beroep, strekkende tot een verklaring van non-existentie of althans nietigverklaring van het besluit waarbij de Commissie heeft geweigerd om rekwirant een kopie te geven van de foto’s die zijn gemaakt bij zijn verhuizing in Luanda (Angola) en om alle documenten betreffende die verhuizing te vernietigen, alsmede tot veroordeling van de Commissie tot vergoeding van de schade die rekwirant zou hebben geleden door deze onvrijwillige verhuizing, deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk ongegrond is verklaard.
   Tot staving van de hogere voorziening beroept rekwirant zich op het volledig ontbreken van motivering alsmede op schending van de regels inzake de bewijsvoering, van het beginsel van gelijkheid tussen de partijen, van artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering van het GVA, van de zorgplicht van de verwerende partij jegens verzoekers en van het beginsel van behoorlijk bestuur.
   Voorts stelt rekwirant dat het GVA heeft nagelaten om zich uit te spreken over drie van zijn vorderingen.


title: Zaak F-108/14: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 20 juli 2016 — Belis/Commissie (Openbare dienst — Ambtenaren — Pensioenen — Overdracht van nationale pensioenrechten — Voorstel voor extra pensioenjaren — Geen bezwarend besluit — Niet-ontvankelijkheid van het beroep — Verzoek om uitspraak te doen zonder daarbij op de zaak ten gronde in te gaan — Artikel 83 van het Reglement voor de procesvoering)

text:
               3.10.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 364/51

      Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Tweede kamer) van 20 juli 2016 — Belis/Commissie
      (Zaak F-108/14) (1)

      ((Openbare dienst - Ambtenaren - Pensioenen - Overdracht van nationale pensioenrechten - Voorstel voor extra pensioenjaren - Geen bezwarend besluit - Niet-ontvankelijkheid van het beroep - Verzoek om uitspraak te doen zonder daarbij op de zaak ten gronde in te gaan - Artikel 83 van het Reglement voor de procesvoering))
      (2016/C 364/66)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Claudio Belis (Ispra, Italië) (vertegenwoordiger: S. Orlandi)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk J. Currall en G. Gattinara, vervolgens G. Gattinara en F. Simonetti, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek om nietigverklaring van het besluit inzake verzoekers extra pensioenrechten in verband met de overdracht daarvan aan de pensioenregeling van de Unie, waarbij toepassing wordt gegeven aan de nieuwe AUB van de artikelen 11 en 12 van bijlage VIII bij het Ambtenarenstatuut

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

                  2)

                  Belis draagt zijn eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van de Europese Commissie.

         (1)  PB C 26 van 26.1.2015, blz. 46.


title: Zaak C-457/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Berlin (Duitsland) op 28 augustus 2015 — Vattenfall Europe Generation AG/Bundesrepublik Deutschland

text:
               30.11.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 398/14

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Berlin (Duitsland) op 28 augustus 2015 — Vattenfall Europe Generation AG/Bundesrepublik Deutschland
   (Zaak C-457/15)
   (2015/C 398/18)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Verwaltungsgericht Berlin

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Vattenfall Europe Generation AG

      Verwerende partij: Bundesrepublik Deutschland

      Prejudiciële vragen

               1)

               Leidt de opname van de categorie „activiteiten voor het verbranden van brandstof in installaties met een totaal nominaal thermisch ingangsvermogen van meer dan 20 MW” in bijlage I bij richtlijn 2003/87/EG (1) ertoe dat daarmee de verplichting tot handel in emissierechten van een installatie voor elektriciteitsopwekking begint op het tijdstip waarop voor het eerst broeikasgassen worden uitgestoten en derhalve mogelijkerwijs vóór het tijdstip waarop voor het eerst elektriciteit door de installatie wordt opgewekt?

               2)

               Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord:
               Moet artikel 19, lid 2, van besluit 2011/278/EU (2) van de Commissie van 27 april 2011 aldus worden uitgelegd dat de emissie van broeikasgassen die plaatsvindt vóór de aanvang van de normale werking van een onder bijlage I bij richtlijn 2003/87/EG vallende installatie, al op het tijdstip van de eerste emissie tijdens de bouwfase van de installatie de verplichting tot rapportage en inlevering van emissierechten door de exploitant in het leven roept?

               3)

               Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord:
               Moet artikel 19, lid 2, van besluit 2011/278/EU van de Commissie van 27 april 2011 aldus worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat de nationale uitvoeringsbepaling in § 18, lid 4, van de Zuteilungsverordnung 2020 [toewijzingsbesluit 2020] op installaties voor elektriciteitsopwekking wordt toegepast om het tijdstip te bepalen waarop de verplichting tot handel in emissierechten ingaat?

