title: Zaak C-133/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State (België) op 19 februari 2019 — B. M. M., B. S./Belgische Staat

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/21

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State (België) op 19 februari 2019 — B. M. M., B. S./Belgische Staat
      (Zaak C-133/19)
      (2019/C 164/23)
      Procestaal: Frans

         Verwijzende rechter

      Raad van State

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: B. M. M., B. S.

         Verwerende partij: Belgische Staat

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Dient artikel 4 van richtlijn 2003/86/EG van de Raad van 22 september 2003 inzake het recht op gezinshereniging (1), teneinde de doeltreffendheid van het Unierecht te waarborgen en de uitoefening van het recht op gezinshereniging, welk recht volgens verzoekster door die bepaling aan haar wordt toegekend, niet onmogelijk te maken, aldus te worden uitgelegd dat het kind van een gezinshereniger aanspraak kan maken op het recht op gezinshereniging wanneer het tijdens de gerechtelijke procedure tegen het besluit waarbij dat kind dit recht wordt geweigerd, welk besluit is genomen toen het kind nog minderjarig was, meerderjarig wordt?

                  2)

                  Dienen artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 18 van richtlijn 2003/86/EG aldus te worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzetten dat een beroep tot nietigverklaring dat is ingesteld tegen de weigering om een minderjarig kind een recht op gezinshereniging toe te kennen, niet-ontvankelijk wordt verklaard omdat dit kind tijdens de gerechtelijke procedure meerderjarig is geworden, aangezien dit het kind de mogelijkheid zou ontnemen een uitspraak te verkrijgen op zijn beroep tegen dat besluit en zijn recht op een doeltreffende voorziening in rechte zou aantasten?

         (1)  PB L 251, blz. 12.


title: Zaak C-136/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State (België) op 20 februari 2019 — B. M. M., B. M./Belgische Staat

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/21

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State (België) op 20 februari 2019 — B. M. M., B. M./Belgische Staat
      (Zaak C-136/19)
      (2019/C 164/24)
      Procestaal: Frans

         Verwijzende rechter

      Raad van State

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: B. M. M., B. M.

         Verwerende partij: Belgische Staat

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Moet artikel 4 van richtlijn 2003/86/EG van de Raad van 22 september 2003 inzake het recht op gezinshereniging, teneinde de doeltreffendheid van het Unierecht te waarborgen en de uitoefening van het recht op gezinshereniging (1) — welk recht volgens verzoekster door deze bepaling aan haar wordt toegekend — niet onmogelijk te maken, aldus worden uitgelegd dat het kind van de gezinshereniger aanspraak kan maken op het recht op gezinshereniging wanneer het meerderjarig wordt tijdens de gerechtelijke procedure tegen het besluit waarbij het kind dit recht is ontzegd en dat genomen is toen het nog minderjarig was?

                  2)

                  Moeten artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 18 van richtlijn 2003/86/EG aldus worden uitgelegd dat zij zich ertegen verzetten dat het beroep tot nietigverklaring dat is ingesteld tegen de ontzegging van het recht op gezinshereniging aan een minderjarig kind, niet-ontvankelijk wordt verklaard omdat het kind tijdens de gerechtelijke procedure meerderjarig is geworden, aangezien daardoor het kind de mogelijkheid zou worden ontnomen een uitspraak te verkrijgen op zijn beroep tegen dat besluit en afbreuk zou worden gedaan aan zijn recht op een doeltreffende voorziening in rechte?

         (1)  PB L 251, blz. 12.


title: Zaak C-137/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State (België) op 20 februari 2019 — B. M. O./Belgische Staat

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/22

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State (België) op 20 februari 2019 — B. M. O./Belgische Staat
      (Zaak C-137/19)
      (2019/C 164/25)
      Procestaal: Frans

         Verwijzende rechter

      Raad van State

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: B. M. O.

         Verwerende partij: Belgische Staat

         Prejudiciële vraag

      Moet artikel 4, lid 1, onder c), van richtlijn 2003/86/EG van de Raad van 22 september 2003 inzake het recht op gezinshereniging (1), in voorkomend geval juncto artikel 16, lid 1, van dezelfde richtlijn, aldus worden uitgelegd dat van een onderdaan van een derde land wordt vereist dat hij niet alleen op het tijdstip waarop een verzoek om een verblijfsvergunning wordt ingediend, maar ook op het tijdstip waarop de administratie uiteindelijk over dat verzoek beslist, „minderjarig” moet zijn?

         (1)  PB L 251, blz. 12.


title: Zaak C-152/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 21 februari 2019 door Deutsche Telekom AG tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer — uitgebreid) van 13 december 2018 in zaak T-827/14, Deutsche Telekom AG/Europese Commissie

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/23

      Hogere voorziening ingesteld op 21 februari 2019 door Deutsche Telekom AG tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer — uitgebreid) van 13 december 2018 in zaak T-827/14, Deutsche Telekom AG/Europese Commissie
      (Zaak C-152/19 P)
      (2019/C 164/26)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Rekwirante: Deutsche Telekom AG (vertegenwoordigers: D. Schroeder en K. Apel, Rechtsanwälte)

         Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Slovanet, a.s.

         Conclusies

                  —

                  het arrest van het Gerecht van 13 december 2018 in zaak T-827/14 vernietigen voor zover het beroep daarbij is afgewezen;

                  —

                  besluit C(2014) 7465 final van de Commissie van 15 oktober 2014 inzake een procedure op grond van de artikelen 102 VWEU en 54 van de EER-Overeenkomst (zaak AT.39523 — Slovak Telekom) in de door besluiten C(2014) 10119 final en C(2015) 2484 final van de Commissie van 16 december 2014 en 17 april 2015 verbeterde versie geheel of gedeeltelijk nietig verklaren, voor zover dit besluit rekwirante betreft, en subsidiair de haar opgelegde geldboetes intrekken of verder verlagen;

                  —

                  subsidiair, de zaak ter hernieuwde afdoening terugverwijzen naar het Gerecht;

                  —

                  de Commissie verwijzen in alle kosten van de onderhavige procedure en de procedure voor het Gerecht.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Rekwirante voert ter ondersteuning van haar hogere voorziening de volgende vier middelen aan.
      Ten eerste heeft het Gerecht de rechtsregel volgens welke toegangsweigering zich pas kan voordoen in een feitenkader waarin is voldaan aan het vereiste dat de gewenste toegang onontbeerlijk is voor de activiteit op een stroomafwaartse markt, onjuist uitgelegd en dientengevolge niet en derhalve onjuist toegepast.
      Ten tweede heeft het Gerecht de rechtsregel volgens welke aan een moedermaatschappij het gedrag van haar dochteronderneming slechts kan worden toegerekend indien eerstgenoemde ook daadwerkelijk een beslissende invloed heeft gehad, verkeerd uitgelegd en onjuist toegepast.
      Ten derde heeft het Gerecht de rechtsregel volgens welke aan een moedermaatschappij het gedrag van haar dochteronderneming slechts kan worden toegerekend, indien laatstgenoemde hoofdzakelijk de haar door de moedermaatschappij gegeven instructies heeft gevolgd, niet en derhalve onjuist toegepast.
      Ten vierde heeft het Gerecht de rechtsregel volgens welke in bestuurlijke procedures het recht om te worden gehoord moet worden geëerbiedigd, niet juist toegepast.


title: Zaak C-172/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 22 februari 2019 door de Association européenne du charbon et du lignite (Euracoal) tegen de beschikking van het Gerecht (Derde kamer) van 13 december 2018 in zaak T-739/17, Association européenne du charbon et du lignite (Euracoal) e.a./Europese Commissie

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/25

      Hogere voorziening ingesteld op 22 februari 2019 door de Association européenne du charbon et du lignite (Euracoal) tegen de beschikking van het Gerecht (Derde kamer) van 13 december 2018 in zaak T-739/17, Association européenne du charbon et du lignite (Euracoal) e.a./Europese Commissie
      (Zaak C-172/19 P)
      (2019/C 164/28)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Rekwirante: Association européenne du charbon et du lignite (Euracoal) (vertegenwoordigers: W. Spieth en N. Hellermann, Rechtsanwälte)

         Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Deutscher Braunkohlen-Industrie-Verein e.V., Lausitz Energie Kraftwerke AG, Mitteldeutsche Braunkohlengesellschaft mbH, eins energie in sachsen GmbH & Co. KG

         Conclusies

                  1.

                              a)

                              de beschikking van het Gerecht van de Europese Unie van 13 december 2018 in zaak T-739/17 vernietigen;

                              b)

                              het beroep ontvankelijk verklaren en indien de zaak volgens het Hof van Justitie in toereikende mate in staat van wijzen is, overeenkomstig de volledig gehandhaafde vorderingen uit het beroep van 7 november 2017

                                          —

                                          het uitvoeringsbesluit (EU) 2017/1442 van de Commissie van 31 juli 2017 tot vaststelling van BBT-conclusies (beste beschikbare technieken) op grond van richtlijn 2010/75/EU van het Europees Parlement en de Raad, voor grote stookinstallaties (1), nietig verklaren voor zover daarbij BBT-geassocieerde emissieniveaus (BBT-GEN’s) zijn aangenomen en vastgelegd voor NOX-emissies (artikel 1, bijlage punt 2.1.3, tabel 3) en voor kwikemissies (artikel 1, bijlage punt 2.1.6, tabel 7) die bij verbranding van steen- en/of bruinkool ontstaan;

                                          —

                                          subsidiair uitvoeringsbesluit 2017/1442 in zijn geheel nietig verklaren;

                                          —

                                          de Europese Commissie verwijzen in de kosten van de procedure;

                              c)

                              indien en voor zover het Hof van Justitie niet meent dat de onder 1. b) genoemde vorderingen in staat van wijzen zijn, de zaak ter beslissing terugverwijzen naar het Gerecht van de Europese Unie;

                  2.

