title: Zaak T-549/10: Arrest van het Gerecht van 13 november 2014 — Natura Selection/BHIM — Afoi Anezoulaki (natur) [ „Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk natur — Ouder gemeenschapsbeeldmerk natura — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009” ]

text:
               12.1.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 7/21

         Arrest van het Gerecht van 13 november 2014 — Natura Selection/BHIM — Afoi Anezoulaki (natur)
   (Zaak T-549/10) (1)

   ([„Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk natur - Ouder gemeenschapsbeeldmerk natura - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009”])
   (2015/C 007/26)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Natura Selection, SL (Barcelona, Spanje) (vertegenwoordiger: E. Sugrañes Coca, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: P. Geroulakos, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM: Afoi Anezoulaki AE (Kilkis, Griekenland)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 6 september 2010 (zaak R 217/2010-2) inzake een oppositieprocedure tussen Natura Selection, SL en Afoi Anezoulaki AE

      Dictum

               1)

               De beslissing van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) van 6 september 2010 (zaak R 217/2010-2) wordt vernietigd.

               2)

               Het BHIM wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 46 van 12.2.2011.


title: Zaak T-25/06: Beroep ingesteld op  24 januari 2006  — Alliance One International tegen Commissie

text:
               11.3.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 60/50

         Beroep ingesteld op 24 januari 2006 — Alliance One International tegen Commissie
   (Zaak T-25/06)
   (2006/C 60/93)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekster: Alliance One International, Inc. (Danville, VS) (vertegenwoordigers: C. Osti en A. Prastaro, advocaten)

      Verweerster: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies van verzoeker(s)/verzoekster(s)

               —

               Nietig te verklaren artikel 1, lid 1, sub a, van beschikking C(2005) 4012 def. van de Commissie van 20 oktober 2005 betreffende een procedure op grond van artikel 81, lid 1, EG (zaak COMP/C.38.281/B.2 — Ruwe tabak — Italië) voorzover het SCC, Dimon Inc. en Alliance One betreft;

               —

               Dienovereenkomstig de aan Transcatab en Dimon Italia-Mindo opgelegde geldboetes in dier voege te verlagen dat zij niet meer bedragen dan 10 % van hun omzet in het laatste boekjaar;

               —

               Subsidiair, de aan Transcatab en Dimon Italia-Mindo opgelegde geldboetes in dier voege te verlagen dat de vermenigvuldigingsfactor niet wordt toegepast;

               —

               verweerster te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   In de bestreden beschikking constateert de Commissie dat diverse ondernemingen, waaronder verzoekster en haar dochtermaatschappijen Transcatab en Dimon Italia, nadien genaamd Mindo, inbreuk hebben gemaakt op artikel 81, lid 1, EG door overeenkomsten en onderling afgestemde feitelijke gedragingen in de sector ruwe tabak in Italië.
   Verzoeksters vorderen gedeeltelijke nietigverklaring van deze beschikking met het betoog dat de Commissie, door haar hoofdelijk aansprakelijk te stellen voor de door haar dochterondernemingen begane overtredingen, de regels inzake de aansprakelijkheid van moedermaatschappijen heeft geschonden. In dit verband bestrijdt verzoekster de door de Commissie tot staving van haar vaststellingen aangevoerde argumenten en bewijzen.
   Verzoekster betoogt voorts dat de Commissie inbreuk heeft gemaakt op artikel 23, lid 2, van verordening nr. 1/2003 (1) door geldboetes op te leggen die meer dan 10 % van de totale omzet van haar dochtermaatschappijen bedragen.
   Tot slot betoogt verzoekster dat de Commissie op haar dochtermaatschappijen geen vermenigvuldigingsfactor had moeten toepassen, daar dit niet gerechtvaardigd was op grond van de omzetten van de betrokkenen en de beschikkingspraktijk van de Commissie. De op verzoekster toegepaste vermenigvuldigingsfactor is hoger dan die welke is toegepast op een andere onderneming, waardoor de Commissie het evenredigheidsbeginsel en de motiveringsplicht schendt. De redenering waarmee op Mindo een vermenigvuldigingsfactor wordt toegepast is inconsistent en voor de oplegging van dezelfde geldboete worden niet dezelfde criteria gehanteerd.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (PB L 1 van 4.1.2003, blz. 1)


title: Zaak C-77/08: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 19 maart 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Unabhängige Finanzsenat, Außenstelle Graz — Oostenrijk) — Dachsberger & Söhne GmbH/Zollamt Salzburg, Erstattungen (Restitutie bij uitvoer — Gedifferentieerde restitutie — Tijdstip van indiening van aanvraag — Aangifte ten uitvoer — Ontbreken van bewijs dat formaliteiten voor invoer tot verbruik in land van bestemming zijn vervuld — Sanctie)

text:
               16.5.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 113/10

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 19 maart 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Unabhängige Finanzsenat, Außenstelle Graz — Oostenrijk) — Dachsberger & Söhne GmbH/Zollamt Salzburg, Erstattungen
   (Zaak C-77/08) (1)

   (Restitutie bij uitvoer - Gedifferentieerde restitutie - Tijdstip van indiening van aanvraag - Aangifte ten uitvoer - Ontbreken van bewijs dat formaliteiten voor invoer tot verbruik in land van bestemming zijn vervuld - Sanctie)
   2009/C 113/19
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Graz

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Dachsberger & Söhne GmbH

      Verwerende partij: Zollamt Salzburg, Erstattungen

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Graz — Uitlegging van artikel 11, lid 1, tweede alinea, tweede zin, van verordening (EEG) nr. 3665/87 van de Commissie van 27 november 1987 houdende gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen van het stelsel van restituties bij uitvoer voor landbouwproducten (PB L 351, blz. 1), zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 2945/94 van de Commissie van 2 december 1994 tot wijziging van verordening (EEG) nr. 3665/87 houdende gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen van het stelsel van restituties bij uitvoer voor landbouwproducten, wat de terugvordering van ten onrechte betaalde bedragen en de toe te passen sancties betreft (PB L 310, blz. 57) — Begrip verzoek met betrekking tot gedifferentieerde gedeelte van uitvoerrestitutie — Oplegging van sanctie bij onjuiste opgave van land van bestemming in uitvoercertificaat

      Dictum

   Artikel 11, lid 1, van verordening (EEG) nr. 3665/87 van de Commissie van 27 november 1987 houdende gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen van het stelsel van restituties bij uitvoer voor landbouwproducten, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 495/97 van de Commissie van 18 maart 1997, moet aldus worden uitgelegd dat in het geval van een gedifferentieerde restitutie het gedifferentieerde gedeelte van de restitutie niet wordt gevraagd bij de indiening van het verzoek in de zin van artikel 47, lid 1, van verordening nr. 3665/87 of van het dossier voor de betaling van de restitutie in de zin van artikel 47, lid 2, van deze verordening, maar bij de overlegging van het in artikel 3, lid 5, van deze verordening bedoelde document. De opname in dit document van gegevens die tot een hogere dan de geldende restitutie kunnen leiden en die onjuist blijken, heeft derhalve, behoudens de gevallen waarin bij artikel 11, lid 1, derde en zevende alinea, van deze verordening is voorzien, de oplegging van de in dit artikel 11, lid 1, eerste en tweede alinea, bedoelde sanctie tot gevolg.

      (1)  PB C 128 van 24.5.2008.


title: Zaak C-487/10: Beschikking van de president van het Hof van 16 februari 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal administratif de Rennes — Frankrijk) — L’Océane Immobilière SAS/Direction de contrôle fiscal Ouest

text:
               27.8.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 252/28

         Beschikking van de president van het Hof van 16 februari 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal administratif de Rennes — Frankrijk) — L’Océane Immobilière SAS/Direction de contrôle fiscal Ouest
   (Zaak C-487/10) (1)

   2011/C 252/62
   Procestaal: Frans
   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 346 van 18.12.2010.


title: Zaak C-162/10: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court (Ierland) op 7 april 2010 — Phonographic Performance (Ireland) Limited/Ierland

text:
               19.6.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 161/28

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court (Ierland) op 7 april 2010 — Phonographic Performance (Ireland) Limited/Ierland
      (Zaak C-162/10)
      (2010/C 161/36)
      Procestaal: Engels

         Verwijzende rechter

      High Court (Ierland)

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Phonographic Performance (Ireland) Limited

         Verwerende partij: Ierland

         Prejudiciële vragen

                  (i)

                  Is een hotelexploitant die in kamers voor gasten televisies en/of radio’s beschikbaar stelt waaraan hij een uitgezonden signaal doorgeeft, een „gebruiker” die fonogrammen die kunnen worden afgespeeld in een uitzending „mededeelt aan het publiek” in de zin van artikel 8, lid 2, van de gecodificeerde richtlijn 2006/115/EG (1) van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006?

                  (ii)

                  Indien vraag (i) bevestigend wordt beantwoord: verplicht artikel 8, lid 2, van richtlijn 2006/115/EG lidstaten om naast de billijke vergoeding die de omroeporganisatie betaalt, te voorzien in een recht op een billijke vergoeding door de hotelexploitant voor het afspelen van het fonogram?

                  (iii)

                  Indien vraag (i) bevestigend wordt beantwoord: staat artikel 10 van richtlijn 2006/115/EG lidstaten toe, hotelexploitanten vrij te stellen van de verplichting „een enkele billijke vergoeding” te betalen op grond van „privégebruik” in de zin van artikel 10, lid 1, sub a?

                  (iv)

                  Is een hotelexploitant die in kamers voor gasten toestellen (andere dan een televisie of radio) en fonogrammen in fysieke of digitale vorm ter beschikking stelt, die door middel van een dergelijk toestel kunnen worden afgespeeld of gehoord, een „gebruiker” die de fonogrammen „mededeelt aan het publiek” in de zin van artikel 8, lid 2, van richtlijn 2006/115/EG?

                  (v)

                  Indien vraag (iv) bevestigend wordt beantwoord: staat artikel 10 van richtlijn 2006/115/EG lidstaten toe, hotelexploitanten vrij te stellen van de verplichting „een enkele billijke vergoeding” te betalen op grond van „privégebruik” in de zin van artikel 10, lid 1, sub a, van richtlijn 2006/115/EG?