      (1)  Richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 2003 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap en tot wijziging van richtlijn 96/61/EG van de Raad (PB L 275, blz. 32).

      (2)  Besluit 2011/278/EU van de Commissie van 27 april 2011 tot vaststelling van een voor de hele Unie geldende overgangsregeling voor de geharmoniseerde kosteloze toewijzing van emissierechten overeenkomstig artikel 10 bis van richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad [Kennisgeving geschied onder nummer C(2011) 2772] (PB L 130, blz. 1).


title: Zaak C-476/01: Verzoek van het Amtsgericht Frankenthal (Pfalz) van 11 oktober 2001, om een prejudiciële beslissing in de strafzaak tegen F. Kapper

text:
2.3.2002               NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                         C 56/5
4.    Gaat aan de sluiting van de overeenkomst reclame vooraf        Verzoek van het Verwaltungsgericht Stuttgart van 20 no-
      als bedoeld in artikel 13, punt 3, sub a, Executieverdrag,     vember 2001 om een prejudiciële beslissing in het geding
      ook wanneer de uiteindelijke wederpartij van de consu-         tussen Georgios Orfanopoulos, Natascha Orfanopoulos,
      ment weliswaar in de verdragsstaat van de consument            Melina Orfanopoulos en Sofia Orfanopoulos, enerzijds,
      reclamefolders voor zijn producten heeft verspreid, maar                  en Land Baden-Württemberg, anderzijds
      daarin geen reclame heeft gemaakt voor het uiteindelijk
      door de consument gekochte product?                                                     (Zaak C-482/01)
5.    Is er ook sprake van een door een consument gesloten                                     (2002/C 56/10)
      overeenkomst in de zin van artikel 13, Executieverdrag,
      wanneer de verkoper vanuit zijn staat per telefoon aan de
      in een andere staat wonende koper een voorstel heeft           Het Verwaltungsgericht Stuttgart heeft bij beschikking van
      gedaan, dat niet werd aanvaard, maar de koper later            20 november 2001, ingekomen ter griffie van het Hof van
      op grond van een schriftelijk voorstel het aangeboden          Justitie op 13 december 2001, in het geding tussen Georgios
      product heeft gekocht?                                         Orfanopoulos, Natascha Orfanopoulos, Melina Orfanopoulos
                                                                     en Sofia Orfanopoulos, enerzijds, en Land Baden-Württem-
6.    Heeft de consument de voor de sluiting van de overeen-         berg, anderzijds, het Hof van Justitie van de Europese Gemeen-
      komst noodzakelijke handelingen verricht in de staat van       schappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de
      de consument, als bedoeld in artikel 13, punt 3, sub b,        navolgende vragen:
      Executieverdrag, ook wanneer hij een in de staat van zijn      1.    Is de beperking van het vrije verkeer van een buitenlandse
      wederpartij gedane voorstel in een vanuit zijn staat                 burger van de Unie die reeds langdurig in de ontvangende
      gevoerd telefoongesprek aanneemt?                                    staat verblijft, uit hoofde van de openbare orde, de
                                                                           openbare veiligheid en de volksgezondheid in de zin
                                                                           van artikel 39, lid 3, EG, wegens overtreding van het
                                                                           Betäubungsmittelgesetz (Duitse narcoticawet), in overeen-
                                                                           stemming met het Europees recht wanneer op grond van
                                                                           het persoonlijke gedrag van de betrokkene de verwachting
                                                                           gerechtvaardigd is dat hij zal recidiveren en wanneer van
                                                                           zijn echtgenote en kinderen niet kan worden verlangd dat
                                                                           zij in de staat van herkomst van de betrokkene gaan
                                                                           wonen?
Verzoek van het Amtsgericht Frankenthal (Pfalz) van
11 oktober 2001, om een prejudiciële beslissing in de                2.    Verzet artikel 9, lid 1, van richtlijn 64/221/EEG (1) van de
                    strafzaak tegen F. Kapper                              Raad van 25 februari 1964 zich tegen een nationale
                                                                           regeling die niet meer voorziet in administratief beroep
                                                                           — waarin ook een doelmatigheidstoetsing plaatsvindt
                         (Zaak C-476/01)                                   — tegen een besluit van een overheidsinstantie tot
                                                                           verwijdering van het grondgebied van een houder van
                          (2002/C 56/09)                                   een verblijfsvergunning, wanneer geen instantie in het
                                                                           leven wordt geroepen die onafhankelijk is van de over-
                                                                           heidsinstantie die het besluit heeft genomen?
                                                                     (1) PB L 56, blz. 850.
Het Amtsgericht Frankenthal (Pfalz) heeft bij beschikking van
11 oktober 2001, ingekomen ter griffie van het Hof van
Justitie op 7 december 2001, in de strafzaak tegen F. Kapper,
het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen ver-
zocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
                                                                     Beroep, op 17 december 2001 ingesteld door Commissie
Verbiedt artikel 1, lid 2, van richtlijn 91/439/EEG (1) van de       van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk
Raad van 29 juli 1991 betreffende het rijbewijs, dat een lidstaat                                  Zweden
een rijbewijs weigert te erkennen wanneer hem gebleken is dat
een andere lidstaat dat rijbewijs had afgegeven, hoewel de                                    (Zaak C-490/01)
houder ervan aldaar niet zijn gewone verblijfplaats had en
heeft genoemde bepaling eventueel op dit punt rechtstreekse                                    (2002/C 56/11)
werking?
                                                                     Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
(1) PB L 237, blz. 1.                                                op 17 december 2001 beroep ingesteld tegen Koninkrijk
                                                                     Zweden door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
                                                                     vertegenwoordigd door M. Wolfcarius en C. Tufvesson als
                                                                     gemachtigden, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.


