title: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 27 februari 2002 in zaak C-37/00 (verzoek van de Hoge Raad der Nederlanden om een prejudiciële beslissing): Herbert Weber tegen Universal Ogden Services Ltd ("EEG-Executieverdrag — Artikel 5, sub 1 — Gerecht van plaats van uitvoering van verbintenis uit overeenkomst — Arbeidsovereenkomst — Plaats waar werknemer gewoonlĳk zĳn arbeid verricht — Begrip — Arbeid gedeeltelĳk verricht op een installatie geplaatst boven het aan een verdragsluitende staat toebehorende deel van het continentaal plat en gedeeltelĳk op het grondgebied van een andere verdragsluitende staat")

text:
4.5.2002                NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                         C 109/7
3)    Verstaat dat het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en         1)    Vernietigt de punten 2 en 5 van het dictum van het arrest
      Noord-Ierland, de Commissie van de Europese Gemeenschap-                   van het Gerecht van eerste aanleg van 1 december 1999,
      pen, de Fédération européenne de la santé animale (Fedesa) en              Boehringer/Raad en Commissie (T-125/96 en T-152/96).
      de Stichting Kwaliteitsgarantie Vleeskalverensector (SKV) hun
      eigen kosten zullen dragen.                                          2)    Verwerpt het door Boehringer Ingelheim Vetmedica GmbH en
                                                                                C. H. Boehringer Sohn ingestelde beroep tot nietigverklaring
                                                                                van verordening nr. 1312/96 van de Commissie van 8 juli
(1) PB C 102 van 8.4.2000.
                                                                                1996 tot wijziging van bijlage III bij verordening (EEG)
                                                                                nr. 2377/90 van de Raad houdende een communautaire
                                                                                procedure tot vaststelling van maximumwaarden voor residuen
                                                                                van geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik in levens-
                                                                                middelen van dierlijke oorsprong.
                    ARREST VAN HET HOF                                     3)    Boehringer Ingelheim Vetmedica GmbH en C. H. Boehringer
                                                                                Sohn zullen zowel in de procedure voor het Gerecht voor zaak
                                                                                T-152/96 als in die voor het Hof hun eigen kosten alsmede die
                      van 26 februari 2002
                                                                                van de Commissie van de Europese Gemeenschappen dragen.
in zaak C-32/00 P: Commissie van de Europese Gemeen-                       4)    De Raad zal de kosten dragen die hij in de procedure voor het
schappen tegen Boehringer Ingelheim Vetmedica GmbH                               Gerecht voor zaak T-152/96 heeft gemaakt.
                                 e.a. (1)
                                                                           5)    De Fédération européenne de la santé animale (Fedesa) en de
(„Hogere voorziening — Geneesmiddelen voor diergenees-                           Stichting Kwaliteitsgarantie Vleeskalverensector (SKV) zullen
kundig gebruik — Gedeeltelijke nietigverklaring van veror-                       de kosten dragen die zij in de procedure voor het Gerecht voor
dening (EG) nr. 1312/96, voorzover deze bij het vaststellen                      zaak T-152/96 en in die voor het Hof hebben gemaakt.
van de maximumwaarden voor residuen van clenbuterol-
hydrochloriden ook de voor deze substantie toegestane thera-
peutische indicaties vermeldt — Mogelijkheid voor de Com-                  (1) PB C 102 van 8.4.2000.
missie om bij de vaststelling van de maximumwaarden voor
residuen van geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik
rekening te houden met richtlijn 96/22/EG betreffende het
       verbod op het gebruik van bepaalde substanties”)
                          (2002/C 109/10)
                                                                                ARREST VAN HET HOF
                          (Procestaal: Engels)
                                                                                (Zesde kamer)
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                          dentie van het Hof)
                                                                                van 27 februari 2002
In zaak C-32/00 P, Commissie van de Europese Gemeenschap-                  in zaak C-37/00 (verzoek van de Hoge Raad der Nederlan-
pen (gemachtigde: X. Lewis), betreffende hogere voorziening                den om een prejudiciële beslissing): Herbert Weber tegen
tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de                                 Universal Ogden Services Ltd (1)
Europese Gemeenschappen (Tweede kamer) van 1 december
1999, Boehringer/Raad en Commissie (T-125/96 en T-152/96,                  („EEG-Executieverdrag — Artikel 5, sub 1 — Gerecht van
Jurispr. blz. II-3427), strekkende tot gedeeltelijke vernietiging          plaats van uitvoering van verbintenis uit overeenkomst —
van dit arrest, andere partijen bij de procedure: Boehringer               Arbeidsovereenkomst — Plaats waar werknemer gewoonlijk
Ingelheim Vetmedica GmbH, C. H. Boehringer Sohn, gevestigd                 zijn arbeid verricht — Begrip — Arbeid gedeeltelijk verricht
te Ingelheim am Rhein (Duitsland) (advocaten: D. Waelbroeck                op een installatie geplaatst boven het aan een verdragsluiten-
en D. Fosselard), Raad van de Europese Unie, Fédération                    de staat toebehorende deel van het continentaal plat en
européenne de la Santé animale (Fedesa), gevestigd te Brussel              gedeeltelijk op het grondgebied van een andere verdragslui-
(België) (advocaten: A. Vandencasteele en D. Brinckman),                                               tende staat”)
Stichting Kwaliteistsgarantie Vleeskalverensector (SKV), ge-
vestigd te ’s-Gravenhage (Nederland) (advocaten: G. van der
Wal en L. Parret) en Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië                                        (2002/C 109/11)
en Noord-Ierland, heeft het Hof, samengesteld als volgt:
G. C. Rodrı́guez Iglesias, president, P. Jann, F. Macken en                                       (Procestaal: Nederlands)
N. Colneric, kamerpresidenten, A. La Pergola (rapporteur),
J.-P. Puissochet, M. Wathelet, R. Schintgen en V. Skouris,
rechters; advocaat-generaal: D. Ruiz-Jarabo Colomer; griffier:
R. Grass, op 26 februari 2002 een arrest gewezen waarvan het               In zaak C-37/00, betreffende een verzoek aan het Hof krach-
dictum luidt als volgt:                                                    tens het Protocol van 3 juni 1971 betreffende de uitlegging
 ---pagebreak--- C 109/8                  NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                             4.5.2002
door het Hof van Justitie van het Verdrag van 27 september                      Bij gebreke van andere criteria is deze plaats de plaats waar
1968 betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoer-                  de werknemer het grootste deel van zijn arbeidstijd heeft
legging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, van                    doorgebracht.
de Hoge Raad der Nederlanden, in het aldaar aanhangig geding
tussen Herbert Weber en Universal Ogden Services Ltd, om                        Dit is slechts anders, indien het voorwerp van het betrokken
een prejudiciële beslissing over de uitlegging van artikel 5,                   geschil, gelet op de feitelijke gegevens van het concrete geval,
sub 1, van voormeld Verdrag van 27 september 1968 (PB                           nauwere aanknopingspunten heeft met een andere plaats van
1972, L 299, blz. 32), zoals gewijzigd bij het Verdrag van                      arbeid, in welk geval die plaats relevant is voor de toepassing
9 oktober 1978 inzake de toetreding van het Koninkrijk                          van artikel 5, sub 1, Executieverdrag.
Denemarken, Ierland en het Verenigd Koninkrijk van Groot-                       Kan de nationale rechterlijke instantie aan de hand van de door
Brittannië en Noord-Ierland (PB L 304, blz. 1, en — gewijzigde                  het Hof geformuleerde criteria niet de plaats bepalen waar de
tekst — blz. 77), bij het Verdrag van 25 oktober 1982                           arbeid gewoonlijk wordt verricht, in de zin van artikel 5, sub 1,
betreffende de toetreding van de Helleense Republiek (PB                        Executieverdrag, dan heeft de werknemer de keus om zijn
L 388, blz. 1) en bij het Verdrag van 26 mei 1989 betreffende                   werkgever op te roepen hetzij voor het gerecht van de plaats
de toetreding van het Koninkrijk Spanje en de Portugese                         waar zich de vestiging bevindt die hem in dienst heeft genomen,
Republiek (PB L 285, blz. 1), heeft het Hof (Zesde kamer),                      hetzij voor de gerechten van de verdragsluitende staat op het
samengesteld als volgt: F. Macken, kamerpresident, N. Colneric,                 grondgebied waarvan de werkgever zijn woonplaats heeft.
J.-P. Puissochet, R. Schintgen (rapporteur) en V. Skouris,
rechters; advocaat-generaal: F. G. Jacobs; griffier: R. Grass, op
                                                                          3)    Het op het hoofdgeding toepasselijke nationale recht heeft geen
27 februari 2002 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt
                                                                                invloed op de uitlegging van het begrip plaats waar de
als volgt:
                                                                                werknemer gewoonlijk zijn arbeid verricht in de zin van
                                                                                artikel 5, sub 1, Executieverdrag, dat het voorwerp van de
                                                                                tweede vraag vormt.
                                                                          (1) PB C 122 van 29.4.2000.
1)    Arbeid die een werknemer op vaste of drijvende installaties die
      zich op of boven het aan een verdragsluitende staat toebehorend
      deel van het continentaal plat bevinden, in het kader van de
      exploratie en/of exploitatie van de natuurlijke rijkdommen
      ervan verricht, moet voor de toepassing van artikel 5, sub 1,
      van het Verdrag van 27 september 1968 betreffende de                                     ARREST VAN HET HOF
      rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen
      in burgerlijke en handelszaken, zoals gewijzigd bij het Verdrag
      van 9 oktober 1978 inzake de toetreding van het Koninkrijk                                   (Tweede kamer)
      Denemarken, Ierland en het Verenigd Koninkrijk van Groot-
      Brittannië en Noord-Ierland, bij het Verdrag van 25 oktober                                van 21 februari 2002
      1982 betreffende de toetreding van de Helleense Republiek en
      bij het Verdrag van 26 mei 1989 betreffende de toetreding van
                                                                          in zaak C-65/00: Commissie van de Europese Gemeen-
      het Koninkrijk Spanje en de Portugese Republiek, worden
                                                                                schappen tegen Italiaanse Republiek (1)
      aangemerkt als arbeid verricht op het grondgebied van die staat.
                                                                          („Niet-nakoming — Milieu — Gevaarlijke afvalstoffen —
                                                                                Richtlijnen 75/442/EEG en 91/689/EEG”)
                                                                                (2002/C 109/12)
2)    Artikel 5, sub 1, Executieverdrag moet aldus worden uitgelegd
      dat ingeval de werknemer de uit zijn arbeidsovereenkomst
      voortvloeiende verplichtingen in meerdere verdragsluitende                                  (Procestaal: Italiaans)
      staten vervult, de plaats waar hij gewoonlijk zijn arbeid verricht
      in de zin van deze bepaling, de plaats is waar of van waaruit       (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
      hij, rekening houdend met alle omstandigheden van het concrete                                dentie van het Hof)
      geval, feitelijk het belangrijkste deel van zijn verplichtingen
      jegens zijn werkgever vervult.
                                                                          In zaak C-65/00, Commissie van de Europese Gemeenschap-
                                                                          pen (gemachtigden: L. Ström en G. Bisogni) tegen Italiaanse
      Betreft het een arbeidsovereenkomst ter uitvoering waarvan de       Republiek (gemachtigde: U. Leanza), betreffende een verzoek
      werknemer voor zijn werkgever dezelfde werkzaamheden in meer        om vast te stellen dat de Italiaanse Republiek, door het
      dan één verdragsluitende staat verricht, dan moet in beginsel       mogelijk te maken dat ondernemingen en inrichtingen die
      rekening worden gehouden met de volledige duur van de               handelingen verrichten voor de nuttige toepassing van de
      arbeidsverhouding om de plaats te bepalen waar de betrokkene        gevaarlijke afvalstoffen, bedoeld in richtlijn 91/689/EEG van
      gewoonlijk zijn arbeid verrichtte in de zin van deze bepaling.      de Raad van 12 december 1991 betreffende gevaarlijke


