title: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 9 juli 2002 in zaak T-233/01: Daniel Callebaut tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Ambtenaren — Bevordering — Ontbreken van definitief beoordelingsrapport — Vergelĳking van verdiensten)

text:
C 233/22                 NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                        28.9.2002
                                                         GERECHT VAN EERSTE AANLEG
   ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                                    ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
                                                                                van 9 juli 2002
                            van 9 juli 2002                                 in zaak T-233/01: Daniel Callebaut tegen Commissie van
                                                                                de Europese Gemeenschappen ( 1)
in zaak T-70/01: Pier V. Aimone tegen Hof van Justitie                      (Ambtenaren — Bevordering — Ontbreken van definitief
             van de Europese Gemeenschappen ( 1)                                 beoordelingsrapport — Vergelijking van verdiensten)
                                                                                (2002/C 233/41)
(Ambtenaren — Verlof om redenen van persoonlijke aard —                                                (Procestaal: Frans)
Weigering van herplaatsing — Ontslag ambtshalve —
Artikelen 40, lid 4, sub d, en 49, tweede alinea, van Statuut)
                                                                            In zaak T-233/01, Daniel Callebaut, ambtenaar van de Com-
                                                                            missie van de Europese Gemeenschappen, wonende te Mon-
                           (2002/C 233/40)                                  dorf-les-Bains (Luxemburg), vertegenwoordigd door J.-N. Louis
                                                                            en V. Peere, advocaten, domicilie gekozen hebbende te Luxem-
                                                                            burg, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
                                                                            (gemachtigde: C. Berardis-Kayser), betreffende een beroep
                         (Procestaal: Italiaans)                            tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van
                                                                            14 augustus 2000 om verzoeker bij de bevorderingsron-
                                                                            de 2000 niet tot de rang B 2 te bevorderen, heeft het Gerecht
                                                                            (Derde kamer), samengesteld als volgt: M. Jaeger, president,
                                                                            K. Lenaerts en J. Azizi, rechters; griffier: J. Plingers, ad-
                                                                            ministrateur, op 9 juli 2002 een arrest gewezen waarvan het
In zaak T-70/01, Pier V. Aimone, voormalige ambtenaar van                   dictum luidt als volgt:
het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen,
wonende te Fribourg (Zwitserland), vertegenwoordigd door                    1)     Verklaart nietig het besluit van de Commissie van 14 augustus
R. Ventura, advocaat, tegen Hof van Justitie van de Europese                       2000 om verzoeker bij de bevorderingsronde 2000 niet tot de
Gemeenschappen (gemachtigden: M. Schauss en A. Del Ferro),                         rang B 2 te bevorderen.
betreffende een beroep tot, enerzijds, nietigverklaring van het             2)     Verwijst de Commissie in de kosten.
besluit van het Hof van Justitie van 22 mei 2000 waarbij
verzoeker per 1 juni 2000 ambtshalve is ontslagen, en
anderzijds, vergoeding van de morele en psychofysiologische                 (1 ) PB C 331 van 24.11.2001
schade die dat besluit hem zou hebben berokkend, heeft het
Gerecht (Vijfde kamer), samengesteld als volgt: J. D. Cooke,
president, R. García-Valdecasas en P. Lindh, rechters; griffier:
J. Palacio González, administrateur, op 9 juli 2002 een arrest
gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                                BESCHIKKING VAN HET GERECHT
                                                                                VAN EERSTE AANLEG
1)     Wijst de vordering tot nietigverklaring af.                                                    van 14 juni 2002
                                                                            in zaak T-173/01, Asahi Vet SA tegen Commissie van de
2)     Wijst de vordering tot schadevergoeding af.                                             Europese Gemeenschappen1
                                                                            („Vergunning voor toevoegingsmiddel in de diervoeding —
3)     Verstaat dat elk der partijen de eigen kosten zal dragen.                               Afdoening zonder beslissing”)
                                                                                (2002/C 233/42)
( 1) PB C 150, van 19.5.2001                                                                           (Procestaal: Duits)
                                                                            In zaak T-173/01, Asahi Vet SA, gevestigd te Barcelona
                                                                            (Spanje), vertegenwoordigd door C. Bittner, advocaat, tegen


               10.12.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 410/7

         Beroep tegen het Vorstendom Liechtenstein, ingesteld door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 17 augustus 2015
   (Zaak E-22/15)
   (2015/C 410/06)
   Op 17 augustus 2015 is bij het EVA-Hof beroep ingesteld tegen het Vorstendom Liechtenstein door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, vertegenwoordigd door Markus Schneider, Clémence Perrin en Íris Ísberg, optredend als gemachtigden van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, Belliardstraat 35, 1040 Brussel, België.
   De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA vraagt het EVA-Hof:

               1.

               Vast te stellen dat het Vorstendom Liechtenstein, door het niet binnen de gestelde termijn aannemen van de maatregelen die nodig zijn voor de uitvoering van de besluiten waarnaar wordt verwezen in punt 15q van hoofdstuk XIII van bijlage II bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte (Richtlijn 2011/62/EU van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2011 tot wijziging van Richtlijn 2001/83/EG tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik, om te verhinderen dat vervalste geneesmiddelen in de legale distributieketen belanden en Richtlijn 2012/26/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 tot wijziging van Richtlijn 2001/83/EG, wat de geneesmiddelenbewaking betreft), zoals aangepast aan de EER-overeenkomst bij Protocol 1 daarbij, zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 2 van de besluiten en van artikel 7 van de EER-overeenkomst niet is nagekomen.

               2.

               Liechtenstein te verwijzen in de kosten van de procedure.

      Feiten en argumenten:

               —

               Het verzoek betreft het feit dat het Vorstendom Liechtenstein op 11 april 2015 nog geen gevolg had gegeven aan een met redenen omkleed advies dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 11 februari 2015 tot hem had gericht en dat betrekking had op het door deze staat niet in zijn interne rechtsorde opnemen van Richtlijn 2011/62/EU van het Europees Parlement en de Raad van 8 juni 2011 tot wijziging van Richtlijn 2001/83/EG tot vaststelling van een communautair wetboek betreffende geneesmiddelen voor menselijk gebruik, om te verhinderen dat vervalste geneesmiddelen in de legale distributieketen belanden

               en

                  Richtlijn 2012/26/EU van het Europees Parlement en de Raad van 25 oktober 2012 tot wijziging van Richtlijn 2001/83/EG, wat de geneesmiddelenbewaking betreft, waarnaar wordt verwezen in punt 15q van hoofdstuk XIII van bijlage II bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, en aangepast aan die overeenkomst bij Protocol 1 daarbij („de besluiten”).

               —

               De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA betoogt dat het Vorstendom Liechtenstein zijn verplichtingen uit hoofde van artikel 2 van de besluiten en van artikel 7 van de EER-overeenkomst niet is nagekomen door het niet binnen de gestelde termijn aannemen van de maatregelen die nodig zijn voor de uitvoering van de besluiten.


title: Zaak T-590/11: Beschikking van het Gerecht van 14 november 2012 — S & S Szlegiel Szlegiel i Wiśniewski/BHIM — Scotch & Soda (SODA)

text:
               26.1.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 26/69

         Beschikking van het Gerecht van 14 november 2012 — S & S Szlegiel Szlegiel i Wiśniewski/BHIM — Scotch & Soda (SODA)
   (Zaak T-590/11) (1)

   2013/C 26/137
   Procestaal: Engels
   De president van de Eerste kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 25 van 28.1.2012.


title: Zaak C-476/12: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 5 november 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof — Oostenrijk) — Österreichischer Gewerkschaftsbund/Verband Österreichischer Banken und Bankiers (Prejudiciële verwijzing — Sociale politiek — Kaderovereenkomst inzake deeltijdarbeid — Discriminatieverbod — Collectieve arbeidsovereenkomst die voorziet in een kindertoelage — Berekening van de kindertoelage ten voordele van deeltijdwerkers volgens het pro-rata-temporisbeginsel)

text:
               12.1.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 7/2

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 5 november 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof — Oostenrijk) — Österreichischer Gewerkschaftsbund/Verband Österreichischer Banken und Bankiers
   (Zaak C-476/12) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Sociale politiek - Kaderovereenkomst inzake deeltijdarbeid - Discriminatieverbod - Collectieve arbeidsovereenkomst die voorziet in een kindertoelage - Berekening van de kindertoelage ten voordele van deeltijdwerkers volgens het pro-rata-temporisbeginsel))
   (2015/C 007/02)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Oberster Gerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Österreichischer Gewerkschaftsbund

      Verwerende partij: Verband Österreichischer Banken und Bankiers

      Dictum

   Clausule 4 van de kaderovereenkomst inzake deeltijdarbeid, gesloten op 6 juni 1997, die is opgenomen in de bijlage bij richtlijn 97/81/EG van de Raad van 15 december 1997 betreffende de door de Unice, het CEEP en het EVV gesloten raamovereenkomst inzake deeltijdarbeid, zoals gewijzigd bij richtlijn 98/23/EG van de Raad van 7 april 1998, moet aldus worden uitgelegd dat het pro-rata-temporisbeginsel van toepassing is op de berekening van het bedrag van een kindertoelage die wordt uitgekeerd door de werkgever van een deeltijdwerker en die is opgenomen in een collectieve arbeidsovereenkomst zoals die welke van toepassing is op de werknemers van de Oostenrijkse banken en bankiers.

