title: Zaak T-849/16: Beroep ingesteld op 4 december 2016 — PGNiG Supply & Trading/Commissie

text:
               6.2.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 38/42

         Beroep ingesteld op 4 december 2016 — PGNiG Supply & Trading/Commissie
   (Zaak T-849/16)
   (2017/C 038/56)
   Procestaal: Pools

      Partijen

      Verzoekende partij: PGNiG Supply & Trading GmbH (München, Duitsland) (vertegenwoordiger: M. Jeżewski, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van het besluit van de Europese Commissie van 28 oktober 2016 over de wijziging van de voorwaarden voor de ontheffing voor de OPAL-gasleiding van de verplichting enkele vereisten van Unierecht toe te passen;

               —

               verwijzing van de Commissie in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij 14 middelen aan.

               1.

               Eerste middel: schending van de grondrechten en onjuiste beoordeling van het inleidende stuk in de procedure over de wijziging van de bestaande ontheffing voor de OPAL-gasleiding van de verplichting enkele vereisten van Unierecht toe te passen, die in 2009 is toegekend krachtens een besluit van de Bundesnetzagentur (het Duitse federale netwerkagentschap)

               2.

               Tweede middel: ontbreken van de bevoegdheid een besluit vast te stellen houdende wijziging van de ontheffing voor de OPAL-gasleiding van de verplichting enkele vereisten van Unierecht toe te passen

               3.

               Derde middel: onjuiste uitlegging van de voorwaarden waaronder gasinfrastructuur in aanmerking komt voor de ontheffing van artikel 36, lid 1, in samenhang met artikel 2, punt 17, van richtlijn 2009/73/EG

                           —

                           Overeenkomstig artikel 36, lid 1, van richtlijn 2009/73/EG kan de ontheffing enkel worden toegekend aan interconnectoren, LNG- en opslaginstallaties. Een „interconnector” is echter een transmissielijn die de grens tussen twee lidstaten overschrijdt met het uitsluitende doel de transmissiesystemen van deze lidstaten met elkaar te verbinden.

                           —

                           De OPAL-gasleiding vormt geen „interconnector”, want de gasleiding Gazela die daarmee verbonden is en over het grondgebied van Tsjechië loopt, is een transitgasleiding die gas van OPAL terug naar Duitsland vervoert.

               4.

               Vierde middel: onjuiste uitlegging van de voorwaarden waaronder gasinfrastructuur in aanmerking komt voor de ontheffing van artikel 36, lid 1, onder b), in samenhang met artikel 2, punt 33, van richtlijn 2009/73/EG

                           —

                           De voorwaarde voor de toekenning van een ontheffing door een regelgevende instantie voor grote nieuwe aardgasinfrastructuur is dat het investeringsrisico zo groot is dat de investering zonder de ontheffing niet zou worden gedaan.

                           —

                           De investering voor de aanleg van de OPAL-gasleiding is uiteindelijk verwezenlijkt en voltooid op 13 juli 2011, dus er kan geen sprake meer zijn van enig risico.

               5.

               Vijfde middel: onjuiste uitlegging van de voorwaarden waaronder gasinfrastructuur in aanmerking komt voor de ontheffing van artikel 36, lid 1, onder a) en e), van richtlijn 2009/73/EG en dientengevolge aanname dat de wijziging van de door de regelgevende instantie toegekende ontheffing voor de OPAL-gasleiding niet ten koste zal gaan van de mededinging op de gasmarkt

               6.

               Zesde middel: onjuiste uitlegging van de voorwaarden waaronder gasinfrastructuur in aanmerking komt voor de ontheffing van artikel 36, lid 1, onder a), van richtlijn 2009/73/EG en dientengevolge aanname dat de wijziging van de door de regelgevende instantie ontheffing voor de OPAL-gasleiding de voorzieningszekerheid op de interne gasmarkt versterkt

               7.

               Zevende middel: miskenning van de omstandigheid dat de Bundesnetzagentur de inhoud van artikel 102 VWEU in acht moet nemen bij de vaststelling van een besluit over de ontheffing krachtens artikel 36 van richtlijn 2009/73/EG

               8.

               Achtste middel: schending van de beginselen van rechtszekerheid en bescherming van gewettigd vertrouwen

               9.

               Negende middel: schending van het evenredigheidsbeginsel

               10.

               Tiende middel: bevoorrechte behandeling van de infrastructuur die een ontheffing geniet en waarvan de status niet in overeenstemming is met het EU-recht

               11.

               Elfde en twaalfde middel: schending van respectievelijk artikel 274 en 254 van de Associatieovereenkomst tussen de Europese Unie en haar lidstaten, enerzijds, en Oekraïne, anderzijds

               12.

               Dertiende middel: schending van artikel 7 VWEU door de vaststelling van een besluit dat in strijd is met andere beleidsmaatregelen van de Europese Unie

               13.

               Veertiende middel: nietigheid krachtens artikel 277 VWEU van artikel 2, punt 33, in samenhang met artikel 36, lid 1, van richtlijn 2009/73/EG door de arbitraire invoering van een discriminerend onderscheid tussen infrastructuur die in aanmerking komt voor een door een regelgevende instantie toegekende ontheffing en overige infrastructuur die daarvoor niet in aanmerking komt


title: Zaak C-242/05: Beschikking van het Hof (Vierde kamer) van 27 juni 2006 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Gerechtshof te 's-Hertogenbosch — Nederland) — G. M. van de Coevering/Hoofd van het District Douane Roermond van de rijksbelastingdienst (Artikel 104, lid 3, eerste alinea, van Reglement voor procesvoering — Vrij verrichten van diensten — Huur van auto in andere lidstaat dan woonstaat — Belasting op niet-geregistreerde voertuigen die aan inwoners ter beschikking staan — Wijze van heffing)

text:
               16.9.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 224/16

         Beschikking van het Hof (Vierde kamer) van 27 juni 2006 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Gerechtshof te 's-Hertogenbosch — Nederland) — G. M. van de Coevering/Hoofd van het District Douane Roermond van de rijksbelastingdienst
   (Zaak C-242/05) (1)

   (Artikel 104, lid 3, eerste alinea, van Reglement voor procesvoering - Vrij verrichten van diensten - Huur van auto in andere lidstaat dan woonstaat - Belasting op niet-geregistreerde voertuigen die aan inwoners ter beschikking staan - Wijze van heffing)
   (2006/C 224/29)
   Procestaal: Nederlands
   Verwijzende rechter
   Gerechtshof te 's-Hertogenbosch
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoeker: G. M. van de Coevering

      Verweerder: Hoofd van het District Douane Roermond van de rijksbelastingdienst
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Gerechtshof te 's-Hertogenbosch — Uitlegging van de artikelen 49 EG tot en met 55 EG — Nationale regeling die voorziet in de heffing van een belasting over in het binnenland geregistreerde personenauto's alsmede over niet aldaar geregistreerde personenauto's die ter beschikking zijn gesteld aan ingezetenen van deze staat — Door een ingezetene van staat van heffing van belasting in een andere staat gehuurde personenauto — Heffing van het volle bedrag van de belasting zonder rekening te houden met de duur van de huur of van het gebruik van de auto
   Dictum
   De artikelen 49 EG tot en met 55 EG verzetten zich tegen een nationale regeling van een lidstaat als aan de orde in het hoofdgeding, op grond waarvan van een in die lidstaat wonende natuurlijke persoon die een in een andere lidstaat geregistreerd voertuig huurt, bij de aanvang van het gebruik van deze auto op de weg van de eerstgenoemde lidstaat voldoening van de volle registratiebelasting wordt gevorderd, zonder dat rekening wordt gehouden met de duur van het gebruik van dat wegennet en zonder dat de betrokkene aanspraak kan maken op vrijstelling of teruggaaf, wanneer de auto niet is bestemd voor duurzaam gebruik in eerstgenoemde lidstaat en daar ook niet feitelijk duurzaam wordt gebruikt.

      (1)  PB C 205 van 20.8.2005.


title: Zaak C-69/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel București (Roemenië) op 8 februari 2017 — Gamesa Wind România SRL/Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală de Soluționare a Contestațiilor, Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili

text:
               8.5.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 144/27

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel București (Roemenië) op 8 februari 2017 — Gamesa Wind România SRL/Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală de Soluționare a Contestațiilor, Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili
   (Zaak C-69/17)
   (2017/C 144/35)
   Procestaal: Roemeens

      Verwijzende rechter

   Curtea de Apel București

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Gamesa Wind România SRL

      Verwerende partijen: Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcția Generală de Soluționare a Contestațiilor, Agenția Națională de Administrare Fiscală — Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili

      Prejudiciële vragen

               1)

               Verzet richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) (in het bijzonder de artikelen 213, 214 en 273) zich in omstandigheden als in het hoofdgeding tegen een nationale regeling of een belastingpraktijk volgens welke een belastingplichtige geen recht heeft op aftrek van de btw via verschillende btw-aangiften na de reactivering van het btw-identificatienummer van de belastingplichtige, op grond dat de betrokken btw verband houdt met aankopen in het tijdvak waarin het btw-identificatienummer van de belastingplichtige inactief was?

               2)

               Verzet richtlijn 2006/112 (in het bijzonder de artikelen 213, 214 en 273) zich in omstandigheden als in het hoofdgeding tegen een nationale regeling of een belastingpraktijk volgens welke een belastingplichtige geen recht heeft op aftrek van de btw via verschillende btw-aangiften na de reactivering van het btw-identificatienummer van de belastingplichtige, op grond dat de betrokken btw — ook al heeft zij betrekking op facturen die zijn uitgereikt na de reactivering van het btw-identificatienummer van de belastingplichtige — verband houdt met aankopen in het tijdvak waarin het btw-identificatienummer inactief was?