                  de Europese Commissie verwijzen in de kosten van de hogere voorziening.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Rekwirante voert de hierna volgende twee middelen aan.
      Ten eerste liggen aan de beschikking van het Gerecht onregelmatigheden in de procedure voor het Gerecht ten grondslag waardoor aan de belangen van rekwirante afbreuk is gedaan (artikel 58, eerste alinea, tweede volzin, tweede mogelijkheid van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie). Het Gerecht heeft zich in zijn beschikking niet uitgesproken over het voor toetsing vatbare standpunt van rekwirante volgens hetwelk haar procesbevoegdheid volgt uit de onjuiste waardering van haar positie in de procedure inzake de cruciale informatie-uitwisseling bij de opstelling van de met het beroep aangevochten BBT-conclusies. Rekwirante was niet alleen daadwerkelijk betrokken bij de procedure, maar nam daaraan deel op grond van specifieke juridische omstandigheden waar zij zich in rechte op kon beroepen en waaraan zij een bepaalde positie in de procedure ontleende. Louter op deze gronden is al een beroepsrecht voor rekwirante te baseren. De beschikking van het Gerecht ontbeert elke inhoudelijke toetsing, beoordeling of andersoortige motivering met betrekking tot rekwirantes standpunt. Derhalve is sprake van niet-nakoming van de motiveringsplicht van artikel 36, eerste volzin juncto artikel 53, eerste alinea van het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Unie en artikel 81 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht. Hiermee worden onregelmatigheden in de procedure voor het Gerecht gestaafd alsmede — tegelijkertijd — schending van de algemene Unierechtelijke beginselen van effectieve rechtsbescherming en van het recht op een procedure op tegenspraak.
      Ten tweede is door de beschikking van het Gerecht ook sprake van schending van het Unierecht in de zin van artikel 58, eerste alinea, tweede volzin, derde mogelijkheid, van het Statuut. Het Gerecht heeft met zijn beschikking blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de klacht van rekwirante niet-ontvankelijk te verklaren. Dat rekwirante de voorwaarden voor ontvankelijkheid van haar beroep vervulde, omdat zij in de zin van artikel 263, lid 4, VWEU op gekwalificeerde wijze werd geraakt, wordt door het Gerecht miskend op een zodanige wijze dat daardoor het Unierecht wordt geschonden. De gekwalificeerde geraaktheid en derhalve de procesbevoegdheid volgen uit de onjuiste waardering van haar positie in de procedure inzake het traject tot opstelling van de met het beroep aangevochten BBT-conclusies. Rekwirante is niet alleen daadwerkelijk betrokken bij de procedure tot vaststelling van de BBT-conclusies, maar neemt daaraan deel op grond van specifieke juridische omstandigheden waarop zij zich in rechte kan beroepen en waaraan zij een bepaalde positie in de procedure ontleent. Zij beschikt daarom over een beroepsrecht voor zover aan de orde is of haar rechten in de procedure zijn toegepast. Deze ter bescherming van rekwirante dienende procedurele waarborgen zijn bij de opstelling van de BBT-conclusies van de Commissie geschonden, met name doordat haar recht op raadpleging en deelname werd ingeperkt alsook doordat de Commissie heeft nagelaten te voldoen aan haar evaluatieverplichting. Daarom is wegens de niet-ontvankelijkverklaring van het beroep sprake van een onjuiste rechtsopvatting over de toepassing van het Unierecht.

         (1)  PB 2017, L 212, blz. 1.


title: Zaak C-192/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Gerechtshof te Amsterdam (Nederland) op 27 februari 2019 — Rensen Shipbuilding BV, andere partij: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/27

      Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Gerechtshof te Amsterdam (Nederland) op 27 februari 2019 — Rensen Shipbuilding BV, andere partij: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane
      (Zaak C-192/19)
      (2019/C 164/29)
      Procestaal: Nederlands

         Verwijzende rechter

      Gerechtshof te Amsterdam

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekster: Rensen Shipbuilding BV

         Andere partij: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane

         Prejudiciële vraag

      Aanvullende aantekening 1 op Hoofdstuk 89 van de Gecombineerde Nomenclatuur bepaalt dat (onder meer) de GN-onderverdelingen 89012010 en 89019010, luidende „zeeschepen”, alleen betrekking hebben op schepen, ontworpen en gebouwd voor de vaart in volle zee. Wat dient in dit verband te worden verstaan onder „de vaart in volle zee”?


title: Zaak C-194/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (België) op 28 februari 2019 — H. A./Belgische Staat

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/27

      Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (België) op 28 februari 2019 — H. A./Belgische Staat
      (Zaak C-194/19)
      (2019/C 164/30)
      Procestaal: Frans

         Verwijzende rechter

      Raad van State

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: H. A.

         Verwerende partij: Belgische Staat

         Prejudiciële vraag

      Moet artikel 27 van verordening (EU) nr. 604/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land of een staatloze bij een van de lidstaten wordt ingediend (1) (herschikking), zowel afzonderlijk als in samenhang met artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, aldus worden uitgelegd dat het de nationale rechter de verplichting oplegt om, teneinde het recht op een daadwerkelijk rechtsmiddel te waarborgen, in voorkomend geval rekening te houden met elementen die dateren van na het besluit tot „Dublin-overdracht”?

         (1)  PB 2013, L 180, blz. 31.


title: Zaak C-197/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 28 februari 2019 door Mylan Laboratories Ltd, Mylan, Inc. tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 12 december 2018 in zaak T-682/14, Mylan Laboratories en Mylan/Commissie

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/28

      Hogere voorziening ingesteld op 28 februari 2019 door Mylan Laboratories Ltd, Mylan, Inc. tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 12 december 2018 in zaak T-682/14, Mylan Laboratories en Mylan/Commissie
      (Zaak C-197/19 P)
      (2019/C 164/31)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwiranten: Mylan Laboratories Ltd, Mylan, Inc. (vertegenwoordigers: C. Firth, S. Kon, C. Humpe, Solicitors, V. Adamis, advocaat)

         Andere partij in de procedure: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  het arrest van het Gerecht in zaak T-682/14, Mylan Laboratories Ltd en Mylan Inc./Commissie vernietigen voor zover daarbij hun verzoek werd afgewezen om het besluit van de Commissie van 9 juli 2014 (1) in zaak AT.39612 — Perindopril (Servier) nietig te verklaren voorzover het op hen betrekking heeft; of

                  —

                  de boete intrekken of aanzienlijk verlagen; en/of

                  —

                  de zaak terugverwijzen naar het Gerecht om te oordelen overeenkomstig het arrest van het Hof van Justitie; en

                  —

                  de Commissie verwijzen in de kosten van rekwiranten met betrekking tot deze zaak, daaronder begrepen de kosten van alle maatregelen die het Hof van Justitie zou gelasten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van hun hogere voorziening rekwiranten vijf middelen aan, die worden ondersteund door de volgende grieven.

                  1.

                  Eerste middel: het Gerecht geeft blijk van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat Matrix en Les Laboratoires Servier op het tijdstip van de schikking potentiële concurrenten waren.
                  Eerste grief: het Gerecht heeft ten onrechte geoordeeld dat de Commissie op grond van de Niche/Matrix-overeenkomst Matrix en Niche als potentiële concurrenten kon aanmerken.
                  Tweede grief: het Gerecht heeft de juridische toets voor potentiële concurrentie onjuist toegepast door te oordelen dat Matrix en Servier potentiële concurrenten waren toen zij de schikking troffen.

                  2.

                  Tweede middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de schikking tot doel had om de concurrentie te beperken.
                  Eerste grief: het Gerecht heeft ten onrechte geoordeeld dat een octrooischikking ook tot doel kan hebben om de mededinging te beperken wanneer de voorwaarden van de schikking binnen de reikwijdte van het octrooi blijven.
                  Tweede grief: het Gerecht heeft ten onrechte uit de vermeende aansporing door de betaling aan Matrix door Servier afgeleid dat er sprake is van een beperking die tot doel heeft de mededinging te beperken.
                  Derde grief: het Gerecht heeft uit de door Matrix ontvangen betaling op onjuiste wijze afgeleid dat er sprake was van een aansporing.

                  3.

                  Derde middel: het Gerecht heeft zich ten onrechte niet uitgesproken over de door de Commissie uitgevoerde kwalificatie van de schikking als beperking met mededingingsbeperkende gevolgen.

                  4.

                  Vierde middel: het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door vast te stellen dat Mylan Inc. in de betrokken periode beslissende invloed had op het gedrag van Matrix.

                  5.

                  Vijfde middel: het Gerecht heeft artikel 23 van verordening 1/2003 (2), alsmede de beginselen van nullum crimen nula poena sine lege en rechtszekerheid geschonden door te oordelen dat aan de rekwiranten een boete kon worden opgelegd.

         (1)  Samenvatting van het besluit van de Commissie van 9 juli 2014 inzake een procedure op grond van de artikelen 101 en 102 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (Zaak AT.39612 — Perindopril (Servier)) (Kennisgeving geschied onder nummer C(2014) 4955) (PB 2016, C 393, blz. 7).

         (2)  Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (PB 2003, L 1, blz. 1).


title: Zaak C-198/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 28 februari 2019 door Teva UK Ltd, Teva Pharmaceuticals Europe BV en Teva Pharmaceutical Industries Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 12 december 2018 in zaak T-679/14, Teva UK Ltd e.a./Commissie

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/29

      Hogere voorziening ingesteld op 28 februari 2019 door Teva UK Ltd, Teva Pharmaceuticals Europe BV en Teva Pharmaceutical Industries Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Negende kamer) van 12 december 2018 in zaak T-679/14, Teva UK Ltd e.a./Commissie
      (Zaak C-198/19 P)
      (2019/C 164/32)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirantes: Teva UK Ltd, Teva Pharmaceuticals Europe BV en Teva Pharmaceutical Industries Ltd (vertegenwoordigers: D. Tayar, avocat, en A. Richard, avocate)

         Andere partijen in de procedure: European Generic medicines Association AISBL (EGA) en Europese Commissie

         Conclusies

      Rekwirantes verzoeken het Hof:

                  —

                  de hogere voorziening ontvankelijk en gegrond te verklaren;

                  —

                  het arrest van het Gerecht van 12 december 2018 in zaak T-679/14 te vernietigen;

                  —

                  de zaak naar het Gerecht te verwijzen voor een nieuwe uitspraak, tenzij het Hof zich voldoende ingelicht acht om besluit COMP/AT.39612 (1)„Perindopril (Servier)” van de Commissie van 9 juli 2014 nietig te verklaren, voor zover daarin is geoordeeld dat Teva UK limited, Teva Pharmaceuticals Europe B.V. en Teva Pharmaceutical Industries Limited artikel 101 VWEU hebben geschonden, en om de aan Teva UK limited, Teva Pharmaceuticals Europe B.V. en Teva Pharmaceutical Industries Limited opgelegde geldboete nietig te verklaren, en

                  —

                  de Commissie te verwijzen in de kosten van de onderhavige procedure, waaronder mede begrepen de kosten van rekwirantes bij het Hof en bij het Gerecht.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter onderbouwing van de hogere voorziening voeren rekwirantes drie middelen aan:

                  1.

                  Het Gerecht heeft blijk gegeven van een verkeerde rechtsopvatting bij het criterium dat is gehanteerd om te beoordelen of Teva een potentiële concurrent van Servier was.

                  2.

                  Het Gerecht heeft blijk gegeven van een verkeerde rechtsopvatting door de overeenkomst te kwalificeren als een mededingingsbeperking naar strekking in de zin van artikel 101, lid 1, VWEU.

                  3.

                  Het Gerecht heeft blijk gegeven van een verkeerde rechtsopvatting bij het toepassen van artikel 101, lid 3, VWEU.

         (1)  Samenvatting van het besluit van de Commissie van 9 juli 2014 inzake een procedure op grond van de artikelen 101 en 102 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie [zaak AT.39612 — Perindopril (Servier)] [kennisgeving geschied onder nummer C(2014) 4955] (PB 2016, C 393, blz. 7).


title: Zaak C-199/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi (Polen) op 27 februari 2019 — RL sp. z o.o./J.M.

