title: Zaak C-182/10: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 16 februari 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Grondwettelijk Hof (voorheen Arbitragehof) — België) — Marie-Noëlle Solvay e.a./Waals Gewest (Milieueffectbeoordeling van projecten — Begrip „wet” — Waarde en draagwijdte van preciseringen in Toepassingsgids met betrekking tot Verdrag van Aarhus — Vergunning van project zonder passende milieueffectbeoordeling — Toegang tot rechter inzake milieuaangelegenheden — Omvang van recht om beroep in te stellen — Habitatrichtlijn — Plan of project dat natuurlijke kenmerken van gebied aantast — Dwingende reden van groot openbaar belang)

text:
               31.3.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 98/5

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 16 februari 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Grondwettelijk Hof (voorheen Arbitragehof) — België) — Marie-Noëlle Solvay e.a./Waals Gewest
   (Zaak C-182/10) (1)

   (Milieueffectbeoordeling van projecten - Begrip „wet” - Waarde en draagwijdte van preciseringen in Toepassingsgids met betrekking tot Verdrag van Aarhus - Vergunning van project zonder passende milieueffectbeoordeling - Toegang tot rechter inzake milieuaangelegenheden - Omvang van recht om beroep in te stellen - Habitatrichtlijn - Plan of project dat natuurlijke kenmerken van gebied aantast - Dwingende reden van groot openbaar belang)
   2012/C 98/06
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Grondwettelijk Hof (voorheen Arbitragehof)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Marie-Noëlle Solvay, Le Poumon vert de la Hulpe ASBL, Jean-Marie Solvay de la Hulpe, Alix Walsh, Association des Riverains et Habitants des Communes Proches de l'Aéroport B.S.C.A. (Brussels South Charleroi Airport) ASBL — A.R.A.Ch, Grégoire Stassin, André Gilliard, Paul Fastrez, Henriette Fastrez, Vlaamse Regering, Inter-Environnement Wallonie ASBL, Nicole Laloux, François Gevers, Annabelle Denoël-Gevers, Marc Traversin, Joseph Melard, Chantal Michiels, Thierry Regout, René Canfin, Georges Lahaye, Jeanine Postelmans, Christophe Dehousse, Christine Lahaye, Jean-Marc Lesoinne, Jacques Teheux, Anne-Marie Larock, Bernadette Mestdag, Jean-François Seraffin, Françoise Mahoux, Ferdinand Wallraf, Mariel Jeanne, Agnès Fortemps, Georges Seraffin, Jeannine Melen, Groupement Cerexhe-Heuseux/Beaufays ASBL, Action et Défense de l'Environnement de la vallée de la Senne et de ses affluents ASBL, Réserves naturelles RNOB ASBL, Stéphane Banneux, Zénon Darquenne, Philippe Daras, Bernard Croiselet, Bernard Page, Intercommunale du Brabant Wallon SCRL, Les amis de la Forêt de Soignes ASBL, Jacques Solvay de la Hulpe, La Hulpe, Notre village ASBL, André Philips, Charleroi South Air Pur ASBL, Pierre Grymonprez, Sartau SA, Philippe Grisard de la Rochette, Antoine Boxus, Pierre Deneye, Jean-Pierre Olivier, Paul Thiry, Willy Roua, Guido Durlet, Agrebois SA, Yves de la Court

      Verwerende partij: Waals Gewest

      in tegenwoordigheid van: Infrabel SA, Codic Belgique SA, Federal Express European Services Inc. (FEDEX), Société wallonne des aéroports (SOWEAR), Société régionale wallonne du transport (SRWT), Société Intercommunale du Brabant wallon (IBW)

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Grondwettelijk Hof (voorheen Arbitragehof) — Uitlegging van de artikelen 2 (punt 2), 3 (lid 9), 6 (lid 9) en 9 (leden 2, 3 en 4) van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden, gesloten op 25 juni 1998 en namens de Europese Gemeenschap goedgekeurd bij besluit 2005/370/EG van de Raad van 17 februari 2005 (PB L 124, blz. 1) — Uitlegging van de artikelen 1 (lid 5), 9 (lid 1) en 10 bis van richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten (PB L 175, blz. 40) — Uitlegging van artikel 6, leden 3 en 4, van richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna (PB L 206, blz. 7) — Begrip „overheidsinstantie” — Waarde en draagwijdte van de preciseringen in de Toepassingsgids met betrekking tot het Verdrag van Aarhus — Uitsluiting van de werkingssfeer van het Verdrag van wetgevende akten, zoals stedenbouwkundige of milieuvergunningen die zijn verleend op basis van een decreet van een gewestelijke wetgever — Verenigbaarheid met het Verdrag en het gemeenschapsrecht van een procedure na afloop waarvan vergunningen worden afgegeven waartegen enkel beroep kan worden ingesteld bij het Grondwettelijk Hof en de gerechten van de rechterlijke orde — Vergunning van een project zonder passende milieueffectbeoordeling

      Dictum

               1)

               Bij de uitlegging van de artikelen 2, lid 2, en 9, lid 4, van het Verdrag betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden, dat op 25 juni 1998 is ondertekend en namens de Europese Gemeenschap is goedgekeurd bij besluit 2005/370/EG van de Raad van 17 februari 2005, mag weliswaar rekening worden gehouden met de Toepassingsgids met betrekking tot dit verdrag, die evenwel niet verbindend is en niet de normatieve werking heeft van de bepalingen van dit verdrag.

               2)

               Artikel 2, lid 2, van het Verdrag betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden en artikel 1, lid 5, van richtlijn 85/337/EEG van de Raad van 27 juni 1985 betreffende de milieu-effectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten, zoals gewijzigd bij richtlijn 2003/35/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 mei 2003, moeten aldus worden uitgelegd dat van de respectieve werkingssferen van deze teksten enkel projecten zijn uitgesloten die in detail worden aangenomen via een specifieke wet, zodat de met deze teksten nagestreefde doelen via de wetgevingsprocedure zijn bereikt. Het staat aan de nationale rechter om, rekening houdend zowel met de inhoud van de vastgestelde wet als met de volledige wetgevingsprocedure die tot de vaststelling ervan heeft geleid, in het bijzonder met de voorbereidende handelingen en de parlementaire debatten, na te gaan of aan deze twee voorwaarden is voldaan. In dit verband kan een wet die een reeds bestaande bestuurshandeling zuiver en eenvoudig „ratificeert”, en daarbij louter gewag maakt van dringende redenen van algemeen belang zonder dat eerst een wetgevingsprocedure ten gronde is gevoerd om aan die voorwaarden te voldoen, niet als een specifieke wet in de zin van deze bepaling worden aangemerkt, zodat een dergelijke wet niet volstaat om een project van de respectieve werkingssferen van dat verdrag en van die richtlijn, zoals gewijzigd, uit te sluiten.

               3)

               De artikelen 3, lid 9, en 9, leden 2 tot en met 4, van het Verdrag betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden en artikel 10 bis van richtlijn 85/337, zoals gewijzigd bij richtlijn 2003/35, moeten aldus worden uitgelegd dat:

                           —

                           wanneer een binnen de werkingssfeer van deze bepalingen vallend project bij wet wordt vastgesteld, de vraag of deze wet aan de voorwaarden van artikel 1, lid 5, van deze richtlijn, zoals gewijzigd, voldoet, overeenkomstig de nationale procedureregels moet kunnen worden voorgelegd aan een rechterlijke instantie of een bij wet ingesteld onafhankelijk en onpartijdig orgaan;

                           —

                           wanneer tegen een dergelijke wet geen beroep van de hiervoor aangegeven aard en strekking mogelijk is, elke op grond van haar bevoegdheid aangezochte nationale rechterlijke instantie de in het vorige streepje beschreven toetsing dient te verrichten en in voorkomend geval daar als gevolg aan dient te verbinden dat die wet buiten toepassing wordt gelaten.

               4)

               Artikel 6, lid 9, van het Verdrag betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden en artikel 9, lid 1, van richtlijn 85/337, zoals gewijzigd bij richtlijn 2003/35, moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet vereisen dat het besluit zelf de redenen bevat op grond waarvan de bevoegde autoriteit heeft beslist dat het besluit noodzakelijk was. Ingeval een belanghebbende erom verzoekt, is de bevoegde instantie echter verplicht, hem de redenen mee te delen op grond waarvan dat besluit is genomen of hem de relevante informatie en documenten te doen toekomen in antwoord op het ingediende verzoek.

               5)

               Artikel 6, lid 3, van richtlijn 92/43/EEG van de Raad van 21 mei 1992 inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna moet aldus worden uitgelegd dat deze bepaling een nationale instantie, ook wanneer het daarbij om een wetgevende instantie gaat, niet in staat stelt toestemming te geven voor een plan of een project zonder de zekerheid te hebben verkregen dat het de natuurlijke kenmerken van het betrokken gebied niet zal aantasten.

               6)

               Artikel 6, lid 4, van richtlijn 92/43 moet aldus worden uitgelegd dat de verwezenlijking van een infrastructuur bestemd om er een administratief centrum te vestigen in beginsel niet kan worden beschouwd als een dwingende reden van groot openbaar belang, in voorkomend geval van sociale of economische aard, in de zin van deze bepaling, die de verwezenlijking van een plan of project dat de natuurlijke kenmerken van het betrokken gebied zal aantasten, kan rechtvaardigen.