      (1)  PB 2006, L 347, blz. 1.


title: Zaak C-484/08: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Supremo (Spanje) op 10 november 2008 — Caja de Ahorros y Monte de Piedad de Madrid/Asociación de Usuarios de Servicios Bancarios ( Ausbanc )

text:
               24.1.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 19/16

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Supremo (Spanje) op 10 november 2008 — Caja de Ahorros y Monte de Piedad de Madrid/Asociación de Usuarios de Servicios Bancarios („Ausbanc”)
   (Zaak C-484/08)
   (2009/C 19/28)
   Procestaal: Spaans
   Verwijzende rechter
   Tribunal Supremo
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Caja de Ahorros y Monte de Piedad de Madrid

      Verwerende partij: Asociación de Usuarios de Servicios Bancarios („Ausbanc”)
   Prejudiciële vragen

               1)

               Dient artikel 8 van richtlijn 93/13/EEG (1) van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten aldus te worden uitgelegd dat een lidstaat in zijn wetgeving, in het belang van de consument, kan voorzien in de toetsing van het oneerlijke karakter van bedingen die artikel 4, lid 2, van deze richtlijn uitsluit van toetsing?

               2)

               Verbiedt artikel 4, lid 2, juncto artikel 8 van richtlijn 93/13/EEG van 5 april 1993 derhalve een lidstaat, in het belang van de consument, in zijn wetgeving te voorzien in de toetsing van het oneerlijke karakter van bedingen die betrekking hebben op „de bepaling van het eigenlijke voorwerp van de overeenkomst” of „de gelijkwaardigheid van enerzijds de prijs of vergoeding en anderzijds de als tegenprestatie te leveren goederen of te verrichten diensten”, ook al zijn deze bedingen duidelijk en begrijpelijk geformuleerd?

               3)

               Is een uitlegging van de artikelen 8 en 4, lid 2, van de hierboven genoemde richtlijn, die een lidstaat toestaat te voorzien in de toetsing van het oneerlijke karakter van bedingen in consumentenovereenkomsten die duidelijk en begrijpelijk zijn geformuleerd en waarin het eigenlijke voorwerp van de overeenkomst of de gelijkwaardigheid van enerzijds de prijs of vergoeding en anderzijds de als tegenprestatie te leveren goederen of te verrichten diensten is bepaald, verenigbaar met de artikelen 2, 3, lid 1, sub g, en 4, lid 1, van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap?

      (1)  PB L 95, blz. 29.


title: Arrest van het Hof (voltallige zitting) van 22 juni 2004 in zaak C-42/01: Portugese Republiek tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Communautaire controle op concentraties van ondernemingen — Artikel 21, lid 3, van verordening (EEG) nr. 4064/89 van de Raad — Bescherming door lidstaten van gewettigde belangen — Bevoegdheid Commissie)

text:
               7.8.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 201/1

      ARREST VAN HET HOF

   (voltallige zitting)
   van 22 juni 2004
   in zaak C-42/01: Portugese Republiek tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)

   (Communautaire controle op concentraties van ondernemingen - Artikel 21, lid 3, van verordening (EEG) nr. 4064/89 van de Raad - Bescherming door lidstaten van gewettigde belangen - Bevoegdheid Commissie)
   (2004/C 201/01)
   Procestaal: Portugees
   In zaak C-42/01, Portugese Republiek (gemachtigden: L. I. Fernandes en L. Duarte, bijgestaan door M. Marques Mendes) tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: P. Oliver en M. França), betreffende een beroep tot nietigverklaring van beschikking C(2000) 3543 def. van de Commissie van 22 november 2000 inzake een procedure op grond van artikel 21 van verordening (EEG) nr. 4064/89 van de Raad van 21 december 1989 betreffende de controle op concentraties van ondernemingen (zaak nr. COMP/M.2054 – Secil/Holderbank/Cimpor), heeft het Hof (voltallige zitting), samengesteld als volgt: V. Skouris, president, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas, C. Gulmann, J.-P. Puissochet en J. N. Cunha Rodrigues, kamerpresidenten, A. La Pergola, R. Schintgen, N. Colneric en S. von Bahr (rapporteur), rechters; advocaat-generaal: A. Tizzano, griffier: M. Múgica Arzamendi, hoofdadministrateur, op 22 juni 2004 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Verwerpt het beroep.

               2)

               Verwijst de Portugese Republiek in de kosten.

      (1)  PB C 108 van 7.4.2001.


title: Zaak C-505/08: Beroep ingesteld op 19 november 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Bondsrepubliek Duitsland

text:
               24.1.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 19/19

         Beroep ingesteld op 19 november 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Bondsrepubliek Duitsland
   (Zaak C-505/08)
   (2009/C 19/33)
   Procestaal: Duits
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: H. Støvlbæk en M. Adam, gemachtigden)

      Verwerende partij: Bondsrepubliek Duitsland
   Conclusies

               —

               vaststellen dat de Bondsrepubliek Duitsland, door niet alle wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2005/36/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 september 2005 betreffende de erkenning van beroepskwalificaties (1), althans door deze bepalingen niet volledig aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               de Bondsrepubliek Duitsland verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De termijn voor omzetting van de richtlijn in nationaal recht is op 20 oktober 2007 verstreken.

      (1)  PB L 255, blz. 22.


title: Zaak C-249/08: Beroep ingesteld op 10 juni 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Italiaanse Republiek

text:
               15.8.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 209/30

         Beroep ingesteld op 10 juni 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Italiaanse Republiek
   (Zaak C-249/08)
   (2008/C 209/45)
   Procestaal: Italiaans
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: K. Banks en C. Cattabriga, gemachtigden)

      Verwerende partij: Italiaanse Republiek
   Conclusies

               —

               vast te stellen dat de Italiaanse Republiek

                           —

                           door op haar grondgebied en in de maritieme wateren die onder haar soevereiniteit of jurisdictie vallen, onvoldoende controles en inspecties te verrichten en onvoldoende toezicht te houden op de uitoefening van de visserij, in het bijzonder wat de naleving betreft van de voorschriften inzake het aan boord hebben en gebruiken van drijfnetten, en

                           —

                           door niet voldoende te verzekeren dat passende maatregelen worden getroffen tegen degenen die verantwoordelijk zijn voor inbreuken op de communautaire regeling inzake het aan boord hebben en gebruiken van drijfnetten, in het bijzonder middels het opleggen van afschrikkende sancties aan bovenbedoelde personen,

                     de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 1, lid 1, van verordening (EEG) nr. 2241/87 (1) van de Raad van 23 juli 1987 houdende vaststelling van bepaalde maatregelen voor controle op de visserijactiviteiten, en krachtens de artikelen 2, lid 1, en 31, leden 1 en 2, van verordening (EEG) nr. 2847/93 (2) van de Raad van 12 oktober 1993 tot invoering van een controleregeling voor het gemeenschappelijk visserijbeleid;

               —

               de Italiaanse Republiek te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

               1.

               Sinds de invoering ervan in 1992 is het verbod op het aan boord hebben en gebruiken van drijfnetten langer dan 2,5 km, en vanaf 2001 van drijfnetten van elke lengte, systematisch en op grote schaal geschonden door de Italiaanse vissersvloot.

               2.

               Volgens de Commissie zijn de omvang en de ernst van dit fenomeen er rechtstreeks aan te wijten dat het Italiaanse systeem van controle op de naleving van dat verbod ondoeltreffend is en dat de sancties die de Italiaanse rechtsorde aan overtreding daarvan verbindt, niet passend zijn.

               3.

               In dit verband merkt de Commissie op dat het toezicht op het gebruik van drijfnetten wordt uitgeoefend door verschillende structuren die met elkaar concurreren en voor wie deze taak bijkomstig is ten opzichte van andere op hen rustende taken en dat er geen sprake is van passende coördinatie. Ook het gebrek aan mankracht, tijd en de nodige middelen belet hen om een doeltreffende controle te verrichten.

               4.

               Tevens ontbreken een adequate programmering en strategische planning van de controle op het gebruik van drijfnetten. In dit opzicht merkt de Commissie op dat de controleactiviteiten zorgvuldig moeten worden geprogrammeerd op basis van specifieke risicofactoren, en moeten beantwoorden aan een complete, geïntegreerde en rationele strategie. Voorts dient men zich voornamelijk te concentreren op bepaalde perioden van het jaar en op zeer specifieke controlegebieden en -plaatsen. Tot op heden hebben de Italiaanse autoriteiten echter geen enkele uitvoering hieraan gegeven.

               5.

               Voorts hebben de autoriteiten die zijn belast met de controle op het gebruik van de zogeheten „spadare” (bepaald soort drijfnet), geen toegang tot de informatie over de plaatsbepaling van vissersvaartuigen die wordt verzameld middels systeem van controle op de vissersvaartuigen via satelliet, als bedoeld in artikel 3 van verordening nr. 2847/93. Vervolgens blijkt uit een onderzoek van de Commissie dat een zeer groot aantal vissersvaartuigen nog niet is uitgerust met apparatuur voor de plaatsbepaling via satelliet welke noodzakelijk is voor het functioneren van dat systeem van plaatsbepaling. Wat de inzameling, de informatisering van de logboeken, van de aanvoeraangiften en van de verkoopdocumenten, als bedoeld in verordening nr. 2847/93 betreft, en a fortiori de vergelijkende controle van deze gegevens met de middels het systeem van plaatsbepaling via satelliet verkregen gegevens, deze zijn verre van effectief.

               6.

               De controle door de Italiaanse autoriteiten op het gebruik van „spadare” is weliswaar al geheel ontoereikend, doch ook met het optreden tegen inbreuken op de gemeenschapsregeling betreffende het hebben en gebruiken van dergelijk netten is het niet beter gesteld.

               7.

               In dit verband merkt de Commissie in de eerste plaats op dat de op het gebied van de sancties geldende Italiaanse regeling, in strijd met artikel 9 bis van verordening (EEG) nr. 3094/86 (3) en met de bepalingen die de inhoud daarvan nadien hebben overgenomen en uitgebreid, in wezen enkel het gebruik of de poging tot gebruik van drijfnetten verbiedt en niet louter het aan boord hebben daarvan.

               8.

               In de tweede plaats, wanneer daadwerkelijk wordt geconstateerd dat het verbod op het gebruik van drijfnetten is geschonden, wordt dit regelmatig door de plaatselijke controleautoriteiten niet aan de bevoegde autoriteiten doorgegeven, hoofdzakelijk vanwege sociale druk, en wordt deze schending hoe dan ook niet doeltreffend vervolgd en bestraft. Het aantal en de omvang van de opgelegde sancties blijven immers belachelijk laag.

               9.

