title: Zaak C-128/17: Beroep ingesteld op 10 maart 2017 — Republiek Polen/Europees Parlement en Raad van de Europese Unie

text:
               15.5.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 151/24

         Beroep ingesteld op 10 maart 2017 — Republiek Polen/Europees Parlement en Raad van de Europese Unie
   (Zaak C-128/17)
   (2017/C 151/31)
   Procestaal: Pools

      Partijen

      Verzoekende partij: Republiek Polen (vertegenwoordiger: B. Majczyna, gemachtigde)

      Verwerende partijen: Europees Parlement en Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               richtlijn (EU) 2016/2284 van het Europees Parlement en de Raad van 14 december 2016 betreffende de vermindering van de nationale emissies van bepaalde luchtverontreinigende stoffen, tot wijziging van richtlijn 2003/35/EG en tot intrekking van richtlijn 2001/81/EG (1) nietig verklaren;

               —

               subsidiair, deze richtlijn gedeeltelijk nietig verklaren, voor zover hierbij de nationale emissiereductieverbintenissen voor 2030 en de jaren daarna zijn vastgelegd;

               —

               het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De Republiek Polen voert tegen de bestreden richtlijn de volgende gronden aan:
   1.   Schending van het beginsel van loyale samenwerking (artikel 4, lid 3, VEU)

   De aangeklaagde instellingen hebben bij de werkzaamheden rondom het vaststellen van de bestreden richtlijn niet transparant gehandeld en hebben de lidstaten daarbij ongelijk behandeld en slechts aan enkele lidstaten bijkomende reductieverbintenissen opgelegd, die niet gegrond zijn op het criterium van kostenefficiëntie of de beginselen op het gebied van de methodiek der plichtenverdeling. Dat Polen (net als twee andere lidstaten) — voor het bereiken van definitieve overeenstemming met het Europees Parlement — nieuwe emissiereductiewaarden zijn opgelegd, opdat een ambitieuzer totaal reductieniveau wordt bereikt, betekent dat Polen feitelijk was uitgesloten van de onderhandelingen, tijdens welke over de definitieve vorm van de nationale emissiereductieverbintenissen voor 2030 en de jaren daarna is besloten.
   Bovendien hebben de aangeklaagde instellingen Polen de mogelijkheid onthouden om de data met betrekking tot Polen, op grond waarvan de nationale emissiereductieverbintenissen voor 2030 en de jaren daarna zijn vastgelegd, effectief te verifiëren, en daarmee het aan Polen toekomende recht om zijn standpunt uiteen te zetten, geschonden.
   2.   Schending van de beginselen van openheid en transparantie (artikel 15 VWEU) en ontbreken van een toereikende motivering (artikel 296 VWEU)

   De Republiek Polen voert aan dat de wezenlijke veronderstellingen aan de hand waarvan de nationale emissiereductieverbintenissen voor 2013 en de jaren daarna zijn bepaald, niet toegankelijk of openbaar zijn gemaakt. Informatie ontbreekt over de veronderstellingen met betrekking tot prognoses over de technologische structuur van de afzonderlijke sectoren, op welke veronderstellingen wederom de prognoses over de emissies in 2030 zijn gestoeld. Het ontbreken van deze informatie maakt het op zijn beurt onmogelijk om de gegrondheid van de emissieprognoses voor 2030 te verifiëren. Ten tweede is niet bekend volgens welke formule de algemene doelstelling op het gebied van de gezondheid, namelijk het verlagen van het sterftecijfer in de Unie, is vertaald in de verplichting tot verlaging van de emissies voor de gehele Unie alsook voor individuele lidstaten.
   Ten gevolge hiervan zijn de overwegingen over de genoemde reductieverbintenissen van de instellingen die de richtlijn hebben vastgesteld, niet helder en eenduidig tot uitdrukking gekomen.
   3.   Schending van de verplichting tot een getrouwe beoordeling van de gevolgen van de bestreden richtlijn voor de afzonderlijke lidstaten en de verplichting tot het geven van een toereikende inschatting van de gevolgen van de omzetting ervan

   De Republiek Polen voert aan dat de door de Commissie verrichte effectbeoordeling met het oog op de verreikende maatschappelijke en economische gevolgen die in de lidstaten ten gevolge van de emissiereductieverbintenissen voor 2030 en de jaren daarna zijn te verwachten, ontoereikend is.
   In de effectbeoordeling wordt verwezen naar het verband tussen het verwezenlijken van de doelstellingen van de richtlijn en de structurele veranderingen waarmee het aandeel van kolen als brandstof in de energiesector en in het gemeentelijke woningwezen moet worden verlaagd. In de effectbeoordeling wordt echter niet precies onderzocht of nakoming van de verbintenissen van aanzienlijke invloed zal zijn op de keuze van een lidstaat tussen verschillende energiebronnen en de algemene structuur van zijn energievoorziening. Dit is van wezenlijke betekenis; wanneer namelijk sprake is van een aanzienlijke invloed, betekent dit dat de Uniewetgever de bestreden richtlijn op een andere rechtsgrond had moeten vaststellen, namelijk op grond van artikel 192, lid 2, VWEU en niet op grond van artikel 192, lid 1, VWEU.
   4.   Schending van het evenredigheidsbeginsel (artikel 5, lid 4, VEU)

   De aangeklaagde instellingen hebben geen rekening gehouden met de grote maatschappelijke en economische kosten die in Polen worden veroorzaakt door de nakoming van de verbintenissen met betrekking tot de reductie van de emissies van enkele verontreinigende stoffen voor de periode vanaf 2030. Ten gevolge hiervan kan de nakoming door Polen van de reductieverbintenissen voor 2030 en de jaren daarna grote negatieve maatschappelijke en economische gevolgen meebrengen. De inzet voor de nakoming van deze verbintenissen kan in vergelijking met de verwachte effecten onevenredig blijken te zijn.
   Voor het bereiken van de in de richtlijn vastgelegde doelstellingen was het kennelijk niet vereist in de richtlijn dergelijk hoge nationale emissiereductieverbintenissen voor 2030 en de jaren daarna vast te leggen.
   5.   Schending van het beginsel van gelijkheid van de lidstaten (artikel 4, lid 2, VEU) en het beginsel van evenwichtige ontwikkeling (artikel 191, lid 3, vierde streepje, VWEU juncto artikel 191, lid 2, VWEU)

   De verplichtingen tot emissiereductie vanaf 2030 die aan de afzonderlijke lidstaten zijn opgelegd, houden geen rekening met de uiteenlopende economische situatie en de technologische en maatschappelijke omstandigheden in de lidstaten, waaronder de omvang van de investeringsbehoefte in verschillende regio’s van de Unie. Bij het vastleggen van de reductieverbintenissen is één enkele methode gehanteerd, die los staat van de feitelijke, uiteenlopende economische en maatschappelijke situatie in de afzonderlijke lidstaten.
   Bovendien hebben de aangeklaagde instellingen bij het vaststellen voor afzonderlijke lidstaten van nationale emissiereductieverbintenissen voor 2030 en de jaren daarna er waarschijnlijk niet voldoende rekening mee gehouden dat een aanzienlijke hoeveelheid verontreinigende stoffen in gebieden in de directe nabijheid van de Unie grensoverschrijdend in enkele lidstaten wordt uitgestoten, hetgeen kan leiden tot een ongelijke behandeling van lidstaten die aan derde landen grenzen ten opzichte van lidstaten die niet worden geconfronteerd met het probleem van de toestroom van verontreinigende stoffen die van buiten de Unie afkomstig zijn.

      (1)  PB L 344, blz. 1.


title: Zaak T-178/13: Beschikking van het Gerecht van 23 september 2014 — Jaczewski/Commissie ( „Beroep tot nietigverklaring — Landbouw — Procesbelang — Regelgevingshandeling die uitvoeringsmaatregelen met zich meebrengt — Niet individueel geraakt — Niet-ontvankelijkheid” )

text:
               17.11.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 409/41

         Beschikking van het Gerecht van 23 september 2014 — Jaczewski/Commissie
   (Zaak T-178/13) (1)

   ((„Beroep tot nietigverklaring - Landbouw - Procesbelang - Regelgevingshandeling die uitvoeringsmaatregelen met zich meebrengt - Niet individueel geraakt - Niet-ontvankelijkheid”))
   2014/C 409/58
   Procestaal: Pools

      Partijen

      Verzoekende partij: Grzegorz Jaczewski (Bielany, Polen) (vertegenwoordiger: M. Goss, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Rossi en A. Szmytkowska, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek om gedeeltelijke nietigverklaring van uitvoeringsbesluit C (2012) 5049 definitief van de Commissie van 24 juli 2012 houdende toestemming tot het verlenen van aanvullende nationale rechtstreekse betalingen in Polen voor het jaar 2012

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               Grzegorz Jaczewski wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 156 van 1.6.2013.


title: Zaak C-205/11 P: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 18 juli 2013 — Fédération internationale de football association (FIFA)/Europese Commissie, Koninkrijk België en Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (Hogere voorziening — Televisie-uitzendingen — Richtlijn 89/552/EEG — Artikel 3 bis — Maatregelen van het Verenigd Koninkrijk betreffende evenementen van aanzienlijk belang voor de samenleving van die lidstaat — Wereldkampioenschap voetbal — Besluit waarbij maatregelen verenigbaar met het Unierecht worden verklaard — Motivering — Artikelen 43 EG, 49 EG en 86 EG — Eigendomsrecht)

text:
               7.9.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 260/4

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 18 juli 2013 — Fédération internationale de football association (FIFA)/Europese Commissie, Koninkrijk België en Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland
   (Zaak C-205/11 P) (1)

   (Hogere voorziening - Televisie-uitzendingen - Richtlijn 89/552/EEG - Artikel 3 bis - Maatregelen van het Verenigd Koninkrijk betreffende evenementen van aanzienlijk belang voor de samenleving van die lidstaat - Wereldkampioenschap voetbal - Besluit waarbij maatregelen verenigbaar met het Unierecht worden verklaard - Motivering - Artikelen 43 EG, 49 EG en 86 EG - Eigendomsrecht)
   2013/C 260/05
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Fédération internationale de football association (FIFA) (vertegenwoordigers: A. Barav en D. Reymond, avocats)

      Andere partijen in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: E. Montaguti en N. Yerrell als gemachtigden, bijgestaan door M. Gray, barrister), Koninkrijk België (vertegenwoordigers: C. Pochet en J.-C. Halleux als gemachtigden, bijgestaan door A. Joachimowicz en J. Stuyck, advocaten) en Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (vertegenwoordigers: S. Ossowski en J. Beeko als gemachtigden, bijgestaan door T. de la Mare, QC)

