title: Doorhaling van zaak T-3/01

text:
27.7.2002            NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   C 180/35
Beroep, op 7 juni 2002 ingesteld door G. Lebedef tegen                              Doorhaling van zaak T-113/97 (1)
      Commissie van de Europese Gemeenschappen
                                                                                (2002/C 180/61)
                       (Zaak T-175/02)
                                                                                (Procestaal: Frans)
                       (2002/C 180/60)
                                                                      De president van de Eerste kamer van het Gerecht van eerste
                       (Procestaal: Frans)                            aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking
                                                                      van 21 februari 2002 de doorhaling in het register gelast van
                                                                      zaak T-113/97: Pierre Tomarchio tegen Rekenkamer van de
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-             Europese Gemeenschappen.
schappen is op 7 juni 2002 beroep ingesteld tegen Commissie
van de Europese Gemeenschappen door G. Lebedef, wonende               (1) PB C 199 van 28.6.1997.
te Senningerberg (Luxemburg), vertegenwoordigd door
G. Bounéou, advocaat, domicilie gekozen hebbende te Luxem-
burg.
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
                                                                                Doorhaling van zaak T-2/01 (1)
—    nietig te verklaren beschikking 9567 van 28 februari
     2002 van de directeur-generaal van het directoraat-                                     (2002/C 180/62)
     generaal Personeelszaken en Algemeen Beheer, waarbij
     verzoekers naam niet op de lijst van de meest verdienste-                             (Procestaal: Nederlands)
     lijke kandidaten is geplaatst en is besloten hem te
     bevorderen naar de rang B1 in het kader van de bevor-
     deringsronde 2000;                                               De president van de Eerste kamer van het Gerecht van eerste
                                                                      aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking
—    de Commissie te verwijzen in de kosten.                          van 29 april 2002 de doorhaling in het register gelast van
                                                                      zaak T-2/01: Vereniging Nederlandse Cementindustrie tegen
                                                                      Commissie van de Europese Gemeenschappen.
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                      (1) PB C 95 van 24.3.2001.
Verzoeker in de onderhavige zaak is ambtenaar van de
Commissie, en verzet zich tegen de weigering van het tot
aanstelling bevoegd gezag om hem in het kader van de
bevorderingsronde 2000 te bevorderen naar de rang B1.
                                                                                Doorhaling van zaak T-3/01 (1)
Tot staving van zijn aanspraken voert hij aan:                                               (2002/C 180/63)
—    schending van artikel 45, lid 1, van het Ambtenaren-                                  (Procestaal: Nederlands)
     statuut, en van het non-discriminatiebeginsel.
—    schending van de rechten van de verdediging.
                                                                      De president van de Eerste kamer van het Gerecht van eerste
—    schending van de motiveringsplicht.                              aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking
                                                                      van 29 april 2002 de doorhaling in het register gelast van zaak
—    schending van het vertrouwensbeginsel en van de zorg-            T-3/01: Eerste Nederlandse Cement Industrie tegen Commissie
     plicht van de administratie.                                     van de Europese Gemeenschappen.
                                                                      (1) PB C 95 van 24.3.2001.


title: Zaak C-103/08: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 1 oktober 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Unabhängige Verwaltungssenat des Landes Vorarlberg — Oostenrijk) — Arthur Gottwald/Bezirkshauptmannschaft Bregenz (Vrij verkeer van personen — Burgerschap van Unie — Artikel 12 EG — Terbeschikkingstelling van gratis jaarlijks wegenvignet aan gehandicapten — Bepalingen die toekenning van dit vignet beperken tot gehandicapten die hun woonplaats of hun gewone verblijfplaats op nationaal grondgebied hebben)

text:
               21.11.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 282/8

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 1 oktober 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Unabhängige Verwaltungssenat des Landes Vorarlberg — Oostenrijk) — Arthur Gottwald/Bezirkshauptmannschaft Bregenz
   (Zaak C-103/08) (1)

   (Vrij verkeer van personen - Burgerschap van Unie - Artikel 12 EG - Terbeschikkingstelling van gratis jaarlijks wegenvignet aan gehandicapten - Bepalingen die toekenning van dit vignet beperken tot gehandicapten die hun woonplaats of hun gewone verblijfplaats op nationaal grondgebied hebben)
   2009/C 282/13
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Vorarlberg

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Arthur Gottwald

      Verwerende partij: Bezirkshauptmannschaft Bregenz

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Vorarlberg (Oostenrijk) — Uitlegging van artikel 12 EG — Discriminatie op grond van nationaliteit — Nationale regeling die voordeel van aan gehandicapten gratis ter beschikking gesteld tolvignet beperkt tot personen die hun woonplaats of hun gewone verblijfplaats op het nationale grondgebied hebben

      Dictum

   Artikel 12 EG moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een nationale regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die de gratis toekenning van een jaarlijks wegenvignet voorbehoudt aan gehandicapten die hun woonplaats of hun gewone verblijfplaats op het grondgebied van de betrokken lidstaat hebben, en daartoe ook die gehandicapten rekent die zich om professionele of persoonlijke redenen regelmatig naar dat land begeven.

      (1)  PB C 142 van 07.06.2008.


title: Zaak T-555/11: Arrest van het Gerecht van 13 november 2012 — tesa/BHIM — Superquímica (tesa TACK) ( „Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk tesa TACK — Ouder nationaal beeldmerk TACK Ceys — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Overeenstemmende tekens — Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009” )

text:
               22.12.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 399/21

         Arrest van het Gerecht van 13 november 2012 — tesa/BHIM — Superquímica (tesa TACK)
   (Zaak T-555/11) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk tesa TACK - Ouder nationaal beeldmerk TACK Ceys - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Overeenstemmende tekens - Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009)
   2012/C 399/37
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: tesa SE (Hamburg, Duitsland) (vertegenwoordiger: F. Schwab, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordigers: A. Folliard-Monguiral en O. Mondéjar Ortuño, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: La Superquímica, SA (L’Hospitalet de Llobregat, Spanje) (vertegenwoordiger: A. Canela Giménez, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 5 juli 2011 (zaak R 866/2010 1) inzake een oppositieprocedure tussen La Superquímica, SA en tesa SE

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               tesa SE wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 6 van 7.1.2012.


title: Beroep, op 16 april 1997 ingesteld door R. Ryan tegen Rekenkamer (Zaak T-121/97)