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/30

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi (Polen) op 27 februari 2019 — RL sp. z o.o./J.M.
      (Zaak C-199/19)
      (2019/C 164/33)
      Procestaal: Pools

         Verwijzende rechter

      Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: RL sp. z o.o.

         Verwerende partij: J.M.

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Moet artikel 2, lid 1, van richtlijn 2011/7/EU van het Europees Parlement en de Raad van 16 februari 2011 betreffende bestrijding van betalingsachterstand bij handelstransacties (1), in Pools recht omgezet bij artikel 4, lid 1, van de ustawa o terminach zapłaty w transakcjach handlowych (wet betreffende de betalingstermijnen bij handelstransacties) van 8 maart 2013 (geconsolideerde tekst Dz. U. 2019, volgnr. 118), aldus worden uitgelegd dat overeenkomsten waarvan de kenmerkende prestatie bestaat in het leveren van goederen voor tijdelijk gebruik tegen vergoeding (bijvoorbeeld huur- of pachtovereenkomsten) eveneens moeten worden beschouwd als transacties die leiden tot het leveren van goederen of het verrichten van diensten tegen vergoeding (handelstransacties)?

                  2)

                  In geval van een bevestigend antwoord op de eerste prejudiciële vraag: moet artikel 5 van de hierboven genoemde richtlijn, in Pools recht omgezet bij artikel 11, lid 1, van de hierboven genoemde wet betreffende de betalingstermijnen bij handelstransacties, aldus worden uitgelegd dat onder een door de partijen bij een handelstransactie overeengekomen betalingsregeling met betaling in termijnen ook moet worden verstaan een overeengekomen periodieke geldelijke prestatie van de schuldenaar, ook indien de overeenkomst voor onbepaalde tijd wordt gesloten?

         (1)  PB 2011, L 48, blz. 1.


title: Zaak C-200/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Trgovački sud u Zagrebu (Kroatië) op 1 maart 2019 — INA-INDUSTRIJA NAFTE d.d. e.a./LJUBLJANSKA BANKA d.d.

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/31

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Trgovački sud u Zagrebu (Kroatië) op 1 maart 2019 — INA-INDUSTRIJA NAFTE d.d. e.a./LJUBLJANSKA BANKA d.d.
      (Zaak C-200/19)
      (2019/C 164/34)
      Procestaal: Kroatisch

         Verwijzende rechter

      Trgovački sud u Zagrebu

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: INA-INDUSTRIJA NAFTE d.d., CROATIA osiguranje d.d., REPUBLIKA HRVATSKA, Croatia Airlines d.d., GRAD ZAGREB, HRVATSKA ELEKTROPRIVREDA d.d., HRVATSKE ŠUME d.o.o., KAPITAL d.o.o. u stečaju, PETROKEMIJA d.d., Đuro Đaković Holding d.d., ENERGOINVEST d.d., TELENERG d.o.o., ENERGOCONTROL d.o.o., UDRUGA POSLODAVACA U ZDRAVSTVU, HRVATSKI ZAVOD ZA MIROVINSKO OSIGURANJE, ZAGREPČANKA-POSLOVNI OBJEKTI d.d., BRODOGRADILIŠTE VIKTOR LENAC d.d., INOVINE d.d., MARAT INŽENJERING d.o.o., GOYA — COMPANY d.o.o., METROPOLIS PLAN d.o.o., Dalekovod d.d., INFRATERRA d.o.o., Citat d.o.o., STAROSTA d.o.o., METALKA METALCOM d.o.o., I.Š., B.C., Z.N., D.G., M.R., A.T.

         Verwerende partij: LJUBLJANSKA BANKA d.d.

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Moet artikel 7, lid 1, van verordening (EU) nr. 1215/2012, er rekening mee houdend dat verweerster niet heeft deelgenomen aan de vaststelling van de overeenkomsten met de overige mede-eigenaren, noch heeft ingestemd met hetgeen is besloten, aldus worden uitgelegd dat de bij wet voorgeschreven verplichting van verweerster, waarvan het bedrag, de uiterste betaaldatum en andere voorwaarden evenwel in onderling overleg worden bepaald door de eigenaren die meer dan de helft van de aandelen in de mede-eigendom van het gebouw bezitten, moet worden aangemerkt als een verbintenis uit overeenkomst?

                  2)

                  Moet artikel 7, lid 2, van verordening (EU) nr. 1215/2012 aldus worden uitgelegd dat de niet-nakoming van een bij wet voorgeschreven verplichting ten aanzien van de overige mede-eigenaren van het gebouw, die de nakoming ervan langs gerechtelijke weg kunnen eisen, moet worden aangemerkt als een onrechtmatige daad, er in het bijzonder rekening mee houdend dat de niet-nakoming van de wettelijke verplichting door verweerster kan leiden tot extra schade (naast het financiële verlies in termen van de reserve) voor zowel de overige mede-eigenaren als derden?

                  3)

                  Moet artikel 7, lid 5, van verordening (EU) nr. 1215/2012, er rekening mee houdend dat de verplichting in kwestie in deze zaak voortvloeit uit het feit dat verweerster eigenares is van bedrijfsruimten waarin zij activiteiten ontplooit, dat wil zeggen ruimten waarin een filiaal is gevestigd, aldus worden uitgelegd dat het hier gaat om een geschil betreffende de exploitatie van een filiaal, een agentschap of enige andere vestiging?


title: Zaak C-202/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 1 maart 2019 door Ryanair DAC, voorheen Ryanair Ltd, Airport Marketing Services Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer — uitgebreid) van 13 december 2018 in zaak T-111/15, Ryanair en Airport Marketing Services/Commissie

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/32

      Hogere voorziening ingesteld op 1 maart 2019 door Ryanair DAC, voorheen Ryanair Ltd, Airport Marketing Services Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer — uitgebreid) van 13 december 2018 in zaak T-111/15, Ryanair en Airport Marketing Services/Commissie
      (Zaak C-202/19 P)
      (2019/C 164/35)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirantes: Ryanair DAC, voorheen Ryanair Ltd, Airport Marketing Services Ltd (vertegenwoordigers: E. Vahida, advocaat, I.-G. Metaxas-Maranghidis, Δικηγόρος, G. Berrisch, Rechtsanwalt, B. Byrne, Solicitor)

         Andere partij in de procedure: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van het arrest van het Gerecht van 13 december 2018 in zaak T-111/15; en

                  —

                  nietigverklaring van de artikelen 1, lid 2, 2, lid 4, 3, 4 en 5 van besluit (EU) 2015/1226 (1) van de Commissie van 23 juli 2014 betreffende steunmaatregel SA.33963 (2012/C) (ex 2012/NN), of, subsidiair, terugverwijzing van de zaak naar het Gerecht, en in elk geval

                  —

                  verwijzing van de Commissie in de kosten van rekwirantes in hogere voorziening en in de procedure voor het Gerecht in zaak T-111/15.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Rekwirantes voeren aan dat het bestreden arrest moet worden vernietigd op de volgende gronden.
      Ten eerste heeft het Gerecht een onjuiste toepassing gemaakt van artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en van de rechten van verdediging van rekwirantes in de procedure bij de Commissie. Het Gerecht heeft ten onrechte een onderscheid gemaakt tussen de specifieke rechten van artikel 41, lid 2, van het Handvest en het algemene recht op behoorlijk bestuur van artikel 41, lid 1, van het Handvest. Het Gerecht heeft ten onrechte geoordeeld dat de in artikel 41, lid 2, van het Handvest neergelegde rechten niet toepasselijk zijn op staatssteunonderzoeken. Het Gerecht heeft tevens ten onrechte geoordeeld dat er een tegenstrijdigheid bestaat tussen artikel 41, leden 1 en 2, van het Handvest en de artikelen 107 en 108 VWEU en het heeft ten onrechte geoordeeld dat rekwirantes enkel konden worden beschouwd als een bron van informatie tijdens het onderzoek.
      Ten tweede heeft het Gerecht artikel 107, lid 1, VWEU geschonden door een onjuiste uitlegging van het begrip „voordeel”. Het Gerecht heeft ten onrechte beslist dat er voor de toepassing van het criterium van de markdeelnemer in een markteconomie geen hiërarchie van methodologieën bestaat tussen de vergelijkende analyse en andere methodes. Het Gerecht heeft ten onrechte geoordeeld dat de Commissie mocht afwijken van de vergelijkende analyse en dat zij het door rekwirantes overgelegde vergelijkende bewijsmateriaal terzijde mocht schuiven. Het Gerecht heeft tevens ten onrechte geoordeeld dat de Commissie bij toepassing van het criterium van de incrementele winstgevendheid niet hoeft na te gaan of de verwachte incrementele kosten en de verwachte incrementele niet-luchtvaartgebonden inkomsten weergeven hoe een marktdeelnemer in een markteconomie de luchthaven zou hebben geëxploiteerd.
      Ten derde heeft het Gerecht de toerekenbaarheid aan de staat onjuist beoordeeld door te bevestigen dat het niet nodig was om te specificeren of de co-exploitant van de luchthaven „SMAC” al dan niet een overheidsonderneming was, door de „Stardust Marine”-indicatoren niet toe te passen om een onderscheid te maken tussen autonomie en toerekenbaarheid en door onvoldoende te motiveren waarom het in die zin heeft geoordeeld.

