title: ARREST VAN HET HOF van 10 mei 1995 in zaak C-384/93 (verzoek van het College van Beroep voor het Bedrijfsleven om een prejudiciële beslissing): Alpine Investments BV tegen Minister van Financiën (Vrij verrichten van diensten - Artikel 59 van het EEG-Verdrag - Verbod van telefonische colportage voor financiële diensten)

text:
24 . 6 . 95           INL                       Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 Nr . C 159/3
      erkenning van de conformiteit van de apparatuur, is het                   Bondsrepubliek Duitsland de verplichtingen niet nage
      Koninkrijk België de krachtens artikel 189 van het                         komen die op haar rusten krachtens Richtlijn 75/
      EG-Verdrag en artikel 1 7 van Richtlijn 91 /263/EEG op                    442/EEG van de Raad van 15 juli 1975 betreffende
      hem rustende verplichtingen niet nagekomen.                               afvalstoffen en Richtlijn 78/319/EEG van de Raad van
                                                                                20 maart 1978 betreffende toxische en gevaarlijke
2 . Het Koninkrijk België wordt verwezen in de kosten van                       afvalstoffen.
       de procedure.
                                                                           2 . Het beroep wordt voor het overige verworpen.
f 1 ) PB nr . C 275 van 1 . 10 . 1994 .
( 2 ) PB nr . L 128 van 23 . 5 . 1991 , blz . 1 .                          3 . Elk der partijen zal de eigen kosten dragen.
                                                                           (M   PB  nr . C 35 van 9 . 2 . 1993 .
                                                                           (2)  PB  nr . L 194 van 25 . 7 . 1975 , blz. 39 .
                                                                           (3 ) PB  nr . L 84 van 31 . 3 . 1978 , blz. 43 .
                                                                           (4 ) PB  nr . L 326 van 13 . 12 . 1984 , blz. 31
                    ARREST VAN HET HOF                                     (5 ) PB  nr . L 181 van 4 . 7. 1986 , blz . 13 .
                          van 10 mei 1995
in zaak C-422/92: Commissie van de Europese Gemeen
           schappen tegen Bondsrepubliek Duitsland i 1 )
 (Niet-nakoming — Omzetting van de richtlijnen betreffende
afvalstoffen, toxische en gevaarlijke afvalstoffen en de
                                                                                ARREST VAN HET HOF
grensoverschrijdende overbrenging van gevaarlijke afval
                                 stoffen)                                                            van 10 mei 1995
                            ( 95/C 159/05                                  in zaak C-3 84/93 (verzoek van het College van Beroep voor
                                                                           het Bedrijfsleven om een prejudiciële beslissing ): Alpine
                         (Procestaai: Duits)                                      Investments BV tegen Minister van Financiën ( a )
                                                                           (Vrij verrichten van diensten — Artikel 59 van het EEG
 (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in              Verdrag — Verbod van telefonische colportage voor finan
                  de Jurisprudentie van het Hof)                                                        ciële diensten)
                                                                                ( 95/C 159/06 )
In zaak C-422/92, Commissie van de Europese Gemeen
schappen (gemachtigden: R. Wàgenbaur, bijgestaan door A.                                         (Procestaai: Nederlands)
Böhlke, advocaat te Brussel ) tegen Bondsrepubliek Duits
land (gemachtigden: E. Röder en L. -A. Versteyl, advocaat te               In zaak C-3 84/93 , betreffende een verzoek aan het Hof
Burgwedel ), betreffende een verzoek aan het Hof om vast te
                                                                           krachtens artikel 177 van het EEG-Verdrag van het College
stellen dat de Bondsrepubliek Duitsland, door niet alle
                                                                           van Beroep voor het Bedrijfsleven in het aldaar aanhangig
nodige maatregelen te nemen om de omzetting te verzekeren
                                                                           geding tussen Alpine Investments BV en Minister van
van Richtlijn 75/442/EEG van de Raad van 15 juli 1975
                                                                           Financiën, om een prejudiciële beslissing over de uitlegging
betreffende afvalstoffen (2 ), Richtlijn 78/319/EEG van de
                                                                           van artikel 59 van het EEG-Verdrag, heeft het Hof,
Raad van 20 maart 1978 betreffende toxische en gevaarlijke
                                                                           samengesteld als volgt: G. C. Rodriguez Iglesias, president,
afvalstoffen ( 3 ), Richtlijn 84/631 /EEG van de Raad van                  F. A. Schockweiler, P. J. G. Kapteyn en C. Gulmann,
 6 december 1984 betreffende toezicht en controle in de
                                                                           kamerpresidenten, G. F. Mancini, J. C. Moitinho de
 Gemeenschap op de grensoverschrijdende overbrenging van
                                                                           Almeida, J. L. Murray, D. A. O. Edward (rapporteur) en
gevaarlijke afvalstoffen (4 ) en Richtlijn 86/279/EEG van de
                                                                           J.-P. Puissochet, rechters; advocaat-generaal : F. G. Jacobs;
 Raad van 12 juni 1986 tot wijziging van Richtlijn 84/
                                                                           griffier: L. Hewlett, op 10 mei 1995 een arrest gewezen
 631 /EEG ( 5 ), de krachtens het EEG-Verdrag op haar
                                                                           waarvan het dictum luidt als volgt:
rustende verplichtingen niet is nagekomen, heeft het Hof,
 samengesteld als volgt: G. C. Rodriguez Iglesias, president,
 F. A. Schockweiler en C. Gulmann, kamerpresidenten, G. F.                  1 . Artikel 59 van het EEG-Verdrag moet aldus worden
Mancini, J. C. Moitinho de Almeida, J. L. Murray, D. A. O.                       uitgelegd, dat het betrekking heeft op de diensten die een
 Edward, J. -P. Puissochet ( rapporteur) en G. Hirsch, rech                     dienstverrichter telefonisch aan in een andere Lid-Staat
ters; advocaat-generaal : F. G. Jacobs; griffier: D. Louter                     gevestigde potentiële ontvangers aanbiedt en die hij
 man-Hubeau, hoofdadministrateur, op 10 mei 1995 een                             verricht zonder de Lid-Staat waar hij is gevestigd, te
 arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:                              verlaten.
 1 . Door bepaalde categorieën recycleerbare afvalstoffen                  2 . De regeling van een Lid-Staat die de op zijn grondgebied
       van het toepassingsgebied van haar wetgeving op het                       gevestigde dienstverrichters verbiedt, potentiële op
   ' gebied van de verwijdering van afvalstoffen uit te sluiten                  drachtgevers, gevestigd in andere Lid-Staten, zonder dat
       en door niet binnen de gestelde termijnen de pro                         zij daarom hebben gevraagd, op te bellen om hun
       gramma's voor de verwijdering van toxische en gevaar                     diensten aan te bieden, levert een beperking op het vrij
       lijke afvalstoffen voor bepaalde gebieden te hebben                       verrichten van diensten in de zin van artikel 59 van het
       opgesteld, aangepast, gepubliceerd of meegedeeld, is de                   Verdrag op.
 ---pagebreak--- Nr . C 159/4            NL                       Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   24 . 6 . 95
3 . Artikel 59 van het Verdrag staat niet in de weg aan een                                     ARREST VAN HET HOF
       nationale regeling die, teneinde het vertrouwen van de                                          ( Zesde Kamer )
       beleggers in de nationale financiële markten te bescher
       men, verbiedt om potentiële opdrachtgevers, gevestigd                                         van 18 mei 1995
       in andere Lid-Staten, zonder dat zij daarom hebben                   in zaak C-327/92 (verzoek van de Raad van Beroep te
      gevraagd, op te bellen om aan hen diensten in verband                 's-Gravenhage om een prejudiciële beslissing): Rheinhold &
       met beleggingen in goederentermijncontracten aan te                  Mahla NV tegen Bestuur van de Bedrijfsvereniging voor de
       bieden.                                                                                Metaalnijverheid H
                                                                            (Sociale zekerheid — Verplichting van hoofdaannemer tot
(') PB nr . C 256 van 21 . 9 . 1993 .                                       betaling van premies die niet zijn voldaan door faillerende
                                                                                onderaannemer)
                                                                                ( 95/C 159/08 )
                                                                                (Procestaai: Nederlands)
                    ARREST VAN HET HOF                                      In zaak C-327/92 , betreffende een verzoek aan het Hof
                          van 10 mei 1995                                   krachtens artikel 177 van het EEG-Verdrag van de Raad van
                                                                            beroep te 's-Gravenhage (Nederland ), in het aldaar aanhan
in zaak C-417/93 : Europees Parlement tegen Raad van de
                          Europese Unie i 1 )                               gig geding tussen Rheinhold & Mahla NV en Bestuur van de
                                                                            Bedrijfsvereniging voor de Metaalnijverheid, om een preju
(Technische bijstand aan Onafhankelijke Staten van voor                    diciële beslissing over de uitlegging van Verordening ( EEG )
malige Unie van Socialistische Sowjetrepublieken en aan                     nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de
            Mongolië — Raadpleging van Parlement)                           toepassing van de sociale-zekerheidsregelingen op werkne
                            ( 95/C 159/07)                                  mers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich
                                                                            binnen de Gemeenschap verplaatsen, in de gecodificeerde
                                                                            versie van Verordening ( EEG ) nr . 2001/83 van de Raad van
                         (Procestaai: Frans)                                2 juni 1983 ( 2 ), en van artikel 51 van het Verdrag, heeft het
                                                                            Hof ( Zesde Kamer ), samengesteld als volgt: F. A. Schock
                                                                            weiler, kamerpresident, P. J. G. Kapteyn, G. F. Mancini,
( Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in              C. N. Kakouris en J. L. Murray ( rapporteur ), rechters ;
                  de Jurisprudentie van het Hof)                            advocaat-generaal : C. Gulmann; griffier: H. A. Rühl,
                                                                            hoofdadministrateur, op 18 mei 1995 een arrest gewezen
                                                                            waarvan het dictum luidt als volgt:
In zaak C-417/93 , Europees Parlement (gemachtigde : Ch .
Pennera ) tegen Raad van de Europese Unie (gemachtigden :
A. A. Dashwoord en C. Giorgi ), betreffende een beroep tot
                                                                            1 . Verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van
nietigverklaring van Verordening ( Euratom, EEG ) nr. 2053/
93 van de Raad van 19 juli 1993 betreffende technische
                                                                                14 juni 1971 betreffende de toepassing van de sociale
                                                                                zekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen,
bijstand aan de Onafhankelijke Staten van de voormalige
                                                                                alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeen
Unie van Socialistische Sowjetrepublieken en aan Mongolië
bij het streven naar sanering en herstel van de economie ( 2 ),                    schap verplaatsen, in de gecodificeerde versie van
                                                                                Verordening (EEG) nr. 2001 /83 van de Raad van 2 juni
heeft het Hof, samengesteld als volgt: G. C. Rodriguez
Iglesias, president, F. A. Schockweiler, P. J. G. Kapteyn, C.                      1983, is van toepassing op een wettelijke regeling die,
                                                                                zoals de Coördinatiewet Sociale Verzekering, de ver
Gulmann en P. Jann, kamerpresidenten, G. F. Mancini,                               schillende takken van sociale zekerheid van een Lid
C. N. Kakouris ( rapporteur ), J. C. Moitinho de Almeida,                          Staat coördineert.
J. L. Murray, D. A. O. Edward , J. -P. Puissochet, G. Hirsch
en L. Sevón, rechters; advocaat-generaal: P. Léger; griffier:
L. Hewlett, op 10 mei 1 995 een arrest gewezen waarvan het
dictum luidt als volgt:                                                     2 . Bepalingen die, zoals artikel 16b, leden S en 8, van de
                                                                                Coördinatiewet Sociale Verzekering, de sociale-zeker
                                                                                heidspremies die niet zijn betaald door een faillerende
1 . Verwerpt het beroep.                                                           onderaannemer, ten laste brengen van de hoofdaanne
                                                                                mer, vallen niet onder de werkingssfeer van Verordening
                                                                                (EEG) nr. 1408/71 .
2 . Verwijst het Parlement in de kosten.
                                                                            (M PB nr . C 228 van 4 . 9 . 1992 .
(M PB nr . C 306 van 12 . 11 . 1993 .                                       ( 2 ) PB nr . L 230 van 22 . .8 . 1983 , blz . 6 .
( 2 ) PB nr . L 187 van 29 . 7 . 1993 , blz . 1 .