text:
28 . 6 . 97             NL                     Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                              Nr. C 199/29
Beroep, op 16 april 1997 ingesteld door P. Keyaerts tegen                      dening ( EG, Euratom, EGSK ) nr. 840/95 van de Raad
                       Europese Commissie                                      — de verplichting voor de Raad wordt miskend om in
                         ( Zaak T-l 14/97 )                                    geval van een verhoging van de basissalarissen van de
                                                                               voorzitter en de leden van de Rekenkamer tegelijker
                             ( 97/C 199/75 )                                   tijd een besluit te nemen over een passende verhoging
                                                                               van de reeds verworven pensioenen, zoals bepaald in
                        (Procestaai: Frans)                                    artikel 18 van Verordening ( EEG, Euratom, EGKS )
                                                                               nr. 2290/77 van de Raad;
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Ge
meenschappen is op 16 april 1997 beroep ingesteld tegen                   — verweerster in de kosten te verwijzen.
Europese Commissie door P. Keyaerts, wonende te Over
ijse ( België ), vertegenwoordigd door N. Lhoëst, advocaat
te Brussel, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij                   Middelen en voornaamste argumenten
Fiduciaire Myson Sari, rue de Cessange 30 .
                                                                          Verzoeker, oud-lid van de Rekenkamer sedert februari
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage :                        1994, verklaart, dat hij op 1 maart 1997 de eerste maal
                                                                          recht had op betaling van zijn pensioen . Op 27 februari
— nietig te verklaren het besluit van de Commissie van                    ontving hij de berekening van zijn nettopensioen, waaruit
     17 juni 1996 tot afwijzing van zijn verzoek om de toe               hem was gebleken dat wegens artikel 2 van Verordening
     passing van artikel 31 , lid 2, van het Statuut te over             ( EG, Euratom, EGKS ) nr. 840/95 van de Raad van 10 april
     wegen ;                                                              1995 houdende wijziging van Verordening ( EEG, Eura
                                                                          tom, EGKS ) nr. 2290/77 zijn pensioen niet was verhoogd
                                                                          na de salarisverhoging voor de voorzitter en de leden van
— voorzover nodig nietig te verklaren het uitdrukkelijke                  de Rekenkamer, besloten bij artikel 1 van eerstgenoemde
     besluit tot afwijzing, dat de Commissie op 27 december               verordening. In casu komt verzoeker op tegen dit indivi
      1996 in antwoord op zijn klacht heeft genomen;                      duele besluit .
— verweerster te verwijzen in alle kosten van het geding .
                                                                          Hij stelt primair, dat artikel 2 van Verordening ( EG, Eura
                                                                          tom, EGKS ) nr. 840/95 onwettig is in zoverre het bepaalt,
 Middelen en voornaamste argumenten                                       dat de verworven pensionen niet worden verhoogd, of
                                                                          schoon bij artikel 1 van dezelfde verordening wel de basis
 De middelen en voornaamste argumenten komen overeen                      salarissen en de maandelijkse overbruggingstoelagen van
 met die in zaak T-l 6/97 (').                                            de voorzitter en de leden van de Rekenkamer zijn ver
                                                                          hoogd. Deze bepaling is in strijd met artikel 18 van Veror
 (M PB nr. C 74 van 8 . 3 . 1997, blz . 27.                               dening ( EEG, Euratom, EGKS ) nr. 2290/77, bepalende dat
                                                                           ingeval de Raad tot verhoging van het basissalaris besluit,
                                                                           hij tegelijk een besluit over een passende verhoging van de
                                                                          verworven pensioenen neemt. Bovendien wordt er geen
                                                                           geldige reden aangevoerd voor deze afwijking van de con
                                                                           stante praktijk van de Raad tot dusverre .
 Beroep, op 16 april 1997 ingesteld door R. Ryan tegen
                                 Rekenkamer                                Subsidiair stelt hij , dat Verordening ( EG, Euratom, EGKS )
                           ( Zaak T-121/97)                                nr. 840/95 op hem niet van toepassing is, omdat zij spreekt
                                                                           van de verworven pensioenen, dit wil zeggen de pensioe
                               ( 97/C 199/76 )                             nen die ten tijde van haar inwerkingtreding feitelijk betaal
                                                                           baar waren gesteld . Verzoekers pensioen is echter niet
                         (Procestaai: Frans)                               voor de datum van inwerkingtreding van de verordening,
                                                                           te weten 1 mei 1995 , maar daarna betaalbaar gesteld, in
                                                                           de zin van uitbetaald .
 Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Ge
 meenschappen is op 16 april 1997 beroep tegen Rekenka
  mer ingesteld door R. Ryan, wonende te Dublin ( Ierland ),               Verzoeker stelt voorts, dat hij op grond van artikel 18 van
  vertegenwoordigd door G. Vandersanden, advocaat te                       Verordening (EEG, Euratom, EGKS ) nr. 2290/77, die van
  Brussel, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij Fi                 toepassing was toen hij zijn ambt bij de Rekenkamer aan
  duciaire Myson Sari , rue de Cessange 30 .                                vaardde, erop mocht vertrouwen dat het bedrag van zijn
                                                                            pensioen gelijktijdig met het basissalaris op passende wijze
  Verzoeker concludeert 'dat het het Gerecht behage :                       zou worden verhoogd door de Raad. Door deze bepaling
                                                                            niet in acht te nemen, heeft de Raad derhalve het vertrou
                                                                            wensbeginsel geschonden.
  — het besluit betreffende de betaalbaarstelling van ver
      zoekers pensioen per 1 maart 1997, dat hem voor het
      eerst is meegedeeld op 27 februari 1997, nietig te ver               Tenslotte klaagt hij over schending van het non-discrimi
      klaren voorzover daarin — wegens artikel 2 van Veror                 natiebeginsel . Artikel 2 van Verordening ( EG, Euratom,
 ---pagebreak--- Nr. C 199/30           NL                 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    28 . 6 . 97
EGKS ) nr. 840/95 creëert een ongerechtvaardigd en onbil            — iedere andere hiermee verbonden maatregel te gelas
lijk verschil in behandeling tussen de voorzitters en leden               ten .
van de Rekenkamer die nog niet en degenen die al wel
zijn gepensioneerd, en ook tussen deze personen onderling
al naar gelang van de datum waarop een pensioen ver
worven is .
                                                                     Middelen en voornaamste argumenten
                                                                     In 1994 heeft de Italiaanse regering de Commissie in ken
                                                                     nis gesteld van wet nr. 481 van 3 augustus 1994, en besluit
                                                                     nr. 683 van de minister van Industrie, Handel en Ambacht
                                                                     van 12 oktober 19943 beide bedoeld om de tenuitvoerleg
                                                                     ging te bevorderen van een herstructureringsplan voor de
Beroep, op 18 april 1997 ingesteld door Ferriera Lamifer             nationale ijzer- en staalsector door middel van sluiting van
  SpA tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen                 productie-eenheden en omschakeling van de werknemers
                                                                     naar andere economische sectoren dan de ijzer- en staalin
                        ( Zaak T-l 22/97)                            dustrie . Bij beschikking van 12 december 1994 heeft de
                                                                     Commissie bovenbedoelde maatregelen goedgekeurd.
                          ( 97/C 199/77
                                                                     Bij de eerste bestreden beschikking, vastgesteld op basis
                     (Procestaai: Italiaans)                         van de Staalsteuncode (') en bovengenoemde beschikking
                                                                     van 12 december 1994, heeft de Commissie de voorgeno
                                                                     men steun ten gunste van — onder meer — de verzoe
                                                                     kende onderneming ontoelaatbaar verklaard met de over
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Ge                weging, dat steun bij sluiting uitsluitend moet worden ver
meenschappen is op 18 april 1997 beroep ingesteld tegen              leend aan ondernemingen die geregeld op de ijzer- en
de Commissie van de Europese Gemeenschappen door Fer                staalmarkt hebben geproduceerd in de zin van artikel 4,
riera Lamifer SpA, vertegenwoordigd door C. Punzi en F.              lid 2, van de steuncode .
Satta, advocaten te Rome, domicilie gekozen hebbende te
Luxemburg bij C. Turk, advocaat aldaar, avenue Guil
laume 13 B.
                                                                     In de eerste plaats lijkt het onredelijk, enkel het jaar 1993
                                                                     als referentiejaar te hanteren, daar dit jaar onmiddellijk
                                                                     vooraf ging aan de vaststelling van de nationale maatrege
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:                  len die de sluiting van de ijzer- en staalinstallaties moesten
                                                                     bevorderen . Aangezien, wat de regelmatigheid van de pro
                                                                     ductie betreft, de steuncode niet had bepaald, wanneer de
                                                                     referentieperiode zou ingaan, is de drastische verkorting
— nietig te verklaren Beschikking nr. 4288 van de Com               van de referentieperiode aan de hand waarvan de regelma
     missie van de Europese Gemeenschappen van 18 de                tigheid van de productie kan worden beoordeeld, in duide
     cember 1996, aan verzoekster betekend bij schrijven             lijke tegenspraak met die code . In de tweede plaats lijkt
     van 11 maart 1997 van het Directoraat-generaal Indu            het eveneens arbitrair en ongegrond, de hoeveelheid die
     striële productie van het Italiaanse Ministerie van In         een onderneming die met een productiecyclus van vieren
     dustrie, waarbij de „voorgenomen steunmaatregelen               twintig uur per dag produceert, maximaal kan produceren,
     van Italië in het kader van de herstructurering van de          als parameter te gebruiken ten behoeve van de daadwerke
     particuliere ijzer- en staalindustrie " ten gunste van on      lijke productie in de referentieperiode . In dit verband be
     der meer Ferriera Lamifer, onverenigbaar met de ge             klemtoont verzoekster, dat de steuncode enkel sprak van
     meenschappelijke markt in de zin van artikel 4,                 „ regelmatigheid " van de productie, waaronder uiteraard
     onder c ), van het EGKS-Verdrag zijn verklaard en de            moest worden verstaan een productieactiviteit die aansluit
     verlening van die steun derhalve niet is toegestaan;            bij de vroegere productie van de onderneming, en zeker
                                                                     geen gegeven dat daartoe ongeschikt is, zoals de hoeveel
                                                                     heid die de onderneming maximaal kan produceren.
— nietig te verklaren Beschikking nr. 17924 van de Com
     missie van 12 december, voor zover daarbij ter bepa
     ling van de criteria bedoeld in artikel 4, lid 2, tweede        Tenslotte beroept verzoekster zich op een gebrek aan moti
     alinea, van Beschikking nr. 3855/91/EGKS van de                 vering, daar de bestreden beschikking geen rekening houdt
     Commissie van 27 november 1991 tot invoering van                met haar bijzondere situatie . De vaststelling van één para
     communautaire regels voor de steun aan de ijzer- en             meter, zowel voor staalfabrikanten als voor walserijen, is
     staalindustrie ( de zogenoemde steuncode ) is bepaald,          duidelijk discriminerend voor verzoekster, daar haar nor
     dat onder „ regelmatige productie " moet worden ver            male bedrijvigheid is gebaseerd op één ploeg per dag, te
     staan, een productie „gedurende het (...) jaar 1993             genover een gemiddelde bedrijvigheid van drie ploegen per
     (...) gemiddeld ten minste met één ploeg per dag, dat           dag voor walserijen . Bovendien was de regelmatigheid van
     wil zeggen ten minste acht uur per dag gedurende vijf           haar productie ongunstig beïnvloed doordat de plaatselijke
     dagen per week ";                                               autoriteiten de productie tijdens de nachtelijke uren had


title: Zaak T-372/10: Beroep ingesteld op 3 september 2010 — Bolloré/Commissie

text:
               6.11.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/35

         Beroep ingesteld op 3 september 2010 — Bolloré/Commissie
   (Zaak T-372/10)
   ()
   2010/C 301/60
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Bolloré (Ergué-Gabéric, Frankrijk) (vertegenwoordigers: P. Gassenbach, C. Lemaire en O. de Juvigny, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               de artikelen 1 en 2 van beschikking C(2010) 4160 def. van de Commissie van 23 juni 2010 betreffende een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (Zaak COMP/36.212 — Zelfkopiërend papier) nietig verklaren;

               —

               subsidiair, het bedrag van de aan Bolloré bij artikel 2 van voornoemde beschikking opgelegde geldboete aanzienlijk verminderen;