               De Commissie meent derhalve dat ruimschoots is bewezen dat het systeem van controle en sancties dat in Italië wordt toegepast om naleving te verzekeren van de gemeenschapsvoorschriften op het gebied van drijfnetten, niet volstaat om te voldoen aan de verplichtingen die in gevolge artikel 1, lid 1, van verordening nr. 2241/87 en de artikelen 2, lid 1, en 31, leden 1 en 2, van verordening nr. 2847/93 op de lidstaten rusten.

      (1)  PB L 207, blz. 1.

      (2)  PB L 261, blz. 1.

      (3)  Verordening (EEG) nr. 3094/86 van de Raad van 7 oktober 1986 houdende technische maatregelen voor de instandhouding van de visbestanden (PB L 288, blz. 1).


               25.8.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 199/1

         (2007/C 199/01)
   Laatste publicatie van het Hof van Justitie in het Publicatieblad van de Europese Unie

         PB C 183 van 4.8.2007

   Historisch overzicht van de vroegere publicaties

      PB C 170 van 21.7.2007

      PB C 155 van 7.7.2007

      PB C 140 van 23.6.2007

      PB C 129 van 9.6.2007

      PB C 117 van 26.5.2007

      PB C 96 van 28.4.2007

   Deze teksten zijn beschikbaar in:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Zaak C-486/08: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht Innsbruck (Oostenrijk) op 12 oktober 2008 — Zentralbetriebsrat der Landeskrankenhäuser Tirols/Land Tirol

text:
               21.2.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 44/26

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht Innsbruck (Oostenrijk) op 12 oktober 2008 — Zentralbetriebsrat der Landeskrankenhäuser Tirols/Land Tirol
   (Zaak C-486/08)
   (2009/C 44/44)
   Procestaal: Duits
   Verwijzende rechter
   Landesgericht Innsbruck
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Zentralbetriebsrat der Landeskrankenhäuser Tirols

      Verwerende partij: Land Tirol
   Prejudiciële vragen

               1)

               Is het verenigbaar met clausule 4, punt 1, van de kaderovereenkomst inzake deeltijdarbeid van 6 juni 1997, die bij richtlijn 97/81/EG (1) van de Raad van 15 december 1997 inzake deeltijdarbeid (PB 1998, L 14, blz. 9) is uitgevoerd, dat werknemers/werkneemsters die in een privaatrechtelijke dienstbetrekking staan tot een territoriaal lichaam of een openbaar bedrijf en die minder dan 12 uur per week (30 % van de normale arbeidstijd) werken, ten achter worden gesteld bij vergelijkbare voltijdwerkers wat betreft bezoldiging, inschaling, inaanmerkingneming van voorafgaande diensttijd, recht op vakantie, bijzondere betalingen, overwerktoeslagen etc.?

               2)

               Moet het in clausule 4, punt 2, van deze kaderovereenkomst neergelegde „pro rata temporis”-beginsel in die zin worden uitgelegd, dat het in de weg staat aan een nationale wettelijke bepaling als § 55, lid 5, [Landes-Vertragsbedienstetengesetz], op grond waarvan bij wijziging van de omvang van de tewerkstelling van een werknemer, de omvang van de nog niet genoten vakantie naar evenredigheid moet worden aangepast aan de nieuwe arbeidstijd, wat tot gevolg heeft dat voor een werknemer die de omvang van zijn tewerkstelling terugbrengt van voltijds naar deeltijds, de aanspraak op vakantie die hij had opgebouwd in de tijd dat hij voltijds werkte, wordt gereduceerd, respectievelijk dat hij deze vakantie slechts met een lager vakantiegeld kan genieten?

               3)

               Is een nationale bepaling als § 1, lid [2], sub m, [Landes-Vertragsbedienstetengesetz], op grond waarvan werknemers/werkneemsters die voor een bepaalde tijd van maximaal zes maanden, dan wel slechts incidenteel tewerk worden gesteld, wat betreft bezoldiging, inschaling, inaanmerkingneming van voorafgaande diensttijd, recht op vakantie, bijzondere betalingen, overwerktoeslagen etc., ten achter worden gesteld bij vergelijkbare werknemers met een vaste aanstelling, in strijd met clausule 4 van de raamovereenkomst van de Europese sociale partners, die bij richtlijn 1999/70/EG van de Raad (2) van 28 juni 1999 inzake arbeidsovereenkomsten voor bepaalde tijd is uitgevoerd?

               4)

               Doet zich een geval voor van indirecte discriminatie op grond van geslacht in de zin van artikel 14, lid 1, sub c, van richtlijn 2006/54/EG van het Europees Parlement de Raad (3) van 5 juli 2006 inzake gelijke behandeling, wanneer voor arbeidscontractanten die voor de wettelijk toegelaten duur van twee jaar een onbezoldigd ouderschapsverlof (Elternkarenz) opnemen, de wettelijke aanspraak op vakantie die in het aan de geboorte voorafgaande jaar is opgebouwd, na afloop van het ouderverlof reeds is vervallen, en de overgrote meerderheid (97 %) van de betrokken werknemers vrouw is?

      (1)  PB L 14, blz. 9.

      (2)  PB L 175, blz. 43.

      (3)  PB L 204, blz. 23.


title: Zaak T-73/17: Beroep ingesteld op 3 februari 2017 — RS/Commissie

text:
               10.4.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/41

         Beroep ingesteld op 3 februari 2017 — RS/Commissie
   (Zaak T-73/17)
   (2017/C 112/57)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: RS (vertegenwoordigers: S. Orlandi en T. Martin, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               het besluit van de jury van het vergelijkend onderzoek van 11 april 2016 houdende afwijzing van verzoekers aanmelding voor intern vergelijkend onderzoek COM/02/AST/16 nietig te verklaren;

               —

               de Europese Commissie te veroordelen tot betaling van een bedrag van 5 000 EUR aan verzoeker voor de door hem geleden immateriële schade;

               —

               de Europese Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij één middel aan, ontleend aan schending van artikel 27, eerste alinea, van het Ambtenarenstatuut.
   Zij werpt een exceptie van onwettigheid van de aankondiging van het betrokken interne vergelijkende onderzoek op, aangezien deze voorziet in een toelatingsvoorwaarde die tot gevolg heeft dat de toegang tot dat vergelijkend onderzoek wordt geweigerd aan tijdelijk functionarissen die zich in de 12 maanden voorafgaande aan de sluiting van de aanmeldingen niet in de stand van actieve dienst, verlof wegens militaire dienst, ouderschapsverlof en verlof om gezinsredenen dan wel detachering bevonden.


title: Zaak C-510/10: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Østre Landsret op 25 oktober 2010 — DR en TV2 Danmark A/S/NCB

text:
               18.12.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 346/36

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Østre Landsret op 25 oktober 2010 — DR en TV2 Danmark A/S/NCB
   (Zaak C-510/10)
   ()
   2010/C 346/63
   Procestaal: Deens

      Verwijzende rechter

   Østre Landsret

      Partijen in het hoofdgeding

               Verzoekende partijen

               :

                           1.

                           DR

                           2.

                           TV2 Danmark A/S

               Verwerende partij

               :

               NCB

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moeten de begrippen „met hun eigen middelen” in artikel 5, lid 2, sub d, van richtlijn 2001/29/EG (1) en „namens en onder de verantwoordelijkheid van de omroeporganisatie” in punt 41 van de considerans van die richtlijn, worden uitgelegd in het kader van het nationale recht dan wel van het gemeenschapsrecht?

               2)

               Moet de formulering van artikel 5, lid 2, sub d, van richtlijn 2001/29/EG worden begrepen als „namens en onder de verantwoordelijkheid van de omroeporganisatie” zoals onder meer in de Deense, de Engelse en de Franse versie van dit artikel, of als „namens of onder de verantwoordelijkheid van de omroeporganisatie” zoals in de Duitse versie?

               3)

               Gesteld dat de begrippen waarnaar in vraag 1 is verwezen, moeten worden uitgelegd in het kader van het gemeenschapsrecht: welke criteria moeten de nationale rechterlijke instanties hanteren om in een concreet geval te beoordelen of de opnamen die een derde (hierna: „producent”) heeft gemaakt ten behoeve van de uitzendingen van de omroeporganisatie, werden gemaakt „met hun eigen middelen”, met inbegrip van „namens [en/of] onder de verantwoordelijkheid van de omroeporganisatie”, zodat die opnamen onder de uitzondering van artikel 5, lid 2, sub d, vallen?
               Bij het beantwoorden van deze derde vraag verzoeken wij het Hof in het bijzonder om ook de volgende vragen te behandelen:

               a)

               Moet het begrip „eigen middelen” in artikel 5, lid 2, sub d, van richtlijn 2001/29/EG aldus worden uitgelegd dat een door een producent gemaakte opname ten behoeve van een uitzending van de omroeporganisatie enkel onder de in artikel 5, lid 2, sub d, opgenomen uitzondering valt indien de omroeporganisatie aansprakelijk is ten opzichte van derden voor het optreden en nalaten van de producent inzake die opname, alsof de omroeporganisatie zelf is opgetreden of heeft verzuimd op te treden?

               b)

               Is voldaan aan de voorwaarde dat de opname moet zijn gemaakt „namens [en/of] onder de verantwoordelijkheid van de omroeporganisatie” wanneer een omroeporganisatie de producent heeft gevraagd een opname te maken die door de omroeporganisatie kan worden uitgezonden, in de veronderstelling dat de betrokken omroeporganisatie het recht heeft om de betrokken opname uit te zenden?
               Wij wensen van het Hof te vernemen of de volgende omstandigheden in overweging kunnen of moeten worden genomen bij het beantwoorden van vraag 3 b, en zo ja, welk belang eraan moet worden gehecht:

                           i)

                           Of het, op grond van het tussen partijen gesloten akkoord, de omroeporganisatie, dan wel de producent is die de artistiek-redactionele eindbeslissing neemt inzake de inhoud van het bestelde programma.

                           ii)

                           Of de omroeporganisatie aansprakelijk is ten opzichte van derden voor de verplichtingen van de producent met betrekking tot de opname, alsof de omroeporganisatie zelf is opgetreden of heeft verzuimd op te treden.

                           iii)

                           Of de producent op grond van het akkoord met de omroeporganisatie verplicht is om het betrokken programma aan de omroeporganisatie te leveren voor een welbepaalde prijs en hij alle aan de opname verbonden kosten moet dekken met dit bedrag.