title: Zaak C-346/99: Beroep, op 17 september 1999 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Groothertogdom Luxemburg

text:
20.11.1999             NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      C 333/19
Beroep, op 17 september 1999 ingesteld door Commissie                Beroep, op 17 september 1999 ingesteld door Commissie
van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Repu-                    van de Europese Gemeenschappen tegen Groothertog-
                               bliek                                                          dom Luxemburg
                        (Zaak C-345/99)                                                       (Zaak C-346/99)
                                                                                (1999/C 333/41)
                         (1999/C 333/40)
                                                                     Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is           17 september 1999 beroep ingesteld tegen Groothertogdom
op 17 september 1999 beroep ingesteld tegen Franse Repu-             Luxemburg door Commissie van de Europese Gemeenschap-
bliek door Commissie van de Europese Gemeenschappen,                 pen, vertegenwoordigd door R. B. Wainwright, bijzonder juri-
vertegenwoordigd door E. Traversa, juridisch adviseur, en            disch raadadviseur, en O. Couvert-Castéra, ter beschikking
H. Michard, lid van haar juridische dienst, als gemachtigden,        van de juridische dienst gesteld nationaal ambtenaar, als
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de la          gemachtigden, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij
Cruz, Centre Wagner, Kirchberg.                                      C. Gómez de la Cruz, Centre Wagner, Kirchberg.
                                                                     De Commissie concludeert dat het den Hove behage:
De Commissie concludeert dat het den Hove behage:
                                                                     — vast te stellen dat het Groothertogdom Luxemburg, door
— vast te stellen dat de Franse Republiek, door te bepalen dat            niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te
     voor voertuigen die door belastingplichtige rij-instructeurs         stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 96/65/EG
     worden gebruikt, slechts recht op aftrek van de bij de               van de Commissie van 11 oktober 1996 tot vierde aanpas-
     verkrijging van die voertuigen geheven BTW bestaat, indien           sing aan de vooruitgang van de techniek van richtlijn
     de voertuigen uitsluitend voor het geven van rijlessen               88/379/EEG van de Raad betreffende de onderlinge aan-
     bestemd zijn, niet heeft voldaan aan de verplichtingen die           passing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen
     op haar rusten krachtens artikel 17, lid 2, van de Zesde             van de lidstaten inzake de indeling, de verpakking en het
     richtlijn van de Raad van 17 mei 1977 (1);                           kenmerken van gevaarlijke preparaten en tot wijziging van
                                                                          richtlijn 91/442/EEG betreffende gevaarlijke preparaten
— de Franse Republiek in de kosten te verwijzen.                          waarvan de verpakking van een kinderveilige sluiting moet
                                                                          zijn voorzien (1), of althans door de Commissie niet van de
                                                                          vastgestelde bepalingen op de hoogte te stellen, de krach-
                                                                          tens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                          nagekomen;
Ingevolge artikel 17, lid 6, van de Zesde richtlijn kunnen de        — het Groothertogdom Luxemburg te verwijzen in de kosten.
lidstaten elke uitsluiting van aftrekbaarheid van belasting
handhaven waarin hun wetgeving ten tijde van de inwerking-
treding van de richtlijn voorzag. Op bedoeld tijdstip sloot de       Middelen en voornaamste argumenten
Franse wetgeving alle personenvoertuigen van het recht op
aftrek uit, met uitzondering van voertuigen die gebruikt             Bij het verstrijken van de omzettingstermijn op 31 mei 1998
werden voor openbaar personenvervoer.                                had het Groothertogdom Luxemburg nog niet de nodige
                                                                     bepalingen in werking doen treden om aan de richtlijn te
                                                                     voldoen.
Vanaf 1 juli 1993 heeft de Franse wetgeving een recht op
aftrek geopend voor vervoermiddelen die voor het geven van
rijlessen worden gebruikt. Het recht op aftrek is evenwel            (1) PB L 265 van 18.10.1996, blz. 15.
beperkt tot voertuigen die uitsluitend voor die activiteit worden
gebruikt.
Overeenkomstig artikel 17, lid 2, van de richtlijn moet recht
op aftrek bestaan wanneer het betrokken goed wordt gebruikt
voor door de belastingplichtige verrichte belastbare handelin-       Beroep, op 20 september 1999 ingesteld door Commissie
gen, zonder dat dit recht kan worden beperkt tot goederen die              van de Europese Gemeenschappen tegen Ierland
uitsluitend voor desbetreffende handelingen worden gebruikt.
                                                                                (Zaak C-347/99)
Een lidstaat mag niet de draagwijdte van een nationale
uitsluiting van het recht op aftrek beperken en daardoor nadere                               (1999/C 333/42)
criteria voor de toepassing van de aftrek vaststellen.
                                                                     Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                     op 20 september 1999 beroep ingesteld tegen Ierland door
(1) Richtlijn 77/388/EG van de Raad van 17.5.1977, PB L 145 van      Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoor-
    13.6.1977, blz. 1.                                               digd door M. Wolfcarius, juridisch adviseur, als gemachtigde,
                                                                     domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de la
                                                                     Cruz, lid van de juridische dienst van de Commissie, Centre
                                                                     Wagner, Kirchberg, Luxemburg.


title: Zaak C-344/15: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 19 januari 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Appeal Commissioners — Ierland) — National Roads Authority/The Revenue Commissioners (Prejudiciële verwijzing — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde — Richtlijn 2006/112/EG — Artikel 13, lid 1, tweede alinea — Beheer en terbeschikkingstelling van wegeninfrastructuur tegen betaling van tol — Werkzaamheden die een publiekrechtelijk lichaam als overheid verricht — Aanwezigheid van particuliere marktdeelnemers — Verstoring van de mededinging van enige betekenis — Bestaan van daadwerkelijke of potentiële mededinging)

text:
               6.3.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 70/3

         Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 19 januari 2017 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Appeal Commissioners — Ierland) — National Roads Authority/The Revenue Commissioners
   (Zaak C-344/15) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde - Richtlijn 2006/112/EG - Artikel 13, lid 1, tweede alinea - Beheer en terbeschikkingstelling van wegeninfrastructuur tegen betaling van tol - Werkzaamheden die een publiekrechtelijk lichaam als overheid verricht - Aanwezigheid van particuliere marktdeelnemers - Verstoring van de mededinging van enige betekenis - Bestaan van daadwerkelijke of potentiële mededinging))
   (2017/C 070/04)
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   Appeal Commissioners

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: National Roads Authority

      Verwerende partij: The Revenue Commissioners

      Dictum

   Artikel 13, lid 1, tweede alinea, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat een publiekrechtelijk lichaam dat een werkzaamheid uitoefent die erin bestaat toegang tot een weg te verlenen tegen betaling van tol, in een situatie als die van het hoofdgeding niet moet worden geacht te concurreren met particuliere exploitanten die, op basis van een met het betrokken publiekrechtelijke lichaam op grond van nationale wettelijke bepalingen gesloten overeenkomst, op andere tolwegen tol innen.