               —

               de Europese Commissie verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Met haar beroep vordert verzoekster in hoofdzaak nietigverklaring van beschikking C(2010) 4160 def. van de Commissie van 23 juni 2010 betreffende een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (Zaak COMP/36.212 — Zelfkopiërend papier), vastgesteld door de Commissie naar aanleiding van het arrest van het Hof in zaak C-327/07 P, Bolloré/Commissie, waarin het Hof heeft geoordeeld dat de rechten van de verdediging van Bolloré niet waren geëerbiedigd, aangezien zij niet enkel was beboet als moedervennootschap van Copigraph, maar ook als rechtstreekse en persoonlijke mededader van de inbreuk, hoewel de mededeling van de punten van bezwaar enkel betrekking had op haar aansprakelijkheid als moedervennootschap van Copigraph.
   Tot staving van haar beroep voert verzoekster zes middelen aan:

               —

               schending van de artikelen 6 en 7 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (hierna: „EVRM”) en van de artikelen 41, 47 en 49 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”), aangezien de aan Bolloré opgelegde sanctie de beginselen van legaliteit van strafbare feiten en straffen, rechtszekerheid, persoonlijk karakter van de straffen en het recht op een eerlijk proces miskent, voor zover:

                           —

                           de aan Bolloré als moedervennootschap opgelegde sanctie een schending inhoudt van de in artikel 6 en 7 van het EVRM en artikel 47 en 49 van het Handvest neergelegde beginselen van legaliteit van strafbare feiten en straffen en van rechtszekerheid, alsook van het beginsel van de individuele bestraffing;

                           —

                           de hoorzitting van Bolloré, waaraan geen enkel lid van het college van de Commissie heeft deelgenomen, het in artikel 6 van het EVRM en artikel 41 en 47 van het Handvest neergelegde recht op een eerlijk proces schendt, aangezien Bolloré niet is gehoord door „rechters”;

                           —

                           de voorwaarden van de „nieuwe versie” van de oorspronkelijke beschikking om verschillende redenen indruisen tegen het vereiste van onpartijdigheid dat is verbonden aan het in artikel 6 van het EVRM en artikel 41 en 47 van het Handvest neergelegde recht op een eerlijk proces;

               —

               schending van artikel 101 VWEU en artikel 25 van verordening nr. 1/2003 (1), aangezien de Commissie Bolloré heeft beboet voor inbreuken die thans zijn verjaard;

               —

               schending van het beginsel van gelijke behandeling, doordat Bolloré is veroordeeld als moedervennootschap van Copigraph op het tijdstip van de feiten;

               —

               schending van artikel 101 VWEU, artikel 6 EVRM en de artikelen 41 en 47 van het Handvest, doordat een tweede mededeling van punten van bezwaar is betekend binnen een kennelijk onredelijke termijn, waardoor het voor Bolloré definitief onmogelijk was om zich te verweren tegen de grieven betreffende haar aansprakelijkheid als moedervennootschap en haar persoonlijke betrokkenheid bij de inbreuk;

               —

               subsidiair, schending van de richtsnoeren van 1998 voor de berekening van geldboeten (2), van de beginselen van individualisering van straffen en evenredigheid bij het vaststellen van het bedrag van de geldboete, en van het motiveringsvereiste;

               —

               subsidiair, schending van de mededeling van 1996 betreffende het niet opleggen of verminderen van geldboeten (3), en van de beginselen van evenredigheid en gelijke behandeling.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen [101 VWEU] en [102 VWEU] (PB 2003, L 1, blz. 1).

      (2)  Richtsnoeren voor de berekening van geldboeten die uit hoofde van artikel 15, lid 2, van verordening nr. 17, respectievelijk artikel 65, lid 5, van het EGKS-Verdrag worden opgelegd (PB 1998, C 9, blz. 3).

      (3)  Mededeling van de Commissie betreffende het niet opleggen of verminderen van geldboeten in zaken betreffende mededingingsregelingen (PB 1996, C 207, blz. 4).


title: Zaak T-4/01: Beroep, op 5 januari 2001 ingesteld door Renco S.p.a. tegen Raad van de Europese Unie

text:
10.3.2001             NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                         C 79/25
Middelen en voornaamste argumenten                                      Houder van het oppo-           verzoekster
                                                                        sitiemerk of -teken:
De middelen en voornaamste argumenten komen overeen met
die in zaak T-379/00.                                                   Oppositiemerk of -te-          in Duitsland ingeschreven beeld-
                                                                        ken:                           merk „ILS” voor „leermiddelen en
                                                                                onderwijsmateriaal (uitgezonderd
                                                                                toestellen) in gedrukte vorm; alle
                                                                                soorten gegevensdragers met pro-
                                                                                gramma’s voor onderwijsdoelein-
                                                                                den; ontwikkeling en exploitatie
                                                                                van schriftelijk onderwijs” (klas-
Beroep, op 30 december 2000 ingesteld door Institut für
                                                                                sen 9, 16 en 41)
Lernsysteme tegen Bureau voor harmonisatie binnen de
     interne markt (merken, tekeningen en modellen)
                                                                        Beslissing van oppositie-      afwijzing van de oppositie
                                                                        afdeling:
                        (Zaak T-388/00)
                                                                        Beslissing kamer van be-       afwijzing van de oppositie
                         (2001/C 79/44)                                 roep:
                                                                        Middelen:                      — schending van wezenlijke
                        (Procestaal: Engels)                                                               vormvoorschriften zoals ar-
                                                                                tikel 43, lid 1, van de verorde-
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-                                                  ning van de Raad inzake het
schappen is op 30 december 2000 beroep tegen Bureau voor                                                   gemeenschapsmerk
harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en                                            — onjuiste toepassing van het
modellen) ingesteld door Institut für Lernsysteme, te Hamburg,                                             beginsel, dat hoe dichter de
vertegenwoordigd door J. Schneider van het kantoor CMS                                                     goederen de diensten bij el-
Hasche Sigle Eschenlohr Peltzer Schäfer, te Stuttgart (Duits-                                              kaar liggen, hoe groter de af-
land).                                                                                stand tussen de merken be-
                                                                                hoort te zijn.
Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: ELS
Educational Services, Inc., Culver City, Californië, Verenigde
Staten.
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
—     beslissing nr. R 074/2000-3 van het Bureau van 18 ok-
      tober 2000 te vernietigen en de inschrijving van het
      gemeenschapsmerk 000131276 „ELS” te weigeren;                     Beroep, op 5 januari 2001 ingesteld door Renco S.p.a.
                                                                                tegen Raad van de Europese Unie
—     het Bureau in de kosten te verwijzen.
                                                                                (Zaak T-4/01)
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                                (2001/C 79/45)
Aanvrager van gemeen-          ELS Educational Services, Inc.
schapsmerk:
Betrokken merk:                woordmerk „ELS” — aanvraag-                                      (Procestaal: Frans)
                               nr. 131276 betreffende „studie-
                               boeken en drukwerken, te                 Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                               weten leerboeken voor leerlingen,        schappen is op 5 januari 2001 beroep tegen Raad van de
                               catalogussen, handboeken voor            Europese Unie ingesteld door de vennootschap Renco S.p.a.,
                               het onderwijs, gedrukt instructie-       gevestigd te Milaan (Italië), vertegenwoordigd door D. Philippe
                               materiaal en kaarten en boekjes          en F. Apruzzi, advocaten te Luxemburg en te Brussel.
                               voor leerlingen die Engels als
                               tweede taal willen leren” (klasse
                               16); „het verlenen van technische        Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
                               bijstand bij de oprichting en/of
                               exploitatie van taalscholen” (klas-      —     verweerder te veroordelen haar een vergoeding te betalen
                               se 35) en „diensten op het gebied              ten belope van 6 863 000 EUR, vermeerderd met com-
                               van onderwijs, te weten het geven              pensatoire interessen vanaf het schadebrengende feit —
                               van Engels taalonderwijs” (klas-               namelijk vanaf 14 april 2000 — en gerechtelijke interes-
                               se 41)                                         sen vanaf de uitspraak van het arrest, te weten:
 ---pagebreak--- C 79/26                  NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   10.3.2001
       —     24 000 000 EUR voor het verlies van een kans om              Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
             de omstreden opdracht in de wacht te slepen;
                                                                          —    nietig te verklaren het besluit van het tot aanstelling
       —     63 000 EUR voor kosten en accessoria voor de                      bevoegd gezag van 11 januari 2000, waarbij verzoeker
             deelneming aan de niet-openbare aanbestedingspro-                 de sanctie werd opgelegd van terugzetting in rang van A5
             cedure;                                                           naar A6, met behoud van salaristrap, overeenkomstig
                                                                               artikel 86, lid 2, sub e, van het Ambtenarenstatuut,
       —     2 000 000 ter vergoeding van de morele schade die
             zij heeft geleden;                                           —    de Commissie te veroordelen tot vergoeding van de
                                                                               materiële en immateriële schade die verzoeker heeft
                                                                               geleden, welke schade voorlopig en onder voorbehoud
—      verweerder te verwijzen in de kosten van het geding.
                                                                               wordt geraamd op 1 350 000 Euros,
                                                                          —    de Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure.
Middelen en voornaamste argumenten
Verzoekster in deze zaak, dezelfde als die in zaak T-205/00,              Middelen en voornaamste argumenten
Renco/Raad (1), vordert volledige vergoeding van de schade die
zij heeft geleden als gevolg van de onregelmatigheden bij de
                                                                          Verzoeker komt op tegen de sanctie die hem is opgelegd
plaatsing van een overheidsopdracht voor algemene inrich-
                                                                          wegens beweerde onregelmatigheden in de uitoefening van
tings- en onderhoudswerken in de gebouwen van de Raad ten
                                                                          zijn functie als hoofd van de vertegenwoordiging van de
vervolge op de oproep tot indiening van offertes 99/S 146-
                                                                          Commissie in Bratislawa (Slovaakse Republiek).
107865/FR van 30 juli 1999.
                                                                          Tot staving van zijn vordering tot nietigverklaring voert hij de
Haars inziens is de Raad aansprakelijk wegens niet-inachtne-              volgende middelen aan:
ming van het bepaalde in richtlijn 93/37/EEG (2), die van
toepassing is op de omstreden opdracht. Verder wordt de Raad
verweten, dat hij het gewettigd vertrouwen van de inschrijvers            —    Schending van het recht van verweer en van de tuchtpro-
heeft beschaamd met betrekking tot de bij de besluitvorming                    cedure.
de facto gehanteerde selectiecriteria.
                                                                          —    Ontbreken van motivering en onjuiste motivering.
(1) PB C 285, van 7.10.2000, blz. 19.                                     —    Kennelijk verkeerde beoordeling van de feiten, die hebben
(2) Richtlijn 93/37/EEG van de Raad van 14 juni 1993 betreffende               geleid tot een onjuiste juridische beoordeling.
     de coördinatie van de procedures voor het plaatsen van overheids-
     opdrachten voor de uitvoering van werken.                            —    Schending van het evenredigheidsbeginsel.
Beroep, op 26 januari 2001 ingesteld door G. S. Zavvos                    Beroep, op 26 januari 2001 ingesteld door P. Efthymiou
    tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen                           tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
                           (Zaak T-21/01)                                                          (Zaak T-22/01)
                            (2001/C 79/46)                                                          (2001/C 79/47)
                           (Procestaal: Frans)                                                     (Procestaal: Frans)
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-                 Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 26 januari 2001 beroep ingesteld tegen                     schappen is op 26 januari 2001 beroep tegen Commissie van
Commissie van de Europese Gemeenschappen door G. S. Zav-                  de Europese Gemeenschappen ingesteld door P. Efthymiou,
vos, wonende te Linkebeek (België), vertegenwoordigd door                 wonende te Luxemburg, vertegenwoordigd door J.-N. Louis en
G. Vandersanden en L. Levi, advocaten, domicilie gekozen                  V. Peere, advocaten, domicilie gekozen hebbende te Luxem-
hebbende te Luxemburg.                                                    burg.