         (1)  Besluit (EU) 2015/1226 van de Commissie van 23 juli 2014 betreffende steunmaatregel SA.33963 (2012/C) (ex 2012/NN) die door Frankrijk ten uitvoer is gelegd ten gunste van de Chambre de commerce et d’industrie d’Angoulême, de SNC-Lavalin, Ryanair en Airport Marketing Services (Kennisgeving geschied onder nummer C(2014) 5080) (PB 2015, L 201, blz. 48).


title: Zaak C-203/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 1 maart 2019 door Ryanair DAC, voorheen Ryanair Ltd, Airport Marketing Services Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer — uitgebreid) van 13 december 2018 in zaak T-165/15, Ryanair en Airport Marketing Services/Commissie

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/33

      Hogere voorziening ingesteld op 1 maart 2019 door Ryanair DAC, voorheen Ryanair Ltd, Airport Marketing Services Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer — uitgebreid) van 13 december 2018 in zaak T-165/15, Ryanair en Airport Marketing Services/Commissie
      (Zaak C-203/19 P)
      (2019/C 164/36)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirantes: Ryanair DAC, voorheen Ryanair Ltd, Airport Marketing Services Ltd (vertegenwoordigers: E. Vahida, advocaat, I.-G. Metaxas-Maranghidis, Δικηγόρος, G. Berrisch, Rechtsanwalt, B. Byrne, Solicitor)

         Andere partij in de procedure: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van het arrest van het Gerecht van 13 december 2018 in zaak T-165/15; en

                  —

                  nietigverklaring van artikel 1, leden 1 en 2, en (voor zover zij betrekking hebben op artikel 1, leden 1 en 2) de artikelen 3, 4 en 5 van besluit (EU) 2015/1227 (1) van de Commissie van 23 juli 2014 betreffende de steunmaatregel SA.22614 (C 53/07), of, subsidiair, terugverwijzing van de zaak naar het Gerecht, en in elk geval

                  —

                  verwijzing van de Commissie in de kosten van rekwirantes in hogere voorziening en in de procedure voor het Gerecht in zaak T-165/15.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Rekwirantes voeren aan dat het bestreden arrest moet worden vernietigd op de volgende gronden.
      Ten eerste heeft het Gerecht een onjuiste toepassing gemaakt van artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en van de rechten van verdediging van rekwirantes in de procedure bij de Commissie. Het Gerecht heeft ten onrechte een onderscheid gemaakt tussen de specifieke rechten van artikel 41, lid 2, van het Handvest en het algemene recht op behoorlijk bestuur van artikel 41, lid 1, van het Handvest. Het Gerecht heeft ten onrechte geoordeeld dat de in artikel 41, lid 2, van het Handvest neergelegde rechten niet toepasselijk zijn op staatssteunonderzoeken. Het Gerecht heeft tevens ten onrechte geoordeeld dat er een tegenstrijdigheid bestaat tussen artikel 41, leden 1 en 2, van het Handvest en de artikelen 107 en 108 VWEU en het heeft ten onrechte geoordeeld dat rekwirantes enkel konden worden beschouwd als een bron van informatie tijdens het onderzoek.
      Ten tweede heeft het Gerecht artikel 107, lid 1, VWEU geschonden door een onjuiste uitlegging van het begrip „voordeel”. Het Gerecht heeft ten onrechte beslist dat er voor de toepassing van het criterium van de markdeelnemer in een markteconomie geen hiërarchie van methodologieën bestaat tussen de vergelijkende analyse en andere methodes. Het Gerecht heeft ten onrechte geoordeeld dat de Commissie mocht afwijken van de vergelijkende analyse en dat zij het door rekwirantes overgelegde vergelijkende bewijsmateriaal terzijde mocht schuiven. Het Gerecht heeft tevens ten onrechte geoordeeld dat de Commissie bij toepassing van het criterium van de incrementele winstgevendheid niet hoeft na te gaan of de verwachte incrementele kosten en de verwachte incrementele niet-luchtvaartgebonden inkomsten weergeven hoe een marktdeelnemer in een markteconomie de luchthaven zou hebben geëxploiteerd.

         (1)  Besluit (EU) 2015/1227 van de Commissie van 23 juli 2014 betreffende de steunmaatregel SA.22614 (C 53/07), ten uitvoer gelegd door Frankrijk ten gunste van de chambre de commerce et d’industrie de Pau-Béarn, Ryanair, Airport Marketing Services en Transavia (Kennisgeving geschied onder nummer C(2014) 5085) (PB 2015, L 201, blz. 109).


title: Zaak C-204/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 1 maart 2019 door Ryanair DAC, voorheen Ryanair Ltd, Airport Marketing Services Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer — uitgebreid) van 13 december 2018 in zaak T-53/16, Ryanair en Airport Marketing Services/Commissie

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/34

      Hogere voorziening ingesteld op 1 maart 2019 door Ryanair DAC, voorheen Ryanair Ltd, Airport Marketing Services Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer — uitgebreid) van 13 december 2018 in zaak T-53/16, Ryanair en Airport Marketing Services/Commissie
      (Zaak C-204/19 P)
      (2019/C 164/37)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirantes: Ryanair DAC, voorheen Ryanair Ltd, Airport Marketing Services Ltd (vertegenwoordigers: E. Vahida, advocaat, I.-G. Metaxas-Maranghidis, Δικηγόρος, G. Berrisch, Rechtsanwalt, B. Byrne, Solicitor)

         Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Raad van de Europese Unie

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van het arrest van het Gerecht van 13 december 2018 in zaak T-53/16; en

                  —

                  nietigverklaring van de artikelen 1, 4, 5 en 6 van besluit (EU) 2016/633 (1) van de Commissie van 23 juli 2014 betreffende steunmaatregel SA.33961 (2012/C) (ex 2012/NN), of, subsidiair, terugverwijzing van de zaak naar het Gerecht, en in elk geval

                  —

                  verwijzing van de Commissie in de kosten van rekwirantes in hogere voorziening en in de procedure voor het Gerecht in zaak T-53/16.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Rekwirantes voeren aan dat het bestreden arrest moet worden vernietigd op de volgende gronden.
      Ten eerste heeft het Gerecht een onjuiste toepassing gemaakt van artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en van de rechten van verdediging van rekwirantes in de procedure bij de Commissie. Het Gerecht heeft ten onrechte een onderscheid gemaakt tussen de specifieke rechten van artikel 41, lid 2, van het Handvest en het algemene recht op behoorlijk bestuur van artikel 41, lid 1, van het Handvest. Het Gerecht heeft ten onrechte geoordeeld dat de in artikel 41, lid 2, van het Handvest neergelegde rechten niet toepasselijk zijn op staatssteunonderzoeken. Het Gerecht heeft tevens ten onrechte geoordeeld dat er een tegenstrijdigheid bestaat tussen artikel 41, leden 1 en 2, van het Handvest en de artikelen 107 en 108 VWEU en het heeft ten onrechte geoordeeld dat rekwirantes enkel konden worden beschouwd als een bron van informatie tijdens het onderzoek.
      Ten tweede heeft het Gerecht artikel 107, lid 1, VWEU geschonden door een onjuiste uitlegging van het begrip „voordeel”. Het Gerecht heeft ten onrechte beslist dat er voor de toepassing van het criterium van de markdeelnemer in een markteconomie geen hiërarchie van methodologieën bestaat tussen de vergelijkende analyse en andere methodes. Het Gerecht heeft ten onrechte geoordeeld dat de Commissie mocht afwijken van de vergelijkende analyse en dat zij het door rekwirantes overgelegde vergelijkende bewijsmateriaal terzijde mocht schuiven. Het Gerecht heeft tevens ten onrechte geoordeeld dat de Commissie bij toepassing van het criterium van de incrementele winstgevendheid niet hoeft na te gaan of de verwachte incrementele kosten en de verwachte incrementele niet-luchtvaartgebonden inkomsten weergeven hoe een marktdeelnemer in een markteconomie de luchthaven zou hebben geëxploiteerd en het heeft ten onrechte geoordeeld dat verminderde winstgevendheid, en niet het ontbreken van winstgevendheid, voldoende is om te besluiten dat er sprake is van staatssteun.
      Ten derde heeft het Gerecht de toerekenbaarheid aan de staat onjuist beoordeeld door te oordelen dat de exploitant van de luchthaven — „SMAN” — een „staatsorgaan” was, door de „Stardust Marine”-indicatoren niet toe te passen en door onvoldoende te motiveren waarom het in die zin heeft geoordeeld. Het Gerecht heeft ook ten onrechte bevestigd dat de beslissingen van de particuliere onderneming VTAN toerekenbaar waren aan de staat.

         (1)  Besluit (EU) 2016/633 van de Commissie van 23 juli 2014 betreffende steunmaatregel SA.33961 (2012/C) (ex 2012/NN) die door Frankrijk ten uitvoer is gelegd ten gunste van de Chambre de commerce et d’industrie de Nîmes-Uzès-Le Vigan, Veolia Transport Aéroport de Nîmes, Ryanair Limited en Airport Marketing Services Limited (Kennisgeving geschied onder nummer C(2014) 5078) (PB 2016, L 113, blz. 32).


title: Zaak C-205/19 P: Hogere voorziening ingesteld op 1 maart 2019 door Ryanair DAC, voorheen Ryanair Ltd, Airport Marketing Services Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer — uitgebreid) van 13 december 2018 in zaak T-165/16, Ryanair en Airport Marketing Services/Commissie

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/36

      Hogere voorziening ingesteld op 1 maart 2019 door Ryanair DAC, voorheen Ryanair Ltd, Airport Marketing Services Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer — uitgebreid) van 13 december 2018 in zaak T-165/16, Ryanair en Airport Marketing Services/Commissie
      (Zaak C-205/19 P)
      (2019/C 164/38)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirantes: Ryanair DAC, voorheen Ryanair Ltd, Airport Marketing Services Ltd (vertegenwoordigers: E. Vahida, advocaat, I.-G. Metaxas-Maranghidis, Δικηγόρος, G. Berrisch, Rechtsanwalt, B. Byrne, Solicitor)

         Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Raad van de Europese Unie

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van het arrest van het Gerecht van 13 december 2018 in zaak T-165/16; en

                  —

                  nietigverklaring van de artikelen 1, lid 4, en 2 tot en met 4 van besluit (EU) 2016/287 (1) van de Commissie van 15 oktober 2014 betreffende steunmaatregel SA.26500 (2012/C) (ex 2011/NN, ex CP 227/2008) of, subsidiair, terugverwijzing van de zaak naar het Gerecht, en in elk geval

                  —

                  verwijzing van de Commissie in de kosten van rekwirantes in hogere voorziening en in de procedure voor het Gerecht in zaak T-165/16.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Rekwirantes voeren aan dat het bestreden arrest moet worden vernietigd op de volgende gronden.
      Ten eerste heeft het Gerecht een onjuiste toepassing gemaakt van artikel 41 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en van de rechten van verdediging van rekwirantes in de procedure bij de Commissie. Het Gerecht heeft ten onrechte een onderscheid gemaakt tussen de specifieke rechten van artikel 41, lid 2, van het Handvest en het algemene recht op behoorlijk bestuur van artikel 41, lid 1, van het Handvest. Het Gerecht heeft ten onrechte geoordeeld dat de in artikel 41, lid 2, van het Handvest neergelegde rechten niet toepasselijk zijn op staatssteunonderzoeken. Het Gerecht heeft tevens ten onrechte geoordeeld dat er een tegenstrijdigheid bestaat tussen artikel 41, leden 1 en 2, van het Handvest en de artikelen 107 en 108 VWEU en het heeft ten onrechte geoordeeld dat rekwirantes enkel konden worden beschouwd als een bron van informatie tijdens het onderzoek.
      Ten tweede heeft het Gerecht artikel 107, lid 1, VWEU geschonden door een onjuiste uitlegging van het begrip „voordeel”. Het Gerecht heeft ten onrechte beslist dat er voor de toepassing van het criterium van de markdeelnemer in een markteconomie geen hiërarchie van methodologieën bestaat tussen de vergelijkende analyse en andere methodes. Het Gerecht heeft ten onrechte geoordeeld dat de Commissie mocht afwijken van de vergelijkende analyse en dat zij het door rekwirantes overgelegde vergelijkende bewijsmateriaal terzijde mocht schuiven. Het Gerecht heeft tevens ten onrechte geoordeeld dat de Commissie bij toepassing van het criterium van de incrementele winstgevendheid niet hoeft na te gaan of de verwachte incrementele kosten en de verwachte incrementele niet-luchtvaartgebonden inkomsten weergeven hoe een marktdeelnemer in een markteconomie de luchthaven zou hebben geëxploiteerd.

