title: Beroep, op 15 februari 1995 ingesteld door A. B. De Menezes tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Zaak T-29/95)

text:
 8 . 4 . 95           NL                  Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 Nr . C 87/17
Beroep, op 15 februari 1995 ingesteld door A. B. De                  — verweerster in de kosten te verwijzen.
Menezes tegen Commissie van de Europese Gemeen
                              schappen
                                                                     Middelen en voornaamste argumenten
                        ( Zaak T-29/95 )
                           ( 95/C 87/36 )
                                                                     Het beroep is gericht tegen het jegens verzoeker na een
                                                                     tuchtrechtelijke procedure genomen besluit tot tuchtrechte
                      (Procestaai: Frans)                            lijk ontslag, op grond dat hij als corrector van de schriftelijke
                                                                     examens van algemeen vergelijkend onderzoek EUR/B/21
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen            overleg heeft gepleegd met twee kandidaten en kennis heeft
schappen is op 15 februari 1995 beroep ingesteld tegen               gedragen van de modelcorrecties .
Commissie van de Europese Gemeenschappen door A. B. De
Menezes, wonende te Brussel vertegenwoordigd door G.                 Tot staving van zijn beroep voert verzoeker in de eerste
Vandersanden, advocaat te Brussel .                                  plaats aan, dat artikel 6 van het Europees Verdrag voor de
                                                                     rechten van de mens is geschonden. Het voorafgaand
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage :                   administratief onderzoek heeft plaatsgevonden in omstan
                                                                     digheden die geen waarborgt bieden voor de noodzakelijke
— het beroep ontvankelijk en gegrond te verklaren;                   objectiviteit, rust en onpartijdigheid ; voorts zijn de door de
                                                                     tuchtraad uitgebrachte adviezen en het bestreden besluit tot
— bijgevolg nietig te verklaren het besluit houdende                 tuchtrechtelijk ontslag niet genomen binnen de in genoemd
      afwijzing van zijn sollicitatie naar de vacante post           artikel bedoelde redelijke termijn en zijn de termijnen
      COM/030/94 van directeur bij de directe A „ Informatie        gesteld in artikel 7, eerste en derde alinea, van bijlage IX van
      en Communicatiesstrategie " ( DG X/A ), alsmede het            het Ambtenarenstatuut niet in acht genomen.
      daaropvolgende besluit tot aanstelling van een andere
      kandidaat in die post;                                         In de tweede plaats zijn de rechten van de verdediging
                                                                     geschonden, doordat hem niet het gehele aan de tuchtraad
— verweerster in de kosten van de procedure te verwij               en het tot aanstelling bevoegde gezag ter beschikking
      zen .
                                                                     gestelde dossier is overgelegd .
Middelen en voornaamste argumenten                                   In de derde plaats is de hem opgelegde tuchtmaatregel
                                                                     onwettig, voor zover het tot aanstelling bevoegde gezag de
Verzoeker, die A 3 ambtenaar is bij het ECHO ( European              hem ten laste gelegde feiten niet heeft bewezen.
Community Humanitarian Office ), komt op tegen de
afwijzing van zijn sollicitatie naar de post van directeur bij
de directie A „ Informatie- en Communicatiestrategie ".              Voorts hebben de ambtenaar die door het tot aanstelling
                                                                     bevoegde gezag was belast met het aan de voorlegging aan
                                                                     de tuchtraad voorafgaande onderzoek, alsook het tot
De middelen en voornaamste argumenten zijn dezelfde als in           aanstelling bevoegde gezag zelf, bedreigingen tegen hem
zaak T-27/95 .
                                                                     geuit en is de tuchtprocedure onwettig wegens misbruik van
                                                                     bevoegdheid .
                                                                     Ten slotte is sprake van een kennelijke beoordelingsfout,
                                                                     niet-inachtneming van het evenredigheidsbeginsel en schen
                                                                     ding van de motiveringsverplichting neergelegd in artikel 25
Beroep, op 17 februari 1995 ingesteld door P. Guebels tegen          van het Statuut .
         Commissie van de Europese Gemeenschappen
                        ( Zaak T-40/95 )
                           ( 95/C 87/37 )
                      (Procestaai: Frans)
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen            Beroep, op 17 februari 1995 ingesteld door A. Macrae Moat
schappen is op 17 februari 1995 beroep ingesteld tegen de                tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
Commissie van de Europese Gemeenschappen door P.                                             ( Zaak T-41/95 )
Guebels, wonende te Arlon ( België ), vertegenwoordigd door
J.-N. Louis, T. Demaseure en A. Tornel, advocaten te                                            ( 95/C 87/38
Brussel, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij
Fiduciaire Myson Sari, Rue Glesener 1 .
                                                                                (Procestaai: Engels)
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage :
                                                                     Bij het Gerecht van eeste aanleg van de Europese Gemeen
— nietig te verklaren het besluit van de Commissie van               schappen is op 17 februari 1995 beroep ingesteld tegen
      18 januari 1995 ,                                              Commissie van de Europese Gemeenschappen door A.


title: Zaak T-290/14: Beroep ingesteld op 29 april 2014 — Portnov/Raad

text:
               24.6.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 194/34

         Beroep ingesteld op 29 april 2014 — Portnov/Raad
   (Zaak T-290/14)
   2014/C 194/45
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Andriy Portnov (Kiev, Oekraïne) (vertegenwoordiger: M. Cessieux, advocaat)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               het beroep van Andriy Portnov ontvankelijk verklaren;

               —

               verordening (EU) nr. 208/2014 van de Raad van 5 maart 2014 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne nietig verklaren voor zover zij verzoeker betreft;

               —

               besluit 2014/119/GBVB van de raad van 5 maart 2014 betreffende beperkende maatregelen tegen bepaalde personen, entiteiten en lichamen in het licht van de situatie in Oekraïne nietig verklaren voor zover het verzoeker betreft;

               —

               de Raad van de Europese Unie overeenkomstig de artikelen 87 en 91 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Tot staving van zijn beroep voert verzoeker vijf middelen aan.

               1.

               Eerste middel: schending van het recht van verdediging en van het recht op een doeltreffende voorziening in rechte, gewaarborgd door de grondbeginselen van het Europees recht en vervat in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en de artikelen 6 en 13 van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden.

               2.

               Tweede middel: ontoereikende motivering van de bestreden handelingen.

               3.

               Derde middel: niet-naleving van het sanctiecriterium omschreven in artikel 1 van besluit 2014/119/GBVB en in punt 4 van de considerans van verordening (EU) nr. 208/2014.

               4.

               Vierde middel: materiële fout, aangezien in Oekraïne op de datum van vaststelling van de bestreden handelingen geen strafrechtelijk onderzoek liep tegen Portnov aangaande de hem door de Raad verweten feiten.

               5.

               Vijfde middel: schending van het grondrecht op eerbiediging van de eigendom, grondbeginsel van het Gemeenschapsrecht en beschermd door artikel 17 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 1 van het aanvullend protocol nr. 1 bij het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden.


title: Zaak T-366/09: Beroep ingesteld op 17 september 2009 — Insula/Commissie

text:
               21.11.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 282/53

         Beroep ingesteld op 17 september 2009 — Insula/Commissie
   (Zaak T-366/09)
   2009/C 282/100
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Conseil scientifique international pour le développement des îles (Insula) (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordigers: J.-D. Simonet en P. Marsal, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen

      Conclusies

               —

               het beroep ontvankelijk en gegrond verklaren;

               —

               vaststellen dat de vordering van de Commissie tot terugbetaling van een bedrag van 114 996,82 EUR ongegrond is, en de Commissie derhalve gelasten een creditnota voor een bedrag van 114 996,82 EUR uit te reiken;

               —

               vaststellen dat de vordering van de Commissie tot terugbetaling van een bedrag van 253 617,08 EUR gedeeltelijk gegrond is, en de Commissie derhalve gelasten een creditnota voor een bedrag van 174 044,85 EUR uit te reiken;

               —

               de Commissie veroordelen tot betaling van een schadevergoeding ten bedrage van 146 261,06 EUR;

               —

               subsidiair, verklaren dat verzoeker recht heeft op een vergoeding van 573 273,42 EUR;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Met dit beroep, dat berust op een arbitragebeding, verzoekt verzoeker het Gerecht vast te stellen dat de debetnota’s, waarmee de Commissie naar aanleiding van een auditverslag van OLAF de inning vordert van de aan verzoeker betaalde voorschotten, onverenigbaar zijn met de bepalingen van verschillende overeenkomsten die zijn gesloten in het kader van een specifiek programma van onderzoek, technologische ontwikkeling en demonstratie op het terrein van energie, milieu en duurzame ontwikkeling alsook in het kader van het programma ALTENER II.
   De door verzoeker aangevoerde middelen en voornaamste argumenten komen in wezen overeen met die in zaak T-246/09, Insula/Commissie. (1)

      (1)  PB 2009, C 193, blz. 30.


title: Zaak T-368/07: Beroep ingesteld op 26 september 2007 — Republiek Litouwen/Commissie

text:
               24.11.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 283/35

         Beroep ingesteld op 26 september 2007 — Republiek Litouwen/Commissie
   (Zaak T-368/07)
   (2007/C 283/64)
   Procestaal: Litouws
   Partijen

      Verzoekende partij: Republiek Litouwen (vertegenwoordiger: D. Kriaučiūnas, gemachtigde)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               beschikking C(2007) 3407 def. van13 juli 2007 (1) nietig te verklaren;

               —

               de verwerende partij te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoekster stelt dat de bestreden beschikking, die haar op 16 juli 2007 is betekend, onrechtmatig is en voert de volgende middelen aan:
   1.   De Commissie is haar bevoegdheden te buiten gegaan.
   Verzoekster stelt dat de Commissie, door een unilaterale beschikking over de definitieve inhoud van het Litouwse nationale toewijzingsplan vast te stellen, de haar bij richtlijn 2003/87/EG verleende bevoegdheden te buiten is gegaan, daar de bepalingen van deze richtlijn de Commissie weliswaar machtigen de door de lidstaten opgestelde nationale toewijzingsplannen te beoordelen, maar niet de bevoegdheid verlenen de totale hoeveelheden broeikasgasemissierechten vast te stellen zonder ook maar rekening te houden met de door de lidstaten opgestelde en ingediende nationale toewijzingsplannen.
   2.   Schending van het gemeenschapsrecht

               2.1.