title: Zaak C-249/14 P: Hogere voorziening ingesteld op 22 mei 2014 door Pêra-Grave — Sociedade Agrícola, Unipessoal, L da tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 27 februari 2014 in zaak T-602/11, Pêra-Grave — Sociedade Agrícola, Unipessoal, L da /Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

text:
               13.10.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 361/2

         Hogere voorziening ingesteld op 22 mei 2014 door Pêra-Grave — Sociedade Agrícola, Unipessoal, Lda tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 27 februari 2014 in zaak T-602/11, Pêra-Grave — Sociedade Agrícola, Unipessoal, Lda/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)
   (Zaak C-249/14 P)
   2014/C 361/02
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Pêra-Grave — Sociedade Agrícola, Unipessoal, Ld
      a (vertegenwoordiger: J. de Oliveira Vaz Miranda de Sousa, advocaat)

      Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Fundação Eugénio de Almeida

      Conclusies

               —

               vernietiging van het arrest van het Gerecht van 27 februari 2014 in zaak T-602/11;

               —

               subsidiair, terugverwijzing van de zaak naar het Gerecht voor definitieve afdoening;

               —

               verwijzing van het BHIM als verweerder in de procedure voor het Gerecht in de kosten van de procedure in eerste aanleg en in beroep.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwirante stelt dat het bestreden arrest door gebreken is aangetast doordat het Gerecht artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009 (1) onjuist heeft uitgelegd en toegepast. Rekwirante voert drie middelen aan op basis van de volgende drie argumenten:

               1.

               Het Gerecht heeft het bestaan van daadwerkelijk verwarringsgevaar van de betrokken merken niet naar behoren gestaafd. Het naar behoren gestaafde en objectieve besluit dat daadwerkelijk verwarringsgevaar van twee merken bestaat, kan niet louter neerkomen op de stelling dat gelet op het feit dat de betrokken waren dezelfde zijn, de merken in zeer geringe mate visueel overeenstemmen en in geringe mate fonetisch overeenstemmen (hoewel zij begripsmatig niet overeenstemmen), niet kan worden uitgesloten dat de relevante consument de betrokken waren waarneemt als afkomstig van dezelfde onderneming of van economisch verbonden ondernemingen. „Verwarringsgevaar” betekent niet de loutere mogelijkheid van verwarring, maar de waarschijnlijkheid dat verwarring ontstaat. Verwarringsgevaar kan niet worden vermoed louter op grond dat de twee merken in zekere mate overeenstemmen, ook al zijn de betrokken waren dezelfde.

               2.

               In het bestreden arrest is tevens artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009 onjuist toegepast doordat het Gerecht geen rekening heeft gehouden met de invloed en het belang van het begripsmatige verschil van de tekens bij de globale beoordeling van het verwarringsgevaar van de merken, die in zeer geringe mate visueel overeenstemmen en in geringe mate fonetisch overeenstemmen. Volgens vaste rechtspraak kan de begripsmatige inhoud van het aangevraagde merken de bovenhand halen op de zeer geringe mate van visuele overeenstemming en de geringe mate van fonetische overeenstemming die volgens het Gerecht bestaan tussen het aangevraagde merk en het oudere merk.

               3.

               Ten slotte heeft het Gerecht artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009 onjuist toegepast door het bestaan van verwarringsgevaar van de betrokken tekens te beoordelen zonder rekening te houden met alle factoren die in casu relevant zijn voor de vaststelling van het bestaan van verwarringsgevaar. In concreto is het Gerecht voorbijgegaan aan een uiterst belangrijk gegeven van het feitelijke kader van de procedure: de herkomst, de geschiedenis, de geografische betekenis van het woord dat deel uitmaakt van de betrokken merken, en het symbolische verband met de door deze merken aangeduide waren. Bijgevolg heeft het Gerecht in die mate ook de feitelijke achtergrond van de procedure onjuist opgevat.

      (1)  Verordening (EG) nr. 207/2009 van 26 februari 2009 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 78, blz. 1).


title: Zaak C-508/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Verwaltungsgericht Berlin (Duitsland) op 24 september 2015 — Sidika Ucar/Land Berlin

text:
               18.1.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 16/15

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Verwaltungsgericht Berlin (Duitsland) op 24 september 2015 — Sidika Ucar/Land Berlin
   (Zaak C-508/15)
   (2016/C 016/18)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Verwaltungsgericht Berlin

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Sidika Ucar

      Verwerende partij: Land Berlin

      Prejudiciële vragen

               1)

               Dient artikel 7, eerste alinea, eerste streepje, van besluit nr. 1/80 van de Associatieraad [EEG-Turkije] van 19 september 1980 betreffende de ontwikkeling van de associatie aldus te worden uitgelegd dat aan de feitelijke voorwaarden voor de toepassing van die bepaling ook is voldaan wanneer aan het driejarige rechtmatige verblijf van het gezinslid samen met een tot de legale arbeidsmarkt behorende Turkse werknemer een periode is voorafgegaan waarin de gezinshereniger na de toegestane gezinshereniging in de zin van die bepaling de legale arbeidsmarkt van de betreffende lidstaat had verlaten?

               2)

               Dient artikel 7, eerste alinea, van besluit nr. 1/80 aldus te worden uitgelegd dat de verlenging van een verblijfstitel kan worden aangemerkt als de in die bepaling bedoelde toestemming voor gezinshereniging met een tot de legale arbeidsmarkt behorende Turkse werknemer wanneer het betrokken gezinslid sinds de toegestane gezinshereniging in de zin van die bepaling ononderbroken met de Turkse werknemer heeft samengeleefd, doch laatstgenoemde in de tussentijd de legale arbeidsmarkt van de betreffende lidstaat heeft verlaten en pas op het tijdstip van de verlenging van de verblijfstitel opnieuw tot die arbeidsmarkt behoort?


