title: ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG van 12 december 1996 in zaak T-88/92, Groupement d'achat Édouard Leclerc tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Systeem van selectieve distributie - Luxe cosmeticaprodukten)

text:
Nr . C 40/ 18         NL                 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                        8 . 2 . 97
te Amsterdam, alsmede tijdens de schriftelijke procedure              G. Parléani, advocaten te Parijs, domicilie gekozen heb
door Y. van Gerven, advocaat te Brussel, en tijdens de                bende te Luxemburg ten kantore van P. Hoss, advocaat
mondelinge procedure door B. Hugenholtz, advocaat te                  aldaar, Cöte d'Eich 15 , tegen Commissie van de Europese
Amsterdam, en F. Louis en P. Wytinck , advocaten te Brussel,          Gemeenschappen ( gemachtigden : aanvankelijk B. Lange
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van               heine , vervolgens B.J. Drijber en FL Lehmann ), ondersteund
M. Loesch, advocaat aldaar, Rue Goethe 8 , tegen Commis              door Parfums Givenchy SA, gevestigd te Levallois-Perret
sie van de Europese Gemeenschappen ( gemachtigde : B.J.               ( Frankrijk ), vertegenwoordigd door F. Bizet, advocaat te
Drijber ), ondersteund dor Parfums Givenchy SA, gevestigd             Parijs, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten
te Levallois-Perret ( Frankrijk ), vertegenwoordigd door              kantore van A. May, advocaat aldaar, Grand-Rue 31 ;
F. Bizet, advocaat te Parijs, en A. May, advocaat te                  Fédération des industries de la parfumerie, gevestigd te
Luxemburg, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten                Parijs, vertegenwoordigd door R. Collin, advocaat te Parijs,
kantore van laatstgenoemde, Grand-Rue 31 , Comité de                  domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van
liaison des syndicats européens de l'industrie de la parfu           E. Arendt, advocaat aldaar, Rue Mathias Hardt 8— 10;
merie et des cosmétiques, gevestigd te Brussel , vertegen            Comité de liaison des syndicats européens de l'industrie de la
woordigd door S. Kon, solicitor, en F. Herbert, advocaat te           parfumerie et des cosmétiques, gevestigd te Brussel , verte
Brussel , domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten                 genwoordigd door S. Kon, solicitor, en M. Thill-Tayara ,
kantore van Winandy en Err, advocaten aldaar, Avenue                  advocaat te Parijs, domicilie gekozen hebbende te Luxem
Gaston Diderich 60, en door Fédération européenne des                 burg ten kantore van Winandy en Err, advocaten aldaar,
parfumeurs détaillants, gevestigd te Parijs, vertegenwoor            Avenue Gaston Diderich 60 , en Fédération européenne des
digd door R. Verniau, advocaat te Lyon, domicilie gekozen             parfumeurs détaillants, gevestigd te Parijs , vertegenwoor
hebbende te Luxemburg ten kantore van N. Schaeffer,                   digd door R. Verniau , advocaat te Lyon , domicilie gekozen
advocaat aldaar, Avenue de la Porte-Neuve 12 , betreffende            hebbende te Luxemburg ten kantore van N. Schaeffer,
een beroep tot nietigverklaring van Beschikking 92/428/               advocaat aldaar, Avenue de la Porte-Neuve 12 , betreffende
EEG van de Commissie van 24 juli 1992 inzake een                      een beroep , strekkende tot nietigverklaring van Beschikking
procedure" op grond van artikel 85 van het EEG-Verdrag                92/428/EEG van de Commissie van 24 juli 1992 inzake een
( IV/33.542 — Systeem van selectieve distributie van Par             procedure op grond van artikel 85 van het EEG-Verdrag
fums Givenchy ) ( PB nr . L236 van 1 9 . 8 . 1992 , blz . 11 ), heeft ( IV/33.542 — Systeem van selectieve distributie van Par
het Gerecht ( Tweede Kamer — uitgebreid ), samengesteld als           fums Givenchy ) ( PB nr. L236 van 19 . 8 . 1992, blz . 11 ), heeft
volgt: H. Kirschner, kamerpresident; C.W. Bellamy, A. Ka             het Gerecht ( Tweede Kamer — uitgebreid ), samengesteld als
logeropoulos en A. Potocki , rechters; griffier : J. Palacio          volgt: H. Kirschner, kamerpresident; B. Vesterdorf, C.W.
Gonzalez, administrateur, op 12 december 1996 een arrest              Bellamy, A. Kalogeropoulos en A. Potocki , rechters; griffier :
gewezen waarvan het dictum luidt als volgt :                          J. Palacio Gonzalez, administrateur, op 12 december 1996
                                                                      een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
 1 . Verklaart bet beroep niet-ontvankelijk .
2.    Verstaat dat verzoekster de kosten van de Commissie en           1 . Verklaart nietig Beschikking 92/428/EEG van de Com
      interveniënte Parfums Givenchy SA , alsmede baar eigen                missie van 24 juli 1992 inzake een procedure op grond
      kosten zal dragen.                                                    van artikel 85 van bet EEG-Verdrag (IV/33.542 —
                                                                            Systeem van selectieve distributie van Parfums Given
 3 . Verstaat dat de andere interveniënten, het Comité de
                                                                            chy), voor zover daarin wordt beschikt, dat een bepaling
                                                                            op grond waarvan Givenchy op verzoeken om toelating
      liaison des syndicats européens de l'industrie de la
                                                                            van distributeurs ongunstig mag beslissen op de enkele
      parfumerie et des cosmétiques en de Fédération euro
                                                                            grond, dat hun parfumerieactiviteit gering is , niet door
      péenne des parfumeurs détaillants, elk hun eigen kosten               artikel 85, lid 1 , van het Verdrag wordt bestreken .
      zullen dragen.
 (') PB nr. C 331 van 16 . 12 . 1992 .                                 2 . Verwerpt het beroep voor het overige.
                                                                       3.   Verstaat dat verzoeker de kosten van de Commissie en
                                                                            van interveniënte Parfums Givenchy SA alsmede zijn
  ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                                  eigen kosten zal dragen .
                     van 12 december 1996
 in zaak T-88/92 , Groupement d'achat Edouard Leclerc                  4 . Verstaat dat elk der interveniënten. Fédération des
    tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (')                      industries de la parfumerie, Comité de liaison des
  (Systeem van selectieve distributie — Luxe cosmetica                     syndicats européens de Vindustrie de la parfumerie et des
                           produkten)                                       cosmétiques en Fédération européenne des parfumeurs
                                                                            détaillants , zijn eigen kosten zal dragen.
                           97/C 40/45 )
                       (Procestaai: Frans)                              (') PB nr . C 307 van 25 . 11 . 1992 .
 In zaak T-88/92, Groupement d'achat Edouard Leclerc,
 gevestigd te Parijs, vertegenwoordigd door M. Amadio en


title: Zaak C-607/11: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 7 maart 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice (Chancery Division) — Verenigd Koninkrijk) — ITV Broadcasting Limited e.a./TV Catch Up Limited (Richtlijn 2001/29/EG — Artikel 3, lid 1 — Uitzending door derde via internet van uitzendingen van commerciële televisiezenders — „Live streaming” — Mededeling aan publiek)

text:
               27.4.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 123/6

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 7 maart 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice (Chancery Division) — Verenigd Koninkrijk) — ITV Broadcasting Limited e.a./TV Catch Up Limited
   (Zaak C-607/11) (1)

   (Richtlijn 2001/29/EG - Artikel 3, lid 1 - Uitzending door derde via internet van uitzendingen van commerciële televisiezenders - „Live streaming” - Mededeling aan publiek)
   2013/C 123/08
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: ITV Broadcasting Limited, ITV 2 Ltd, ITV Digital Channels Ltd, Channel 4 Television Corporation, 4 Ventures Ltd, Channel 5 Broadcasting Ltd en ITV Studios Ltd

      Verwerende partij: TV Catch Up Limited

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — High Court of Justice (Chancery Division) — Uitlegging van artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij (PB L 167, blz. 10) — Begrip „mededeling aan het publiek” — Toestemming van rechthebbenden voor televisie-uitzending van hun werken via het gratis grondnetwerk, hetzij op het gehele grondgebied van een lidstaat, hetzij in een beperkt deel ervan — Permanente uitzending door een derde omroeporganisatie voor de individuele abonnees die kijk- en luistergeld betalen en die aldus de uitzendingen live via videostreams op internet kunnen ontvangen

      Dictum

               1)

               Het begrip „mededeling aan het publiek” in de zin van artikel 3, lid 1, van richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij moet aldus worden uitgelegd dat het betrekking heeft op een wederdoorgifte van de werken die zijn opgenomen in een via zendmasten uitgezonden televisie-uitzending

                           —

                           door een andere organisatie dan de oorspronkelijke omroeporganisatie,

                           —

                           door middel van een internetstream die ter beschikking wordt gesteld van de abonnees van deze organisatie, die deze wederdoorgifte kunnen ontvangen door op de server van deze organisatie in te loggen,

                           —

                           hoewel deze abonnees zich in het ontvangstgebied van deze via zendmasten uitgezonden televisie-uitzending bevinden en gerechtigd zijn om deze uitzending op een televisieontvanger te ontvangen.

               2)

               Voor het antwoord op de eerste vraag is het niet van belang dat een wederdoorgifte als in het hoofdgeding door reclame wordt gefinancierd en dus een winstoogmerk heeft.

               3)

               Voor het antwoord op de eerste vraag is het niet van belang dat een wederdoorgifte als in het hoofdgeding gebeurt door een organisatie die rechtstreeks concurreert met de oorspronkelijke omroeporganisatie.