         (1)  Richtlijn 2006/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2006 betreffende het verhuurrecht, het uitleenrecht en bepaalde naburige rechten op het gebied van intellectuele eigendom (PB L 376, blz. 28).


title: Zaak T-279/03: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van  10 mei 2006  — Galileo International Technology e.a tegen Commissie ( Beroep tot schadevergoeding — Niet-contractuele aansprakelijkheid van Gemeenschap — Gemeenschapsproject inzake algemeen systeem voor radionavigatie per satelliet (Galileo) — Schade aangevoerd door houders van merken en handelsnamen die term  Galileo  bevatten — Aansprakelijkheid van Gemeenschap bij gebreke van onrechtmatig gedrag van haar organen — Abnormale en bijzondere schade )

text:
               15.7.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 165/24

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 10 mei 2006 — Galileo International Technology e.a tegen Commissie
   (Zaak T-279/03) (1)

   („Beroep tot schadevergoeding - Niet-contractuele aansprakelijkheid van Gemeenschap - Gemeenschapsproject inzake algemeen systeem voor radionavigatie per satelliet (Galileo) - Schade aangevoerd door houders van merken en handelsnamen die term 'Galileo' bevatten - Aansprakelijkheid van Gemeenschap bij gebreke van onrechtmatig gedrag van haar organen - Abnormale en bijzondere schade”)
   (2006/C 165/45)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoeksters: Galileo International Technology LLC (Bridgetown, Barbados), Galileo International LLC (Wilmington, Delaware,Verenigde Staten), Galileo Belgium NV (Brussel, België), Galileo Danmark A/S (Kopenhagen, Denemarken), Galileo Deutschland GmbH (Frankfurt am Main, Duitsland), Galileo España, SA, (Madrid, Spanje), Galileo France SARL (Roissy-en-France, Frankrijk), Galileo Nederland BV (Hoofdorp, Nederland), Galileo Nordiska AB (Stockholm, Zweden), Galileo Portugal Ltd (Alges, Portugal), Galileo Sigma Srl (Rome, Italië), Galileo International Ltd (Langley, Berkshire, Verenigd Koninkrijk), The Galileo Co. (Londen, Verenigd Koninkrijk) en Timas Ltd (Dublin, Ierland) (vertegenwoordigers: C. Delcorde, J.-N. Louis, J.-A. Delcorde en S. Maniatopoulos, advocaten)

      Verweerster: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: N. Rasmussen en M. Hutunnen als gemachtigden, bijgestaan door A. Berenboom en N. Van den Bossche, advocaten)
   Voorwerp
   Schadevordering, ertoe strekkende dat de Commissie niet langer de term „Galileo” gebruikt in verband met het gemeenschapsproject voor een algemeen systeem van radionavigatie per satelliet en derden niet langer aanspoort deze term te gebruiken, tevens strekkende tot vergoeding van de schade die verzoeksters beweren te hebben geleden door het gebruik en de promotie door de Commissie van deze term, die beweerdelijk gelijk is aan door verzoeksters ingeschreven merken en aan hun handelsnamen
   Dictum van het arrest

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Verzoeksters worden in de kosten verwezen.

      (1)  PB C 251 van 18.10.2003.


title: Zaak C-13/01: Verzoek van de Giudice di Pace di Genova van 4 januari 2000 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Safarela S.r.l. en Prefetto di Genova

text:
C 79/16                NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   10.3.2001
Verzoek van de Giudice di Pace di Genova van 4 januari                      —     gedurende de gestelde termijn voor de omzetting
2000 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen                          van die richtlijn?
             Safarela S.r.l. en Prefetto di Genova
                                                                            —     na het verstrijken van de omzettingstermijn zonder
                                                                                dat omzettingsmaatregelen zijn vastgesteld?
                         (Zaak C-13/01)
                                                                            In geval van een bevestigend antwoord op deze vraag,
                         (2001/C 79/27)                                     welke gemeenschapsrechtelijke betekenis heeft dan het
                                                                            begrip „bepaling die het door de richtlijn voorgeschreven
                                                                            resultaat ernstig in gevaar kan brengen?”
De Giudice di Pace di Genova heeft bij beschikking van
4 januari 2001, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie
op 11 januari 2001, in het geding tussen Safarelo S.r.l. en
                                                                      (1) PB L 91 van 7.4.1999, blz. 10.
Prefetto di Genova, het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over
de navolgende vragen:
1)   Verdragen de in de communautaire rechtsorde erkende
     beginselen van evenredigheid en van doelmatige en
     behoorlijke rechtsbescherming van de subjectieve rech-
     ten, zoals neergelegd in het Verdrag en/of uitgewerkt en
     nader gedefinieerd in de rechtspraak van het Hof van
     Justitie, zich met de bepalingen van wet nr. 689 van             Verzoek van het Verwaltungsgericht Hannover van
     24 november 1981 betreffende de procedure en de                  6 december 2000 om een prejudiciële beslissing in het
     sancties bij administratieve overtredingen, wanneer:             geding tussen Molkerei Wagenfeld Karl Niemann GmbH
                                                                                & Co.KG en Bezirkregierung Hannover
     —     de overtreder niet voor de rechter kan opkomen
           tegen inbeslagneming van goederen door de over-                                      (Zaak C-14/01)
           heid, zolang de overheid zelf, die daartoe niet is
           gebonden aan enige procestermijn, niet een beta-
           lingsbevel heeft vastgesteld of de verbeurdverklaring                                (2001/C 79/28)
           van die goederen heeft bevolen?
                                                                      Het Verwaltungsgericht Hannover heeft bij beschikking van
     —     de justitiabele die door een maatregel van de over-        6 december 2000, ingekomen ter griffie van het Hof van
           heid rechtstreeks en individueel wordt geraakt, geen       Justitie op 12 januari 2001, in het geding tussen Molkerei
           beroep kan instellen voor de rechter in het geval die      Wagenfeld Karl Niemann GmbH & Co. KG en Bezirkregierung
           maatregel tegen derden is genomen?                         Hannover, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschap-
                                                                      pen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende
                                                                      vragen:
     —     degene die rechtstreeks en individueel wordt geraakt
           door een maatregel van de overheid tegen derden,
           niet kan deelnemen aan het door die derden ingestel-       Schendt verordening (EG) nr. 2799/1999 (1) juncto de bijlagen
           de beroep, ook niet als vrijwillige interveniënt?          daarbij
                                                                      a)    art. 11, lid 1, van verordening (EG) nr. 1255/1999 (2),
     —     de bijkomende sanctie van verbeurdverklaring van
           de goederen, zonder mogelijkheid van een ander
           oordeel of beoordelingsvrijheid van de rechter, is         b)    art. 34, lid 2, tweede alinea, EG en
           voorgeschreven in het geval van zuiver administra-
           tieve overtredingen, terwijl de hoofdsanctie, van
                                                                      c)    de algemene beginselen van het gemeenschapsrecht en
           financiële aard, bestaat in de betaling van een, soms
                                                                            het vertrouwensbeginsel.
           ook gering, geldbedrag?
2)   Verzetten de artikelen 10 en 249 van het Verdrag zich            (1) PB L 340 van 31.12.1999, blz. 3.
     ertegen dat de lidstaten bepalingen vaststellen die in strijd    (2) PB L 160 van 26.6.1999, blz. 48.
     zijn met richtlijn 99/5/EG (1) van het Europees Parlement
     en de Raad van 9 maart 1999 betreffende radioapparatuur
     en telecommunicatie-eindapparatuur en de wederzijdse
     erkenning van hun conformiteit:


title: Zaak T-384/15: Beschikking van het Gerecht van 13 september 2016 — EDF Luminus/Parlement [„Arbitragebeding — Overeenkomst CNT(2009) nr. 137 voor de levering van elektriciteit — Betaling door het Parlement van de door verzoekster aan het Brussels Hoofdstedelijk Gewest gestorte regionale bijdrage die werd berekend op basis van het vermogen dat ter beschikking werd gehouden van het Parlement — Geen contractuele verplichting — Geen verplichting op basis van het toepasselijke nationale recht”]

text:
               31.10.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 402/44

         Beschikking van het Gerecht van 13 september 2016 — EDF Luminus/Parlement
   (Zaak T-384/15) (1)

   ([„Arbitragebeding - Overeenkomst CNT(2009) nr. 137 voor de levering van elektriciteit - Betaling door het Parlement van de door verzoekster aan het Brussels Hoofdstedelijk Gewest gestorte regionale bijdrage die werd berekend op basis van het vermogen dat ter beschikking werd gehouden van het Parlement - Geen contractuele verplichting - Geen verplichting op basis van het toepasselijke nationale recht”])
   (2016/C 402/52)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: EDF Luminus (Brussel, België) (vertegenwoordigers: D. Verhoeven en O. Vanden Berghe, advocaten)

      Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: L. Darie en P. Biström, gemachtigden)

      Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: F. Clotuche-Duvieusart en I. Martínez del Peral, gemachtigden)

      Voorwerp

   Op artikel 272 VWEU gebaseerd verzoek om het Parlement te veroordelen tot betaling aan verzoekster van 439 672,95 EUR, verhoogd met rente, te weten het bedrag van de door haar aan het Brussels Hoofdstedelijk Gewest betaalde regionale bijdrage die werd berekend op basis van het vermogen dat ter beschikking werd gehouden van het Parlement

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               De declaratoire vordering van het Europees Parlement wordt afgewezen.

               3)

               EDF Luminus draagt haar eigen kosten en die van het Parlement.

               4)

               De Europese Commissie draagt haar eigen kosten.

      (1)  PB C 337 van 12.10.2015.


title: Zaak C-457/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale ordinario di Cagliari (Italië) op 2 oktober 2014 — Strafzaak tegen Claudia Concu, Isabella Melis

text:
               8.12.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 439/24

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunale ordinario di Cagliari (Italië) op 2 oktober 2014 — Strafzaak tegen Claudia Concu, Isabella Melis
   (Zaak C-457/14)
   (2014/C 439/32)
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Tribunale ordinario di Cagliari

      Partijen in de strafzaak

   Claudia Concu, Isabella Melis

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moeten de artikelen 49 e.v. VWEU en 56 e.v. VWEU en de beginselen die het Hof van Justitie van de Europese Unie in het arrest van 16 februari 2012 [gevoegde zaken C-72/10 en C-77/10] heeft geformuleerd, aldus worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan de aanbesteding van concessies met een kortere looptijd dan de in het verleden verleende concessies, ingeval deze aanbesteding is uitgeschreven om de gevolgen van de onrechtmatige uitsluiting van een aantal exploitanten van de aanbesteding ongedaan te maken?