title: Zaak C-267/03: Verzoek van de Högsta Domstol van 10 april 2003 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Lars Erik Staffan Lindberg en het Openbaar ministerie

text:
C 213/12                NL                       Publicatieblad van de Europese Unie                                          6.9.2003
De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert               te Korfoe op 24 juni 1994, zich ertegen dat op een beroeps-
dat het het Hof behage:                                               voetballer van Russische nationaliteit, die wettig is tewerkge-
                                                                      steld door een Spaanse voetbalclub, zoals die in het hoofdge-
1.    vast te stellen dat de Franse Republiek, door een voor-         ding, een regeling wordt toegepast volgens welke de clubs in
      waarde van wederkerigheid te verbinden aan de afgifte           nationale competities slechts een beperkt aantal spelers mogen
      van een permanente verblijfsvergunning aan de onderda-          opstellen uit derde landen die geen partij zijn bij de Europese
      nen van de andere lidstaten als bedoeld in artikel 1, sub a,    Economische Ruimte?”
      c, f, h, i, j, van decreet nr. 94-221 van 11 maart 1994
      houdende regeling van de voorwaarden voor toegang tot
      en verblijf in Frankrijk van onderdanen van de lidstaten
      van de Europese Gemeenschappen voor wie het vrij
      verkeer van personen geldt, de krachtens artikel 12 EG
      op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;
2.    de Franse Republiek in de kosten te verwijzen.
                                                                      Verzoek van de Högsta Domstol van 10 april 2003 om
                                                                      een prejudiciële beslissing in het geding tussen Lars Erik
Middelen en voornaamste argumenten                                            Staffan Lindberg en het Openbaar ministerie
De Franse regeling inzake de voorwaarden voor afgifte van                                     (Zaak C-267/03)
permanente verblijfsvergunningen aan onderdanen van de
lidstaten en aan hun familieleden verbindt aan het verstrekken
van deze vergunningen een voorwaarde van wederkerigheid,                                      (2003/C 213/21)
te weten dat zij onderdaan zijn van een lidstaat die een
permanente verblijfsvergunning afgeeft aan Franse onderdanen
die hun recht op vrij verkeer hebben uitgeoefend. Een dergelijke
voorwaarde is kennelijk in strijd met artikel 12 EG juncto de
artikelen 17, 18, lid 1, 39 en 43 EG.                                 De Högsta Domstol heeft bij beschikking van 10 april 2003,
                                                                      ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 18 juni 2003,
                                                                      in het geding tussen Lars Erik Staffan Lindberg en het
                                                                      Openbaar ministerie, het Hof van Justitie van de Europese
                                                                      Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over
                                                                      de navolgende vraag: De Högsta Domstol verzoekt om een
                                                                      prejudiciële beslissing over de volgende vragen inzake de
                                                                      uitlegging van richtlijn 83/189/EEG (1) van de Raad (gewijzigd
                                                                      bij richtlijn 88/182/EG (2) en bij richtlijn 94/10/EG ( 3) van het
Verzoek van de Audiencia Nacional, Sala de lo Contencio-              Europees Parlement en de Raad) ter zake van de wetswijzigin-
so-Administrativo, Sección Tercera van 9 mei 2003 om                  gen van de loterijwet die op 1 januari 1997 in werking zijn
een prejudiciële beslissing in het geding tussen Igor                 getreden.
Simutenkov en Ministerio de Educación y Cultura en Real
                  Federación Española de Futbol
                                                                      1.    Kan de invoering in de nationale wetgeving van een
                                                                            verbod van het gebruik van een product een technisch
                          (Zaak C-265/03)                                   voorschrift vormen dat overeenkomstig de richtlijn moet
                                                                            worden meegedeeld?
                          (2003/C 213/20)
                                                                      2.    Kan de invoering in de nationale wetgeving van een
                                                                            verbod van een dienst, dat van invloed is op het gebruik
                                                                            van het product, een technisch voorschrift vormen dat
De Audiencia Nacional, Sala de lo Contencioso-Ad-                           overeenkomstig de richtlijn moet worden meegedeeld?
ministrativo, Sección Tercera, heeft bij beschikking van 9 mei
2003, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 17 juni
                                                                      3.    Kan een herdefinitie in de nationale wetgeving van een
2003, in het geding tussen Igor Simutenkov en Ministerio de
                                                                            dienst, die verband houdt met het ontwerp van een
Educación y Cultura en Real Federación Española de Futbol,
                                                                            product, een technisch voorschrift vormen dat overeen-
het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen ver-
                                                                            komstig de richtlijn moet worden meegedeeld, wanneer
zocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
                                                                            de nieuwe definitie van invloed is op het gebruik van het
                                                                            product?
„Verzet artikel 23 van de Overeenkomst inzake partnerschap
en samenwerking waarbij een partnerschap tot stand wordt              4.    Welk belang moet voor de mededelingsplicht krachtens
gebracht tussen de Europese Gemeenschappen en hun lid-                      de richtlijn worden gehecht aan omstandigheden zoals
staten, enerzijds, en de Russische Federatie, anderzijds, gedaan            een overgang in de nationale wetgeving van een vereiste
 ---pagebreak--- 6.9.2003                 NL                          Publicatieblad van de Europese Unie                                         C 213/13
       van toelating naar een verbod, de hogere of lagere waarde          losgekoppeld in afwachting dat hij door een andere trekker
       van het product of de dienst, de omvang van de markt               naar de buiten het douanegebied van de Gemeenschap ge-
       voor het product of de dienst respectievelijk het effect           vestigde goederenontvanger wordt vervoerd?
       van een nieuwe nationale bepaling op het gebruik, dat
       wil zeggen of het effect neer zou komen op een totaal
       verbod van het gebruik, respectievelijk of het gebruik zou         (1 ) PB L 253 van 11.10.1993, blz. 1.
       worden verboden of beperkt op een van de vele denkbare
       toepassingsgebieden?
( 1) Richtlijn 83/189/EEG van de Raad van 28 maart 1983 betreffende
     een informatieprocedure op het gebied van normen en technische
     voorschriften (PB L 109 van 26.04.1983, blz. 8-12).
( 2) Richtlijn 88/182/EEG van de Raad van 22 maart 1988 tot               Beroep, op 25 juni 2003 ingesteld door Commissie van
     wijziging van Richtlijn 83/189/EEG betreffende een informatie-       de Europese Gemeenschappen tegen Portugese Republiek
     procedure op het gebied van normen en technische voorschriften
     (PB L 81 van 26.03.1988, blz. 75-76).
( 3) Richtlijn 94/10/EG van het Europees Parlement en de Raad van                                   (Zaak C-275/03)
     23 maart 1994 tot tweede substantiële wijziging van Richtlijn 83/
     189/EEG betreffende een informatieprocedure op het gebied van
     normen en technische voorschriften (PB L 100 van 19.04.1994,                                   (2003/C 213/23)
     blz. 30-36).
                                                                          Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                          op 25 juni 2003 beroep ingesteld tegen Portugese Republiek
                                                                          door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-
                                                                          woordigd door A. Caeiros en K. Wiedner als agenten, domicilie
                                                                          gekozen hebbende te Luxemburg.
                                                                          Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
Verzoek van het Bundesfinanzhof van 13 mei 2003 om
een prejudiciële beslissing in het geding tussen Hauptzoll-               —      vast te stellen dat de Portugese Republiek, door richtlijn
amt Neubrandenburg en Jens Christian Siig van de ven-                            89/665/EEG van de Raad van 21 december 1989 houden-
    nootschap „Internationale Transport” Export-Import                           de de coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke
                                                                                bepalingen betreffende de toepassing van de beroepspro-
                                                                                cedures inzake het plaatsen van overheidsopdrachten
                                                                                voor leveringen en voor de uitvoering van werken ( 1), niet
                          (Zaak C-272/03)
                                                                                correct en volledig om te zetten, haar gemeenschapsrech-
                                                                                telijke verplichtingen niet is nagekomen;
                          (2003/C 213/22)                                 —      de Portugese Republiek te verwijzen in de kosten.
                                                                          Middelen en voornaamste argumenten
Het Bundesfinanzhof heeft bij beschikking van 13 mei 2003,
ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 24 juni 2003,
in het geding tussen Hauptzollamt Neubrandenburg en Jens                  Het geldende Portugese recht stelt de toekenning van een
Christian Siig van de vennootschap „Internationale Transport”             schadevergoeding wegens schending van het gemeenschaps-
Export-Import, het Hof van Justitie van de Europese Gemeen-               recht inzake overheidsopdrachten of van de nationale uitvoe-
schappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de                  ringsregels afhankelijk van het bewijs door de gelaedeerden dat
navolgende vraag:                                                         de schadeveroorzakende handelingen van de staat of van
                                                                          de publiekrechtelijke rechtspersonen op onrechtmatige of
                                                                          bedrieglijke wijze door de respectieve organen of ambtsdragers
                                                                          of ambtenaren zijn gepleegd. Het kan bijzonder moeilijk of
Moet artikel 718, lid 3, sub d, juncto artikel 670, sub p, van            zelfs onmogelijk zijn om een dergelijk bewijs te leveren. Dit
verordening (EEG) nr. 2454/93 (1) aldus worden uitgelegd, dat             kan ertoe leiden dat de gelaedeerde niet de gevorderde
een buiten het douanegebied van de Gemeenschap goedgekeur-                schadevergoeding verkrijgt waarop zij recht heeft. Het is
de trekker niet mag worden gebruikt om een oplegger van een               dan ook duidelijk, dat deze aan de gelaedeerden opgelegde
plaats binnen het douanegebied van de Gemeenschap, waar hij               verplichting, die niet door richtlijn 89/665 is voorgeschreven,
geladen wordt, te vervoeren naar een andere plaats binnen het             afbreuk kan doen aan de nuttige werking van artikel 2, lid 1,
douanegebied van de Gemeenschap, waar hij enkel wordt                     sub c, van deze richtlijn.


title: Zaak C-226/08: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Oldenburg op 26 mei 2008 — Stadt Papenburg/Bondsrepubliek Duitsland

text:
               15.8.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 209/24

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Oldenburg op 26 mei 2008 — Stadt Papenburg/Bondsrepubliek Duitsland
   (Zaak C-226/08)
   (2008/C 209/36)
   Procestaal: Duits
   Verwijzende rechter
   Verwaltungsgericht Oldenburg
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Stadt Papenburg

      Verwerende partij: Bondsrepubliek Duitsland
   Prejudiciële vragen

               1)

               Staat artikel 4, lid 2, eerste alinea van richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna (1) een lidstaat toe, zijn instemming aan de door de Commissie opgestelde ontwerplijst van gebieden van communautair belang voor een of meer gebieden te onthouden om andere redenen dan redenen van natuurbescherming?

               2)

               Zo ja: vallen dan onder deze redenen ook belangen van gemeentes en samenwerkingsverbanden van gemeentes, in het bijzonder hun planologische beslissingen, hun planologische voornemens en andere belangen met betrekking tot de ontwikkeling van hun eigen gebied?