                  Miskenning van de doelstellingen van richtlijn 2003/87/EG: door in de bestreden beschikking te beslissen over een nationaal emissieniveau voor de periode 2008 tot 2012, dat lager is dan vereist in het licht van de door Litouwen in het kader van het Kyoto-protokol bij het Raamverdrag van de Verenigde Naties inzake Klimaatverandering aangegane verplichtingen, heeft de Commissie geen rekening gehouden met de werkelijke doelen van richtlijn 2003/87 als een daadwerkelijk instrument vanuit economisch oogpunt om de door de partijen bij het Kyoto-protokol aangegane verplichtingen inzake broeikasgasemissies na te komen.

               2.2.

                  Schending van de beginselen van behoorlijk bestuur en loyale samenwerking: de bestreden beschikking schendt de beginselen van behoorlijk bestuur en loyale samenwerking, daar de Commissie zonder rekening te houden met de beoordeling die bij de voorbereiding van het Litouwse nationale toewijzingsplan is gemaakt en in wezen zonder raadpleging van Litouwen, een afzonderlijke beoordeling op basis van de door haarzelf gekozen methodologie voor de vaststelling van de maximumhoeveelheid broeikasgasemissierechten heeft verricht.

               2.3.

                  Schending van de bepalingen van richtlijn 2003/87/EG en schending van het rechtszekerheidsbeginsel: de bestreden beschikking schendt de artikelen 9, lid 1, en 11, lid 2, van richtlijn 2003/87, voor zover de Commissie, die de cijfers in het Litouwse nationale toewijzingsplan buiten beschouwing heeft gelaten en de door Litouwen toegepaste berekeningsmethode als ongeschikt heeft verworpen, uitsluitend en alleen is uitgegaan van de cijfers die werden verkregen door de toepassing van de methode die zijzelf voor de vaststelling van de maximumhoeveelheid toe te wijzen broeikasgasemissierechten heeft gekozen. Bovendien heeft de Commissie door de toepassing van deze methodologie waarvan Litouwen niet bij voorbaat in kennis werd gesteld, het rechtszekerheidsbeginsel geschonden.

               2.4.

                  Schending van het non-discriminatiebeginsel: de bestreden beschikking schendt het non-discriminatiebeginsel voor zover de Commissie die de door haarzelf gekozen methode voor de vaststelling van de maximumhoeveelheid broeikasgasemissierechten heeft toegepast, geen rekening heeft gehouden met de specifieke situatie van Litouwen. De beschikking heeft er ook toe geleid dat situaties die in wezen verschillen, op dezelfde wijze worden behandeld.

               2.5.

                  Niet-inachtneming van artikel 9, leden 1 en 3, van richtlijn 2003/87/EG en van het vierde criterium in bijlage III bij deze richtlijn: de bestreden beschikking schendt de verplichting van artikel 9 van richtlijn 2003/87, krachtens hetwelk het plan wordt gebaseerd op de criteria in bijlage III daarbij, voor zover zij zonder reden geen rekening houdt met het vierde criterium in die bijlage en met de noodzaak om in Litouwen als gevolg van de toezegging om de kerncentrale van Ignalina tegen 2009 te sluiten meer elektriciteit in installaties met fossiele brandstof te produceren.

         3.   Schending van wezenlijke procedurele vereisten van gemeenschapsrecht
   Volgens verzoekster zijn bij de vaststelling van de bestreden beschikking wezenlijke procedurele vereisten geschonden, voor zover in de eerste plaats de Commissie, door in wezen te weigeren om in de bestreden beschikking C(2006) 5613 def. te herzien, de bepalingen van richtlijn 2003/87/EG heeft geschonden en in de tweede plaats de bestreden beschikking ongepast en ontoereikend gemotiveerd is zodat niet is voldaan aan de vereisten van artikel 253 EG en artikel 9, lid 3, van richtlijn 2003/87. Voorts heeft de Commissie het procedurele vereiste in die richtlijn betreffende de duur van de evaluaties niet in acht genomen.
   4.   Kennelijk onjuiste beoordeling
   Volgens verzoekster heeft de Commissie bij het onderzoek van het gewijzigde Litouwse nationale toewijzingsplan in de eerste plaats geen rekening gehouden met de specifieke en objectieve omstandigheden waarop Litouwen wees en die hebben geleid tot het bereikte niveau van broeikasgasemissies en in de tweede plaats paste zij een ongeschikte berekeningsmethode toe en baseerde zij zichzelf op onjuiste gegevens, die tot de vaststelling van een onjuiste maximumhoeveelheid aan Litouwen toegewezen broeikasgasemissierechten hebben geleid.

      (1)  Beschikking van de Commissie van 13 juli 2007 tot wijziging van het nationaal plan voor toewijzing van broeikasgasemissierechten waarvan door de Republiek Litouwen is kennisgegeven overeenkomstig artikel 3, lid 3, van beschikking C(2006) 5613 def. van de Commissie betreffende het nationaal plan voor toewijzing van broeikasgasemissierechten waarvan door de Republiek Litouwen is kennisgegeven overeenkomstig richtlijn 2003/87/EG van het Europees Parlement en de Raad.


title: Zaak T-15/14: Arrest van het Gerecht van 3 maart 2016 — Simet/Commissie [„Staatssteun — Door de Italiaanse autoriteiten met terugwerkende kracht toegekende compensatie voor de verrichting van een openbare dienst — Tussen 1987 en 2003 aangeboden interregionaal busvervoer — Besluit waarbij de steun onverenigbaar wordt verklaard met de interne markt — Handhaving van een openbaredienstverplichting — Verlening van een compensatie — Verordening (EEG) nr. 1191/69”]

text:
               18.4.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 136/29

         Arrest van het Gerecht van 3 maart 2016 — Simet/Commissie
   (Zaak T-15/14) (1)

   ([„Staatssteun - Door de Italiaanse autoriteiten met terugwerkende kracht toegekende compensatie voor de verrichting van een openbare dienst - Tussen 1987 en 2003 aangeboden interregionaal busvervoer - Besluit waarbij de steun onverenigbaar wordt verklaard met de interne markt - Handhaving van een openbaredienstverplichting - Verlening van een compensatie - Verordening (EEG) nr. 1191/69”])
   (2016/C 136/40)
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Simet SpA (Rossano Calabro, Italië) (vertegenwoordigers: A. Clarizia, C. Varrone en P. Clarizia, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Conte, D. Grespan en P.-J. Loewenthal, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek tot nietigverklaring van besluit 2014/201/EU van de Commissie van 2 oktober 2013 betreffende steunmaatregel SA.33037 (2012/C) — Italië — Compensatie voor Simet SpA ten behoeve van het verrichten van openbaarvervoerdiensten in de periode 1987-2003 (PB 2014, L 114, blz. 67)

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Simet SpA zal haar eigen kosten dragen en die van de Europese Commissie.

      (1)  PB C 52 van 22.2.2014.


title: Doorhaling van zaak C-11/03

text:
               5.3.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 57/23

         Doorhaling van zaak C-11/03 (1)

   (2005/C 57/38)

      (Procestaal: Nederlands)

   De president van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking van 25 oktober 2004 de doorhaling in het register gelast van zaak C-11/03 (verzoek van de Raad van State om een prejudiciële beslissing): Boss Pharma NV tegen Belgische Staat.

      (1)  PB C 55 van 8.3.2003.


title: Zaak C-95/12: Beroep ingesteld op 21 februari 2012 — Europese Commissie/Bondsrepubliek Duitsland

text:
               21.4.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 118/19

         Beroep ingesteld op 21 februari 2012 — Europese Commissie/Bondsrepubliek Duitsland
   (Zaak C-95/12)
   2012/C 118/32
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: E. Montaguti en G. Braun, gemachtigden)

      Verwerende partij: Bondsrepubliek Duitsland

      Conclusies

               —

               vaststellen dat de Bondsrepubliek Duitsland de krachtens artikel 260, lid 2, VWEU op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen, door niet alle maatregelen te treffen waartoe zij volgens het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 23 oktober 2007 in zaak C-112/05, Commissie/Duitsland, inzake de onverenigbaarheid van de Volkswagenwet met het Unierecht (1) gehouden was;

               —

               de Bondsrepubliek Duitsland een dwangsom van 282 725,10 EUR per dag alsmede een forfaitaire som van 31 114,72 EUR per dag opleggen, te betalen op de rekening van eigen middelen van de Europese Unie;

               —

               de Bondsrepubliek Duitsland verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Het arrest van het Hof in zaak C-112/05, Commissie/Duitsland, werd op 23 oktober 2007 uitgesproken. In deze zaak voerde de Commissie in wezen aan dat drie bepalingen in de Volkswagenwet directe investeringen kunnen ontmoedigen — en derhalve een beperking van het vrije kapitaalverkeer in de zin van artikel 56 EG vormen — doordat zij, in de eerste plaats, in afwijking van het gemene recht, het stemrecht van iedere aandeelhouder tot 20 % van het maatschappelijk kapitaal van Volkswagen beperken, in de tweede plaats, de vereiste meerderheid verhogen tot meer dan 80 % van het vertegenwoordigde kapitaal voor besluiten van de algemene vergadering, waarvoor het gemene recht slechts een meerderheid van 75 % eist, en, in de derde plaats, in afwijking van het gemene recht de federale staat en de deelstaat Niedersachen het recht toekennen om elk twee vertegenwoordigers in de raad van commissarissen van Volkswagen onderneming aan te wijzen.
   Uit bovengenoemde uitspraak van het Hof vloeit voort dat al deze drie bepalingen van de Volkswagenwet waartegen bezwaar werd gemaakt, elk afzonderlijk schending van het vrije kapitaalverkeer vormen.
   De door de Bondsrepubliek Duitsland vastgestelde wet, waarmee zij naar eigen opvatting uitvoering heeft gegeven aan het arrest van het Hof, bepaalt echter nog steeds dat een meerderheid van meer dan 80 % van het maatschappelijk kapitaal vereist is voor besluiten van de algemene vergadering van Volkswagen AG, waarvoor volgens de wet op de naamloze vennootschappen een meerderheid van 75 % van het op de betrokken algemene vergadering vertegenwoordigde kapitaal vereist is. De Bondsrepubliek rechtvaardigt dit met een verwijzing naar het dictum van het arrest in zaak C-112/05, volgens hetwelk deze bepaling enkel in samenhang met („juncto”) de beide andere bepalingen een inbreuk vormt. Los gezien, vormt deze bepaling echter geen inbreuk op het vrije kapitaalverkeer.
   Volgens de Commissie sluit de formulering van het dictum niet uit dat alle drie de betwiste bepalingen elk afzonderlijk genomen onwettig zijn. Bij de uitvoering van een arrest moet immers niet alleen rekening worden gehouden met het dictum ervan, maar ook met de motivering. In de gegeven context lijkt het derhalve bijzonder ver gezocht om het verzuim van de Bondsrepubliek om het arrest van het Hof volledig uit te voeren, uitsluitend te willen rechtvaardigen met het gebruik van het woord „juncto” in het dictum. Een dergelijke uitlegging gaat niet alleen voorbij aan de volledige motivering van het arrest, maar ook aan de rechtspraak van het Hof betreffende de zogeheten „Golden Shares”.
   De Commissie ziet zich derhalve genoopt deze zaak overeenkomstig artikel 260, lid 2, VWEU nogmaals aan het Hof van Justitie voor te leggen. De hoogte van de financiële sancties is vastgesteld op basis van de Mededeling van de Commissie van 1 september 2011 inzake de aanpassing van de gegevens die gebruikt worden voor de berekening van forfaitaire en dwangsommen (2).

