title: Zaak C-560/07: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tallinna Halduskohus (Republiek Estland) op 18 december 2007 — Balbiino AS/EV Põllumajandusministeerium, Maksu- ja Tolliameti Põhja maksu- ja tollikeskus

text:
               8.3.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 64/20

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tallinna Halduskohus (Republiek Estland) op 18 december 2007 — Balbiino AS/EV Põllumajandusministeerium, Maksu- ja Tolliameti Põhja maksu- ja tollikeskus
   (Zaak C-560/07)
   (2008/C 64/31)
   Procestaal: Ests
   Verwijzende rechter
   Tallinna Halduskohus
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Balbiino AS

      Verwerende partij: EV Põllumajandusministeerium, Maksu- ja Tolliameti Põhja maksu- ja tollikeskus
   Prejudiciële vragen

               1)

               Staat het gemeenschaprecht, in het bijzonder artikel 6, lid 1, van verordening (EG) nr. 60/2004 (1) juncto de derde overweging van de considerans van verordening (EG) nr. 832/2005 (2) alsmede artikel 4, leden 1 en 2, van verordening (EG) nr. 1972/2003 (3) van de Commissie, eraan in de weg dat de omvang van de overtollige voorraad van een marktdeelnemer aldus wordt bepaald dat automatisch van de overtollige voorraad (als overdrachthoeveelheid) de met de factor 1,2 vermeerderde gemiddelde voorraad van de marktdeelnemer op 1 mei van de laatste — niet meer dan vier — bedrijfsjaren voor 1 mei 2004 wordt afgetrokken?
               Indien deze vraag bevestigend wordt beantwoord, luidt het antwoord dan anders wanneer bij de bepaling van de omvang van de overdrachthoeveelheid en van de overtollige voorraad ook rekening kan worden gehouden met een toename van het productie-, verwerkings- of verkoopvolume van de marktdeelnemer, de tijd voor het rijpen van de betrokken landbouwproducten, de tijd voor de vorming van de voorraden alsmede andere, van de marktdeelnemer onafhankelijke omstandigheden?

               2)

               Is het verenigbaar met het doel van het gemeenschapsrecht, in het bijzonder met dat van verordening (EG) nr. 1972/2003 van de Commissie, de totale op 1 mei 2004 bij een marktdeelnemer aanwezige voorraad van een landbouwproduct als diens overtollige voorraad aan te merken?

               3)

               Wanneer een marktdeelnemer zijn activiteiten met het betrokken landbouwproduct minder dan een jaar voor 1 mei 2004 is begonnen, staat het gemeenschapsrecht, in het bijzonder artikel 4 van verordening (EG) nr. 1972/2003 van de Commissie alsmede artikel 6 van verordening (EG) nr. 60/2004 van de Commissie, dan eraan in de weg dat deze marktdeelnemer zelf moet aantonen dat de omvang van de op 1 mei 2004 bij hem aanwezige voorraad van het landbouwproduct overeenkomt met de omvang van de voorraad van het landbouwproduct die hij gewoonlijk zou produceren en verkopen of op andere wijze onder bezwarende titel of zonder tegenprestatie zou overdragen of aanschaffen?
               Indien deze vraag bevestigend moet worden beantwoord, luidt het antwoord dan anders wanneer de overheidsinstantie, onafhankelijk van de bewijsplicht van de marktdeelnemer, gehouden is om, op de grondslag van de door hem verstrekte verklaring inzake het betrokken landbouwproduct, bij de bepaling van de overdrachthoeveelheid en de overtollige voorraad van de marktdeelnemer rekening te houden met een toename van zijn productie, verwerkings- of verkoopvolume alsmede van zijn voorraad na 1 mei 2004?

               4)

               Is het verenigbaar met het doel van verordening (EG) nr. 1972/2003 en van verordening (EG) nr. 60/2004 om de belasting op overtollige voorraad ook dan te heffen wanneer bij de marktdeelnemer op 1 mei 2004 een overtollige voorraad wordt geconstateerd, maar hij kan aantonen geen daadwerkelijk voordeel in de vorm van een prijsverschil te hebben behaald uit de verhandeling van de overtollige voorraad na 1 mei 2004?

               5)

               Kan artikel 6, lid 3, van verordening (EG) nr. 60/2004 van de Commissie, volgens hetwelk bij de bepaling van de overtollige hoeveelheden suiker, isoglucose en fructose onder andere de capaciteit van de opslagvoorzieningen in aanmerking wordt genomen, aldus worden uitgelegd dat wanneer de capaciteit van de opslagvoorzieningen van een marktdeelnemer gedurende het jaar voor de toetreding is uitgebreid, dit een grondslag biedt om de op 1 mei 2004 bij de marktdeelnemer aanwezige overtollige voorraad van het landbouwproduct lager vast te stellen, ongeacht de economische activiteiten van de marktdeelnemer, de omvang van de verwerking door hem van het landbouwproduct, en de overeenkomstige voorraad in de bedrijfsjaren voor 1 mei 2004 en in de twee jaar na 1 mei 2004?

               6)

               Staat artikel 10 van verordening (EG) nr. 1972/2003 van de Commissie eraan in de weg dat de belasting op overtollige voorraad bij de marktdeelnemer wordt ingevorderd door middel van een belastingaanslag, wanneer de belastingaanslag weliswaar ten tijde van de toepasselijkheid van de verordening — op 30 april 2007 — werd opgelegd, maar volgens nationaal recht pas na het einde van de toepasselijkheid van de verordening van kracht is geworden en het nationale recht niet voorziet in een termijn voor de invordering van de voorraadbelasting?

      (1)  Verordening (EG) nr. 60/2004 van de Commissie van 14 januari 2004 houdende overgangsmaatregelen in de sector suiker in verband met de toetreding van Tsjechië, Estland, Cyprus, Letland, Litouwen, Hongarĳe, Malta, Polen, Slovenië en Slowakĳe (PB L 9, blz. 8).

      (2)  Verordening (EG) nr. 832/2005 van de Commissie van 31 mei 2005 betreffende de bepaling van de overtollige hoeveelheid suiker, isoglucose en fructose voor Tsjechië, Estland, Cyprus, Letland, Litouwen, Hongarije, Malta, Polen, Slovenië en Slowakije (PB L 138, blz. 3).

      (3)  Verordening (EG) nr. 1972/2003 van de Commissie van 10 november 2003 betreffende de overgangsmaatregelen die voor het handelsverkeer van landbouwproducten moeten worden vastgesteld wegens de toetreding van Tsjechië, Estland, Cyprus, Letland, Litouwen, Hongarĳe, Malta, Polen, Slovenië en Slowakĳe (PB L 293, blz. 3).


title: Zaak C-102/05: Verzoek van Regeringsrätten van 15 oktober 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Skatteverket en A en B

text:
               30.4.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 106/19

         Verzoek van Regeringsrätten van 15 oktober 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Skatteverket en A en B
   (Zaak C-102/05)
   (2005/C 106/37)
   Procestaal: Zweeds
   Regeringsrätten heeft bij beschikking van 15 oktober 2004, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 28 februari 2005, in het geding tussen Skatteverket en A en B, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:

               1)

               Staan de verdragsbepalingen inzake het vrije kapitaalverkeer tussen lidstaten en een derde land eraan in de weg, dat in een situatie als de onderhavige A en B voor van X ontvangen dividenden ongunstiger worden belast omdat Y, de dochtervennootschap van X, in Rusland en niet in Zweden een activiteit uitoefent?

               2)

               Maakt het verschil of A en B vóór dan wel na het begin of de wijziging van de activiteit in Rusland aandelen in X hebben verworven?


title: Zaak T-368/10: Arrest van het Gerecht van 16 september 2013 — Rubinetteria Cisal/Commissie ( „Mededinging — Mededingingsregelingen — Belgische, Duitse, Franse, Italiaanse, Nederlandse en Oostenrijkse markt van badkamersanitair — Besluit waarbij inbreuk op artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst is vastgesteld — Coördinatie van prijsverhogingen en uitwisseling van commercieel gevoelige informatie — Begrip inbreuk — Mededeling van 2002 inzake medewerking — Medewerking — Richtsnoeren van 2006 voor berekening van bedrag van geldboeten — Berekening van bedrag van geldboeten — Onvermogen tot betalen” )

text:
               9.11.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 325/24

         Arrest van het Gerecht van 16 september 2013 — Rubinetteria Cisal/Commissie
   (Zaak T-368/10) (1)

   (Mededinging - Mededingingsregelingen - Belgische, Duitse, Franse, Italiaanse, Nederlandse en Oostenrijkse markt van badkamersanitair - Besluit waarbij inbreuk op artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst is vastgesteld - Coördinatie van prijsverhogingen en uitwisseling van commercieel gevoelige informatie - Begrip inbreuk - Mededeling van 2002 inzake medewerking - Medewerking - Richtsnoeren van 2006 voor berekening van bedrag van geldboeten - Berekening van bedrag van geldboeten - Onvermogen tot betalen)
   2013/C 325/39
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Rubinetteria Cisal SpA (Alzo Frazione di Pella, Italië) (vertegenwoordigers: M. Pinnarò en P. Santer, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: F. Castillo de la Torre, A. Antoniadis en L. Malferrari, gemachtigden, bijgestaan door A. Dal Ferro, advocaat)

      Voorwerp

   Verzoek tot, primair, nietigverklaring van besluit C(2010) 4185 definitief van de Commissie van 23 juni 2010 inzake een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (zaak COMP/39.092 — Badkamersanitair) voor zover dit op verzoekster betrekking heeft en, subsidiair, verlaging van de aan haar opgelegde geldboete.

      Dictum

               1.

               Het beroep wordt verworpen.

               2.

               Rubinetteria Cisal SpA wordt verwezen in haar eigen kosten en die van de Europese Commissie.

      (1)  PB C 288 van 23.10.2010.


title: Zaak T-238/09: Arrest van het Gerecht van 30 november 2011 — Sniace/Commissie ( „Staatssteun — Schuldherschikkingsovereenkomsten — Beschikking waarbij steun onverenigbaar met gemeenschappelijke markt wordt verklaard — Motiveringsplicht” )

text:
               28.1.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/48

      Arrest van het Gerecht van 30 november 2011 — Sniace/Commissie
      (Zaak T-238/09) (1)

      (Staatssteun - Schuldherschikkingsovereenkomsten - Beschikking waarbij steun onverenigbaar met gemeenschappelijke markt wordt verklaard - Motiveringsplicht)
      (2012/C 25/92)
      Procestaal: Spaans

         Partijen

         Verzoekende partij: Sniace, SA (Madrid, Spanje) (vertegenwoordigers: F. J. Moncholí Fernández en S. Rating, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordiger: C. Urraca Caviedes, gemachtigde)

         Voorwerp

      Beroep tot nietigverklaring van beschikking 2009/612/EG van de Commissie van 10 maart 2009 betreffende maatregel C 5/2000 (ex NN 118/97) die door Spanje is uitgevoerd ten gunste van Sniace SA, gevestigd te Torrelavega, Cantabrië, en tot wijziging van beschikking 1999/395/EG (PB L 210, blz. 4)

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Sniace, SA wordt verwezen in haar eigen kosten alsook in die van de Europese Commissie, de kosten betreffende de procedure in kort geding daaronder begrepen.