      (1)  PB C 65 van 3.3.2012.


title: Zaak T-221/00: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 14 oktober 2008 — Casinò municipale di Venezia/Commissie

text:
               20.12.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 327/41

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 14 oktober 2008 — Casinò municipale di Venezia/Commissie
   (Zaak T-221/00) (1)

   (2008/C 327/72)

      Procestaal: Italiaans

   De president van de Zesde kamer (uitgebreid) van het Gerecht van eerste aanleg heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 316 van 4.11.2000.


title: Zaak C-623/15 P: Hogere voorziening ingesteld op 20 november 2015 door Toshiba Corp. tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 9 september 2015 in zaak T-104/13, Toshiba Corp./Europese Commissie

text:
               25.1.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 27/26

         Hogere voorziening ingesteld op 20 november 2015 door Toshiba Corp. tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 9 september 2015 in zaak T-104/13, Toshiba Corp./Europese Commissie
   (Zaak C-623/15 P)
   (2016/C 027/30)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Toshiba Corp. (vertegenwoordigers: J. F. MacLennan, solicitor, A. Schulz, Rechtsanwalt, J. Jourdan, avocat, en A. Kadri, solicitor)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

   Rekwirante verzoekt het Hof:

               —

               het arrest van het Gerecht in zaak T-104/13 te vernietigen, voor zover het Gerecht daarbij de vaststelling van de Europese Commissie heeft bekrachtigd dat Toshiba hoofdelijk aansprakelijk is voor MTPD’s gedrag;

               —

               het besluit van de Europese Commissie in zaak COMP/39.437 (tv- en computerbeeldbuizen) nietig te verklaren, voor zover de Commissie daarin heeft vastgesteld dat Toshiba artikel 101 VWEU heeft geschonden en haar hoofdelijk aansprakelijk heeft gesteld voor MTPD’s gedrag;

               —

               de Europese Commissie te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Tot staving van haar hogere voorziening voert rekwirante één middel aan.
   Het Gerecht heeft het concept onderneming onjuist toegepast, doordat het bepaalde elementen ten onrechte heeft aangemerkt als een aanwijzing dat Toshiba beslissende invloed op MTPD kon uitoefenen of dit daadwerkelijk heeft gedaan, en door aan te nemen dat die elementen, samen bezien, afdoende de conclusie staafden dat Toshiba dergelijke invloed op MTPD heeft uitgeoefend.


title: ARREST VAN HET HOF van 9 november 1995 in zaak C-91/94 (verzoek van het Tribunal de grande instance de Paris om een prejudiciële beslissing): Strafzaak tegen T. Tranchant en Téléphone Store Sàrl, als civielrechtelijk aansprakelijke partij (Richtlijn 88/301/EEG van de Commissie - Onafhankelijkheid van eenheden belast met controle van toepassing van technische specificaties - Testlaboratoria)

text:
20 . 1 . 96          NL                 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 Nr . C 16/3
                  ARREST VAN HET HOF                                    houdende gemeenschappelijke ordening der markten in
                        (Derde kamer)                                   de sector rundvlees, en tot intrekking van de Verorde
                                                                        ningen (EEG) nr. 1244/82 en (EEG) nr. 714/89, noch
                    van 9 november 1995                                 enig algemeen beginsel van Gemeenschapsrecht ver
in zaak C-38/94 (verzoek van de High Court of Justice,                  plichten de Lid-Staten ertoe, een regeling te treffen ter
Queen's Bench Division, Divisional Court om een prejudi                compensatie van de schade die de eigenaren van
ciële beslissing): The Queen tegen Minister of Agriculture,             landbouwgronden lijden door de invoering van een
Fisheries and Food, ex parte: Country Landowners Asso                  stelsel van premierechten gebonden aan de producenten
                            ciation (*)                                 van schape- en geitevlees of van rundvlees, ook niet
(Gemeenschappelijke ordening der markten in de sector                   wanneer het premierecht wordt overgedragen door
schape- en geitevlees — Toekenning van de overdraagbare                 producenten die geen eigenaar zijn van de door hun
premierechten aan producenten — Compensatie voor                        bedrijf gebruikte oppervlakten.
                       grondeigenaren)
                         ( 96/C 16/05 )                            2 . Bij onderzoek van de artikelen 13 en 15 van Verorde
                                                                        ning (EEG) nr. 3567/92, en van de artikelen 39 en 55
                                                                        van Verordening (EEG) nr. 3886/92 is niet gebleken van
                     (Procestaai: Engels)                               feiten of omstandigheden die de geldigheid ervan
                                                                        kunnen aantasten .
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in
               de Jurisprudentie van het Hof)                      (M PB nr. C 76 van 12 . 3 . 1994 .
In zaak C-3 8/94, betreffende een verzoek aan het Hof
krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van de High
Court of Justice, Queen's Bench Division, Divisional Court
in het aldaar aanhangig geding tussen The Queen tegen
Minister of Agriculture, Fisheries and Food, ex parte:
Country Landowners Association, om een prejudiciële
beslissing over de uitlegging en de geldigheid van de                                 ARREST VAN HET HOF
artikelen 13 en 15 van Verordening ( EEG ) nr . 3567/92                                  van 9 november 1995
houdende toepassingsbepalingen inzake het maximumaan              in zaak C-91/94 (verzoek van het Tribunal de grande
tal premies per producent, de nationale reserves en de             instance de Paris om een prejudiciële beslissing ): Strafzaak
overdracht van premierechten waarin is voorzien bij Veror         tegen T. Tranchant en Téléphone Store Sàrl, als civielrech
dening ( EEG ) nr. 3013/89 van de Raad houdende een                                 telijk aansprakelijke partij (^
gemeenschappelijke ordening der markten in de sector
schape- en geitevlees ( PB 1992, L 362, blz. 41 ), en van de       (Richtlijn 88/301/EEG van de Commissie — Onafhanke
artikelen 39 en 55 van Verordening ( EEG ) nr. 3886/92 van         lijkheid van eenheden belast met controle van toepassing
de Commissie van 23 december 1992 tot vaststelling van de                  van technische specificaties — Testlaboratoria)
uitvoeringsbepalingen inzake de premieregelingen waarin is                                    ( 96/C 16/06 )
voorzien bij Verordening ( EEG) nr. 805/68 van de Raad
houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in
de sector rundvlees, en tot intrekking van de Verordeningen                                (Procestaai: Frans)
( EEG ) nr. 1244/82 en ( EEG ) nr. 714/89 ( PB 1992, L 391 ,
blz. 20 ), heeft het Hof ( Derde kamer ), samengesteld als
volgt: J. C. Moitinho de Almeida ( rapporteur ), waarnemend        (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in
voor de kamerpresident, C. Gulmann en H. Ragnemalm,                                de Jurisprudentie van het Hof)
rechters; advocaat-generaal : G. Cosmas; griffier: L. Hew
lett, administrateur, op 9 november 1995 een arrest
gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:                        In zaak C-91 /94, betreffende een verzoek aan het Hof
                                                                   krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van het Tribunal
                                                                   de grande instance de Paris in de aldaar dienende strafzaak
1 . De artikelen 13 en 15 van Verordening (EEG) nr. 3567/          tegen T. Tranchant en Téléphone Store Sàrl, als civielrech
     92 van de Commissie van 1 0 december 1 992 houdende           telijk aansprakelijke partij , om een prejudiciële beslissing
     toepassingsbepalingen inzake het maximumaantal pre           over de uitlegging van Richtlijn 88/301/EEG van de Com
     mies per producent, de nationale reserves en de over         missie van 16 mei 1988 betreffende de mededinging op de
     dracht van premierechten waarin is voorzien bij Veror        markten van telecommunicatie-eindapparatuur ( PB 1988 ,
     dening (EEG) nr. 3913/89 van de Raad houdende een             L 131 , blz. 73 ), heeft het Hof, samengesteld als volgt: G. C.
     gemeenschappelijke ordening der markten in de sector          Rodriguez Iglesias, president, D. A. O. Edward, J.-P .
     schape- en geitevlees, noch de artikelen 39 en 55 van         Puissochet en G. Hirsch ( rapporteur), kamerpresidenten,
     Verordening (EEG) nr. 3886/92 van de Commissie van            F. A. Schockweiler, J. C. Moitinho de Almeida, P. J. G.
     23 december 1992 tot vaststelling van de uitvoerings         Kapteyn, C. Gulmann, J. L. Murray, P. Jann en H.
     bepalingen inzake de premieregelingen waarin is voor         Ragnemalm, rechters; advocaat-generaal: G. Tesauro; grif
     zien bij Verordening (EEG) nr. 805/68 van de Raad              fier: D. Louterman-Hubeau, hoofdadministrateur, op 9 no
 ---pagebreak--- Nr . C 16/4            NL                 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 20 . 1 . 96
vember 1995 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt              Artikel 12 van Verordening (EEG) nr. 3820/85 van de Raad
als volgt:                                     *                     van 20 december 1985 tot harmonisatie van bepaalde
                                                                     voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer, staat
                                                                     een bestuurder niet toe van de artikelen 6, 7 of 8 van de
Artikel 6 van Richtlijn 88/301 /EEG van de Commissie van             verordening af te wijken om vóór het begin van het traject
                                                                     bekende redenen.
1 6 mei 1 988 betreffende de mededinging op de markten van
telecommunicatie-eindapparatuur, moet aldus worden uit
gelegd, dat het zich verzet tegen een nationale regeling die
marktdeelnemers onder strafbedreiging verbiedt eindappa             (M PB nr. C 288 van 15 . 10 . 1994 .
ratuur te vervaardigen, in te voeren, ter verkoop in bezit te
hebben, te verkopen, te distribueren of daarvoor reclame te
maken, wanneer zij niet door overlegging van een goedkeu
ring of een ander als gelijkwaardig beschouwd document
kunnen aantonen, dat die apparatuur voldoet aan een aantal
essentiële vereisten met name verband houdende met de
veiligheid van de gebruikers en de goede werking van het
net, zolang niet is gewaarborgd, dat een onderzoekslabora
torium dat is belast met de technische controle van de
conformiteit van die apparatuur met de technische specifi
caties, onafhankelijk is van de marktdeelnemers die goede                            ARREST VAN HET HOF
ren of diensten op telecommunicatiegebied aanbieden.
                                                                                (Tweede kamer)
                                                                                van 16 november 1995
(M PB nr. C 132 van 14 . 5 . 1994 .
                                                                     in zaak C-1 52/94 (verzoek om een prejudiciële beslissing
                                                                     van de Rechtbank van eerste aanleg te Gent): Strafzaak
                                                                                tegen G. van Buynder ( 1 )
                                                                     (Vrijheid van vestiging — Dierenartsen — Zuiver interne
                                                                                stiuatie)
                                                                                ( 961 C 16/08 )
                                                                                (Procestaai: Nederlands)
                  ARREST VAN HET HOF
                          (Eerste kamer )
                     van 9 november 1995                             In zaak C- 1 52/94, betreffende een verzoek aan het Hof
                                                                     krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van de Recht
in zaak C-235/94 (verzoek om een prejudiciële beslissing
                                                                     bank van eerste aanleg te Gent ( België ), in de aldaar
van de Crown Court, Bolton): Strafzaak tegen A. G.                   dienende strafzaak tegen G. van Buynder, om een prejudi
                               Bird C )
                                                                     ciële beslissing over de uitlegging van artikel 52 van het
(Voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer —                EEG-Verdrag, thans EG-Verdrag, heeft het Hof (Tweede
            Afwijkingen om veiligheidsredenen)                       kamer ), samengesteld als volgt: G. Hirsch, kamerpresident,
                           ( 96/C 16/07 )                            G. F. Mancini en F. A. Schockweiler (rapporteur ), rechters;
                                                                     advocaat-generaal : M. B. Elmer; griffier: H. von Holstein,
                                                                     adjunct-griffier, op 16 november 1995 een arrest gewezen
                                                                     waarvan het dictum luidt als volgt:
                       (Procestaai: Engels)
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in        Artikel 52 van het EG-Verdrag is niet van toepassing op
                                                                     situaties die volledig in de interne sfeer van een Lid-Staat
                de Jurisprudentie van het Hof)
                                                                     liggen, zoals die van een onderdaan van een Lid-Staat die op
                                                                     diens grondgebied beroepswerkzaamheden anders dan in
                                                                     loondienst uitoefent, waarvoor hij niet tevoren een oplei
In zaak C-235/94, betreffende een verzoek aan het Hof                ding in een andere Lid-Staat heeft ontvangen.
krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van de Crown
Court, Bolton (Verenigd Koninkrijk ), in de aldaar dienende
strafzaak tegen A. G. Bird, heeft het Hof ( Eerste kamer ),           (M PB nr. C 202 van 23 . 7 . 1994 .
samengesteld als volgt: D. A. O. Edward, kamerpresident, P.
Jann ( rapporteur) en L. Sevón, rechters; advocaat-generaal:
P. Léger; griffier: L. Hewlett, administrateur, op 9 november
 1 995 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als
volgt:


title: ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG van 29 januari 1998 in zaak T-113/96: Edouard Dubois et Fils tegen Raad van de Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeenschappen (Niet-contractuele aansprakelijkheid - Europese Akte - Douane-expediteur)

text:
28.3.98               NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  C 94/21
Luxemburg, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg                 administrateur, op 29 januari 1998 een arrest gewezen
ten kantore van laatstgenoemde, avenue Marie-TheÂreÁse             waarvan het dictum luidt als volgt:
16, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
(gemachtigden: aanvankelijk G. Valsesia en A. M. Alves
Vieira, en vervolgens G. Valsesia en F. Duvieusart-Clotu-          1. Verwerpt het beroep.
che), betreffende een beroep tot nietigverklaring van, ten
eerste, het in een nota van 30 april 1996 besloten liggende
¹besluitº van het directiecomiteÂ van de buitenlandse              2. Verwijst verzoekster in de kosten.
dienst, en ten tweede, het besluit van de Commissie van
31 mei 1996 waarbij verzoeker wordt tewerkgesteld bij              (1) PB C 318 van 26.10.1996.
het Bureau voor officieÈle publicaties der Europese
Gemeenschappen, heeft het Gerecht (Derde Kamer),
samengesteld als volgt: V. Tiili, president, C. P. BrieÈt en A.
Potocki, rechters; griffier: B. Pastor, hoofdadministrateur,
op 22 januari 1998 een arrest gewezen waarvan het dic-
tum luidt als volgt:
                                                                   ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
1. Verwerpt het beroep.                                                                 van 6 februari 1998
                                                                   in zaak T-124/96: Interproc Im- und Export GmbH tegen
                                                                         Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)
2. Verstaat dat elk der partijen de eigen kosten zal dra-
     gen.                                                          (Besluit 94/90/EGKS, EG, Euratom van de Commissie
                                                                   inzake de toegang tot documenten van de Commissie Ð
                                                                   Weigering van toegang tot documenten Ð Bescherming
(1) PB C 233 van 10.8.1996.                                               van algemeen belang (gerechtelijke procedures))
                                                                                (98/C 94/55)
                                                                                (Procestaal: Duits)
ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
                                                                   In zaak T-124/96, Interporc Im- und Export GmbH, geves-
                     van 29 januari 1998                           tigd te Hamburg (Duitsland), vertegenwoordigd door
                                                                   G. M. Berrisch, advocaat te Hamburg, domicilie gekozen
in zaak T-113/96: Edouard Dubois et Fils tegen Raad van            hebbende te Luxemburg ten kantore van G. Harles, advo-
de Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeen-              caat aldaar, rue Mathias Hardt 8Ð10, tegen Commissie
                         schappen (1)                              van de Europese Gemeenschappen (gemachtigde: U. Wöl-
(Niet-contractuele aansprakelijkheid Ð Europese Akte Ð             ker), betreffende een beroep tot nietigverklaring van de
                     Douane-expediteur)                            beschikking van de Commissie van 29 mei 1996 houdende
                                                                   bevestiging van haar weigering verzoekster toegang te ver-
                         (98/C 94/54)                              lenen tot enkele van haar documenten, heeft het Gerecht
                                                                   (Derde Kamer Ð uitgebreid), samengesteld als volgt: B.
                                                                   Vesterdorf, kamerpresident, C. P. BrieÈt, P. Lindh, A. Po-
                      (Procestaal: Frans)                          tocki, en J. D. Cooke, rechters; griffier: A. Mair, admini-
                                                                   strateur, op 6 februari 1998 een arrest gewezen waarvan
                                                                   het dictum luidt als volgt:
In zaak T-113/96, Edouard Dubois et Fils, gevestigd te
Roubaix (Frankrijk), vertegenwoordigd door P. Ricard en
A. Crosson du Cormier, advocaten te Parijs, domicilie              1. Verklaart nietig de beschikking van de Commissie van
gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van M. Fei-                   29 mei 1996 waarbij verzoekster de toegang tot
ler, advocaat aldaar, rue Ermesinde 67, tegen Raad van de               bepaalde bij de Commissie berustende documenten is
Europese Unie (gemachtigden: G. Houttuin en M. C.                       geweigerd.
Giorgi) en Commissie van de Europese Gemeenschappen
(gemachtigden: H. van Lier en F. Castillo de la Torre),
betreffende een schadevordering krachtens de artikelen 178         2. Verklaart het beroep niet-ontvankelijk, voorzover het
en 215, tweede alinea, van het EG-Verdrag, strekkende tot               ertoe strekt dat bevelen tot de Commissie worden
veroordeling van de Gemeenschap tot vergoeding van de                   gericht.
schade die verzoekster zou hebben geleden wegens de
instelling met ingang van 1 januari 1993 van de interne
markt overeenkomstig de Europese Akte, waardoor de                 3. Verwijst de Commissie in de kosten.
werkzaamheid van douane-expediteur die zij tot die datum
op het Franse grondgebied uitoefende, is verdwenen, heeft          (1) PB C 318 van 26.10.1996.
het Gerecht van eerste aanleg (Vijfde Kamer), samenge-
steld als volgt: R. García-Valdecasas, kamerpresident, J.
Azizi en M. Jaeger, rechters; griffier: J. Palacio Gonzalez,


title: Zaak C-498/06: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social Único de Algeciras (Spanje) op 7 december 2006 — Maira María Robledillo Núñez/Fondo de Garantía Salarial (Fogasa)

text:
               10.3.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 56/13

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social Único de Algeciras (Spanje) op 7 december 2006 — Maira María Robledillo Núñez/Fondo de Garantía Salarial (Fogasa)
   (Zaak C-498/06)
   (2007/C 56/23)
   Procestaal: Spaans
   Verwijzende rechter
   Juzgado de lo Social Único de Algeciras
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Maira María Robledillo Núñez

      Verwerende partij: Fondo de Garantía Salarial (Fogasa)
   Prejudiciële vraag
   Is, gelet op het algemene gelijkheids- en non-discriminatiebeginsel, het verschil in behandeling waarin artikel 33, lid 2, van het werknemersstatuut (in de thans vigerende versie en de onmiddellijk daaraan voorafgaande, tot 14 juni 2006 vigerende versie) voorziet, objectief niet gerechtvaardigd, en vallen bijgevolg de aan een werknemer bij een buitengerechtelijke schikking toegekende ontslagvergoedingen binnen de werkingssfeer van richtlijn 80/987/EEG (1) betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten inzake de bescherming van de werknemers bij insolventie van de werkgever, zoals gewijzigd bij richtlijn 2002/74/EG (2) van het Europees Parlement en de Raad (van 23 september 2002), aangezien artikel 33, lid 1, van het werknemerstatuut een dergelijke schikking wél erkent voor de betaling door het waarborgfonds van „salarios de tramitación”, welke eveneens het gevolg van een dergelijk ontslag zijn?

      (1)  PB L 283, blz. 23; EE 05/02, p. 219.

      (2)  PB L 270, blz. 10.


title: Beschikking van het Hof (Vierde kamer) van 26 april 2005 in zaak C-149/04 (verzoek van de Corte suprema di cassazione om een prejudiciële beslissing): Ugo Fava tegen Comune di Carrara (Heffing op marmer dat op grondgebied van gemeente wordt gewonnen, die wordt toegepast wegens feit dat marmer grondgebied van die gemeente verlaat — Artikelen 92, lid 1, en 104, lid 3, van Reglement voor procesvoering — Gedeeltelijke niet-ontvankelijkheid — Vraag die identiek is met vraag waarover Hof zich reeds heeft uitgesproken)

text:
               23.7.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 182/20

      BESCHIKKING VAN HET HOF

   (Vierde kamer)
   van 26 april 2005
   in zaak C-149/04 (verzoek van de Corte suprema di cassazione om een prejudiciële beslissing): Ugo Fava tegen Comune di Carrara (1)

   (Heffing op marmer dat op grondgebied van gemeente wordt gewonnen, die wordt toegepast wegens feit dat marmer grondgebied van die gemeente verlaat - Artikelen 92, lid 1, en 104, lid 3, van Reglement voor procesvoering - Gedeeltelijke niet-ontvankelijkheid - Vraag die identiek is met vraag waarover Hof zich reeds heeft uitgesproken)
   (2005/C 182/37)
   Procestaal: Italiaans
   In zaak C-149/04, betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 234 EG, ingediend door de Corte suprema di cassazione (Italië) bij beslissing van 27 oktober 2003, ingekomen bij het Hof op 23 maart 2004, in de procedure Ugo Fava (curator van het faillissement van IMEG Srl) tegen Comune di Carrara, heeft het Hof (Vierde kamer), samengesteld als volgt: K. Lenaerts (rapporteur), kamerpresident, N. Colneric en J. N. Cunha Rodrigues, rechters, advocaat-generaal: M. Poiares Maduro, griffier: R. Grass, op 26 april 2005 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:

               1.