      (1)  Jurispr. blz. I-8995.

      (2)  PB 2011, C 12, blz. 1.


title: Zaak C-230/07: Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 9 oktober 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk der Nederlanden (Niet-nakoming — Richtlijn 2002/22/EG — Elektronische communicatie — Uniform Europees alarmnummer — Locatie van oproeper — Niet-uitvoering binnen gestelde termijn)

text:
               21.3.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 69/5

         Arrest van het Hof (Achtste kamer) van 9 oktober 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk der Nederlanden
   (Zaak C-230/07) (1)

   (Niet-nakoming - Richtlijn 2002/22/EG - Elektronische communicatie - Uniform Europees alarmnummer - Locatie van oproeper - Niet-uitvoering binnen gestelde termijn)
   (2009/C 69/07)
   Procestaal: Nederlands
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: W. Wils en M. Shotter, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk der Nederlanden (vertegenwoordiger: C. M. Wissels, gemachtigde)

      Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Republiek Litouwen (vertegenwoordiger: D. Kriaučiūnas, gemachtigde)
   Voorwerp
   Niet-nakoming — Verzuim om binnen de gestelde termijn de bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan artikel 26, lid 3, van richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronische-communicatienetwerken en -diensten (Universeledienstrichtlijn) (PB L 108, blz. 51)
   Dictum

               1)

               Door niet voor oproepen naar het uniforme Europese alarmnummer „112” informatie over de locatie van de oproeper ter beschikking te stellen van de instanties die noodsituaties behandelen, voor zover dat technisch haalbaar is, is het Koninkrijk der Nederlanden de verplichtingen niet nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 26, lid 3, van richtlijn 2002/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de universele dienst en gebruikersrechten met betrekking tot elektronische-communicatienetwerken en -diensten (Universeledienstrichtlijn).

               2)

               Het Koninkrijk der Nederlanden wordt verwezen in de kosten.

               3)

               De Republiek Litouwen draagt haar eigen kosten.

      (1)  PB C 155 van 7.7.2007.


title: Zaak T-38/13: Arrest van het Gerecht van 8 mei 2014 — Pedro Group/BHIM — Cortefiel (PEDRO) [ „Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk PEDRO — Ouder gemeenschapsbeeldmerk Pedro del Hierro — Gedeeltelijke weigering van inschrijving — Relatieve weigeringsgronden — Normaal gebruik van ouder merk — Groot onderscheidend vermogen van ouder merk — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009” ]

text:
               24.6.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 194/23

         Arrest van het Gerecht van 8 mei 2014 — Pedro Group/BHIM — Cortefiel (PEDRO)
   (Zaak T-38/13) (1)

   ([„Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk PEDRO - Ouder gemeenschapsbeeldmerk Pedro del Hierro - Gedeeltelijke weigering van inschrijving - Relatieve weigeringsgronden - Normaal gebruik van ouder merk - Groot onderscheidend vermogen van ouder merk - Verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009”])
   2014/C 194/30
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Pedro Group Pte Ltd (Singapore, Singapore) (vertegenwoordiger: B. Brandreth, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordigers: M. Vuijst en J. Crespo Carillo, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: Cortefiel, SA (Madrid, Spanje) (vertegenwoordigers: aanvankelijk H. Mosback, P. López Ronda, G. Macias Bonilla en G. Marín Raigal, vervolgens P. López Ronda, G. Macias Bonilla en G. Marín Raigal, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 26 november 2012 (zaak R 271/2011-4) inzake een oppositieprocedure tussen Cortefiel, SA en Pedro Group Pte Ltd

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Pedro Group Pte Ltd wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 101 van 6.4.2013.


title: Zaak T-312/14: Beroep ingesteld op 28 april 2014 — Federcoopesca e.a./Commissie

text:
               24.6.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 194/36

         Beroep ingesteld op 28 april 2014 — Federcoopesca e.a./Commissie
   (Zaak T-312/14)
   2014/C 194/47
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partijen: Federazione Nazionale delle Cooperative della Pesca (Federcoopesca) (Rome, Italië); Associazione Lega Pesca (Rome) en AGCI AGR IT AL (Rome) (vertegenwoordigers: L. Caroli en S. Ventura, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               het besluit van de Commissie van 6 december 2013 houdende instelling van een actieplan om de tekortkomingen van de Italiaanse visserijcontroleregeling te verhelpen (Actieplan — C (2013) 8635 def), nietig verklaren, in het bijzonder wat betreft de punten 13, 15, 16 en 17 van het actieplan dat als bijlage bij het besluit is gevoegd;

               —

               verweerster verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Het in de onderhavige procedure bestreden besluit heeft tot doel de tekortkomingen te verhelpen die zijn vastgesteld bij de toepassing door de Italiaanse autoriteiten van de voorschriften van het gemeenschappelijk visserijbeleid.
   Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekende partijen vier middelen aan.

               1.

               Eerste middel: motiveringsgebrek of ontoereikende motivering

                           —

                           In dit verband wordt aangevoerd dat de bestreden handeling is vastgesteld om een aantal onregelmatigheden te verhelpen, die zijn vastgesteld bij de toepassing van een aantal voorschriften van het gemeenschappelijk visserijbeleid. De handeling bevat echter geen enkele aanwijzing in verband met die onregelmatigheden zodat onmogelijk kan worden achterhaald welk logisch proces aan de vaststelling van die handeling ten grondslag lag. Deze ongeldigheidsgrond is van des te groter belang, nu die maatregelen afwijken van eerdere handelingen van de Unie.

               2.

               Tweede middel: schending van de Verdragen en de toepassingsregels ervan

                           —

                           In dit verband wordt aangevoerd dat het bestreden besluit onrechtmatig is wegens schending van de Verdragen en van artikel 102, lid 4, van verordening nr. 1224/2009 alsook wegens onbevoegdheid. Het besluit heeft niet tot doel de controleregeling te versterken, maar legt nieuwe verplichtingen op die niet waren opgenomen in eerdere handelingen en zelfs in strijd zijn met die handelingen.

               3.

               Derde middel: schending van de beginselen van non-discriminatie, redelijkheid en evenredigheid

                           —

                           Dienaangaande wordt aangevoerd dat het besluit het beginsel van non-discriminatie op grond van nationaliteit schendt, aangezien het nieuwe en zwaardere verplichtingen oplegt aan Italiaanse vissers. Voorts ontbreekt ieder redelijk verband tussen de maatregelen en de nagestreefde doelstelling en zijn de maatregelen als zodanig onredelijk en onevenredig, aangezien niet kan worden bepaald welk het verband is tussen de aan de vissers opgelegde verplichtingen en de verwezenlijking van de doelstelling van het besluit.

               4.

               Vierde middel: onrechtmatigheid van het stelsel van ernstige inbreuken, in het bijzonder gelet op artikel 92 van verordening nr. 1224/2009, en schending van het beginsel van de gradatie en evenredigheid van sancties

                           —

                           In dit verband wordt aangevoerd dat, in strijd met verordening nr. 1224/2009, die een trapsgewijze sanctieregeling invoert, het bestreden besluit bepaalt dat de visvergunning in geval van ernstige inbreuk automatisch wordt geschorst en in geval van recidive definitief wordt ingetrokken. Het besluit vervangt de voorschriften van de verordening dus door een andere en veel nadeligere regeling van automatische en onherroepelijke sancties. De bij het actieplan ingevoerde sanctieregeling lijkt bovendien in ernstige mate in strijd met het beginsel van de gradatie van sancties, het beginsel van evenredigheid tussen de sanctie en de ernst van de schending en met het beginsel van het persoonlijk karakter van de sanctie, aangezien de betrokken sanctie aan de vergunninghouder wordt opgelegd, ongeacht wie de overtreding heeft begaan.


title: Zaak T-236/08: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 24 februari 2009 — HPA/Commissie

text:
               18.4.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 90/39

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 24 februari 2009 — HPA/Commissie
   (Zaak T-236/08) (1)

   2009/C 90/63

      Procestaal: Nederlands

   De president van de Achtste kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 223 van 30.8.2008.