         (1)  PB C 193 van 15.8.2009.


title: Zaak T-237/09: Beroep ingesteld op 17 juni 2009 — Waals Gewest/Commissie

text:
               15.8.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 193/27

         Beroep ingesteld op 17 juni 2009 — Waals Gewest/Commissie
   (Zaak T-237/09)
   2009/C 193/43
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Waals Gewest (vertegenwoordigers: J.-M. De Backer, A. Lepièce, I. S. Brouhns, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen

      Conclusies

               —

               de beschikking van de Commissie van 27 maart 2009 betreffende het Belgische nationale toewijzingsplan nietig verklaren, voor zover daarbij de toewijzing van emissierechten aan installatie nr. 116 voor de periode van 2008 tot en met 2012 wordt verworpen, en een toewijzing toestaan in jaarlijkse percentages overeenkomstig bijlage Va van het nationale toewijzingsplan;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoeker vordert nietigverklaring van de beschikking van de Commissie van 27 maart 2009 betreffende het nationale plan voor de toewijzing van broeikasgasemissierechten dat België voor de periode van 2008 tot en met 2012 heeft aangemeld, waarbij de Commissie de correctie heeft geweigerd van de tabel „op basis van het nationale toewijzingsplan” waarbij emissierechten worden toegewezen aan installatie nr. 116.
   Tot staving van zijn beroep voert verzoeker vier middelen aan, te weten:

               —

               schending van artikel 44, lid 2, van verordening (EG) nr. 2216/2004 van de Commissie (1), aangezien de Commissie heeft gesteund op gronden waarin de toepasselijke bepaling niet voorziet;

               —

               schending van de plicht tot motivering van de bestreden beschikking, aangezien daaruit niet kan worden afgeleid in welk opzicht de correctie in de tabel „op basis van het nationale toewijzingsplan” van België inzake installatie nr. 116 niet is gebaseerd op het nationale plan voor de toewijzing van broeikasgasemissierechten dat België heeft aangemeld en dat voordien door de Commissie is goedgekeurd;

               —

               schending van het rechtszekerheids- en vertrouwensbeginsel, aangezien de bestreden beschikking in strijd is met het Belgische nationale plan voor de toewijzing van broeikasgasemissierechten dat de Commissie heeft goedgekeurd;

               —

               schending van het beginsel van communautaire loyaliteit en van behoorlijk bestuur, aangezien de Commissie een beschikking heeft vastgesteld die in strijd is met een eerste beschikking die zes maanden eerder werd vastgesteld.

      (1)  Verordening (EG) nr. 2216/2004 van de Commissie van 21 december 2004 inzake een gestandaardiseerd en beveiligd registersysteem overeenkomstig richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad en beschikking 280/2004/EG van het Europees Parlement en de Raad (PB L 386, blz. 1).


title: Zaak T-580/13: Beschikking van het Gerecht van 21 april 2015 — Real Express/BHIM — MIP Metro (real) [„Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk real — Oudere nationale beeldmerken Real en Real mark — Afwijzing van de oppositie — Regel 19, lid 1, van verordening (EG) nr. 2868/95 — Regel 20, lid 1, van verordening nr. 2868/95”]

text:
               15.6.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 198/38

         Beschikking van het Gerecht van 21 april 2015 — Real Express/BHIM — MIP Metro (real)
   (Zaak T-580/13) (1)

   ([„Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk real - Oudere nationale beeldmerken Real en Real mark - Afwijzing van de oppositie - Regel 19, lid 1, van verordening (EG) nr. 2868/95 - Regel 20, lid 1, van verordening nr. 2868/95”])
   (2015/C 198/52)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Real Express Srl (Roemenië) (vertegenwoordiger: C. Anitoae, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordigers: M. Rajh en J. Crespo Carrillo, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Duitsland) (vertegenwoordigers: J.-C. Plate en R. Kaase, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 16 september 2013 (zaak R 1519/2012-4) inzake een oppositieprocedure tussen Real Express SRL en MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt gedeeltelijk kennelijk niet-ontvankelijk en gedeeltelijk kennelijk rechtens ongegrond verklaard.

               2)

               Real Express SRL wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 45 van 15.2.2014.


title: Zaak C-238/08: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de Cassation (Frankrijk) op 3 juni 2008 — Google France/CNRRH, Pierre-Alexis Thonet, Bruno Raboin, Tiger werkend onder de franchise Unicis

text:
               15.8.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 209/27

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de Cassation (Frankrijk) op 3 juni 2008 — Google France/CNRRH, Pierre-Alexis Thonet, Bruno Raboin, Tiger werkend onder de franchise „Unicis”
   (Zaak C-238/08)
   (2008/C 209/41)
   Procestaal: Frans
   Verwijzende rechter
   Cour de Cassation (chambre commerciale, financière et économique)
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Google France

      Verwerende partijen: CNRRH, Pierre-Alexis Thonet, Bruno Raboin, Tiger werkend onder de franchise „Unicis”
   Prejudiciële vragen

               1)

               Wordt als zodanig inbreuk gemaakt op het uitsluitende recht dat artikel 5 van de Eerste richtlijn (89/104/EEG) van de Raad van 21 december 1988 (1) toekent aan de merkhouder, wanneer een marktdeelnemer, via een overeenkomst tot betalende vermelding op internet, een zoekwoord reserveert dat in het geval van een zoekopdracht op basis van dit woord een link doet verschijnen die uitnodigt om te surfen naar een site die door deze marktdeelnemer wordt geëxploiteerd teneinde waren of diensten aan te bieden, en dat een door een derde ingeschreven merk reproduceert of nabootst ter aanduiding van dezelfde of soortgelijke waren, zonder toestemming van de houder van dit merk?

               2)

               Moet artikel 5, lid 1, sub a en b, van de Eerste richtlijn (89/104/EEG) van de Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten aldus worden uitgelegd dat de verlener van een betalende dienst van vermelding die de adverteerders zoekwoorden ter beschikking stelt die ingeschreven merken reproduceren of nabootsen, en die in het kader van de overeenkomst tot vermelding op basis van deze zoekwoorden zorgt voor het creëren en het bevoorrecht verschijnen van commerciële links naar sites waarop waren worden aangeboden die dezelfde zijn als de waren waarop de merkinschrijving betrekking heeft of daaraan soortgelijk zijn, een gebruik maakt van deze merken dat de houder ervan kan verbieden?

               3)

               Indien de merkhouder een dergelijk gebruik niet kan verbieden krachtens de richtlijn en verordening [(EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk] (2), kan de verlener van de betalende dienst van vermelding worden beschouwd als een verlener van een dienst van de informatiemaatschappij bestaande in de opslag van de door een afnemer van de dienst verstrekte informatie in de zin van artikel 14 van richtlijn 2000/31 van 8 juni 2000, zodat hij niet aansprakelijk kan worden gesteld voordat hij door de merkhouder op de hoogte is gebracht van het onwettige gebruik van het teken door de adverteerder? (3)

      (1)  Eerste richtlijn (89/104/EEG) van de Raad van 21 december 1988 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (PB L 1989, L 40, blz. 1).

      (2)  PB 1994, L 11, blz. 1.

      (3)  Richtlijn 2000/31/EG van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2000 betreffende bepaalde juridische aspecten van de diensten van de informatiemaatschappij, met name de elektronische handel, in de interne markt („Richtlijn inzake elektronische handel”) (PB L 178, blz. 1).


title: Zaak T-358/06: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 4 juli 2008 — Wegenbouwmaatschappij J. Heijmans/Commissie ( Beroep tot nietigverklaring — Beschikking tot vaststelling van inbreuk op artikel 81 EG — Beroep ingesteld door onderneming die wordt vermeld in motivering van beschikking die niet tot haar is gericht — Geen procesbelang — Niet-ontvankelijkheid )

text:
               30.8.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 223/42

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 4 juli 2008 — Wegenbouwmaatschappij J. Heijmans/Commissie
   (Zaak T-358/06) (1)

   („Beroep tot nietigverklaring - Beschikking tot vaststelling van inbreuk op artikel 81 EG - Beroep ingesteld door onderneming die wordt vermeld in motivering van beschikking die niet tot haar is gericht - Geen procesbelang - Niet-ontvankelijkheid’)
   (2008/C 223/71)
   Procestaal: Nederlands
   Partijen

      Verzoekende partij: Wegenbouwmaatschappij J. Heijmans BV (Rosmalen, Nederland) (vertegenwoordigers: M. Smeets en A. Van den Oord, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: A. Bouquet en A. Nijenhuis, gemachtigden, bijgestaan door F. Wijckmans, F. Tuytschaever en L. Gyselen, advocaten)
   Voorwerp
   Beroep tot nietigverklaring van beschikking 2007/534/EG van de Commissie van 13 september 2006 inzake een procedure op grond van artikel 81 EG [zaak nr. COMP/38.456 — Bitumen (Nederland)], of, subsidiair, tot vermindering van de aan Heijmans NV en Heijmans Infrastructuur BV opgelegde geldboete
   Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Wegenbouwmaatschappij J. Heijmans BV zal haar eigen kosten en die van de Commissie dragen.

      (1)  PB C 20 van 27.1.2007.


title: Zaak C-274/06: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 14 februari 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk Spanje (Niet-nakoming — Artikel 56 EG — Nationale bepaling die stemrechten van aandeelhouders van energiebedrijven beperkt — Beperking van toepassing op overheidsorganen)

text:
               29.3.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 79/4

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 14 februari 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk Spanje
   (Zaak C-274/06) (1)

   (Niet-nakoming - Artikel 56 EG - Nationale bepaling die stemrechten van aandeelhouders van energiebedrijven beperkt - Beperking van toepassing op overheidsorganen)
   (2008/C 79/06)
   Procestaal: Spaans
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: H. Støvlbæk en R. Vidal Puig, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: N. Díaz Abad, gemachtigde)
   Voorwerp
   Niet-nakoming — Schending van artikel 56 EG — Nationale bepaling die in bepaalde gevallen voorziet in beperking van stemrechten in energiebedrijven
   Dictum

               1)

               Door maatregelen te handhaven als die voorzien in de Zevenentwintigste aanvullende bepaling van wet 55/1999 van 29 december 1999 houdende fiscale en administratieve maatregelen en maatregelen van sociale aard, in de versie van artikel 94 van wet 62/2003 van 30 december 2003, waarbij de stemrechten worden beperkt die zijn verbonden aan de aandelen die overheidsorganen in Spaanse energiebedrijven houden, is het Koninkrijk Spanje de krachtens artikel 56 EG op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.