                           iv)

                           Of de omroeporganisatie, dan wel de producent aansprakelijk is voor de opname ten opzichte van derden.

               c)

               Is aan de voorwaarde dat de opname moet zijn gemaakt „namens [en/of] onder de verantwoordelijkheid van de omroeporganisatie” voldaan wanneer een omroeporganisatie de producent heeft verzocht een opname te maken die door de omroeporganisatie kan worden uitgezonden, in de veronderstelling dat de betrokken omroeporganisatie het recht heeft om de betrokken opname uit te zenden, indien deze producent, op basis van het akkoord dat hij met de omroeporganisatie heeft gesloten en dat de opname beheerst, wettelijk en financieel aansprakelijkheid is voor (i) het dragen van alle aan de opname verbonden kosten tegen betaling van een vooraf vastgelegd bedrag; (ii) het aankopen van rechten; en (iii) onvoorziene omstandigheden, waaronder verlies van de opname en contractbreuk, maar zonder dat de omroeporganisatie aansprakelijk is ten aanzien van derden voor de verplichtingen van de producent inzake de opname, alsof de omroeporganisatie zelf is opgetreden of heeft verzuimd op te treden?

      (1)  PB 2001 L 167, blz. 10.


title: Arrest van het Hof (Vĳfde kamer) van 25 april 2002 in zaak C-183/00 (verzoek van de Juzgado de Primera Instancia e Instrucción n° 5 de Oviedo om een prejudiciële beslissing): María Victoria Gonzáles Sánchez tegen Medicina Asturiana SA ("Onderlinge aanpassing van wetgeving — Richtlĳn 85/374 EEG — Aansprakelĳkheid voor producten met gebreken — Verhouding tot andere aansprakelĳkheidsregelingen")

text:
27.7.2002                NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                              C 180/5
2)    Artikel 10 van richtlijn 83/189/EEG, zoals gewijzigd bij                                   ARREST VAN HET HOF
      richtlijn 88/182/EEG, moet aldus worden uitgelegd, dat een
      nationale bepaling als artikel 4, tweede alinea, van decreet
      nr. 92-377, indien zij aldus moet worden begrepen dat zij een                                     (Vijfde kamer)
      verplichting tot merken of etiketteren inhoudt, niet ontsnapt
      aan de aanmeldingsplicht van artikel 8 van richtlijn 83/189/
      EEG.                                                                                van 25 april 2002
3)    Een particulier kan zich beroepen op het ontbreken van
      aanmelding overeenkomstig artikel 8 van richtlijn 83/189/            in zaak C-183/00 (verzoek van de Juzgado de Primera
      EEG van een nationale bepaling als artikel 4, tweede alinea,         Instancia e Instrucción no 5 de Oviedo om een prejudiciële
      van decreet nr. 92-377, ingeval deze bepaling aldus moet             beslissing): Marı́a Victoria Gonzáles Sánchez tegen Me-
      worden uitgelegd dat zij een verplichting tot merken of                                     dicina Asturiana SA (1)
      etiketteren inhoudt. De nationale rechter dient deze bepaling
      dan buiten toepassing te laten, met dien verstande dat naar
      nationaal recht wordt bepaald welke conclusie uit de niet-           („Onderlinge aanpassing van wetgeving — Richtlijn 85/
      toepasselijkheid van deze nationale bepaling moet worden             374 EEG — Aansprakelijkheid voor producten met gebreken
      getrokken inzake de strekking van de door het toepasselijke            — Verhouding tot andere aansprakelijkheidsregelingen”)
      nationale recht daaraan verbonden gevolgen, zoals de nietigheid
      of de niet-tegenwerpbaarheid van een overeenkomst. Deze
      conclusie is evenwel gebonden aan de voorwaarde dat de                                           (2002/C 180/08)
      toepasselijke regels van nationaal recht niet ongunstiger mogen
      zijn dan die voor vergelijkbare vorderingen op basis van
      nationaal recht en de uitoefening van de door de communautaire                                  (Procestaal: Spaans)
      rechtsorde verleende rechten in de praktijk niet onmogelijk
      mogen maken.
                                                                           (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
4)    Ingeval richtlijn 83/189/EEG niet van toepassing is op de                                        dentie van het Hof)
      bepalingen van decreet nr. 92-377, moest de betrokken lidstaat
      krachtens artikel 3, lid 2, van richtlijn 75/442/EEG van de
      Raad van 15 juli 1975 betreffende afvalstoffen de Commissie
      in kennis stellen van het ontwerp van deze nationale bepalingen.
                                                                           In zaak C-183/00, betreffende een verzoek aan het Hof
                                                                           krachtens artikel 234 EG van de Juzgado de Primera Instancia
5)    Artikel 3, lid 2, van richtlijn 75/442/EEG moet aldus worden         e Instrucción no 5 de Oviedo (Spanje), in het aldaar aanhangige
      uitgelegd, dat het particulieren geen enkel recht verleent dat zij   geding tussen Marı́a Victoria Gonzáles Sánchez en Medicina
      voor de nationale rechterlijke instanties kunnen doen gelden ter     Asturiana SA, om een prejudiciële beslissing over de uitlegging
      verkrijging van de nietigverklaring of buitentoepassingverkla-       van artikel 13 van richtlijn 85/374/EEG van de Raad van
      ring van een binnen de werkingssfeer van deze bepaling               25 juli 1985 betreffende de onderlinge aanpassing van de
      vallende nationale wettelijke regeling, met een beroep op de         wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inza-
      omstandigheid dat deze regeling zou zijn vastgesteld zonder          ke de aansprakelijkheid voor producten met gebreken (PB
      vooraf ter kennis van de Commissie te zijn gebracht.                 L 210, blz. 29), heeft het Hof (Vijfde kamer), samengesteld als
                                                                           volgt: P. Jann (rapporteur), kamerpresident, S. von Bahr en
6)    Een nationale bepaling als artikel 4, tweede alinea, van decreet     C. W. A. Timmermans, rechters; advocaat-generaal: L. A. Geel-
      nr. 92-377 kan, ingeval de verwijzende rechter deze bepaling         hoed; griffier: H. von Holstein, adjunct-griffier, op 25 april
      aldus uitlegt dat zij geen verplichting tot merken of etiketteren    2002 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
      inhoudt maar enkel een algemene identificatieverplichting
      voor verpakkingen die door een erkende onderneming worden
      verwijderd, worden aangemerkt als verkoopmodaliteit. Het staat       Artikel 13 van richtlijn 85/374/EEG van de Raad van 25 juli
      aan de verwijzende rechter na te gaan of is voldaan aan de           1985 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en
      dienaangaande door de rechtspraak van het Hof gestelde               bestuursrechtelijke bepalingen der lidstaten inzake de aansprakelijk-
      voorwaarden opdat deze verplichting buiten de toepassingssfeer       heid voor producten met gebreken, moet aldus worden uitgelegd, dat
      van artikel 30 van het Verdrag (thans, na wijziging, artikel 28      de rechten die de wetgeving van een lidstaat aan slachtoffers van door
      EG) zou vallen, namelijk dat de desbetreffende bepaling geldt        gebrekkige producten veroorzaakte schade verleent krachtens een
      voor alle betrokken marktdeelnemers die hun activiteit op het        algemene aansprakelijkheidsregeling die op dezelfde grondslag berust
      nationale grondgebied uitoefenen, en dat zij zowel rechtens als      als de door de richtlijn ingevoerde regeling, beperkt of geringer kunnen
      feitelijk dezelfde gevolgen heeft voor de verhandeling van           zijn ingevolge de omzetting van de richtlijn in het interne recht van
      nationale producten als voor die van producten uit andere            de betrokken staat.
      lidstaten.
                                                                           (1) PB C 192 van 8.7.2000.
(1) PB C 176 van 24.6.2000.


title: Zaak T-804/14: Arrest van het Gerecht van 21 juli 2016 — Ogrodnik/EUIPO — Aviário Tropical (Tropical) [„Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Uniebeeldmerk Tropical — Ouder nationaal woordmerk TROPICAL — Relatieve weigeringsgrond — Artikel 8, lid 1, onder b), en artikel 53, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 — Omvang van de rechten van de verzoeker krachtens het nationale recht — Co-existentie van de merken — Motiveringsplicht — Artikel 75 van verordening nr. 207/2009”]

text:
               5.9.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 326/23

         Arrest van het Gerecht van 21 juli 2016 — Ogrodnik/EUIPO — Aviário Tropical (Tropical)
   (Zaak T-804/14) (1)

   ([„Uniemerk - Nietigheidsprocedure - Uniebeeldmerk Tropical - Ouder nationaal woordmerk TROPICAL - Relatieve weigeringsgrond - Artikel 8, lid 1, onder b), en artikel 53, lid 1, onder a), van verordening (EG) nr. 207/2009 - Omvang van de rechten van de verzoeker krachtens het nationale recht - Co-existentie van de merken - Motiveringsplicht - Artikel 75 van verordening nr. 207/2009”])
   (2016/C 326/42)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Tadeusz Ogrodnik (Chorzów, Polen) (vertegenwoordigers: A. von Mühlendahl en H. Hartwig, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: J. Garrido Otaola, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO: Aviário Tropical, SA (Loures, Portugal)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 22 september 2014 (zaak R 1948/2013-4) inzake een nietigheidsprocedure tussen Aviário Tropical en T. Ogrodnik

      Dictum

               1)

               De beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 22 september 2014 (zaak R 1948/2013-4) wordt vernietigd.

               2)

               Het EUIPO draagt zijn eigen kosten en die van Tadeusz Ogrodnik.

