title: Zaak T-207/13: Beroep ingesteld op 10 april 2013 — 1872 Holdings/BHIM — Havana Club International (THE SPIRIT OF CUBA)

text:
               15.6.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 171/34

         Beroep ingesteld op 10 april 2013 — 1872 Holdings/BHIM — Havana Club International (THE SPIRIT OF CUBA)
   (Zaak T-207/13)
   2013/C 171/64
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: 1872 Holdings vof (Amsterdam, Nederland) (vertegenwoordiger: M. Antoine-Lalance, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij voor de kamer van beroep: Havana Club International, SA (Havana, Cuba)

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt van 31 januari 2013 in zaak R 684/2012-1 te vernietigen;

               —

               het Bureau te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Ingeschreven gemeenschapsmerk waarvan nietigverklaring wordt gevorderd: het woordmerk „THE SPIRIT OF CUBA” voor waren en diensten van de klassen 33, 35 en 35 — gemeenschapsmerkinschrijving nr. 2 109 106

      Houder van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Partij die nietigverklaring van het gemeenschapsmerk vordert: de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Motivering van de vordering tot nietigverklaring: de nietigheidsgrond van artikel 52, lid 1, sub a, juncto artikel 7, lid 1, sub b, c en g, van verordening nr. 207/2009

      Beslissing van de nietigheidsafdeling: toewijzing van de vordering tot nietigverklaring

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 7, lid 1, sub c, van verordening nr. 207/2009


title: Zaak T-269/11: Beroep ingesteld op 23 mei 2011 — Xeda International/Commissie

text:
               16.7.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 211/31

         Beroep ingesteld op 23 mei 2011 — Xeda International/Commissie
   (Zaak T-269/11)
   2011/C 211/66
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Xeda International SA (Saint Andiol, Frankrijk) (vertegenwoordigers: C. Mereu en K. Van Maldegem, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               Het beroep ontvankelijk en gegrond verklaren.

               —

               Het bestreden besluit nietigverklaren.

               —

               Verweerster in de kosten verwijzen.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoekster vordert nietigverklaring van besluit 2011/143/EU van de Commissie van 3 maart 2011 betreffende de niet-opneming van ethoxyquine in bijlage I bij richtlijn 91/414/EEG van de Raad en tot wijziging van beschikking 2008/941/EG van de Commissie (PB L 59, blz. 71).
   Als gevolg van het bestreden besluit is de opneming van ethoxyquine in beschikking 2008/941/EG geschrapt en zal ethoxyquine niet als actieve substantie in bijlage I bij richtlijn 91/414/EEG worden opgenomen. Bijgevolg zal verzoekster niet langer ethoxyquine en van ethoxyquine afgeleide producten in de Europese Unie kunnen verkopen en zal zij haar productregistraties in de lidstaten vanaf 3 september 2011 kwijt zijn.
   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij drie middelen aan.

               1)

               Eerste middel: kennelijk onjuiste beoordeling. Volgens verzoekster wordt in de bestreden beschikking het gebruik van ethoxyquine in gewasbeschermingsmiddelen uitgesloten op basis van in punt 6 van de considerans van de beschikking genoemde wetenschappelijke bezwaren en beweerdelijk ontbrekende gegevens, ofschoon verzoekster dienaangaande haar standpunt te kennen had gegeven dan wel uitsluiting niet gerechtvaardigd was.

               2)

               Tweede middel: schending van verzoeksters rechten van de verdediging en van wezenlijke vormvoorschriften. Volgens verzoekster schendt de bestreden beschikking verzoeksters rechten van de verdediging en haar recht om te worden gehoord, doordat haar onvoldoende de gelegenheid en tijd is geboden, haar standpunt te bepalen met betrekking tot in een laat stadium van de procedure gerezen kwesties, en haar commentaar over het beweerde ontbreken van gegevens niet zorgvuldig in de beschouwing is betrokken.

               3)

               Derde middel: schending van fundamentele beginselen van Unierecht

                           —

                           Het bestreden besluit is vastgesteld in strijd met het beginsel van rechtszekerheid en schendt haar gewettigd vertrouwen op grond van de procedure van indiening van een nieuwe aanvraag overeenkomstig verordening nr. 33/2008 van de Commissie van 17 januari 2008.

                           —

                           Het bestreden besluit is onevenredig gelet op de maatregelen waarover de Commissie beschikt en gezien de nadelen in verhouding tot het nagestreefde doel.


title: Zaak C-530/06: Beschikking van de president van het Hof van 22 oktober 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Italiaanse Republiek

text:
               22.12.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 315/31

         Beschikking van de president van het Hof van 22 oktober 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Italiaanse Republiek
   (Zaak C-530/06) (1)

   (2007/C 315/54)

      Procestaal: Italiaans

   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 42 van 24.2.2007.


title: Verzoek van het Tribunal de grande instance de Lyon (Eerste Kamer) van 25 februari 1998 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen SA Gougenheim imprimerie publicité en directeur des services fiscaux du Rhône (Zaak C-72/98)

text:
C 151/6               NL                Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    16.5.98
     de stukken die een schending vormen van het gelijk-           Verzoek van het Tribunal de grande instance de Lyon
     heidsbeginsel, in verband met de tweede inschrijving;         (Eerste Kamer) van 25 februari 1998 om een prejudicieÈle
                                                                   beslissing in het geding tussen SA Gougenheim imprimerie
                                                                       publiciteÂ en directeur des services fiscaux du Rhône
Ð Schending van de artikelen 1 en 6 van Verordening
     (EEG) nr. 3389/73 (3) en van artikel 7, lid 2, van Ver-                               (Zaak C-72/98)
     ordening (EEG) nr. 727/70 (4), inzake de ruime beoor-
     delingsbevoegdheid van de Commissie en haar recht                                      (98/C 151/10)
     om bij inschrijvingen gunstige biedingen niet te aan-
     vaarden (bestreden besluiten van de Commissie van
     7 augustus en 16 november 1990), en onjuiste beoor-
     deling van het rechtsbegrip inhoudende dat de bestre-         Het Tribunal de grande instance de Lyon (Eerste Kamer)
     den besluiten economische beleidskeuzen impliceren;           heeft bij vonnis van 25 februari 1998, ingekomen ter grif-
                                                                   fie van het Hof van Justitie op 16 maart 1998, in het
                                                                   geding tussen SA Gougenheim imprimerie publiciteÂ en
Ð Schending van het beginsel dat de twee partijen bij de           directeur des services fiscaux du Rhône, het Hof van Justi-
     terechtzitting en het geding betrokken zijn, en van het       tie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een
     beginsel van gelijkheid van partijen bij de pleidooien;       prejudicieÈle beslissing over de navolgende vragen:
Ð Onjuiste toepassing van het discriminatieverbod
     (gelijkheidsbeginsel) op de handelingen in geding, en
                                                                   1. Wanneer een richtlijn (Richtlijn 73/80/EEG van de
     op de verhoging van de waarborg bij de vierde
                                                                       Raad (1)) tot wijziging van een eerdere richtlijn (Richt-
     inschrijving;
                                                                       lijn 69/335/EEG van de Raad (2)) bepaalt, dat het
                                                                       aldaar bedoelde kapitaalrecht met ingang van 1 januari
Ð Schending van en dwaling ten aanzien van het recht                   1976 wordt vastgesteld op 1 %, terwijl het nationale
     bij de beoordeling van de geldigheid van Verordening              recht van een lidstaat een hoger tarief handhaaft en
     (EEG) nr. 395/90 van de Commissie (5) betreffende de              een derde richtlijn (Richtlijn 83/303/EEG van de
     verkorting van de termijn van artikel 3 van Verorde-              Raad (3)) vervolgens voorschrijft, dat de lidstaten vrij-
     ning (EEG) nr. 3389/83 van de Commissie.                          stelling verlenen voor de verrichtingen die op 1 juli
                                                                       1984 van het kapitaalrecht waren vrijgesteld of tegen
                                                                       een tarief van ten hoogste 0,50 % werden belast, moet
(1) PB C 55 van 20.2.1998, blz. 23.                                    dan, bij gebreke van een toepasselijk tarief van natio-
(2) PB C 268 van 14.10.1995, blz. 26.
                                                                       naal recht, worden aangenomen:
(3) PB L 345 van 15.12.1973, blz. 47.
(4) PB L 94 van 28.4.1970, blz. 1.
(5) PB L 42 van 16.2.1990, blz. 46.
                                                                       Ð dat er, nu het bij de Gemeenschapsbepaling vastge-
                                                                            stelde tarief niet in nationaal recht was omgezet,
                                                                            geen enkel juridisch toepasbaar tarief bestond,
                                                                            zulks vanwege het ¹beginsel van niet-toepassing
                                                                            van de neergaande rechtstreekse werkingº, ofwel
Verzoek van de Consiglio di Stato van 20 januari 1998 om
een prejudicieÈle beslissing in het geding tussen Questore di
                     Verona en D. Zenatti                              Ð dat het nationale recht van die lidstaat slechts ¹ten
                                                                            dele niet toepasselijkº was naast de Gemeen-
                        (Zaak C-67/98)                                      schapsrichtlijn (Richtlijn 73/80/EEG), zodat toch
                         (98/C 151/09)                                      nog een tarief van 1 % kan worden toegepast op
                                                                            grond van het ¹beginsel van de neergaande recht-
                                                                            streekse werking in geval van een duidelijke, exacte
                                                                            bepaling waaraan geen voorwaarde is verbondenº?
De Consiglio di Stato heeft bij beschikking van 20 januari
1998, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
13 maart 1998, in het geding tussen de Questore di
Verona en D. Zenatti, het Hof van Justitie van de Euro-
                                                                   2. Voorzover met toepassing van Richtlijn 73/80/EEG
pese Gemeenschappen verzocht om een prejudicieÈle beslis-
                                                                       bevestigend mocht worden geantwoord op het tweede
sing over de navolgende vraag:
                                                                       alternatief hierboven, doch in aanmerking nemende
                                                                       dat Richtlijn 85/303/EEG bedoelde richtlijn met
Staan de bepalingen van het Verdrag betreffende het ver-               ingang van 1 januari 1986 als volgt heeft gewijzigd:
richten van diensten in de weg aan een wettelijke regeling             ¹De lidstaten mogen ofwel alle (. . .) verrichtingen van
als de Italiaanse wet op de weddenschappen, in aanmer-                 het kapitaalrecht vrijstellen, ofwel deze aan een uni-
king nemende dat zij haar rechtvaardiging vindt in over-               form tarief van ten hoogste 1 % onderwerpenº, en
wegingen van sociaal beleid en fraudebestrijding?                      een lidstaat bedoelde richtlijn op die datum nog
                                                                       altijd niet in nationaal recht had omgezet, maar een
                                                                       tarief handhaafde dat ruim boven de eerder toegestane
                                                                       1 % lag:
 ---pagebreak--- 16.5.98              NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 C 151/7
     Wat is dan het tarief dat juridisch gezien dient te wor-      de bijlage en van artikel 5 betreft), en op 31 december
     den aangehouden, nu toepasselijk nationaal recht ont-         1994 (wat de andere bepalingen betreft).
     breekt en de lidstaat aldus geen keuze heeft gemaakt
     binnen de door de richtlijn voorgestelde marge?               (1) PB L 340 van 31.12.1993, blz. 15.
                                                                   (2) PB C 137 van 2.5.1998, blz. 12.
     Met andere woorden, wat moet in dit geval de draag-
     wijdte van de richtlijn zijn en wat moet als toepasselijk
     tarief worden aangemerkt: 1 %? 0 %? En waarom niet
     0,25 % of 0,50 %?
                                                                                Doorhaling van zaak C-287/97 (1)
(1) PB L 103 van 18.4.1973, blz. 15.
(2) PB L 249 van 3.10.1969, blz. 25.                                                       (98/C 151/12)
(3) PB L 156 van 15.6.1985, blz. 23.
                                                                   De president van het Hof van Justitie van de Europese
                                                                   Gemeenschappen heeft bij beschikking van 17 september
                                                                   1997 de doorhaling in het register gelast van zaak C-287/
                                                                   97 (verzoek van de Pretura circondariale di Bassano del
                                                                   Grappa om een prejudicieÈle beslissing): C. Matteazzi tegen
Beroep, op 16 maart 1998 ingesteld door Commissie van              Caseificio Sociale S. Rocco Scarl.
   de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk Spanje
                                                                   (1) PB C 295 van 27.9.1997.
                       (Zaak C-73/98)
                        (98/C 151/11)
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
is op 16 maart 1998 beroep ingesteld tegen Koninkrijk                           Doorhaling van zaak C-160/97 (1)
Spanje door Commissie van de Europese Gemeenschap-
                                                                                (98/C 151/13)
pen, vertegenwoordigd door J. Guerra FernaÂndez en G.
Berscheid als gemachtigden, domicilie gekozen hebbende
                                                                   De president van het Hof van Justitie van de Europese
te Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz, Centre Wagner.
                                                                   Gemeenschappen heeft bij beschikking van 4 december
                                                                   1997 de doorhaling in het register gelast van zaak C-160/
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
                                                                   97: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen
                                                                   Italiaanse Republiek.
Ð te verklaren dat het Koninkrijk Spanje, door niet alle
     nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen           (1) PB C 199 van 28.6.1997.
     vast te stellen en mee te delen om te voldoen aan
     Richtlijn 93/318/EEG van de Raad van 22 december
     1993 tot wijziging van Richtlijn 85/73/EEG inzake de
     financiering van de keuringen en sanitaire controles
     van vers vlees en van vlees van pluimvee (1), de krach-
     tens het EG-Verdrag op hem rustende verklaringen                           Doorhaling van zaak C-173/97 (1)
     niet is nagekomen;                                                                    (98/C 151/14)
Ð het Koninkrijk Spanje te verwijzen in de kosten.                 De president van het Hof van Justitie van de Europese
                                                                   Gemeenschappen heeft bij beschikking van 4 december
Middelen en voornaamste argumenten                                 1997 de doorhaling in het register gelast van zaak C-173/
                                                                   97: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen
De middelen en voornaamste argumenten komen overeen                Helleense Republiek.
met die in zaak C-66/98 (2); de omzettingstermijn is ver-
streken op 31 december 1993 (wat de voorschriften van              (1) PB C 199 van 28.6.1997.


