title: Zaak T-261/03: Beroep, op 18 juli 2003 ingesteld door Euro Style '94 S.r.l. tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

text:
C 264/28               NL                         Publicatieblad van de Europese Unie                                           1.11.2003
Middelen en voornaamste argumenten                                            laste en zijn eindverslag, verzoekster iedere mogelijkheid
                                                                              heeft ontnomen om haar recht van verweer doeltreffend
                                                                              uit te oefenen.
Ten laste van verzoekster is een onderzoek door het Europees            (1) Verordening (EG) nr. 1073/1999 van het Europees Parlement en
Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) bevolen en ingesteld. Na               de Raad van 25 mei 1999 betreffende onderzoeken door het
de afsluiting van het onderzoek verschenen in de Europese                   Europees Bureau voor fraudebestrijding (OLAF) (PB L 136 van
pers artikelen waarin naar verzoekster en het tegen haar                    31.5.1999, blz. 1).
ingestelde onderzoek werd verwezen op een wijze die verzoek-            (2) Richtlijn 95/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van
ster kleinerend en beledigend acht. Ook verspreidde het OLAF                24 oktober 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke
met betrekking tot dat onderzoek een perscommuniqué,                        personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens en
en verwees het ernaar in zijn jaarlijkse activiteitenverslag.               betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB L 281 van
Ofschoon verzoekster in de door het OLAF gepubliceerde                      23.11.1995, blz. 31).
stukken niet met name werd genoemd, is verzoekster van                  (3) Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de
                                                                            Raad van 18 december 2000 betreffende de bescherming van
mening dat de gegeven inlichtingen het bijzonder gemakkelijk                natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoons-
maakten om haar identiteit vast te stellen, zodat het duidelijk             gegevens door de communautaire instellingen en organen en
was om wie het ging. Na het afsluiten van het onderzoek vroeg               betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB L 8 van
verzoekster het OLAF ook om kennis te krijgen van het dossier               12.1.2001, blz. 1).
dat het te haren laste had aangelegd, zijn eindverslag en
enige andere inlichting over het resultaat van de tegen
haar uitgebrachte beschuldigingen. Het OLAF weigerde echter
iedere kennisgeving.
Met haar beroep verlangt verzoekster vergoeding voor de                 Beroep, op 18 juli 2003 ingesteld door Euro Style ’94 S.r.l.
morele en gezondheidsschade die zij om bovenstaande redenen             tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt
stelt te hebben geleden. Tot staving van haar beroep voert zij                         (merken, tekeningen en modellen)
aan:
                                                                                (Zaak T-261/03)
—     Schending door het OLAF van artikel 12, lid 3, tweede
      alinea, van verordening nr. 1073/1999 (1), in samenhang                                      (2003/C 264/50)
      met richtlijn 95/46 (2) en verordening nr. 45/2001 (3).
      Verzoekster betoogt, dat uit de samenhang van die
      bepalingen volgt, dat het OLAF bij het opstellen van zijn         (Procestaal: te bepalen overeenkomstig artikel 131, lid 2, van het
      activiteitenverslag verplicht is de informatie op zodanige        Reglement voor de procesvoering — Taal van het verzoekschrift:
      wijze te verstrekken, dat de identiteit van de persoon                                           Engels)
      waarop het onderzoek betrekking heeft, niet rechtstreeks
      of onrechtstreeks wordt onthuld.
                                                                        Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
—     Schending door het OLAF van artikel 8, lid 2, van                 schappen is op 18 juli 2003 beroep ingesteld tegen Bureau
      verordening nr. 1073/1999, in die zin dat het OLAF                voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekenin-
      heeft toegelaten of geduld dat informatie betreffende het         gen en modellen) door Euro Style ’94 S.r.l., te Barletta (Italië),
      onderzoek ten laste van verzoekster naar de pers werd             vertegenwoordigd door G. Pica, advocaat, domicilie gekozen
      gelekt.                                                           hebbende te Luxemburg. Andere partij voor de kamer van
                                                                        beroep: RCN-Companhia de Importaçao e Esportaçao de
                                                                        Texteis, LDA.
—     Schending van artikel 8, leden 2 en 3, van verordening
      nr. 73/1999, dat volgens verzoekster het OLAF verbiedt,
                                                                        Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
      met betrekking tot de door hem ingestelde onderzoeken
      perscommuniqués te verspreiden.
                                                                        —     de beslissing van de tweede kamer van beroep van het
                                                                              Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt
—     Schending door het OLAF van de artikelen 4, leden 1                     (merken, tekeningen en modellen) in zaak R 0067/2001-
      en 2, en 6 van verordening nr. 1073/1999, artikel 4 van                 2 te vernietigen of te herzien;
      besluit 99-50 van de Rekenkamer van 16 december
      1999, en de algemenere verplichting tot eerbiediging van          —     bijgevolg te bepalen dat het merk „GLOVE” eveneens
      het recht op behoorlijk bestuur overeenkomstig artikel 41               wordt ingeschreven voor klasse 25 zoals door Euro
      van het Handvest van de grondrechten van de Europese                    Style ’94 S.r.l. is aangevraagd;
      Unie, aangezien het OLAF, door zijn weigering om
      verzoekster inzage te verlenen in het dossier te haren            —     het Bureau te verwijzen in de kosten.
 ---pagebreak--- 1.11.2003            NL                           Publicatieblad van de Europese Unie                                       C 264/29
Middelen en voornaamste argumenten                                      Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
Aanvrager van het ge-         verzoekster                               —    de beschikking van verweerster van 21 mei 2003,
meenschapsmerk:                                                              bekendgemaakt onder dossiernummer C(2003) 1536
                                                                             def., nietig te verklaren;
Betrokken        gemeen-      beeldmerk „GLOVE” voor waren
schapsmerk:                   en diensten van de klassen 25, 35         —    subsidiair, de door verweerster in artikel 3 van de
                              en 41 — aanvraagnr. 464016                     beschikking vastgestelde geldboete tot een door het
                                                                             Gerecht te bepalen bedrag te verlagen;
Houder van het oppo-          RCN-Companhia de importaçao e
sitiemerk of -teken in de     esportaçao de Texteis, Lda.
                                                                        —    verweerster in alle kosten te verwijzen.
oppositieprocedure:
Oppositiemerk of -te-         Spaans (nr. 1.629.840) en inter-
ken:                          nationaal (nr. 651.424) beeld-
                              merk „GLOIBE” en Portugees                Middelen en voornaamste argumenten
                              (nr. 310.796)        en Spaans
                              (nr. 1.981.850) woordmerk
                              „GLOBE” voor waren van klas-
                              se 25 (kledingstukken, schoeisel          In de bestreden beschikking heeft de Commissie vastgesteld,
                              en riemen)                                dat verzoekster artikel 82, sub a, Eg, heeft geschonden door
                                                                        voor de toegang tot haar telecommunicatienet van haar
Beslissing oppositieafde-     weigering van inschrijving voor           concurrenten en haar eindafnemers onredelijke maandelijkse
ling:                         waren        van     klasse     25        en eenmalige vergoedingen te vragen en daardoor de mededin-
                              (kledingstukken, schoeisel en rie-        ging op de markt voor de toegang tot dat net te verstoren. De
                              men), aanvaarding voor de overi-          aan verzoekster opgelegde geldboete bedraagt 12,6 mil-
                              ge diensten van de klassen 35             joen EUR.
                              en 41
Beslissing kamer van be-      verwerping van het beroep                 Volgens verzoekster heeft de Commissie artikel 82 EG ge-
roep:                                                                   schonden. Zij kan verzoekster geen misbruik verwijten, daar
                                                                        de hoogte van de litigieuze vergoedingen bij gebreke aan
Middelen:                     onjuiste toepassing van artikel 8,        beïnvloeding van de mededinging niet onredelijk is. Anders
                              lid 1, van verordening (EG) nr. 40/       dan de Commissie meent, is voor de vaststelling dat de door
                              94 (geen verwarringsgevaar, geen          verzoekster gevraagde vergoedingen misbruik opleveren, het
                              associatiegevaar en zwakke gelijk-        bewijs van een kloof tussen de kosten en de prijs volgens de
                              soortigheid van de waren).                door haar toegepaste methode ongeschikt en ontoereikend. De
                                                                        analyse door de Commissie van de kosten-prijs-verhouding
                                                                        berust op een onjuiste methode en van verstoring van de
                                                                        mededinging is geen sprake.
                                                                        Verzoekster betoogt voorts dat de Commissie door de vaststel-
                                                                        ling van de bestreden beschikking misbruik van bevoegdheid
Beroep, op 30 juli 2003 ingesteld door Deutsche Telekom                 heeft gemaakt. De Commissie miskent de door het gemeen-
 AG tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen                      schapsrecht aan de Duitse autoriteiten op het gebied van
                                                                        telecommunicatie en posterijen voorbehouden bevoegdheid
                                                                        en wil de regulering van de vergoedingen door deze autoriteiten
                       (Zaak T-271/03)                                  corrigeren. Om dezelfde reden is de beschikking voorts
                                                                        onevenredig. Zij onderwerpt de vergoedingen voor de toegang
                                                                        tot verzoeksters net aan een dubbele regulering en maakt
                       (2003/C 264/51)
                                                                        daarmee inbreuk op de rechtszekerheid die de gemeenschaps-
                                                                        rechtelijke bevoegdheidsverdeling voor vergoedingen in de
                       (Procestaal: Duits)                              telecommunicatiesector dient te scheppen.
                                                                        Tenslotte heeft verweerster, door verzoekster een geldboete
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-               op te leggen, wezenlijke vormvoorschriften geschonden en
schappen is op 30 juli 2003 beroep ingesteld tegen Commissie            artikel 15, lid 2, van verordening nr. 17/62 miskend.
van de Europese Gemeenschappen door Deutsche Telekom
AG, gevestigd te Bonn (Duitsland), vertegenwoordigd door
K. Quack, U. Quack en S. Ohlhoff, advocaten.