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 17 februari 2011, Fédération internationale de football association (FIFA)/Commissie (T-68/08), houdende verwerping van het beroep tot nietigverklaring van besluit 2007/730/EG van de Commissie van 16 oktober 2007, waarbij maatregelen die het Verenigd Koninkrijk heeft genomen op grond van artikel 3 bis, lid 1, van richtlijn 89/552/EEG van de Raad van 3 oktober 1989 betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake de uitoefening van televisieomroepactiviteiten (PB L 295, blz. 12), verenigbaar met het gemeenschapsrecht zijn verklaard

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               De Fédération internationale de football association (FIFA) wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 232 van 6.8.2011.


title: Zaak C-183/12 P: Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 6 juni 2013 — Chafiq Ayadi/Europese Commissie, Raad van de Europese Unie (Hogere voorziening — Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (GBVB) — Beperkende maatregelen ten aanzien van sommige personen en entiteiten die banden hebben met Usama bin Laden, Al-Qa’ida-netwerk en Taliban — Verordening (EG) nr. 881/2002 — Beroep tot nietigverklaring — Schrapping van belanghebbende van lijst van betrokken personen en entiteiten — Procesbelang)

text:
               3.8.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 225/31

         Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 6 juni 2013 — Chafiq Ayadi/Europese Commissie, Raad van de Europese Unie
   (Zaak C-183/12 P) (1)

   (Hogere voorziening - Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid (GBVB) - Beperkende maatregelen ten aanzien van sommige personen en entiteiten die banden hebben met Usama bin Laden, Al-Qa’ida-netwerk en Taliban - Verordening (EG) nr. 881/2002 - Beroep tot nietigverklaring - Schrapping van belanghebbende van lijst van betrokken personen en entiteiten - Procesbelang)
   2013/C 225/52
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirant: Chafiq Ayadi (vertegenwoordigers: P. Moser, QC, en E. Grieves, barrister, gemachtigd door H. Miller, solicitor)

      Andere partijen in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: M. Konstantinidis, T. Scharf en E. Paasivirta, gemachtigden), Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: E. Finnegan en G. Étienne, gemachtigden)

      Interveniënt aan de zijde van de Commissie: Ierland (vertegenwoordigers: E. Creedon, gemachtigde, bijgestaan door E. Regan SC en N. Travers, BL)

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen de beschikking van het Gerecht (Tweede kamer) van 31 januari 2012, Chafiq Ayadi/Europese Commissie (T-527/09), waarbij het Gerecht heeft vastgesteld dat op het beroep tot gedeeltelijke nietigverklaring van verordening (EG) nr. 954/2009 van de Commissie van 13 oktober 2009 tot 114e wijziging van verordening (EG) nr. 881/2002 van de Raad tot vaststelling van bepaalde specifieke beperkende maatregelen tegen sommige personen en entiteiten die banden hebben met Usama bin Laden, het Al Qaida-netwerk en de Taliban (PB L 269, blz. 20) niet meer behoeft te worden beslist — Schrapping van de betrokkene van de lijst van betrokken personen en entiteiten

      Dictum

               1)

               De beschikking van het Gerecht van de Europese Unie van 31 januari 2012, Ayadi/Commissie (T-527/09) wordt vernietigd voor zover daarin is vastgesteld dat op de door Chafiq Ayadi bij hem ingestelde vordering tot nietigverklaring niet meer behoeft te worden beslist.

               2)

               De zaak wordt terugverwezen naar het Gerecht van de Europese Unie, dat opnieuw uitspraak zal doen op het beroep tot nietigverklaring van Chafiq Ayadi.

               3)

               De beslissing over de kosten wordt aangehouden.

      (1)  PB C 194 van 30.6.2012.


title: Zaak T-752/15: Beroep ingesteld op 22 december 2015 — European Dynamics Luxembourg en Evropaïki Dynamiki/Commissie

text:
               22.2.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 68/40

         Beroep ingesteld op 22 december 2015 — European Dynamics Luxembourg en Evropaïki Dynamiki/Commissie
   (Zaak T-752/15)
   (2016/C 068/51)
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Verzoekende partijen: European Dynamics Luxembourg SA (Luxemburg, Luxemburg) en Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Athene, Griekenland) (vertegenwoordigers: M. Sfyri en Ch. Dede, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               Nietig verklaren het besluit van de Europese Commissie, meegedeeld aan verzoeksters bij brief van 29 oktober 2015, DIGIT/R/3/SDP/PT 5107460 (2015), waarbij de Commissie de offerte van verzoeksters voor een van de drie afzonderlijke onderdelen, meer in het bijzonder voor onderdeel 3, in het kader van openbare aanbesteding DIGIT/R3/PO/2015/0008 — STIS IV, „Support and consulting services for technical informatics staff IV (STIS IV)”, op de zesde plaats heeft ingedeeld;

               —

               de Commissie veroordelen tot vergoeding van de schade die verzoeksters hebben geleden doordat hun de kans is ontnomen op de eerste plaats te staan voor onderdeel 3 in het kaderakkoord STIS IV;

               —

               de Commissie in alle kosten verwijzen.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Volgens verzoeksters moet het bestreden besluit nietig worden verklaard wegens ontoereikende motivering: i) aangaande de beoordeling van de technische offerte, en ii) aangaande de redenen waarom de financiële offertes van de aanbestedende ondernemingen en consortia niet als abnormaal laag zijn aangemerkt, en wegens schending door de Commissie van de contractuele documenten en van het recht van de Unie in verband met kennelijk onjuiste beoordelingen.


title: Zaak C-463/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 17 augustus 2016 — Stadion Amsterdam CV, andere partij: Staatssecretaris van Financiën

text:
               7.11.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 410/8

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 17 augustus 2016 — Stadion Amsterdam CV, andere partij: Staatssecretaris van Financiën
   (Zaak C-463/16)
   (2016/C 410/09)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Hoge Raad der Nederlanden

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekster: Stadion Amsterdam CV

      Andere partij: Staatssecretaris van Financiën

      Prejudiciële vraag

   Moet artikel 12, lid 3, letter a, van de Zesde richtlijn (1) zo worden uitgelegd dat ingeval een dienst, die voor de heffing van btw een enkele prestatie is, is samengesteld uit twee of meer concrete en specifieke elementen waarvoor, indien deze als afzonderlijke diensten zouden worden verricht, verschillende btw-tarieven gelden, de heffing van btw ter zake van deze samengestelde dienst dient plaats te vinden naar de onderscheiden tarieven die voor die elementen gelden wanneer de vergoeding voor de dienst naar een juiste verhouding van de elementen kan worden gesplitst?

      (1)  Zesde Richtlijn 77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB 1977 L 145, blz. 1).


title: Zaak T-266/17: Beroep ingesteld op 9 mei 2017 — Kwizda Holding/EUIPO — Dermapharm (UROAKUT)

text:
               26.6.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 202/27

         Beroep ingesteld op 9 mei 2017 — Kwizda Holding/EUIPO — Dermapharm (UROAKUT)
   (Zaak T-266/17)
   (2017/C 202/43)
   Taal van het verzoekschrift: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Kwizda Holding GmbH (Wenen, Oostenrijk) (vertegenwoordigers: L. Wiltschek, D. Plasser en K. Majchrzak, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Dermapharm GmbH (Wenen, Oostenrijk)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager van het betrokken merk: verzoekster

      Betrokken merk: Uniewoordmerk „UROAKUT” — inschrijvingsaanvraag nr. 13 854 146

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 7 maart 2017 in zaak R 1221/2016-4

      Conclusies

               —

               verzoeksters beroep toewijzen en de bestreden beslissing aldus aanpassen dat de oppositie tegen Uniemerkaanvraag nr. 13 854 146 UROAKUT wordt afgewezen; subsidiair, de bestreden beslissing vernietigen en de zaak terugverwijzen naar de kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO);

               —

               het EUIPO verwijzen in de kosten van de procedure bij het Gerecht en bij de kamer van beroep;

               —

               interveniënte verwijzen in de kosten die in de procedure bij de oppositieafdeling zijn opgekomen.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009.


title: Zaak T-182/17: Beroep ingesteld op 20 maart 2017 — Novartis/EUIPO — Chiesi Farmaceutici (AKANTO)

text:
               22.5.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/32

         Beroep ingesteld op 20 maart 2017 — Novartis/EUIPO — Chiesi Farmaceutici (AKANTO)
   (Zaak T-182/17)
   (2017/C 161/46)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Novartis AG (Bazel, Zwitserland) (vertegenwoordiger: L. Junquera Lara, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Chiesi Farmaceutici SpA (Parma, Italië)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager van het betrokken merk: verzoekende partij

      Betrokken merk: Uniewoordmerk „AKANTO” — inschrijvingsaanvraag nr. 13 289 781

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 9 januari 2017 in zaak R 531/2016-1

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               vaststelling dat artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009 er niet aan in de weg staat dat het betrokken teken (Uniemerk nr. 13 289 781) wordt ingeschreven voor de in de merkaanvraag omschreven waren van klasse 5;

               —

               verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009.


title: Zaak C-189/08: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 16 juli 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden) — Zuid-Chemie BV/Philippo’s Mineralenfabriek NV/SA (Justitiële samenwerking in burgerlijke en handelszaken — Rechterlijke bevoegdheid en tenuitvoerlegging van beslissingen — Verordening (EG) nr. 44/2001 — Begrip plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan )

text:
               12.9.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 220/11

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 16 juli 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden) — Zuid-Chemie BV/Philippo’s Mineralenfabriek NV/SA
   (Zaak C-189/08) (1)

   (Justitiële samenwerking in burgerlijke en handelszaken - Rechterlijke bevoegdheid en tenuitvoerlegging van beslissingen - Verordening (EG) nr. 44/2001 - Begrip „plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan”)
   2009/C 220/18
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Hoge Raad der Nederlanden

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Zuid-Chemie BV

      Verwerende partij: Philippo’s Mineralenfabriek NV/SA

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Hoge Raad der Nederlanden — Uitlegging van artikel 5, initio en punt 3, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken („Brussel I”) (PB 2001, L 12, blz. 1) — Uitlegging van het begrip „plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan of zich kan voordoen” — Plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan — Plaats van de schadebrengende gebeurtenis („Handlungsort”) en plaats waar de schade is ingetreden („Erfolgsort”) — Aanknopingscriteria

      Dictum

   Artikel 5, punt 3, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, moet aldus worden uitgelegd dat in het kader van een geding als bij de verwijzende rechterlijke instantie aan de orde, de termen „plaats waar het schadebrengende feit zich heeft voorgedaan” duiden op de plaats waar de initiële schade is ingetreden bij het normale gebruik van het product voor het doel waarvoor het bestemd is.

