title: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 6 mei 2003 in zaak T-45/02, DOW AgroSciences BV en DOW AgroSciences Ltd tegen Europees Parlement en Raad van de Europese Unie (Beschikking nr. 2455/2001/EG — Beroep tot nietigverklaring — Niet-ontvankelĳkheid)

text:
C 184/34                NL                            Publicatieblad van de Europese Unie                                            2.8.2003
4)    Veroordeelt de Commissie tot betaling aan verzoeker van mora-        H. Jung, op 30 april 2003 een beschikking gegeven waarvan
      toire interesten tegen het rentepercentage voor de voornaamste       het dictum luidt als volgt:
      herfinancieringstransacties dat door de Europese Centrale Bank
      voor de verschillende fasen van de betrokken periode is vastge-      1)    Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.
      steld, vermeerderd met twee punten, over het achterstallige
      pensioen voor de periode van 1 januari 2001 tot en met
      31 maart 2001; deze interesten moeten worden berekend vanaf          2)    Verzoekster wordt verwezen in de kosten.
      de verschillende vervaldagen waarop de betalingen krachtens de
      pensioenregeling moesten worden verricht, tot en met de dag          (1) PB C 275 van 29.09.01.
      van algehele betaling.
5)    Verstaat dat in zaak T-124/01 elke partij haar eigen kosten
      draagt.
6)    Verstaat dat in zaak T-320/01 de Commissie haar eigen kosten
      en de helft van verzoekers kosten draagt.
                                                                           BESCHIKKING          VAN      HET GERECHT           VAN   EERSTE
                                                                                AANLEG
7)    Verstaat dat in zaak T-320/01 verzoeker de helft van zijn
      kosten draagt.
                                                                                van 6 mei 2003
(1) PB C 56 van 2.3.2002.                                                  in zaak T-45/02, DOW AgroSciences BV en DOW Agro-
                                                                           Sciences Ltd tegen Europees Parlement en Raad van de
                                                                                Europese Unie (1)
                                                                           (Beschikking nr. 2455/2001/EG — Beroep tot nietigverkla-
                                                                                ring — Niet-ontvankelijkheid)
BESCHIKKING           VAN      HET GERECHT          VAN     EERSTE                                    (2003/C 184/77)
                                AANLEG
                                                                                (Procestaal: Engels)
                          van 30 april 2003
in zaak T-167/01, Schmitz-Gotha Fahrzeugwerke GmbH                         In zaak T-45/02, DOW AgroSciences BV, gevestigd te
   tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)                      Rotterdam (Nederland), Dow AgroSciences Ltd., gevestigd te
                                                                           Hitchin (Verenigd Koninkrijk), vertegenwoordigd door K. Van
                                                                           Maldegem en C. Mereu, advocaten, ondersteund door European
(Beroep tot nietigverklaring — Procesbelang — Beschikking                  Crop Protection Association (ECPA), gevestigd te Brussel, verte-
van Commissie waarbij terugvordering van staatssteun wordt                 genwoordigd door D. Waelbroeck en D. Brinckman, advocaten,
gelast — Beroep van onderneming die activa heeft verworven                 tegen Europees Parlement (gemachtigden: C. Pennera en
van vennootschap die steun moet terugbetalen — Niet-                       M. Moore) en Raad van de Europese Unie (gemachtigden:
                           ontvankelijkheid)                               M. Sims-Robertson en B. Hoff-Nielsen), ondersteund door
                                                                           Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden:
                           (2003/C 184/76)                                 G. Valero Jordana en K. Fitch), houdende een beroep tot
                                                                           gedeeltelijke nietigverklaring van beschikking nr. 2455/2001/
                                                                           EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 november
                           (Procestaal: Duits)                             2001 tot vaststelling van de lijst van prioritaire stoffen op het
                                                                           gebied van het waterbeleid en tot wijziging van richtlijn 2000/
                                                                           60/EG (PB L 331, blz. 1), heeft het Gerecht (Derde kamer),
                                                                           samengesteld als volgt: K. Lenaerts, kamerpresident, J. Azizi en
In zaak T-167/01, Schmitz-Gotha Fahrzeugwerke GmbH, geves-                 M. Jaeger, rechters; griffier: H. Jung, op 6 mei 2003 een
tigd te Gotha (Duitsland), vertegenwoordigd door M. Matzat,                beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:
advocaat, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
(gemachtigden: V. Kreuschitz en V. Di Bucci), betreffende een
beroep tot nietigverklaring van beschikking 2001/673/EG van                1)    Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.
de Commissie van 28 maart 2001 betreffende de staatssteun
die Duitsland heeft toegekend aan EFBE Verwaltungs GmbH &                  2)    Verzoeksters zullen hun eigen kosten en die van het Parlement
Co. Management KG (thans Lintra Beteiligungsholding GmbH,                        en de Raad dragen.
tezamen met Zeitzer Maschinen, Anlagen Geräte GmbH; Land-
Technik Schlüter GmbH; ILKA MAFA Kältetechnik GmbH; SKL                    3)    De Commissie en de European Crop Protection Association
Motoren- und Systembautechnik GmbH; SKL Spezialappara-                           zullen hun eigen kosten dragen.
tebau GmbH; Magdeburger Eisengießerei GmbH; Saxonia Edel-
metalle GmbH en Gothaer Fahrzeugwerk GmbH) (PB L 236,
blz. 3), heeft het Gerecht (Vierde kamer — uitgebreid), samen-             (1) PB C 144 van 15.6.2002.
gesteld als volgt: V. Tiili, kamerpresident, J. Pirrung,
P. Mengozzi, A.W.H. Meij en M. Vilaras, rechters; griffier:


title: Zaak C-575/08: Beroep ingesteld op 22 december 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk België

text:
               21.2.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 44/39

         Beroep ingesteld op 22 december 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk België
   (Zaak C-575/08)
   (2009/C 44/66)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: V. Peere en P. Dejmek, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk België
   Conclusies

               —

               vaststellen dat het Koninkrijk België, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2005/56/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 oktober 2005 betreffende grensoverschrijdende fusies van kapitaalvennootschappen (1), de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               het Koninkrijk België verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De termijn voor omzetting van richtlijn 2005/56/EG is op 14 december 2007 verstreken. Op de datum waarop het beroep werd ingesteld had verweerder niet alle noodzakelijk omzettingsmaatregelen vastgesteld, althans deze nog niet aan de Commissie meegedeeld.

      (1)  PB L 310, blz. 1.


title: Zaak C-325/06 P: Hogere voorziening ingesteld op 25 juli 2006 door Galileo International Technology LLC, Galileo International LLC, Galileo Belgium SA, Galileo Danmark A/S, Galileo Deutschland GmbH, Galileo España, SA, Galileo France SARL, Galileo Nederland BV, Galileo Nordiska AB, Galileo Portugal Ltd, Galileo Sigma Srl, Galileo International Ltd, The Galileo Company, Timas Ltd (handelend als Galileo Ireland) tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Tweede kamer — uitgebreid) van 10 mei 2006 in zaak T-279/03, Galileo International Technology LLC e.a./Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               16.9.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 224/28

         Hogere voorziening ingesteld op 25 juli 2006 door Galileo International Technology LLC, Galileo International LLC, Galileo Belgium SA, Galileo Danmark A/S, Galileo Deutschland GmbH, Galileo España, SA, Galileo France SARL, Galileo Nederland BV, Galileo Nordiska AB, Galileo Portugal Ltd, Galileo Sigma Srl, Galileo International Ltd, The Galileo Company, Timas Ltd (handelend als Galileo Ireland) tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Tweede kamer — uitgebreid) van 10 mei 2006 in zaak T-279/03, Galileo International Technology LLC e.a./Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak C-325/06 P)
   (2006/C 224/53)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Rekwirantes: Galileo International Technology LLC, Galileo International LLC, Galileo Belgium SA, Galileo Danmark A/S, Galileo Deutschland GmbH, Galileo España, SA, Galileo France SARL, Galileo Nederland BV, Galileo Nordiska AB, Galileo Portugal Ltd, Galileo Sigma Srl, Galileo International Ltd, The Galileo Company, Timas Ltd (handelend als Galileo Ireland) (vertegenwoordigers: J.-N. Louis en C. Delcorde, advocaten)

      Andere partij in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies van rekwirantes

               —

               voor recht te verklaren:
               het arrest van het Gerecht (Tweede kamer — uitgebreid) van 10 mei 2006 in zaak T-279/03, Galileo International Technology e.a./Commissie, wordt in zijn geheel vernietigd;

               —

               opnieuw rechtdoende

                           I.

                                       a)

                                       de Commissie te verbieden gebruik te maken van de term „Galileo” in verband met het project inzake een systeem van satellietnavigatie, haar te gelasten ermee op te houden derden, al dan niet rechtstreeks, ertoe aan te zetten in het kader van dit project gebruik te maken van deze term en, ten slotte, haar te verbieden op enigerlei wijze mee te werken aan het gebruik van deze term door een derde;

                                       b)

                                       De Commissie te veroordelen tot betaling aan rekwirantes, gezamenlijk en hoofdelijk optredend, van 50 miljoen EUR als vergoeding van door hen geleden materiële schade;

                           II.

                           subsidiair,
                           indien de Commissie de term „Galileo” blijft gebruiken, haar te veroordelen tot betaling aan rekwirantes van 240 miljoen EUR;

                           III.

                           de Commissie te veroordelen tot betaling aan rekwirantes, vanaf de datum van indiening van het onderhavige verzoekschrift, van moratoire interest berekend aan de hand van de referentierentevoet van de ECB, vermeerderd met twee punten, vanaf de dag van het verzenden van de aanmaning van 30 april 2001;

                           IV.

                           verweerster te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   In hogere voorziening betogen rekwirantes dat het Gerecht ten onrechte het aanbieden van goederen of diensten op de markt door de merkhouder als voorwaarde heeft gesteld voor het aannemen van een inbreuk op de rechten van deze merkhouder in de zin van artikel 9, lid 1, van verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het Gemeenschapsmerk (1) en artikel 5, lid 1, van richtlijn 89/104/EEG van de Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (2).
   Vervolgens betwisten zij de restrictieve uitlegging van het begrip „gebruik in het economisch verkeer”, aangezien dit noodzakelijkerwijs betrekking heeft op een activiteit van commerciële aard. Verder betogen rekwirantes dat het arrest van het Gerecht op verschillende punten tegenstrijdigheden bevat, met name wat betreft het al dan niet commerciële doel van het project „Galileo”, en het al dan niet vaststaan of voorzienbaar zijn van de schade.
   Ook verwijten rekwirantes het Gerecht dat het onvoldoende is ingegaan op hun argumenten inzake een inbreuk op hun maatschappelijke benamingen en handelsnamen, en eraan voorbij is gegaan dat artikel 8 van het Verdrag van Parijs tot bescherming van de industriële eigendom, van 20 maart 1883, laatstelijk herzien te Stockholm op 14 juli 1967 en gewijzigd op 28 september 1979 (3), een dwingende minimale basis vormt.
   Ten slotte stellen rekwirantes dat het Gerecht de regels inzake de aansprakelijkheid van de Commissie voor een rechtmatige handeling heeft geschonden. Volgens rekwirantes is het merkenrecht namelijk een toe-eigeningsrecht, en geen recht op hetgeen door de betrokkene is gecreëerd.