      (1)  PB C 179 van 3.7.2010.


title: Zaak C-227/14 P: Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 23 april 2015 — LG Display Co. Ltd, LG Display Taiwan Co., Ltd/Europese Commissie [Hogere voorziening — Mededinging — Mededingingsregelingen — Artikelen 101 VWEU en 53 van de EER-Overeenkomst — Wereldmarkt voor schermen met vloeibare kristallen (lcd’s) — Vaststelling van prijzen — Geldboeten — Richtsnoeren voor de berekening van geldboeten (2006) — Punt 13 — Bepaling van de waarde van de verkopen — Gemeenschappelijke onderneming — Inaanmerkingneming van de verkopen aan moedermaatschappijen — Mededeling betreffende immuniteit tegen geldboeten en vermindering van geldboeten in kartelzaken (2002) — Punt 23, onder b), laatste alinea — Gedeeltelijke boete-immuniteit — Bewijs van feiten die de Commissie niet eerder bekend waren]

text:
               22.6.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 205/12

         Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 23 april 2015 — LG Display Co. Ltd, LG Display Taiwan Co., Ltd/Europese Commissie
   (Zaak C-227/14 P) (1)

   ([Hogere voorziening - Mededinging - Mededingingsregelingen - Artikelen 101 VWEU en 53 van de EER-Overeenkomst - Wereldmarkt voor schermen met vloeibare kristallen (lcd’s) - Vaststelling van prijzen - Geldboeten - Richtsnoeren voor de berekening van geldboeten (2006) - Punt 13 - Bepaling van de waarde van de verkopen - Gemeenschappelijke onderneming - Inaanmerkingneming van de verkopen aan moedermaatschappijen - Mededeling betreffende immuniteit tegen geldboeten en vermindering van geldboeten in kartelzaken (2002) - Punt 23, onder b), laatste alinea - Gedeeltelijke boete-immuniteit - Bewijs van feiten die de Commissie niet eerder bekend waren])
   (2015/C 205/17)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirantes: LG Display Co. Ltd, LG Display Taiwan Co., Ltd (vertegenwoordigers: A. Winckler en F.-C. Laprévote, advocaten)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: F. Ronkes Agerbeek en P. Van Nuffel, gemachtigden)

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               LG Display Co. Ltd en LG Display Taiwan Co. Ltd worden verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 303 van 8.9.2014.


title: Zaak C-652/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Sofia-grad (Bulgarije) op 19 december 2016 — Nigyar Rauf Kaza Ahmedbekova, Rauf Emin Ogla Аhmedbekov/Zamestnik-predsedatel na Darzhavna agentsia za bezhantsite

text:
               20.3.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 86/11

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Sofia-grad (Bulgarije) op 19 december 2016 — Nigyar Rauf Kaza Ahmedbekova, Rauf Emin Ogla Аhmedbekov/Zamestnik-predsedatel na Darzhavna agentsia za bezhantsite
   (Zaak C-652/16)
   (2017/C 086/14)
   Procestaal: Bulgaars

      Verwijzende rechter

   Administrativen sad Sofia-grad

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Nigyar Rauf Kaza Ahmedbekova, Rauf Emin Ogla Аhmedbekov

      Verwerende partij: Zamestnik-predsedatel na Darzhavna agentsia za bezhantsite

      Prejudiciële vragen

               1.

               Volgt uit artikel 78, leden 1 en 2, onder a), d) en f), van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en uit overweging 12 en artikel 1 van richtlijn 2013/32/EU (1) van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming (herschikking), dat de in artikel 33, lid 2, onder e), van deze richtlijn vastgestelde grond voor niet-ontvankelijkheid van verzoeken om internationale bescherming een bepaling met rechtstreekse werking is, die de lidstaten niet buiten toepassing mogen laten, bijvoorbeeld doordat zij gunstigere nationaalrechtelijke bepalingen toepassen, op grond waarvan het eerste verzoek om internationale bescherming, zoals overeenkomstig artikel 10, lid 2, van de richtlijn is vereist, eerst moet worden onderzocht uit het oogpunt van de vraag of de verzoeker voldoet aan de voorwaarden voor de erkenning als vluchteling, en vervolgens uit het oogpunt van de vraag of hij recht heeft op subsidiaire bescherming?

               2.

               Volgt uit artikel 33, lid 2, onder e), van richtlijn 2013/32 junctis artikel 7, lid 3, en artikel 2, onder a), c), en g), en overweging 60 van deze richtlijn dat in de omstandigheden van het hoofdgeding een door een van de ouders namens een begeleidende minderjarige gedaan verzoek om internationale bescherming niet-ontvankelijk is wanneer het verzoek erop berust dat het kind een familielid is van de persoon die om internationale bescherming heeft verzocht op grond dat hij een vluchteling is in de zin van artikel 1, onder A, van het Verdrag van Genève?

               3.

               Volgt uit artikel 33, lid 2, onder e), van richtlijn 2013/32 junctis artikel 7, lid 1, en artikel 2, onder a), c), en g), en overweging 60 van deze richtlijn dat in de omstandigheden van het hoofdgeding een namens een meerderjarige ingediend verzoek om internationale bescherming niet-ontvankelijk is wanneer het verzoek in de procedure bij de bevoegde administratieve instantie er alleen op berust dat de verzoeker een familielid is van de persoon die om internationale bescherming heeft verzocht op grond dat hij een vluchteling is in de zin van artikel 1, onder A, van het Verdrag van Genève, en de verzoeker op de datum van indiening van het verzoek niet het recht heeft om een beroepsactiviteit uit te oefenen?

               4.

               Is overeenkomstig artikel 4, lid 4, van richtlijn 2011/95/EU (2) van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de inhoud van de verleende bescherming (herschikking), juncto overweging 36 van deze richtlijn vereist dat de beoordeling of een gegronde vrees voor vervolging of een reëel risico op ernstige schade bestaat alleen gebeurt aan de hand van feiten en omstandigheden die betrekking hebben op de verzoeker?

               5.

               Is overeenkomstig artikel 4 van richtlijn 2011/95 junctis overweging 36 ervan en artikel 31, lid 1, van richtlijn 2013/32 een nationale rechtspraak in een lidstaat toelaatbaar die

                           a)

                           de bevoegde instantie verplicht de verzoeken om internationale bescherming van de leden van één gezin te onderzoeken in een gezamenlijke procedure, wanneer deze verzoeken berusten op dezelfde feiten, concreet op de bewering dat slechts een van de gezinsleden een vluchteling is;

                           b)

                           de bevoegde instantie verplicht de procedure over de verzoeken om internationale bescherming die worden ingediend door de gezinsleden die persoonlijk niet voldoen aan de voorwaarden voor dergelijke bescherming, te schorsen tot de beëindiging van de procedure over het verzoek van het gezinslid, dat werd ingediend op grond dat de betrokkene een vluchteling is in de zin van artikel 1, onder A, van het Verdrag van Genève;

                     is deze rechtspraak ook toelaatbaar om redenen die verband houden met het belang van het kind, de instandhouding van het gezin, de eerbiediging van het recht op privéleven en familie- en gezinsleven en het recht op verblijf in de lidstaat tot het verzoek is onderzocht, en dit op grond van de artikelen 7, 18 en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, de overwegingen 12 en 60 en artikel 9 van richtlijn 2013/32, de overwegingen 16, 18 en 36 en artikel 23 van richtlijn 2011/95, en de overwegingen 9, 11 en 35 en de artikelen 6 en 12 van richtlijn 2013/33/EU (3) van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 tot vaststelling van normen voor de opvang van verzoekers om internationale bescherming?

               6.

               Volgt uit de overwegingen 16, 18 en 36 en artikel 3 van richtlijn 2011/95 junctis overweging 24 en artikel 2, onder d) en j), artikel 13 en artikel 23, leden 1 en 2, van deze richtlijn, dat een nationale wettelijke bepaling als het in het hoofdgeding aan de orde zijnde artikel 8, lid 9, van de Zakon za ubezhishteto i bezhantsite (Bulgaarse asiel- en vluchtelingenwet) toelaatbaar is, op grond waarvan ook de gezinsleden van een buitenlander aan wie de vluchtelingenstatus is verleend, als vluchtelingen worden beschouwd, voor zover dit verenigbaar is met hun persoonlijke status en er geen nationaalrechtelijke gronden zijn die de toekenning van de vluchtelingenstatus uitsluiten?

               7.

               Volgt uit de regeling van de gronden van vervolging in artikel 10 van richtlijn 2011/95 dat het indienen van een klacht bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens tegen het land van herkomst van betrokkene tot gevolg heeft dat betrokkene behoort tot een specifieke sociale groep in de zin van artikel 10, lid 1, onder d), van deze richtlijn, of dat het indienen van de klacht moet worden beschouwd als politieke overtuiging in de zin van artikel 10, lid 1, onder e), van de richtlijn?

               8.

               Volgt uit artikel 46, lid 3, van richtlijn 2013/32 dat de rechter verplicht is nieuwe gronden voor internationale rechtsbescherming, die in de loop van de gerechtelijke procedure naar voren werden gebracht, maar niet werden aangevoerd in het beroep tegen de beslissing over de weigering van internationale bescherming, ten gronde te onderzoeken?

               9.

               Volgt uit artikel 46, lid 3, van richtlijn 2013/32 dat de rechter verplicht is de ontvankelijkheid van het verzoek om internationale bescherming op grond van artikel 33, lid 2, onder e), van deze richtlijn te beoordelen in de gerechtelijke procedure met betrekking tot het beroep tegen de beslissing tot weigering van internationale bescherming, wanneer het verzoek in de bestreden beslissing, zoals overeenkomstig artikel 10, lid 2, van de richtlijn is vereist, eerst werd onderzocht uit het oogpunt van de vraag of de verzoeker voldoet aan de voorwaarden voor de erkenning als vluchteling, en vervolgens uit het oogpunt van de vraag of hij recht heeft op subsidiaire bescherming?

      (1)  PB 2013, L 80, blz. 60.

      (2)  PB 2011, L 337, blz. 9.

      (3)  PB 2013, L 180, blz. 96.


title: Zaak C-18/13: Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 13 februari 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Sofia-grad — Bulgarije) — Maks Pen EOOD/Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Sofia, voorheen Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” Sofia (Fiscale bepalingen — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde — Richtlijn 2006/112/EG — Aftrek van voorbelasting — Verrichte diensten — Controle — Dienstverrichter die niet over nodige middelen beschikt — Begrip belastingfraude — Verplichting om ambtshalve belastingfraude vast te stellen — Voorwaarde dat dienst daadwerkelijk wordt verricht — Verplichting om boekhouding te voeren die voldoende gegevens bevat — Geschillen — Verbod voor rechter om fraude strafrechtelijk te kwalificeren en verzoekers situatie te verslechteren)

text:
               29.3.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 93/16

         Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 13 februari 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Sofia-grad — Bulgarije) — Maks Pen EOOD/Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Sofia, voorheen Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” Sofia
   (Zaak C-18/13) (1)

   (Fiscale bepalingen - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over toegevoegde waarde - Richtlijn 2006/112/EG - Aftrek van voorbelasting - Verrichte diensten - Controle - Dienstverrichter die niet over nodige middelen beschikt - Begrip belastingfraude - Verplichting om ambtshalve belastingfraude vast te stellen - Voorwaarde dat dienst daadwerkelijk wordt verricht - Verplichting om boekhouding te voeren die voldoende gegevens bevat - Geschillen - Verbod voor rechter om fraude strafrechtelijk te kwalificeren en verzoekers situatie te verslechteren)
   2014/C 93/25
   Procestaal: Bulgaars

      Verwijzende rechter

   Administrativen sad Sofia-grad

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Maks Pen EOOD

      Verwerende partij: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” Sofia, voorheen Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” Sofia