title: Zaak T-96/01: Beroep, op 4 mei 2001 ingesteld door R. Maslias tegen Europees Parlement

text:
C 200/58                NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      14.7.2001
Commissie van de Europese Gemeenschappen door Innova-                 project Una festa per Aristofane op te schorten wegens de —
Centro euromediterraneo per lo sviluppo sostenibile, gevestigd        betwiste — niet-nakoming van verplichtingen uit hoofde van
te Calatafimi (Italië), vertegenwoordigd door Denis Waelbroeck        het andere project. De opschorting kon ook niet worden
en Jennifer Waldron, advocaten.                                       opgevat als sanctie in de zin van artikel 5 van verordening (EG,
                                                                      Euratom) nr. 2988/95 van de Raad (3).
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
                                                                      Tenslotte bevatte geen van de twee overeenkomsten een
—     primair:                                                        compensatieclausule en geen enkele bepaling tot regeling van
                                                                      het programma voorzag in de mogelijkheid van compensatie.
      —    de Commissie te veroordelen tot betaling van de
           subsidie waartoe zij zich heeft verbonden overeen-
                                                                      Tot staving van haar vordering tot nietigverklaring stelt
           komstig de op 28 januari 2000 gesloten overeen-
                                                                      verzoekster onder meer de onwettigheid van het besluit wegens
           komst inzake het project Una festa per Aristofane,
                                                                      bevoegdheidsoverschrijding, ontbreken van motivering en
      —    de Commissie te veroordelen tot betaling van rente         miskenning van het recht van verweer en van het evenredig-
           over die bedragen,                                         heidsbeginsel.
—     subsidiair:
                                                                      (1) PB C 163, blz. 3.
                                                                      (2) Gebaseerd op het besluit nr. 508/2000/EG van het Europees
      —    nietig te verklaren het besluit van de Commissie tot           Parlement en de Raad van 14 februari 2000 tot instelling van het
           opschorting van de uitbetaling van de tweede en van            programma „Cultuur 2000” (PB L 63, blz. 1).
           de laatste tranche van de subsidieovereenkomst voor        (3) Verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 van de Raad van 18 de-
           het project Una festa per Aristofane, aan Innova               cember 1995 betreffende de bescherming van de financiële
           aangekondigd bij schrijven van mevr. Efterpi Vergaki           belangen van de Europese Gemeenschappen (PB L 312, blz. 1).
           van 25 januari 2001,
—     de Commissie te verwijzen in alle kosten.
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                      Beroep, op 4 mei 2001 ingesteld door R. Maslias tegen
In juni 1999 publiceerde de Commissie een oproep voor het                                    Europees Parlement
indienen van voorstellen voor proefprojecten (1) in het kader
van het programma „Cultuur 2000” (2). In december 1999
stemde de Commissie in met een project van verzoekster tot                                       (Zaak T-96/01)
organisatie van een bijzondere theatervoorstelling onder de
titel Una festa per Aristofane, die was bedoeld de kennis van                                  (2001/C 200/109)
het gemeenschappelijk cultuurgoed onder de jongeren te
verspreiden en te versterken.
                                                                                (Procestaal: Grieks)
Na de uitbetaling van de eerste tranche van de subsidie vroeg
verzoekster de Commissie om uitbetaling van de tweede                 Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
tranche en vervolgens van het restbedrag van de voor het              schappen is op 4 mei 2001 beroep ingesteld tegen Europees
project toegezegde financiële bijdrage. De Commissie ant-             Parlement door R. Maslias, ambtenaar van het Europees
woordde dat de laatste betaling was geblokkeerd wegens een            Parlement, vertegenwoordigd door C. Tagaras, advocaat, van
last tot terugvordering van een hoger bedrag ten laste van            het kantoor Sagias, Lykavittou 5, Athene 106 72.
verzoekster. Deze terugvordering had betrekking op een                Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
andere overeenkomst tussen beide partijen, die door de
Commissie was opgezegd. Verzoekster heeft voor de Belgische           —
rechter een vordering aanhangig gemaakt tot nietigverklaring                nietig te verklaren:
van het besluit van de Commissie tot opzegging van die
overeenkomst.                                                               1)    het besluit van verweerder van 20 oktober 2000 om
                                                                                de uitwisseling van ambtenaren met het Ministerie
                                                                                van Cultuur van de Helleense Republiek de dato
Volgens verzoekster heeft de Commissie haar contractuele en                       11 september 2000, op grond waarvan verzoeker,
gemeenschapsrechtelijke verplichtingen geschonden. Het ging                       als ambtenaar van verweerder, werd uitgewisseld
om zelfstandige overeenkomsten en de niet-nakoming van                            met een ambtenaar van het Ministerie van Cultuur,
verplichtingen uit hoofde van de ene overeenkomst kon geen                        eenzijdig te verbreken (of, subsidiair, helemaal niet
rechtvaardiging zijn voor opschorting van verplichtingen uit                      toe te staan);
hoofde van de andere overeenkomst. Geen enkele bepaling in
die overeenkomsten of van de verordeningen waarop die                       2)    het besluit van verweerder om verzoeker zijn wette-
overeenkomsten berusten, machtigt de Commissie om haar                            lijke bezoldiging voor de periode 16 september
verplichting tot betaling van de toegezegde subsidie voor het                     2000 — 15 november 2000 niet toe te kennen;
 ---pagebreak--- 14.7.2001            NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                C 200/59
     3)   de stilzwijgende afwijzing, door verweerder, van de       Verzoeker verwijt verweerder:
          administratieve klacht die verzoeker op 5 december
          2000 tegen de sub 1 en 2 bestreden besluiten van          —    schending van artikel 62 Ambtenarenstatuut, waarop het
          verweerder heeft ingediend;                                    recht van de gemeenschapsambtenaren op bezoldiging
                                                                         berust;
     4)   iedere andere daarmee samenhangende uitvoerings-
          handeling van verweerder;                                 —    schending van de bepalingen betreffende de uitwisseling
                                                                         van ambtenaren van het Europees Parlement en nationale
—    verweerder in ieder geval in de kosten te verwijzen.                ambtenaren;
                                                                    —    schending van de beginselen van goed bestuur en gewet-
Middelen en voornaamste argumenten                                       tigd vertrouwen.


title: Zaak C-370/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court (Ierland) op 3 augustus 2012 — Thomas Pringle/Ierse regering, Ierland en de Attorney General

text:
               6.10.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 303/18

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court (Ierland) op 3 augustus 2012 — Thomas Pringle/Ierse regering, Ierland en de Attorney General
   (Zaak C-370/12)
   2012/C 303/31
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   Supreme Court

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Thomas Pringle

      Verwerende partijen: Ierse regering, Ierland en de Attorney General

      Prejudiciële vragen

               1)

               Is besluit 2011/199/EU van de Europese Raad van 25 maart 2011 (1) geldig:

                           —

                           gelet op het gebruik van de vereenvoudigde herzieningsprocedure van artikel 48, lid 6, VEU en, meer specifiek, hield de voorgestelde wijziging van artikel 136 VWEU een uitbreiding van de door de Verdragen aan de Unie toegedeelde bevoegdheden in;

                           —

                           gelet op de inhoud van de voorgestelde wijziging en, meer specifiek, is er sprake van schending van de Verdragen of van de algemene beginselen van het recht van de Unie?