               2)

               Het Koninkrijk Spanje wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 212 van 2.9.2006.


title: Zaak C-196/13: Beroep ingesteld op 16 april 2013 — Europese Commissie/Italiaanse Republiek

text:
               20.7.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 207/9

         Beroep ingesteld op 16 april 2013 — Europese Commissie/Italiaanse Republiek
   (Zaak C-196/13)
   2013/C 207/16
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: A. Alcover San Pedro en D. Recchia, gemachtigden)

      Verwerende partij: Italiaanse Republiek

      Conclusies

               —

               vaststellen dat de Italiaanse Republiek, door niet alle maatregelen te treffen die nodig zijn ter uitvoering van het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen van 26 april 2007 in zaak C-135/05, waarin is geoordeeld dat de Italiaanse Republiek de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 4, 8 en 9 van richtlijn 75/442/EEG (1), zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156/EEG (2), artikel 2, lid 1, van richtlijn 91/689/EEG (3) van de Raad van 12 december 1991 betreffende gevaarlijke afvalstoffen, en artikel 14, sub a tot en met sub c, van richtlijn 1999/31/EG (4) van de Raad van 26 april 1999 betreffende het storten van afvalstoffen, de krachtens artikel 260, lid 1, VWEU op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               de Italiaanse Republiek gelasten om aan de Commissie een dwangsom van 256 819,20 EUR per dag te betalen voor de vertraging in de uitvoering van het arrest in zaak C-135/05 vanaf de datum van de uitspraak van het arrest in de onderhavige zaak tot datum waarop het arrest in zaak C-135/05 zal zijn uitgevoerd;

               —

               de Italiaanse Republiek te veroordelen tot betaling aan de Commissie van een forfaitaire som, gevormd door de uitkomst van de vermenigvuldiging van een bedrag per dag van 28 089,60 EUR met het aantal dagen dat de inbreuk voortduurt, vanaf de dag van uitspraak van het arrest in zaak C-135/05 tot de dag van uitspraak van het arrest in de onderhavige zaak;

               —

               de Italiaanse Republiek verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Met betrekking tot de schending van de artikelen 4, 8 en 9 van richtlijn 75/442/EEG, zoals gewijzigd bij richtlijn 91/156/EEG, en van artikel 2, lid 1, van richtlijn 91/689/EEG betreffende gevaarlijke afvalstoffen, zijn er blijkens de door de Italiaanse autoriteiten verstrekte inlichtingen, op het Italiaanse grondgebied nog minstens 218 illegale stortplaatsen, verspreid over alle Italiaanse regio’s. Omdat zij onrechtmatig zijn, schenden de 218 illegale stortplaatsen bovengenoemde bepalingen.
   Met betrekking tot de schending van artikel 14, sub a, tot en met sub c, van richtlijn 1999/31/EG betreffende het storten van afvalstoffen, zijn er blijkens de door de Italiaanse autoriteiten verstrekte inlichtingen, nog altijd 5 stortplaatsen, waarvoor de desbetreffende aanpassingsplannen niet zijn voorgelegd of goedgekeurd, en die toch door de bevoegde autoriteit niet zijn gesloten, in strijd met bovengenoemde bepaling.
   De voorgestelde sanctie (dwangsom en forfaitaire som) is evenredig met de ernst en de duur van de inbreuk en houdt tevens rekening met de noodzaak om de afschrikkende werking van de sanctie te verzekeren.

      (1)  Richtlijn 75/442/EEG van de Raad van 15 juli 1975 betreffende afvalstoffen (PB L 194, blz. 39).

      (2)  Richtlijn 91/156/EEG van de Raad van 18 maart 1991 tot wijziging van richtlijn 75/442/EEG betreffende afvalstoffen (PB L 78, blz. 32).

      (3)  Richtlijn 91/689/EEG van de Raad van 12 december 1991 betreffende gevaarlijke afvalstoffen (PB L 377, blz. 20).

      (4)  Richtlijn 1999/31/EG van de Raad van 26 april 1999 betreffende het storten van afvalstoffen (PB L 182, blz. 1).


title: Zaak T-223/11: Beroep ingesteld op 20 april 2011 — Siemens/Commissie

text:
               2.7.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 194/17

         Beroep ingesteld op 20 april 2011 — Siemens/Commissie
   (Zaak T-223/11)
   2011/C 194/27
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Siemens AG (München, Duitsland) (vertegenwoordigers: J. Risse, R. Harbst en H. Haller, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Gemeenschap voor Atoomenergie, vertegenwoordigd door de Europese Commissie

      Conclusies

               —

               verweerster veroordelen tot betaling aan verzoekster van 16 114 147 EUR, te verhogen met interesten vanaf 20 april 2011 tegen een rentevoet die 8 procentpunten boven de Duitse basisrentevoet ligt;

               —

               verweerster verwijzen in alle advocatenhonoraria en andere in het kader van de onderhavige procedure opgekomen kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster twee middelen aan.

               1)

               Eerste middel: overeenkomstig de met verweerster gesloten overeenkomst is verzoekster gerechtigd vergoeding te vorderen van de bijkomende kosten.

               2)

               Tweede middel: subsidiair, dergelijke kostenvergoeding dient te gebeuren overeenkomstig het Duitse recht, dat van toepassing is op de overeenkomst, meer bepaald overeenkomstig § 313 van het Duitse burgerlijk wetboek (BGB).


title: Rectificatie van de mededeling in het Publicatieblad in zaak T-161/17 (PB C 151 van 15.5.2017)

text:
               17.7.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 231/57

         Rectificatie van de mededeling in het Publicatieblad in zaak T-161/17
   (
         Publicatieblad van de Europese Unie C 151 van 15 mei 2017
      )
   (2017/C 231/74)
   De mededeling in zaak T-161/17, Le Pen/Parlement, dient te worden gelezen als volgt:

      Beroep ingesteld op 11 maart 2017 — Le Pen/Parlement
      (Zaak T-161/17)
      (2017/C 151/49)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Marion Le Pen (Saint-Cloud, Frankrijk) (vertegenwoordigers: M. Ceccaldi en J.-P. Le Moigne, advocaten)

         Verwerende partij: Europees Parlement

         Conclusies

                  —

                  nietigverklaring van het besluit van de secretaris-generaal van het Europees Parlement van 6 januari 2017, dat is vastgesteld op grond van de artikelen 33, 43, 62, 67 en 68 van het besluit 2009/C 159/01 van het Bureau van het Europees Parlement van 19 mei en 9 juli 2008 houdende de uitvoeringsbepalingen van het Statuut van de leden van het Europees Parlement, zoals gewijzigd, waarbij jegens verzoekster een schuldvordering ten bedrage van 41 554 EUR is vastgesteld uit hoofde van bedragen die onverschuldigd waren uitgekeerd in het kader van parlementaire assistentie, de terugvordering ervan werd gemotiveerd, en de bevoegde ordonnateur werd gelast, in samenwerking met de rekenplichtige van de instelling, over te gaan tot terugvordering ervan op grond van artikel 68 van de uitvoeringsbepalingen en van de artikelen 66, 78, 79 en 80 van het Financieel Reglement,

                  —

                  nietigverklaring van debetnota nr. 2017-22 van 11 januari 2017, waarbij verzoekster ervan op de hoogte werd gesteld dat jegens haar een schuldvordering van 41 554 EUR was vastgesteld bij het besluit van de secretaris-generaal van 6 januari 2017 tot terugvordering van in het kader van parlementaire assistentie onverschuldigd uitgekeerde bedragen, op grond van artikel 68 van de uitvoeringsbepalingen en de artikelen 78,79 en 80 van het Financieel Reglement,

                  —

                  verwijzing van het Europees Parlement in alle kosten van de procedure,

                  —

                  veroordeling van het Europees Parlement tot betaling aan Le Pen van 50 000,00 EUR ter vergoeding van invorderbare kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij twee middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel, ontleend aan de gebreken die de formele wettigheid van de bestreden handelingen aantasten. Dit middel bestaat uit vijf onderdelen.

                              —

                              Eerste onderdeel: niet de secretaris-generaal maar het Bureau van het Europees Parlement is bevoegd om financiële beslissingen te nemen die de leden aanbelangen.

                              —

                              Tweede onderdeel: het Bureau van het Europees Parlement kan de aard en de reikwijdte van zijn bevoegdheid niet wijzigen. De secretaris-generaal toont niet aan dat hij op grond van een rechtsgeldige delegatie door de voorzitter van het Bureau van het Parlement de bevoegdheid heeft verkregen om de bestreden besluiten, waarbij financiële aangelegenheden van een lid worden geregeld, vast te stellen en mee te delen.

                              —

                              Derde onderdeel: de bestreden besluiten zijn ontoereikend gemotiveerd en geven blijk van willekeur.

                              —

                              Vierde onderdeel: schending van wezenlijke vormvoorschriften.

                              —

                              Vijfde onderdeel: de secretaris-generaal van het Europees Parlement heeft het dossier niet persoonlijk onderzocht.

                  2.

                  Tweede middel, ontleend aan de gebreken die de materiële wettigheid van de bestreden handelingen aantasten. Dit middel bestaat uit zes onderdelen.

                              —

                              Eerste onderdeel: schending van de beginselen van bescherming van het gewettigd vertrouwen en van rechtszekerheid.

                              —

                              Tweede onderdeel: de feiten waarop de bestreden handelingen gebaseerd zijn, hebben zich niet voorgedaan.

                              —

                              Derde onderdeel: de bestreden handelingen berusten op misbruik van bevoegdheid.

                              —

                              Vierde onderdeel: de bestreden handelingen zijn verricht met misbruik van de procedure.

                              —

                              Vijfde onderdeel: de bestreden handelingen zijn discriminerend en er is sprake van fumus persecutionis.