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Administrativen sad Sofia-grad — Uitlegging van de artikelen 63, 178, lid 1, sub a, 226, lid 1, punt 6, 242 en 273 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1) — Begrip „belastingfraude” — Vermelding van een dienstverrichter op de factuur, die niet beschikt over het personeel, de materiële middelen en de activa die noodzakelijk zijn om de dienst te verrichten — Geen boekhoudkundig bewijs — Opstelling van valse documenten voor het bewijs van de verrichting van de prestatie — Verplichting voor de nationale rechter ambtshalve te onderzoeken of er sprake is van belastingfraude — Daadwerkelijke verrichting van een prestatie als voorwaarde voor het aftrekrecht — Naleving van internationale standaarden voor jaarrekeningen ter voldoening aan het vereiste van een boekhouding die voldoende gegevens bevat om de controle op het aftrekrecht mogelijk te maken — Eventuele noodzaak, op de factuur gegevens over de daadwerkelijke verrichting van de dienst te vermelden — Nationale wettelijke regeling volgens welke de dienst als verricht wordt beschouwd op het tijdstip waarop de voorwaarden voor de erkenning van de uit die dienst voortvloeiende opbrengst zijn vervuld volgens de relevante bepalingen

      Dictum

               1)

               Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzet dat een belastingplichtige de op de door een dienstverrichter uitgereikte facturen vermelde belasting over de toegevoegde waarde aftrekt wanneer de dienst is verricht, maar niet daadwerkelijk door die dienstverrichter of zijn onderaannemer is verricht, met name omdat laatstgenoemden niet beschikten over het personeel, de materiële middelen en de activa die daarvoor noodzakelijk zijn, de kosten van hun dienstverrichting niet in hun boekhouding zijn gerechtvaardigd of de identiteit van de personen die bepaalde documenten hebben getekend als dienstverrichter, onjuist is gebleken, onder de tweevoudige voorwaarde dat die feiten frauduleus gedrag vormen en het op basis van de door de belastingautoriteiten verstrekte objectieve gegevens vaststaat dat de belastingplichtige wist of had moeten weten dat de handeling waarvoor aanspraak op het recht van aftrek wordt gemaakt, onderdeel was van die fraude, hetgeen door de verwijzende rechter moet worden nagegaan.

               2)

               Wanneer de nationale rechter de verplichting of de mogelijkheid heeft de aan een dwingende regel van nationaal recht ontleende rechtsgronden ambtshalve in het geding te brengen, moet hij dit doen met betrekking tot een dwingende regel van Unierecht zoals de regel volgens welke de nationale autoriteiten en rechterlijke instanties het recht op aftrek van de belasting over de toegevoegde waarde moeten weigeren wanneer op basis van objectieve gegevens vaststaat dat aanspraak op dit recht wordt gemaakt in geval van fraude of misbruik. Het staat aan de nationale rechter om bij de beoordeling van het frauduleuze of oneerlijke karakter van de uitoefening van dat recht op aftrek het nationale recht zoveel mogelijk uit te leggen in het licht van de bewoordingen en het doel van richtlijn 2006/112 om het door deze richtlijn beoogde resultaat te bereiken, wat vereist dat hij, het gehele nationale recht in beschouwing nemend en onder toepassing van de daarin erkende uitleggingsmethoden, binnen zijn bevoegdheden al het mogelijke doet.

               3)

               Richtlijn 2006/112 moet, doordat ingevolge artikel 242 ervan van iedere belastingplichtige in het bijzonder wordt verlangd dat hij een boekhouding voert die voldoende gegevens bevat om de toepassing van de belasting over de toegevoegde waarde en de controle daarop door de belastingdienst mogelijk te maken, aldus worden uitgelegd dat zij zich niet ertegen verzet dat de betrokken lidstaat, binnen de in artikel 273 van die richtlijn vastgestelde grenzen, van iedere belastingplichtige verlangt dat hij dienaangaande alle nationale boekhoudregels naleeft die in overeenstemming zijn met de internationale standaarden voor jaarrekeningen, mits de in die zin vastgestelde maatregelen niet verder gaan dan noodzakelijk is ter bereiking van het doel, de juiste heffing van de belasting te verzekeren en fraude te voorkomen. Dienaangaande verzet richtlijn 2006/112 zich tegen een nationale bepaling volgens welke een dienst als verricht wordt beschouwd op het tijdstip waarop de voorwaarden voor de erkenning van de uit de betrokken verrichting voorvloeiende opbrengsten zijn vervuld.

      (1)  PB C 79 van 16.3.2013.


               7.7.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 199/8

         Beroep tegen de Republiek IJsland, ingesteld door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 11 april 2011
   (Zaak E-8/11)
   2011/C 199/04
   Op 11 april 2011 is bij het EVA-Hof beroep ingesteld tegen de Republiek IJsland door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, vertegenwoordigd door Xavier Lewis en Florence Simonetti, optredend als gemachtigden van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, Belliardstraat 35, 1040 Brussel, Belgium.
   De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA vraagt het EVA-Hof vast te stellen dat:

               1.

               de Republiek IJsland haar verplichtingen uit hoofde van artikel 7, lid 1, artikel 8, lid 1, en artikel 10 van het besluit bedoeld in punt 32g van bijlage XX bij de EER-Overeenkomst (Richtlĳn 2002/49/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 juni 2002 inzake de evaluatie en de beheersing van omgevingslawaai), zoals aangepast aan de EER-Overeenkomst bij Protocol 1 daarbij, niet is nagekomen door er niet voor te zorgen dat de bevoegde autoriteiten strategische geluidsbelastingkaarten hebben opgemaakt en in voorkomend geval hebben goedgekeurd en actieplannen hebben opgesteld voor alle belangrijke wegen waarop jaarlijks meer dan zes miljoen voertuigen passeren en door er niet voor te zorgen dat de gegevens van de strategische geluidsbelastingkaarten en samenvattingen van de actieplannen zoals bedoeld in bijlage VI bij de richtlijn aan de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA worden toegezonden;
               en

               2.

               de Republiek IJsland in de kosten van de procedure wordt verwezen.

      Feiten en argumenten:

               —

               De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA voert aan dat IJsland heeft nagelaten geluidsbelastingkaarten en actieplannen op te stellen voor alle belangrijke wegen waarop jaarlijks meer dan zes miljoen voertuigen passeren.

               —

               De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA voert aan dat een dergelijke niet-naleving een schending vormt van artikel 7, lid 1, artikel 8, lid 1, en artikel 10 van Richtlĳn 2002/49/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 juni 2002 inzake de evaluatie en de beheersing van omgevingslawaai, waarnaar wordt verwezen in punt 32g van bijlage XX bij de EER-Overeenkomst.


title: Zaak T-304/15: Arrest van het Gerecht van 11 mei 2017 — Abdulkarim/Raad („Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen tegen Syrië — Bevriezing van tegoeden — Kennelijk onjuiste beoordeling”)

text:
               3.7.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 213/27

         Arrest van het Gerecht van 11 mei 2017 — Abdulkarim/Raad
   (Zaak T-304/15) (1)

   ((„Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - Beperkende maatregelen tegen Syrië - Bevriezing van tegoeden - Kennelijk onjuiste beoordeling”))
   (2017/C 213/36)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Mouhamad Wael Abdulkarim (Dubai, Verenigde Arabische Emiraten) (vertegenwoordigers: J.-P. Buyle en L. Cloquet, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: aanvankelijk G. Étienne en N. Rouam, vervolgens G. Étienne en S. Kyriakopoulou, en ten slotte S. Kyriakopoulou, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot nietigverklaring van uitvoeringsbesluit (GBVB) 2015/383 van de Raad van 6 maart 2015 houdende uitvoering van besluit 2013/255/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië (PB 2015, L 64, blz. 41) en van uitvoeringsverordening (EU) 2015/375 van de Raad van 6 maart 2015 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 36/2012 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Syrië (PB 2015, L 64, blz. 10), voor zover verzoekers naam is geplaatst op de lijst van personen en entiteiten waarop de beperkende maatregelen van toepassing zijn

      Dictum

               1)

               Uitvoeringsbesluit (GBVB) 2015/383 van de Raad van 6 maart 2015 houdende uitvoering van besluit 2013/255/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Syrië en uitvoeringsverordening (EU) 2015/375 van de Raad van 6 maart 2015 tot uitvoering van verordening (EU) nr. 36/2012 betreffende beperkende maatregelen in het licht van de situatie in Syrië, worden nietig verklaard, voor zover zij betrekking hebben op Mouhamad Wael Abdulkarim.

               2)

               De Raad van de Europese Unie wordt verwezen in zijn eigen kosten en in die van Abdulkarim.

      (1)  PB C 245 van 27.7.2015.


title: Arrest van het Gerecht van Eerste Aanleg van 16 februari 2005 in zaak T-284/03, Rosalinda Aycinena tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Ambtenaren — Aanstelling in hoogste rang van loopbaan — Indeling in salaristrap)

text:
               16.4.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 93/27

      ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG

   van 16 februari 2005
   in zaak T-284/03, Rosalinda Aycinena tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)

   (Ambtenaren - Aanstelling in hoogste rang van loopbaan - Indeling in salaristrap)
   (2005/C 93/55)
   Procestaal: Frans
   In zaak T-284/03, Rosalinda Aycinena, wonende te Brussel (België), vertegenwoordigd door J.-N. Louis, E. Marchal, A. Coolen en S. Orlandi, advocaten, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigde: C. Berardis-Kayser), betreffende een verzoek tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie om verzoekster bij haar aanstelling definitief in de rang LA 6, salaristrap 1, in te dienen, heeft het Gerecht (Derde kamer), samengesteld als volgt: M. Jaeger, kamerpresident, V. Tiili en O. Czúcz, rechters; griffier: H. Jung, op 16 februari 2005 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1.

               Het beroep wordt verworpen.

               2.

               Verweerster wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 251, van 18.10.2003.


title: Zaak C-77/05: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 18 december 2007 — Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland/Raad van de Europese Unie (Verordening (EG) nr. 2007/2004 — Oprichting van Europees agentschap voor beheer van operationele samenwerking aan buitengrenzen van lidstaten van Europese Unie — Geldigheid)

text:
               23.2.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 51/5

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 18 december 2007 — Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland/Raad van de Europese Unie
   (Zaak C-77/05) (1)

   (Verordening (EG) nr. 2007/2004 - Oprichting van Europees agentschap voor beheer van operationele samenwerking aan buitengrenzen van lidstaten van Europese Unie - Geldigheid)
   (2008/C 51/08)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (vertegenwoordigers: E. O'Neill en C. Gibbs, gemachtigden, en A. Dashwood, Barrister)

      Interveniënten aan de zijde van de verzoekende partij: Ierland (vertegenwoordigers: D. O'Hagan, gemachtigde, en A. Collins, SC, P. McGarry, BL), Republiek Polen (vertegenwoordiger: J. Pietras, gemachtigde), Slowaakse Republiek (vertegenwoordigers: R. Procházka, J. Čorba en B. Ricziová, gemachtigden)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: J. Schutte en R. Szostak, gemachtigden)

      Interveniënten aan de zijde van de verwerende partij: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: J. M. Rodríguez Cárcamo, gemachtigde) Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordiger: C. O'Reilly, gemachtigde)
   Voorwerp
   Nietigverklaring van verordening (EG) nr. 2007/2004 van de Raad van 26 oktober 2004 tot oprichting van een Europees agentschap voor het beheer van de operationele samenwerking aan de buitengrenzen van de lidstaten van de Europese Unie (PB L 349, blz. 1)
   Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland wordt verwezen in de kosten.