      (1)  PB 1994 L 11, blz. 1.

      (2)  PB 1989 L 40, blz. 1.

      (3)  Recueil des traités des Nations unies, vol. 828, nr. 11847, blz. 108.


title: Zaak C-211/07: Beroep ingesteld op 20 april 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Ierland

text:
               7.7.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 155/11

         Beroep ingesteld op 20 april 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Ierland
   (Zaak C-211/07)
   (2007/C 155/21)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordiger: N. Yerrel als gemachtigde)

      Verwerende partij: Ierland
   Conclusies

               —

               Vast te stellen dat Ierland, door het handhaven van de Sections 5.2 en 5.3 van de Motor Insurance Agreement van 31 mei 2004 en in het bijzonder door (i) schadeloosstelling van voertuiggebruikers uit te sluiten indien alle betrokken voertuigen onverzekerd zijn, en (ii) het recht op schadevergoeding te beperken voor personen in een onverzekerd voertuig dat de schade niet heeft veroorzaakt, de verplichtingen niet is nagekomen die op deze lidstaat rusten krachtens de Tweede richtlijn 84/5/EEG van de Raad van 30 december 1983 inzake de onderlinge aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aansprakelijkheid waartoe de deelneming aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven, en in het bijzonder artikel 1, lid 4, derde alinea, daarvan;

               —

               Ierland te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Section 5.3 van de overeenkomst tussen de Minister of Transport en het Motor Insurers' Bureau of Ireland van 31 mei 2004 (hierna: „overeenkomst”) bepaalt dat alle bestuurders van onverzekerde voertuigen, ongeacht of zij al dan niet het ongeval veroorzaakten, van schadeloosstelling zijn uitgesloten, en gaat derhalve de toegestane draagwijdte van de uitsluiting in artikel 1, lid 4, derde alinea, van de richtlijn te buiten.
   Wat de situatie van in onverzekerde voertuigen reizende passagiers betreft, voorziet Section 5.2 van de Agreement in een algemene uitsluiting van schadevergoeding in alle gevallen waarin de gelaedeerde persoon „wist of redelijkerwijs had moeten weten dat er geen goedgekeurde verzekeringspolis van kracht was”. Alle passagiers in onverzekerde voertuigen worden bijgevolg hetzelfde behandeld, ongeacht of zij al dan niet reisden in het voertuig dat de schade veroorzaakte. Dit is duidelijk in strijd met de tekst van artikel 1, lid 4, derde alinea, van de richtlijn, dat uitdrukkelijk onderscheid maakt tussen deze twee situaties en de uitsluiting van schadevergoeding beperkt tot de personen (met inbegrip van de bestuurder) in het voertuig dat de schade heeft veroorzaakt.


title: Zaak T-341/15: Beroep ingesteld op 27 juni 2015 — Polski Koncern Naftowy Orlen/BHIM (Vorm van tankstation)

text:
               24.8.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 279/47

         Beroep ingesteld op 27 juni 2015 — Polski Koncern Naftowy Orlen/BHIM (Vorm van tankstation)
   (Zaak T-341/15)
   (2015/C 279/59)
   Procestaal: Pools

      Partijen

      Verzoekende partij: Polski Koncern Naftowy Orlen SA (Płock, Polen) (vertegenwoordiger: M. Siciarek, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

      Gegevens betreffende de procedure voor het BHIM

      Betrokken merk: driedimensionaal gemeenschapsmerk (Vorm van een tankstation) — inschrijvingsaanvraag nr. 12 411 138

      Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het BHIM van 2 april 2015 in zaak R 2248/2014-5

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van het BHIM in de kosten, daaronder begrepen verzoeksters kosten van de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM en voor het Gerecht.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 7, lid 1, onder b), en lid 2, alsmede van artikel 75 van verordening nr. 207/2009.


title: Zaak C-494/14: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 15 oktober 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal de première instance te Brussel — België) — Europese Unie/Axa Belgium SA (Prejudiciële verwijzing — Ambtenaren — Ambtenarenstatuut — Artikelen 73, 78 en 85bis — Verkeersongeval — Nationaal recht waarbij een regeling van objectieve aansprakelijkheid is ingevoerd — Subrogatie van de Europese Unie — Begrip „aansprakelijke derde” — Autonoom begrip van Unierecht — Begrip dat betrekking heeft op elke persoon die krachtens nationaal recht verplicht is om de door het slachtoffer of diens rechtverkrijgenden geleden schade te vergoeden — Uitkeringen die niet definitief voor rekening van de Unie komen)

text:
               7.12.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 406/12

         Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 15 oktober 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal de première instance te Brussel — België) — Europese Unie/Axa Belgium SA
   (Zaak C-494/14) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Ambtenaren - Ambtenarenstatuut - Artikelen 73, 78 en 85bis - Verkeersongeval - Nationaal recht waarbij een regeling van objectieve aansprakelijkheid is ingevoerd - Subrogatie van de Europese Unie - Begrip „aansprakelijke derde” - Autonoom begrip van Unierecht - Begrip dat betrekking heeft op elke persoon die krachtens nationaal recht verplicht is om de door het slachtoffer of diens rechtverkrijgenden geleden schade te vergoeden - Uitkeringen die niet definitief voor rekening van de Unie komen))
   (2015/C 406/12)
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Tribunal de première instance te Brussel

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Europese Unie

      Verwerende partij: Axa Belgium SA

      Dictum

               1)

               Het begrip „aansprakelijke derde” in artikel 85bis, lid 1, van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen, dat is vastgesteld bij verordening (EEG, Euratom, EGKS) nr. 259/68 van de Raad van 29 februari 1968 tot vaststelling van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen en de regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van deze Gemeenschappen, alsmede van bijzondere maatregelen welke tijdelijk op de ambtenaren van de Commissie van toepassing zijn, zoals gewijzigd bij verordening (EG, EGKS, Euratom) nr. 781/98 van de Raad van 7 april 1998, moet binnen de rechtsorde van de Unie autonoom en uniform worden uitgelegd.

               2)

               Het begrip „aansprakelijke derde” in artikel 85bis, lid 1, van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen, dat is vastgesteld bij verordening nr. 259/68, zoals gewijzigd bij verordening nr. 781/98, ziet op elke persoon, met inbegrip van de verzekeraar, die naar nationaal recht verplicht is om de door het slachtoffer of diens rechtverkrijgenden geleden schade te vergoeden.

               3)

               Het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen, dat is vastgesteld bij verordening nr. 259/68, zoals gewijzigd bij verordening nr. 781/98, kan niet aldus worden uitgelegd dat, in het kader van een rechtstreekse vordering krachtens artikel 85bis, lid 4, van dat Statuut, de uitkeringen die de Unie verplicht is te betalen uit hoofde van, enerzijds, artikel 73 van dat Statuut, dat beoogt de risico’s van ziekte en ongevallen te dekken, en, anderzijds, artikel 78, van datzelfde Statuut, dat betrekking heeft op de betaling van een invaliditeitspensioen, definitief voor haar rekening moeten blijven.

      (1)  PB C 34 van 2.2.2015.


title: Zaak T-693/15: Beroep ingesteld op 27 november 2015 — Clover Canyon/BHIM — Kaipa Sportswear (CLOVER CANYON)

text:
               1.2.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 38/68

         Beroep ingesteld op 27 november 2015 — Clover Canyon/BHIM — Kaipa Sportswear (CLOVER CANYON)
   (Zaak T-693/15)
   (2016/C 038/92)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Clover Canyon, Inc. (Los Angeles, Verenigde Staten) (vertegenwoordiger: T. Schmitz, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Kaipa Sportswear GmbH (Heilbronn, Duitsland)

      Gegevens betreffende de procedure voor het BHIM

      Aanvrager: verzoekende partij

      Betrokken merk: internationale inschrijving, met aanduiding van de Europese Unie, van het woordmerk „CLOVER CANYON” — inschrijvingsaanvraag nr. 1 120 485

      Procedure voor het BHIM: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het BHIM van 4 augustus 2015 in zaak R 3018/2014-5

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van verweerder in de kosten, daaronder begrepen de kosten van de beroepsprocedure;

               —

               verwijzing van de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep in de kosten, daaronder begrepen de kosten van de beroepsprocedure.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009.


title: Zaak T-352/09: Beroep ingesteld op 14 september 2009 — Novácke chemické závody/Commissie

text:
               7.11.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 267/77

         Beroep ingesteld op 14 september 2009 — Novácke chemické závody/Commissie
   (Zaak T-352/09)
   2009/C 267/138
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Novácke chemické závody, a.s. (Nováky, Slowaakse Republiek) (vertegenwoordiger: A. Černejová, lawyer)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen

      Conclusies

               —

               De bestreden beschikking ten aanzien van verzoekster nietig verklaren en derhalve de boete die verzoekster is opgelegd nietig verklaren; of

               —

               subsidiair, de bij artikel 2 van de beschikking aan verzoekster opgelegde boete nietig verklaren althans aanzienlijk verlagen; en

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoekster vordert in het onderhavige beroep nietigverklaring van de beschikking van de Commissie van 22 juli 2009 (Zaak nr. COMP/F/39.396 — Calcium en magnesium reagentia voor de staal- en gasindustrie), waarin de Commissie verzoekster samen met andere ondernemingen aansprakelijk stelt voor schending van de artikelen 81 EG en 53 EER door marktverdeling, quota, toewijzing van afnemers, prijsbepaling en uitwisseling van gevoelige handelsinformatie tussen leveranciers van calciumcarbide en magnesiumkorrels. Subsidiair vordert verzoekster op basis van artikel 31 van verordening (EG) nr. 1/2003 nietigverklaring of verlaging van haar opgelegde boete.
   Het beroep is gebaseerd op het volgende:

               Verzoekster stelt ten eerste dat de Commissie algemene beginselen van gemeenschapsrecht, namelijk het evenredigheidsbeginsel en het beginsel van gelijke behandeling, heeft geschonden door verzoekster een buitensporige en disproportionele boete op te leggen.

               Verzoekster stelt ten tweede dat de Commissie niet heeft nagegaan in hoeverre verzoekster in staat is om de boete te betalen en welk risico bestaat dat de boete leidt tot haar faillissement. Verzoekster stelt met name dat de Commissie wezenlijke procedurevoorschriften heeft geschonden, dat zij het door verzoekster overgelegde bewijs, waaruit blijkt dat indien de Commissie haar een boete oplegt, direct gevaar voor een faillissementsprocedure dreigt, niet goed heeft onderzocht. Derhalve heeft de Commissie een kennelijke beoordelingsfout begaan door voornoemd risico niet te hebben vastgesteld en punt 35 van de Richtsnoeren niet op verzoekster te hebben toegepast.