                              —

                              Zesde onderdeel: het OLAF is niet onafhankelijk.


title: Zaak T-317/15: Beroep ingesteld op 18 juni 2015 — Italië/Commissie

text:
               3.8.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 254/21

         Beroep ingesteld op 18 juni 2015 — Italië/Commissie
   (Zaak T-317/15)
   (2015/C 254/24)
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Italiaanse Republiek (vertegenwoordigers: P. Gentili, staatsadvocaat, G. Palmieri, gemachtigde)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van de aankondiging van het vergelijkend onderzoek EPSO/AD/302/15 — Administrateurs (AD 5) op het gebied van audit;

               —

               verwijzing van de Commissie in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De aangevoerde middelen en voornaamste argumenten zijn gelijk aan die in zaak T-17/15, Italië/Commissie (PB C 81 van 9.3.2015, blz. 27).


title: Zaak T-112/07: Arrest van het Gerecht van 12 juli 2011 — Hitachi e.a./Commissie ( „Mededinging — Mededingingsregelingen — Markt voor projecten van gasgeïsoleerd schakelmateriaal — Beschikking houdende vaststelling van inbreuk op artikel 81 EG en artikel 53 EER-Overeenkomst — Marktverdeling — Rechten van verdediging — Bewijs van inbreuk — Eén enkele voortdurende inbreuk — Geldboeten — Zwaarte en duur van inbreuk — Afschrikkende werking — Medewerking” )

text:
               27.8.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 252/30

         Arrest van het Gerecht van 12 juli 2011 — Hitachi e.a./Commissie
   (Zaak T-112/07) (1)

   (Mededinging - Mededingingsregelingen - Markt voor projecten van gasgeïsoleerd schakelmateriaal - Beschikking houdende vaststelling van inbreuk op artikel 81 EG en artikel 53 EER-Overeenkomst - Marktverdeling - Rechten van verdediging - Bewijs van inbreuk - Eén enkele voortdurende inbreuk - Geldboeten - Zwaarte en duur van inbreuk - Afschrikkende werking - Medewerking)
   2011/C 252/70
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: Hitachi Ltd (Tokyo, Japan); Hitachi Europe Ltd (Maidenhead, Verenigd Koninkrijk), en Japan AE Power Systems Corp. (Tokyo) (vertegenwoordigers: M. Reynolds, P. Mansfield en B. Roy, solicitors, D. Arts, advocaat, N. Green, QC, en S. Singla, barrister)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk F. Arbault, vervolgens X. Lewis, nadien P. Van Nuffel en J. Bourke, en ten slotte P. Van Nuffel, N. Khan en F. Ronkes Agerbeek, gemachtigden, bijgestaan door J. Holmes, barrister)

      Voorwerp

   Verzoek, primair, tot nietigverklaring van beschikking C(2006) 6762 def. van de Commissie van 24 januari 2007 in een procedure op grond van artikel 81 [EG] en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (zaak COMP/38.899 — Gasgeïsoleerd schakelmateriaal), voor zover deze beschikking verzoeksters betreft, alsook tot nietigverklaring van de hun opgelegde geldboeten; subsidiair, verzoek tot nietigverklaring van artikel 2 van die beschikking voor zover dit artikel verzoeksters betreft en, meer subsidiair, verzoek tot nietigverklaring of verlaging van de aan verzoeksters opgelegde geldboeten

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Verzoeksters worden verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 129 van 9.6.2007.


title: Zaak C-48/10: Beroep ingesteld op 28 januari 2010 — Europese Commissie/Koninkrijk Spanje

text:
               17.4.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 100/24

         Beroep ingesteld op 28 januari 2010 — Europese Commissie/Koninkrijk Spanje
   (Zaak C-48/10)
   2010/C 100/35
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordiger: A. Alcover San Pedro, gemachtigde)

      Verwerende partij: Koninkrijk Spanje

      Conclusies

               —

               vaststellen dat het Koninkrijk Spanje, door niet de nodige maatregelen te treffen om ervoor te zorgen dat de autoriteiten er, door middel van vergunningen overeenkomstig de artikelen 6 en 8 of op passende wijze door toetsing en, zo nodig, aanpassing van de voorwaarden, op toezien dat de bestaande installaties uiterlijk op 30 oktober 2007 worden geëxploiteerd overeenkomstig de eisen van de artikelen 3, 7, 9, 10 en 13, artikel 14, sub a en b, en artikel 15, lid 2, onverminderd andere bijzondere gemeenschapsvoorschriften, niet heeft voldaan aan de verplichtingen die op hem rusten krachtens artikel 5, lid 1, van richtlijn 2008/1/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 15 januari 2008 inzake geïntegreerde preventie en bestrijding van verontreiniging (IPPC-richtlijn);

               —

               het Koninkrijk Spanje verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Overeenkomstig artikel 5, lid 1, van richtlijn 2008/1/EG is op 30 oktober 2007 de termijn verstreken om te voldoen aan de verplichting, de bestaande installaties aan de eisen van de IPPC-richtlijn aan te passen door middel van het verlenen van een geïntegreerde milieuvergunning.
   Op dat tijdstip waren in Spanje nog steeds tal van bestaande installaties in bedrijf zonder die vergunning. De verlening van milieuvergunningen is versneld nadat een niet-nakomingsprocedure was ingeleid, maar er is geen einde gemaakt aan de inbreuk binnen de in het met redenen omkleed advies gestelde termijn en volgens de informatie waarover de Commissie beschikt, is dat tot op de dag van vandaag nog altijd niet gebeurd. Blijkens de gegevens die de nationale autoriteiten in hun antwoord op het met redenen omkleed advies hebben verstrekt, waren op het tijdstip van verstrijken van de in dat advies gestelde termijn om te voldoen aan de verplichtingen van artikel 5, lid 1, van de richtlijn, nog steeds 533 bestaande installaties in bedrijf zonder de verplichte IPPC-vergunning.
   In die omstandigheden is het duidelijk dat het Koninkrijk Spanje zijn verplichtingen ingevolge die bepaling nog steeds niet nakomt.

      (1)  PB L 24, blz. 8.


title: Zaak C-116/10: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de Cassation van het Groothertogdom Luxemburg (Luxemburg) op 3 maart 2010 — État du Grand-Duché de Luxembourg, Administration de l'enregistrement et des domaines/Pierre Feltgen (curator van de failliete boedel van Bacino Charter Company SA), Bacino Charter Company

text:
               1.5.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 113/33

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de Cassation van het Groothertogdom Luxemburg (Luxemburg) op 3 maart 2010 — État du Grand-Duché de Luxembourg, Administration de l'enregistrement et des domaines/Pierre Feltgen (curator van de failliete boedel van Bacino Charter Company SA), Bacino Charter Company
   (Zaak C-116/10)
   2010/C 113/52
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Cour de Cassation van het Groothertogdom Luxemburg

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: État du Grand-Duché de Luxembourg, Administration de l'enregistrement et des domaines

      Verwerende partijen: Pierre Feltgen (curator van de failliete boedel van Bacino Charter Company SA), Bacino Charter Company

      Prejudiciële vraag

   Kunnen de door de eigenaar van een schip geleverde diensten waarbij deze het schip tegen betaling met een bemanning ter beschikking van natuurlijke personen stelt voor pleziertochten door zijn cliënten op volle zee, worden vrijgesteld uit hoofde van artikel 15, lid 5, van Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (1), indien deze diensten tegelijkertijd als verhuur van een schip en als vervoer worden aangemerkt?

      (1)  PB L 145, blz. 1.


title: Arrest van het Hof van 17 mei 2001 in zaak C-450/98 P: International Express Carriers Conference (IECC) tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen e.a ("Hogere voorziening — Beschikking tot afwĳzing van klacht — Misbruik van machtspositie — Postdiensten — Remailing")

text:
C 200/18                 NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                            14.7.2001
—     de financieringsmaatschappij verbindt zich jegens de koper ertoe     1)    Wijst de hogere voorziening af.
      om voor diens rekening aan de verkoper de door laatstgenoemde
      aangekondigde en in rekening gebrachte verkoopprijs te voldoen;      2)    Verwijst International Express Carriers Conference (IECC) in de
                                                                                kosten.
—     de financieringsmaatschappij betaalt de verkoper in werkelijk-
      heid binnen het kader van met deze laatste gesloten overeenkom-
      sten, die de koper evenwel onbekend zijn, een lager bedrag dan       (1) PB C 48 van 20.2.99.
      de aangekondigde en in rekening gebrachte prijs, en
—     de koper betaalt de financieringsmaatschappij een bedrag terug
      dat gelijk is aan de aangekondigde en gefactureerde verkoopprijs,
de maatstaf van heffing ter berekening van de belasting over de
toegevoegde waarde over die verkoop wordt gevormd door het totale
door de koper verschuldigde bedrag.                                                            ARREST VAN HET HOF
(1) PB C 100 van 10.4.1999.
                                                                                van 17 mei 2001
                                                                           in zaak C-450/98 P: International Express Carriers Confe-
                                                                           rence (IECC) tegen Commissie van de Europese Gemeen-
                                                                                schappen e.a (1)
                                                                           („Hogere voorziening — Beschikking tot afwijzing van
                                                                           klacht — Misbruik van machtspositie — Postdiensten —
                      ARREST VAN HET HOF                                                                Remailing”)
                           van 17 mei 2001                                                           (2001/C 200/32)
in zaak C-449/98 P: International Express Carriers Confe-
rence (IECC) tegen Commissie van de Europese Gemeen-                                                 (Procestaal: Engels)
                            schappen e.a (1)
                                                                           (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
(„Hogere voorziening — Beschikking tot afwijzing van
                                                                                dentie van het Hof)
   klacht — Mededinging — Postdiensten — Remailing”)
                                                                           In zaak C-450/98 P, International Express Carriers Conference
                           (2001/C 200/31)                                 (IECC), gevestigd te Genève (Zwitserland), vertegenwoordigd
                                                                           door E. Morgan de Rivery, J. Derenne en M. Cunningham,
                                                                           avocats, betreffende hogere voorziening tegen het arrest van
                           (Procestaal: Engels)                            het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschap-
                                                                           pen (Derde kamer — uitgebreid) van 16 september 1998,
                                                                           IECC/Commissie (T-133/95 en T-204/95, Jurispr. 1998, blz. II-
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru- 3645), strekkende tot vernietiging van dat arrest, andere
                           dentie van het Hof)                             partijen bij de procedure: Commissie van de Europese Gemeen-
                                                                           schappen (gemachtigde: K. Wiedner, bijgestaan door N. For-
In zaak C-449/98 P, International Express Carriers Conference              wood), Deutscle Post AG (advocaat: D. Schroeder), Verenigd
(IECC), gevestigd te Genève (Zwitserland), vertegenwoordigd                Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland, The Post
door E. Morgan de Rivery, J. Derenne en M. Cunningham,                     Office en La Poste, heeft het Hof, samengesteld als volgt:
avocats, betreffende hogere voorziening tegen het arrest van               G. C. Rodrı́guez Iglesias, president, A. La Pergola en M. Wa-
het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschap-                 thelet, kamerpresidenten, J.-P. Puissochet, P. Jann en L. Sevón,
pen (Derde kamer — uitgebreid) van 16 september 1998,                      N. Colneric, S. von Bahr en C. W. A. Timmermans (rapporteur),
IECC/Commissie (T-110/95, Jurispr. 1998, blz. II-3605), strek-             rechters; advocaat-generaal: D. Ruiz-Jarabo Colomer; griffier:
kende tot vernietiging van dat arrest, andere partijen bij de              H. von Holstein, adjunct-griffier, op 17 mei 2001 een arrest
procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen                        gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
(gemachtigde: K. Wiedner, bijgestaan door N. Forwood), la
Poste (avocat: H. Lehman), Verenigd Koninkrijk van Groot-                  1)    Wijst de hogere voorziening af.
Brittannië en Noord-Ierland en The Post Office, heeft het Hof,
samengesteld als volgt: G. C. Rodrı́guez Iglesias, president,              2)    Verwijst International Express Carriers nference (IECC) in de
A. La Pergola en M. Wathelet, kamerpresidenten, J.-P. Puis-                      kosten.
sochet, P. Jann, L. Sevón, N. Colneric, S. von Bahr en
C. W. A. Timmermans (rapporteur), rechters; advocaat-gene-                 (1) PB C 48 van 20.2.99.
raal: D. Ruiz-Jarabo Colomer; griffier: D. Louterman-Hubeau,
afdelingshoofd, op 17 mei 2001 een arrest gewezen waarvan
het dictum luidt als volgt:


title: Zaak C-326/05 P: Hogere voorziening, op 26 augustus 2005 ingesteld door Industrias Químicas del Vallés SA tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede kamer) van 28 juni 2005 in zaak Industrias Químicas del Vallés SA tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               29.10.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 271/15