title: Zaak T-721/15: Arrest van het Gerecht van 27 april 2017 — BASF/EUIPO — Evonik Industries (DINCH) [„Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Uniewoordmerk DINCH — Absolute weigeringsgronden — Beschrijvend karakter — Geen onderscheidend vermogen — Artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening (EG) nr. 207/2009 — Artikel 52, lid 1, onder a), van verordening nr. 207/2009”]

text:
               19.6.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 195/21

         Arrest van het Gerecht van 27 april 2017 — BASF/EUIPO — Evonik Industries (DINCH)
   (Zaak T-721/15) (1)

   ([„Uniemerk - Nietigheidsprocedure - Uniewoordmerk DINCH - Absolute weigeringsgronden - Beschrijvend karakter - Geen onderscheidend vermogen - Artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening (EG) nr. 207/2009 - Artikel 52, lid 1, onder a), van verordening nr. 207/2009”])
   (2017/C 195/29)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: BASF SE (Ludwigshafen, Duitsland) (vertegenwoordigers: A. Schulz en C. Onken, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: R. Pethke en M. Fischer, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniënte voor het Gerecht: Evonik Industries AG (Essen, Duitsland) (vertegenwoordiger: A. Schabenberger, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 23 september 2015 (zaak R 2080/2014-1) inzake een nietigheidsprocedure tussen Evonik Industries en BASF

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               BASF SE wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 68 van 22.2.2016.


title: Zaak C-207/11: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 19 december 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione tributaria regionale di Milano — Italië) — 3D I srl/Agenzia delle Entrate Ufficio di Cremona (Fiscale bepalingen — Richtlijn 90/434/EEG — Gemeenschappelijke fiscale regeling voor fusies, splitsingen, inbreng van activa en aandelenruil met betrekking tot vennootschappen uit verschillende lidstaten — Artikelen 2, 4 en 9 — Inbreng van activa — Heffing van belasting over meerwaarden die inbrengende vennootschap naar aanleiding van inbreng van activa realiseert — Uitstel van belastingheffing — Voorwaarde dat op balans van inbrengende vennootschap voorlopig van belasting vrijgestelde reserve wordt opgenomen ten bedrage van vastgestelde meerwaarde)

text:
               16.2.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 46/4

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 19 december 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione tributaria regionale di Milano — Italië) — 3D I srl/Agenzia delle Entrate Ufficio di Cremona
   (Zaak C-207/11) (1)

   (Fiscale bepalingen - Richtlijn 90/434/EEG - Gemeenschappelijke fiscale regeling voor fusies, splitsingen, inbreng van activa en aandelenruil met betrekking tot vennootschappen uit verschillende lidstaten - Artikelen 2, 4 en 9 - Inbreng van activa - Heffing van belasting over meerwaarden die inbrengende vennootschap naar aanleiding van inbreng van activa realiseert - Uitstel van belastingheffing - Voorwaarde dat op balans van inbrengende vennootschap voorlopig van belasting vrijgestelde reserve wordt opgenomen ten bedrage van vastgestelde meerwaarde)
   2013/C 46/07
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Commissione tributaria regionale di Milano

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: 3D I srl

      Verwerende partij: Agenzia delle Entrate Ufficio di Cremona

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Commissione tributaria regionale di Milano — Uitlegging van de artikelen 2, 4 en 8, leden 1 en 2, van richtlijn 90/434/EEG van de Raad van 23 juli 1990 betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor fusies, splitsingen, inbreng van activa en aandelenruil met betrekking tot vennootschappen uit verschillende lidstaten (PB L 225, blz. 1) — Inbreng van activa — Nationale regeling die voorziet in belasting van de bij de inbreng van activa gerealiseerde meerwaarde bestaande in het verschil tussen de oorspronkelijke aankoopkosten van de goederen in ruil waarvoor aandelen of effecten zijn ontvangen en de handelswaarde ervan — Vrijstelling wanneer de inbrengende vennootschap op haar fiscale balans een reserve opneemt die overeenstemt met de gerealiseerde meerwaarde

      Dictum

   De artikelen 2, 4 en 9 van richtlijn 90/434/EEG van de Raad van 23 juli 1990 betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor fusies, splitsingen, inbreng van activa en aandelenruil met betrekking tot vennootschappen uit verschillende lidstaten moeten aldus worden uitgelegd dat zij er zich in een situatie als die welke aan de orde is in het hoofdgeding niet tegen verzetten dat een vennootschap die activa inbrengt, belastingen moet betalen over de uit die inbreng voortvloeiende meerwaarde, tenzij zij op haar balans een reserve opneemt die met de bij die inbreng vastgestelde meerwaarde overeenstemt.

      (1)  PB C 211 van 16.7.2011.


title: Zaak F-137/12: Beroep ingesteld op 14 november 2012 — ZZ/Commissie

text:
               26.1.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 26/75

         Beroep ingesteld op 14 november 2012 — ZZ/Commissie
   (Zaak F-137/12)
   2013/C 26/156
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: ZZ (vertegenwoordiger: S. Pappas, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit van EPSO om de verzoekende partij niet op te nemen op de lijst van personen die in het kader van de certificeringsprocedure zijn geslaagd voor de afsluitende examens en verzoek om schadevergoeding

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               het beroep ontvankelijk en gegrond verklaren;

               —

               het bestreden besluit nietig verklaren;

               —

               de Commissie veroordelen tot betaling van een schadevergoeding van 10 000 EUR aan de verzoekende partij;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten.


title: Zaak T-19/05: Beroep, op 20 januari 2005 ingesteld door Boliden AB, Outokumpu Copper Fabrication AB en Outokumpu Copper BCZ SA tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               2.4.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/34

         Beroep, op 20 januari 2005 ingesteld door Boliden AB, Outokumpu Copper Fabrication AB en Outokumpu Copper BCZ SA tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-19/05)
   (2005/C 82/64)
   Procestaal: Engels
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 20 januari 2005 beroep ingesteld tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door Boliden AB, gevestigd te Stockholm (Zweden), Outokumpu Copper Fabrication AB, gevestigd te Västerås (Zweden), en Outokumpu Copper BCZ SA, gevestigd te Luik (België), vertegenwoordigd door C. Wetter en O.Rislund, advocaten.
   Verzoeksters concluderen dat het het Gerecht behage:

               —

               artikel 1, sub a, b en c, van de beschikking van de Commissie van 3 september 2004 (zaak nr. COMP/E-1/38.069 – Koperen leidingbuizen) nietig te verklaren voorzover het betrekking heeft op de perioden van 1 juli 1995 tot en met 27 augustus 1998 en van 10 december 1998 tot en met 7 oktober 1999;

               —

               artikel 2 van de beschikking te wijzigen en de aan verzoeksters opgelegde geldboete te verlagen;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   In de bestreden beschikking stelde de Commissie vast dat verzoeksters samen met andere ondernemingen artikel 81, lid 1, EG hebben geschonden door deel te nemen aan een geheel van overeenkomsten en onderling afgestemde feitelijke gedragingen die bestonden in prijsafspraken en marktverdeling in de sector koperen leidingbuizen.
   Tot staving van hun vordering stellen verzoeksters dat de Commissie bij de toepassing van artikel 81, lid 1, EG in rechte heeft gedwaald toen zij concludeerde dat verzoeksters hebben deelgenomen aan één enkele ononderbroken inbreuk die duurde van 3 juni 1998 tot en met 22 maart 2001. Verzoeksters stellen verder dat zelfs indien hun inbreuk als één enkele en ononderbroken inbreuk moet worden aangemerkt, de Commissie het evenredigheidsbeginsel heeft geschonden door geen rekening te houden met het feit dat zij gedurende een groot deel van die periode in mindere mate hebben deelgenomen aan de inbreuk. Verzoeksters stellen ook dat de Commissie ten onrechte heeft aangenomen dat de regels inzake verjaring niet van toepassing zijn op hun geval, en dat derhalve geen geldboete had mogen worden opgelegd voor de inbreuken die waren beëindigd voor 22 maart 1996, aangezien de Commissie haar onderzoek had aangevat op 22 maart 2001. Ten slotte stellen zij dat de Commissie de mededeling inzake medewerking en de richtsnoeren voor de berekening van geldboeten uit 1998 onjuist op hen heeft toegepast, aangezien de door de Commissie toegestane vermindering van de geldboete geen juiste weergave vormt van verzoeksters' medewerking. In dezelfde context stellen verzoeksters ook schending van het beginsel van gelijke behandeling, nu zij dezelfde vermindering hebben gekregen als een andere deelnemer aan de inbreuk, hoewel zij meer hebben meegewerkt dan die andere onderneming.


title: Zaak F-16/07: Beroep ingesteld op 27 februari 2007 — Dragoman/Commissie

text:
               9.6.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 129/26

         Beroep ingesteld op 27 februari 2007 — Dragoman/Commissie
   (Zaak F-16/07)
   (2007/C 129/44)
   Procestaal: Roemeens
   Partijen