      (1)  PB C 32 van 2.2.2013.


title: Zaak T-39/10: Arrest van het Gerecht van 27 september 2012 — El Corte Inglés/BHIM — Pucci International (PUCCI) ( „Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk „PUCCI” — Oudere nationale beeld- en woordmerken „Emidio Tucci” en „E. TUCCI” — Oudere aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk „Emidio Tucci” — Relatieve weigeringsgronden — Geen verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009 — Normaal gebruik van ouder merk — Artikelen 42, leden 2 en 3, en 15, lid 1, tweede alinea, sub a, van verordening (EG) nr. 207/2009 — Ongerechtvaardigd voordeel uit onderscheidend vermogen of reputatie van ouder merk — Artikel 8, lid 5, van verordening (EG) nr. 207/2009” )

text:
               17.11.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 355/23

         Arrest van het Gerecht van 27 september 2012 — El Corte Inglés/BHIM — Pucci International (PUCCI)
   (Zaak T-39/10) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk „PUCCI” - Oudere nationale beeld- en woordmerken „Emidio Tucci” en „E. TUCCI” - Oudere aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk „Emidio Tucci” - Relatieve weigeringsgronden - Geen verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009 - Normaal gebruik van ouder merk - Artikelen 42, leden 2 en 3, en 15, lid 1, tweede alinea, sub a, van verordening (EG) nr. 207/2009 - Ongerechtvaardigd voordeel uit onderscheidend vermogen of reputatie van ouder merk - Artikel 8, lid 5, van verordening (EG) nr. 207/2009)
   2012/C 355/48
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: El Corte Inglés, SA (Madrid, Spanje) (vertegenwoordigers: aanvankelijk E. López Camba, J. L. Rivas Zurdo en E. Seijo Veiguela, vervolgens J. L. Rivas Zurdo en E. Seijo Veiguela, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: J. Crespo, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM, interveniërend voor het Gerecht: Emilio Pucci International BV (Amsterdam, Nederland) (vertegenwoordigers: P. Roncaglia, G. Lazzeretti, M. Boletto en E. Gavuzzi, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 29 oktober 2009 (zaak R 173/2009-1) inzake een oppositieprocedure tussen El Corte Inglés, SA en Emilio Pucci International BV

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               El Corte Inglés, SA wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 100 van 17 april 2010.


title: Arrest van het Hof (Vĳfde kamer) van 18 januari 2001 in zaak C-150/99 (verzoek van de Svea hovrätt om een prejudiciële beslissing): Svenska staten tegen Stockholm Lindöpark AB en Stockholm Lindöpark AB tegen Svenska staten (Fiscale bepalingen — Harmonisatie van wetgevingen — Omzetbelasting — Gemeenschappelĳk stelsel van belasting over toegevoegde waarde — Zesde richtlĳn — Vrĳstellingen — Verhuur van onroerende goederen — Beoefening van sport of lichamelĳke opvoeding)

text:
19.5.2001               NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                              C 150/5
                    ARREST VAN HET HOF                                                           ARREST VAN HET HOF
                          (Tweede kamer)                                                               (Vijfde kamer)
                                                                                van 18 januari 2001
                       van 18 januari 2001
                                                                           in zaak C-150/99 (verzoek van de Svea hovrätt om een
in zaak C-113/99 (verzoek van het Verwaltungsgerichts-                     prejudiciële beslissing): Svenska staten tegen Stockholm
hof om een prejudiciële beslissing): H. Schmid tegen                       Lindöpark AB en Stockholm Lindöpark AB tegen Svenska
Finanzlandesdirektion für Wien, Niederösterreich und                                                       staten (1)
                            Burgenland (1)
                                                                           (Fiscale bepalingen — Harmonisatie van wetgevingen —
(Richtlijn 69/335/EEG — Indirecte belastingen op het                       Omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting
bijeenbrengen van kapitaal — Minimumbelasting op ka-                       over toegevoegde waarde — Zesde richtlijn — Vrijstellingen
                      pitaalvennootschappen)                               — Verhuur van onroerende goederen — Beoefening van
                                                                                sport of lichamelijke opvoeding)
                          (2001/C 150/08)
                                                                                (2001/C 150/09)
                           (Procestaal: Duits)                                                       (Procestaal: Zweeds)
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru- (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                          dentie van het Hof)                                                         dentie van het Hof)
In zaak C-113/99, betreffende een verzoek aan het Hof                      In zaak C-150/99, betreffende een verzoek aan het Hof
krachtens artikel 177 EG-Verdrag (thans artikel 234 EG)                    krachtens artikel 177 EG-Verdrag (thans artikel 234 EG) van
van het Verwaltungsgerichtshof (Oostenrijk), in het aldaar                 Svea hovrätt (Zweden), in het aldaar aanhangig geding tussen
aanhangig geding tussen H. Schmid, als curator in het faillisse-           Svenska staten en Stockholm Lindöpark AB en tussen
ment van P. P. Handels GmbH, in vereffening, en Finanzlandes-              Stockholm Lindöpark AB en Svenska staten, om een prejudicië-
direktion für Wien, Niederösterreich und Burgenland, om een                le beslissing over de uitlegging van de artikelen 13, A, lid 1,
prejudiciële beslissing over de uitlegging van artikel 10 van              sub m, en 13, B, sub b, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG)
richtlijn 69/335/EEG van de Raad van 17 juli 1969 betreffende              van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie
de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal (PB             van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting —
L 249, blz. 25), zoals gewijzigd bij richtlijn 85/303/EEG van              Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde
de Raad van 10 juni 1985 (PB L 156, blz. 23), heeft het                    waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1), heeft het Hof
Hof (Tweede kamer), samengesteld als volgt: V. Skouris,                    (Vijfde kamer), samengesteld als volgt: D. A. O. Edward,
kamerpresident, R. Schintgen (rapporteur) en N. Colneric,                  waarnemend voor de president van de Vijfde kamer, P. Jann
rechters; advocaat-generaal: N. Fennelly; griffier: R. Grass, op           (rapporteur) en L. Sevón, rechters; advocaat-generaal: F. G. Ja-
18 januari 2001 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt                cobs; griffier: H. von Holstein, adjunct-griffier, op 18 januari
als volgt:                                                                 2001 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                           1)    De artikelen 13, A, lid 1, sub m, en 13, B, sub b, van de
Artikel 10 van richtlijn 69/335/EEG van de Raad van 17 juli                      Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977
1969 betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van               betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten
kapitaal, zoals gewijzigd bij richtlijn 85/303/EEG van de Raad van               inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van be-
10 juni 1985, moet aldus worden uitgelegd, dat het niet eraan in de              lasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, staan
weg staat dat ten laste van kapitaalvennootschappen in staat van                 in de weg aan een nationale wettelijke regeling die voorziet in
faillissement of in vereffening, die over geen inkomen beschikken of             een algemene vrijstelling van de belasting over de toegevoegde
waarvan het jaarlijkse inkomen een bepaald bedrag niet overschrijdt,             waarde voor de terbeschikkingstelling van ruimten en andere
een minimumbelasting als de in het hoofdgeding aan de orde zijnde                inrichtingen alsmede van bijkomende voorzieningen of andere
wordt geheven, die verschuldigd is voor ieder kalenderkwartaal waarin            installaties voor de beoefening van sport of voor lichamelijke
deze vennootschappen onbeperkt belastingplichtig zijn.                           opvoeding, ook indien deze diensten door instellingen met
                                                                                winstoogmerk worden verleend.
                                                                           2)    Het bepaalde in artikel 17, leden 1 en 2, van de Zesde richtlijn
(1) PB C 160 van 5.06.1999.                                                      (77/388), gelezen in samenhang met het bepaalde in de
                                                                                artikelen 2, 6, lid 1, en 13, B, sub b, van de richtlijn, is
                                                                                voldoende duidelijk, nauwkeurig en onvoorwaardelijk, opdat een
                                                                                particulier zich daarop tegenover een lidstaat voor een nationale
                                                                                rechterlijke instantie kan beroepen.
 ---pagebreak--- C 150/6                 NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                            19.5.2001
3)    De toepassing van een algemene vrijstelling van de belasting         —     de tijd die hij nodig heeft om zich te verplaatsen ten einde een
      over de toegevoegde waarde voor de terbeschikkingstelling                  voertuig over te nemen waarin een controleapparaat moet
      van ruimten en andere inrichtingen alsmede van bijkomende                  worden geïnstalleerd en gebruikt en dat zich elders bevindt dan
      voorzieningen of andere installaties voor de beoefening van                in zijn woonplaats of het exploitatiecentrum van de werkgever,
      sport of voor lichamelijke opvoeding, terwijl een dergelijke               zulks ongeacht of deze laatste dienaangaande instructies heeft
      algemene vrijstelling niet voorkomt in artikel 13 van de Zesde             gegeven dan wel de bestuurder kan kiezen, wanneer en hoe hij
      richtlijn (77/388), levert een gekwalificeerde schending van het           dat traject aflegt;
      gemeenschapsrecht op waarvoor de lidstaat aansprakelijk kan
      worden gehouden.                                                     —     de tijd die een bestuurder, voordat hij een aan deze verordening
                                                                                onderworpen voertuig overneemt, in het kader van een vervoer-
(1) PB C 188 van 3.7.1999.                                                       dienst die niet onder het toepassingsgebied van verordening
                                                                                nr. 3821/85 valt, aan het besturen van een voertuig besteedt.
                                                                           (1) PB C 281 van 2.10.1999.
                    ARREST VAN HET HOF
                           (Vijfde kamer)
                       van 18 januari 2001
                                                                                ARREST VAN HET HOF
in zaak C-297/99 (verzoek van de de Nottingham Ma-
gistrates’ Court om een prejudiciële beslissing): strafzaak                                            (Vijfde kamer)
tegen Skills Motor Coaches Ltd, B. J. Farmer, C. J. Burley
                          en B. Denman (1)
                                                                                van 18 januari 2001
(Voorschriften van sociale aard voor het wegvervoer —
Registratiebladen van het controleapparaat — Verplichting                  in zaak C-448/99: Commissie van de Europese Gemeen-
om werktijden, werkonderbrekingen en rusttijden op te                            schappen tegen Groothertogdom Luxemburg (1)
                               tekenen)
                          (2001/C 150/10)                                               (Niet-nakoming — Richtlijn 97/13/EG)
                                                                                (2001/C 150/11)
                          (Procestaal: Engels)
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-                            (Procestaal: Frans)
                          dentie van het Hof)
In zaak C-297/99, betreffende een verzoek aan het Hof                      (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
krachtens artikel 234 EG van de Nottingham Magistrates’                                               dentie van het Hof)
Court (Verenigd Koninkrijk), in de aldaar dienende strafzaak
tegen Skills Motor Coaches Ltd, B. J. Farmer, C. J. Burley en
B. Denman, om een prejudiciële beslissing over de uitlegging               In zaak C-448/99, Commissie van de Europese Gemeenschap-
van artikel 15 van verordening (EEG) nr. 3821/85 van de Raad               pen (gemachtigde: M. Nolin) tegen Groothertogdom Luxem-
van 20 december 1985 betreffende het controleapparaat in                   burg (gemachtigde: P. Steinmetz), betreffende een verzoek om
het wegvervoer (PB L 370, blz. 8), heeft het Hof (Vijfde                   vast te stellen dat het Groothertogdom Luxemburg, door niet
kamer), samengesteld als volgt: A. La Pergola, kamerpresident,             de wettelijke en bestuursrechtelijke maatregelen te treffen die
M. Wathelet, D. A. O. Edward, P. Jann (rapporteur) en L. Sevón,           nodig zijn om te voldoen aan de artikelen 8, lid 3, en 9, lid 2,
rechters; advocaat-generaal: A. Saggio; griffier: D. Louterman-            van richtlijn 97/13/EG van het Europees Parlement en de Raad
Hubeau, afdelingshoofd, op 18 januari 2001 een arrest                      van 10 april 1997 betreffende een gemeenschappelijk kader
gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:                                voor algemene machtigingen en individuele vergunningen op
                                                                           het gebied van telecommunicatiediensten (PB L 117, blz. 15),
                                                                           de krachtens die richtlijn op hem rustende verplichtingen niet
                                                                           is nagekomen, heeft het Hof (Vijfde kamer), samengesteld als
Artikel 15 van verordening (EEG) nr. 3821/85 van de Raad van               volgt: A. La Pergola, kamerpresident, M. Wathelet, D. A. O. Ed-
20 december 1985 betreffende het controleapparaat in het wegvervoer        ward, P. Jann en L. Sevón (rapporteur), rechters; advocaat-
moet aldus worden uitgelegd, dat de verplichting voor de bestuurder,       generaal: P. Léger; griffier: R. Grass, op 18 januari 2001 een
alle andere werktijden te registreren, ook geldt voor:                     arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:


title: Zaak T-102/14: Arrest van het Gerecht van 13 mei 2015 — Deutsche Post/BHIM — PostNL Holding (TPG POST) [„Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk TPG POST — Oudere nationale en gemeenschapswoordmerken POST en Deutsche Post — Relatieve weigeringsgrond — Geen verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009”]

text:
               29.6.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 213/35