title: Zaak T-169/05: Beroep, op 20 april 2005 ingesteld door Jean-Louis Giraudy tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               9.7.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 171/29

         Beroep, op 20 april 2005 ingesteld door Jean-Louis Giraudy tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-169/05)
   (2005/C 171/48)
   Procestaal: Frans
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 20 april 2005 beroep ingesteld tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door Jean-Louis Giraudy, wonende te Parijs, vertegenwoordigd door D. Voillemot, advocaat.
   Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:

               —

               nietig te verklaren het besluit van de Commissie van 21 februari 2005, voorzover daarin de fouten van DG Press niet worden erkend en zijn klacht wordt afgewezen;

               —

               vast te stellen dat deze fouten tot vaststaande en meetbare schade hebben geleid, en dat er een oorzakelijk verband tussen deze fouten en de schade bestaat;

               —

               bijgevolg, te verklaren dat verzoeker terecht financiële vergoeding voor de geleden schade vordert en de vergoeding voor de door hem geleden morele schade op 500 000 EUR vast te stellen;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Ten tijde van de gestelde feiten was verzoeker hoofd van de vertegenwoordiging van de Commissie in Frankrijk. Nadat hem onregelmatigheden met middelen van de Europese Unie waren verweten, heeft het OLAF op 18 november 2002 in de kantoren van de vertegenwoordiging een onderzoek ingesteld. De dag daarna is verzoeker naar Brussel overgeplaatst, waarbij hem ieder contact, zowel binnen als buiten de Commissie, werd verboden.
   Verzoeker voert tevens aan dat een persbericht van de Commissie van 21 november 2002, waaraan ruime verspreiding is gegeven, hem in de media in een ongunstig daglicht heeft gesteld. Volgens verzoeker is het OLAF in zijn verslag van 6 mei 2003 tot de conclusie gekomen dat de tegen hem geuite veronderstellingen ongegrond waren.
   Met het onderhavige beroep wenst verzoeker vergoeding voor de ingevolge deze feiten geleden schade te verkrijgen. Tot staving van zijn beroep betoogt hij dat zijn overplaatsing onrechtmatig, ongerechtvaardigd en in strijd met het vermoeden van onschuld is. Hij voert tevens aan dat de woordvoerder van de Commissie de vertrouwelijkheid van het onderzoek niet heeft nageleefd en met zijn uitlatingen tegenover de pers zijn reputatie heeft geschonden. Ten slotte betoogt hij dat de directeur-generaal van DG Press tegen hem bepaalde aantijgingen heeft geformuleerd, waarvan hij wel moest weten dat zij op los zand waren gebouwd.


title: Zaak T-94/02: Beroep, op 27 maart 2002 ingesteld door Hugo Boss AG tegen het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt

text:
29.6.2002               NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     C 156/29
Middelen en voornaamste argumenten:                                      Beroep, op 27 maart 2002 ingesteld door Hugo Boss AG
                                                                         tegen het Bureau voor harmonisatie binnen de interne
                                                                                markt
                                                                                (Zaak T-94/02)
Verzoekster is beherend vennoot van Klausner Nordic Timber
GmbH, die is opgericht in 1997 en in die in 1998 in Wismar
een zagerij heeft gebouwd. Bij de bestreden beschikking                                           (2002/C 156/57)
verklaarde de Commissie de steun die de Bondsrepubliek
Duitsland aan verzoekster heeft verleend voor de bouw en de                                      (Procestaal: Engels)
uitbreiding van de zagerij onverenigbaar met de gemeenschap-
pelijke markt.
                                                                         Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                                                                         schappen is op 27 maart 2002 beroep ingesteld tegen het
                                                                         Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt door Hugo
Verzoekster stelt allereerst, dat de borg voor 15,21 miljoen             Boss AG, vertegenwoordigd door E. Baud van Latham & Wat-
euro, met een steunelement van 0,5 %, als de minimis-steun               kins, te Parijs (Frankrijk). Andere partij voor de kamer van
moet worden beschouwd, zodat een terugvorderingsbeschik-                 beroep: Delta Protipos Biomichania Galaktos S.A.
king van de Commissie uitgesloten is. De Commissie heeft dan
ook artikel 87 EG verkeerd toegepast door geen rekening te               Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
houden met verordening (EG) nr. 69/2001 (1) en de mededeling
over de minimis-steun.                                                   —     te vernietigen de bestreden beslissing van de vierde kamer
                                                                               van beroep van 12 december 2001 in zaak R 53/2001-
                                                                               4;
                                                                         —     te gelasten dat de aanvraag voor de inschrijving van BOSS
Verder stelt verzoekster, dat de Commissie de artikelen 87 en                  als     gemeenschapsmerk         voor     roomijs     (aan-
88 EG en het Duitse Investitionszulagengesetz verkeerd heeft                   vraagnr. 331462) wordt afgewezen;
toegepast. Het Investitionszulagengesetz van 1999, dat voor-
ziet in fiscale investeringssteun voor de verwerving en produc-          —     het BHIM te verwijzen in de kosten.
tie van kapitaalgoederen en gebouwen door bedrijven in de
nieuwe deelstaten, is door de Commissie in zijn geheel
goedgekeurd. Aan de voorwaarden van die wet is voldaan,
zodat de investeringssteun aan verzoekster rechtmatig is. De             Middelen en voornaamste argumenten
beschikking van de Commissie, volgens welke de investerings-
steun aan verzoekster slechts ten belope van 10 % mag worden             Aanvrager van het ge-          Delta Protipos Biomichania Ga-
verleend, is derhalve onwettig.                                          meenschapsmerk:                laktos S.A.
                                                                         Betrokken         gemeen-      woordmerk „BOSS” voor bepaal-
                                                                         schapsmerk:                    de waren van de klassen 29, 30,
                                                                                31, 32 en 33
Verder stelt verzoekster, dat de beschikking indruist tegen het
verbod van venire contra factum proprium en tegen het                    Houder van het oppo-           Hugo Boss AG
gemeenschapsrechtelijke beginsel van bescherming van het                 sitiemerk of -teken in de
gewettigd vertrouwen. De Commissie heeft bovendien ten                   oppositieprocedure:
onrechte geen rekening gehouden met de de facto-steunintensi-
teit en heeft verordening (EG) nr. 659/1999 (2) en artikel 253           Oppositiemerk of -te-          Duitse inschrijving van het
EG geschonden. Ten slotte heeft zij de artikelen 87, 88 en               ken:                           woordmerk „BOSS” voor bepaal-
253 EG geschonden door haar formalistische en onjuiste                                                  de waren van de klassen 3, 9, 14,
beoordeling van Klausner Nordic Timber als een grote onder-                                             18, 24 en 25 en de daaropvolgen-
neming.                                                                                de internationale inschrijving van
                                                                                dit merk alsmede de internatio-
                                                                                nale inschrijving van het woord-
                                                                                merk „BOSS” voor bepaalde wa-
                                                                                ren van de klassen 29, 30, 31,
(1) Verordening (EG) nr. 69/2001 van de Commissie van 12 januari
    2001 betreffende de toepassing van de artikelen 87 en 88 van het
                                                                                32 en 33 en de internationale
    EG-Verdrag op de minimis-steun (PB L 10, blz. 30).                                                  inschrijving van het woordmerk
(2) Verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999                                         „BOSS HUGO BOSS” voor dezelf-
    tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van                                       de waren
    artikel [88] van het EG-Verdrag (PB L 83, blz. 1).
                                                                         Beslissing oppositie-af-       afwijzing van de oppositie
                                                                         deling:
                                                                         Beslissing kamer van be-       verwerping van het door Hugo
                                                                         roep:                          Boss AG ingestelde beroep
 ---pagebreak--- C 156/30              NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   29.6.2002
Middelen:                      schending van artikel 8, lid 5,          Volgens verzoekster heeft de Commissie klaarblijkelijke beoor-
                               van verordening nr. 40/94 van de         delingsfouten en juridische fouten gemaakt met haar conclusie,
                               Raad. (1)Volgens verzoekster doet        dat voldoende toezeggingen zijn gedaan om de mededin-
                               het merk afbreuk aan de reputatie        gingsproblemen te verhelpen en ze heeft daarmee de artike-
                               van het oudere merk en maakt dit         len 2, lid 2 en 8, lid 2 van de fusieverordening geschonden. (2)
                               een ongerechtvaardigd voordeel
                               voor Delta uit
                                                                        In de bestreden beschikking heeft de Commissie Shell en DEA
(1) Verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993         de verplichting opgelegd om producenten van ethyleen tot op
    inzake het gemeenschapsmerk (PB L 11, blz. 1).                      zekere hoogte toegang te verlenen tot de terminals van Shell.
                                                                        Deze maatregel berust volgens verzoeker op een beoordelings-
                                                                        fout. Verzoekster betoogt dat deze verplichting onduidelijk is
                                                                        geformuleerd ten aanzien van de eenheden aan wie toegang
                                                                        moet worden verleend. Daardoor kan deze maatregel onwerk-
                                                                        zaam worden wanneer toegang wordt verleend aan eenheden
                                                                        die volgens verzoekster daarvoor niet in aanmerking komen.
                                                                        De maatregel is bovendien in tijd beperkt, terwijl de situatie na
Beroep, op 5 april 2002 ingesteld door Ineos NV tegen                   verstrijken van die termijn niet zal zijn gewijzigd. Voorts
       Commissie van de Europese Gemeenschappen                         beweert verzoekster dat de hoeveelheid ethyleen die op deze
                                                                        wijze op de ARG+ markt zal worden gebracht onvoldoende is
                          (Zaak T-99/02)                                om de mededingingbeperkingen als gevolg van de transactie te
                                                                        verhelpen.
                         (2002/C 156/58)
                                                                        De Commissie heeft ook een juridische fout begaan omdat
                        (Procestaal: Engels)                            derden op de markt geen bescherming genieten totdat de
                                                                        maatregelen in de Shell/DEA zaak en in de BP/E.ON zaak van
                                                                        kracht worden. De in elke zaak opgelegde maatregelen zijn
                                                                        alleen werkzaam wanneer de maatregelen in de andere zaak
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-               ook van kracht zijn. De door Shell/DEA te nemen maatregelen
schappen is op 5 april 2002 beroep ingesteld tegen Commissie            zullen echter pas na 1 januari 2003 of nog later ingaan.
van de Europese Gemeenschappen door Ineos NV, vertegen-                 Daardoor zal de gezamenlijke machtspositie volgens verzoek-
woordigd door J. Ellison, M. Clough QC en M. Hall van het               ster aan geen enkele beperking onderhevig zijn tot op het
kantoor Ashurst Morris Crisp te Brussel.                                moment dat alle maatregelen zijn ingegaan. Intussen voorziet
                                                                        de bestreden beschikking niet in een voorlopige bescherming
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:                     voor derden.
—     de beschikking van de Commissie in zaak nr. COMP/
      M.2533-BP/E.ON in haar geheel en/of voor zover het de             Verzoekster stelt bovendien, dat de onjuiste beoordelingen en
      markt voor de levering van ruwe ethyleen betreft, krach-          de juridische fouten van de Commissie ten aanzien van de
      tens artikel 230 EG nietig te verklaren;                          maatregel in de BP/E.ON zaak nog een reden opleveren
                                                                        voor nietigverklaring van de bestreden beschikking in de
—     de Commissie te verwijzen in de kosten.                           onderhavige zaak, omdat beide zaken nauw met elkaar verband
                                                                        houden. In de BP/E.ON zaak overwoog de Commissie dat de
                                                                        toezegging om het gezamenlijke aandelenbezit in BP en Veba
                                                                        Oel met twee derde van de aandelen te verminderen, een vrije
Middelen en voornaamste argumenten                                      toegang tegen redelijke prijzen voor het gebruik van het ARG
                                                                        pijplijnnet zou bewerkstellingen.
Verzoekster is een afnemer van ruwe ethyleen uit het ARG+
pijpleidingnet in België, Nederland en West Duitsland.
                                                                        Verzoekster betoogt dat de maatregelen in de BP/E.ON zaak
                                                                        geen mogelijkheid geven om te controleren hoe de toekomstige
Verzoekster komt op tegen de beschikking waarin de Commis-              aandeelhouders zich zullen gedragen ten aanzien van de
sie een transactie waarbij BP samen met E.ON, de controle               toekomstige strategie van de onderneming, en dat er dus geen
over Veba Oel zouden verkrijgen, onder bepaalde voorwaarden             waarborg is dat deze maatregel het ARG pijplijnnet weer zal
verenigbaar met de gemeenschappelijke markt en de EER                   terugbrengen tot de status van gemeenschappelijke aanvoerlijn.
overeenkomst verklaart. Deze voorwaarden waren nodig om-                Voorts verklaart verzoekster dat voor de overdracht van een
dat de transactie aanzienlijke mededingingsproblemen veroor-            aandeel de unanieme goedkeuring van alle andere aandeelhou-
zaakte op de ARG+ ethyleen markt. Vooral bestond het gevaar             ders nodig is, hetgeen een onvolspelbaar element van de
van een gezamenlijke machtspositie van BP/Veba Oel en Shell/            maatregel vormt. Verzoekster betoogt ook dat de Commissie
DEA (zaak nr. COMP/M. 2389-Shell/DEA (1). Deze zaken                    een juridische fout heeft gemaakt, omdat de maatregel geen
werden door de Commissie tegelijk behandeld.                            voorlopige oplossing biedt voor het probleem van ontbrekende


title: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 30 juni 2005 in zaak C-295/03 P: Alessandrini Srl e.a. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Hogere voorziening — Bananen — Invoer uit derde landen — Verordening (EG) nr. 2362/98 — Certificaten voor invoer van bananen uit ACS-staten — Maatregelen op grond van artikel 20, sub d, van verordening (EEG) nr. 404/93 — Niet-contractuele aansprakelijkheid van Gemeenschap)

text:
               20.8.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 205/2

      ARREST VAN HET HOF

   (Tweede kamer)
   van 30 juni 2005
   in zaak C-295/03 P: Alessandrini Srl e.a. tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)

   (Hogere voorziening - Bananen - Invoer uit derde landen - Verordening (EG) nr. 2362/98 - Certificaten voor invoer van bananen uit ACS-staten - Maatregelen op grond van artikel 20, sub d, van verordening (EEG) nr. 404/93 - Niet-contractuele aansprakelijkheid van Gemeenschap)
   (2005/C 205/04)
   Procestaal: Italiaans
   In zaak C-295/03 P, betreffende een hogere voorziening krachtens artikel 56 van het Statuut van het Hof van Justitie, ingesteld op 2 juli 2003, Alessandrini Srl, gevestigd te Treviso (Italië), Anello Gino di Anello Luigi & C. Snc, gevestigd te Brescia (Italië), Arpigi SpA, gevestigd te Padua (Italië), Bestfruit Srl, gevestigd te Milaan (Italië), Co-Frutta SpA, gevestigd te Padua, Co-Frutta Soc. coop. arl, gevestigd te Padua, Dal Bello Sife Srl, gevestigd te Padua, Frigofrutta Srl, gevestigd te Palermo (Italië), Garletti Snc, gevestigd te Bergamo (Italië), London Fruit Ltd, gevestigd te Londen (Verenigd Koninkrijk), (advocaten: W. Viscardini Donà en G. Donà) andere partij in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: C. Cattabriga en L. Visaggio, bijgestaan door A. Dal Ferro, advocaat), heeft het Hof (Tweede kamer), samengesteld als volgt: C. W. A. Timmermans, kamerpresident, C. Gulmann, R. Schintgen (rapporteur), G. Arestis en J. Klučka, rechters; advocaat-generaal: D. Ruiz-Jarabo Colomer; griffier: M. Ferreira, hoofdadministrateur, op 30 juni 2005 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen van 10 april 2003, Alessandrini e.a./Commissie (T-93/00 en T-46/01), wordt vernietigd.

               2)

               De onder de nummers T-93/00 en T-46/01 bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen ingestelde beroepen worden verworpen.

               3)

               Alessandrini Srl, Anello Gino di Anello Luigi & C. Snc, Arpigi SpA, Bestfruit Srl, Co-Frutta SpA, Co-Frutta Soc. coop. arl, Dal Bello Sife Srl, Frigofrutta Srl, Garletti Snc en London Fruit Ltd worden verwezen in de kosten die in eerste aanleg en in het kader van de hogere voorziening zijn gemaakt.