      (1)  PB C 183 van 19.7.2008.


title: Laatste publicatie van het Hof van Justitie in het Publicatieblad van de Europese UniePB C 271 van 29.10.2005

text:
               12.11.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 281/35

         (2005/C 281/63)
   Laatste publicatie van het Hof van Justitie in het Publicatieblad van de Europese Unie

         PB C 271 van 29.10.2005

   Historisch overzicht van de vroegere publicaties

      PB C 257 van 15.10.2005

      PB C 243 van 1.10.2005

      PB C 229 van 17.9.2005

      PB C 217 van 3.9.2005

      PB C 205 van 20.8.2005

      PB C 193 van 6.8.2005

   Deze teksten zijn beschikbaar in:

               EUR-Lex:http://europa.eu.int/eur-lex

               CELEX:http://europa.eu.int/celex


title: Zaak C-302/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 20 juni 2012 — X, andere partij: Minister van Financiën

text:
               22.9.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 287/18

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 20 juni 2012 — X, andere partij: Minister van Financiën
   (Zaak C-302/12)
   2012/C 287/32
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Hoge Raad der Nederlanden

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoeker: X

      Andere partij: Minister van Financiën

      Prejudiciële vragen

               1)

               Is de uitoefening van de fiscale bevoegdheden door twee lidstaten, in het bijzonder het heffen van een registratiebelasting op een motorvoertuig, onbegrensd in een situatie waarin een burger van de Unie op grond van nationale wetgevingen in twee lidstaten woont en waarin die burger een aan haar in eigendom toebehorend motorvoertuig feitelijk duurzaam gebruikt in beide lidstaten?

               2)

               Zo de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord, kan het evenredigheidsbeginsel in het kader van de heffing van een registratiebelasting in een geval als het onderhavige een corrigerende werking hebben, en zo dat het geval is, brengt dit beginsel dan mee dat een of beide lidstaten zich moeten beperken bij de uitoefening van hun fiscale bevoegdheden, en op welke wijze dient die beperking dan vorm te krijgen?


title: Zaak F-114/13: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 16 juli 2014 — Klar en Fernandez Fernandez/Commissie (Openbare dienst — Personeelscomité van de Commissie — Centraal comité — Aanwijzing van leden van plaatselijke afdeling Luxemburg in centraal personeelscomité — Intrekking door plaatselijke afdeling van mandaat van één van haar vaste leden in het centraal comité — Weigering van TABG om rechtmatigheid van intrekkingsbesluit te erkennen — Procesbelang — Niet-eerbiediging van precontentieuze procedure — Te late indiening van klacht — Kennelijke niet-ontvankelijkheid)

text:
               15.9.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 315/74

         Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 16 juli 2014 — Klar en Fernandez Fernandez/Commissie
   (Zaak F-114/13) (1)

   ((Openbare dienst - Personeelscomité van de Commissie - Centraal comité - Aanwijzing van leden van plaatselijke afdeling Luxemburg in centraal personeelscomité - Intrekking door plaatselijke afdeling van mandaat van één van haar vaste leden in het centraal comité - Weigering van TABG om rechtmatigheid van intrekkingsbesluit te erkennen - Procesbelang - Niet-eerbiediging van precontentieuze procedure - Te late indiening van klacht - Kennelijke niet-ontvankelijkheid))
   2014/C 315/124
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partijen: Robert Klar (Grevenmacher, Luxemburg) en Francisco Fernandez Fernandez (Steinsel, Luxemburg) (vertegenwoordigers: A. Salerno en B. Cortese, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Currall en C. Ehrbar, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van het besluit van het tot aanstelling bevoegd gezag houdende weigering om de rechtmatigheid te erkennen van het besluit van het plaatselijk personeelscomité te Luxemburg om het mandaat aan een gevolmachtigde in te trekken om dat comité te vertegenwoordigen binnen het centraal personeelscomité van de Commissie

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt kennelijk niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               Klar en Fernandez Fernandez dragen hun eigen kosten en worden verwezen in de kosten van de Europese Commissie.

      (1)  PB C 52 van 22.2.2014, blz. 53.


title: Zaak C-75/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Markkinaoikeus (Finland) op 19 februari 2015 — Viiniverla Oy/Sosiaali- ja terveysalan lupa- ja valvontavirasto

text:
               27.4.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 138/40

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Markkinaoikeus (Finland) op 19 februari 2015 — Viiniverla Oy/Sosiaali- ja terveysalan lupa- ja valvontavirasto
   (Zaak C-75/15)
   (2015/C 138/54)
   Procestaal: Fins

      Verwijzende rechter

   Markkinaoikeus

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Viiniverla Oy

      Verwerende partij: Sosiaali- ja terveysalan lupa- ja valvontavirasto

      Prejudiciële vragen

               1)

               Dient bij de beoordeling of er sprake is van voorstelling in de zin van artikel 16, onder b), van verordening (EG) nr. 110/2008 van het Europees Parlement en de Raad van 15 januari 2008 betreffende de definitie, de aanduiding, de presentatie, de etikettering en de bescherming van geografische aanduidingen van gedistilleerde dranken en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 1576/89 van de Raad (1) te worden uitgegaan van een normaal geïnformeerde en redelijk omzichtige en oplettende gemiddelde consument?

               2)

               Welke betekenis dient in het kader van de beoordeling van een ter bescherming van de geografische benaming „Calvados” gegeven verbod op het gebruik van de benaming „Verlados” voor een op nationaal niveau onder die benaming in de handel gebrachte, uit appels gedistilleerde drank, te worden gehecht aan de volgende omstandigheden bij de uitlegging van het begrip „voorstelling” in de zin van artikel 16, onder b), van verordening nr. 110/2008 en de toepassing van deze verordening:

                           a)

                           het eerste deel van de benaming „Verlados”, Verla, een Fins dorp is en als zodanig door de Finse consument kan worden herkend;

                           b)

                           het eerste deel van de benaming „Verlados”, Verla, verwijst naar de fabrikant van het product „Verlados”, Viiniverla Oy;

                           c)

                           „Verlados” is een in het dorp gefabriceerd plaatselijk product waarvan per jaar gemiddeld een paar honderd liter wordt verkocht in het eigen restaurant en dat voorts in beperkte omvang op bestelling kan worden geleverd in de staatswinkel in de zin van de alkoholilaki;

                           d)

                           de woorden „Verlados” en „Calvados” slechts één gezamenlijke lettergreep („dos”) hebben van de drie lettergrepen, maar anderzijds vier letters („ados”), oftewel de helft van alle letters van beide woorden, hetzelfde zijn?

               3)

               Indien er wordt geacht sprake te zijn van „voorstelling” in de zin van artikel 16, onder b), van verordening nr. 110/2008, kan het gebruik van de benaming Verlados dan toch worden gerechtvaardigd door een van de bovengenoemde omstandigheden of een andere omstandigheid, zoals de omstandigheid dat bij de Finse consument in ieder geval niet de opvatting kan ontstaan dat het product „Verlados” gefabriceerd zou zijn in Frankrijk?

      (1)  PB L 39, blz. 16.


title: Zaak T-734/15 P: Hogere voorziening ingesteld op 17 december 2015 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 6 oktober 2015 in zaak F-119/14, FE/Commissie

text:
               22.2.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 68/36

         Hogere voorziening ingesteld op 17 december 2015 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 6 oktober 2015 in zaak F-119/14, FE/Commissie
   (Zaak T-734/15 P)
   (2016/C 068/46)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: F. Simonetti en G. Gattinara, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure: FE (Luxemburg, Luxemburg)

      Conclusies

   De rekwirerende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 6 oktober 2015 in zaak F-119/14, FE/Commissie, te vernietigen;

               —

               het door FE in zaak F-119/14 ingestelde beroep te verwerpen;

               —

               te beslissen dat elke partij de eigen kosten van deze procedure zal dragen;

               —

               FE te verwijzen in de kosten van de procedure voor het Gerecht voor ambtenarenzaken.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van de hogere voorziening voert de rekwirerende partij drie middelen aan.

               1.

               Eerste middel, ontleend aan verschillende rechtsdwalingen van het Gerecht voor ambtenarenzaken (GVA) en aan een verkeerde opvatting van de stukken van het dossier bij de uitlegging en de toepassing door de jury van de toelatingsvoorwaarde betreffende de minimale beroepservaring.

               2.

               Tweede middel, ontleend aan een verkeerde rechtsopvatting van het GVA bij zijn vaststelling dat het TABG een kennelijke beoordelingsfout had gemaakt.

               3.

               Derde middel, ontleend aan een verkeerde rechtsopvatting en aan het feit dat het GVA op meerdere punten niet heeft voldaan aan zijn motiveringsplicht bij de veroordeling van de Commissie tot betaling van 10 000 EUR aan verzoekster in eerste aanleg.


title: Zaak T-617/14: Beroep ingesteld op 10 augustus 2014 — Pro Asyl/EASO

text:
               17.11.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 409/48

         Beroep ingesteld op 10 augustus 2014 — Pro Asyl/EASO
   (Zaak T-617/14)
   2014/C 409/68
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Pro Asyl Bundesweite Arbeitsgemeinschaft für Flüchtlinge e.V. (Frankfurt am Main, Duitsland) (vertegenwoordiger: S. Hilbrans, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Ondersteuningsbureau voor asielzaken (EASO)

      Conclusies

               —

               het besluit van verweerder van 10 juni 2014 — EASO/ED/2014/134 — nietig verklaren, voor zover daarbij toegang is geweigerd tot het operationele plan voor het zenden van asielondersteuningsteams naar Bulgarije („Operating Plan on Bulgaria”) en tevens geen toegang is verleend tot verweerders documentenregister in de zin van artikel 11 van verordening nr. 1049/2001.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster twee middelen aan.

               1.

               Schending van verzoeksters recht op toegang tot informatie
               Verzoekster voert aan dat er met betrekking tot het aan de orde zijnde „Operating Plan on Bulgaria” geen reden is die rechtvaardigt dat een uitzondering op verzoeksters algemene recht op toegang als bedoeld in artikel 4 van verordening (EG) nr. 1049/2001 (1) wordt gemaakt.
               Verzoekster voert in dat verband aan dat de weigering van toegang tot de informatie met name niet kan worden gerechtvaardigd door de bescherming van beraadslagingen bij het opstellen van het document als bedoeld in artikel 4, lid 3, van verordening nr. 1049/2001, aangezien het „Operating Plan” is voltooid.
               Bovendien is het „Operating Plan on Bulgaria” geen document van een derde in de zin van artikel 4, lid 4, van verordening nr. 1049/2001, aangezien verzoekster en de Republiek Bulgarije het plan samen hebben opgesteld. Derhalve is het „Operating Plan” ook geen van die lidstaat afkomstig document in de zin van artikel 4, lid 5, van verordening nr. 1049/2001.