         Arrest van het Gerecht van 13 mei 2015 — Deutsche Post/BHIM — PostNL Holding (TPG POST)
   (Zaak T-102/14) (1)

   ([„Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk TPG POST - Oudere nationale en gemeenschapswoordmerken POST en Deutsche Post - Relatieve weigeringsgrond - Geen verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009”])
   (2015/C 213/58)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Deutsche Post AG (Bonn, Duitsland) (vertegenwoordigers: K. Hamacher en C. Giersdorf, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordigers: G. Schneider en S. Hanne, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM: PostNL Holding BV (Den Haag, Nederland)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 11 december 2013 (zaak R 2108/2012-1) inzake een oppositieprocedure tussen PostNL Holding BV en Deutsche Post AG

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Deutsche Post AG wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 112 van 14.4.2014.


title: Zaak T-108/07: Beroep ingesteld op 8 april 2007 — Diamanthandel A. Spira BVBA/Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               9.6.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 129/20

         Beroep ingesteld op 8 april 2007 — Diamanthandel A. Spira BVBA/Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-108/07)
   (2007/C 129/36)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: Diamanthandel A. Spira BVBA (Antwerpen, België) (vertegenwoordigers: J. Bourgeois, Y. van Gerven, F. Louis en A. Vallery, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               de beschikking van de Commissie van 26 januari 2007 krachtens artikel 7, lid 2, van verordening nr. 773/2004 van de Commissie, in de zaak COMP/38.826/B-2 — Spira/De Beers/DTC Supplier of Choice, nietig te verklaren;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoekster komt op tegen de beschikking van de Commissie van 26 januari 2007 in de zaak COMP/38.826/B-2 — Spira/De Beers/DTC Supplier of Choice, waarbij de Commissie verzoeksters klacht betreffende schendingen van de artikelen 81 en 82 EG in verband met het door De Beers Group voor de distributie van ruwe diamanten toegepaste Supplier of Choice-stelsel, heeft afgewezen met de redenering dat er onvoldoende communautair belang is om verder gevolg te geven aan de klacht.
   Verzoekster stelt dat De Beers — een producent van ruwe diamanten die volgens verzoekster hoofdzakelijk hoog in de productieketen bij de verkoop van ruwe diamanten betrokken was — via haar Supplier of Choice-stelsel tracht om haar controle over de markt uit te breiden tot de gehele productieketen van diamanten, van mijn tot eindgebruiker, dat wil zeggen ook de lager in de productieketen gesitueerde markten.
   Tot staving van haar vordering voert verzoekster drie middelen aan.
   Ten eerste stelt verzoekster dat de Commissie haar plicht heeft verzuimd om de klacht zorgvuldig en op onpartijdige wijze te onderzoeken en om de in de klacht gewraakte mededingingsbeperkende praktijken met gepaste zorg en op onpartijdige wijze te onderzoeken.
   Ten tweede stelt verzoekster dat de Commissie, gelet op de omvang van de betrokken onderneming, de geografische draagwijdte van de mededingingsbeperkende praktijken en de schade die door de inbreuken aan de mededinging en de interne markt is toegebracht, niet kon beweren dat er onvoldoende communautair belang was om aan de klacht gevolg te geven.
   Ten derde en tot slot heeft de Commissie volgens verzoekster op grond van een feitelijk en rechtens onjuiste beoordeling van de omstandigheden van het geval geconcludeerd dat er onvoldoende communautair belang was, aangezien:

               1)

               de Commissie heeft verzuimd om de duidelijke en publiekelijk uitgesproken mededingingsbeperkende doelstelling van het beperkte selectieve distributiestelsel van De Beers in aanmerking te nemen;

               2)

               de Commissie de mededingingsbeperkende gevolgen van het distributiestelsel van De Beers niet kon beoordelen zonder eerst de machtspositie en de marktmacht van De Beers te beoordelen;

               3)

               de Commissie geen rekening heeft gehouden met de talrijke gegevens die haar in de klacht onder de aandacht zijn gebracht en waaruit blijkt dat het stelsel naar zijn aard misbruik oplevert en de mededinging beperkt;

               4)

               de Commissie de effectiviteit van de herziene Terms of Reference for the Ombudsman (mandaat van de Ombudsman), die De Beers had ingevoerd om geschillen over de praktische uitvoering van het distributiestelsel te beslechten, onjuist heeft beoordeeld; en

               5)

               de Commissie blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en de feiten kennelijk verkeerd heeft beoordeeld door te oordelen dat het distributiestelsel van De Beers de markt niet afsluit.


title: Zaak F-130/06: Beroep ingesteld op 13 november 2006 — Sotgia/Commissie

text:
               30.12.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 326/86

         Beroep ingesteld op 13 november 2006 — Sotgia/Commissie
   (Zaak F-130/06)
   (2006/C 326/173)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Stefano Sotgia (Dublin, Ierland) (vertegenwoordigers: T. Bontinck en J. Feld, advocaten)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               nietigverklaring van het individuele besluit betreffende de overgang van de hoedanigheid van tijdelijk functionaris naar die van ambtenaar, ingaande op 6 april 2006 en bekendgemaakt op 2 mei 2006;

               —

               verwijzing van de verwerende partij in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Nadat verzoeker een aantal jaren als tijdelijk functionaris, ingedeeld in de rang A5 en vervolgens A*11, bij de Commissie had gewerkt, is hij geslaagd voor algemeen vergelijkend onderzoek EPSO/A/18/04 met het oog op de vorming van een aanwervingreserve van administrateurs van de loopbaan A7/A6. Op grond daarvan is hij als ambtenaar aangesteld in hetzelfde ambt dat hij als tijdelijk functionaris vervulde en krachtens bijlage XIII bij het Statuut ingedeeld in de rang A*6, salaristrap 2.
   Tot staving van zijn beroep stelt hij dat de artikelen 31 en 62 van het Statuut alsmede de artikelen 5 en 2 van bijlage XIII bij het Statuut zijn geschonden.
   Voorts beroept hij zich op schending van de beginselen van gewettigd vertrouwen, het behoud van verkregen rechten en gelijke behandeling.


title: Gevoegde zaken C-290/05 en C-333/05: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 5 oktober 2006 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Bács-Kiskun Megyei Bíróság en de Hajdú-Bihar Megyei Bíróság — Hongarije) — Ákos Nádasdi/Vám- és Pénzügyőrség Észak-Alföldi Regionális Parancsnoksága (C-290/05), Ilona Németh/Vám- és Pénzügyőrség Dél-Alföldi Regionális Parancsnoksága (C-333/05) (Binnenlandse belastingen — Registratiebelasting op motorvoertuigen — Tweedehandse motorvoertuigen — Invoer)

text:
               2.12.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 294/16

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 5 oktober 2006 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door de Bács-Kiskun Megyei Bíróság en de Hajdú-Bihar Megyei Bíróság — Hongarije) — Ákos Nádasdi/Vám- és Pénzügyőrség Észak-Alföldi Regionális Parancsnoksága (C-290/05), Ilona Németh/Vám- és Pénzügyőrség Dél-Alföldi Regionális Parancsnoksága (C-333/05)
   (Gevoegde zaken C-290/05 en C-333/05) (1)

   (Binnenlandse belastingen - Registratiebelasting op motorvoertuigen - Tweedehandse motorvoertuigen - Invoer)
   (2006/C 294/27)
   Procestaal: Hongaars
   Verwijzende rechters
   Bács-Kiskun Megyei Bíróság, Hajdú-Bihar Megyei Bíróság
   Partijen in de hoofdgedingen

      Verzoekende partijen: Ákos Nádasdi (C-290/05), Ilona Németh (C-333/05)

      Verwerende partijen: Vám- és Pénzügyőrség Észak-Alföldi Regionális Parancsnoksága (C-290/05) en Vám- és Pénzügyőrség Dél-Alföldi Regionális Parancsnoksága (C-333/05)
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Hadjú-Bihar Megyei Bíróság — Uitlegging van artikel 90, eerste alinea, EG — Registratiebelasting op motorvoertuigen bij het eerste in het verkeer brengen ervan in de lidstaat, die niet drukt op tweedehands motorvoertuigen die vóór 1 februari 2004 in het verkeer zijn gebracht in de lidstaat en die los van de waarde van het motorvoertuig wordt berekend
   Dictum

               1)

               Een belasting als die welke in Hongarije is ingevoerd bij wet nr. CX van 2003 betreffende de registratiebelasting (a regisztrációs adóról szóló 2003. évi CX. törvény) en die niet wegens grensoverschrijding over personenauto's wordt geheven, is geen invoerrecht of heffing van gelijke werking in de zin van de artikelen 23 EG en 25 EG.

               2)

               Artikel 90, eerste alinea, EG moet aldus worden uitgelegd dat het in de weg staat aan een belasting als die welke is ingesteld bij de wet betreffende de registratiebelasting, voor zover

                           —

                           zij wordt geheven op tweedehandse voertuigen wanneer zij voor het eerst op het grondgebied van een lidstaat in het verkeer worden gebracht, en

                           —

                           de hoogte ervan, die uitsluitend afhangt van de technische kenmerken (motortype, cilinderinhoud) en van de milieu-indeling van de voertuigen, wordt berekend zonder inaanmerkingneming van de waardevermindering daarvan, zodat de belasting, wanneer zij wordt geheven op tweedehandse voertuigen die worden ingevoerd uit andere lidstaten, hoger is dan het bedrag van die belasting dat in de restwaarde van gelijksoortige tweedehandse voertuigen is begrepen, die reeds zijn geregistreerd in de lidstaat van invoer.

                     Een vergelijking met tweedehandse voertuigen die vóór de invoering van die belasting in de betrokken lidstaat in het verkeer zijn gebracht, is niet relevant.

               3)

               Artikel 33 van de Zesde richtlijn staat niet in de weg aan de heffing van een belasting als die welke is ingesteld bij de wet betreffende de registratiebelasting, waarvan de belastinggrondslag niet de omzet is en die in het verkeer tussen de lidstaten geen aanleiding geeft tot formaliteiten in verband met het overschrijden van een grens.

      (1)  PB C 296 van 26.11.2005.