title: Beroep, op 2 december 1997 ingesteld door V. Alonso Morales tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Zaak T-299/97)

text:
C 41/22               NL               Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    7.2.98
Middelen en voornaamste argumenten                                     den zijn gesteld (beperking van de capaciteit en van de
                                                                       groei; verplichting om later bepaalde core business af
                                                                       te sloten; contrast met de voor Air France voorgestelde
Verzoekster, een privaatrechtelijke naamloze vennootschap              oplossing; buiten beschouwing laten van het belang
uit de luchtvaartsector, komt op tegen de beschikking                  van het privatiseringsvoornemen; verbod van nieuwe
waarbij de Commissie als staatssteun in de zin van                     steun; verbod van nieuwe participaties in andere lucht-
artikel 92 van het EG-Verdrag heeft aangemerkt de inves-               vaartmaatschappijen; afschaffing van een aantal voor-
teringen die worden genoemd in het herstructureringsplan               keurbehandelingen; verplichting om een analytische
dat de Italiaanse autoriteiten bij de Commissie hadden                 boekhouding te voeren; verbod van price leadership;
aangemeld.                                                             verplichting om haar participatie in MaleÂv over te dra-
                                                                       gen).
Tot staving van haar vorderingen voert verzoekster de
navolgende middelen aan:                                          Tenslotte is verzoekster van mening, dat verweerster de
                                                                  bestreden beschikking niet naar behoren met redenen heeft
                                                                  omkleed en de relevante feiten niet op passende en onpar-
Ð schending en verkeerde toepassing van de artikelen 92,          tijdige wijze heeft onderzocht. Verweerster zou ook ver-
    lid 1, 90, lid 1 en 222 van het EG-Verdrag doordat de         zoeksters recht van verweer hebben geschonden.
    Commissie heeft geoordeeld, dat terzake van de inves-
    tering van 2 750 miljard ITL door IRI niet was vol-
    daan aan de voorwaarde van een volgens de marktwet-
    ten handelende investeerder (MEIP). Volgens Alitalia
    heeft die kapitaalverhoging het optierecht van derden
    niet uitgesloten; dezen kunnen naar verhouding van
    hun aandelen intekenen op de verschillende tranches
                                                                  Beroep, op 2 december 1997 ingesteld door V. Alonso
    van de kapitaalverhoging. Bovendien had de Italiaanse
                                                                      Morales tegen Commissie van de Europese Gemeen-
    regering duidelijk te kennen gegeven, dat zij vast van
                                                                                schappen
    plan was om Alitalia na de goedkeuring van de kapi-
    taalverhoging binnen korte termijn te privatiseren.                                   (Zaak T-299/97)
    Tenslotte hadden haar personeelsleden ermee inge-
    stemd in te tekenen op een voor hen voorbehouden                                        (98/C 41/46)
    kapitaalverhoging, waardoor zij 20 % van het kapitaal
    van de vennootschap in handen zouden krijgen. Door
    hieraan voorbij te gaan, heeft verweerster geen reke-                               (Procestaal: Spaans)
    ning gehouden met de ruime beoordelingsvrijheid van
    de investeerder IRI; bovendien heeft zij zich in de
    plaats van IRI gesteld door het rentabiliteitspercentage      Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
    ontoereikend te achten; dit rentabiliteitspercentage had      Gemeenschappen is op 2 december 1997 beroep ingesteld
    zijzelf bepaald op 20 %, te weten 5 procentpunten             tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door
    hoger dan het in de luchtvaartsector gebruikelijke per-       V. Alonso Morales, wonende te Madrid, vertegenwoordigd
    centage van 15 %. Verder heeft de Commissie geen              door D. R. MareÂs Salvador, advocaat te Madrid, domicilie
    genoegen genomen met een ¹normaleº rentabiliteit              gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van C. Amo
    van 20 %, maar is zij uitgegaan van een ¹kritisch mini-       QuinÄones, advocaat aldaar, rue Gabriel Lippman 2.