               Het verzoek om een prejudiciële beslissing is niet-ontvankelijk voorzover het betrekking heeft op de uitlegging van de artikelen 81 EG, 85 EG en 86 EG.

               2.

               Een aan het gewicht van een goed gerelateerde heffing, die slechts in één gemeente van één lidstaat en met betrekking tot één soort goederen wordt toegepast wegens het feit dat deze goederen het grondgebied van de gemeente verlaten, is een heffing van gelijke werking als een uitvoerrecht in de zin van artikel 23 EG, ook al wordt zij ook toegepast op goederen waarvan de eindbestemming binnen het grondgebied van die lidstaat is gelegen.

               3.

               Op artikel 23 EG kan geen beroep worden gedaan voor vorderingen tot terugbetaling van bedragen die uit hoofde van de heffing op marmer zijn geïnd vóór 16 juli 1992, behalve door verzoekers die vóór die datum een beroep in rechte hebben ingesteld of een daarmee gelijk te stellen bezwaarschrift hebben ingediend.

      (1)  PB C 106 van 30.4.2004.


title: Zaak F-29/09: Beroep ingesteld op 30 maart 2009 — Lebedef en Jones/Commissie

text:
               6.6.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 129/21

         Beroep ingesteld op 30 maart 2009 — Lebedef en Jones/Commissie
   (Zaak F-29/09)
   2009/C 129/36
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partijen: Giorgio Lebedef (Senningerberg, Luxemburg) en Trevor Jones (Ernzen, Luxemburg) (vertegenwoordiger: F. Frabetti, advocaat)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Verzoek om nietigverklaring van het besluit houdende weigering om de koopkracht van de bezoldigingen te Luxemburg op een niveau te brengen dat gelijkwaardig is aan dat van de koopkracht van de bezoldigingen te Brussel en, subsidiair, verzoek om nietigverklaring van verzoekers’ salarisafrekeningen vanaf 15 juni 2008

      Conclusies van de verzoekende partijen

               —

               nietigverklaring van het stilzwijgend besluit om de koopkracht van de bezoldigingen te Luxemburg op een niveau te brengen dat gelijkwaardig is aan dat van de koopkracht van de bezoldigingen te Brussel;

               —

               subsidiair, nietigverklaring van verzoekers’ salarisafrekeningen over de periode vanaf 15 juni 2008;

               —

               verwijzing van de Commissie van de Europese Gemeenschappen in de kosten van de procedure.


title: Gevoegde zaken C-509/09 en C-161/10: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 25 oktober 2011 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof, het Tribunal de grande instance de Paris — Duitsland, Frankrijk) — eDate Advertising GmbH/X, Olivier Martinez, Robert Martinez/MGN Limited (Verordening (EG) nr. 44/2001 — Rechterlijke bevoegdheid en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken — Bevoegdheid „ten aanzien van verbintenissen uit onrechtmatige daad” — Richtlijn 2000/31/EG — Publicatie van informatie op internet — Aantasting van persoonlijkheidsrechten — Plaats waar schadebrengende feit zich heeft voorgedaan of zich kan voordoen — Op diensten van informatiemaatschappij toepasselijk recht)

text:
               17.12.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 370/9

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 25 oktober 2011 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof, het Tribunal de grande instance de Paris — Duitsland, Frankrijk) — eDate Advertising GmbH/X, Olivier Martinez, Robert Martinez/MGN Limited
   (Gevoegde zaken C-509/09 en C-161/10) (1)

   (Verordening (EG) nr. 44/2001 - Rechterlijke bevoegdheid en tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken - Bevoegdheid „ten aanzien van verbintenissen uit onrechtmatige daad” - Richtlijn 2000/31/EG - Publicatie van informatie op internet - Aantasting van persoonlijkheidsrechten - Plaats waar schadebrengende feit zich heeft voorgedaan of zich kan voordoen - Op diensten van informatiemaatschappij toepasselijk recht)
   2011/C 370/13
   Procestalen: Duits en Frans

      Verwijzende rechter

   Bundesgerichtshof, Tribunal de grande instance de Paris

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: eDate Advertising GmbH, Olivier Martinez, Robert Martinez

      Verwerende partijen: X, MGN Limited

      Voorwerp

   (C-509/09)
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Bundesgerichtshof — Uitlegging van artikel 5, punt 3, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB 2001, L 12, blz. 1) en artikel 3, leden 1 en 2, van richtlijn 2000/31/EG van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2000 betreffende bepaalde juridische aspecten van de diensten van de informatiemaatschappij, met name de elektronische handel, in de interne markt (PB L 178, blz. 1) — Bepaling van de rechterlijke bevoegdheid en toepasselijke wetgeving voor een vordering wegens een mogelijke schending van persoonlijkheidsrechten door de publicatie van informatie op internet — Criteria voor de bepaling van de „plaats waar het schadebrengende feit zich kan voordoen”
   (C-161/10)
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Tribunal de grande instance de Paris — Uitlegging van de artikelen 2 en 5, punt 3, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (PB 2001, L 12, blz. 1) — Rechter die bevoegd is om te oordelen over een beroep wegens aantasting van het privé-leven en het portretrecht na plaatsing van informatie en foto’s op een internetsite vanaf een server op het grondgebied van een andere lidstaat dan die van de woonplaats van eiser — Bepaling van de plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan — Relevantie voor de bepaling van deze plaats van het aantal verbindingen met de litigieuze internetsite vanuit de staat waar eiser zijn woonplaats heeft, van zijn nationaliteit en, in voorkomend geval, van de taal waarin de litigieuze informatie is verspreid

      Dictum

               1)

               Artikel 5, punt 3, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, moet aldus worden uitgelegd dat in geval van een beweerde schending van de persoonlijkheidsrechten door op internet geplaatste content, de persoon die zich gelaedeerd acht een vordering tot vergoeding van de volledige schade kan indienen, hetzij bij de gerechten van de lidstaat waar de uitgever van die content gevestigd is, hetzij bij de gerechten van de lidstaat waar zich het centrum van zijn belangen bevindt. In plaats van een vordering tot vergoeding van de volledige schade kan die persoon ook een vordering indienen bij de gerechten van elke lidstaat op het grondgebied waarvan een op internet geplaatste content toegankelijk is of is geweest. Deze gerechten kunnen enkel kennisnemen van vorderingen betreffende schade die is veroorzaakt op het grondgebied van de lidstaat van het aangezochte gerecht.

               2)

               Artikel 3 van richtlijn 2000/31/EG van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2000 betreffende bepaalde juridische aspecten van de diensten van de informatiemaatschappij, met name de elektronische handel, in de interne markt („richtlijn inzake elektronische handel”), moet aldus worden uitgelegd dat het geen omzetting in de vorm van een specifieke conflictregel verlangt. De lidstaten moeten echter, behoudens de volgens de voorwaarden van artikel 3, lid 4, van richtlijn 2000/31 toegestane afwijkingen, op het gecoördineerde gebied waarborgen dat de verlener van een dienst van de elektronische handel niet wordt onderworpen aan strengere eisen dan die voorzien in het in de lidstaat van vestiging van die dienstverlener toepasselijke materiële recht.

      (1)  PB C 134 van 22.5.2010.

      PB C 148 van 5.6.2010.


title: Zaak C-587/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litouwen) op 12 november 2015 — Lietuvos Respublikos transporto priemonių draudikų biuras/Gintaras Dockevičius en Jurgita Dockevičienė

text:
               25.1.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 27/17

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litouwen) op 12 november 2015 — Lietuvos Respublikos transporto priemonių draudikų biuras/Gintaras Dockevičius en Jurgita Dockevičienė
   (Zaak C-587/15)
   (2016/C 027/21)
   Procestaal: Litouws

      Verwijzende rechter

   Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Lietuvos Respublikos transporto priemonių draudikų biuras

      Verwerende partijen: Gintaras Dockevičius en Jurgita Dockevičienė

      Prejudiciële vragen

               1)

               Dienen de artikelen 2, 10, leden 1 en 4, en 24, lid 2, van richtlijn 2009/103 (1), de artikelen 3, lid 4, 5, leden 1 en 4, 6, lid 1, en 10, van het Algemeen Reglement (2) en artikel 47 van het Handvest (samen of afzonderlijk, doch zonder beperking tot de bovengenoemde bepalingen) aldus te worden begrepen en uitgelegd, dat, wanneer

                           —

                           een nationaal bureau van verzekeraars (bureau A) schadevergoeding betaalt aan de partij die benadeeld werd door een verkeersongeval in de lidstaat waar dat bureau is gevestigd, omdat de staatsburger van een andere lidstaat die verantwoordelijk was voor de schade, niet verzekerd was tegen de wettelijke aansprakelijkheid;

                           —

                           bureau A door die schadevergoeding in de rechten van de benadeelde partij is getreden en van het nationale bureau van verzekeraars in het land van herkomst van de verantwoordelijke persoon (bureau B) terugbetaling eist van de kosten van het afhandelen van de schadeclaim;

                           —

                           bureau B, zonder een onafhankelijk onderzoek te verrichten of om nadere informatie te verzoeken, het verzoek om terugbetaling van bureau A inwilligt;

                           —

                           bureau B voor de rechter van de verwerende partijen (de aansprakelijke persoon en de eigenaar van het voertuig) vergoeding van de gemaakte kosten vordert,

                     de verzoekende partij in die procedure (bureau B) haar vordering tegen de verwerende partijen (de verantwoordelijke persoon en de eigenaar van het voertuig) kan baseren op uitsluitend het feit dat zij aan bureau A de gemaakte kosten heeft betaald en zij (de verzoekende partij) niet verplicht is om te bewijzen dat aan de voorwaarden voor de wettelijke aansprakelijkheid van de verwerende partij/verantwoordelijke persoon was voldaan (diens schuld, onrechtmatige handelingen, oorzakelijk verband en de omvang van de schade), noch verplicht is om te bewijzen dat het buitenlandse recht juist werd toegepast bij het betalen van schadevergoeding aan de benadeelde partij?