      PB C 315 van 10.12.2005.


title: Zaak T-37/00: Beroep, op 24 februari 2000 ingesteld door Y. Chevalier-Delanoue tegen Raad van de Europese Unie

text:
29.4.2000             NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     C 122/39
Beroep, op 21 februari 2000 ingesteld door Eurocool                      Beroep, op 24 februari 2000 ingesteld door Y. Cheva-
Logistik GmbH tegen Bureau voor harmonisatie binnen                            lier-Delanoue tegen Raad van de Europese Unie
    de interne markt (merken, tekeningen en modellen)
                                                                                (Zaak T-37/00)
                          (Zaak T-34/00)
                                                                                (2000/C 122/60)
                        (2000/C 122/59)
                                                                                (Procestaal: Frans)
                         (Procestaal: Duits)
                                                                         Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-                schappen is op 24 februari 2000 beroep tegen de Raad van de
schappen is op 21 februari 2000 beroep tegen Bureau voor                 Europese Unie ingesteld door Y. Chevalier-Delanoue, wonende
harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en              te Brussel, vertegenwoordigd door G. Vandersanden en L. Levi,
modellen) ingesteld door Eurocool Logistik GmbH, te Linz                 advocaten te Brussel, domicilie gekozen hebbende te Luxem-
(Oostenrijk), vertegenwoordigd door G. Secklehner, advocaat              burg bij de Société de Gestion Fiduciaire sàrl, Rue Beck 2-4.
te Linz.
                                                                         Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
                                                                         — nietig te verklaren beschikking 1999/307/EG van de Raad
— beslissing R233/1999-1 van de kamer van beroep van                         van 1 mei 1999 tot vaststelling van de wijze waarop het
     9 december 1999, waarbij de bestreden beslissing is be-                 Schengen-secretariaat in het secretariaat-generaal van de
     krachtigd, te vernietigen, met verwijzing van de zaak naar              Raad wordt opgenomen;
     het Bureau ter voortzetting van de inschrijvingsprocedure;
                                                                         — nietig te verklaren het besluit waarbij mw. R. in een
— subsidiair, punt 1 van het dictum van de beslissing van de                 LA 5-functie is aangesteld bij de Franse afdeling van de
     kamer van beroep te vernietigen, met verwijzing van de                  Vertaaldienst van de Raad;
     zaak naar het Bureau ter voortzetting van de inschrijvings-
     procedure van het merk voor een beperkter aantal waren;             — nietig te verklaren het impliciete vervolgbesluit om verzoe-
                                                                             ker niet in een dergelijke functie aan te stellen;
— verweerder te veroordelen in de kosten van dit geding en
     in die van de procedure voor de kamer van beroep.                   — verweerder te veroordelen, alle consequenties in rechte te
                                                                             trekken bij verzoeksters rechtsherstel;
Middelen en voornaamste argumenten                                       — bij gebreke daarvan, verweerder te veroordelen tot vergoe-
                                                                             ding van de geleden materiële en immateriële schade,
                                                                             voorlopig geraamd op 1 euro, te vermeerderen met de
Betrokken merk:                woordmerk „EUROCOOL”              —           vertragingsrente vanaf 1 mei 1999;
                               aanvraagnr. 285536
                                                                         — verweerder te verwijzen in de kosten.
Waar of dienst:                waren en diensten van de klas-
                               sen 39 en 42 (o.m. opslag en
                               vervoer van goederen, in het bij-
                                                                         Middelen en voornaamste argumenten
                               zonder gekoelde en diepgevroren
                               producten; organisatie van lo-
                               gistieke systemen voor vervoer en         Verzoeker is ambtenaar, werkzaam op de Franse afdeling van
                               opslag van dergelijke producten)          de Vertaaldienst van de Raad. Hij komt op tegen de aanstelling
                                                                         van een oud-medewerkster van het Schengen-secretariaat in
Bij de kamer van beroep        weigering van inschrijving door           een LA 5-functie binnen zijn afdeling. Dat aanstellingsbesluit
bestreden beslissing:          de onderzoeker                            houdt een impliciete weigering in verzoeker in een dergelijke
                                                                         functie aan te stellen en vormt een individuele uitvoeringsmaat-
Middelen:                      — Schending van artikel 7, lid 1,         regel met betrekking tot beschikking 1999/307/EG. Verzoeker
                                   sub b, van verordening (EG)           acht die beschikking en de individuele besluiten van de Raad
                                   nr. 40/94                             onwettig.
                               — Onjuiste toepassing van ar-
                                   tikel 7, lid 1, sub c, van veror-     Tot staving van zijn vordering tot nietigverklaring van beschik-
                                   dening (EG) nr. 40/94                 king 1999/307 beroept verzoeker zich met name op:
                                                                         — schending van artikel 7 van het Protocol tot opneming van
                                                                             het Schengenacquis in het kader van de Europese Unie;
 ---pagebreak--- C 122/40              NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                29.4.2000
— schending van de artikelen 4 en 27-29 van het ambtena-               — verweerder te veroordelen, alle consequenties in rechte te
    renstatuut;                                                             trekken bij verzoeksters rechtsherstel;
— een rechtsdwaling, bestaande in het ontbreken van een                — bij gebreke daarvan, verweerder te veroordelen tot vergoe-
    objectieve rechtvaardigingsgrond voor het feit dat de                   ding van de geleden materiële en immateriële schade,
    datum van 2 oktober 1997 als uitgangspunt werd geno-                    voorlopig geraamd op 1 euro, te vermeerderen met de
    men voor de opneming van de medewerkers van het                         vertragingsrente vanaf 1 mei 1999;
    Schengen-secretariaat in het secretariaat-generaal van de
    Raad;                                                              — verweerder te verwijzen in de kosten.
— schending van het non-discriminatiebeginsel;
                                                                       Middelen en voornaamste argumenten
— schending van artikel 7 van het statuut en van het dienst-
    belang.                                                            Verzoekster is geslaagd voor vergelijkend onderzoek LA/365
                                                                       van de Raad met het oog op de vorming van een aanwervings-
Ten aanzien van de nietigverklaring van de individuele beslui-         reserve voor Portugeestalige vertalers. Zij komt op tegen de
ten beroept verzoeker zich op:                                         besluiten waarbij vier oud-medewerkers van het
                                                                       Schengen-secretariaat in LA 7-functies zijn aangesteld bij de
— schending van het vertrouwensbeginsel;                               Portugese afdeling van de Vertaaldienst van de Raad. Deze
                                                                       aanstellingsbesluiten houden een weigering in verzoeksters
— schending van het zorgvuldigheidsbeginsel en het beginsel            sollicitatie in aanmerking te nemen en vormen individuele
    van behoorlijk bestuur.                                            uitvoeringsmaatregelen met betrekking tot beschikking
                                                                       1999/307/EG. Verzoekster acht die beschikking en de indi-
                                                                       viduele besluiten van de Raad onwettig.
                                                                       Verzoeksters argumenten zijn gelijk aan die welke in zaak
                                                                       T-37/00 zijn aangevoerd.
Beroep, op 24 februari 2000 ingesteld door V. Joaquim
          Matos tegen Raad van de Europese Unie
                        (Zaak T-38/00)
                                                                       Beroep, op 28 februari 2000 ingesteld door J. Martı́nez
                       (2000/C 122/61)                                 Lara en M. Urbán Penón tegen Raad van de Europese Unie
                                                                                (Zaak T-43/00)
                        (Procestaal: Frans)
                                                                                (2000/C 122/62)
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 24 februari 2000 beroep tegen de Raad van de
Europese Unie ingesteld door V. Joaquim Matos, wonende te                                      (Procestaal: Frans)
Montijo (Portugal), vertegenwoordigd door G. Vandersanden
en L. Levi, advocaten te Brussel, domicilie gekozen hebbende           Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
te Luxemburg bij de Société de Gestion Fiduciaire sàrl, Rue            schappen is op 28 februari 2000 beroep ingesteld tegen Raad
Beck 2-4.                                                              van de Europese Unie door J. Martı́nez Lara en M. Urbán
                                                                       Penón, wonende te Brussel, vertegenwoordigd door J.-N. Louis,
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:                    G.-F. Parmentier en V. Peere, advocaten te Brussel, domicilie
                                                                       gekozen hebbende te Luxemburg bij Société de Gestion
— nietig te verklaren beschikking 1999/307/EG van de Raad              Fiduciaire SARL, Rue Beck 2-4.
    van 1 mei 1999 tot vaststelling van de wijze waarop het
    Schengen-secretariaat in het secretariaat-generaal van de          Verzoekers concluderen dat het het Gerecht behage:
    Raad wordt opgenomen;
                                                                       — nietig te verklaren het besluit van het tot aanstelling
— nietig te verklaren de besluiten waarbij vier personen in LA              bevoegd gezag van 28 juli 1999 houdende afwijzing
    7-functies zijn aangesteld bij de Portugese afdeling van de             van hun verzoek om vergelijkend onderzoek B/260 te
    Vertaaldienst van de Raad;                                              kwalificeren als een „niet-gespecialiseerd” vergelijkend
                                                                            onderzoek voor overgang naar een hogere categorie,
— nietig te verklaren het impliciete vervolgbesluit om ver-                 georganiseerd met het oog op het vormen van een reserve
    zoekster niet in een van die functies aan te stellen;                   van adjunct-assistenten in de rang B5;


title: Zaak C-327/17 P: Hogere voorziening ingesteld op 31 mei 2017 door Cryo-Save AG tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 23 maart 2017 in zaak T-239/15, Cryo-Save AG/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie

text:
               2.10.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 330/2

         Hogere voorziening ingesteld op 31 mei 2017 door Cryo-Save AG tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 23 maart 2017 in zaak T-239/15, Cryo-Save AG/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie
   (Zaak C-327/17 P)
   (2017/C 330/03)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Rekwirante: Cryo-Save AG (vertegenwoordiger: C. Onken, advocate)

      Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie, MedSkin Solutions Dr. Suwelack AG

      Conclusies

               —

               vernietiging van het arrest van het Gerecht van 23 maart 2017 in zaak T-239/15;