               3)

               Het Koninkrijk Spanje, Ierland, de Republiek Polen, de Slowaakse Republiek en de Commissie van de Europese Gemeenschappen dragen hun eigen kosten.

      (1)  PB C 82 van 2.4.2005.


title: Zaak T-448/15: Beroep ingesteld op 6 augustus 2015 — EEB/Commissie

text:
               5.10.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 328/27

         Beroep ingesteld op 6 augustus 2015 — EEB/Commissie
   (Zaak T-448/15)
   (2015/C 328/25)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: European Environmental Bureau (EEB) (Brussel, België) (vertegenwoordiger: B. Kloostra, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               verklaren dat de Commissie verordening (EG) nr. 1367/2006 en het verdrag van Aarhus heeft geschonden, met name:

                           a.

                           de artikelen 1, lid 1, onder a), 3 en 6, lid 1, van verordening (EG) nr. 1367/2006 (1), omdat zij deze bepalingen niet in overeenstemming met artikel 4, leden 1, 3 en 4, van het verdrag van Aarhus heeft uitgelegd en/of artikel 4, leden 1, 3 en 4, van het verdrag van Aarhus niet rechtstreeks op milieu-informatie heeft toegepast, aangezien de artikelen 3 en 6, lid 1, van verordening (EG) nr. 1367/2006 onverenigbaar zijn met artikel 4, leden 1, 3 en 4, van het verdrag van Aarhus en de weigeringsgronden van artikel 4, lid 3, van verordening (EG) nr. 1049/2012 (2) onrechtmatig uitbreiden tot milieu-informatie;

                           b.

                           artikel 6, lid 1, van verordening (EG) nr. 1367/2006, omdat zij de weigeringsgronden van artikel 4, lid 3, van verordening (EG) nr. 1049/2001 niet eng heeft uitgelegd en toegepast en/of geen rekening heeft gehouden met het openbare belang bij het vrijgeven van milieu-informatie en/of er geen rekening mee heeft gehouden dat de informatie in kwestie betrekking heeft op emissies in het milieu;

               —

               verklaren dat de Commissie verordening (EG) nr. 1049/2001 heeft geschonden, met name:

                           a.

                           artikel 4, lid 3, van verordening (EG) nr. 1049/2001 door niet gedetailleerd te motiveren waarom zij toegang tot de betrokken documenten heeft geweigerd;

                           b.

                           artikel 4, lid 3, van verordening (EG) nr. 1049/2001 door de eerste alinea van die bepaling toe te passen op documenten die betrekking hebben op een afgerond besluitvormingsproces;

                           c.

                           artikel 4, lid 3, van verordening (EG) nr. 1049/2001, omdat zij niet voldoende heeft nagegaan of een hoger openbaar belang openbaarmaking gebiedt;

                           d.

                           de artikelen 6, lid 3, 7, leden 1 en 3, en 8, leden 1 en 2, van verordening (EG) nr. 1049/2001, omdat zij geen moeite heeft gedaan voor informeel overleg om tot een billijke oplossing te komen en geen besluit heeft genomen binnen de voorgeschreven termijnen;

               —

               de EU, vertegenwoordigd door de Commissie, veroordelen tot vergoeding van iedere door de EEB geleden schade, met inbegrip van rente, ten gevolge van het feit dat de EEB niet tijdig toegang had tot de gevraagde documenten, die door de Commissie niet waren vrijgegeven in overeenstemming met de in de artikelen 7, leden 1 en 3, en 8, leden 1 en 2, van verordening (EG) nr. 1049/2001 voorgeschreven termijnen, ten belope van een bedrag dat door het Gerecht op minstens één euro moet worden vastgesteld;

               —

               het bestreden besluit van de Commissie van 1 juni 2015 nietig verklaren, en

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten, met inbegrip van de kosten van interveniërende partijen.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekende partij de volgende argumenten en middelen aan met betrekking tot de schending door de Commissie van de verordeningen (EG) nr. 1367/2006 en nr. 1049/2001 en van het verdrag van Aarhus (3):

               1.

               Eerste middel: schending van de artikelen 1, lid 1, onder a), 3 en 6, lid 1, van verordening (EG) nr. 1367/2006 en/of de artikelen 4, leden 1, 3 en 4, van het verdrag van Aarhus.

                           —

                           de gevraagde informatie is milieu-informatie in de zin van het verdrag van Aarhus en in de zin van de artikelen 2, lid 1, onder d), iii), 3 en 6, lid 1, van verordening (EG) nr. 1367/2006;

                           —

                           de artikelen 3 en 6, lid 1, van verordening (EG) nr. 1367/2006 zijn onverenigbaar met artikel 4, leden 3 en 4, van het verdrag van Aarhus en breiden de weigeringsgronden van artikel 4, lid 3, van verordening (EG) nr. 1049/2001 onrechtmatig uit tot milieu-informatie;

                           —

                           de Commissie heeft artikel 6, lid 1, van verordening (EG) nr. 1367/2006 geschonden wat betreft de enge uitlegging van uitzonderingen op de hoofdregel dat wordt vrijgegeven, de verplichte belangenafweging en de ‚emissies-regel’.

               2.

               Tweede middel: schending van artikel 4, lid 3, van verordening (EG) nr. 1049/2001.

                           —

                           de weigeringsgrond van artikel 4, lid 3, eerste alinea, van verordening (EG) nr. 1049/2001 is niet van toepassing op de gevraagde documenten;

                           —

                           het vrijgeven van de gevraagde documenten zou het besluitvormingsproces van de Commissie niet ernstig ondermijnen, en

                           —

                           schending van artikel 4, lid 3, van verordening (EG) nr. 1049/2001, voor zover de Commissie de belangen die worden beschermd door het niet-vrijgeven niet juist heeft afgewogen tegen het openbare belang dat is gediend bij het vrijgeven van de betrokken documenten.

               3.

               Derde middel: schending van artikel 7, leden 1 en 3, en artikel 8, leden 1 en 2, van verordening (EG) nr. 1049/2001.

               4.

               Vierde middel met betrekking tot de vordering tot schadevergoeding op grond van artikel 340 VWEU: schending door de Commissie van artikel 7, leden 1 en 3, en artikel 8, leden 1 en 2, van verordening (EG) nr. 1049/2001.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1367/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 6 september 2006 betreffende de toepassing van de bepalingen van het verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden op de communautaire instellingen en organen (PB L 264 van 25.9.2006, blz. 13).

      (2)  Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB L 145 van 31.5.2001, blz. 43).

      (3)  Verdrag betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden, ondertekend te Aarhus op 25 juni 1998 en goedgekeurd namens de Europese Gemeenschap bij besluit nr. 2005/370/EG van de Raad van 17 februari 2005, het verdrag van Aarhus (PB L 124 van 17.5.2005, blz. 1).


title: Beroep, op 19 januari 1998 ingesteld door Impregilo SpA e.a. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Zaak T-19/98)

text:
C 72/28              NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    7.3.98
Ð een schending is van de motiveringsplicht, voorzover             In deze klacht werd gewezen op ernstige schendingen van
     de Raad in de bestreden weigering enkel de tekst van          de mededingingsregels van het EG-Verdrag naar aanleiding
     Besluit 93/731/EG aanhaalt, zonder te verwijzen naar          van het optrekken van het nieuwe gebouw van de Raad
     de specifieke omstandigheden van het geval.                   van de Europese Unie te Brussel. Doel en gevolg van deze
                                                                   inbreuken was het vervalsen van de mededinging ten
                                                                   nadele van ondernemingen uit andere lidstaten en het
                                                                   duurzaam fnuiken van elke belangstelling van niet-Belgi-
                                                                   sche ondernemingen voor de Belgische openbare aanbeste-
                                                                   dingen. Deze klacht betrof in wezen een mededingingsre-
Beroep, op 19 januari 1998 ingesteld door Impregilo SpA            geling waarmee een groot aantal belangrijke Belgische
  e.a. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen              ondernemingen uit de sectoren bouw en openbare werken
                       (Zaak T-19/98)                              ¹sanctiesº hebben kunnen opleggen aan de leden van
                        (98/C 72/59)                               CDK, waaronder een Italiaanse en een Duitse onderne-
                                                                   ming, die het hadden ¹gewaagdº pogingen te ondernemen
                     (Procestaal: Frans)                           om op de Belgische markt van de bouw en de openbare
                                                                   werken door te dringen door een offerte in te dienen voor
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese                  het optrekken van de nieuwe gebouwen van de Raad.
Gemeenschappen is op 19 januari 1998 beroep tegen
Commissie van de Europese Gemeenschappen ingesteld
door Impregilo SpA, gevestigd te Milaan (ItalieÈ), Dycker-         Die beperkingen van de mededinging zijn grotendeels
hoff & Widmann AG (Dywidad), gevestigd te Ascheim                  mogelijk gemaakt door de Belgische staat zelf. Door de
(Bondsrepubliek Duitsland) en Entreprises Koeckelberg              vereniging EGC met name bij wege van toekenning van
SA, gevestigd te Charleroi (BelgieÈ), vertegenwoordigd door        overdreven privilegies en bij wege van een nooit geziene
C. Bonnard, advocaat te Parijs, domicilie gekozen heb-             cumulatie van functies een economische en juridische
bende te Luxemburg ten kantore van A. May, Grand                   machtspositie te verlenen ten opzichte van haar concurrent
Rue 31.                                                            CDK, heeft de Belgische staat inbreuk gemaakt op de com-
                                                                   munautaire mededingingsregels en een situatie in het leven
Verzoeksters concluderen dat het het Gerecht behage:               geroepen die onvermijdelijk tot kennelijke, ernstige en her-
                                                                   haalde misbruiken zou leiden.
Ð nietig te verklaren de beschikking van de Commissie
     van 13 november 1997 houdende afwijzing van de ver-
     zoeken om sancties op te leggen voor de inbreuken die         Bij de omstreden beschikking heeft de Commissie deze
     Belgische bouwondernemingen en de Belgische staat             klacht afgewezen.
     op de artikelen 5, 85, 86 en 90 van het EG-Verdrag
     hebben gemaakt naar aanleiding van het optrekken              Verzoeksters stellen schending van de artikelen 5, 85, 86
     van het nieuwe gebouw van de Raad van Ministers;              en 90 van het EG-Verdrag.
Ð de Commissie te verwijzen in alle kosten die verzoek-
     sters in het kader van dit beroep tot nietigverklaring        Door geen onderzoek in te stellen ofschoon alle in haar
     zijn opgekomen.                                               bezit zijnde feitelijke indicieÈn en gegevens wijzen op het
                                                                   bestaan van een collectieve machtspositie, heeft de Com-
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                   missie artikel 86 geschonden en niet voldaan aan de ver-
Verzoeksters, drie bouwondernemingen, zijn lid van                 plichtingen die uit hoofde van de toepassing van de mede-
¹CDKº, een tijdelijke vereniging naar Belgisch recht opge-         dingingsregels op haar rusten.
richt om deel te nemen aan het optrekken van het nieuwe
gebouwencomplex voor de diensten van de Raad. ¹EGCº                Door EGC uitsluitende en bijzondere rechten te verlenen,
is een met het oog op het optrekken van de gebouwen van            heeft de Belgische staat de krachtens artikel 90 van het
de Raad naar Belgisch recht opgerichte tijdelijke vereni-          EG-Verdrag op hem rustende verplichtingen geschonden.
ging van de leden van vier hoofdzakelijk uit Belgische
ondernemingen bestaande tijdelijke verenigingen. De leden
van EGC behoren tot de belangrijkste bouwondernemin-               Bovendien wordt in de omstreden beschikking in strijd
gen in BelgieÈ.                                                    met artikel 85 van het EG-Verdrag geoordeeld dat de
                                                                   oprichting van EGC niet onverenigbaar is met dat artikel.
Op 28 februari 1996 dienen de leden van CDK bij ver-               De afwijzing van de klacht op grond van de overweging
weerster een klacht in tegen 16 bij de tijdelijke                  dat de tijdelijke vereniging voor bepaalde kavels verzoek-
vereniging EGC aangesloten Belgische bouwondernemin-               sters geen schade heeft berokkend, is eveneens in strijd
gen en tegen de Belgische staat.                                   met artikel 85.