               2)

               Moeten de artikelen 49 e.v. VWEU en 56 e.v. VWEU en de beginselen die het Hof van Justitie van de Europese Unie in het arrest van 16 februari 2012 [gevoegde zaken C-72/10 en C-77/10] heeft geformuleerd, aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen de opvatting dat de verkorte looptijd van de aan te besteden concessies vergeleken met de looptijd van de in het verleden verleende concessies afdoende wordt gerechtvaardigd door de noodzaak het concessiestelsel opnieuw op te zetten door de einddata van de concessies op elkaar af te stemmen?


title: Zaak T-610/13: Arrest van het Gerecht van 30 september 2015 — Ecolab USA/BHIM (GREASECUTTER) [„Gemeenschapsmerk — Internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Gemeenschap — Woordmerk GREASECUTTER — Absolute weigeringsgronden — Beschrijvend karakter — Geen onderscheidend vermogen — Artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening (EG) nr. 207/2009”]

text:
               23.11.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 389/37

         Arrest van het Gerecht van 30 september 2015 — Ecolab USA/BHIM (GREASECUTTER)
   (Zaak T-610/13) (1)

   ([„Gemeenschapsmerk - Internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Gemeenschap - Woordmerk GREASECUTTER - Absolute weigeringsgronden - Beschrijvend karakter - Geen onderscheidend vermogen - Artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening (EG) nr. 207/2009”])
   (2015/C 389/38)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Ecolab USA, Inc. (Wilmington, Delaware, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: G. Hasselblatt en V. Töbelmann, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: L. Rampini, gemachtigde)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 5 september 2013 (zaak R 1704/2012-2) inzake de internationale inschrijving, waarin de Europese Gemeenschap wordt aangewezen, van het woordmerk GREASECUTTER

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Ecolab USA, Inc. wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 24 van 25.1.2014.


title: Zaak F-3/08: Beroep ingesteld op 3 januari 2008 — Marcuccio/Commissie

text:
               8.3.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 64/68

         Beroep ingesteld op 3 januari 2008 — Marcuccio/Commissie
   (Zaak F-3/08)
   (2008/C 64/112)
   Procestaal: Italiaans
   Partijen

      Verzoekende partij: Luigi Marcuccio (Tricase, Italië) (vertegenwoordiger: G. Cipressa, advocaat)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Voorwerp en beschrijving van het geding
   Nietigverklaring van het besluit van de Commissie houdende afwijzing van verzoekers verzoek om een Italiaanse vertaling te krijgen van een in het Engels gestelde aan hem gerichte nota
   Conclusies

               —

               nietigverklaring van de nota van 15 februari 2007, ref. RELEX.K7/PL/dg D(2007)502497;

               —

               nietigverklaring van het in welke vorm dan ook tot stand gekomen besluit van verweerster houdende afwijzing van het verzoek dat verzoeker op 27 januari 2007 bij het tot aanstelling bevoegd gezag had ingediend;

               —

               nietigverklaring, voor zover nodig, van het in welke vorm dan ook tot stand gekomen besluit houdende afwijzing van de klacht die verzoeker op 26 mei 2007 bij het tot aanstelling bevoegd gezag had ingediend;

               —

               veroordeling van de verwerende partij tot betaling aan verzoeker van een bedrag van 1 000 EUR, dan welk elk lager of hoger bedrag dat het Gerecht rechtvaardig en billijk acht, ter vergoeding van de schade die verzoeker heeft geleden als gevolg van de besluiten waarvan nietigverklaring wordt gevorderd;

               —

               verwijzing van de verwerende partij in de kosten van de procedure.


title: Zaak C-226/01: Beroep, op 6 juni 2001 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrĳk Denemarken

text:
C 212/18              NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    28.7.2001
Hogere voorziening, op 28 mei 2001 ingesteld door                           pêcheur en Factortame, C-46/93 en C-48/93, Jurispr.
J. Reyna González del Valle tegen het arrest, op 28 maart                  blz. I-1029), ook van toepassing wanneer het bij de
2001 in zaak T-130/00 tussen J. Reyna González del Valle                   beweerde met het gemeenschapsrecht strijdige gedraging
en de Commissie van de Europese Gemeenschappen                              van het orgaan gaat om een uitspraak van een hoogste
gewezen door het Gerecht van eerste aanleg van de                           rechterlijke instantie van een lidstaat, zoals in casu het
         Europese Gemeenschappen (Eerste kamer)                             Verwaltungsgerichtshof?
                                                                       2.   Ingeval vraag 1 bevestigend wordt beantwoord:
                       (Zaak C-219/01 P)
                                                                            Is de rechtspraak van het Hof van Justitie, volgens welke
                        (2001/C 212/31)                                     de rechtsorde van elke lidstaat de rechterlijke instantie
                                                                            moet aanwijzen die bevoegd is om kennis te nemen van
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                  geschillen betreffende individuele rechten die aan de
op 28 mei 2001 hogere voorziening ingesteld door J. Reyna                   communautaire rechtsorde zijn ontleend (zie, onder meer,
González del Valle, vertegenwoordigd door J. M. Valoria de                 arrest Hof van 17 september 1997, Dorsch Consult,
Arana, abogado, tegen het arrest, op 28 maart 2001 in zaak                  C-54/96, Jurispr. blz. I-4961), ook van toepassing wan-
T-130/00 tussen J. Reyna González del Valle en de Commissie                neer het bij de beweerde met het gemeenschapsrecht
van de Europese Gemeenschappen gewezen door het Gerecht                     strijdige gedraging van het orgaan gaat om de uitspraak
van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Eerste                    van een hoogste rechterlijke instantie van een lidstaat,
kamer).                                                                     zoals in casu het Verwaltungsgerichtshof?
                                                                       3.   Ingeval vraag 2 bevestigend wordt beantword:
Rekwirant concludeert dat het den Hove behage:
                                                                            Is de in bovenbedoelde uitspraak van het Verwaltungs-
—     het bestreden arrest in zijn geheel te vernietigen en                 gerichtshof geuite rechtsopvatting dat het bij de bijzon-
                                                                            dere anciënniteitstoelage om een soort van premie voor
—     het door rekwirant in eerste aanleg gevorderde in zijn
      geheel toe te wijzen.                                                 trouwe dienst gaat, in strijd met een rechtstreeks toepasse-
                                                                            lijk voorschrift van gemeenschapsrecht, in het bijzonder
                                                                            met het verbod van indirecte discriminatie van artikel 48
Middelen en voornaamste argumenten                                          EG-Verdrag en de desbetreffende relevante en vaste
                                                                            rechtspraak van het Hof van Justitie?
Hoewel de artikelen 90 en 91 van het Ambtenarenstatuut van             4.   Ingeval vraag 3 bevestigend wordt beantwoord:
de Europese Gemeenschappen geen onderscheid maken tussen
onregelmatigheden die een absolute nietigheid teweegbrengen                 Gaat het bij dit rechtstreeks toepasselijk voorschrift van
en onregelmatigheden die de relatieve nietigheid van een                    gemeenschapsrecht waarop inbreuk is gemaakt, om een
besluit tot gevolg hebben, betekent dit niet dat voor een                   voorschrift waaraan verzoeker in het hoofdgeding een
administratieve handeling die is aangetast door een onregel-                subjectief recht kan ontlenen?
matigheid die de absolute nietigheid ervan teweegbrengt, nog           5.   Ingeval vraag 4 bevestigend wordt beantwoord:
steeds de termijnen van vorenbedoelde artikelen gelden.
                                                                            Levert de inhoud van de verwijzingsbeschikking het Hof
                                                                            van Justitie alle inlichtingen op die het nodig heeft om
                                                                            zelf te kunnen beoordelen, of het Verwaltungsgerichtshof
                                                                            in het hoofdgeding de grenzen van zijn discretionaire
                                                                            bevoegdheid klaarblijkelijk en ernstig heeft miskend, of
                                                                            laat het de beantwoording van die vraag over aan de
Verzoek van het Landesgericht für Zivilrechtssachen                         verwijzende Oostenrijkse rechterlijke instantie?
Wien van 7 mei 2001 om een prejudiciële beslissing in
   het geding tussen G. Köbler en Republiek Oostenrijk
                        (Zaak C-224/01)
                        (2001/C 212/32)
                                                                       Beroep, op 6 juni 2001 ingesteld door Commissie van de
Het Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien heeft bij beschik-        Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk Denemar-
king van 7 mei 2001, ingekomen ter griffie van het Hof van                                            ken
Justitie op 6 juni 2001, in het geding tussen G. Köbler en
Republiek Oostenrijk, het Hof van Justitie van de Europese                                     (Zaak C-226/01)
Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over
de navolgende vragen:                                                                          (2001/C 212/33)
1.    Is de rechtspraak van het Hof van Justitie Van de
      Europese Gemeenschappen, volgens welke het voor de               Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
      aansprakelijkstelling van de staat wegens schending van          is op 6 juni 2001 beroep ingesteld tegen het Koninkrijk
      het gemeenschapsrecht om het even is aan welk orgaan             Denemarken door de Commissie van de Europese Gemeen-
      van een lidstaat die schending valt toe te rekenen (zie,         schappen, vertegenwoordigd door H. Støvlbæk als gemachtig-
      onder meer, arrest Hof van 5 maart 1996, Brasserie du            de, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
 ---pagebreak--- 28.7.2001               NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    C 212/19
Verzoekster concludeert dat het het Hof behage:                         Beroep, op 7 juni 2001 ingesteld door Commissie van de
                                                                           Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk Spanje
—     vast te stellen dat het Koninkrijk Denemarken, door niet
      overeenkomstig artikel 226 EG-Verdrag de maatregelen
      te nemen die nodig zijn ter verzekering van de kwaliteit                                 (Zaak C-227/01)
      van het zwemwater overeenkomstig de grenswaarden
      van richtlijn 76/160/EEG (1) en door niet de in de richtlijn
      voorgeschreven minimumbemonsteringsfrequentie aan                                        (2001/C 212/34)
      te houden, de krachtens artikel 4, lid 1, van richtlijn
      76/160/EEG betreffende de kwaliteit van het zwemwater
      op hem rustende verplichtingen niet is nagekomen;                 Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                        op 7 juni 2001 beroep ingesteld tegen Koninkrijk Spanje door
                                                                        Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoor-
—     het Koninkrijk Denemarken in de kosten te verwijzen.              digd door G. Valero Jordana, domicilie gekozen hebbende te
                                                                        Luxemburg bij G. Berscheid, Centre Wagner C 254.
Middelen en voornaamste argumenten                                      Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
                                                                        —     vast te stellen dat het Koninkrijk Spanje, door geen
—     Artikel 4, lid 1, juncto artikelen 3 en 5, lid 1: De richtlijn          milieueffectbeoordeling te laten uitvoeren met betrekking
      verplicht de lidstaten maatregelen te nemen teneinde                    tot het „project voor de spoorlijn Valencia Tarragona,
      binnen een bepaalde termijn (10 december 1985) een                      baanvak Las Palmas-Oropesa, Plataforma”, dat deel uit-
      bepaald resultaat te bereiken, en afgezien van de in de                 maakt van de zogenoemde „Corredor del Mediterráneo”,
      richtlijn gemaakte uitzonderingen kan een lidstaat zich                 de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten
      niet op bijzondere omstandigheden beroepen voor het                     krachtens de artikelen 2, 3, 5, lid 2, en 6 lid 2, van
      feit dat hij deze verplichting niet is nagekomen. Derhalve              richtlijn 85/337/EEG (1) van de Raad van 27 juni 1985
      kan de opvatting van Denemarken niet worden gevolgd,                    betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde
      dat voor uitvoering van de richtlijn het enkele feit                    openbare en particuliere projecten.
      voldoende is dat er maatregelen ter uitvoering van
      de richtlijn zijn genomen. Denemarken kan zich niet               —     het Koninkrijk Spanje in de kosten te verwijzen.
      beroepen op artikel 5, lid 2, voor het feit dat het de
      overeenstemmingspercentages heeft gecorrigeerd wegens
      „toevallige overschrijding”, die naar wordt aangenomen
      te wijten is aan dieren of hevige regenval, aangezien deze
      hoegenaamd niet gedocumenteerde omstandigheden niet               Middelen en voornaamste argumenten
      kunnen worden aangemerkt als meteorologische omstan-
      digheden met een uitzonderlijk karakter.
                                                                        Niet-nakoming van richtlijn 85/337/EEG bij de uitwerking van
—     De verplichting op grond van artikel 6, lid 1: De                 het spoorwegproject. Er heeft voor het project geen in de
      Commissie erkent dat de richtlijn de mogelijkheid biedt,          richtlijn vastgestelde milieueffectbeoordeling plaatsgevonden,
      het aantal monsters vast te stellen. Wat de 11 concrete           die in casu verplicht is omdat het een in bijlage I, punt 7,
      zwemlocaties betreft waarover de Commissie nadere                 vermeld project betreft, waarnaar in artikel 4, lid 1, van de
      inlichtingen heeft verzocht, heeft Denemarken echter              richtlijn wordt verwezen. Het baanvak waarom het in dit
      uitsluitend documentatie overgelegd waaruit blijkt dat de         beroep gaat, omvat de aanleg van een spoorbaan voor lange
      Deense voorschriften volgens welke het aantal monsters            afstandsverkeer althans in tweeledig opzicht: verdubbeling van
      met een factor 2 kan worden verlaagd, dat wil zeggen van          de bestaande spoorbaan en aanleg van een nieuw tracé op het
      10 naar 5, wanneer de zwemwaterkwaliteit in twee                  gemeentelijk grondgebied van Benicassim. Het feit dat het
      opeenvolgende seizoenen beter is geweest dan hetgeen in           algemene stedebouwkundige plan van Benicassim aan een
      de richtlijn is voorgeschreven, zijn toegepast in drie            milieueffectbeoordeling is onderworpen, ontslaat de Spaanse
      gevallen.                                                         regering niet van de verplichting het betrokken spoorwegpro-
                                                                        ject aan de beoordelingsprocedure te onderwerpen. Gezien de
                                                                        weinige gegevens die het plan voor het tracé van het baanvak
                                                                        Las Palmas-Oropesa bevat en het ontbreken van studies
                                                                        over de milieueffecten van het project is een specifieke
(1) Richtlijn 76/160/EEG van de Raad van 8 december 1975 betref-        milieueffectbeoordeling noodzakelijk om te voldoen aan de uit
    fende de kwaliteit van het zwemwater, PB L 31, blz. 1.              richtlijn 85/337/EEG voortvloeiende verplichtingen.
                                                                        Ten slotte is de in het kader van de derde wijziging van het
                                                                        bouwproject verrichte milieueffectrapportage — die bovendien
                                                                        uitsluitend een deel van het project betrof —, niet in overeen-