      Verzoekende partij: Adriana Dragoman (Brussel, België) (vertegenwoordiger: G. Dinulescu, advocaat)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               nietig te verklaren het mondelinge besluit van de jury van vergelijkend onderzoek EPSO/AD/34/06 van 28 november 2006 waarbij die jury verzoekster een onvoldoende heeft gegeven voor het eerste mondelinge tolkexamen, waardoor zij, zoals aangegeven in de aankondiging van dit vergelijkend onderzoek, niet de volgende mondelinge tolkexamens en het mondelinge eindexamen heeft kunnen afleggen;

               —

               nietig te verklaren het schriftelijke besluit ter bevestiging van eerder vermeld besluit dat op 12 december 2006 is opgenomen in verzoeksters dossier bij het EPSO;

               —

               het vergelijkend onderzoek speciaal voor verzoekster nogmaals te organiseren, met eerbiediging van alle gemeenschapsrechtelijke bepalingen en de bepalingen van de aankondiging van vergelijkend onderzoek;

               —

               vast te stellen dat artikel 6 van bijlage III bij het Ambtenarenstatuut onwettig is;

               —

               de verwerende partij te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Tot staving van haar beroep voert verzoekster drie middelen aan waarvan het eerste is ontleend aan schending van het gelijkheidsbeginsel en van het beginsel van non-discriminatie. In het eerste onderdeel van dit middel stelt zij dat zij, in strijd met onder meer artikel 27 van het Statuut, is gediscrimineerd op grond van haar nationaliteit. Na het bewijs van haar Belgische nationaliteit te hebben gegeven werd zij immers verzocht, haar Roemeense nationaliteit aan te tonen. In het tweede onderdeel stelt zij dat de jury kandidaten die, zoals zijzelf, niet reeds als tijdelijk functionaris of arbeidscontractant voor de instellingen werkten, heeft gediscrimineerd.
   In het kader van haar tweede middel stelt verzoekster dat de bepalingen van de aankondiging van vergelijkend onderzoek en het beginsel van behoorlijk bestuur zijn geschonden. In de eerste plaats werd zij tijdens het examen verzocht over haar beroepservaring te praten, terwijl geen beroepservaring werd geëist van de kandidaten die, zoals zij, een universitair diploma van conferentietolk hadden. In de tweede plaats heeft de jury het aandeel geslaagden vastgesteld aan de hand van de door de kandidaten gekozen talencombinaties, en dit zonder dat de aankondiging van vergelijkend onderzoek in die mogelijkheid voorzag.
   In het kader van haar derde middel betoogt verzoekster dat de motiveringsplicht is geschonden.


title: Zaken T-168/10 en T-572/10: Arrest van het Gerecht van 19 september 2012 — Commissie/SEMEA en Commune de Millau ( „Arbitragebeding — Subsidieovereenkomst inzake lokale ontwikkelingsmaatregelen, bestaande in uitvoering van werkzaamheden ter voorbereiding en lancering van Europees Centrum voor Plaatselijke Ondernemingen te Millau (Frankrijk) — Terugbetaling van deel van betaalde voorschotten — Ontvankelijkheid van beroep tegen vennootschap naar Frans recht die uit handels- en vennootschappenregister is geschrapt — Toepassing van Frans recht — Bestuursrechtelijke overeenkomst — Terugvordering van het onverschuldigd betaalde — Verjaring — Derdenwerking van arbitragebeding — Overname van schuld — Accessoriumleer — Derdenbeding” )

text:
               27.10.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 331/18

      Arrest van het Gerecht van 19 september 2012 — Commissie/SEMEA en Commune de Millau
      (Zaken T-168/10 en T-572/10) (1)

      (Arbitragebeding - Subsidieovereenkomst inzake lokale ontwikkelingsmaatregelen, bestaande in uitvoering van werkzaamheden ter voorbereiding en lancering van Europees Centrum voor Plaatselijke Ondernemingen te Millau (Frankrijk) - Terugbetaling van deel van betaalde voorschotten - Ontvankelijkheid van beroep tegen vennootschap naar Frans recht die uit handels- en vennootschappenregister is geschrapt - Toepassing van Frans recht - Bestuursrechtelijke overeenkomst - Terugvordering van het onverschuldigd betaalde - Verjaring - Derdenwerking van arbitragebeding - Overname van schuld - Accessoriumleer - Derdenbeding)
      (2012/C 331/29)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: S. Petrova, gemachtigde, en E. Bouttier, advocaat)

         Verwerende partijen: Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron (SEMEA) (Millau, Frankrijk), en Commune de Millau (Frankrijk) (vertegenwoordigers: L. Hincker en F. Bleykasten, advocaten)

         Voorwerp

      Verzoeken om terugbetaling van de hoofdsom van 41 012 EUR die door de Commissie is betaald uit hoofde van de garantie die zij had verleend in het kader van de financiering die aan SEMEA is toegekend, vermeerderd met rente, alsook elke andere som ter vergoeding van de door haar geleden schade

         Dictum

                  1)

                  De zaken T-168/10 en T-572/10 worden gevoegd voor het arrest.

                  2)

                  Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron (SEMEA) en de gemeente Millau (Frankrijk) worden hoofdelijk veroordeeld tot betaling van de hoofdsom van 41 012 EUR aan de Europese Commissie, vermeerderd met vertragingsrente tegen het jaarlijkse wettelijke tarief dat in Frankrijk wordt toegepast, vanaf 27 april 1993 tot aan de datum van volledige betaling van deze som. De rente die op 15 april 2010 alsook op elke jaarlijkse vervaldag vanaf die datum is verschuldigd, wordt gekapitaliseerd opdat deze zelf ook rente draagt.

                  3)

                  Het beroep van de Commissie in de zaken T-168/10 en T-572/10 wordt verworpen voor het overige.

                  4)

                  De reconventionele vordering van SEMEA in zaak T-168/10 en de reconventionele vordering van de gemeente Millau in zaak T-572/10 worden afgewezen.

                  5)

                  In zaak T-168/10 zal SEMEA haar eigen kosten en die van de Commissie dragen.

                  6)

                  In zaak T-572/10 zal de gemeente Millau haar eigen kosten en die van de Commissie dragen.

         (1)  PB C 161 van 19.6.2010.


title: Zaak C-3/10: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale di Rossano (Italië) op 5 januari 2010 — Franco Affatato/Azienda Sanitaria Provinciale di Cosenza, Azienda Sanitaria n. 3 di Rossano

text:
               13.3.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 63/34

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale di Rossano (Italië) op 5 januari 2010 — Franco Affatato/Azienda Sanitaria Provinciale di Cosenza, Azienda Sanitaria n. 3 di Rossano
   (Zaak C-3/10)
   2010/C 63/55
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Tribunale di Rossano

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Franco Affatato

      Verwerende partij: Azienda Sanitaria Provinciale di Cosenza, Azienda Sanitaria n.3 di Rossano

      Prejudiciële vragen

               1)

               Verzet clausule 2, punt 1, van de bij richtlijn 1999/70/EG (1) gevoegde raamovereenkomst zich tegen een nationale bepaling zoals die voor LSU (Lavoratori socialmente utili (achtergestelde personen die met steun van de staat op maatschappelijk nuttige plaatsen te werk worden gesteld)) en voor LPU (Lavoratori di pubblica utilità (achtergestelde personen die met steun van de staat ten behoeve van het algemeen nut te werk worden gesteld)) is neergelegd in artikel 8, lid 1, van decreto legislativo nr. 468/97 en in artikel 4, lid 1, van decreto legislativo nr. 81/00, die, doordat zij uitsluit dat voor de eronder vallende personen een arbeidsverhouding ontstaat, erop neerkomt dat na het verstrijken van de termijn voor uitvoering van richtlijn 1999/70 de regels inzake de arbeidsverhouding niet van toepassing zijn?

               2)

               Mag op grond van clausule 2, punt 2, van de bij richtlijn 1999/70/EG gevoegde raamovereenkomst worden bepaald dat onder decreto legislativo nr. 460/97 respectievelijk nr. 81/00 vallende LSU/LPU-werknemers buiten de werkingssfeer van richtlijn 1999/70/EG vallen?

               3)

               Vallen werknemers als bedoeld in de tweede vraag onder de definitie van clausule 3, punt 1, van de bij richtlijn 1999/70/EG gevoegde raamovereenkomst?

               4)

               Verzetten clausule 5 van de bij richtlijn 1999/70/EG gevoegde raamovereenkomst en het beginsel van gelijke behandeling en non-discriminatie zich tegen een regeling voor werknemers in de schoolsector (zie inzonderheid artikel 4, lid 1, van wet nr. 124/99 en artikel 1, lid 1, sub a, van decreto ministeriale nr. 430/00), op grond waarvan de oorzaak van de eerste overeenkomst voor bepaalde tijd, die de nationale wetgeving algemeen voorschrijft voor iedere arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd, niet hoeft worden te vermeld en de overeenkomsten kunnen worden verlengd ook al is er een permanente en duurzame behoefte aan personeel, en die niet voorziet in een maximale totale duur van de arbeidsovereenkomsten of -verhoudingen voor bepaalde tijd, in het aantal malen dat die overeenkomsten of verhoudingen mogen worden verlengd noch, in de regel, in afstanden tussen de verlengingen, afgezien van de jaarlijkse vervangingen in de zomervakanties, waarin de scholen sluiten althans de schoolactiviteiten nagenoeg stilliggen?

               5)

               Kan de regelgeving voor de schoolsector, zoals beschreven, worden beschouwd als een complex van gelijkwaardige maatregelen ter voorkoming van misbruik?