title: Beschikking van de president van het Gerecht van Eerste Aanleg van 5 juli 2005 in zaak T-117/05 R, Andreas Rodenbröker tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Procedure in kort geding — Verzoek tot opschorting van tenuitvoerlegging — Richtlijn 92/43/EEG — Spoedeisendheid — Geen)

text:
               17.9.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 229/24

      BESCHIKKING VAN DE PRESIDENT VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG

   van 5 juli 2005
   in zaak T-117/05 R, Andreas Rodenbröker tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Procedure in kort geding - Verzoek tot opschorting van tenuitvoerlegging - Richtlijn 92/43/EEG - Spoedeisendheid - Geen)
   (2005/C 229/52)
   Procestaal: Duits
   In zaak T-117/05 R, Andreas Rodenbröker, wonende te Hövelhof (Duitsland), en de 81 andere verzoekers waarvan de namen zijn vermeld op de bijlage bij de beschikking, vertegenwoordigd door H. Glatzel, advocaat, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: M. van Beek en B. Schima, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg), betreffende een verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging van beschikking 2004/813/EG van de Commissie van 7 december 2004 tot vaststelling, op grond van richtlijn 92/43/EEG van de Raad, van de lijst van gebieden van communautair belang voor de Atlantische biogeografische regio (PB L 387, blz. 1), heeft de president het Gerecht op 5 juli 2005 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.

               2)

               De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.


title: Beroep, op 8 augustus 1997 ingesteld door L. B. Rasmussen tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Zaak T-234/97)

text:
C 7/20                NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 10. 1. 98
Beroep, op 8 augustus 1997 ingesteld door L. B. Rasmus-                bevoegde instanties maar bij het Gerecht van eerste
  sen tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen                   aanleg van de Europese Gemeenschappen bevond. Dit
                       (Zaak T-234/97)                                 dossier stond dus gedurende de betrokken periode niet
                                                                       ter beschikking van de directeur-generaal van DG V,
                          (98/C 7/59)                                  noch van de beperkte groep, noch van het bevorde-
                                                                       ringscomiteÂ,
                      (Procestaal: Frans)
                                                                   Ð in strijd met het beginsel van non-discriminatie en de
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
                                                                       vereisten voortvloeiend uit artikel 45 van het Statuut
Gemeenschappen is op 8 augustus 1997 beroep ingesteld
                                                                       heeft het tot aanstelling bevoegde gezag zijn verdien-
tegen de Commissie van de Europese Gemeenschappen
                                                                       sten uitsluitend vergeleken met die van de voor bevor-
door L. B. Rasmussen, wonende te Dalheim (Luxemburg),
                                                                       dering in aanmerking komende ambtenaren van DG V,
vertegenwoordigd door C. Revoldini, advocaat te Luxem-
                                                                       en
burg, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg te zijnen
kantore, route de Longwy 180.                                      Ð overeenkomstig artikel 45 van het Statuut is de beoor-
                                                                       deling van de verdiensten van de ambtenaren het voor
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
                                                                       de bevordering beslissende criterium. Slechts subsidiair
                                                                       kan het tot aanstelling bevoegde gezag de leeftijd van
Ð nietig te verklaren het besluit van de Commissie om
                                                                       de kandidaten in aanmerking nemen of hun ancieÈnni-
    hem bij de bevorderingsronde van 1996 niet te bevor-
                                                                       teit in rang en binnen de dienst. De zogeheten methode
    deren naar rang A 4,
                                                                       MoeÈl, die door de Commissie wordt gehanteerd voor
Ð nietig te verklaren het besluit van de Commissie tot                 de opstelling van de lijst van ambtenaren met de groot-
    bevordering van de 85 personen gekozen uit de lijst                ste verdiensten, is dus onwettig, doordat daarin onvol-
    van het meest voor bevordering naar rang A 4 in aan-               doende gewicht wordt gehecht aan de verdiensten van
    merking komende ambtenaren,                                        de voor bevordering in aanmerking komende ambtena-
                                                                       ren.
Ð verweerster te veroordelen tot betaling van 500 000
    LUF wegens vergoeding van immaterieÈle schade of een
    ander door het Gerecht naar billijkheid vast te stellen
    bedrag,
Ð verweerster te verwijzen in de kosten.                           Beroep, op 12 augustus 1997 ingesteld door N. Progoulis
                                                                       tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
Middelen en voornaamste argumenten                                                         (Zaak T-237/97)
                                                                                (98/C 7/60)
Verzoeker, ambtenaar van rang A 5, kant zich tegen de
weigering van het tot aanstelling bevoegde gezag om hem                                   (Procestaal: Frans)
bij de bevorderingsronde van 1996 te bevorderen naar een
hogere rang.                                                       Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese
                                                                   Gemeenschappen is op 12 augustus 1997 beroep ingesteld
Tot staving van zijn aanspraken beroept hij zich op schen-         tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door
ding van artikel 45 van het Statuut, alsook op schending           N. Progoulis, wonende te Brussel, vertegenwoordigd door
van het algemeen rechtsbeginsel van gelijke behandeling.           V. Akritidis en K. Adamantopoulos, advocaten te Athene,
                                                                   domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore
Dienaangaande brengt verzoeker met name het volgende               van A. Kronshagen, advocaat aldaar, boulevard de la Foire
naar voren:                                                        12.
Ð het besluit van verweerster, toe te staan dat voor de            Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
    bevordering de eerder als tijdelijk functionaris verwor-
    ven ancieÈnniteit in rang in aanmerking wordt genomen          Ð nietig te verklaren het besluit van de Commissie van
    en bij analogie hetzelfde toe te staan voor ambtenaren             13 mei 1997 tot afwijzing van zijn klacht betreffende
    die van categorie LA naar A zijn overgegaan, is in                 zijn herindeling in de rang B 1, salaristrap 2, met
    strijd met de toepasselijke bepalingen van het Statuut,            terugwerkende kracht tot 1 maart 1983, daaronder
    en op die grond is de gehele bevorderingsprocedure                 begrepen de financieÈle gevolgen van de gevraagde her-
    voor het betrokken jaar onwettig. Volgens verzoeker                indeling, met terugwerkende kracht berekend vanaf
    staat er in het Statuut geen bepaling, dat voor de vast-           1 maart 1983, vermeerderd met gekapitaliseerde wet-
    stelling van de loopbaanancieÈnniteit van een ambte-               telijke interest tegen een rentevoet van 10 %,
    naar de loopbaan als tijdelijk functionaris in aanmer-
    king moet worden genomen. Dit zou neerkomen op                 Ð de Commissie te veroordelen om aan verzoeker een
    gelijkstelling van ander personeel met ambtenaren,                 bedrag te betalen dat overeenkomt met de financieÈle
    waardoor het verschil in rechtspositie tussen dit perso-           gevolgen van de gevraagde herindeling, met terugwer-
    neel en ambtenaren zinloos zou worden.                             kende kracht berekend vanaf 1 maart 1983, vermeer-
                                                                       derd met gekapitaliseerde wettelijke interest tegen een
Ð verweerster heeft geen rekening kunnen houden met de                 rentevoet van 10 %, en
    verdiensten van verzoeker, doordat zijn dossier zich
    gedurende de gehele bevorderingsronde niet bij de              Ð verweerster te verwijzen in de kosten.


title: Zaak C-574/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Supremo Tribunal Administrativo (Portugal) op 7 december 2012 — Centro Hospitalar de Setúbal, EPE, Serviço de Utilização Comum dos Hospitais (SUCH)/Eurest Portugal — Sociedade Europeia de Restaurantes L da

text:
               16.3.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 79/5

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Supremo Tribunal Administrativo (Portugal) op 7 december 2012 — Centro Hospitalar de Setúbal, EPE, Serviço de Utilização Comum dos Hospitais (SUCH)/Eurest Portugal — Sociedade Europeia de Restaurantes Lda

   (Zaak C-574/12)
   2013/C 79/09
   Procestaal: Portugees

      Verwijzende rechter

   Supremo Tribunal Administrativo

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Centro Hospitalar de Setúbal, EPE, Serviço de Utilização Comum dos Hospitais (SUCH)

      Verwerende partij: Eurest Portugal — Sociedade Europeia de Restaurantes Lda

      Prejudiciële vragen

               1)

               Is het verenigbaar met de communautaire rechtspraak inzake inhouse-aanbesteding dat een overheidsziekenhuis zonder de voor de betrokken overeenkomst wettelijk voorgeschreven aanbestedingsprocedure te volgen, de onder haar bevoegdheid vallende verstrekking van ziekenhuismaaltijden gunt aan een vereniging zonder winstoogmerk waarbij zij is aangesloten en die tot doel heeft op het gebied van gezondheidszorg een taak van algemeen belang te verrichten om een efficiëntere werking van haar leden te verzekeren en de verantwoordelijkheid voor haar taken in deze materie aldus aan deze vereniging overdraagt, wanneer zich bij die vereniging overeenkomstig haar statuten niet enkel entiteiten van de publieke sector, maar ook van de sociale sector kunnen aansluiten en op de gunningsdatum op een totaal van 88 leden 23 entiteiten als particuliere instellingen voor sociale solidariteit (IPSS) tot de sociale sector behoorden, waarvan geen enkele een winstoogmerk had en bepaalde entiteiten liefdadigheidsinstellingen waren?