               3)

               Bij bevestigende beantwoording van de eerste en de tweede vraag: Verlangen de derde overweging van de considerans van richtlijn 92/43/EEG, artikel 2, lid 3, van die richtlijn of andere bepalingen van gemeenschapsrecht zelfs dat de Commissie en de lidstaten met deze redenen rekening houden bij de verlening van hun instemming en de vaststelling van de lijst van gebieden van communautair belang?

               4)

               Bij bevestigende beantwoording van de derde vraag: Kan — gemeenschapsrechtelijk gezien — een gemeente die door de opneming van een bepaald gebied in de lijst wordt geraakt, na de definitieve vaststelling van de lijst in een procedure voor de rechter aanvoeren dat de lijst in strijd is met het gemeenschapsrecht omdat niet of niet voldoende met haar belangen rekening is gehouden?

               5)

               Moeten doorlopende onderhoudswerkzaamheden in de vaargeul van estuaria, waarvoor reeds voor afloop van de omzettingstermijn van richtlijn 92/43/EEG volgens nationaal recht definitief goedkeuring was verleend, indien zij worden voortgezet na de opneming van het gebied in de lijst van gebieden van communautair belang, worden onderworpen aan een beoordeling als bedoeld in artikel 6, lid 3, respectievelijk 4, van de richtlijn?

      (1)  PB L 206, blz. 7.


title: Zaak T-361/05: Beroep ingesteld op  26 september 2005  — Genette/Commissie

text:
               10.12.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 315/14

         Beroep ingesteld op 26 september 2005 — Genette/Commissie
   (Zaak T-361/05)
   (2005/C 315/26)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij(en): Emmanuel Genette (Gorze, Frankrijk) [vertegenwoordiger(s): M.-A. Lucas, advocaat]

      Verwerende partij(en): Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies van verzoeker(s)/verzoekster(s)

               —

               nietig te verklaren het besluit van het hoofd van de eenheid „Pensioenen” van 25 januari 2005 houdende afwijzing van het door verzoeker op 31 oktober 2004 ingediende verzoek betreffende de overschrijving van zijn in België verkregen pensioenrechten (nr. D/1106/2004);

               —

               nietig te verklaren het besluit van de directeur-generaal van DG ADMIN van 10 juni 2005 houdende afwijzing van de klacht die hij op 22 april 2005 had ingediend tegen het besluit van het hoofd van de eenheid „Pensioenen” van 2 februari 2005 houdende afwijzing van zijn verzoek van 31 oktober 2004;

               —

               verweerster te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Op vraag van verzoeker, ambtenaar van de Commissie, zijn diens in België verkregen pensioenrechten in 2002 overgeschreven naar het stelsel van de Gemeenschap overeenkomstig een Belgische wet van 1991. In 2003 heeft België een nieuwe wet betreffende dergelijke overschrijvingen goedgekeurd. Volgens verzoeker is deze nieuwe wet voor hem veel gunstiger.
   De wet van 1991 voorzag in de mogelijkheid om de aanvraag tot overschrijving in te trekken met het akkoord van de instelling. Daarop heeft verzoeker de Commissie gevraagd, of zij akkoord gaat met de intrekking van de aanvraag die hij onder de regeling van de wet van 1991 had ingediend, zodat hij vervolgens een nieuwe aanvraag onder de regeling van de wet van 2003 zou kunnen indienen. Dit verzoek werd bij het bestreden besluit afgewezen op grond dat de gemeenschapsbepalingen niet voorzien in de mogelijkheid om de aanvraag in te trekken.
   Met zijn beroep komt verzoeker op tegen de afwijzing van zijn verzoek. Hij stelt dat er verschillende kennelijke fouten zijn gemaakt bij de beoordeling van het voorwerp van zijn verzoek, van het definitieve karakter van de besluiten die hij met zijn verzoek op losse schroeven wil zetten, van het bestaan van belangrijke nieuwe feiten en van de termijn voor indiening van het verzoek. Bovendien stelt hij schending van artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut, alsmede van de algemene uitvoeringsbepalingen ervan. Verder stelt verzoeker dat de bestreden besluiten in strijd zijn met zijn grondrecht op doeltreffende bescherming in rechte, alsmede met de in artikel 24 van het Statuut neergelegde verplichting tot het verlenen van bijstand.
   Ten slotte betoogt verzoeker dat de Belgische wet van 1991 in strijd is met het gemeenschapsrecht, inzonderheid met artikel 11, lid 2, van bijlage VIII, en met het gelijkheidsbeginsel.


title: Zaak C-32/04: Beroep, op 29 januari 2004 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek

text:
20.3.2004             NL                         Publicatieblad van de Europese Unie                                          C 71/13
Volgens de Commissie is de op 15 september 1999 overeen-              Beroep, op 29 januari 2004 ingesteld door Commissie van
gekomen overdracht van de afvalinzameling en -verwerking                de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek
door de gemeente Mödling aan AbfallGmbH niet te beschou-
wen als een een „interne overdracht” binnen de administratieve                                 (Zaak C-32/04)
structuur van de gemeente Mödling, omdat de gemeente over
AbfallGmbH geen controle meer uitoefent zoals over haar
                                                                                (2004/C 71/21)
eigen diensten. Er zijn dus diensten overgedragen, waarvoor
een aanbesteding moest worden gehouden.
                                                                      Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
(1) PB L 209, blz. 1.                                                 op 29 januari 2004 beroep ingesteld tegen Franse Republiek
                                                                      door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-
                                                                      woordigd door U. Wölker en F. Simonetti als gemachtigden,
                                                                      domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
                                                                      De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert
                                                                      dat het den Hove behage:
Beroep, op 29 januari 2004 ingesteld door Commissie van               —     vast te stellen dat de Franse Republiek, door niet de
  de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk Spanje                        wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen
                                                                            die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2001/58/EG
                                                                            van de Commissie van 27 juli 2001 tot tweede wijziging
                         (Zaak C-31/04)                                     van richtlijn 91/155/EEG houdende beschrijving en vast-
                                                                            stelling van de wijze van uitvoering van het systeem
                         (2004/C 71/20)                                     voor specifieke informatie inzake gevaarlijke preparaten
                                                                            krachtens artikel 14 van richtlijn 1999/45/EG van het
                                                                            Europees Parlement en de Raad en inzake gevaarlijke
                                                                            stoffen krachtens artikel 27 van richtlijn 67/548/EEG van
                                                                            de Raad (veiligheidsinformatiebladen) (1), althans door
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                  deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de
op 29 januari 2004 beroep ingesteld tegen Koninkrijk Spanje                 krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen
door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-                    niet is nagekomen;
woordigd door K. Banks en F. Castillo de la Torre, leden
van haar juridische dienst, domicilie gekozen hebbende te             —     de Franse Republiek te verwijzen in de kosten.
Luxemburg.
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                      Middelen en voornaamste argumenten
—     vast te stellen dat het Koninkrijk Spanje, door niet de         De termijn voor omzetting van de richtlijn is op 30 juli 2002
      wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen    verstreken.
      die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2001/29/EG
      van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001
                                                                      (1) PB L 212 van 7.8.2001, blz. 24.
      betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van
      het auteursrecht en de naburige rechten in de informatie-
      maatschappij (1), althans door deze bepalingen niet aan
      de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn
      op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;
—     het Koninkrijk Spanje te verwijzen in de kosten.                Beroep, ingesteld op 29 januari 2004 tegen Groothertog-
                                                                      dom Luxemburg door Commissie van de Europese Ge-
                                                                                meenschappen
Middelen en voornaamste argumenten                                                             (Zaak C-33/04)
                                                                                (2004/C 71/22)
De termijn voor omzetting van de richtlijn is op 22 december
2002 verstreken.
                                                                      Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
(1) PB L 167 van 22.6.2001, blz. 10.
                                                                      op 29 januari 2004 tegen het Groothertogdom Luxemburg
                                                                      beroep ingesteld door de Commissie van de Europese Gemeen-
                                                                      schappen, vertegenwoordigd door W. Wils en M. Shotter als
                                                                      gemachtigden, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.


title: Zaak T-36/17: Beroep ingesteld op 23 januari 2017 — Forest Pharma/EUIPO — Ipsen Pharma (COLINEB)

text:
               6.3.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 70/31

         Beroep ingesteld op 23 januari 2017 — Forest Pharma/EUIPO — Ipsen Pharma (COLINEB)
   (Zaak T-36/17)
   (2017/C 070/40)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Forest Pharma BV (Amsterdam, Nederland) (vertegenwoordiger: T. Holman, Solicitor)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Ipsen Pharma SAS (Boulogne Billancourt, Frankrijk)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager: verzoekende partij

      Betrokken merk: Uniewoordmerk „COLINEB” — inschrijvingsaanvraag nr. 13 191 671

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 13 oktober 2016 in zaak R 500/2016-5

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 8, lid 1, onder b) van verordening nr. 207/2009.


title: Zaak C-544/10: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 6 september 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht — Duitsland) — Deutsches Weintor eG/Land Rheinland-Pfalz (Prejudiciële verwijzing — Harmonisatie van wetgevingen — Volksgezondheid — Informatie en consumentenbescherming — Etikettering en presentatie van levensmiddelen — Begrippen „voedings- en gezondheidsclaims” — Verordening (EG) nr. 1924/2006 — Omschrijving van wijn als „licht verteerbaar” — Vermelding van verlaagde zuurgraad — Dranken met alcoholgehalte van meer dan 1,2 volumeprocent — Verbod op gezondheidsclaims — Handvest van grondrechten van Europese Unie — Artikel 15, lid 1 — Vrijheid van beroepsuitoefening — Artikel 16 — Vrijheid van ondernemerschap — Verenigbaarheid)

text:
               27.10.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 331/3