               6)

               Kunnen decreto legislativo 368/01 en artikel 36 van decreto legislativo nr. 165/01 worden beschouwd als bepalingen ter uitvoering van richtlijn 1999/70 met betrekking tot arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd in de schoolsector, in de zin van artikel 2 van die richtlijn?

               7)

               Moet een subject dat de volgende kenmerken van Poste Italiane SpA heeft:

                           —

                           is eigendom van de Staat;

                           —

                           is onderworpen aan toezicht van de Staat;

                           —

                           het Ministero delle comunicazioni (ministerie van communicatie) kiest de universeledienstverlener en belast zich in het algemeen met alle verificaties en controles met betrekking tot het materiaal en de boekhouding van de betrokken onderneming en legt ook de doelstellingen in verband met de universele dienst vast;

                           —

                           verricht een dienst van openbaar nut die van hoger algemeen belang is;

                           —

                           de begroting van het subject is aan die van de Staat gekoppeld;

                           —

                           de kosten van de verrichte diensten worden vastgelegd door de Staat, die het subject de voor de dekking van de hoofdkosten van de dienst noodzakelijke bedragen ter beschikking stelt,

                           —

                           bij de rechtstreekse toepassing van het gemeenschapsrecht als overheidsorgaan worden beschouwd?

               8)

               In geval van een bevestigend antwoord op de zevende vraag: kan, om de maatregelen ter voorkoming van misbruik te differentiëren, een dergelijke onderneming als sector, respectievelijk het door haar ingezette personeel al een specifieke categorie werknemers in de zin van clausule 5 worden beschouwd?

               9)

               In geval van een bevestigend antwoord op de zevende vraag: verzet clausule 5 van de bij richtlijn 1999/70 gevoegde raamovereenkomst, op zich of in samenhang met clausules 2 en 4 en het beginsel van gelijke behandeling en non-discriminatie, zich tegen een bepaling als artikel 2, lid 1-bis, van decreto legislativo nr. 368/01, op grond waarvan een subject een arbeidsovereenkomst zonder oorzaak in de tijd mag beperken, waardoor het dat subject, in afwijking van de in normale gevallen geldende maatregel ter voorkoming van misbruik (artikel 1 van decreto legislativo) vrijstelt van de verplichting, de voor de beperking in de tijd van de arbeidsovereenkomst bestaande technische, productieve, organisatorische of met de vervanging van werknemers verband houdende redenen op te geven en in geval van betwisting te bewijzen, in aanmerking nemende dat een om objectieve redenen gewenste verlenging van de oorspronkelijke overeenkomst met betrekking tot dezelfde arbeid als waarvoor de overeenkomst voor bepaalde tijd is gesloten, mogelijk is?

               10)

               Vormen decreto legislativo nr. 368/01 en artikel 36, lid 5, van decreto legislativo nr. 165/01 algemene bepalingen ter uitvoering van richtlijn 1999/70 voor personen in overheidsdienst, gelet op de uitzonderingen op die algemene bepalingen zoals volgend uit de antwoorden op de vragen 1 tot en met 9?

               11)

               Staat bij gebreke van strafbepalingen met betrekking tot werknemers van de categorie LSU/LPU en van de schoolsector als hierboven beschreven, richtlijn 1999/70, inzonderheid clausule 5, sub 2-b van de raamovereenkomst, in de weg aan analogische toepassing van een loutere schadevergoedingsregeling, zoals die neergelegd in artikel 36, lid 5, van decreto legislativo nr. 165/01, of bevat clausule 5, punt 2-b, een preferentiebeginsel zodat de overeenkomsten of verhoudingen als voor onbepaalde tijd gesloten moeten worden beschouwd?

               12)

               Staan het gemeenschapsrechtelijk beginsel van gelijke behandeling en non-discriminatie, clausule 4 en clausule 5, punt 1, eraan in de weg dat bij strafmaatregelen in de sector personeel in overheidsdienst een onderscheid wordt gemaakt op basis van de wijze waarop de arbeidsovereenkomst tot stand is gekomen, het subject dat werkgever is of het feit dat het om de schoolsector gaat?

               13)

               Staat clausule 5, na bepaling van de interne maatregelen ter omzetting van richtlijn 1999/70 tegenover de Staat en daarmee gelijk te stellen organen in het kader van het antwoord op de voorgaande vragen, in de weg aan een regeling als die van artikel 36, lid 5, van decreto legislativo nr. 165/01, die de Staat absoluut verbiedt arbeidsverhoudingen om te zetten, zo niet, welke verdere verificaties moeten door de nationale rechter worden verricht om te verzekeren dat het verbod op arbeidsverhoudingen voor onbepaalde tijd in dienst van de overheid niet wordt toegepast?

               14)

               Is richtlijn 1999/70 volledig op Italië van toepassing of is omzetting van de arbeidsverhoudingen van personen in Italiaanse overheidsdienst in strijd met fundamentele beginselen van de interne rechtsorde, zodat clausule 5 gedeeltelijk buiten toepassing dient te blijven daar een met artikel (4, lid 2, van het Verdrag betreffende de Europese Unie) strijdig resultaat wordt bereikt doordat de politieke en constitutionele basisstructuren of essentiële staatsfuncties niet worden geëerbiedigd?

               15)

               Moet op grond van clausule 5 van de raamovereenkomst in bijlage bij richtlijn 1999/70, waar deze voor het geval dat omzetting van arbeidsverhoudingen verboden is, dwingend een maatregel voorschrijft die een daadwerkelijke en gelijkwaardige waarborg voor bescherming van de werknemer biedt […] teneinde misbruik als gevolg van schending van clausule 5 passend te bestraffen en de gevolgen van deze schending van het gemeenschapsrecht op te heffen, als gelijkwaardige situatie naar nationaal recht in aanmerking te worden genomen de arbeidsverhouding voor onbepaalde tijd met de Staat waarop de werknemer recht zou hebben gehad zonder artikel 36, of een arbeidsverhouding voor onbepaalde tijd met een particuliere werkgever, ten overstaan waarvan de arbeidsverhouding dezelfde stabiliteit zou vertonen als in een arbeidsverhouding met de Staat?

               16)

               Moet op grond van clausule 5 van de raamovereenkomst in bijlage bij richtlijn 1999/70, waar deze voor het geval dat omzetting van arbeidsverhoudingen verboden is, dwingend een maatregel voorschrijft die een daadwerkelijke en gelijkwaardige waarborg voor bescherming van de werknemer biedt in verhouding tot de bescherming naar nationaal recht, teneinde misbruiken als gevolg van schending van clausule 5 passend te bestraffen en de gevolgen van deze schending van het gemeenschapsrecht op te heffen, als sanctie rekening worden gehouden met:

                           a)

                           de tijd die noodzakelijk is om nieuw werk te vinden en de omstandigheid dat geen toegang bestaat tot werk dat de in de vijftiende vraag genoemde kenmerken bezit;

                           b)

                           of daarentegen het bedrag van het loon dat zou zijn ontvangen ingeval de arbeidsverhouding voor bepaalde tijd was omgezet in een arbeidsverhouding voor onbepaalde tijd?

      (1)  PB L 175, blz. 43.


title: Arrest van het Hof (Grote kamer) van  10 januari 2006  in zaak C-344/04 (verzoek van de High Court of Justice om een prejudiciële beslissing): The Queen tegen Department for Transport (Luchtvervoer — Verordening (EG) nr. 261/2004 — Artikelen 5, 6 en 7 — Compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten — Geldigheid — Uitlegging van artikel 234 EG)

text:
               11.3.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 60/7

      ARREST VAN HET HOF

   (Grote kamer)
   van 10 januari 2006
   in zaak C-344/04 (verzoek van de High Court of Justice om een prejudiciële beslissing): The Queen tegen Department for Transport (1)

   (Luchtvervoer - Verordening (EG) nr. 261/2004 - Artikelen 5, 6 en 7 - Compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten - Geldigheid - Uitlegging van artikel 234 EG)
   (2006/C 60/14)
   Procestaal: Engels
   In zaak C-344/04, betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 234 EG, ingediend door de High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Verenigd Koninkrijk), bij beslissing van 14 juli 2004, ingekomen bij het Hof op 12 augustus 2004, in de procedure The Queen, op verzoek van International Air Transport Association, European Low Fares Airline Association tegen Department for Transport, heeft het Hof (Grote kamer), samengesteld als volgt: V. Skouris, president, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas, K. Schiemann en J. Malenovský (rapporteur), kamerpresidenten, C. Gulmann, R. Silva de Lapuerta, K. Lenaerts, P. Kūris, E. Juhász, G. Arestis en A. Borg Barthet, rechters; advocaat-generaal: L. A. Geelhoed; griffier: L. Hewlett, hoofdadministrateur, op 10 januari 2006 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Wanneer een rechterlijke instantie waarvan de beslissingen volgens het nationale recht vatbaar zijn voor hoger beroep, meent dat een of meer van de door partijen aangevoerde middelen van ongeldigheid of, in voorkomend geval, een ambtshalve opgeworpen vraag van ongeldigheid, gegrond zijn, dient zij de behandeling te schorsen en bij prejudiciële verwijzing het Hof te verzoeken om beoordeling van de geldigheid.

               2)

               Uit het onderzoek van de gestelde vragen is niets gebleken dat afdoet aan de geldigheid van de artikelen 5, 6 en 7 van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelĳke regels inzake compensatie en bĳstand aan luchtreizigers bĳ instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91.