         (1)  Besluit (EU) 2016/287 van de Commissie van 15 oktober 2014 betreffende steunmaatregel SA.26500 (2012/C) (ex 2011/NN, ex CP 227/2008) door Duitsland toegekend aan Flugplatz Altenburg-Nobitz GmbH en Ryanair Ltd (Kennisgeving geschied onder nummer C(2014) 7369) (PB 2016, L 59, blz. 22).


title: Zaak C-212/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d'État (Frankrijk) op 6 maart 2019 — Ministre de l'Agriculture et de l'Alimentation/Compagnie des pêches de Saint-Malo

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/37

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Conseil d'État (Frankrijk) op 6 maart 2019 — Ministre de l'Agriculture et de l'Alimentation/Compagnie des pêches de Saint-Malo
      (Zaak C-212/19)
      (2019/C 164/39)
      Procestaal: Frans

         Verwijzende rechter

      Conseil d'État

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Ministre de l'Agriculture et de l'Alimentation

         Verwerende partij: Compagnie des pêches de Saint-Malo

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Moet de beschikking van de Commissie van 14 juli 2004 (1) aldus worden uitgelegd dat daarbij enkel de verlichting van de werkgeversbijdragen onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt wordt verklaard, daar de verlichting van de werknemersbijdragen niet aan de ondernemingen ten goede komt en dus niet binnen de werkingssfeer van artikel 107 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie kan vallen, dan wel dat daarbij ook de verlichting van de werknemersbijdragen onverenigbaar wordt verklaard?

                  2)

                  Indien het Hof oordeelt dat de beschikking van de Commissie aldus moet worden uitgelegd dat daarbij ook de verlichting van de werknemersbijdragen onverenigbaar wordt verklaard, moeten de ondernemingen dan worden geacht baat te hebben gehad bij alle lastenverlichtingen, dan wel slechts bij een deel ervan? Hoe moet, in dit laatste geval, dat deel worden begroot? Dient de lidstaat de betrokken werknemers te gelasten het deel van de steun dat hun ten goede is gekomen, geheel of gedeeltelijk terug te betalen?

         (1)  Beschikking van de Commissie van 14 juli 2004 betreffende bepaalde door Frankrijk ten uitvoer gelegde steunmaatregelen ten behoeve van viskwekers en vissers (2005/239/EG) (PB 2005, L 74, blz. 49).


title: Zaak C-215/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Korkein hallinto-oikeus (Finland) op 8 maart 2019 — Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/39

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Korkein hallinto-oikeus (Finland) op 8 maart 2019 — Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö
      (Zaak C-215/19)
      (2019/C 164/41)
      Procestaal: Fins

         Verwijzende rechter

      Korkein hallinto-oikeus

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö

         Verwerende partij: A Oy

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Dienen de artikelen 13 ter en 31 bis van uitvoeringsverordening (EU) nr. 282/2011 (1) houdende vaststelling van maatregelen ter uitvoering van richtlijn 2006/112/EG (2) betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde, zoals gewijzigd bij uitvoeringsverordening (EU) nr. 1042/2013 (3) van de Raad van 7 oktober 2013 tot wijziging van uitvoeringsverordening (EU) nr. 282/2011 wat betreft de plaats van een dienst, aldus te worden uitgelegd dat een colocatiedienst zoals die in het hoofdgeding, waarbij een ondernemer aan zijn klanten serverkasten in colocatieruimtes met bijbehorende voorzieningen aanbiedt voor het plaatsen van hun servers, moet worden aangemerkt als verhuur van onroerend goed?

                  2)

                  Moeten, bij een ontkennend antwoord op de eerste vraag, artikel 47 van btw-richtlijn 2006/112 en artikel 31 bis van bovengenoemde uitvoeringsverordening niettemin zo worden uitgelegd dat een colocatiedienst van het soort als dat in het hoofdgeding dient te worden aangemerkt als een dienst die betrekking heeft op onroerend goed, waarbij de plaats van de dienst de plaats is waar het onroerend goed is gelegen?

         (1)  PB 2011, L 77, blz. 1.

         (2)  PB 2006, L 347, blz. 1.

         (3)  PB 2013, L 284, blz. 1.


title: Zaak C-233/19: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de cour du travail de Liège (België) op 18 maart 2019 — B./Centre public d’action sociale de Liège (CPAS)

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/40

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de cour du travail de Liège (België) op 18 maart 2019 — B./Centre public d’action sociale de Liège (CPAS)
      (Zaak C-233/19)
      (2019/C 164/42)
      Procestaal: Frans

         Verwijzende rechter

      Cour du travail de Liège

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: B.

         Verwerende partij: Centre public d’action sociale de Liège (CPAS)

         Prejudiciële vraag

      Moeten de artikelen 5 en 13 van richtlijn 2008/115/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 december 2008 over gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven (1), gelezen in het licht van de artikelen 19, lid 2, en 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, en artikel 14, lid 1, onder b), van deze richtlijn, gelezen in het licht van het arrest C-562/13 van 18 december 2014 van de Grote kamer van het Hof van Justitie van de Europese Unie, aldus worden uitgelegd dat zij schorsende werking verlenen aan een beroep tegen een beslissing waarbij een derdelander die aan een ernstige ziekte lijdt, wordt gelast het grondgebied van een lidstaat te verlaten, met dien verstande dat de indiener van het beroep betoogt dat de uitvoering van deze beslissing voor hem een ernstig risico kan inhouden dat zijn gezondheidstoestand op ernstige en onomkeerbare wijze verslechtert,

                  —

                  zonder dat uitspraak hoeft te worden gedaan over het beroep, omdat de enkele instelling ervan volstaat om de uitvoering van het bevel om het grondgebied te verlaten, te schorsen,

                  —

                  of na een marginale toetsing betreffende het bestaan van een verdedigbare grief of het ontbreken van een grond voor niet-ontvankelijkheid of kennelijke ongegrondheid van het beroep bij de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen,

                  —

                  of na een volledige toetsing, waarbij de arbeidsgerechten nagaan of de uitvoering van deze beslissing voor de indiener van het beroep wel degelijk een ernstig risico kan inhouden dat zijn gezondheidstoestand op ernstige en onomkeerbare wijze verslechtert?

         (1)  PB 2008, L 348, blz. 98.


title: Zaak T-433/16: Arrest van het Gerecht van 28 maart 2019 — Pometon/Commissie („Mededinging — Mededingingsregelingen — Europese markt voor staalgrit voor staalstralen — Besluit waarbij een inbreuk op artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst wordt vastgesteld — Onderlinge afstemming van de prijzen in de volledige EER — In de tijd gespreide,hybride’ procedure — Vermoeden van onschuld — Beginsel van onpartijdigheid — Handvest van de grondrechten — Bewijs van de inbreuk — Eén enkele voortdurende inbreuk — Mededingingsbeperkende strekking — Duur van de inbreuk — Geldboete — Uitzonderlijke aanpassing van het basisbedrag — Motiveringsplicht — Evenredigheid — Gelijke behandeling — Volledige rechtsmacht”)

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/42

      Arrest van het Gerecht van 28 maart 2019 — Pometon/Commissie
      (Zaak T-433/16) (1)

      („Mededinging - Mededingingsregelingen - Europese markt voor staalgrit voor staalstralen - Besluit waarbij een inbreuk op artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst wordt vastgesteld - Onderlinge afstemming van de prijzen in de volledige EER - In de tijd gespreide,hybride’ procedure - Vermoeden van onschuld - Beginsel van onpartijdigheid - Handvest van de grondrechten - Bewijs van de inbreuk - Eén enkele voortdurende inbreuk - Mededingingsbeperkende strekking - Duur van de inbreuk - Geldboete - Uitzonderlijke aanpassing van het basisbedrag - Motiveringsplicht - Evenredigheid - Gelijke behandeling - Volledige rechtsmacht”)
      (2019/C 164/43)
      Procestaal: Italiaans

         Partijen

         Verzoekende partij: Pometon SpA (Maerne di Martellago, Italië) (vertegenwoordigers: E. Fabrizi, V. Veneziano en A. Molinaro, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Rossi en B. Mongin, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van besluit C(2016) 3121 final van de Commissie van 25 mei 2016 betreffende een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (zaak AT.39792 — Staalgrit voor staalstralen)

         Dictum

                  1)

                     Artikel 2 van besluit C(2016) 3121 final van de Commissie van 25 mei 2016 betreffende een procedure op grond van artikel 101 VWEU en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (zaak AT.39792 — Staalgrit voor staalstralen) wordt nietig verklaard.

                  2)

                     De aan Pometon SpA opgelegde geldboete wordt vastgesteld op 3 873 375 EUR.

                  3)

                     Het beroep wordt verworpen voor het overige.

                  4)

                     Elke partij draagt haar eigen kosten.

         (1)  PB C 371 van 10.10.2016.


title: Zaak T-766/16: Arrest van het Gerecht van 20 maart 2019 — Hércules Club de Fútbol/Commissie („Staatssteun — Steun van Spanje ten gunste van bepaalde professionele voetbalclubs — Garantie — Besluit waarbij de steun onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard — Voordeel — Motiveringsplicht”)

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/43

      Arrest van het Gerecht van 20 maart 2019 — Hércules Club de Fútbol/Commissie
      (Zaak T-766/16) (1)

      („Staatssteun - Steun van Spanje ten gunste van bepaalde professionele voetbalclubs - Garantie - Besluit waarbij de steun onverenigbaar met de interne markt wordt verklaard - Voordeel - Motiveringsplicht”)
      (2019/C 164/44)
      Procestaal: Spaans

         Partijen

         Verzoekende partij: Hércules Club de Fútbol, SAD (Alicante, Spanje) (vertegenwoordigers: S. Rating en Y. Martínez Mata, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Luengo, B. Stromsky en P. Němečková, gemachtigden)

         Interveniënt aan de zijde van verzoekende partij: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordigers: aanvankelijk A. Gavela Llopis en M.J. García-Valdecasas Dorrego, vervolgens M.J. García-Valdecasas Dorrego, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van besluit (EU) 2017/365 van de Commissie van 4 juli 2016 betreffende de staatssteun SA.36387 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2013/CP) van Spanje ten gunste van Valencia Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva, Hércules Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva en Elche Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva (PB 2017, L 55, blz. 12).

         Dictum

                  1)

                     Besluit (EU) 2017/365 van de Commissie van 4 juli 2016 betreffende de staatssteun SA.36387 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2013/CP) van Spanje ten gunste van Valencia Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva, Hércules Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva en Elche Club de Fútbol Sociedad Anónima Deportiva, wordt nietig verklaard voor zover het Hércules Club de Fútbol, SAD, betreft.

                  2)

                     De Europese Commissie wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van Hércules Club de Fútbol.

                  3)

                     Het Koninkrijk Spanje zal zijn eigen kosten dragen.