               2)

               Dienen punt c) van de vijfde alinea van artikel 24, lid 1, van richtlijn 2009/103 en artikel 3, leden 1 en 4, van het Algemeen Reglement (samen of afzonderlijk, doch zonder beperking tot de bovengenoemde bepalingen) aldus te worden begrepen en uitgelegd dat bureau A, alvorens een definitieve beslissing te nemen om de schade van de benadeelde partij te vergoeden, de verantwoordelijke persoon en de eigenaar van het voertuig (indien dit niet dezelfde persoon is) op een duidelijke en begrijpelijke manier (met inbegrip van de taal waarin de informatie wordt verschaft) te informeren over het opstarten en de voortgang van het proces van schade-afhandeling en hem voldoende tijd te geven om opmerkingen te maken over, of bezwaren in te dienen tegen, het te nemen besluit om schadevergoeding te betalen en/of de hoogte van die schadevergoeding?

               3)

               Indien het antwoord op vraag 1 ontkennend is [dat wil zeggen, de verwerende partijen (de verantwoordelijke partij en de eigenaar van het voertuig) kunnen eisen dat de verzoekende partij (bureau B) bewijs overlegt of kunnen bezwaren inbrengen of twijfels uiten met betrekking tot onder andere de omstandigheden van het verkeersongeval, de toepassing van het regelgevingskader betreffende de wettelijke aansprakelijkheid van de verantwoordelijke persoon, de omvang van de schade en de wijze van berekening ervan], dienen de artikelen 2, 10, lid 1 en 24, lid 2, van richtlijn 2009/103 en de tweede alinea van artikel 3, lid 4, van het Algemeen Reglement (samen of afzonderlijk, maar zonder beperking tot de bovengenoemde bepalingen) aldus te worden begrepen en uitgelegd, dat, niettegenstaande het feit dat bureau B, voordat een definitieve beslissing was genomen, bureau A niet om informatie had verzocht over de uitlegging van de wetgeving die van toepassing is in het land waar het verkeersongeval had plaatsgevonden en over de afhandeling van de schadeclaim, bureau A in ieder geval die informatie aan bureau B moet verschaffen, als laatstgenoemde hierom vervolgens verzoekt, samen met elke andere informatie die bureau B nodig heeft om een vordering [tot schadevergoeding] in te stellen tegen de verwerende partijen (de verantwoordelijke persoon en de eigenaar van het voertuig)?

               4)

               Indien het antwoord op vraag 2 bevestigend is (dat wil zeggen dat bureau A de verantwoordelijke persoon en de eigenaar van het voertuig moet informeren over het proces van schadeafhandeling en hun de gelegenheid moet bieden om bezwaren in te dienen met betrekking tot de aansprakelijkheid of de omvang van de schade), welke gevolgen zullen dan voortvloeien uit het verzuim van bureau A om te voldoen aan zijn informatieplicht voor:

                           a)

                           de verplichting van bureau B om het verzoek om terugbetaling van bureau A in te willigen;

                           b)

                           de verplichting van de verantwoordelijke persoon en de eigenaar van het voertuig om bureau B schadeloos te stellen voor de kosten die het heeft gemaakt?

               5)

               Dienen de artikelen 5, lid 1, en 10 van het Algemeen Reglement aldus te worden begrepen en uitgelegd dat het door bureau A als schadevergoeding aan de benadeelde partij betaalde bedrag moet worden beschouwd als een door bureau A zelf genomen niet-terugbetaalbaar risico (tenzij dat risico door bureau B is genomen), en niet als een geldelijke verplichting van de andere bij het verkeersongeval betrokken persoon, te meer met het oog op de omstandigheden van deze zaak:

                           —

                           in eerste instantie verwierp het schadevergoedingsorgaan (bureau A) het verzoek tot schadevergoeding van de benadeelde partij;

                           —

                           om die reden stelde de benadeelde partij voor de rechter een vordering tot schadevergoeding in;

                           —

                           die vordering tegen bureau A werd door de lagere rechters ongegrond verklaard en zij stelden dat de vordering niet door bewijzen werd gestaafd;

                           —

                           pas bij een hogere rechter werd een minnelijke schikking getroffen tussen de benadeelde partij en bureau A, toen die rechter benadrukte dat, indien de partijen weigerden tot een minnelijke schikking te komen, de zaak zou worden terugverwezen naar een andere rechter om opnieuw te worden behandeld;

                           —

                           als rechtvaardiging voor zijn beslissing om een minnelijke schikking te treffen voerde bureau A in wezen aan dat hiermee bijkomende kosten van een voortgezette rechtszaak zouden worden vermeden;

                           —

                           in deze zaak heeft geen enkele rechter de aansprakelijkheid (schuld) vastgesteld van de bij het verkeersongeval betrokken verwerende partij?

      (1)  Richtlijn 2009/103/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven en de controle op de verzekering tegen deze aansprakelijkheid (PB L 263, blz. 11).

      (2)  Algemeen Reglement van de Raad van Bureaus bij de Overeenkomst tussen de bureaus van nationale verzekeraars van de lidstaten van de Europese Economische Ruimte en andere geassocieerde staten als bijlage bij beschikking 2003/564/EG van de Commissie van 28 juli 2003 betreffende de toepassing van richtlijn 72/166/EEG van de Raad wat betreft de controle op de verzekering tegen de aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven (PB L 192, blz. 23).


title: Zaak T-492/11: Arrest van het Gerecht van 12 september 2013 — „Rauscher” Consumer Products/BHIM (afbeelding van een tampon) ( „Gemeenschapsmerk — Aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk dat tampon weergeeft — Absolute weigeringsgrond — Geen onderscheidend vermogen — Artikel 7, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009” )

text:
               26.10.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 313/24

         Arrest van het Gerecht van 12 september 2013 — „Rauscher” Consumer Products/BHIM (afbeelding van een tampon)
   (Zaak T-492/11) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk dat tampon weergeeft - Absolute weigeringsgrond - Geen onderscheidend vermogen - Artikel 7, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009)
   2013/C 313/47
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij:„Rauscher” Consumer Products (Wenen, Oostenrijk) (vertegenwoordiger: M. Stütz, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: D. Walicka, gemachtigde)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 20 juli 2011 (zaak R 2168/2010-1) inzake een aanvraag tot inschrijving van het beeldmerk in de vorm van een tampon als gemeenschapsmerk

      Dictum

               1.

               Het beroep wordt verworpen.

               2.

               „Rauscher” Consumer Products GmbH wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 355 van 3.12.2011.


title: Zaak C-617/12: Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 14 november 2013 [verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice, Chancery Division (Verenigd Koninkrijk)] — Astrazeneca AB/Comptroller General of Patents [Geneesmiddelen voor menselijk gebruik — Aanvullend beschermingscertificaat — Verordening (EG) nr. 469/2009 — Artikel 13, lid 1 — Begrip „eerste vergunning voor het in de handel brengen in de Gemeenschap”  — Vergunning afgegeven door Institut suisse des produits thérapeutiques (Swissmedic) — Automatische erkenning in Liechtenstein — Vergunning afgegeven door Europees Geneesmiddelenbureau — Geldigheidsduur van certificaat]

text:
               7.4.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 102/7

         Beschikking van het Hof (Achtste kamer) van 14 november 2013 [verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice, Chancery Division (Verenigd Koninkrijk)] — Astrazeneca AB/Comptroller General of Patents
   (Zaak C-617/12) (1)

   ([Geneesmiddelen voor menselijk gebruik - Aanvullend beschermingscertificaat - Verordening (EG) nr. 469/2009 - Artikel 13, lid 1 - Begrip „eerste vergunning voor het in de handel brengen in de Gemeenschap” - Vergunning afgegeven door Institut suisse des produits thérapeutiques (Swissmedic) - Automatische erkenning in Liechtenstein - Vergunning afgegeven door Europees Geneesmiddelenbureau - Geldigheidsduur van certificaat])
   2014/C 102/08
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   High Court of Justice, Chancery Division

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Astrazeneca AB

      Verwerende partij: Comptroller General of Patents, Designs and Trade Marks

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — High Court of Justice, Chancery Division, Patents Court — Verenigd Koninkrijk — Uitlegging van artikel 13, lid 1, van verordening (EG) nr. 469/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 betreffende het aanvullende beschermingscertificaat voor geneesmiddelen (PB L 152, blz. 1) — Begrip eerste vergunning voor het in de handel brengen — Zwitserse vergunning die door Liechtenstein automatisch wordt erkend, maar niet is verleend overeenkomstig de administratieve vergunningsprocedure vastgesteld in richtlijn 2001/83/EG tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik

      Dictum

   In de context van de Europese Economische Ruimte (EER) moet artikel 13, lid 1, van verordening (EG) nr. 469/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 6 mei 2009 betreffende het aanvullende beschermingscertificaat voor geneesmiddelen aldus worden uitgelegd dat een door het Institut suisse des produits thérapeutiques (Swissmedic) voor een geneesmiddel afgegeven administratieve vergunning, die in Liechtenstein automatisch wordt erkend, moet worden beschouwd als de eerste vergunning voor het in de handel brengen van dit geneesmiddel in de Europese Economische Ruimte in de zin van deze bepaling wanneer deze vergunning eerder is afgegeven dan de vergunningen voor het in de handel brengen die voor dit geneesmiddel zijn afgegeven door het Europees Geneesmiddelenbureau (EMA) of door de autoriteiten van de lidstaten van de Europese Unie overeenkomstig de vereisten van richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik, en door de autoriteiten van de Republiek IJsland en het Koninkrijk Noorwegen. De omstandigheid dat, op basis van vergelijkbare klinische gegevens, het Europees Geneesmiddelenbureau, in tegenstelling tot de Zwitserse autoriteit, na een onderzoek van deze klinische gegevens heeft geweigerd voor dit geneesmiddel een vergunning voor het in de handel brengen af te geven, en het feit dat de Zwitserse vergunning door het Institut suisse des produits thérapeutiques is geschorst en deze schorsing pas later door deze autoriteit is opgeheven toen de vergunninghouder haar aanvullende gegevens heeft verstrekt, zijn in dat verband irrelevant.