      (1)  PB C 311 van 21.9.2015.


title: Zaak C-248/15 P: Hogere voorziening ingesteld op 27 mei 2015 door Maxcom Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 19 maart 2015 in zaak T-413/13, City Cycle Industries/Raad van de Europese Unie

text:
               10.8.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 262/8

         Hogere voorziening ingesteld op 27 mei 2015 door Maxcom Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 19 maart 2015 in zaak T-413/13, City Cycle Industries/Raad van de Europese Unie
   (Zaak C-248/15 P)
   (2015/C 262/11)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Maxcom Ltd (vertegenwoordigers: L. Ruessmann, avocat, J. Beck, Solicitor)

      Andere partijen in de procedure: City Cycle Industries, Raad van de Europese Unie, Europese Commissie

      Conclusies

               —

               de hogere voorziening ontvankelijk en gegrond verklaren;

               —

               het oordeel van het Gerecht over het tweede onderdeel van het eerste middel van verzoekster in eerste aanleg vernietigen;

               —

               het eerste middel van verzoekster in eerste aanleg volledig afwijzen, en

               —

               verzoekster in eerste aanleg verwijzen in rekwirantes kosten van de hogere voorziening en haar interventie in eerste aanleg.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert rekwirante de volgende argumenten aan:

               —

               Het Gerecht heeft blijk gegeven van een kennelijk onjuiste beoordeling door te oordelen dat volgens artikel 13, lid 1, van de basisverordening (1) de Raad op basis van de feiten dat i) verzoekster in eerste aanleg geen echte Sri Lankaanse producent was en ii) geen assemblagewerkzaamheden verrichtte boven de in artikel 13, lid 2, van de basisverordening neergelegde drempels niet kon besluiten dat verzoekster in eerste aanleg betrokken was bij overlading.

               —

               Subsidiair: zelfs indien wordt aangenomen dat de conclusie van de Raad met betrekking tot overlading onjuist was, is het niet gerechtvaardigd verordening 501/2013 (2) nietig te verklaren voor zover zij verzoekster in eerste aanleg betreft, aangezien het Gerecht heeft erkend dat verzoekster in eerste aanleg assemblagewerkzaamheden verrichtte die de in artikel 13, lid 2, van de basisverordening neergelegde drempels niet overschreden en heeft vastgesteld dat alle andere criteria waren vervuld om verzoekster in eerste aanleg geen vrijstelling van de antiontwijkingsmaatregelen te verlenen.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1225/2009 van de Raad van 30 november 2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (PB L 343, blz. 51).

      (2)  Uitvoeringsverordening (EU) nr. 501/2013 van de Raad van 29 mei 2013 tot uitbreiding van het definitieve antidumpingrecht dat bij uitvoeringsverordening (EU) nr. 990/2011 is ingesteld op de invoer van rijwielen van oorsprong uit de Volksrepubliek China tot de invoer van rijwielen verzonden uit Indonesië, Maleisië, Sri Lanka en Tunesië, al dan niet aangegeven als van oorsprong uit Indonesië, Maleisië, Sri Lanka en Tunesië (PB L 153, blz. 1).


title: Zaak T-358/11: Arrest van het Gerecht van 19 juni 2015 — Italië/Commissie („EOGFL — Afdeling ‚Garantie’ — ELGF en Elfpo — Van financiering uitgesloten uitgaven — Openbare suikeropslag — Verhoging van de kosten wegens huur van opslagplaatsen — Jaarlijkse voorraadinventaris — Fysieke inspectie van de opslagplaatsen — Rechtszekerheid — Gewettigd vertrouwen — Evenredigheid — Motiveringsplicht — Bestaan van een risico op financiële schade voor de fondsen — Nuttig effect”)

text:
               10.8.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 262/13

         Arrest van het Gerecht van 19 juni 2015 — Italië/Commissie
   (Zaak T-358/11) (1)

   ((„EOGFL - Afdeling ‚Garantie’ - ELGF en Elfpo - Van financiering uitgesloten uitgaven - Openbare suikeropslag - Verhoging van de kosten wegens huur van opslagplaatsen - Jaarlijkse voorraadinventaris - Fysieke inspectie van de opslagplaatsen - Rechtszekerheid - Gewettigd vertrouwen - Evenredigheid - Motiveringsplicht - Bestaan van een risico op financiële schade voor de fondsen - Nuttig effect”))
   (2015/C 262/17)
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Italiaanse Republiek (vertegenwoordigers: G. Palmieri, gemachtigde, bijgestaan door P. Marchini, avvocato dello Stato)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Rossi en D. Nardi, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van uitvoeringsbesluit 2011/244/EU van de Commissie van 15 april 2011 houdende onttrekking aan EU-financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten in het kader van het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL), afdeling Garantie, in het kader van het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) of in het kader van het Europees Landbouwfonds voor Plattelandsontwikkeling (Elfpo) hebben verricht (PB L 102, blz. 33), voor zover daarbij zijn uitgesloten bepaalde kosten die de Italiaanse Republiek heeft gemaakt, alsook om nietigverklaring van de brieven van de Commissie van 3 februari 2010 en 3 januari 2011 als voorbereidende handelingen van dat besluit

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               De Italiaanse Republiek zal haar eigen kosten dragen alsook die van de Europese Commissie.

      (1)  PB C 252 van 27.8.2011.


title: Zaak T-66/07: Beroep ingesteld op 2 maart 2007 — Agencja Wydawnicza Technopol/BHIM — ( 150 )

text:
               28.4.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 95/52

         Beroep ingesteld op 2 maart 2007 — Agencja Wydawnicza Technopol/BHIM — („150”)
   (Zaak T-66/07)
   (2007/C 95/104)
   Procestaal: Pools
   Partijen

      Verzoekende partij: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. (Częstochowa, Polen) (vertegenwoordiger: D. Rzążewska, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)
   Conclusies

               —

               de beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 21 december 2006 in zaak R 1035/2006-4 in haar geheel te vernietigen; en

               —

               het Bureau te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „150 ”voor waren van klasse 16

      Beslissing van de onderzoeker: afwijzing van de aanvraag

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: onjuiste toepassing van artikel 7, lid 1, sub b en c, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk (1), voor zover volgens verzoekster het merk „150 ”niet beschrijvend is en ook niet het vermogen mist om voornoemde waren te onderscheiden.

      (1)  Verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 (PB 1994, L 11, blz. 1).


title: Zaak T-199/07: Beroep ingesteld op 5 juni 2007 — Cementownia Odra /Commissie

text:
               21.7.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 170/39

         Beroep ingesteld op 5 juni 2007 — Cementownia „Odra”/Commissie
   (Zaak T-199/07)
   (2007/C 170/75)
   Procestaal: Pools
   Partijen

      Verzoekende partij: Cementownia „Odra” SA (vertegenwoordigers: P. K. Rosiak, juridisch adviseur, en F. Puel, advocaat)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               de beschikking van de Commissie van 26 maart 2007 betreffende het nationale plan voor de toewijzing van broeikasgasemissierechten, dat Polen heeft aangemeld overeenkomstig richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad, nietig te verklaren;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoekster vordert nietigverklaring van beschikking C(2007) 1295 def. van de Commissie van 26 maart 2007 betreffende het nationale plan voor de toewijzing van broeikasgasemissierechten, dat Polen heeft aangemeld overeenkomstig richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad (1). Volgens deze beschikking waren een aantal elementen van het op 30 juni 2006 bij de Commissie aangemelde Poolse nationale plan voor de toewijzing van CO2-emissierechten voor de periode 2008-2012 niet verenigbaar met artikel 9, leden 1 en 3, artikel 10 en artikel 13, lid 2, van richtlijn 2003/87/EG alsmede met de criteria van bijlage III daarbij. In de bestreden beschikking wordt de bovengrens van CO2-emissie in de periode 2008-2012 met 26,7 % verlaagd ten opzichte van de bovengrens die Polen in het bij de Commissie aangemelde nationale plan voor de toewijzing van emissierechten had voorgesteld.
   De middelen en voornaamste argumenten komen overeen met die in zaak T-195/07.

      (1)  Richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 oktober 2003 tot vaststelling van een regeling voor de handel in broeikasgasemissierechten binnen de Gemeenschap en tot wijziging van richtlijn 96/61/EG van de Raad (PB L 275, blz. 32).


title: Zaak T-94/13 P: Hogere voorziening ingesteld op 17 februari 2013 door Ioannis Ntouvas tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 11 december 2012 in zaak F-107/11, Ntouvas/ECDC

text:
               20.4.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 114/39

         Hogere voorziening ingesteld op 17 februari 2013 door Ioannis Ntouvas tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 11 december 2012 in zaak F-107/11, Ntouvas/ECDC
   (Zaak T-94/13 P)
   2013/C 114/62
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirerende partij: Ioannis Ntouvas (Agios Stefanos, Griekenland) (vertegenwoordiger: V. Kolias, lawyer)

      Andere partij in de procedure: Europees Centrum voor ziektepreventie en -bestrijding (Stockholm, Zweden)

      Conclusies

   De rekwirerende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 11 december 2012 in zaak F-107/11, Ntouvas/ECDC, waarbij het beroep strekkende tot nietigverklaring van het beoordelingsrapport van rekwirant voor het jaar 2010 is afgewezen en rekwirant in alle kosten is veroordeeld, te vernietigen;

               —

               het in eerste aanleg bestreden besluit nietig te verklaren;

               —

               verweerder te verwijzen in de kosten van de procedure in eerste aanleg en van de hogere voorziening

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van de hogere voorziening voert de rekwirerende partij veertien middelen aan.