    mumrendement per jaarº (hurdle rate) dat een inves-
    teerder haars inziens zou hebben verlangd wegens de
    aanzienlijke risico's die aan de investering verbonden        Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
    bleven. Uit dit oogpunt is de berekening van de renta-
    biliteit volgens verzoekster verkeerd en op een ondeug-
    delijke grondslag gebaseerd, daar de kosten van insol-        Ð nietig te verklaren het besluit van 1 oktober 1997 van
    vabiliteit buiten beschouwing zijn gelaten. Bovendien              de jury van algemeen vergelijkend onderzoek COM/A/
    valt de ¹internal rate of returnº (IRR) lager uit omdat            1047, waarbij verzoeker niet is toegelaten tot voor-
    Alitalia moet opkomen voor de kosten van het stelsel               meld algemeen vergelijkend onderzoek, en zijn recht te
    van vervroegde pensionering van haar personeel.                    erkennen om op de lijst te worden geplaatst van kandi-
                                                                       daten die tot algemeen vergelijkend onderzoek COM/
                                                                       A/1047 worden toegelaten;
Ð schending en verkeerde toepassing van artikel 92, lid 3,
    en bevoegdheidsoverschrijding. Alitalia begrijpt niet,
    hoe de Commissie, nadat zij de investering als ¹staats-       Ð de Commissie van de Europese Gemeenschappen in de
    steunº had aangemerkt, de verwachte resultaten van                 kosten te verwijzen.
    het plan buiten beschouwing heeft kunnen laten, ten
    eerste bij haar beslissing of voorwaarden moesten wor-
    den gesteld om het plan ¹verenigbaar met de gemeen-           Middelen en voornaamste argumenten
    schappelijke marktº te maken, en ten tweede bij de
    beoordeling van die voorwaarden. Dit heeft tot gevolg
    gehad, dat aan verzoekster overdreven zware, discrimi-        Verzoeker is gediplomeerd technisch ingenieur-agronoom,
    nerende, onwettige en ongerechtvaardigde voorwaar-            en komt op tegen het besluit van de jury van algemeen ver-
 ---pagebreak--- 7.2.98                NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   C 41/23
gelijkend onderzoek COM/A/1047, die hem niet tot deel-             Beroep, op 2 december 1997 ingesteld door B. Latino
neming aan dit vergelijkend onderzoek heeft toegelaten.                tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
Volgens bedoeld besluit voldoen verzoekers diploma's niet                                 (Zaak T-300/97)
aan de eisen van punt III.B.2 van de aankondiging van ver-
gelijkend onderzoek, naar luid waarvan de sollicitanten                                     (98/C 41/47)
een volledige universitaire studie moeten hebben voltooid
die is afgesloten met een diploma van studies van het lange                              (Procestaal: Frans)
type (licentie of gelijkwaardig diploma).
                                                                   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
                                                                   Gemeenschappen is op 2 december 1997 beroep ingesteld
Verzoeker stelt, dat een diploma van technisch ingenieur           tegen de Commissie van de Europese Gemeenschappen
betekent, dat hij een volledige universitaire studie heeft         door B. Latino, wonende te Brussel, vertegenwoordigd
voltooid die is afgesloten met een diploma, en dat de jury         door O. Eben, advocaat te Brussel, rue Paul Emile Janson
van het vergelijkend onderzoek te zijnen aanzien een eis           11.
stelt die in de tekst van de aankondiging van vergelijkend
onderzoek niet voorkomt.                                           Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
Tot staving van zijn beroep voert verzoeker de volgende            Ð de Commissie te veroordelen tot betaling van het kapi-
middelen aan:                                                          taal verbonden aan het door het Gerecht wegens de
                                                                       asbestose van verzoeker in het kader van artikel 73
                                                                       van het Statuut en artikel 14 van de regeling betref-
Ð schending van het gelijkheidsbeginsel;                               fende de dekking van uit ongevallen en beroepsziekten
                                                                       voortvloeiende risico's van de ambtenaren van de