      (1)  PB C 86 van 23.3.2013.


title: Zaak C-453/14: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 21 januari 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgerichtshof — Oostenrijk) — Vorarlberger Gebietskrankenkasse, Alfred Knauer/Landeshauptmann von Vorarlberg [Prejudiciële verwijzing — Verordening (EG) nr. 883/2004 — Artikel 5 — Begrip „gelijkgestelde prestaties” — Gelijkstelling van ouderdomsuitkeringen van twee lidstaten van de Europese Economische Ruimte — Nationale regeling die voor de berekening van de socialezekerheidsbijdragen rekening houdt met de in andere lidstaten ontvangen ouderdomsuitkeringen]

text:
               14.3.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 98/13

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 21 januari 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgerichtshof — Oostenrijk) — Vorarlberger Gebietskrankenkasse, Alfred Knauer/Landeshauptmann von Vorarlberg
   (Zaak C-453/14) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Verordening (EG) nr. 883/2004 - Artikel 5 - Begrip „gelijkgestelde prestaties” - Gelijkstelling van ouderdomsuitkeringen van twee lidstaten van de Europese Economische Ruimte - Nationale regeling die voor de berekening van de socialezekerheidsbijdragen rekening houdt met de in andere lidstaten ontvangen ouderdomsuitkeringen])
   (2016/C 098/15)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Verwaltungsgerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Vorarlberger Gebietskrankenkasse, Alfred Knauer

      Verwerende partij: Landeshauptmann von Vorarlberg

      in tegenwoordigheid van: Rudolf Mathis

      Dictum

   Artikel 5, onder a), van verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels dient aldus te worden uitgelegd dat in omstandigheden als in het hoofdgeding ouderdomsuitkeringen van een beroepsgebonden pensioenverzekering van een lidstaat en die van een wettelijke pensioenverzekering van een andere lidstaat, welke verzekeringen beide onder de werkingssfeer van die richtlijn vallen, gelijkgestelde prestaties in de zin van deze bepaling zijn, wanneer de twee categorieën van uitkeringen dezelfde doelstelling nastreven, namelijk aan de ontvangers ervan het behoud van een levensstandaard garanderen die in verhouding staat tot die welke zij vóór hun pensionering genoten.

      (1)  PB C 462 van 22.12.2014.


title: Zaak C-246/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State (België) op 10 mei 2017 — Ibrahima Diallo/Belgische Staat

text:
               17.7.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 231/19

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State (België) op 10 mei 2017 — Ibrahima Diallo/Belgische Staat
   (Zaak C-246/17)
   (2017/C 231/24)
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Raad van State

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Ibrahima Diallo

      Verwerende partij: Belgische Staat

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet artikel 10, lid 1, van richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten (1) voor de burgers van de Unie en hun familieleden, aldus worden uitgelegd dat het vereist dat de beslissing betreffende de vaststelling van het verblijfsrecht binnen de termijn van zes maanden wordt genomen en betekend of dat het toestaat dat de beslissing binnen die termijn wordt genomen, maar pas achteraf wordt betekend? Als die beslissing achteraf mag worden betekend, binnen welke termijn moet dat dan gebeuren?

               2)

               Moet artikel 10, lid 1, van richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, gelezen in samenhang met haar artikel 5, met artikel 5, lid 4, van richtlijn 2003/86/EG van de Raad van 22 september 2003 inzake het recht op gezinshereniging (2) en met de artikelen 7, 20, 21 en 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, aldus worden uitgelegd en toegepast dat de op die grondslag genomen beslissing binnen de erin gestelde termijn van zes maanden enkel moet worden genomen, zonder dat er een termijn geldt voor de betekening van de beslissing en zonder dat betekening buiten die termijn gevolgen heeft voor het verblijfsrecht?

               3)

               Gelet op het feit dat de doeltreffendheid van het verblijfsrecht van een familielid van een burger van de Unie moet worden gewaarborgd, staat het doeltreffendheidsbeginsel eraan in de weg dat de nationale overheid na de nietigverklaring van een beslissing betreffende het voornoemde recht opnieuw de volledige termijn van zes maanden krijgt waarover zij ook eerder al beschikte krachtens artikel 10, lid 1, van richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden? Zo ja, over welke termijn beschikt de nationale overheid na de nietigverklaring van haar beslissing waarbij zij heeft geweigerd het betrokken recht toe te kennen?

               4)

               Zijn de artikelen 5, 10 en 31 van richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, gelezen in samenhang met de artikelen 8 en 13 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, de artikelen 7, 24, 41 en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 21 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie, verenigbaar met nationale rechtspraak en bepalingen als de artikelen 39/2, § 2, 40, 40 bis, 42 en 43 van de wet van 15 december 1980 betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen, en artikel 52, § 4, van het koninklijk besluit van 8 oktober 1981 betreffende de toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen, die als gevolg hebben dat een door de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen gewezen arrest houdende nietigverklaring van een beslissing waarbij verblijf krachtens die bepalingen is geweigerd, de dwingende termijn van zes maanden die wordt voorgeschreven bij artikel 10 van richtlijn 2004/38/EG, artikel 42 van de wet van 15 december 1980 en artikel 52 van het koninklijk besluit van 8 oktober 1981, niet schorst maar stuit?

               5)

               Vereist richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, dat aan de overschrijding van de in artikel 10, lid 1, van die richtlijn voorgeschreven termijn van zes maanden gevolgen worden verbonden en zo ja, welke? Vereist of staat richtlijn 2004/38/EG toe dat het gevolg van de overschrijding van die termijn erin bestaat dat de aangevraagde verblijfskaart automatisch wordt afgegeven zonder dat is vastgesteld dat de aanvrager daadwerkelijk voldoet aan de voorwaarden om in aanmerking te komen voor het verblijfsrecht waarop hij aanspraak maakt?

      (1)  Richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden tot wijziging van Verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van Richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (PB L 158, blz. 77).

      (2)  PB L 251, blz. 12.


title: Zaak C-44/08: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Korkein oikeus (Finland) op 8 februari 2008 — Akavan Erityisalojen Keskusliitto AEK ry, e.a./Fujitsu Siemens Computers Oy

text:
               26.4.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 107/13

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Korkein oikeus (Finland) op 8 februari 2008 — Akavan Erityisalojen Keskusliitto AEK ry, e.a./Fujitsu Siemens Computers Oy
   (Zaak C-44/08)
   (2008/C 107/20)
   Procestaal: Fins
   Verwijzende rechter
   Korkein oikeus
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Akavan Erityisalojen Keskusliitto AEK ry, Erityisalojen Toimihenkilöliitto ERTO ry, Uusi Insinööriliitto UIL ry (ent. Insinööriliitto IL ry), Metallityöväen Liitto ry, Palvelualojen Ammattiliitto PAM ry, Suomen Ekonomiliitto — Finlands Ekonomförbund SEFE ry, Ammattiliitto SUORA ry, Suomen Valtiotieteilijöitten Liitto SVAL ry — Statsvetarnas Förbund i Finland rf, Sähköalojen Ammattiliitto ry, Tekniikan Akateemisten Liitto TEK ry, Toimihenkilöunioni TU ry

      Verwerende partij: Fujitsu Siemens Computers Oy
   Prejudiciële vragen

               1)

               Moet artikel 2, lid 1, van richtlijn 98/59/EG (1), volgens hetwelk de werkgever verplicht is „tijdig” met raadpleging te beginnen wanneer hij „overweegt tot collectief ontslag over te gaan”, aldus worden uitgelegd dat met raadpleging moet worden begonnen wanneer strategische beslissingen of wijzigingen in de bedrijfsactiviteit collectief ontslag noodzakelijk maken, dan wel aldus dat de verplichting om met raadpleging te beginnen ontstaat wanneer de werkgever het plan opvat om dergelijke maatregelen of wijzigingen in de bedrijfsactiviteit, zoals verandering van de productiecapaciteit of concentratie van de productie, te treffen, waarvan te verwachten valt dat zij tot collectief ontslag zullen nopen?

               2)

               Moet, gelet op artikel 2, lid 3, eerste alinea, van de richtlijn, volgens hetwelk tijdig in de loop van het overleg gegevens moeten worden verstrekt, artikel 2, lid 1, van de richtlijn aldus worden uitgelegd dat de aldaar geformuleerde verplichting om „tijdig” met raadpleging te beginnen wanneer „wordt overwogen” tot collectief ontslag over te gaan, vereist dat met raadpleging wordt begonnen nog vóór de plannen van de werkgever zover zijn gevorderd dat deze in staat is de in artikel 2, lid 3, sub b, bedoelde informatie te concretiseren en aan de werknemers mee te delen?

               3)

               Moet artikel 2, lid 1, juncto artikel 2, lid 4, van de richtlijn aldus worden uitgelegd dat, ingeval de werkgever een onderneming is waarover zeggenschap wordt uitgeoefend door een andere vennootschap, de verplichting voor deze werkgever om met de raadpleging van de vertegenwoordigers van de werknemers te beginnen, ontstaat wanneer de werkgever of de moedervennootschap die zeggenschap over hem uitoefent, overweegt over te gaan tot collectief ontslag van bij deze werkgever tewerkgestelde werknemers?

               4)

               Wanneer het gaat om raadpleging in een dochtervennootschap die behoort tot een concern, en de in artikel 2, lid 1, van de richtlijn geformuleerde verplichting om „tijdig” met raadpleging te beginnen wanneer „wordt overwogen” tot collectief ontslag over te gaan, moet worden beoordeeld met inachtneming van hetgeen in artikel 2, lid 4, is bepaald, ontstaat de verplichting om met raadpleging te beginnen dan reeds op het ogenblik waarop het management van het concern of van de moedervennootschap overweegt tot collectief ontslag over te gaan, maar die plannen nog niet heeft geconcretiseerd met betrekking tot werknemers die zijn tewerkgesteld bij een bepaalde dochtervennootschap waarover het zeggenschap uitoefent, of ontstaat de verplichting om met raadpleging in de dochtervennootschap te beginnen pas in de fase waarin het management van het concern of van de moedervennootschap overweegt, met name in de betrokken dochtervennootschap tot collectief ontslag over te gaan?