               2.

               Schending van het recht op toegang tot het register
               Voorts voert verzoekster aan dat het bestreden besluit tevens nietig moet worden verklaard, voor zover haar daarbij toegang is geweigerd tot het elektronische documentenregister als bedoeld in artikel 11 van verordening nr. 1049/2001 of artikel 11 van besluit nr. 6 van de raad van bestuur van het EASO.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB L 145, blz. 43).


title: Zaak T-166/12: Beschikking van het Gerecht van 14 januari 2015 — Bolívar Cerezo/BHIM — Renovalia Energy (RENOVALIA) [ „Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk RENOVALIA — Oudere nationale woordmerken RENOVA ENERGY en RENOVAENERGY — Gedeeltelijke inschrijvingsweigering — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Overeenstemmende tekens — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 — Gedeeltelijk niet-ontvankelijk en gedeeltelijk kennelijk rechtens ongegrond beroep” ]

text:
               9.3.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 81/18

         Beschikking van het Gerecht van 14 januari 2015 — Bolívar Cerezo/BHIM — Renovalia Energy (RENOVALIA)
   (Zaak T-166/12) (1)

   ([„Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk RENOVALIA - Oudere nationale woordmerken RENOVA ENERGY en RENOVAENERGY - Gedeeltelijke inschrijvingsweigering - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Overeenstemmende tekens - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 - Gedeeltelijk niet-ontvankelijk en gedeeltelijk kennelijk rechtens ongegrond beroep”])
   (2015/C 081/23)
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Juan Bolívar Cerezo (Granada, Spanje) (vertegenwoordiger: I. Barroso Sánchez-Lafuente, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: O. Mondéjar Ortuño, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: Renovalia Energy, SA (Villarobledo, Spanje) (vertegenwoordiger: A. Velázquez Ibáñez, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 26 januari 2012 (zaak R 663/2011-1) inzake een oppositieprocedure tussen Renovalia Energy, SA en M. Juan Bolívar Cerezo

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Juan Bolívar Cerezo wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 194 van 30.6.2012.


title: Zaak C-404/99: Beroep, op 22 oktober 1999 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek

text:
19.2.2000             NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                        C 47/13
   klant zal zich laten leiden door het merk waaronder de            — Schending van artikel 10 EG, artikel 87, lid 1, EG, de de
   benzine wordt aangeboden en — vooral — door de prijs                   minimis-regel, het rechtszekerheids-, het gelijkheids- en het
   aan de pomp. Een naar rato van het aantal geëxploiteerde               vertrouwensbeginsel, het vereiste van voldoende bepaalheid
   tankstations verleende subsidie zal per tankstation dezelfde           van de beschikking zoals vervat in artikel 249 EG, alsmede
   prijsverlaging tot gevolg (kunnen) hebben als verlening van            het motiveringsvereiste van artikel 253 EG, een en ander in
   éénmaal het de minimis-bedrag aan een als afzonderlijke                verband met de last tot terugvordering: De beschikking laat
   onderneming te beschouwen tankstation. De gevolgen                     niet toe met zekerheid te bepalen welke bedragen van welke
   voor het handelsverkeer en de mededinging tussen lidstaten             rechtssubjecten moeten worden teruggevorderd. Meer prin-
   zullen in beide gevallen niet verschillen.                             cipieel meent de Nederlandse regering dat artikel 10 EG en
                                                                          het rechtszekerheids- en het vertrouwensbeginsel zich tegen
                                                                          iedere terugvordering van de op grond van de geldende
— Subsidiair schending van artikel 87 lid 1, EG, de de                    Nederlandse regeling reeds toegekende subsidies verzetten.
   minimis-regel, het rechtszekerheids-, het gelijkheids- en              De Commissie was, in elk geval vanaf 18 augustus 1997,
   het vertrouwensbeginsel, het vereiste van voldoende bepaa-             bekend met de geldende regeling, met de uitvoering daarvan
   ldheid van de beschikking zoals vervat in artikel 249 EG,              per 1 juli 1997 en met het standpunt van de Nederlandse
   alsmede het motiveringsvereiste van artikel 253 EG, een                autoriteiten dat die uitvoering door de minimis-gekendma-
   en ander in verband met de indeling van de categorieën van             king werd gedekt. Als de Commissie meende dat dit laatste
   zuivere en feitelijke co-co’s („company owned-company                  anders was en dat de geldende regeling, evenals de voorwaar-
   operated”-) tankstations.                                              delijk aangemelde subdiëring per tankstation, ondanks de
                                                                          de minimis-bekendmaking een beoordeling door de Com-
                                                                          missie in het kader van artikel 88, lid 3, EG behoefde, dan
                                                                          had het, mede gelet op de ingevolge artikel 10 EG op haar
— Schending van artikel 87, lid 1, EG, de de minimis-regel,               rustende verplichting tot loyale samenwerking met de natio-
   het rechtszekerheids-, het gelijkheids- en het vertrouwens-            nale autoriteiten, op haar weg gelegen de Nederlandse auto-
   beginsel, alsmede het motiveringsvereiste van artikel 253              riteiten daarop onverwijld en ondubbelzinnig te wijzen. De
   EG, een en ander in verband met de door de Commissie                   Commissie heeft zulks nagelaten. Zodanige terugvordering
   aangenomen indirecte steunverlening aan de oliemaat-                   zou óók jegens de ontvangers van de steun met het (door de
   schappijen in geval van tankstations met een SPB (systeem              nationale rechter te honoreren) rechtszekerheids- en ver-
   van prijsbeheer)-clausule in hun exclusieve afname-                    trouwensbeginsel conflicteren. De de minimis-bekendma-
   overeenkomsten: Een indirecte bevoordeling van de olie-                king creërde een nieuwe categorie van steunmaatregelen,
   maatschappijen zoals door de Commissie bedoeld, vormt                  waarvoor de eis van voorafgaande melding en goedkeuring
   geen staatssteun in de zin van artikel 87 EG. Dat geldt in             niet langer gold. Ondernemingen aan wie niet-aangemelde
   het bijzonder in het geval dat een dergelijke, indirecte               steun wordt uitgekeerd, behoefden zich bij die stand van
   bevoordeling slechts voortvloeit uit contractuele relaties             zaken niet langer de onrechtmatigheid van de uitgekeerde
   waar de overheid geheel buiten staat en die de overheid                steun bewust te zijn, voor zover zij althans in redelijkheid
   zelfs niet kent. Van de nationale overheid kan niet worden             konden menen dat die steun door de de minimis-regel
   verlangd dat zij zich in haar handelen steeds van dergelijke           werd gedekt.
   indirecte en voor haar niet zichtbare effecten vergewist,
   laat staan dat zij het intreden van dergelijke effecten onder
   alle omstandigheden uitsluit. Althans geldt dit in een            (1) Bekendmaking inzake de minimis-steun (96/C 68/06) (PB 1996,
   situatie zoals de onderhavige, waarin de de minimis-regel             C 68, blz. 9).
   aan de orde is.
— Schending van artikel 87, lid 1, EG, de de minimis-regel,
   het rechtszekerheids-, het gelijkheids- en het vertrouwens-
   beginsel, het vereiste van voldoende bepaaldheid van de
   beschikking zoals vervat in artikel 249 EG, alsmede het
                                                                     Beroep, op 22 oktober 1999 ingesteld door Commissie
   motiveringsvereiste van artikel 253 EG, een en ander in
                                                                     van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Repu-
   verband met de onverenigbaarverklaring van de steun
                                                                                bliek
   ten behoeve van tankstations waarvoor de Nederlandse
   autoriteiten naar het oordeel van de Commissie geen of
   slechts gedeeltelijke informatie hebben verstrekt.                                         (Zaak C-404/99)
                                                                                (2000/C 47/21)
— Schending van artikel 87, lid 3, EG, alsmede het
   motiveringsvereiste van artikel 253 EG, doordat de Com-
   missie bij de beoordeling van de verenigbaarheid van de           Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
   maatregelen die als steun in de zin van artikel 87, lid 1,        op 22 oktober 1999 beroep ingesteld tegen Franse Republiek
   zijn aan te merken, de milieudoelstelling van die maatrege-       door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-
   len heeft miskend. De Nederlandse regeling strekte ertoe          woordigd door E. Traversa, juridisch adviseur, als gemachtigde,
   de en uit oogpunt van milieubescherming noodzakelijk              en N. Coutrelis, als advocaat, domicilie gekozen hebbende te
   geachte accijnsverhoging zonder ernstige gevolgen voor            Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz, lid van haar juridische
   de betrokken pomphouders mogelijk te maken.                       dienst, Centre Wagner, Kirchberg.
 ---pagebreak--- C 47/14                NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                        19.2.2000
De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert                Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
dat het den Hove behage:
                                                                       1. vast te stellen dat de Italiaanse Republiek de krachtens de
— vast te stellen dat de Franse Republiek, door onder
                                                                           artikelen 49 e.v. EG op haar rustende verplichtingen niet is
     bepaalde voorwaarden toe te laten dat het door sommige
                                                                           nagekomen door de navolgende bepalingen te handhaven:
     belastingplichtigen gevraagde „bedieningsgeld” van de
     maatstaf van heffing van de BTW wordt uitgesloten, de
     krachtens artikel 2, lid 1, en artikel 11A, lid 1, sub a van          — art. 2, lid 1, en art. 7 van regio decreto legge nr. 454
     richtlijn 77/388/EG van de Raad van 17 mei 1977 (Zesde                    van 29 januari 1934;
     BTW-richtlijn) (1) op haar rustende verplichtingen niet
     is nagekomen;                                                         — art. 2, lid 1, van decreto del presidente della Repubblica
                                                                               nr. 7 van 15 januari 1972;
— de Franse Republiek te verwijzen in de kosten.
                                                                           — art. 2, vierde, zesde en zevende alinea, van decreto del
Middelen en voornaamste argumenten                                             presidente della Repubblica nr. 390 van 18 april 1994;
De artikelen 266, lid 1, sub a, en 267-I van de Code général               — art. 4 van legge regionale della Liguria nr. 40 van
des Impôts vormen een correcte omzetting van de bepalingen                     14 juli 1978;
van de Zesde richtlijn; zulks geldt evenwel niet voor een door
de administratie gedoogde afwijking, die bevestigd is bij
omzendbrief van 31 december 1976. Wanneer de fooi in                       — art. 6, eerste alinea, sub. e, f, g en h, art. 6, vierde alinea,
de vorm van „bedieningsgeld” wordt aangerekend door de                         en art. 7 van legge regionale del Veneto nr. 35 van
werkgever, maakt hij integrerend deel uit va de totale prijs die               2 augustus 1988;
de klant betaalt als tegenprestatie voor de verrichte dienst,
zodat deze totale prijs, bedieningsgeld inbegrepen, de werkelijk           — art. 2, lid 6, art. 4, eerste streepje, art. 6, leden 3 en 4,
ontvangen tegenprestatie vormt. Deze situatie verschilt van die                en art. 10, sub a, van legge regionale della Marche
van de extra fooi die de klant eigener beweging en vrijwillig                  nr. 16 van 12 maart 1979;
aan een bepaalde werknemer geeft.
                                                                           — art. 4, art. 5, lid 6, sub a en c, art. 6, lid 1, art. 8, leden
Bovendien wijst de Commissie erop, dat bovenbedoelde afwij-                    1 en 2, en art; 16 van legge regionale dell’Emilia-
king tot een distorsie van de mededinging leidt tussen onderne-                Romagna nr. 43 van 26 mei 1980;
mingen die „bedieningsgeld” aanrekenen, welke distorsie te
wijten is aan het arbitrair karakter van de louter formele
voorwaarden welke de Franse regering stelt om in aanmerking                — art. 4, eerste alinea, sub c, art. 4, tweede alinea, en art.
te komen voor de afwijkende regeling. Deze voorwaarden                         15, lid 3, van legge regionale della Lombardia nr. 45
staan volkomen los van het fundamentele criterium voor de                      van 29 april 1980;
vaststelling van de maatstaf van heffing van de BTW, te weten
de door de dienstverrichter werkelijk verkregen tegenprestatie.            — art. 3, art. 4, en art. 8, laatste lid, van legge regionale
                                                                               del Friuli Venezia Giulia nr. 10 van 23 februari 1981;
(1) PB L 145 van 13.6.1977, blz. 1.
                                                                           — art. 2, laatste lid, en art. 6 van legge regionale
                                                                               dell’Abruzzo nr. 75 van 13 november 1980;
                                                                           — art. 3, art. 5, art. 6, leden 3 en 4, art. 12 en art. 19, lid
                                                                               1, van legge provinciale della Provincia autonoma di
                                                                               Trento nr. 35 van 2 september 1978;
Beroep, op 17 november 1999 ingesteld door Commissie
van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Repu-                  2. vast te stellen dat de Italiaanse Republiek de krachtens
                               bliek                                       de artikelen 49 e.v. en 43 e.v. EG op haar rustende
                                                                           verplichtingen niet is nagekomen door de navolgende
                        (Zaak C-439/99)                                    bepalingen te handhaven:
                         (2000/C 47/22)                                    — art. 3 van decreto del Presidente della Repubblica nr. 7
                                                                               van 15 januari 1972;
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
op 17 november 1999 beroep tegen Italiaanse Republiek
ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen,                   — art. 2, sub c en d, art. 3, sub b en c, en art. 5, sub a, van
vertegenwoordigd door haar juridisch adviseur E. Traversa en                   legge regionale della Liguria nr. 12 van 3 november
door M. Patakia, lid van haar juridische dienst, als gemachtig-                1972;
den, bijgestaan door A. Cevese, advocaat te Vicenza, domicilie
gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz,                    — art. 8, eerste alinea, van legge regionale del Veneto
Centre Wagner, Kirchberg.                                                      nr. 35 van 2 augustus 1988;