      (1)  PB C 65 van 23.2.2015.


title: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 20 oktober 1999 in zaak T-171/97: Swedish Match Philippines Inc. tegen Raad van de Europese Unie (Bescherming tegen dumpingpraktijken - Recht ingesteld op invoer van zakaanstekers uit Filipijnen - Oorzakelijk verband tussen uiterst geringe uitvoer en aan communautaire bedrijfstak berokkende schade)

text:
4.12.1999              NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                          C 352/33
  ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                                ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
                       van 6 oktober 1999                                                     van 20 oktober 1999
                                                                        in zaak T-171/97: Swedish Match Philippines Inc. tegen
in zaak T-123/97: Salomon SA tegen Commissie van de                                      Raad van de Europese Unie (1)
                  Europese Gemeenschappen (1)
                                                                        (Bescherming tegen dumpingpraktijken — Recht ingesteld
(„Besluit tot goedkeuring van staatssteun voor herstructure-            op invoer van zakaanstekers uit Filipijnen — Oorzakelijk
ring — Ingangsdatum van beroepstermijn voor een derde —                 verband tussen uiterst geringe uitvoer en aan communautaire
         Vereisten voor verenigbaarheid van de steun”)                                   bedrijfstak berokkende schade)
                                                                                (1999/C 352/59)
                         (1999/C 352/58)
                                                                                (Procestaal: Engels)
                         (Procestaal: Frans)
                                                                        In zaak T-171/97, Swedish Match Philippines Inc., gevestigd
                                                                        te Manilla (Filipijnen), vertegenwoordigd door F. M. Rodero
In zaak T-123/97, Salomon SA, gevestigd te Pringy (Frankrijk),          López, advocaat te Madrid, domicilie gekozen hebbende te
vertegenwoordigd door L. Donnedieu de Vabres en J.-P. Jouyet,           Luxemburg ten kantore van L. Dupong, advocaat aldaar,
advocaten te Parijs, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg            Rue des Bains 14 A, tegen Raad van de Europese Unie
ten kantore van A. May, advocaat aldaar, Grand-rue 31, tegen            (gemachtigden: R. Torrent, A. Tanca, H.-J. Rabe en G. Berrisch),
Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigde:                  ondersteund door Commissie van de Europese Gemeenschap-
G. Rozet en A. Barav), ondersteund door Republiek Oostenrijk            pen (gemachtigden:V. Kreuschitz en N. Khan), betreffende een
(gemachtigden: C. Stix-Hackl) en HTM Sport- und Freizeitgerä-           beroep tot gedeeltelijke nietigverklaring van verordening (EG)
te AG, gevestigd te Schwechat (Oostenrijk), vertegenwoordigd            nr. 423/97 van de Raad van 3 maart 1997 houdende wijziging
door W. Knapp, advocaat te Brussel en te Frankfurt am Main,             van verordening (EEG) nr. 3433/91 wat de invoer uit Thailand
en T. Müller-Ibold, advocaat te Frankfurt am Main, domicilie            betreft en tot instelling van een definitief antidumpingrecht op
gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van Arendt                    de invoer van niet-navulbare zakgasaanstekers met vuursteen-
en Medernach, advocaten aldaar, Rue Mathias Hardt 8-10,                 tje van oorsprong uit Thailand, de Filipijnen en Mexico, zoals
betreffende een beroep tot nietigverklaring van beschikking             gewijzigd bij artikel 1 van verordening (EG) nr. 1508/97 van
97/81/EG van de Commissie van 30 juli 1996 betreffende                  de Raad van 28 juli 1997 (PB L 204, blz. 7), heeft het
steun van de Oostenrijkse Regering aan Head Tyrolia Mares in            Gerecht (Eerste kamer — uitgebreid), samengesteld als volgt:
de vorm van kapitaalinjecties (PB 1997, L 25, blz. 26), heeft           B. Vesterdorf, president, C. W. Bellamy, J. Pirrung, A. W. H. Meij
het Gerecht van eerste aanleg (Tweede kamer — uitgebreid),              en M. Vilaras, rechters; griffier: B. Pastor, hoofdadministrateur,
samengesteld als volgt: A. Potocki, kamerpresident,                     op 20 oktober 1999 een arrest gewezen waarvan het dictum
K. Lenaerts, C. W. Bellamy, J. Azizi en A. W. H. Meij, rechters;        luidt als volgt:
griffier: J. Palacio González, administrateur, op 6 oktober 1999
een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                        1) Verwerpt het beroep.
1) Verwerpt het beroep.
                                                                        2) Verwijst verzoekster in haar eigen kosten en in vier vijfden van de
                                                                             kosten van de Raad.
2) Verwijst verzoekster in de kosten van de Commissie en van
     interveniënte Head Tyrolia Mares.
                                                                        3) Verstaat dat de Raad een vijfde van zijn eigen kosten zal dragen.
3) Verstaat, dat de Republiek Oostenrijk de eigen kosten zal dragen.    4) Verstaat dat interveniënte haar eigen kosten zal dragen.
(1) PB C 199 van 28.6.1997.
                                                                        (1) PB C 252 van 16.8.1997.


title: Zaak C-537/14 P: Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 27 oktober 2016 — Debonair Trading Internacional Lda/Groupe Léa Nature SA, Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie [Hogere voorziening — Uniemerk — Verordening (EG) nr. 207/2009 — Artikel 8, lid 1, onder b), en lid 5 — Beeldmerk met de woordelementen „SO’BiO ētic” — Oppositie door de houder van de Uniewoordmerken, de Uniebeeldmerken en de nationale woord- en beeldmerken met het woordelement „SO…?” — Weigering van inschrijving]

text:
               9.1.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 6/6

         Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 27 oktober 2016 — Debonair Trading Internacional Lda/Groupe Léa Nature SA, Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie
   (Zaak C-537/14 P) (1)

   ([Hogere voorziening - Uniemerk - Verordening (EG) nr. 207/2009 - Artikel 8, lid 1, onder b), en lid 5 - Beeldmerk met de woordelementen „SO’BiO ētic” - Oppositie door de houder van de Uniewoordmerken, de Uniebeeldmerken en de nationale woord- en beeldmerken met het woordelement „SO…?” - Weigering van inschrijving])
   (2017/C 006/06)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Debonair Trading Internacional Lda (vertegenwoordigers: D. Selden, Advocate, T. Alkin, Barrister)

      Andere partijen in de procedure: Groupe Léa Nature SA (vertegenwoordiger: S. Arnaud, avocat), Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: D. Gája en P. Geroulakos, gemachtigden)

      Dictum

               1)

               Het arrest van het Gerecht van de Europese Unie van 23 september 2014, Groupe Léa Nature/BHIM — Debonair Trading Internacional (SO’BiO ētic) (T-341/13, niet gepubliceerd, EU:T:2014:802), wordt vernietigd.

               2)

               De zaak wordt terugverwezen naar het Gerecht van de Europese Unie.

               3)

               De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

      (1)  PB C 118 van 13.4.2015.


title: Zaak T-111/06: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 21 november 2007 — Wesergold Getränkeindustrie/BHIM — Lidl Stiftung (VITAL FIT) ( Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Gemeenschapsmerkaanvraag voor beeldmerk VITAL FIT — Ouder nationaal woordmerk VITAFIT — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, sub b), van Verordening (EG) nr. 40/94 — Recht om te worden gehoord — Motiveringsplicht )

text:
               12.1.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 8/14

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 21 november 2007 — Wesergold Getränkeindustrie/BHIM — Lidl Stiftung (VITAL FIT)
   (Zaak T-111/06) (1)

   („Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Gemeenschapsmerkaanvraag voor beeldmerk VITAL FIT - Ouder nationaal woordmerk VITAFIT - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, sub b), van Verordening (EG) nr. 40/94 - Recht om te worden gehoord - Motiveringsplicht’)
   (2008/C 8/26)
   Procestaal: Duits
   Partijen

      Verzoekende partij: Wesergold Getränkeindustrie GmbH & Co. KG (Rinteln, Duitsland) (vertegenwoordigers: P. Goldenbaum, T. Melchert en I. Rohr, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: G. Schneider, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Duitsland) (vertegenwoordiger: M. Schaeffer, advocaat)
   Voorwerp
   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 16 februari 2006 (zaak R 3/2005-2) inzake een oppositieprocedure tussen Lidl Stiftung & Co. KG en Wesergold Getränkeindustrie GmbH & Co. KG
   Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Wesergold Getränkeindustrie GmbH & Co. KG wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 143 van 17.6.2006.


title: Zaak C-182/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Augstākā tiesa (Letland) op 22 april 2015 — Aleksei Petruhhin

text:
               22.6.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 205/23

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Augstākā tiesa (Letland) op 22 april 2015 — Aleksei Petruhhin
   (Zaak C-182/15)
   (2015/C 205/31)
   Procestaal: Lets

      Verwijzende rechter

   Augstākā tiesa

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Aleksei Petruhhin

      Andere partij: Latvijas Republikas Ģenerālprokuratūra

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moeten de artikelen 18, eerste alinea, en 21, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie aldus worden uitgelegd dat bij uitlevering, op grond van een tussen een lidstaat en een derde land gesloten uitleveringsverdrag, van een onderdaan van een lidstaat van de Europese Unie aan een land dat geen lid is van de Europese Unie, hetzelfde beschermingsniveau moet worden geboden als aan een onderdaan van de betrokken lidstaat?

               2)

               Moet in dergelijke omstandigheden de rechterlijke instantie van de lidstaat die om uitlevering is verzocht de uitleveringsvoorwaarden toepassen die gelden in de lidstaat van de Europese Unie waarvan de uit te leveren persoon onderdaan is of waar hij zijn gewone verblijfplaats heeft?