               5)

               Moet artikel 2 van de richtlijn aldus worden uitgelegd dat, wanneer de werkgever een onderneming (een tot het concern behorende dochtervennootschap) is waarover door een andere onderneming (moedervennootschap of concernmanagement) zeggenschap wordt uitgeoefend in de zin van artikel 2, lid 4, van de richtlijn, de raadplegingsprocedure waarin dat artikel voorziet, moet zijn afgesloten vooraleer in de moedervennootschap of in het concernmanagement een beslissing wordt genomen over collectief ontslag in de dochtervennootschap?

               6)

               Wanneer de richtlijn aldus moet worden uitgelegd dat de in de dochtervennootschap te verrichten raadpleging moet zijn afgesloten vooraleer in de moedervennootschap of in het concernmanagement een beslissing wordt genomen die aanleiding geeft tot collectief ontslag, is in dat verband dan alleen relevant een beslissing die rechtstreeks tot gevolg heeft dat in de dochtervennootschap tot collectief ontslag moet worden overgegaan, of moet de raadplegingsprocedure ook reeds zijn afgesloten vooraleer de moedervennootschap of het concernmanagement een economische of strategische beslissing neemt die waarschijnlijk, maar nog niet zeker, aanleiding zal geven tot collectief ontslag in de dochtervennootschap?

      (1)  Richtlijn 98/59/EG van de Raad van 20 juli 1998 betreffende de aanpassing van de wetgevingen van de lidstaten inzake collectief ontslag (PB L 225, blz. 16).


title: Doorhaling van zaak T-219/94

text:
8.4.2000                  NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  C 102/31
— Nietigheid van het oprichtingsbesluit en van de verorde-                              Doorhaling van zaak T-219/94 (1)
      ning:
                                                                                (2000/C 102/62)
      Verzoekers beroepen zich overeenkomstig artikel 241 EG
      op nietigheid van de aan het bestreden besluit ten grondslag
      liggende handelingen. Zowel het besluit van de Commissie
      van 28 april 1999 houdende oprichting van het OLAF (1)                                     (Procestaal: Duits)
      als verordening (EG) nr. 1073/1999 van het Europees
      Parlement en de Raad van 25 mei 1999 betreffende                    De president van de Vierde kamer (uitgebreid) van het Gerecht
      onderzoeken door het Europees Bureau voor fraudebestrij-            van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij
      ding (2), zijn nietig.                                              beschikking van 27 januari 2000 de doorhaling in het register
                                                                          gelast van zaak T-219/94: H.-H. Fürstenwerth tegen Raad van
De Commissie heeft het oprichtingsbesluit gebaseerd op                    de Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeen-
artikel 162 EG-Verdrag (thans artikel 218 EG) en daarmee op               schappen.
een bepaling die de bevoegdheid op het gebied van de interne
organisatie, te weten de vaststelling van het reglement van
                                                                          (1) PB C 218 van 6.8.1994.
orde, regelt. Op die grondslag kan echter geen bureau worden
opgericht dat in werkelijkheid juridisch gescheiden is van de
diensten van de Commissie.
Met het oprichtingsbesluit heeft de Commissie zich ten
onrechte toezichthoudende bevoegdheden krachtens ar-
tikel 211 EG toegemeten. Zij heeft het OLAF bovendien
bevoegdheden gedelegeerd die zij niet bezit.                                            Doorhaling van zaak T-206/95 (1)
Tenslotte berust ook de aan het besluit ten grondslag liggende
                                                                                (2000/C 102/63)
verordening op een ontoereikende rechtsgrondslag, daar ar-
tikel 280 EG enkel de fraudebestrijding in de lidstaten omvat.
Gemeenschapsorganen vallen daar dus niet onder. Bovendien
gaan de opsporingsbevoegdheden van het OLAF verder dan                                           (Procestaal: Duits)
ter opsporing van strafbare feiten binnen het Parlement
noodzakelijk is.                                                          De president van de Vierde kamer van het Gerecht van eerste
                                                                          aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking
                                                                          van 27 januari 2000 de doorhaling in het register gelast van
(1) PB 1999 L 136 blz. 20.
(2) PB 1999 L 136 blz. 1.                                                 zaak T-206/95: J. Gierse tegen Raad van de Europese Unie en
                                                                          Commissie van de Europese Gemeenschappen.
                                                                          (1) PB C 351 van 30.12.1995.
Gedeeltelijke doorhaling in de gevoegde zaken T-530/93
                                  e.a. (1)
                            (2000/C 102/61)
                                                                                Doorhaling van zaak T-15/98 (1)
                         (Procestaal: Nederlands)
                                                                                (2000/C 102/64)
De president van de Vierde kamer (uitgebreid) van het Gerecht
van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij
beschikking van 24 januari 2000 gelast de namen                                                   (Procestaal: Frans)
M.A.M. Nijenhuis en J.I.M. en W. Spikker door te halen op de
lijst van de verzoekers in zaak T-533/93 — gevoegde zaken                 De president van de Eerste kamer van het Gerecht van eerste
T-530/93 e.a., R. Bathoorn e.a. tegen Raad van de Europese                aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking
Unie en Commissie van de Europese Gemeenschappen.                         van 19 januari 2000 de doorhaling in het register gelast van
                                                                          zaak T-15/98: Centre d’Action Culturelle du Sart-Tilman ASBL
                                                                          tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen.
(1) PB C 334 van 9.12.1993, C 27 van 28.1.1994, C 43 van
     12.2.1994, C 59 van 26.2.1994, C 90 van 26.3.1994, C 103 van
     11.4.1994, C 120 van 30.4.1994, C 132 van 14.5.1994, C 233
     van 20.8.1994 en C 370 van 24.12.1994.                               (1) PB C 94 van 28.3.1998.


title: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 7 september 1999 in zaak C-355/97 (verzoek van het Oberste Gerichtshof om een prejudiciële beslissing): Landesgrundverkehrsreferent der Tiroler Landesregierung tegen Beck Liegenschaftsverwaltungsgesellschaft mbH, Bergdorf Wohnbau GmbH (Artikel 70 van Toetredingsakte Oostenrijk - Tweede woning - Procedure voor aankoop van onroerend goed in Tirol - Begrip "bestaande wetgeving")

text:
C 352/2                  NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                        4.12.1999
lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel                als volgt: J.-P. Puissochet (rapporteur), kamerpresident, J. C.
van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag               Moitinho de Almeida, C. Gulmann, D. A. O. Edward en
(PB L 145, blz. 1), heeft het Hof, samengesteld als volgt:                 M. Wathelet, rechters; advocaat-generaal: A. La Pergola; griffier:
G. C. Rodrı́guez Igelsias, president, P. J. G. Kapteyn, G. Hirsch          R. Grass, op 7 september 1999 een arrest gewezen waarvan
(rapporteur) en P. Jann, kamerpresidenten J. C. Moitinho de                het dictum luidt als volgt:
Almeida, J. L. Murray, D. A. O. Edward, H. Ragnemalm en
R. Schintgen, rechters; advocaat-generaal: G. Cosmas; griffier:            Het begrip „bestaande wetgeving” in de zin van artikel 70 van de
L. Hewlett, administrateur, op 7 september 1999 een arrest                 Akte betreffende de toetredingsvoorwaarden voor de Republiek
gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:                                Oostenrijk, de Republiek Finland en het Koninkrijk Zweden en de
                                                                           aanpassing van de Verdragen waarop de Europese Unie is gegrond-
Artikel 13 A, lid 1, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de            vest, omvat ook bepalingen die na de toetreding zijn vastgesteld en
Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de                    die in wezen identiek zijn aan de op dat ogenblik geldende wetgeving
wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappe-           of waarin slechts een in bedoelde wetgeving voorkomende belemmering
lijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme            voor de uitoefening van de communautaire rechten en vrijheden wordt
grondslag, moet aldus worden uitgelegd, dat de sub b respectievelijk       verminderd of opgeheven.
sub g gebruikte uitdrukkingen andere naar behoren erkende inrichtin-
gen van dezelfde aard en andere organisaties die door de betrokken
lidstaat als instellingen van sociale aard worden erkend, de natuurlijke   (1) PB C 370 van 6.12.1997.
personen die een onderneming exploiteren, niet van de vrijstelling
uitsluiten.
(1) PB C 228 van 26.7.1997.
                                                                                ARREST VAN HET HOF
                                                                                (Vijfde kamer)
                      ARREST VAN HET HOF
                                                                                van 7 september 1999
                             (Vijfde kamer)
                                                                           in zaak C-61/98 (verzoek van de Tariefcommissie om
                        van 7 september 1999                               een prejudiciële beslissing): De Haan Beheer BV tegen
                                                                           Inspecteur der Invoerrechten en Accijnzen te Rotter-
in zaak C-355/97 (verzoek van het Oberste Gerichtshof                                                      dam (1)
om een prejudiciële beslissing): Landesgrundverkehrs-
referent der Tiroler Landesregierung tegen Beck Liegen-                    (Douanerechten — Extern douanevervoer — Fraude —
schaftsverwaltungsgesellschaft mbH, Bergdorf Wohnbau                                 Ontstaan en navordering van douaneschuld)
                                GmbH (1)
(Artikel 70 van Toetredingsakte Oostenrijk — Tweede wo-                                               (1999/C 352/04)
ning — Procedure voor aankoop van onroerend goed in Tirol
                 — Begrip „bestaande wetgeving”)
                                                                                (Procestaal: Nederlands)
                           (1999/C 352/03)
                                                                           In zaak C-61/98, betreffende een verzoek aan het Hof krach-
                                                                           tens artikel 177 EG-Verdrag van de Tariefcommissie, in het
                            (Procestaal: Duits)                            aldaar aanhangig geding tussen De Haan Beheer BV en
                                                                           Inspecteur der Invoerrechten en Accijnzen te Rotterdam,
                                                                           om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van het
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru- gemeenschapsrecht met betrekking tot het ontstaan en de
                           dentie van het Hof)                             navordering van een douaneschuld, heeft het Hof (Vijfde
                                                                           kamer), samengesteld als volgt: J.-P. Puissochet, kamerpre-
In zaak C-355/97, betreffende een verzoek aan het Hof                      sident, J. C. Moitinho de Almeida, C. Gulmann, D. A. O. Ed-
krachtens artikel 177 EG-Verdrag van het Oberste Gerichtshof               ward en M. Wathelet (rapporteur), rechters; advocaat-generaal:
(Oostenrijk), in het aldaar aanhangig geding tussen Landes-                F. G. Jacobs; grieffier: L. Hewlett, hoofdadministrateur, op
grundverkehrsreferent der Tiroler Landesregierung en Beck                  7 september 1999 een arrest gewezen waarvan het dictum
Liegenschaftsverwaltungsgesellschaft mbH, Bergdorf Wohn-                   luidt als volgt:
bau GmbH, in vereffening, in aanwezigheid van: K. Hacker,
om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van artikel 70           1) Het gemeenschapsrecht legt de douaneautoriteiten die op de
van de Akte betreffende de toetredingsvoorwaarden voor de                       hoogte zijn van een mogelijke fraude in het kader van de regeling
Republiek Oostenrijk, de Republiek Finland en het Koninkrijk                    extern communautair douanevervoer, geen enkele verplichting op,
Zweden en de aanpassing van de verdragen waarop de                              de aangever ervoor te waarschuwen, dat hij ten gevolge van die
Europese Unie is gegrondvest (PB 1994, C 241, blz. 21, en PB                    fraude douanerechten schuldig kan worden, ook wanneer hij te
1995, L 1, blz. 1), heeft het Hof (Vijfde kamer), samengesteld                  goeder trouw zou hebben gehandeld.