title: Zaak C-470/07: Beschikking van de president van het Hof van 13 mei 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Helleense Republiek

text:
               15.8.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 209/38

         Beschikking van de president van het Hof van 13 mei 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Helleense Republiek
   (Zaak C-470/07) (1)

   (2008/C 209/62)

      Procestaal: Grieks

   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 315 van 22.12.2007.


title: Zaak C-161/00: Beroep, op 27 april 2000 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek Duitsland

text:
8.7.2000               NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                           C 192/9
1o deze Verdragsbepaling zich niet verzet tegen een bepaling          Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
    van de wetgeving van de Lid-Staat van ontvangst krachtens
    dewelke de werknemers van de betrokken kredietinstelling          (1) vast te stellen dat de Bondsrepubliek Duitsland de verplich-
    ertoe verplicht zijn te getuigen in strafzaken over diensten           tingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens
    die zij in vrije dienstverlening hebben verstrekt op het               artikel 5, lid 4, sub a, van een bijlage III, sub 2, bij richtlijn
    grondgebied van de Lid-Staat van ontvangst en dit in                   91/676/EEG (1) van de Raad van 22 december 1991 inzake
    omstandigheden waarin werknemers van kredietinstellin-                 de bescherming van water tegen verontreiniging door
    gen uit de Lid-Staat van ontvangst eenzelfde getuigenisver-            nitraten uit agrarische bronnen;
    plichting hebben;
                                                                      (2) de Bondsrepubliek Duitsland in de kosten van de procedure
2o deze Verdragsbepaling zich niet verzet tegen een wetgeving              te verwijzen.
    van de Lid-Staat van ontvangst krachtens dewelke de
    werknemers van de betrokken kredietinstelling die bij een
    verhoor als verdachte verkiezen zich niet te beroepen op          Middelen en voornaamste argumenten
    hun zwijgrecht als verdachte een verklaring in strafzaken
    kunnen afleggen over diensten die zij in vrije dienstver-         Artikel 5, lid 1, van richtlijn 91/676/EEG juncto bijlage III
    lening hebben verstrekt op het grondgebied van de Lid-            bij die richtlijn bepaalt, welke hoeveelheid meststoffen elk
    Staat van ontvangst en dit in omstandigheden waarin               akkerbouw- en veeteeltbedrijf per hectare en per jaar maximaal
    werknemers van kredietinstellingen uit de Lid-Staat van           op de bodem mag brengen. De Duitse bepalingen (§ 2, lid 1,
    ontvangst eenzelfde recht op het afleggen van een verkla-         en § 4, lid 5, van de Düngeverordnung) staan toe, bij zelf
    ring als verdachte hebben, voor zover zij zich niet beroepen      gewonnen meststoffen van dierlijke oorsprong binnen bepaal-
    of wensen te beroepen op hun zwijgrecht;                          de grenzen rekening te houden met „onvermijdelijke verliezen
                                                                      bij het over het land spreiden” respectievelijk, bij mengmest en
3o deze Verdragsbepaling zich wel verzet tegen een bepaling           gier en bij vaste stalmest, met „opslagverliezen”. Dit heeft tot
    uit de wetgeving van de Lid-Staat van herkomst krachtens          gevolg, dat 10 à 20 % van de totale hoeveelheid stikstof wordt
    dewelke de werknemers van de betrokken kredietinstelling          beschouwd als „normaal” verlies dat door vervluchtiging van
    strafrechtelijk en burgerrechtelijk aansprakelijk kunnen          de stikstof ontstaat; daarbij wordt evenwel voorbijgegaan aan
    worden gesteld indien zij in het kader van een strafrechte-       het feit dat die in de lucht ontsnappende hoeveelheden
    lijk onderzoek, gevoerd in een Lid-Staat van ontvangst (cf.       stikstof grotendeels terug op de bodem en in de waterlopen
    sub 1o en 2o)(in casu het Koninkrijk België), getuigen over       terechtkomen en daardoor bijdragen aan waterverontreiniging.
    diensten die zij in vrije dienstverlening hebben verstrekt
    op het grondgebied van de Lid-Staat van ontvangst;                De in de richtlijn vastgestelde maximale hoeveelheden moeten
4o deze Verdragsbepaling zich wel verzet tegen een bepaling           in de hele Gemeenschap eenvormig in acht worden genomen.
    uit de wetgeving van de Lid-Staat van herkomst krachtens          De Commissie heeft na discussies binnen het in artikel 9 van
    dewelke de werknemers van de betrokken kredietinstelling          de richtlijn bedoelde comité het uitleggingsprobleem opnieuw
    strafrechtelijk en burgerrechtelijk aansprakelijk kunnen          bekeken en bij brief aan de Bondsrepubliek Duitsland, Oosten-
    worden gesteld indien zij in het kader van een strafrechte-       rijk en Luxemburg bevestigd, dat de in bijlage III, sub 2, bij de
    lijk onderzoek, gevoerd in een Lid-Staat van ontvangst (cf.       richtlijn genoemde hoeveelheden, als hoeveelheden mest vanaf
    sub 1o en 2o)(in casu het Koninkrijk België), als verdachte       de opslagplaats moeten worden begrepen.
    een verklaring afleggen over diensten die zij in vrije
    dienstverlening hebben verstrekt op het grondgebied van           (1) PB L 375 van 31.12.1991, blz. 1.
    de Lid-Staat van ontvangst (in casu het Koninkrijk België),
    terwijl zij zich niet beroepen of wensen te beroepen op het
    zwijgrecht.
                                                                      Verzoek van de High Court of Justice (England & Wales),
                                                                      Queen’s Bench Division van 1 maart 2000 om een preju-
Beroep, op 27 april 2000 ingesteld door Commissie                     diciële beslissing in het geding tussen K. Beckman en
van de Europese Gemeenschappen tegen Bondsrepubliek                                Dynamco Whicheloe Macfarlane Ltd.
                             Duitsland
                                                                                (Zaak C-164/00)
                         (Zaak C-161/00)
                                                                                (2000/C 192/17)
                         (2000/C 192/16)
                                                                      De High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is            Division, heeft bij beschikking van 1 maart 2000, ingekomen
op 27 april 2000 beroep tegen Bondsrepubliek Duitsland                ter griffie van het Hof van Justitie op 5 mei 2000, in het geding
ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen,              tussen K. Beckman en Dynamco Whicheloe Macfarlane Ltd.,
vertegenwoordigd door haar juridisch adviseur G. zur Hausen,          het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen ver-
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de la           zocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende
Cruz, Centre Wagner, Kirchberg.                                       vragen:


title: Zaak C-7/09: Beroep ingesteld op 9 januari 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk België

text:
               21.3.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 69/24

         Beroep ingesteld op 9 januari 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk België
   (Zaak C-7/09)
   (2009/C 69/44)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: C. Cattabriga en J. Sénéchal, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk België
   Conclusies

               —

               vaststellen dat het Koninkrijk België, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2006/86/EG van de Commissie van 24 oktober 2006 ter uitvoering van richtlijn 2004/23/EG van het Europees Parlement en de Raad wat betreft de traceerbaarheidsvereisten, de melding van ernstige bijwerkingen en ernstige ongewenste voorvallen en bepaalde technische voorschriften voor het coderen, bewerken, preserveren, bewaren en distribueren van menselijke weefsels en cellen (1), althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               het Koninkrijk België verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De termijn voor omzetting van de richtlijn in nationaal recht is op 1 september 2007 verstreken. Op de datum van de instelling van dit beroep had de verwerende partij evenwel nog niet alle maatregelen getroffen om de richtlijn om te zetten of had zij deze althans nog niet aan de Commissie meegedeeld.

      (1)  PB L 294, blz. 32.


title: Zaak T-531/14: Beroep ingesteld op 15 juli 2014 — Sotiropoulou e.a./Raad

text:
               6.10.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 351/11

         Beroep ingesteld op 15 juli 2014 — Sotiropoulou e.a./Raad
   (Zaak T-531/14)
   2014/C 351/13
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Verzoekende partijen: Leimonia Sotiropoulou (Patrasso, Griekenland) en 63 andere verzoekers (vertegenwoordiger: K. Chrisogonos, advocaat)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

   De verzoekende partijen verzoeken het Gerecht:

               —

               verweerder te veroordelen tot vergoeding van het financieel verlies dat door verzoekers is geleden in de periode van 1 januari 2013 tot en met 31 mei 2014 door de onrechtmatige verlaging van hun voornaamste pensioenuitkering bij de hieronder aangehaalde besluiten van de Raad van de Europese Unie voor een bedrag van in totaal 8 70  504,11 EUR;

               —

               verweerder te veroordelen elk van de verzoekers een bedrag van 3  000,00 EUR te betalen als vergoeding voor de immateriële schade geleden door de onrechtmatige verlaging van hun voornaamste pensioenuitkering bij de hieronder aangehaalde besluiten van de Raad van de Europese Unie;

               —

               verweerder te verwijzen in de kosten van verzoekers.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Het beroep behelst een verzoek om vergoeding in de zin van artikel 268 VWEU van de schade die verzoekers is toegebracht door de drastische verlaging van hun voornaamste pensioenuitkering door de tenuitvoerlegging van de maatregelen en interventies in het Griekse pensioenstelsel in de besluiten van de Raad van de Europese Unie 2010/320/EU van 8 juni 2010 (1), 2010/486/EU van 7 september 2010 (2), 2011/57/EU van 20 december 2010 (3), 2011/257/EU van 7 maart 2011 (4), 2011/734/EU van 12 juli 2011 (5), 2011/791/EU van 8 november 2011 (6), 2012/211/EU van 13 maart 2012 (7) en 2013/6/EU van 4 december 2012 (8), die volgens verzoekers onrechtmatig zijn.
   Ter ondersteuning van zijn beroep voeren verzoekers twee middelen aan.

               1.

               Eerste middel: schending van het beginsel van bevoegdheidstoedeling en het subsidiariteitsbeginsel

                           —

                           Verzoekers stellen dat de Raad door de vaststelling van de bestreden besluiten van de Raad van de Europese Unie, inzake met name de vaststelling van gedetailleerde maatregelen, beleid en interventies op het gebied van de sociale zekerheid en het pensioenstelsel, de bevoegdheden heeft overschreden die hem door het Verdrag zijn toegekend en het beginsel van bevoegdheidstoedeling en het subsidiariteitsbeginsel, als bedoeld in de artikelen 4 VWEU en 5 VWEU, gelezen in samenhang met de artikelen 2 VWEU tot en met 6 VWEU, heeft geschonden. Bij de besluiten in de zin van de artikelen 126, lid 9, VWEU en 136 VWEU, die tot Griekenland zijn gericht, kan de Raad van de Europese Unie niet in detail het beleid van Griekenland in de bovengenoemde sectoren vaststellen. Deze vallen namelijk onder de uitsluitende verantwoordelijkheid van Griekenland als lidstaat van de Europese Unie. Deze besluiten en hun inhoud zijn derhalve onrechtmatig en scheppen niet-contractuele aansprakelijkheid van de Europese Unie om verzoekers de bij die besluiten, door de verlaging van hun pensioenen, ontstane schade te vergoeden.

               2.

               Tweede middel: schending van de grondrechten in de artikelen 1, 25 en 34 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie

                           —

                           Verzoekers stellen dat bij de bovengenoemde besluiten van de Raad van de Europese Unie maatregelen betreffende het pensioenstelsel zijn opgelegd waardoor de economische situatie van verzoekers radicaal gewijzigd is en die hebben geleid tot een omkering van de situaties waarop zij hadden vertrouwd. De drastische besnoeiingen en verlagingen van de pensioenen opgelegd door de maatregelen in deze besluiten van de Raad van de Europese Unie hebben een radicale beperking van de verzekeringsdekking en een snelle verslechtering van de levensstandaard van gepensioneerden (onder wie verzoekers) meegebracht. Door de verlaging van de pensioenen is hun het merendeel van de inkomsten waarover zij voorheen beschikten, ontnomen. De vaststelling en de toepassing van de verlagingen vormen een rechtstreekse schending van de menselijke waardigheid van verzoekers, van het recht een waardig en zelfstandig leven te leiden voor ouderen en van het recht op toegang tot socialezekerheidsvoorzieningen en sociale diensten die bescherming bieden in omstandigheden zoals ouderdom, rechten die zijn neergelegd in de artikelen 1, 25 en 34 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Daardoor zijn deze besluiten onrechtmatig en ontstaat niet-contractuele aansprakelijkheid van de Europese Unie om verzoekers de bij die besluiten, door de verlaging van hun pensioenen, ontstane schade te vergoeden.

      (1)  Besluit 2010/320/EU van de Raad van 8 juni 2010 gericht tot Griekenland met het oog op de versterking en verdieping van het begrotingstoezicht en tot aanmaning van Griekenland om maatregelen te treffen om het tekort te verminderen in de mate die nodig wordt geacht om de buitensporigtekortsituatie te verhelpen (PB L 145, blz. 6).

      (2)  Besluit 2010/486/EU van de Raad van 7 september 2010 tot wijziging van besluit 2010/320/EU gericht tot Griekenland met het oog op de versterking en verdieping van het begrotingstoezicht en tot aanmaning van Griekenland om maatregelen te treffen om het tekort te verminderen in de mate die nodig wordt geacht om de buitensporigtekortsituatie te verhelpen (PB L 241, blz. 12).

      (3)  Besluit 2011/57/EU van de Raad van 20 december 2010 houdende wijziging van besluit 2010/320/EU gericht tot Griekenland met het oog op de versterking en verdieping van het begrotingstoezicht en tot aanmaning van Griekenland om maatregelen te treffen om het tekort te verminderen in de mate die nodig wordt geacht om de buitensporigtekortsituatie te verhelpen (PB L 26, blz. 15).

      (4)  Besluit 2011/257/EU van de Raad van 7 maart 2011 houdende wijziging van besluit 2010/320/EU gericht tot Griekenland met het oog op de versterking en verdieping van het begrotingstoezicht en tot aanmaning van Griekenland om maatregelen te treffen om het tekort te verminderen in de mate die nodig wordt geacht om de buitensporigtekortsituatie te verhelpen (PB L 110, blz. 26).

      (5)  Besluit 2011/734/EU van de Raad van 12 juli 2011 gericht tot Griekenland met het oog op de versterking en verdieping van het begrotingstoezicht en tot aanmaning van Griekenland om maatregelen te treffen om het tekort te verminderen in de mate die nodig wordt geacht om de buitensporigtekortsituatie te verhelpen (herschikking) (PB L 296, blz. 38).

      (6)  Besluit 2011/791/EU van de Raad van 8 november 2011 tot wijziging van besluit 2011/734/EU gericht tot Griekenland met het oog op de versterking en verdieping van het begrotingstoezicht en tot aanmaning van Griekenland om maatregelen te treffen om het tekort te verminderen in de mate die nodig wordt geacht om de buitensporigtekortsituatie te verhelpen (PB L 320, blz. 28).

      (7)  Besluit 2012/211/EU van de Raad van 13 maart 2012 tot wijziging van besluit 2011/734/EU gericht tot Griekenland met het oog op de versterking en verdieping van het begrotingstoezicht en tot aanmaning van Griekenland om maatregelen te treffen om het tekort te verminderen in de mate die nodig wordt geacht om de buitensporigtekortsituatie te verhelpen (PB L 113, blz. 8).

      (8)  Besluit 2013/6/EU van de Raad van 4 november 2012 tot wijziging van besluit 2011/734/EU gericht tot Griekenland met het oog op de versterking en verdieping van het begrotingstoezicht en tot aanmaning van Griekenland om maatregelen te treffen om het tekort te verminderen in de mate die nodig wordt geacht om de buitensporigtekortsituatie te verhelpen (PB L 4, blz. 40).


title: Zaak T-320/17: Beroep ingesteld op 25 mei 2017 — European Dynamics Luxembourg en Evropaïki Dynamiki/EIF

text:
               7.8.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 256/31

         Beroep ingesteld op 25 mei 2017 — European Dynamics Luxembourg en Evropaïki Dynamiki/EIF
   (Zaak T-320/17)
   (2017/C 256/37)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: European Dynamics Luxembourg SA (Luxemburg, Luxemburg), Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Athene, Griekenland) (vertegenwoordigers: M. Sfyri en C.-N. Dede, advocaten)

      Verwerende partij: Europees Investeringsfonds (EIF)

      Conclusies

   Verzoeksters verzoeken het Gerecht:

               —

               verweerders gunningsbesluit dat op 16 maart 2017 aan verzoeksters is meegedeeld en betrekking heeft op de offerte die door verzoeksters is ingediend in het kader van de openbare aanbestedingsprocedure met referentienummer 2016-MIBO_IPA_PPI-002, waarbij zij ervan op de hoogte zijn gesteld dat hun offerte niet was aangemerkt als de meest voordelige offerte, nietig te verklaren;

               —

               verweerder te gelasten verzoeksters een exemplarische schadevergoeding van 100 000 EUR (honderd duizend euro) te betalen, en

               —

               verweerder te verwijzen in de advocatenhonoraria en de nadere kosten en uitgaven die verzoeksters in verband met dit beroep moeten dragen, zelfs indien het beroep wordt verworpen.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoeksters één enkel middel aan, namelijk dat verweerder inbreuk heeft gemaakt op het openbare aanbestedingsrecht van de Europese Unie, en op de transparantiebeginselen en de bepalingen van de richtlijnen betreffende overheidsopdrachten, in combinatie met de EIF Practical Guide, door verzoeksters geen mededeling te doen van de voor elk gunningscriterium aan de winnende offerte toegekende scores en van een gedetailleerde analyse van de sterke en zwakke punten van hun offerte ten opzichte van de winnende offerte. Verzoeksters stellen dat verweerder het beginsel van behoorlijk bestuur heeft geschonden door de aantasting van verzoeksters' recht op een doeltreffende voorziening in rechte tegen het bestreden besluit.


title: Zaak C-323/07: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Italië) op 12 juli 2007 — Termoraggi SpA/Comune di Monza e.a.

text:
               6.10.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 235/9

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Italië) op 12 juli 2007 — Termoraggi SpA/Comune di Monza e.a.
   (Zaak C-323/07)
   (2007/C 235/14)
   Procestaal: Italiaans
   Verwijzende rechter
   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Termoraggi SpA

      Verwerende partij: Comune di Monza e.a.
   Prejudiciële vraag
   Is artikel 6 van Richtlijn 92/50/EEG (1) van 18 juni 1992 van toepassing op de vraag die in het onderhavige geding aan de orde is, en hoe dient dit artikel te worden uitgelegd bij de beoordeling van de verenigbaarheid van de bestreden maatregelen met het gemeenschapsrecht in de in het motiverende gedeelte aangegeven zin?

      (1)  PB L 209, blz. 1-24.


title: Zaak T-632/14: Beroep ingesteld op 25 augustus 2014 — Intercon/Commissie

text:
               27.10.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 380/16

         Beroep ingesteld op 25 augustus 2014 — Intercon/Commissie
   (Zaak T-632/14)
   2014/C 380/22
   Procestaal: Pools

      Partijen

      Verzoekende partij: Intercon Sp. z o.o. (Łódź, Polen) (vertegenwoordiger: B. Eger, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               vaststellen dat de Commissie de bepalingen van subsidieovereenkomst nr. ARTreat — 22497 in het kader van het zevende kaderprogramma voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie (OTO 7) heeft geschonden door een vordering tot terugbetaling van 2 58  479,21 EUR;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster drie middelen aan.

               1.

               Eerste middel:

                           —

                           overschrijding van de grenzen van de omvang van het onderzoek door de uitgevoerde audit en bijgevolg ontoelaatbare beoordeling van de resultaten van die audit;

               2.

               Tweede middel:

                           —

                           niet-inaanmerkingneming van het door de begunstigde ondertekende formulier C, hoewel de Commissie om overlegging ervan had verzocht, en niet-inaanmerkingneming van het bewijs in de vorm van een verklaring van een werknemer dat het onmogelijk was om de documenten te verkrijgen van de coördinator van het consortium;

               3.

               Derde middel:

                           —

                           niet-inaanmerkingneming van nieuwe opmerkingen en verduidelijkingen onder verwijzing naar punt II.22.5 van de bijlage bij de overeenkomst, hoewel de Commissie de begunstigde had verzocht om overlegging ervan en daartoe een termijn had gesteld.


title: Zaak T-471/15: Beroep ingesteld op 11 augustus 2015 — Syriatel Mobile Telecom/Raad

text:
               12.10.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 337/37

         Beroep ingesteld op 11 augustus 2015 — Syriatel Mobile Telecom/Raad
   (Zaak T-471/15)
   (2015/C 337/41)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Syriatel Mobile Telecom (Joint Stock Company) (Damascus, Syrië) (vertegenwoordiger: E. Ruchat, advocaat)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               verzoeksters vordering ontvankelijk en gegrond verklaren;

               —

               dientengevolge besluit (GBVB) 2015/837 van 28 mei 2015 en de uitvoeringshandelingen daarvan nietig verklaren, voor zover zij verzoekster betreffen;

               —

               de Raad van de Europese Unie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster drie middelen aan die in wezen gelijk zijn aan of vergelijkbaar zijn met die welke in zaak T-432/11, Makhlouf/Raad (1) zijn aangevoerd.

      (1)  PB C 290, blz. 13.


title: Zaak T-601/11: Beroep ingesteld op 30 november 2011 — Dansk Automat Brancheforening/Commissie

text:
               28.1.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/63

      Beroep ingesteld op 30 november 2011 — Dansk Automat Brancheforening/Commissie
      (Zaak T-601/11)
      (2012/C 25/121)
      Procestaal: Deens

         Partijen

         Verzoekende partij: Dansk Automat Brancheforening (Fredericia, Denemarken) (vertegenwoordigers: K. Dyekjær, T. Høg en J. Flodgaard)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  nietigverklaring van artikel 1 van de beschikking van de Commissie van 20 september 2011 in zaak nr. C 35/2010 (ex N 302/2010) betreffende maatregelen die Denemarken van plan is te nemen in de vorm van belastingen op online-spel in de Deense wet inzake belastingen op online-spel;

                  —

                  ongeldigverklaring van artikel 1 van de beschikking van de Commissie van 20 september 2011 in zaak nr. C 35/2010 (ex N 302/2010) betreffende maatregelen die Denemarken van plan is te nemen in de vorm van belastingen op online-spel in de Deense wet inzake belastingen op online-spel, voor zover de maatregelen verenigbaar met de interne markt worden verklaard overeenkomstig artikel 107, lid 3, sub c, VWEU;

                  —

                  verwijzing van de Commissie in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Verzoekster baseert haar verzoek op vijf middelen:

                  1)

                  Eerste middel: motiveringsgebrek van de bestreden beschikking doordat de ter ondersteuning van het middel aangevoerde argumenten dat de betrokken steun — die erin bestaat dat de belastingen op online-spel lager zijn dan de belastingen op spel dat wordt aangeboden door in Denemarken gevestigde inrichtingen — verenigbaar is met artikel 107, lid 3, sub c, VWEU, geen verband hebben met de criteria van deze bepaling.

                  2)

                  Tweede middel: niet-inachtneming bij vaststelling van de bestreden beschikking van een wezenlijke procedurewaarborg doordat verzoekster geen standpunt kon bepalen over de toepassing van artikel 107, lid 3, sub c, VWEU.

                  3)

                  Derde middel: onjuiste toepassing van het recht doordat de beschikking van de Commissie kennelijk onjuist is, daar artikel 107, lid 3, sub c, VWEU geen bevoegdheid verleent om de betrokken steun verenigbaar met het Verdrag te verklaren, en de Commissie haar bevoegdheid krachtens deze bepaling heeft overschreden.

                  4)

                  Vierde middel: misbruik van bevoegdheid doordat de bestreden beschikking niet werkelijk gebaseerd is op de doelstellingen die de achtergrond van de betrokken bepaling vormen.

                  5)

                  Vijfde middel: niet-inachtneming van het evenredigheidsbeginsel daar niet is aangetoond dat de bestreden beschikking niet verder gaat dan nodig.


title: Zaak T-98/15: Arrest van het Gerecht van 16 februari 2017 — Tubes Radiatori/EUIPO — Antrax It (Verwarmingsradiatoren) („Gemeenschapsmodel — Nietigheidsprocedure — Gemeenschapsmodel dat een verwarmingsradiator afbeeldt — Ouder model — Nietigheidsgrond — Geen eigen karakter — Artikel 6 en artikel 25, lid 1, onder b), van verordening nr. 6/2002 — Uitvoering door het EUIPO van een arrest houdende vernietiging van een beslissing van zijn kamers van beroep — Recht om te worden gehoord — Verzoek om bewijzen over te leggen en opmerkingen in te dienen na een arrest houdende vernietiging van het Gerecht — Verzadiging van de stand van de techniek”)

text:
               27.3.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 95/8

         Arrest van het Gerecht van 16 februari 2017 — Tubes Radiatori/EUIPO — Antrax It (Verwarmingsradiatoren)
   (Zaak T-98/15) (1)

   ((„Gemeenschapsmodel - Nietigheidsprocedure - Gemeenschapsmodel dat een verwarmingsradiator afbeeldt - Ouder model - Nietigheidsgrond - Geen eigen karakter - Artikel 6 en artikel 25, lid 1, onder b), van verordening nr. 6/2002 - Uitvoering door het EUIPO van een arrest houdende vernietiging van een beslissing van zijn kamers van beroep - Recht om te worden gehoord - Verzoek om bewijzen over te leggen en opmerkingen in te dienen na een arrest houdende vernietiging van het Gerecht - Verzadiging van de stand van de techniek”))
   (2017/C 095/14)
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Tubes Radiatori Srl (Resana, Italië) (vertegenwoordigers: S. Verea, K. Muraro, M. Balestriero en P. Menapace, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: aanvankelijk P. Bullock en S. Di Natale, vervolgens S. Di Natale en L. Rampini, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniënte voor het Gerecht: Antrax It Srl (Resana, Italië) (vertegenwoordiger: L. Gazzola, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de derde kamer van beroep van het EUIPO van 9 december 2014 (zaak R 1643/2014-3) inzake een nietigheidsprocedure tussen Antrax It en Tubes Radiatori

      Dictum

               1)

               De beslissing van de derde kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 9 december 2014 (zaak R 1643/2014-3) wordt vernietigd.

               2)

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               3)

               Het EUIPO zal zijn eigen kosten dragen alsmede die van Tubes Radiatori Srl.

               4)

               Antrax It Srl zal haar eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 138 van 27.4.2015.


title: Zaak T-274/99: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 16 oktober 2006 — Self Service Station Borne/Commissie

text:
               16.12.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 310/28

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 16 oktober 2006 — Self Service Station Borne/Commissie
   (Zaak T-274/99) (1)

   (2006/C 310/52)

      Procestaal: Nederlands

   De president van de Tweede kamer (uitgebreid) heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 47 van 19.2.2000.


title: Zaak C-251/06: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Unabhängige Finanzsenat, Außenstelle Linz (Oostenrijk) op 6 juni 2006 — Firma. Ing. Auer — Die Bausoftware GmbH/Finanzamt Freistadt Rohrbach Urfahr

text:
               2.9.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 212/13

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Unabhängige Finanzsenat, Außenstelle Linz (Oostenrijk) op 6 juni 2006 — Firma. Ing. Auer — Die Bausoftware GmbH/Finanzamt Freistadt Rohrbach Urfahr
   (Zaak C-251/06)
   (2006/C 212/21)
   Procestaal: Duits
   Verwijzende rechter
   Unabhängige Finanzsenat, Außenstelle Linz
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoeksters: Firma. Ing. Auer — Die Bausoftware GmbH

      Verweerder: Finanzamt Freistadt Rohrbach Urfahr
   Prejudiciële vragen

               1)

               Wanneer de zetel van de werkelijke leiding van een vennootschap, vereniging of rechtspersoon van een lidstaat die het kapitaalrecht vóór de oprichting ervan heeft afgeschaft, wordt overgebracht naar een andere lidstaat die op dat tijdstip het kapitaalrecht heft, staat dan aan de kwalificatie van deze vennootschap, vereniging of rechtspersoon als kapitaalvennootschap „voor de heffing van het kapitaalrecht” in de zin van artikel 4, lid 1, sub g, van richtlijn 69/335/EEG van 17 juli 1969 (1) in de versie van richtlijn 85/303/EEG van 10 juni 1985 (2) en artikel 4, lid 3, sub b, van richtlijn 69/335 in de versie van richtlijn 85/303 in de weg dat de eerste lidstaat heeft afgezien van de heffing van kapitaalrecht door intrekking van de nationale rechtsgrondslag ter zake?