      (1)  PB C 213 van 6.9.2003.


title: Zaak T-289/17: Beroep ingesteld op 15 mei 2017 — Keolis CIF e.a./Commissie

text:
               24.7.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 239/50

         Beroep ingesteld op 15 mei 2017 — Keolis CIF e.a./Commissie
   (Zaak T-289/17)
   (2017/C 239/63)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partijen: Keolis CIF (Le Mesnil-Amelot, Frankrijk), Keolis Val d’Oise (Bernes-sur-Oise, Frankrijk), Keolis Seine Sénart (Draveil, Frankrijk), Keolis Seine Val de Marne (Athis-Mons, Frankrijk), Keolis Seine Esonne (Ormoy, Frankrijk), Keolis Vélizy (Versailles, Frankrijk), Keolis Yvelines (Versailles) en Keolis Versailles (Versailles) (vertegenwoordigers: D. Epaud en R. Sermier, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partijen verzoeken het Gerecht:

               —

               primair, gedeeltelijke nietigverklaring van het besluit van de Europese Commissie van 2 februari 2017 betreffende de steunregeling SA.26763 2014/C (ex 2012/NN) die Frankrijk tot uitvoering heeft gebracht ten behoeve van de ondernemingen voor vervoer per bus in de regio Île-de-France, voor zover in artikel 1 van dat besluit wordt verklaard dat de steunregeling „onrechtmatig” tot uitvoering is gebracht, ofschoon het ging om een bestaande steunregeling;

               —

               subsidiair, gedeeltelijke nietigverklaring van het besluit van de Europese Commissie van 2 februari 2017 betreffende de steunregeling SA.26763 2014/C (ex 2012/NN) die Frankrijk tot uitvoering heeft gebracht ten behoeve van de ondernemingen voor vervoer per bus in de regio Île-de-France, voor zover in artikel 1 van dat besluit wordt verklaard dat de steunregeling „onrechtmatig” tot uitvoering is gebracht, voor de periode vóór 25 november 1998;

               —

               verwijzing van de Europese Commissie in alle kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekende partijen twee middelen aan.

               1.

               Eerste, primair aangevoerde, middel: de betrokken regionale steunregeling is niet onrechtmatig tot uitvoering gebracht, aangezien zij niet was onderworpen aan de verplichting tot voorafgaande aanmelding. De regionale steunregeling is immers een bestaande steunregeling in de zin van artikel 108, lid 1, VWEU en artikel 1, onder b), en hoofdstuk VI van verordening (EU) 2015/1589 van de Raad van 13 juli 2015 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 108 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (PB 2015, L 248, blz. 9) (hierna: „verordening 2015/1589”). Volgens de op de bestaande steunregelingen toepasselijke bepalingen is de tenuitvoerlegging van dergelijke regelingen niet onrechtmatig, daar de Commissie in voorkomend geval slechts dienstige maatregelen kan voorschrijven om deze in de toekomst te doen evolueren of te doen verdwijnen.

               2.

               Tweede, subsidiair aangevoerde, middel: zelfs indien de betrokken steunregeling geen bestaande steunregeling zou zijn, kon de Commissie haar onderzoek niet doen teruggaan tot meer dan 10 jaar vóór 25 november 2008, de datum waarop de Commissie de Franse autoriteiten een verzoek om inlichtingen heeft gestuurd. Volgens artikel 17 van verordening 2015/1589 wordt de verjaringstermijn van tien jaar immers slechts gestuit door een maatregel van de Commissie of van een op verzoek van de Commissie handelende lidstaat. De verzoekende partijen zijn dan ook van mening dat de Commissie haar onderzoek slechts kon doen teruggaan tot 25 november 1998.


title: Zaak T-221/03: Beroep, op 13 juni 2003 ingesteld door Padraigh Coneely tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
4.10.2003                NL                       Publicatieblad van de Europese Unie                                          C 239/11
Beroep, op 13 juni 2003 ingesteld door Padraigh Coneely                Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
    tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
                                                                       —      nietig te verklaren artikel 2 van de beschikking van de
                           (Zaak T-221/03)                                    Commissie van 4 april 2003 inzake de door de Commissie
                                                                              ontvangen aanvragen tot verhoging van MOP IV-doelstel-
                           (2003/C 239/16)                                    lingen in verband met maatregelen ter verbetering van de
                                                                              veiligheid, de navigatie op zee, de hygiëne, de product-
                          (Procestaal: Engels)                                kwaliteit en de arbeidsomstandigheden voor vaartuigen
                                                                              met een lengte over alles van meer dan 12 m, die
                                                                              ter kennis is gebracht onder nummer C(2003) 1113,
                                                                              voorzover daarbij een aanvraag tot verhoging van de
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-                     capaciteit om veiligheidsredenen voor de MFV Mark
schappen is op 13 juni 2003 beroep tegen Commissie van de                     Amay en voor een nieuw vaartuig MFV Mark Amay is
Europese Gemeenschappen ingesteld door Padraigh Coneely,                      afgewezen;
gevestigd te Claregalway (Ierland), vertegenwoordigd door
P. Gallagher en A. Collins, barristers, en D. Barry, solicitor.        —      de Commissie te verwijzen in de kosten.
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
—      nietig te verklaren artikel 2 van de beschikking van de         Middelen en voornaamste argumenten
       Commissie van 4 april 2003 inzake de door de Commissie
       ontvangen aanvragen tot verhoging van MOP IV-doelstel-          De door verzoekster aangevoerde rechtsmiddelen zijn dezelfde
       lingen in verband met maatregelen ter verbetering van de        als die in zaak T-218/03 (1).
       veiligheid, de navigatie op zee, de hygiëne, de product-
       kwaliteit en de arbeidsomstandigheden voor vaartuigen
       met een lengte over alles van meer dan 12 m, die                (1 ) Zie bladzijde 9 van dit Publicatieblad.
       ter kennis is gebracht onder nummer C(2003) 1113,
       voorzover daarbij een aanvraag tot verhoging van de
       capaciteit om veiligheidsredenen voor een nieuwe RSW
       trawler ter vervanging van de MFV Girl Stephanie is
       afgewezen;
—      de Commissie te verwijzen in de kosten.                         Beroep, op 13 juni 2003 ingesteld door Joseph Doherty
                                                                           tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
Middelen en voornaamste argumenten                                                               (Zaak T-223/03)
De door verzoekster aangevoerde rechtsmiddelen zijn dezelfde                                      (2003/C 239/18)
als die in zaak T-218/03 (1).
                                                                                (Procestaal: Engels)
( 1) Zie bladzijde 9 van dit Publicatieblad.
                                                                       Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                                                                       schappen is op 13 juni 2003 beroep tegen Commissie van de
                                                                       Europese Gemeenschappen ingesteld door Joseph Doherty,
                                                                       wonende te Burtonport (Ierland), vertegenwoordigd door
Beroep, op 13 juni 2003 ingesteld door Island Trawlers                 P. Gallagher en A. Collins, barristers, en D. Barry, solicitor.
Limited tegen Commissie van de Europese Gemeen-
                               schappen
                                                                       Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
                           (Zaak T-222/03)
                                                                       —      nietig te verklaren artikel 2 van de beschikking van de
                                                                              Commissie van 4 april 2003 inzake de door de Commissie
                           (2003/C 239/17)                                    ontvangen aanvragen tot verhoging van MOP IV-doelstel-
                                                                              lingen in verband met maatregelen ter verbetering van de
                          (Procestaal: Engels)                                veiligheid, de navigatie op zee, de hygiëne, de product-
                                                                              kwaliteit en de arbeidsomstandigheden voor vaartuigen
                                                                              met een lengte over alles van meer dan 12 m, die
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-                     ter kennis is gebracht onder nummer C(2003) 1113,
schappen is op 13 juni 2003 beroep tegen Commissie van de                     voorzover daarbij een aanvraag tot verhoging van de
Europese Gemeenschappen ingesteld door Island Trawlers                        capaciteit om veiligheidsredenen voor een nieuw RSW
Limited, gevestigd te Killybegs (Ierland), vertegenwoordigd                   vaartuig ter vervanging van de MFV Aine is afgewezen;
door P. Gallagher en A. Collins, barristers, en D. Barry,
solicitor.                                                             —      de Commissie te verwijzen in de kosten.


title: Zaak T-500/12: Arrest van het Gerecht van 5 februari 2015 — Ryanair/Commissie [ „Staatssteun — Ierse belasting op vliegtuigpassagiers — Lager tarief voor bestemmingen op maximaal 300 km afstand van de luchthaven van Dublin — Besluit waarbij de steun onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard en de terugvordering ervan wordt gelast — Voordeel — Selectiviteit — Aanwijzing van de steunbegunstigden — Artikel 14 van verordening (EG) nr. 659/1999 — Motiveringsplicht” ]

text:
               23.3.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 96/13

         Arrest van het Gerecht van 5 februari 2015 — Ryanair/Commissie
   (Zaak T-500/12) (1)

   ([„Staatssteun - Ierse belasting op vliegtuigpassagiers - Lager tarief voor bestemmingen op maximaal 300 km afstand van de luchthaven van Dublin - Besluit waarbij de steun onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard en de terugvordering ervan wordt gelast - Voordeel - Selectiviteit - Aanwijzing van de steunbegunstigden - Artikel 14 van verordening (EG) nr. 659/1999 - Motiveringsplicht”])
   (2015/C 096/16)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Ryanair Ltd (Dublin, Ierland) (vertegenwoordigers: B. Kennelly, barrister, en E. Vahida en I.-G. Metaxas-Maragkidis, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: L. Flynn, D. Grespan en T. Maxian Rusche, gemachtigden)

      Interveniënte aan de zijde van de verzoekende partij: Aer Lingus Ltd (Dublin, Ierland) (vertegenwoordigers: K. Bacon, D. Scannell, D. Bailey, barristers, en A. Burnside, solicitor)

      Interveniënt aan de zijde van de verwerende partij: Ierland (vertegenwoordigers: E. Creedon, A. Joyce en J. Quaney, gemachtigden, bijgestaan door E. Regan, SC, en B. Doherty, barrister)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van besluit 2013/199/EU van de Commissie van 25 juli 2012 betreffende steunmaatregel SA.29064 (11/C, ex 11/NN) — Verschillende vliegbelastingtarieven toegepast door Ierland (PB 2013, L 119, blz. 30).

      Dictum

               1)

               Artikel 4 van besluit 2013/199/EU van de Commissie van 25 juli 2012 betreffende steunmaatregel SA.29064 (11/C, ex 11/NN) — Verschillende vliegbelastingtarieven toegepast door Ierland, wordt nietig verklaard voor zover Ierland daarbij gelast wordt de steun, waarvan het bedrag in punt 70 van dit besluit is vastgesteld op 8 EUR per passagier, van de begunstigden ervan terug te vorderen.

