201808030812050762018/C 294/784212018TC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL20180710636311Zaak T-421/18: Beroep ingesteld op 10 juli 2018 — Bauer Radio/EUIPO — Weinstein (MUSIKISS)
 ---documentbreak--- C2942018NL6310120180710NL0078631631Beroep ingesteld op 10 juli 2018 — Bauer Radio/EUIPO — Weinstein (MUSIKISS)
   (Zaak T-421/18)2018/C 294/78Taal van het verzoekschrift: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Bauer Radio Ltd (Peterborough, Verenigd Koninkrijk) (vertegenwoordiger: G. Messenger, barrister)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Simon Weinstein (Wenen, Oostenrijk)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Betrokken merk: aanvraag voor Uniewoordmerk MUSIKISS — inschrijvingsaanvraag nr. 12 317 616

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 14 maart 2018 in zaak R 510/2017-1

      Conclusies

            —

            vernietiging van de bestreden beslissing;

            —

            verwijzing van het EUIPO en andere partij in de procedure voor de kamer van beroep in hun eigen kosten en in verzoeksters kosten.

      Aangevoerd middel

            —

            schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


201808030822050902018/C 294/623412018TC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL20180531474821Zaak T-341/18: Beroep ingesteld op 31 mei 2018 — NEC Corporation/Commissie
 ---documentbreak--- C2942018NL4710120180531NL0062471482Beroep ingesteld op 31 mei 2018 — NEC Corporation/Commissie
   (Zaak T-341/18)2018/C 294/62Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: NEC Corporation (Tokio, Japan) (vertegenwoordigers: R. Bachour, Solicitor, O. Brouwer en A. Pliego Selie, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

            —

            besluit C(2018) 1768 final van de Commissie van 21 maart 2018 betreffende een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-overeenkomst (zaak AT.40136 — Condensatoren) nietig te verklaren, voor zover daarin wordt vastgesteld dat verzoekster artikel 101 VWEU / artikel 53 van de EER-overeenkomst heeft geschonden,

            —

            subsidiair, het bestreden besluit nietig te verklaren voor zover verzoekster daarbij een geldboete wordt opgelegd, en/of

            —

            meer subsidiair, zijn volledige rechtsmacht uit te oefenen en de geldboete — gelet op het in het eerste en tweede middel uiteengezette betoog — terug te brengen tot een niveau dat in overeenstemming is met het recht en met de gedachte achter het juridische concept van recidive die als verzwarende omstandigheid een verhoging van de geldboete rechtvaardigt, en dat evenredig is, en

            —

            de Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter onderbouwing van haar beroep voert verzoekster drie middelen aan.

            1.

            Ten eerste geeft het bestreden besluit volgens verzoekster blijk van kennelijk onjuiste rechtsopvattingen en beoordelingen en is het onvoldoende gemotiveerd waar recidive als een verzwarende omstandigheid in aanmerking is genomen bij de oplegging van de geldboete aan NEC Corporation, waardoor de haar opgelegde geldboete in strijd is met het evenredigheidsbeginsel.

            2.

            Ten tweede schendt het bestreden besluit volgens verzoekster haar rechten van verdediging waar in artikel 1 ervan wordt gesuggereerd dat zij zelf heeft deelgenomen aan de vastgestelde inbreuk terwijl dit niet werd vermeld of zelfs nog maar gesuggereerd in de mededeling van punten van bezwaar. Deze vaststelling is bovendien zowel rechtens als feitelijk onjuist en steunt op een tegenstrijdige bevinding en redenering doordat tezelfdertijd wordt erkend (doch als irrelevant wordt aangemerkt) dat NEC Corporation enerzijds niet op de hoogte was van de inbreuk en zij anderzijds als moederonderneming niettemin aansprakelijk is gesteld omdat zij (beweerdelijk) gedurende een bepaalde periode zeggenschap had over Tokin Corporation.

            3.

            Ten derde heeft de Commissie volgens verzoekster nagelaten om op het basisbedrag van de aan Tokin Corporation opgelegde geldboete dezelfde vermindering toe te passen als die welke zij op het basisbedrag voor de aan NEC Corporation opgelegde geldboete heeft toegepast. Bovendien had de Commissie bij de vaststelling van de geldboete moeten uitgaan van een gemiddelde verkoopwaarde in plaats van een niet-representatieve verkoopwaarde van het laatste jaar van de vastgestelde inbreuk. Volgens verzoekster leiden deze tekortkomingen ertoe dat de geldboete onjuist is berekend en/of onevenredig is (alsook tot een ontoereikende motivering wat het eerste gegeven betreft aangezien in de motivering van het bestreden besluit niet is aangegeven waarom dezelfde verminderding blijkbaar niet werd toegepast op het basisbedrag dat in aanmerking is genomen voor de aan NEC Corporation opgelegde geldboete).


201808030422049862018/C 294/323642018CJC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL20180604242411Zaak C-364/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Italië) op 4 juni 2018 — Eni SpA / Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero dell’Economia e delle Finanze
 ---documentbreak--- C2942018NL2410120180604NL0032241241Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Italië) op 4 juni 2018 — Eni SpA / Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero dell’Economia e delle Finanze
   (Zaak C-364/18)2018/C 294/32Procestaal: Italiaans
      Verwijzende rechter

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Eni SpA

      Verwerende partijen: Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero dell’Economia e delle Finanze

      Prejudiciële vraag

   Staan artikel 6, lid 1, en overweging 6 van richtlijn 94/22/EEG (
         1
      ) in de weg aan een nationale regeling, inzonderheid artikel 19, lid 5-bis, van wetsbesluit nr. 625 van 1996, die op grond van de uitlegging van de Consiglio di Stato in arrest nr. 290/2018 toestaat dat met het oog op de betaling van royalty’s de QE-parameter, die is gebaseerd op de prijs van aardolie en andere brandstoffen, wordt toegepast in plaats van de Pfor-index, die gekoppeld is aan de gasprijs op de kortetermijnmarkt?
   (
         1
      )	Richtlijn 94/22/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 1994 betreffende de voorwaarden voor het verlenen en het gebruik maken van vergunningen voor de prospectie, de exploratie en de productie van koolwaterstoffen (PB 1994, L 164, blz. 3).


201808030772050862018/C 294/794232018TC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL20180706646411Zaak T-423/18: Beroep ingesteld op 6 juli 2018 — Fissler/EUIPO (vita)
 ---documentbreak--- C2942018NL6410120180706NL0079641641Beroep ingesteld op 6 juli 2018 — Fissler/EUIPO (vita)
   (Zaak T-423/18)2018/C 294/79Taal van het verzoekschrift: Duits
      Partijen

      Verzoekende partij: Fissler GmbH (Idar-Oberstein, Duitsland) (vertegenwoordigers: G. Hasselblatt en K. Middelhoff, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Betrokken merk: Uniewoordmerk vita — inschrijvingsaanvraag nr. 15 857 188

      Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 28 maart 2018 in zaak R 1326/2017-5

      Conclusies

            —

            vernietiging van de bestreden beslissing;

            —

            verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerd middel

            —

            schending van artikel 7, onder b) en c), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


201808030452050172018/C 294/086352016CJC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL201806287711Zaak C-635/16 P: Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 28 juni 2018 — Spliethoff's Bevrachtingskantoor BV/Europese Commissie (Hogere voorziening — Beroep tot nietigverklaring — Ontvankelijkheid — Vaststelling van het voorwerp van het geschil — Financiële bijstand in het kader van de Connecting Europe Facility (CEF) — Sector vervoer voor de periode 2014-2020 — Oproepen tot het indienen van voorstellen — Uitvoerend Agentschap innovatie en netwerken (INEA) — E-mail waarbij rekwirante op de hoogte werd gesteld van de afwijzing van haar voorstel — Latere beslissing van de Europese Commissie houdende vaststelling van de lijst van geselecteerde voorstellen — Effectieve rechterlijke bescherming)
 ---documentbreak--- C2942018NL710120180628NL00087171Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 28 juni 2018 — Spliethoff's Bevrachtingskantoor BV/Europese Commissie
   (Zaak C-635/16 P) (
         1
      )
   „(Hogere voorziening — Beroep tot nietigverklaring — Ontvankelijkheid — Vaststelling van het voorwerp van het geschil — Financiële bijstand in het kader van de Connecting Europe Facility (CEF) — Sector vervoer voor de periode 2014-2020 — Oproepen tot het indienen van voorstellen — Uitvoerend Agentschap innovatie en netwerken (INEA) — E-mail waarbij rekwirante op de hoogte werd gesteld van de afwijzing van haar voorstel — Latere beslissing van de Europese Commissie houdende vaststelling van de lijst van geselecteerde voorstellen — Effectieve rechterlijke bescherming)”2018/C 294/08Procestaal: Engels
      Partijen

      Rekwirante: Spliethoff's Bevrachtingskantoor BV (vertegenwoordiger: Y. de Vries, advocaat)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Samnadda en J. Hottiaux, gemachtigden)

      Dictum

            1)

            De beschikking van het Gerecht van de Europese Unie van 11 oktober 2016, Spliethoff’s Bevrachtingskantoor/Commissie (T-564/15, niet-gepubliceerd, EU:T:2016:611), wordt vernietigd.

            2)

            De zaak wordt terugverwezen naar het Gerecht van de Europese Unie.

            3)

            De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

      (
         1
      )	PB C 70 van 6.3.2017.


201808030672050962018/C 294/633422018TC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL20180530484921Zaak T-342/18: Beroep ingesteld op 30 mei 2018 — Nichicon Corporation/Commissie
 ---documentbreak--- C2942018NL4810120180530NL0063481492Beroep ingesteld op 30 mei 2018 — Nichicon Corporation/Commissie
   (Zaak T-342/18)2018/C 294/63Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Nichicon Corporation (Kioto, Japan) (vertegenwoordigers: A. Ablasser-Neuhuber, F. Neumayr, G. Fussenegger en H. Kühnert, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

            —

            besluit C(2018) 1768 final van de Commissie van 21 maart 2018 betreffende een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-overeenkomst (zaak AT.40136 — Condensatoren) in zijn geheel nietig te verklaren voor zover het betrekking heeft op verzoekster;

            —

            subsidiair:

                     a.

                     artikel 1, onder f), van het bestreden besluit, waarbij wordt vastgesteld dat verzoekster in de sector van elektrolytische condensatoren heeft deelgenomen aan één enkele en voortdurende inbreuk op artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-overeenkomst die de hele EER bestreek en die bestond in overeenkomsten en onderling afgestemde feitelijke gedragingen om het prijsgedrag onderling af te stemmen van 26 juni 1998 tot en met 31 mei 2010, en

                     b.

                     artikel 2, onder i), van het bestreden besluit, waarbij verzoekster een geldboete van 72901000 EUR is opgelegd,

               gedeeltelijk nietig te verklaren, en

            —

            de aan verzoekster opgelegde geldboete te verlagen op grond van artikel 261 VWEU en artikel 31 van verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad (
                  1
               );

            —

            hoe dan ook, zijn eigen beoordeling van het bedrag van de geldboete in de plaats te stellen van die van de Commissie, en de aan verzoekster opgelegde geldboete te verlagen op grond van artikel 261 VWEU en artikel 31 van verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad, en

            —

            de Commissie te verwijzen in de kosten overeenkomstig artikel 134 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter onderbouwing van haar beroep voert verzoekster vijf middelen aan.