               2)

               Mag worden aangenomen dat de geselecteerde entiteit wat haar besluitvorming betreft zich in een positie van ondergeschiktheid bevindt ten aanzien van haar publiekrechtelijke leden, in die zin dat zij op haar afzonderlijk of gezamenlijk toezicht als op hun eigen diensten uitoefenen, wanneer de geselecteerde entiteit overeenkomstig haar statuten erop moet toezien dat haar leden over de meerderheid van de stemrechten beschikken en aan de leidings-, controle- en toezichtsbevoegdheid van het voor gezondheidszorg bevoegde regeringslid zijn onderworpen, en haar raad van bestuur ook grotendeels bestaat uit publiekrechtelijke leden?

               3)

               Mag tegen de achtergrond van de communautaire rechtspraak inzake inhouse-aanbesteding worden aangenomen dat is voldaan aan de voorwaarde van „toezicht als op de eigen diensten” wanneer de geselecteerde entiteit volgens haar statuten onder de toezichtsbevoegdheid van het voor gezondheidszorg bevoegde regeringslid valt, dat bevoegd is tot het benoemen van de voorzitter en de vice-voorzitter van de raad van bestuur, tot het goedkeuren van de besluiten van de algemene vergadering inzake het aangaan van leningen die een netto-schuldenlast van 75 % of meer van het in het vorige jaar vastgestelde eigen vermogen met zich brengen, inzake de wijzigingen van de statuten en inzake de ontbinding van de geselecteerde entiteit, en tot het bepalen van de bestemming van haar goederen bij ontbinding?

               4)

               Kan de verhouding tussen de geselecteerde entiteit en haar publiekrechtelijke leden als een loutere interne verhouding of inhouse-verhouding worden aangemerkt op grond van het feit dat die geselecteerde entiteit een organisatie is van grote omvang en complexiteit, actief is op het gehele Portugese grondgebied en de meerderheid van de diensten en instellingen van de nationale gezondheidsdienst, inzonderheid de grootste ziekenhuizen van het land, onder haar leden telt, een verwachte verkoopomzet van ongeveer 90 miljoen EUR heeft, op uiteenlopende en complexe gebieden actief is, een erg hoge activiteitsgraad heeft, meer dan 3 300 werknemers heeft, en deelnemingen bezit in twee complementaire ondernemingsverenigingen en twee handelsvennootschappen?

               5)

               Kan op grond van het feit dat de geselecteerde entiteit volgens haar statuten aan niet-aangesloten publiekrechtelijke entiteiten of particuliere, nationale of buitenlandse entiteiten diensten onder concurrerende voorwaarden kan verstrekken, mits (i) dit geen enkel nadeel toebrengt aan haar leden, maar de economische of technologische prestaties van de geselecteerde entiteit en haar leden verbetert, en (ii) het factuurbedrag voor de verlening van die diensten niet hoger is dan 20 % van haar totale jaaromzet van het vorige boekjaar, worden aangenomen dat is voldaan aan het vereiste voor inhouse-aanbesteding en met name aan de in artikel 5, lid 2, sub b, CCP gestelde voorwaarde inzake de „bestemming van het merendeel van de werkzaamheden”?

               6)

               Indien het antwoord op één van de vorige vragen op zich niet volstaat om te beoordelen of tegen de achtergrond van de communautaire rechtspraak inzake inhouse-aanbesteding al dan niet aan de in artikel 5, lid 2, CCP gestelde voorwaarden is voldaan, kan dan uit de gezamenlijke beoordeling van die antwoorden worden afgeleid dat sprake is van dit type aanbesteding?


title: Zaak F-121/11: Beroep ingesteld op 22 november 2011 — ZZ/Commissie

text:
               28.1.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/72

      Beroep ingesteld op 22 november 2011 — ZZ/Commissie
      (Zaak F-121/11)
      (2012/C 25/140)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: ZZ (vertegenwoordigers: L. Levi en C. Bernard-Glanz, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Voorwerp en beschrijving van het geding

      Nietigverklaring van de besluiten waarbij het afwikkelingsbureau te Ispra de ambtenaar, die in Jordanië is tewerkgesteld, toestemming heeft geweigerd voor de vervoers- en begeleidingskosten die zijn gemaakt om zijn zoon de mogelijkheid te bieden, in Beiroet (Libanon) psychotherapie te volgen in het Frans, de moedertaal van het kind

         Conclusies van de verzoekende partij

                  —

                  nietigverklaring van de weigering om toestemming te verlenen voor de medische prestaties die verzoeker ten behoeve van zijn zoon, zijn echtgenote en zichzelf heeft gevraagd, zoals die weigering volgt uit de drie besluiten van 22 februari respectievelijk 10 maart en 18 april 2011 van het hoofd van het afwikkelingsbureau te Ispra van de Europese Commissie;

                  —

                  nietigverklaring van het besluit van de directeur van directoraat D van het DG Personeelszaken en zekerheid van de Europese Commissie van 12 augustus 2011, in zijn hoedanigheid van tot het aangaan van overeenkomsten bevoegd gezag (TAOBG), tot afwijzing van de klacht die verzoeker op basis van artikel 90, lid 2, van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie heeft ingediend;

                  —

                  verwijzing van de Commissie in de kosten van de procedure.


title: Zaak C-127/15: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 8 december 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Oberste Gerichtshof — Oostenrijk) — Verein für Konsumenteninformation/INKO, Inkasso GmbH [Prejudiciële verwijzing — Richtlijn 2008/48/EG — Bescherming van de consument — Consumentenkrediet — Artikel 2, lid 2, onder j) — Afbetalingsregelingen — Kosteloos uitstel van betaling — Artikel 3, onder f) — Kredietbemiddelaars — Incassobureaus die handelen namens de kredietgevers]

text:
               6.2.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 38/2

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 8 december 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Oberste Gerichtshof — Oostenrijk) — Verein für Konsumenteninformation/INKO, Inkasso GmbH
   (Zaak C-127/15) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Richtlijn 2008/48/EG - Bescherming van de consument - Consumentenkrediet - Artikel 2, lid 2, onder j) - Afbetalingsregelingen - Kosteloos uitstel van betaling - Artikel 3, onder f) - Kredietbemiddelaars - Incassobureaus die handelen namens de kredietgevers])
   (2017/C 038/02)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Oberster Gerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Verein für Konsumenteninformation

      Verwerende partij: INKO, Inkasso GmbH

      Dictum

               1)

               Artikel 2, lid 2, onder j), van richtlijn 2008/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten en tot intrekking van richtlijn 87/102/EEG van de Raad moet aldus worden uitgelegd dat een regeling voor de afbetaling van een krediet, die na het intreden van het verzuim van de consument tussen deze en de kredietgever wordt getroffen door bemiddeling van een incassobureau, niet „kosteloos” is in de zin van die bepaling, wanneer de consument zich er bij die regeling toe verbindt het volledige bedrag van dat krediet terug te betalen alsook interesten of kosten te betalen die niet zijn vermeld in de oorspronkelijke overeenkomst op grond waarvan dat krediet is verleend.

               2)

               Artikel 3, onder f), en artikel 7 van richtlijn 2008/48 moeten aldus worden uitgelegd dat een incassobureau dat namens een kredietgever een regeling voor de afbetaling van een niet-terugbetaald krediet treft, maar slechts bij wijze van nevenactiviteit als kredietbemiddelaar optreedt, hetgeen aan de verwijzende rechter staat om na te gaan, moet worden aangemerkt als een „kredietbemiddelaar” in de zin van het genoemde artikel 3, onder f), en niet onderworpen is aan de in de artikelen 5 en 6 van die richtlijn neergelegde verplichting om de consument precontractuele informatie te verstrekken.

      (1)  PB C 205 van 22.6.2015.


title: Zaak C-501/04: Beroep, op 6 december 2004 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk Spanje

text:
               22.1.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 19/16

         Beroep, op 6 december 2004 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk Spanje
   (Zaak C-501/04)
   (2005/C 19/31)
   Procestaal: Spaans
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 6 december 2004 beroep ingesteld tegen Koninkrijk Spanje door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door E. Traversa, juridisch adviseur, en R. Vidal Puig, lid van haar juridische dienst, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
   Verzoekster concludeert dat het het Hof behage:

               —

               vast te stellen dat het Koninkrijk Spanje, door de verzekeringnemers de mogelijkheid te bieden hun contracten op te zeggen wanneer bij overdracht van een verzekeringsportefeuille de vervreemder en/of de nieuwe verkrijger een verzekeringsonderneming is die niet in Spanje is gevestigd onder het stelsel van vrijheid van vestiging of van dienstverrichting, doch niet wanneer de overdracht plaats vindt tussen Spaanse verzekeringsondernemingen, niet de verplichtingen is nagekomen die op hem rusten krachtens

                           —

                           artikel 12, lid 6, van richtlijn 92/49/EEG (1) van de Raad van 18 juni 1992 tot coördinatie van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen betreffende het directe verzekeringsbedrijf, met uitzondering van de levensverzekeringsbranche, en houdende wijziging van de richtlijnen 73/239/EEG en 88/357/EEG;

                           —

                           artikel 14, lid 5, van richtlijn 2002/83/EG (2) van 5 november 2002 betreffende levensverzekering;

               —

               het Koninkrijk Spanje in de kosten te verwijzen.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Artikel 12, lid 6 van richtlijn 92/49 en artikel 14, lid 5, van richtlijn 2002/83 voorzien in de mogelijkheid voor de lidstaten om de gelegenheid tot opzegging van de overeenkomsten te bieden, maar een lidstaat handelt in strijd met deze voorschriften wanneer hij daarbij rechtstreeks of onrechtstreeks discrimineert tussen in de betrokken lidstaat gevestigde verzekeringsondernemingen en ondernemingen uit andere lidstaten die onder het stelsel van vrijheid van vestiging of van dienstverrichting in de die lidstaat werkzaam zijn.
   De Spaanse regeling is discriminerend aangezien zij Spaanse verzekeringsondernemingen anders en gunstiger behandelt dan verzekeringsondernemingen uit andere lidstaten wat de opzeggingsmogelijkheid betreft, zonder dat het verschil in behandeling terug te voeren is op objectieve verschillen tussen de betrokken situaties.
   De verschillende behandeling vindt niet haar rechtvaardiging in overwegingen die verband houden met de consumentenbescherming.

      (1)  PB L 228 van 11.8.1992, blz. 1.