               2)

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               3)

               De Europese Commissie wordt verwezen in haar eigen kosten en in de helft van de kosten van Ryanair Ltd.

               4)

               Ryanair draagt de helft van haar eigen kosten.

               5)

               Aer Lingus Ltd en Ierland dragen hun eigen kosten.

      (1)  PB C 26 van 26.1.2013.


title: Zaak C-477/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank Amsterdam (Nederland) op 2 september 2016 — Openbaar Ministerie tegen Ruslanas Kovalkovas

text:
               17.10.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 383/8

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Rechtbank Amsterdam (Nederland) op 2 september 2016 — Openbaar Ministerie tegen Ruslanas Kovalkovas
   (Zaak C-477/16)
   (2016/C 383/11)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Rechtbank Amsterdam

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoeker: Openbaar Ministerie

      Verweerder: Ruslanas Kovalkovas

      Prejudiciële vragen

               1)

               Vormen de uitdrukkingen „rechterlijke autoriteit” zoals bedoeld in artikel 6, eerste lid, Kaderbesluit 2002/584/JBZ (1) en „rechterlijke beslissing” zoals bedoeld in artikel I, eerste lid, Kaderbesluit 2002/584/JBZ autonome begrippen van Unierecht?

               2)

               Indien het antwoord op vraag 1) bevestigend luidt: aan de hand van welke criteria kan worden vastgesteld of een autoriteit van de uitvaardigende lidstaat een dergelijke „rechterlijke autoriteit” is en het door haar uitgevaardigde EAB bijgevolg een dergelijke 'rechterlijke beslissing is?

               3)

               Indien het antwoord op vraag 1) bevestigend luidt: valt the Ministry of Justice of the Republic of Lithuania onder het begrip „rechterlijke autoriteit” zoals bedoeld in artikel 6, eerste lid, Kaderbesluit 2002/584/JBZ en is het door deze autoriteit uitgevaardigde EAB bijgevolg een „rechterlijke beslissing” zoals bedoeld in artikel 1, eerste lid, Kaderbesluit 2002/584/JBZ?

               4)

               Indien het antwoord op vraag 1) ontkennend luidt: is de aanduiding van een autoriteit zoals the Ministry of Justice of the Republic of Lithuania als uitvaardigende rechterlijke autoriteit in overeenstemming met het Unierecht?

      (1)  Kaderbesluit van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten (PB 2002 L 190, blz. 1).


title: Arrest van het Hof (Vĳfde kamer) van 19 juni 2003 in zaak C-444/00 (verzoek van de High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) om een prejudiciële beslissing): The Queen, op verzoek van Mayer Parry Recycling Ltd, tegen Environment Agency, Secretary of State for the Environment, Transport and the Regions, in tegenwoordigheid van: Corus (UK) Ltd en Allied Steel and Wire Ltd (ASW) ("Richtlĳn 75/442/EEG, zoals gewĳzigd bĳ richtlĳn 91/156/EEG en beschikking 96/350/EG — Richtlĳn 94/62/EG — Begrip afvalstof — Begrip recycling — Verwerking van metalen verpakkingsafval")

text:
C 184/4                NL                              Publicatieblad van de Europese Unie                                               2.8.2003
                    ARREST VAN HET HOF                                            Raad van 15 juli 1975 betreffende afvalstoffen naar verwijst, in
                                                                                aanmerking werden genomen.
                           (Vijfde kamer)
                                                                            (1) PB C 45 van 10.2.2001.
                         van 19 juni 2003
in zaak C-444/00 (verzoek van de High Court of Justice
(England & Wales), Queen's Bench Division (Administra-
tive Court) om een prejudiciële beslissing): The Queen, op
verzoek van Mayer Parry Recycling Ltd, tegen Environ-
ment Agency, Secretary of State for the Environment,                                             ARREST VAN HET HOF
Transport and the Regions, in tegenwoordigheid van:
  Corus (UK) Ltd en Allied Steel and Wire Ltd (ASW) (1)                                                (Zesde kamer)
(„Richtlijn 75/442/EEG, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156/                                        van 12 juni 2003
EEG en beschikking 96/350/EG — Richtlijn 94/62/EG —
Begrip „afvalstof” — Begrip „recycling” — Verwerking van                    in zaak C-97/01: Commissie van de Europese Gemeen-
                    metalen verpakkingsafval”)                                      schappen tegen Groothertogdom Luxemburg (1)
                          (2003/C 184/06)                                   („Niet-nakoming — Telecommunicatie — Doorgangsrechten
                                                                            — Verzuim om daadwerkelijke uitvoering van richtlijn 90/
                                                                                338/EEG te verzekeren”)
                          (Procestaal: Engels)
                                                                                (2003/C 184/07)
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Juris-
                       prudentie van het Hof)
                                                                                (Procestaal: Frans)
                                                                            (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Juris-
In zaak C-444/00, betreffende een verzoek aan het Hof krach-                                       prudentie van het Hof)
tens artikel 234 EG van de High Court of Justice (England &
Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)
(Verenigd Koninkrijk), in het aldaar aanhangige geding tussen
The Queen, op verzoek van Mayer Parry Recycling Ltd, en                     In zaak C-97/01, Commissie van de Europese Gemeenschappen
Environment Agency, Secretary of State for the Environment,                 (gemachtigden: S. Rating en F. Siredey-Garnier) tegen Groot-
Transport and the Regions, in tegenwoordigheid van: Corus                   hertogdom Luxemburg (gemachtigde: J. Faltz), betreffende een
(UK) Ltd en Allied Steel and Wire Ltd (ASW), om een                         beroep strekkende tot vaststelling dat het Groothertogdom
prejudiciële beslissing over de uitlegging van richtlijn 75/442/            Luxemburg zijn verplichtingen niet is nagekomen door niet te
EEG van de Raad van 15 juli 1975 betreffende afvalstoffen (PB               verzekeren dat in Luxemburgs recht in de praktijk daadwerke-
L 194, blz. 39), zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156/EEG van de            lijk uitvoering wordt gegeven aan artikel 4 quinquies van
Raad van 18 maart 1991 (PB L 78, blz. 32) en beschikking 96/                richtlijn 90/388/EEG van de Commissie van 28 juni 1990
350/EG van de Commissie van 24 mei 1996 (PB L 135,                          betreffende de mededinging op de markten voor telecommuni-
blz. 32), en van richtlijn 94/62/EG van het Europees Parlement              catiediensten (PB L 192, blz. 10), zoals gewijzigd bij richtlijn
en de Raad van 20 december 1994 betreffende verpakking en                   96/19/EG van de Commissie van 13 maart 1996 (PB L 74,
verpakkingsafval (PB L 365, blz. 10), heeft het Hof (Vijfde                 blz. 13), heeft het Hof (Zesde kamer), samengesteld als volgt:
kamer), samengesteld als volgt: M. Wathelet, kamerpresident,                J.-P. Puissochet, kamerpresident, C. Gulmann, V. Skouris,
C. W. A. Timmermans (rapporteur), P. Jann, S. von Bahr en                   F. Macken en N. Colneric (rapporteur), rechters; advocaat-
A. Rosas, rechters; advocaat-generaal: S. Alber; griffier:                  generaal: L. A. Geelhoed; griffier: R. Grass, op 12 juni 2003
M.-F. Contet, hoofdadministrateur, op 19 juni 2003 een arrest               een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                            1)    Door niet de daadwerkelijke omzetting te verzekeren van
                                                                                artikel 4 quinquies van richtlijn 90/388/EEG van de
1)   Het begrip „recycling” in de zin van artikel 3, punt 7, van
                                                                                Commissie van 28 juni 1990 betreffende de mededinging op
     richtlijn 94/62/EG van het Europees Parlement en de Raad van
                                                                                de markten van telecommunicatiediensten, zoals gewijzigd bij
     20 december 1994 betreffende verpakking en verpakkingsafval,
                                                                                richtlijn 96/19/EG van de Commissie van 13 maart 1996, is
     moet aldus worden uitgelegd dat het niet het opnieuw verwerken
                                                                                het Groothertogdom Luxemburg zijn verplichtingen niet nage-
     van metalen verpakkingsafval omvat wanneer dat wordt omge-
                                                                                komen.
     vormd tot een secundaire grondstof zoals materiaal van kwali-
     teitsklasse 3 B, maar het opnieuw verwerken van dergelijk afval
     beoogt wanneer het wordt gebruikt voor de vervaardiging van            2)    Het Groothertogdom Luxemburg wordt in de kosten verwezen.
     blokken, platen of rollen van staal.
                                                                            (1) PB C 108 van 7.4.2001.
2)   Deze uitlegging zou niet anders luiden indien de begrippen
     „recycling” en „afvalstof” waar richtlijn 75/442/EEG van de


title: Zaak C-666/11: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (Duitsland) op 30 december 2011 — M e.a./Bundesamt für Migration und Flüchtlinge

text:
               10.3.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 73/19

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (Duitsland) op 30 december 2011 — M e.a./Bundesamt für Migration und Flüchtlinge
   (Zaak C-666/11)
   2012/C 73/34
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: M, N, O, P, Q

      Verwerende partij: Bundesamt für Migration und Flüchtlinge

      Prejudiciële vragen

               1)

               Kan een asielzoeker, in het kader van een gerechtelijke procedure waarin de lidstaat waar hij zijn asielverzoek heeft ingediend (verzoekende lidstaat) verklaart niet verantwoordelijk te zijn voor de behandeling ervan en waarin het bevel is gegeven om hem te verwijderen naar de lidstaat die volgens deze verzoekende lidstaat wel verantwoordelijk is, zich beroepen op het feit dat de overdracht niet heeft plaatsgevonden binnen de termijn van zes maanden waarin artikel 19, lid 4, van verordening (EG) nr. 343/2003 van de Raad van 18 februari 2003 (1) voorziet en de verantwoordelijkheid daardoor op de verzoekende lidstaat is overgegaan?

               2)

               Moet een — echte of geveinsde — zelfmoordpoging, als gevolg waarvan een overdracht aan de verantwoordelijke lidstaat onmogelijk is, als „onderduiken” in de zin van artikel 19, lid 4, tweede volzin, van verordening (EG) nr. 343/2003 worden aangemerkt?