         (1)  PB C 6 van 9.1.2017.


title: Zaak T-582/17: Arrest van het Gerecht van 26 maart 2019 — Boshab e.a./Raad („Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid — Beperkende maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten in het licht van de situatie in de Democratische Republiek Congo — Lijst van personen en entiteiten op wie de bevriezing van tegoeden en economische middelen en het verbod op binnenkomst en doorreis van toepassing zijn — Plaatsing van de naam van de verzoekende partijen op de lijst — Rechten van de verdediging — Recht te worden gehoord — Motiveringsplicht — Kennelijke beoordelingsfout — Recht op doeltreffende rechterlijke bescherming”)

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/43

      Arrest van het Gerecht van 26 maart 2019 — Boshab e.a./Raad
      (Zaak T-582/17) (1)

      („Gemeenschappelijk buitenlands en veiligheidsbeleid - Beperkende maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten in het licht van de situatie in de Democratische Republiek Congo - Lijst van personen en entiteiten op wie de bevriezing van tegoeden en economische middelen en het verbod op binnenkomst en doorreis van toepassing zijn - Plaatsing van de naam van de verzoekende partijen op de lijst - Rechten van de verdediging - Recht te worden gehoord - Motiveringsplicht - Kennelijke beoordelingsfout - Recht op doeltreffende rechterlijke bescherming”)
      (2019/C 164/45)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partijen: Évariste Boshab (Kinshasa, Democratische Republiek Congo) en de zeven andere verzoekende partijen wier namen in bijlage bij het arrest zijn opgenomen (vertegenwoordigers: aanvankelijk P. Chansay Wilmotte, A. Kalambay Ndaya en P. Okito Omole, vervolgens T. Bontinck, M. Forgeois, P. De Wolf en A. Guillerme, advocaten)

         Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: aanvankelijk M. Veiga en B. Driessen, vervolgens B. Driessen en J. P. Hix, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) 2017/904 van de Raad van 29 mei 2017 tot uitvoering van artikel 9, lid 2, van verordening (EG) nr. 1183/2005 tot vaststelling van bepaalde specifieke beperkende maatregelen tegen bepaalde personen die handelen in strijd met het wapenembargo tegen de Democratische Republiek Congo (PB 2017, L 138 I, blz. 1) en uitvoeringsbesluit (GBVB) 2017/905 van de Raad van 29 mei 2017 tot uitvoering van besluit 2010/788/GBVB betreffende beperkende maatregelen tegen de Democratische Republiek Congo (PB 2017, L 138 I, blz. 6), voor zover die handelingen verzoekers betreffen.

         Dictum

                  1)

                     Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                     Évariste Boshab en de andere verzoekende partijen wier namen in bijlage zijn opgenomen, worden verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 374 van 6.11.2017.


title: Zaak T-725/17: Arrest van het Gerecht van 26 maart 2019 — Clestra Hauserman/Parlement („Overheidsopdrachten voor werken — Aanbestedingsprocedure — Werkzaamheden betreffende „Verwijderbare wanden-deuren” in het kader van het project voor de uitbreiding en modernisering van het gebouw Konrad Adenauer van het Parlement in Luxemburg — Afwijzing van de offerte van een inschrijver — Gunning van de opdracht aan een andere inschrijver — Motiveringsplicht — Abnormaal lage offerte — Kennelijke beoordelingsfout — Niet-contractuele aansprakelijkheid”)

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/44

      Arrest van het Gerecht van 26 maart 2019 — Clestra Hauserman/Parlement
      (Zaak T-725/17) (1)

      („Overheidsopdrachten voor werken - Aanbestedingsprocedure - Werkzaamheden betreffende „Verwijderbare wanden-deuren” in het kader van het project voor de uitbreiding en modernisering van het gebouw Konrad Adenauer van het Parlement in Luxemburg - Afwijzing van de offerte van een inschrijver - Gunning van de opdracht aan een andere inschrijver - Motiveringsplicht - Abnormaal lage offerte - Kennelijke beoordelingsfout - Niet-contractuele aansprakelijkheid”)
      (2019/C 164/46)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Clestra Hauserman (Illkirch Graffenstaden, Frankrijk) (vertegenwoordiger: J. Gehin, advocaat)

         Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: V. Naglič en B. Schäfer, gemachtigden)

         Voorwerp

      In de eerste plaats een verzoek op grond van artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van het besluit van het Parlement van 24 augustus 2017 in het kader van de aanbestedingsprocedure INLO-D-UPIL-T 16-AO8 voor perceel nr. 55, getiteld „Verwijderbare wanden — deuren”, het project tot uitbreiding en modernisering van het gebouw Konrad Adenauer van het Parlement in Luxemburg, waarbij verzoeksters offerte is afgewezen en de opdracht aan een andere inschrijver is gegund, en in de tweede plaats een op artikel 268 VWEU gebaseerde vordering tot vergoeding van de schade die verzoekster stelt te hebben geleden.

         Dictum

                  1)

                     Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                     Clestra Hauserman draagt haar eigen kosten en die van het Europees Parlement

         (1)  PB C 13 van 15.1.2018.


title: Zaak T-787/17: Arrest van het Gerecht van 26 maart 2019 — Parfümerie Akzente/EUIPO (GlamHair) („Uniemerk — Aanvraag voor Uniewoordmerk GlamHair — Absolute weigeringsgrond — Geen onderscheidend vermogen — Beschrijvend karakter — Artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening (EU) 2017/1001]”)

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/45

      Arrest van het Gerecht van 26 maart 2019 — Parfümerie Akzente/EUIPO (GlamHair)
      (Zaak T-787/17) (1)

      („Uniemerk - Aanvraag voor Uniewoordmerk GlamHair - Absolute weigeringsgrond - Geen onderscheidend vermogen - Beschrijvend karakter - Artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening (EU) 2017/1001]”)
      (2019/C 164/47)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Parfümerie Akzente GmbH (Pfedelbach, Duitsland) (vertegenwoordigers: O. Spieker, A. Schönfleisch en M. Alber, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: D. Walicka, gemachtigde)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 25 september 2017 (zaak R 82/2017-2) inzake een aanvraag tot inschrijving van het woordteken GlamHair als Uniemerk

         Dictum

                  1)

                     Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                     Parfümerie Akzente GmbH wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 32 van 29.1.2018.


title: Zaak T-829/17: Arrest van het Gerecht van 28 maart 2019 — Coesia/EUIPO (Weergave van twee schuine rode kromme lijnen) („Uniemerk — Aanvraag voor Uniebeeldmerk dat twee schuine rode kromme lijnen weergeeft — Absolute weigeringsgrond — Geen onderscheidend vermogen — Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] — Motiveringsplicht — Artikel 75 van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 94 van verordening 2017/1001)”)

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/46

      Arrest van het Gerecht van 28 maart 2019 — Coesia/EUIPO (Weergave van twee schuine rode kromme lijnen)
      (Zaak T-829/17) (1)

      („Uniemerk - Aanvraag voor Uniebeeldmerk dat twee schuine rode kromme lijnen weergeeft - Absolute weigeringsgrond - Geen onderscheidend vermogen - Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] - Motiveringsplicht - Artikel 75 van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 94 van verordening 2017/1001)”)
      (2019/C 164/48)
      Procestaal: Italiaans

         Partijen

         Verzoekende partij: Coesia SpA (Bologna, Italië) (vertegenwoordiger: S. Rizzo, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: L. Rampini, gemachtigde)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 29 september 2017 (zaak R 1272/2017-5) inzake een aanvraag tot inschrijving als Uniemerk van een beeldteken dat twee schuine rode kromme lijnen weergeeft

         Dictum

                  1)

                     Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                     Coesia SpA wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 63 van 19.2.2018.


title: Zaak T-105/18: Arrest van het Gerecht van 26 maart 2019 — Deray/EUIPO — Charles Claire (LILI LA TIGRESSE) („Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniewoordmerk LILI LA TIGRESSE — Ouder Uniewoordmerk TIGRESS — Relatieve weigeringsgrond — Geen verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001”)

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/46

      Arrest van het Gerecht van 26 maart 2019 — Deray/EUIPO — Charles Claire (LILI LA TIGRESSE)
      (Zaak T-105/18) (1)

      („Uniemerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor Uniewoordmerk LILI LA TIGRESSE - Ouder Uniewoordmerk TIGRESS - Relatieve weigeringsgrond - Geen verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001”)
      (2019/C 164/49)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: André Deray (Bry-sur-Marne, Frankrijk) (vertegenwoordiger: S. Santos Rodríguez, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: P. Sipos en D. Walicka, gemachtigden)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO: Charles Claire LLP (Weybridge Surrey, Verenigd Koninkrijk)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 13 december 2017 (zaak R 1244/2017-2) inzake een oppositieprocedure tussen Charles Claire en André Deray

         Dictum

                  1)

                     Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                     André Deray wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 134 van 16.4.2018.


title: Zaak T-265/18: Arrest van het Gerecht van 27 maart 2019 — Biernacka-Hoba/EUIPO — Formata Bogusław Hoba (Formata) („Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Uniebeeldmerk Formata — Ouder internationaal beeldmerk Formata — Relatieve nietigheidsgrond — Artikel 60, lid 1, onder a), en artikel 8, lid 1, onder a) en b), van verordening (EU) 2017/1001 — Regel 37 van verordening (EG) nr. 2868/95 [thans artikel 12 van gedelegeerde verordening (EU) 2018/625] — Voorwaarden voor vertegenwoordiging van het oudere merk — Regel 19 van verordening nr. 2868/95 (thans artikel 7 van gedelegeerde verordening 2018/625) — Gewettigd vertrouwen — Terugbetaling van de kosten voor vertegenwoordiging — Artikel 109 van verordening 2017/1001 en regel 94 van verordening nr. 2868/95 (thans artikel 109 van verordening 2017/1001)”)

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/47

      Arrest van het Gerecht van 27 maart 2019 — Biernacka-Hoba/EUIPO — Formata Bogusław Hoba (Formata)
      (Zaak T-265/18) (1)

      („Uniemerk - Nietigheidsprocedure - Uniebeeldmerk Formata - Ouder internationaal beeldmerk Formata - Relatieve nietigheidsgrond - Artikel 60, lid 1, onder a), en artikel 8, lid 1, onder a) en b), van verordening (EU) 2017/1001 - Regel 37 van verordening (EG) nr. 2868/95 [thans artikel 12 van gedelegeerde verordening (EU) 2018/625] - Voorwaarden voor vertegenwoordiging van het oudere merk - Regel 19 van verordening nr. 2868/95 (thans artikel 7 van gedelegeerde verordening 2018/625) - Gewettigd vertrouwen - Terugbetaling van de kosten voor vertegenwoordiging - Artikel 109 van verordening 2017/1001 en regel 94 van verordening nr. 2868/95 (thans artikel 109 van verordening 2017/1001)”)
      (2019/C 164/50)
      Procestaal: Pools

         Partijen

         Verzoekende partij: Ilona Biernacka-Hoba (Aleksandrów Łódzki, Polen) (vertegenwoordiger: R. Rumpel, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: D. Walicka, gemachtigde)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO: Formata Bogusław Hoba (Aleksandrów Łódzki, Polen)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 13 februari 2018 (zaak R 2032/2017-4) inzake een nietigheidsprocedure tussen I. Biernacka-Hoba en Formata Bogusław Hoba

         Dictum

                  1)

                     De beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 13 februari 2018 (zaak R 2032/2017-4) wordt vernietigd voor zover Ilona Biernacka-Hoba daarbij is verwezen in de kosten die Formata Bogusław Hoba heeft gemaakt voor de nietigheidsprocedure en de beroepsprocedure en het door Biernacka-Hoba aan Formata Bogusław Hoba te betalen bedrag daarbij is vastgesteld op 1 000 EUR, en aldus gewijzigd dat Biernacka-Hoba niet wordt verwezen in dat bedrag aan kosten.