title: Zaak C-180/11: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 15 november 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Törvényszék (voordien: Fővárosi Bíróság) — Hongarije) — Bericap Záródástechnikai Bt./Plastinnova 2000 kft (Richtlijn 2004/48/EG — Voorschriften inzake onderzoek van bewijzen in kader van geding voor nationale rechter waarbij vordering tot nietigverklaring van bescherming van gebruiksmodel is ingesteld — Bevoegdheden van nationale rechter — Verdrag van Parijs — TRIPs-Overeenkomst)

text:
               12.1.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 9/13

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 15 november 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Törvényszék (voordien: Fővárosi Bíróság) — Hongarije) — Bericap Záródástechnikai Bt./Plastinnova 2000 kft
   (Zaak C-180/11) (1)

   (Richtlijn 2004/48/EG - Voorschriften inzake onderzoek van bewijzen in kader van geding voor nationale rechter waarbij vordering tot nietigverklaring van bescherming van gebruiksmodel is ingesteld - Bevoegdheden van nationale rechter - Verdrag van Parijs - TRIPs-Overeenkomst)
   2013/C 9/19
   Procestaal: Hongaars

      Verwijzende rechter

   Fővárosi Törvényszék (voordien: Fővárosi Bíróság)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Bericap Záródástechnikai Bt.

      Verwerende partij: Plastinnova 2000 kft

      in tegenwoordigheid van: Magyar Szabadalmi Hivatal

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Fővárosi Bíróság — Uitlegging van de Overeenkomst inzake de handelsaspecten van de intellectuele eigendom die als bijlage 1 C is gehecht aan de Overeenkomst van de Wereldhandelsorganisatie, van het Verdrag van Parijs van 20 maart 1883 tot bescherming van de industriële eigendom, en van richtlijn 2004/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten (PB L 157, blz. 45) — Voorschriften inzake het onderzoek van bewijzen in het kader van een geding voor de nationale rechter waarbij een vordering tot nietigverklaring van bescherming van een gebruiksmodel is ingesteld — Bevoegdheden van de nationale rechter

      Dictum

   Aangezien de bepalingen van de artikelen 2, lid 1, en 3, lid 2, van richtlijn 2004/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de handhaving van intellectuele-eigendomsrechten, uitgelegd tegen de achtergrond van artikel 2, lid 1, van het Verdrag van Parijs van 20 maart 1883 tot bescherming van de industriële eigendom, laatstelijk herzien te Stockholm op 14 juli 1967 en gewijzigd op 28 september 1979, en artikel 41, leden 1 en 2, van de Overeenkomst inzake de handelsaspecten van de intellectuele eigendom, die als bijlage 1 C is gehecht aan de op 15 april 1994 te Marrakesh ondertekende Overeenkomst van de Wereldhandelsorganisatie en die is goedgekeurd bij besluit 94/800/EG van de Raad van 22 december 1994 betreffende de sluiting, namens de Europese Gemeenschap voor wat betreft de onder haar bevoegdheid vallende aangelegenheden, van de uit de multilaterale handelsbesprekingen in het kader van de Uruguayronde (1986-1994) voortvloeiende overeenkomsten, niet van toepassing zijn op een nietigheidsprocedure als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, kunnen deze bepalingen niet worden geacht zich ertegen te verzetten dat de rechter in een dergelijke gerechtelijke procedure:

               —

               niet gebonden is aan de vorderingen en andere verklaringen van partijen en ambtshalve de overlegging van de noodzakelijk geachte bewijzen kan gelasten;

               —

               niet gebonden is aan een administratieve beslissing die op een vordering tot nietigverklaring is gegeven, noch aan de daarin vastgestelde feiten, en

               —

               bewijzen die reeds in het kader van een eerdere vordering tot nietigverklaring werden overgelegd, niet opnieuw kan onderzoeken.

      (1)  PB C 232 van 6.8.2011.


title: Beschikking van het Hof (Vierde kamer) van 28 april 2004 in zaak C-3/03 P, Matratzen Concord GmbH tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) (Hogere voorziening — Gemeenschapsmerk — Verordening (EG) nr. 40/94 — Overeenstemming tussen twee merken — Gevaar voor verwarring — Aanvraag tot inschrijving van beeldmerk met woord „Matratzen” als gemeenschapsmerk — Ouder woordmerk MATRATZAN)

text:
               30.4.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 118/28

      BESCHIKKING VAN HET HOF

   (Vierde kamer)
   van 28 april 2004
   in zaak C-3/03 P, Matratzen Concord GmbH tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) (1)

   (Hogere voorziening - Gemeenschapsmerk - Verordening (EG) nr. 40/94 - Overeenstemming tussen twee merken - Gevaar voor verwarring - Aanvraag tot inschrijving van beeldmerk met woord „Matratzen” als gemeenschapsmerk - Ouder woordmerk MATRATZAN)
   (2004/C 118/49)
   Procestaal: Duits
   In zaak C-3/03 P, Matratzen Concord GmbH, voorheen Matratzen Concord AG, gevestigd te Keulen (Duitsland), vertegenwoordigd door W.-W. Wodrich, Rechtsanwalt, betreffende hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Vierde kamer) van 23 oktober 2002, Matratzen Concord/BHIM – Hukla Germany (Matratzen) (T-6/01, Jurispr. blz. II-4335), strekkende tot vernietiging van dat arrest, waarin het Gerecht heeft verworpen het beroep tegen de beslissing van de Tweede kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 31 oktober 2000 waarbij de inschrijving van een beeldmerk als gemeenschapsmerk is geweigerd (gevoegde zaken R 728/1999-2 en R 792/1999-2), andere partij bij de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM), (gemachtigden: A. Von Mühlendahl en G. Schneider), heeft het Hof (Vierde kamer), samengesteld als volgt: J.N. Cunha Rodrigues, kamerpresident, F. Macken (rapporteur) en K. Lenaerts, rechters; advocaat-generaal: C. Stix-Hackl; griffier: R. Grass, op 28 april 2004 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Rekwirante wordt in de kosten verwezen.

      (1)  PB C 70 van 22.3.2003.


title: Zaak F-127/05: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 19 juni 2006 — Nanbru/Europees Parlement

text:
               12.8.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/38

         Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 19 juni 2006 — Nanbru/Europees Parlement
   (Zaak F-127/05) (1)

   (2006/C 190/73)

      Procestaal: Frans

   De president van de Eerste kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 60 van 11.3.2006.


title: Zaak C-128/13: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 11 december 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal da Relação de Lisboa — Portugal) — Cruz & Companhia Lda/Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP (IFAP), Caixa Central — Caixa Central de Crédito Agrícola Mútuo, CRL [Prejudiciële verwijzing — Landbouw — Verordening (EEG) nr. 3665/87 — Artikelen 4, lid 1, en 13 — Verordening (EEG) nr. 2220/85 — Artikel 19, lid 1, sub a — Restituties bij uitvoer — Voorschot op de restitutie — Voorwaarden voor de vrijgave van de zekerheid die is gesteld om terugbetaling van het voorschot te verzekeren]

text:
               9.2.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 46/3

         Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 11 december 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal da Relação de Lisboa — Portugal) — Cruz & Companhia Lda/Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP (IFAP), Caixa Central — Caixa Central de Crédito Agrícola Mútuo, CRL
   (Zaak C-128/13) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Landbouw - Verordening (EEG) nr. 3665/87 - Artikelen 4, lid 1, en 13 - Verordening (EEG) nr. 2220/85 - Artikel 19, lid 1, sub a - Restituties bij uitvoer - Voorschot op de restitutie - Voorwaarden voor de vrijgave van de zekerheid die is gesteld om terugbetaling van het voorschot te verzekeren])
   (2015/C 046/04)
   Procestaal: Portugees

      Verwijzende rechter

   Tribunal da Relação de Lisboa

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Cruz & Companhia Lda

      Verwerende partijen: Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP (IFAP), Caixa Central — Caixa Central de Crédito Agrícola Mútuo, CRL

      Dictum

   Artikel 19, lid 1, sub a, van verordening (EEG) nr. 2220/85 van de Commissie van 22 juli 1985 tot vaststelling van gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen inzake de regeling voor het stellen van zekerheden voor landbouwproducten, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 3403/93 van de Commissie van 10 december 1993, moet aldus worden uitgelegd dat de zekerheid die een exporteur heeft gesteld om terugbetaling te waarborgen van het geïnde voorschot op de uitvoerrestitutie niet vervallen mag worden geacht, ook al blijkt dat de exporteur de documenten inzake de aanvaarding van de aangifte ten uitvoer heeft overgelegd en het bewijs heeft geleverd dat de producten het douanegebied van de Europese Unie uiterlijk 60 dagen na die aanvaarding hebben verlaten, en dat die producten in het derde land van invoer zijn ingeklaard, indien niet is voldaan aan de andere voorwaarden voor de toekenning van de restitutie, met name de voorwaarde van de gezonde handelskwaliteit van de uitgevoerde producten zoals gesteld in artikel 13 van verordening (EEG) nr. 3665/87 van de Commissie van 27 november 1987 houdende gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen van het stelsel van restituties bij uitvoer voor landbouwproducten, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1829/94 van de Commissie van 26 juli 1994.

      (1)  PB C 171 van 15.6.2013.