title: Zaak T-142/13: Beroep ingesteld op 13 maart 2013 — Jinko Solar e.a./Parlement e.a.

text:
               27.4.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 123/23

         Beroep ingesteld op 13 maart 2013 — Jinko Solar e.a./Parlement e.a.
   (Zaak T-142/13)
   2013/C 123/39
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: Jinko Solar Co. Ltd (Shangrao, China); Zhejiang Jinko Solar Co. Ltd (Haining City, China); Jiangxi Jinko Photovoltaic Materials Co. Ltd (Shangrao); Jinko Solar Import and Export Co. Ltd (Shangrao, China); en Zhejiang Jinko Trading Co. Ltd (Haining City) (vertegenwoordigers: K. Adamantopoulos en J. Cornelis, advocaten)

      Verwerende partijen: Europees Parlement, Europese Commissie en Raad van de Europese Unie

      Conclusies

   De verzoekende partijen verzoeken het Gerecht:

               —

               verordening (EU) nr. 1168/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 12 december 2012 tot wijziging van verordening (EG) nr. 1225/2009 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (PB L 344, blz. 1) nietig te verklaren, voor zover deze op verzoeksters is toegepast;

               —

               het besluit van de Commissie van 3 januari 2013 houdende de weigering om over te gaan tot onderzoek van het verzoek van verzoeksters om als marktgerichte onderneming te worden behandeld, nietig te verklaren; en

               —

               verweerders te verwijzen in verzoeksters kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoeksters een enkel middel aan. Verordening (EU) nr. 1168/2012, zoals toegepast door de Commissie op verzoeksters bij besluit van 3 januari 2013, en het besluit van 3 januari 2013 waarin werd vermeld dat de Commissie niet zal overgaan tot onderzoek van het verzoek van verzoeksters om als marktgerichte onderneming te worden erkend, schenden het gewettigd vertrouwen van verzoeksters en deze instrumenten worden zonder geldige redenen met terugwerkende kracht toegepast ten nadele van de verzoekende partijen. Dientengevolge zijn verordening (EU) nr. 1168/2012, zoals toegepast door de Commissie op verzoeksters bij besluit van 3 januari 2013, en het besluit van 3 januari 2013 een duidelijke schending van de grondbeginselen van de rechtszekerheid en de goede trouw.


title: Doorhaling van zaak C-45/02

text:
7.12.2002              NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   C 305/19
               Doorhaling van zaak C-124/01 ( 1)                                      Doorhaling van zaak C-45/02 (1)
                        (2002/C 305/36)                                                       (2002/C 305/39)
De president van het Hof van Justitie van de Europese                 De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 20 september                 Gemeenschappen heeft bij beschikking van 10 juli 2002 de
2002 de doorhaling in het register gelast van zaak C-124/01:          doorhaling in het register gelast van zaak C-45/02: Commissie
Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse             van de Europese Gemeenschappen tegen Portugese Republiek.
Republiek.
                                                                      (1 ) PB C 97 van 20.4.2002.
( 1) PB C 161 van 2.6.2001.
               Doorhaling van zaak C-150/01 ( 1)                                      Doorhaling van zaak C-70/02 (1)
                        (2002/C 305/37)                                                       (2002/C 305/40)
De president van het Hof van Justitie van de Europese                 De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 30 september
                                                                      Gemeenschappen heeft bij beschikking van 20 september
2002 de doorhaling in het register gelast van zaak C-150/01:
                                                                      2002 de doorhaling in het register gelast van zaak C-70/02:
Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse
                                                                      Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse
Republiek.
                                                                      Republiek.
( 1) PB C 173 van 16.6.2001.
                                                                      (1 ) PB C 109 van 4.5.2002.
               Doorhaling van zaak C-443/01 ( 1)
                                                                                Doorhaling van zaak C-221/02 ( 1)
                        (2002/C 305/38)
                                                                                (2002/C 305/41)
De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 28 augustus 2002
de doorhaling in het register gelast van zaak C-443/01 (verzoek       De president van het Hof van Justitie van de Europese
van het Vestre Landsret om een prejudiciële beslissing): Poul         Gemeenschappen heeft bij beschikking van 25 september
Nørgaard tegen Skatteministeriet.                                     2002 de doorhaling in het register gelast van zaak C-221/02:
                                                                      Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse
                                                                      Republiek.
( 1) PB C 31 van 2.2.2002.
                                                                      (1 ) PB C 180 van 27.7.2002.


title: Zaak C-262/07 P: Hogere voorziening ingesteld op 1 juni 2007 door Tokai Europe GmbH tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Vierde kamer) van 19 maart 2007 in zaak T-183/04, Tokai Europe GmbH/Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               21.7.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 170/16

         Hogere voorziening ingesteld op 1 juni 2007door Tokai Europe GmbH tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Vierde kamer) van 19 maart 2007 in zaak T-183/04, Tokai Europe GmbH/Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak C-262/07 P)
   (2007/C 170/30)
   Procestaal: Duits
   Partijen

      Rekwirante: Tokai Europe GmbH (vertegenwoordiger: G. Kroemer, advocaat)

      Andere partij in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen van 19 maart 2007 in zaak T-183/04 (1) te vernietigen en het beroep ontvankelijk te verklaren; subsidiair,

               —

               de in het eerste streepje genoemde beschikking van het Gerecht van eerste aanleg te vernietigen en de zaak naar het Gerecht van eerste aanleg terug te wijzen voor afdoening van de hoofdzaak;

               —

               verweerster in hogere voorziening te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   In haar hogere voorziening voert rekwirante aan dat de bestreden beschikking op een aantal punten inbreuk maakt op procedurele bepalingen van gemeenschapsrecht. Deze inbreuken hebben haar belangen geschaad en hebben ook daadwerkelijk invloed gehad op de inhoud van de bestreden beslissing. Het gaat om het recht om in rechte te worden gehoord en om de bewijsregels.
   Het Gerecht heeft beslist dat de door verweerster in hogere voorziening opgeworpen exceptie van niet-ontvankelijkheid in het eindarrest zal worden afgedaan. Nadat verweerster in hogere voorziening haar verweerschrift had ingediend, heeft het Gerecht de schriftelijke behandeling gesloten en verklaard dat de datum van de mondelinge behandeling later aan de partijen zal worden meegedeeld. Erop vertrouwend dat een mondelinge behandeling zou worden georganiseerd en vooral in afwachting van de beschikking van het Gerecht over de exceptie van niet-ontvankelijkheid, heeft verzoekster derhalve ervan afgezien, een overeenkomstig artikel 47, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht met redenen omkleed verzoek om aanvulling van het dossier in te dienen. Ondanks zijn eerdere verklaring heeft het Gerecht de bestreden beschikking uiteindelijk zonder mondelinge behandeling gegeven.
   Rekwirante is ervan uitgegaan dat zij tijdens de aangekondigde mondelinge behandeling nogmaals zou kunnen aantonen dat er op de markt geen producten voorhanden zijn die kunnen worden vergeleken met de metalen wieltjes die haar Japanse moedervennootschap aan producenten in Hongkong en Mexico heeft geleverd. Verder was zij van plan, nogmaals te verduidelijken dat het ter discussie staande metalen wieltje geen „wrijvingswieltje” is, zoals verweerster in hogere voorziening in haar verweerschrift ten onrechte heeft gesteld. Voorts wou rekwirante tijdens de mondelinge behandeling aannemelijk maken dat de in de bestreden indelingsverordening afgebeelde metalen wieltjes slechts uit de productie van haar moedervennootschap in Japan afkomstig konden zijn, en derhalve geen type van metalen wieltjes zijn, zoals het Gerecht in de bestreden beschikking heeft verklaard. Zij was verder van plan, verweer te voeren tegen het betoog van de Commissie dat zijn geen alleenimporteur van Tokai-aanstekers is.
   Zoals evenwel uit de bestreden beslissing zelf blijkt, is het Gerecht het door de Commissie in haar verweerschrift gevoerde betoog over de ontvankelijkheid van het beroep gevolgd zonder dat rekwirante, zoals was aangekondigd, tijdens een mondelinge behandeling de gelegenheid heeft gekregen om de door verweerster in hogere voorziening aangedragen feiten te ontkrachten. Dit is volgens rekwirante een schending van haar recht om in rechte te worden gehoord.
   Het Gerecht is bovendien verplicht, de feiten te onderzoeken. Het is evenwel niet verplicht zich daarbij te beperken tot de bewijzen die door de partijen in de voor hem aanhangige zaak zijn aangedragen, en uitsluitend op basis van de hem overgelegde bewijsmiddelen te beslissen. Derhalve heeft het niet alleen het recht, zelf het initiatief te nemen, maar is het zelfs daartoe verplicht wanneer dit nodig is. Bijgevolg was het Gerecht verplicht, de aan de memories van verzoekster ten gronde liggende feiten te onderzoeken en de partijen bij wege van daartoe strekkende maatregelen te gelasten, beslissende documenten en stukken over te leggen. Door dit achterwege te laten heeft het Gerecht artikel 64, lid 3, sub d, van zijn Reglement voor de procesvoering geschonden.