               Verzoekster betoogt ten derde dat het opleggen van de boete aan verzoekster direct zal leiden tot haar faillissement alsmede haar verdwijning als concurrent van de betrokken markt. Volgens verzoekster heeft de Commissie aldus artikel 3, lid 1, sub g, EG geschonden door de mededinging op de betrokken markt te vervalsen of uit te schakelen.


title: Zaak C-427/09: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal (Civil Division) (England and Wales) (Verenigd Koninkrijk) op 28 oktober 2009 — Generics (UK) Ltd/Synaptech Inc

text:
               16.1.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 11/18

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal (Civil Division) (England and Wales) (Verenigd Koninkrijk) op 28 oktober 2009 — Generics (UK) Ltd/Synaptech Inc
   (Zaak C-427/09)
   2010/C 11/29
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   Court of Appeal (Civil Division) (England and Wales)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Generics (UK) Ltd

      Verwerende partij: Synaptech Inc

      Prejudiciële vragen

               1.

               Is de „eerste vergunning voor het in de handel brengen in de Gemeenschap” in de zin van artikel 13, lid 1, van verordening (EEG) nr. 1768/92 (1) van de Raad, de eerste vergunning voor het in de handel brengen in de Gemeenschap die overeenkomstig richtlijn 65/65/EEG (2) van de Raad (thans richtlijn 2001/83/EG (3)) is afgegeven, of volstaat om het even welke vergunning waarmee het product in de Gemeenschap of de EER in de handel kan worden gebracht?

               2.

               Indien een „vergunning voor het in de handel brengen in de Gemeenschap” in de zin van artikel 13, lid 1, van verordening (EEG) nr. 1768/92 van de Raad moet zijn afgegeven overeenkomstig richtlijn 65/65/EEG (thans richtlijn 2001/83/EG), moet een vergunning die in 1963 in Oostenrijk overeenkomstig de toentertijd geldende nationale wetgeving (die niet voldeed aan de vereisten van richtlijn 65/65/EEG) is afgegeven en die nooit werd gewijzigd teneinde in overeenstemming te zijn met richtlijn 65/65/EEG en ten slotte in 2001 is ingetrokken, in dit kader worden behandeld als een overeenkomstig richtlijn 65/65/EEG afgegeven vergunning?

      (1)  Verordening (EEG) nr. 1768/92 van de Raad van 18 juni 1992 betreffende de invoering van een aanvullend beschermingscertificaat voor geneesmiddelen (PB L 182, blz. 1).

      (2)  Richtlijn 65/65/EEG van de Raad van 26 januari 1965 betreffende de aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen inzake farmaceutische specialiteiten (PB L 22, blz. 369).

      (3)  Richtlijn 2001/83/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik (PB L 311, blz. 67).


title: Zaak C-379/07: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Monomeles Protodikeio Rethymnis (Griekenland) op  8 augustus 2007 — Charikleia Giannoudi/Dimos Geropotamou

text:
               10.11.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 269/25

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Monomeles Protodikeio Rethymnis (Griekenland) op 8 augustus 2007 — Charikleia Giannoudi/Dimos Geropotamou
   (Zaak C-379/07)
   (2007/C 269/48)
   Procestaal: Grieks
   Verwijzende rechter
   Monomeles Protodikeio Rethymnis
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Charikleia Giannoudi

      Verwerende partij: Dimos Geropotamou
   Prejudiciële vragen

               1)

               Moeten clausule 5 en clausule 8, punten 1 en 3, van de door het EVV, de UNICE en het CEEP raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die een integrerend onderdeel vormt van richtlijn 1999/70/EG van de Raad van 28 juni 1999 (PB L 175, blz. 43), aldus worden uitgelegd dat het gemeenschapsrecht zich verzet (op grond van de toepassing van deze raamovereenkomst) tegen de vaststelling van maatregelen door een lidstaat,

                           a)

                           wanneer in de nationale rechtsorde ten tijde van de inwerkingtreding van de richtlijn al een gelijkwaardig wettelijk voorschrift in de zin van clausule 5, punt 1, van de raamovereenkomst bestaat, en

                           b)

                           wanneer de ter uitvoering van de raamovereenkomst vastgestelde maatregelen een verlaging inhouden van het algemene niveau van de bescherming van de werknemers in de nationale rechtsorde?

               2)

               Indien vraag 1 bevestigend wordt beantwoord en wordt aangenomen dat in de nationale rechtsorde ten tijde van de inwerkingtreding van de richtlijn een gelijkwaardig wettelijk voorschrift in de zin van clausule 5, punt 1, van de raamovereenkomst bestond, zoals het in het hoofdgeding litigieuze artikel 8, lid 3, van wet 2112/1920, is dan een wettelijke maatregel, waarvan de vaststelling gemotiveerd wordt als uitvoering van de raamovereenkomst, zoals artikel 11 van presidentieel besluit 164/2004, een ontoelaatbare verlaging van het algemene niveau van de bescherming van de werknemers in de nationale rechtsorde in de zin van artikel 8, punten 1 en 3, van de raamovereenkomst:

                           a)

                           wanneer de genoemde wettelijke maatregel ter uitvoering van de raamovereenkomst is vastgesteld na het verstrijken van de omzettingstermijn van richtlijn 1999/70/EG, maar slechts van toepassing is op arbeidsovereenkomsten en -verhoudingen die van kracht waren bij de inwerkingtreding of waren verstreken binnen een bepaald tijdvak voor de inwerkingtreding van de maatregel maar na het verstrijken van de omzettingstermijn van de richtlijn, terwijl de werkingssfeer van het al bestaande gelijkwaardige wettelijke voorschrift niet is beperkt in de tijd en alle arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd omvat die gesloten waren, van kracht waren of verstreken waren ten tijde van de inwerkingtreding van richtlijn 1999/70/EG en het verstrijken van de omzettingstermijn?

                           b)

                           wanneer arbeidsovereenkomsten of -verhoudingen voor bepaalde tijd enkel vallen onder de genoemde wettelijke maatregel ter uitvoering van de raamovereenkomst indien zij als opeenvolgend in de zin van die maatregel kunnen worden beschouwd, te weten indien

                                       1)

                                       de tussenliggende tijd minder dan drie maanden bedraagt,

                                       2)

                                       de totale duur van de overeenkomst voor de inwerkingtreding van de bedoelde maatregel ten minste vierentwintig maanden bedraagt, ongeacht het aantal vernieuwingen, of de aanvankelijke overeenkomst ten minste driemaal is vernieuwd, met een totale tewerkstellingsduur van ten minste achttien maanden in een periode van vierentwintig maanden vanaf de aanvankelijke overeenkomst, terwijl het al bestaande gelijkwaardige wettelijke voorschrift dergelijke voorwaarden niet stelt, maar alle (opeenvolgende) arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd omvat, ongeacht de totale tewerkstellingsduur en een minimum aantal vernieuwingen?

                           c)

                           wanneer de genoemde wettelijke maatregel ter uitvoering van de raamovereenkomst als waarborg voor de bescherming van de werknemers in tijdelijke dienst en ter voorkoming van misbruik in de zin van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, zulke arbeidsovereenkomsten „vanaf heden” erkent als overeenkomsten voor onbepaalde tijd (werking ex nunc), terwijl het al bestaande gelijkwaardige wettelijke voorschrift de arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd erkent als overeenkomsten voor onbepaalde tijd vanaf het moment waarop de aanvankelijke overeenkomst is gesloten (werking ex tunc)?

               3)

               Indien vraag 1 bevestigend wordt beantwoord en wordt aangenomen dat in de nationale rechtsorde ten tijde van de inwerkingtreding van de richtlijn een gelijkwaardig wettelijk voorschrift in de zin van clausule 5, punt 1, van de raamovereenkomst bestond, zoals het in het hoofdgeding litigieuze artikel 8, lid 3, van wet 2112/1920, is dan een wettelijke maatregel, die vastgesteld is met als motivering de uitvoering van de raamovereenkomst, zoals artikel 7 van presidentieel besluit 164/2004, een ontoelaatbare verlaging van het algemene niveau van de bescherming van de werknemers in de nationale rechtsorde in de zin van artikel 8, punten 1 en 3, van de raamovereenkomst, die een integrerend onderdeel vormt van genoemde richtlijn, wanneer deze maatregel als enig middel ter bescherming van de werknemers in tijdelijke dienst tegen misbruik voorziet in een verplichting voor de werkgever die werknemers ten onrechte heeft aangesteld op basis van arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, tot betaling van loon en van een ontslagvergoeding, in aanmerking nemende dat:

                           a)

                           een verplichting tot betaling van loon en van een ontslagvergoeding volgens het nationale recht geldt bij elke arbeidsverhouding en niet specifiek beoogt misbruik in de zin van de raamovereenkomst te voorkomen, en

                           b)

                           dat de toepassing van het al bestaande gelijkwaardige wettelijk voorschrift leidt tot de erkenning in rechte van de (enkele) arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd als overeenkomst voor onbepaalde tijd?

               4)

               Indien de vorige vragen bevestigend worden beantwoord, is de nationale rechter dan gehouden bij toepassing van het nationale recht conform richtlijn 1999/70/EG, de bepalingen terzijde te laten van een wettelijke maatregel die vastgesteld is met als motivering de uitvoering van de raamovereenkomst maar leidt tot verlaging van het algemene niveau van bescherming van de werknemers in tijdelijke dienst in de nationale rechtsorde (zoals de artikelen 7 en 11 van presidentieel besluit 164/2004) en in plaats daarvan een ten tijde van de inwerkingtreding van de richtlijn reeds bestaand gelijkwaardig wettelijk voorschrift toe te passen, zoals artikel 8, lid 3, van wet 2112/1920?

               5)

               Indien de nationale rechter in een geschil betreffende arbeid voor bepaalde tijd een bepaling (in casu artikel 8, lid 3, van wet 2112/1920) in beginsel van toepassing acht als gelijkwaardig wettelijk voorschrift in de zin van clausule 5, punt 1, van de raamovereenkomst inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, die een integrerend onderdeel vormt van richtlijn 1999/70/EG, en de identificatie van opeenvolgende arbeidsovereenkomsten als te zijn gesloten voor bepaalde tijd zonder dat daar een met de aard, de soort en de kenmerken van de verrichte werkzaamheden verband houdende objectieve reden voor was, op basis van deze bepaling de erkenning meebrengt van die overeenkomsten als overeenkomst voor onbepaalde tijd:

                           a)

                           is dan in overeenstemming met het gemeenschapsrecht een uitlegging en toepassing van het nationale recht door de nationale rechter volgens welke altijd sprake is van een objectieve reden voor het sluiten van arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd, wanneer als grondslag daarvoor wordt gebruikt een wettelijk voorschrift tot het aanstellen van personeel met arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd om tegemoet te komen aan seizoensgebonden, periodieke, tijdelijke of buitengewone, zelfs wanneer in werkelijkheid wordt voorzien in permanente en blijvende behoeften?