      (1)  PB C 251 van 9.10.2004.


title: Beroep, op 7 februari 1995 ingesteld door "Atlanta" Handelsgesellschaft Harder & Co. GmbH en Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert & Co. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Zaak T-18/95)

text:
22. 4. 95           IJNt                    Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                               Nr. C 101 /9
        verklaard zonder daarvoor zorg te hebben gedra                Middelen en voornaamste argumenten
        gen.
                                                                       Verzoeker betwist het besluit van de Commissie van 26 april
4 . De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.                 1994 tot afwijzing van zijn verzoek om een beurs op het
                                                                       gebied van onderzoek en technologische ontwikkeling voor
(M PB nr . L 243 van 19 . 9 . 1994, blz. 1 .                           de universiteit van Londen, op grond dat hij zowel de Britse
                                                                       als de Griekse nationaliteit bezit en daarom niet voldoet aan
                                                                       de toekenningsvoorwaarden, volgens welke de aanvrager:
                                                                       a ) onderdaan dient te zijn van een Lid-Staat van de
           BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT                                     Gemeenschap of een daarmee geassocieerde Staat, dan
     VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                                      wel een in de Gemeenschap woonachtige natuurlijke
                     van 24 februari 1995                                   persoon dient te zijn; en
in zaak T-40/95 R: Ph. Guebels tegen Commissie van de
                                                                       b ) onderdaan dient te zijn van een ander land dan dat
                  Europese Gemeenschappen
                                                                            waarin het laboratorium is gevestigd en gedurende meer
                             95/C 101 /23 )                                 dan twee jaar voorafgaand aan de datum van indiening
                                                                            van de aanvraag niet zijn/haar normale activiteit mag
                       (Procestaai: Frans)                                  hebben verricht in dat land .
In zaak T-40/95 R, Ph . Guebels, ambtenaar van de
                                                                       Verzoeker heeft noch de Griekse noch de Britse nationali
Commissie van de Europese Gemeenschappen, wonende te
Aarlen, vertegenwoordigd door J.-N. Louis, Th. Demaseure               teit. Hij is een „ British overseas citizen ", en behoort als
en A. Tornel, advocaten te Brussel, domicilie gekozen                  zodanig tot een specifieke categorie van vreemdelingen, die
hebbende te Luxemburg bij de Fiduciaire Myson Sàrl, Rue                zowel een verblijfsvergunning als een arbeidsvergunning
Glesener 1 , tegen Commissie van de Europese Gemeen                   behoeven om in het Verenigd Koninkrijk te wonen en te
schappen (gemachtigde : A. M. Alves Vieira ), betreffende              werken. „ British overseas citizens " worden in geen enkele
opschorting van de tenuitvoerlegging van het besluit van de            Lid-Staat behandeld als onderdaan van de Europese
                                                                       Unie .
Commissie van 18 januari 1995 waarbij verzoeker tucht
rechtelijk is ontslagen, heeft de president van het Gerecht op
24 februari 1 995 een beschikking gegeven waarvan het                  Verzoeker voldeed derhalve zowel aan het nationaliteits- als
dictum luidt als volgt:                                                aan het mobiliteitscriterium van de „ Algemene voorwaar
                                                                       den voor de toekenning van onderzoeksbeurzen ", aangezien
1 . De tenuitvoerlegging van het besluit van de Commissie              hij een natuurlijk persoon is die niet de nationaliteit bezit
    wordt opgeschort tot op het ogenblik van de beschik               van een Lid-Staat van de Gemeenschap, woonachtig is in
    king waarbij het kort geding wordt beëindigd.                      Griekenland, wenst te migreren naar het Verenigd Konink
                                                                       rijk en nooit enige normale activiteit in het Verenigd
2 . De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.                 Koninkrijk heeft uitgeoefend .
Beroep, op 10 januari 1995 ingesteld door F. Farrugia tegen
       Commissie van de Europese Gemeenschappen
                        ( Zaak T-230/94 )                              Beroep, op 7 februari 1995 ingesteld door „Atlanta"
                                                                       Handelsgesellschaft Harder Sc Co. GmbH en Internationale
                           ( 95/C 101 /24                              Fruchtimport Gesellschaft Weichert & Co. tegen Commis
                                                                                sie van de Europese Gemeenschappen
                      (Procestaai: Engels)                                                    ( Zaak T-18/95 )
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen                                       ( 95/C 101 /25 )
schappen is op 10 januari 1995 beroep ingesteld tegen de
Commissie van de Europese Gemeenschappen door F.                                             (Procestaai: Duits)
Farrugia, vertegenwoordigd door L. Sissilianos, advocaat te
Athene ( Griekenland ), Kanari 4 .
                                                                       Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:                      schappen is op 7 februari 1995 beroep ingesteld tegen de
                                                                       Commissie van de Europese Gemeenschappen door „At
— nietig te verklaren het besluit van de Commissie tot                 lanta " Handelsgesellschaft Harder & Co . GmbH en Inter
    afwijzing van zijn verzoek om een onderzoeksbeurs op               nationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert & Co ., te
    grond dat hij niet aan de voorwaarden zou voldoen;                 Hamburg ( Bondsrepubliek Duitsland ), vertegenwoordigd
                                                                       door E. A. Undritz en G. Schohe, advocaten, domicilie
— hem een vergoeding van 13 900 ecu toe te kennen                      gekozen hebbende te Luxemburg bij M. Baden, advocaat
    wegens geleden schade.                                             aldaar, Rue Marie-Adelaïde 24.
 ---pagebreak--- Nr . C 101 /10           NL                 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  22 . 4 . 95
Verzoeksters concluderen dat het het Gerecht behage:                   Beroep, op 14 februari 1995 ingesteld door SA Cimenteries
                                                                       CBR tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
1 . Nietig te verklaren Verordening ( EG) nr. 2791/94 van                                     ( Zaak T-25/95 )
      de Commissie van 16 november 1994 betreffende de
                                                                                ( 95/C 101/26
       uitzonderlijke toewijzing, als gevolg van de storm
      Debbie, van een extra hoeveelheid bananen boven het
      tariefcontingent dat voor 1994 voor invoer is vastge                                  (Procestaai: Frans)
      steld ( l ), met uitzondering van artikel 1 , lid 1 , daar
      van .                                                            Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen
                                                                       schappen is op 14 februari 1995 beroep ingesteld tegen
2 . Verweerster in de kosten te verwijzen.                             Commissie van de Europese Gemeenschappen door SA
                                                                       Cimenteries CBR, gevestigd te Brussel, vertegenwoordigd
                                                                       door M. Waelbroeck, A. Vandencasteele en D. Waelbroeck,
Middelen en voornaamste argumenten                                     advocaten te Brussel, domicilie gekozen hebbende te
                                                                       Luxemburg ten kantore van E. Arendt, advocaat aldaar,
Verzoeksters, twee Duitse importeurs van bananen, maken                Rue Mathias Hardt 8— 10 .
bezwaar tegen de wijze waarop in Verordening (EG)
nr . 2791 /94 een extra hoeveelheid boven het tariefcontin            Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage :
gent dat voor 1994 voor de invoer van dit produkt is
vastgesteld, is toegewezen.                                            — nietig te verklaren de artikelen 4, 7, 8 , 9 en 10 van de
                                                                           beschikking van de Commissie van 30 november 1994
Deze verordening werd vastgesteld nadat de storm Debbie                    inzake een procedure op grond van artikel 85 van het
op 10 september 1994 in de bananenplantages van de                         EG-Verdrag ( Zaak IV/33.126 en 33.322 — Cement),
communautaire regio's Martinique en Guadeloupe en in de                    voor zover daarin wordt vastgesteld dat verzoekster
ACS-Staten Santa Lucia en Dominica zeer grote schade had                   heeft deelgenomen aan met artikel 85 van het EG
aangericht. Zij moest het gevaar afwenden dat de prijzen in                Verdrag strijdige overeenkomsten of onderling afge
sommige regio's van de Gemeenschap aanzienlijk zouden                      stemde feitelijke gedragingen, en haar uit dien hoofde
stijgen.                                                                   een geldboete wordt opgelegd;
Volgens verzoeksters ontbeert de betrokken regeling voor               — subsidiair, de in de artikelen 9 en 10 van de beschikking
uitzonderlijke toewijzing elke rechtsgrondslag. Weliswaar                  aan verzoekster opgelegde geldboetes in te trekken,
kan artikel 16, lid 3 , van Verordening ( EEG ) nr. 404/93                 althans te verminderen;
houdende een gemeenschappelijke marktordening voor
bananen, als grondslag dienen voor een verhoging van de                — de Commissie in de kosten te verwijzen.
betrokken contingenten, maar daarbij mag niet worden
voorbijgegaan aan de in artikel 19, lid 1 , van deze                   Middelen en voornaamste argumenten
verordening neergelegde regeling voor de verdeling. Ook
artikel 20 van Verordening ( EEG) nr. 404/93 kan niet als              Verzoekster stelt in de eerste plaats schending van wezen
rechtsgrondslag voor de in geding zijnde verordening                   lijke vormvoorschriften:
dienen. Enerzijds is namelijk de wijziging van de verdelings          — de bestreden beschikking is vastgesteld zonder dat
regeling geen uitvoeringsbepaling in de zin van artikel 20, en             verzoekster toegang heeft gehad tot de meeste stukken
anderzijds houdt dit artikel slechts een regeling in voor de               van het dossier van de Commissie en tot de op die
behoeftenraming, waarbij voor de toe te passen procedure                   stukken gebaseerde feitelijke vaststellingen in de mede
wordt verwezen naar artikel 27 van de basisverordening.                     deling van de punten van bezwaar;
Ten slotte betreft artikel 30 van de basisverordening alleen
de overgangsmaatregelen om de aanpassing van de voor                  — de bestreden beschikking is op onjuiste en/of tegenstrij
heen geldende nationale marktordeningen aan de nieuwe                       dige wijze gemotiveerd;
gemeenschappelijke marktordening te vergemakkelijken,
zodat de bestreden verordening niet onder het toepassings             — in de bestreden beschikking wordt tegen verzoekster een~
gebied van deze bepaling kan vallen.                                       groot aantal in diverse talen opgestelde stukken in
                                                                           stelling gebracht, zonder dat die stukken in de medede
Aangezien Verordening ( EEG) nr. 404/93 derhalve niet de                   ling van de punten van bezwaar waren vertaald, zodat
rechtsgrondslag van de in geding zijnde verordening kan                    verzoekster zich pas in het stadium van de beschikking
zijn, moet deze worden gezocht in artikel 43 van het                       op basis van de vertaling van die stukken een oordeel
EG-Verdrag. Daar deze bepaling echter alleen de Raad de                    heeft kunnen vormen over de precieze draagwijdte die de
bevoegdheid tot regelgeving verleent en de verordening die                  Commissie eraan gaf;
het voorwerp van het geding vormt niet als uitvoeringsmaat
regel valt aan te merken, is de verordening vastgesteld in             — de beschikking is eventueel tot stand gekomen zonder
strijd met artikel 43 , alsook de artikelen 145 en 155 van het              dat de voor de vaststelling van een beschikking geldende
EG-Verdrag.                                                                procedures zijn gevolgd, aangezien de Commissie erkent
                                                                            dat zij op een probleem is gestuit dat een tweede
t 1 ) PB nr . L 296 van 17. 11 . 1994, blz. 33 .
                                                                            betekening van de beschikking rechtvaardigde, welk
                                                                           probleem zij evenwel, zonder daarvoor met 'enige
                                                                           verklaring of enig bewijs te komen, situeert in het
                                                                            stadium van de authentisatie van de beschikking.


title: Zaak C-650/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Østre Landsret (Denemarken) op 19 december 2016 — A/S Bevola en Jens W. Trock ApS/Skatteministerium

text:
               27.2.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 63/18

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Østre Landsret (Denemarken) op 19 december 2016 — A/S Bevola en Jens W. Trock ApS/Skatteministerium
   (Zaak C-650/16)
   (2017/C 063/25)
   Procestaal: Deens

      Verwijzende rechter

   Østre Landsret

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: A/S Bevola en Jens W. Trock ApS

      Verwerende partij: Skatteministerium

      Prejudiciële vraag

   Staat artikel 49 VWEU in de weg aan een nationale fiscale regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, op grond waarvan verliezen van nationale filialen in mindering kunnen worden gebracht, terwijl dit niet mogelijk is voor verliezen van filialen in andere lidstaten, ook niet in omstandigheden die vergelijkbaar zijn met die van het arrest van het Hof van Justitie in de zaak Marks & Spencer (C-446/03 (1), punten 55 en 56), tenzij het concern heeft geopteerd voor een internationale gezamenlijke aanslag onder de in het hoofdgeding beschreven voorwaarden?

      (1)  EU:C:2005:763.


title: Zaak C-301/04 P: Hogere voorziening, op 14 juli 2004 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede kamer) van 29 april 2004 in de gevoegde zaken T-236/01, T-239/01, T-244/01–T-246/01, T-251/01 en T-252/01, Tokai e.a. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen, wat zaak T-239/01 betreft

text:
               23.10.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 262/13

         Hogere voorziening, op 14 juli 2004 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede kamer) van 29 april 2004 in de gevoegde zaken T-236/01, T-239/01, T-244/01–T-246/01, T-251/01 en T-252/01, Tokai e.a. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen, wat zaak T-239/01 betreft
   (Zaak C-301/04 P)
   (2004/C 262/25)
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 14 juli 2004 hogere voorziening ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door Walter Mölls, Wouter Wils en Heike Gading als gemachtigden, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede kamer) van 29 april 2004 in de gevoegde zaken T-236/01, T-239/01, T-244/01–T-246/01, T-251/01 en T-252/01, Tokai e.a. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen, wat zaak T–239/01 betreft.
   Rekwirante concludeert dat het het Hof behage:

               1.

               punt 2 van het dictum van het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen van 29 april 2004 in de gevoegde zaken T-236/01, T-239/01, T-244/01–T-246/01, T-251/01 en T-252/01 (1) te vernietigen;

               2.

               SGL Carbon AG te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 29 april 2004 heeft betrekking op beschikking 2002/271/EG van de Commissie in een procedure op grond van artikel 81 van het EG-Verdrag en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (zaak COMP/E-1/36.490 – Grafietelektroden; PB 2002, L 100, blz. 1; hierna: „beschikking”).
   In het arrest is bevestigd dat de zeven verzoeksters, tussen 1992 en 1998 leden van het grafietelektrodenkartel en adressaten van de beschikking, inbreuk hebben gemaakt op artikel 81 van het EG-Verdrag en artikel 53 van de EER-Overeenkomst, en is eveneens de omvang van deze schending bevestigd. Evenwel heeft het Gerecht de opgelegde boetes aanzienlijk verlaagd.
   Het middel betreft de aan de onderneming SGL Carbon AG toegekende vermindering om de in de punten 401 tot en met 412 van het arrest uiteengezette redenen (zaak T-239/01, punt 2 van het dictum). In het bijzonder gaat het over de vaststellingen van het Gerecht aangaande de draagwijdte van het recht van ondernemingen om niet tegen zichzelf te getuigen, welke vaststellingen indirecte gevolgen voor de grenzen van de onderzoeksbevoegdheden van de Commissie hebben.
   In de punten 407 tot en met 409 en 412 van het arrest stelt het Gerecht, in tegenstelling tot de zienswijze van de Commissie in de bestreden beschikking, vast dat de antwoorden van de onderneming SGL in antwoord op het verzoek om inlichtingen krachtens artikel 11, lid 2, van verordening nr. 17 haar het recht verleenden op een vermindering van haar geldboete overeenkomstig de mededeling betreffende het niet opleggen of verminderen van geldboeten in zaken betreffende mededingingsregelingen (PB 1996, C 207, blz. 4; hierna: „mededeling inzake medewerking”). Bovendien verwerpt het Gerecht in dit arrest het argument van de Commissie dat een eventuele vermindering wegens de antwoorden van SGL in ieder geval lager moest zijn dan in geval van een mededeling uit eigen beweging door de onderneming (punt 410 van het arrest).
   De Commissie is van mening dat deze punten van het arrest blijk geven van een onjuiste rechtsopvatting en dat het arrest in dat opzicht in strijd is met de artikelen 15 en 11 van verordening nr. 17, in samenhang met de mededeling inzake medewerking.
   De vraag of bepaalde antwoorden op het verzoek om inlichtingen van de Commissie in beginsel recht kunnen geven op een vermindering
   Volgens vaste rechtspraak dienen de antwoorden op een verzoek om inlichtingen overeenkomstig artikel 11, lid 2, van verordening nr. 17 (thans artikel 18, lid 2, van verordening nr. 1/2003) in beginsel niet te worden beschouwd als een vorm van samenwerking die de toekenning van een vermindering rechtvaardigt. Wanneer ondernemingen geen gevolg geven aan een dergelijk verzoek, kan de Commissie hen immers op basis van artikel 11, lid 5, van verordening nr. 17 (thans artikel 18, lid 3, van verordening nr. 1/2003) bij beschikking dwingen de gevraagde inlichtingen te verstrekken. Niettemin kunnen bepaalde antwoorden aanleiding geven tot een vermindering wegens medewerking aan het onderzoek, namelijk als de vraag niet bij beschikking op grond van artikel 11, lid 5, van verordening nr. 17 had kunnen worden gesteld omdat zij inbreuk zou maken op de rechten van verdediging van de onderneming.
   Het Hof heeft de criteria op grond waarvan in dat verband onderscheid kan worden gemaakt tussen rechtmatige en onrechtmatige vragen gepreciseerd in zijn arrest Orkem (zaak 374/87, Jurispr. 1989, blz. 3283). Volgens deze rechtspraak kan de Commissie zonder beperking de overlegging vorderen van bestaande documenten waarop het onderzoek betrekking heeft. Tevens kan zij de onderneming verplichten om „inlichtingen te verstrekken over feiten waarvan zij eventueel kennis heeft” (arrest Orkem, punt 34). Evenwel „kan de Commissie de onderneming niet verplichten antwoorden te geven, waardoor zij het bestaan van de inbreuk zou moeten erkennen, die de Commissie heeft te bewijzen” (ibidem, punt 35).
   Het Gerecht is in punt 408 van zijn arrest aan dit onderscheid voorbijgegaan. Punt 408 houdt alleen verband met de overlegging van bestaande documenten, welke kon worden verlangd zonder inbreuk te maken op de rechten van verdediging van SGL.
   Hetzelfde geldt voor het andere verzoek om inlichtingen, dat in punt 412 van het arrest is onderzocht. Zodra de Commissie wist dat SGL een andere onderneming van de op handen zijnde verificaties van de Commissie op de hoogte had gesteld, had zij onder meer aan SGL gevraagd aan welke andere ondernemingen zij deze informatie had medegedeeld. SGL heeft een andere onderneming genoemd, maar heeft verzwegen dat zij ook een derde onderneming had gewaarschuwd, zoals de Commissie later vernam. De Commissie heeft met deze vraag enkel om inlichtingen „over feiten” verzocht, zonder haar te verplichten „het bestaan van de inbreuk [te] erkennen”. Om de informatie uit het antwoord van SGL als een verzwarende omstandigheid aan te kunnen merken, wat het Gerecht heeft gedaan, moest de Commissie eerst het bestaan van de inbreuk aantonen.
   De omvang van de vermindering in geval van informatie die in antwoord op een verzoek om inlichtingen is verstrekt
   In zoverre een deel van de medewerking die SGL verleende zou moeten worden aangemerkt als een antwoord op een vraag die in het kader van een dwingend verzoek om inlichtingen, dus een verzoek om inlichtingen bij beschikking, als onrechtmatig moet worden beschouwd, is het Gerecht, in punt 410 van zijn arrest, voorbijgegaan aan het feit dat gelijk welke verlaging enkel naar verhouding van de meerwaarde van de inlichtingen voor het onderzoek van de Commissie wordt toegekend. Die meerwaarde is vergelijkenderwijs hoger wanneer er sprake is van spontane mededeling van informatie, die, omdat zij in een vroeg stadium is medegedeeld, de Commissie meteen al in staat stelt bepaalde ondezoeksmaatregelen achterwege te laten, zoals het opstellen van een – al dan niet dwingend – verzoek om inlichtingen.

      (1)  Nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie.


title: Zaak T-913/16: Beroep ingesteld op 23 december 2016 — Fininvest en Berlusconi/ECB

text:
               27.2.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 63/35

         Beroep ingesteld op 23 december 2016 — Fininvest en Berlusconi/ECB
   (Zaak T-913/16)
   (2017/C 063/47)
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partijen: Finanziaria d’investimento Fininvest SpA (Fininvest) (Rome, Italië) en Silvio Berlusconi (Rome) (vertegenwoordigers: R. Vaccarella, A. Di Porto, M. Carpinelli en A. Saccucci, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Centrale Bank

      Conclusies

               —

               Het besluit van de Europese Centrale Bank van 25 oktober 2016, waarbij deze bank heeft vastgesteld „dat zij zich verzet tegen de verwerving door de Verwervers van een gekwalificeerde deelneming in de over te nemen onderneming”, nietig verklaren.

               —

               de Europese Centrale Bank verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Het beroep is gericht tegen het besluit van de Europese Centrale Bank van 25 oktober 2016 (ECB/SSM/20016-7LVZJ6XRIE7VNZ4UBX81/4) krachtens de artikelen 22 en 23 van richtlijn 2013/36/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende toegang tot het bedrijf van kredietinstellingen en het prudentieel toezicht op kredietinstellingen en beleggingsondernemingen, tot wijziging van richtlijn 2002/87/EG en tot intrekking van de richtlijnen 2006/48/EG en 2006/49/EG (hierna: „CRD IV”) (PB 2013, L 176, blz. 338), de artikelen 1, lid 5, 4, lid 1, onder c), en 15, lid 3, van verordening (EU) nr. 1024/2013 van de Raad van 15 oktober 2013 waarbij aan de Europese Centrale Bank specifieke taken worden opgedragen betreffende het beleid inzake het prudentieel toezicht op kredietinstellingen (PB 2013, L 287, blz. 63; hierna: „GTM-verordening”), artikel 87 van verordening (EU) nr. 468/2014 van de Europese Centrale Bank van 16 april 2014 tot vaststelling van een kader voor samenwerking binnen het Gemeenschappelijk Toezichtsmechanisme tussen de Europese Centrale Bank en nationale bevoegde autoriteiten en met nationale aangewezen autoriteiten (GTM-kaderverordening) (PB 2014, L 141, blz. 1), alsmede de artikelen 19, 22 en 25 van de Italiaanse geconsolideerde wet inzake banken, waarbij de Centrale Bank zich verzet tegen de verwerving door Finanziaria d’Investimento Fininvest S.p.A. van een gekwalificeerde deelneming in een kredietinstelling (over te nemen onderneming).
   Tot staving van hun beroep voeren verzoekers acht middelen aan, opgedeeld in drie groepen.

               1.

               Eerste middel: onjuiste toepassing van de artikelen 22 en 23 van de CRD IV, schending van de artikelen 1, lid 5, 4, lid 1, onder c) en 15 van de GTM-verordening en van de artikelen 86 en 87 van de GTM-kaderverordening, ook met betrekking tot de artikelen 4, lid 1, 5, lid 2, en 13, lid 2, VEU en artikel 127, lid 6, VWEU, alsmede misbruik van bevoegdheid.

               2.

               Tweede middel, subsidiair: indien aan de CRD IV in casu een ruime toepassing wordt gegeven, wordt het verbod van terugwerkende kracht van handelingen van afgeleid recht geschonden.

               3.

               Derde middel: schending van het beginsel van rechtszekerheid en van het beginsel van de kracht van gewijsde die is verworven door de onherroepelijke beslissing nr. 882 van de Consiglio di Stato (raad van state) van 3 maart 2016, waarbij uitspraak is gedaan over gevolgen van de toestemming voor fusie die door de Banca d’Italia is verleend voor de deelneming van Fininvest in de over te nemen onderneming.

                           —

                           Deze eerste groep middelen heeft betrekking op het uitgangspunt zelf van het bestreden besluit, en betwist met name de door ECB gegeven uitlegging van de CRD IV, daar deze juridisch onjuist is en op onrechtmatige wijze de bij de GTM-verordening en de GTM-kaderverordening verleende specifieke bevoegdheden van de ECB uitbreidt, alsmede afbreuk doet aan de kracht van gewijsde die op nationaal niveau reeds is verworven met betrekking tot de deelneming in de over te nemen onderneming door de onherroepelijke uitspraak van de Consiglio di Stato van 3 maart 2016.

               4.

               Vierde middel: schending van artikel 4, lid 3, van de GTM-verordening, van artikel 23, leden 1 en 4, van de CRD IV, alsmede van de algemene beginselen van legaliteit, rechtszekerheid en voorzienbaarheid van overheidsoptreden, met betrekking tot de toepassing door de ECB van nationale omzettingsbepalingen, alsmede schending van de algemene beginselen van legaliteit en rechtszekerheid voor zover de ECB meent dat de Guidelines for the prudential assessment of acquisitions and increases in holdings in the financial sector required by Directive 2007/44/EC, vastgesteld in 2008 door de comités CEBS, CESR en CEIOPS, tegen verzoekers kunnen worden aangevoerd.

               5.

               Vijfde middel, subsidiair: schending van wezenlijke vormvoorschriften, te weten verzuim om onderzoek te verrichten en motiveringsgebrek met betrekking tot het criterium van de „waarschijnlijke invloed van de kandidaat-verwerver op die kredietinstelling” (artikel 23, lid 1, CRD IV).

               6.

               Zesde middel: schending van het algemene evenredigheidsbeginsel omdat het bestreden besluit in wezen het effect heeft van een onteigeningsmaatregel die de gedwongen verkoop van een grote deelneming oplegt, alsmede schending van de artikelen 16 en 17 van het Handvest van de grondrechten van de EU en van de overeenkomstige algemene beginselen van het recht van de Europese Unie, zoals deze kunnen worden afgeleid uit het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens en uit de constitutionele tradities die de lidstaten gemeen hebben.

                           —

                           Deze tweede groep middelen betreft de door de ECB verrichte beoordeling en ziet op, ten eerste, de door de ECB gegeven uiteenzetting van de nationale regeling en, ten tweede, het ontbreken van een concrete beoordeling van de „waarschijnlijke invloed van de kandidaat-verwerver op die kredietinstelling” en op het niet in acht nemen van het evenredigheidsbeginsel op het gebied van prudentieel toezicht.

                     De derde groep middelen betreft daarentegen een reeks ernstige gebreken in de toezichtprocedures en in het definitieve besluit van de ECB.

               7.

               Zevende middel: schending van het recht van verweer dat „volledig gerespecteerd” had moeten worden (art. 22, lid 2, van de GTM-verordening en art. 32, lid 1, van de GTM-kaderverordening) en van het recht op behoorlijk bestuur als vervat in artikel 41 van het Handvest van de grondrechten, voor zover verzoekers pas zeer laat toegang hebben gekregen tot het dossier en geen kennis hebben kunnen nemen van de inhoud van de handeling van de ECB op basis waarvan de toestemmingsprocedure is ingeleid. Verzoekers voeren ook de verkeerde toepassing van artikel 32, leden 1 en 5, van de GTM-kaderverordening aan.

               8.

               Achtste middel: onwettigheid, overeenkomstig artikel 277 VWEU, van artikel 31, lid 3, van de GTM-kaderverordening, wegens schending van de rechten van verweer die zijn gewaarborgd door artikel 41 van het Handvest van de grondrechten en door de overeenkomstige algemene rechtsbeginselen die kunnen worden afgeleid uit de constitutionele tradities die de lidstaten gemeen hebben.


title: Zaak T-187/10: Beroep ingesteld op 23 april 2010 — Emram/BHIM — Guccio Gucci (G)

text:
               3.7.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 179/43

         Beroep ingesteld op 23 april 2010 — Emram/BHIM — Guccio Gucci (G)
   (Zaak T-187/10)
   2010/C 179/76
   Taal van het verzoekschrift: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Maurice Emram (Marseille, Frankrijk) (vertegenwoordiger: M. Benavï, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Guccio Gucci SpA (Firenze, Italië)

      Conclusies

               —

               beslissing R 1281/2008-1 van het BHIM vernietigen;

               —

               de oppositie tegen de aanvraag tot inschrijving van het merk G line (nr. 2 421 402) van de vennootschap Gucci SpA afwijzen;

               —

               bijgevolg het BHIM verwijzen in de kosten;

               —

               en de vennootschap Gucci SpA in de kosten van de procedure voor het BHIM.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoeker

      Betrokken gemeenschapsmerk: beeldmerk „G” voor waren van de klassen 9, 18 en 25 — aanvraagnr. 2 421 402

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: Guccio Gucci SpA

      Oppositiemerk of -teken: communautaire en nationale beeldmerken „G” voor waren van de klassen 9, 18 en 25

      Beslissing van de oppositieafdeling: afwijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: vernietiging van de beslissing van de oppositieafdeling en weigering van de inschrijving van het aangevraagde merk

      Aangevoerde middelen: schending van de artikelen 8 en 75 van verordening nr. 40/94 (thans artikelen 8 en 77 van verordening nr. 207/2009), aangezien de kamer van beroep de relevante wettelijke bepalingen niet correct heeft toegepast en een zeer bondige analyse van de door verzoeker aangevoerde elementen heeft verricht.


title: Zaak T-367/14: Beroep ingesteld op 28 mei 2014 — August Storck/BHIM — Chiquita Brands (Fruitfuls)

text:
               11.8.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 261/33

         Beroep ingesteld op 28 mei 2014 — August Storck/BHIM — Chiquita Brands (Fruitfuls)
   (Zaak T-367/14)
   2014/C 261/57
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: August Storck KG (Berlijn, Duitsland) (vertegenwoordigers: I. Rohr, A.-C. Richter, P. Goldenbaum en T. Melchert, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Chiquita Brands LLC (Charlotte, Verenigde Staten)

      Conclusies

               —

               de beslissing van de vijfde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 27 maart 2014 in zaak R 1580/2013-5 vernietigen;

               —

               verweerder verwijzen in zijn eigen kosten en in die van verzoekster, en, mocht Chiquita Brands LLC in de procedure interveniëren, Chiquita Brands LLC verwijzen in haar eigen kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Ingeschreven gemeenschapsmerk waarvan vervallenverklaring is gevorderd: woordmerk „Fruitfuls” voor waren van klasse 30 — gemeenschapsmerk nr. 5 0 14  519

      Houder van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Partij die vervallenverklaring van het gemeenschapsmerk vordert: Chiquita Brands LLC

      Beslissing van de nietigheidsafdeling: vervallenverklaring van het merk

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 51, lid 1, sub a, van verordening nr. 207/2009


title: Verzoek van de Pretura circondariale di Treviso - Sezione distaccata di Conegliano - van 2 november 1996 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen G. Zaninotto en Ispettorato centrale repressioni frodi - Ufficio di Conegliano (Zaak C-375/96)

text:
8 . 2 . 97               NL                   Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                        Nr . C 40/9
Verzoek van de Pretura circondariale di Caserta van                      2 . Is artikel 1 , lid 3 , vierde streepje , van Verordening ( EG )
14 oktober 1996 om een prejudiciële beslissing in het geding                   nr. 343/94, en artikel 1 , leden 1 , 2 en 3 , van Verordening
        tussen A. Pontillo en de vennootschap Donatab                          ( EG ) nr . 465/94 , zoals gewijzigd bij Verordening ( EG )
                           ( Zaak C-3 72/96 )                                  nr . 610/94 , ongeldig wegens schending van het vertrou
                                                                               wensbeginsel ?
                              ( 97/C 40/ 17 )
De Pretura circondariale di Caserta heeft bij beschikking                3 . Is artikel 1 , lid 3 , vierde streepje , van Verordening ( EG )
van 14 oktober 1996 , ingekomen ter griffie van het Hof van                    nr. 343/94 , en artikel 1 , leden 1 , 2 en 3 , van Verordening
Justitie op 25 november 1996 , in het geding tussen                            ( EG ) nr . 465/94, zoals gewijzigd bij Verordening ( EG )
A. Pontillo en de vennootschap Donatab, het Hof van                            nr. 610/94 , ongeldig wegens schending van artikel 31
Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een                        van Verordening ( EEG ) nr. 822/87 C ), en overschrijding
prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:                             van bevoegdheid, doordat niet aan de wettelijke voor
                                                                               waarde van een correcte vaststelling van de „ opbrengst
                                                                               per hectare " is voldaan ?
1 . Moet, vanuit het oogpunt van het vertrouwensbeginsel
     en de „ ratio " van de contingenteringsregeling, Verorde
     ning ( EEG ) nr . 1738/91 van de Raad (') geldig worden             4 . Is artikel 39, lid 4 , van Verordening ( EEG ) nr . 822/87
     geacht, voor zover daarin een onverwachte en onvoor                      ongeldig wegens schending van het evenredigheidsbe
     ziene verlaging van de prijzen en de bewerkingspremie                     ginsel , voor zover het daarin gaat over de vaststelling
     voor de tabakssoort Burley Italiano wordt doorgevoerd                     van de hoeveelheid die elke producent voor wie de
     in een dermate vergevorderde fase van het tabaksseizoen                   verplichting geldt, moet laten distilleren, in die zin dat
     dat er ook voor de meest voorzichtige en oplettende                       deze bepaling volkomen ongeschikt is ter verwezenlij
     producent geen enkele manoeuvreerruimte overblijft ?                      king van het nagestreefde doel ?
2 . Kan, vanuit het oogpunt van schending van de wezen                  5 . Is artikel 4, lid 2 , vierde streepje, van Verordening ( EEG )
     lijke vormvereisten , een grond tot nietigverklaring zijn                 nr. 441 /88 ongeldig, voor zover deze bepaling verder
     het ontbreken van elke uitdrukkelijke of stilzwijgende                    gaat dan de grenzen die zijn gesteld aan de uitoefening
     motivering voor de bepalingen van de verordening ten                      van een discretionaire bevoegdheid van de administratie
     aanzien van Burleytabak en a fortiori ten aanzien van de                  bij de door de gemeenschappelijke ordening der mark
     andere tabakssoorten, waarvoor nog grotere produktie                     ten voorgeschreven indeling van de Lid-Staten ?
     overschotten waren geconstateerd ?
(') PB nr . L 163 van 26 . 6 . 1991 , blz . 13 .                         6 . Is artikel 1 , lid 1 , van Verordening ( EG ) nr. 3151 /94 ( 6 )
                                                                               ongeldig wegens schending van artikel 39 , lid 1 , van
                                                                               Verordening ( EEG ) nr. 822/87, voor zover niet is
                                                                               voldaan aan het wettelijk vereiste dat de maatregel ertoe
                                                                               dient te strekken het onevenwicht op te heffen tijdens
                                                                               het lopende wijnoogstjaar ?
Verzoek van de Pretura circondariale di Treviso — Sezione
distaccata di Conegliano — van 2 november 1996 om een                    7. Is artikel 1 , lid 1 , van Verordening ( EG ) nr . 3151 /94
prejudiciële beslissing in het geding tussen G. Zaninotto                      ongeldig wegens schending van het beginsel van de
en Ispettorato centrale repressioni frodi — Ufficio di                         evenredigheid van Gemeenschapsacties ?
                                Conegliano
                           ( Zaak C-375/96 )                              ')  PB   nr.  L 44 van 17 . 2 . 1994 , blz . 9 .
                              ( 97/C 40/ 18 )                             2)  PB   nr . L 58 van 2 . 3 . 1994 , blz . 2 .
                                                                          ■') PB   nr . L 77 van 19 . 3 . 1994 , blz . 12 .
De Pretura circondariale di Treviso — Sezione distaccata di               4)  PB   nr . L 45 van 18 . 2 . 1988 , blz . 15 .
                                                                          ■<) PB   nr . L 84 van 27 . 3 . 1987 , blz . 1 .
Conegliano — heeft bij beschikking van 2 november 1996 ,                  h)  PB   nr . L 332 van 22 . 12 . 1994 , blz . 32 .
ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 26 no
vember 1996 , in het geding tussen G. Zaninotto en
Ispettorato centrale repressioni frodi — Ufficio di Cone
gliano, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschap
pen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navol
gende vragen :
                                                                         Verzoek van de Correctionele Rechtbank te Hoei van
 1 . Is artikel 1 , lid 3 , vierde streepje, van Verordening ( EG )      29 oktober 1996 om een prejudiciële beslissing in de
     nr. 343/94 ('), en artikel 1 , lid 1 onder c ), lid 2 , tweede           strafzaak tegen B. Leloup, S. Leloup en Sari Sofrage
     alinea , en lid 3 ( wat gebied 4 betreft ), van Verordening                                     ( Zaak C-376/96 )
      ( EG) nr . 465/94 ( 2 ), zoals gewijzigd bij Verordening
                                                                                ( 97/C 40/ 19 )
      ( EG ) nr . 610/94 ('), wat gebied 4 betreft, ongeldig
     wegens schending van het discriminatieverbod neerge
      legd in artikel 40 , lid 3 , van het EG-Verdrag, alsmede           De Correctionele Rechtbank te Hoei heeft bij beschikking
      schending van artikel 23 van Verordening ( EEG )                   van 29 oktober 1 996 , ingekomen ter griffie van het Hof van
      nr. 441 /88 ( 4 )?                                                 Justitie op 26 november 1996 , in de strafzaak tegen