      (2)  PB L 345 van 19.12.2002, blz. 1.


title: Zaak C-193/12: Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 13 juni 2013 — Europese Commissie/Franse Republiek (Niet-nakoming — Richtlijn 91/676/EEG — Bescherming van water tegen verontreiniging door nitraten uit agrarische bronnen — Aanwijzing van kwetsbare zones — Te hoog nitraatgehalte — Eutrofiëring — Verplichte vierjaarlijkse herziening)

text:
               3.8.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 225/33

         Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 13 juni 2013 — Europese Commissie/Franse Republiek
   (Zaak C-193/12) (1)

   (Niet-nakoming - Richtlijn 91/676/EEG - Bescherming van water tegen verontreiniging door nitraten uit agrarische bronnen - Aanwijzing van kwetsbare zones - Te hoog nitraatgehalte - Eutrofiëring - Verplichte vierjaarlijkse herziening)
   2013/C 225/55
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Hottiaux en B. Simon, gemachtigden)

      Verwerende partij: Franse Republiek (vertegenwoordigers: G. de Bergues en S. Menez, gemachtigden)

      Voorwerp

   Niet-nakoming — Schending van artikel 3, leden 1 en 4, van richtlijn 91/676/EEG van de Raad van 12 december 1991 inzake de bescherming van water tegen verontreiniging door nitraten uit agrarische bronnen (PB L 375, blz. 1) en bijlage I bij deze richtlijn — Onvolledige vaststelling van de kwetsbare zones — Te hoog nitraatgehalte — Eutrofiëring — Onjuiste vierjaarlijkse herziening

      Dictum

               1)

               Door verschillende zones met oppervlakte- of grondwatermassa’s die door te hoge nitraatgehaltes en/of eutrofiëring worden getroffen of kunnen worden getroffen, niet als kwetsbare zones aan te wijzen, is de Franse Republiek de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 3, leden 1 en 4, van richtlijn 91/676/EEG van de Raad van 12 december 1991 inzake de bescherming van water tegen verontreiniging door nitraten uit agrarische bronnen en bijlage I bij deze richtlijn.

               2)

               De Franse Republiek wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 217 van 21.7.2012


title: Zaak C-445/99: Beroep, op 23 november 1999 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek

text:
C 47/16                 NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       19.2.2000
Rekwirante concludeert dat het den Hove behage:                        ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
                                                                       vertegenwoordigd door P. Stancanelli, lid van haar juridische
1) het bestreden arrest te vernietigen;                                dienst, als gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te Luxem-
2) de bestreden beschikking inzake onbillijkheid van de                burg bij C. Gómez de la Cruz, Centre Wagner, Kirchberg.
     Commissie van 24 oktober 1997 nietig te verklaren;
                                                                       Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
3) gerekwireerde in de kosten van het geding te verwijzen.
                                                                       — vast te stellen dat de Italiaanse Republiek, door niet de
Middelen en voornaamste argumenten                                          wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen
                                                                            die nodig zijn voor het volgen van richtlijn 96/43/EG van
Het middel is gericht tegen het arrest van 28 september 1999                de Raad (1) van 3 juni 1996 betreffende ouderschapsverlof,
waarbij het Gerecht het verzoek om nietigverklaring van                     de krachtens het EG-Verdrag op haar rustende verplichtin-
de beschikking houdende afwijzing van het verzoek om                        gen niet is nagekomen;
toekenning van extra invoercertificaten in het kader van de ter
leniging van onbillijkheden bestemde overgangsregeling van             — de Italiaanse Republiek te verwijzen in de kosten van
artikel 30 van verordening (EEG) nr. 404/93 van de Raad                     de procedure.
houdende een gemeenschappelijke ordening der markten in
de sector bananen (1) heeft afgewezen. Aangevoerd wordt
schending van het gemeenschapsrecht, namelijk van                      Middelen en voornaamste argumenten
— artikel 30 van verordening nr. 404/93: het Gerecht heeft             Ingevolge artikel 249 EG (ex artikel 189 EG-Verdrag), volgens
     miskend, dat het geval van onbillijkheid, zoals dat door          het welk een richtlijn verbindend is ten aanzien van het te
     het Hof van Justitie in de zaak C-68/95 (T. Port) is erkend,      bereiken resultaat voor elke lidstaat waarvoor zij is bestemd,
     slechts een van de gevallen is, waarop artikel 30 van             zijn de lidstaten verplicht de in de richtlijnen gestelde omzet-
     toepassing is, en dat de voorwaarden die het Hof van              tingstermijnen in acht te nemen. Ofschoon die termijn op
     Justitie ter zake van de op verweerster rustende verplichting     3 juni 1998 is verstreken, heeft de Italiaanse Republiek de
     om de onbillijkheid op te heffen heeft gesteld, niet zonder       nodige bepalingen ter uitvoering van de in de conclusies van
     meer gelden. In casu waren de moeilijkheden bij de                de Commissie genoemde richtlijn nog steeds niet vastgesteld.
     overgang niet aan het gedrag van verzoekster te wijten,
     doch ging het om structurele moeilijkheden die voor               (1) PB L 145 van 19.6.1996, blz. 4.
     nieuwe ondernemingen als verzoekster waren ontstaan en
     die door de invoering van de gemeenschappelijke ordening
     der markten in de sector bananen waren verergerd. Het
     structurele nadeel voor verzoekster als nieuwe onderne-
     ming in de nieuwe Bundesländer — net als voor alle andere
     nieuwe ondernemingen — bestond hierin, dat zij tijdens
     de jaren 1989 en 1990, die volgens verordening                    Beroep, op 23 november 1999 ingesteld door Commissie
     nr. 404/93 als referentieperiode voor de jaren 1993 en            van de Europese Gemeenschappen tegen Republiek Oos-
     1994 worden beschouwd, wat de rijping van bananen                                               tenrijk
     betreft, geen omzet heeft kunnen realiseren die tot een
     gunstige referentiehoeveelheid kon leiden;                                                 (Zaak C-446/99)
— het gelijkheidsbeginsel: ingevolge voormelde referentieja-
     ren werden de nieuwe ondernemingen op het grondgebied                                       (2000/C 47/25)
     van de ex-DDR — als enige groep in de Gemeenschap
     — noodzakelijkerwijs en zonder meer benadeeld. Het                Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
     gelijkheidsbeginsel verlangt, dat de gemeenschapsinstellin-       op 23 november 1999 beroep ingesteld tegen Republiek
     gen met die uitzonderlijke situatie rekening houden, daar         Oostenrijk door Commissie van de Europese Gemeenschap-
     anders een ongelijke feitelijke situatie gelijk wordt behan-      pen, vertegenwoordigd door J. C. Schieferer, lid van de juri-
     deld.                                                             dische dienst van de Commissie, als gemachtigde, domicilie
                                                                       gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz, lid
(1) PB L 47 van 25.2.1993, blz. 1.                                     van de juridische dienst van de Commissie, Centre Wagner
                                                                       C 254, Kirchberg.
                                                                       Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
                                                                       1. vast te stellen dat de Republiek Oostenrijk niet heeft
Beroep, op 23 november 1999 ingesteld door Commissie                        voldaan aan de verplichtingen die op haar rusten krachtens
van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Repu-                       richtlijn 97/13/EG (1) van het Europees Parlement en de
                                bliek                                       Raad van 10 april 1997 betreffende een gemeenschappelijk
                          (Zaak C-445/99)                                   kader voor algemene machtigingen en individuele vergun-
                                                                            ningen op het gebied van telecommunicatiediensten, door
                           (2000/C 47/24)                                   niet de ter uitvoering van artikel 9, leden 2, 4 en 6, van deze
                                                                            richtlijn noodzakelijke wettelijke en bestuurrechterlijke
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                  bepalingen vast te stellen en aan de Commissie mee
op 23 november 1999 beroep tegen Italiaanse Republiek                       te delen;


title: Zaak T-416/04: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 27 september 2006 — Kontouli/Raad ( Ambtenaren — Invaliditeitspensioen — Correctiecoëfficiënt — Vaststelling van woonplaats — Intrekking van administratieve handeling — Gewettigd vertrouwen )

text:
               2.12.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 294/46

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 27 september 2006 — Kontouli/Raad
   (Zaak T-416/04) (1)

   („Ambtenaren - Invaliditeitspensioen - Correctiecoëfficiënt - Vaststelling van woonplaats - Intrekking van administratieve handeling - Gewettigd vertrouwen”)
   (2006/C 294/96)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: Anna Kontouli (vertegenwoordigers: aanvankelijk V. Akritidis en M. Tragalou, vervolgens V. Akritidis, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: M. Sims en D. Zahariou, gemachtigden)
   Voorwerp
   Enerzijds, verzoek om nietigverklaring van het besluit van de Raad van 5 december 2003 houdende intrekking van de toepassing op verzoeksters invaliditeitspensioen van de voor het Verenigd Koninkrijk vastgestelde correctiecoëfficiënt, en, anderzijds, verzoek om schadevergoeding
   Dictum

               1)

               Het besluit van de Raad van 5 december 2003 houdende intrekking van de toepassing op verzoeksters invaliditeitspensioen van de voor het Verenigd Koninkrijk vastgestelde correctiecoëfficiënt wordt nietig verklaard voor zover deze toepassing daarbij met terugwerkende kracht voor de periode van 1 mei 2003 tot en met 31 december 2003 wordt ingetrokken.

               2)

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               3)

               De Raad wordt verwezen in zijn eigen kosten alsmede in een derde van de kosten van verzoekster.

      (1)  PB C 31 van 5.2.2005.


title: Zaak T-440/13: Beroep ingesteld op 12 augustus 2013 — „Millano” Krzysztof Kotas/BHIM (Vorm van doosje bonbons)

text:
               23.11.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 344/57

         Beroep ingesteld op 12 augustus 2013 — „Millano” Krzysztof Kotas/BHIM (Vorm van doosje bonbons)
   (Zaak T-440/13)
   2013/C 344/104
   Procestaal: Pools

      Partijen

      Verzoekende partij: Zakład Wyrobów Cukierniczych „Millano” Krzysztof Kotas (Przeźmierowo, Polen) (vertegenwoordiger: B. Kański, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Conclusies

               —

               de beslissing van de tweede kamer van beroep van 22 mei 2013 in zaak R 755/2012-2 vernietigen.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Betrokken gemeenschapsmerk: driedimensionaal teken bestaande in de vorm van een doosje bonbons voor waren van klasse 30 — aanvraag nr. 10 359 602

      Beslissing van de onderzoeker: afwijzing van de inschrijvingsaanvraag

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 7, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009.


title: Zaak T-306/10: Beroep ingesteld op 23 juli 2010 — Yusef/Commissie

text:
               25.9.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 260/20

         Beroep ingesteld op 23 juli 2010 — Yusef/Commissie
   (Zaak T-306/10)
   ()
   2010/C 260/28
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Hani El Sayyed Elsebai Yusef (Londen, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordigers: E. Grieves, Barrister en H. Miller, Solicitor)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               vaststellen dat het verzuim van de Commissie om te handelen en verzoekers naam van de lijst in bijlage I bij verordening (EG) nr. 881/2002 te schrappen, onrechtmatig is;