               3)

               Indien de uitlevering moet plaatsvinden zonder dat er rekening wordt gehouden met het specifieke beschermingsniveau waarin is voorzien voor de onderdanen van de staat die om uitlevering is verzocht, moet de lidstaat die om uitlevering is verzocht dan nagaan of is voldaan aan de bij artikel 19 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie geboden waarborgen, te weten dat niemand mag worden uitgeleverd aan een staat waarin een ernstig risico bestaat dat hij aan de doodstraf, aan folteringen of aan andere onmenselijke of vernederende behandelingen of bestraffingen wordt onderworpen? Kan dergelijke beoordeling worden beperkt tot de vaststelling dat de staat die om uitlevering verzoekt, partij is bij het Verdrag tegen foltering of moet de feitelijke situatie worden nagegaan, rekening houdende met de evaluatie van die staat door de instanties van de Raad van Europa?


title: Zaak T-315/13: Beroep ingesteld op 30 april 2013 — Kompas MTS/Parlement e.a.

text:
               10.8.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 233/12

         Beroep ingesteld op 30 april 2013 — Kompas MTS/Parlement e.a.
   (Zaak T-315/13)
   2013/C 233/20
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Kompas mejni turistični servis d.d. (Kompas MTS d.d.) (Ljubljana, Slovenië) (vertegenwoordigers: J. Tischler, Rechtsanwalt)

      Verwerende partijen: Europees Parlement, Europese Commissie en Raad van de Europese Unie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               de Europese Unie te gelasten 846 000 EUR, vermeerderd met 8 % rente, te betalen, of vast te stellen dat verzoekster aanspraak kan maken op een schadevergoeding van de Europese Unie;

               —

               verweerders overeenkomstig artikel 87, lid 2, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoeksters schadevordering is in wezen gebaseerd op het feit dat artikel 5, lid 6, sub e, van richtlijn 2001/37/EG (1) is vastgesteld. Dat de Oostenrijkse wetgever de invoer van tabaksproducten met niet-Duitstalige opschriften heeft beperkt, komt volgens haar enkel door die bepaling. Zij voert aan dat die kwantitatieve invoerbeperking te wijten is aan richtlijn 2001/37 en dat verweerders, door die richtlijn vast te stellen, het evenredigheidsbeginsel, het discriminatieverbod en het fundamentele recht van eigendom en ondernemingsvrijheid hebben geschonden.

      (1)  Richtlijn 2001/37/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 juni 2001 betreffende de onderlinge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen van de lidstaten inzake de productie, de presentatie en de verkoop van tabaksproducten (PB L 194, blz. 26).


title: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 3 juli 2001 in zaak C-380/99 (verzoek van het Bundesfinanzhof om een prejudiciële beslissing): Bertelsmann AG tegen Finanzamt Wiedenbrück ("Zesde BTW-richtlĳn — Artikel 11, A, lid 1, sub a — Maatstaf van heffing — Verzendkosten van premies in natura")

text:
1.9.2001                NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                                   C 245/1
                                                                            I
                                                                      (Mededelingen)
                                                        HOF VAN JUSTITIE
                                                                   HOF VAN JUSTITIE
                    ARREST VAN HET HOF                                          waarde: uniforme grondslag, omvat de maatstaf van heffing voor de
                                                                                levering van een premie in natura, die de tegenprestatie vormt voor
                           (Zesde kamer)                                        het aanbrengen van een nieuwe klant, naast de aankoopprijs van die
                                                                                premie eveneens de verzendkosten, wanneer die kosten worden
                                                                                gedragen door degene die de premie levert.
                           van 3 juli 2001
in zaak C-380/99 (verzoek van het Bundesfinanzhof                               (1) PB C 6 van 8.1.2000.
om een prejudiciële beslissing): Bertelsmann AG tegen
                   Finanzamt Wiedenbrück (1)
(„Zesde BTW-richtlijn — Artikel 11, A, lid 1, sub a —
Maatstaf van heffing — Verzendkosten van premies in
                               natura”)
                                                                                ARREST VAN HET HOF
                          (2001/C 245/01)
                                                                                (Derde kamer)
                          (Procestaal: Duits)
                                                                                van 3 juli 2001
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-      in zaak C-297/00: Commissie van de Europese Gemeen-
                          dentie van het Hof)                                          schappen tegen Groothertogdom Luxemburg (1)
In zaak C-380/99, betreffende een verzoek aan het Hof                           (Niet-nakoming — Richtlijn 98/35/EG — Opleiding van
krachtens artikel 234 EG van het Bundesfinanzhof (Duitsland),                      zeevarenden — Niet-omzetting binnen gestelde termijn)
in het aldaar aanhangig geding tussen Bertelsmann AG tegen
Finanzamt Wiedenbrück om een prejudiciële beslissing over
de uitlegging van artikel 11, A, lid 1, sub a, van de Zesde                                               (2001/C 245/02)
richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffen-
de de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake
omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting                                                  (Procestaal: Frans)
over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145,
blz. 1), heeft het Hof (Zesde kamer), samengesteld als volgt:
C. Gulmann, kamerpresident, V. Skouris (rapporteur),                            (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
J.-P. Puissochet, R. Schintgen en N. Colneric, rechters; advocaat-                                        dentie van het Hof)
generaal: C. Stix-Hackl; griffier: H. A. Rühl, hoofdad-
ministrateur, op 3 juli 2001 een arrest gewezen waarvan het                     In zaak C-297/00, Commissie van de Europese Gemeenschap-
dictum luidt als volgt:                                                         pen (gemachtigde: B. Mongin) tegen Groothertogdom Luxem-
                                                                                burg (gemachtigde: aanvankelijk P. Steinmetz, vervolgens
Ingevolge artikel 11, A, lid 1, sub a, van de Zesde richtlijn                   J. Faltz), betreffende een verzoek om vast te stellen dat het
(77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de                         Groothertogdom Luxemburg, door niet binnen de gestelde
harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting             termijn de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen,
— Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde                   met inbegrip van mogelijke sancties, vast te stellen om te


title: Zaak T-405/12: Beschikking van het Gerecht van 17 mei 2013 — FH/Commissie ( „Beroep tot nietigverklaring en schadevergoeding — Besluit van Commissie om verzoekers toegangsbewijzen voor haar gebouwen te ontnemen — Beroep tot nietigverklaring — Geen procesbelang — Niet-ontvankelijkheid — Beroep tot schadevergoeding — Causaal verband — Schade — Beroep kennelijk rechtens ongegrond” )

text:
               29.6.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 189/24

         Beschikking van het Gerecht van 17 mei 2013 — FH/Commissie
   (Zaak T-405/12) (1)

   (Beroep tot nietigverklaring en schadevergoeding - Besluit van Commissie om verzoekers toegangsbewijzen voor haar gebouwen te ontnemen - Beroep tot nietigverklaring - Geen procesbelang - Niet-ontvankelijkheid - Beroep tot schadevergoeding - Causaal verband - Schade - Beroep kennelijk rechtens ongegrond)
   2013/C 189/50
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: FH (Brussel, België) (vertegenwoordigers: É. Boigelot en R. Murru, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Currall en J. Baquero Cruz, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek enerzijds om nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 10 juli 2012 om verzoeker zijn toegangsbewijzen voor de gebouwen van de Commissie te ontnemen alsook rectificatie van 11 juli 2012 en anderzijds om schadevergoeding ter zake van de door verzoeker vermeend geleden schade na de vaststelling van het bestreden besluit

      Dictum

               1.

               Het beroep wordt verworpen.

               2.

               FH wordt verwezen in zijn eigen kosten en in die van de Europese Commissie

      (1)  PB C 331 van 27.10.2012.


title: Arrest van het Hof van 11 oktober 2001 in de gevoegde zaken C-95/99 tot en met C-98/99 en C-180/99 (verzoeken van het Bundessozialgericht om een prejudiciële beslissing): Mervett Khalil (C-95/99), Issa Chaaban (C-96/99), Hassan Osselli (C-97/99) en Bundesanstalt für Arbeit, tussen Mohamad Nasser (C-98/99) en Landeshauptstadt Stuttgart en tussen Meriem Addou (C-180/99) tegen Land Nordrhein-Westfalen (Sociale zekerheid — Artikel 51 EEG-Verdrag (later 51 EG-Verdrag, thans, na wĳziging, artikel 42 EG) — Artikel 2, lid 1, van verordening nr. 1408/71 — Staatlozen — Vluchtelingen)

text:
22.12.2001              NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                                   C 369/1
                                                                            I
                                                                      (Mededelingen)
                                                        HOF VAN JUSTITIE
                                                                   HOF VAN JUSTITIE
                    ARREST VAN HET HOF                                          sen, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening (EEG)
                                                                                nr. 2001/83 van de Raad van 2 juni 1983 (PB L 230, blz. 6),
                                                                                heeft het Hof, samengesteld als volgt: G. C. Rodrı́guez Iglesias,
                      van 11 oktober 2001
                                                                                president, P. Jann, F. Macken, N. Colneric en S. von Bahr,
                                                                                kamerpresidenten, C. Gulmann, D. A. O. Edward, A. La
in de gevoegde zaken C-95/99 tot en met C-98/99 en                              Pergola, J.-P. Puissochet, L. Sevón (rapporteur), M. Wathelet,
C-180/99 (verzoeken van het Bundessozialgericht om een                          R. Schintgen en V. Skouris, rechters; advocaat-generaal: F. G. Ja-
prejudiciële beslissing): Mervett Khalil (C-95/99), Issa                        cobs; griffier: R. Grass, op 11 oktober 2001 een arrest gewezen
Chaaban (C-96/99), Hassan Osselli (C-97/99) en Bundesan-                        waarvan het dictum luidt als volgt:
stalt für Arbeit, tussen Mohamad Nasser (C-98/99) en
Landeshauptstadt Stuttgart en tussen Meriem Addou
       (C-180/99) tegen Land Nordrhein-Westfalen (1)
                                                                                1.    Bij het onderzoek van de eerste prejudiciële vraag is niet gebleken
(Sociale zekerheid — Artikel 51 EEG-Verdrag (later 51 EG-                             van feiten of omstandigheden die de geldigheid van verordening
Verdrag, thans, na wijziging, artikel 42 EG) — Artikel 2,                             (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971
lid 1, van verordening nr. 1408/71 — Staatlozen — Vluch-                              betreffende de toepassing van de sociale-zekerheidsregelingen op
                               telingen)                                              werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die
                                                                                zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, zoals gewijzigd en
                                                                                bijgewerkt bij verordening (EEG) nr. 2001/83 van de Raad
                          (2001/C 369/01)                                             van 2 juni 1983, kunnen aantasten, voorzover staatlozen en
                                                                                vluchtelingen die op het grondgebied van een der lidstaten
                          (Procestaal: Duits)                                         wonen en hun gezinsleden in de personele werkingssfeer ervan
                                                                                zijn opgenomen.
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                          dentie van het Hof)
                                                                                2.    Werknemers die als staatlozen of vluchtelingen op het grondge-
                                                                                bied van een der lidstaten wonen en hun gezinsleden kunnen
                                                                                geen aanspraak maken op de door verordening nr. 1408/71,
In de gevoegde zaken C-95/99 tot en met C-98/99 en                                    zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening nr. 2001/83,
C-180/99, betreffende verzoeken aan het Hof krachtens ar-                             toegekende rechten wanneer zij zich in een situatie bevinden
tikel 177 EG-Verdrag (thans artikel 234 EG) van het Bundes-                           waarvan alle elementen geheel in de interne sfeer van één
sozialgericht (Duitsland), in de aldaar aanhangige gedingen                           lidstaat liggen.
tussen Mervett Khalil (C-95/99), Issa Chaaban (C-96/99),
Hassan Osseili (C-97/99) en Bundesanstalt für Arbeit, tussen
Mohamad Nasser (C-98/99) en Landeshauptstadt Stuttgart
en tussen Meriem Addou (C-180/99) en Land Nordrhein-                            (1) PB C 160 van 5.6.1999; PB C 204 van 17.7.1999.
Westfalen om een prejudiciële beslissing over de geldigheid en
uitlegging van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad,
van 14 juni 1971, betreffende de toepassing van de sociale-
zekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede
op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaat-


title: Zaak C-72/13: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny (Polen) op 11 februari 2013 — Gmina Wrocław/Minister Finansów

text:
               18.5.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 141/14

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny (Polen) op 11 februari 2013 — Gmina Wrocław/Minister Finansów
   (Zaak C-72/13)
   2013/C 141/23
   Procestaal: Pools

      Verwijzende rechter

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij en verzoekster tot cassatie: Gmina Wrocław

      Verwerende partij en verweerder in cassatie: Minister Finansów

      Prejudiciële vraag

      „Staat richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) eraan in de weg dat belasting over de toegevoegde waarde wordt geheven op handelingen van een gemeente waarbij activa, waaronder onroerende goederen, die zijn verkregen krachtens de wet of om niet, met name uit nalatenschap of door schenking, worden verkocht of in een handelsvennootschap ingebracht?”

      (1)  PB L 347, blz. 1.


title: Zaak C-408/03: Beroep, op 30 september 2003 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrĳk België

text:
15.11.2003              NL                        Publicatieblad van de Europese Unie                                             C 275/37
Middelen en voornaamste argumenten                                      De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert
                                                                        dat het den Hove behage:
Finland is de krachtens de habitatrichtlijn op hem rustende
verplichtingen niet nagekomen door niet de wettelijke en                1.   vast te stellen dat het Koninkrijk België
bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om
te waarborgen dat alle projecten, daaronder begrepen degene
                                                                             —     niet heeft voldaan aan de krachtens artikel 18 EG en
waarvoor een zogenoemde milieu-effectbeoordeling moet
                                                                                richtlijn 90/364/EEG betreffende het verblijfsrecht
worden verricht, overeenkomstig de regels worden beoordeeld.                       op hem rustende verplichtingen, door het verblijfs-
Alleen al dit feit is een voldoende grondslag voor het onderha-                    recht van de burgers van de Unie te onderwerpen
vige beroep.
                                                                                aan de voorwaarde dat deze burgers beschikken over
                                                                                toereikende persoonlijke bestaansmiddelen;
Finland heeft in zijn antwoord op de officiële mededeling
gesteld dat voorzover projecten onder de wetten inzake de                    —     niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op hem
milieu-effectbeoordeling vallen, het in het kader van de milieu-                   rusten krachtens richtlijn 90/364/EEG betreffende
effectbeoordelingsprocedure verrichte onderzoek kan worden                         het verblijfsrecht (1), artikel 4 van richtlijn 68/360/
beschouwd als de volgens § 65 van de wet inzake de                                 EEG inzake de opheffing van de beperkingen van de
bescherming van de habitats vereiste beoordeling. Volgens                          verplaatsing en het verblijf van de werknemers der
Finland wordt op die manier overlapping van procedures                             lidstaten en van hun familie binnen de Gemeen-
vermeden. Finland herhaalt het standpunt dat het in zijn                           schap (2), artikel 4 van richtlijn 73/148/EEG inzake
antwoord op het met redenen omkleed advies heeft inge-                             de opheffing van de beperkingen van de verplaatsing
nomen.                                                                             en het verblijf van onderdanen van de lidstaten
                                                                                binnen de Gemeenschap ter zake van vestiging en
Voorzover Finland wijst op de praktische moeilijkheden om                          verrichten van diensten (3), artikel 2 van richtlijn 93/
zijn wetgeving in overeenstemming te brengen met zijn                              96/EEG inzake het verblijfsrecht voor studenten (4),
verdragsverplichtingen, herinnert de Commissie eraan dat                           en krachtens artikel 2 van richtlijn 90/365/EEG
volgens vaste rechtspraak van het Hof interne moeilijkheden                        betreffende het verblijfsrecht van werknemers en
van de staat bij de vaststelling van wetten en verordeningen                       zelfstandigen die hun beroepswerkzaamheid hebben
een lidstaat niet kunnen vrijstellen van de nakoming van de                        beëindigd (5), door te bepalen dat automatisch een
krachtens het gemeenschapsrecht op hem rustende verplichtin-                       bevel om het grondgebied te verlaten kan worden
gen. Eveneens volgens vaste rechtspraak van het Hof moet bij                       betekend aan burgers van de Unie die niet binnen
de beoordeling of de lidstaat zijn toetredingsverplichtingen is                    een bepaalde termijn de vereiste documenten voor
nagekomen, rekening worden gehouden met de situatie van                            de verkrijging van een verblijfsvergunning hebben
de lidstaat bij het verstrijken van de in het met redenen                          overgelegd;
omkleed advies gestelde termijn.
                                                                        2.   het Koninkrijk België te verwijzen in de kosten.
Tot op heden heeft de Commissie niet vernomen dat de nodige
maatregelen zijn getroffen om de nationale wetgeving in
overeenstemming te brengen met artikel 6, lid 3, van de
habitatrichtlijn, en in elk geval zijn deze maatregelen niet aan
de Commissie meegedeeld.                                                Middelen en voornaamste argumenten
(1) PB L 206 van 22.7.1992, blz. 7.                                     De Belgische regeling en de Belgische bestuurspraktijk
                                                                        schenden het gemeenschapsrecht voorzover zij voorzien in:
                                                                        —    de voorwaarde te beschikken over toereikende persoonlij-
                                                                             ke bestaansmiddelen.
Beroep, op 30 september 2003 ingesteld door Commissie                        Artikel 1 van richtlijn 90/364/EEG eist dat de burger van
van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk Bel-                         de Unie aantoont dat hij voor zichzelf en zijn familieleden
                                gië                                          beschikt over toereikende bestaansmiddelen, maar vereist
                                                                             niet dat de bestaansmiddelen van hem zijn. De richtlijn
                                                                             stelt een flexibel en in de tijd evoluerend stelsel van
                         (Zaak C-408/03)
                                                                             waarborgen voor de ontvangende lidstaat vast, teneinde
                                                                             het voor de burger van de Unie mogelijk te maken om
                          (2003/C 275/56)                                    zich gemakkelijk op het grondgebied van de lidstaten te
                                                                             verplaatsen zonder te moeten aantonen dat hij beschikt
                                                                             over bestaansmiddelen voor de gehele duur van zijn
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                   verblijf. De redenering van de Belgische autoriteiten
op 30 september 2003 beroep tegen Koninkrijk België inge-                    beoogt evenwel bijkomende waarborgen in te stellen
steld door Commissie van de Europese Gemeenschappen,                         teneinde ab initio te vermijden dat de burger van de Unie
vertegenwoordigd door M. Condou Durande en M. D. Martin                      ten laste van de bijstandsregeling komt, hetgeen op zich
als gemachtigden, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.                   in strijd is met de geest van richtlijn 90/364/EEG.
 ---pagebreak--- C 275/38               NL                         Publicatieblad van de Europese Unie                                        15.11.2003
—     de mogelijkheid, een bevel om het grondgebied te verlaten               ling van toepassing zijn, zoals bijvoorbeeld een speciaal
      te betekenen aan burgers van de Unie die niet binnen een                onderzoek van de geschiktheid voor consumptie of een
      bepaalde termijn de vereiste documenten voor de afgifte                 beperking tot bepaalde distributiekanalen?
      van een verblijfsvergunning hebben overgelegd.
                                                                        2.    Verlangt het begrip handelskwaliteit in artikel 13 van
      Een lidstaat mag het verblijfsrecht van een burger van de               verordening (EEG) nr. 3665/87 van de Commissie van
      Unie slechts weigeren of daaraan een einde maken                        27 november 1987 een gemiddelde kwaliteit van de
      wanneer de voorwaarden voor dit recht niet of niet langer               exportgoederen en sluit het dus een goed van mindere
      zijn vervuld. Het feit dat de administratieve modaliteiten              kwaliteit, dat echter onder de in het restitutieverzoek
      voor de toekenning van de verblijfskaart die dit verblijfs-             aangegeven aanduiding in de handel pleegt te worden
      recht vaststelt, niet werden geëerbiedigd, kan evenwel                  gebracht, van de toekenning van uitvoerrestitutie uit? Is
      niet leiden tot een sanctie als de weigering tot verlening              dat ook het geval wanneer de mindere kwaliteit geen
      van het verblijfsrecht of de verwijdering van het grondge-              enkele invloed heeft gehad op het verrichten van de
      bied, waardoor het door het Verdrag verleende en gewaar-                handelstransactie?
      borgde recht op verblijf zelf zou worden ontzegd. De
      betekening van een bevel om het grondgebied te verlaten
      mag niet zijn gebaseerd op louter administratieve gron-           (1) PB L 351, blz. 1.
      den, maar dient te steunen op feiten waaruit kan worden
      geconcludeerd dat de belanghebbende niet de voorwaar-
      den vervult die een van de richtlijnen ter zake voor zijn
      verblijfsrecht stelt.
(1) PB L 180  van 13.7.1990, blz. 26.                                   Beroep, op 2 oktober 2003 ingesteld door Commissie van
(2) PB L 257  van 19.10.1968, blz. 13.                                           de Europese Gemeenschappen tegen Ierland
(3) PB L 172  van 28.6.1973, blz. 14.
(4) PB L 317  van 18.12.1993, blz. 59.
(5) PB L 180  van 13.7.1990, blz. 28.                                                           (Zaak C-413/03)
                                                                                (2003/C 275/58)
                                                                        Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                        op 2 oktober 2003 beroep ingesteld tegen Ierland door
Verzoek van het Bundesfinanzhof van 15 juli 2003 om                     Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoor-
een prejudiciële beslissing in het geding tussen SEPA                   digd door X. Lewis als gemachtigde, domicilie gekozen hebben-
Société d’Exportation de Produits Agricoles S.A., en                    de te Luxemburg.
                 Hauptzollamt Hamburg-Jonas
                                                                        Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
                         (Zaak C-409/03)
                                                                        1.    vast te stellen dat Ierland, door niet de nodige wettelijke
                                                                              en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig
                         (2003/C 275/57)                                      zijn om te voldoen aan richtlijn 2001/18/EG van het
                                                                              Europees Parlement en de Raad van 12 maart 2001 inzake
                                                                              de doelbewuste introductie van genetisch gemodificeerde
                                                                              organismen in het milieu en tot intrekking van richtlijn
Het Bundesfinanzhof heeft bij beschikking van 15 juli 2003,                   90/220/EEG (1) van de Raad, of door de Commissie deze
ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 1 oktober                   bepalingen niet mee te delen, niet heeft voldaan aan de
2003, in het geding tussen SEPA Société d’Exportation de                      krachtens artikel 34 van deze richtlijn op hem rustende
Produits Agricoles S.A., en Hauptzollamt Hamburg-Jonas, het                   verplichtingen;
Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht
om een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:                2.    Ierland te verwijzen in de kosten.
1.    Betekent het begrip handelskwaliteit in artikel 13 van
      verordening (EEG) nr. 3665/87 (1) van de Commissie
      van 27 november 1987 houdende gemeenschappelijke                  Middelen en voornaamste argumenten
      uitvoeringsbepalingen van het stelsel van restituties bij
      uitvoer voor landbouwproducten, dat de vervaardiging              De termijn voor omzetting van de richtlijn is op 17 oktober
      en de verhandeling van de betrokken goederen enkel zijn           2002 verstreken.
      onderworpen aan de algemeen toepasselijke rechtsnor-
      men die voor elk ander goed van deze aard gelden, en
      sluit het dus van de toekenning van een uitvoerrestitutie         (1) PB L 106 van 17.4.2001, blz. 1.
      goederen uit waarop bijzondere beperkingen, in het
      bijzonder voor hun verkrijging, behandeling of verhande-


title: Zaak C-550/11: Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 4 oktober 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad — Varna — Bulgarije) — PIGI — Pavleta Dimova ET/Direktor na Direktsia „Obzhalvane I upravlenie na izpalnenieto” — Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite (Fiscale bepalingen — Btw — Richtlijn 2006/112/EG — Recht op aftrek — Herziening — Diefstal van goederen)

text:
               24.11.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 366/16

         Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 4 oktober 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad — Varna — Bulgarije) — PIGI — Pavleta Dimova ET/Direktor na Direktsia „Obzhalvane I upravlenie na izpalnenieto” — Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite
   (Zaak C-550/11) (1)

   (Fiscale bepalingen - Btw - Richtlijn 2006/112/EG - Recht op aftrek - Herziening - Diefstal van goederen)
   2012/C 366/26
   Procestaal: Bulgaars

      Verwijzende rechter

   Administrativen sad — Varna

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: PIGI — Pavleta Dimova ET

      Verwerende partij: Direktor na Direktsia „Obzhalvane I upravlenie na izpalnenieto” — Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsia za prihodite

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Administrativen Sad — Varna — Uitlegging van artikel 185, lid 2, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1) — Nationale belastingpraktijk die een verplichting tot herziening oplegt van de bij de verkrijging van goederen toegepaste btw-aftrek ingeval de goederen zijn verdwenen ingevolge diefstal — Begrip „naar behoren bewezen of aangetoonde diefstal”

      Dictum

   Artikel 185, lid 2, van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen nationale fiscale bepalingen als die welke zijn opgenomen in de artikelen 79 en 80 van de wet betreffende de belasting over de toegevoegde waarde (Zakon za danak varhu dobavenata stoynost) die, wanneer wordt vastgesteld dat aan btw onderworpen goederen ontbreken, herziening eisen van de bij de aankoop van deze goederen verrichte aftrek van voorbelasting ingeval de belastingplichtige het slachtoffer is van diefstal van die goederen en de dader niet is geïdentificeerd.

      (1)  PB C 13 van 14.1.2012.


title: Zaak C-114/15: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 27 oktober 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour d’appel de Pau — Frankrijk) — Strafzaak tegen Association des utilisateurs et distributeurs de l’agrochimie européenne (Audace) e.a. (Prejudiciële verwijzing — Vrij verkeer van goederen — Artikelen 34 VWEU en 36 VWEU — Kwantitatieve beperkingen — Parallelinvoer van geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik — Richtlijn 2001/82/EG — Artikel 65 — Nationale regeling van voorafgaande vergunning — Uitsluiting van veehouders van de vereenvoudigde procedure voor de afgifte van een vergunning voor het in de handel brengen — Verplichting om te beschikken over een groothandelsvergunning — Verplichting om te beschikken over een vestiging op het grondgebied van de lidstaat van invoer — Verplichtingen inzake geneesmiddelenbewaking)

text:
               9.1.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 6/12

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 27 oktober 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour d’appel de Pau — Frankrijk) — Strafzaak tegen Association des utilisateurs et distributeurs de l’agrochimie européenne (Audace) e.a.
   (Zaak C-114/15) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Vrij verkeer van goederen - Artikelen 34 VWEU en 36 VWEU - Kwantitatieve beperkingen - Parallelinvoer van geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik - Richtlijn 2001/82/EG - Artikel 65 - Nationale regeling van voorafgaande vergunning - Uitsluiting van veehouders van de vereenvoudigde procedure voor de afgifte van een vergunning voor het in de handel brengen - Verplichting om te beschikken over een groothandelsvergunning - Verplichting om te beschikken over een vestiging op het grondgebied van de lidstaat van invoer - Verplichtingen inzake geneesmiddelenbewaking))
   (2017/C 006/14)
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Cour d’appel de Pau

      Partijen in de strafzaak

   Association des utilisateurs et distributeurs de l’agrochimie européenne (Audace), Association des éleveurs solidaires, Cruzalebes EARL, Des deux rivières EARL, Mounacq EARL, Soulard Max EARL, Francisco Xavier Erneta Azanza, Amestoya GAEC, La Vinardière GAEC reconnu, Lagunarte GAEC, André Jacques Iribarren, Ramuntcho Iribarren, Phyteron 2000 SAS, Cataloune SCL,

      in tegenwoordigheid van: Conseil national de l’Ordre des vétérinaires, de vroegere Conseil supérieur de l’Ordre des vétérinaires, Syndicat national des vétérinaires d’exercice libéral, Direction des douanes et des droits indirects

      Dictum

               1)

               De artikelen 34 VWEU en 36 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale regeling waarbij de parallelinvoer van geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik is voorbehouden aan groothandelaren in het bezit van de vergunning bedoeld in artikel 65 van richtlijn 2001/82/EG van het Europees Parlement en de Raad van 6 november 2001 tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 596/2009 van het Europees Parlement en de Raad van 18 juni 2009, en waarbij veehouders die ten behoeve van hun eigen bedrijf geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik willen invoeren dus van dergelijke invoer zijn uitgesloten.

               2)

               De artikelen 34 VWEU en 36 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij niet in de weg staan aan een nationale regeling die veehouders die ten behoeve van hun eigen bedrijf geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik parallel invoeren, verplicht om te beschikken over een vestiging op het grondgebied van de lidstaat van bestemming en om te voldoen aan alle verplichtingen inzake geneesmiddelenbewaking als vervat in de artikelen 72 tot en met 79 van richtlijn 2001/82, zoals gewijzigd bij verordening nr. 596/2009.

      (1)  PB C 171 van 26.5.2015.


title: Zaak F-127/07: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 11 september 2008 — Coto Moreno/Commissie (Openbare dienst — Ambtenaren — Algemeen vergelijkend onderzoek — Niet-plaatsing op reservelijst — Beoordeling van schriftelijk en mondeling examen)

text:
               8.11.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 285/54

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 11 september 2008 — Coto Moreno/Commissie
   (Zaak F-127/07) (1)

   (Openbare dienst - Ambtenaren - Algemeen vergelijkend onderzoek - Niet-plaatsing op reservelijst - Beoordeling van schriftelijk en mondeling examen)
   (2008/C 285/97)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Juana Maria Coto Moreno (Gaborone, Botswana) (vertegenwoordigers: K. Lemmens en C. Doutrelepont, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: B. Eggers en M. Velardo als gemachtigden)
   Voorwerp
   Nietigverklaring van het besluit van de jury van vergelijkend onderzoek EPSO AD/25/05 van 12 februari 2007 om verzoekster niet op te nemen op de reservelijst van dat vergelijkend onderzoek — Vordering tot schadevergoeding
   Dictum

               1)

               Het beroep van Coto Moreno wordt verworpen.

               2)

               Elke partij zal de eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 22 van 26.1.2008, blz. 57.


title: Zaak T-216/12: Beroep ingesteld op 18 mei 2012 — Technion en Technion Research & Development Foundation/Commissie

text:
               11.8.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 243/19

         Beroep ingesteld op 18 mei 2012 — Technion en Technion Research & Development Foundation/Commissie
   (Zaak T-216/12)
   2012/C 243/36
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partijen: Technion — Israel Institute of Technology (Haïfa, Israël) en Technion Research & Development Foundation Ltd (Haïfa) (vertegenwoordiger: D. Grisay, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het onderhavige op artikel 263 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie gebaseerde verzoek tot nietigverklaring in behandeling nemen;

               —

               het ontvankelijk verklaren, en

               —

               primair, het beroep gegrond verklaren en de beschikking tot verrekening van de Commissie, directoraat-generaal Informatiemaatschappij en Media, vervat in de aan TECHNION gerichte brief van 13 maart 2012, nietig verklaren;

               —

               de Europese Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekende partijen twee middelen aan die in wezen identiek zijn aan of overeenstemmen met die welke zijn aangevoerd in de zaak T-657/11, Technion en Technion Research & Development Foundation/Commissie. (1)

      (1)  PB 2012, C 73, blz. 28.