         Hogere voorziening, op 26 augustus 2005 ingesteld door Industrias Químicas del Vallés SA tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede kamer) van 28 juni 2005 in zaak Industrias Químicas del Vallés SA tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak C-326/05 P)
   (2005/C 271/29)
   Procestaal: Spaans
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 26 augustus 2005 hogere voorziening ingesteld door Industrias Químicas del Vallés SA, vertegenwoordigd door C. Fernández Vicién, I. Moreno-Tapia Rivas en J. Sabater Marotias, advocaten, tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede kamer) van 28 juni 2005 in zaak T-158/03, Industrias Químicas del Vallés SA tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen.
   Rekwirante concludeert dat het den Hove behage:

               1.

               het onderhavige beroep ontvankelijk en gegrond te verklaren;

               2.

               het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 28 juni 2005 te vernietigen;

               3.

               het verzoek in eerste aanleg om nietigverklaring van beschikking 2003/308/EG (1) van de Commissie van 2 mei 2003 betreffende de niet-opneming van metalaxyl in bijlage I bij richtlijn 91/414/EEG (2) van de Raad, toe te wijzen;

               4.

               of, subsidiair, de zaak voor afdoening naar het Gerecht van eerste aanleg te verwijzen;

               5.

               de Commissie in ieder geval in de kosten te verwijzen, zowel in de procedure voor het Hof als in de procedure voor het Gerecht van eerste aanleg, en in voorkomend geval, in kort geding.

         Middelen en voornaamste argumenten

               1.

               In de eerste plaats, is Industrias Químicas del Vallés SA (hierna: „IQV”) van mening dat het Gerecht van eerste aanleg (hierna: „Gerecht”) bij het onderzoek van de juridische standpuntbepaling van de Commissie over het vraagstuk welke gevolgen moeten worden verbonden aan de terugtrekking, uit de beoordelingsprocedure voor metalaxyl, van de enige kennisgever die een volledig dossier had ingediend, de bewijselementen in het dossier onjuist heeft opgevat.

               2.

               In de tweede plaats, heeft, volgens IQV, het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, door alleen op basis van een passage uit een document waartoe IQV tijdens de administratieve procedure nooit toegang heeft gehad, zoals het GEA overigens erkent, een middel van IQV af te wijzen.

               3.

               In de derde plaats stelt IQV dat het Gerecht van een onjuiste rechtsopvatting is uitgegaan, door in casu het voorzorgs- en het evenredigheidsbeginsel onjuist uit te leggen en toe te passen, en door zich ter rechtvaardiging van de bestreden beschikking van de Commissie, op de volksgezondheid te baseren.

               4.

               In de vierde plaats, heeft, volgens IQV, het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging en de toepassing, op de onderhavige zaak, van de relevante bepalingen, in het bijzonder die van richtlijn 91/414/EEG en verordening nr. 3600/92 betreffende de onderzoeksprocedure voor de werkzame stoffen in gewasbeschermingsmiddelen. Inzonderheid is IQV van mening dat het Gerecht (i) de begrippen „volledig dossier” en „aanvullende informatie” verwart; (ii) ten onrechte ervan is uitgegaan dat, wanneer er voor dezelfde stof verschillende kennisgevers zijn, elke kennisgever over een volledig dossier moet beschikken; (iii) de rol van de als rapporteur optredende lidstaat in de fasen na de opstelling van de monografie onjuist heeft beoordeeld.

               5.

               In de vijfde plaats, is IQV van mening dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting, door te oordelen dat de Commissie geen kennelijke beoordelingsfout heeft begaan waar zij verlenging van de termijn om de beoordeling van metalaxyl voort te zetten, heeft geweigerd: op dit punt gaat het Gerecht uit van een onjuiste veronderstelling en heeft het zijn arrest met betrekking tot de door de Commissie toegekende verlengingen op het in casu relevante gebied, tegenstrijdig gemotiveerd.

               6.

               In de zesde plaats, is, volgens IQV, het arrest van het Gerecht op een tegenstrijdige en onredelijke motivering gebaseerd, doordat een middel van IQV wordt afgewezen op grond van motieven van de beschikking die niet in de bestreden beschikking voorkomen.

               7.

               Ten slotte, is IQV van mening dat het Gerecht de procedureregels heeft geschonden door een aantal van IQV's schriftelijke opmerkingen in het rapport ter terechtzitting van de rechter-rapporteur niet in aanmerking te nemen, zonder enige motivering in het arrest.

      (1)  PB L 113, van 7.5.2003, blz. 8.

      (2)  PB L 230 van 19.8.1991, blz. 1.


title: Zaak C-401/12 P: Hogere voorziening ingesteld op 3 september 2012 door de Raad van de Europese Unie tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 14 juni 2012 in zaak T-396/09, Vereniging Milieudefensie, Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht/Commissie

text:
               12.1.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 9/25

         Hogere voorziening ingesteld op 3 september 2012 door de Raad van de Europese Unie tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 14 juni 2012 in zaak T-396/09, Vereniging Milieudefensie, Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht/Commissie
   (Zaak C-401/12 P)
   2013/C 9/42
   Procestaal: Nederlands

      Partijen

      Rekwirant: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: M. Moore en K. Michoel, gemachtigden)

      Andere partijen in de procedure: Vereniging Milieudefensie, Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht, Europese Commissie, Koninkrijk der Nederlanden, Europees Parlement

      Conclusies

   De Raad verzoekt het Hof derhalve:

               —

               het arrest van het Gerecht van 14 juni 2012 in zaak T-396/09 te vernietigen;

               —

               het beroep van verzoeksters in eerste instantie in zijn geheel te verwerpen;

               —

               verzoeksters in eerste instantie hoofdelijk te veroordelen in de kosten van de Raad in de onderhavige procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De Raad is van mening dat het arrest van het Gerecht in bovengenoemde zaak aangetast is door twee schendingen van het recht. De Raad is van mening dat het Gerecht de zogenaamde „Nakajima” (1) en „Fediol” (2) rechtspraak niet correct heeft geïnterpreteerd en toegepast. De Raad is bijgevolg van mening dat het Gerecht onterecht geoordeeld heeft dat het de wettigheid van verordening (EG) nr. 1367/2006 (3) kon toetsen aan het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden.
   Verder is de Raad van inziens dat de keuze die werd gemaakt door de wetgever in verordening nr. 1367/2006 in elk geval volledig conform is aan het Verdrag van Aarhus. In dit opzicht is de interpretatie die het Gerecht geeft van artikel 9, lid 3, van het Verdrag van Aarhus (4) niet correct, in zover het de handelingsvrijheid miskent die de overeenkomstsluitende partijen toekomt.
   De Raad vraagt het Hof derhalve het arrest van het Gerecht in bovengenoemde zaak te vernietigen, en definitief uitspraak te doen over deze zaak door het beroep van verzoeksters in eerste instantie in zijn geheel te verwerpen.

      (1)  Arrest van het Hof van Justitie van 7 mei 1991, Nakajima/Raad, C-69/89, Jurispr. blz. I-2169.

      (2)  Arrest van het Hof van Justitie van 22 juni 1989, Fediol/Commissie, 70/87, Jurispr. blz. 1825.

      (3)  Verordening van het Europees Parlement en de Raad van 6 september 2006 betreffende de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden op de communautaire instellingen en organen (PB L 264, blz. 13).

      (4)  Verdrag van Aarhus van 25 juni 1998 betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden, goedgekeurd bij Besluit 2005/370/EG van de Raad van 17 februari 2005 (PB L 124, blz. 1).


title: Zaak C-471/09 P: Hogere voorziening ingesteld op 26 november 2009 door het Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vijfde kamer — uitgebreid) van 9 september 2009 in de gevoegde zaken T-227/01 tot en met T-229/01, T-265/01, T-266/01 en T-270/01, Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava en Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco e.a./Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               13.2.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 37/11

         Hogere voorziening ingesteld op 26 november 2009 door het Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vijfde kamer — uitgebreid) van 9 september 2009 in de gevoegde zaken T-227/01 tot en met T-229/01, T-265/01, T-266/01 en T-270/01, Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava en Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco e.a./Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak C-471/09 P)
   2010/C 37/13
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Rekwirant: Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya (vertegenwoordigers: I. Sáenz-Cortabarría Fernández en M. Morales Isasi, abogados)

      Andere partijen in de procedure: Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco, Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava, Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa, Confederación Empresarial Vasca (Confebask), Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Vizcaya, Cámara Oficial de Comercio e Industria de Álava, Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Guipúzcoa, Commissie van de Europese Gemeenschappen en Comunidad Autónoma de la Rioja

      Conclusies

               —

               de onderhavige hogere voorziening ontvankelijk en gegrond verklaren;

               —

               het bestreden arrest vernietigen;

               —

               het in eerste aanleg ingestelde beroep toewijzen, met name de subsidiaire vordering tot nietigverklaring van artikel 3 van de bestreden beschikking;

               —

               subsidiair, de zaak naar het Gerecht van eerste aanleg verwijzen en het in voorkomend geval gelasten het afgewezen bewijsaanbod alsnog te onderzoeken;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten van de procedure in eerste aanleg en in hogere voorziening, en de Comunidad Autónoma de la Rioja, interveniënte, verwijzen in de kosten van de procedure in eerste aanleg.

      Middelen en voornaamste argumenten

               1.