               —

               de Commissie gelasten om verzoekers naam onmiddellijk van de lijst in voornoemde bijlage te schrappen;

               —

               de Commissie niet alleen in haar eigen kosten verwijzen, maar ook in die van verzoeker en in de bedragen die ter zake van de kosteloze rechtsbijstand door de kas van het Hof zijn voorgeschoten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoeker verzoekt op grond van artikel 265 VWEU om intrekking van verordening (EG) nr. 1629/2005 van de Commissie van 5 oktober 2005 tot 54e wijziging van verordening (EG) nr. 881/2002 van de Raad tot vaststelling van bepaalde specifieke beperkende maatregelen tegen sommige personen en entiteiten die banden hebben met Usama bin Laden, het Al Qa'ida-netwerk en de Taliban, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 467/2001 van de Raad (1), voor zover deze verordening hem betreft.
   Verzoeker baseert zijn beroep op drie middelen.
   Ten eerste stelt hij dat de Commissie de grond voor de plaatsing van verzoekers naam op de lijst in bijlage I op geen enkele wijze onafhankelijk heeft onderzocht en ook geen redenen voor die plaatsing heeft verlangd.
   Ten tweede stelt hij dat de Commissie hem in strijd met zijn recht op effectieve rechterlijke bescherming, met zijn recht van verweer en met zijn rechten op eigendom krachtens het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, geen redenen voor de plaatsing van zijn naam op de lijst in bijlage I heeft gegeven.
   Ten derde voert hij aan dat het verzuim van de Commissie om zijn naam van de lijst in bijlage I te schrappen, onlogisch is omdat er geen redenen voorhanden zijn die voldoen aan de relevante criteria voor opname in bijlage I, en het United Kingdom Foreign and Commonwealth Office van mening is dat verzoeker niet langer aan de relevante criteria voldoet.

      (1)  PB 2005, L 260, blz. 10.


title: Zaak C-325/09: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal (Civil Division) of England and Wales (Verenigd Koninkrijk) op 12 augustus 2009 — Secretary of State for the Home Department/Maria Dias

text:
               24.10.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 256/13

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal (Civil Division) of England and Wales (Verenigd Koninkrijk) op 12 augustus 2009 — Secretary of State for the Home Department/Maria Dias
   (Zaak C-325/09)
   2009/C 256/26
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   Court of Appeal (Civil Division) of England and Wales

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Secretary of State for the Home Department

      Verwerende partij: Maria Dias

      Prejudiciële vragen

               1)

               Heeft een burger van de Unie die in een lidstaat waarvan zij geen onderdaan is, vóór de omzetting van richtlijn 2004/38/EG (1) de houder was van een krachtens artikel 4, lid 2, van richtlijn 68/360/EEG (2) geldig afgegeven verblijfskaart, maar gedurende de looptijd van de verblijfskaart bepaalde tijd vrijwillig werkloos en niet zelfvoorzienend was en niet aan de voorwaarden voor afgifte van een dergelijke verblijfskaart voldeed, in die periode op grond van het enkele houderschap van de verblijfskaart „legaal in het gastland” verbleven met het oog op de latere verkrijging van een duurzaam verblijfsrecht krachtens artikel 16, lid 1, van richtlijn 2004/38/EG?

               2)

               Indien een tijdvak van vijf jaar ononderbroken verblijf als werknemer voorafgaand aan 30 april 2006 niet volstaat om het in artikel 16, lid 1, van richtlijn 2004/38 voorziene duurzame verblijfsrecht te doen ontstaan, doet dit ononderbroken verblijf als werknemer dan rechtstreeks krachtens artikel 18, lid 1, [EG] een duurzaam verblijfsrecht ontstaan op grond dat de richtlijn een lacune vertoont?

      (1)  Richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (PB L 158, blz. 77).

      (2)  Richtlijn 68/360/EEG van de Raad van 15 oktober 1968 inzake de opheffing van de beperkingen van de verplaatsing en het verblijf van de werknemers der lidstaten en van hun familie binnen de Gemeenschap (PB L 257, blz. 13).


title: Laatste publicatie van het Hof van Justitie in het Publicatieblad van de Europese UniePB C 257 van 15.10.2005

text:
               29.10.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 271/28

         (2005/C 271/52)
   Laatste publicatie van het Hof van Justitie in het Publicatieblad van de Europese Unie

         PB C 257 van 15.10.2005

   Historisch overzicht van de vroegere publicaties

      PB C 243 van 1.10.2005

      PB C 229 van 17.9.2005

      PB C 217 van 3.9.2005

      PB C 205 van 20.8.2005

      PB C 193 van 6.8.2005

      PB C 182 van 23.7.2005

   Deze teksten zijn beschikbaar in:

               EUR-Lex:http://europa.eu.int/eur-lex

               CELEX:http://europa.eu.int/celex


title: Verzoek van het Bundesvergabeamt van 5 december 1996 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen W. Tögel en Niederösterreichische Gebietskrankenkasse (Zaak C-76/97)

text:
Nr. C 108/ 18            NL                    Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      5 . 4 . 97
       Raad van 12 december 1991 betreffende gevaarlijke                         drachten voor dienstverlening verhinderen, en moet hij
       afvalstoffen (') en deze bepalingen niet mee te delen,                    een beroepsprocedure volgens het vierde deel van het
       de krachtens het Verdrag op hem rustende verplichtin                     Bundesvergabegesetz laten plaatsvinden ?
       gen niet is nagekomen;
                                                                          3 . a ) Moeten de in de feiten genoemde diensten (gelet
— het Koninkrijk Spanje te verwijzen in de kosten.                                   op artikel 10 van Richtlijn 92/50/EEG ) als dienst
                                                                                verlening in de zin van bijlage IA van Richtlijn 92/
                                                                                50/EEG, categorie 2 ( diensten voor vervoer over
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                                land ) worden beschouwd en moeten opdrachten
                                                                                voor dergelijke diensten dus overeenkomstig de be
De middelen en voornaamste argumenten zijn analoog aan                               palingen van de titels III en IV van de richtlijn
die in zaak C-56/97 ( 2 ); de termijn voor omzetting is ver                         worden geplaatst, of moeten zij worden be
streken op 26 juni 19 95 .                                                           schouwd als dienstverlening in de zin van bijlage IB
                                                                                van Richtlijn 92/50/EEG (gezondheidszorg) en
(') PB nr. L 377 van 31 . 12 . 1991 , blz . 20 .                                     moeten opdrachten voor dergelijke diensten dus
( 2 ) Zie bladzijde 12 van dit Publikatieblad .                                      overeenkomstig de artikelen 13 en 14 worden ge
                                                                                plaatst, respectievelijk vallen de genoemde diensten
                                                                                helemaal niet onder het toepassingsgebied van
                                                                                Richtlijn 92/50/EEG ?
                                                                                b ) Voldoen de bepalingen van de artikelen 1 tot en
                                                                                met 7 aan de in de rechtsoverwegingen 14 en 16 in
Verzoek van het Bundesvergabeamt van 5 december 1996                                 het arrest in zaak 41 /74 ( van Duyn ) gestelde voor
om een prejudiciële beslissing in het geding tussen W. Tö
                                                                                waarden voor rechtstreekse toepassing van een
         gel en Niederösterreichische Gebietskrankenkasse                            communautaire richtlijn, zodat dienstverlening in
                           ( Zaak C-76/97)                                           de zin van bijlage IB van de richtlijn in het kader
                             ( 97/C 108/34 )                                         van de daarin genoemde procedure moet worden
                                                                                aanbesteed, of zijn de voor de in bijlage IA ge
                                                                                noemde dienstverlening relevante bepalingen van
Het Bundesvergabeamt heeft bij beschikking van 5 decem                              de richtlijn geschikt om aan de in die zaak gestelde
                                                                                voorwaarden te voldoen ?
ber 1996, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie
op 20 februari 1997, in het geding tussen W. Tögel en
Niederösterreichische Gebietskrankenkasse, het Hof van                    4 . Volgt uit artikel 5 of andere bepalingen van het EG
Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om                              Verdrag, of uit Richtlijn 92/50/EEG een verplichting
een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen :                          van de staat om in te grijpen in bestaande, voor onbe
                                                                                paalde tijd of voor meerdere jaren, en niet overeen
 1 . Kan uit deze of andere bepalingen van Richtlijn 89/                         komstig die richtlijn gesloten contracten ?
       665/EEG van de Raad van 21 december 1989 hou
       dende de coördinatie van de wettelijke en bestuurs                (') PB nr. L 395 van 30 . 12 . 1989 , blz . 33 .
       rechtelijke bepalingen betreffende de toepassing van de            ( 2 ) PB nr. L 209 van 24 . 7. 1992 , blz . 1 .
       beroepsprocedures inzake het plaatsen van overheids
       opdrachten voor leveringen en voor de uitvoering van
       werken ('), een individueel recht op inleiding van een
       beroepsprocedure bij autoriteiten of gerechten die aan
       de bepalingen van artikel 2, lid 8 , van Richtlijn 89/
       665/EEG voldoen, worden afgeleid, dat zo volledig                  Verzoek van het Handelsgericht Wien van 20 december
       duidelijk en concreet is, dat een particulier in geval             1996 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen
       van niet-omzetting van de betrokken richtlijn door de              Österreichische Unilever GmbH en Smithkline Beecham
       lidstaat zich in een procedure met succes tegenover de                                   Markenartikel GesmbH
       lidstaat op dat recht kan beroepen ?
                                                                                ( Zaak C-77/97)
 2.    Moet een nationale rechter met de kwalificaties van                                             ( 97/C 108/35 )
       het Bundesvergabeamt in een beroepsprocedure, wan
       neer wordt aangenomen dat een particulier een op
       artikel 41 van Richtlijn 92/50/EEG (2 ) juncto Richtlijn           Het Handelsgericht Wien heeft bij beschikking van 20 de
        89/665/EEG berustend recht op inleiding van een be               cember 1996, ingekomen ter griffie van het Hof van Justi
       roepsprocedure heeft, bepalingen van het nationale                 tie op 21 februari 1997, in het geding tussen Österreichi
                                                                          sche Unilever GmbH en Smithkline Beecham Marken
       recht zoals § 91 , leden 2 en 3 van het Bundesvergabe
       gesetz, waarin het Bundesvergabeamt enkel bevoegd                  artikel GesmbH, het Hof van Justitie van de Europese Ge
       wordt verklaard bij inbreuken op het Bundesvergabe                meenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over
        Bundesvergabegesetz en de daartoe vastgestelde veror             de navolgende vraag:
        deningen, buiten beschouwing laten, omdat die bepa
        lingen de inleiding van een beroepsprocedure volgens              Verzet artikel 30 van het EG-Verdrag juncto Richtlijn 76/
        het Bundesvergabegesetz voor het plaatsen van op                  768/EEG van de Raad van 27 juli 1976 betreffende de on