      (1)  Niet gepubliceerd.


title: Zaak T-95/17: Beroep ingesteld op 13 februari 2017 — King.com/EUIPO — TeamLava (Beeldschermen en pictogrammen)

text:
               10.4.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/45

         Beroep ingesteld op 13 februari 2017 — King.com/EUIPO — TeamLava (Beeldschermen en pictogrammen)
   (Zaak T-95/17)
   (2017/C 112/62)
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: King.com Ltd (St. Julians, Malta) (vertegenwoordigers: M. Hawkins, Solicitor en T. Dolde, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: TeamLava LLC (Redwood Suite, Californië, Verenigde Staten)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Houder van het betrokken model: verzoekende partij

      Betrokken model: gemeenschapsmodel nr. 2216416-0054

      Bestreden beslissing: beslissing van de derde kamer van beroep van het EUIPO van 1 december 2016 in zaak R 1947/2015-3

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               verwijzing van het EUIPO en de andere partij in de procedure voor de kamer van beroep, ingeval zij intervenieert voor het Gerecht, in de kosten.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 25, lid 1, onder b), juncto artikelen 5, 6 en 7 van verordening nr. 6/2002.


               4.4.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/1

         (2009/C 82/01)
   Laatste publicatie van het Hof van Justitie in het Publicatieblad van de Europese Unie

         PB C 69 van 21.3.2009

   Historisch overzicht van de vroegere publicaties

      PB C 55 van 7.3.2009

      PB C 44 van 21.2.2009

      PB C 32 van 7.2.2009

      PB C 19 van 24.1.2009

      PB C 6 van 10.1.2009

      PB C 327 van 20.12.2008

   Deze teksten zijn beschikbaar in:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Zaak C-196/11 P: Hogere voorziening ingesteld op 27 april 2011 door Formula One Licensing BV tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 17 februari 2011 in zaak T-10/09, Formula One Licensing BV/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Global Sports Media Ltd

text:
               18.6.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 179/13

         Hogere voorziening ingesteld op 27 april 2011 door Formula One Licensing BV tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 17 februari 2011 in zaak T-10/09, Formula One Licensing BV/Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Global Sports Media Ltd
   (Zaak C-196/11 P)
   2011/C 179/25
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Formula One Licensing BV (vertegenwoordigers: K. Sandberg en B. Klingberg, Rechtsanwältinen)

      Andere partijen in de procedure: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen), Global Sports Media Ltd

      Conclusies

               —

               het bestreden arrest vernietigen;

               —

               rekwirantes vordering tot vernietiging van de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 16 oktober 2008 in zaak R 7/2008-1 toewijzen of, subsidiair, de zaak terugverwijzen naar het Gerecht voor een nieuwe uitspraak; en

               —

               het BHIM en interveniënte verwijzen in hun eigen kosten en in die van rekwirante, zowel in de procedure in eerste aanleg als in de hogere voorziening.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwirante voert schending van het recht van de Unie aan, te weten een onjuiste toepassing van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 (1) (thans verordening nr. 207/2009) en van artikel 8, lid 5, van verordening nr. 40/94 op basis van de volgende hoofdargumenten:

               1)

               Het Gerecht heeft artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 geschonden op de volgende punten:

                           1.1.

                           Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de beoordeling van het onderscheidend vermogen van de aanduiding „F 1”. In de eerste plaats heeft het Gerecht de in de vaste rechtspraak geformuleerde regel geschonden dat het onderscheidend vermogen van een merk moet worden beoordeeld met betrekking tot de concrete waren en diensten waarop het merk betrekking heeft. In de tweede plaats was het oordeel ter zake gebaseerd op een onjuiste voorstelling van de feiten. In de derde plaats heeft het Gerecht nagelaten de in de vaste rechtspraak geformuleerde regel toe te passen dat de verkrijging van onderscheidend vermogen door een merk ook kan voortvloeien uit het gebruik ervan als onderdeel van een andere ingeschreven merk. In de vierde plaats leidde het oordeel van het Gerecht op dit punt tot de ontoelaatbare de facto nietigverklaring van rekwirantes ingeschreven merken „F 1” in standaardtypografie.

                           1.2.

                           Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de beoordeling van het verwarringsgevaar overeenkomstig artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94, zowel wat de oppositiemerken „F 1” in standaardtypografie betreft als wat het logo „F 1 Formula 1” betreft. In de eerste plaats heeft het geen rekening gehouden met de relevante factor dat de waren en diensten dezelfde of respectievelijk zeer soortgelijk zijn, ondanks zijn eigen vaststelling van een relevante mate van overeenstemming van de tekens. In de tweede plaats heeft het te veel belang gehecht aan de factor van het onderscheidend vermogen van de term „F 1”, waarbij andere factoren die relevant zijn overeenkomstig vaste rechtspraak, buiten beschouwing werden gelaten. In de derde plaats heeft het de overeenstemming van de tekens niet beoordeeld overeenkomstig de mate van gelijkenis tussen die tekens.

               2)

               Het Gerecht heeft artikel 8, lid 5, van verordening nr. 40/94 geschonden op de volgende punten:

                           2.1.

                           Het Gerecht heeft ten onrechte de bekendheid van rekwirantes merken „F 1” in standaardtypografie uitgesloten.

                           2.2.

                           Het Gerecht heeft verder blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de beoordeling van de overeenstemming van de tekens wat het oppositiemerk en logo „F1 Formula 1” betreft, aangezien het ten onrechte heeft verondersteld dat de term „F 1” onderscheidend vermogen mist.

      (1)  Verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk (PB 1994, L 11, blz. 1).


title: Zaak F-39/08: Beroep ingesteld op 31 maart 2008 — Lebedef/Commissie

text:
               21.6.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 158/27

         Beroep ingesteld op 31 maart 2008 — Lebedef/Commissie
   (Zaak F-39/08)
   (2008/C 158/49)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Giorgio Lebedef (Senningerberg, Luxemburg) (vertegenwoordiger: F. Frabetti, advocaat)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Voorwerp en beschrijving van het geding
   Nietigverklaring van een aantal besluiten betreffende de aftrek van 32 vakantiedagen van verzoeker voor het jaar 2007
   Conclusies

               —

               nietigverklaring van de besluiten van 29 mei 2007, 20 juni 2007, 28 juni 2007, 6 juli 2007 alsmede van twee besluiten van 26 juli 2007 en het besluit van 2 augustus 2007 betreffende de aftrek van 32 vakantiedagen van verzoeker voor het jaar 2007;

               —

               verwijzing van de Commissie van de Europese Gemeenschappen in de kosten van de procedure.


title: Zaak T-50/06: Beroep ingesteld op  17 februari 2006  — Ierland tegen Commissie

text:
               8.4.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 86/40

         Beroep ingesteld op 17 februari 2006 — Ierland tegen Commissie
   (Zaak T-50/06)
   (2006/C 86/79)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoeker: Ierland (vertegenwoordigers: D. O'Hagan als gemachtigde en P. McGarry, Barrister)

      Verweerster: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies van verzoeker

               —

               gehele of gedeeltelijke nietigverklaring, krachtens artikel 230 EG, van beschikking C(2005) 4436 def. van de Commissie van 7 december 2005, voorzover deze betrekking heeft op de vrijstelling, door Ierland, van de accijns op minerale oliën die worden gebruikt als brandstof bij de productie van aluminiumoxide in Shannon;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   In 1970 werd tegenover de promotoren van Aughinish een verplichting aangegaan met betrekking tot vrijstellingen van douanerechten op stookolie die zou worden gebruikt bij de productie van aluminiumoxide in de destijds geplande fabriek te Shannon, Ierland. In 1983 werd de fabriek te Aughinish in bedrijf genomen en de Ierse autoriteiten hebben de Commissie ervan in kennis gesteld dat de verplichtingen met betrekking tot de accijnsvrijstelling zouden worden uitgevoerd. Volgens verzoeker was de vrijstelling bovendien toegestaan op grond van latere beschikkingen van de Raad. (1) In 2000 stelde de Commissie aan de orde dat het om staatssteun ging. Dit heeft tot de instelling van de formele onderzoeksprocedure en uiteindelijk tot de vaststelling van de bestreden beschikking geleid.
   Tot staving van zijn verzoek betoogt verzoeker dat de conclusie van de Commissie, dat de betrokken steun als nieuwe steun moest worden aangemerkt en niet als bestaande steun, rechtens onjuist is.
   Zelfs als de steun als nieuwe steun moest worden aangemerkt en bij de tenuitvoerlegging daarvan in 1983 had moeten worden aangemeld, aanvaardt de Commissie volgens verzoeker dat de steunmaatregel op dat moment is aangemeld. Doordat de Commissie niet binnen de door haarzelf gestelde tijdslimieten een beslissing heeft genomen, is de betrokken steun bestaande steun geworden. Subsidiair: de Commissie heeft de steun op alle relevante tijdstippen als bestaande steun behandeld. Het ondubbelzinnige standpunt dat zij in 1992 heeft ingenomen, bevestigt dit.
   Krachtens artikel 15 juncto artikel 1, sub b, iv, van verordening nr. 659/1999 (2), is de steun bovendien bestaande steun geworden, daar de steunmaatregel meer dan tien jaar bestaat en de daarin bepaalde verjaringstermijn is verstreken. De procedures die de Commissie aangaande het toezicht daarop heeft gevolgd, zijn ongeldig.
   Wat zijn eerste middel betreft, betoogt verzoeker ook dat de steun het voorwerp was van juridisch verbindende verplichtingen die de Ierse autoriteiten waren aangegaan vóór de toetreding in 1973. Dit had moeten volstaan om de steun als bestaande steun aan te merken.
   Daarnaast betoogt verzoeker dat de beschikking in strijd is met het rechtszekerheidsbeginsel, daar zij indruist tegen de met eenparigheid van stemmen, op basis van een voorstel van de Commissie goedgekeurde beschikking van de Raad. De bestreden beschikking druist ook rechtstreeks in tegen artikel 8, lid 5, van richtlijn 92/81/EEG betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op minerale oliën (3), volgens welk de Commissie met betrekking tot mededingingsverstoringen of onverenigbaarheid met de interne markt een voorstel moest indienen, dat de Raad met eenparigheid van stemmen diende goed te keuren.
   Voorts meent verzoeker, dat de Commissie het vertrouwensbeginsel heeft geschonden, althans wat de begunstigde van de steunmaatregel betreft, daar de Raad de afwijking uitdrukkelijk heeft toegestaan tot 31 december 2006.
   Tot slot betoogt verzoeker, dat de Commissie een fundamentele rechtsregel heeft geschonden en misbruik heeft gemaakt van haar bevoegdheid door haar gedrag, met inbegrip van haar trage vaststelling van de bestreden beschikking, in het bijzonder gezien het feit dat de betrokken steunmaatregel in 1983 voor het eerst bij haar werd aangemeld. Daarenboven heeft de Commissie de procedures van richtlijn 92/81/EEG niet nageleefd en publiekelijk standpunten ingenomen over de verenigbaarheid van de aan de orde zijnde steunregeling. Gezien haar gedrag heeft de Commissie derhalve haar recht verwerkt om terugvordering van de steun te verlangen.

      (1)  Beschikking 92/510/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 waarbij de lidstaten toestemming wordt verleend om bestaande verlaagde accijnstarieven of vrijstellingen van accijnzen te blijven toepassen op bepaalde minerale oliën die voor bijzondere doeleinden worden gebruikt, in overeenstemming met de procedure van artikel 8, lid 4, van richtlijn 92/81/EEG (PB L 316, blz. 16), en overige latere beschikkingen.

      (2)  Verordening (EG) nr. 659/1999 van de Raad van 22 maart 1999 tot vaststelling van nadere bepalingen voor de toepassing van artikel 93 van het EG-Verdrag (PB L 83, blz. 1)

      (3)  Richtlijn 92/81/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op minerale oliën (PB L 316, blz. 12).


title: Beschikking van het Hof van 31 maart 2016 in zaak E-4/15 de IJslandse vereniging financiële diensten tegen de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA (Beroep tot nietigverklaring van een besluit van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA — Staatssteun — Ontvankelijkheid — Proceshoedanigheid — Status van vereniging)

text:
               2.2.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 33/6

         BESCHIKKING VAN HET HOF
   van 31 maart 2016
   in zaak E-4/15
   de IJslandse vereniging financiële diensten tegen de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA
   (Beroep tot nietigverklaring van een besluit van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA — Staatssteun — Ontvankelijkheid — Proceshoedanigheid — Status van vereniging)
   (2017/C 33/05)
   In zaak E-4/15: de IJslandse vereniging financiële diensten tegen de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA — BEROEP tot nietigverklaring van Besluit nr. 298/14/COL van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA van 16 juli 2014 om de zaak betreffende bestaande steun aan het IJslandse fonds voor woningfinanciering (Íbúðalánasjóður) te sluiten, waarvan kennis is gegeven in PB C 400 van 13.11.2014, blz. 13, en het EER- supplement nr. 66 van 13.11.2014, blz. 1 („het bestreden besluit”), heeft het Hof, samengesteld als volgt: Carl Baudenbacher, voorzitter en rechter-rapporteur, Per Christiansen en Páll Hreinsson, rechters, op 31 maart 2016 een arrest gewezen waarvan het dictum als volgt luidt:

               1.

               het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard;

               2.

               de IJslandse vereniging financiële diensten draagt haar eigen kosten en de kosten van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA;

               3.

               de regering van IJsland draagt haar eigen kosten.


title: Zaak T-344/07: Beroep ingesteld op 10 september 2007 — O2 (Germany)/BHIM (Homezone)

text:
               10.11.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 269/60

         Beroep ingesteld op 10 september 2007 — O2 (Germany)/BHIM (Homezone)
   (Zaak T-344/07)
   (2007/C 269/108)
   Procestaal: Duits
   Partijen

      Verzoekende partij: O2 (Germany) GmbH & Co. OHG (München, Duitsland) (vertegenwoordigers: A. Fottner en M. Müller, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)
   Conclusies

               —

               de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 5 juli 2007 in beroepsprocedure R 1583/2006-1 te vernietigen voor zover daarbij de aanvraag werd afgewezen;

               —

               het BHIM te verwijzen in de kosten van deze procedure en in die van de procedure voor het BHIM.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „Homezone” voor waren en diensten van de klassen 9, 38 en 42 (aanvraagnr. 4 677 506)

      Beslissing van de onderzoeker: gedeeltelijke afwijzing van de aanvraag

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 7, lid 1, sub b) en c), en lid 3, van verordening (EG) nr. 40/94 (1).

      (1)  Verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad van 20 december 1993 inzake het gemeenschapsmerk (PB 1994, L 11, blz. 1).


title: Zaak F-29/10: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 21 december 2010 — Lorenzo/Europees Economisch en Sociaal Comité

text:
               12.2.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 46/16

         Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 21 december 2010 — Lorenzo/Europees Economisch en Sociaal Comité
   (Zaak F-29/10) (1)

   2011/C 46/30
   Procestaal: Frans
   De president van de Eerste kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 179 van 3.7.2010, blz. 59.


title: Zaak C-265/13: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social n o 2 de Terrassa (Spanje) op 15 mei 2013 — Emiliano Torralbo Marcos/Korota S.A., Fondo de Garantía Salarial

text:
               20.7.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 207/29

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social no 2 de Terrassa (Spanje) op 15 mei 2013 — Emiliano Torralbo Marcos/Korota S.A., Fondo de Garantía Salarial
   (Zaak C-265/13)
   2013/C 207/47
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Juzgado de lo Social no 2 de Terrassa

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Emiliano Torralbo Marcos

      Verwerende partij: Korota S.A. en Fondo de Garantía Salarial

      Prejudiciële vragen

               1.

               Verzet artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (1) zich tegen de artikelen 1, 2, sub f, 3, lid 1, 4, lid 2, sub a, 4, lid 3, 5, lid 3, 6, 7, 8, lid 1, en 8, lid 2, van Ley 10/2012 de 20 de noviembre por la que se regulan determinadas tasas en el ámbito de la Administración de justicia y del Instituto Nacional de Toxicología y Ciencias Forenses (Spaanse wet 10/2012 van 20 november 2012 houdende regeling van bepaalde vergoedingen met betrekking tot de rechtsbedeling en het nationaal instituut voor toxicologie en forensische wetenschap), voor zover deze artikelen de nationale rechter niet de mogelijkheid bieden om a) de griffierechten aan te passen of de evenredigheid ervan te beoordelen (wat betreft de rechtvaardiging die de staat aanvoert om deze rechten te vragen en de hoogte ervan als belemmering van de toegang tot een doeltreffende voorziening in rechte) met het oog op het verlenen van een vrijstelling, b) rekening te houden met het beginsel van doeltreffendheid van het Unierecht, en c) het belang van het geding voor de partijen te beoordelen gelet op de omstandigheden, waarbij het ingestelde hoger beroep niet wordt behandeld wanneer deze rechten niet zijn betaald?

               2.

               Verzet artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie zich tegen de artikelen 1, 2, sub f, 3, lid 1, 4, lid 2, sub a, 4, lid 3, 5, lid 3, 6, 7, 8, lid 1, en 8, lid 2, van Ley 10/2012, voor zover zij gelden voor een bijzondere procedure zoals de procedure in arbeidszaken, waarin het gebruikelijk is dat het Unierecht wordt toegepast als fundamenteel aspect van een evenwichtige economische en sociale ontwikkeling in de Gemeenschap?

               3.

               Kan, in het verlengde van de vorige vragen, een rechter als de verwijzende rechter een regeling als de aan de orde zijnde regeling buiten toepassing laten die de nationale rechter niet de mogelijkheid biedt om a) de griffierechten aan te passen of de evenredigheid ervan te beoordelen (wat betreft de rechtvaardiging die de staat aanvoert om deze rechten te vragen en de hoogte ervan als belemmering van de toegang tot een doeltreffende voorziening in rechte) met het oog op het verlenen van een vrijstelling, b) rekening te houden met het beginsel van doeltreffendheid van het Unierecht, en c) het belang van het geding voor de partijen te beoordelen gelet op de omstandigheden, waarbij het ingestelde hoger beroep niet wordt behandeld wanneer deze rechten niet zijn betaald?

      (1)  PB 2000, C 364, blz. 1.


title: Zaak T-118/12: Beroep ingesteld op 14 maart 2012 — ANKO/Commissie

text:
               12.5.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 138/19

         Beroep ingesteld op 14 maart 2012 — ANKO/Commissie
   (Zaak T-118/12)
   2012/C 138/36
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Verzoekende partijen: ANKO Anonimos Etairia Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (Athene, Griekenland) (vertegenwoordiger: V. Christianos, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               vaststellen dat de Commissie inbreuk maakt op haar contractuele verplichtingen door haar weigering om het saldo te betalen van de financiële bijstand die aan verzoekster was verleend in het kader van de overeenkomst „PERceptive Spaces promoting iNdependent Aging (PERSONA)”, dat 6 752,74 EUR bedraagt;

               —

               de Commissie te veroordelen tot betaling aan verzoekster van een bedrag van 6 752,74 EUR voor de kosten die zij heeft gemaakt in de vierde referentieperiode van het project PERSONA, vermeerderd met de rente waarin is voorzien bij clausule II.28, lid 7, van bijlage II bij de hoofdovereenkomst, vanaf de betekening van het onderhavige beroep;

               —

               de Commissie verwijzen in verzoeksters kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Het onderhavige beroep krachtens artikel 272 VWEU betreft de aansprakelijkheid van de Commissie op grond van overeenkomst nr. 045459 betreffende de uitvoering van het project „PERceptive Spaces promoting iNdependent Aging (PERSONA)”.
   Verzoekster betoogt in het bijzonder dat hoewel zij volledig en naar behoren had voldaan aan haar contractuele verplichtingen, de Commissie de betalingen aan haar heeft opgeschort, zonder dat zij daartoe gerechtigd was en in strijd met voormelde overeenkomst en met het beginsel van goede trouw. Daarom betoogt ANKO dat de Commissie haar een bedrag van 6 752,74 dient te betalen, vermeerderd met de rente waarin is voorzien bij clausule II.28, lid 7, van bijlage II bij de hoofdovereenkomst.


title: Zaak C-315/05: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 23 november 2006 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Giudice di pace di Monselice — Italië) — Lidl Italia Srl/Comune di Arcole (VR) (Richtlijn 2000/13/EG — Etikettering van levensmiddelen bestemd om als zodanig aan de eindverbruiker te worden geleverd — Draagwijdte van uit artikelen 2, 3 en 12 voortvloeiende verplichtingen — Verplichte vermelding van alcoholvolumegehalte voor bepaalde alcoholhoudende dranken — Alcoholhoudende drank geproduceerd in andere lidstaat dan die waar distributeur is gevestigd — Amaro alle erbe — Reëel alcoholvolumegehalte lager dan op het etiket vermeld gehalte — Overschrijding van tolerantiegrens — Bestuurlijke boete — Aansprakelijkheid van distributeur)

text:
               30.12.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 331/14

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 23 november 2006 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Giudice di pace di Monselice — Italië) — Lidl Italia Srl/Comune di Arcole (VR)
   (Zaak C-315/05) (1)

   (Richtlijn 2000/13/EG - Etikettering van levensmiddelen bestemd om als zodanig aan de eindverbruiker te worden geleverd - Draagwijdte van uit artikelen 2, 3 en 12 voortvloeiende verplichtingen - Verplichte vermelding van alcoholvolumegehalte voor bepaalde alcoholhoudende dranken - Alcoholhoudende drank geproduceerd in andere lidstaat dan die waar distributeur is gevestigd - „Amaro alle erbe” - Reëel alcoholvolumegehalte lager dan op het etiket vermeld gehalte - Overschrijding van tolerantiegrens - Bestuurlijke boete - Aansprakelijkheid van distributeur)
   (2006/C 331/23)
   Procestaal: Italiaans
   Verwijzende rechter
   Giudice di pace di Monselice
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Lidl Italia Srl

      Verwerende partij: Comune di Arcole (VR)
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Giudice di pace di Monselice — Uitlegging van richtlijn 2000/13/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 maart 2000 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgeving der lidstaten inzake de etikettering en presentatie van levensmiddelen alsmede inzake de daarvoor gemaakte reclame (PB L 109, blz. 29) — Draagwijdte van de uit de artikelen 2, 3 en 12 van de richtlijn voortvloeiende verplichtingen — Alcoholhoudende drank die in een andere lidstaat is vervaardigd en verpakt en waarvan het alcoholgehalte lager is dan op het etiket is vermeld — „Amaro alle erbe”
   Dictum
   De artikelen 2, 3, en 12 van richtlijn 2000/13/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 maart 2000 betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgeving der lidstaten inzake de etikettering en presentatie van levensmiddelen alsmede inzake de daarvoor gemaakte reclame, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een reglementering van een lidstaat zoals in het hoofdgeding aan de orde, op grond waarvan een in deze lidstaat gevestigde marktdeelnemer die een alcoholhoudende drank verkoopt die bestemd is om als zodanig te worden geleverd in de zin van artikel 1 van deze richtlijn en die is geproduceerd door een in een andere lidstaat gevestigde marktdeelnemer, aansprakelijk kan worden gesteld voor een door een overheidsorgaan vastgestelde schending van deze reglementering als gevolg van de onjuistheid van het door de producent op het etiket van het betrokken product vermelde alcoholvolumegehalte, en bijgevolg kan worden gestraft door oplegging van een bestuurlijke boete, ofschoon hij in zijn hoedanigheid van loutere distributeur enkel het levensmiddel in de handel brengt zoals de producent dit hem heeft geleverd.

      (1)  PB C 281 van 12.11.2005.


title: Zaak C-560/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nejvyšší soud České republiky (Tsjechië) op 4 november 2016 — Michael Dědouch e.a./Jihočeská plynárenská, a.s., E.ON Czech Holding AG

text:
               23.1.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 22/12

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nejvyšší soud České republiky (Tsjechië) op 4 november 2016 — Michael Dědouch e.a./Jihočeská plynárenská, a.s., E.ON Czech Holding AG
   (Zaak C-560/16)
   (2017/C 022/17)
   Procestaal: Tsjechisch

      Verwijzende rechter

   Nejvyšší soud České republiky

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Michael Dědouch, MUDr. Petr Streitberg, Pavel Suda

      Verwerende partijen: Jihočeská plynárenská, a.s., E.ON Czech Holding AG

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet artikel 22, punt 2, van verordening (EG) nr. 44/2001 (1) van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken („Brussel I-verordening”) aldus worden uitgelegd dat het ook betrekking heeft op een procedure voor toetsing van de billijkheid van de vergoeding die een meerderheidsaandeelhouder als tegenwaarde voor effecten die een deelnemingsrecht vertegenwoordigen, moet betalen aan de vorige eigenaars van de effecten die aan hem werden overgedragen op grond van een besluit van de algemene vergadering van een naamloze vennootschap over de gedwongen overdracht van de resterende effecten aan die meerderheidsaandeelhouder („uitkoop” of „squeeze out”), indien het bedrag van de billijke vergoeding wordt bepaald in het op de algemene vergadering van de naamloze vennootschap vastgestelde besluit en de rechterlijke beslissing waarbij een recht op een ander bedrag wordt toegekend, bindend is voor de meerderheidsaandeelhouder en de vennootschap wat betreft de grondslag van het toegekende recht, en ten aanzien van de andere eigenaars van effecten?

               2)

               Indien de vorige vraag ontkennend wordt beantwoord: moet artikel 5, punt 1, onder a), van de Brussel I-verordening aldus worden uitgelegd dat het ook betrekking heeft op de in de vorige vraag beschreven procedure voor toetsing van de billijkheid van de vergoeding?

               3)

               Indien de twee vorige vragen ontkennend worden beantwoord: moet artikel 5, punt 3, van de Brussel I-verordening aldus worden uitgelegd dat het ook betrekking heeft op de in de eerste vraag beschreven procedure voor toetsing van de billijkheid van de vergoeding?

      (1)  PB 2001, L 12, blz. 1.


title: Zaak T-207/07: Beroep ingesteld op 7 juni 2007 — Eurallumina/Commissie

text:
               4.8.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 183/36

         Beroep ingesteld op 7 juni 2007 — Eurallumina/Commissie
   (Zaak T-207/07)
   (2007/C 183/71)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: Eurallumina SpA (Portoscuso, Italië) (vertegenwoordigers: L. Martin Alegi, R. Denton en E. Cormack, Solicitors)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               Ofwel:

                           —

                           nietigverklaring van de litigieuze beschikking in haar geheel; of

                           —

                           vaststelling dat de bij beschikking 2001/224/EEG van de Raad toegestane vrijstelling rechtmatig is tot 31 december 2006 en dat bedragen die de Italiaanse staat niet heeft geïnd niet als onverenigbare staatssteun kunnen worden beschouwd, althans niet hoeven te worden teruggevorderd; of

                           —

                           nietigverklaring van de litigieuze beschikking in haar geheel en vaststelling dat de bij beschikking 2001/224/EEG van de Raad toegestane vrijstelling rechtmatig is tot 31 december 2006 en dat bedragen die de Italiaanse staat heeft geïnd niet als onverenigbare staatssteun kunnen worden beschouwd, althans niet hoeven te worden teruggevorderd; of

                           —

                           vaststelling dat een maximumbedrag van 3 EUR per ton moet worden teruggevorderd.

               —

               Ofwel:

                           —

                           nietigverklaring van de artikelen 1, 4, 5 en 6 van de litigieuze beschikking voor zover zij op Eurallumina betrekking hebben;

                           —

                           vaststelling dat de bij beschikking 2001/224/EEG van de Raad toegestane vrijstelling rechtmatig is tot 31 december 2006 en dat bedragen die de Italiaanse staat niet heeft geïnd niet als onverenigbare staatssteun kunnen worden beschouwd, althans niet hoeven te worden teruggevorderd; of

                           —

                           nietigverklaring van de artikelen 1, 4, 5 en 6 van de litigieuze beschikking voor zover zij op Eurallumina betrekking hebben en vaststelling dat de bij beschikking 2001/224/EEG van de Raad toegestane vrijstelling rechtmatig is tot 31 december 2006 en dat bedragen die de Italiaanse staat heeft geïnd niet als onverenigbare staatssteun kunnen worden beschouwd, althans niet hoeven te worden teruggevorderd; of

                           —

                           vaststelling dat een maximumbedrag van 3 EUR per ton kan worden teruggevorderd.

                           —

                           subsidiair, wijziging van de artikelen 5 en 6 van de litigieuze beschikking voor zover zij op Eurallumina betrekking hebben in die zin dat uit hoofde van de onderhavige vrijstelling tot 31 december 2006 bedragen die de Italiaanse staat niet heeft geïnd niet hoeven te worden teruggevorderd; en

                           —

                           verwijzing van de Commissie in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoekster vordert nietigverklaring van beschikking C(2007) 286 def. van de Commissie van 7 februari 2007 waarin de Commissie heeft vastgesteld dat de vrijstellingen van accijns die door Frankrijk, Ierland en Italië zijn toegekend voor zware stookolie die wordt gebruikt bij de productie van aluminiumoxide vanaf 1 januari 2004 staatsteun in de zin van artikel 87, lid 1, EG oplevert en dat een gedeelte van deze staatssteun onverenigbaar was met de gemeenschappelijke markt.
   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster aan dat de voortzetting van de vrijstelling van accijns voor minerale oliën die als brandstof voor de productie van aluminiumoxide wordt gebruikt op Sardinië ook na de inwerkingtreding van richtlijn 2003/96/EG van de Raad (1) op 1 januari 2004 geen staatsteun oplevert, aangezien artikel 18, lid 1, van de richtlijn en bijlage II daarbij uitdrukkelijk vermeldt dat de vrijstelling, die is goedgekeurd bij beschikking 2001/224/EG van de Raad (2), voortduurt tot 31 december 2006. Volgens verzoekster hernieuwt richtlijn 2003/96/EG derhalve de geldigheid van de specifieke vrijstelling van accijns die aan verzoekster is toegekend tot 31 december 2006.
   Verzoekster beweert bovendien dat hoewel de vrijstelling die bij beschikking 2001/224/EG is goedgekeurd op het eerste gezicht een selectieve maatregel is, deze door de „algehele aard en logica” van zowel de gemeenschapsregels als het Italiaanse belastingstelsel gerechtvaardigd is, en dus geen staatssteun is.
   Verzoekster stelt daarenboven dat, zelfs als de door de Raad bij beschikking 2001/224/EG goedgekeurde vrijstelling als staatssteun moet worden beschouwd, deze voor een uitzondering op het verbod van artikel 87, lid 1, EG in aanmerking komt op grond van de regels over staatssteun ten behoeve van het milieu. (3)

   Ten slotte meent verzoekster dat de Commissie de beginselen inzake gewettigd vertrouwen, rechtszekerheid, vermoeden van wettigheid, lex specialis, nuttig effect en behoorlijk bestuur heeft geschonden door vast te stellen dat de toepassing van de vrijstelling van accijns op minerale oliën gebruikt bij de productie van aluminiumoxide op onder andere Sardinië, staatsteun was die vanaf 1 januari 2004 kon worden teruggevorderd, aangezien verzoekster erop kon vertrouwen dat de bij de Raad bij beschikking 2001/224/EG goedgekeurde vrijstelling tot 31 december 2006 een rechtsgeldige handeling van gemeenschapsrecht was en dat elke maatregel van de Italiaanse autoriteiten en verzoekster tot uitvoering van deze beschikking en het vertrouwen daarop niet tot onrechtmatigheid zou leiden.

      (1)  Richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit (PB L 283, blz. 51).

      (2)  Beschikking 2001/224/EG van de Raad van 12 maart 2001 houdende verlagingen en vrijstellingen van de accijns op bepaalde minerale oliën die gebruikt worden voor specifieke doeleinden (PB L 84, blz. 23).

      (3)  Communautaire kaderregeling inzake staatssteun ten behoeve van het milieu (PB C 37 van 3.2.2001, blz. 3), meer bepaald punt 51, onder 1, a en b.


title: Zaak C-175/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht München (Duitsland) op 13 april 2012 — Sandler AG/Hauptzollamt Regensburg

text:
               30.6.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 194/10

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht München (Duitsland) op 13 april 2012 — Sandler AG/Hauptzollamt Regensburg
   (Zaak C-175/12)
   2012/C 194/17
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Finanzgericht München

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Sandler AG

      Verwerende partij: Hauptzollamt Regensburg

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet artikel 889, lid 1, eerste alinea, tweede streepje, CDW-uitvoeringsverordening (1) aldus worden uitgelegd dat het enkel het geval van een verzoek om terugbetaling regelt waarbij een goed aanvankelijk onder toepassing van het voor derde landen geldende tarief in het vrije verkeer werd gebracht en later blijkt dat op het ogenblik van de aanvaarding van de douaneaangifte eigenlijk een verlaagd tarief of een nultarief (hierna: „preferentieel tarief”) gold dat bij de indiening van het verzoek tot terugbetaling echter niet langer bestond, zodat het verstrijken van een in de tijd beperkte preferentiële tariefbehandeling niet kan worden ingebracht tegen een belanghebbende die een verzoek tot terugbetaling indient indien bij de inklaring het preferentieel tarief werd toegepast en de administratie eerst bij een navordering het preferentieel tarief heeft geweigerd en het voor derde landen geldende tarief heeft toegepast?

               2)

               Moeten de artikelen 16, lid 1, sub b, en 32 van Protocol nr. 1 bij Bijlage V bij de Overeenkomst van Cotonou (2) aldus worden uitgelegd dat de douaneautoriteiten van de staat van invoer, wanneer de staat van uitvoer een certificaat inzake goederenverkeer EUR.1 van een andere stempel heeft voorzien dan het aan de Commissie toegezonden voorbeeld, dat verschil in twijfelgevallen als een technische fout in de zin van artikel 16, lid 1, sub b, van Protocol nr. 1 bij Bijlage V bij de Overeenkomst van Cotonou kunnen behandelen en het certificaat inzake goederenverkeer EUR.1 daardoor zonder medewerking van de douaneautoriteiten van de staat van uitvoer ongeldig kunnen verklaren?

               3)

               Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord:

                           a)

                           Moet artikel 16, lid 1, sub b, van Protocol nr. 1 bij Bijlage V bij de Overeenkomst van Cotonou ook worden toegepast indien de technische fout niet onmiddellijk bij de invoer, maar eerst bij de latere verificatie door de douaneautoriteiten wordt opgemerkt?

                           b)

                           Kan artikel 16, leden 4 en 5, van Protocol nr. 1 bij Bijlage V bij de Overeenkomst van Cotonou aldus worden uitgelegd dat een technische fout als gecorrigeerd wordt beschouwd indien bij een achteraf afgegeven certificaat inzake goederenverkeer EUR.1 het vak „Opmerkingen” weliswaar niet woordelijk een van de vermeldingen van artikel 16, lid 4, van Protocol nr. 1 bij de Overeenkomst van Cotonou bevat, maar slechts een vermelding die toch duidelijk aangeeft dat het bewijs betreffende het preferentiële karakter achteraf is afgegeven?

               4)

               Indien de tweede vraag ontkennend wordt beantwoord:
               Moet artikel 236, lid 1, CDW (3) aldus worden uitgelegd dat invoerrechten wettelijk niet verschuldigd waren en bijgevolg ten onrechte op basis van artikel 220, lid 1, CDW werden nagevorderd, indien de oorspronkelijk gebruikte certificaten inzake goederenverkeer EUR.1 door de douaneautoriteiten van de staat van invoer niet ongeldig konden worden verklaard zonder betrokkenheid van de douaneautoriteiten van de staat van uitvoer?

               5)

               Is ook indien een overeenkomstig artikel 16 van Protocol nr. 1 bij Bijlage V bij de Overeenkomst van Cotonou achteraf afgegeven certificaat inzake goederenverkeer EUR.1 wordt ingediend de terugbetaling op basis van artikel 889 CDW-uitvoeringsverordening van reeds nagevorderde en betaalde invoerrechten enkel mogelijk indien het preferentieel tarief nog geldt op het ogenblik van het verzoek om terugbetaling?

      (1)  Verordening (EEG) nr. 2454/93 van de Commissie van 2 juli 1993 houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad tot vaststelling van het communautair douanewetboek, PB L 253, blz. 1, zoals gewijzigd bij verordening (EG) nr. 214/2007 van de Commissie van 28 februari 2007 tot wijziging van verordening (EEG) nr. 2454/93 houdende vaststelling van enkele bepalingen ter uitvoering van verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad tot vaststelling van het communautair douanewetboek, PB L 62, blz. 6.

      (2)  2000/483/EG: Partnerschapsovereenkomst tussen de leden van de groep van Staten in Afrika, het Caribisch gebied en de Stille Oceaan, enerzijds, en de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, anderzijds, ondertekend te Cotonou op 23 juni 2000, PB L 317, blz. 3.

      (3)  Verordening (EEG) nr. 2913/92 van de Raad van 12 oktober 1992 tot vaststelling van het communautair douanewetboek, PB L 302, blz. 1.


title: Zaak T-73/14: Beschikking van het Gerecht van 12 mei 2015 — Red Bull/BHIM — Automobili Lamborghini (Weergave van twee stieren) („Gemeenschapsmerk — Vordering tot vervallenverklaring — Intrekking van de inschrijving — Afdoening zonder beslissing”)

text:
               6.7.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 221/17

         Beschikking van het Gerecht van 12 mei 2015 — Red Bull/BHIM — Automobili Lamborghini (Weergave van twee stieren)
   (Zaak T-73/14) (1)

   ((„Gemeenschapsmerk - Vordering tot vervallenverklaring - Intrekking van de inschrijving - Afdoening zonder beslissing”))
   (2015/C 221/23)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Red Bull GmbH (Fuschl am See, Oostenrijk) (vertegenwoordigers: aanvankelijk A. Renck, V. von Bomhard en J. Fuhrmann, advocaten, en I. Fowler, solicitor, vervolgens A. Renck en I. Fowler)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: D. Walicka, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: Automobili Lamborghini SpA (Sant’ Agata Bolognese, Italië) (vertegenwoordiger: M. Hartmann, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 14 november 2013 (zaak R 1263/2012-1) inzake een nietigheidsprocedure tussen Automobili Lamborghini SpA en Red Bull GmbH

      Dictum

               1)

               Op het beroep hoeft niet meer te worden beslist.

               2)

               Verzoekster en interveniënte worden verwezen in hun eigen kosten, alsook ieder in de helft van verweerders kosten.

      (1)  PB C 102 van 7.4.2014.


title: Zaak C-59/06 P: Hogere voorziening, op  3 februari 2006  ingesteld door Luigi Marcuccio tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Vijfde kamer) van  24 november 2005  in zaak T-236/02, Luigi Marcuccio tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               22.4.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 96/4

         Hogere voorziening, op 3 februari 2006 ingesteld door Luigi Marcuccio tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Vijfde kamer) van 24 november 2005 in zaak T-236/02, Luigi Marcuccio tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak C-59/06 P)
   (2006/C 96/06)
   Procestaal: Italiaans
   Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op 3 februari 2006 hogere voorziening ingesteld door Luigi Marcuccio, vertegenwoordigd door L. Garofalo, advocaat, tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Vijfde kamer) van 24 november 2005 in zaak T-236/02, Luigi Marcuccio tegen de Commissie van de Europese Gemeenschappen.
   Rekwirant concludeert dat het den Hove behage:
   Het bestreden arrest te vernietigen en zijn andere vorderingen toe te wijzen.
   Middelen en voornaamste argumenten
   Rekwirant stelt dat het arrest van het Gerecht nietig is wegens:

               1.

               Wijziging en verdraaiing van de feiten en van de stellingen van verzoeker in zijn schriftelijke opmerkingen, mede veroorzaakt door de materiële onjuistheid van de vaststellingen van het Gerecht;

               2.

               Het verzuim om uitspraak te doen over talrijke fundamentele punten van de zaak;

               3.

               Dermate ernstige procedurefout dat de belangen van verzoeker op onherstelbare wijze zijn geschaad;

               4.

               Het volstrekt ontbreken van motivering van verschillende beslissende punten van de zaak, mede wegens het ontbreken van een vooronderzoek, wanorde, tegenstrijdigheid, ontoereikendheid, onredelijkheid, tautologie, willekeur, gebrek aan logica, zowel primair als subsidiair, van de redenen die daarvoor zouden zijn aangevoerd;

               5.

               Onjuiste uitlegging en toepassing van artikel 26, tweede alinea, van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Gemeenschappen;

               6.

               Onjuiste uitlegging en toepassing van het begrip rechten van de verdediging, en ongemotiveerde en onlogische miskenning van de betrokken rechtspraak;

               7.

               Onjuiste uitlegging en toepassing van het begrip motivering en ongemotiveerde en onlogische miskenning van de betrokken rechtspraak;

               8.

               Onjuiste uitlegging en toepassing van het begrip tegenstrijdige motivering;

               9.

               Onjuiste uitlegging en toepassing van het begrip vatbaarheid voor beroep van een voorbereidende handeling;

               10.

               Onjuiste uitlegging en toepassing van het begrip standpunt;

               11.

               Onjuiste uitlegging en toepassing van het begrip wijziging van een reeds afgekondigd besluit.