                           b)

                           is dan in overeenstemming met het gemeenschapsrecht een uitlegging en toepassing van het nationale recht door de nationale rechter volgens welke een bepaling die voor de openbare sector de omzetting van overeenkomsten voor bepaalde tijd in overeenkomsten voor onbepaalde tijd verbiedt, moet worden uitgelegd in de zin dat omzetting van een arbeidsovereenkomst of -verhouding voor bepaalde tijd in een overeenkomst voor onbepaalde tijd in de openbare sector absoluut verboden is, zelfs wanneer deze ten onrechte is gesloten voor bepaalde tijd en in werkelijkheid wordt voorzien in permanente en blijvende behoeften, en dat aan de nationale rechter niet de mogelijkheid wordt gelaten in een dergelijk geval het ware karakter van de in geding zijnde juridische arbeidsverhouding vast te stellen en deze aan te merken als overeenkomst voor onbepaalde tijd? Of moet dit verbod wellicht beperkt blijven tot arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd die werkelijk zijn aangegaan om het hoofd te bieden aan tijdelijke, onvoorziene, dringende, buitengewone of vergelijkbare behoeften, zulks in tegenstelling tot gevallen waarin de overeenkomsten in werkelijkheid zijn gesloten om te voorzien in permanente en blijvende behoeften?


title: Zaak T-262/13: Arrest van het Gerecht van 15 oktober 2014 — Skysoft Computersysteme/BHIM — British Sky Broadcasting Group en Sky IP International (SKYSOFT) [ „Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk SKYSOFT — Ouder gemeenschapswoordmerk SKY — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009” ]

text:
               24.11.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 421/37

         Arrest van het Gerecht van 15 oktober 2014 — Skysoft Computersysteme/BHIM — British Sky Broadcasting Group en Sky IP International (SKYSOFT)
   (Zaak T-262/13) (1)

   ([„Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk SKYSOFT - Ouder gemeenschapswoordmerk SKY - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009”])
   2014/C 421/50
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Skysoft Computersysteme GmbH (Kleinmachnow, Duitsland) (vertegenwoordigers: P. Ehrlinger en T. Hagen, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordigers: P. Bullock en N. Bambara, gemachtigden)

      Andere partijen in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: British Sky Broadcasting Group plc (Isleworth, Verenigd Koninkrijk); en Sky IP International Ltd (Isleworth) (vertegenwoordigers: J. Barry, S. Wright, solicitors, en P. Roberts, barrister)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 20 maart 2013 (zaak R 2503/2011-4) inzake een oppositieprocedure tussen British Sky Broadcasting Group plc en Sky IP International Ltd, enerzijds, en Skysoft Computersysteme GmbH, anderzijds

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Skysoft Computersysteme GmbH wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 207 van 20.7.2013.


title: Zaak C-129/15: Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 7 juli 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Sofia-grad — Bulgarije) — H. M./Agentsia za darzhavna finansova inspektsia (ADFI) [Prejudiciële verwijzing — Overheidsopdrachten voor leveringen — Richtlijn 2004/18/EG — Artikel 1, lid 9 — Begrip „publiekrechtelijke instelling” — Ziekenhuis dat is opgericht met winstoogmerk en waarvan het kapitaal volledig privaat is — Inkomsten die voor meer dan 50 % of 30 % afkomstig zijn van betalingen door het publieke stelsel van ziektekostenverzekeringen als tegenprestatie voor het verrichten van medische diensten — Artikel 7, onder b) — Geraamde waarde van de opdracht — Drempel niet bereikt — Duidelijk grensoverschrijdend belang — Geen informatie — Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Kennelijke niet-ontvankelijkheid]

text:
               19.9.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 343/10

         Beschikking van het Hof (Negende kamer) van 7 juli 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Sofia-grad — Bulgarije) — H. M./Agentsia za darzhavna finansova inspektsia (ADFI)
   (Zaak C-129/15) (1)

   ([Prejudiciële verwijzing - Overheidsopdrachten voor leveringen - Richtlijn 2004/18/EG - Artikel 1, lid 9 - Begrip „publiekrechtelijke instelling” - Ziekenhuis dat is opgericht met winstoogmerk en waarvan het kapitaal volledig privaat is - Inkomsten die voor meer dan 50 % of 30 % afkomstig zijn van betalingen door het publieke stelsel van ziektekostenverzekeringen als tegenprestatie voor het verrichten van medische diensten - Artikel 7, onder b) - Geraamde waarde van de opdracht - Drempel niet bereikt - Duidelijk grensoverschrijdend belang - Geen informatie - Artikel 53, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Kennelijke niet-ontvankelijkheid])
   (2016/C 343/13)
   Procestaal: Bulgaars

      Verwijzende rechter

   Administrativen sad Sofia-grad

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: H. M.

      Verwerende partij: Agentsia za darzhavna finansova inspektsia (ADFI)

      Dictum

   Het door de Administrativen sad Sofia-grad (bestuursrechter Sofia, Bulgarije) bij beslissing van 4 maart 2015 ingediende verzoek om een prejudiciële beslissing is kennelijk niet-ontvankelijk.

      (1)  PB C 171 van 26.5.2015.


title: Zaak T-74/10: Arrest van het Gerecht van 11 mei 2011 — Flaco-Geräte/BHIM — Delgado Sánchez (FLACO) ( „Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk FLACO — Ouder nationaal woordmerk FLACO — Relatieve weigeringsgrond — Dezelfde waren — Artikel 8, lid 1, sub a en b, van verordening (EG) nr. 207/2009 — Verzoek om bewijs van normaal gebruik van ouder merk voor het eerst ingediend voor kamer van beroep — Artikel 42, leden 2 en 3, van verordening nr. 207/2009 en regel 22 van verordening (EG) nr. 2868/95” )

text:
               25.6.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 186/25

         Arrest van het Gerecht van 11 mei 2011 — Flaco-Geräte/BHIM — Delgado Sánchez (FLACO)
   (Zaak T-74/10) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk FLACO - Ouder nationaal woordmerk FLACO - Relatieve weigeringsgrond - Dezelfde waren - Artikel 8, lid 1, sub a en b, van verordening (EG) nr. 207/2009 - Verzoek om bewijs van normaal gebruik van ouder merk voor het eerst ingediend voor kamer van beroep - Artikel 42, leden 2 en 3, van verordening nr. 207/2009 en regel 22 van verordening (EG) nr. 2868/95)
   2011/C 186/46
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Flaco-Geräte GmbH (Gütersloh, Duitsland) (vertegenwoordiger: M. Wirtz, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: A. Folliard-Monguiral, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM: Jesús Delgado Sánchez (Socuellamos, Spanje)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 23 november 2009 (zaak R 86/2009-2) inzake een oppositieprocedure tussen Jesús Delgado Sánchez en Flaco-Geräte GmbH

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Flaco-Geräte GmbH wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 100 van 17.4.2010.


title: Zaak C-141/07: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 11 september 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Bondsrepubliek Duitsland (Niet-nakoming — Maatregelen van gelijke werking als kwantitatieve beperking — Bescherming van volksgezondheid — Rechtvaardiging — Apotheken — Directe levering van geneesmiddelen aan ziekenhuizen — Nabijheid van betrokken ziekenhuis)

text:
               8.11.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 285/8

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 11 september 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Bondsrepubliek Duitsland
   (Zaak C-141/07) (1)

   (Niet-nakoming - Maatregelen van gelijke werking als kwantitatieve beperking - Bescherming van volksgezondheid - Rechtvaardiging - Apotheken - Directe levering van geneesmiddelen aan ziekenhuizen - Nabijheid van betrokken ziekenhuis)
   (2008/C 285/11)
   Procestaal: Duits
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordiger: B. Schima, gemachtigde)

      Verwerende partij: Bondsrepubliek Duitsland (vertegenwoordigers: M. Lumma en C. Schulze-Bahr, gemachtigden)
   Voorwerp
   Niet-nakoming — Schending van de artikelen 28 EG en 30 EG — Nationale regeling waarbij voor de directe levering van geneesmiddelen aan ziekenhuizen aan apotheken voorwaarden worden gesteld waaraan in de praktijk alleen de in de nabijheid van het betrokken ziekenhuis gevestigde apotheken kunnen voldoen
   Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               De Commissie van de Europese Gemeenschappen wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 117 van 26.5.2007.


title: Zaak C-554/07: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 16 juli 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Ierland (Niet-nakoming — Belasting over toegevoegde waarde — Richtlijn 2006/112/EG — Artikelen 2, 9 en 13 — Door staat, gemeente en andere publiekrechtelijke lichamen verrichte economische activiteit — Vrijstelling)

text:
               12.9.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 220/6

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 16 juli 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Ierland
   (Zaak C-554/07) (1)

   (Niet-nakoming - Belasting over toegevoegde waarde - Richtlijn 2006/112/EG - Artikelen 2, 9 en 13 - Door staat, gemeente en andere publiekrechtelijke lichamen verrichte economische activiteit - Vrijstelling)
   2009/C 220/09
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: R. Lyal en M. Afonso, gemachtigden)

      Verwerende partij: Ierland (vertegenwoordigers: D. O’Hagan, E. Fitzsimons en N. Travers, gemachtigden)

      Voorwerp

   Niet-nakoming — Niet-correcte omzetting van artikel 13 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1) — Vrijstelling van alle door de staat, de plaatselijke autoriteiten en andere publiekrechtelijke lichamen verrichte economische activiteiten

      Dictum

               1)

               Door in de nationale regeling geen algemene bepaling vast te stellen volgens welke de economische activiteiten die buiten het overheidskader worden verricht door publiekrechtelijke lichamen, zijn onderworpen aan de belasting over de toegevoegde waarde;
               door in de nationale regeling geen algemene bepaling vast te stellen volgens welke publiekrechtelijke lichamen die handelen als overheid zijn onderworpen aan de belasting over de toegevoegde waarde wanneer de niet-belastingplichtigheid kan leiden tot significante verstoring van de mededinging, noch enig criterium dat de beoordelingsbevoegdheid van de minister van Financiën in dit verband kan begrenzen, en
               door in de nationale regeling geen algemene bepaling vast te stellen volgens welke publiekrechtelijke lichamen die werkzaamheden verrichten die worden genoemd in bijlage I bij richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, voor zover deze werkzaamheden niet verwaarloosbaar zijn, zijn onderworpen aan de belasting over de toegevoegde waarde,
               is Ierland de verplichtingen niet nagekomen die op hem rusten krachtens de artikelen 2, 9 en 13 van deze richtlijn.