               Onjuiste rechtsopvatting omdat het Gerecht in het onderhavige geval van oordeel was dat geen sprake is van uitzonderlijke omstandigheden die een gewettigd vertrouwen in de rechtmatigheid van de litigieuze belastingmaatregel kunnen wekken, dat zich verzet tegen terugvordering van de steun overeenkomstig artikel 14, lid 1, van verordening (EG) nr. 659/1999 (1) in samenhang met het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen. Verdraaiing van het voorwerp van het geding in eerste aanleg, en schending van het beginsel van hoor en wederhoor. Schending van de rechtspraak inzake motivering. Onjuiste rechtsopvatting omdat het Gerecht de procedureregels inzake de bewijswaardering niet in acht heeft genomen door de materiële inhoud van de processtukken buiten beschouwing te laten.
               Noch het formele verschil tussen de litigieuze belastingmaatregel en de maatregel waarop beschikking 93/337 (2) betrekking heeft, noch het feit dat de Commissie het selectieve karakter van de maatregel aan de hand van andere criteria had kunnen bepalen dan die welke uitdrukkelijk in beschikking 93/337 worden genoemd, en evenmin de onverenigbaarverklaring in beschikking 93/337 is een toereikende grond ervoor dat het Gerecht niet erkent dat sprake is van een uitzonderlijke omstandigheid die alleen of samen met andere omstandigheden van het onderhavige geval de Commissie belet terugvordering van de in de bestreden beschikking bedoelde steun te gelasten.
               Door de bestreden maatregelen in de gevoegde zaken T-30/01 tot en met T-32/01 en T-86/02 tot en met T-88/02 om redenen van fiscale techniek en omvang van de voordelen niet vergelijkbaar met de betrokken belastingmaatregel te achten, heeft het Gerecht het voorwerp van het geding tussen partijen verdraaid, heeft het het beginsel van hoor en wederhoor genegeerd, en heeft het bovendien kennelijk inbreuk gemaakt op bepaalde rechtspraak inzake motivering.
               Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting met de vaststelling dat het standpunt van de Commissie met betrekking tot de belastingvrijstelling en/of het belastingkrediet van 1993 — zoals blijkt uit de processtukken die het Gerecht in strijd met de procedureregels niet heeft beoordeeld — niet als een uitzonderlijke omstandigheid kan worden aangemerkt die een of ander gewettigd vertrouwen in de regelmatigheid van de bestreden belastingmaatregel had kunnen wekken, dat zich verzet tegen terugvordering van de steun op grond van artikel 14, lid 1, van verordening nr. 659/1999 wegens strijd met het beginsel van bescherming van het gewettigd vertrouwen.

               2.

               Onjuiste rechtsopvatting omdat het Gerecht artikel 14, lid 1, van verordening nr. 659/1999 in samenhang met het evenredigheidsbeginsel niet in acht heeft genomen, dat zich verzet tegen terugvordering van de investeringssteun die de maximumbedragen van regionale steun niet overschrijdt.
               Het Gerecht heeft het algemene evenredigheidsbeginsel geschonden omdat het niet heeft vastgesteld dat de Commissie inbreuk op dit beginsel heeft gemaakt door terugvordering te verlangen van alle overeenkomstig het belastingkrediet van 45 % van de investeringen toegekende bedragen en niet alleen van die welke de maximumbedragen van regionale steun in Baskenland overschreden.

               3.

               Onjuiste rechtsopvatting omdat het Gerecht de procedureregels inzake de bewijsvoering niet in acht heeft genomen en heeft besloten niet in te gaan op het bewijsaanbod van verzoeker met betrekking tot de overlegging van bepaalde documenten van de Commissie, dat in het licht van de argumenten van het Gerecht tot afwijzing van verzoekers vordering essentieel voor de verdediging van diens belangen blijkt te zijn. Schending van het recht op een eerlijk proces, van het beginsel van gelijke wapens en van het recht van verweer.
               Daar het Gerecht het gevraagde bewijs niet heeft onderzocht, heeft het verzoekers fundamentele recht op een eerlijk proces geschonden, omdat het een bewijsaanbod heeft afgewezen dat van fundamenteel belang voor verzoeker is, zodat het diens recht van verweer heeft geschonden; verzoekers vordering is afgewezen met het betoog dat hij niet heeft bewezen wat hij juist met het niet-onderzochte bewijs wilde aantonen: het uitdrukkelijke definitieve standpunt van de Commissie met betrekking tot de klacht van 1994 tegen belastingbepalingen van 1993 (waaronder een belastingkrediet), die in wezen dezelfde maatregelen als de bestreden maatregel zijn, of indien dat bewijs als niet geleverd wordt beschouwd, ten minste het gedrag van de Commissie dat als een uitzonderlijke omstandigheid zou kunnen worden aangemerkt, voor zover dit gedrag het gewettigd vertrouwen in de regelmatigheid van de belastingmaatregelen van 1993 zou hebben gewekt, wat tot de vaststelling van de bestreden belastingmaatregel heeft geleid.

      (1)  van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (PB L 83, blz. 1).

      (2)  van de Commissie van10 mei 1993 betreffende een regeling inzake fiscale investeringssteun in het Baskenland (PB L 134, blz. 25).


title: Zaak C-206/08: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 10 september 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend het Thüringer Oberlandesgericht — Duitsland) — Wasser- und Abwasserzweckverband Gotha und Landkreisgemeinden (WAZV Gotha)/Eurawasser Aufbereitungs- und Entsorgungsgesellschaft mbH (Procedures voor plaatsen van opdrachten in sectoren water en energievoorziening, vervoer en postdiensten — Openbare dienst van drinkwatervoorziening en behandeling van afvalwater — Concessieovereenkomst voor diensten — Begrip — Overdracht van aan exploitatie van betrokken dienst verbonden risico op opdrachtnemer)

text:
               7.11.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 267/20

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 10 september 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend het Thüringer Oberlandesgericht — Duitsland) — Wasser- und Abwasserzweckverband Gotha und Landkreisgemeinden (WAZV Gotha)/Eurawasser Aufbereitungs- und Entsorgungsgesellschaft mbH
   (Zaak C-206/08) (1)

   (Procedures voor plaatsen van opdrachten in sectoren water en energievoorziening, vervoer en postdiensten - Openbare dienst van drinkwatervoorziening en behandeling van afvalwater - Concessieovereenkomst voor diensten - Begrip - Overdracht van aan exploitatie van betrokken dienst verbonden risico op opdrachtnemer)
   2009/C 267/34
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Thüringer Oberlandesgericht

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Wasser- und Abwasserzweckverband Gotha und Landkreisgemeinden (WAZV Gotha)

      Verwerende partij: Eurawasser Aufbereitungs- und Entsorgungsgesellschaft mbH

      In tegenwoordigheid van: Stadtwirtschaft Gotha GmbH, Wasserverband Lausitz Betriebsführungs GmbH (WAL),

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Thüringer Oberlandesgericht — Uitlegging van artikel 1, lid 2, sub a en d, en lid 3, sub b, van richtlijn 2004/17/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 houdende coördinatie van de procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water en energievoorziening, vervoer en postdiensten (PB L 134, blz. 1) — Aanbesteding voor het verrichten, in de vorm van een concessieovereenkomst van openbare diensten, van openbare dienstverlening op het gebied van de productie, het transport en de distributie van drinkwater en op het gebied van de afvoer en behandeling van afvalwater — Criteria voor onderscheid tussen overheidsopdracht voor het verrichten van diensten en concessieovereenkomst voor openbare diensten

      Dictum

   De omstandigheid dat de opdrachtnemer in het kader van een overeenkomst inzake het verrichten van diensten niet rechtstreeks door de aanbestedende dienst wordt vergoed, maar het recht heeft om vergoedingen van derden te innen, volstaat om deze overeenkomst aan te merken als „concessieovereenkomst voor diensten” in de zin van artikel 1, lid 3, sub b, van richtlijn 2004/17/EG van het Europees Parlement en de Raad van 31 maart 2004 houdende coördinatie van de procedures voor het plaatsen van opdrachten in de sectoren water en energievoorziening, vervoer en postdiensten, wanneer de opdrachtnemer het op de aanbestedende dienst rustende exploitatierisico in zijn geheel of althans voor een aanzienlijk deel op zich neemt, ook al is dit risico op grond van de wijze waarop de dienst publiekrechtelijk is georganiseerd, van meet aan zeer beperkt.

      (1)  PB C 247 van 27.9.2008.


title: Zaak T-113/12: Arrest van het Gerecht van 21 januari 2014 — Bial-Portela/BHIM — Probiotical (PROBIAL) ( „Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk PROBIAL — Oudere nationale, internationale en communautaire woord- en beeldmerken, onderscheidingsteken, handelsnaam en beeldteken Bial — Relatieve weigeringsgronden — Artikel 8, lid 1, sub b, en leden 4 en 5, van verordening (EG) nr. 207/2009” )

text:
               1.3.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 61/8

         Arrest van het Gerecht van 21 januari 2014 — Bial-Portela/BHIM — Probiotical (PROBIAL)
   (Zaak T-113/12) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk PROBIAL - Oudere nationale, internationale en communautaire woord- en beeldmerken, onderscheidingsteken, handelsnaam en beeldteken Bial - Relatieve weigeringsgronden - Artikel 8, lid 1, sub b, en leden 4 en 5, van verordening (EG) nr. 207/2009)
   2014/C 61/13
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Bial-Portela & Ca, SA (São Mamede do Coronado, Portugal) (vertegenwoordigers: B. Braga da Cruz en J. Pimenta, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) (vertegenwoordiger: P. Geroulakos, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: Probiotical SpA (Novara, Italië) (vertegenwoordiger: I. Kuschel, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 20 december 2011 (zaak R 1925/2010-4), betreffende een oppositieprocedure tussen Portela & Ca, SA en Probiotical SpA

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Bial-Portela & Ca, SA wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 165 van 9.6.2012.


title: Beroep, op 31 oktober 1996 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk België (Zaak C-356/96)