               2)

               Verbiedt artikel 7, lid 2, van richtlijn 69/335 in de versie van richtlijn 85/303 de lidstaat waarnaar een kapitaalvennootschap de zetel van haar werkelijke leiding overbrengt, ter zake van deze overbrenging kapitaalrecht te heffen over de in artikel 4, lid 1, sub a en g, van richtlijn 69/335 in de versie van richtlijn 85/303 beschreven verrichtingen, wanneer die verrichtingen plaatsvonden in de periode, waarin de kapitaalvennootschap de zetel van haar werkelijke leiding had in een lidstaat die vóór de oprichting van de kapitaalvennootschap had afgezien van de heffing kapitaalrecht door intrekking van de desbetreffende nationale rechtsgrondslag?

      (1)  PB L 269, blz. 12.

      (2)  PB L 156, blz. 23.


title: Zaak T-335/07: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 16 december 2008 — Mergel e.a./BHIM (Patentconsult) ( Gemeenschapsmerk — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk Patentconsult — Absolute weigeringsgrond — Beschrijvend karakter — Artikel 7, lid 1, sub c, van verordening (EG) nr. 40/94 )

text:
               7.2.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/32

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 16 december 2008 — Mergel e.a./BHIM (Patentconsult)
   (Zaak T-335/07) (1)

   („Gemeenschapsmerk - Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk Patentconsult - Absolute weigeringsgrond - Beschrijvend karakter - Artikel 7, lid 1, sub c, van verordening (EG) nr. 40/94’)
   (2009/C 32/60)
   Procestaal: Duits
   Partijen

      Verzoekende partijen: Volker Mergel (Wiesbaden, Duitsland); Klaus Kampfenkel (Hofheim, Duitsland); Burkart Bill (Darmstadt, Duitsland); en Andreas Herden (Wiesbaden, Duitsland) (vertegenwoordiger: G. Friderichs, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordigers: S. Schäffner en G. Schneider, gemachtigden)
   Voorwerp
   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 25 juni 2007 (zaak R 299/2007-4) inzake de inschrijving van het woordteken „Patentconsult” als gemeenschapsmerk
   Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Volker Mergel, Klaus Kampfenkel, Burkart Bill en Andreas Herden worden verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 269 van 10.11.2007.


title: Zaak C-94/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Kúria (Hongarije) op 27 februari 2014 — Flight Refund Ltd/Deutsche Lufthansa AG

text:
               12.5.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 142/22

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Kúria (Hongarije) op 27 februari 2014 — Flight Refund Ltd/Deutsche Lufthansa AG
   (Zaak C-94/14)
   2014/C 142/30
   Procestaal: Hongaars

      Verwijzende rechter

   Kúria

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Flight Refund Ltd

      Verwerende partij: Deutsche Lufthansa AG

      Prejudiciële vragen

               1)

               Kan een op artikel 19 van het Verdrag van Montreal gebaseerde vordering tot compensatie geldend worden gemaakt in het kader van de Europese betalingsbevelprocedure?

               2)

               Worden in het kader van een op artikel 19 van het Verdrag van Montreal gebaseerde vordering tot compensatie de bevoegdheid van de — met een nationaal gerecht gelijkgestelde — notaris die Europese betalingsbevelen mag uitvaardigen en — zodra de procedure na het verweer van de verweerder een contentieuze procedure is geworden — de rechterlijke bevoegdheid vastgesteld op basis van de bevoegdheidsregels van verordening (EG) nr. 1896/2006 (1) van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 tot invoering van een Europese betalingsbevelprocedure (hierna: „verordening nr. 1896/2006”), verordening (EG) nr. 44/2001 (2) van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (hierna: „verordening nr. 44/2001”), en/of het op 28 mei 1999 te Montreal afgesloten Verdrag tot het brengen van eenheid in enige bepalingen inzake het internationale luchtvervoer (hierna: „Verdrag van Montreal”)? Hoe verhouden deze verschillende rechtsregels zich tot elkaar?

               3)

               Ingeval de bevoegdheidsregels van het Verdrag van Montreal voorrang hebben, kan de eiser dan — ook wanneer er voor het overige geen aanknopingspunt bestaat — zijn vordering naar eigen keuze geldend maken voor een gerecht van een verdragsluitende partij, of kan hij dit enkel voor een gerecht dat territoriaal bevoegd is krachtens de procedureregels van de lidstaat waartoe het behoort?
               Welke uitlegging dient voorts te worden gegeven aan de optionele bevoegdheidsregel van het Verdrag van Montreal die verwijst naar het gerecht van de plaats waar zich de vestiging van de vervoerder bevindt via welke vestiging de overeenkomst is gesloten?

               4)

               Kan een Europees betalingsbevel dat in strijd met het doel van de verordening of door een materieel onbevoegde instantie is uitgevaardigd, ambtshalve worden heroverwogen? Of moet de naar aanleiding van verweer ingeleide contentieuze procedure in geval van onbevoegdheid ambtshalve of op verzoek worden beëindigd?

               5)

               Voor zover de Hongaarse gerechten bevoegd zijn om de contentieuze procedure te behandelen, moeten de regels van het nationale procesrecht dan in overeenstemming met het Unierecht en het Verdrag van Montreal aldus worden uitgelegd dat zij noodzakelijkerwijs minstens één gerecht aanwijzen dat, zelfs wanneer geen enkel ander aanknopingspunt bestaat, verplicht is om de ingevolge verweer ingeleide contentieuze zaak ten gronde af te doen?

      (1)  PB L 399, blz. 1.

      (2)  PB 2001, L 12, blz. 1.


title: Zaak C-299/15: Beschikking van de president van de Negende kamer van het Hof van 16 juli 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal de première instance de Bruxelles — België) — Daniele Striani, Mad Management SPRL, Franck Boucher e.a. en RFC Sérésien ASBL/Union Européenne des Sociétés de Football Association (UEFA) en Koninklijke Belgische Voetbalbond (KBVB)

text:
               26.10.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 354/29

         Beschikking van de president van de Negende kamer van het Hof van 16 juli 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal de première instance de Bruxelles — België) — Daniele Striani, Mad Management SPRL, Franck Boucher e.a. en RFC Sérésien ASBL/Union Européenne des Sociétés de Football Association (UEFA) en Koninklijke Belgische Voetbalbond (KBVB)
   (Zaak C-299/15) (1)

   (2015/C 354/31)
   Procestaal: Frans
   De president van de Negende kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 270 van 17.8.2015.


title: Zaak T-135/09: Arrest van het Gerecht van 14 november 2012 — Nexans France en Nexans/Commissie ( „Mededinging — Administratieve procedure — Beroep tot nietigverklaring — Gedurende inspectie genomen beslissingen — Tussentijdse maatregelen — Niet-ontvankelijkheid — Beschikking waarbij inspectie wordt gelast — Motiveringsplicht — Bescherming van persoonlijke levenssfeer — Voldoende ernstige aanwijzingen — Rechterlijke toetsing” )

text:
               22.12.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 399/16

         Arrest van het Gerecht van 14 november 2012 — Nexans France en Nexans/Commissie
   (Zaak T-135/09) (1)

   (Mededinging - Administratieve procedure - Beroep tot nietigverklaring - Gedurende inspectie genomen beslissingen - Tussentijdse maatregelen - Niet-ontvankelijkheid - Beschikking waarbij inspectie wordt gelast - Motiveringsplicht - Bescherming van persoonlijke levenssfeer - Voldoende ernstige aanwijzingen - Rechterlijke toetsing)
   2012/C 399/27
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: Nexans France SAS (Parijs, Frankrijk) en Nexans SA (Parijs) (vertegenwoordigers: M. Powell, solicitor, J.-P. Tran-Thiet, advocaat, en G. Forwood, barrister)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk X. Lewis en N. von Lingen, vervolgens N. von Lingen en V. Di Bucci, gemachtigden)

      Voorwerp

   Ten eerste, een beroep tot nietigverklaring van beschikking C(2009) 92/1 van de Commissie van 9 januari 2009 waarbij Nexans SA en haar dochteronderneming Nexans France SAS zijn gelast zich te onderwerpen aan een inspectie op grond van artikel 20, lid 4, van verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 [EG] en 82 [EG] (PB 2003, L 1, blz. 1) (zaak COMP/39.610); ten tweede, een verzoek strekkende tot de vaststelling door het Gerecht van de onrechtmatigheid van de door de Commissie tijdens deze inspectie genomen beslissing om de gehele inhoud van bepaalde elektronische bestanden te kopiëren om ze in haar kantoren te onderzoeken; ten derde, een verzoek tot nietigverklaring van de beslissing van de Commissie om een werknemer van Nexans France tijdens de inspectie te ondervragen en, ten vierde, een verzoek aan het Gerecht om de Commissie bepaalde maatregelen op te leggen

      Dictum

               1)

               Beschikking C(2009) 92/1 van de Commissie van 9 januari 2009, waarbij Nexans SA en en alle rechtstreeks of indirect door deze vennootschap gecontroleerde ondernemingen, Nexans France SAS daaronder begrepen, zijn gelast zich te onderwerpen aan een inspectie op grond van artikel 20, lid 4, van verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 [EG] en 82 [EG], wordt nietig verklaard voor zover zij betrekking heeft op andere stroomkabels dan onderzeese en ondergrondse hoogspanningskabels en met deze andere kabels verband houdende apparatuur.

               2)

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               3)

               Nexans en Nexans France dragen hun eigen kosten en de helft van de kosten van de Europese Commissie.

               4)

               De Commissie draagt de helft van haar eigen kosten.

      (1)  PB C 141 van 20.6.2009.


title: Zaak C-65/13: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 15 oktober 2014 — Europees Parlement/Europese Commissie [Beroep tot nietigverklaring — Verordening (EU) nr. 492/2011 — Uitvoeringsbesluit 2012/733/EU — Eures-netwerk — Uitvoeringsbevoegdheid van de Commissie — Omvang — Artikel 291, lid 2, VWEU]

text:
               22.12.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 462/5

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 15 oktober 2014 — Europees Parlement/Europese Commissie
   (Zaak C-65/13) (1)

   ([Beroep tot nietigverklaring - Verordening (EU) nr. 492/2011 - Uitvoeringsbesluit 2012/733/EU - Eures-netwerk - Uitvoeringsbevoegdheid van de Commissie - Omvang - Artikel 291, lid 2, VWEU])
   (2014/C 462/07)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: A. Tamás en J. Rodrigues, gemachtigden)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Enegren en C. Zadra, gemachtigden)

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Het Europees Parlement wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 108 van 13.4.2013.