      Arrest van het Hof (Derde kamer) van 6 september 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht — Duitsland) — Deutsches Weintor eG/Land Rheinland-Pfalz
      (Zaak C-544/10) (1)

      (Prejudiciële verwijzing - Harmonisatie van wetgevingen - Volksgezondheid - Informatie en consumentenbescherming - Etikettering en presentatie van levensmiddelen - Begrippen „voedings- en gezondheidsclaims” - Verordening (EG) nr. 1924/2006 - Omschrijving van wijn als „licht verteerbaar” - Vermelding van verlaagde zuurgraad - Dranken met alcoholgehalte van meer dan 1,2 volumeprocent - Verbod op gezondheidsclaims - Handvest van grondrechten van Europese Unie - Artikel 15, lid 1 - Vrijheid van beroepsuitoefening - Artikel 16 - Vrijheid van ondernemerschap - Verenigbaarheid)
      (2012/C 331/04)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Bundesverwaltungsgericht

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Deutsches Weintor eG

         Verwerende partij: Land Rheinland-Pfalz

         Voorwerp

      Verzoek om een prejudiciële beslissing — Bundesverwaltungsgericht — Uitlegging van artikel 6, lid 1, eerste alinea, VEU, junctis artikel 15, lid 1, en artikel 16 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en artikel 4, lid 3, juncto artikel 2, lid 2, punt 5, of van artikel 10, lid 3, van verordening (EG) nr. 1924/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 inzake voedings- en gezondheidsclaims voor levensmiddelen (PB L 404, blz. 9), zoals gewijzigd bij verordening (EU) nr. 116/2010 van de Commissie van 9 februari 2010 (PB L 37, blz. 16) — Omschrijving van wijn als licht verteerbaar, gecombineerd met een verwijzing naar een verlaagde zuurgraad — Verbod van gezondheidsclaims voor dranken met een alcoholgehalte van meer dan 1,2 volumeprocent — Begrip „gezondheidsclaims”

         Dictum

                  1)

                  Artikel 4, lid 3, eerste alinea, van verordening (EG) nr. 1924/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 inzake voedings- en gezondheidsclaims voor levensmiddelen, zoals laatstelijk gewijzigd bij verordening (EU) nr. 116/2010 van de Commissie van 9 februari 2010, moet aldus worden uitgelegd dat de term „gezondheidsclaim” ook geldt voor een omschrijving als „licht verteerbaar” met de vermelding van het verlaagde gehalte aan door een groot aantal consumenten als nadelig ervaren stoffen.

                  2)

                  Het bij verordening nr. 1924/2006, zoals gewijzigd bij verordening nr. 116/2010, aan wijnproducenten of -handelaren zonder uitzondering opgelegde verbod om een claim als aan de orde in het hoofdgeding te gebruiken, ook wanneer deze claim op zich juist is, is verenigbaar met artikel 6, lid 1, eerste alinea, VEU.

         (1)  PB C 72 van 5.3.2011.


title: Verzoek van het Bundesverwaltungsgericht van 8 februari 1996 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Gut Springenheide GmbH en R. Tusky, enerzijds, en Oberkreisdirektor des Kreises Steinfurt - Amt für Lebensmittelüberwachung, anderzijds, interveniënt: Oberbundesanwalt bij het Bundesverwaltungsgericht (Zaak C-210/96)

text:
 Nr . C 247/8             NL                     Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   24 . 8 . 96
 Middelen en voornaamste argumenten                                         Verzoek van het Bundesverwaltungsgericht van 8 februari
                                                                             1996 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Gut
 Ingevolge artikel 189 van het Verdrag zijn richtlijnen                     Springenheide GmbH en R. Tusky, enerzijds, en Oberkreis
 verbindend ten aanzien van het te bereiken resultaat voor                  direktor des Kreises Steinfurt — Amt für Lebensmittelüber
 elke Lid-Staat waarvoor zij bestemd zijn . Volgens vaste                   wachung, anderzijds, interveniënt: Oberbundesanwalt bij
 rechtspraak impliceert deze bepaling, dat de Lid-Staten hun                                 het Bundesverwaltungsgericht
 wetgeving moeten aanpassen aan richtlijnen binnen de                                               (Zaak C-210/96 )
 daarin gestelde termijnen .
                                                                                ( 96/C 247/15 )
 De Italiaanse Republiek heeft niet binnen de gestelde termijn
 de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vastgesteld                Het Bundesverwaltungsgericht ( 3 . Senat) heeft bij beschik
 die nodig zijn om uitvoering te geven aan de in de conclusies              king van 8 februari 1996 , ingekomen ter griffie van het Hof
 van de Commissie genoemde richtlijn, betreffende het                       van Justitie op 20 juni 1996 , in het geding tussen Gut
 beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrouwen                     Springenheide GmbH en R. Tusky, enerzijds, en Oberkreis
 ten aanzien van de arbeidsvoorwaarden, en bepalingen van                   direktor des Kreises Steinfurt — Amt für Lebensmittelüber
 haar nationale wetgeving gehandhaafd die een verbod                        wachung, anderzijds, interveniënt: Oberbundesanwalt bij
 stellen op nachtarbeid door vrouwen, in strijd met artikel 5               het Bundesverwaltungsgericht, het Hof van Justitie van de
 van de richtlijn. Daardoor heeft de Italiaanse Republiek niet              Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële
 voldaan aan de krachtens het Gemeenschapsrecht op haar                     beslissing over de navolgende vragen:
 rustende verplichtingen .
                                                                            1 . Dienen voor de op grond van artikel 10, lid 2, onder e ),
                                                                                van Verordening ( EEG ) nr. 1907/90 ( ] ) vereiste beoor
 f 1 ) PB nr. L 39 van 14 . 2 . 1976 , blz . 40 .
                                                                                deling, of vermeldingen om de verkoop te bevorderen de
                                                                                koper kunnen misleiden, de feitelijke verwachtingen van
                                                                                de relevante consumenten te worden vastgesteld, of ligt
                                                                                aan bovengenoemde regeling een geobjectiveerd, uitslui
                                                                                tend juridisch uit te leggen begrip „ koper" als maatstaf
Beroep, op 19 juni 1996 ingesteld door Commissie van de                          ten grondslag ?
       Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk België                      2 . Indien de feitelijke verwachtingen van de consument
                            ( Zaak C-208/96 )                                    doorslaggevend zijn, rijzen de volgende vragen:
                               ( 96/C 247/14 )                                   a ) Is de opvatting van de gemiddelde consument met
                                                                                onderscheidingsvermogen of die van de oppervlak
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                           kige consument doorslaggevend ?
op 19 juni 1996 beroep tegen het Koninkrijk België ingesteld
door de Commissie van de Europese Gemeenschappen, te                             b ) Kan worden vastgesteld welk percentage consumen
dezen vertegenwoordigd door Hubert van Vliet, lid van de                             ten nodig is om van doorslaggevende verwachtingen
juridische dienst, als gemachtigde, domicilie gekozen heb                           van de consument te kunnen spreken ?
bende te Luxemburg ten kantore van C. Gómez de la Cruz,                     3 . Voor het geval dat een geobjectiveerd, uitsluitend
juridische dienst van de Commissie van de Europese                               juridisch uit te leggen begrip „ koper " de beslissende
Gemeenschappen, Centre Wagner, Kirchberg.                                        maatstaf is, hoe moet dit begrip dan worden gedefi
                                                                                nieerd ?
Verzoekers concluderen dat het den Hove behage :
                                                                            (>) PB nr. L 173 van 6 . 7. 1990, blz. 5 .
 1 . vast te stellen dat het Koninkrijk België, door niet binnen
       de voorgeschreven termijn de wettelijke en bestuurs
       rechtelijke maatregelen te nemen die nodig zijn om
       gevolg te geven aan de bepalingen van Richtlijn 92/
        119/EEG van de Raad van 17 december 1992 tot
                                                                           Verzoek van de Uudenmaan laaninoikeus van 30 mei 1996
       vaststelling van algemene communautaire maatregelen
                                                                            om een prejudiciële beslissing in de zaak Outokumpu Oy
       voor de bestrijding van bepaalde dierziekten en van
       specifieke maatregelen ten aanzien van de vesiculaire                                       ( Zaak C-2 13/96 )
       varkensziekte ( 1 ), niet heeft voldaan aan de krachtens het                                   ( 96/C 247/ 16 )
       Verdrag op hem rustende verplichtingen;
                                                                           De Uudenmaan laaninoikeus heeft bij beschikking van
2 . het Koninkrijk België te veroordelen in de kosten .                    30 mei 1996 , ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie
                                                                           op 25 juni 1996 , in de zaak Outokumpu Oy, het Hof van
De middelen en voornaamste argumenten zijn analoog aan                     Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een
die in zaak C-205/96 ( 2 ); de termijn voor omzetting is op                prejudiciële beslissing over de navolgende vragen :
1 oktober 1993 verstreken .
                                                                           Volgens de Finse nationale wetgeving betreffende de belas
( ] ) PB nr. L 62 van 15 . 3 . 1993 , blz . 69 .                           tingheffing over energie wordt in Finland op aldaar gepro
( 2 ) Zie bladzijde 7 van dit Publikatieblad .                             duceerde elektrische energie elektriciteitsaccijns geheven,
                                                                           waarvan de hoogte wordt bepaald aan de hand van het
                                                                           produktieprocédé van de elektriciteit. Op door middel van


title: Zaak C-446/03: Verzoek van de High Court of Justice, (England & Wales), Chancery Division van 16 juli 2003 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Marks & Spencer Plc en David Halsey (HM Inspector of Taxes)