               —

               verwijzing van verweerder in eerste aanleg in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwirante voert één middel aan, namelijk schending van artikel 64, lid 1, van verordening (EG) nr. 207/2009 van de Raad van 26 februari 2009 inzake het Uniemerk (1), regel 50, lid 1, van verordening (EG) nr. 2868/95 van de Commissie van 13 december 1995 tot uitvoering van verordening (EG) nr. 40/94 van de Raad inzake het Gemeenschapsmerk (2), gelezen in samenhang met artikel 56, lid 2, van verordening nr. 207/2009, de regels 37 en 39 van verordening nr. 2868/95 en artikel 76, lid 1, van verordening nr. 207/2009, doordat het Gerecht het eerste middel van verzoekster, thans rekwirante, niet-ontvankelijk heeft verklaard.
   Met haar eerste middel heeft verzoekster, thans rekwirante, als grief aangevoerd dat de vordering tot vervallenverklaring van haar Uniemerk niet-ontvankelijk was. Ter onderbouwing van dat middel heeft zij aangevoerd dat de vordering in strijd met artikel 56, lid 2, van verordening nr. 207/2009 en regel 37, onder b), iv), van verordening nr. 2868/95 ontoereikend gestaafd was.
   Het Gerecht heeft geoordeeld dat het eerste middel van verzoekster, thans rekwirante, niet-ontvankelijk was, aangezien verzoekster, thans rekwirante, in de procedure voor de kamer van beroep geen niet-naleving van de vormvereisten van artikel 56, lid 2, van verordening nr. 207/2009 juncto regel 37, onder b), iv), van verordening nr. 2868/95 had aangevoerd, de beoordeling van het beroep beperkt was tot het onderzoek van het normale gebruik en de kamer van beroep de vraag of de vordering tot vervallenverklaring rechtmatig was, derhalve niet behoefde te onderzoeken. Het onderzoek van het eerste middel door het Gerecht komt volgens de zienswijze van het Gerecht erop neer dat het feitelijke en juridische kader van de zaak zoals die bij de kamer van beroep aanhangig is gemaakt, zou worden verruimd.
   Daartegen brengt verzoekster, thans rekwirante, in dat de ontvankelijkheid van een vordering tot vervallenverklaring een voorwaarde voor afdoening van de zaak ten gronde vormt, die door de verwerende partij in elk stadium van de procedure ambtshalve dient te worden onderzocht (artikel 76, lid 2, eerste volzin, van verordening nr. 207/2009, regel 39, lid 1, regel 40, lid 1, tweede volzin, van verordening nr. 2868/95, artikel 64, lid 1, van verordening nr. 207/2009 en regel 50, lid 1, van verordening nr. 2868/95). Het is dus niet van belang of verzoekster, thans rekwirante, zich voor de kamer van beroep al dan niet specifiek op de ontvankelijkheid van de vordering tot vervallenverklaring heeft beroepen.
   Bovendien heeft de nietigheidsafdeling van verwerende partij de ontvankelijkheid van de vordering tot vervallenverklaring ambtshalve onderzocht en uitdrukkelijk geoordeeld dat was voldaan aan de voorwaarden van artikel 56, lid 2, van verordening nr. 207/2009 en regel 37 van verordening nr. 2868/95. De in de rechtspraak van het Gerecht erkende beginsel van functionele continuïteit vereist dat de beslissing van de nietigheidsafdeling, inclusief de beoordeling van de ontvankelijkheid van de vordering tot vervallenverklaring, door de kamer van beroep integraal wordt getoetst. Ter ondersteuning van haar standpunt beroept verzoekster zich onder meer op de rechtspraak van het Gerecht die voortvloeit uit de arresten van 23 september 2003, Kleencare (T-308/01, EU:T:2003:241, punten 24-26, 28, 29 en 32 (3)), en 1 februari 2005, Hooligan (T-57/03, EU:T:2005:29, punten 22 en 25 (4)).
   Ten slotte heeft verzoekster, thans rekwirante, zowel in de procedure voor de nietigheidsafdeling als in de procedure voor de kamer van beroep, de ontvankelijkheid van de vordering tot vervallenverklaring zij het in andere bewoordingen ten stelligste betwist.
   Om de drie hierboven uiteengezette redenen was de vraag of de vordering tot vervallenverklaring ontvankelijk was, deel van het feitelijke en juridische kader van de procedure voor de kamer van beroep. Het onderzoek door het Gerecht of de vordering tot vervallenverklaring ontvankelijk was, gaat dit kader niet te buiten. In dit opzicht verschilt een grief inzake de niet-ontvankelijkheid van een vordering tot vervallenverklaring van het aanvoeren van nieuwe gronden van verval of nietigheid in voorkomend geval van een te laat ingediend verzoek om het bewijs van het normale gebruik van een ouder merk.

      (1)  PB L 78, blz. 1.

      (2)  PB L 303, blz. 1.

      (3)  ECLI:EU:T:2003:241.

      (4)  ECLI:EU:T:2005:29.


title: Zaak C-566/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Kammergericht Berlin (Duitsland) op 3 november 2015 — Konrad Erzberger/TUI AG

text:
               7.3.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 90/3

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Kammergericht Berlin (Duitsland) op 3 november 2015 — Konrad Erzberger/TUI AG
   (Zaak C-566/15)
   (2016/C 090/04)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Kammergericht Berlin

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Konrad Erzberger

      Verwerende partij: TUI AG

      Prejudiciële vraag

   Is het verenigbaar met artikel 18 VWEU (discriminatieverbod) en artikel 45 VWEU (vrij verkeer van werknemers) dat een lidstaat het actief en passief kiesrecht voor de vertegenwoordigers van de werknemers in het toezichthoudende orgaan van een onderneming voorbehoudt aan de werknemers die in binnenlandse vestigingen van de onderneming of in binnenlandse concernondernemingen zijn tewerkgesteld?


title: Beschikking van het Gerecht van Eerste Aanleg van 19 januari 2005 in zaak T-372/03, Yves Mahieu tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Ambtenaren — Klacht- en beroepstermijnen — Stilzwijgende afwijzing van klacht — Niet-ontvankelijkheid)

text:
               28.5.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 132/28

      BESCHIKKING VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG

   van 19 januari 2005
   in zaak T-372/03, Yves Mahieu tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)

   (Ambtenaren - Klacht- en beroepstermijnen - Stilzwijgende afwijzing van klacht - Niet-ontvankelijkheid)
   (2005/C 132/51)
   Procestaal: Frans
   In zaak T-372/03, Yves Mahieu, ambtenaar van de Commissie van de Europese Gemeenschappen, wonende te Oudergem (België), vertegenwoordigd door L. Vogel, advocaat, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: J. Currall en H. Krämer, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg), betreffende, enerzijds, een verzoek tot nietigverklaring van het stilzwijgend genomen besluit tot afwijzing van de klacht die verzoeker op 29 oktober 2002 had ingediend tegen het besluit van de Commissie van 6 augustus 2002 houdende afwijzing van zijn op de artikelen 24 en 29, lid 1, van het Statuut gebaseerde verzoek in verband met de psychoterreur die ten opzichte van hem zou zijn uitgeoefend, en anderzijds een vordering tot schadevergoeding, heeft het Gerecht (Vijfde kamer), samengesteld als volgt: M. Vilaras, kamerpresident, F. Dehousse en D. Šváby, rechters; griffier: H. Jung, op 19 januari 2005 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               Elk der partijen zal de eigen kosten dragen.

      (1)  PB C 7 van 10.1.2004.


title: Zaak F-74/13: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 2 augustus 2016 — Mommer/Commissie (Openbare dienst — Ambtenaren — Pensioenen — Artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut betreffende de overdracht van pensioenrechten — Overdracht aan de pensioenregeling van de Unie van krachtens andere regelingen verworven pensioenrechten — Besluit tot erkenning van extra pensioenjaren waarbij toepassing wordt gegeven aan de nieuwe AUB van de artikelen 11 en 12 van bijlage VIII bij het Statuut — Artikel 81 van het Reglement voor de procesvoering — Beroep deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk ongegrond)

text:
               3.10.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 364/45

      Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 2 augustus 2016 — Mommer/Commissie
      (Zaak F-74/13) (1)

      ((Openbare dienst - Ambtenaren - Pensioenen - Artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut betreffende de overdracht van pensioenrechten - Overdracht aan de pensioenregeling van de Unie van krachtens andere regelingen verworven pensioenrechten - Besluit tot erkenning van extra pensioenjaren waarbij toepassing wordt gegeven aan de nieuwe AUB van de artikelen 11 en 12 van bijlage VIII bij het Statuut - Artikel 81 van het Reglement voor de procesvoering - Beroep deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk ongegrond))
      (2016/C 364/57)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Anne Mommer (Brussel, België) (vertegenwoordigers: aanvankelijk S. Orlandi, J.-N. Louis en D. de Abreu Caldas, advocaten, vervolgens S. Orlandi, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk C. Ehrbar en G. Gattinara, gemachtigden, vervolgens J. Currall en G. Gattinara, gemachtigden, en ten slotte G. Gattinara, gemachtigde)

         Voorwerp

      Verzoek om nietigverklaring van het besluit betreffende de overdracht van verzoeksters pensioenrechten aan de pensioenregeling van de Unie, waarbij toepassing wordt gegeven aan de nieuwe AUB van de artikelen 11 en 12 van bijlage VIII bij het Ambtenarenstatuut

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt deels kennelijk niet-ontvankelijk en deels kennelijk ongegrond verklaard.

                  2)

                  Elke partij draagt haar eigen kosten.

         (1)  PB C 274 van 21.9.2013, blz. 33.


title: Zaak C-224/10: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Baden-Baden (Duitsland) op 10 mei 2010 — Strafzaak tegen Leo Apelt

text:
               14.8.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 221/16

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Baden-Baden (Duitsland) op 10 mei 2010 — Strafzaak tegen Leo Apelt
   (Zaak C-224/10)
   ()
   2010/C 221/26
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Landgericht Baden-Baden

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Staatsanwalt Baden-Baden

      Verwerende partij: Leo Apelt

      Prejudiciële vragen

               1.

               Mag een lidstaat, rekening houdend met artikel 5, lid 1, sub a, van richtlijn 91/439/EEG (1), dat bepaalt dat een rijbewijs voor categorie D enkel mag worden afgegeven aan bestuurders die reeds rijbevoegd zijn voor categorie B, overeenkomstig de artikelen 1 en 8, leden 2 en 4, van deze richtlijn weigeren de geldigheid van een in een andere lidstaat afgegeven rijbewijs van de categorieën B en D te erkennen — in het bijzonder wat betreft categorie D — wanneer de houder van dat rijbewijs de rijbevoegdheid van categorie B vóór een gerechtelijke intrekking van de rijbevoegdheid door eerstgenoemde lidstaat had verkregen, en de rijbevoegdheid van categorie D echter pas na de gerechtelijke intrekking en eveneens na afloop van de gelijktijdig opgelegde verbodstermijn om een nieuw rijbewijs te verkrijgen?
               Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord:

               2.

               Mag eerstgenoemde lidstaat de erkenning van dit rijbewijs — in het bijzonder wat de rijbevoegdheid voor categorie D betreft — weigeren overeenkomstig artikel 11, lid 4, van richtlijn 2006/126/EG (2), dat bepaalt dat een lidstaat de erkenning van de geldigheid van een rijbewijs weigert, dat door een andere lidstaat is afgegeven aan een persoon wiens rijbewijs op het grondgebied van eerstgenoemde lidstaat is ingetrokken, wanneer de rijbevoegdheid voor categorie B op 1 maart 2006 en de rijbevoegdheid voor categorie D op 30 april 2007 zijn verleend en het rijbewijs op laatstgenoemde dag is afgegeven?

      (1)  Richtlijn 91/439/EEG van de Raad van 29 juli 1991 betreffende het rijbewijs (PB L 237, blz. 1).