title: Zaak T-108/00: Beroep, op 27 april 2000 ingesteld door S. Gómez-Reino tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
24.6.2000             NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    C 176/29
Middelen en voornaamste argumenten                                      Middelen en voornaamste argumenten
Het onderhavige beroep is gericht tegen het besluit van de
Commissie om verzoeker niet de dagvergoeding, noch het                  Betrokken merk:              „STREAMSERVE” — aanvraagnr.
tweede deel van een inrichtingsvergoeding voor zijn dochter                                          198398
toe te kennen bij zijn hernieuwde tewerkstelling te Brussel.
                                                                        Waar of dienst:              computerprogrammatuur en -ap-
Verzoeker brengt in herinnering, dat hij, na eerst te zijn                                           paratuur (klassen 9 en 16)
overgeplaatst naar Luxemburg, in het kader van een nieuwe
tewerkstelling te Brussel opnieuw van woonplaats heeft moe-
                                                                        Bij de kamer van beroep      weigering van inschrijving door
ten veranderen.
                                                                        bestreden beslissing:        de onderzoeker
Tot staving van zijn vorderingen betoogt hij, dat hij aanspraak
                                                                        Middelen:                    — schending van artikel 7, lid 1,
kan maken op de dagvergoeding en op de inrichtingsvergoe-
                                                                                sub b en c, van verordening
ding waarop ieder ongehuwde ambtenaar met een erkend kind
                                                                                (EG) nr. 40/94
ten laste recht heeft. De inrichtingsvergoeding strekt ertoe de
kosten en ongemakken te vergoeden die worden veroorzaakt                                             — schending van het non-dis-
door de noodzaak zich te verplaatsen en opnieuw te vestigen.                                             criminatiebeginsel
Beroep, op 27 april 2000 ingesteld door Streamserve
North America Inc. tegen Bureau voor harmonisatie
                   binnen de interne markt
                                                                        Beroep, op 27 april 2000 ingesteld door S. Gómez-Reino
                        (Zaak T-106/00)
                                                                           tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
                        (2000/C 176/51)
                                                                                (Zaak T-108/00)
                        (Procestaal: Engels)
                                                                                (2000/C 176/52)
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 27 april 2000 beroep tegen Bureau voor
harmonisatie binnen de interne markt ingesteld door
Streamserve North America Inc., vertegenwoordigd door
M. Nedstrand en U. Willquist van de Zweedse balie.                                             (Procestaal: Frans)
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:                     Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                                                                        schappen is op 27 april 2000 beroep tegen Commissie van de
— de bestreden beslissing te vernietigen voorzover de kamer             Europese Gemeenschappen ingesteld door S. Gómez-Reino,
    van beroep heeft geoordeeld, dat het merk STREAMSERVE               wonende te Brussel, vertegenwoordigd door J.-L. Dupont,
    niet voldoet aan artikel 7, lid 1, sub b, van verordening           advocaat te Brussel, en M.-A. Lucas en M. Franchimont, ad-
    (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake              vocaten te Luik.
    het gemeenschapsmerk, en de zaak te verwijzen naar de
    onderzoeker;
                                                                        Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
— subsidiair, de bestreden beslissing te vernietigen wegens
    een voldoende duidelijke schending van het non-discrimi-
    natiebeginsel, met verwijzing van de zaak naar de onder-            — nietig te verklaren de besluiten en het nalaten om bij
    zoeker;                                                                 het Statuut opgelegde of gewone voor beroep vatbare
                                                                            maatregelen te treffen, of de onrechtmatigheid en/of de
— verweerder in de kosten te veroordelen.                                   onjuistheid van die besluiten en dat nalaten vast te stellen;
 ---pagebreak--- C 176/30               NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 24.6.2000
— de Commissie ertoe te veroordelen aan verzoeker ter                 Beroep, op 28 april 2000 ingesteld door Free Trade Foods
     vergoeding van diens morele schade en van schade aan              NV tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
     zijn loopbaan een bedrag te betalen dat overeenkomt met
     de in artikel 50 van het Statuut genoemde vergoeding;
                                                                                (Zaak T-110/00)
— de Commissie in de kosten te verwijzen.
                                                                                (2000/C 176/53)
Middelen en voornaamste argumenten                                                          (Procestaal: Nederlands)
Verzoeker was van 1992 tot 1996 directeur van het Bureau              Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
voor humanitaire hulp van de Europese Gemeenschap (ECHO),             schappen is op 28 april 2000 beroep ingesteld tegen Commis-
waarbinnen bij een in 1998 door UCLAF verricht onderzoek              sie van de Europese Gemeenschappen door Free Trade Foods
een aantal ernstige gevallen van verduistering waren ontdekt.         NV, vertegenwoordigd door R. J. van Agteren, advocaat te
Op 14 juli 1999 besluit de Commissie de tegen verzoeker               Rotterdam, en M. M. Slotboom, advocaat te Rotterdam en
ingeleide tuchtprocedure te seponeren en geen tuchtmaatre-            Brussel, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore
gelen jegens hem te treffen. Op dit besluit werd kritiek geleverd     van M. Loesch, advocaat aldaar, Rue Goethe 11.
in de pers en, volgens verzoeker, ook door een aantal
ambtenaren en leden van de gemeenschapsinstellingen. Met
het onderhavige beroep verwijt verzoeker de Commissie, dat            Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
zij de krachtens artikel 24 van het Statuut op haar rustende
bijstandsplicht niet is nagekomen door onrechtmatig te hebben         1. het verzoek van Free Trade Foods ontvankelijk te verklaren;
nagelaten passende maatregelen te treffen om hem tegen
ongerechtvaardigde beschuldigingen te verdedigen.                     2. verordening 465/2000 van 29 februari 2000 (1) tot invoe-
                                                                          ring van vrijwaringsmaatregelen ten aanzien van de invoer
                                                                          uit de landen en gebieden overzee, van producten van de
Verzoeker vordert met name:                                               sector suiker met oorsprongscumulatie EG/LGO nietig te
                                                                          verklaren;
— nietigverklaring van het besluit van 23 februari 2000
     waarbij de Commissie haar standpunt omtrent verzoekers           3. te bepalen dat de Gemeenschap aansprakelijk is voor de
     werkzaamheid als voormalig directeur van ECHO heeft                  schade door Free Trade Foods geleden ten gevolge van de
     bepaald ten behoeve van een procedure die verzoeker bij              vrijwaringsmaatregel, alsmede te bepalen dat partijen zich
     de Duitse rechterlijke instanties tegen een Duits weekblad           nader zullen verstaan omtrent de omvang van de schade
     had ingeleid;                                                        van Free Trade Foods en dat, bij gebreke van overeenstem-
                                                                          ming hierover, de procedure zal worden voortgezet binnen
— vaststelling dat de Commissie onrechtmatig heeft nagelaten              een door het Gerecht te bepalen termijn, ter bepaling van
     te reageren op een persconferentie van 19 november                   de omvang van de schade, althans de Gemeenschap te
     1999 waarop de directeur van OLAF het besluit van de                 veroordelen tot betaling van de voorlopige begrote en nog
     Commissie in de tegen verzoeker ingeleide tuchtprocedure             te begroten schade, meer subsidiair de Gemeenschap te
     opnieuw in het geding had gebracht;                                  veroordelen tot betaling van de door het Gerecht in goede
                                                                          justitie te bepalen schadevergoeding, vermeerderd met de
                                                                          toepasselijke rente vanaf de datum van dit verzoekschrift
— vaststelling dat de Commissie onrechtmatig heeft nagelaten              tot de datum van algehele betaling;
     te reageren op een in een Duitse krant verschenen ar-
     tikel waarin de directeur van OLAF het door de Commissie
                                                                      4. de Commissie te veroordelen in de kosten van de proce-
     in de tuchtprocedure tegen verzoeker genomen besluit
                                                                          dure.
     opnieuw in het geding had gebracht;
— nietigverklaring van het besluit van de Commissie van
                                                                      Middelen en voornaamste argumenten
     22 februari 2000 houdende weigering om verzoeker te
     machtigen het woord te nemen op een vergadering van de
     commissie Begrotingscontrole van het Europees Parlement;         — schending van artikel 109 van het besluit van de Raad van
                                                                          25 juli 1991 betreffende de associatie van de landen en
                                                                          gebieden overzee met de Europese Economische Gemeen-
— vaststelling van de onrechtmatigheid van het achterwege                 schap (2);
     blijven van een passende reactie van de Commissie op een
     aantal ontwerpen van verslagen en op de discussies               — schending van de bij het Verdrag (art. 3. lid 1, sub s,
     binnen de Commissie begrotingscontrole en tijdens de                 en art. 183, lid 1, EG) ten gunste van LGO-goederen
     besprekingen in de plenaire vergadering van het Parlement            vastgestelde rangorde;
     van 11 en 13 april 2000.
                                                                      — schending van artikel 7, lid 5, van de in het kader van de
                                                                          WTO gesloten Overeenkomst inzake Vrijwaringsmaatre-
                                                                          gelen;


title: Zaak C-39/02: Verzoek van de Højesterets anke- og kæremålsudvalg van 8 februari 2002 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Mærsk Olie & Gas A/S en Firma M. de Haan en W. de Boer, vertegenwoordigd door de persoonlĳk rechthebbenden Martinus de Haan en Willem de Boer