text:
C 304/18               NL                           Publicatieblad van de Europese Unie                                       13.12.2003
2.    Indien het antwoord op vraag 1 ontkennend luidt: moet                   —    de lidstaat van de moedermaatschappij:
      aan de weigering om het stuk in ontvangst te nemen het
      rechtsgevolg verbonden worden dat de betekening in het
      geheel geen werking heeft?                                                   —     een op zijn grondgebied gevestigde onderne-
                                                                                ming aan vennootschapsbelasting onderwerpt
                                                                                voor haar volledige winst, met inbegrip van de
3.    Indien het antwoord op vraag 1 bevestigend luidt:                                  winst van filialen in andere lidstaten, waarbij
                                                                                uit hoofde van verdragen ter voorkoming van
      a)    Binnen welke termijn en op welke wijze dient de                              dubbele belasting de in een andere lidstaat
            vertaling aan de geadresseerde ter kennis te worden                          geheven belasting kan worden verrekend en de
            gebracht? Gelden voor het toezenden van de verta-                            door filialen geleden verliezen kunnen worden
            ling de eisen die de Verordening stelt aan de                                afgetrokken van de belastbare winst;
            betekening en kennisgeving van stukken of is de
            wijze van toezending vrij?
                                                                                —     geen vennootschapsbelasting heft over niet-
      b)    Is op de mogelijkheid om het verzuim te herstellen                           uitgekeerde winst van dochterondernemingen
            het nationale procesrecht van toepassing?                                    die in andere lidstaten zijn gevestigd;
                                                                                —     vennootschapsbelasting heft over dividenduit-
(1) Verordening (EG) nr. 1348/2000 van de Raad van 29 mei 2000                           keringen aan de moedermaatschappij door in
    inzake de betekening en de kennisgeving in de lidstaten van                          andere lidstaten gevestigde dochteronder-
    gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of in
                                                                                nemingen, maar niet over dividenduitkeringen
    handelszaken. JO L 160 van 30.6.2000, p. 37.
                                                                                aan de moedermaatschappij door in dezelfde
                                                                                staat als deze maatschappij gevestigde doch-
                                                                                terondernemingen;
                                                                                —     de moedermaatschappij toestaat, bronbelasting
                                                                                op dividenden en andere buitenlandse belastin-
                                                                                gen die zijn betaald over de winst op basis
Verzoek van de High Court of Justice, (England & Wales),                                 waarvan in andere lidstaten gevestigde doch-
Chancery Division van 16 juli 2003 om een prejudiciële                                   terondernemingen dividenden hebben uitge-
beslissing in het geding tussen Marks & Spencer Plc en                                   keerd, met de binnenlandse belasting te verre-
            David Halsey (HM Inspector of Taxes)                                         kenen;
                         (Zaak C-446/03)                                      Zo ja, is deze beperking gerechtvaardigd krachtens het
                                                                              gemeenschapsrecht?
                         (2003/C 304/27)
                                                                         2.   (a)  Maakt het voor het antwoord op de eerste vraag
                                                                                verschil, en zo ja, in hoeverre, dat, afhankelijk
                                                                                van de wettelijke regeling van de lidstaat van de
De High Court of Justice, (England & Wales), Chancery                              dochteronderneming, het in bepaalde omstandighe-
Division, heeft bij beschikking van 16 juli 2003, ingekomen                        den mogelijk is of kan zijn om sommige of alle
ter griffie van het Hof van Justitie op 22 oktober 2003, in het                    door de dochteronderneming geleden verliezen te
geding tussen Marks & Spencer Plc en David Halsey (HM                              verrekenen met belastbare winsten in die staat?
Inspector of Taxes), het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over                   (b) Zo ja, is het dan van belang dat:
de navolgende vraag:
1.    Is er sprake van een beperking in de zin van artikel 43                      —     een in een andere lidstaat gevestigde dochteron-
      EG juncto artikel 48 EG, wanneer:                                                  derneming thans haar bedrijf heeft gestaakt en,
                                                                                ofschoon in die staat de mogelijkheid tot
                                                                                verliesverrekening onder bepaalde voorwaar-
      —     voorschriften van een lidstaat, zoals de voorschriften                       den bestaat, niet is aangetoond dat die verre-
            van het Verenigd Koninkrijk inzake groepsaftrek,                             kening heeft plaatsgevonden;
            eraan in de weg staan dat een in het Verenigd
            Koninkrijk belastingplichtige moedermaatschappij
            verliezen die in andere lidstaten zijn geleden door                    —     een in een andere lidstaat gevestigde dochteron-
            aldaar belastingplichtige dochterondernemingen, in                           derneming aan een derde is verkocht en, of-
            aftrek brengt op de in het Verenigd Koninkrijk                               schoon volgens de wettelijke regeling van die
            belastbare winst, terwijl een dergelijke verrekening                         staat de verliezen onder bepaalde omstandighe-
            wel mogelijk zou zijn ingeval de verliezen waren                             den mogen worden verrekend door een derde
            geleden door in de staat van de moedermaatschappij                           koper, het niet zeker is of zij in de betrokken
            gevestigde dochterondernemingen;                                             omstandigheden aldus zijn aangewend;
 ---pagebreak--- 13.12.2003             NL                         Publicatieblad van de Europese Unie                                            C 304/19
           —     de voorschriften op grond waarvan de lidstaat         2)     Schending van het EGA-Verdrag:
                 van de moedermaatschappij rekening houdt
                 met de verliezen van in het Verenigd Koninkrijk
                 gevestigde ondernemingen, van toepassing zijn         —     Artikel 42 EGA: door de procedure toe te passen waarin
                 ongeacht of de verliezen ook in een andere                  de bestreden verordening voorziet, wijzigt de Commissie
                 lidstaat worden verrekend?                                  de facto de door deze bepaling van het EGA-Verdrag
                                                                             voorgeschreven termijn van drie maanden, welke alleen
     (c)   Zou het enig verschil uitmaken indien werd aange-                 de Raad kon wijzigen.
           toond dat verliesverrekening heeft plaatsgevonden
           in de lidstaat waar de dochteronderneming is ge-
           vestigd, en zo ja, zou het relevant zijn dat nadien         —     Artikel 43 EGA: door de bestreden verordening vast te
           aftrek is verkregen door een andere groep onderne-                stellen heeft de Commissie de bevoegdheden overschre-
           mingen, waaraan de dochteronderneming is ver-                     den die deze bepaling haar toekent. Zij heeft immers,
           kocht?                                                            middels een rechtsinstrument met algemene strekking dat
                                                                             verbindend is in al zijn onderdelen en rechtstreeks
                                                                             toepasselijk is in elke lidstaat, een werkelijke gedetailleerde
                                                                             onderzoeksprocedure voor investeringsprojecten uitge-
                                                                             werkt, die een nagenoeg schorsende werking heeft.
                                                                       —     Artikel 44 EGA: overeenkomstig de bestreden verorde-
Beroep, op 29 oktober 2003 (fax 24.10.2003) ingesteld                        ning is de bekendmaking van de aan de Commissie
door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen                          meegedeelde investeringsprojecten verplicht en automa-
                        Franse Republiek                                     tisch, terwijl dit volgens deze verdragsbepaling slechts
                                                                             facultatief is. Voorts preciseert de bestreden verordening
                                                                             niet dat deze bekendmaking slechts kan plaatsvinden
                         (Zaak C-455/03)                                     nadat de betrokken lidstaten, personen en ondernemin-
                                                                             gen hiermee hebben ingestemd.
                         (2003/C 304/28)
                                                                       —     Artikel 194, lid 1, eerste alinea, EGA: de Commissie heeft
                                                                             de geheimhoudingsplicht van artikel 194, lid 1, eerste
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                   alinea, EGA geschonden door aan derden inzage te
op 29 oktober 2003 (fax 24.10.2003) beroep ingesteld tegen                   verlenen in de door de betrokken personen en onderne-
Commissie van de Europese Gemeenschappen door Franse                         mingen aangemelde investeringsprojecten, hoewel deze
Republiek, vertegenwoordigd door F. Alabrune, G. de Bergues                  projecten vertrouwelijke informatie bevat die met name
en Ch. Lemaire als gemachtigden, domicilie gekozen hebbende                  onder het zakengeheim van de betrokken personen en
te Luxemburg.                                                                ondernemingen valt.
De Franse Republiek concludeert dat het den Hove behage:
                                                                       3)     Schending van het rechtszekerheidsbeginsel: overeen-
—    nietig te verklaren verordening (Euratom) nr. 1352/2003           komstig de bestreden verordening wordt de betrokken perso-
     van de Commissie van 25 juli 2003 tot wijziging van               nen of ondernemingen „aanbevolen” hun investeringsproject
     verordening (EG) nr. 1209/2000 tot vaststelling van de            niet uit te voeren, voordat de Commissie haar aanbeveling
     procedures voor het doen van de mededelingen die                  inzake het project heeft gedaan of het wordt geacht met
     zijn voorgeschreven in artikel 41 van het Verdrag tot             de doelstellingen en bepalingen van het EGA-Verdrag in
     oprichting van de Europese Gemeenschap voor Atoom-                overeenstemming te zijn. Daarnaast schendt de Commissie het
     energie (1);                                                      vereiste van rechtszekerheid door te bepalen dat de Commissie
                                                                       bij inleiding van een gedetailleerde onderzoeksprocedure er
—    de Commissie in de kosten te verwijzen.                           „zoveel mogelijk” naar streeft binnen zes maanden een aanbe-
                                                                       veling vast te stellen. De betrokken personen of ondernemin-
                                                                       gen weten dus niet binnen welke termijn de Commissie bij
                                                                       inleiding van een gedetailleerde onderzoeksprocedure haar
                                                                       aanbeveling zal doen.
Middelen en voornaamste argumenten
1)    Onbevoegdheid van de Commissie om de bestreden
verordening vast te stellen: noch artikelen 41 tot en met 44           (1) PB L 192 van 31.7.2003, blz. 15.
EGA, noch verordening (Euratom) nr. 2587/1999 van de
Raad, waar de Commissie in de preambule van de bestreden
verordening naar verwijst, kunnen als rechtsgrond dienen voor
de vaststelling van deze verordening door de Commissie.