Ð schending van Richtlijn 89/48/EEG (1), waarvan de                    Europese Gemeenschappen vast te stellen IPP-percen-
                                                                       tage;
     inhoud zijns inziens per analogie van toepassing is op
     elke aankondiging van vergelijkend onderzoek;
                                                                   Ð de Commissie te veroordelen tot betaling van een mil-
                                                                       joen ECU als vergoeding van de door verzoeker gele-
Ð schending van het evenredigheidsbeginsel, nu volgens                 den immaterieÈle schade;
     verzoeker het vereiste van een diploma van studies van
     het lange type noodzakelijk noch geschikt is ter berei-       Ð de Commissie te veroordelen tot betaling van 10 %
     king van het nagestreefde doel, dat erin bestaat als              rente per jaar over het door het Gerecht overeenkom-
     Gemeenschapsambtenaren in de categorie A/LA perso-                stig het IPP-percentage in het kader van artikel 73 van
     nen aan te stellen die een volledige universitaire studie         het Statuut en artikel 14 van bijlage VIII van het Sta-
     met een diploma hebben afgesloten;                                tuut te bepalen kapitaal, alsmede over het kapitaal van
                                                                       een miljoen ECU, welke rente is te berekenen vanaf
                                                                       1 augustus 1997 tot de volledige betaling van dit kapi-
Ð schending van het beginsel van rechtszekerheid en
                                                                       taal;
     gewettigd vertrouwen;
                                                                   Ð voor zoveel nodig nietig te verklaren het besluit van de
Ð schending van het recht van toegang tot ambten van                   Commissie van 1 augustus 1997 houdende afwijzing
     de Gemeenschap.                                                   van verzoekers verzoek van 11 mei 1997;
                                                                   Ð de Commissie te verwijzen in de kosten.
Voorts stelt verzoeker, dat het Gerecht in zijn arrest van
3 maart 1994 in zaak T-82/92, M. CorteÂs JimeÂnez e.a./
Commissie (2), zich beperkt tot de vaststelling dat het            Middelen en voornaamste argumenten
diploma van technisch ingenieur geen betrekking heeft op
een ¹hogereº opleiding, wat evenwel niets zegt over de             Verzoeker is voormalig ambtenaar, die van 1969 tot 1991
vraag of het om een ¹volledigeº opleiding gaat.                    als archivaris werkzaam was in het Berlaymont-gebouw te
                                                                   Brussel. Hij lijdt aan een beroepsziekte, te weten asbestose.
                                                                   Op 11 februari 1997 besloot het tot aanstelling bevoegde
Tenslotte stelt verzoeker nog, dat de Commissie misbruik           gezag verzoeker een IPP-percentage (percentage van blij-
heeft gemaakt van haar bevoegdheid, doordat de bestreden           vende gedeeltelijke invaliditeit) toe te kennen van 5 %, het-
handeling een uiting is van een personeelsbeleid, dat erop         geen overeenkomt met een kapitaal van 639 114 BEF.
gericht is technisch ingenieurs de toegang tot de categorie
A/LA te ontzeggen.                                                 Verzoeker stelt, dat hem, gelet op de ernst van deze levens-
                                                                   bedreigende ziekte en de lichamelijke nasleep daarvan, die
(1) Richtlijn 89/48/EEG van de Raad van 21 december 1988           zijn levenskwaliteit tot nihil reduceren, een IPP moet wor-
    betreffende een algemeen stelsel van erkenning van hoger-      den toegekend dat in overeenstemming is met de ernst van
    onderwijsdiploma's waarmee beroepsopleidingen van ten min-     de ziekte. Volgens hem heeft de Commissie zich jegens
    ste drie jaar worden afgesloten (PB L 19 van 24.1.1989,        hem eraan schuldig gemaakt, dat zij hem heeft laten wer-
    blz. 16).
                                                                   ken in een gebouw waarin tussen 1967 en 1969 door
(2) Jur.Ambt II-237.
                                                                   arbeiders 4 000 ton asbestvlokken op de muren van de
                                                                   zuidelijke, oostelijke en westelijke vleugel is aangebracht
                                                                   en wel:


title: Zaak C-456/11: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 15 november 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Bremen — Duitsland) — Gothaer Allgemeine Versicherung AG, ERGO Versicherung AG, Versicherungskammer Bayern-Versicherungsanstalt des öffentlichen Rechts, Nürnberger Allgemeine Versicherungs AG, Krones AG/Samskip GmbH (Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken — Verordening (EG) nr. 44/2001 — Artikelen 32 en 33 — Erkenning van rechterlijke beslissingen — Begrip „beslissing” — Gevolgen van rechterlijke beslissing voor internationale bevoegdheid — Forumkeuzebeding)

text:
               12.1.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 9/19

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 15 november 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Bremen — Duitsland) — Gothaer Allgemeine Versicherung AG, ERGO Versicherung AG, Versicherungskammer Bayern-Versicherungsanstalt des öffentlichen Rechts, Nürnberger Allgemeine Versicherungs AG, Krones AG/Samskip GmbH
   (Zaak C-456/11) (1)

   (Justitiële samenwerking in burgerlijke zaken - Verordening (EG) nr. 44/2001 - Artikelen 32 en 33 - Erkenning van rechterlijke beslissingen - Begrip „beslissing” - Gevolgen van rechterlijke beslissing voor internationale bevoegdheid - Forumkeuzebeding)
   2013/C 9/30
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Landgericht Bremen

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Gothaer Allgemeine Versicherung AG, ERGO Versicherung AG, Versicherungskammer Bayern-Versicherungsanstalt des öffentlichen Rechts, Nürnberger Allgemeine Versicherungs AG, Krones AG

      Verwerende partij: Samskip GmbH

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Landgericht Bremen — Uitlegging van de artikelen 31 en 32 van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB 2001, L 12, blz. 1) — Erkenning van in een lidstaat gegeven beslissingen — Zuiver procedurele beslissing („Prozeßurteil”) — Beslissing over de uitlegging van een forumkeuzebeding krachtens hetwelk de nationale rechter zich onbevoegd verklaart en de rechtsmacht van een derde land vaststelt — Draagwijdte van de erkenning

      Dictum

               1)

               Artikel 32 van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, moet aldus worden uitgelegd dat het ook betrekking heeft op een beslissing waarbij de rechter van een lidstaat zich onbevoegd verklaart op grond van een forumkeuzebeding, ongeacht hoe een dergelijke beslissing in het recht van een andere lidstaat wordt gekwalificeerd.

               2)

               De artikelen 32 en 33 van verordening nr. 44/2001 moeten aldus worden uitgelegd dat de rechter die wordt verzocht om erkenning van een beslissing waarbij de rechter van een andere lidstaat zich onbevoegd heeft verklaard op grond van een forumkeuzebeding, gebonden is aan de vaststelling betreffende de geldigheid van dat beding die is opgenomen in de motivering van een in kracht van gewijsde gegaan arrest waarbij de vordering niet-ontvankelijk is verklaard.

      (1)  PB C 331 van 12.11.2011.


title: Zaak T-98/11 P: Hogere voorziening ingesteld op 17 februari 2011 door AG tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 16 december 2010 in zaak F-25/10, AG/Parlement

text:
               16.4.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 120/15

         Hogere voorziening ingesteld op 17 februari 2011 door AG tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 16 december 2010 in zaak F-25/10, AG/Parlement
   (Zaak T-98/11 P)
   2011/C 120/36
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirante: AG (Brussel, België) (vertegenwoordigers: S. Rodrigues, A. Blot en C. Bernard-Glanz, advocaten)

      Andere partij in de procedure: Europees Parlement

      Conclusies

               —

               de onderhavige hogere voorziening ontvankelijk verklaren;

               —

               de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 16 december 2010 in zaak F-25/10 vernietigen;

               —

               de door rekwirante bij het Gerecht voor ambtenarenzaken ingediende vorderingen tot nietigverklaring en tot schadevergoeding toewijzen;

               —

               het Parlement verwijzen in de kosten van de beide procedures.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Tot staving van de hogere voorziening voert rekwirante één middel aan, ontleend aan een verkeerde opvatting van het aan de rechter in eerste aanleg overgelegde bewijsmateriaal, schending van het rechtszekerheidsbeginsel en van het recht op een doeltreffende voorziening in rechte, aangezien

               —

               het Gerecht voor ambtenarenzaken op grond van geen enkel onderdeel van het dossier kon vaststellen dat rekwirante blijk had gegeven van een gebrek aan zorgvuldigheid, door haar post gedurende haar vakantie aan het einde van het jaar, waarin de postbode bij haar thuis langs was geweest om haar een aangetekende brief van het Parlement met daarin het antwoord op haar klacht te overhandigen, niet te laten doorzenden;

               —

               het Gerecht voor ambtenarenzaken niet heeft uitgelegd wat onder „verlengde” vakantie moest worden verstaan;

               —

               het Gerecht voor ambtenarenzaken heeft geoordeeld dat het door de post achtergelaten bericht dat rekwirante bij terugkeer van haar verlof in haar brievenbus had gevonden noodzakelijkerwijs de aangetekende brief van het Parlement met het antwoord op haar klacht betrof.


title: Gevoegde zaken C-58/13 en C-59/13: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 17 juli 2014 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio Nazionale Forense — Italië) — Angelo Alberto Torresi (C-58/13), Pierfrancesco Torresi (C-59/13)/Consiglio dell’Ordine degli Avvocati di Macerata (Prejudiciële verwijzing — Vrij verkeer van personen — Toegang tot beroep van advocaat — Mogelijkheid tot weigering van inschrijving op tableau van orde van advocaten van onderdanen van een lidstaat die hun beroepskwalificatie als advocaat in een andere lidstaat hebben verkregen — Rechtsmisbruik)

text:
               15.9.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 315/9

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 17 juli 2014 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio Nazionale Forense — Italië) — Angelo Alberto Torresi (C-58/13), Pierfrancesco Torresi (C-59/13)/Consiglio dell’Ordine degli Avvocati di Macerata
   (Gevoegde zaken C-58/13 en C-59/13) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Vrij verkeer van personen - Toegang tot beroep van advocaat - Mogelijkheid tot weigering van inschrijving op tableau van orde van advocaten van onderdanen van een lidstaat die hun beroepskwalificatie als advocaat in een andere lidstaat hebben verkregen - Rechtsmisbruik))
   2014/C 315/12
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Consiglio Nazionale Forense

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Angelo Alberto Torresi (C-58/13), Pierfrancesco Torresi (C-59/13)

      Verwerende partij: Consiglio dell’Ordine degli Avvocati di Macerata

      Dictum

               1)

               Artikel 3 van richtlijn 98/5/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 1998 ter vergemakkelijking van de permanente uitoefening van het beroep van advocaat in een andere lidstaat dan die waar de beroepskwalificatie is verworven, moet aldus worden uitgelegd dat het geen misbruik kan opleveren wanneer de onderdaan van een lidstaat zich, nadat hij zijn universitaire studie met succes heeft afgerond, naar een andere lidstaat begeeft om daar de beroepskwalificatie van advocaat te verwerven en vervolgens naar de lidstaat waarvan hij onderdaan is terugkeert om daar het beroep van advocaat uit te oefenen onder de beroepstitel die hij heeft verkregen in de lidstaat waar hij die beroepskwalificatie heeft verworven.

               2)

               Bij de behandeling van de tweede vraag is niet gebleken van feiten of omstandigheden die de geldigheid van artikel 3 van richtlijn 98/5 kunnen aantasten.

      (1)  PB C 147 van 25.5.2013.


title: Zaak C-288/11 P: Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 19 december 2012 — Mitteldeutsche Flughafen AG, Flughafen Leipzig/Halle GmbH/Europese Commissie, Bondsrepubliek Duitsland, Arbeitsgemeinschaft Deutscher Verkehrsflughäfen eV (ADV) (Hogere voorziening — Staatssteun — Begrip „onderneming” — Economische activiteit — Aanleg van luchthaveninfrastructuur — Start- en landingsbaan)

text:
               16.2.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 46/5

         Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 19 december 2012 — Mitteldeutsche Flughafen AG, Flughafen Leipzig/Halle GmbH/Europese Commissie, Bondsrepubliek Duitsland, Arbeitsgemeinschaft Deutscher Verkehrsflughäfen eV (ADV)
   (Zaak C-288/11 P) (1)

   (Hogere voorziening - Staatssteun - Begrip „onderneming” - Economische activiteit - Aanleg van luchthaveninfrastructuur - Start- en landingsbaan)
   2013/C 46/09
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Rekwiranten: Mitteldeutsche Flughafen AG, Flughafen Leipzig/Halle GmbH (vertegenwoordigers: M. Núñez Müller en J. Dammann, Rechtsanwälte)