                  2)

                     Het beroep wordt verworpen voor het overige.

                  3)

                     Elke partij zal haar eigen kosten dragen.

         (1)  PB C 231 van 2.7.2018.


title: Zaak T-276/18: Arrest van het Gerecht van 28 maart 2019 — Julius-K9/EUIPO — El Corte Inglés (K9 UNIT) („Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniebeeldmerk K9 UNIT — Ouder Uniebeeldmerk unit — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001”)

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/48

      Arrest van het Gerecht van 28 maart 2019 — Julius-K9/EUIPO — El Corte Inglés (K9 UNIT)
      (Zaak T-276/18) (1)

      („Uniemerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor Uniebeeldmerk K9 UNIT - Ouder Uniebeeldmerk unit - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001”)
      (2019/C 164/51)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Julius-K9 Zrt (Szigetszentmiklós, Hongarije (vertegenwoordiger: G. Jambrik, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: A. Lukošiūtė en H. O’Neill, gemachtigden)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: El Corte Inglés, SA (Madrid, Spanje) (vertegenwoordiger: J.L. Rivas Zurdo, advocaat)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 22 februari 2018 (zaak R1432/2017-2) inzake een oppositieprocedure tussen Hipercor, SA en Julius-K9

         Dictum

                  1)

                     De beslissing van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 22 februari 2018 (zaak R 1432/2017-2) wordt vernietigd.

                  2)

                     Het EUIPO wordt verwezen in zijn eigen kosten en in de kosten van Julius-K9 Zrt.

                  3)

                     El Corte Inglés, SA wordt verwezen in haar eigen kosten.

         (1)  PB C 231 van 2.7.2018.


title: Zaak T-239/18: Beschikking van het Gerecht van 18 maart 2019 — SKS Import Export/Commissie („Beroep tot nietigverklaring — Vrij verkeer van kapitaal — Voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld en terrorismefinanciering (AML/CFT) — Richtlijn (EU) 2015/849 — Gedelegeerde verordening (EU) 2018/212 — Inschrijving van Tunesië op de lijst van derde landen met een hoog risico — Niet rechtstreeks geraakt — Niet-ontvankelijkheid”)

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/49

      Beschikking van het Gerecht van 18 maart 2019 — SKS Import Export/Commissie
      (Zaak T-239/18) (1)

      („Beroep tot nietigverklaring - Vrij verkeer van kapitaal - Voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld en terrorismefinanciering (AML/CFT) - Richtlijn (EU) 2015/849 - Gedelegeerde verordening (EU) 2018/212 - Inschrijving van Tunesië op de lijst van derde landen met een hoog risico - Niet rechtstreeks geraakt - Niet-ontvankelijkheid”)
      (2019/C 164/52)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Société Kammama Saber (SKS) Import Export (Sousse Jawhara, Tunesië) (vertegenwoordiger: H. Chelly, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: V. Di Bucci, A. Bouquet en T. Scharf, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van gedelegeerde verordening (EU) 2018/212 van de Commissie van 13 december 2017 houdende wijziging van gedelegeerde verordening (EU) 2016/1675 tot aanvulling van richtlijn (EU) 2015/849 van het Europees Parlement en de Raad, met betrekking tot de toevoeging van Sri Lanka, Trinidad en Tobago en Tunesië aan de in punt I van de bijlage opgenomen tabel (PB 2018, L 41, blz. 4).

         Dictum

                  1)

                     Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

                  2)

                     Société Kammana Saber (SKS) Import Export wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 231 van 2.7.2018.


title: Zaak T-410/18: Beschikking van het Gerecht van 15 maart 2019 — Silgan Closures en Silgan Holdings/Commissie („Beroep tot nietigverklaring — Mededinging — Mededingingsregelingen — Markt voor metaalverpakkingen — Besluit om een onderzoek te openen — Niet voor beroep vatbare handeling — Niet-ontvankelijkheid”)

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/50

      Beschikking van het Gerecht van 15 maart 2019 — Silgan Closures en Silgan Holdings/Commissie
      (Zaak T-410/18) (1)

      („Beroep tot nietigverklaring - Mededinging - Mededingingsregelingen - Markt voor metaalverpakkingen - Besluit om een onderzoek te openen - Niet voor beroep vatbare handeling - Niet-ontvankelijkheid”)
      (2019/C 164/53)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partijen: Silgan Closures GmbH (München, Duitsland), Silgan Holdings, Inc. (Stamford, Connecticut, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: H. Wollmann, D. Seeliger, R. Grafunder en V. Weiss, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: T. Christoforou, B. Ernst, G. Meessen, C. Vollrath en L. Wildpanner, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van besluit C(2018) 2466 final van de Commissie van 19 april 2018 waarbij de Commissie op grond van artikel 101 VWEU een procedure heeft ingeleid in zaak AT.40522 — Pandora.

         Dictum

                  1)

                     Het beroep wordt verworpen

                  2)

                     Er behoeft geen uitspraak te worden gedaan op de verzoeken tot interventie van de Bondsrepubliek Duitsland en de Raad van de Europese Unie.

                  3)

                     Silgan Closures GmbH en Silgan Holdings, Inc. dragen hun eigen kosten en de kosten van de Europese Commissie.

                  4)

                     De Bondsrepubliek Duitsland en de Raad dragen hun eigen kosten in verband met de verzoeken tot interventie.

         (1)  PB C 285 van 13.8.2018.


title: Zaak T-503/18: Beschikking van het Gerecht van 19 maart 2019 — Haba Trading/EUIPO — Vida (vidaXL) („Uniemerk — Oppositieprocedure — Intrekking van de oppositie — Afdoening zonder beslissing”)

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/50

      Beschikking van het Gerecht van 19 maart 2019 — Haba Trading/EUIPO — Vida (vidaXL)
      (Zaak T-503/18) (1)

      („Uniemerk - Oppositieprocedure - Intrekking van de oppositie - Afdoening zonder beslissing”)
      (2019/C 164/54)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Haba Trading BV (Utrecht, Nederland) (vertegenwoordigers: B. Schneiders en A. Brittner, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: D. Gája en H. O’Neill, gemachtigden)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO: Vida AB (Alvesta, Zweden)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 12 juni 2018 (zaak R 190/2016-5) inzake een oppositieprocedure tussen Vida AB en Haba Trading BV

         Dictum

                  1)

                     Op het beroep hoeft niet meer te worden beslist.

                  2)

                     Haba Trading BV wordt verwezen in haar eigen kosten alsook in die van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO).

         (1)  PB C 373 van 15.10.2018.


title: Zaak T-75/19: Beschikking van het Gerecht van 13 maart 2019 — Comune di Milano/Parlement en Raad („Onbevoegdverklaring”)

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/51

      Beschikking van het Gerecht van 13 maart 2019 — Comune di Milano/Parlement en Raad
      (Zaak T-75/19) (1)

      („Onbevoegdverklaring”)
      (2019/C 164/55)
      Procestaal: Italiaans

         Partijen

         Verzoekende partij: Comune di Milano (vertegenwoordigers: F. Sciaudone, M. Condinanzi en A. Neri, advocaten)

         Verwerende partijen: Europees Parlement (vertegenwoordigers: L. Visaggio, I. Anagnostopoulou en A. Tamás, gemachtigden) en Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: M. Bauer, F. Florindo Gijón en E. Rebasti, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van verordening (EU) 2018/1718 van het Europees Parlement en de Raad van 14 november 2018 tot wijziging van verordening (EG) nr. 726/2004 wat betreft de zetel van het Europees Geneesmiddelenbureau (PB 2018, L 291, blz. 3) en verzoek tot buiteneffectstelling van een besluit dat beweerdelijk door de Raad is vastgesteld op 20 november 2017.

         Dictum

                  1)

                     Het Gerecht verwijst zaak T-75/19 naar het Hof voor uitspraak op het beroep.

                  2)

                     De beslissing omtrent het verzoek van Comune di Milano om uitspraak te doen op dit beroep volgens de versnelde procedure wordt aangehouden.

                  3)

                     De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

         (1)  PB C 112 van 25.3.2019.


title: Zaak T-1/19: Beroep ingesteld op 7 januari 2019 — CJ/Hof van Justitie van de Europese Unie

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/52

      Beroep ingesteld op 7 januari 2019 — CJ/Hof van Justitie van de Europese Unie
      (Zaak T-1/19)
      (2019/C 164/56)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: CJ (vertegenwoordiger: V. Kolias, advocaat)

         Verwerende partij: Hof van Justitie van de Europese Unie

         Conclusies

                  —

                  voor recht verklaren dat verwerende partij in strijd met de Verdragen heeft gehandeld door niet te zorgen voor anonimisering van de door het Gerecht en het voormalige Gerecht voor ambtenarenzaken op het internet gepubliceerde processtukken waarin hij met naam wordt genoemd, en subsidiair door de niet-geanonimiseerde versies van deze documenten niet ontoegankelijk te maken voor zoekmachines op het internet;

                  —

                  verwerende partij verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van het beroep voert verzoeker twee middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel: schending van artikel 20 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. In dit verband stelt verzoeker met name:

                              —

                              dat hij bij het voormalige Gerecht voor ambtenarenzaken en het Gerecht vorderingen tegen zijn voormalige werkgever heeft ingesteld;

                              —

                              dat processtukken betreffende die vorderingen zijn gepubliceerd met vermelding van verzoekers naam, en dat deze stukken toegankelijk zijn voor zoekmachines op het internet, zoals Google;

                              —

                              dat de toegankelijkheid voor dergelijke zoekmachines iedere internetgebruiker ter wereld, met inbegrip van huidige en toekomstige werkgevers, in staat stelt om een profiel van verzoeker op te stellen;

                              —

                              dat door het opstellen van een dergelijk profiel het risico bestaat dat verzoeker wordt gediscrimineerd;

                              —

                              dat het Hof van Justitie van de Europese Unie heeft beslist om steeds over te gaan tot anonimisering van de gepubliceerde processtukken van alle verzoeken om een prejudiciële beslissing die natuurlijke personen betreffen en die na 1 juli 2018 zijn ontvangen;

                              —

                              dat de anonimisering van gepubliceerde processtukken voor alle andere soorten op de Verdragen gebaseerde vorderingen volledig afhankelijk blijft van het goeddunken van de rechtelijke instanties van de Europese Unie;

                              —

                              dat natuurlijke personen die betrokken zijn bij verzoeken om een prejudiciële beslissing die na 1 juli 2018 bij het Hof zijn ingediend, anders worden behandeld dan verzoeker.