               3)

               Kan een asielzoeker zich, in het kader van een gerechtelijke procedure waarin een lidstaat zich niet-verantwoordelijk verklaart en het bevel is gegeven om deze asielzoeker te verwijderen, beroepen op het feit dat de verantwoordelijkheid is overgegaan overeenkomstig artikel 9, lid 2, tweede volzin, van verordening (EG) nr. 1560/2003 van de Commissie van 2 september 2003 (2)?

               4)

               Belet het feit dat de verzoekende lidstaat aan de verantwoordelijke lidstaat wel heeft meegedeeld dat de reeds georganiseerde overdracht voorlopig werd uitgesteld, maar niet dat de overdracht niet binnen de termijn van zes maanden kon plaatsvinden, dat de verantwoordelijkheid overgaat overeenkomstig artikel 9, lid 2, tweede volzin, van verordening (EG) nr. 1560/2003 van de Commissie van 2 september?

               5)

               Beschikt de asielzoeker over een rechtens afdwingbaar recht om van een lidstaat te eisen dat deze onderzoekt of hij de verantwoordelijkheid wil overnemen overeenkomstig artikel 3, lid 2, eerste volzin, van verordening (EG) nr. 343/2003 en hem de redenen voor zijn beslissing meedeelt?

      (1)  Verordening (EG) nr. 343/2003 van de Raad van 18 februari 2003 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek dat door een onderdaan van een derde land bij een van de lidstaten wordt ingediend (PB L 50, blz. 1).

      (2)  Verordening (EG) nr. 1560/2003 van de Commissie van 2 september 2003 houdende uitvoeringsbepalingen van verordening (EG) nr. 343/2003 van de Raad tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een asielverzoek dat door een onderdaan van een derde land bij een van de lidstaten wordt ingediend (PB L 222, blz. 3).


title: Zaak T-158/11: Beschikking van het Gerecht van 10 maart 2014 — Magnesitas de Rubián e.a./Parlement en Raad ( „Milieu  — Geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging  — Individueel besluit in artikel 13, lid 7, van richtlijn 2010/75/EU  — Verzoek tot afdoening zonder beslissing  — Afwijzing  — Afstand van instantie  — Doorhaling” )

text:
               5.5.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 135/35

         Beschikking van het Gerecht van 10 maart 2014 — Magnesitas de Rubián e.a./Parlement en Raad
   (Zaak T-158/11) (1)

   ((„Milieu - Geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging - Individueel besluit in artikel 13, lid 7, van richtlijn 2010/75/EU - Verzoek tot afdoening zonder beslissing - Afwijzing - Afstand van instantie - Doorhaling”))
   2014/C 135/44
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partijen: Magnesitas de Rubián, SA (Incio, Spanje); Magnesitas Navarras, SA (Zubiri, Spanje); en Ellinikoi Lefkolithoi Anonymos Metalleftiki, Viomichaniki, Naftiliaki kai Emporiki Etaireia (Athene, Griekenland) (vertegenwoordigers: H. Brokelmann en P. Martínez-Lage Sobredo, advocaten)

      Verwerende partijen: Europees Parlement (vertegenwoordigers: aanvankelijk M. Gómez-Leal, I. Anagnostopoulou en L. Visaggio, vervolgens M. Gómez-Leal en M. Visaggio, gemachtigden); en Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: F. Florindo Gijón en K. Michoel, gemachtigden)

      Interveniënte aan de zijde van de verwerende partijen: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk A. Alcover San Pedro en L. Banciella Rodríguez-Miñón, vervolgens S. Petrova en E. Sanfrutos Cano, gemachtigden)

      Voorwerp

   Beroep tot nietigverklaring van het individuele besluit dat is vervat in artikel 13, lid 7, van richtlijn 2010/75/EU van het Europees Parlement en de Raad van 24 november 2010 inzake industriële emissies (geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging) (PB L 334, blz. 17), voor zover daarbij de lidstaten de verplichting wordt opgelegd om de conclusies over de beste praktijken als neergelegd in punt 3.5 van het „referentiedocument over de beste beschikbare technieken voor de cement, kalk en magnesiumoxide producerende industrie” (PB 2010, C 166, blz. 5) in acht te nemen bij de vaststelling van de voorwaarden waaronder door de bevoegde autoriteiten een vergunning wordt verleend aan de magnesiumoxide producerende installaties die overeenkomstig voornoemde richtlijn vergunningplichtig zijn

      Dictum

               1)

               Het verzoek tot afdoening zonder beslissing wordt afgewezen.

               2)

               Zaak T-158/11 wordt doorgehaald in het register van het Gerecht.

               3)

               Magnesitas de Rubián, SA, Magnesitas Navarras, SA en Ellinikoi Lefkolithoi Anonymos Metalleftiki, Viomichaniki, Naftiliaki kai Emporiki Etaireia dragen naast hun eigen kosten ook de kosten die het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie zijn opgekomen.

               4)

               De Europese Commissie draagt haar eigen kosten.

      (1)  PB C 139 van 7.5.2011.


title: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 24 juni 2004 in zaak C-278/04 [verzoek van de Berufungssenat I der Region Linz bei der Finanzlandesdirektion für Oberösterreich (Oostenrijk) om een prejudiciële beslissing]: Herbert Handlbauer GmbH (Landbouw — Gemeenschappelijke ordening der markten — Rundvlees — Restituties bij uitvoer — Terugbetaling van ten onrechte ontvangen bedragen — Vervolging van onregelmatigheden — Artikel 3 van verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 — Rechtstreekse werking — Verjaringstermijn — Stuiting van verjaring)

text:
               7.8.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 201/4

      ARREST VAN HET HOF

   (Tweede kamer)
   van 24 juni 2004
   in zaak C-278/04 [verzoek van de Berufungssenat I der Region Linz bei der Finanzlandesdirektion für Oberösterreich (Oostenrijk) om een prejudiciële beslissing]: Herbert Handlbauer GmbH (1)

   (Landbouw - Gemeenschappelijke ordening der markten - Rundvlees - Restituties bij uitvoer - Terugbetaling van ten onrechte ontvangen bedragen - Vervolging van onregelmatigheden - Artikel 3 van verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 - Rechtstreekse werking - Verjaringstermijn - Stuiting van verjaring)
   (2004/C 201/06)
   Procestaal: Duits
   In zaak C-278/02, betreffende een verzoek aan het Hof krachtens artikel 234 EG van de Berufungssenat I der Region Linz bei der Finanzlandesdirektion für Oberösterreich (Oostenrijk), in een procedure ingeleid door Herbert Handlbauer GmbH, om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van artikel 3, lid 1, van verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 van de Raad van 18 december 1995 betreffende de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen (PB L 312, blz. 1), heeft het Hof van Justitie van Justitie (Tweede kamer), samengesteld als volgt: C. W. A. Timmermans, kamerpresident, J.-P. Puissochet, J. N. Cunha Rodrigues, R. Schintgen (rapporteur) en N. Colneric, rechters, advocaat-generaal: A. Tizzano, griffier: M. Múgica Arzamendi, hoofdadministrateur, op 24 juni 2004 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Artikel 3, lid 1, van verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 van de Raad van 18 december 1995 betreffende de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen is rechtstreeks van toepassing in de lidstaten, daaronder begrepen op het gebied van de restituties bij uitvoer van landbouwproducten, bij gebreke van een sectoriële communautaire regeling die voorziet in een kortere termijn, die evenwel niet minder dan drie jaar mag bedragen, of van een nationale regeling die een langere verjaringstermijn voorschrijft.

               2)

               Artikel 3, lid 1, derde alinea, van verordening nr. 2988/95 moet aldus worden uitgelegd dat de aankondiging van een douanecontrole aan de betrokken onderneming alleen dan een onderzoekshandeling of een daad van vervolging van de onregelmatigheid is die de in artikel 3, lid 1, eerste alinea, bedoelde verjaringstermijn kan stuiten, indien de handelingen waarop de verdenkingen van onregelmatigheid betrekking hebben, daarin voldoende nauwkeurig zijn omschreven.

      (1)  PB C 289 van 23.11.2002.


title: Zaak T-86/16: Beroep ingesteld op 23 februari 2016 — Codorníu/EUIPO — Bodegas Altun (ANA DE ALTUN)

text:
               18.4.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 136/40

         Beroep ingesteld op 23 februari 2016 — Codorníu/EUIPO — Bodegas Altun (ANA DE ALTUN)
   (Zaak T-86/16)
   (2016/C 136/55)
   Taal van het verzoekschrift: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Codorníu SA (Esplugues de Llobregat, Spanje) (vertegenwoordigers: M. Ceballos Rodríguez en J. Güell Serra, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Bodegas Altun, SL (Baños de Ebro, Spanje)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken merk: Uniebeeldmerk met de woordelementen „ANA DE ALTUN” — inschrijvingsaanvraag nr. 11 860 913

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 9 december 2015 in zaak R 199/2015-2

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van het EUIPO en, indien zij intervenieert, andere partij in de procedure voor de kamer van beroep, in de kosten.