               2)

               Heeft een lidstaat van de Europese Unie die de euro als munt heeft het recht een internationale overeenkomst zoals het ESM-Verdrag te sluiten en te bekrachtigen, gelet op:

                           —

                           de artikelen 2 en 3 VEU en de bepalingen van het derde deel, titel VIII, VWEU, met name de artikelen 119 VWEU, 120 VWEU, 121 VWEU, 122 VWEU, 123 VWEU, 125 VWEU, 126 VWEU en 127 VWEU;

                           —

                           de exclusieve bevoegdheid van de Unie voor het monetair beleid, die in artikel 3, lid 1, sub c, VWEU is vastgesteld, en voor het sluiten van onder artikel 3, lid 2, VWEU vallende internationale overeenkomsten;

                           —

                           de bevoegdheid van de Unie voor het coördineren van het economisch beleid krachtens artikel 2, lid 3, VWEU en het derde deel, titel VIII, VWEU;

                           —

                           de bevoegdheden en taken van de instellingen van de Unie overeenkomstig de in artikel 13 VEU vastgestelde beginselen;

                           —

                           het in artikel 4, lid 3, VEU neergelegde beginsel van loyale samenwerking;

                           —

                           de algemene beginselen van het recht van de Unie, waaronder met name het beginsel van effectieve rechterlijke bescherming en het recht op een doeltreffende voorziening in rechte als vervat in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en het rechtszekerheidsbeginsel?

               3)

               Indien het besluit van de Europese Raad geldig wordt geacht, is het recht van een lidstaat om een internationale overeenkomst zoals het ESM-Verdrag te sluiten en te bekrachtigen, dan afhankelijk van de inwerkingtreding van dat besluit?

      (1)  Besluit tot wijziging van artikel 136 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie met betrekking tot een stabiliteitsmechanisme voor de lidstaten die de euro als munt hebben (PB L 91, blz. 1).


title: Zaak T-5/10: Beroep ingesteld op 8 januari 2010 — Commissie/Earthscan

text:
               27.3.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 80/33

         Beroep ingesteld op 8 januari 2010 — Commissie/Earthscan
   (Zaak T-5/10)
   2010/C 80/55
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A.-M. Rouchaud-Joët, S. Petrova, gemachtigden, bijgestaan door P. Hermant en G. van de Walle de Ghelcke, advocaten)

      Verwerende partij: Earthscan Ltd (Kent, Verenigd Koninkrijk)

      Conclusies

               —

               verweerster gelasten, de Commissie het bedrag van 44 903,22 EUR, dat overeenstemt met een hoofdbedrag van 45 835,44 EUR waarvan 6 486,09 EUR reeds was betaald en rente tot en met 30 september 2009 ten bedrage van 5 556,87 EUR, terug te betalen;

               —

               verweerster veroordelen tot betaling van 3,84 EUR rente per dag vanaf 1 oktober 2009 totdat de gehele schuld is betaald;

               —

               verweerster verwijzen in de kosten van de Commissie.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Met het onderhavige beroep, dat is gebaseerd op een arbitragebeding, vordert verzoekster dat verweerster wordt gelast, het door verzoekster betaalde voorschot gedeeltelijk terug te betalen, vermeerderd met vertragingsrente, aangezien geen uitvoering is gegeven aan overeenkomst nr. 4.1030/Z/01-035/2001 tussen verzoekster en negen contractanten, waaronder verweersters, voor de ontwikkeling, de publicatie en de verspreiding van een leidraad over hernieuwbare energie (project „Guide for Renewable Energy installations to promote biomass, photovoltaics and solar thermal in the EU” [Leidraad voor hernieuwe-energie-installaties ter bevordering van biomassa, fotovoltaïsche en zonne-energie in de EU]) in het kader van het ALTENER-programma. (1)

   Verzoekster voert één middel aan.
   Aangezien verweerster het contract niet heeft uitgevoerd voor de fases 6 en 7 (lay-out, typografie, drukken en verspreiding), is verweerster haar contractuele verplichtingen niet nagekomen door haar aandeel in de voorfinanciering dat te veel was betaald, niet terug te betalen op basis van de overeenkomst. Verweerster moet dus worden veroordeeld tot terugbetaling van het te veel betaalde bedrag, vermeerderd met de in de overeenkomst bepaalde vertragingsrente.

      (1)  Beschikking nr. 646/2000/EG van het Europees Parlement en de Raad van 28 februari 2000 tot vaststelling van een meerjarenprogramma ter bevordering van duurzame energiebronnen in de Gemeenschap (Altener) (1998-2002) (PB L 79, blz. 1).


title: Zaak C-486/06: Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 6 december 2007 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hof van Beroep te Antwerpen — België) — BVBA Van Landeghem/Belgische Staat (Gemeenschappelijk douanetarief — Gecombineerde nomenclatuur — Tariefindeling — Posten 8703 en 8704 — Motorvoertuig van type pick-up )

text:
               26.1.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 22/12

         Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 6 december 2007 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hof van Beroep te Antwerpen — België) — BVBA Van Landeghem/Belgische Staat
   (Zaak C-486/06) (1)

   (Gemeenschappelijk douanetarief - Gecombineerde nomenclatuur - Tariefindeling - Posten 8703 en 8704 - Motorvoertuig van type „pick-up’)
   (2008/C 22/22)
   Procestaal: Nederlands
   Verwijzende rechter
   Hof van Beroep te Antwerpen
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: BVBA Van Landeghem

      Verwerende partij: Belgische Staat
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Hof van Beroep te Antwerpen — Uitlegging van verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief (PB L 256, blz. 1) — Onderverdelingen 8703 en 8704 — Indeling van een motorvoertuig van het type „pick-up”, bestaande uit een gesloten cabine die dienst doet als passagiersruimte en een laadbak die niet hoger is dan 50 cm, met een luxueus interieur, een ABS-remsysteem, een benzinemotor van 4 tot 8 liter, vierwielaandrijving en luxueuze sportvelgen
   Dictum
   Pick-ups zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde zijn, die bestaan uit enerzijds een gesloten cabine die dienstdoet als passagierruimte waarbij zich achter de zitplaats of -bank van de bestuurder opklapbare of uitneembare zetels met driepuntsgordels bevinden en anderzijds uit een van de cabine afgescheiden laadbak die niet hoger is dan 50 centimeter, die enkel aan de achterzijde kan worden opengemaakt en die geen voorzieningen heeft voor het vasthechten van een lading, die zijn voorzien van een zeer luxueus interieur met vele opties (met name elektrisch verstelbare lederen zetels, elektrisch bedienbare spiegels en ramen en een stereo-installatie met CD-speler), een ABS-remsysteem, een automatische benzinemotor met een cilinderinhoud van 4 tot 8 liter met een zeer hoog brandstofverbruik, vierwielaandrijving en luxueuze „sport”-velgen, volgens het algemene aanzien en de algemene kenmerken ervan moeten worden ingedeeld onder post 8703 van de gecombineerde nomenclatuur, die is opgenomen in bijlage I bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals gewijzigd bij de bijlagen bij de verordeningen (EG) nr. 3115/94 van de Commissie van 20 december 1994, (EG) nr. 3009/95 van de Commissie van 22 december 1995 en (EG) nr. 1734/96 van de Commissie van 9 september 1996.

      (1)  PB C 20 van 27.1.2007.


title: Arrest van het Hof (grote kamer) van 7 september 2004 in zaak C-456/02 [verzoek van de Arbeidsrechtbank te Brussel (België) om een prejudiciële beslissing]: Michel Trojani tegen Openbaar centrum voor maatschappelijk welzijn te Brussel (OCMW) (Vrij verkeer van personen — Burgerschap van Europese Unie — Verblijfsrecht — Richtlijn 90/364/EEG — Beperkingen en voorwaarden — Persoon die voor opvangtehuis werkt tegen vergoeding in natura — Recht op uitkeringen van bijstandsregeling)

text:
               23.10.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 262/7

      ARREST VAN HET HOF

   (grote kamer)
   van 7 september 2004
   in zaak C-456/02 [verzoek van de Arbeidsrechtbank te Brussel (België) om een prejudiciële beslissing]: Michel Trojani tegen Openbaar centrum voor maatschappelijk welzijn te Brussel (OCMW) (1)

   (Vrij verkeer van personen - Burgerschap van Europese Unie - Verblijfsrecht - Richtlijn 90/364/EEG - Beperkingen en voorwaarden - Persoon die voor opvangtehuis werkt tegen vergoeding in natura - Recht op uitkeringen van bijstandsregeling)
   (2004/C 262/14)
   Procestaal: Frans
   In zaak C-456/02, betreffende een verzoek om een prejudiciële beslissing krachtens artikel 234 EG, ingediend door de Arbeidsrechtbank te Brussel (België) bij vonnis van 21 november 2002, ingekomen bij het Hof op 18 december 2002, in de procedure: Michel Trojani tegen Openbaar centrum voor maatschappelijk welzijn te Brussel (OCMW), heeft het Hof (grote kamer), samengesteld als volgt: V. Skouris, president, P. Jann, C. W. A. Timmermans, C. Gulmann, J.-P. Puissochet en J. N. Cunha Rodrigues (rapporteur), kamerpresidenten, R. Schintgen, F. Macken, N. Colneric, S. von Bahr en K. Lenaerts, rechters, advocaat-generaal: L. A. Geelhoed, griffier: M. Múgica Arzamendi, hoofdadministrateur, op 7 september 2004 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Een persoon die in de omstandigheden van verzoeker in het hoofdgeding verkeert, valt niet onder de artikelen 43 EG en 49 EG, en kan enkel aanspraak maken op een verblijfsrecht op grond van zijn hoedanigheid van werknemer in de zin van artikel 39 EG indien zijn arbeid in loondienst een reëel en daadwerkelijk karakter heeft. Het staat aan de verwijzende rechter om de nodige feitelijke vaststellingen te doen om uit te maken of dat in de bij hem aanhangige zaak het geval is.