text:
4.5.2002             NL                 Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                        C 109/25
Verzoek van het Bundesverwaltungsgericht van 24 ok-                1.    Is een procedure tot het stellen van een fonds voor de
tober 2001 om een prejudiciële beslissing in het geding                  beperking van aansprakelijkheid op verzoek van een
tussen OMEGA Spielhallen- und Automatenaufstellungs-                     reder volgens het Verdrag van Brussel van 10 oktober
  GmbH en Oberbürgermeisterin der Bundesstadt Bonn                       1957 [nopens de beperking van de aansprakelijkheid van
                                                                         de eigenaren van zeeschepen], een zaak in de zin van
                                                                         artikel 21 van het Executieverdrag (1), wanneer in het
                        (Zaak C-36/02)                                   verzoek degene die als mogelijk benadeelde belangheb-
                                                                         bende kan zijn, met name wordt genoemd?
                       (2002/C 109/40)                             2.    Is een beschikking tot het stellen van een fonds voor de
                                                                         beperking van aansprakelijkheid volgens het in 1986
                                                                         geldende Nederlandse procesrecht, een beslissing in de
                                                                         zin van artikel 25 van het Executieverdrag?
                                                                   3.    Kan aan een fonds voor de beperking van aansprakelijk-
Het Bundesverwaltungsgericht heeft bij beschikking van 24 ok-
                                                                         heid dat op 27 mei 1987 door een Nederlandse rechter
tober 2001, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
                                                                         volgens het destijds geldende Nederlandse procesrecht is
12 februari 2002, in het geding tussen OMEGA Spielhallen-
                                                                         gesteld zonder voorafgaande betekening aan een belang-
und Automatenaufstellungs-GmbH en Oberbürgermeisterin
                                                                         hebbend schuldeiser, thans jegens deze schuldeiser erken-
der Bundesstadt Bonn, het Hof van Justitie van de Europese
                                                                         ning in een andere lidstaat onthouden worden ingevolge
Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over
                                                                         artikel 27, lid 2, van het Executieverdrag?
de navolgende vraag:
                                                                   4.    Indien vraag 3 bevestigend wordt beantwoord, wordt
Is het met de regels van het EG-Verdrag betreffende het                  dan de betrokken schuldeiser de mogelijkheid zich op
vrij verkeer van diensten en goederen verenigbaar dat naar               artikel 27, lid 2, te beroepen ontnomen doordat hij in de
nationaal recht een bepaalde commerciële activiteit — in                 lidstaat waar het fonds voor de beperking van aansprake-
casu de exploitatie van een zogenoemd Laserdrome met                     lijkheid is gesteld, nadien voor een hogere rechter onbe-
gesimuleerde dodingshandelingen — moet worden verboden,                  voegdheid heeft gesteld zonder zich te hebben beroepen
omdat deze activiteit inbreuk maakt op de grondwettelijk                 op het ontbreken van betekening?
vastgestelde waarden?
                                                                   (1) Verdrag van 27 september 1968 betreffende de rechterlijke
                                                                       bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlij-
                                                                       ke en handelszaken (PB L 204, 1975, blz. 28), zoals laatstelijk
                                                                       gewijzigd bij het Verdrag van 26 mei 1989 inzake de toetreding
                                                                       van het Koninkrijk Spanje en de Portugese Republiek tot dit
                                                                       Verdrag, zoals deze zijn gewijzigd bij het Verdrag inzake de
                                                                       toetreding van het Koninkrijk Denemarken, Ierland en het Ver-
                                                                       enigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland en bij het
                                                                       Verdrag inzake de toetreding van de Helleense Republiek (PB
                                                                       L 285, 1989, blz. 1).
Verzoek van de Højesterets anke- og kæremålsudvalg van
8 februari 2002 om een prejudiciële beslissing in het
geding tussen Mærsk Olie & Gas A/S en Firma M. de Haan
en W. de Boer, vertegenwoordigd door de persoonlijk
  rechthebbenden Martinus de Haan en Willem de Boer
                                                                   Verzoek van de Unabhängige Verwaltungssenat im Land
                        (Zaak C-39/02)                             Niederösterreich, Aussenstelle Mistelbach, van 29 januari
                                                                   2002 om een prejudiciële beslissing op het beroep van
                                                                                M. Scherndl
                       (2002/C 109/41)
                                                                                (Zaak C-40/02)
                                                                                (2002/C 109/42)
De Højesterets anke- og kæremålsudvalg heeft bij beschikking
van 8 februari 2002, ingekomen ter griffie van het Hof van
Justitie op 13 februari 2002, in het geding tussen Mærsk           De Unabhängige Verwaltungssenat im Land Niederösterreich,
Olie & Gas A/S en Firma M. de Haan en W. de Boer,                  Aussenstelle Mistelbach, heeft bij beschikking van 29 januari
vertegenwoordigd door de persoonlijk rechthebbenden Mar-           2002, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op
tinus de Haan en Willem de Boer, het Hof van Justitie van de       14 februari 2002, op het beroep van M. Scherndl, het Hof van
Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële               Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een
beslissing over de navolgende vragen:                              prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:


title: Zaak C-157/10: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 8 december 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Supremo — Spanje) — Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA/Administración General del Estado (Vrij verkeer van kapitaal — Vennootschapsbelasting — Overeenkomst tot vermijden van dubbele belasting — Verbod om in andere lidstaten verschuldigde maar niet geïnde belasting af te trekken)

text:
               4.2.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/8

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 8 december 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal Supremo — Spanje) — Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA/Administración General del Estado
   (Zaak C-157/10) (1)

   (Vrij verkeer van kapitaal - Vennootschapsbelasting - Overeenkomst tot vermijden van dubbele belasting - Verbod om in andere lidstaten verschuldigde maar niet geïnde belasting af te trekken)
   2012/C 32/12
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Tribunal Supremo

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA

      Verwerende partij: Administración General del Estado

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Tribunal Supremo — Uitlegging van de artikelen 63 en 65 VWEU — Vennootschapsbelasting — Nationale regeling en verdrag op het gebied van dubbele belastingheffing die de aftrek verbieden van de belasting die in andere lidstaten ter zake van aldaar verkregen inkomsten is verschuldigd, maar niet behoeft te worden betaald

      Dictum

   Artikel 67 EEG-Verdrag en artikel 1 van richtlijn 88/361/EEG van de Raad van 24 juni 1988 voor de uitvoering van artikel 67 van het Verdrag [artikel ingetrokken bij het Verdrag van Amsterdam], verzetten zich niet tegen een regeling van een lidstaat, als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, die voor de vennootschapsbelasting en in het kader van regels ter vermijding van dubbele belasting de aftrek verbiedt van de in andere lidstaten van de Europese Unie verschuldigde belasting over inkomsten die aldaar zijn verkregen en waarop die belasting wordt geheven, wanneer de belasting weliswaar verschuldigd is, maar niet behoeft te worden betaald op grond van een vrijstelling, belastingkrediet of enig ander fiscaal voordeel, voor zover die regeling niet discriminerend is vergeleken met de behandeling waaraan de in die lidstaat ontvangen rente wordt onderworpen, hetgeen de verwijzende rechter dient na te gaan.

      (1)  PB C 179 van 3.7.2010.


title: Zaak C-233/14: Beroep ingesteld op 12 mei 2014 — Europese Commissie tegen Koninkrijk der Nederlanden

text:
               28.7.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 245/6

         Beroep ingesteld op 12 mei 2014 — Europese Commissie tegen Koninkrijk der Nederlanden
   (Zaak C-233/14)
   2014/C 245/08
   Procestaal: Nederlands

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: M. van Beek en C. Gheorghiu, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk der Nederlanden

      Conclusies

   De Commissie verzoekt het Hof:

               —

               vast te stellen dat het Koninkrijk der Nederlanden, door de toegang tot openbaarvervoerkaarten met preferentiële openbaarvervoertarieven voor studenten die hun studie in Nederland volgen, te beperken tot Nederlandse studenten die in Nederland aan een particuliere dan wel openbare onderwijsinstelling zijn ingeschreven en studenten uit andere lidstaten die in Nederland tot de economisch actieven behoren of er een duurzaam verblijfsrecht hebben verworven, de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens artikel 18 VWEU (junctis de artikelen 20 VWEU en 21 VWEU), alsmede artikel 24, lid 2, van Richtlijn 2004/38/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden;

               —

               het Koninkrijk der Nederlanden in de kosten te verwijzen.

      Middelen en voornaamste argumenten

               1.

               Terwijl Nederlandse studenten kunnen profiteren van een openbaarvervoerkaart voor studenten (de „OV-studentenkaart”) waarmee zij gratis of tegen gereduceerd tarief met het openbaar vervoer in Nederland kunnen reizen, moeten studenten uit andere lidstaten die in Nederland noch tot de economisch actieven behoren noch er een duurzaam verblijfsrecht hebben verworven, het volle vervoertarief betalen.

               2.

               De Commissie is van mening dat de Nederlandse wettelijke bepalingen directe discriminatie op grond van nationaliteit ten gevolge hebben, aangezien EU-burgers, die geen Nederlander zijn, minder gunstig dan Nederlanders worden behandeld. Aldus heeft Nederland niet voldaan aan zijn verplichtingen krachtens de artikelen 18 VWEU junctis 20 VWEU en 21 VWEU.

               3.

               Vervolgens is er sprake van indirecte discriminatie op grond van nationaliteit indien een nationale regeling, hoewel in neutrale bewoordingen gesteld, feitelijk een veel hoger percentage van bepaalde personen benadeelt, tenzij dit verschil in behandeling wordt gerechtvaardigd door objectieve factoren die niets van doen hebben met discriminatie op grond van nationaliteit.

               4.

               Omdat er, getalswijze, in het kader van het Erasmusprogramma meer buitenlandse studenten naar Nederland komen dan Nederlandse studenten, die ervoor hebben geopteerd in het buitenland hun complete studiecyclus te volgen, en omdat aan deze laatste groep van studenten, in de plaats van de „OV-studentenkaart” maandelijks een „meeneembare studiefinanciering” van 89,13 €/maand (waarde 2013) wordt verleend, zullen per saldo enkel de buitenlandse studenten, in Nederland, geen enkele vorm van uitkering of voordeel in de vorm van de „OV-studentenkaart” ontvangen. Dit vormt, aldus de Commissie, een indirecte vorm van discriminatie op grond van artikel 24 van richtlijn 2004/38/EG betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden.

               5.

               Aangezien Nederland tot op heden nog niet alle maatregelen heeft genomen om een eind te maken aan de verschillende behandeling die buitenlandse studenten ten deel valt voor wat de mogelijkheid betreft aanspraak te maken op de openbaarvervoerkaart voor studenten (de „OV-studentenkaart”), heeft de Commissie geconcludeerd dat Nederland niet heeft voldaan aan de krachtens artikel 18 VWEU (junctis de artikelen 20 VWEU en 21 VWEU) alsmede artikel 24 van richtlijn 2004/38/EG, op hem rustende verplichtingen.