      (2)  Richtlijn 2006/126/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 betreffende het rijbewijs (PB L 403, blz. 18).


title: Zaak C-413/14 P: Hogere voorziening ingesteld op 28 augustus 2014 door Intel Corporation tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer — uitgebreid) van 12 juni 2014 in zaak T-286/09, Intel Corporation/Europese Commissie

text:
               10.11.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 395/25

      Hogere voorziening ingesteld op 28 augustus 2014 door Intel Corporation tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer — uitgebreid) van 12 juni 2014 in zaak T-286/09, Intel Corporation/Europese Commissie
      (Zaak C-413/14 P)
      (2014/C 395/31)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirante: Intel Corporation (vertegenwoordigers: D. M. Beard QC, en A. N. Parr en R. W. Mackenzie, Solicitors)

         Andere partijen in de procedure: Europese Commissie
      Association for Competitive Technology, Inc.,
      Union fédérale des consommateurs — Que choisir (UFC — Que choisir)

         Conclusies

                  —

                  gehele of gedeeltelijke nietigverklaring van het bestreden arrest;

                  —

                  gehele of gedeeltelijke nietigverklaring van de litigieuze beschikking;

                  —

                  intrekking of aanzienlijke verlaging van de opgelegde geldboete;

                  —

                  subsidiair, terugverwijzing naar het Gerecht voor verdere afdoening overeenkomstig het arrest van het Hof van Justitie;

                  —

                  verwijzing van de Commissie in de kosten van deze procedure en de procedure voor het Gerecht.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Met het eerste middel, dat uit drie onderdelen bestaat, stelt rekwirante dat het Gerecht blijk van een onjuiste rechtsopvatting heeft gegeven bij zijn beoordeling van de rechtmatigheid van haar gedrag krachtens artikel 82 EG en artikel 54 van de EER-Overeenkomst:

                  Het Gerecht is tot de onjuiste conclusie gekomen dat het gedrag in kwestie intrinsiek de mededinging kon beperken en dus met artikel 82 EG en artikel 54 van de EER-Overeenkomst in strijd kon worden geacht, zonder dat alle relevante feiten en omstandigheden behoefden te worden onderzocht.

                  Het Gerecht is tot de onjuiste conclusie gekomen dat het voor het bewijs van een inbreuk op artikel 82 EG en artikel 54 van de EER-Overeenkomst volstaat dat het vermogen om de mededinging te beperken op grond van abstracte overwegingen wordt beoordeeld, in plaats van waarschijnlijke of daadwerkelijke gevolgen.

                  Het Gerecht is tot de onjuiste subsidiaire vaststelling gekomen dat het gedrag in kwestie de mededinging kon beperken, omdat het Gerecht ten onrechte is afgegaan op een aantal factoren die dat vermogen niet konden aantonen en een aantal relevante factoren die het in aanmerking had moeten nemen, terzijde heeft geschoven, zoals de marktdekking van de gedragingen, de duur van de vermeende gedragingen, actueel bewijs uit de markt dat de prijzen snel waren aan het dalen en dat geen afscherming heeft plaatsgevonden en de conclusies die daadwerkelijk konden worden getrokken uit de toets van de even efficiënte concurrent (EEC) die de Commissie tijdens de administratieve procedure heeft verricht.

            Met het tweede middel stelt rekwirante dat het Gerecht tot de onjuiste vaststelling is gekomen dat in de laatste twee jaar van de vermeende inbreukperiode een inbreuk heeft plaatsgevonden, omdat het betrokken gedrag in die jaren in het beste geval slechts 3,5 % van de relevante markt dekte.
      Met het derde middel stelt rekwirante dat het Gerecht haar gedrag bij HP en Lenovo ten onrechte als „exclusiviteitskortingen” heeft gekwalificeerd, aangezien het gedrag slechts betrekking had op respectievelijk 28 % en 42 % (of minder) van de totale aankopen van het relevante product door elk van de klanten, hetgeen veel lager is dan „alle of de meeste” van de behoeften van de klanten.
      Met het vierde middel stelt rekwirante dat het Gerecht de beginselen van effectieve rechterlijke bescherming en procedurele billijkheid heeft geschonden met betrekking tot een vijf uur durend interview dat de Commissie heeft afgenomen van een directeur met een sleutelpositie bij Dell over kwesties die in objectief verband stonden met het voorwerp van het onderzoek, gedurende hetwelk genoemde directeur van Dell zeer gedetailleerde toelichtingen heeft gegeven. Het Gerecht is tot de onjuiste conclusie gekomen dat de Commissie kon volstaan met inzage in alleen de lijst van onderwerpen die tijdens het interview aan de orde zijn gekomen, anders dan een opname of samenvatting van hetgeen de geïnterviewde met betrekking tot die onderwerpen heeft verteld. Het Gerecht is ook tot de onjuiste conclusie gekomen dat het aan rekwirante stond om bewijs over te leggen waaruit op het eerste zicht bleek dat de Commissie heeft verzuimd om ontlastend bewijs te registreren; bij een juist begrip hoefde rekwirante alleen aan te tonen dat niet kon worden uitgesloten dat zij het materiaal voor haar verweer had kunnen gebruiken, een last waaraan zij in de onderhavige zaak klaarblijkelijk heeft voldaan.
      Met het vijfde middel, dat uit drie onderdelen bestaat, stelt rekwirante dat het Gerecht tot de onjuiste vaststelling is gekomen dat de Gemeenschap bevoegd was ter zake van Intel’s contract met Lenovo in 2006 en 2007:

                  Het Gerecht is tot de onjuiste conclusie gekomen dat deze praktijk binnen de EER is „toegepast”, aangezien Intel niet uit hoofde van dat contract producten aan Lenovo heeft verkocht in EER.

                  Het Gerecht is tot de onjuiste conclusie gekomen dat het criterium van de „gekwalificeerde gevolgen” een gepaste grondslag was voor de bevoegdheid van de Gemeenschap ter zake van het gedrag in kwestie.

                  Het Gerecht heeft het criterium van de „gekwalificeerde gevolgen” onjuist toegepast, aangezien het niet voorzienbaar was dat Intel’s contracten met Lenovo voor x86 CPU’s voor levering aan China onmiddellijke en aanzienlijke gevolgen binnen de EER zouden hebben.

            Met het zesde middel, dat uit twee onderdelen bestaat, stelt rekwirante dat het Gerecht meerdere fouten bij de berekening van het bedrag van de opgelegde geldboete heeft begaan:

                  De geldboete was kennelijk onredelijk.

                  Het Gerecht heeft fundamentele beginselen van het Unierecht geschonden door toepassing van de boeterichtsnoeren van 2006 op gedrag dat van vóór die richtsnoeren dateert.


title: Zaak T-356/08: Arrest van het Gerecht van 12 september 2012 — Griekenland/Commissie ( „EOGFL — Afdeling Garantie — Van financiering uitgesloten uitgaven — Akkerbouwgewassen — Evenredigheid — Verhoging van percentage van forfaitaire correctie wegens herhaling van niet-nakoming” )

text:
               20.10.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 319/6

         Arrest van het Gerecht van 12 september 2012 — Griekenland/Commissie
   (Zaak T-356/08) (1)

   (EOGFL - Afdeling Garantie - Van financiering uitgesloten uitgaven - Akkerbouwgewassen - Evenredigheid - Verhoging van percentage van forfaitaire correctie wegens herhaling van niet-nakoming)
   2012/C 319/08
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Verzoekende partij: Helleense Republiek (vertegenwoordigers: I. Chalkias, E. Leftheriotou en V. Karra, gemachtigden)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: H. Tserepa-Lacombe en A. Markoulli, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van beschikking 2008/582/EG van de Commissie van 8 juli 2008 houdende onttrekking aan communautaire financiering van bepaalde uitgaven die de lidstaten hebben verricht voor het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL), afdeling Garantie, of voor het Europees Landbouwgarantiefonds (ELGF) (PB L 186, blz. 39), voor zover daarbij bepaalde door de Helleense Republiek verrichte uitgaven aan communautaire financiering worden onttrokken

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               De Helleense Republiek wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 285 van 8.11.2008.


title: Zaak C-403/08: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice (Chancery Division) (Verenigd Koninkrijk) op 17 september 2008 — Football Association Premier League Ltd, Netmed Hellas SA, Multichoice Hellas SA/QC Leisure, David Richardson, AV Station plc, Malcolm Chamberlain, Michael Madden, SR Leisure Ltd, Phillip George Charles Houghton, Derek Owen

text:
               22.11.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 301/19

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de High Court of Justice (Chancery Division) (Verenigd Koninkrijk) op 17 september 2008 — Football Association Premier League Ltd, Netmed Hellas SA, Multichoice Hellas SA/QC Leisure, David Richardson, AV Station plc, Malcolm Chamberlain, Michael Madden, SR Leisure Ltd, Phillip George Charles Houghton, Derek Owen
   (Zaak C-403/08)
   (2008/C 301/34)
   Procestaal: Engels
   Verwijzende rechter
   High Court of Justice (Chancery Division)
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: The Football Association Premier League Ltd, Netmed Hellas SA, Multichoice Hellas SA

      Verwerende partijen: QC Leisure, David Richardson, AV Station plc, Malcolm Chamberlain, Michael Madden, SR Leisure Ltd, Phillip George Charles Houghton, Derek Owen
   Prejudiciële vragen
   A.   Uitlegging van richtlijn 98/84/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 november 1998 betreffende de rechtsbescherming van diensten gebaseerd op of bestaande uit voorwaardelijke toegang (1)

   1)   Illegale uitrusting

               a)

               Wanneer uitrusting voor voorwaardelijke toegang wordt geproduceerd door of met toestemming van een dienstverrichter en wordt verkocht met de beperking dat de uitrusting alleen onder bijzondere omstandigheden mag worden gebruikt om toegang te verkrijgen tot de beschermde dienst, wordt die uitrusting dan „illegale uitrusting” in de zin van artikel 2, sub e, van richtlijn 98/84/EG wanneer zij wordt gebruikt om toegang te verschaffen tot die beschermde dienst op een plaats, op een manier of door een persoon waarvoor de dienstverrichter geen toestemming heeft gegeven?

               b)

               Wat is de betekenis van het begrip „ontworpen of aangepast” in artikel 2, sub e, van de richtlijn?