               1)

               Het eerste middel is ontleend aan schending van de regels inzake de bewijslast en de bewijsvoering, voor zover het Gerecht voor ambtenarenzaken verweerders verzoek om verlenging van de termijn voor indiening van zijn verweerschrift in eerste aanleg heeft ingewilligd ofschoon verweerder geen bewijs had geleverd voor de omstandigheden die deze verlenging rechtvaardigen.

               2)

               Het tweede middel is ontleend aan een wezenlijke onjuistheid bij de vaststelling van de feiten voor zover het Gerecht voor ambtenarenzaken heeft vastgesteld dat het verzoekschrift in eerste aanleg verweerder op 7 november 2011 en niet op 4 november 2011 was betekend.

               3)

               Het derde middel is ontleend aan onjuiste beoordeling van de feiten voor zover het Gerecht voor ambtenarenzaken de documenten in het dossier tot weerlegging van de argumenten die verweerder had aangevoerd tot staving van zijn verzoek om verlenging van de termijn voor indiening van zijn verweerschrift in eerste aanleg onjuist heeft begrepen en beoordeeld.

               4)

               Het vierde middel is ontleend aan onjuiste kwalificatie van de feiten voor zover het Gerecht voor ambtenarenzaken de omstandigheden die verweerder had aangevoerd voor zijn verzoek om verlenging van de termijn voor indiening van zijn verweerschrift in eerste aanleg ten onrechte als „uitzonderlijk” heeft aangemerkt.

               5)

               Het vijfde middel is ontleend aan een onjuiste vaststelling, subsidiair onjuiste kwalificatie van de feiten, voor zover het Gerecht voor ambtenarenzaken ten onrechte heeft geconstateerd dat rekwirant niet had verzocht om een verstekvonnis, subsidiair dat zijn verklaringen geen verzoek om een verstekvonnis inhielden.

               6)

               Het zesde middel is ontleend aan onjuiste kwalificatie van de gegevens in het dossier voor zover het Gerecht voor ambtenarenzaken heeft geoordeeld dat de twee posten in verweerders dienst aanzienlijke verschillen vertoonden.

               7)

               Het zevende middel betreft onjuistheden bij de bepaling van de bewijslast voor zover het Gerecht voor ambtenarenzaken het argument van rekwirant dat op zijn minst één lid van verweerders paritair beoordelingscomité zich in een belangenconflict bevond wegens gebrek aan bewijs heeft verworpen, ofschoon dat bewijs bestond in documenten die het verzoekschrift in eerste aanleg waren vermeld en voor verweerder gemakkelijk toegankelijk waren. Subsidiair heeft het Gerecht niet voldaan aan de als ambtenarengerecht op hem rustende verplichting de noodzakelijke maatregelen tot organisatie van de procesgang te gelasten om die documenten in zijn bezit te krijgen. Bovendien heeft het Gerecht de rechtsgrondslag van rekwirants middel onjuist opgevat en artikel 9, lid 6, van uitvoeringsregel 20 voor de beoordelingen („uitvoeringsregel”), door de directeur van ECDC vastgesteld op 17 april 2009, onjuist uitgelegd.

               8)

               Het achtste middel is ontleend aan onjuiste uitlegging en uitblijven van een onderzoek van een middel betreffende het ontbreken van procedureregels voor het paritair beoordelingscomité van het ECDC.

               9)

               Het negende middel betreft onjuiste opvatting van bewijzen, subsidiair onjuiste kwalificatie rechtens, voor zover het Gerecht voor ambtenarenzaken heeft geoordeeld dat rekwirants middel dat het paritair comité van het ECDC had nagelaten de gegevens de verifiëren die krachtens artikel 9, lid 4, van de uitvoeringsregel diende te verifiëren, niet was onderbouwd.

               10)

               Het tiende middel is ontleend aan een onjuiste beoordeling respectievelijk kwalificatie rechtens van de feiten voor zover het Gerecht voor ambtenarenzaken de motivering van het advies van het paritair beoordelingscomité van het ECDC toereikend heeft geacht.

               11)

               Het elfde middel houdt in dat het Gerecht voor ambtenarenzaken een middel onjuist heeft opgevat en de feiten rechtens onjuist heeft gekwalificeerd door een onjuiste uitlegging te hebben gegeven aan rekwirants middel inzake ontoereikende motivering van het advies van het paritair beoordelingscomité van het ECDC door dit aan te merken als een kennelijk onjuiste beoordeling, en die motivering toereikend te achten.

               12)

               Het twaalfde middel betreft onjuiste beoordeling van de feiten voor zover het Gerecht voor ambtenarenzaken heeft geoordeeld dat het bestreden beoordelingsrapport niet gebrekkig was wegens kennelijk onjuiste beoordeling van rekwirants bekwaamheid in termen van werklast.

               13)

               Het dertiende middel betreft onjuiste vaststelling van de feiten voor zover het Gerecht voor ambtenarenzaken heeft geoordeeld dat de kritiek in het beoordelingsrapport evenredig was ook al had verweerder rekwirant gedurende de beoordelingsperiode niet in kennis gesteld van de problemen in verband met zijn gedrag.

               14)

               Het veertiende middel is ontleend aan onjuiste beoordeling van de feiten voor zover het Gerecht voor ambtenarenzaken rekwirants werklast heeft onderschat.


title: Zaak C-333/06: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 14 juni 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk Zweden (Niet-nakoming — Verordening (EG) nr. 261/2004 — Luchtvervoer — Instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vlucht — Compensatie en bijstand aan luchtreizigers — Vaststelling van sancties)

text:
               4.8.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 183/14

         Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 14 juni 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk Zweden
   (Zaak C-333/06) (1)

   (Niet-nakoming - Verordening (EG) nr. 261/2004 - Luchtvervoer - Instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vlucht - Compensatie en bijstand aan luchtreizigers - Vaststelling van sancties)
   (2007/C 183/23)
   Procestaal: Zweeds
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: R. Vidal Puig en K. Simonsson, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk Zweden (vertegenwoordiger: A. Kruse, gemachtigde)
   Voorwerp
   Niet-nakoming — Verzuim maatregelen te nemen die nodig zijn tot opvolging van artikel 16 van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (PB L 46, blz. 1) — Vaststelling van doeltreffende, evenredige en afschrikkende sancties
   Dictum

               1)

               Door geen sancties vast te stellen voor schendingen van de bepalingen van artikel 14 van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91, is het Koninkrijk Zweden de krachtens artikel 16 van deze verordening op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.

               2)

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               3)

               Het Koninkrijk Zweden wordt verwezen in de kosten van de procedure.

      (1)  PB C 224 van 16.9.2006.


title: Zaak C-155/14 P: Hogere voorziening ingesteld op 3 april 2014 door Evonik Degussa GmbH en AlzChem AG, voorheen AlzChem Trostberg GmbH en daarvoor AlzChem Hart GmbH, tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 23 januari 2014 in zaak T-391/09, Evonik Degussa GmbH, AlzChem AG, voorheen AlzChem Trostberg GmbH en daarvoor AlzChem Hart GmbH/Europese Commissie

text:
               16.6.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 184/15

         Hogere voorziening ingesteld op 3 april 2014 door Evonik Degussa GmbH en AlzChem AG, voorheen AlzChem Trostberg GmbH en daarvoor AlzChem Hart GmbH, tegen het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 23 januari 2014 in zaak T-391/09, Evonik Degussa GmbH, AlzChem AG, voorheen AlzChem Trostberg GmbH en daarvoor AlzChem Hart GmbH/Europese Commissie
   (Zaak C-155/14 P)
   2014/C 184/19
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Rekwirantes: Evonik Degussa GmbH en AlzChem AG, voorheen AlzChem Trostberg GmbH en daarvoor AlzChem Hart GmbH (vertegenwoordigers: C. Steinle, Rechtsanwalt, I. Bodenstein, Rechtsanwältin)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

   Rekwirantes verzoeken het Hof

               1.

               het arrest van het Gerecht (Derde kamer) van 23 januari 2014 (zaak T-391/09) te vernietigen, voor zover zij daarbij in het ongelijk zijn gesteld;

               2.

               beschikking C(2009) 5791 definitief van de Commissie van 22 juli 2009 (zaak COMP/39.396 — Reagentia op basis van calciumcarbide en magnesium voor de staal- en gasindustrie), nietig te verklaren, voor zover zij rekwirantes betreft;
               subsidiair, de bij artikel 2, sub g en h, van de voornoemde beschikking aan rekwirantes opgelegde geldboete te verminderen;
               subsidiair, voor het geval het bovenstaande verzoek wordt afgewezen, artikel 2, sub g en h, van de beschikking aldus te wijzigen dat SKW Stahl-Metallurgie GmbH hoofdelijk aansprakelijk wordt gesteld voor de betaling van het totale bedrag van de aan rekwirantes opgelegde geldboete; rekwirantes betogen dat dit subsidiaire verzoek moet worden opgevat zoals het Gerecht het in de punten 264 en 265 van het bestreden arrest heeft opgevat, namelijk als een subsidiair verzoek om verhoging van het gedeelte van de aan rekwirantes opgelegde geldboete dat als betaald wordt beschouwd wanneer SKW de haar door de Commissie opgelegde geldboete betaalt;

               3.

               meer subsidiair, de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht, zodat het ze kan afdoen overeenkomstig de door het Hof in zijn arrest gegeven juridische beoordeling;

               4.

               hoe dan ook, de Commissie te verwijzen in de kosten die rekwirantes in de procedure voor het Gerecht en het Hof hebben gemaakt.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De hogere voorziening is gericht tegen het arrest van het Gerecht van 23 januari 2014 in zaak T-391/09, voor zover rekwirantes daarbij in het ongelijk zijn gesteld. In dat arrest heeft het Gerecht rekwirantes’ beroepen tegen beschikking C(2009) 5791 definitief van de Europese Commissie van 22 juli 2009 inzake een procedure op grond van artikel 81 [EG] en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (zaak COMP/39.396 — Reagentia op basis van calciumcarbide en magnesium voor de staal- en gasindustrie) deels toegewezen en deels verworpen.
   Rekwirantes voeren in totaal vijf middelen aan:

               1.