            1.

            Eerste middel, ontleend aan feitelijke onjuistheden
            De beweerde feitelijke onjuistheden hebben met name betrekking op drie contactperiodes. Volgens verzoekster heeft de Commissie onjuiste feitelijke vaststellingen verricht die onvoldoende waren bewezen. Dientengevolge is de Commissie er ten onrechte van uitgegaan dat artikel 101 VWEU was geschonden.

            2.

            Twee middel, ontleend aan onjuiste rechtsopvattingen bij de kwalificatie als één enkele en voortdurende inbreuk en bij de aanname dat verzoekster aansprakelijk was voor de deelneming
            Het tweede middel betreft de omstandigheid dat de Commissie volgens verzoekster blijk heeft gegeven van onjuiste opvattingen, zowel wat de kwalificatie van de contacten als één enkele en voortdurende inbreuk betreft als wat verzoeksters aansprakelijkheid voor een dergelijke inbreuk betreft. Ten eerste heeft de Commissie niet rechtens genoegzaam aangetoond dat er sprake was van één enkele en voortdurende inbreuk. Ten tweede heeft zij verzoekster ten onrechte aansprakelijk gesteld voor contacten waaraan die laatste niet had deelgenomen. Ten derde is de Commissie verkeerdelijk tot de slotsom gekomen dat de inbreuk vóór 7 november 2003 ononderbroken had voortgeduurd. Ten vierde heeft zij verzoekster ten onrechte aansprakelijk gesteld voor voortgezette deelneming aan één enkele en voortdurende inbreuk na 10 november 2008. Wegens overschrijding van de gestelde termijn kon de Commissie verzoekster bijgevolg geen geldboetes meer opleggen. Ten vijfde heeft zij ten onrechte geoordeeld dat verzoekster nog steeds aan één enkele en voortdurende inbreuk deelnam ook al had deze laatste zich uitdrukkelijk daarvan gedistantieerd.

            3.

            Derde middel, ontleend aan onbevoegdheid

            4.

            Vierde middel, ontleend aan een kennelijke beoordelingsfout bij de vaststelling van de geldboete
            In haar vierde middel beroept verzoekster zich op kennelijke beoordelingsfouten bij de vaststelling van de geldboete. Ten eerste is de Commissie voorbijgegaan aan het evenredigheidsbeginsel en aan haar eigen richtsnoeren voor de berekening van geldboeten door de geldboete ten onrechte op basis van de gehele verkoopwaarde in de EER te berekenen. Ten tweede en ten derde heeft de Commissie het evenredigheidsbeginsel, de motiveringplicht alsook het ne-bis-in-idem-beginsel geschonden doordat zij zowel de coëfficiënt voor de ernst van de inbreuk als het aanvullend bedrag onjuist heeft bepaald. Ten vierde heeft zij het evenredigheidsbeginsel, haar motiveringsplicht en het beginsel van gelijke behandeling geschonden door bij de bepaling van de geldboete er onvoldoende rekening mee te houden dat verzoeksters slechts in beperkte mate aan de inbreuk had deelgenomen. Bovendien heeft de Commissie het evenredigheidsbeginsel en de richtsnoeren voor de berekening van de geldboeten geschonden waar zij verzoeksters eventuele nalatigheid, haar zeer beperkte rol en het feit dat zij zich concurrerend op de markt had gedragen, niet als verzachtende omstandigheden in aanmerking heeft genomen.

            5.

            Vijfde middel, ontleend aan schending van wezenlijke vormschriften
            Met het vijfde middel betoogt verzoekster dat de Commissie wezenlijke vormschriften in de zin van artikel 263 VWEU heeft geschonden door Nichicon geen aanvullende punten van bezwaar mee te delen en haar onvoldoende tijd te verlenen om zich te verdedigen.

      (
         1
      )	Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (PB 2003, L 1, blz. 1).


201808030272049782018/C 294/453892018CJC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL20180613323322Zaak C-389/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal de première instance francophone de Bruxelles (België) op 13 juni 2018 — Brussels Securities nv / Belgische Staat
 ---documentbreak--- C2942018NL3220120180613NL0045322332Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal de première instance francophone de Bruxelles (België) op 13 juni 2018 — Brussels Securities nv / Belgische Staat
   (Zaak C-389/18)2018/C 294/45Procestaal: Frans
      Verwijzende rechter

   Tribunal de première instance francophone de Bruxelles

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Brussels Securities nv

      Verwerende partij: Belgische Staat

      Prejudiciële vraag

   Moet artikel 4 van richtlijn 90/435/EEG van de Raad van 23 juli 1990 betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor moedermaatschappijen en dochterondernemingen uit verschillende lidstaten (
         1
      ) (met ingang van 18 januari 2012 vervangen door richtlijn 2011/96/EU van de Raad van 30 november 2011 betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor moedermaatschappijen en dochterondernemingen uit verschillende lidstaten (
         2
      )), gelezen in samenhang met de andere rechtsbronnen van de Unie,
   aldus worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat een regeling van een nationale autoriteit, zoals het Wetboek van de inkomstenbelastingen 1992 en het koninklijk besluit tot uitvoering van het Wetboek van de inkomstenbelastingen 1992, in de versie die van toepassing is voor het aanslagjaar 2011,
   waarbij die autoriteit heeft geopteerd voor een vrijstellingsmethode (niet-belasten van de uitgekeerde winst die een moedermaatschappij als deelgerechtigde van haar dochteronderneming ontvangt), die erin bestaat eerst het door de dochteronderneming uitgekeerde dividend in de belastbare basis van de moedermaatschappij op te nemen en vervolgens 95 % van dat dividend van die belastbare basis af te trekken als definitief belaste inkomsten,
   wegens de gezamenlijke toepassing — om de berekeningsgrondslag van de vennootschapsbelasting van de moedermaatschappij te bepalen — van die Belgische aftrekmethode van de definitief belaste inkomsten en (1) de regels inzake een andere aftrek, die een bij die regeling bepaald fiscaal voordeel vormt (de aftrek voor risicokapitaal), (2) het recht om het saldo van de vorige recupereerbare verliezen af te trekken, (3) het recht om de verrekening van het overschot van de definitief belaste inkomsten, van de aftrek voor risicokapitaal en van het saldo van de vorige recupereerbare verliezen naar de volgende belastingjaren over te dragen, wanneer het bedrag ervan voor een belastingjaar hoger is dan dat van de belastbare winst, en (4) de aanrekeningsvolgorde die bepaalt dat in die volgende belastingjaren eerst de overgedragen definitief belaste inkomsten, vervolgens de overgedragen aftrek voor risicokapitaal (waarvan de overdracht is beperkt tot de ‘zeven volgende belastbare tijdperken’) en ten slotte het saldo van de vorige recupereerbare verliezen moeten worden verrekend, en dat tot er geen belastbare winst meer is,
   leidt tot een vermindering — met het volledige of een gedeeltelijk bedrag van de van de dochteronderneming ontvangen dividenden — van de verliezen die de moedermaatschappij zou kunnen aftrekken indien die dividenden eenvoudigweg niet in de winst zouden worden opgenomen van het belastingjaar waarin zij zijn verkregen (met als gevolg een lager belastbaar resultaat in dat belastingjaar en in voorkomend geval hogere overdraagbare fiscale verliezen), terwijl die dividenden nu eerst in de winst worden opgenomen en vervolgens worden onderworpen aan regels voor de vrijstelling en overdracht van het bedrag dat bij ontoereikende winst wordt vrijgesteld,
   te weten een vermindering van het saldo van de vorige recupereerbare verliezen van de moedermaatschappij, die kan voorkomen in belastingjaren die volgen op een belastingjaar waarin de definitief belaste inkomsten, de aftrek voor risicokapitaal en het saldo van de vorige recupereerbare verliezen hoger zijn dan het bedrag van de belastbare winst?
   (
         1
      )	PB 1990, L 225, blz. 6

   (
         2
      )	PB 2011, L 345, blz. 8


201808030062050292018/C 294/0922017CJC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL201806287822Zaak C-2/17: Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 28 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de Galicia — Spanje) — Instituto Nacional de la Seguridad Social / Jesús Crespo Rey [Prejudiciële verwijzing — Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Zwitserse Bondsstaat, anderzijds, over het vrije verkeer van personen — Sociale zekerheid van migrerende werknemers — Verordening (EG) nr. 883/2004 — Bijlage XI, rubriek „Spanje”, punt 2 — Ouderdomspensioen — Berekeningswijze — Theoretisch bedrag — Relevante bijdragegrondslag — Bijzondere overeenkomst — Keuze voor de bijdragegrondslag — Nationale wettelijke regeling waarbij de werknemer wordt verplicht om bijdragen te betalen op basis van de minimale bijdragegrondslag]
 ---documentbreak--- C2942018NL720120180628NL00097282Arrest van het Hof (Tiende kamer) van 28 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de Galicia — Spanje) — Instituto Nacional de la Seguridad Social / Jesús Crespo Rey
   (Zaak C-2/17) (
         1
      )
   „[Prejudiciële verwijzing — Overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Zwitserse Bondsstaat, anderzijds, over het vrije verkeer van personen — Sociale zekerheid van migrerende werknemers — Verordening (EG) nr. 883/2004 — Bijlage XI, rubriek „Spanje”, punt 2 — Ouderdomspensioen — Berekeningswijze — Theoretisch bedrag — Relevante bijdragegrondslag — Bijzondere overeenkomst — Keuze voor de bijdragegrondslag — Nationale wettelijke regeling waarbij de werknemer wordt verplicht om bijdragen te betalen op basis van de minimale bijdragegrondslag]”2018/C 294/09Procestaal: Spaans
      Verwijzende rechter

   Tribunal Superior de Justicia de Galicia

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Instituto Nacional de la Seguridad Social

      Verwerende partij: Jesús Crespo Rey

      in tegenwoordigheid van: Tesorería General de la Seguridad Social

      Dictum

   De overeenkomst tussen de Europese Gemeenschap en haar lidstaten, enerzijds, en de Zwitserse Bondsstaat, anderzijds, over het vrije verkeer van personen, ondertekend te Luxemburg op 21 juni 1999, moet aldus worden uitgelegd dat deze overeenkomst zich verzet tegen een regeling van een lidstaat zoals die in het hoofdgeding, waarbij de migrerende werknemer die bij de sociale zekerheid van deze lidstaat een bijzondere overeenkomst afsluit, wordt verplicht om bijdragen te betalen op basis van de minimale bijdragegrondslag, zodat het bevoegde orgaan van die lidstaat bij de berekening van het theoretische bedrag van zijn ouderdomspensioen, het door die overeenkomst gedekte tijdvak gelijkstelt met een in diezelfde lidstaat vervuld tijdvak en bij deze berekening enkel rekening houdt met de bijdragen die in het kader van die overeenkomst zijn betaald, ook al heeft de werknemer, vóórdat hij zijn recht op vrij verkeer heeft uitgeoefend, in de betrokken lidstaat bijdragen betaald op basis van grondslagen die hoger waren dan de minimale bijdragegrondslag, terwijl een niet-migrerende werknemer die zijn recht op vrij verkeer niet heeft uitgeoefend en die een dergelijke overeenkomst afsluit, de mogelijkheid heeft om bijdragen te betalen op basis van hogere grondslagen dan de minimale bijdragegrondslag.
   (
         1
      )	PB C 104 van 3.4.2017.


201808030152050062018/C 294/463972018CJC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL20180615333421Zaak C-397/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social de Barcelona (Spanje) op 15 juni 2018 — Ana María Páez Juárez / Nobel Plastiques Ibérica S.A.
 ---documentbreak--- C2942018NL3310120180615NL0046331342Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social de Barcelona (Spanje) op 15 juni 2018 — Ana María Páez Juárez / Nobel Plastiques Ibérica S.A.
   (Zaak C-397/18)2018/C 294/46Procestaal: Spaans
      Verwijzende rechter

   Juzgado de lo Social de Barcelona

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Ana María Páez Juárez

      Verwerende partij: Nobel Plastiques Ibérica S.A.

      Andere partijen: Fondo de Garantía Salarial (FOGASA) en Ministerio Fiscal

      Prejudiciële vragen

            1)

            Moeten werknemers die zijn aangemerkt als bijzonder kwetsbaar voor bepaalde risico’s worden beschouwd als personen met een handicap voor de doeleinden van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (
                  1
               ), zoals uitgelegd in de rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie, wanneer zij, als gevolg van hun eigen persoonlijke kenmerken of bekende biologische toestand bijzonder kwetsbaar zijn voor beroepsrisico’s en om die reden bepaald werk niet kunnen vervullen omdat daaraan een risico voor hun eigen gezondheid of die van andere personen is verbonden?
            Indien het antwoord op de eerste vraag bevestigend luidt:

            2)

            Vormt het besluit tot ontslag van een werkneemster om economische, technische, organisatorische of productieredenen directe of indirecte discriminatie in de zin van artikel 2, lid 2, onder b), van richtlijn 2000/78 wanneer zij een erkende handicap heeft die ertoe leidt dat zij ten gevolge van haar lichamelijke aandoening bijzonder kwetsbaar is [voor bepaalde risico’s] verbonden aan bepaald werk en daardoor moeite heeft om het productiviteitsniveau te halen dat vereist is om niet door ontslag te worden getroffen?

            3)

            Vormt het besluit tot ontslag van een werkneemster om economische, technische, organisatorische of productieredenen directe of indirecte discriminatie in de zin van artikel 2, lid 2, onder b), van richtlijn 2000/78 wanneer zij een erkende handicap heeft die met zich meebrengt dat zij als gevolg van haar lichamelijke aandoening bijzonder kwetsbaar is [voor bepaalde risico’s] verbonden aan bepaald werk en het besluit wordt genomen op grond van, naast andere toepasselijke criteria, multi-inzetbaarheid in alle arbeidsfuncties, waaronder die welke de persoon met een handicap niet kan vervullen?

            4)

            Vormt het besluit tot ontslag van een werkneemster om economische, technische, organisatorische of productieredenen indirecte discriminatie in de zin van artikel 2, lid 2, onder b), van richtlijn 2000/78 wanneer zij een erkende handicap heeft en als gevolg van haar lichamelijke aandoening, die voorafgaand aan het ontslag tot lange perioden van afwezigheid en ziekteverzuim heeft geleid, bijzonder kwetsbaar is [voor bepaalde risico’s] verbonden aan bepaald werk, en het besluit wordt genomen op grond van, naast andere toepasselijke criteria, het verzuim van deze werkneemster?

      (
         1
      )	PB 2000, L 303, blz. 16.


201808030762050752018/C 294/643432018TC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL20180603505011Zaak T-343/18: Beroep ingesteld op 3 juni 2018 — Tokin Corporation/Commissie
 ---documentbreak--- C2942018NL5010120180603NL0064501501Beroep ingesteld op 3 juni 2018 — Tokin Corporation/Commissie
   (Zaak T-343/18)2018/C 294/64Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Tokin Corporation (Sendai City, Japan) (vertegenwoordigers: C. Thomas, T. Yuen en M. Perez, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

            —

            artikel 2, onder f), van besluit C(2018) 1768 van de Commissie van 21 maart 2018 nietig te verklaren voor zover TOKIN Corporation daarbij hoofdelijk met NEC Corporation een geldboete van 5036000 EUR is opgelegd;

            —

            de geldboete die TOKIN Corporation in artikel 2, onder f), van dat besluit hoofdelijk met NEC Corporation is opgelegd, vast te stellen op een lager bedrag;

            —

            artikel 2, onder g), van dat besluit nietig te verklaren voor zover TOKIN Corporation daarin een geldboete van 8814000 EUR is opgelegd;

            —

            de geldboete die TOKIN Corporation in artikel 2, onder g), van dat besluit is opgelegd, vast te stellen op een lager bedrag, en

            —

            de Commissie te verwijzen in de kosten van verzoekster.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter onderbouwing van haar beroep voert de verzoekende partij twee middelen aan.

            1.

            Eerste middel: de Commissie heeft artikel 23, lid 3, van verordening nr. 1/2003 (
                  1
               ) en het beginsel van gelijke behandeling geschonden door bij de bepaling van de waarde van haar verkopen de jaren 2011 en 2012 als referentieperiode te nemen.

            2.

            Tweede middel: de Commissie heeft artikel 23, lid 3, van verordening nr. 1/2003 en het beginsel van persoonlijke aansprakelijkheid geschonden waar zij wegens verzachtende omstandigheden een vermindering heeft toegepast op het basisbedrag van de geldboete, in plaats van de voor de berekening van het basisbedrag gebruikte coëfficiënt voor de ernst van de inbreuk te verminderen met inaanmerkingneming van een aspect van de inbreuk waarvoor verzoekster aansprakelijk werd gehouden.

      (
         1
      )	Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (PB 2003, L 1, blz. 1).


201808030142050442018/C 294/473982018CJC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL20180615343521Zaak C-398/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Spanje) op 15 juni 2018 — Antonio Bocero Torrico / Instituto Nacional de la Seguridad Social en Tesorería General de la Seguridad Social
 ---documentbreak--- C2942018NL3410120180615NL0047341352Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Spanje) op 15 juni 2018 — Antonio Bocero Torrico / Instituto Nacional de la Seguridad Social en Tesorería General de la Seguridad Social
   (Zaak C-398/18)2018/C 294/47Procestaal: Spaans
      Verwijzende rechter

   Tribunal Superior de Justicia de Galicia

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Antonio Bocero Torrico

      Verwerende partijen: Instituto Nacional de la Seguridad Social en Tesorería General de la Seguridad Social

      Prejudiciële vraag

            1)

            Moet artikel 48 VWEU aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale regeling die als voorwaarde voor toegang tot een pensioenuitkering uit hoofde van vervroegde uittreding stelt dat het bedrag van het te ontvangen pensioen hoger is dan het minimumpensioen dat de belanghebbende op grond van diezelfde nationale wetgeving zou ontvangen, waarbij „te ontvangen pensioen” wordt uitgelegd als het daadwerkelijke, uitsluitend ten laste van de bevoegde lidstaat (in casu Spanje) komende pensioen, zonder inaanmerkingneming van eventuele daadwerkelijk ontvangen pensioenen uit hoofde van een andere uitkering van dezelfde aard ten laste van een of meerdere andere lidstaten?


201808030402049852018/C 294/10572017CJC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL201806288811Zaak C-57/17: Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 28 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana — Spanje) — Eva Soraya Checa Honrado / Fondo de Garantía Salarial (Prejudiciële verwijzing — Sociale politiek — Bescherming van werknemers bij insolventie van de werkgever — Richtlijn 2008/94/EG — Artikel 3, eerste alinea — Door het waarborgfonds gegarandeerde betaling — Vergoeding wegens beëindiging van de arbeidsverhouding — Overplaatsing van de werkplek die noopt tot een wijziging van de woonplaats van de werknemer — Wijziging van een wezenlijk element van de arbeidsovereenkomst — Beëindiging van de arbeidsovereenkomst door de werknemer — Beginsel van gelijkheid en non-discriminatie)
 ---documentbreak--- C2942018NL810120180628NL00108181Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 28 juni 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana — Spanje) — Eva Soraya Checa Honrado / Fondo de Garantía Salarial
   (Zaak C-57/17) (
         1
      )
   „(Prejudiciële verwijzing — Sociale politiek — Bescherming van werknemers bij insolventie van de werkgever — Richtlijn 2008/94/EG — Artikel 3, eerste alinea — Door het waarborgfonds gegarandeerde betaling — Vergoeding wegens beëindiging van de arbeidsverhouding — Overplaatsing van de werkplek die noopt tot een wijziging van de woonplaats van de werknemer — Wijziging van een wezenlijk element van de arbeidsovereenkomst — Beëindiging van de arbeidsovereenkomst door de werknemer — Beginsel van gelijkheid en non-discriminatie)”2018/C 294/10Procestaal: Spaans
      Verwijzende rechter

   Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Eva Soraya Checa Honrado

      Verwerende partij: Fondo de Garantía Salarial

      Dictum

   Artikel 3, eerste alinea, van richtlijn 2008/94/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de bescherming van de werknemers bij insolventie van de werkgever moet aldus worden uitgelegd dat wanneer volgens de nationale regeling in kwestie bepaalde wettelijke vergoedingen wegens vrijwillige beëindiging van de arbeidsovereenkomst door de werknemer — zoals de door de verwijzende rechter bedoelde vergoedingen die verschuldigd zijn in geval van ontslag om objectieve redenen — onder het begrip „vergoeding wegens beëindiging van de arbeidsverhouding” in de zin van die bepaling vallen, ook wettelijke vergoedingen onder dit begrip moeten vallen die verschuldigd zijn omdat de werknemer de arbeidsovereenkomst vrijwillig heeft beëindigd wegens een overplaatsing van de werkplek door de werkgever die de werknemer ertoe noopt van woonplaats te veranderen.
   (
         1
      )	PB C 121 van 18.4.2017.


201808030262049762018/C 294/483992018CJC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL20180618353511Zaak C-399/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Nederland) op 18 juni 2018 — Vereniging Gasopslag Nederland, TAQA Onshore BV, TAQA Piek Gas BV tegen Autoriteit Consument en Markt
 ---documentbreak--- C2942018NL3510120180618NL0048351351Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Nederland) op 18 juni 2018 — Vereniging Gasopslag Nederland, TAQA Onshore BV, TAQA Piek Gas BV tegen Autoriteit Consument en Markt
   (Zaak C-399/18)2018/C 294/48Procestaal: Nederlands
      Verwijzende rechter

   College van Beroep voor het Bedrijfsleven

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoeksters: Vereniging Gasopslag Nederland, TAQA Onshore BV, TAQA Piek Gas BV

      Verweerster: Autoriteit Consument en Markt

      Prejudiciële vraag

   Is een uniform capaciteitstarief waarbij niet naar het type netwerkgebruiker, maar wel naar de gecontracteerde capaciteit wordt gedifferentieerd, verenigbaar met artikel 13, eerste lid, van de verordening (EG) nr. 715/2009 (
         1
      ) van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende de voorwaarden voor de toegang tot aardgastransmissienetten en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1775/2005 (Gasverordening)?
   (
         1
      )	PB 2009, L 211, blz. 36.


201808030522049962018/C 294/11902017CJC29420180820NL01NLINFO_JUDICIAL201806279911Zaak C-90/17: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 27 juni 2018 [verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) — Portugal] — Turbogás Produtora Energética SA/Autoridade Tributária e Aduaneira [Prejudiciële verwijzing — Richtlijn 2003/96/EG — Heffing van belasting over energieproducten en elektriciteit — Artikel 21, lid 5, derde alinea — Entiteit die voor eigen gebruik elektriciteit produceert — Kleine elektriciteitsproducenten — Artikel 14, lid 1, onder a) — Energieproducten ten behoeve van het opwekken van elektriciteit — Verplichting tot vrijstelling]
 ---documentbreak--- C2942018NL910120180627NL00119191Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 27 juni 2018 [verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) — Portugal] — Turbogás Produtora Energética SA/Autoridade Tributária e Aduaneira
   (Zaak C-90/17) (
         1
      )
   „[Prejudiciële verwijzing — Richtlijn 2003/96/EG — Heffing van belasting over energieproducten en elektriciteit — Artikel 21, lid 5, derde alinea — Entiteit die voor eigen gebruik elektriciteit produceert — Kleine elektriciteitsproducenten — Artikel 14, lid 1, onder a) — Energieproducten ten behoeve van het opwekken van elektriciteit — Verplichting tot vrijstelling]”2018/C 294/11Procestaal: Portugees
      Verwijzende rechter

   Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Turbogás Produtora Energética SA

      Verwerende partij: Autoridade Tributária e Aduaneira

      Dictum

   Artikel 21, lid 5, derde alinea, en artikel 14, lid 1, onder a), van richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit moeten aldus worden uitgelegd dat een entiteit zoals die in het hoofdgeding, die voor eigen gebruik elektriciteit produceert, ongeacht haar omvang en hoofdactiviteit moet worden beschouwd als een „distributeur” in de zin van eerstgenoemde bepaling, waarvan het verbruik van elektriciteit voor de productie van elektriciteit echter valt onder de verplichte vrijstelling van artikel 14, lid 1, onder a).
   (
         1
      )	PB C 144 van 8.5.2017.


title: Zaak C-410/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal administratif (Luxemburg) op 22 juni 2018 — Nicolas Aubriet / Ministre de l’Enseignement supérieur et de la Recherche

text:
               27.8.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/19

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal administratif (Luxemburg) op 22 juni 2018 — Nicolas Aubriet / Ministre de l’Enseignement supérieur et de la Recherche
      (Zaak C-410/18)
      (2018/C 301/26)
      Procestaal: Frans

         Verwijzende rechter

      Tribunal administratif

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Nicolas Aubriet

         Verwerende partij: Ministre de l’Enseignement supérieur et de la Recherche

         Prejudiciële vraag

      Is de voorwaarde die bij artikel 3, punt 5, onder b), van de loi modifiée du 24 juillet 2014 concernant l’aide financière de l’État pour études supérieures (gewijzigde Luxemburgse wet van 24 juli 2014 betreffende financiële overheidssteun voor hoger onderwijs) — onder uitsluiting van de toepassing van enig ander aanknopingscriterium — is opgelegd aan niet in het Groothertogdom Luxemburg wonende studenten, namelijk dat zij kind zijn van werknemers die op het tijdstip van het verzoek om studiefinanciering gedurende een referentieperiode van zeven jaar ten minste vijf jaar in Luxemburg in loondienst of als zelfstandige hebben gewerkt, noodzakelijk ter verwezenlijking van de door de Luxemburgse wetgever nagestreefde doelstelling ervoor te zorgen dat het bevolkingsaandeel met een hogeronderwijsdiploma toeneemt?


title: Zaak T-104/18 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 10 juli 2018 — Fundación Tecnalia Research & Innovation/REA [„Kort geding — Subsidieovereenkomst in het kader van het zevende kaderprogramma voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technische ontwikkeling en demonstratie (2007-2013) — Terugvordering van de uitbetaalde bedragen — Verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging — Geen spoedeisendheid”]

text:
               27.8.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/38

      Beschikking van de president van het Gerecht van 10 juli 2018 — Fundación Tecnalia Research & Innovation/REA
      (Zaak T-104/18 R)
      ([„Kort geding - Subsidieovereenkomst in het kader van het zevende kaderprogramma voor activiteiten op het gebied van onderzoek, technische ontwikkeling en demonstratie (2007-2013) - Terugvordering van de uitbetaalde bedragen - Verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging - Geen spoedeisendheid”])
      (2018/C 301/50)
      Procestaal: Spaans

         Partijen

         Verzoekende partij: Fundación Tecnalia Research & Innovation (San Sebastian, Spanje) (vertegenwoordigers: P. Palacios Pesquera en M. Rius Coma, advocaten)

         Verwerende partij: Uitvoerend Agentschap voor onderzoek (REA) (vertegenwoordigers: S. Payan-Lagrou en V. Canetti, gemachtigden, bijgestaan door J. Rivas Andrés, advocaat)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens de artikelen 278 en 279 VWEU tot opschorting van de tenuitvoerlegging van het besluit van het REA waarbij de volledige terugbetaling van de voor het project Food-Watch toegekende subsidie wordt gevorderd.

         Dictum

                  1)

                  Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.

                  2)

                  De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.


title: Zaak T-16/17: Arrest van het Gerecht van 11 juli 2018 — APF/Parlement [„Institutioneel recht — Europees Parlement — Besluit tot toekenning van een subsidie aan een politieke partij — Voorfinanciering die is vastgesteld op 33 % van het maximumbedrag van de toegekende subsidie — Verplichting om in het kader van de voorfinanciering een bankgarantie te stellen — Financieel reglement — Uitvoeringsvoorschriften van het financieel reglement — Verordening (EG) nr. 2004/2003 betreffende het statuut en de financiering van politieke partijen op Europees niveau — Evenredigheid — Misbruik van bevoegdheid”]

text:
               27.8.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/29

      Arrest van het Gerecht van 11 juli 2018 — APF/Parlement
      (Zaak T-16/17) (1)

      ([„Institutioneel recht - Europees Parlement - Besluit tot toekenning van een subsidie aan een politieke partij - Voorfinanciering die is vastgesteld op 33 % van het maximumbedrag van de toegekende subsidie - Verplichting om in het kader van de voorfinanciering een bankgarantie te stellen - Financieel reglement - Uitvoeringsvoorschriften van het financieel reglement - Verordening (EG) nr. 2004/2003 betreffende het statuut en de financiering van politieke partijen op Europees niveau - Evenredigheid - Misbruik van bevoegdheid”])
      (2018/C 301/37)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Alliance for Peace and Freedom (APF) (Brussel, België) (vertegenwoordiger: P. Richter, advocaat)

         Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: N. Görlitz, C. Burgos en S. Alves, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot gedeeltelijke nietigverklaring van besluit FINS-2017-15 van het Europees Parlement van 12 december 2016 betreffende de toekenning van een subsidie aan verzoekster, voor zover daarbij de voorfinanciering wordt beperkt tot 33 % van het maximumbedrag van de subsidie en de betaling ervan afhankelijk wordt gemaakt van het stellen van een bankgarantie.

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Alliance for Peace and Freedom (APF) wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 63 van 27.2.2017.


title: Zaak C-390/16: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 5 juli 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Szombathelyi Törvényszék — Hongarije) — procedure tegen Dániel Bertold Lada (Prejudiciële verwijzing — Justitiële samenwerking in strafzaken — Kaderbesluit 2008/675/JBZ — Wijze waarop bij een nieuwe strafrechtelijke procedure rekening wordt gehouden met een eerder in een andere lidstaat uitgesproken veroordeling — Bijzondere procedure tot erkenning van een in een andere lidstaat uitgesproken strafrechtelijke veroordeling — Herziening en juridische herkwalificatie van de eerdere beslissing — Beginsel van wederzijdse erkenning — Artikel 82, lid 1, VWEU)

text:
               27.8.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/2

      Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 5 juli 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Szombathelyi Törvényszék — Hongarije) — procedure tegen Dániel Bertold Lada
      (Zaak C-390/16) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Justitiële samenwerking in strafzaken - Kaderbesluit 2008/675/JBZ - Wijze waarop bij een nieuwe strafrechtelijke procedure rekening wordt gehouden met een eerder in een andere lidstaat uitgesproken veroordeling - Bijzondere procedure tot erkenning van een in een andere lidstaat uitgesproken strafrechtelijke veroordeling - Herziening en juridische herkwalificatie van de eerdere beslissing - Beginsel van wederzijdse erkenning - Artikel 82, lid 1, VWEU))
      (2018/C 301/02)
      Procestaal: Hongaars

         Verwijzende rechter

      Szombathelyi Törvényszék

         Partij in het hoofdgeding

      Dániel Bertold Lada

         Dictum

      Kaderbesluit 2008/675/JBZ van de Raad van 24 juli 2008 betreffende de wijze waarop bij een nieuwe strafrechtelijke procedure rekening wordt gehouden met veroordelingen in andere lidstaten van de Europese Unie, gelezen in het licht van artikel 82 VWEU, moet aldus worden uitgelegd dat het eraan in de weg staat dat bij de inleiding van een nieuwe strafrechtelijke procedure tegen een persoon in een lidstaat slechts rekening wordt gehouden met een eerdere definitieve strafrechtelijke veroordeling die door een rechter van een andere lidstaat wegens andere feiten tegen diezelfde persoon is uitgesproken, indien door de rechtbanken van die eerste lidstaat een bijzondere procedure van voorafgaande erkenning wordt gevoerd, zoals die welke in het hoofdgeding aan de orde is.

         (1)  PB C 350 van 26.9.2016.


title: Zaak C-24/18: Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 31 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Budapesti II. és III. Kerületi Bíróság — Hongarije) — István Bán/KP 2000 kft., Edit Kovács (Prejudiciële verwijzing — Fundamentele vrijheden — Artikelen 49 en 63 VWEU — Zuiver interne situatie — Onvoldoende precisering van de feitelijke en juridische context van het hoofdgeding — Artikel 53, lid 2, en artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Kennelijke niet-ontvankelijkheid)

text:
               27.8.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/11

      Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 31 mei 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Budapesti II. és III. Kerületi Bíróság — Hongarije) — István Bán/KP 2000 kft., Edit Kovács
      (Zaak C-24/18) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Fundamentele vrijheden - Artikelen 49 en 63 VWEU - Zuiver interne situatie - Onvoldoende precisering van de feitelijke en juridische context van het hoofdgeding - Artikel 53, lid 2, en artikel 94 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Kennelijke niet-ontvankelijkheid))
      (2018/C 301/14)
      Procestaal: Hongaars

         Verwijzende rechter

      Budapesti II. és III. Kerületi Bíróság

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: István Bán

         Verwerende partijen: KP 2000 kft., Edit Kovács

         Dictum

      Het door de Budapesti II. és III. Kerületi Bíróság (rechter in eerste aanleg voor de stadsdelen II en III van Boedapest) bij beslissing van 12 december 2017 ingediende verzoek om een prejudiciële beslissing is kennelijk niet-ontvankelijk.

         (1)  PB C 221 van 25.06.2018.


title: Zaak T-406/18: Beroep ingesteld op 3 juli 2018 — de Volksbank/GAR

text:
               3.9.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 311/14

      Beroep ingesteld op 3 juli 2018 — de Volksbank/GAR
      (Zaak T-406/18)
      (2018/C 311/15)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: de Volksbank NV (Utrecht, Nederland) (vertegenwoordigers: M. van Loopik, A. Kleinhout, A. ter Haar en T. Waterbolk, advocaten)

         Verwerende partij: Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (GAR)

         Conclusies

      De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

                  —

                  het besluit van de Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad van 12 april 2018 betreffende de berekening van de vooraf te betalen bijdrage aan het gemeenschappelijk afwikkelingsfonds voor 2018 (SRB/ES/SRF/2018/3) nietig te verklaren;

                  —

                  subsidiair, voormeld bestreden besluit nietig te verklaren en gedelegeerde verordening 2015/63 van de Commissie (hierna: „gedelegeerde verordening”) (1) in overeenstemming met artikel 277 VWEU geheel of gedeeltelijk niet-toepasselijk te verklaren;

                  —

                  in elk geval de GAR te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vijf middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel: schending van artikel 103, lid 2, van richtlijn 2014/59/EU (2), artikel 70, lid 2, van verordening nr. 806/2014 (3) en artikel 4, lid 1, van de gedelegeerde verordening, doordat onvergelijkbare gegevens zijn gebruikt om verzoeksters netto passiva vast te stellen:

                              —

                              uit de tekst en de doelstellingen van artikel 103, lid 2, van richtlijn 2014/59/EU en artikel 70, lid 2, van verordening 806/2014 volgt dat de GAR gegevens moet gebruiken die betrekking hebben op eenzelfde tijdstip of periode om de netto passiva overeenkomstig die bepalingen te berekenen, en

                              —

                              uit de tekst en de doelstellingen van artikel 4, lid 1, van de gedelegeerde verordening, in het licht van richtlijn 2014/59/EU en verordening 806/2014, volgt dat de GAR gebruik moet maken van vergelijkbare gegevens om een billijke berekening van de bijdrage op basis van het risicoprofiel van de bank te waarborgen.

                  2.

                  Tweede middel, dat subsidiair is ten opzichte van het eerste middel: schending van de artikelen 103, leden 2 en 7, van richtlijn 2014/59/EU en van artikel 290 VWEU, aangezien de gedelegeerde verordening, zoals toegepast door de GAR in het bestreden besluit, het aan de Europese Commissie verleende mandaat overschrijdt, waardoor de gedelegeerde verordening niet van toepassing is ingevolge artikel 277 VWEU:

                              —

                              de gedelegeerde verordening vult in strijd met artikel 290 VWEU essentiële elementen van richtlijn 2014/59/EU aan;

                              —

                              indien de artikelen 4, leden 1 en 2, en 16, lid 2, van de gedelegeerde verordening enkel aldus kunnen worden uitgelegd dat de GAR onvergelijkbare gegevens moet gebruiken, is de gedelegeerde verordening niet volledig in overeenstemming met de tekst en de doelstellingen van richtlijn 2014/59/EU, en

                              —

                              voor zover in de gedelegeerde verordening regels worden vastgesteld voor de berekening van de jaarlijkse basisbijdrage, gaat de gedelegeerde verordening verder dan het mandaat in artikel 103, lid 7, van richtlijn 2014/59/EU.

                  3.

                  Derde middel: schending van het evenredigheidsbeginsel door verzoeksters gedekte deposito's niet naar behoren in aanmerking te nemen:

                              —

                              de berekeningsmethode van de GAR is ongeschikt om de doelstellingen van richtlijn 2014/59/EU, verordening 806/2014 en de gedelegeerde verordening te bereiken, en

                              —

                              de berekeningsmethode van de GAR gaat ook verder dan wat nodig is om de door de wetgeving nagestreefde doelstellingen te bereiken.

                  4.

                  Vierde middel: schending van het rechtszekerheidsbeginsel door verzoeksters gedekte deposito's niet naar behoren in aanmerking te nemen:

                              —

                              verzoekster kon de interpretatie van de gedelegeerde verordening door de GAR niet voorzien.

                  5.

                  Vijfde middel: schending van het beginsel van gelijke behandeling door verzoeksters gedekte deposito's niet naar behoren in aanmerking te nemen:

                              —

                              verzoekster moet een aanzienlijk hogere bijdrage aan het gemeenschappelijk afwikkelingsfonds betalen dan andere banken met dezelfde of een vergelijkbare omvang en hetzelfde of een vergelijkbaar risicoprofiel.

         (1)  Gedelegeerde verordening (EU) 2015/63 van de Commissie van 21 oktober 2014 tot aanvulling van richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad van wat de vooraf te betalen bijdragen aan afwikkelingsfinancieringsregelingen betreft (PB 2015, L 11, blz. 44).

         (2)  Richtlijn 2014/59/EU van het Europees Parlement en de Raad van 15 mei 2014 betreffende de totstandbrenging van een kader voor het herstel en de afwikkeling van kredietinstellingen en beleggingsondernemingen en tot wijziging van richtlijn 82/891/EEG van de Raad en de richtlijnen 2001/24/EG, 2002/47/EG, 2004/25/EG, 2005/56/EG, 2007/36/EG, 2011/35/EU, 2012/30/EU en 2013/36/EU en de verordeningen (EU) nr. 1093/2010 en (EU) nr. 648/2012, van het Europees Parlement en de Raad (PB 2014, L 173, blz. 190).

         (3)  Verordening (EU) nr. 806/2014 van het Europees Parlement en de Raad van 15 juli 2014 tot vaststelling van eenvormige regels en een eenvormige procedure voor de afwikkeling van kredietinstellingen en bepaalde beleggingsondernemingen in het kader van een gemeenschappelijk afwikkelingsmechanisme en een gemeenschappelijk afwikkelingsfonds en tot wijziging van verordening (EU) nr. 1093/2010 (PB 2014, L 225, blz. 1).


title: Zaak C-526/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Förvaltningsrätt i Göteborg (Zweden) op 13 augustus 2018 — AA/Migrationsverket

text:
               22.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 381/16

      Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Förvaltningsrätt i Göteborg (Zweden) op 13 augustus 2018 — AA/Migrationsverket
      (Zaak C-526/18)
      (2018/C 381/17)
      Procestaal: Zweeds

         Verwijzende rechter

      Förvaltningsrätten i Göteborg

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: AA

         Verwerende partij: Migrationsverket

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Staan de bepalingen van de Schengenuitvoeringsovereenkomst of de Schengengrenscode in de weg aan nationale bepalingen zoals § 16 f van wet (2016:752) betreffende voorlopige beperkingen van de mogelijkheid om in Zweden een verblijfsvergunning te krijgen, op grond waarvan aan een onderdaan van een derde land die zich in de betrokken lidstaat bevindt, een verblijfsvergunning voor het volgen van hoger middelbaar onderwijs kan worden afgegeven en dit zelfs indien de identiteit van die onderdaan onduidelijk is of hij niet in staat is de door hem opgegeven identiteit aannemelijk te maken?

                  2)

                  Indien ervan wordt uitgegaan dat het Schengenacquis in een dergelijke situatie het vereiste bevat dat de identiteit van de betrokkene vaststaat of aannemelijk wordt gemaakt, kunnen bepalingen van de terugkeerrichtlijn (1) of van een andere Unierechtelijke regeling dan aldus worden uitgelegd dat zij een uitzondering op dat identiteitsvereiste toestaan?

         (1)  Richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven (PB 2008, L 348, blz. 98).


title: Zaak T-494/18: Beroep ingesteld op 17 augustus 2018 — PO/EDEO

text:
               22.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 381/29

      Beroep ingesteld op 17 augustus 2018 — PO/EDEO
      (Zaak T-494/18)
      (2018/C 381/34)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: PO (vertegenwoordiger: N. de Montigny, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Dienst voor extern optreden (EDEO)

         Conclusies

      De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

                  —

                  te verklaren en vast te stellen:

                              —

                              de berekening van 17 oktober 2017 die haar bij e-mail van diezelfde dag door de dienst human resources van EDEO is toegezonden;

                              —

                              de e-mail van 16 januari 2018 die haar door de dienst human resources van EDEO is toegezonden en waarbij wordt bevestigd dat er geen rechtsgrondslag bestaat voor de overschrijding van de in het Statuut opgenomen bovengrens voor haar zoon en dochter;

                              —

                              voor zover nodig, het besluit tot afwijzing van de op 17 januari 2018 ingediende klacht waarvan de verzoekende partij is kennisgegeven op 17 mei 2018,

                  —

                  de verwerende partij te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij twee middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel, ontleend aan een exceptie van onwettigheid, aangezien het bestreden besluit, de nota’s van 15 april 2016 en van 22 september 2016 waarop het berust en de richtsnoeren in strijd zijn met het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie en met bijlage X erbij.

                  2.

                  Tweede middel, ontleend aan de onwettigheid van het in casu bestreden individuele besluit en wel om de volgende redenen:

                              —

                              schending van de beginselen van voorzorg, gewettigd vertrouwen en rechtszekerheid alsmede schending van het beginsel van behoorlijk bestuur en van verworven rechten;

                              —

                              schending van het recht op een gezinsleven en op onderwijs;

                              —

                              schending van de beginselen van gelijke behandeling en van het verbod van discriminatie;

                              —

                              ontbreken van een afweging van de belangen en strijdigheid met het evenredigheidsbeginsel van de vastgestelde maatregel.


title: Zaak C-549/18: Beroep ingesteld op 27 augustus 2018 — Europese Commissie/Roemenië

text:
               22.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 381/17

      Beroep ingesteld op 27 augustus 2018 — Europese Commissie/Roemenië
      (Zaak C-549/18)
      (2018/C 381/18)
      Procestaal: Roemeens

         Partijen

         Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: T. Scharf, G. von Rintelen, L. Radu Bouyon, gemachtigden)

         Verwerende partij: Roemenië

         Conclusies

                  —

                  verklaring dat Roemenië, door niet uiterlijk op 26 juni 2017 de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2015/849/EU van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 2015 inzake de voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld of terrorismefinanciering, tot wijziging van verordening (EU) nr. 648/2012 van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van richtlijn 2005/60/EG van het Europees Parlement en de Raad en richtlijn 2006/70/EG van de Commissie (1), of, hoe dan ook, door deze maatregelen niet mede te delen aan de Commissie, de krachtens artikel 67 van die richtlijn op Roemenië rustende verplichtingen niet is nagekomen;

                  —

                  veroordeling krachtens artikel 260, lid 3, VWEU van Roemenië tot betaling van een dwangsom van 21 974,40 EUR voor elke dag vertraging vanaf de dag van uitspraak van het arrest in de onderhavige zaak voor de niet-nakoming van de verplichting om de omzettingsmaatregelen van richtlijn 2015/849/EU mede te delen;

                  —

                  veroordeling krachtens artikel 260, lid 3, VWEU van Roemenië tot betaling van een forfaitair bedrag gebaseerd op een dagsom van 6 016,80 EUR vermenigvuldigd met het aantal dagen dat zal zijn verlopen vanaf de dag na het verstrijken van de termijn voor de omzetting die door de betrokken richtlijn is vastgesteld tot aan de dag van nakoming van de verplichtingen door Roemenië of, bij verzuim om deze verplichtingen na te komen, tot aan de dag van uitspraak van het arrest van het Hof, met een minimum forfaitair bedrag van 1 887 000 EUR;

                  —

                  Roemenië in de kosten te verwijzen.

         Middelen en voornaamste argumenten

                  1.

                  Krachtens artikel 67 van richtlijn 2015/849/EU waren de lidstaten gehouden de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in werking te doen treden om uiterlijk op 26 juni 2017 aan de richtlijn te voldoen. Na het verzuim van Roemenië om de uitvoeringsmaatregelen aan de Commissie mede te delen, heeft de Commissie besloten een zaak aanhangig te maken bij het Hof van Justitie.

                  2.

                  In haar beroepschrift verzoekt de Commissie het Hof om Roemenië krachtens artikel 260, lid 3, VWEU te veroordelen tot betaling van een forfaitair bedrag en een dwangsom.

         (1)  PB 2015, L 141, blz. 73.


title: Zaak T-55/17: Arrest van het Gerecht van 12 september 2018 — Healy/Commissie („Openbare dienst — Arbeidscontractanten — Aanwerving — Intern vergelijkend onderzoek — Vorming van een reserve voor de aanwerving van assistenten — Toelatingsvoorwaarde inzake dienstanciënniteit bij de Commissie — Niet-toelating tot de examens van een vergelijkend onderzoek”)

text:
               22.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 381/22

      Arrest van het Gerecht van 12 september 2018 — Healy/Commissie
      (Zaak T-55/17) (1)

      ((„Openbare dienst - Arbeidscontractanten - Aanwerving - Intern vergelijkend onderzoek - Vorming van een reserve voor de aanwerving van assistenten - Toelatingsvoorwaarde inzake dienstanciënniteit bij de Commissie - Niet-toelating tot de examens van een vergelijkend onderzoek”))
      (2018/C 381/25)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: John Morrison Healy (Celbridge, Ierland) (vertegenwoordigers: S. Orlandi en T. Martin, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Berscheid en L. Radu Bouyon, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 270 VWEU strekkende tot nietigverklaring van het besluit van de jury van intern vergelijkend onderzoek COM/02/AST/16 (AST 2) waarbij de sollicitatie van verzoeker is afgewezen

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  John Morrison Healy wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 112 van 10.4.2017.


title: Zaak T-521/18: Beroep ingesteld op 29 augustus 2018 — BGC Partners/EUIPO — Bankgirocentralen BGC (BGC BROKERAGE)

text:
               29.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 392/34

      Beroep ingesteld op 29 augustus 2018 — BGC Partners/EUIPO — Bankgirocentralen BGC (BGC BROKERAGE)
      (Zaak T-521/18)
      (2018/C 392/42)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: BGC Partners LP (New York, New York, Verenigde Staten) (vertegenwoordiger: P. Walsh, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Bankgirocentralen BGC AB (Stockholm, Zweden)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Houder van het betrokken merk: verzoekster voor het Gerecht

         Betrokken merk: Uniewoordmerk BGC BROKERAGE — Uniemerk nr. 3 812 195

         Procedure voor het EUIPO: nietigheidsprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 7 juni 2018 in zaak R 2186/2014-5

         Conclusies

                  —

                  de bestreden beslissing vernietigen voor zover de kamer van beroep heeft geoordeeld dat de inschrijving nietig moet worden verklaard voor „financiële zaken, monetaire zaken, bankdiensten, financiële diensten, financiële vereffening” van klasse 36;

                  —

                  het EUIPO en interveniënte verwijzen in de kosten die voor verzoekster zijn opgekomen in de onderhavige procedure;

                  —

                  de bestreden beslissing wijzigen met betrekking tot de kosten, en overeenkomstig artikel 134, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht de interveniërende partij die in het ongelijk is gesteld, verwijzen in de kosten van de procedure voor de kamer van beroep en de oppositieprocedure.

         Aangevoerde middelen

                  —

                  de kamer van beroep heeft ten onrechte geoordeeld dat het bewijs van gebruik voldoende was om normaal gebruik van het merk aan te tonen;

                  —

                  schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


title: Zaak T-732/14: Arrest van het Gerecht van 13 september 2018 — Sberbank of Russia/Raad („Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen naar aanleiding van acties van Rusland die de situatie in Oekraïne destabiliseren — Plaatsing en vervolgens handhaving van verzoeksters naam op de lijst van entiteiten waarop beperkende maatregelen van toepassing zijn — Beoordelingsfout — Motiveringsplicht — Rechten van verdediging — Recht op effectieve rechterlijke bescherming — Recht op eigendom — Recht om een economische activiteit uit te oefenen”)

text:
               29.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 392/14

      Arrest van het Gerecht van 13 september 2018 — Sberbank of Russia/Raad
      (Zaak T-732/14) (1)

      ((„Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - Beperkende maatregelen naar aanleiding van acties van Rusland die de situatie in Oekraïne destabiliseren - Plaatsing en vervolgens handhaving van verzoeksters naam op de lijst van entiteiten waarop beperkende maatregelen van toepassing zijn - Beoordelingsfout - Motiveringsplicht - Rechten van verdediging - Recht op effectieve rechterlijke bescherming - Recht op eigendom - Recht om een economische activiteit uit te oefenen”))
      (2018/C 392/17)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Sberbank of Russia OAO (Moskou, Rusland) (vertegenwoordigers: D. Rose, M. Lester, QC, J.-A. Fearns en P. Crowther, solicitors)

         Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: S. Boelaert en J.-P. Hix, gemachtigden)

         Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: D. Gauci, L. Havas en T. Scharf, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot nietigverklaring van, ten eerste, besluit 2014/512/GBVB van de Raad van 31 juli 2014 betreffende beperkende maatregelen naar aanleiding van acties van Rusland die de situatie in Oekraïne destabiliseren (PB 2014, L 229, blz. 13), zoals gewijzigd bij besluit 2014/659/GBVB van de Raad van 8 september 2014 (PB 2014, L 271, blz. 54), besluit (GBVB) 2015/971 van de Raad van 22 juni 2015 (PB 2015, L 157, blz. 50), besluit (GBVB) 2015/2431 van de Raad van 21 december 2015 (PB 2015, L 334, blz. 22), besluit (GBVB) 2016/1071 van de Raad van 1 juli 2016 (PB 2016, L 178, blz. 21), en besluit (GBVB) 2016/2315 van de Raad van 19 december 2016 (PB 2016, L 345, blz. 65), en besluit (GBVB) 2017/1148 van de Raad van 28 juni 2017 (PB 2017, L 166, blz. 35), en, ten tweede, verordening (EU) nr. 833/2014 van de Raad van 31 juli 2014 betreffende beperkende maatregelen naar aanleiding van de acties van Rusland die de situatie in Oekraïne destabiliseren (PB 2014, L 229, blz. 1), zoals gewijzigd bij verordening (EU) nr. 960/2014 van de Raad van 8 september 2014 (PB 2014, L 271, blz. 3), voor zover die handelingen verzoekster betreffen

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Sberbank of Russia OAO wordt verwezen in haar eigen kosten alsmede in die van de Raad van de Europese Unie.

                  3)

                  De Europese Commissie zal haar eigen kosten dragen.

         (1)  PB C 16 van 19.1.2015.


title: Zaak T-522/18: Beroep ingesteld op 28 augustus 2018 — BGC Partners/EUIPO — Bankgirocentralen BGC (AUREL BGC)

text:
               29.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 392/35

      Beroep ingesteld op 28 augustus 2018 — BGC Partners/EUIPO — Bankgirocentralen BGC (AUREL BGC)
      (Zaak T-522/18)
      (2018/C 392/43)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: BGC Partners LP (New York, New York, Verenigde Staten) (vertegenwoordiger: P. Walsh, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Bankgirocentralen BGC AB (Stockholm, Zweden)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Aanvrager van het betrokken merk: verzoekster voor het Gerecht

         Betrokken merk: aanvraag voor Uniewoordmerk AUREL BGC — inschrijvingsaanvraag nr. 11 092 707

         Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 7 juni 2018 in zaak R 2194/2014-5

         Conclusies

                  —

                  de bestreden beslissing vernietigen voor zover de kamer van beroep heeft geoordeeld dat de aanvraag moet worden afgewezen voor specifieke diensten van de klassen 35 en 36;

                  —

                  het EUIPO en interveniënte verwijzen in de kosten die voor verzoekster zijn opgekomen in de onderhavige procedure;

                  —

                  de bestreden beslissing wijzigen met betrekking tot de kosten, en overeenkomstig artikel 134, lid 1, van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht de interveniërende partij die in het ongelijk is gesteld, verwijzen in de kosten van de procedure voor de kamer van beroep en de oppositieprocedure.

         Aangevoerde middelen

                  —

                  de kamer van beroep heeft ten onrechte geoordeeld dat het bewijs van gebruik voldoende was om normaal gebruik van het merk aan te tonen;

                  —

                  schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


title: Zaak T-734/14: Arrest van het Gerecht van 13 september 2018 — VTB Bank/Raad („Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen naar aanleiding van acties van Rusland die de situatie in Oekraïne destabiliseren — Plaatsing en vervolgens handhaving van verzoeksters naam op de lijst van entiteiten waarop beperkende maatregelen van toepassing zijn — Kennelijke beoordelingsfout — Motiveringsplicht — Rechten van verdediging — Recht op effectieve rechterlijke bescherming — Recht op eigendom — Recht om een economische activiteit uit te oefenen”)

text:
               29.10.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 392/15

      Arrest van het Gerecht van 13 september 2018 — VTB Bank/Raad
      (Zaak T-734/14) (1)

      ((„Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - Beperkende maatregelen naar aanleiding van acties van Rusland die de situatie in Oekraïne destabiliseren - Plaatsing en vervolgens handhaving van verzoeksters naam op de lijst van entiteiten waarop beperkende maatregelen van toepassing zijn - Kennelijke beoordelingsfout - Motiveringsplicht - Rechten van verdediging - Recht op effectieve rechterlijke bescherming - Recht op eigendom - Recht om een economische activiteit uit te oefenen”))
      (2018/C 392/18)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: VTB Bank PAO, voorheen VTB Bank OAO (Sint-Petersburg, Rusland) (vertegenwoordigers: J. Ruiz Calzado, advocaat, C. Claypoole, solicitor, en M. Lester, QC)

         Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: J.-P. Hix en S. Boelaert, gemachtigden)

         Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: L. Havas, T. Scharf en D. Gauci, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot nietigverklaring van, ten eerste, besluit 2014/512/GBVB van de Raad van 31 juli 2014 betreffende beperkende maatregelen naar aanleiding van acties van Rusland die de situatie in Oekraïne destabiliseren (PB 2014, L 229, blz. 13), zoals gewijzigd bij besluit 2014/659/GBVB van de Raad van 8 september 2014 (PB 2014, L 271, blz. 54), en, ten tweede, verordening (EU) nr. 833/2014 van de Raad van 31 juli 2014 betreffende beperkende maatregelen naar aanleiding van de acties van Rusland die de situatie in Oekraïne destabiliseren (PB 2014, L 229, blz. 1), zoals gewijzigd bij verordening (EU) nr. 960/2014 van de Raad van 8 september 2014 (PB 2014, L 271, blz. 3), voor zover die handelingen verzoekster betreffen

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  VTB Bank PAO wordt verwezen in haar eigen kosten alsmede in die van de Raad van de Europese Unie.

                  3)

                  De Europese Commissie zal haar eigen kosten dragen.

         (1)  PB C 16 van 19.1.2015.


title: Zaak T-618/17: Beschikking van het Gerecht van 24 september 2018 — Activa Minoristas del Popular/ECB en GAR („Beroep tot nietigverklaring — Economisch en monetair beleid — Vaststelling van een afwikkelingsregeling ten aanzien van Banco Popular Español — Beroep tot nietigverklaring — Vereniging die is opgericht na de vaststelling van het bestreden besluit — Niet rechtstreeks geraakt — Kennelijke niet-ontvankelijkheid”)

text:
               26.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 427/70

      Beschikking van het Gerecht van 24 september 2018 — Activa Minoristas del Popular/ECB en GAR
      (Zaak T-618/17) (1)

      („Beroep tot nietigverklaring - Economisch en monetair beleid - Vaststelling van een afwikkelingsregeling ten aanzien van Banco Popular Español - Beroep tot nietigverklaring - Vereniging die is opgericht na de vaststelling van het bestreden besluit - Niet rechtstreeks geraakt - Kennelijke niet-ontvankelijkheid”)
      (2018/C 427/93)
      Procestaal: Spaans

         Partijen

         Verzoekende partij: Activa Minoristas del Popular Asociación para la tutela de los inversores minoristas afectados por la resolución, supervisión y gestión del Banco Popular (Madrid, Spanje) (vertegenwoordiger: C. Arredondo Díaz, advocaat)

         Verwerende partijen: Europese Centrale Bank (vertegenwoordigers: R. Ugena Torrejon en A. Lefterov, gemachtigden), Gemeenschappelijke Afwikkelingsraad (vertegenwoordigers: aanvankelijk B. Meyring, S. Schelo, F. Málaga Diéguez, F. Fernández de Trocóniz Robles, T. Klupsch, M. Bettermann, L. Baudenbacher en S. Ianc, vervolgens B. Meyring, S. Schelo, F. Málaga Diéguez, F. Fernández de Trocóniz Robles, T. Klupsch, M. Bettermann, S. Ianc en M. Rickert, advocaten)

         Voorwerp

      Beroep krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van besluit SRB/EES/2017/08 van de GAR van 7 juni 2017 betreffende een afwikkelingsregeling ten aanzien van Banco Popular Español, SA

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Op de verzoeken om toelating tot interventie van Banco Santander, SA, Banco Popular Español, SA, het Koninkrijk Spanje, de Europese Commissie en Chavela Inmuebles, SL hoeft niet meer te worden beslist.

                  3)

                  Activa Minoristas del Popular Asociación para la tutela de los inversores minoristas afectados por la resolución, supervisión y gestión del Banco Popular wordt verwezen in de kosten, behalve in die welke verband houden met de verzoeken om toelating tot interventie.

                  4)

                  Banco Santander, Banco Popular Español, het Koninkrijk Spanje, de Commissie en Chavela Inmuebles zullen hun eigen kosten dragen in verband met hun verzoeken om toelating tot interventie.

         (1)  PB C 13 van 15.1.2018.


title: Zaak T-387/16: Arrest van het Gerecht van 18 oktober 2018 — Terna / Commissie („Financiële bijstand — Projecten van gemeenschappelijk belang op het gebied van de trans-Europese netwerken voor energie — Vaststelling van het eindbedrag van de financiële bijstand — Auditverslag waarin onregelmatigheden worden vastgesteld — Niet in aanmerking komende kosten — Motiveringsplicht — Gewettigd vertrouwen — Evenredigheid”)

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/36

      Arrest van het Gerecht van 18 oktober 2018 — Terna / Commissie
      (Zaak T-387/16) (1)

      ((„Financiële bijstand - Projecten van gemeenschappelijk belang op het gebied van de trans-Europese netwerken voor energie - Vaststelling van het eindbedrag van de financiële bijstand - Auditverslag waarin onregelmatigheden worden vastgesteld - Niet in aanmerking komende kosten - Motiveringsplicht - Gewettigd vertrouwen - Evenredigheid”))
      (2018/C 436/49)
      Procestaal: Italiaans

         Partijen

         Verzoekende partij: Terna — Rete elettrica nazionale SpA (Rome, Italië) (vertegenwoordigers: A. Police, L. Di Via, F. Degni, F. Covone en D. Carria, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: O. Beynet, L. Di Paolo, A. Tokár en G. Gattinara, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van de brieven van 6 juli 2015, 23 mei en 14 juni 2016 van de Commissie inzake bepaalde kosten die in het kader van twee projecten op het gebied van de trans-Europese netwerken voor energie (project 209-E255/09-ENER/09/TEN-E-S 12.564583 en 2007-E221/07/2007-TREN/07TEN-E-S 07.91403) zijn gemaakt naar aanleiding van de financiële bijstand die de Commissie heeft verleend aan verzoekster

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Terna — Rete elettrica nazionale SpA wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van de Europese Commissie.

         (1)  PB C 326 van 5.9.2016.


title: Zaak T-788/17: Arrest van het Gerecht van 17 oktober 2018 — Szabados/EUIPO — Sociedad Española de Neumología y Cirugía Torácica (Separ) (MicroSepar) [„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniewoordmerk MicroSepar — Ouder Uniebeeldmerk SeparSolidaria — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”]

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/49

      Arrest van het Gerecht van 17 oktober 2018 — Szabados/EUIPO — Sociedad Española de Neumología y Cirugía Torácica (Separ) (MicroSepar)
      (Zaak T-788/17) (1)

      ([„Uniemerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor Uniewoordmerk MicroSepar - Ouder Uniebeeldmerk SeparSolidaria - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”])
      (2018/C 436/69)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Andreas Szabados (Grünwald, Duitsland) (vertegenwoordiger: S. Wobst, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: D. Hanf en D. Walicka, gemachtigden)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO: Sociedad Española de Neumología y Cirugía Torácica (Separ) (Barcelona, Spanje)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 21 september 2017 (zaak R 2420/2016-1) inzake een oppositieprocedure tussen Andreas Szabados en Sociedad Española de Neumología y Cirugía Torácica

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Andreas Szabados wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 32 van 29.1.2018.


title: Zaak T-518/16: Arrest van het Gerecht van 4 december 2018 — Carreras Sequeros e.a./Commissie („Openbare dienst — Ambtenaren en arbeidscontractanten — Herziening van het Statuut van 1 januari 2014 — Artikel 6 van bijlage X bij het Statuut — Nieuwe bepalingen voor het vakantieverlof voor in een derde land tewerkgestelde ambtenaren — Exceptie van onwettigheid — Doel van het verlof”)

text:
               4.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 44/23

      Arrest van het Gerecht van 4 december 2018 — Carreras Sequeros e.a./Commissie
      (Zaak T-518/16) (1)

      ((„Openbare dienst - Ambtenaren en arbeidscontractanten - Herziening van het Statuut van 1 januari 2014 - Artikel 6 van bijlage X bij het Statuut - Nieuwe bepalingen voor het vakantieverlof voor in een derde land tewerkgestelde ambtenaren - Exceptie van onwettigheid - Doel van het verlof”))
      (2019/C 44/28)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partijen: Francisco Carreras Sequeros (Addis-Abeba, Ethiopië), en vijf andere verzoekende partijen wier namen zijn opgenomen in de bijlage bij het arrest (vertegenwoordigers: S. Orlandi en T. Martin, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk J. Currall en G. Gattinara, vervolgens G. Gattinara en A.-C. Simon, gemachtigden)

         Interveniënten aan de zijde van verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: J. Steele en E. Taneva, gemachtigden); en Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: aanvankelijk M. Bauer en M. Veiga, vervolgens M. Bauer en R. Meyer, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van de besluiten om het aantal verlofdagen van verzoekers met ingang van 2014 te verminderen

         Dictum

                  1)

                  De besluiten tot vermindering van het aantal verlofdagen in 2014 van Francisco Carreras Sequeros en van de andere ambtenaren of functionarissen van de Europese Commissie wier namen zijn opgenomen in de bijlage worden nietig verklaard.

                  2)

                  De Commissie wordt verwezen in haar eigen kosten en in de kosten van Carreras Sequeros en van de andere ambtenaren of functionarissen van de Commissie wier namen zijn opgenomen in de bijlage.

                  3)

                  Het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie dragen hun eigen kosten.

         (1)  PB C 7 van 12.1.2015 (zaak aanvankelijk ingeschreven bij het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie onder nummer F-88/14, en op 1 september 2016 overgedragen aan het Gerecht van de Europese Unie).


title: Zaak T-98/18: Arrest van het Gerecht van 13 december 2018 — Multifit/EUIPO (MULTIFIT) [„Uniemerk — Aanvraag voor Uniewoordmerk „MULTIFIT” — Absolute weigeringsgrond — Geen onderscheidend vermogen — Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001”]

text:
               4.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/56

      Arrest van het Gerecht van 13 december 2018 — Multifit/EUIPO (MULTIFIT)
      (Zaak T-98/18) (1)

      ([„Uniemerk - Aanvraag voor Uniewoordmerk „MULTIFIT” - Absolute weigeringsgrond - Geen onderscheidend vermogen - Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001”])
      (2019/C 82/67)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Multifit Tiernahrungs GmbH (Krefeld, Duitsland) (vertegenwoordigers: N. Weber en L. Thiel, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: A. Sesma Merino, D. Walicka, M. Fischer en M. Eberl, gemachtigden)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 15 november 2017 (zaak R 846/2017-1) inzake een aanvraag tot inschrijving van het woordteken „MULTIFIT” als Uniemerk

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Multifit Tiernahrungs GmbH wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 134 van 16.4.2018.


title: Zaak C-430/17: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 23 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Walbusch Walter Busch GmbH & Co. KG / Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs Frankfurt am Main eV (Prejudiciële verwijzing — Consumentenbescherming — Richtlijn 2011/83/EU — Overeenkomsten op afstand — Artikel 6, lid 1, onder h) — Informatieplicht met betrekking tot het herroepingsrecht — Artikel 8, lid 4 — Overeenkomst gesloten met behulp van een middel voor communicatie op afstand dat beperkte ruimte of tijd biedt voor het tonen van de informatie — Begrip „beperkte ruimte of tijd […] voor het tonen van de informatie” — Folder in een tijdschrift — Bestelkaart met een hyperlink naar de informatie over het herroepingsrecht)

text:
               11.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 93/13

      Arrest van het Hof (Derde kamer) van 23 januari 2019 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Walbusch Walter Busch GmbH & Co. KG / Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs Frankfurt am Main eV
      (Zaak C-430/17) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Consumentenbescherming - Richtlijn 2011/83/EU - Overeenkomsten op afstand - Artikel 6, lid 1, onder h) - Informatieplicht met betrekking tot het herroepingsrecht - Artikel 8, lid 4 - Overeenkomst gesloten met behulp van een middel voor communicatie op afstand dat beperkte ruimte of tijd biedt voor het tonen van de informatie - Begrip „beperkte ruimte of tijd […] voor het tonen van de informatie” - Folder in een tijdschrift - Bestelkaart met een hyperlink naar de informatie over het herroepingsrecht))
      (2019/C 93/16)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Bundesgerichtshof

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Walbusch Walter Busch GmbH & Co. KG

         Verwerende partij: Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs Frankfurt am Main eV

         Dictum

      Bij de beoordeling of het communicatiemiddel in een concreet geval beperkte ruimte of tijd biedt voor het tonen van de informatie, overeenkomstig artikel 8, lid 4, van richtlijn 2011/83/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2011 betreffende consumentenrechten, tot wijziging van richtlijn 93/13/EEG van de Raad en van richtlijn 1999/44/EG van het Europees Parlement en de Raad en tot intrekking van richtlijn 85/577/EEG van de Raad en van richtlijn 97/7/EG van het Europees Parlement en de Raad, dient rekening te worden gehouden met alle technische kenmerken van de commerciële communicatie van de handelaar. Daarbij dient de nationale rechter na te gaan of, gelet op de door de communicatie ingenomen ruimte en tijd en gelet op de minimumomvang van het lettertype dat geschikt is voor de gemiddelde consument voor wie deze communicatie is bestemd, alle in artikel 6, lid 1, van deze richtlijn bedoelde informatie objectief kan worden getoond in deze communicatie.
      Artikel 6, lid 1, onder h), en artikel 8, lid 4, van richtlijn 2011/83 dienen aldus te worden uitgelegd dat ingeval de overeenkomst wordt gesloten met behulp van een middel voor communicatie op afstand dat beperkte ruimte of tijd biedt voor het tonen van de informatie en wanneer een herroepingsrecht bestaat, de handelaar verplicht is om de consument, met behulp van het betrokken communicatiemiddel en vóór het sluiten van de overeenkomst, de informatie betreffende de voorwaarden, de termijn en de modaliteiten voor uitoefening van dat recht te verstrekken. In dat geval moet deze handelaar het modelformulier voor herroeping van bijlage I, deel B, bij deze richtlijn aan de consument meedelen via een andere bron, in een duidelijke en begrijpelijke taal.

         (1)  PB C 347 van 16.10.2017.


title: Zaak T-881/16: Arrest van het Gerecht van 15 januari 2019 — HJ / EMA [„Openbare dienst — Tijdelijk functionarissen — Gedeeltelijke niet-ontvankelijkheid — Verzoek tot het geven van een bevel — Toegang van ambtenaren tot hun persoonsdossier — Artikelen 26 en 26 bis van het Statuut — Toegang tot documenten — Verordening (EG) nr. 1049/2001 — Persoonsdossier toegankelijk gemaakt voor alle personeelsleden van EMA — Bescherming van natuurlijke personen bij de behandeling van persoonsgegevens door de instellingen en organen van de Unie — Aansprakelijkheid — Immateriële schade”]

text:
               11.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 93/47

      Arrest van het Gerecht van 15 januari 2019 — HJ / EMA
      (Zaak T-881/16) (1)

      ([„Openbare dienst - Tijdelijk functionarissen - Gedeeltelijke niet-ontvankelijkheid - Verzoek tot het geven van een bevel - Toegang van ambtenaren tot hun persoonsdossier - Artikelen 26 en 26 bis van het Statuut - Toegang tot documenten - Verordening (EG) nr. 1049/2001 - Persoonsdossier toegankelijk gemaakt voor alle personeelsleden van EMA - Bescherming van natuurlijke personen bij de behandeling van persoonsgegevens door de instellingen en organen van de Unie - Aansprakelijkheid - Immateriële schade”])
      (2019/C 93/58)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: HJ (vertegenwoordigers: L. Levi en A. Blot, advocaten)

         Verwerende partij: Europees Geneesmiddelenbureau (vertegenwoordigers: I. Ratescu en F. Cooney, gemachtigden, bijgestaan door S. Orlandi en T. Martin, advocaten)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, ten eerste tot vergoeding van de immateriële schade die verzoekster zou hebben geleden als gevolg van de openbaarmaking van haar persoonsdossier voor alle personeelsleden van EMA, en ten tweede tot verwijdering van twee documenten uit dat dossier

         Dictum

                  1)

                  Het Europees Geneesmiddelenbureau (EMA) wordt veroordeeld tot betaling van een symbolisch bedrag van 1 EUR aan HJ ter vergoeding van de geleden immateriële schade.

                  2)

                  Het beroep wordt verworpen voor het overige.

                  3)

                  EMA draagt zijn eigen kosten en de kosten van HJ.

         (1)  PB C 46 van 13.2.2017.


title: Zaak T-31/19: Beroep ingesteld op 15 januari 2019 — AF / FRA

text:
               18.3.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 103/50

      Beroep ingesteld op 15 januari 2019 — AF / FRA
      (Zaak T-31/19)
      (2019/C 103/65)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: AF (vertegenwoordigers: L. Levi en N. Flandin, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau van de Europese Unie voor de grondrechten (FRA)

         Conclusies

                  —

                  Nietigverklaring van verweerders besluit van 9 mei 2018 tot opstelling van een lijst van geschikte tijdelijke functionarissen die zijn voorgedragen voor de herkwalificatie van 2017, waarin verzoekers naam niet was opgenomen;

                  —

                  Voor zover noodzakelijk, tevens nietigverklaring van het door verzoeker op 5 oktober 2018 ontvangen besluit van de FRA, waarbij verzoekers klacht tegen het genoemde besluit van de FRA wordt afgewezen;

                  —

                  Vergoeding van de materiële schade die verzoeker heeft geleden;

                  —

                  Verwijzing van verweerder in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker drie middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel: schending van artikel 54 van de Regeling welke van toepassing is op de andere personeelsleden van de Europese Unie (RAP), alsmede van artikel 30 van bijlage XIII bij het Statuut van de ambtenaren en van artikel 3 van directiebesluit van FRA nr. 2016/01 houdende vaststelling van de algemene uitvoeringsbepalingen betreffende artikel 54 van de RAP.

                  2.

                  Tweede middel: schending van het recht op behoorlijk bestuur op grond van artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

                  3.

                  Derde middel: schending van rechtszekerheid en gewettigd vertrouwen.


title: Zaak T-811/17: Beroep ingesteld op 12 december 2017 — Classic Media/EUIPO — Pirelli Tyre (CLASSIC DRIVER)

text:
               12.2.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 52/38

         Beroep ingesteld op 12 december 2017 — Classic Media/EUIPO — Pirelli Tyre (CLASSIC DRIVER)
   (Zaak T-811/17)
   (2018/C 052/50)
   Taal van het verzoekschrift: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Classic Media AG (Zug, Zwitserland) (vertegenwoordiger: A. Masberg, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Pirelli Tyre SpA (Milaan, Italië)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Aanvrager van het betrokken merk: verzoekende partij

      Betrokken merk: internationale inschrijving van het merk „CLASSIC DRIVER”, waarin de Europese Unie wordt aangewezen — internationale inschrijving nr. 1 108 587

      Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

      Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 3 oktober 2017 in zaak R 59/2017-4

      Conclusies

               —

               vernietiging van de bestreden beslissing;

               —

               afwijzing van de oppositie, met verwijzing in de kosten.

      Aangevoerd middel

               —

               schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening nr. 207/2009.


               22.2.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 67/13

         Beroep tegen IJsland, ingesteld door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 21 december 2017
   (Zaak E-14/17)
   (2018/C 67/13)
   Op 21 december 2017 is bij het EVA-Hof beroep ingesteld tegen IJsland door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, vertegenwoordigd door Carsten Zatschler, Catherine Howdle en Ingibjörg Ólöf Vilhjálmsdóttir, optredend als gemachtigden van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, Belliardstraat 35, 1040 Brussel, België.
   De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA vraagt het EVA-Hof:

               1.

               te verklaren dat IJsland niet heeft voldaan aan zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 7 van de EER-overeenkomst, doordat IJsland het besluit waarnaar wordt verwezen in punt 31bbb van bijlage IX bij de EER-overeenkomst (Uitvoeringsverordening (EU) nr. 447/2013 van de Commissie van 15 mei 2013 tot vaststelling van de procedure voor abi-beheerders die voor opt-in kiezen uit hoofde van Richtlijn 2011/61/EU van het Europees Parlement en de Raad), zoals aangepast bij Protocol 1 bij de EER-overeenkomst, niet heeft omgezet in zijn nationaal recht;

               2.

               de Republiek IJsland te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Feiten en argumenten:

               —

               Het verzoek betreft de niet-naleving door IJsland, uiterlijk op 12 september 2017, van een met redenen omkleed advies dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 12 juli 2017 tot IJsland had gericht en dat betrekking had op de niet-omzetting door deze staat in zijn nationaal recht van Uitvoeringsverordening (EU) nr. 447/2013 van de Commissie van 15 mei 2013 tot vaststelling van de procedure voor abi-beheerders die voor opt-in kiezen uit hoofde van Richtlijn 2011/61/EU van het Europees Parlement en de Raad, waarnaar wordt verwezen in punt 31bbb van bijlage IX bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, en zoals aangepast aan die Overeenkomst bij Protocol 1 daarbij (hierna „het besluit” genoemd).

               —

               De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA betoogt dat IJsland zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 7 van de EER-overeenkomst niet is nagekomen door niet binnen de gestelde termijn de maatregelen vast te stellen die voor de tenuitvoerlegging van het besluit noodzakelijk zijn.