               2)

               Een burger van de Unie die in het gastland geen verblijfsrecht heeft op grond van de artikelen 39 EG, 43 EG of 49 EG, kan er met rechtstreekse toepassing van artikel 18, lid 1, EG op de enkele grond van zijn Europees burgerschap een verblijfsrecht hebben. De uitoefening van dit recht is onderworpen aan de beperkingen en voorwaarden van die bepaling, maar de bevoegde autoriteiten dienen erop toe te zien dat deze beperkingen en voorwaarden worden toegepast met inachtneming van de algemene beginselen van het gemeenschapsrecht, in het bijzonder het evenredigheidsbeginsel. Zodra blijkt dat een persoon die in de omstandigheden van verzoeker in het hoofdgeding verkeert, een verblijfsvergunning heeft, kan deze evenwel met een beroep op artikel 12 EG aanspraak maken op een uitkering van de socialebijstandsregeling, zoals het bestaansminimum.

      (1)  PB C 44 van 22.2.2003.


title: Zaak C-279/06: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Madrid (Spanje) op 27 juni 2006 — CEPSA, Estaciones de servicio SA/L.V. Tobar e Hijos SL

text:
               2.9.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 212/21

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Madrid (Spanje) op 27 juni 2006 — CEPSA, Estaciones de servicio SA/L.V. Tobar e Hijos SL
   (Zaak C-279/06)
   (2006/C 212/36)
   Procestaal: Spaans
   Verwijzende rechter
   Audiencia Provincial de Madrid
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekster: CEPSA, Estaciones de servicio SA

      Verweerster: L.V. Tobar e Hijos SL
   Prejudiciële vragen

               1)

                           a)

                           Dient artikel 81, lid 1, EG aldus te worden uitgelegd dat een in 1996 tussen een distributeur van aardolieproducten en een vennootschapeigenaar van een tankstation gesloten overeenkomst, waarbij deze vennootschap zich ertoe verbindt om haar activiteiten onder het logo van de distributeur te verrichten en om gedurende een bepaalde periode uitsluitend zijn brandstoffen voor motorvoertuigen en andere brandstoffen te verkopen, en dergelijke, door andere distributeurs geleverde producten niet te verhandelen, binnen de werkingssfeer van deze bepaling valt, voorzover deze verbintenis een niet-concurrentiebeding behelst, zelfs indien deze overeenkomst, wegens haar economische betekenis, als een agentuurovereenkomst zou kunnen worden beschouwd?

                           b)

                           Indien een dergelijke overeenkomst binnen de werkingssfeer van artikel 81, lid 1, EG valt, kan zij dan van het verbod worden vrijgesteld indien zij aan de voorwaarden van verordening (EEG) nr. 1984/83 (1) voldoet, meer in het bijzonder aan de vereisten inzake de geldigheidsduur?

                           c)

                           Indien de vorige vraag bevestigend moet worden beantwoord, verlangen de artikelen 10 en 12 van deze verordening dan, voorzover op grond daarvan de geldigheidsduur van het niet-concurrentiebeding, als een tegenprestatie voor de toekenning door de leverancier aan de tankstationeigenaar van economische of financiële voordelen, meer dan vijf jaar kan bedragen, dat het om substantiële economische of financiële voordelen gaat, of volstaat het dat zij niet-onaanzienlijk zijn? Kunnen deze bepalingen aldus worden uitgelegd dat dergelijke economische en financiële voordelen zijn toegekend in overeenkomsten om onder het logo van een leverancier van aardolieproducten te werken, waarbij laatstgenoemde leverancier de kosten van de installatie en het onderhoud van zijn beeldmerk draagt, dan wel brandstoftanks en -pompen ter beschikking stelt die de tankstationeigenaar zonder de schriftelijke toestemming van de exclusieve leverancier niet voor niet door hem geleverde producten mag gebruiken en moet teruggeven wanneer hij ze niet langer zoals overeengekomen gebruikt, en waarvan de waarde is gedekt door de garantie op eerste verzoek die de tankstationeigenaar ten gunste van de leverancier heeft gesteld?

                           d)

                           Indien deze vrijstelling niet van toepassing is, treft de nietigheid van rechtswege van artikel 81, lid 2, EG de overeenkomst dan in haar geheel?

               2)

                           a)

                           Dient artikel 81, lid 1, EG aldus te worden uitgelegd dat een overeenkomst om onder het logo van een leverancier van aardolieproducten te werken, voorzover daarin wordt bepaald dat de tankstationeigenaar de brandstoffen voor motorvoertuigen en andere brandstoffen van de exclusieve leverancier tegen de door laatstgenoemde vastgestelde detailhandelsprijzen moet verkopen, gelet op haar economische betekenis, en in het bijzonder op de door de tankstationeigenaar gedragen risico's en zijn bijdrage in de kosten van de levering van de contractproducten of van reclame voor de verkoop van deze producten, in beginsel onder het verbod van concurrentiebeperking valt, omdat daarin verkoopprijzen worden vastgesteld, en rekening houdend met de volgende relevante punten:

                                       1)

                                       De tankstationeigenaar verbindt zich ertoe om uitsluitend smeermiddelen en producten voor motorvoertuigen, motor- en andere brandstoffen van de leverancier te verkopen tegen de door hem vastgestelde detailhandelsprijzen, volgens zijn voorwaarden, verkoop- en exploitatietechnieken, en wel voor een periode van tien jaar die mits voorafgaande kennisgeving van minstens zes maanden en uitdrukkelijke schriftelijke instemming met opeenvolgende perioden van vijf jaar kan worden verlengd.

                                       2)

                                       De tankstationeigenaar draagt het risico van de motor- en andere brandstoffen, met inbegrip van het risico van volumeverschillen, vanaf het tijdstip waarop hij deze van de leverancier in de opslagtanks van het tankstation ontvangt. Vanaf het ogenblik van de ontvangst van de producten dient de tankstationeigenaar de producten te bewaren onder omstandigheden die noodzakelijk zijn om verlies of kwaliteitsvermindering daarvan te voorkomen, en is hij in voorkomend geval zowel jegens de leverancier als jegens derden verantwoordelijk voor verlies, verontreiniging of vermenging van deze producten en voor de schade die daardoor kan ontstaan.

                                       3)

                                       De tankstationeigenaar dient de leverancier het voor de motor- en andere brandstoffen verschuldigde bedrag negen dagen na de levering in het tankstation daarvan te betalen en moet bovendien op de datum van de eerste levering een bankgarantie stellen voor het totaalbedrag van een levering voor vijftien dagen. Bij niet-betaling kan de leverancier niet alleen de door de tankstationeigenaar gestelde garantie omzetten, maar zal laatstgenoemde eigenaar ook de leveringen vooraf moeten betalen. Het bedrag dat de tankstationeigenaar aan de distributeur moet betalen wordt berekend door van de door de distributeur vastgestelde detailhandelsprijs, inclusief BTW, de „commissie” van de tankstationeigenaar, exclusief BTW, af te trekken. Gemiddeld wordt de motorbrandstof vanaf de levering ervan verkocht in een veel korter tijdsbestek dan de periode van negen dagen waarin de tankstationeigenaar de distributeur moet betalen. De distributeur debiteert of crediteert de tankstationeigenaar maandelijks naargelang de voor de geleverde motorbrandstoffen vastgestelde prijzen stijgen of dalen. De transportkosten worden door de leverancier gedragen.

                                       4)

                                       De tankstationeigenaar staat borg en is verantwoordelijk voor de klanten die gebruik maken van de kredietkaart die wordt uitgegeven en beheerd door de groep van ondernemingen waar de leverancier toe behoort, debiteert één maand na de transacties de rekening van deze klanten voor de bedragen van de met deze kaart gedane aankopen, financiert een klein gedeelte van de kosten die aan het gebruik door de klanten van de getrouwheidskaart van de brandstofdistributeur zijn verbonden, en draagt het risico bij niet-betaling van klanten aan wie hij rechtstreeks krediet heeft verleend.

                                       5)

                                       De leverancier van de aardolieproducten draagt de kosten van de installatie en het onderhoud, in het tankstation, van zijn beeldmerk en levert ook de brandstoftanks en -pompen, die de tankstationeigenaar zonder de schriftelijke toestemming van de leverancier niet mag gebruiken om producten van andere leveranciers te verkopen en waarvan de geraamde waarde precies overeenkomt met het bedrag van de bankgarantie die de tankstationeigenaar ten gunste van de leverancier heeft gesteld.