text:
Nr. C 370/ 10          1 NL |                  Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     7.12.96
verzekeraar betrokken wordt in een geding waarin zijn ver                Beroep, op 31 oktober 1996 ingesteld door Commissie van
zekerde partij is " en dat de verzekeraar van het vaartuig                      de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk België
derhalve in feite via de verzekerde(n) betrokken is in het eer                                         ( Zaak C-357/96 )
ste geding ?
                                                                                ( 96/C 370/23 )
                                                                          Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                          op 31 oktober 1996 beroep tegen Koninkrijk België inge
                                                                          steld door Commissie van de Europese Gemeenschappen
Beroep, op 31 oktober 1996 ingesteld door Commissie van                   vertegenwoordigd door haar juridisch adviseur Götz zur
     de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk België                   Hausen, als gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te
                            ( Zaak C-356/96 )                             Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz, Centre Wagner, Kirch
                                                                          berg.
                               ( 96/C 370/22 )
                                                                          Verzoekster concludeert dat het den Hove behage :
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                — vast te stellen dat het Koninkrijk België, door niet de
op 31 oktober 1996 beroep tegen Koninkrijk België inge                          wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stel
steld door Commissie van de Europese Gemeenschappen                              len die noodzakelijk zijn voor het volgen van Richtlijn
vertegenwoordigd door haar juridisch adviseur Götz zur                           94/1 5/EG ( ! ) van de Commissie van 15 april 1994 be
Hausen, als gemachtigde , domicilie gekozen hebbende te                          treffende aanpassing, voor de eerste maal, aan de tech
Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz, Centre Wagner, Kirch                         nische vooruitgang van Richtlijn 90/220/EEG ( 2 ) van de
berg.                                                                            Raad inzake de doelbewuste introductie van genetisch
                                                                                gemodificeerde organismen in het milieu, de krachtens
                                                                                die richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is na
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                                 gekomen;
                                                                          — het Koninkrijk België in de kosten te verwijzen .
— vast te stellen dat het Koninkrijk België, door niet de
      wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stel          Middelen en voornaamste argumenten
      len die noodzakelijk zijn voor het volgen van Richtlijn
      91/410/EEG ( ! ) van de Commissie van 22 juli 1991
      houdende veertiende aanpassing aan de technische voor              De middelen en voornaamste argumenten zijn dezelfde als
      uitgang van Richtlijn 67/548/EEG (2 ) van de Raad be               in zaak C-356/96 ( 3 ); de omzettingstermijn is verstreken op
      treffende de aanpassing van de wettelijke en bestuurs              30 juni 1994 .
      rechtelijke bepalingen inzake de indeling, de verpakking
      en het kenmerken van gevaarlijke stoffen, de krachtens              (') PB nr. L 103 van 22 . 4 . 1994, blz . 20 .
       die richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is na          ( 2 ) PB nr. L 1 1 7 van 8 . 5 . 1 990 , blz . 15 .
      gekomen;                                                            ( 3 ) Zie zaak C-356/96 hierboven .
— het Koninkrijk België in de kosten te verwijzen.
                                                                          Beroep, op 31 oktober 1996 ingesteld door Commissie van
Middelen en voornaamste argumenten                                              de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk België
                                                                                ( Zaak C-358/96 )
                                                                                ( 96/C 370/24 )
Het dwingend karakter van de artikelen 189, derde alinea,
en 5, eerste alinea, EG-Verdrag, brengt mee, dat de Lid-Sta
ten waaraan een richtlijn wordt gericht, verplicht zijn bin              Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
nen de gestelde termijn de opgelegde doelstellingen te ver               op 31 oktober 1996 beroep tegen Koninkrijk België inge
wezenlijken, dus de bepalingen van de richtlijn in nationaal              steld door Commissie van de Europese Gemeenschappen
recht om te zetten, zodat laatstbedoelde ten volle effect sor            vertegenwoordigd door haar juridisch adviseur Götz zur
teert vanaf het ogenblik waarop de omzettingstermijn ver                 Hausen, als gemachtigde, domicilie gekozen hebbende te
strijkt. De omzettingstermijn is op 1 augustus 1992 verstre              Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz, Centre Wagner, Kirch
ken, zonder dat het Koninkrijk België de nodige bepalingen                berg.
heeft vastgesteld.
                                                                          Verzoekster concludeert dat het den Hove behage :
(!) PB nr. L 228 van 17. 8 . 1991 , blz . 67.
( 2 ) PB nr. 196 van 16 . 8 . 1967, blz . 1 .
                                                                          — vast te stellen dat het Koninkrijk België, door niet de
                                                                                wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stel
                                                                                len die noodzakelijk zijn voor het volgen van Richtlijn


title: Zaak C-502/10: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 18 oktober 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State — Nederland) — Staatssecretaris van Justitie/Mangat Singh (Richtlijn 2003/109/EG — Status van langdurig ingezeten onderdanen van derde landen — Werkingssfeer — Artikel 3, lid 2, sub e — Verblijf op basis van formeel beperkte verblijfsvergunning)

text:
               8.12.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 379/4

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 18 oktober 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State — Nederland) — Staatssecretaris van Justitie/Mangat Singh
   (Zaak C-502/10) (1)

   (Richtlijn 2003/109/EG - Status van langdurig ingezeten onderdanen van derde landen - Werkingssfeer - Artikel 3, lid 2, sub e - Verblijf op basis van formeel beperkte verblijfsvergunning)
   2012/C 379/06
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Raad van State

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Staatssecretaris van Justitie

      Verwerende partij: Mangat Singh

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Raad van State — Uitlegging van artikel 3, lid 2, sub e, van richtlijn 2003/109/EG van de Raad van 25 november 2003 betreffende de status van langdurig ingezeten onderdanen van derde landen (PB 2004, L 16, blz. 44) — Begrip „formeel beperkte verblijfsvergunning” — Verblijfsvergunning die geen uitzicht geeft op een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd, maar die onbeperkt kan worden verlengd

      Dictum

   Artikel 3, lid 2, sub e, van richtlijn 2003/109/EG van de Raad van 25 november 2003 betreffende de status van langdurig ingezeten onderdanen van derde landen, moet in die zin worden uitgelegd dat onder het begrip „verblijfsvergunning [die] formeel beperkt is” niet een aan een specifieke groep personen toegekende verblijfsvergunning voor bepaalde tijd valt waarvan de geldigheid onbeperkt kan worden verlengd, zonder echter uitzicht te geven op verkrijging van een verblijfsvergunning voor onbepaalde tijd, voor zover een dergelijke formele beperking de onderdaan van een derde land niet belet zich duurzaam in de betrokken lidstaat te vestigen; het staat aan de verwijzende rechter om dit na te gaan.

      (1)  PB C 346 van 18.12.2010.


title: Zaak C-320/06: Beroep ingesteld op 20 juli 2006 — Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk België

text:
               2.9.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 212/26

         Beroep ingesteld op 20 juli 2006 — Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk België
   (Zaak C-320/06)
   (2006/C 212/45)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekster: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: J. Enegren en G. Rozet, gemachtigden)

      Verweerder: Koninkrijk België
   Conclusies van verzoekster

               —

               vast te stellen dat het Koninkrijk België, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2002/14/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 2002 tot vaststelling van een algemeen kader betreffende de informatie en de raadpleging van de werknemers in de Europese Gemeenschap (1), althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens artikel 11 van deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               het Koninkrijk België te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De termijn voor omzetting van richtlijn 2002/14/EG in nationaal recht is op 23 maart 2005 verstreken.

      (1)  PB L 80, blz. 29.


title: Zaak C-479/09 P: Hogere voorziening ingesteld op 26 november 2009 door Evets Corp. tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Eerste kamer) van 23 september 2009 in gevoegde zaken T-20/08 en T-21/08, Evets Corp./Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

text:
               30.1.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 24/39

         Hogere voorziening ingesteld op 26 november 2009 door Evets Corp. tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Eerste kamer) van 23 september 2009 in gevoegde zaken T-20/08 en T-21/08, Evets Corp./Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)
   (Zaak C-479/09 P)
   2010/C 24/69
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Evets Corp. (vertegenwoordiger: S. Ryan, Solicitor)

      Andere partij in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Conclusies

               —

               de beslissing van het Gerecht van eerste aanleg vernietigen;

               —

               verklaren dat het verzoek tot herstel in de vorige toestand werd ingediend binnen de in artikel 78, lid 2, van verordening nr. 40/94 (1) gestelde termijnen;

               —

               de zaak terugverwijzen naar het Gerecht van eerste aanleg zodat het Gerecht op zijn beurt de zaak kan terugverwijzen naar de kamer van beroep voor een uitspraak ten gronde over de vraag of alle noodzakelijke zorgvuldigheid voor de vernieuwing van de inschrijving van de betrokken merken was betracht;

               —

               het BHIM verwijzen in de kosten van de procedure voor het Hof van Justitie en voor het Gerecht van eerste aanleg.

      Middelen en voornaamste argumenten

               1)

               Deze hogere voorziening betreft een verzoek tot herstel in de vorige toestand overeenkomstig artikel 78, lid 2, van verordening (EG) nr. 40/94 (gemeenschapsmerkverordening). De geldigheid van het betrokken merk was verstreken wegens niet-betaling van de vernieuwingstaks.

               2)

               De merkhouder had de verantwoordelijkheid voor de betaling van de vernieuwingstaks overgedragen aan een derde. Door een ongewilde fout was de vernieuwingstaks evenwel niet binnen de gestelde termijn betaald.

               3)

               Het BHIM heeft de gemachtigde van de merkhouder, die niet de derde was die verantwoordelijk was voor de betaling van de vernieuwingstaks, in kennis gesteld van de doorhaling. De gemachtigde heeft deze kennisgevingen doorgestuurd naar de merkhouder, die deze een aantal dagen later heeft ontvangen.

               4)

               Daarop heeft de merkhouder een verzoek tot herstel in de vorige toestand ingediend overeenkomstig artikel 78, lid 2. Dit verzoek werd ingediend minder dan twee maanden nadat de merkhouder zelf de kennisgevingen van doorhaling had ontvangen, maar meer dan twee maanden nadat de gemachtigde deze had ontvangen.

               5)

               Artikel 78, lid 2, vereist dat het verzoek schriftelijk wordt ingediend binnen twee maanden na de beëindiging van de verhindering die tot niet-inachtneming van een termijn heeft geleid. Deze hogere voorziening betreft de wijze van vaststelling van de datum waarop die termijn begint te lopen.

               6)

               De merkhouder betoogt dat de datum waarop hij de kennisgeving heeft ontvangen, moet worden beschouwd als de relevante datum. Hij had de verantwoordelijkheid voor de betaling van de vernieuwingstaks op zich genomen met behulp van een derde. Pas bij ontvangst van die kennisgeving ontdekte hij de fout en kon de verhindering worden beëindigd.

               7)

               Het Gerecht van eerste aanleg was het evenwel eens met het betoog van het BHIM dat de relevante datum die was waarop de gemachtigde van de merkhouder, aan wie het BHIM de kennisgeving had gestuurd, deze had ontvangen. Het BHIM verwees naar regel 77, die het volgende bepaalt: „Elke door het Bureau aan de behoorlijk gemachtigde vertegenwoordiger gerichte kennisgeving of andere mededeling heeft hetzelfde rechtsgevolg als was deze aan de vertegenwoordigde persoon gericht”.

               8)

               In hogere voorziening voert de merkhouder het volgende aan:

                           i)

                           De fictie in regel 77 is erop gericht dat het BHIM heeft voldaan aan zijn verplichting van kennisgeving aan een partij wanneer het een kennisgeving richt aan een vertegenwoordiger van een partij met betrekking tot zaken waarvoor deze vertegenwoordiger mag optreden. Het BHIM moet dan niets anders meer doen. Maar dit is geen relevante overweging in de onderhavige zaak.

                           ii)

                           De „verhindering die tot niet-inachtneming van een termijn heeft geleid” wordt in het geval van termijnen voor betaling van vernieuwingstaks beëindigd wanneer de merkhouder zelf, en/of de persoon aan wie de verantwoordelijkheid voor betaling is overgedragen, daadwerkelijk op de hoogte is van het ongewilde verzuim om te betalen. Elke andere conclusie zou de relevante bepaling onuitvoerbaar maken: in het bijzonder zal een professionele vertegenwoordiger altijd op de hoogte zijn of geacht worden op de hoogte te zijn van de relevante termijnen zodat het richten van een kennisgeving door het BHIM aan hem gewoonlijk hoe dan ook irrelevant zou zijn.