      Andere partijen in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: B. Martenczuk en T. Maxian Rusche, gemachtigden), Bondsrepubliek Duitsland, Arbeitsgemeinschaft Deutscher Verkehrsflughäfen eV (ADV) (vertegenwoordigers: L. Giesberts en G. Kleve, Rechtsanwälte)

      Voorwerp

   Hogere voorziening ingesteld tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 24 maart 2011 — Freistaat Sachsen e.a./Commissie (gevoegde zaken T-443/08 en T-455/08), Mitteldeutsche Flughafen en Flughafen Leipzig-Halle/Commissie, waarbij het Gerecht gedeeltelijk heeft verworpen het beroep tot gedeeltelijke nietigverklaring van beschikking 2008/948/EG van de Commissie van 23 juli 2008 betreffende maatregelen van Duitsland ten gunste van DHL en Flughafen Leipzig/Halle (PB L 346, blz. 31) — Toepasbaarheid van het Unierecht inzake staatssteun op steun voor de aanleg van luchthaveninfrastructuur — Begrip „onderneming” in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU — Toepassing in de tijd van de richtsnoeren van de Commissie

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Mitteldeutsche Flughafen AG en Flughafen Leipzig-Halle GmbH dragen hun eigen kosten en die van de Europese Commissie.

               3)

               Arbeitsgemeinschaft Deutscher Verkehrsflughäfen eV (ADV) draagt haar eigen kosten.

      (1)  PB C 252 van 27.08.2011.


title: Zaak C-668/11 P: Arrest van het Hof (Negende kamer) van 26 september 2013 — Alliance One International Inc./Europese Commissie (Hogere voorziening — Mededinging — Mededingingsregelingen — Spaanse markt voor aankoop en eerste bewerking van ruwe tabak — Prijsvaststelling en marktverdeling — Inbreuk op artikel 81 EG — Toerekenbaarheid van inbreukmakend gedrag van dochtervennootschap aan haar moedervennootschap — Afschrikkende werking — Gelijke behandeling — Medewerking — Motiveringsplicht — Verzachtende omstandigheden)

text:
               23.11.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 344/18

         Arrest van het Hof (Negende kamer) van 26 september 2013 — Alliance One International Inc./Europese Commissie
   (Zaak C-668/11 P) (1)

   (Hogere voorziening - Mededinging - Mededingingsregelingen - Spaanse markt voor aankoop en eerste bewerking van ruwe tabak - Prijsvaststelling en marktverdeling - Inbreuk op artikel 81 EG - Toerekenbaarheid van inbreukmakend gedrag van dochtervennootschap aan haar moedervennootschap - Afschrikkende werking - Gelijke behandeling - Medewerking - Motiveringsplicht - Verzachtende omstandigheden)
   2013/C 344/29
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Rekwirante: Alliance One International Inc. (vertegenwoordigers: M. Odriozola en A. Vide, abogados)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: F. Castillo de la Torre en J. Bourke, gemachtigden)

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Vierde kamer) van 12 oktober 2011, Agroexpansión/Commissie (T-38/05), waarbij het Gerecht de vordering tot gedeeltelijke nietigverklaring van beschikking C(2004) 4030 def. van de Commissie van 20 oktober 2004 in een procedure op grond van artikel 81, lid 1, [EG] (zaak COMP/C.38.238/B.2 — Ruwe tabak — Spanje) gedeeltelijk heeft afgewezen

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Alliance One International Inc. wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 89 van 24.3.2012.


title: Zaak C-557/08: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 9 juli 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (Niet-nakoming — Richtlijn 2005/35/EG — Verontreiniging vanaf schepen en invoering van sancties voor inbreuken — Niet-omzetting)

text:
               29.8.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 205/12

         Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 9 juli 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland
   (Zaak C-557/08) (1)

   (Niet-nakoming - Richtlijn 2005/35/EG - Verontreiniging vanaf schepen en invoering van sancties voor inbreuken - Niet-omzetting)
   2009/C 205/22
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: L. Lozano Palacios en A.A. Gilly, gemachtigden)

      Verwerende partij: Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (vertegenwoordiger: H. Walker, gemachtigde)

      Voorwerp

   Niet-nakoming — Verzuim om binnen de gestelde termijn de bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2005/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 inzake verontreiniging vanaf schepen en invoering van sancties voor inbreuken

      Dictum

               1)

               Door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2005/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 inzake verontreiniging vanaf schepen en invoering van sancties voor inbreuken, is het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.

               2)

               Het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 44 van 21.2.2009.