      Aangevoerde middelen

               —

               schending van artikel 8, lid 1, onder b), en lid 5, en van de artikelen 75 en 76 van verordening nr. 207/2009.


title: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 23 oktober 2003 in zaak C-408/01 (verzoek van de Hoge Raad der Nederlanden om een prejudiciële beslissing): Adidas-Salomon AG, voorheen Adidas AG, Adidas Benelux BV tegen Fitnessworld Trading Ltd ("Richtlĳn 89/104/EEG — Artikel 5, lid 2 — Bekende merken — Bescherming tegen gebruik van teken voor dezelfde of soortgelĳke waren of diensten — Mate van overeenstemming tussen merk en teken — Uitwerking op publiek — Teken opgevat als versiering")

text:
13.12.2003               NL                           Publicatieblad van de Europese Unie                                                    C 304/5
—      artikel 41, lid 1, staat tevens eraan in de weg dat in de           Trading Ltd, om een prejudiciële beslissing over de uitlegging
       nationale regeling van een lidstaat het vereiste van een            van artikel 5, lid 2, van de Eerste richtlijn (89/104/EEG) van de
       arbeidsvergunning wordt ingevoerd voor het verrichten van           Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van
       diensten op het grondgebied van die lidstaat door een in Turkije    het merkenrecht der lidstaten (PB 1989, L 40, blz. 1), heeft het
       gevestigde onderneming, wanneer een dergelijke vergunning niet      Hof (Zesde kamer), samengesteld als volgt: J.-P. Puissochet,
       reeds bij de inwerkingtreding van het aanvullend protocol werd      kamerpresident, C. Gulmann (rapporteur), F. Macken, N. Col-
       geëist;                                                             neric en J. N. Cunha Rodrigues, rechters; advocaat-generaal:
                                                                           F. G. Jacobs; griffier: M.-F. Contet, hoofdadministrateur, op
                                                                           23 oktober 2003 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt
—      het is aan de nationale rechter om te beslissen of de nationale     als volgt:
       regeling die op Turkse onderdanen als verzoekers in de
       hoofdgedingen wordt toegepast, minder gunstig is dan die welke
       op hen van toepassing was bij de inwerkingtreding van het
       aanvullend protocol.
                                                                           1)    Een lidstaat die gebruik maakt van de keuzemogelijkheid
                                                                                geboden door artikel 5, lid 2, van de Eerste richtlijn (89/104/
(1 ) PB C 303 van 27.10.2001 en PB C 348 van 8.12.2001.                          EEG) van de Raad van 21 december 1988 betreffende de
                                                                                aanpassing van het merkenrecht der lidstaten, moet de betrokken
                                                                                specifieke bescherming in geval van gebruik door een derde van
                                                                                een jonger merk of teken dat gelijk is aan of overeenstemt met
                                                                                het ingeschreven bekende merk, verlenen zowel voor niet-
                                                                                soortgelijke waren of diensten als voor waren of diensten die
                                                                                gelijk of soortgelijk zijn aan die waarvoor het bekende merk is
                                                                                ingeschreven.
                      ARREST VAN HET HOF
                                                                           2)    De bescherming uit hoofde van artikel 5, lid 2, van richtlijn
                                                                                89/104 stelt niet voorop dat tussen het bekende merk en het
                                                                                teken een zodanige mate van overeenstemming bestaat dat
                            (Zesde kamer)                                        daardoor bij het in aanmerking komend publiek verwarring
                                                                                tussen het merk en het teken kan ontstaan. Het volstaat dat het
                                                                                bekende merk en het teken zodanig met elkaar overeenstemmen
                        van 23 oktober 2003                                      dat het betrokken publiek een verband tussen het teken en het
                                                                                merk legt.
in zaak C-408/01 (verzoek van de Hoge Raad der Neder-
landen om een prejudiciële beslissing): Adidas-Salomon
AG, voorheen Adidas AG, Adidas Benelux BV tegen                            3)    Het feit dat een teken door het in aanmerking komend publiek
                    Fitnessworld Trading Ltd (1)                                 als versiering wordt opgevat, staat op zich niet in de weg aan
                                                                                de bescherming uit hoofde van artikel 5, lid 2, van richtlijn 89/
                                                                                104, wanneer het teken en het merk nochtans een zodanige
(„Richtlijn 89/104/EEG — Artikel 5, lid 2 — Bekende                              mate van overeenstemming vertonen dat dit publiek een verband
merken — Bescherming tegen gebruik van teken voor                                tussen beide legt. Vat dit publiek het teken echter naar de
dezelfde of soortgelijke waren of diensten — Mate van                            feitelijke vaststelling van de nationale rechter louter als versiering
overeenstemming tussen merk en teken — Uitwerking op                             op, dan legt het publiek logischerwijs geen verband met een
             publiek — Teken opgevat als versiering”)                            ingeschreven merk, zodat in dat geval een van de voorwaarden
                                                                                voor de bescherming uit hoofde van artikel 5, lid 2, van richtlijn
                                                                                89/104 niet is vervuld.
                           (2003/C 304/07)
                        (Procestaal: Nederlands)
                                                                           (1) PB C 3 van 5.1.2002.
In zaak C-408/01, betreffende een verzoek aan het Hof
krachtens artikel 234 EG van de Hoge Raad der Nederlanden,
in het aldaar aanhangig geding tussen Adidas-Salomon AG,
voorheen Adidas AG, Adidas Benelux BV en Fitnessworld


title: Zaak T-242/05: Beroep, op 27 juni 2005 ingesteld door AEPI AE tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               20.8.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 205/35

         Beroep, op 27 juni 2005 ingesteld door AEPI AE tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-242/05)
   (2005/C 205/63)
   Procestaal: Grieks
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 27 juni 2005 beroep ingesteld tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door Elliniki Etairia pros Prostasian tis Pnevmatikis Idioktisias, gevestigd te Maroussi, Attica, vertegenwoordigd door Th. Asprogerakas-Grivas, advocaat.
   Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:

               —

               de bestreden beschikkingen nietig te verklaren;

               —

               de oorspronkelijke klacht ten gronde te behandelen;

               —

               de oorspronkelijke klacht in haar geheel te aanvaarden;

               —

               de Europese Commissie te verwijzen in de kosten en de honoraria van verzoeksters advocaat.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoekster, een onderneming voor het gezamenlijk beheer van intellectuele eigendomsrechten met betrekking tot muziek in Griekenland, heeft onder verwijzing naar artikel 226 EG bij de Europese Commissie een klacht ingediend met betrekking tot een gestelde schending van de mededingingsregels (artikel 81 EG) door de Griekse Minister van Cultuur, ten gevolge van de gelaakte schepping van een monopolie door het verlenen van vergunningen aan instellingen voor het gezamenlijk beheer van intellectuele eigendomsrechten en naburige rechten.
   Bij brief van 7 december 2004 met kenmerk COMP/C2/PK/pm/D/906(2004) deelde de Commissie verzoekster mee dat zij voornemens was haar klacht te seponeren, en verzocht zij verzoekster haar eventuele nieuwe bewijzen voor de gestelde schending mee te delen. Bij brief van 20 april 2005 met kenmerk Comp/C2/PK/LVP/D/219/2005 deelde de Commissie verzoekster mee dat haar klacht definitief was afgewezen.
   Verzoekster vordert nietigverklaring van deze beschikkingen. Zij stelt allereerst een geheel ontbreken van motivering van de beschikking van 20 april 2005, waarin volgens haar geen rekening is gehouden met de nieuwe bewijzen die zij had verstrekt in antwoord op de brief van 7 december 2004. Verder stelt zij dat het Griekse Ministerie van Cultuur haar heeft gediscrimineerd, nu het aan alle instellingen voor gezamenlijk beheer vergunningen heeft verleend voor alle aangevraagde bevoegdheden, terwijl verzoekster enkel een vergunning heeft gekregen voor intellectuele eigendomsrechten, maar niet voor naburige rechten, zoals zij had gevraagd. Volgens verzoekster is dit opzettelijk gebeurd om een monopoliesituatie te creëren. Verder stelt verzoekster schending van het verbod van discriminatie op grond van nationaliteit, aangezien de houders van naburige rechten die geen Grieken zijn, niet kunnen kiezen aan welke onderneming in Griekenland zij het beheer van hun naburige rechten toevertrouwen. Ten slotte meent verzoekster dat de gelaakte praktijk een groot deel van de markt van intellectuele eigendomsrechten betreft, en niet slechts een klein deel daarvan, zoals in de bestreden beschikkingen wordt gesteld.


title: ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG van 11 juli 1996 in zaak T-587/93: E. Ortega Urretavizcaya tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Ambtenaren - Tijdelijke functionarissen - Aanbod - Overeenkomst van tijdelijk functionaris - Wijziging van rang en functie - Gewettigd vertrouwen)