               2)

               Ierland wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 51 van 23.2.2008.


title: Zaak C-236/15: Beschikking van de president van het Hof van 23 september 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Constanţa — Roemenië) — Dinu Antoci/Instituția Prefectului — județul Constanța — Serviciul Public Comunitar Regim Permise de Conducere și Înmatriculare a Vehiculelor

text:
               19.12.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 475/15

         Beschikking van de president van het Hof van 23 september 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Constanţa — Roemenië) — Dinu Antoci/Instituția Prefectului — județul Constanța — Serviciul Public Comunitar Regim Permise de Conducere și Înmatriculare a Vehiculelor
   (Zaak C-236/15) (1)

   (2016/C 475/23)
   Procestaal: Roemeens
   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 270 van 17.8.2015.


title: Zaak T-26/14 P: Arrest van het Gerecht van 16 oktober 2014 — Schönberger/Rekenkamer ( „Hogere voorziening — Openbare dienst — Ambtenaren — Bevordering — Bevorderingsronde 2011 — Vermenigvuldigingsfactoren — Procedure op tegenspraak” )

text:
               24.11.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 421/41

         Arrest van het Gerecht van 16 oktober 2014 — Schönberger/Rekenkamer
   (Zaak T-26/14 P) (1)

   ((„Hogere voorziening - Openbare dienst - Ambtenaren - Bevordering - Bevorderingsronde 2011 - Vermenigvuldigingsfactoren - Procedure op tegenspraak”))
   2014/C 421/58
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Rekwirant: Peter Schönberger (Luxemburg, Luxemburg) (vertegenwoordiger: O. Mader, advocaat)

      Andere partij in de procedure: Rekenkamer van de Europese Unie (vertegenwoordigers: B. Schäfer en I. Ní Riagáin Düro, gemachtigden)

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Eerste kamer) van 5 november 2013, Schönberger/Rekenkamer (F-14/12, JurAmbt., EU:F:2013:167), en strekkende tot vernietiging van dat arrest

      Dictum

               1)

               Het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Eerste kamer) van 5 november 2013, Schönberger/Rekenkamer (F-14/12), wordt vernietigd.

               2)

               De zaak wordt terugverwezen naar het Gerecht voor ambtenarenzaken.

               3)

               De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

      (1)  PB C 93 van 29.3.2014.


title: Zaak T-229/08: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 30 september 2009 — Impala/Commissie ( Mededinging — Concentratie — Gemeenschappelijke onderneming Sony BMG — Nietigverklaring van oorspronkelijke beschikking door Gerecht — Nieuwe beschikking waarbij concentratie verenigbaar met gemeenschappelijke markt wordt verklaard — Geding zonder voorwerp geraakt — Afdoening zonder beslissing )

text:
               21.11.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 282/48

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 30 september 2009 — Impala/Commissie
   (Zaak T-229/08) (1)

   („Mededinging - Concentratie - Gemeenschappelijke onderneming Sony BMG - Nietigverklaring van oorspronkelijke beschikking door Gerecht - Nieuwe beschikking waarbij concentratie verenigbaar met gemeenschappelijke markt wordt verklaard - Geding zonder voorwerp geraakt - Afdoening zonder beslissing”)
   2009/C 282/93
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Independent Music Publishers and Labels Association (Impala, internationale vereniging) (Brussel, België) (vertegenwoordigers: S. Crosby, J. Golding, solicitors, en I. Wekstein, advocaat)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: X. Lewis, F. Arbault en K. Mojzesowicz, gemachtigden)

      Interveniënten aan de zijde van verwerende partij: Sony Corporation of America (New York, New York, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: N. Levy, barrister, R. Snelders en T. Graf, advocaten), en Bertelsmann AG (Gütersloh, Duitsland) (vertegenwoordigers: P. Chappatte, J. Boyce en A. Lyle-Smythe, solicitors)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van beschikking C(2007) 4507 van de Commissie van 3 oktober 2007 waarbij verenigbaar met de gemeenschappelijke markt en met de werking van de EER-Overeenkomst wordt verklaard een concentratie strekkende tot de oprichting van een gemeenschappelijke onderneming waarin de activiteiten van Sony Corporation of America en Bertelsmann AG op het gebied van muziekopnames worden bijeengebracht (Zaak COMP/M.3333 — Sony/BMG), vastgesteld na de nietigverklaring, bij arrest van het Gerecht van 13 juli 2006, Impala/Commissie (T-464/04, Jurispr. blz. II-2289), van beschikking 2005/188/EG van de Commissie van 19 juli 2004 waarbij een concentratie verenigbaar wordt verklaard met de gemeenschappelijke markt en de werking van de EER-Overeenkomst (Zaak nr. COMP/M.3333 — SONY/BMG) (PB 2005, L 62, blz. 30)

      Dictum

               1.

               Op het onderhavige beroep behoeft niet meer te worden beslist.

               2.

               Independent Music Publishers and Labels Association (Impala, internationale vereniging) zal haar eigen kosten en die van de Commissie van de Europese Gemeenschappen dragen.

               3.

               Bertelsmann AG en Sony Corporation of America zullen hun eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 197 van 2.8.2008.


title: Zaak T-103/06: Beroep ingesteld op  27 maart 2006  — ESOTRADE tegen BHIM

text:
               20.5.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 121/17

         Beroep ingesteld op 27 maart 2006 — ESOTRADE tegen BHIM
   (Zaak T-103/06)
   (2006/C 121/30)
   Taal van het verzoekschrift: Spaans
   Partijen

      Verzoekster: ESOTRADE, S.A. (Madrid) (vertegenwoordiger: Jaime de Rivera Lamo de Espinosa, advocaat)

      Verweerder: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)
   Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Antonio Segura Sánchez
   Conclusies van verzoekster

               —

               de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 10 januari 2006 in zaak R 217/2004-2 inzake de conflicterende merken YOKANA en YOKONO te vernietigen;

               —

               vast te stellen dat „YOKANA” voor inschrijving als gemeenschapsmerk onder nr. 1.600.659 in aanmerking komt;

               —

               verweerder te verwijzen in de kosten van de onderhavige en de vorige procedures.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Aanvrager van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Betrokken gemeenschapsmerk: beeldmerk „YOKANA” voor waren van de klassen 14, 18 en 25 — aanvraagnr. 1.600.659
   Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: Antonio Segura Sánchez

      Oppositiemerk of -teken: communautair en Spaans beeldmerk „YOKONO” voor waren van de klassen 25 (nr. 1.099.356) en 18, 25 en 39 (nr. 336.750)

      Beslissing van de oppositieafdeling: gedeeltelijke toewijzing van de oppositie en afwijzing van de inschrijvingsaanvraag voor bepaalde waren van de klassen 18 en 25
   Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: onjuiste toepassing van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk


title: Zaak T-336/13: Beschikking van het Gerecht van 2 september 2014 — Borghezio/Parlement ( „Beroep tot nietigverklaring — In plenaire vergadering uitgesproken verklaring van de voorzitter van het Europees Parlement, waarbij dit op de hoogte wordt gebracht van de uitsluiting van een lid van het Europees Parlement uit de politieke fractie waartoe hij behoort — Niet voor beroep vatbare handeling — Kennelijk niet-ontvankelijk beroep” )

text:
               27.10.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 380/12

         Beschikking van het Gerecht van 2 september 2014 — Borghezio/Parlement
   (Zaak T-336/13) (1)

   ((„Beroep tot nietigverklaring - In plenaire vergadering uitgesproken verklaring van de voorzitter van het Europees Parlement, waarbij dit op de hoogte wordt gebracht van de uitsluiting van een lid van het Europees Parlement uit de politieke fractie waartoe hij behoort - Niet voor beroep vatbare handeling - Kennelijk niet-ontvankelijk beroep”))
   2014/C 380/16
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Mario Borghezio (Turijn, Italië) (vertegenwoordiger: H. Laquay, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: N. Lorenz, N. Görlitz en M. Windisch, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek tot nietigverklaring van de handeling van het Parlement, vastgesteld in de vorm van een verklaring van diens voorzitter op de plenaire vergadering van 10 juni 2013, volgens welke verzoeker sinds 3 juni 2013 als niet-ingeschreven lid zetelt, omdat hij vanaf die datum uit de politieke fractie „Europe Libertés Démocratie” was uitgesloten

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Mario Borghezio zal zijn eigen kosten dragen alsmede die van het Europees Parlement, daaronder begrepen die van de procedure in kort geding.

      (1)  PB C 252 van 31.8.2013.


title: Zaak T-179/06: Beroep ingesteld op 7 juli 2006 — Commissie/Burie Onderzoek en Advies

text:
               16.9.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 224/48

         Beroep ingesteld op 7 juli 2006— Commissie/Burie Onderzoek en Advies
   (Zaak T-179/06)
   (2006/C 224/101)
   Procestaal: Nederlands
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigd door A. Weimar, gemachtigde, bijgestaan door W.A.M. Rupert, advocaat)

      Verwerende partij: Burie Onderzoek en Advies B.V. (Nijeholtpade, Nederland)
   Conclusies van verzoekster
   Verzoekster verzoekt dat het Gerecht verweerster:

               —

               veroordeelt tot betaling aan de Commissie van een bedrag van 646 871,28 euro, d.w.z. een hoofdsom van 454 832,62 euro en 192 039,66 euro vertragingsrente, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf de datum van indiening van dit verzoekschrift tot de datum waarop de schuld volledig is terugbetaald;

               —

               verwijst in de gerechtelijk kosten en buitengerechtelijke kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De Europese Gemeenschap, vertegenwoordigd door de Commissie, sloot met verweerster en andere contractanten twee contracten met betrekking tot werkzaamheden die worden verricht in het kader van onderzoek en ontwikkeling op het gebied van geavanceerde communicatietechnologieën in Europa (RACE II-programma — project R2022 Barbara) en telematicatoepassingen van algemeen belang (programma telematicatoepassingen Telepromise).
   In overeenstemming met de overeenkomst startte de Commissie een audit. Volgend op het resultaat van deze audit, zond de Commissie verweerster een debetnota. De Commissie voert aan dat uit de algemene voorwaarden van de contracten volgt dat verweerster de verplichting heeft het verschil terug te betalen tussen de aanvaarde kosten en de reeds door de Commissie gedane betalingen en dat er sprake is van een onverschuldigde betaling overeenkomstig artikel 203 van boek 6 van het Nederlands Burgerlijk Wetboek, toepasselijk op de contracten in kwestie.


title: Zaak T-368/09 P: Hogere voorziening ingesteld op 23 september 2009 door Roberto Sevenier tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 8 juli 2009 in zaak F-62/08, Sevenier/Commissie

text:
               21.11.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 282/53