               Het Gerecht heeft rekwirantes’ argumenten ter weerlegging van het vermoeden van beslissende invloed niet willen aanvaarden en heeft hun bijgevolg het optreden van SKW Stahl-Technik GmbH & Co. KG (hierna: „SKW”), dat inbreuk maakte op het kartelrecht, toegerekend, in strijd met de uit artikel 81 EG (thans artikel 101 VWEU) voortvloeiende draagwijdte van de toerekening van aansprakelijkheid, het beginsel van persoonlijke aansprakelijkheid, het vermoeden van onschuld en het schuldbeginsel. SKW, dat zich vanaf april 2004 — net vóór de verkoop van deze onderneming aan een derde — in een machtsvacuüm bevond, heeft eigenmachtig en tegen de uitdrukkelijke en nauwkeurige aanwijzingen van rekwirantes in aan een kartel deelgenomen. Het Gerecht heeft ten onrechte geweigerd om dit bijzondere en uitzonderlijke geval, dat duidelijk afwijkt van al de andere tot nog toe beslechte zaken, als een specifiek geval te behandelen.

               2.

               Het Gerecht heeft in strijd met het recht om te worden gehoord en de motiveringsplicht rekwirantes betoog afgewezen dat het de beschikking van de Commissie nietig had moeten verklaren, aangezien de onderlinge aansprakelijkheidsverhoudingen tussen de gezamenlijke schuldenaren niet overeenkomstig het intussen gewezen arrest Siemens Österreich van het Gerecht (van 3 maart 2011, T-122/07–T-124/07, Jurispr. blz. II-793) waren vastgesteld. Dit argument was binnen de gestelde termijnen aangevoerd en was toereikend.

               3.

               Wat de hoogte van de geldboete betreft, heeft het Gerecht het beginsel van gelijke behandeling geschonden, aangezien het de aan rekwirantes opgelegde geldboeten — anders dan in de parallelle zaak Gigaset — niet heeft verlaagd, gelet op de fouten die zijn gemaakt bij de berekening van het boetebedrag, in het bijzonder het feit dat geen rekening is gehouden met een toegangsrecht en onterecht rekening is gehouden met de clementiekorting met betrekking tot de geldboete van SKW.

               4.

               Rekwirantes zijn verheugd over het feit dat het Gerecht, wanneer het de bedragen van de hun opgelegde geldboeten opnieuw heeft bepaald, ook opnieuw het gedeelte heeft vastgesteld „dat als betaald wordt beschouwd wanneer SKW betalingen uitvoert in verband met de geldboete die haar bij de litigieuze beschikking is opgelegd” (punt 2, eerste streepje, van het dictum). Met hun vierde middel, dat zij subsidiair aanvoeren, betogen rekwirantes evenwel dat het Gerecht het rechtszekerheidsbeginsel, het beginsel van de legaliteit van straffen (nulla poena sine lege certa) en de motiveringsplicht heeft geschonden door bij die nieuwe vaststelling niet uitdrukkelijk te bepalen ten aanzien van ARQUES Industries AG („Arques”) [thans Gigaset AG („Gigaset”)] en rekwirantes dat een betaling van SKW een dubbele bevrijdende werking heeft.

               5.

               Met hun vijfde middel, dat zij subsidiair aanvoeren, betogen rekwirantes dat het Gerecht bij de nieuwe vaststelling van de geldboeten ten onrechte de clementiekorting in mindering heeft gebracht van het gedeelte dat bij betaling door SKW wordt geacht te zijn voldaan en daarmee in het bijzonder de beginselen inzake de vaststelling van hoofdelijk opgelegde geldboeten (artikel 81 EG en artikel 23 van verordening nr. 1/2003 (1)) heeft geschonden. Daarmee heeft het Gerecht ten nadele van rekwirantes ook een clementiekorting toegepast op dit gedeelte, hoewel SKW niet overeenkomstig de clementieregeling heeft meegewerkt met de Commissie.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (PB 2003, L 1, blz. 1).


title: Zaak F-16/05: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van  26 april 2006  (plenaire zitting) — Falcione tegen Commissie (Ambtenaren — Aanstelling — Indeling in hoogste rang van loopbaan — Artikelen 5 en 31, lid 2, van Statuut — Kosten — Artikel 7, lid 5, van bijlage I bij Statuut van het Hof van Justitie en artikel 88 van Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg)

text:
               17.6.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 143/36

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 26 april 2006 (plenaire zitting) — Falcione tegen Commissie
   (Zaak F-16/05) (1)

   (Ambtenaren - Aanstelling - Indeling in hoogste rang van loopbaan - Artikelen 5 en 31, lid 2, van Statuut - Kosten - Artikel 7, lid 5, van bijlage I bij Statuut van het Hof van Justitie en artikel 88 van Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van eerste aanleg)
   (2006/C 143/69)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoeker: Nicola Falcione (Brussel, België) (vertegenwoordigers: S. Orlandi, X. Martin, A. Coolen, J.-N. Louis en E. Marchal, advocaten)

      Verweerster: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: V. Joris en K. Herrmann, gemachtigden)
   Voorwerp van de zaak
   Nietigverklaring van het besluit van de Commissie van de Europese Gemeenschappen van 24 maart 2004 waarbij verzoeker na aanwerving definitief is ingedeeld in de rang A 5, salaristrap 4.
   Dictum van het arrest

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Elke partij zal de eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 143 van 11.6.2005 (zaak aanvankelijk bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen ingeschreven onder nummer T-132/05 en bij beschikking van 15.12.2005 overgedragen aan het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie).


title: Zaak C-472/11: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 21 februari 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Törvényszék (voorheen Fővárosi Bíróság) — Hongarije) — Banif Plus Bank Zrt./Csaba Csipai en Viktória Csipai (Richtlijn 93/13/EEG — Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten — Ambtshalve onderzoek door nationale rechter van oneerlijk karakter van beding — Verplichting voor nationale rechter die ambtshalve oneerlijk karakter van beding vaststelt om partijen te verzoeken om hun opmerkingen in te dienen alvorens uit deze vaststelling consequenties te trekken — Bedingen van overeenkomsten waarmee bij onderzoek van oneerlijk karakter rekening moet worden gehouden)

text:
               20.4.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 114/14

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 21 februari 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Törvényszék (voorheen Fővárosi Bíróság) — Hongarije) — Banif Plus Bank Zrt./Csaba Csipai en Viktória Csipai
   (Zaak C-472/11) (1)

   (Richtlijn 93/13/EEG - Oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten - Ambtshalve onderzoek door nationale rechter van oneerlijk karakter van beding - Verplichting voor nationale rechter die ambtshalve oneerlijk karakter van beding vaststelt om partijen te verzoeken om hun opmerkingen in te dienen alvorens uit deze vaststelling consequenties te trekken - Bedingen van overeenkomsten waarmee bij onderzoek van oneerlijk karakter rekening moet worden gehouden)
   2013/C 114/19
   Procestaal: Hongaars

      Verwijzende rechter

   Fővárosi Törvényszék (voorheen Fővárosi Bíróság)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Banif Plus Bank Zrt.

      Verwerende partijen: Csaba Csipai en Viktória Csipai

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Fővárosi Bíróság — Uitlegging van artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB L 95, blz. 29) — Nationale wettelijke regeling volgens welke een nationale rechter beperkt is bij het onderzoek van het oneerlijke karakter van zogenoemde standaardovereenkomsten wanneer partijen niet uitdrukkelijk vorderen dat het oneerlijke karakter ervan wordt vastgesteld — Mogelijkheid voor de nationale rechter die het oneerlijke karakter van een algemeen contractueel beding in een aan hem voorgelegde overeenkomst vaststelt om bij gebreke van een specifieke vordering hiertoe partijen te verzoeken over het betrokken contractuele beding een standpunt te bepalen teneinde de vraag van de nietigheid van de overeenkomst op die grond te kunnen onderzoeken

      Dictum

               1)

               De artikelen 6, lid 1, en 7, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten moeten aldus worden uitgelegd dat de nationale rechter die ambtshalve heeft vastgesteld dat een beding van een overeenkomst oneerlijk is, hieruit de consequenties mag trekken zonder te moeten wachten tot de consument die van zijn rechten in kennis is gesteld, opmerkingen indient waarmee hij om nietigverklaring van dit beding verzoekt. Het beginsel van hoor en wederhoor verplicht evenwel in de regel de nationale rechter die ambtshalve heeft vastgesteld dat een beding van een overeenkomst oneerlijk is, om de procespartijen daarvan te informeren en hun de mogelijkheid te bieden hierover op tegenspraak hun standpunt kenbaar te maken overeenkomstig de naar nationaal recht geldende procesregels.

               2)

               Om te beoordelen of het contractuele beding dat de grondslag vormt voor de bij hem aanhangig gemaakte vordering, mogelijk oneerlijk is, dient de nationale rechter rekening te houden met alle andere bedingen van de overeenkomst.