title: Zaak C-462/02: Verzoek van het Bundesfinanzhof van 6 november 2002 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Finanzamt Herne-West en Savvas Akritidis

text:
C 70/2               NL                           Publicatieblad van de Europese Unie                                           22.3.2003
Baden-Württemberg, het Hof van Justitie van de Europese                2.     Kan een organisator zich op de belastingvrijstelling uit
Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over                   hoofde van artikel 13, B, sub f, van richtlijn 77/388/EEG
de navolgende vragen:                                                         beroepen?
1.   Staan de artikelen 49 en 50 EG-Verdrag eraan in de weg
                                                                       (1 ) PB L 145 van 13.06.1977, blz. 1.
     dat een lidstaat die zijn ziektekostenverzekeringsstelsel
     volgens het beginsel van verstrekkingen in natura heeft
     ingericht en de ambulante geneeskundige zorg laat ver-
     strekken door erkende artsen, een vergoeding van de
     kosten bij een beroep op niet-erkende artsen — ook bij
     een behandeling in een andere lidstaat — alleen toestaat
     wanneer een volgens de algemeen erkende stand van de
     geneeskunde passende behandeling binnen het stelsel van
     verstrekkingen in natura niet mogelijk is?                        Verzoek van Verwaltungsgericht Stuttgart van 19 decem-
                                                                       ber 2002 om een prejudiciële beslissing in het geding
2.   Indien dit als een ontoelaatbare belemmering van het                   tussen Inan Cetinkaya en Land Baden-Württemberg
     vrij verrichten van diensten wordt beschouwd, staan
     genoemde bepalingen van het EG-Verdrag dan toe dat                                          (Zaak C-467/02)
     het Duitse recht — behalve in noodgevallen — een
     vergoeding van de kosten van elders verkregen medische
     prestaties afhankelijk maakt van het feit dat vooraf een                                     (2003/C 70/05)
     beslissing van het ziekenfonds over de gerechtvaardigd-
     heid van de niet-contractuele behandeling werd ver-
     kregen?
                                                                       Het Verwaltungsgericht Stuttgart heeft bij beschikking van
                                                                       19 december 2002, ingekomen ter griffie van het Hof van
                                                                       Justitie op 27 december 2002, in het geding tussen Inan
                                                                       Cetinkaya en Land Baden-Württemberg, het Hof van Justitie
                                                                       van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudicië-
                                                                       le beslissing over de navolgende vragen:
                                                                       1.     Valt het in de Bondsrepubliek geboren kind van een tot de
                                                                              legale arbeidsmarkt behorende Turkse werknemer onder
Verzoek van het Bundesfinanzhof van 6 november 2002                           de werkingssfeer van artikel 7, eerste zin, ARB 1/80, wan-
om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Finanz-                   neer zijn verblijf sinds zijn geboorte — in elk geval tot
            amt Herne-West en Savvas Akritidis                                het bereiken van de meerderjarigheid — (vooralsnog)
                                                                              slechts wordt toegestaan om de eenheid van het gezin in
                                                                              stand te houden, of, ingeval van een vrijstelling van
                       (Zaak C-462/02)                                        vergunning, om deze reden niet wordt beëindigd?
                                                                       2.     Kan het in artikel 7, eerste zin, tweede streepje, ARB 1/80
                        (2003/C 70/04)                                        bedoelde recht van gezinsleden op vrije toegang tot de
                                                                              arbeidsmarkt en verblijf slechts overeenkomstig artikel 14
                                                                              ARB 1/80 worden beperkt?
                                                                       3.     Impliceert een veroordeling tot een jeugdstraf van drie
Het Bundesfinanzhof heeft bij beschikking van 6 november                      jaar dat de arbeidsmarkt definitief wordt verlaten en
2002, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op                       derhalve dat de rechten van artikel 7, eerste zin, tweede
23 december 2002, in het geding tussen Finanzamt Herne-                       streepje, ARB 1/80 tenietgaan, ook wanneer enerzijds
West en Savvas Akritidis, het Hof van Justitie van de Europese                concreet de mogelijkheid bestaat dat slechts een deel van
Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over                   de straf moet worden uitgezeten, doch anderzijds na de
de navolgende vragen:                                                         voorlopige invrijheidstelling een ontwenningskuur moet
                                                                              worden gevolgd en de betrokkene tijdens deze periode
1.   Verbiedt artikel 13, B, sub f, van richtlijn 77/388/EEG (1)              niet ter beschikking van de arbeidsmarkt is?
     een lidstaat reeds dan de organisatie van een kaartspel
     aan BTW te onderwerpen wanneer de organisatie van                 4.     Vormt het verlies van een baan, resp. de onmogelijkheid
     een kaartspel door een erkende openbare speelbank is                     om in geval van werkloosheid werk te zoeken, die het
     vrijgesteld, of moet bovendien vaststaan dat de buiten                   gevolg is van de veroordeling tot een (onvoorwaardelijke)
     speelbanken georganiseerde kaartspelen op essentiële                     vrijheidsstraf, eo ipso vrijwillige werkloosheid in de zin
     punten, zoals bijvoorbeeld de maximuminzet of maxi-                      van artikel 6, lid 2, tweede zin, ARB 1/80, waardoor het
     mumwinst, vergelijkbaar zijn met kaartspelen in speel-                   verlies van de rechten van artikel 6, lid 1, en 7, eerste zin,
     banken?                                                                  ARB 1/80 niet wordt verhinderd?


title: Zaak T-434/13: Beroep ingesteld op 21 augustus 2013 — Doux/Commissie

text:
               5.10.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 291/4

         Beroep ingesteld op 21 augustus 2013 — Doux/Commissie
   (Zaak T-434/13)
   2013/C 291/05
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Doux SA (Châteaulin, Frankrijk) (vertegenwoordiger: J. Vogel, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               uitvoeringsverordening (EU) nr. 689/2013 van de Commissie van 18 juli 2013 tot vaststelling van de uitvoerrestituties in de sector vlees van pluimvee nietig te verklaren;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vijf middelen aan.

               1)

               Eerste middel: schending van wezenlijke vormvoorschriften omdat de bestreden verordening niet is gemotiveerd. Verzoekster voert aan dat de bestreden verordening slechts een standaardmotivering bevat die het niet mogelijk maakt de redenering van de Commissie te volgen, terwijl de Commissie erg nauwkeurig had moeten aangeven waarom zij het bedrag van de restituties heeft verlaagd van 108,5 EUR tot 0 EUR per ton, te meer daar zij afwijkt van haar vroegere beslissingspraktijk.

               2)

               Tweede middel: de Commissie heeft het vertrouwensbeginsel geschonden door de marktdeelnemers te verzekeren dat de restituties tot de inwerkingtreding van het nieuwe gemeenschappelijk landbouwbeleid zouden worden gehandhaafd. Verzoekster voert aan dat, gelet op de situatie van de pluimveemarkt, niet kon worden voorzien dat het bedrag van de restituties zou dalen van 108,5 EUR tot 0 EUR per ton.

               3)

               Derde middel: de Commissie heeft een kennelijke beoordelingsfout begaan door te stellen dat de economische indicatoren grond opleverden om het bedrag van de restituties op 0 EUR vast te leggen terwijl de stijging van de marktprijzen grotendeels zou worden opgevangen door de stijging van de euro ten aanzien van de dollar. Verzoekster meent aldus dat de economische indicatoren geen rechtvaardiging boden voor de afschaffing van de restituties.

               4)

               Vierde middel: de Commissie heeft een kennelijke beoordelingsfout begaan door te poneren dat een onmiddellijke inwerkingtreding van de bestreden verordening gerechtvaardigd was „om zowel afwijkingen ten opzichte van de huidige marktsituatie als speculatie op de markt te voorkomen en om een efficiënt beheer te garanderen”. Verzoekster voert aan dat deze motivering, die in identieke bewoordingen voorkomt in de voorgaande verordeningen, in casu bijzonder ongeschikt is, aangezien de abrupte afschaffing van de uitvoerrestituties zonder aankondiging op grond waarvan de marktdeelnemers hun economisch model hadden kunnen aanpassen, juist tot een verstoring van de interne markt zou kunnen leiden.