         2)   Procesbelang
   Wanneer een dienstverrichter programma-inhoud in een gecodeerde vorm verzendt naar een andere dienstverrichter die deze inhoud uitzendt op basis van voorwaardelijke toegang,
   welke factoren moeten dan in aanmerking worden genomen om te bepalen of de belangen van de eerste verrichter van een beschermde dienst worden geschaad in de zin van artikel 5 van richtlijn 98/84/EG?
   Meer specifiek:
   Wanneer een onderneming programma-inhoud (bestaande uit beelden, omgevingsgeluid en Engelstalig commentaar) in gecodeerde vorm verzendt naar een andere onderneming, die op haar beurt de programma-inhoud (waaraan zij haar logo en bij gelegenheid een geluidsspoor met aanvullend audio-commentaar heeft toegevoegd) aan het publiek uitzendt:

               a)

               Vormt de verzending door de eerste onderneming een beschermde dienst op het gebied van „televisieomroep” in de zin van artikel 2, sub a, van richtlijn 98/84/EG en artikel 1, sub a, van richtlijn 89/552/EEG (2)?

               b)

               Moet de eerste onderneming een omroeporganisatie zijn in de zin van artikel 1, sub b, van richtlijn 89/552/EEG om te worden beschouwd als verrichter van een beschermde dienst op het gebied van „televisieomroep” in de zin van artikel 2, sub a, eerste streepje, van richtlijn 98/84/EG?

               c)

               Moet artikel 5 van richtlijn 98/84/EG aldus worden uitgelegd dat het de eerste onderneming een recht verleent om een civiele rechtsvordering in te stellen met betrekking tot illegale uitrusting die toegang verschaft tot het programma zoals het door de tweede onderneming wordt uitgezonden:

                           i)

                           omdat dergelijke uitrusting moet worden geacht door middel van het uitgezonden signaal toegang te verschaffen tot de eigen dienst van de eerste onderneming, of

                           ii)

                           omdat de eerste onderneming de verrichter van een beschermde dienst is wiens belangen worden geschaad door een inbreuk (omdat dergelijke uitrusting ongeoorloofde toegang verschaft tot de door de tweede onderneming verrichte beschermde dienst)?

               d)

               Is het voor het antwoord op (c) van belang of de eerste en de tweede dienstverrichter verschillende decoderingssystemen en uitrusting voor voorwaardelijke toegang gebruiken?

         3)   Commerciële doeleinden
   Ziet het „in bezit hebben voor commerciële doeleinden” in artikel 4, sub a, van de richtlijn alleen op het in bezit hebben voor commerciële transacties (bijvoorbeeld verkoop) met betrekking tot illegale uitrusting,
   of omvat het tevens het in bezit hebben van uitrusting door een eindgebruiker bij een willekeurige zakelijke activiteit?
   B.   Uitlegging van richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij (3)

   4)   Reproductierecht
   Wanneer opeenvolgende fragmenten van een film, een muziekwerk of een geluidsopname (in dit geval „frames” van digitale video en audio) worden gecreëerd (i) in het geheugen van een decoder of (ii) in het geval van een film op een televisiescherm, en het gehele werk wordt gereproduceerd indien de opeenvolgende fragmenten tezamen worden beschouwd, maar er op een willekeurig moment slechts een beperkt aantal fragmenten bestaat:

               a)

               Wordt het antwoord op de vraag of die werken in hun geheel of gedeeltelijk zijn gereproduceerd, dan bepaald door de nationale bepalingen van auteursrecht waarin is vastgelegd wat een inbreukmakende reproductie van een auteursrechtelijk beschermd werk vormt, of is dat een kwestie van uitlegging van artikel 2 van richtlijn 2001/29/EG?

               b)

               Indien het een kwestie van uitlegging van artikel 2 van richtlijn 2001/29/EG is, moet de nationale rechter dan alle fragmenten van elk werk als geheel in aanmerking nemen, of alleen het beperkte aantal fragmenten dat op een willekeurig moment bestaat? Indien het laatste het geval is, welk criterium moet de nationale rechter dan toepassen om te bepalen of de werken gedeeltelijk zijn gereproduceerd in de zin van dat artikel?

               c)

               Geldt het reproductierecht in artikel 2 ook voor het creëren van beelden van voorbijgaande aard op een televisiescherm?

         5)   Zelfstandige economische waarde

               a)

               Moeten kopieën van voorbijgaande aard van een werk die worden gecreëerd in een satelliettelevisiedecoder of op een televisiescherm dat aan de decoder is gekoppeld, en waarvan het enige doel is het mogelijk te maken om het werk te gebruiken op een manier die niet op andere wijze bij wet is beperkt, worden geacht „zelfstandige economische waarde” in de zin van artikel 5, lid 1, van richtlijn 2001/29/EG te hebben, omdat dergelijke kopieën de enige basis bieden op grond waarvan de rechthebbende een vergoeding voor het gebruik van zijn rechten kan verkrijgen?

               b)

               Is het voor het antwoord op vraag 5(a) van belang (i) of de kopieën van voorbijgaande aard inherente waarde hebben; (ii) of de kopieën van voorbijgaande aard een klein onderdeel zijn van een verzameling werken en/of een andere materie die anderszins mag worden gebruikt zonder dat het auteursrecht wordt geschonden; dan wel (iii) of de houder van een exclusieve licentie van de rechthebbende in een andere lidstaat reeds een vergoeding heeft gekregen voor het gebruik van het werk in die lidstaat?

         6)   Mededeling aan het publiek per draad of draadloos

               a)

               Wordt een auteursrechtelijk beschermd werk per draad of draadloos aan het publiek meegedeeld in de zin van artikel 3 van richtlijn 2001/29/EG wanneer een satellietomroepuitzending wordt ontvangen in een bedrijfsruimte (bijvoorbeeld een café) en in die ruimte via een enkel televisiescherm en luidsprekers wordt meegedeeld of vertoond aan leden van het publiek die in die ruimte aanwezig zijn?

               b)

               Is het voor het antwoord op vraag 6(a) van belang of:

                           i)

                           de aanwezige leden van het publiek nieuw publiek vormen dat de omroeporganisatie niet had voorzien (in dit geval omdat een binnenlandse decoderkaart voor gebruik in de ene lidstaat wordt gebruikt voor een commercieel publiek in een andere lidstaat)?

                           ii)

                           de leden van het publiek naar nationaal recht geen betalend publiek zijn?

                           iii)

                           het signaal van de televisieomroepuitzending wordt ontvangen door een antenne of een satellietschotel op het dak van of naast het pand waar het televisietoestel zich bevindt?

               c)

               Indien het antwoord op enig deel van (b) bevestigend is, welke factoren moeten dan in aanmerking worden genomen bij de bepaling of er sprake is van mededeling van het werk aan publiek dat niet op de plaats van oorsprong van de mededeling aanwezig is?

         C.   Uitlegging van richtlijn 93/83/EEG van de Raad van 27 september 1993 tot coördinatie van bepaalde voorschriften betreffende het auteursrecht en naburige rechten op het gebied van de satellietomroep (4) en de doorgifte via de kabel, en van de artikelen 28 EG, 30 EG en 49 EG
   7)   Verweer op basis van richtlijn 93/83
   Is het verenigbaar met richtlijn 93/83/EEG of met de artikelen 28 EG en 30 EG of 49 EG indien het nationale auteursrecht bepaalt dat wanneer kopieën van voorbijgaande aard in een satellietomroepuitzending worden gecreëerd in een satellietdecoder of op een televisiescherm, er sprake is van een inbreuk op een auteursrecht naar het recht van het land van ontvangst van de uitzending? Is het hiervoor van belang of de uitzending wordt gedecodeerd met behulp van een satellietdecoderkaart die is verstrekt door de aanbieder van een satellietomroepdienst in een andere lidstaat onder de voorwaarde dat de satellietdecoderkaart alleen voor gebruik in die andere lidstaat is toegelaten?
   D.   Uitlegging van de regels van het Verdrag inzake het vrije verkeer van goederen en diensten op grond van de artikelen 28 EG, 30 EG en 49 EG in het kader van de voorwaardelijke-toegangrichtlijn
   8)   Verweer op basis van de artikelen 28 EG en/of 49 EG

               a)

               Indien het antwoord op vraag 1 luidt dat door of met toestemming van een dienstverrichter geproduceerde uitrusting voor voorwaardelijke toegang „illegale uitrusting” in de zin van artikel 2, sub e, van richtlijn 98/84/EG wordt, indien zij buiten de grenzen van de toestemming van de dienstverrichter wordt gebruikt om toegang te verschaffen tot een beschermde dienst, wat is dan het specifieke voorwerp van het recht in het licht van de wezenlijke functie die dat recht door de voorwaardelijke-toegangrichtlijn heeft verkregen?

               b)

               Verzet artikel 28 EG of artikel 49 EG zich tegen de handhaving van een bepaling van nationaal recht van een lidstaat die de invoer of verkoop verbiedt van een satellietdecoderkaart die is verstrekt door de aanbieder van een satellietomroepdienst in een andere lidstaat onder de voorwaarde dat de satellietdecoderkaart alleen voor gebruik in die andere lidstaat is toegelaten?

               c)

               Is het voor het antwoord van belang of de satellietdecoderkaart in die andere lidstaat alleen is toegelaten voor privé- en thuisgebruik, maar in de eerste lidstaat wordt gebruikt voor commerciële doeleinden?

         9)   Kan de bescherming voor de Anthem ruimer zijn dan de bescherming die de rest van de uitzending geniet?
   Verzetten de artikelen 28 EG en 30 EG of 49 EG zich tegen de handhaving van een bepaling van nationaal auteursrecht die het verbiedt om een muziekwerk publiekelijk uit te voeren of af te spelen, wanneer dat werk is opgenomen in een beschermde dienst waartoe toegang wordt verkregen en die publiekelijk wordt afgespeeld met behulp van een satellietdecoderkaart, en die kaart is verstrekt door de dienstverrichter in een andere lidstaat onder de voorwaarde dat de decoderkaart alleen voor gebruik in die andere lidstaat is toegelaten? Is het van belang of het muziekwerk een onbelangrijk onderdeel van de beschermde dienst als geheel is en dat de publieke vertoning en het publiekelijk afspelen van de andere onderdelen van de dienst niet worden verhinderd door het nationale auteursrecht?
   E.   Uitlegging van de regels van het Verdrag inzake mededinging op basis van artikel 81 EG
   10)   Verweer op basis van artikel 81EG
   Wanneer een aanbieder van programma-inhoud een aantal exclusieve licentieovereenkomsten aangaat, elk voor het grondgebied van een of meer lidstaten, op grond waarvan de omroeporganisatie de programma-inhoud alleen op dat geografische gebied mag uitzenden (inclusief via satelliet), en elke licentie een contractuele verplichting voor de omroeporganisatie bevat om te voorkomen dat haar satellietdecoderkaarten, die het mogelijk maken om de in licentie gegeven programma-inhoud te ontvangen, buiten het in licentie gegeven geografische gebied worden gebruikt, welk juridisch criterium moet de nationale rechter dan toepassen en welke omstandigheden moet hij in aanmerking nemen bij de beoordeling of de contractuele beperking in strijd is met het verbod van artikel 81, lid 1, EG?
   In het bijzonder:

               a)

               moet artikel 81, lid 1, EG aldus worden uitgelegd dat het op die verplichting van toepassing is, louter omdat deze wordt geacht tot doel te hebben de mededinging te verhinderen, te beperken of te vervalsen?

               b)

               zo ja, moet dan tevens worden aangetoond dat de contractuele verplichting de mededinging merkbaar verhindert, beperkt of vervalst, om onder het verbod van artikel 81, lid 1, EG te vallen?

      (1)  PB L 320, blz. 54.

      (2)  Richtlijn 89/552/EEG van de Raad van 3 oktober 1989 betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake de uitoefening van televisie-omroepactiviteiten (PB L 298, blz. 23).

      (3)  PB L 167, blz. 10.

      (4)  PB L 248, blz. 15.


title: Zaak C-198/14: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 12 november 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Helsingin hovioikeus — Finland) — Valev Visnapuu/Kihlakunnansyyttäjä (Helsinki) en Suomen valtio — Tullihallitus (Prejudiciële verwijzing — Artikelen 34 VWEU en 110 VWEU — Richtlijn 94/62/EG — Artikelen 1, lid 1, 7 en 15 — Verkoop op afstand en vervoer van alcoholhoudende dranken vanuit een andere lidstaat — Accijns op bepaalde drankverpakkingen — Vrijstelling indien de verpakkingen onder een statiegeld- en retoursysteem vallen — Artikelen 34 VWEU, 36 VWEU en 37 VWEU — Vereiste van een vergunning voor de detailhandel in alcoholhoudende dranken — Monopolie op de detailhandel in alcoholhoudende dranken — Rechtvaardiging — Bescherming van de gezondheid)

text:
               18.1.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 16/8

         Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 12 november 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Helsingin hovioikeus — Finland) — Valev Visnapuu/Kihlakunnansyyttäjä (Helsinki) en Suomen valtio — Tullihallitus
   (Zaak C-198/14) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Artikelen 34 VWEU en 110 VWEU - Richtlijn 94/62/EG - Artikelen 1, lid 1, 7 en 15 - Verkoop op afstand en vervoer van alcoholhoudende dranken vanuit een andere lidstaat - Accijns op bepaalde drankverpakkingen - Vrijstelling indien de verpakkingen onder een statiegeld- en retoursysteem vallen - Artikelen 34 VWEU, 36 VWEU en 37 VWEU - Vereiste van een vergunning voor de detailhandel in alcoholhoudende dranken - Monopolie op de detailhandel in alcoholhoudende dranken - Rechtvaardiging - Bescherming van de gezondheid))
   (2016/C 016/08)
   Procestaal: Fins

      Verwijzende rechter

   Helsingin hovioikeus

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Valev Visnapuu

      Verwerende partijen: Kihlakunnansyyttäjä (Helsinki) en Suomen valtio — Tullihallitus

      Dictum

               1)

               Artikel 110 VWEU en de artikelen 1, lid 1, 7 en 15 van richtlijn 94/62/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 1994 betreffende verpakking en verpakkingsafval moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een regeling van een lidstaat als de in het hoofdgeding aan de orde zijnde regeling, die een accijns instelt op bepaalde drankverpakkingen, maar voorziet in vrijstelling indien die verpakkingen onder een functionerend retoursysteem vallen.

               2)

               De artikelen 34 VWEU en 36 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een regeling van een lidstaat als de in het hoofdgeding aan de orde zijnde regeling, op grond waarvan een in een andere lidstaat gevestigde verkoper een vergunning voor detailhandel dient te hebben voor het invoeren van alcoholhoudende dranken en het verkopen daarvan aan in de eerste lidstaat wonende consumenten wanneer die verkoper zorgt voor het vervoer van die dranken of daarvoor een derde inschakelt, mits deze regeling geschikt is om het ermee beoogde doel, in casu bescherming van de volksgezondheid en de openbare orde, te bereiken, dat doel niet op minstens even doeltreffende wijze kan worden bereikt met minder beperkende maatregelen en de regeling geen middel tot willekeurige discriminatie of een verkapte beperking van de handel tussen de lidstaten vormt, hetgeen ter beoordeling staat van de verwijzende rechter.

      (1)  PB C 202 van 30.6.2014.


title: Zaak T-83/14: Beroep ingesteld op 4 februari 2014 — LTJ Diffusion/BHIM — Arthur et Aston (ARTHUR & ASTON)

text:
               14.4.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 112/51

         Beroep ingesteld op 4 februari 2014 — LTJ Diffusion/BHIM — Arthur et Aston (ARTHUR & ASTON)
   (Zaak T-83/14)
   2014/C 112/65
   Taal van het verzoekschrift: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: LTJ Diffusion (Colombes, Frankrijk) (vertegenwoordiger: S. Lederman, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Arthur et Aston SAS (Giberville, Frankrijk)

      Conclusies

               —

               vernietiging van de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt van 2 december 2013 in zaak R 1963/2012-1 voor zover daarbij is geoordeeld dat het gebruik van het oudere merk „ARTHUR” met nr. 17731 niet in overeenstemming was met het bepaalde in artikel 15, lid 1, tweede alinea, sub a, van verordening nr. 207/2009;

               —

               mocht het Gerecht in lijn met zijn rechtspraak (arrest van 4 juni 2013, „Decathlon”, T-514/11) van oordeel zijn dat het niet bevoegd is om zelf uitspraak te doen over de gegrondheid van de oppositie die de vennootschap LTJ DIFFUSSION op 14 april 2011 heeft ingesteld op grond dat de kamer van beroep zelf nog geen standpunt heeft ingenomen, terugverwijzing van de zaak naar een bevoegde kamer voor uitspraak over de gegrondheid van de oppositie ingesteld door de vennootschap LTJ DIFFUSION op 14 april 2011 tegen gemeenschapsmerkaanvraag nr. 9 509 911 voor het woordteken „ARTHUR & ASTON” voor een bepaalde waren van de klassen 3, 9, 14 en 25, met name „schoeisel, laarzen en schoenen”

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: Arthur et Aston SAS

      Betrokken gemeenschapsmerk: woordmerk „ARTHUR & ASTON” voor waren van de klassen 3, 9, 14 en 25 (gemeenschapsmerkaanvraag nr. 9 509 911)

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: verzoekster

      Oppositiemerk of -teken: nationaal semifiguratief merk met het woordelement „Arthur” voor waren van klasse 25

      Beslissing van de oppositieafdeling: afwijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 15, lid 2, tweede alinea, sub a, van verordening nr. 207/2009


title: Zaak C-255/09: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 27 oktober 2011 — Europese Commissie/Portugese Republiek (Niet-nakoming — Artikel 49 EG — Sociale zekerheid — Beperking van vrijheid van dienstverrichting — In andere lidstaat gemaakte ziektekosten voor ambulante behandeling — Geen vergoeding of vergoeding die afhankelijk is van voorafgaande toestemming)

text:
               17.12.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 370/9

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 27 oktober 2011 — Europese Commissie/Portugese Republiek
   (Zaak C-255/09) (1)

   (Niet-nakoming - Artikel 49 EG - Sociale zekerheid - Beperking van vrijheid van dienstverrichting - In andere lidstaat gemaakte ziektekosten voor ambulante behandeling - Geen vergoeding of vergoeding die afhankelijk is van voorafgaande toestemming)
   2011/C 370/12
   Procestaal: Portugees

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: E. Traversa en M. França, gemachtigden)

      Verwerende partij: Portugese Republiek (vertegenwoordigers: L. Inez Fernandes, M. L. Duarte, A. Veiga Correia en P. Oliveira, gemachtigden)

      Interveniënten aan de zijde van verwerende partij: Republiek Finland (vertegenwoordiger: A. Guimaraes-Purokoski, gemachtigde), Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: J. M. Rodríguez Cárcamo, gemachtigde)

      Voorwerp

   Niet-nakoming — Schending van artikel 49 EG — Vergoeding van in het buitenland gemaakte ziektekosten voor ambulante behandeling — Voorafgaande toestemming — Beperkende voorwaarden

      Dictum

               1)

               De Portugese Republiek is de krachtens artikel 49 EG op haar rustende verplichtingen niet nagekomen doordat zij, buiten de omstandigheden bedoeld in verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening (EG) nr. 118/97 van de Raad van 2 december 1996, zoals laatstelijk gewijzigd bij verordening (EG) nr. 1992/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2006, niet heeft voorzien in de mogelijkheid van vergoeding van de kosten voor in een andere lidstaat verstrekte ambulante gezondheidszorg, die niet het gebruik van zware en dure apparatuur vereist en die in de nationale wettelijke regeling limitatief is opgesomd, dan wel, voor het geval dat wetsdecreet nr. 177/92 van 13 augustus 1992 tot vaststelling van de voorwaarden voor vergoeding van in het buitenland gemaakte ziektekosten wel voorziet in de mogelijkheid van vergoeding van bedoelde zorg, die vergoeding afhankelijk stelt van een voorafgaande toestemming.

               2)

               De Portugese Republiek en de Europese Commissie dragen hun eigen kosten.

               3)

               Het Koninkrijk Spanje en de Republiek Finland dragen hun eigen kosten.

      (1)  PB C 205 van 29.8.2009.


title: Zaak T-655/15: Beroep ingesteld op 13 november 2015 — van der Parre/Parlement

text:
               8.2.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 48/68

         Beroep ingesteld op 13 november 2015 — van der Parre/Parlement
   (Zaak T-655/15)
   (2016/C 048/76)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Hugo van der Parre (Huizen, Nederland) (vertegenwoordiger: N. Pirc Musar, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Parlement

      Conclusies

               —

               besluit A(2015)8334 C van het Europees Parlement van 14 september 2015 houdende afwijzing van verzoekers confirmatief verzoek om toegang tot bepaalde documenten die informatie bevatten over reiskosten, dagvergoedingen, vergoedingen voor algemene uitgaven en kosten voor personeelsvoorziening van leden van het Europees Parlement, nietig verklaren;

               —

               het Parlement overeenkomstig de artikelen 134 en 140 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht verwijzen in de kosten van verzoeker en in die van eventuele interveniënten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van zijn beroep voert verzoeker vijf middelen aan.

               1.

               Eerste middel: schending van artikel 4, lid 1, onder b), van verordening nr. 1049/2001 (1), gelezen in samenhang met artikel 8, onder b), van verordening nr. 45/2001 (2), aangezien de gevraagde persoonsgegevens niet beschermd zijn op grond van het Unierecht.

               2.

               Tweede middel: schending van artikel 4, lid 1, onder b), van verordening nr. 1049/2001, gelezen in samenhang met artikel 8, onder b), van verordening nr. 45/2001, aangezien de toegang tot de gevraagde informatie werd geweigerd, hoewel de voorwaarden voor openbaarmaking waren vervuld.

               3.

               Derde middel: schending van de in de artikelen 2 en 4, juncto artikel 6, lid 3, van verordening nr. 1049/2001 neergelegde algemene verplichting om ieder document afzonderlijk te onderzoeken.

               4.

               Vierde middel: schending van artikel 4, lid 6, van verordening nr. 1049/2001, aangezien de weigering om gedeeltelijke toegang tot de gevraagde documenten te verlenen, niet gerechtvaardigd was.

               5.

               Vijfde middel: schending van de in de artikelen 7, lid 1, en 8, lid 1, van verordening nr. 1049/2001 neergelegde motiveringsplicht, aangezien het Parlement niet op alle argumenten van verzoeker heeft geantwoord.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB L 145, blz. 43).

      (2)  Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2000 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de communautaire instellingen en organen en betreffende het vrije verkeer van die gegevens (PB L 8, blz. 1).