         Hogere voorziening ingesteld op 23 september 2009 door Roberto Sevenier tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 8 juli 2009 in zaak F-62/08, Sevenier/Commissie
   (Zaak T-368/09 P)
   2009/C 282/101
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirant: Roberto Sevenier (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordigers: E. Boigelot en L. Defalque, advocaten)

      Andere partij in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen

      Conclusies

               —

               vernietiging van de beschikking van de Derde kamer van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie van 8 juli 2009 in zaak F-62/08, Sevenier/Commissie, welke rekwirant is betekend op 13 juli 2009;

               —

               toewijzing van de vorderingen die rekwirant bij het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie heeft ingediend;

               —

               verwijzing van de verwerende partij in de kosten van de beide procedures.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Met deze hogere voorziening vraagt rekwirant om vernietiging van de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 8 juli 2009 in de zaak Sevenier/Commissie, F-62/08, waarbij dat Gerecht kennelijk niet-ontvankelijk heeft verklaard het door rekwirant ingestelde beroep, strekkende tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 24 september 2007, voor zover daarbij zijn verzoek om intrekking van zijn ontslagaanbod van 19 oktober 1983 en om inschakeling van de invaliditeitscommissie is afgewezen.
   Tot staving van zijn hogere voorziening voert rekwirant primair één middel aan, ontleend aan het feit dat het Gerecht voor ambtenarenzaken bij de uitlegging van het begrip louter bevestigende handeling van een verkeerde rechtsopvatting is uitgegaan, daar het het uitdrukkelijke besluit, genomen na de stilzwijgende afwijzing van rekwirants verzoek, als louter bevestigend besluit heeft aangemerkt, ondanks het feit dat rekwirants verzoek bij het uitdrukkelijke besluit deels werd ingewilligd.
   Subsidiair betoogt rekwirant dat het Gerecht voor ambtenarenzaken de stukken van dossier verkeerd heeft opgevat en niet heeft voldaan aan zijn motiveringsplicht door te oordelen dat er in casu geen sprake was van enige bijzondere omstandigheid die rechtvaardigde dat het Gerecht geen toepassing gaf aan de vaste rechtspraak betreffende een louter bevestigend besluit.


title: Zaak F-8/11: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 17 juni 2011 — Nieminen/Raad

text:
               27.8.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 252/58

         Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 17 juni 2011 — Nieminen/Raad
   (Zaak F-8/11) (1)

   2011/C 252/134
   Procestaal: Frans
   De president van de Derde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 95 van 26.3.2011, blz. 14.


title: Zaak T-419/16: Beroep ingesteld op 28 juli 2016 — Carrera Brands/EUIPO — Autec (Carrera)

text:
               19.9.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 343/44

         Beroep ingesteld op 28 juli 2016 — Carrera Brands/EUIPO — Autec (Carrera)
   (Zaak T-419/16)
   (2016/C 343/59)
   Taal van het verzoekschrift: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Carrera Brands Ltd (Hongkong, Volksrepubliek China) (vertegenwoordiger: C. Markowsky, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Autec AG (Nürnberg, Duitsland)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Houder van het litigieuze merk: verzoekende partij

      Betrokken merk: Uniewoordmerk „Carrera” — Uniemerk nr. 4 630 711

      Procedure voor het EUIPO: procedure tot vervallenverklaring

      Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 6 juni 2016 in zaak R 278/2015-4

      Conclusies

               —

               punt 2 van het dispositief van de bestreden beslissing vernietigen en aldus herzien dat de beslissing van de nietigheidsafdeling van 21 januari 2015 wordt vernietigd;

               —

               de bestreden beslissing inzake de afwijzing van verzoeksters verzoek om de procedure uit te stellen vernietigen en

               —

               subsidiair, de bestreden beslissing aldus herzien dat verzoeksters verzoek van 22 augustus 2014 om de procedure uit te stellen, dat op 21 mei 2015 nogmaals is gedaan in de beroepsprocedure, wordt toegewezen;

               —

               het EUIPO verwijzen in de kosten, daaronder begrepen de kosten die in de beroepsprocedure zijn opgekomen.

      Aangevoerde middelen

               —

               schending van artikel 56, lid 1, onder a), van verordening nr. 207/2009;

               —

               schending van regel 20, lid 7, onder c), van verordening nr. 2868/95.


title: Zaak C-388/08: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Korkein oikeus (Finland) op 5 september 2008 — Strafzaak tegen Artur Leymann en Aleksei Pustovarov

text:
               25.10.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 272/13

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Korkein oikeus (Finland) op 5 september 2008 — Strafzaak tegen Artur Leymann en Aleksei Pustovarov
   (Zaak C-388/08)
   (2008/C 272/23)
   Procestaal: Fins
   Verwijzende rechter
   Korkein oikeus
   Partijen in het hoofdgeding
   Artur Leymann en Aleksei Pustovarov
   Prejudiciële vragen

               1)

               Hoe moet de in artikel 27, lid 2, van het kaderbesluit (1) gebruikte uitdrukking „enig ander […] feit dan dat welk de reden tot de overlevering is geweest” worden uitgelegd; meer bepaald, welke criteria zijn doorslaggevend bij de beoordeling of de omschrijving van het feit die ten grondslag ligt aan de vervolging zodanig afwijkt van de omschrijving van het feit die ten grondslag lag aan de overlevering, dat ervan moet worden uitgegaan dat het gaat om „enig ander feit” in de zin van artikel 27, lid 2, zodat voor vervolging de toestemming is vereist als bedoeld in artikel 27, lid 3, sub g, en lid 4?

               2)

               Moet artikel 27, lid 2, van het kaderbesluit aldus worden uitgelegd dat de toestemmingsprocedure als bedoeld in artikel 27, lid 3, sub g, en lid 4, moet worden toegepast in een situatie waarin zowel aan het aanhoudingsbevel als aan de definitieve tenlastelegging een (zwaar) drugsdelict ten grondslag was gelegd, maar de omschrijving van het feit in de tenlastelegging vervolgens aldus werd gewijzigd dat de tenlastelegging betrekking had op een ander soort verdovend middel dan de in het aanhoudingsbevel genoemde soort?

               3)

               Hoe moet artikel 27, lid 2, van het kaderbesluit worden uitgelegd, volgens hetwelk een overgeleverd persoon niet wordt vervolgd, berecht of anderszins van zijn vrijheid beroofd wegens enig ander feit, in het bijzonder gelet op de toestemmingsprocedure als bedoeld in artikel 27, lid 4, en rekening houdend met het bepaalde in artikel 27, lid 3, sub c, volgens hetwelk het specialiteitsbeginsel niet van toepassing is wanneer de strafvervolging niet leidt tot de toepassing van een maatregel die de persoonlijke vrijheid beperkt?

                           a)

                           Moeten de bovengenoemde bepalingen, in gevallen waarvoor de toestemmingsprocedure geldt, aldus worden uitgelegd dat zij zich niet ertegen verzetten dat wegens het betrokken strafbaar feit vervolging wordt ingesteld, een proces wordt gevoerd of uitspraak wordt gedaan vóórdat de toestemming is gegeven, op voorwaarde dat de verdachte niet op grond van verdenking van het betrokken strafbaar feit wordt onderworpen aan maatregelen waardoor hij van zijn vrijheid wordt beroofd of zijn vrijheid wordt beperkt?

                           b)

                           Welk belang moet worden gehecht aan de omstandigheid dat een strafvervolging die een beperking van de vrijheid meebrengt, betrekking heeft op meerdere strafbare feiten, waarvan er een is onderworpen aan de toestemmingsprocedure? Moeten de bovengenoemde bepalingen dan aldus worden uitgelegd dat zij zich niet ertegen verzetten dat wegens het betrokken strafbaar feit, waarvoor de toestemmingsprocedure geldt, vervolging wordt ingesteld, een proces wordt gevoerd of uitspraak wordt gedaan vóórdat reeds de toestemming is gegeven, ook al is de verdachte in verband met het proces een vrijheidsbeperkende maatregel opgelegd, voor zover de beperking van de vrijheid op een wettelijke grondslag berust wegens de andere ten laste gelegde feiten?

      (1)  Kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten (PB L 190, blz. 1).