text:
24 . 8 . 96           I NL                    Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                Nr . C 247/ 13
machtigden : in zaak T-528/93 , aanvankelijk B.J. Drijber en              ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
G. de Bergues, vervolgens B.J. Drijber alleen; in zaak                                           van 11 juli 1996
T-542/93 , B.J. Drijber en A. Dal Ferro; in de zaken T-543/93
en T-546/93 , B.J. Drijber en F.E. Gonzalez Dfaz; alsmede,               in zaak T-587/93 : E. Ortega Urretavizcaya tegen Commis
tijdens de mondelinge behandeling, door G. Charrier ),                              sie van de Europese Gemeenschappen ( 1 )
ondersteund door, in zaak T-528/93 , Europese Radio- en                  (Ambtenaren — Tijdelijke functionarissen — Aanbod —
Televisie-unie, gevestigd te Genève ( Zwitserland ), vertegen           Overeenkomst van tijdelijk functionaris — Wijziging van
woordigd door H. Ullrich, hoogleraar te München, domi                             rang en functie — Gewettigd vertrouwen)
cilie gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van J.                                             ( 96/C 247/27 )
Weiter, advocaat aldaar, boulevard de la Pétrusse 100, in
zaak T-542/93 , Radiotelevisione italiana SpA ( RAI ), geves
tigd te Rome , vertegenwoordigd door P. Ferrara Ginsburg,                                      (Procestaai: Spaans)
advocaat te Luxemburg, A. Pace en G.L. Tosato, advocaten
te Rome, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten                     In zaak T-587/93 , E. Ortega Urretavizcaya , tijdelijk func
kantore van P. Ferrara Ginsburg, advocaat aldaar, avenue                 tionaris van de Commissie van de Europese Gemeenschap
Guillaume 31 , en, in de zaken T-543/93 en T-546/93 ,                    pen, wonende te Brussel, vertegenwoordigd door A. Creus,
Radiotelevisión espanola ( RTVE ), gevestigd te Madrid,                  advocaat te Barcelona, en door B. Garcfa Porras, advocaat te
aanvankelijk vertegenwoordigd door A. Sanchez-Bella                      Salamanca , van het kantoor Cuatrecasas, Oudergemlaan
Carswell, R. Aldama Caso en J. Rivas Andrés, advocaten te                78 , Brussel , tegen Commissie van de Europese Gemeen
Madrid, vervolgens door R. Aldama Caso en J. Rivas                       schappen ( gemachtigden : A.M. Alves Vieira en F.E. Gonza
Andrés, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten                      lez Dfaz ), betreffende een beroep strekkende in de eerste
kantore van J. Weiter, advocaat aldaar, boulevard de la                  plaats tot nietigverklaring van het uit de artikelen 2 en 3 van
Pétrusse 100, betreffende een beroep tot nietigverklaring                verzoeksters overeenkomst van tijdelijk functionaris voort
van Beschikking 93/403/EEG van de Commissie van 1 1 juni                 vloeiende besluit tot indeling en in de tweede plaats tot
1993 inzake een procedure op grond van artikel 85 van het                schadevergoeding, heeft het Gerecht ( Vijfde Kamer), samen
EEG-Verdrag ( Zaak IV/32.150 ) — ERU/Eurovisie ) ( 2 ), heeft            gesteld als volgt: R. Schintgen, kamerpresident; R. Garcia
het Gerecht ( Eerste Kamer — uitgebreid ), samengesteld als              Valdecasas en J. Azizi , rechters; griffier: B. Pastor, hoofd
volgt: A. Saggio, president; H. Kirschner, A. Kalogeropou               administrateur, op 11 j uli 1996 een arrest gewezen waarvan
los, V. Tiili en R. M. Moura Ramos, rechters ; griffier: J.              het dictum luidt als volgt :
Palacio Gonzalez, administrateur, op 1 1 juli 1996 een arrest
gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                         1 . Verklaart het beroep niet-ontvankelijk, voor zover het
                                                                              ertoe strekt dat bet Gerecht verweerster gelast een nieuw
1 . Verklaart nietig Beschikking 93/403/EEG van de Com                       besluit vast te stellen .
      missie van 1 1 juni 1 993 inzake een procedure op grond
      van artikel 85 van bet EEG-Verdrag (Zaak IV/32.150                 2 . Verklaart nietig bet besluit tot indeling van verweerster
      — ERU/Eurovisie).                                                       zoals in bet aanwervingscontract voorzien.
2 . Verwijst de Commissie in haar eigen kosten, alsmede in               3 . Het bedrag dat aan verzoekster als schadevergoeding
       de kosten van verzoeksters en van interveniënte Socie                 moet worden betaald, is gelijk aan het verschil tussen
                                                                              enerzijds de netto bezoldiging die zij zou hebben
       dade Independente de Comunicaqao SA .
                                                                              ontvangen indien zij vanaf 1 maart 1 993 in de rang B 3
                                                                              zou zijn ingedeeld, met volgens het besluit over de
3 . Verwijst Reti televisive italiane SpA in haar eigen kosten                indeling in rang vastgestelde salaristrap, vermenigvul
       in het kader van de interventie van Radiotelevisione                   digd met het aantal maanden tussen de vaststelling van
       italiana SpA . Verwijst Gestevisión Telecinco SA en                    het litigieuze besluit en de uitspraak van het onderhavige
      Antena 3 de Televisión in hun eigen kosten in het kader                 arrest, rekening houdende met de automatische verho
       van de interventie van Radiotelevisión espanola.                       gingen van salaristrap die verzoekster zou hebben
                                                                              gekregen, en anderzijds de bezoldigingen die zij daad
                                                                              werkelijk heeft ontvangen.
4 . Verwijst interveniënte Europese Radio- en Televisie
       unie in haar eigen kosten alsmede in de in het kader van          4 . Het in punt 3 bedoelde bedrag zal worden verhoogd met
       haar interventie aan verzoekster Métropole télévision                  interessen op de voet van 8 % 's jaars vanaf23 december
       SA opgekomen kosten. Verwijst interveniënten Radio                    1993 .
       televisione italiana SpA en Radiotelevisión espanola in
       hun eigen kosten.                                                 5 . Verwerpt de vordering tot vergoeding van de immate
                                                                              riële schade.
(M PB nr . C 306 van 12 . 11 . 1993 , PB nr . C 328 van 4 . 12 . 1993 en
      PB nr . C 325 van 2 . 12 . 1993 .                                  6 . Verstaat dat verweerster alle kosten zal dragen.
( 2 ) PB nr . L 179 van 22 . 7. 1993 , blz. 23 .
                                                                         (M PB nr . C 43 van 12 . 2 . 1994 .


title: Zaak C-628/11: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Braunschweig (Duitsland) op 7 december 2011 — Beroep van International Jet Management GmbH inzake de oplegging van een geldboete

text:
               17.3.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 80/9

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Braunschweig (Duitsland) op 7 december 2011 — Beroep van International Jet Management GmbH inzake de oplegging van een geldboete
   (Zaak C-628/11)
   2012/C 80/11
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Oberlandesgericht Braunschweig

      Partij in het hoofdgeding

   International Jet Management GmbH

      Prejudiciële vragen

               1)

               Is het discriminatieverbod van artikel 18 VWEU (voorheen artikel 12 EG) van toepassing op een geval waarin een lidstaat (de Bondsrepubliek Duitsland) van een luchtvaartmaatschappij verlangt dat zij voor gelegenheidsvluchten (niet-geregelde commerciële vluchten) vanuit derde landen naar het grondgebied van deze lidstaat over een vergunning voor het binnenvliegen beschikt wanneer deze luchtvaartmaatschappij beschikt over een in een andere lidstaat (de Republiek Oostenrijk) verstrekte geldige exploitatievergunning in de zin van de artikelen 3 en 8 van verordening nr. 1008/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 24 september 2008 inzake gemeenschappelijke regels voor de exploitatie van luchtdiensten in de Gemeenschap?

               2)

               Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, maakt dan het vergunningsvereiste op zich reeds een schending van artikel 18 VWEU (voorheen artikel 12 EG) uit, indien een vergunning voor het binnenvliegen, waarvan de verkrijging door middel van een geldboete kan worden afgedwongen, voor luchtdiensten vanuit derde landen wel wordt vereist van luchtvaartmaatschappijen die in een andere lidstaat een vergunning voor het luchtverkeer (exploitatievergunning) hebben verkregen, maar niet van luchtvaartmaatschappijen die een dergelijke vergunning voor het luchtverkeer in de Bondsrepubliek Duitsland hebben verkregen?

               3)

               Indien artikel 18 VWEU (voorheen artikel 12 EG) weliswaar van toepassing is (vraag 1), maar het vergunningsvereiste op zich niet als discriminerend wordt aangemerkt (vraag 2), is het dan verenigbaar met het discriminatieverbod dat de betrokkene voor luchtdiensten vanuit derde landen naar de Bondsrepubliek Duitsland de — op straffe van een geldboete voorgeschreven — vergunning voor het binnenvliegen slechts kan verkrijgen, indien zij als luchtvaartmaatschappij uit een lidstaat ten aanzien van de autoriteiten die de vergunning uitreiken bewijst dat de luchtvaartmaatschappijen die in de Bondsrepubliek Duitsland een vergunning voor het luchtverkeer hebben verkregen, niet in staat zijn om de vluchten uit te voeren (niet-beschikbaarheidsverklaring)?


title: Zaak C-480/08: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal (Civil Division) (England and Wales) (Verenigd Koninkrijk) op 7 november 2008 — Maria Teixeria/London Borough of Lambeth, Secretary of State for the Home Department

text:
               7.2.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/14

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Court of Appeal (Civil Division) (England and Wales) (Verenigd Koninkrijk) op 7 november 2008 — Maria Teixeria/London Borough of Lambeth, Secretary of State for the Home Department
   (Zaak C-480/08)
   (2009/C 32/23)
   Procestaal: Engels
   Verwijzende rechter
   Court of Appeal (Civil Division)
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Maria Teixeria

      Verwerende partij: London Borough of Lambeth, Secretary of State for the Home Department
   Prejudiciële vragen
   Onder omstandigheden waarin (i) een burger van de Europese Unie naar het Verenigd Koninkrijk is gekomen, (ii) deze burger van de Unie gedurende bepaalde perioden in het Verenigd Koninkrijk werkzaam was, (iii) de burger van de Unie ophield arbeid te verrichten maar niet uit het Verenigd Koninkrijk is vertrokken, (iv) de burger van de Unie haar status als werknemer niet behouden heeft, geen verblijfsrecht heeft volgens artikel 7 van richtlijn 2004/38 van het Europees Parlement en de Raad en geen duurzaam verblijfsrecht volgens artikel 16 daarvan, (v) het kind van de burger van de Unie onderwijs is gaan volgen op een tijdstip waarop deze burger geen werknemer was, maar het kind onderwijs in het Verenigd Koninkrijk bleef volgen gedurende de perioden waarin deze burger daar wel werkte, (vi) de burger van de Unie de daadwerkelijke verzorger is van het kind, (vii) de burger van de Unie en haar kind niet over toereikende middelen van bestaan beschikken:

               1)

               heeft de burger van de Unie dan alleen een verblijfsrecht in het Verenigd Koninkrijk indien zij voldoet aan de voorwaarden van richtlijn 2004/38 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden,

         of

               2)

                           (i)

                           heeft de burger van de Unie een verblijfsrecht als uitvloeisel van artikel 12 van verordening (EEG) nr. 1612/68 van de Raad van 15 oktober 1968 (2) betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap, zoals uitgelegd door het Hof van Justitie, zonder dat zij hoeft te voldoen aan de voorwaarden van richtlijn 2004/38, en

                           (ii)

                           zo ja, moet zij dan over voldoende middelen beschikken om tijdens de voorgenomen verblijfsduur niet ten laste te komen van het sociale bijstandsstelsel van het gastland, en over een verzekering die de ziektekosten in het gastland volledig dekt?

                           (iii)

                           zo ja, moet het kind dan voor het eerst onderwijs zijn gaan volgen op een tijdstip waarop de burger van de Unie werknemer was om een verblijfsrecht te hebben op grond van verordening nr. 1612/68, zoals uitgelegd door het Hof, of volstaat het dat de burger van de Unie werknemer is geweest op enig tijdstip nadat het kind onderwijs is gaan volgen?

                           (iv)

                           gaat het verblijfsrecht van een burger van de Unie als daadwerkelijke verzorger van een kind dat onderwijs volgt, teniet wanneer dit kind de leeftijd van 18 jaar bereikt?

               3)

               Indien het antwoord op de eerste vraag bevestigend is, maakt het dan verschil of, zoals in het onderhavige geval, het kind onderwijs is gaan volgen vóór de datum waarop richtlijn 2004/38 door de lidstaten moest zijn uitgevoerd, maar de moeder het kind niet daadwerkelijk verzorgde en geen beroep deed op deze daadwerkelijke verzorging ter fundering van haar verblijfsrecht tot maart 2007, dat wil zeggen na de datum waarop de richtlijn moest zijn uitgevoerd?

      (1)  Richtlijn 2004/38/EG van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (Voor de EER relevante tekst) (PB L 158, blz. 77).

      (2)  Verordening (EEG) nr. 1612/68, van de Raad van 15 oktober 1968 betreffende het vrije verkeer van werknemers binnen de Gemeenschap (PB L 257, blz. 2).