      (1)  PB C 370 van 17.12.2012.


title: Zaak C-680/13: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Frankfurt am Main (Duitsland) op 20 december 2013 — Condor Flugdienst GmbH/Andreas Plakolm

text:
               22.3.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 85/14

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Frankfurt am Main (Duitsland) op 20 december 2013 — Condor Flugdienst GmbH/Andreas Plakolm
   (Zaak C-680/13)
   2014/C 85/26
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Landgericht Frankfurt am Main

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekster in beroep: Condor Flugdienst GmbH

      Verweerder in beroep: Andreas Plakolm

      Prejudiciële vraag

   Moet het in artikel 2, sub l, van verordening nr. 261/2004 (1) gedefinieerde begrip annulering aldus worden uitgelegd dat het in een situatie als in het hoofdgeding ook het geval betreft waarin de vlucht weliswaar aanving onder het oorspronkelijke vluchtnummer, maar niet zoals oorspronkelijk gepland als non-stopvlucht, maar met een vóór het vertrek geplande tussenlanding is uitgevoerd, alsook met een ander vliegtuig en een andere luchtvaartmaatschappij per subcharter?

      (1)  Verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (PB L 46, blz. 1).


title: Zaak T-199/16: Beschikking van het Gerecht van 20 maart 2017 — Kohrener Landmolkerei en DHG/Commissie [„Beroep tot nietigverklaring — Regeling inzake gegarandeerde traditionele specialiteiten — Verordening (EU) nr. 1151/2012 — Uitvoeringsverordening (EU) 2016/304 — Termijn waarover de bevoegde autoriteiten beschikken om bij de Commissie een aankondiging van bezwaar in te dienen — Kennelijk rechtens ongegrond beroep”)

text:
               6.6.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 178/20

         Beschikking van het Gerecht van 20 maart 2017 — Kohrener Landmolkerei en DHG/Commissie
   (Zaak T-199/16) (1)

   ([„Beroep tot nietigverklaring - Regeling inzake gegarandeerde traditionele specialiteiten - Verordening (EU) nr. 1151/2012 - Uitvoeringsverordening (EU) 2016/304 - Termijn waarover de bevoegde autoriteiten beschikken om bij de Commissie een aankondiging van bezwaar in te dienen - Kennelijk rechtens ongegrond beroep”))
   (2017/C 178/27)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partijen: Kohrener Landmolkerei GmbH (Penig, Duitsland) en DHG Deutsche Heumilchgesellschaft mbH (Frohburg, Duitsland) (vertegenwoordiger: A. Wagner, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk D. Triantafyllou, J. Guillem Carrau en J. Herkommer, vervolgens D. Triantafyllou en J. Herkommer, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) 2016/304 van de Commissie van 2 maart 2016 tot inschrijving van een naam in het register van gegarandeerde traditionele specialiteiten [Heumilch/Haymilk/Latte fieno/Lait de foin/Leche de heno (GTS)] (PB 2016, L 58, blz. 28)

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt kennelijk rechtens ongegrond verklaard.

               2)

               Kohrener Landmolkerei GmbH et DHG Deutsche Heumilchgesellschaft mbH zullen hun eigen kosten en die van de Europese Commissie dragen.

      (1)  PB C 232 van 27.6.2016.


title: Gevoegde zaken T-90/07 P en T-99/07 P: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 18 december 2008 — België en Commissie/Genette ( Hogere voorziening — Ambtenarenrecht — Ambtenaren — Pensioenen — Overdracht van nationale pensioenrechten — Besluit houdende weigering van intrekking van aanvraag tot overdracht en van indiening van nieuwe aanvraag tot overdracht — Bevoegdheid van Gerecht voor ambtenarenzaken — Wijziging van voorwerp van geschil — Niet-ontvankelijkheid van beroep in eerste aanleg )

text:
               21.2.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 44/45

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 18 december 2008 — België en Commissie/Genette
   (Gevoegde zaken T-90/07 P en T-99/07 P) (1)

   („Hogere voorziening - Ambtenarenrecht - Ambtenaren - Pensioenen - Overdracht van nationale pensioenrechten - Besluit houdende weigering van intrekking van aanvraag tot overdracht en van indiening van nieuwe aanvraag tot overdracht - Bevoegdheid van Gerecht voor ambtenarenzaken - Wijziging van voorwerp van geschil - Niet-ontvankelijkheid van beroep in eerste aanleg’)
   (2009/C 44/78)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partijen: Koninkrijk België (vertegenwoordigers: L. Van den Broeck en C. Pochet, gemachtigden, bijgestaan door L. Markey, advocaat) en Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: V. Joris en D. Martin, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure: Emmanuel Genette (Gorze, Frankrijk) (vertegenwoordiger: M.-A. Lucas, advocaat)
   Voorwerp
   Twee hogere voorzieningen ingesteld tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Eerste kamer) van 16 januari 2007, Genette/Commissie (F-92/05, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie), en strekkende tot vernietiging van dat arrest
   Dictum

               1)

               Het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie van 16 januari 2007, Genette/Commissie (F-92/05, nog niet gepubliceerd in de Jurisprudentie), wordt vernietigd.

               2)

               Het door Genette bij het Gerecht voor ambtenarenzaken ingestelde beroep in zaak F-92/05 wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               3)

               Genette zal zijn eigen kosten betreffende zowel de procedure voor het Gerecht voor ambtenarenzaken als de onderhavige procedure dragen.

               4)

               De Commissie zal haar eigen kosten betreffende zowel de procedure voor het Gerecht voor ambtenarenzaken als de onderhavige procedure dragen.

               5)

               Het Koninkrijk België zal zijn eigen kosten betreffende zowel de procedure voor het Gerecht voor ambtenarenzaken als de onderhavige procedure dragen.

      (1)  PB C 117 van 29.5.2007.


title: Zaak F-44/06 en F-94/06: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (1ste kamer) van 17 april 2007 — C en F/Commissie (Ambtenaren — Artikel 78 van het statuut — Invaliditeitspensioen — Tenuitvoerlegging van arrest van Gerecht van eerste aanleg — Beroep tot nietigverklaring en tot schadevergoeding)

text:
               28.4.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 96/40

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (1ste kamer) van 17 april 2007 — C en F/Commissie
   (Zaak F-44/06 en F-94/06) (1)

   (Ambtenaren - Artikel 78 van het statuut - Invaliditeitspensioen - Tenuitvoerlegging van arrest van Gerecht van eerste aanleg - Beroep tot nietigverklaring en tot schadevergoeding)
   (2007/C 96/82)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partijen: C en F (Brussel, België) (vertegenwoordigers: J. van Rossum, S. Orlandi en J.-N. Louis, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordiger: J. Currall, gemachtigde)
   Voorwerp
   In zaak F-44/06
   Enerzijds, nietigverklaring van het besluit van 13 juni 2005 houdende weigering om jegens verzoeker enige maatregel te treffen ter uitvoering van het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen in de zaak T-376/02, waarin dezelfde verzoeker een besluit van 14 januari 2002 betwistte, en, anderzijds, nietigverklaring van het besluit van 23 februari 2006 waarbij verzoeker is gepensioneerd en hem krachtens artikel 78, lid 2, van het Statuut een invaliditeitspensioen is toegekend, met terugwerkende kracht tot 1 februari 2002
   In zaak F-94/06
   In de eerste plaats nietigverklaring van het besluit van 23 februari 2006 om verzoeker te pensioneren en krachtens artikel 78, tweede alinea, van het Statuut met terugwerkende kracht per 1 februari 2002 een invaliditeitspensioen toe te kennen, en in de tweede plaats een schadevordering
   Dictum

               1)

               De Commissie van de Europese Gemeenschappen wordt veroordeeld tot betaling aan verzoeker van 2 000 EUR immateriële schadevergoeding.

               2)

               De vorderingen worden voor het overige afgewezen.

               3)

               De Commissie van de Europese Gemeenschappen zal haar eigen kosten en twee derden van verzoekers kosten in de zaken F-44/06, C/Commissie, en F-94/06, F/Commissie, dragen.

      (1)  F-44/06: PB C 154 1.7.2006 blz. 25 en F-94/06: PB C 237 30.9.2006 blz. 22.


title: Zaak C-343/07: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte d'Appello di Torino (Italië) op 25 juli 2007 — Bavaria N.V. en Bavaria Italia s.r.l./Bayerischer Brauerbund e.V.

text:
               20.10.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 247/5

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte d'Appello di Torino (Italië) op 25 juli 2007 — Bavaria N.V. en Bavaria Italia s.r.l./Bayerischer Brauerbund e.V.
   (Zaak C-343/07)
   (2007/C 247/08)
   Procestaal: Italiaans
   Verwijzende rechter
   Corte d'Appello di Torino
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Bavaria N.V. en Bavaria Italia s.r.l.