title: Zaak T-134/03: Beroep, op 18 april 2003 ingesteld door Common Market Fertilizers (CMF) tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
C 158/24               NL                          Publicatieblad van de Europese Unie                                             5.7.2003
Beslissing van de oppo-        Afwijzing van de oppositie               Verdrag neergelegde beginsel van stemmenweging op de
sitieafdeling:                                                          eindstemming in het Comité douanewetboek, afdeling terugbe-
                                                                        taling, tot gevolg heeft gehad dat er geen gekwalificeerde
Beslissing van de kamer        Verwerping van het beroep                meerderheid werd bereikt en er dus geen advies van het Comité
van beroep:                                                             voorhanden was, zodat verweerster zelf geen beschikking kon
                                                                        geven, wat zij nochtans heeft gedaan. Verzoekster voert tevens
Middelen:                      Schending van artikel 8, lid 1,          schending aan van artikel 906 van verordening nr. 2454/93 (4),
                               sub b, van verordening nr. 40/94         omdat verweerster niet binnen vijftien dagen na ontvangst van
                                                                        het dossier van de Franse douane-administratie een afschrift
                                                                        hiervan aan de lidstaten heeft doen toekomen, en van het
                                                                        reglement van orde van het Comité douanewetboek, aangezien
                                                                        verzoeksters argumentatie niet veertien dagen vóór de vergade-
                                                                        ring aan de permanente vertegenwoordigingen en aan de leden
                                                                        van het Comité werd gezonden. Verder stelt zij dat artikel 3
                                                                        van verordening nr. 1/1958 (5) is geschonden omdat bepaalde
Beroep, op 18 april 2003 ingesteld door Common Market                   vertegenwoordigers van de lidstaten geen afschrift van het
Fertilizers (CMF) tegen Commissie van de Europese Ge-                   dossier in hun eigen nationale taal hebben ontvangen, en de
                         meenschappen                                   rechten van de verdediging niet zijn geëerbiedigd aangezien
                                                                        verweerster verzoekster het recht op een hoorzitting heeft
                                                                        ontzegd en haar niet overeenkomstig verordening nr. 1049/
                        (Zaak T-134/03)                                 2001 (6) toegang heeft verleend tot de gevraagde documenten.
                                                                        Ten slotte is de bestreden beschikking volgens verzoekster niet
                        (2003/C 158/44)                                 gemotiveerd.
                        (Procestaal: Frans)
                                                                        Ten gronde betoogt verzoekster dat verweerster een kennelijke
                                                                        beoordelingsfout heeft begaan door te oordelen dat de voor-
                                                                        waarden van artikel 239 van verordening nr. 2913/92 niet
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-               vervuld waren. Zij bevindt zich naar eigen zeggen in een
schappen is op 18 april 2003 beroep ingesteld tegen Commis-             bijzondere situatie wegens de fout van haar douane-expediteur,
sie van de Europese Gemeenschappen door Common Market                   die zonder haar medeweten gebruik heeft gemaakt van een
Fertilizers (CMF), gevestigd te Brussel, vertegenwoordigd door          fictief entrepot en heeft verordening nr. 3319/94 niet ontdo-
A. Sutton en N. Flandin, advocaten.                                     ken. Ook kunnen haar geen kunstgrepen worden verweten en
                                                                        heeft zij geen blijk gegeven van kennelijke nalatigheid.
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
                                                                        (1 ) Verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober
—     beschikking REM 02/02 van de Commissie nietig te                       1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB
      verklaren;                                                             L 302, van 19 oktober 1992, blz. 1).
                                                                        (2 ) Verordening (EG) nr. 3319/94 van de Raad van 22 december
                                                                             1994 tot instelling van een definitief anti-dumpingrecht op de
—     de Commissie in de kosten te verwijzen.                                invoer van oplossingen van ureum en ammoniumnitraat van
                                                                             oorsprong uit Bulgarije en Polen, uitgevoerd door firma’s die niet
                                                                             vrijgesteld zijn van het anti-dumpingrecht, en tot definitieve
                                                                             inning van het voorlopige recht (PB L 350 van 31.12.1994,
Middelen en voornaamste argumenten                                           blz. 20).
                                                                        (3 ) 1999/468/EG: Besluit van de Raad van 28 juni 1999 tot
                                                                             vaststelling van de voorwaarden voor de uitoefening van de aan
Verzoekster is groothandelaar in chemische producten en                      de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden (PB L 184 van
stikstofhoudende oplossingen. Op basis van artikel 239 van                   17.7.1999, blz. 23).
                                                                        (4 ) Verordening (EEG) nr. 2454/93 van de Commissie van 2 juli
verordening (EG) nr. 2913/92 ( 1) heeft zij bij de Franse douane-            1993 houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering
autoriteiten een verzoek ingediend tot kwijtschelding van                    van Verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad tot vaststelling
rechten overeenkomstig artikel 3, lid 1, van verordening (EG)                van het communautair douanewetboek (PB L 253 van
nr. 3319/94 (2). De Franse autoriteiten hebben dit verzoek                   11.10.1993, blz. 1).
doorgestuurd aan verweerster, die met haar bestreden beschik-           (5 ) Verordening nr. 1 van de Raad van 15 april 1958 tot regeling van
king de kwijtschelding heeft geweigerd.                                      het taalgebruik in de Europese Economische Gemeenschap (PB
                                                                             B 017 van 6.10.1958, blz. 385).
                                                                        (6 ) Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en
Tot staving van haar beroep voert verzoekster zowel                          de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot
schendingen van wezenlijke vormvoorschriften, als middelen                   documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commis-
                                                                             sie (PB L 145 van 31.5.2001, blz. 43).
ten gronde aan. Wat de wezenlijke vormvoorschriften betreft,
stelt verzoekster allereerst schending van artikel 7 EG-Verdrag
en artikel 5 van beschikking nr. 468/1999 van de Raad (3).
Verzoekster stelt dat de toepassing van het in artikel 205 EG-


title: Zaak T-576/11: Beroep ingesteld op 10 november 2011 — Schenker Customs Agency/Commissie

text:
               28.1.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/56

      Beroep ingesteld op 10 november 2011 — Schenker Customs Agency/Commissie
      (Zaak T-576/11)
      (2012/C 25/109)
      Procestaal: Nederlands

         Partijen

         Verzoekende partij: Schenker Customs Agency BV (Rotterdam, Nederland) (vertegenwoordigers: A. Jansen en J. Biermasz, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

      De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

                  —

                  te beslissen dat de beschikking van de Europese Commissie van 27 juli 2011, zaak REM 01/2010 wordt vernietigd;

                  —

                  te bepalen dat kwijtschelding van de nagevorderde rechten is gerechtvaardigd.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Verzoekster heeft als douane-expediteur in de periode 19 februari 1999 tot en met 19 juli 2001 op eigen naam in totaal 52 aangiften voor het vrije verkeer gedaan voor het product glyfosaat. Als land van oorsprong is op alle aangiften „Taiwan” vermeld. Uit een onderzoek van de OLAF zou zijn gebleken dat de aangegeven glyfosaat niet van oorsprong is uit Taiwan, maar uit China. Daardoor zou een antidumpingheffing verschuldigd zijn, dat is nagevorderd door de Nederlandse douane.
      Verzoekster stelt dat de Europese Commissie ten onrechte heeft geoordeeld dat kwijtschelding van de rechten bij invoer niet gerechtvaardigd zou zijn.
      Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij zes middelen aan.

                  1)

                  Volgens verzoekster heeft de Europese Commissie ten onrechte geoordeeld dat schending van de rechten van verdediging, het laattijdig navorderen van de rechten en het feit dat Schenker niet als direct vertegenwoordiger heeft kunnen aangeven, argumenten zijn die het bestaan van de douaneschuld zelf inhouden. Deze argumenten zouden volgens verzoekster wel degelijk een bijzondere situatie kunnen opleveren als bedoeld in artikel 239 van Verordening nr. 2913/92 (1) en hadden dus inhoudelijk moeten beoordeeld worden.

                  2)

                  De Europese Commissie zou volgens verzoekster ten onrechte geoordeeld hebben dat de afgifte van foute certificaten van oorsprong door de kamers van koophandel van Taiwan geen bijzondere situatie in de zin van artikel 239 van Verordening nr. 2913/92 zou kunnen opleveren.

                  3)

                  De Europese Commissie zou ten onrechte geoordeeld hebben dat haar handelwijze in deze zaak geen bijzondere situatie in de zin van artikel 239 van Verordening nr. 2913/92 zou opleveren. Volgens verzoekster heeft de Europese Commissie echter geen afdoende toezicht gehouden op het fraudeonderzoek en heeft de zaak niet gecoördineerd.

                  4)

                  De Europese Commissie zou ten onrechte hebben geoordeeld dat de handelwijze van de Nederlandse autoriteiten Schenker niet in een bijzondere situatie zouden hebben gebracht. Verzoekster stelt dat de Europese Commissie heeft miskend dat de Nederlandse autoriteiten niet naar behoren hebben gehandeld in de wetenschap dat fraude werd gepleegd met glyfosaat uit Taiwan.

                  5)

                  De Europese Commissie zou voorts ten onrechte hebben geoordeeld dat verzoekster niet alle zorgvuldigheid zou hebben betoond die normaal van een douane-expediteur mag worden verwacht en dat daarom kwijtschelding niet gerechtvaardigd zou zijn. Verzoekster stelt dat haar geen frauduleuze handeling of kennelijke nalatigheid kan worden verweten en verwijst in dit verband naar de uitspraak van de Douanekamer van het Gerechtshof Amsterdam van 18 december 2008 (zie punt 5.2.3 van de uitspraak).

                  6)

                  De Europese Commissie zou ten onrechte niet alle relevante feiten en omstandigheden hebben onderzocht.

         (1)  Verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek (PB L 302, blz. 1).


title: Zaak C-377/06: Beschikking van de president van het Hof van 29 januari 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Finland

text:
               14.4.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/29

         Beschikking van de president van het Hof van 29 januari 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Finland
   (Zaak C-377/06) (1)

   (2007/C 82/63)

      Procestaal: Fins

   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 261 van 28.10.2006.


title: Zaak C-191/05: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 13 juli 2006 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Portugese Republiek (Niet-nakoming — Richtlijn 79/409/EEG — Behoud van vogelstand — Specialebeschermingszone — Wijziging zonder wetenschappelijke basis)

text:
               16.9.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 224/12

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 13 juli 2006 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Portugese Republiek
   (Zaak C-191/05) (1)

   (Niet-nakoming - Richtlijn 79/409/EEG - Behoud van vogelstand - Specialebeschermingszone - Wijziging zonder wetenschappelijke basis)
   (2006/C 224/22)
   Procestaal: Portugees
   Partijen

      Verzoekster: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: M. van Beek en A. Caeiros, gemachtigden)

      Verweerster: Portugese Republiek (vertegenwoordiger: L. Fernandes, gemachtigde)
   Voorwerp
   Niet nakoming — Schending van artikel 4, lid 1, van richtlijn 79/409/EEG van de Raad van 2 april 1979 inzake het behoud van de vogelstand (PB L 103, blz. 1) — Speciale beschermingszone — Wijziging zonder wetenschappelijke basis.
   Dictum

               1)

               Door de grenzen van de specialebeschermingszone „Moura, Mourão, Barrancos” te wijzigen en daardoor zones uit te sluiten waarin in het wild levende vogelsoorten voorkomen waarvan de bescherming de aanwijzing van die zone heeft gerechtvaardigd, is de Portugese Republiek de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 4, lid 1, van richtlijn 79/409/EEG van de Raad van 2 april 1979 inzake het behoud van de vogelstand.

               2)

               De Portugese Republiek wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 155 van 25.6.2005.


title: Arrest van het Gerecht van Eerste Aanleg van 29 april 2004 in de gevoegde zaken T-236/01, T-239/01, T-244/01–T-246/01, T-251/01 en T-252/01, Tokai Carbon Co. Ltd e.a. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Mededinging — Mededingingsregeling — Markt voor grafietelektroden — Vaststelling van prijzen en verdeling van markten — Berekening van geldboeten — Cumulatie van sancties — Richtsnoeren voor berekening van geldboeten — Toepasselijkheid — Zwaarte en duur van inbreuk — Verzwarende omstandigheden — Verzachtende omstandigheden — Financiële draagkracht — Medewerking tijdens administratieve procedure — Betalingsmodaliteiten)

text:
               9.10.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 251/13

      ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG

   van 29 april 2004
   in de gevoegde zaken T-236/01, T-239/01, T-244/01–T-246/01, T-251/01 en T-252/01, Tokai Carbon Co. Ltd e.a. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)