                           b)

                           Indien de vorige vraag bevestigend moet worden beantwoord, moeten verordening (EEG) nr. 1984/83 van de Commissie van 22 juni 1983, en meer in het bijzonder de artikelen 10 tot en met 13 daarvan, dan aldus worden uitgelegd, dat een overeenkomst van die aard binnen de werkingssfeer daarvan valt, zodat het verbod van artikel 81, lid 1, EG niet van toepassing is, indien de overeenkomst voldoet aan de in deze artikelen van de verordening neergelegde vrijstellingsvoorwaarden?

                           c)

                           Dient artikel 11 van deze verordening in dat geval aldus te worden uitgelegd, dat wanneer in de overeenkomst méér dan één concurrentiebeperking wordt opgelegd, en bovendien een niet-concurrentiebeding wordt opgenomen, waarbij aan één enkele onderneming een exclusief leveringsrecht wordt toegekend, de verkoopprijzen door de leverancier worden vastgesteld? Kan de overeenkomst op grond van de toestemming die de distributieonderneming in november 2001 aan het tankstation heeft verleend om de verkoopprijs te verlagen zonder evenwel aan haar inkomsten te raken, als rechtsgeldig worden beschouwd?

      (1)  Verordening (EEG) nr. 1984/83 van de Commissie van 22 juni 1983 betreffende de toepassing van artikel 85, lid 3, van het Verdrag op groepen exclusieve afnameovereenkomsten, voldoet, meer in het bijzonder aan de vereisten inzake de geldigheidsduur (PB L 173, blz. 5).


title: Zaak C-482/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Innsbruck (Oostenrijk) op 7 september 2016 — Georg Stollwitzer/ÖBB Personenverkehr AG

text:
               21.11.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 428/11

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Innsbruck (Oostenrijk) op 7 september 2016 — Georg Stollwitzer/ÖBB Personenverkehr AG
   (Zaak C-482/16)
   (2016/C 428/11)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Oberlandesgericht Innsbruck

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Georg Stollwitzer

      Verwerende partij: ÖBB Personenverkehr AG

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet het Unierecht in de huidige stand, en in het bijzonder het algemene Unierechtelijke beginsel van gelijke behandeling, het algemene beginsel van het verbod van discriminatie op grond van leeftijd in de zin van artikel 6, lid 3, VEU en artikel 21 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, het in artikel 45 VWEU neergelegde verbod van discriminatie met betrekking tot het vrije verkeer van werknemers en richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (1), aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling zoals die aan de orde in het hoofdgeding, die om een einde te maken aan door het Hof van Justitie van de Europese Unie in het arrest Gotthard Starjakob (2) vastgestelde discriminatie op grond van leeftijd (voor zover voor ÖBB-ambtenaren de vóór de leeftijd van 18 jaar vervulde diensttijd niet werd meegeteld) weliswaar voor een klein deel van de onder de oude regeling gediscrimineerde ÖBB-ambtenaren de vóór de leeftijd van 18 jaar vervulde diensttijd meetelt (in feite evenwel enkel de diensttijd bij de ÖBB en bij vergelijkbare publieke spoorweginfrastructuurbeheerders en/of spoorwegmaatschappijen in de Unie, in de EER of in landen die met de Unie een associatieovereenkomst of een overeenkomst inzake vrij verkeer hebben), maar voor de meerderheid van de oorspronkelijk gediscrimineerde ÖBB-ambtenaren alle andere vóór de leeftijd van 18 jaar vervulde diensttijd niet meetelt, en in het bijzonder ook geen rekening houdt met diensttijd die de betrokken ÖBB-ambtenaren in staat stelt hun werkzaamheden beter te verrichten, zoals de diensttijd bij private of andere publieke vervoersbedrijven en/of infrastructuurondernemingen die door de werkgever gebruikte infrastructuur (rollend materieel, rails, leidingen, elektrische en elektronische voorzieningen, seinposten, stations e.d.) vervaardigen, verkopen of onderhouden, of daarmee vergelijkbare ondernemingen, zodat in feite voor de overgrote meerderheid van de door de discriminerende oude regeling benadeelde ÖBB-ambtenaren een verschillende behandeling op grond van leeftijd definitief wordt gehandhaafd?

               2)

               Is een lidstaat die voor 100 % eigenaar is van een spoorwegmaatschappij en de facto de werkgever is van de personeelsleden van deze onderneming, en die deze ambtenaren louter uit begrotingsoverwegingen door middel van wetswijzigingen met terugwerkende kracht in 2011 en 2015 de Unierechtelijke aanspraken op betaling van achterstallig salaris probeert te ontnemen die zij hebben op grond van door het Hof van Justitie van de Europese Unie in meerdere arresten (David Hütter (3), Siegfried Pohl (4), Gotthard Starjakob) vastgestelde discriminatie, onder meer op grond van leeftijd, die ook bij meerdere beslissingen van de nationale rechter is vastgesteld, zoals een beslissing van het Oberste Gerichtshof (8 ObA 11/15y), Unierechtelijk aansprakelijk overeenkomstig de door het Hof in zijn rechtspraak geformuleerde voorwaarden, in het bijzonder de voorwaarde van een voldoende gekwalificeerde schending van het Unierecht, met name van het in meerdere arresten van het Hof (David Hütter, Siegfried Pohl, Gotthard Starjakob) uitgelegde artikel 2, lid 1, juncto artikel 1 van richtlijn 2000/78/EG?

      (1)  PB L 303, blz. 16.

      (2)  Arrest C-417/13, EU:C:2015:38.

      (3)  Arrest C-88/08, EU:C:2009:381.

      (4)  Arrest C-429/12,:EU:C:2014:12.


title: Zaak T-466/08: Arrest van het Gerecht van 14 april 2011 — Lancôme/BHIM — Focus Magazin Verlag (ACNO FOCUS) ( „Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk ACNO FOCUS — Ouder nationaal woordmerk FOCUS — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94 (thans artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009) — Normaal gebruik van ouder merk — Artikel 43, leden 2 en 3, van verordening nr. 40/94 (thans artikel 42, leden 2 en 3, van verordening nr. 207/2009)” )

text:
               28.5.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 160/16

         Arrest van het Gerecht van 14 april 2011 — Lancôme/BHIM — Focus Magazin Verlag (ACNO FOCUS)
   (Zaak T-466/08) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk ACNO FOCUS - Ouder nationaal woordmerk FOCUS - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 40/94 (thans artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009) - Normaal gebruik van ouder merk - Artikel 43, leden 2 en 3, van verordening nr. 40/94 (thans artikel 42, leden 2 en 3, van verordening nr. 207/2009))
   2011/C 160/20
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Lancôme parfums et beauté Cie (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordigers: A. von Mühlendahl en J. Pagenberg, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: G. Schneider, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: Focus Magazin Verlag GmbH (München, Duitsland) (vertegenwoordigers: R. Schweizer en J. Berlinger, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 29 juli 2008 (zaak R 1796/2007-1) inzake een oppositieprocedure tussen Focus Magazin Verlag GmbH en Lancôme parfums et beauté Cie

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Lancôme parfums et beauté Cie wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 6 van 10.1.2009.


title: Zaak C-409/14: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 8 september 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Debreceni Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Hongarije) — Schenker Nemzetközi Szállítmányozási és Logisztikai Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Észak-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága (Prejudiciële verwijzing — Gemeenschappelijk douanetarief — Gecombineerde nomenclatuur — Indeling van goederen — Uitlegging van een onderverdeling van de gecombineerde nomenclatuur — Richtlijn 2008/118/EG — Invoer van accijnsgoederen — Douaneschorsingsregeling — Gevolgen van een douaneaangifte met vermelding van een onjuiste onderverdeling van de gecombineerde nomenclatuur — Onregelmatigheden tijdens de overbrenging van accijnsgoederen)

text:
               31.10.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 402/3

         Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 8 september 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Debreceni Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Hongarije) — Schenker Nemzetközi Szállítmányozási és Logisztikai Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Észak-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága
   (Zaak C-409/14) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Gemeenschappelijk douanetarief - Gecombineerde nomenclatuur - Indeling van goederen - Uitlegging van een onderverdeling van de gecombineerde nomenclatuur - Richtlijn 2008/118/EG - Invoer van accijnsgoederen - Douaneschorsingsregeling - Gevolgen van een douaneaangifte met vermelding van een onjuiste onderverdeling van de gecombineerde nomenclatuur - Onregelmatigheden tijdens de overbrenging van accijnsgoederen))
   (2016/C 402/03)
   Procestaal: Hongaars

      Verwijzende rechter

   Debreceni Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Schenker Nemzetközi Szállítmányozási és Logisztikai Kft.

      Verwerende partij: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Észak-alföldi Regionális Vám- és Pénzügyőri Főigazgatósága

      Dictum

               1)

               Verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad van 23 juli 1987 met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief, zoals gewijzigd bij verordening (EU) nr. 861/2010 van de Commissie van 5 oktober 2010, moet aldus worden uitgelegd dat goederen zoals die in het hoofdgeding, bestaande uit rooktabak, ondanks de aanwezigheid van tabaksafval niet vallen onder post 2401 van de gecombineerde nomenclatuur in bijlage I bij verordening nr. 2658/87, zoals gewijzigd bij verordening nr. 861/2010, aangezien dat afval niet afdoet aan de bestemming van het betrokken product. Dergelijke goederen kunnen evenwel vallen onder post 2403 van die nomenclatuur, en meer in het bijzonder onderverdeling 2403 10 90 van genoemde nomenclatuur, wanneer deze in bulk zijn verpakt en zijn samengeperst in met plastic gevoerde dozen met een nettogewicht van 30 kg.