      Verwerende partij: Bayerischer Brauerbund e.V.
   Prejudiciële vragen

               1)

               Is verordening (EG) nr. 1347/2001 van de Raad van 28 juni 2001 (1) al dan niet, eventueel ten gevolge van de ongeldigheid van andere handelingen, ongeldig om de volgende redenen:
               Schending van algemene beginselen

                           —

                           wegens de ongeldigheid van artikel 1, lid 1, van verordening (EEG) nr. 2081/92 (2), gelezen in samenhang met bijlage I bij deze verordening, voor zover hierbij de registratie wordt toegestaan van geografische aanduidingen die betrekking hebben op „bier”, dat een alcoholische drank is die (ten onrechte) in deze bijlage wordt genoemd als een van de „levensmiddelen” bedoeld in artikel 1, lid 1, maar dat niet behoort tot de „landbouwproducten” die worden genoemd in bijlage I bij het EG-Verdrag en de artikelen 32 (ex artikel 38) en 43 (ex artikel 43) van dit Verdrag, waarop de Raad zijn bevoegdheid om verordening (EEG) nr. 2081/92 vast te stellen heeft gebaseerd;

                           —

                           wegens de ongeldigheid van artikel 17 van verordening (EEG) nr. 2081/92, voor zover hierbij wordt voorzien in een versnelde registratieprocedure waardoor de rechten van belanghebbenden ernstig worden beperkt en aangetast, aangezien deze bepaling niet voorziet in een bezwaarrecht, wat kennelijk in strijd is met de beginselen van transparantie en rechtszekerheid, zoals met name blijkt uit de complexiteit van de procedure voor de registratie van „Bayerisches Bier” als geografische herkomstaanduiding, die meer dan zeven jaar, van 1994 tot 2001, heeft geduurd, en uit de uitdrukkelijke erkenning hiervan in de dertiende overweging van de considerans van verordening (EEG) nr. 692/2003 (3), waarvan artikel 15 om bovengenoemde redenen artikel 17 van verordening (EEG) nr. 2081/92 heeft opgeheven;

                     Niet-naleving van vormvoorwaarden

                           —

                           omdat de benaming „Bayerisches Bier” niet voldoet aan de voorwaarden van artikel 17 van verordening (EEG) nr. 2081/92 om in aanmerking te komen voor registratie volgens de daarin vastgestelde vereenvoudigde procedure, aangezien deze benaming op het ogenblik dat het verzoek tot registratie werd ingediend, geen „wettelijk beschermde benaming” in Duitsland was en evenmin aldaar „door het gebruik algemeen gangbaar geworden” was;

                           —

                           omdat niet naar behoren is onderzocht of de benaming „Bayerisches Bier” voldoet aan de voorwaarden om te worden geregistreerd, noch door de Duitse regering voor de indiening van het verzoek, noch door de Commissie zelf na ontvangst ervan, dit in strijd met de rechtspraak van het Hof (arrest van 6 december 2001, Carl Kühne e.a., C-269/99, Jurispr. blz. I-9517);

                           —

                           omdat de Duitse regering het verzoek tot registratie van de benaming „Bayerisches Bier” niet heeft ingediend binnen de in artikel 17, lid 1, van verordening (EEG) nr. 2081/92 gestelde termijn (zes maanden na de datum van inwerkingtreding van deze verordening, op 24 juli 1993), aangezien het oorspronkelijk door verzoekster ingediende verzoek betrekking had op acht verschillende benamingen — waarbij de mogelijkheid van latere, niet nader bepaalde variaties open werd gelaten — die pas lang na het verstrijken van de termijn op 24 januari 1994 zijn samengesmolten tot de thans als enige resterende benaming „Bayerisches Bier”;

                     Niet-naleving van materiële voorwaarden

                           —

                           omdat de benaming „Bayerisches Bier” niet voldoet aan de materiële voorwaarden van artikel 2, lid 2, sub b, van verordening (EEG) nr. 2081/92 om voor registratie als een beschermde geografische aanduiding in aanmerking te komen, gelet op de generieke aard van deze benaming, waarmee historisch gezien bier wordt aangeduid dat is vervaardigd volgens een specifieke productiemethode die in de negentiende eeuw in Bayern is ontstaan, van waaruit zij zich in de rest van Europa en de hele wereld heeft verspreid (de zogenaamde „Beierse methode” van ondergisting), en die ook vandaag nog in een aantal Europese talen (Deens, Zweeds en Fins) als een soortnaam voor bier wordt gebruikt en hoe dan ook hoogstens een algemene aanduiding kan vormen voor „bier dat in het Duitse Bayern wordt geproduceerd”, ongeacht om welke van de zeer veel verschillende soorten het gaat, zonder dat er enig „rechtstreeks verband” (arrest Hof van 7 november 2000, Schutzverband gegen Unwesen in der Wirtschaft, C-312/98, Jurispr. blz. I-9187) is tussen een bepaalde hoedanigheid, de faam of een ander kenmerk van het product (bier) en zijn specifieke geografische oorsprong (Bayern) en zonder dat er sprake is van een van de „uitzonderlijke gevallen” van bovengenoemde bepaling waarin registratie van een geografische aanduiding die de naam van een land bevat, is toegestaan;

                           —

                           omdat, zoals in de vorige paragraaf is gezegd, de benaming „Bayerisches Bier” een soortnaam is en ingevolge de artikelen 3, lid 1, en 17, lid 2, van verordening (EEG) nr. 2081/92 als zodanig niet in aanmerking komt voor registratie;

                           —

                           omdat de benaming „Bayerisches Bier” op grond van artikel 14, lid 3, van verordening (EEG) nr. 2081/92 niet had mogen worden geregistreerd omdat zij, gelet op „de faam en de bekendheid” van de Bavaria-merken „en met de tijd dat [zij] reeds in gebruik [zijn]”, „de consument kan misleiden ten aanzien van de werkelijke identiteit van het product”?

               2)

               Subsidiair, voor het geval dat de eerste vraag niet-ontvankelijk of ongegrond zou worden geacht, dient verordening (EG) nr. 1347/2001 van 28 juni 2001 al dan niet aldus te worden uitgelegd dat de daarin vervatte erkenning van „Bayerisches Bier” als geografische herkomstaanduiding geen afbreuk doet aan de geldigheid en de bruikbaarheid van de reeds bestaande merken van derden die het woord „Bavaria” bevatten?

      (1)  PB L 182, blz. 3.

      (2)  PB L 208, blz. 1.

      (3)  PB L 99, blz. 1.


title: Zaak T-411/08: Beroep ingesteld op 30 september 2008 — Artisjus Magyar Szerzői Jogvédő Iroda Egyesület/Commissie

text:
               22.11.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/54

         Beroep ingesteld op 30 september 2008 — Artisjus Magyar Szerzői Jogvédő Iroda Egyesület/Commissie
   (Zaak T-411/08)
   (2008/C 301/91)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: Artisjus Magyar Szerzői Jogvédő Iroda Egyesület (Boedapest, Hongarije) (vertegenwoordigers: Z. Hegymegi-Barakonyi en P. Vörös, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               de artikelen 3 en 4, lid 2, van de beschikking nietig te verklaren voor zover zij betrekking hebben op verzoekster en artikel 4, lid 3, van de beschikking nietig te verklaren voor zover het verwijst naar artikel 3;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoekster vordert de gedeeltelijke nietigverklaring van beschikking C(2008) 3435 def. van de Commissie van 16 juli 2008 (zaak COMP/C2/38.698 — CISAC), waarbij is vastgesteld dat de in de EER gevestigde leden van CISAC (1) in strijd met artikel 81 EG en artikel 53 EER hebben deelgenomen aan onderling afgestemde feitelijke gedragingen door de territoriale afbakening van de wederzijds verleende vertegenwoordigingsbevoegdheden aldus te coördineren dat elke auteursrechtenorganisatie slechts een licentie heeft voor haar nationale grondgebied.
   Verzoekster vordert de nietigverklaring van de artikelen 3 en 4, leden 2 en 3, van de bestreden beschikking, die betrekking hebben op drie specifieke vormen van exploitatie (internet, satelliet- en kabeluitzendingen), voor zover daarin wordt vastgesteld dat verzoekster inbreuk heeft gemaakt op artikel 81 EG door met andere leden van CISAC de territoriale afbakening van de wederzijds verleende vertegenwoordigingsbevoegdheden aldus te coördineren dat elke auteursrechtenorganisatie slechts een licentie heeft voor haar nationale grondgebied.
   Verzoekster betwist de bestreden beschikking op vier gronden: onbevoegdheid, schending van wezenlijke vormvoorwaarden, schending van het EG-Verdrag en misbruik van bevoegdheid door de Commissie.
   Ter ondersteuning van haar verzoekschrift voert verzoekster de volgende middelen aan.
   In de eerste plaats heeft de Commissie verzoeksters rechten van verdediging geschonden door bij de vaststelling van de bestreden beschikking wezenlijk af te wijken van het standpunt dat zij in de mededeling van de punten van bezwaar had ingenomen.
   In de tweede plaats maakt de beschikking inbreuk op artikel 253 EG, aangezien zij niet toereikend is gemotiveerd en niet aangeeft op welk tijdstip de zogenaamde onderling afgestemde feitelijke gedragingen een aanvang hebben genomen.
   In de derde plaats levert de beschikking schending op van artikel 81 EG en artikel 2 van verordening (EG) nr. 1/2003 (2), aangezien de Commissie niet rechtens genoegzaam heeft bewezen dat er sprake is van onderling afgestemde feitelijke gedragingen en dus is tekortgeschoten in haar bewijsplicht.
   In de vierde plaats maakt de beschikking inbreuk op artikel 86 EG, lid 2, EG, aangezien verzoekster is belast met het verrichten van diensten van algemeen economisch belang en de toepassing van het communautaire mededingingsrecht aan de vervulling van deze specifieke taken in de weg staat.
   Bovendien heeft de Commissie misbruik gemaakt van de haar bij artikel 81 EG verleende bevoegdheden door niet de procedure te volgen die specifiek voor dit soort gevallen in het EG-Verdrag is vastgelegd. Verder maakt de beschikking inbreuk op artikel 151, lid 4, EG, aangezien zij de culturele verscheidenheid niet eerbiedigt. Ten slotte levert de beschikking schending op van het rechtszekerheidsbeginsel, voor zover zij een bepaalde gedragslijn voorschrijft die de Commissie niet heeft omschreven.

      (1)  International Confederation of Societies of Authors and Composers („CISAC”).

      (2)  Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (PB 2003 L 1, blz. 1).


title: Zaak C-222/07: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Supremo (Spanje) op 3 mei 2007 — UTECA (Unión de Televisiones Comerciales Asociadas)/Federación de Asociaciones de Productores Audiovisuales, Ente Público RTVE en Administración del Estado

text:
               7.7.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 155/14

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Supremo (Spanje) op 3 mei 2007 — UTECA (Unión de Televisiones Comerciales Asociadas)/Federación de Asociaciones de Productores Audiovisuales, Ente Público RTVE en Administración del Estado
   (Zaak C-222/07)
   (2007/C 155/26)
   Procestaal: Spaans
   Verwijzende rechter
   Tribunal Supremo
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: UTECA (Unión de Televisiones Comerciales Asociadas)

      Verwerende partijen: Federación de Asociaciones de Productores Audiovisuales, Ente Público RTVE en Administración del Estado
   Prejudiciële vragen

               1)

               Staat artikel 3 van richtlijn 89/552/EEG (1) van de Raad van 3 oktober 1989 betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake de uitoefening van televisieomroepactiviteiten, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/36/EG (2) van het Europees Parlement en de Raad van 30 juni 1997, de lidstaten toe televisieomroepen de verplichting op te leggen om een percentage van hun bedrijfsopbrengsten aan te wenden ten behoeve van de voorfinanciering van Europese bioscoop- en televisiefilms?

               2)

               Voor het geval dat het antwoord op de eerste vraag bevestigend luidt: is een nationale regeling die behalve de reeds genoemde verplichting tot voorfinanciering een reservering van 60 % van die verplichte financiering voor producties met Spaans als oorspronkelijke taal voorschrijft, verenigbaar met eerstgenoemde richtlijn en met artikel 12 EG, gelezen in samenhang met de overige bijzondere bepalingen waarnaar dit artikel verwijst?

               3)

               Vormt de door een nationale regeling aan televisieomroepen oplegde verplichting om een bepaald gedeelte van hun bedrijfsopbrengsten aan te wenden ten behoeve van de voorfinanciering van bioscoopfilms, van welk gedeelte 60 % specifiek moet worden aangewend voor producties met Spaans als oorspronkelijke taal, welke producties voor het merendeel door de Spaanse filmindustrie worden vervaardigd, staatssteun ten gunste van die industrie in de zin van artikel 87 EG?

      (1)  PB L 298, blz. 23.

      (2)  PB L 202, blz. 60.


title: Zaak C-109/02: Beroep, op 22 maart 2002 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek Duitsland

text:
1.6.2002              NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                         C 131/7
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                     Verzoekster concludeert dat het het Hof behage:
1.    vast te stellen dat de Bondsrepubliek Duitsland niet
      heeft voldaan aan de verplichtingen die op haar rusten
      krachtens artikel 10 van richtlijn 1999/32/EG (1) van de       1.     vast te stellen dat de Bondsrepubliek Duitsland de ver-
      Raad van 26 april 1999 betreffende een vermindering van               plichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krach-
      het zwavelgehalte van bepaalde vloeibare brandstoffen en              tens artikel 12, lid 3, sub a, derde alinea, van de Zesde
      tot wijziging van richtlijn 93/12/EEG, door niet de voor              richtlijn 77/388/EEG (1) van de Raad van 17 mei 1977
      de uitvoering van deze richtlijn noodzakelijke wettelijke             betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der
      en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen althans             lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk
      deze bepalingen niet ter kennis van de Commissie te                   stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: unifor-
      brengen;                                                              me grondslag, doordat zij een verlaagd BTW-tarief toepast
                                                                            op diensten die muziekensembles rechtstreeks voor het
                                                                            publiek of voor een concertorganisator verrichten en op
2.    de Bondsrepubliek Duitsland in de kosten te verwijzen.                diensten van solisten die rechtstreeks voor het publiek
                                                                            optreden, terwijl voor de diensten van solisten die voor
                                                                            een organisator werken het gewone tarief geldt;
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                     2.     de Bondsrepubliek Duitsland in de kosten te verwijzen.
Uit het verbindend karakter van richtlijnen krachtens ar-
tikel 249, derde alinea, EG en uit artikel 10, eerste alinea, EG
volgt dat de lidstaten waarvoor een richtlijn bestemd is, de
bepalingen daarvan in nationaal recht moeten omzetten in
dier voege dat zij na het verstrijken van de omzettingstermijn
hun volle werking ontplooien. De in artikel 10 van de richtlijn
gestelde termijn is op 1 juli 2000 verstreken.
                                                                     Middelen en voornaamste argumenten
(1) PB L 121 van 11.05.1999, blz. 13.
                                                                     Het beroep is gericht tegen de regeling van § 12, lid 2, nr. 7,
                                                                     sub a, van het Duitse Umsatzsteuergesetz, die onverenigbaar is
                                                                     met de beginselen van de Zesde BTW-richtlijn (belastingneutra-
                                                                     liteit, objectiviteit en uniform belastingtarief). Artikel 12, lid 3,
                                                                     sub a, derde alinea, juncto bijlage H bij de Zesde BTW-richtlijn
                                                                     maakt het niet mogelijk om binnen een groep belastbare
                                                                     handelingen subcategorieën te scheppen en daarop telkens
Beroep, op 22 maart 2002 ingesteld door Commissie
                                                                     andere belastingtarieven toe te passen, zoals is voorzien in de
van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek
                                                                     litigieuze regeling. Met betrekking tot de ongelijke behandeling
                           Duitsland
                                                                     van de activiteiten van uitvoerende kunstenaars, naargelang zij
                                                                     als solist dan wel als groep optreden, ontbreekt een naar
                        (Zaak C-109/02)                              gemeenschapsrecht erkend objectief verschil. Volgens de Com-
                                                                     missie is er ook sprake van een concurrentieverhouding
                                                                     tussen de soortgelijke prestaties van solisten en groepen als
                        (2002/C 131/13)                              „uitvoerende kunstenaars” in de zin van artikel 12, lid 3, sub a,
                                                                     derde alinea, juncto bijlage H, nr. 8, bij de Zesde BTW-richtlijn.
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
op 22 maart 2002 beroep ingesteld tegen Bondsrepubliek               (1) PB L 145 van 13.6.1977, blz. 1.
Duitsland door Commissie van de Europese Gemeenschappen,
vertegenwoordigd door Enrico Traversa, juridisch adviseur, en
Günter Wilms, lid van de juridische dienst van de Commissie
van de Europese Gemeenschappen, domicilie gekozen hebben-
de te Luxemburg bij Luis Escobar Guerrero, lid van de
juridische dienst van de Europese Commissie, Centre Wagner
C 254, Kirchberg.


title: Zaak C-347/07: Beroep ingesteld op 25 juli 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Italiaanse Republiek

text:
               22.9.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 223/8

         Beroep ingesteld op 25 juli 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Italiaanse Republiek
   (Zaak C-347/07)
   (2007/C 223/09)
   Procestaal: Italiaans
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordiger: C. Cattabriga, gemachtigde)

      Verwerende partij: Italiaanse Republiek
   Conclusies

               —

               vast te stellen dat de Italiaanse Republiek, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan Richtlijn 2004/41/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 21 april 2004 houdende intrekking van bepaalde richtlijnen inzake levensmiddelenhygiëne en tot vaststelling van gezondheidsvoorschriften voor de productie en het in de handel brengen van bepaalde voor menselijke consumptie bestemde producten van dierlijke oorsprong, en tot wijziging van de Richtlijnen 89/662/EEG (2) en 92/118/EEG (3) van de Raad en van Beschikking 95/408/EG (4) van de Raad, althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens artikel 8 van deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               de Italiaanse Republiek te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De termijn voor omzetting van Richtlijn 2004/41/EG in nationaal recht is op 1 januari 2006 verstreken.

      (1)  PB L 157, blz. 33.

      (2)  PB L 395, blz. 13.

      (3)  PB L 62, blz. 49.

      (4)  PB L 243, blz. 17.


title: Zaak T-363/04: Beroep, op 31 augustus 2004 ingesteld door Koipe Corporación, S.L. tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

text:
               20.11.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 284/23

         Beroep, op 31 augustus 2004 ingesteld door Koipe Corporación, S.L. tegen Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)
   (Zaak T-363/04)
   (2004/C 284/46)
   Taal van het verzoekschrift: Spaans
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 31 augustus 2004 beroep tegen het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) ingesteld door Koipe Corporación, S.L., gevestigd te San Sebastián (Spanje), vertegenwoordigd door M. Fernández de Béthencourt, advocaat.
   Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:

               —

               de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 11 mei 2004 in zaak R-1109/2000-4 nietig te verklaren;

               —

               het aangevraagde merk nietig te verklaren of, subsidiair, weigering te bevelen van de aanvraag tot inschrijving van gemeenschapsmerk nr. 236.588 „LA ESPAÑOLA”, voor alle aangevraagde waren, en

               —

               het BHIM en de eventuele interveniënte die in het ongelijk wordt gesteld, te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten

               Aanvraagster van het Gemeenschapsmerk:

               Aceites del Sur S.A.

               Betrokken gemeenschapsmerk:

               Beeldmerk „LA ESPAÑOLA” Aanvraag nr. 236.588 voor waren van de klassen 29 (eetbare oliën en vetten) en 30 (mayonaise op basis van olijfolie)

               Houdster van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure:

               Verzoekster, die KOIPE, S.A., welke onderneming voor de kamer van beroep is verschenen, als houdster van de merken op grond waarvan oppositie is ingesteld, is opgevolgd

               Oppositiemerk of -teken:

               Beeldmerken „CARBONELL”: gemeenschapsmerk (nr. 338.681), internationale merken (nrs. 244.428 en 528.639) en nationale merken (inschrijvingen onder meer in Spanje nrs. 1.238.745, 1.698.613, 28.270 en 252.783 en in het Verenigd Koninkrijk nrs. 730.990 en 2.043.818) voor waren van klasse 29 (olijfolie en zuivere olijfolie)

               Beslissing van de oppositieafdeling:

               Afwijzing van de oppositie

               Beslissing van de kamer van beroep:

               Verwerping van het beroep

               Middelen:

               Onjuiste toepassing van artikel 8, lid 1, sub b, lid 2, sub c, en lid 5, van verordening (EG) nr. 40/94.