   (Mededinging - Mededingingsregeling - Markt voor grafietelektroden - Vaststelling van prijzen en verdeling van markten - Berekening van geldboeten - Cumulatie van sancties - Richtsnoeren voor berekening van geldboeten - Toepasselijkheid - Zwaarte en duur van inbreuk - Verzwarende omstandigheden - Verzachtende omstandigheden - Financiële draagkracht - Medewerking tijdens administratieve procedure - Betalingsmodaliteiten)
   (2004/C 251/24)
   Procestalen: Duits en Engels
   In de gevoegde zaken T-236/01, T-239/01, T-244/01–T-246/01, T-251/01 en T-252/01, Tokai Carbon Co. Ltd., gevestigd te Tokio (Japan), aanvankelijk vertegenwoordigd door G. Van Gerven, T. Franchoo en M. De Grave, vervolgens door G. Van Gerven en T. Franchoo, advocaten, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, SGL Carbon AG, gevestigd te Wiesbaden (Duitsland), vertegenwoordigd door M. Klusmann, F. Wiemer, C. Canenbley, advocaten, Nippon Carbon Co. Ltd, gevestigd te Tokio (Japan), vertegenwoordigd door H. Gilliams, advocaat, Showa Denko KK, gevestigd te Tokio (Japan), vertegenwoordigd door M. Dolmans, P. Werdmuller, advocaten, en J. Temple-Lang, solicitor, GrafTech International Ltd, voorheen UCAR International Inc., gevestigd te Wilmington, Delaware (Verenigde Staten), vertegenwoordigd door K. Lasok, QC, en B. Hartnett, barrister, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, SEC Corp., gevestigd te Amagasaki, Hyogo (Japan), vertegenwoordigd door K. Platteau, advocaat, The Carbide/Graphite Group, Inc., gevestigd te Pittsburgh (Verenigde Staten), aanvankelijk vertegenwoordigd door M. Seimetz en J. Brücher, en vervolgens door P. Grund, advocaten, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoordigd door W. Mölls en P. Hellström, en, in zaak T-246/01, door W. Wils als gemachtigden, bijgestaan, in zaak T-239/01, door H.-J. Freund, advocaat, en, in de zaken T-244/01, T-246/01, T-251/01 en T-252/01, door J. Flynn en C. Kilroy, barristers, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, betreffende de beroepen tot gehele of gedeeltelijke nietigverklaring van beschikking 2002/271/EG van de Commissie van 18 juli 2001 in een procedure op grond van artikel 81 van het EG-Verdrag en artikel 53 van de EER-Overeenkomst – zaak COMP/E-1/36.490 – grafietelektroden (PB 2002, L 100, blz 1), heeft het Gerecht (Tweede kamer), samengesteld als volgt: N. J. Forwood, kamerpresident, J. Pirrung en A. W. H. Meij, rechters; griffier: J. Plingers, administrateur, op 29 april 2004 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               In zaak T-236/01, Tokai Carbon/Commissie:

                           —

                           bepaalt het bedrag van de bij artikel 3 van beschikking 2002/271 aan verzoekster opgelegde geldboete op 12 276 000 euro;

                           —

                           verwerpt het beroep voor het overige;

                           —

                           verstaat dat elke partij de helft van haar eigen kosten en de helft van de kosten van de tegenpartij zal dragen.

               2)

               In zaak T-239/01, SGL Carbon/Commissie:

                           —

                           bepaalt het bedrag van de bij artikel 3 van beschikking 2002/271 aan verzoekster opgelegde geldboete op 69 114 000 euro;

                           —

                           verwerpt het beroep voor het overige;

                           —

                           verstaat dat verzoekster zeven achtste van haar eigen kosten en zeven achtste van de kosten van de Commissie zal dragen, en dat laatstgenoemde een achtste van haar eigen kosten en een achtste van verzoeksters kosten draagt.

               3)

               In zaak T-244/01, Nippon Carbon/Commissie:

                           —

                           bepaalt het bedrag van de bij artikel 3 van beschikking 2002/271 aan verzoekster opgelegde geldboete op 6 274 400 euro;

                           —

                           verwerpt het beroep voor het overige;

                           —

                           verstaat dat elke partij de helft van haar eigen kosten en de helft van de kosten van de tegenpartij zal dragen.

               4)

               In zaak T-245/01, Showa Denko/Commissie:

                           —

                           bepaalt het bedrag van de bij artikel 3 van beschikking 2002/271 aan verzoekster opgelegde geldboete op 10 440 000 euro;

                           —

                           verwerpt het beroep voor het overige;

                           —

                           verstaat dat verzoekster drie vijfde van haar eigen kosten en drie vijfde van de kosten van de Commissie zal dragen, en dat laatstgenoemde twee vijfde van haar eigen kosten en twee vijfde van verzoeksters kosten draagt.

               5)

               In zaak T-246/01, GrafTech International, voorheen UCAR International/Commissie:

                           —

                           bepaalt het bedrag van de bij artikel 3 van beschikking 2002/271 aan verzoekster opgelegde geldboete op 42 050 000 euro;

                           —

                           verwerpt het beroep voor het overige;

                           —

                           verstaat dat verzoekster vier vijfde van haar eigen kosten en vier vijfde van de kosten van de Commissie zal dragen, en dat laatstgenoemde een vijfde van haar eigen kosten en een vijfde van verzoeksters kosten draagt.

               6)

               In zaak T-251/01, SEC Corporation/Commissie:

                           —

                           bepaalt het bedrag van de bij artikel 3 van beschikking 2002/271 aan verzoekster opgelegde geldboete op 6 138 000 euro;

                           —

                           verwerpt het beroep voor het overige;

                           —

                           verstaat dat elke partij de helft van haar eigen kosten en de helft van de kosten van de tegenpartij zal dragen.

               7)

               In zaak T-252/01, The Carbide/Graphite Group/Commissie:

                           —

                           bepaalt het bedrag van de bij artikel 3 van beschikking 2002/271 aan verzoekster opgelegde geldboete op 6 480 000 euro;

                           —

                           verwerpt het beroep voor het overige;

                           —

                           verstaat dat verzoekster drie vijfde van haar eigen kosten en drie vijfde van de kosten van de Commissie zal dragen, en dat laatstgenoemde twee vijfde van haar eigen kosten en twee vijfde van verzoeksters kosten draagt.

      (1)  PB C 17 van 19.1.2002.


title: Zaak T-765/15: Beroep ingesteld op 30 december 2015 — BelTechExport/Raad

text:
               22.2.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 68/44

         Beroep ingesteld op 30 december 2015 — BelTechExport/Raad
   (Zaak T-765/15)
   (2016/C 068/56)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: BelTechExport ZAO (Minsk, Belarus) (vertegenwoordigers: J. Jerņeva en E. Koškins, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               verordening (EU) 2015/1948 van de Raad van 29 oktober 2015 tot wijziging van verordening (EG) nr. 765/2006 betreffende beperkende maatregelen ten aanzien van Belarus (PB L 284, blz. 62) nietig verklaren, voor zover die verordening de toepassing van de beperkende maatregelen — al zijn zij tijdelijk geschorst — uitbreidt tot verzoekster;

               —

               besluit (GBVB) 2015/1957 van de Raad van 29 oktober 2015 tot wijziging van besluit 2012/642/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen Belarus (PB L 284, blz. 149) nietig verklaren, voor zover dat besluit de toepassing van de beperkende maatregelen — al zijn zij tijdelijk geschorst — uitbreidt tot verzoekster;

               —

               de Raad verwijzen in verzoeksters kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster vier middelen aan.

               1.

               Eerste middel: de bestreden handelingen motiveren niet op toereikende wijze waarom verzoekster in de betrokken bijlagen opgenomen moet blijven en de Raad heeft de in artikel 296, lid 2, VWEU neergelegde motiveringsplicht geschonden.

               2.

               Tweede middel: de bestreden handelingen maken inbreuk op het recht van verdediging en het recht op een eerlijk proces, als neergelegd in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”) en in de artikelen 6 en 13 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (hierna: „EVRM), aangezien zij zijn vastgesteld zonder dat verzoekster de mogelijkheid is geboden het recht van verdediging daadwerkelijk uit te oefenen, in het bijzonder het recht om te worden gehoord en het recht op een procedure die haar in staat stelt om werkelijk om haar schrapping van de lijst van door de beperkende maatregelen getroffen personen te verzoeken.

               3.

               Derde middel: bij de vaststelling van de bestreden handelingen is blijk gegeven van kennelijk onjuiste beoordelingen aangezien zij uitgaan van de foute veronderstelling dat verzoekster als grote onderneming in de Belarussische wapenproductie- en export baat heeft bij het Loekasjenko-regime.

               4.

               Vierde middel: de bestreden handelingen schenden het fundamentele eigendomsrecht, neergelegd in artikel 17 van het Handvest en in artikel 1 van het Eerste Protocol van het EVRM, en deze schending is niet gebaseerd op overtuigend bewijs, ongerechtvaardigd en onevenredig.


title: Advies 1/08: Advies van het Hof (Grote kamer) van 30 november 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen (Advies krachtens artikel 300, lid 6, EG — Algemene Overeenkomst betreffende de handel in diensten (GATS) — Lijsten van specifieke verbintenissen — Sluiting van akkoorden over de toekenning van compensaties voor de wijziging en de intrekking van bepaalde verbintenissen als gevolg van de toetreding van nieuwe lidstaten tot de Europese Unie — Gedeelde bevoegdheid — Rechtsgrondslagen — Gemeenschappelijke handelspolitiek — Gemeenschappelijk vervoerbeleid)

text:
               16.7.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 211/2

         Advies van het Hof (Grote kamer) van 30 november 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Advies 1/08) (1)

   (Advies krachtens artikel 300, lid 6, EG - Algemene Overeenkomst betreffende de handel in diensten (GATS) - Lijsten van specifieke verbintenissen - Sluiting van akkoorden over de toekenning van compensaties voor de wijziging en de intrekking van bepaalde verbintenissen als gevolg van de toetreding van nieuwe lidstaten tot de Europese Unie - Gedeelde bevoegdheid - Rechtsgrondslagen - Gemeenschappelijke handelspolitiek - Gemeenschappelijk vervoerbeleid)
   2011/C 211/02
   Procestaal: alle talen

      Verzoekende partij:

   Commissie van de Europese Gemeenschappen

      Voorwerp

   Verzoek om advies — Wereldhandelsorganisatie (WTO) — Algemene Overeenkomst betreffende de handel in diensten (GATS) — Lijsten van specifieke verbintenissen inzake het verlenen van markttoegang en nationale behandeling — Akkoorden betreffende de wijziging en de intrekking van specifieke verbintenissen als gevolg van de toetreding van nieuwe lidstaten tot de Europese Unie alsook inzake de compenserende aanpassingen ten gunste van de door deze wijzigingen en intrekking getroffen WTO-leden — Exclusieve of gedeelde bevoegdheid van de Gemeenschap om dergelijke akkoorden te sluiten en passende rechtsgrondslag — Respectieve werkingssfeer van gemeenschappelijke handelspolitiek en gemeenschappelijk vervoerbeleid

      Advies

               1)

               De sluiting van de akkoorden met de getroffen leden van de Wereldhandelsorganisatie op grond van artikel XXI van de Algemene Overeenkomst betreffende de handel in diensten (GATS), zoals beschreven in het verzoek om een advies, valt onder de gedeelde bevoegdheid van de Europese Gemeenschap en de lidstaten.

               2)

               De gemeenschapshandeling houdende sluiting van voormelde akkoorden moet zowel op artikel 133, leden 1, 5 en 6, tweede alinea, EG als op de artikelen 71 EG en 80, lid 2, EG juncto artikel 300, leden 2 en 3, eerste alinea, EG worden gebaseerd.

      (1)  PB C 183 van 19.7.2008.