                           iii)

                           Betaling van vernieuwingstaks is een eenvoudige financiële transactie waarvoor geen wettelijke vertegenwoordiging is vereist. Een partij kan dus zelf de taks betalen of dit aan een andere persoon overdragen. Wanneer de „vertegenwoordiger” van een partij — die deze partij heeft vertegenwoordigd in de procedure voor het Bureau — niet afzonderlijk is belast met de betaling van de vernieuwingstaks, is de kennisgeving van de niet-betaling aan deze vertegenwoordiger irrelevant. Het is geen kennisgeving aan de partij en kan ook niet worden geacht dit te zijn. Die vertegenwoordiger is juridisch niet verplicht om te reageren op die kennisgeving (hij kan deze evenwel overleggen aan zijn klant uit professionele hoffelijkheid).

                           iv)

                           In een geval als het onderhavige is een vertegenwoordiger voor andere doeleinden geen „behoorlijk gemachtigde vertegenwoordiger” voor de betaling van vernieuwingstaks. Kennisgeving aan hem/haar voldoet derhalve niet aan de voorwaarden van regel 77 en doet de fictie niet in werking treden.

                           v)

                           Kort gezegd, de relevante persoon die in aanmerking moet worden genomen is de persoon die verantwoordelijk is voor het verrichten van de betrokken handeling. Slechts op het tijdstip waarop deze persoon kennis krijgt van de verhindering kan de relevante termijn voor het indienen van een verzoek tot herstel beginnen te lopen.

                           vi)

                           Hoewel de bepalingen van het Europees Octrooiverdrag strikt gezien niet bindend zijn in het gemeenschapsrecht, moeten zij duidelijk hoog worden aangeschreven. Wanneer er rechtspraak van het Europees Octrooibureau bestaat inzake een in dezelfde bewoordingen geformuleerde bepaling, is het uitermate wenselijk dat deze formulering op dezelfde wijze wordt uitgelegd. Rekwirante betoogt dat de parallelle beslissingen van het EOB juist zijn en dat zijn redenering correct is.

      (1)  Verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk (PB L 11, blz. 1).


title: Zaak C-172/03: Verzoek van het Verwaltungsgerichtshof van 31 maart 2003 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Wolfgang Heiser en Finanzlandesdirektion für Tirol (Berufungssenat I)

text:
5.7.2003                NL                        Publicatieblad van de Europese Unie                                           C 158/9
De Commissie concludeert dat het den Hove behage:                      belasting, waarbij geen belastingvrije som of andere aftrek-
                                                                       posten voor persoonlijke omstandigheden mogen worden
—      vast te stellen dat de Helleense Republiek, door geen           toegepast, terwijl de ingezetenen wel recht daarop hebben in
       regeling in werking te doen treden voor de volledige            het kader van de gewone belasting over alle inkomsten die in
       bescherming van bepaalde soorten van bijlage II bij             de lidstaat en in het buitenland worden verworven (onbeperkte
       richtlijn 79/409/EEG van de Raad van 2 april 1979               belastingplicht), doch het feit dat ten aanzien van eerstgenoem-
       inzake het behoud van de vogelstand ( 1), zoals gewijzigd       den geen belastingvrije som of aftrekposten mogen worden
       bij richtlijn 94/24/EG van de Raad van 8 juni 1994 (2), de      toegepast, wordt gecompenseerd door een lager belastingper-
       krachtens artikel 7 van de richtlijn op haar rustende           centage dan voor de ingezetenen geldt?
       verplichtingen niet is nagekomen;
—      de Helleense Republiek in de kosten te verwijzen.
Middelen en voornaamste argumenten
De Commissie is van mening dat de Helleense Republiek
artikel 7, lid 4, van de richtlijn niet correct heeft uitgevoerd,
aangezien zij, wegens de vaststelling van te late data voor het
sluiten van het jachtseizoen, geen regeling voor de volledige
bescherming van bepaalde soorten van bijlage II bij de richtlijn       Verzoek van het Verwaltungsgerichtshof van 31 maart
in werking heeft doen treden. Een bepaald percentage van die           2003 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen
vogels, variërend naar gelang van de soort, wordt niet tegen de        Wolfgang Heiser en Finanzlandesdirektion für Tirol (Be-
jachtactiviteiten beschermd gedurende de periode van de                                           rufungssenat I)
voorjaarstrek, tijdens welke periode zij in het bijzonder in hun
voortbestaan worden bedreigd. In werkelijkheid verzekert een
dergelijke regeling niet de volledige bescherming van de vogels
in de fase van de trek naar de nestplaats van de soorten, zulks                                  (Zaak C-172/03)
in strijd met artikel 7, lid 4, van de richtlijn.
                                                                                (2003/C 158/16)
( 1) PB L 103 van 25.4.1979, blz. 1.
( 2) PB L 164 van 30.6.1994, blz. 9.
                                                                       Het Verwaltungsgerichtshof heeft bij beschikking van 31 maart
                                                                       2003, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
                                                                       14 april 2003, in het geding tussen Wolfgang Heiser en
Verzoek van Regeringsrätten van 10 april 2003 om een                   Finanzlandesdirektion für Tirol (Berufungssenat I), het Hof van
prejudiciële beslissing in het geding tussen F.W. Wallentin            Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een
                        en Riksskatteverket                            prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
                          (Zaak C-169/03)
                                                                       Vormt een regeling als die van artikel XIV, sub 3, van
                          (2003/C 158/15)                              Bundesgesetz BGBl 21/1995, in de versie van BGBl 756/
                                                                       1996, waarbij voor artsen de overgang van heffing van
                                                                       omzetbelasting naar vrijstelling van omzetbelasting met be-
                                                                       trekking tot in de onderneming blijvend in gebruik zijnde
Regeringsrätten heeft bij beschikking van 10 april 2003,               goederen niet leidt tot de door artikel 20 van de Zesde richtlijn
ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 14 april             77/388/EEG ( 1) voorgeschreven vermindering van de reeds
2003, in het geding tussen F.W. Wallentin en Riksskatteverket,         genoten aftrek, een steunmaatregel in de zin van artikel 87 EG
het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen ver-               (resp. artikel 92 EG-Verdrag)?
zocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
Moet artikel 39 EG aldus worden uitgelegd dat het in de weg            (1 ) PB 1977, L 145, blz. 1.
staat aan een nationale wettelijke regeling die voor natuurlijke
personen die fiscaal niet worden geacht in het land te wonen
maar in het land inkomsten uit arbeid ontvangen (beperkte
belastingplicht), voorziet in een door de werkgever ingehouden


title: Zaak C-70/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Administrativo e Fiscal de Viseu (Portugal) op 10 februari 2014 — Agrocaramulo — Empreendimentos Agropecuários do Caramulo SA/Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP (IFAP)

text:
               5.5.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 135/23

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Administrativo e Fiscal de Viseu (Portugal) op 10 februari 2014 — Agrocaramulo — Empreendimentos Agropecuários do Caramulo SA/Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP (IFAP)
   (Zaak C-70/14)
   2014/C 135/27
   Procestaal: Portugees

      Verwijzende rechter

   Tribunal Administrativo e Fiscal de Viseu

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Agrocaramulo — Empreendimentos Agropecuários do Caramulo SA

      Verwerende partij: Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP (IFAP)

      Prejudiciële vraag

   Rekening houdende met het feit dat het Ministério da Agricultura, do Desenvolvimento Rural e das Pescas, IFAP — Instituto de Financiamento de Agricultura e Pescas, IP, (ministerie van Landbouw, Plattelandsontwikkeling en Visserij — Financieringsinstituut voor Landbouw en Visserij) van mening is dat „enkel in aanmerking komen voor uitvoerrestituties de producten die vallen onder:

               —

               code 0207 12 10 9900 van de nomenclatuur voor de uitvoerrestituties, die zogenoemde ‚kippen 70 %’ betreft, waarbij de punt van het borstbeen, het dijbeen en het scheenbeen niet volledig zijn verbeend, of

               —

               code 0207 12 90 9190 van de nomenclatuur voor de uitvoerrestituties, die zogenoemde ‚kippen 65 %’ betreft, waarbij de punt van het borstbeen, het dijbeen en het scheenbeen niet volledig zijn verbeend”, en met het feit dat de onderneming effectief uitgelegde hennen (leghennen die na hun legperiode, wanneer hun skelet volledig is verbeend, worden geslacht) heeft uitgevoerd, kan het product „uitgelegde hennen” worden ingedeeld bij de onder de productcodes nrs. 0207 12 10 9900 en 0207 12 90 9190 aangegeven warenomschrijving „andere” zoals vastgesteld in bijlage I bij verordening (EEG) nr. 3846/87 (1), zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 2319/2002 (2) van de Commissie van 13 december 2002, verordening (EG) nr. 2180/2003 (3) van de Commissie van 5 december 2003, verordening (EG) nr. 2199/2004 (4) van de Commissie van 10 december 2004 en verordening (EG) nr. 2091/2005 (5) van de Commissie van 15 december 2005, houdende bekendmaking, voor respectievelijk 2003, 2004, 2005 en 2006 van de landbouwproductennomenclatuur voor de uitvoerrestituties?

      (1)  Verordening (EEG) nr. 3846/87 van de Commissie van 17 december 1987 tot vaststelling van de landbouwproductennomenclatuur voor de uitvoerrestituties (PB L 366, blz. 1).

      (2)  PB L 325, blz. 35.

      (3)  PB L 335, blz. 1.

      (4)  PB L 380, blz. 1.

      (5)  PB L 343, blz. 1.


title: Zaak T-733/14: Beschikking van het Gerecht van 17 juli 2015 — European Dynamics Luxembourg en Evropaïki Dynamiki/Parlement

text:
               28.9.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 320/51

         Beschikking van het Gerecht van 17 juli 2015 — European Dynamics Luxembourg en Evropaïki Dynamiki/Parlement
   (Zaak T-733/14) (1)

   (2015/C 320/70)
   Procestaal: Grieks
   De president van de Tweede kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 16 van 19.1.2015.


title: Zaak C-171/09: Beroep ingesteld op 13 mei 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Franse Republiek

text:
               4.7.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 153/30

         Beroep ingesteld op 13 mei 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Franse Republiek
   (Zaak C-171/09)
   2009/C 153/58
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: V. Peere en P. Dejmek, gemachtigden)

      Verwerende partij: Franse Republiek

      Conclusies

               —

               vaststellen dat de Franse Republiek, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2006/70/EG van de Commissie van 1 augustus 2006 tot vaststelling van uitvoeringsmaatregelen van richtlijn 2005/60/EG van het Europees Parlement en de Raad wat betreft de definitie van politiek prominente personen en wat betreft de technische criteria voor vereenvoudigde klantenonderzoeksprocedures en voor vrijstellingen op grond van occasionele of zeer beperkte financiële activiteiten (1), althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               de Franse Republiek verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De termijn voor omzetting van richtlijn 2006/70/EG is op 15 december 2007 verstreken. Op het tijdstip van de instelling van het onderhavige beroep had verweerster nog niet de nodige omzettingsmaatregelen vastgesteld, althans deze niet aan de Commissie meegedeeld.

      (1)  PB L 214, blz. 29.