               2)

               Het begrip „douaneschorsingsregeling” in artikel 4, punt 6, van richtlijn 2008/118 van de Raad van 16 december 2008 houdende een algemene regeling inzake accijns en houdende intrekking van richtlijn 92/12/EEG, moet aldus worden uitgelegd dat goederen onder de douaneschorsingsregeling kunnen worden geplaatst wanneer de begeleidende documenten het juiste hoofdstuk vermelden van het gemeenschappelijk douanetarief waaronder die goederen vallen, maar niet de juiste specifieke onderverdeling. In een dergelijk geval moeten artikel 2, onder b), en artikel 4, punt 8, van richtlijn 2008/118 aldus worden uitgelegd dat die goederen dan niet zijn ingevoerd en niet zijn onderworpen aan accijns.

               3)

               Het begrip „onregelmatigheid” in de zin van artikel 38 van richtlijn 2008/118 moet in een situatie als die in het hoofdgeding aldus worden uitgelegd dat dit begrip niet mede ziet op goederen die onder een „douaneschorsingsregeling” zijn geplaatst en die vergezeld gaan van een document met vermelding van een onjuiste tariefindeling.

      (1)  PB C 439 van 8.12.2014.


title: Zaak C-206/06: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank Groningen (Nederland) op  2 mei 2006  — Essent Netwerk Noord BV tegen Aluminium Delfzijl BV, BV Nederlands Electriciteit Administratiekantoor en Essent Netwerk Noord BV tegen 1. Saranne BV en 2. BV Nederlands Electriciteit Administratiekantoor en Aluminium Delfzijl BV tegen de Staat der Nederlanden (Ministerie van Economische Zaken)

text:
               29.7.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 178/17

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank Groningen (Nederland) op 2 mei 2006 — Essent Netwerk Noord BV tegen Aluminium Delfzijl BV, BV Nederlands Electriciteit Administratiekantoor en Essent Netwerk Noord BV tegen 1. Saranne BV en 2. BV Nederlands Electriciteit Administratiekantoor en Aluminium Delfzijl BV tegen de Staat der Nederlanden (Ministerie van Economische Zaken)
   (Zaak C-206/06)
   (2006/C 178/28)
   Procestaal: Nederlands
   Verwijzende rechter
   Rechtbank Groningen
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekster: Essent Netwerk Noord BV

      Verweerster: Aluminium Delfzijl BV

      Andere partijen: BV Nederlands Electriciteit Administratiekantoor, Saranne BV, BV Nederlands Electriciteit Administratiekantoor, Staat der Nederlanden (Ministerie van Economische Zaken)
   Prejudiciële vragen

               1.

               Moeten de artikelen 25 en 90 van het EG-Verdrag zo worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een wettelijke maatregel op grond waarvan binnenlandse afnemers van elektriciteit gedurende een overgangsperiode (31 augustus 2000 tot en met 31 december 2000) aan hun netbeheerder een tariefopslag verschuldigd zijn over de te hunner behoeve getransporteerde hoeveelheden elektriciteit, wanneer die opslag door de netbeheerder moet worden afgedragen aan een daartoe door de wetgever aangeduide vennootschap ter bestrijding van niet-marktconforme kosten die zijn ontstaan als gevolg van door die vennootschap vóór de liberalisering van de elektriciteitsmarkt aangegane verplichtingen of gedane investeringen, en die vennootschap

                           —

                           de gezamenlijke dochteronderneming is van de vier binnenlandse productiebedrijven,

                           —

                           in de betrokken periode (2000) als enige aansprakelijk is voor de niet-marktconforme kosten die in dat jaar opkomen,

                           —

                           ter dekking van die kosten in dat jaar onbetwist een bedrag van NLG 400 miljoen (EUR 181 512 086,40) nodig heeft, en

                           —

                           voor zover de opbrengst van de tariefopslag genoemd bedrag overtreft, het surplus aan de minister moet afdragen.

               2.

               voldoet de in de eerste vraag genoemde regeling aan de voorwaarden van art. 87 lid 1 EG-verdrag?


title: Zaak C-357/07: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 23 april 2009 [verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Verenigd Koninkrijk] — TNT Post UK Ltd, The Queen/The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs (Zesde btw-richtlijn — Vrijstellingen — Artikel 13, A, lid 1, sub a — Door openbare postdiensten verrichte prestaties)

text:
               20.6.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 141/7

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 23 april 2009 [verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Verenigd Koninkrijk] — TNT Post UK Ltd, The Queen/The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs
   (Zaak C-357/07) (1)

   (Zesde btw-richtlijn - Vrijstellingen - Artikel 13, A, lid 1, sub a - Door openbare postdiensten verrichte prestaties)
   2009/C 141/10
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: TNT Post UK Ltd, The Queen

      Verwerende partij: The Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

      In tegenwoordigheid van: Royal Mail Group Ltd

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Uitlegging van artikel 13, A, lid 1, sub a, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1) — Vrijstellingen voor bepaalde activiteiten van algemeen belang — Door openbare postdiensten verrichte diensten — Begrip „openbare postdiensten” — Commerciële vennootschap die postdiensten verricht daaronder begrepen

      Dictum

               1)

               Het begrip „openbare postdiensten” van artikel 13, A, lid 1, sub a, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, moet aldus worden uitgelegd dat het betrekking heeft op — openbare dan wel particuliere — dienstverleners die de verplichting op zich nemen, in een lidstaat de gehele universele postdienst, zoals deze dienst is gedefinieerd in artikel 3 van richtlijn 97/67/EG van het Europees Parlement en de Raad van 15 december 1997 betreffende gemeenschappelijke regels voor de ontwikkeling van de interne markt voor postdiensten in de Gemeenschap en de verbetering van de kwaliteit van de dienst, zoals gewijzigd bij richtlijn 2002/39/EG van het Europees Parlement en de Raad van 10 juni 2002, of een deel daarvan, te verzekeren.

               2)

               De vrijstelling van artikel 13, A, lid 1, sub a, van de Zesde richtlijn is van toepassing op diensten en daarmee gepaard gaande leveringen van goederen, met uitzondering van personenvervoer en telecommunicatiediensten, die de openbare postdiensten als zodanig verrichten, te weten in hun hoedanigheid van exploitant die de verplichting op zich neemt om in een lidstaat de gehele universele postdienst of een deel daarvan te verzekeren. Deze vrijstelling is niet van toepassing op diensten en daarmee gepaard gaande leveringen van goederen die worden verricht onder voorwaarden waarover individueel is onderhandeld.

      (1)  PB C 247 van 20.10.2007.


title: Zaak T-286/10: Arrest van het Gerecht van 17 oktober 2012 — Fondation IDIAP/Commissie ( „Arbitragebeding — Zesde kaderprogramma voor onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie — Overeenkomsten betreffende projecten Amida, Bacs en Dirac — In aanmerking komende kosten — Model van extra kosten — Salaris van onderzoekers met arbeidsovereenkomsten voor onbepaalde tijd — Geen eigen middelen van contractant” )

text:
               1.12.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 373/5

         Arrest van het Gerecht van 17 oktober 2012 — Fondation IDIAP/Commissie
   (Zaak T-286/10) (1)

   (Arbitragebeding - Zesde kaderprogramma voor onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie - Overeenkomsten betreffende projecten Amida, Bacs en Dirac - In aanmerking komende kosten - Model van extra kosten - Salaris van onderzoekers met arbeidsovereenkomsten voor onbepaalde tijd - Geen eigen middelen van contractant)
   2012/C 373/07
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Fondation de l’Institut de recherche IDIAP (Martigny, Zwitserland) (vertegenwoordigers: G. Chapus-Rapin en G. Couchepin, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: F. Dintilhac en A. Sauka, gemachtigden)

      Voorwerp

   Primair, verzoek op basis van artikel 272 VWEU, strekkende tot een verklaring van het Gerecht dat bepaalde kosten die verzoekster heeft gemaakt bij de uitvoering van de overeenkomsten nr. 33812, betreffende het Amida-project, nr. 27140, betreffende het Bacs-project, en nr. 27787, betreffende het Dirac-project, die zijn gesloten met de Europese Commissie in het kader van het Zesde kaderprogramma voor onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie ter bevordering van de totstandbrenging van de Europese onderzoeksruimte en innovatie (2002-2006), vastgesteld bij besluit nr. 1513/2002/EG van het Europees Parlement en de Raad van 27 juni 2002 (PB L 232, blz. 1), in aanmerking komen voor terugbetaling en dat verzoekster de bedragen van 98 042,45 EUR in het kader van het contract betreffende het Dirac-project en van 251 505,76 EUR in het kader van het contract betreffende het Amida-project niet hoeft terug te betalen, en, subsidiair, verzoek op basis van artikel 263 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie waarbij de bevindingen zijn bevestigd van een audit volgens welke de litigieuze kosten niet in aanmerking kwamen, en tot veroordeling van de Commissie tot het met bekwame spoed verrichten van een audit van de projecten die moet worden uitgevoerd door een andere onderneming dan die welke de aanvankelijk audit heeft verricht

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Fondation de l’Institut de recherche IDIAP draagt naast haar eigen kosten de kosten van de Europese Commissie, met inbegrip van de kosten die op de procedure in kort geding zijn gevallen.

      (1)  PB C 221 van 14.8.2010.