      (1)  Richtlijn van 29 april 2004 betreffende het recht van vrij verkeer en verblijf op het grondgebied van de lidstaten voor de burgers van de Unie en hun familieleden, tot wijziging van verordening (EEG) nr. 1612/68 en tot intrekking van richtlijnen 64/221/EEG, 68/360/EEG, 72/194/EEG, 73/148/EEG, 75/34/EEG, 75/35/EEG, 90/364/EEG, 90/365/EEG en 93/96/EEG (PB L 158, blz. 77).


title: Zaak C-208/09: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 22 december 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgerichtshof — Oostenrijk) — Ilonka Sayn-Wittgenstein/Landeshauptmann von Wien (Europees burgerschap — Vrijheid om te reizen en te verblijven in lidstaten — Wet van lidstaat met constitutionele rang, strekkende tot afschaffing van adel in die staat — Achternaam van meerderjarige persoon die onderdaan is van die staat, verkregen bij adoptie in andere lidstaat, in welke zij woonachtig is — Van achternaam deel uitmakende adellijke titel en adellijk voorzetsel — Inschrijving in register van burgerlijke stand door autoriteiten van eerste lidstaat — Ambtshalve rectificatie van inschrijving — Intrekking van adellijke titel en voorzetsel)

text:
               26.2.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 63/4

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 22 december 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgerichtshof — Oostenrijk) — Ilonka Sayn-Wittgenstein/Landeshauptmann von Wien
   (Zaak C-208/09) (1)

   (Europees burgerschap - Vrijheid om te reizen en te verblijven in lidstaten - Wet van lidstaat met constitutionele rang, strekkende tot afschaffing van adel in die staat - Achternaam van meerderjarige persoon die onderdaan is van die staat, verkregen bij adoptie in andere lidstaat, in welke zij woonachtig is - Van achternaam deel uitmakende adellijke titel en adellijk voorzetsel - Inschrijving in register van burgerlijke stand door autoriteiten van eerste lidstaat - Ambtshalve rectificatie van inschrijving - Intrekking van adellijke titel en voorzetsel)
   2011/C 63/06
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Verwaltungsgerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Ilonka Sayn-Wittgenstein

      Verwerende partij: Landeshauptmann von Wien

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Verwaltungsgerichtshof — Uitlegging van artikel 18 EG — Constitutionele wet van een lidstaat die voorziet in opheffing van de adelstand in deze staat en die de onderdanen van deze staat verbiedt om buitenlandse adellijke titels te voeren — Weigering van de autoriteiten van deze lidstaat om in het geboorteregister een adellijke titel en een adellijk voorzetsel in te schrijven, die beide deel uitmaken van de achternaam die een meerderjarige onderdaan van deze staat heeft verkregen in een andere lidstaat, waarin hij woont, ten gevolge van zijn adoptie door een onderdaan van laatstgenoemde staat

      Dictum

   Artikel 21 VWEU moet aldus worden uitgelegd dat het zich er niet tegen verzet dat de autoriteiten van een lidstaat, in omstandigheden zoals in het hoofdgeding, kunnen weigeren om de achternaam van een onderdaan van die staat in al zijn onderdelen te erkennen, zoals hij in een tweede lidstaat — waarin deze onderdaan woonachtig is — is vastgesteld bij zijn adoptie op volwassen leeftijd door een onderdaan van die tweede lidstaat, wanneer die naam een adellijke titel bevat die in de eerste lidstaat niet is toegestaan op grond van zijn constitutionele recht, voor zover de door deze autoriteiten in die context vastgestelde maatregelen zijn gerechtvaardigd op grond van redenen van openbare orde, hetgeen betekent dat zij noodzakelijk zijn ter bescherming van de belangen die zij beogen te waarborgen en dat zij evenredig zijn aan het rechtmatig nagestreefde doel.

      (1)  PB C 193 van 15.8.2009.


title: Zaak C-480/07: Beroep ingesteld op 31 oktober 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk Spanje

text:
               22.12.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 315/29

         Beroep ingesteld op 31 oktober 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk Spanje
   (Zaak C-480/07)
   (2007/C 315/49)
   Procestaal: Spaans
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: K. Simonssons en R. Vidal Puig, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk Spanje
   Conclusies

               —

               vast te stellen dat het Koninkrijk Spanje, door niet voor al zijn havens afvalontvangst- en afvalverwerkingsplannen goed te keuren en uit te voeren, zijn verplichtingen krachtens artikel 5, lid 1, en artikel 16, lid 1, van richtlijn 2000/59/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 27 november 2000 betreffende havenontvangstvoorzieningen voor scheepsafval en ladingresiduen, niet is nagekomen;

               —

               het Koninkrijk Spanje te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Blijkens artikel 5, lid 1, juncto artikel 16, lid 1, van richtlijn 2009/59 moest het Koninkrijk Spanje vóór 28 december 2002 de bepalingen vaststellen die nodig zijn om te zorgen voor de ontwikkeling en uitvoering van passende afvalontvangst- en afvalverwerkingsplannen voor elke Spaanse haven.
   Blijkens de tot die datum door de Spaanse autoriteiten verstrekte inlichtingen zijn afvalontvangst- en afvalverwerkingsplannen ontwikkeld en uitgevoerd voor alle havens van algemeen belang van de staat en van de Autonome Gemeenschap Galicië. Daarentegen zijn blijkens deze inlichtingen nog geen dergelijke plannen ontwikkeld en/of goedgekeurd voor alle havens die onder de bevoegdheid vallen van een van de overige Autonome Kustgemeenschappen, namelijk Catalonië, de Balearen, Valencia, Murcia, Andalusië, de Canarische Eilanden, Asturië, Cantabrië en Baskenland.

      (1)  PB L 332, blz. 81.


title: Zaak C-299/13: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Grondwettelijk Hof (België) op 30 mei 2013 — Isabelle Gielen tegen Ministerraad

text:
               3.8.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 226/5

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Grondwettelijk Hof (België) op 30 mei 2013 — Isabelle Gielen tegen Ministerraad
   (Zaak C-299/13)
   (2013/C 226/08)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Grondwettelijk Hof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekster: Isabelle Gielen

      Verweerder: Ministerraad

      Prejudiciële vraag

   Dient artikel 5, lid 2, van richtlijn 2008/7/EG (1) van de Raad van 12 februari 2008 betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal aldus te worden uitgelegd dat het zich verzet tegen het heffen van een belasting op een bij wet verplichte omzetting van effecten aan toonder in effecten op naam of in gedematerialiseerde effecten, en zo ja, kan zulk een belasting worden verantwoord op grond van artikel 6 van voormelde richtlijn?

      (1)  PB L 46, blz. 11.


title: Zaak C-273/99 P: Hogere voorziening, op 20 juli 1999 ingesteld door B. Connolly tegen het arrest, op 19 mei 1999 in zaak T-203/95 tussen B. Connolly en Commissie van de Europese Gemeenschappen gewezen door het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Eerste kamer)