                  2.

                  Tweede middel: het Gerecht heeft artikel 8 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie geschonden. In dit verband stelt verzoeker met name:

                              —

                              dat het doel van de publicatie van processtukken volgens de bewoordingen van het Hof van Justitie erin bestaat „te zorgen voor de voorlichting van de burgers en de openbaarheid van de rechtspraak”;

                              —

                              dat het voor het bereiken van dat doel onnodig is om processtukken te publiceren waarin verzoeker met naam wordt genoemd of, subsidiair, om dergelijke versies toegankelijk te maken voor zoekmachines op het internet, zoals Google;

                              —

                              dat het feit dat het Gerecht geen einde heeft gemaakt aan dergelijke praktijken een schending vormt van de artikelen 4, lid 1, onder c), en 5, onder a), van verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad (1), subsidiair van de artikelen 4, lid 1), onder c), en 5, onder a), van verordening (EU) 2018/1725 van het Europees Parlement en de Raad (2).

         (1)  Verordening (EG) nr. 45/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 18 december 2000 betreffende de bescherming van natuurlĳke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de communautaire instellingen en organen en betreffende het vrĳe verkeer van die gegevens (PB 2001, L 8, blz. 1).

         (2)  Verordening (EU) 2018/1725 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2018 betreffende de bescherming van natuurlijke personen in verband met de verwerking van persoonsgegevens door de instellingen, organen en instanties van de Unie en betreffende het vrije verkeer van die gegevens, en tot intrekking van verordening (EG) nr. 45/2001 en besluit nr. 1247/2002/EG (PB 2018, L 295, blz. 39).


title: Zaak T-136/19: Beroep ingesteld op 1 maart 2019 — Bulgarian Energy Holding e.a./Commissie

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/53

      Beroep ingesteld op 1 maart 2019 — Bulgarian Energy Holding e.a./Commissie
      (Zaak T-136/19)
      (2019/C 164/57)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partijen: Bulgarian Energy Holding EAD (Sofia, Bulgarije), Bulgartransgaz EAD (Sofia), Bulgargaz EAD (Sofia) (vertegenwoordigers: K. Struckmann, lawyer, M. Powell en A. Kadri, Solicitors)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

      De verzoekende partijen verzoeken het Gerecht om:

                  —

                  vaststelling van de in sectie 3.6 van het verzoekschrift genoemde maatregelen tot organisatie van de procesgang of maatregelen van instructie, dan wel andere maatregelen die het Gerecht noodzakelijk acht;

                  —

                  gehele of gedeeltelijke nietigverklaring van besluit C(2018) 8806 final van de Commissie van 17 december 2018 betreffende een procedure op grond van artikel 102 VWEU (AT.39849 — BEH Gas);

                  —

                  intrekking van de opgelegde geldboete of verlaging ervan;

                  —

                  verwijzing van de verwerende partij in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekende partijen zeven middelen aan.

                  1.

                  De verwerende partij is voorbijgegaan aan wezenlijke vormvoorschriften, en heeft bijgevolg de rechten van verdediging van de verzoekende partijen geschonden.

                  2.

                  De definitie die in het bestreden besluit wordt gegeven van de relevante markt bevat juridische en feitelijke fouten, is het resultaat van het verzuim om een marktonderzoek uit te voeren en is niet naar behoren gemotiveerd.

                  3.

                  Met de vaststelling in het bestreden besluit dat Bulgargaz EAD, als een van de verzoekende partijen, of de verzoekende partijen samen een dominante positie innamen op de markt voor capaciteitsdiensten, geeft de verwerende partij blijk van een onjuiste rechtsopvatting en van een onjuiste beoordeling van de feiten.

                  4.

                  Het bestreden besluit is in strijd met de Verdragen van de Europese Unie doordat, gelet op de onjuiste toepassing van het recht en de onjuiste beoordeling van de feiten, niet genoegzaam wordt aangetoond dat de erin beschreven gedraging een inbreuk vormt op artikel 102 VWEU.

                  5.

                  Met de vaststelling in het bestreden besluit aangaande de duur van de vermeende inbreuk geeft de verwerende partij blijk van een onjuiste rechtsopvatting en een onjuiste beoordeling van de feiten.

                  6.

                  Met de vaststelling van een besluit op grond van artikel 7 van verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 (1) zijn de Unieverdragen geschonden.

                  7.

                  De geldboete moet worden ingetrokken of verlaagd in het licht van het feit dat in het bestreden besluit de richtsnoeren van de verwerende partij voor de berekening van geldboeten niet in acht zijn genomen dan wel, subsidiair, op grond van de volledige rechtsmacht waarover het Gerecht overeenkomstig artikel 261 VWEU beschikt, aangezien de geldboete in elk opzicht onevenredig is aan het gedrag dat wordt bestraft.

         (1)  Verordening betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (PB L 1, 4.1.2003, blz. 1).


title: Zaak T-148/19: Beroep ingesteld op 7 maart 2019 — PKK/Raad

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/55

      Beroep ingesteld op 7 maart 2019 — PKK/Raad
      (Zaak T-148/19)
      (2019/C 164/58)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Kurdistan Workers’ Party (PKK) (vertegenwoordigers: A. van Eik en T. Buruma, lawyers)

         Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

         Conclusies

                  —

                  besluit (GBVB) 2019/25 van de Raad van 8 januari 2019 (1) nietig verklaren voor zover het verzoeker betreft (terwijl verzoekster betwist dat Kadek en Kongra Gel haar aliassen zijn);

                  —

                  subsidiair, verklaren dat een minder belastende maatregel gerechtvaardigd is dan verzoekster te handhaven op de lijst van terroristische organisaties van de Europese Unie;

                  —

                  verweerder te verwijzen in de kosten, vermeerderd met rente.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster zes middelen aan.

                  1.

                  Besluit 2019/25 van de Raad is nietig voor zover het verzoekster betreft aangezien verzoekster niet kon worden aangemerkt als een terroristische organisatie in de zin van artikel 1, lid 3, van gemeenschappelijk standpunt 2001/931/GBVB van 27 december 2001. (2)

                  Verweerder heeft niet aangetoond dat verzoekster een gestructureerde groep is die in onderling overleg optreedt om terroristische aanslagen te plegen. Bovendien kunnen de meeste van de in de motivering genoemde handelingen niet aan verzoekster worden toegeschreven, zijn zij niet opgenomen in de beperkende lijst van handelingen in artikel 1, lid 3, van gemeenschappelijk standpunt 2001/931/GBVB van de Raad en/of kunnen zij een land geen ernstige schade toebrengen. Ten slotte was verzoeksters doel geen „terroristisch doel” in de zin van artikel 1, lid 3, van gemeenschappelijk standpunt 2001/931/GBVB van de Raad. Dit doel moet in het bijzonder worden gezien in het licht van het gewapende conflict met het oog op zelfbeschikking.

                  2.

                  Besluit 2019/25 van de Raad is nietig voor zover het verzoekster betreft aangezien geen beslissing door een bevoegde instantie is genomen, zoals is vereist in artikel 1, lid 4, van gemeenschappelijk standpunt 2001/931/GBVB van de Raad.

                  3.

                  Besluit 2019/25 van de Raad is nietig voor zover het verzoekster betreft aangezien verweerder de plaatsing op de lijst niet naar behoren opnieuw heeft bezien, zoals is vereist in artikel 1, lid 6, van gemeenschappelijk standpunt 2001/931/GBVB van de Raad.
                  Uit de motivering is niet gebleken dat de plaatsing op de lijst naar behoren opnieuw is bezien, noch op nationaal niveau noch door de verwerende partij zelf. De informatie die verzoekster in eerdere procedures over het vredesproces, de strijd tegen ISIS/Da’esh en de autocratische ontwikkelingen in Turkije heeft verstrekt, is niet naar behoren in aanmerking genomen.

                  4.

                  Besluit 2019/25 van de Raad is nietig voor zover het verzoekster betreft aangezien het besluit in strijd is met de vereisten van evenredigheid en subsidiariteit.
                  Met name de Koerdische diaspora wordt onevenredig zwaar getroffen door de plaatsing op de lijst.

                  5.

                  Besluit 2019/25 van de Raad is nietig voor zover het verzoekster betreft aangezien het in strijd is met de in artikel 296 VWEU neergelegde motiveringsplicht.
                  Het Gerecht heeft in zijn arrest van 15 november 2018, PKK/Raad (T-316/14, EU:T:2018:788), op basis van precies dezelfde gronden een soortgelijke conclusie getrokken.

                  6.

                  Besluit 2019/25 van de Raad is nietig voor zover het verzoekster betreft aangezien het verzoeksters rechten van verdediging en haar recht op daadwerkelijke rechterlijke bescherming heeft geschonden.
                  In het bijzonder is verweerder voorbij gegaan aan het arrest van 15 november 2018, PKK/Raad (T-316/14, EU:T:2018:788) en de procedure die tot dat arrest heeft geleid.

         (1)  Besluit (GBVB) 2019/25 van de Raad van 8 januari 2019 tot wijziging en actualisering van de lijst van personen, groepen en entiteiten bedoeld in de artikelen 2, 3 en 4 van gemeenschappelijk qtandpunt 2001/931/GBVB betreffende de toepassing van specifieke maatregelen ter bestrijding van het terrorisme en tot intrekking van besluit (GBVB) 2018/1084 (PB L 6, 9.1.2019, blz. 6).

         (2)  Gemeenschappelijk standpunt van de Raad van 27 december 2001 betreffende de toepassing van specifieke maatregelen ter bestrĳding van het terrorisme (PB L 344, 28.12.2001, blz. 93).


title: Zaak T-163/19: Beroep ingesteld op 14 maart 2019 — Mersinis/ESMA

text:
               13.5.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 164/56

      Beroep ingesteld op 14 maart 2019 — Mersinis/ESMA
      (Zaak T-163/19)
      (2019/C 164/59)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Michail Mersinis (Athene, Griekenland) (vertegenwoordiger: P. Pafitis, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Autoriteit voor effecten en markten (ESMA)

         Conclusies

      De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

                  —

                  nietig te verklaren het besluit van de verwerende partij van 23 mei 2018 om haar niet te selecteren voor de post van de in vacature ESMA/2017/VAC19/AD7 bedoelde functie van senior juridisch medewerker.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij twee middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel, ontleend aan de onrechtmatige samenstelling van het selectiecomité.

                  2.

                  Tweede middel, ontleend aan vooringenomenheid ten gunste van de kandidaat die voor de betrokken post is gekozen.