               5)

               Vijfde middel: de Commissie heeft haar bevoegdheid misbruikt door de bestreden verordening niet vast te stellen om een in verordening nr. 1234/2007 (1) vermelde reden.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1234/2007 van de Raad van 22 oktober 2007 houdende een gemeenschappelijke ordening van de landbouwmarkten en specifieke bepalingen voor een aantal landbouwproducten („Integrale-GMO-verordening”) (PB L 299, blz. 1).


title: Zaak T-490/12: Beroep ingesteld op 6 november 2012 — Arnoldo Mondadori Editore/BHIM — Grazia Equity (GRAZIA)

text:
               26.1.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 26/55

         Beroep ingesteld op 6 november 2012 — Arnoldo Mondadori Editore/BHIM — Grazia Equity (GRAZIA)
   (Zaak T-490/12)
   2013/C 26/112
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Arnoldo Mondadori Editore SpA (Milaan, Italië) (vertegenwoordigers: G. Dragotti en R. Valenti, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij voor de kamer van beroep: Grazia Equity GmbH (Stuttgart, Duitsland)

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               de beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 6 september 2012 in de zaak R 1958/2010-4 te vernietigen, en

               —

               het BHIM te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: andere partij voor de kamer van beroep

      Betrokken gemeenschapsmerk: het woordmerk „GRAZIA” voor diensten van de klassen 35 en 36 — gemeenschapsmerkaanvraag nr. 6840466

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: verzoekster

      Oppositiemerk of -teken: het in Italië onder nr. 906507 ingeschreven beeldmerk „GRAZIA” voor waren en diensten van de klassen 3, 9, 16, 18, 25 en 38; het onder nr. 1714146 ingeschreven gemeenschapsbeeldmerk „GRAZIA” voor waren en diensten van de klassen 3, 9, 16, 18 en 38; het in Italië onder nr. 1049965 ingeschreven woordmerk „GRAZIA” voor waren van klasse 16; Italiaanse merkinschrijving nr. 1050165 en internationale merkinschrijvingen nrs. 276829, 276833 en 817006 van bovengenoemde merken voor waren en diensten van de klassen 9, 16 of 38

      Beslissing van de oppositieafdeling: afwijzing van de oppositie in haar geheel

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, en lid 5, van verordening nr. 207/2009 van de Raad.


title: Zaak C-495/04: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van  30 maart 2006  (verzoek van de Hoge Raad der Nederlanden om een prejudiciële beslissing) — A. C. Smits-Koolhoven tegen Staatssecretaris van Financiën (Richtlijn 95/59 — Belasting op verbruik van tabaksfabrikaten — Kruidensigaretten — Uitsluitend voor medische doeleinden)

text:
               17.6.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 143/16

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 30 maart 2006 (verzoek van de Hoge Raad der Nederlanden om een prejudiciële beslissing) — A. C. Smits-Koolhoven tegen Staatssecretaris van Financiën
   (Zaak C-495/04) (1)

   (Richtlijn 95/59 - Belasting op verbruik van tabaksfabrikaten - Kruidensigaretten - Uitsluitend voor medische doeleinden)
   (2006/C 143/28)
   Procestaal: Nederlands
   Verwijzende rechter
   Hoge Raad der Nederlanden
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekster: A. C. Smits-Koolhoven

      Verweerder: Staatssecretaris van Financiën
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Hoge Raad der Nederlanden — Uitlegging van artikel 7, lid 2, van richtlijn 95/59/EG van de Raad van 27 november 1995 betreffende de belasting, andere dan omzetbelasting, op het verbruik van tabaksfabrikaten (PB L 291, blz. 40) — Medicinale sigaretten — Uitsluitend voor medische doeleinden — Therapeutische of profylactische doeleinden
   Dictum
   Artikel 7, lid 2, van richtlijn 95/59/EG van de Raad van 27 november 1995 betreffende de belasting, andere dan omzetbelasting, op het verbruik van tabaksfabrikaten, moet aldus worden uitgelegd dat sigaretten zonder tabak die geen stoffen met een medicinale werking bevatten, maar als hulpmiddel bij het stoppen met roken worden aangeprezen en op de markt worden gebracht, niet „uitsluitend voor medische doeleinden dienen” in de zin van de tweede alinea van deze bepaling.

      (1)  PB C 31 van 5.2.2005.


title: Zaak T-428/12: Arrest van het Gerecht van 6 december 2013 — Banco Bilbao Vizcaya Argentaria/BHIM (VALORES DE FUTURO) ( „Gemeenschapsmerk — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk VALORES DE FUTURO — Absolute weigeringsgrond — Geen onderscheidend vermogen — Beschrijvend karakter — Artikel 7, lid 1, sub b en c, van verordening (EG) nr. 207/2009” )

text:
               25.1.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 24/20

         Arrest van het Gerecht van 6 december 2013 — Banco Bilbao Vizcaya Argentaria/BHIM (VALORES DE FUTURO)
   (Zaak T-428/12) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk VALORES DE FUTURO - Absolute weigeringsgrond - Geen onderscheidend vermogen - Beschrijvend karakter - Artikel 7, lid 1, sub b en c, van verordening (EG) nr. 207/2009)
   2014/C 24/36
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA (Bilbao, Spanje) (vertegenwoordigers: J. de Oliveira Vaz Miranda Sousa en N. González-Alberto Rodríguez, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: V. Melgar, gemachtigde)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 4 juli 2012 (zaak R 2299/2011-2) inzake een aanvraag tot inschrijving van het woordteken VALORES DE FUTURO als gemeenschapsmerk

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 366 van 24.11.2012.


title: Zaak C-293/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 25 mei 2016 — Sharda Europe B.V.B.A./Administración del Estado en Syngenta Agro, S.A.

text:
               22.8.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 305/14

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Supremo (Spanje) op 25 mei 2016 — Sharda Europe B.V.B.A./Administración del Estado en Syngenta Agro, S.A.
   (Zaak C-293/16)
   (2016/C 305/20)
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Tribunal Supremo, Sala de lo Contencioso-Administrativo, Sección Cuarta

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Sharda Europe B.V.B.A.

      Verwerende partijen: Administración del Estado en Syngenta Agro, S.A.

      Prejudiciële vragen

               1)

               Aangezien er sprake is van verschillen tussen de verschillende taalversies van artikel 3, lid 2, van richtlijn 2008/69/EG van de Commissie van 1 juli 2008 (1) en een mogelijk verschil met overweging 7 van de richtlijn, wordt het Hof de volgende prejudiciële vraag gesteld:
               Moet de datum van 31 december 2008 in artikel 3, lid 2, van richtlijn 2008/69, in de Spaanse taalversie ervan, worden opgevat als de einddatum van de maximumtermijn voor de uitvoering van een nieuwe evaluatie door de lidstaten dan wel als de uiterste datum voor de opneming in de lijst van bijlage I bij richtlijn 91/414/EEG (2) van aan een nieuwe evaluatie door de lidstaten te onderwerpen werkzame stoffen dan wel als de laatste dag voor de indiening van het desbetreffende verzoek tot opneming?

               2)

               Vormt de uitdrukking „uiterlijk op 31 december 2008” in artikel 3, lid 2, van richtlijn 2008/69 gelet op het doel van het bij richtlijn 91/414 ingestelde systeem een uiterste termijn die niet kan worden verlengd door de lidstaten en derhalve definitief is vastgesteld in die richtlijn?

               3)

               Indien wordt aangenomen dat die termijn kan worden verlengd, kan die termijn worden verlengd om objectieve redenen van overmacht of kunnen de lidstaten, indien de in artikel 3 neergelegde verplichting tot hen is gericht, die termijn verlengen in de gevallen en onder de voorwaarden genoemd in hun nationale wettelijke regeling?

      (1)  Richtlijn 2008/69/EG van de Commissie van 1 juli 2008 tot wijziging van richtlijn 91/414/EEG van de Raad teneinde clofentezine, dicamba, difenoconazool, diflubenzuron, imazaquin, lenacil, oxadiazon, picloram en pyriproxyfen op te nemen als werkzame stoffen (PB 2008, L 172, blz. 9).

      (2)  Richtlijn 91/414/EEG van de Raad van 15 juli 1991 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen (PB 1991, L 230, blz. 1).


               20.11.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 317/5

         Eedaflegging door een nieuw lid van het Gerecht
   2010/C 317/09
   Na zijn benoeming tot rechter in het Gerecht van de Europese Unie bij besluit van de vertegenwoordigers van de regeringen van de lidstaten van de Europese Unie van 8 juli 2010 (1), voor de periode van 1 september 2010 tot en met 31 augustus 2016, heeft de heer Van der Woude voor het Hof de eed afgelegd op 13 september 2010.

      (1)  PB L 186 van 20.7.2010


title: Zaak C-287/04: Beroep, op 5 juli 2004 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk Zweden

text:
               11.9.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 228/26

         Beroep, op 5 juli 2004 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk Zweden
   (Zaak C-287/04)
   (2004/C 228/53)
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 5 juli 2004 beroep ingesteld tegen Koninkrijk Zweden door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door L. Ström van Lier en N. Yerrell als gemachtigden, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
   De Commissie concludeert dat het het Hof behage:

               —

               vast te stellen dat het Koninkrijk Zweden, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan de artikelen 3, 6 en 8 van richtlijn 93/104/EG van de Raad van 23 november 1993 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstijd (1), de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               Zweden te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De Zweedse wettelijke regeling garandeert niet een minimale ononderbroken dagelijkse rusttijd van ten minste elf uur in elk tijdvak van vierentwintig uur, zoals in artikel 3 van de richtlijn is voorgeschreven. Dat het grootste deel van de werknemers valt onder een collectieve overeenkomst die deze kwestie heeft geregeld, heeft geen invloed op de verplichting om die bepaling voor alle werknemers uit te voeren.
   Wat artikel 6 van de richtlijn betreft, kan de normale referentieperiode van vier maanden, die in artikel 16, punt 2, voor de toepassing van artikel 6 is vastgesteld, volgens artikel 17, lid 4, niet langer zijn dan zes maanden. De marge die wordt gecreëerd door de mogelijkheid om te voorzien in afwijkingen met betrekking tot de referentieperiode, is kleiner dan waarin de Zweedse wettelijke regeling voorziet.
   Artikel 8 van de richtlijn is niet uitdrukkelijk omgezet in Zweeds recht.

      (1)  PB L 307, 13.12.1993, blz. 18.