text:
C 281/6                 NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   2.10.1999
Beroep, op 20 juli 1999 ingesteld door Commissie van                   Hogere voorziening, op 20 juli 1999 ingesteld door
de Europese Gemeenschappen tegen Groothertogdom                        B. Connolly tegen het arrest, op 19 mei 1999 in zaak
                            Luxemburg                                  T-203/95 tussen B. Connolly en Commissie van de Euro-
                                                                       pese Gemeenschappen gewezen door het Gerecht van
                                                                       eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Eerste
                          (Zaak C-272/99)                                                           kamer)
                          (1999/C 281/11)                                                     (Zaak C-273/99 P)
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                                      (1999/C 281/12)
op 20 juli 1999 beroep ingesteld tegen Groothertogdom
Luxemburg door Commissie van de Europese Gemeenschap-
pen, vertegenwoordigd door L. Ström, juridisch adviseur, en            Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op
O. Couvert-Castéra, lid van haar juridische dienst, als gemach-        20 juli 1999 hogere voorziening ingesteld door B. Connolly,
tigde, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez           vertegenwoordigd door J. Sambon en P.-P. van Gehuchten,
de la Cruz, Centre Wagner, Kirchberg.                                  advocaten te Brussel, domicilie gekozen hebbende te Luxem-
                                                                       burg ten kantore van L. Schiltz, advocaat aldaar, rue du Fort
                                                                       Rheinsheim, 2, tegen het arrest, op 19 mei 1999 in zaak
De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert                T-203/95 tussen B. Connolly en Commissie van de Europese
dat het den Hove behage:                                               Gemeenschappen gewezen door het Gerecht van eerste aanleg
                                                                       van de Europese Gemeenschappen (Eerste kamer).
1. Vast te stellen dat het Groothertogdom Luxemburg met de
     vaststelling van de wet van 15 maart 1983 inzake de
     bescherming van het leven en het welzijn der dieren, die          Rekwirant concludeert dat het den Hove behage:
     geen behoorlijke omzetting is van richtlijn 86/609/EEG
     van de Raad van 24 november 1986 betreffende de
                                                                            het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de
     bescherming van dieren die voor experimentele doeleinden
                                                                            Europese Gemeenschappen van 19 mei 1999 te vernie-
     worden gebruikt (1), niet heeft voldaan aan de ingevolge
                                                                            tigen;
     deze richtlijn, en met name de artikelen 5, 7, lid 2, 8,
     leden 1 en 3, en 19, lid 5, daarvan op hem rustende ver-
     plichtingen;                                                           en, uitspraak doende over de merites van zijn vorderingen,
2. Het Groothertogdom Luxemburg te verwijzen in de kosten.                  — nietig te verklaren het besluit van 6 september 1995
                                                                                waarbij een tuchtprocedure tegen hem is ingeleid, het
                                                                                besluit van 27 september 1995 waarbij hij is geschorst,
Middelen en voornaamste argumenten                                              en het besluit van 4 oktober 1995 waarbij de zaak aan
                                                                                de tuchtraad is voorgelegd;
— Schending van artikel 5 van de richtlijn: de Luxemburgse
     wet voldoet op tal van punten niet aan de in de richtlijn              — de Commissie ertoe te veroordelen hem een bedrag
     neergelegde verplichtingen.                                                van 750 000 BFR te betalen ter vergoeding van de
— Schending van artikel 7, lid 2, van de richtlijn: uit de                      materiële en morele schade die hij door de lasterlijke
     Luxemburgse wet blijkt niet duidelijk, dat het gebruik van                 aantijgingen en de tegen hem gerichte perscampagne
     een „dier met een geringe gevoeligheid en psychologische                   heeft geleden;
     ontwikkeling” slechts een alternatief kan zijn voor een
     „redelijke mogelijkheid om een andere methode toe te                   — te gelasten dat het dictum van het te wijzen arrest op
     passen” wanneer het gaat om dieren die niet bedoeld zijn                   kosten van de Commissie wordt gepubliceerd in The
     in artikel 2, sub a, van de richtlijn.                                     Times, The Daily Telegraph en The Financial Times;
— Schending van artikel 19, lid 5, van de richtlijn: het
     ontbreken van een verplichting om in een register de                   — de Commissie in alle kosten te verwijzen.
     herkomst en de datum van aankomst van alle verkregen
     dieren op te tekenen, brengt mee, dat de bevoegde
     instanties zich er nauwelijks of niet van kunnen vergewis-
     sen dat de gebruikte dieren afkomstig zijn van fokinstellin-      Middelen en voornaamste argumenten
     gen of toeleverende instellingen die zijn goedgekeurd
     overeenkomstig artikel 15 van de richtlijn, of die volgens
     de voorschriften zijn gefokt in een gebruikende instelling        Schending van het gemeenschapsrecht:
     overeenkomstig artikel 20 van de richtlijn.
                                                                       — Ontoereikende motivering, verkeerde uitlegging van ar-
                                                                            tikel 88, eerste alinea, van het Ambtenarenstatuut: het
(1) PB L 358 van 18.12.1986, blz. 1.                                        Gerecht is voorbijgegaan aan de op het TABG rustende
                                                                            verplichting om niet alleen de aan de betrokken ambtenaar
                                                                            ten laste gelegde zware schuld te noemen, maar ook
                                                                            aannemelijk te maken waarom die zware schuld de
                                                                            onmiddellijke schorsing van de ambtenaar eist.
 ---pagebreak--- 2.10.1999              NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       C 281/7
— Ontoereikende motivering, voorbijgaan aan het gezag van                Beroep, op 23 juli 1999 ingesteld door Bondsrepubliek
     de handelingen: het Gerecht is voorbijgegaan aan het gezag          Duitsland tegen Commissie van de Europese Gemeen-
     van het schorsingsbesluit van 27 september 1995, waarin                                          schappen
     de tenlastelegging van het zonder machtiging in de open-
     baarheid brengen van gegevens en inlichtingen alleen op
     artikel 17 van het Statuut en niet op de artikelen 11 en 12                                  (Zaak C-276/99)
     van het Statuut wordt gebaseerd.
— Schending van de regels inzake de bewijslast en niet-                                            (1999/C 281/14)
     inachtneming van het loyaliteitsbeginsel: aangezien verzoe-
     ker had uitgelegd, dat hij onmogelijk kennis kon hebben
     van een tuchtrechtelijk besluit, zelfs al zou daarbij de            Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
     anonimiteit worden gewaarborgd van de ambtenaren                    op 23 juli 1999 beroep ingesteld tegen de Commissie van de
     jegens wie tuchtmaatregelen zijn genomen, had de Com-               Europese Gemeenschappen door de Bondsrepubliek Duitsland,
     missie haar beleid ter zake van het zonder machtiging               vertegenwoordigd door W. D. Plessing, Ministerialrat, en C. D.
     openbaar maken van dienstwerkzaamheden door een                     Quassowski, Regierungsdirektor, beiden van het Bonds-
     ambtenaar in functie moeten toelichten.                             ministerie van Financiën, Bonn.
                                                                         Verzoekster vordert:
                                                                         1. de beschikking van de Commissie van 21 april 1999,
                                                                              gegeven in een procedure op grond van artikel 88 EGKS-
                                                                              Verdrag betreffende staatssteun van Duitsland aan Neue
                                                                              Maxhütte Stahlwerke GmbH — C (1999) 1123 def. —,
                                                                              nietig te verklaren;
Verzoek van het Tribunal administratif de Strasbourg van
22 juli 1999 om een prejudiciële beslissing in het geding
tussen Adidas en Directeur des services fiscaux du Bas-                  2. verweerster in de kosten te verwijzen.
                               Rhin
                         (Zaak C-275/99)                                 Middelen en voornaamste argumenten
                         (1999/C 281/13)
                                                                         Verzoekster komt op tegen de vaststelling in de bestreden
                                                                         beschikking, dat zij de ingevolge het EGKS-Verdrag op haar
Het Tribunal administratif de Strasbourg heeft bij vonnis van            rustende verplichtingen ter zake van de terugvordering van
22 juli 1999, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op          staatssteun (1) niet is nagekomen. Anders dan de Commissie is
23 juli 1999, in het geding tussen Adidas en Directeur des               verzoekster van mening, dat het instellen van een rechtsvorde-
services fiscaux du Bas-Rhin, het Hof van Justitie van de                ring voor aanvankelijk slechts 20 % van de betrokken vorderin-
Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële be-                 gen vanuit financieel oogpunt rationeel is, en dat dit niet kan
slissing over de navolgende vraag:                                       worden gelaakt, zolang voor de overige 80 % geen notarieel
                                                                         gewaarmerkte overeenkomst bestaat waarmee wordt gewaar-
                                                                         borgd, dat na een rechterlijke beslissing op de partiële vorde-
Is de bij de beschikking van de Raad van de Europese                     ring, de beschikking van de Commissie ook onmiddellijk ten
Gemeenschappen van 28 juli 1989, gepubliceerd in het Publi-              aanzien van de resterende vordering ten uitvoer wordt gelegd.
catieblad van de Europese Gemeenschappen van 16 augustus                 Voorts meent verzoekster, anders dan de Commissie, dat het
1989 (1), aan Frankrijk verleende machtiging tot het treffen             besluit van de Vrijstaat Beieren om geen rechtsmiddel in te
van maatregelen die, in afwijking van de Zesde richtlijn, de             stellen tegen de opschortingsbeslissing van het Landgericht
belasting over de toegevoegde waarde over uitgaven voor                  Amberg, niet in strijd is met artikel 86 EGKS-Verdrag; in
verblijf, spijzen en dranken, ontvangsten en ontspanning van             abstracto was het weliswaar mogelijk, een rechtsmiddel tegen
het recht op aftrek uitsluiten, onevenredig met het doel                 een opschortingsbeslissing in te stellen, doch in deze concrete
belastingfraude te voorkomen, als bedoeld in artikel 27 van de           situatie was dit geen doeltreffend middel en dus geen passende
Zesde richtlijn?                                                         maatregel in de zin van artikel 86 EGKS-Verdrag.
(1) Beschikking 89/487/EEG van de Raad van 28 juli 1989 waarbij          (1) Het betreft de steunmaatregelen die het voorwerp vormden van
    de Franse Republiek wordt gemachtigd een van artikel 17, lid 6,          de gevoegde zaken T-129/95, T-2/96 en T-97/96 (arrest van het
    tweede alinea, van de Zesde Richtlijn 77/388/EEG betreffende de          Gerecht van 21 januari 1999) en van de zaken C-158/95 (PB
    harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzet-              C 208 van 12.08.95, blz. 4), C-399/95 (PB C 77 van 16.03.96,
    belasting afwijkende maatregel toe te passen (PB L 239, blz. 21).        blz. 5) en C-195/96 (PB C 247 van 24.08.96, blz. 5).


title: Zaak T-36/10: Beroep ingesteld op 1 februari 2010 — Internationaler Hilfsfonds/Commissie

text:
               17.4.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 100/48

         Beroep ingesteld op 1 februari 2010 — Internationaler Hilfsfonds/Commissie
   (Zaak T-36/10)
   2010/C 100/73
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Internationaler Hilfsfonds e.V. (Rosbach, Duitsland) (vertegenwoordiger: H. Kaltenecker, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               de beschikkingen van de Commissie van 9 oktober 2009 en 1 december 2009 nietig verklaren voor zover daarbij verzoekster toegang tot de niet-vrijgegeven documenten is geweigerd;

               —

               verweerster verwijzen in de kosten van de procedure en in de kosten van verzoekster.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Verzoekster komt op tegen de beschikking van de Commissie van 9 oktober 2009 waarbij haar verzoek om toegang tot de niet-vrijgegeven documenten van het dossier betreffende LIEN-overeenkomst 97-2011 gedeeltelijk is afgewezen, en tegen de brief van de Commissie van 1 december 2009, waarbij verzoekster is meegedeeld dat een beschikking over haar confirmatief verzoek om toegang tot het dossier betreffende LIEN-overeenkomst 97-2011 niet tijdig kon worden gegeven.
   Ter ondersteuning van haar beroep stelt verzoekster in wezen dat de Commissie niet gerechtigd was haar toegang tot de opgevraagde documenten te weigeren op grond van de in artikel 4, leden 3 en 4, van verordening (EG) nr. 1049/2001 (1) voorziene uitzonderingen. In dit verband wordt ook aangevoerd dat een hoger openbaar belang openbaarmaking van de nog niet toegankelijk gemaakte documenten gebiedt.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB L 145, blz. 43).


title: Arrest van het Hof (Vĳfde kamer) van 13 april 2000 in zaak C-251/98 (verzoek van het Gerechtshof te 's-Gravenhage om een prejudiciële beslissing): C. Baars tegen Inspecteur der Belastingen Particulieren/Ondernemingen Gorinchem (Vrĳheid van vestiging — Vermogen belegd in aandelen van in lidstaat van heffing gevestigde vennootschappen — Vrĳstelling van vermogensbelasting — Vermogen belegd in aandelen van in andere lidstaat gevestigde vennootschappen — Geen vrĳstelling)

text:
C 192/4                  NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                          8.7.2000
Artikel 48 EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 39 EG) verzet          toetredingsvoorwaarden voor de Republiek Oostenrijk, de Republiek
zich tegen de toepassing van in een lidstaat door sportverenigingen        Finland en het Koninkrijk Zweden en de aanpassing van de verdragen
vastgestelde regels die een basketbalclub verbieden, bij wedstrijden       waarop de Europese Unie is gegrondvest, en het inzonderheid in
van het nationaal kampioenschap spelers uit andere lidstaten op te         artikel 40, lid 2, tweede alinea, EG-Verdrag (thans, na wijziging,
stellen die na een bepaalde datum zijn getransfereerd, wanneer die         artikel 34, lid 2, tweede alinea, EG) geformuleerde beginsel van
datum eerder is gelegen dan de datum die geldt voor de transfer van        gelijke behandeling, moeten aldus worden uitgelegd, dat zij niet in de
spelers uit bepaalde derde landen, tenzij objectieve redenen, die          weg staan aan een nationale regeling inzake de aanvankelijke
uitsluitend verband houden met de sport als zodanig of met verschillen     toewijzing van individuele referentiehoeveelheden, die is vastgesteld
tussen de situatie van spelers uit een tot de Europese zone betreffende    door een lidstaat die op 1 januari 1995 tot de Europese Gemeen-
federatie en die van spelers uit een niet tot die zone behorende           schappen is toegetreden en waarbij
federatie, een dergelijk verschil in behandeling rechtvaardigen.
                                                                           — de individuele referentiehoeveelheden van de producten die hun
                                                                                productie tussen 1 januari 1991 en 31 december 1994 niet
(1) PB C 197 van 6.7.1996.                                                      hebben gewijzigd, worden vastgesteld op basis van het gemiddelde
                                                                                van de in de jaren 1991 tot en met 1993 verrichte leveringen;
                                                                           — voor de berekening van de individuele referentiehoeveelheden die
                                                                                worden toegewezen aan de nieuwe producenten die tussen
                                                                                1 januari 1991 en 31 december 1994 met hun productie zijn
                                                                                begonnen, en aan de producenten met een toenemende productie
                     ARREST VAN HET HOF                                         die in dezelfde periode een reeds bestaande productie hebben
                                                                                verhoogd, anders dan voor de producenten die hun productie
                                                                                tussen 1 januari 1991 en 31 december 1994 niet hebben
                            (Zesde kamer)
                                                                                gewijzigd en voor de ecologische melkproducenten, verminderings-
                                                                                coëfficiënten gelden die bovendien verschillend zijn;
                          van 13 april 2000
                                                                           — alleen aan producenten die een ononderbroken productie tussen
in zaak C-292/97 (verzoek van de Regeringsrätt om                               1 maart 1994 en 1 januari 1995 aantonen een individuele
een prejudiciële beslissing): ingeleide procedures door                         referentiehoeveelheid wordt toegewezen, tenzij de producent die
                          K. Karlsson e.a. (1)                                  zijn leveringen in de loop van deze periode buiten zijn wil heeft
                                                                                onderbroken, bijzondere redenen voor de toewijzing van een
(Extra heffing op melk — Melkquotaregeling in Zweden                            referentiehoeveelheid kan aanvoeren.
— Aanvankelijke toewijzing van melkquota — Nationale
regeling — Uitlegging van verordening (EEG) nr. 3950/92                    (1) PB C 295 van 27.9.1997.
               — Beginsel van gelijke behandeling)
                           (2000/C 192/07)
                          (Procestaal: Zweeds)
                                                                                ARREST VAN HET HOF
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-                             (Vijfde kamer)
                           dentie van het Hof)
                                                                                van 13 april 2000
In zaak C-292/97, betreffende een verzoek aan het Hof
krachtens artikel 177 EG-Verdrag (thans artikel 234 EG) van                in zaak C-251/98 (verzoek van het Gerechtshof te
de Regeringsrätt (Zweden), in de aldaar door K. Karlsson e.a.              ’s-Gravenhage om een prejudiciële beslissing): C. Baars
ingeleide procedures, om een prejudiciële beslissing over de               tegen Inspecteur der Belastingen Particulieren/Onder-
uitlegging van verordening (EEG) nr. 3950/92 van de Raad                                         nemingen Gorinchem (1)
van 28 december 1992 tot instelling van een extra heffing in
de sector melk en zuivelproducten (PB L 405, blz. 1), de                   (Vrijheid van vestiging — Vermogen belegd in aandelen van
artikelen 5 EG-Verdrag (thans artikel 10 EG) en 40, lid 3, EG-             in lidstaat van heffing gevestigde vennootschappen —
Verdrag (thans, na wijziging, artikel 34, lid 2, EG), alsook het           Vrijstelling van vermogensbelasting — Vermogen belegd in
beginsel van gelijke behandeling, heeft het Hof (Zesde kamer),             aandelen van in andere lidstaat gevestigde vennootschappen
samengesteld als volgt: P. J. G. Kapteyn, waarnemend voor de                                        — Geen vrijstelling)
president van de Zesde kamer, G. Hirsch (rapporteur) en
H. Ragnemalm, rechters; advocaat-generaal: D. Ruiz-Jarabo Co-                                         (2000/C 192/08)
lomer; griffier: L. Hewlett, administrateur, op 13 april 2000
een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                                (Procestaal: Nederlands)
Verordening (EEG) nr. 3950/92 van de Raad van 28 december
1992 tot instelling van een extra heffing in de sector melk en             In zaak C-251/98, betreffende een verzoek aan het Hof
zuivelproducten, zoals gewijzigd bij de Akte betreffende de                krachtens artikel 177 EG-Verdrag (thans artikel 234 EG) van
 ---pagebreak--- 8.7.2000                NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                              C 192/5
het Gerechtshof te ’s-Gravenhage (Nederland), in het aldaar               artikel 4, leden 1 en 3, van richtlijn 77/799/EEG van de Raad
aanhangig geding tussen C. Baars en Inspecteur der Belastingen            van 19 december 1977 betreffende de wederzijdse bijstand
Particulieren/Ondernemingen Gorinchem, om een prejudiciële                van de bevoegde autoriteiten van de lidstaten op het gebied
beslissing over de uitlegging van de artikelen 6 en 52 EG-                van de directe belastingen (PB L 336, blz. 15), heeft het Hof
Verdrag (thans, na wijziging, de artikelen 12 EG en 43 EG) en             (Eerste kamer), samengesteld als volgt: L. Sevón, kamerpre-
van de artikelen 73 B en 73 D EG-Verdrag (thans de artike-                sident, P. Jann (rapporteur) en M. Wathelet, rechters; advocaat-
len 56 EG en 58 EG), heeft het Hof (Vijfde kamer), samenge-               generaal: S. Alber; griffier: H. A. Rühl, hoofdadministrateur, op
steld als volgt: D. A. O. Edward, kamerpresident, C. Gulmann,             13 april 2000 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als
J.-P. Puissochet, P. Jann en M. Wathelet (rapporteur), rechters;          volgt:
advocaat-generaal: S. Alber; griffier: D. Louterman-Hubeau,
hoofdadministrateur, op 13 april 2000 een arrest gewezen                  Artikel 4, lid 1, sub a, van richtlijn 77/799/EEG van de Raad van
waarvan het dictum luidt als volgt:                                       19 december 1977 betreffende de wederzijdse bijstand van de
                                                                          bevoegde autoriteiten van de lidstaten op het gebied van de directe
Artikel 52 EG-Verdrag (thans, na wijziging, artikel 43 EG) verzet         belastingen, moet aldus worden uitgelegd:
zich tegen een belastingregeling van een lidstaat als in het hoofdgeding
aan de orde is, die, ingeval deelneming in het kapitaal van een           — De daarin bedoelde vrijstelling of vermindering van belasting
vennootschap de aandeelhouder een zodanige invloed op de besluiten             behoeft niet in een uitdrukkelijke handeling van de bevoegde
van de vennootschap verleent, dat hij de activiteiten ervan kan                autoriteit van een andere lidstaat te zijn vervat.
bepalen,                                                                  — De woorden „abnormale vrijstelling of vermindering” verwijzen
                                                                               naar een ongerechtvaardigde vermindering van belasting in een
— aan de in die lidstaat wonende onderdanen van de lidstaten een               andere lidstaat.
     gehele of gedeeltelijke vrijstelling van de vermogensbelasting
     verleent voor het in de aandelen in die vennootschap belegde
     vermogen,                                                            (1) PB C 48 van 20.2.1999.
— doch aan deze vrijstelling de voorwaarde verbindt, dat het een
     deelneming in een in de betrokken lidstaat gevestigde vennoot-
     schap betreft, zodat zij niet geldt voor aandeelhouders van in
     andere lidstaten gevestigde vennootschappen.
                                                                                ARREST VAN HET HOF
(1) PB C 278 van 5.9.1998.
                                                                                (Derde kamer)
                                                                                van 13 april 2000
                                                                          in zaak C-123/99: Commissie van de Europese Gemeen-
                                                                                schappen tegen Helleense Republiek (1)
                     ARREST VAN HET HOF                                    (Niet-nakoming — Niet-omzetting van richtlijn 94/62/EG)
                           (Eerste kamer)                                                           (2000/C 192/10)
                         van 13 april 2000                                                          (Procestaal: Grieks)
in zaak C-420/98 (verzoek van de Nederlandse Raad
van State om een prejudiciële beslissing): W. N. tegen                    (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                Staatssecretaris van Financiën (1)                                                  dentie van het Hof)
                                                                          In zaak C-123/99, Commissie van de Europese Gemeenschap-
(„Harmonisatie van wetgevingen — Richtlijn 77/799/EEG                     pen (gemachtigde: Kontou-Durande) tegen Helleense Repu-
— Wederzijdse bijstand van autoriteiten van lidstaten op                  bliek (gemachtigden: N. Dafniou en D. Tsagkaraki, betreffende
gebied van directe belastingen — Spontane uitwisseling van                een verzoek aan het Hof om vast te stellen dat de Helleense
                             informatie”)                                 Republiek, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepa-
                                                                          lingen mee te delen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn
                          (2000/C 192/09)                                 94/62/EG van het Europees Parlement en de Raad van
                                                                          20 december 1994 betreffende verpakking en verpakkingsaf-
                                                                          val (PB L 365, blz. 10), of door niet de maatregelen vast te
                       (Procestaal: Nederlands)                           stellen die nodig zijn om eraan te voldoen, de krachtens het
                                                                          EG-Verdrag en die richtlijn op haar rustende verplichtingen
In zaak C-420/98, betreffende een verzoek aan het Hof                     niet is nagekomen, heeft het Hof (Derde kamer), samengesteld
krachtens artikel 177 EG-Verdrag (thans artikel 234 EG) van               als volgt: J. C. Moitinho de Almeida, kamerpresident, C. Gul-
de Nederlandse Raad van State (Nederland), in het aldaar                  mann en F. Macken (rapporteur), rechters; advocaat-generaal:
aanhangig geding tussen W. N. en Staatssecretaris van Finan-              P. Léger; griffier: R. Grass, op 13 april 2000 een arrest gewezen
ciën, om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van               waarvan het dictum luidt als volgt: