title: Zaak C-100/01: Verzoek van de Conseil d'Etat français, afdeling rechtspraak, verenigde vergadering van de eerste en de tweede onderafdeling, van 29 december 2000 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Minister van Binnenlandse zaken en Aitor Oteiza Olazabal

text:
7.4.2001              NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                         C 108/13
Middelen en voornaamste argumenten                                    tenuitvoerlegging van de liberaliseringsregels, en schendt zij
                                                                      aldus voormelde bepaling, in het voordeel van de exploitant
De Commissie verwijt het Groothertogdom dat het geen enkele           die van oudsher dergelijke diensten aanbiedt.
garantie geeft inzake het niet-discriminatoire karakter van de
doorgangsrechten, welk ontbreken van garantie voortvloeit uit         (1) Richtlijn 90/388/EEG van de Commissie van 28 juni 1990
de omstandigheid dat de bepalingen van de Luxemburgse wet                 betreffende de mededinging op de markten voor telecommunica-
van 27 maart 1997 inzake telecommunicatie niet naar behoren               tiediensten (PB L 129 van 24.7.1990, blz. 10).
worden toegepast, dan wel uit de omstandigheid dat in de              (2) Richtlijn 96/19/EG van de Commissie van 13 maart 1996 tot
                                                                          wijziging van richtlijn 90/388/EEG met betrekking tot de invoe-
Luxemburgse rechtsorde extra maatregelen noodzakelijk zijn                ring van volledige mededinging op de markten voor telecommu-
ter verzekering van de daadwerkelijke omzetting van ar-                   nicatie (PB L 74 van 22.3.1996, blz. 13).
tikel 4 quinquies van de richtlijn.
De voorschriften die gelden voor de goedkeuringsprocedure
als bedoeld in artikel 35, lid 1, van de wet zijn onnauwkeurig,
en zijn meer in het bijzonder niet afgestemd op de klassieke
vergunningsprocedures voor de openbare wegen. De regering             Verzoek van de Conseil d’Etat français, afdeling recht-
heeft dergelijke voorschriften nog steeds niet vastgesteld of         spraak, verenigde vergadering van de eerste en de tweede
gepubliceerd, en bij ontbreken van dergelijke voorschriften,          onderafdeling, van 29 december 2000 om een prejudiciële
hebben de diverse overheidsdiensten die bevoegd zijn inzake           beslissing in het geding tussen Minister van Binnenlandse
de toekenning van doorgangsrechten op het openbaar domein,                             zaken en Aitor Oteiza Olazabal
dergelijke rechten nog steeds niet toegekend aan de nieuwe
exploitanten, hoewel voormelde wet daarin uitdrukkelijk voor-                                   (Zaak C-100/01)
ziet.
                                                                                (2001/C 108/21)
Wat de doorgangsrechten langs het autowegennet betreft,
verwijzen de Luxemburgse autoriteiten naar de moeilijkheden           De Conseil d’Etat français, afdeling rechtspraak, verenigde
die voortvloeien uit de wetgeving betreffende de aanleg van           vergadering van de eerste en de tweede onderafdeling, heeft bij
hoofdwegen, hoewel volgens de inlichtingen waarover de                beschikking van 29 december 2000, ingekomen ter griffie van
Commissie beschikt, sedert de inwerkingtreding van deze               het Hof van Justitie op 28 februari 2001, in het geding tussen
wetgeving langs de autowegen werken aan de gang zijn voor             Minister van Binnenlandse zaken en Aitor Oteiza Olazabal, het
het plaatsen van electriciteits- en transmissiekabels.                Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht
                                                                      om een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
Volgens de Commissie is aan klagende partij Coditel niet
meegedeeld waarom haar verzoeken om toekenning van                    „Verzetten de artikelen 6, 8 A en 48 EG-Verdrag (thans de
doorgangsrechten door de diverse organisaties of overheids-           artikelen 12, 18 en 39 EG), het in het gemeenschapsrecht
diensten zijn afgewezen. Met name is in de afwijzende                 toepasselijke evenredigheidsbeginsel en de bepalingen van
beschikking geen melding gemaakt van de toepasselijke essen-          afgeleid recht die zijn vastgesteld ter uitvoering van het
tiële vereisten als bedoeld in artikel 4 quinquies van richtlijn      Verdrag, met name richtlijn 64/221/EEG van 25 februari
90/388, zoals gewijzigd, die grond kunnen opleveren voor een          1964 (1), zich ertegen dat een lidstaat ten aanzien van een
afwijzing.                                                            onder de verdragsbepalingen vallende onderdaan van een
                                                                      andere lidstaat een administratieve maatregel vaststelt waarbij
                                                                      onder toezicht van de rechter het verblijf van die persoon op
Volgens de inlichtingen waarover de Commissie beschikt, zijn
                                                                      een deel van het nationale grondgebied wordt beperkt wanneer
nog aan geen enkele nieuwe netexploitant doorgangsrechten
                                                                      redenen van openbare orde in de weg staan aan zijn verblijf
op het openbaar domein toegekend voor de aansluiting op
                                                                      op de rest van het grondgebied, of is in een dergelijk geval een
plaatselijke of grensoverschrijdende netten met het oog op de
                                                                      overeenkomstig het nationale recht vastgestelde maatregel
exploitatie van telecommunicatiediensten in concurrentie met
                                                                      waarbij hem het verblijf op het grondgebied geheel wordt
EPT die van oudsher dergelijke diensten aanbiedt.
                                                                      ontzegd, de enige maatregel tot beperking van het verblijf die
                                                                      tegen hem kan worden getroffen?”
Door niet alle maatregelen te nemen die nodig zijn om de
daadwerkelijke en niet-discriminatoire uitoefening van het
                                                                      (1) Richtlijn 64/221/EEG van de Raad van 25 februari 1964 voor de
recht van doorgang te verzekeren, en door aldus af te wijken              coördinatie van de voor vreemdelingen geldende bijzondere
van artikel 4 quinquies van richtlijn 90/388/EEG, zoals                   maatregelen ten aanzien van verplaatsing en verblijf, die gerecht-
gewijzigd bij richtlijn 96/19/EG, kent het Groothertogdom                 vaardigd zijn uit hoofde van de openbare orde, de openbare
Luxemburg zichzelf minstens een extra termijn toe bij de                  veiligheid en de volksgezondheid (PB 56 van 4.4.1964, blz. 850).


title: Zaak C-205/01: Beroep, op 18 mei 2001 ingesteld door de Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen het Koninkrĳk der Nederlanden

text:
28.7.2001              NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      C 212/13
Beroep, op 16 mei 2001 ingesteld door Commissie, van                  —      Wat de 96 gebieden betreft die in de ZICO-inventaris zijn
  de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek                          geïnventariseerd als vochtige zones van internationaal
                                                                             belang, had Frankrijk in april 2000 41 zones helemaal
                                                                             niet aangewezen als SBZ en ten minste 4 van de
                         (Zaak C-202/01)                                     45 gebieden waarvoor aanwijzing als SBZ had plaats-
                                                                             gevonden, sle chts voor een zeer gering oppervlak
                         (2001/C 212/21)                                     aangewezen, zulks ofschoon een dergelijke aanwijzing als
                                                                             SBZ ingevolge artikel 4, lid 2, van richtlijn 79/409/EEG
                                                                             geboden is ten einde de bescherming te verzekeren van
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is                   de vochtige zones en de aldaar verblijvende vogelsoorten,
op 16 mei 2001 beroep ingesteld tegen Franse Republiek door                  met name trekvogels. De situatie is sindsdien nauwelijks
Commissie van de Europese Gemeenschappen, i vertegen-                        verbeterd.
woordigd door G. Valero Jordana en J. Adda als gemachtigden,
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.                              (Toepassing van de richtlijn ten aanzien van de Plaine des
                                                                      Maures — niet-nakomingsprocedure 92/4527)
De Commissie van de Europese Gemeenschappen concludeert
dat het den Hove behage:                                              —      Door slechts 879 ha als SBZ aan te wijzen, terwijl de
                                                                             ZICO 7 500 ha dekt (waardoor dus slechts 11,72 % is
—    vast te stellen dat de Franse Republiek, door in onvoldoen-             aangewezen), heeft Frankrijk evenmin voldaan aan de in
     de mate als speciale beschermingszones aan te wijzen de                 artikel 4, leden 1 en 2, van richtlijn 79/409/EEG opgeleg-
     gebieden die het meest geschikt zijn voor de instandhou-                de verplichting, de naar aantal en oppervlakte meest
     ding van de in het wild levende vogelsoorten van bijlage I              geschikte gebieden als SBZ aan te wijzen.
     en van trekvogels, en, inzonderheid, geen voldoende
     gebied van de Plaine des Maures als speciale bescher-
     mingszone aan te wijzen, niet heeft voldaan aan de               (1) PB L 103 van 25.04.1979, blz. 1.
                                                                      (2) Arrest van 19 mei 1998 in zaak C-3/96, Commissie/Nederland
     verplichtingen die op haar rusten ingevolge richtlijn                (Jurispr. 1998, blz. I-3031).
     79/409/EEG van de Raad van 2 april 1979 inzake het
     behoud van de vogelstand (1) en de krachtens het EG-
     Verdrag op haar rustende verplichtingen niet heeft geëer-
     biedigd.
—    de Franse Republiek in de kosten te verwijzen.
                                                                      Beroep, op 18 mei 2001 ingesteld door de Commissie van
Middelen en voornaamste argumenten                                    de Europese Gemeenschappen tegen het Koninkrijk der
                                                                                Nederlanden
(Toepassing van de richtlijn in het algemeen, niet-nako-
mingsprocedure 97/2004)                                                                          (Zaak C-205/01)
—    De in artikel 18 van richtlijn 79/409/EG gestelde termijn                                   (2001/C 212/22)
     is op 16 april 1989 verstreken zonder dat de Franse
     Republiek de maatregelen had getroffen die noodzakelijk          Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
     waren om te voldoen aan de ingevolge artikel 4 van de            op 18 mei 2001 beroep ingesteld tegen het Koninkrijk der
     richtlijn op haar rustende verplichtingen. De tot op             Nederlanden door de Commissie van de Europese Gemeen-
     heden aangewezen speciale beschermingszones (SBZ) zijn           schappen, vertegenwoordigd door R. WainWright en J. Stuyck,
     onvoldoende qua aantal, oppervlakte en kwaliteit om een          als gemachtigden.
     passende bescherming van de beschermende vogelsoor-
     ten te waarborgen. Slechts 40,7 % van het aantal en              Verzoeker concludeert dat het den Hove behage:
     18,2 % van de oppervlakte van de 285 gebieden die zijn
     aangeduid in de nationale inventaris „Zones importantes          —      Vast te stellen dat door niet-vaststelling van alle nodige
     pour la conservation des oiseaux” (ZICO), die in 1994 is                wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen om de artike-
     bekendgemaakt door het Ministère de I’Environnement                     len 8, lid 2, 11, 18, lid 1 en 22, lid 1, van Richtlijn
     en de Ligue de protection des oiseaux en die is gebaseerd               86/609/EEG (1) van de Raad van 24 november 1986
     op de beste, meest recente wetenschappelijke gegevens,                  inzake de onderlinge aanpassing van de wettelijke en
     zijn geheel of gedeeltelijk als SBZ aangewezen. Dat die                 bestuursrechtelijke bepalingen van de Lid-Staten betref-
     inventaris pertinent is en als bewijs van de niet-nakoming              fende de bescherming van dieren die voor experimentele
     van een lidstaat kan dienen, is door het Hof van justitie (2)           en andere wetenschappelijke doeleinden worden gebruikt,
     erkend. De Commissie stelt vast, dat de Franse regering                 in het nationale recht om te zetten, of in elk geval door
     tot op heden geen inventaris heeft overgelegd ter weerleg-              die bepalingen niet aan de Commissie mede te delen, het
     ging van de conclusies van de ZICO-inventaris, die nog                  Koninkrijk der Nederlanden niet de ingevolge artikel 25
     steeds de beste wetenschappelijke grondslag vormt om                    van Richtlijn 86/609/EEG vereiste maatregelen heeft
     de aanwijzingen door Frankrijk op het gehele Franse                     getroffen die nodig zijn om uiterlijk op 24 november
     grondgebied globaal te beoordelen.                                      1989 aan de Richtlijn te voldoen.
 ---pagebreak--- C 212/14               NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    28.7.2001
—     Het Koninkrijk der Nederlanden te veroordelen tot de                    (b) deze derde tegen de gestelde merkinbreuk geen
      kosten.                                                                      verweer kan ontlenen aan artikel 6, lid 1, van
                                                                                richtlijn 89/104/EEG (1) van de Raad van 21 decem-
                                                                                ber 1988 betreffende de aanpassing van het merken-
Middelen en voornaamste argumenten                                                 recht der lidstaten,
De Commissie is van oordeel dat Nederland de volgende                         kan de derde dan als verweer aanvoeren dat het bestreden
bepalingen van de richtlijn niet correct in Nederlands recht                  gebruik geen verwijzing inhoudt naar de oorsprong van
heeft omgezet:                                                                de waren (dat wil zeggen een band in het economisch
                                                                              verkeer tussen de waren en de merkhouder)?
—     Artikel 8, lid 2 (verdoving bij ernstige verwondingen die
      hevige pijn kunnen veroorzaken): Een ontwerp van een              2.    Zo ja, maakt het feit dat het betrokken gebruik wordt
      wijziging van het „Dierproevenbesluit” strekkende tot                   gezien als een teken van steun, trouw of gehechtheid aan
      omzetting van artikel 8, lid 2, b), laatste volzin van de               de merkhouder, dan een voldoende band uit?
      richtlijn werd, volgens de Nederlandse regering, onlangs
      om advies aan de Raad van State aangeboden.
—     Artikel 11 (Vrijlaten van dieren): De Commissie is van
                                                                        (1) PB L 40 van 11.2.1989, blz. 1.
      oordeel dat artikel 10a, tweede lid, van de Wet op de
      Dierproeven een algemene draagwijdte heeft en niet
      specifiek het vrijlaten van dieren betreft.
—     Artikel 18, lid 1 (Het merken van honden, katten en
      primaten): Er is in het Nederlandse recht geen bepaling,
      waaruit blijkt dat genoemde dieren, voordat zij worden
      gespeend, op de minst pijnlijke wijze van een merk moeten
      worden voorzien.
—     Artikel 22, lid 1 (Onderlinge erkenning van de resultaten
      van dierproeven): De Commissie is van mening dat deze             Verzoek van het Bundesfinanzhof van 21 februari 2001
      bepaling in het nationale recht dient te worden omgezet           om een prejudiciële beslissing in het geding tussen
      door een wettelijke bepaling met bindende kracht.                 Dr. T. Schilling en A. Fleck-Schilling enerzijds en
                                                                                Finanzamt Nürnberg-Süd anderzijds
(1) PB 1987, L 117, blz. 31.
                                                                                (Zaak C-209/01
                                                                                (2001/C 212/24)
                                                                        Het Bundesfinanzhof heeft bij beschikking van 21 februari
                                                                        2001, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 21 mei
                                                                        2001, in het geding tussen Dr. T. Schilling en A. Fleck-Schilling
Verzoek van de High Court of Justice, Chancery Division,                enerzijds en Finanzamt Nürnberg-Süd anderzijds, het Hof van
van 4 mei 2001 om een prejudiciële beslissing in het                    Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een
geding tussen Arsenal Football Club Plc en Matthew Reed                 prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:
                         (Zaak C-206/01)                                1.    Is het in strijd met artikel 14, eerste alinea, van het
                                                                              Protocol betreffende de voorrechten en immuniteiten van
                                                                              de Europese Gemeenschappen van 8 april 1965, wanneer
                         (2001/C 212/23)
                                                                              Duitse onderdanen die in Luxemburg als ambtenaar van
                                                                              de Europese Gemeenschappen werkzaam zijn en daar
De High Court of Justice, Chancery Division, heeft bij beschik-               wonen, in het kader van de Duitse aanslag in de
king van 4 mei 2001, ingekomen ter griffie van het Hof van                    inkomstenbelasting de uitgaven voor een in Luxemburg
Justitie op 18 mei 2001, in het geding tussen Arsenal Football                tewerkgestelde huishoudelijke hulp niet overeenkomstig
Club Plc en Matthew Reed, het Hof van Justitie van de Europese                § 10, lid 1, nr. 8, van het Einkommensteuergesetz
Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over                   mogen aftrekken, omdat de premies aan de wettelijke
de navolgende vragen:                                                         pensioensverzekering voor de huishoudelijke hulp niet
                                                                              aan de Duitse pensioenverzekering zijn betaald?
1.    Wanneer een merk geldig is ingeschreven en
      (a)   een derde in het economisch verkeer van een teken           2.    Ingeval de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord:
            dat identiek is aan dit merk gebruik maakt voor                   moet artikel 48, lid 4, EG-Verdrag aldus worden uitgelegd,
            waren die identiek zijn aan de waren waarvoor het                 dat een EG-ambtenaar zich niet op artikel 48 EG-Verdrag
            merk is ingeschreven, en                                          kan beroepen?


title: Zaak T-41/05: Beroep, op 28 januari 2005 ingesteld door Dimon Incorporated tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               16.4.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 93/33

         Beroep, op 28 januari 2005 ingesteld door Dimon Incorporated tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-41/05)
   (2005/C 93/64)
   Procestaal: Engels
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 28 januari 2005 beroep ingesteld tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door Dimon Incorporated, gevestigd te Danville, Virginia (US), vertegenwoordigd door L. Bergkamp, H. Cogels en J. Dhont, advocaten.
   Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:

               —

               de artikelen 1, 3 en 5 van de bestreden beschikking nietig te verklaren voorzover zij Dimon Inc. betreffen;

               —

               subsidiair, de aan Agroexpansión SA en Dimon Inc. opgelegde geldboete, tot betaling waarvan zij hoofdelijk zijn gehouden, te verlagen;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoekster komt op tegen de beschikking van de Commissie van 20 oktober 2004 in een procedure op grond van artikel 81, lid 1, EG (zaak COMP/C.38.238/B.2 – Ruwe tabak Spanje). Verzoekster betoogt dat zij niet de juiste adressaat van de beschikking is.
   Tot staving van haar beroep voert zij schending aan van artikel 81, lid 1, EG, artikel 23, lid 2, van verordening nr. 1/2003 (1) en het evenredigheidsbeginsel. Volgens verzoekster heeft de Commissie een kennelijke fout gemaakt waar zij heeft geoordeeld dat verzoekster gedurende de inbreukperiode op Agroexpansión beslissende invloed uitoefende en heeft zij de beschikking bijgevolg ten onrechte tot verzoekster gericht; de Commissie heeft tevens het maximumbedrag van de geldboete die aan Agroexpansión kan worden opgelegd, overschreden daar zij, voor de berekening daarvan, van de omzet van het Dimon-concern is uitgegaan.
   Verzoekster voert verder schending aan van het evenredigheids- en het aansprakelijkheidsbeginsel voorzover de Commissie verzoekster aansprakelijk heeft geacht voor één enkele, ingewikkelde kartelovereenkomst op lange termijn die door Agroexpansión is uitgevoerd en waar verzoekster geen weet van had.
   Verzoekster voert tevens schending aan van het evenredigheidsbeginsel, het aansprakelijkheidsbeginsel en artikel 23, lid 2, van verordening nr. 1/2003. Volgens haar kan zij niet aansprakelijk worden gesteld voor inbreuken uit de periode dat Agroexpansión nog geen deel uitmaakte van het Dimon-concern.
   Ten slotte voert verzoekster schending aan van haar gewettigd vertrouwen, dat overeenkomstig afdeling 3 van de richtsnoeren van de Commissie van 1998 (2) rekening zou worden gehouden met verzachtende omstandigheden wegens het feit dat de inbreuk snel is beëindigd, namelijk zodra de Commissie het onderzoek heeft ingeleid.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (PB L 1, blz. 1).

      (2)  Richtsnoeren voor de berekening van geldboeten die uit hoofde van artikel 15, lid 2, van verordening nr. 17, respectievelijk artikel 65, lid 5, van het EGKS-Verdrag worden opgelegd (PB C 9, blz. 3).


title: Zaak T-203/09: Beroep ingesteld op 25 mei 2009 — Olymp Bezner/BHIM — Bellido (Olymp)

text:
               18.7.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 167/20

         Beroep ingesteld op 25 mei 2009 — Olymp Bezner/BHIM — Bellido (Olymp)
   (Zaak T-203/09)
   2009/C 167/40
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Olymp Bezner GmbH & Co. KG (Bietigheim-Bissingen, Duitsland) (vertegenwoordigers: J. Dönch en M. Eck, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Miguel Bellido, S.A. (Manzanares, Ciudad Real, Spanje)

      Conclusies

               —

               de beslissing van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 11 maart 2009 in zaak R 531/2008-2 vernietigen; en

               —

               het BHIM verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Ingeschreven gemeenschapsmerk waarvan nietigverklaring is gevorderd: woordmerk „Olymp” voor waren van klasse 25

      Houder van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Partij die nietigverklaring van het gemeenschapsmerk vordert: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

      Merkrecht van de partij die nietigverklaring vordert: Spaanse merkinschrijving voor het beeldmerk „OLIMPO” voor waren van klasse 25

      Beslissing van de nietigheidsafdeling: nietigverklaring van het betrokken gemeenschapsmerk

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 van de Raad (thans artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009 van de Raad) en van artikel 52, lid 1, sub a, van verordening nr. 40/94 van de Raad (thans artikel 53, lid 1, sub a, van verordening nr. 207/2009 van de Raad), doordat de kamer van beroep ten onrechte heeft geoordeeld dat er verwarringsgevaar bestond, gelet op het feit dat de betrokken merken niet overeenstemmen op visueel, fonetisch of begripsmatig vlak.


title: Zaak F-81/11: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 19 juni 2013 — BY/AESA ( „Personeel van AESA — Tijdelijk functionaris — Ontvankelijkheid — Beroepstermijnen — Ongunstig beoordelingsrapport — Overplaatsing — Psychisch geweld — Misbruik van bevoegdheid” )

text:
               31.8.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 252/43

         Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Derde kamer) van 19 juni 2013 — BY/AESA
   (Zaak F-81/11) (1)

   (Personeel van AESA - Tijdelijk functionaris - Ontvankelijkheid - Beroepstermijnen - Ongunstig beoordelingsrapport - Overplaatsing - Psychisch geweld - Misbruik van bevoegdheid)
   2013/C 252/72
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: BY (Lasne, België) (vertegenwoordiger: B.-H. Vincent, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Agentschap voor de veiligheid van de luchtvaart (AESA) (vertegenwoordigers: F. Manuhutu, gemachtigde, bijgestaan door D. Waelbroeck en A. Duron, advocaten)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van het besluit om verzoeker na een ongunstig beoordelingsrapport in het belang van de dienst over te plaatsen naar een niet-leidinggevende post en verzoek om betaling van een vergoeding voor de schade die verzoeker zou hebben geleden

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               BY draagt zijn eigen kosten en wordt verwezen in de kosten van het Europees Agentschap voor de veiligheid van de luchtvaart.

      (1)  PB C 340 van 19.11.2011, blz. 41.


title: Zaak T-25/06: Arrest van het Gerecht van 9 september 2011 — Alliance One International/Commissie ( Mededinging — Mededingingsregelingen — Italiaanse markt voor aankoop en eerste bewerking van ruwe tabak — Beschikking tot vaststelling van inbreuk op artikel 81 EG — Prijsvaststelling en marktverdeling — Toerekenbaarheid van inbreukmakend gedrag — Geldboeten )

text:
               22.10.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 311/32

         Arrest van het Gerecht van 9 september 2011 — Alliance One International/Commissie
   (Zaak T-25/06) (1)

   (Mededinging - Mededingingsregelingen - Italiaanse markt voor aankoop en eerste bewerking van ruwe tabak - Beschikking tot vaststelling van inbreuk op artikel 81 EG - Prijsvaststelling en marktverdeling - Toerekenbaarheid van inbreukmakend gedrag - Geldboeten)
   2011/C 311/54
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Alliance One International, Inc. (Danville, Virginia, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: C. Osti en A. Prastaro, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk É. Gippini Fournier en F. Amato, vervolgens É. Gippini Fournier en N. Khan, gemachtigden)

      Voorwerp

   Primair, verzoek tot gedeeltelijke nietigverklaring van beschikking C(2005) 4012 def. van de Commissie van 20 oktober 2005 in een procedure op grond van artikel 81, lid 1, [EG] (zaak COMP/C.38.281/B.2 — Ruwe tabak — Italië), en subsidiair, verzoek tot verlaging van de aan Alliance One International opgelegde geldboete

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Alliance One International, Inc. wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 60 van 11.3.2006.


title: Zaak C-161/08: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 14 mei 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hof van Beroep te Antwerpen — België) — Internationaal Verhuis- en Transportbedrijf Jan de Lely BV/Belgische Staat (Vrij verkeer van goederen — Communautair douanevervoer — Vervoer onder dekking van carnet TIR — Overtredingen of onregelmatigheden — Kennisgevingstermijn — Termijn voor leveren van bewijs van plaats waar overtreding of onregelmatigheid is begaan)

text:
               4.7.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 153/13

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 14 mei 2009 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hof van Beroep te Antwerpen — België) — Internationaal Verhuis- en Transportbedrijf Jan de Lely BV/Belgische Staat
   (Zaak C-161/08) (1)

   (Vrij verkeer van goederen - Communautair douanevervoer - Vervoer onder dekking van carnet TIR - Overtredingen of onregelmatigheden - Kennisgevingstermijn - Termijn voor leveren van bewijs van plaats waar overtreding of onregelmatigheid is begaan)
   2009/C 153/25
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Hof van Beroep te Antwerpen

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Internationaal Verhuis- en Transportbedrijf Jan de Lely BV

      Verwerende partij: Belgische Staat

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Hof van Beroep te Antwerpen — Uitlegging van artikel 2 van verordening (EEG) nr. 1593/91 van de Commissie van 12 juni 1991 tot vaststelling van de uitvoeringsbepalingen van verordening (EEG) nr. 719/91 van de Raad betreffende de toepassing in de Gemeenschap van carnets TIR en van carnets ATA als doorvoerdocumenten (PB L 148, blz. 11), gelezen in samenhang met artikel 11 van de TIR-Overeenkomst — Overtredingen of onregelmatigheden — Termijn voor kennisgeving

      Dictum

               1)

               Artikel 2, lid 1, van verordening (EEG) nr. 1593/91 van de Commissie van 12 juni 1991 tot vaststelling van de uitvoeringsbepalingen van verordening (EEG) nr. 719/91 van de Raad betreffende de toepassing in de Gemeenschap van carnets TIR en van carnets ATA als doorvoerdocumenten, gelezen in samenhang met artikel 11, lid 1, van de douaneovereenkomst inzake het internationale vervoer van goederen onder dekking van carnets TIR, ondertekend te Genève op 14 november 1975, moet aldus worden uitgelegd dat de niet-inachtneming van de termijn voor kennisgeving van de niet-zuivering van het carnet TIR ten aanzien van de houder van dit carnet, niet ertoe leidt dat de bevoegde douaneautoriteiten niet langer mogen overgaan tot invordering van de rechten en heffingen die verschuldigd zijn in verband met een onder dekking van dat carnet verricht internationaal goederenvervoer.

               2)

               Artikel 2, leden 2 en 3, van verordening nr. 1593/91, gelezen in samenhang met artikel 11, leden 1 en 2, van de douaneovereenkomst inzake het internationale vervoer van goederen onder dekking van carnets TIR, ondertekend te Genève op 14 november 1975, moet aldus worden uitgelegd dat daarbij enkel de termijn wordt vastgesteld voor het leveren van het bewijs van de regelmatigheid van het vervoer en niet de termijn waarbinnen het bewijs moet worden geleverd van de plaats waar de overtreding of onregelmatigheid is begaan. Het staat aan de nationale rechter, aan de hand van de geldende beginselen van zijn nationale bewijsrecht te bepalen of in het concrete geval dat hem is voorgelegd, en in het licht van alle omstandigheden, laatstbedoeld bewijs tijdig is geleverd. De nationale rechter moet deze termijn evenwel beoordelen met inachtneming van het gemeenschapsrecht en met name rekening ermee houdend dat de termijn niet te lang mag zijn, om invordering van de in een andere lidstaat verschuldigde bedragen juridisch en materieel mogelijk te maken, en voorts dat deze termijn het voor de houder van het carnet TIR niet materieel onmogelijk mag maken, het genoemde bewijs te leveren.

      (1)  PB C 183 van 19.7.2008.


title: Zaak C-502/08: Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 1 oktober 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk Spanje (Niet-nakoming — Richtlijn 2005/60/EG — Voorkoming van gebruik van financieel stelsel voor witwassen van geld en financiering van terrorisme — Geen volledige omzetting — Geen mededeling van omzettingsmaatregelen)

text:
               21.11.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 282/13

         Arrest van het Hof (Zevende kamer) van 1 oktober 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk Spanje
   (Zaak C-502/08) (1)

   (Niet-nakoming - Richtlijn 2005/60/EG - Voorkoming van gebruik van financieel stelsel voor witwassen van geld en financiering van terrorisme - Geen volledige omzetting - Geen mededeling van omzettingsmaatregelen)
   2009/C 282/24
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: P. Dejmek en E. Adsera Ribera, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk Spanje (vertegenwoordiger: J. López-Medel Bascones, gemachtigde)

      Voorwerp

   Niet-nakoming — Verzuim om binnen de gestelde termijn de bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2005/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 oktober 2005 tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld en de financiering van terrorisme (PB L 309, blz. 15)

      Dictum

               1.

               Door niet alle wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2005/60/EG van het Europees Parlement en de Raad van 26 oktober 2005 tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld en de financiering van terrorisme, en door de bepalingen van nationaal recht die daartoe zouden kunnen bijdragen niet mee te delen aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen, is het Koninkrijk Spanje de krachtens artikel 45 van deze richtlijn op hem rustende verplichtingen niet nagekomen.

               2.

               Het Koninkrijk Spanje wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 6 van 10.1.2009.


title: Beroep, op 28 maart 1997 ingesteld door P. Rousseaux tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Zaak T-82/97)

text:
31 . 5 . 97              NL                    Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       Nr. C 166/21
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage :                        In dit verband zij eraan herinnerd, dat het verzoek om be
                                                                          taling van het saldo is gedaan bij brief van 31 maart 1995
— nietig te verklaren het besluit van de Commissie van                    van de Assessore regionale aH'Agricoltura, die van de
       18 juni 1996 tot afwijzing van zijn verzoek om de toe             Commissie nooit een antwoord heeft ontvangen . In no
       passing te overwegen van artikel 31 , lid 2 , van het Sta         vember 1996 heeft verzoekster, aangezien zij het gevraagde
       tuut ;                                                             bedrag niet had ontvangen, de Commissie een rappel ge
                                                                          stuurd, waarop deze heeft geantwoord, dat het verzoek
— voorzover nodig nietig te verklaren het besluit van de                  om betaling van het saldo voor het betrokken project vóór
       Commissie van 27 december 1996 houdende uitdruk                   31 maart 1995 had moeten aankomen en in werkelijkheid
       kelijke afwijzing van zijn klacht;                                 vier dagen later is aangekomen, zodat de Gemeenschaps
                                                                          bijdrage ingevolge artikel 10 van Verordening nr. 4256/
— verweerster te verwijzen in de kosten van het geding .                  88 (') moest worden geschrapt.
Middelen en voornaamste argumenten                                        Verzoekster voert in de eerste plaats schending aan van
                                                                          voormeld artikel 10 van Verordening nr. 4256/ 88 , voor
De middelen en voornaamste argumenten komen overeen                       zover daarin niet is bepaald dat verzoeken om betaling
met die in zaak T- 16/97 (').                                             vóór 31 maart bij de Commissie dienen aan te komen,
                                                                          doch wel dat de betrokken verzoeken vóór die datum
                                                                          moeten zijn ingediend . De brief van de Regione Toscana is
f 1 ) PB nr. C 74 van 8 . 3 . 1997, blz . 27.
                                                                          derhalve een correcte toepassing van voormelde verorde
                                                                          ning, waarin het gaat over de uiterste datum van verzen
                                                                          ding van het verzoek, en niet over de uiterste datum van
                                                                          aankomst daarvan .
                                                                          Tevens beroept verzoekster zich op schending van het
Beroep, op 1 april 1997 ingesteld door Regione Toscana                    evenredigheidsbeginsel . Gesteld dat de Regione Toscana de
       tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen                     regeling niet correct zou hebben toegepast, quod non,
                             ( Zaak T-81 /97)                             moet worden vastgesteld dat haar een last wordt opgelegd
                               ( 97/C 166/43 )                            die onevenredig is ten opzichte van het nagestreefde doel ,
                                                                          in die zin dat de sanctie van het automatisch verlies van de
                        (Procestaai: Italiaans)                           waarborg wordt toegepast voor een inbreuk die veel min
                                                                          der ernstig is dan de niet-uitvoering van de hoofdverbinte
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Ge                     nis, waarvoor de waarborgsom als garantie dient.
meenschappen is op 1 april 1997 beroep ingesteld tegen
Commissie van de Europese Gemeenschappen door Regio                      Verzoekster voert ten slotte schending aan van het Ge
ne Toscana, te Firenze, vertegenwoordigd door V. Vacchi                    meenschapsrecht, in de vorm van een miskenning van het
en L. Bora, advocaten te Firenze, domicilie gekozen heb                   beginsel van de bescherming van het gewettigd vertrou
bende te Luxemburg bij R Benocci , rue de Vianden 50 .                    wen. Zij wijst in dit verband op het absolute stilzwijgen
                                                                          van de Commissie van mei 1995 tot november 1996 . Dit
                                                                           stilzwijgen heeft bij de Regione Toscana het gewettigd ver
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage :
                                                                           trouwen doen ontstaan dat het voor het betrokken project
                                                                           bestemde bedrag zou worden betaald zodra het bewijs
— nietig te verklaren de brief van de Europese Commis                     werd geleverd van de correcte voltooiing van bedoeld pro
        sie, directoraat-generaal Landbouw, van 21 november                ject.
        1994 ( VI/040551 );
                                                                           (') Verordening ( EEG ) nr. 4256/88 van de Raad van 19 december
— nietig te verklaren de nooit aan verzoekster meege                          1988 tot vaststelling van bepalingen voor de uitvoering van
        deelde handeling houdende schrapping door de Euro                     Verordening ( EEG ) nr. 2052/88 met betrekking tot het
        pese Commissie van de Gemeenschapsbijdrage die in                      EOGFL, Afdeling Oriëntatie ( PB nr. L 374 van 31 . 12 . 1988 ,
        het kader van het geïntegreerd mediterraan program                    blz . 25 ), zoals gewijzigd bij Verordening nr. 2085/93 van
        ma ( PIM ) was bestemd voor project nr. 88.20.IT.006.0                 20 juli 1993 ( PB nr. L 193 van 31 . 7 . 1993 , blz . 44 ).
        ( drinkwatervoorziening in Toscane );
 — nietig te verklaren de brief van 31 januari 1997 van de
        Europese Commissie, die verzoekster heeft ontvangen
        op 7 februari 1997, waarbij de Commissie haar kennis
        heeft gegeven van voormelde schrapping.                            Beroep, op 28 maart 1997 ingesteld door P. Rousseaux te
                                                                                gen Commissie van de Europese Gemeenschappen
 Middelen en voornaamste argumenten                                                                   ( Zaak T-82/97)
                                                                                ( 97/C 166/44 )
 De Regione Toscana komt op tegen de handeling waarbij
 de Commissie de financiële bijdrage heeft geschrapt die in                                         (Procestaai: Frans)
 het kader van het geïntegreerd mediterraan programma
 ( PIM ) was bestemd voor een project inzake drinkwater                   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Ge
 voorziening in Toscane, in totaal voor een bedrag van on                 meenschappen is op 28 maart 1997 beroep ingesteld tegen
 geveer 900 000 ecu.
 ---pagebreak--- Nr. C 166/22            NL 1                Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 31 . 5 . 97
Commissie van de Europese Gemeenschappen door P.                       gens technische niet-conformiteit volgens verzoekster op
Rousseaux, wonende te Brussel, vertegenwoordigd door                   de onjuiste overweging berust dat monoblokbetondwar
N. Lhoëst, advocaat te Brussel , domicilie gekozen heb                sliggers, waarvoor SNCB heeft gekozen, en biblokbeton
bende te Luxemburg bij Fiduciaire Myson Sari, rue de                   dwarsliggers, die verzoekster aanbiedt, niet perfect substi
Cessange 30 .                                                          tueerbaar zijn . Het bestreden seponeringsbesluit zou die
                                                                       technisch onjuiste beoordeling bekrachtigen.
Verzoekter concludeert dat het het Gerecht behage :
— nietig te verklaren het besluit van de Commissie van                 De Commissie baseerde haar seponeringsbesluit op het
     18 juni 1996 tot afwijzing van zijn verzoek om de toe            ontbreken van communautair belang bij een eventuele
     passing te overwegen van artikel 31 , lid 2, van het Sta         niet-nakomingszaak tegen de Belgische staat.
     tuut;
— voorzover nodig nietig te verklaren het besluit van de               Tot staving van haar aanspraken beroept verzoekster zich
     Commissie van 27 december 1996 houdende uitdruk                  om te beginnen op schending van wezenlijke vormvoor
     kelijke afwijzing van zijn klacht;                                schriften . Enerzijds heeft de Commissie verzoekster nooit
                                                                       gehoord, en anderzijds heeft- zij nagelaten aan te geven op
— verweerster te verwijzen in de kosten van het geding.                basis van welke normatieve bepaling zij heeft besloten het
                                                                       onderzoek niet voort te zetten. Bij haar beoordeling van
                                                                       de betrokken aanbesteding kon de Commissie zich niet
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                       rechtmatig in abstracto op het Gemeenschapsrecht inzake
                                                                       openbare aanbestedingen baseren, zonder rekening te hou
De middelen en voornaamste argumenten komen overeen                    den met de mededingingsregels. Dienaangaande moet wor
met die in zaak T-16/97 (').
                                                                       den vastgesteld, dat het bestreden besluit in strijd is met
                                                                       artikel 86 van het Verdrag, juncto artikel 90, lid 2 . Ver
(') PB nr. C 74 van 8 . 3 . 1997, blz . 27.                            zoekster betoogt dat de NMBS in België over een monopo
                                                                       lie inzake de spoorwegexploitatie beschikt, dat haar de be
                                                                       voegdheid is verleend het op haar spoornet gebruikte ma
                                                                       terieel goed te keuren, en dat de technische specificaties
                                                                       die in het onderhavige beroep aan de orde zijn, uitsluitend
                                                                       de afzet van ingevoerde producten benadelen .
Beroep, op 1 april 1997 ingesteld door Société anonyme
de traverses en béton armé ( Sateba) tegen Commissie van
                de Europese Gemeenschappen                             Ten slotte beroept verzoekster zich op onjuiste beoordeling
                           ( Zaak T-83/97)                             van de feiten en op machtsmisbruik. Dienaangaande preci
                                                                       seert zij dat de Commissie op het gebied van de mededin
                             ( 97/C 166/45
                                                                       ging, wanneer aan de voorwaarden voor een inbreuk vol
                        (Procestaai: Frans)
                                                                       daan is, de betrokken ondernemingen economische sanc
                                                                       ties kan opleggen . Haars inziens heeft de Commissie een
                                                                       seponeringsbesluit betreffende de aan de NMBS verweten
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Ge                  feiten vastgesteld met de uitsluitende bedoeling de terzake
meenschappen is op 1 april 1997 beroep tegen Commissie                 geldende Gemeenschapsregeling niet toe te passen, door te
van de Europese Gemeenschappen ingesteld door Société                  concluderen dat er onvoldoende communautaire belangen
anonyme de traverses en béton armé ( Sateba ), gevestigd te            op het spel stonden om de Belgische staat te vervolgen.
Parijs, vertegenwoordigd door J. Manseau, advocaat te Pa              Door nu de Belgische staat en niet de NMBS op de korrel
rijs, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij E.                   te nemen tracht verweerster haar besluit onaantastbaar te
Arendt, advocaat aldaar, rue Mathias Hardt 8-10 .
                                                                       maken, gezien de vaste rechtspraak over de toepassing van
                                                                       artikel 169 van het Verdrag.
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage :
— nietig te verklaren het besluit van de Commissie van
     20 januari 1997, referentie : XV/B3/MM/(96 ) D/2312;
— verweerster in de kosten te verwijzen .
                                                                       Beroep, op 3 april 1997 ingesteld door Horeca-Wallonie
Middelen en voornaamste argumenten                                         tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
Verzoekster, een Franse vennootschap die actief is in de                                       ( Zaak T-85/97 )
sector van de spoorweginfrastructuur, komt op tegen het                                          ( 97/C 166/46
besluit van de Commissie waarbij deze haar klacht tegen
de Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen
( NMBS ) heeft geseponeerd . Deze klacht betrof de voor                                     (Procestaai: Frans)
waarden van een openbare aanbesteding betrefende de le
vering van monoblokbetondwarsliggers op basis van een
kwalificatiesysteem van de NMBS . De klacht was met                    Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Ge
name hierop gebaseerd dat de afwijzing van de offerte we              meenschappen is op 3 april 1997 beroep tegen Commissie


title: Zaak C-341/08: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 12 januari 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Sozialgericht Dortmund — Duitsland) — Domnica Petersen/Berufungsausschuss für Zahnärzte für den Bezirk Westfalen-Lippe (Richtlijn 2000/78/EG — Artikelen 2, lid 5, en 6, lid 1 — Verbod van discriminatie op grond van leeftijd — Nationale bepaling die voorziet in maximumleeftijd van 68 jaar voor uitoefening van beroep van gecontracteerde tandarts — Nagestreefde doelstelling — Begrip „maatregel die noodzakelijk is voor bescherming van volksgezondheid” — Coherentie — Passendheid en noodzaak van maatregel)

text:
               3.7.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 179/4

         Arrest van het Hof (Grote kamer) van 12 januari 2010 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Sozialgericht Dortmund — Duitsland) — Domnica Petersen/Berufungsausschuss für Zahnärzte für den Bezirk Westfalen-Lippe
   (Zaak C-341/08) (1)

   (Richtlijn 2000/78/EG - Artikelen 2, lid 5, en 6, lid 1 - Verbod van discriminatie op grond van leeftijd - Nationale bepaling die voorziet in maximumleeftijd van 68 jaar voor uitoefening van beroep van gecontracteerde tandarts - Nagestreefde doelstelling - Begrip „maatregel die noodzakelijk is voor bescherming van volksgezondheid” - Coherentie - Passendheid en noodzaak van maatregel)
   2010/C 179/05
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Sozialgericht Dortmund

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Domnica Petersen

      Verwerende partij: Berufungsausschuss für Zahnärzte für den Bezirk Westfalen-Lippe

      in tegenwoordigheid van: AOK Westfalen-Lippe, BKK-Landesverband Nordrhein-Westfalen, Vereinigte IKK, Deutsche Rentenversicherung Knappschaft-Bahn-See-Dezernat 0.63, Landwirtschaftliche Krankenkasse NRW, Verband der Angestellten-Krankenkassen eV, AEV-Arbeiter-Ersatzkassen-Verband eV, Kassenzahnärztliche Vereinigung Westfalen-Lippe

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Sozialgericht Dortmund (Duitsland) — Uitlegging van artikel 6, van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (PB L 303, blz. 16) — Verbod van discriminatie wegens leeftijd — Begrippen „legitiem doel” dat verschillen in behandeling wegens leeftijd kan rechtvaardigen en „passende en noodzakelijke middelen” voor het bereiken van dat doel — Nationale bepaling die ter bescherming van de gezondheid van patiënten een maximumleeftijd vaststelt om als gecontracteerde tandarts werkzaam te zijn

      Dictum

               1)

               Artikel 2, lid 5, van richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep, moet aldus worden uitgelegd dat het zich verzet tegen een nationale maatregel zoals die in het hoofdgeding, die een leeftijdsgrens van in casu 68 jaar voor de uitoefening van het beroep van gecontracteerde tandarts vaststelt, wanneer deze maatregel als enig doel heeft, de gezondheid van de patiënt te beschermen tegen een verminderd prestatievermogen van die tandartsen na het bereiken van die leeftijd, nu diezelfde leeftijdsgrens niet geldt voor tandartsen buiten de verplichte zorgverzekering.
               Artikel 6, lid 1, van richtlijn 2000/78 moet aldus worden uitgelegd dat het zich niet verzet tegen een dergelijke maatregel indien deze tot doel heeft, binnen de beroepsgroep van de gecontracteerde tandartsen de werkgelegenheidskansen tussen de generaties te verdelen, wanneer deze maatregel, gelet op de situatie op de betrokken arbeidsmarkt, passend en noodzakelijk is ter bereiking van die doelstelling.
               Het staat aan de nationale rechter om te bepalen, welke doelstelling wordt nagestreefd door de maatregel waarbij deze leeftijdsgrens is vastgesteld, door de reden voor instandhouding van die maatregel vast te stellen.

               2)

               Ingeval een regeling zoals in het hoofdgeding, gelet op de daarmee nagestreefde doelstelling, in strijd is met richtlijn 2000/78, dient de nationale rechter bij wie een geschil tussen een particulier en een bestuursinstantie als de Berufungsausschuss für Zahnärzte für den Bezirk Westfalen-Lippe aanhangig is, die regeling buiten toepassing te laten, ook indien zij van eerdere datum is dan die richtlijn en het nationale recht er niet in voorziet dat een dergelijke regeling niet wordt toegepast.

      (1)  PB C 260 van 11.10.2008.


title: Zaak C-205/11 P: Hogere voorziening ingesteld op 27 april 2011 door de Fédération Internationale de Football Association (FIFA) tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 17 februari 2011 in zaak T-68/08, Fédération internationale de football association (FIFA)/Europese Commissie

text:
               6.8.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 232/13

         Hogere voorziening ingesteld op 27 april 2011 door de Fédération Internationale de Football Association (FIFA) tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 17 februari 2011 in zaak T-68/08, Fédération internationale de football association (FIFA)/Europese Commissie
   (Zaak C-205/11 P)
   2011/C 232/22
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirante: Fédération Internationale de Football Assocation (FIFA) (vertegenwoordigers: A. Barav en D. Reymond, avocats)

      Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Koninkrijk België en Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland

      Conclusies

   Rekwirante concludeert dat het het Hof behage:

               —

               het arrest van het Gerecht van 17 februari 2011 in zaak T-68/08 te bevestigen wat ontvankelijkheid betreft;

               —

               het arrest van het Gerecht van 17 februari 2011 in zaak T-68/08 ten gronde te vernietigen voor zover daarbij de opneming van de „gewone wedstrijden” van de FIFA World CupTM in de Britse lijst van evenementen „van aanzienlijk belang voor de samenleving” in de zin van de richtlijn wordt goedgekeurd;

               —

               de zaak af te doen krachtens artikel 61 van het Statuut van het Hof van Justitie;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten van de FIFA betreffende de procedure in eerste aanleg en de onderhavige hogere voorziening.

      Middelen en voornaamste argumenten

   1)   Onjuiste rechtsopvatting, schending van artikel 36 van het Statuut van het Hof van Justitie, schending van artikel 3 bis, lid 2, van richtlijn 89/552/EEG
       (1), zoals gewijzigd bij richtlijn 97/36/EG
       (2), en van het Unierecht, en onjuiste toepassing van artikel 296 VWEU (overschrijding van de grenzen van de rechterlijke toetsing, tegenstrijdige motivering, niet in het bestreden besluit gegeven motivering van de kwalificatie van de FIFA World CupTM waaraan onjuiste juridische conclusies zijn verbonden, en omkering van de bewijslast)
   Het Gerecht heeft volgens rekwirante het Unierecht geschonden door ter ondersteuning van de vaststelling dat de Commissie de FIFA World CupTM terecht heeft aangemerkt als een evenement dat „een geheel vormt” voor de toepassing van richtlijn 89/552, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/36, gebruik te maken van een niet in het besluit van de Commissie (3) gegeven motivering, door een onsamenhangende en tegenstrijdige motivering te geven, door te oordelen dat de lidstaten geen specifieke motivering voor de opneming van de gehele FIFA World CupTM in hun lijst van evenementen van aanzienlijk belang hoeven te geven en door de bewijslast om te keren.
   2)   Onjuiste rechtsopvatting, schending van artikel 3 bis, lid 1, van richtlijn 89/552, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/36, schending van artikel 36 van het Statuut van het Hof van Justitie en onjuiste toepassing van artikel 296 VWEU (de vaststelling dat de Commissie terecht van mening was dat de lijst van Britse maatregelen „duidelijk en transparant” was opgesteld)
   Het Gerecht heeft volgens rekwirante het Unierecht geschonden door te oordelen dat de Commissie op goede gronden heeft vastgesteld dat de Britse evenementenlijst in overeenstemming met richtlijn 89/552, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/36 „op duidelijke en transparante wijze” was opgesteld, en dit afgezien van het feit dat tot opneming van de gehele FIFA World CupTM in die lijst was besloten ondanks de andersluidende unanieme adviezen en aan de Commissie daarvoor met name een motivering werd gegeven die ten tijde van de opstelling van die lijst niet voorhanden was.
   3)   Onjuiste rechtsopvatting, schending van artikel 3 bis, lid 1, van richtlijn 89/552, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/36, onjuiste toepassing van artikel 296 VWEU en schending van artikel 36 van het Statuut van het Hof van Justitie (onjuiste kwalificatie van de FIFA World CupTM, overschrijding van de grenzen van de rechterlijke toetsing, niet in het bestreden besluit vermelde overwegingen, verkeerde beoordeling van de feiten betreffende de „gewone wedstrijden” waaraan onjuiste juridische conclusies zijn verbonden, vaststelling dat de in het bestreden besluit gegeven motivering toereikend is en verzuim om in te gaan op aangevoerde argumenten)
   Het Gerecht heeft volgens rekwirante het Unierecht geschonden door te oordelen dat de Commissie op goede gronden heeft vastgesteld en toereikend heeft gemotiveerd dat de gehele FIFA World CupTM een evenement van aanzienlijk belang voor de Britse samenleving in de zin van richtlijn 89/552, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/36, is. In het bijzonder heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting en aan de feiten onjuiste juridische conclusies verbonden door de niet-onderbouwde vaststelling van de Commissie te bevestigen dat de gehele FIFA World CupTM„een bijzondere algemene weerklank binnen het Verenigd Koninkrijk” heeft, traditioneel op de kosteloze televisie wordt uitgezonden en hoge kijkcijfers haalt.
   4)   Onjuiste rechtsopvatting, schending van het Unierecht, schending van artikel 3 bis, leden 1 en 2, van richtlijn 89/552, zoals gewijzigd bij richtlijn 97/36, onjuiste toepassing van artikel 296 VWEU en schending van artikel 36 van het Statuut van het Hof van Justitie (miskenning van de omvang van de rechterlijke toetsing, vaststelling dat de Commissie terecht van mening was en toereikend heeft gemotiveerd dat de aangemelde Britse maatregelen verenigbaar zijn met het Unierecht en dat de daaruit voortvloeiende beperkingen evenredig zijn, en miskenning van de omvang van het recht op informatie en van het publieke belang van ruime toegang tot op televisie uitgezonden evenementen van aanzienlijk belang voor de samenleving)

      Dit middel bevat drie onderdelen.

   Eerste onderdeel: rekwirante stelt dat het Gerecht het Unierecht heeft geschonden door te oordelen dat de Commissie op goede gronden heeft vastgesteld dat de aangemelde Britse maatregelen verenigbaar zijn met het Unierecht, ofschoon in het bestreden besluit niet is ingegaan op de beperkingen van de vrijheid van vestiging. Het Gerecht heeft het Unierecht tevens geschonden door te oordelen dat de beperkingen van de vrijheid van vestiging evenredig zijn en dat de Commissie op goede gronden heeft vastgesteld en toereikend heeft gemotiveerd dat de beperkingen van het vrij verrichten van diensten evenredig zijn.
   Tweede onderdeel: rekwirante betoogt dat het Gerecht het Unierecht heeft geschonden door te oordelen dat de Commissie op goede gronden heeft vastgesteld dat de aangemelde Britse maatregelen verenigbaar zijn met het Unierecht, ofschoon in het bestreden besluit niet is ingegaan op de beperkingen van het eigendomsrecht van de FIFA. Het Gerecht heeft het Unierecht tevens geschonden door te oordelen dat de beperkingen van het eigendomsrecht van de FIFA evenredig zijn.
   Derde onderdeel: rekwirante voert aan dat het Gerecht het Unierecht heeft geschonden door te oordelen dat de Commissie op goede gronden heeft vastgesteld en toereikend heeft gemotiveerd dat de aangemelde Britse maatregelen verenigbaar zijn met de Unierechtelijke mededingingsregels aangezien de beperkingen van het vrij verrichten van diensten gerechtvaardigd zijn. Het Gerecht heeft het Unierecht tevens geschonden door te oordelen dat de Commissie de relevante markt niet behoefde af te bakenen voor de beoordeling van mededingingsbeperkingen en dat die maatregelen niet tot verlening van bijzondere rechten in de zin van artikel 106, lid 1, VWEU hebben geleid.

      (1)  Richtlijn van de Raad van 3 oktober 1989 betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake de uitoefening van televisieomroepactiviteiten (PB L 298, blz. 23).

      (2)  Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 30 juni 1997 tot wijziging van richtlijn 89/552/EEG van de Raad betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake de uitoefening van televisieomroepactiviteiten (PB L 202, blz. 60).

      (3)  Besluit van de Commissie (2007/730/EG) van 16 oktober 2007 inzake de verenigbaarheid met het gemeenschapsrecht van maatregelen die het Verenigd Koninkrijk heeft genomen op grond van artikel 3 bis, lid 1, van richtlijn 89/552/EEG van de Raad betreffende de coördinatie van bepaalde wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen in de lidstaten inzake de uitoefening van televisieomroepactiviteiten (PB L 295, blz. 12).


title: Zaak T-241/15 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 2 juni 2015 — Buga/Parlement e.a. („Kort geding — Richtlijn tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld en de financiering van terrorisme — Verzoek om voorlopige maatregelen — Kennelijke niet-ontvankelijkheid van het hoofdberoep — Niet-ontvankelijkheid”)

text:
               27.7.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 245/28

         Beschikking van de president van het Gerecht van 2 juni 2015 — Buga/Parlement e.a.
   (Zaak T-241/15 R)
   ((„Kort geding - Richtlijn tot voorkoming van het gebruik van het financiële stelsel voor het witwassen van geld en de financiering van terrorisme - Verzoek om voorlopige maatregelen - Kennelijke niet-ontvankelijkheid van het hoofdberoep - Niet-ontvankelijkheid”))
   (2015/C 245/34)
   Procestaal: Roemeens

      Partijen

      Verzoekende partij: Aurel Buga (Bacău, Roemenië) (vertegenwoordiger: M. Vasii, advocaat)

      Verwerende partijen: Europees Parlement, Raad van de Europese Unie en Europese Commissie

      Voorwerp

   Verzoek om voorlopige maatregelen waarbij de Roemeense autoriteiten worden gelast de tegen verzoeker voor een nationale rechter ingeleide strafprocedure op te schorten.

      Dictum

               1)

               Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.

               2)

               De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.


title: Zaak C-63/07: Beroep ingesteld op 8 februari 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Bondsrepubliek Duitsland

text:
               24.3.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 69/13

         Beroep ingesteld op 8 februari 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Bondsrepubliek Duitsland
   (Zaak C-63/07)
   (2007/C 69/30)
   Procestaal: Duits
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: V. Kreuschitz en I. Kaufmann-Bühler, gemachtigden)

      Verwerende partij: Bondsrepubliek Duitsland
   Conclusies

               —

               vast te stellen dat de Bondsrepubliek Duitsland, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan artikel 14, lid 1, van richtlijn 2002/44/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 juni 2002 betreffende de minimumvoorschriften inzake gezondheid en veiligheid met betrekking tot de blootstelling van werknemers aan de risico's van fysische agentia (trillingen) (zestiende bijzondere richtlijn in de zin van artikel 16, lid 1, van richtlijn 89/391/EEG) (1), althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               de Bondsrepubliek Duitsland te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De termijn voor omzetting van de richtlijn in nationaal recht is op 6 juli 2005 verstreken.

      (1)  PB L 177, blz. 13.


title: Zaak F-156/12: Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 18 november 2014 — McCoy/Comité van de Regio’s (Openbare dienst – Ambtenaren – Beroep tot schadevergoeding – Onrechtmatige gedraging – Geweld door hiërarchieke meerderen – Beroepsziekte – Krachtens artikel 73 van het Statuut toegekende vergoeding die niet alle geleden schade herstelt – Verzoek om een aanvullende vergoeding)

text:
               19.1.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 16/48

      Arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken (Eerste kamer) van 18 november 2014 — McCoy/Comité van de Regio’s
      (Zaak F-156/12) (1)

      (Openbare dienst - Ambtenaren - Beroep tot schadevergoeding - Onrechtmatige gedraging - Geweld door hiërarchieke meerderen - Beroepsziekte - Krachtens artikel 73 van het Statuut toegekende vergoeding die niet alle geleden schade herstelt - Verzoek om een aanvullende vergoeding)
      (2015/C 016/72)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: R. McCoy (Brussel, België) (vertegenwoordiger: L. Levi, advocaat)

         Verwerende partij: Comité van de Regio’s (vertegenwoordigers: S. Bachotet en J. C. Cañoto Argüelles, gemachtigden, bijgestaan door B. Wägenbaur, advocaat)

         Voorwerp

      Verzoek om nietigverklaring van het besluit houdende weigering om een schadevergoeding toe te kennen wegens de onrechtmatige gedraging van het Comité van de Regio’s en verzoek om vergoeding van de materiële en immateriële schade

         Dictum

                  1)

                  Het Comité van de Regio’s van de Europese Unie wordt veroordeeld tot betaling van het bedrag van 20 000 EUR aan McCoy.

                  2)

                  Het beroep wordt verworpen voor het overige.

                  3)

                  Het Comité van de Regio’s van de Europese Unie zal zijn eigen kosten dragen en wordt verwezen in de kosten van McCoy.

         (1)  PB C 71 van 9.3.2013, blz. 31.


title: Zaak C-115/13: Beroep ingesteld op 11 maart 2013 — Europese Commissie/Hongarije

text:
               4.5.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 129/11

         Beroep ingesteld op 11 maart 2013 — Europese Commissie/Hongarije
   (Zaak C-115/13)
   2013/C 129/20
   Procestaal: Hongaars

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: C. Barslev en A. Sipos, gemachtigden)

      Verwerende partij: Hongarije

      Conclusies

               —

               vaststellen dat Hongarije de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens de artikelen 19 tot en met 21 van richtlijn 92/83/EEG (1), gelezen in samenhang met artikel 22, lid 7, van die richtlijn en artikel 3, lid 1, van richtlijn 92/84/EEG (2), door bepalingen vast te stellen en te handhaven op grond waarvan onder de in de nationale regeling bepaalde omstandigheden

                           —

                           de accijns op ethylalcohol die in distilleerderijen wordt geproduceerd in opdracht van een particuliere klant („bérfőzető”) 0 HUF bedraagt, en

                           —

                           ethylalcohol die door particulieren wordt geproduceerd, van accijns is vrijgesteld;

               —

               Hongarije verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Volgens artikel 19 van richtlijn 92/83/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op alcohol en alcoholhoudende dranken dient Hongarije voor distillaten accijns te heffen tegen een tarief dat overeenkomstig de richtlijn, en in het bijzonder artikel 21 daarvan, is vastgesteld, en een nationale regeling te handhaven die daarmee in overeenstemming is. Artikel 22 van de richtlijn voorziet in de gevallen waarin lidstaten in afwijking van het normale nationale tarief verlaagde accijnstarieven mogen toepassen.
   In artikel 64, lid 3, van Hongaarse wet CXXVII van 2003 op de accijns en tot vaststelling van de specifieke regeling voor de verkoop van aan accijns onderworpen producten (a jövedéki adóról és a jövedéki termékek forgalmazásának különös szabályairól szóló 2003. évi CXXVII. törvény) is bepaald dat wanneer sprake is van distillatie in opdracht van particuliere klanten, de accijns op het distillaat dat wordt geproduceerd uit de basisproducten van de particuliere klant die opdracht geeft voor de distillatie, 0 HUF bedraagt tot een jaarlijkse maximale hoeveelheid van 50 liter per particuliere klant. Volgens de richtlijn mag het verlaagde tarief echter niet meer dan 50 % lager zijn dan het normale nationale accijnstarief.
   Bovendien is volgens diezelfde nationale wet de productie van ethylalcohol door particuliere distilleerders van accijns vrijgesteld tot een maximale hoeveelheid van 50 liter per jaar. Richtlijn 92/83/EEG bevat geen bepalingen over de vrijstelling van zelfgestookte ethylalcohol, zodat de Commissie van mening is dat de invoering op nationaal niveau van een vrijstelling in strijd is met de richtlijn. Mocht de Uniewetgever ruimte hebben willen laten voor die mogelijkheid, dan zou de desbetreffende bepaling uitdrukkelijk zijn opgenomen in de richtlijn. Volgens de richtlijn is accijnsvrijstelling, indien aan de voorwaarden is voldaan, slechts mogelijk voor de productie door particulieren van bier, wijn of andere niet-mousserende of mousserende gegiste dranken.

      (1)  Richtlijn van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op alcohol en alcoholhoudende dranken (PB L 316, blz. 21).

      (2)  Richtlijn van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende de onderlinge aanpassing van de accijnstarieven op alcohol en alcoholhoudende dranken (PB L 316, blz. 29).


title: Zaak T-132/03: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 15 september 2005 — Casini/Commissie („Ambtenaren van Commissie — Bevordering — Bevorderingsronde 2002 — Niet-plaatsing op lijst van tot rang A6 bevorderde ambtenaren — Motiveringsplicht — Vergelijking van verdiensten — Kennelijk onjuiste beoordeling — Bewijskracht van latere verklaringen van leden van personeelsdienst — Beroep tot nietigverklaring — Beroep tot schadevergoeding”)

text:
               12.11.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 281/20

         Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 15 september 2005 — Casini/Commissie
   (Zaak T-132/03) (1)

   („Ambtenaren van Commissie - Bevordering - Bevorderingsronde 2002 - Niet-plaatsing op lijst van tot rang A6 bevorderde ambtenaren - Motiveringsplicht - Vergelijking van verdiensten - Kennelijk onjuiste beoordeling - Bewijskracht van latere verklaringen van leden van personeelsdienst - Beroep tot nietigverklaring - Beroep tot schadevergoeding”)
   (2005/C 281/37)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij(en): Paola Casini (Brussel, België) [vertegenwoordiger(s): G. Vandersanden, advocaat]

      Verwerende partij(en): Commissie van de Europese Gemeenschappen [vertegenwoordiger(s): V. Joris, gemachtigde, bijgestaan door D. Waelbroeck, advocaat]
   Voorwerp van de zaak
   Enerzijds, verzoek tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie om verzoekster in de bevorderingsronde 2002 niet tot de rang A6 te bevorderen en, anderzijds, een verzoek tot vergoeding van de materiële en morele schade.
   Dictum van het arrest

               1)

               Het besluit van de Commissie van 14 augustus 2002 om verzoekster in de bevorderingsronde 2002 niet tot de rang A6 te bevorderen, wordt nietig verklaard.

               2)

               Verweerster wordt veroordeeld tot betaling aan verzoekster van een bedrag van 2 000 euro ter vergoeding van de door haar geleden morele schade.

               3)

               Het beroep wordt voor het overige verworpen.

               4)

               Verweerster wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 146 van 21.6.2003


title: Zaak C-156/07: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 21 maart 2007 — Salvatore Aiello e.a./Comune di Milano, Sindaco di Milano, Comitato tecnico — scientifico per l'emergenza del traffico e della mobilità nella città di Milano, Provincia di Milano, Regione Lombardia, Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dell'Interno, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Euromilano SpA, Metropolitana milanese SpA

text:
               23.6.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 140/9

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 21 maart 2007 — Salvatore Aiello e.a./Comune di Milano, Sindaco di Milano, Comitato tecnico — scientifico per l'emergenza del traffico e della mobilità nella città di Milano, Provincia di Milano, Regione Lombardia, Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dell'Interno, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Euromilano SpA, Metropolitana milanese SpA
   (Zaak C-156/07)
   (2007/C 140/15)
   Procestaal: Italiaans
   Verwijzende rechter
   Consiglio di Stato
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Salvatore Aiello e.a.

      Verwerende partijen: Comune di Milano, Sindaco di Milano, Comitato tecnico — scientifico per l'emergenza del traffico e della mobilità nella città di Milano, Provincia di Milano, Regione Lombardia, Ministero delle Infrastrutture e dei Trasporti, Ministero dell'Interno, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Euromilano SpA, Metropolitana milanese SpA
   Prejudiciële vragen

               1)

               Moet artikel 2 van richtlijn 337/85 (1), waar het stelt dat projecten die een aanzienlijk milieueffect kunnen hebben aan een milieueffectbeoordeling worden onderworpen en dat die projecten in artikel 4 worden omschreven, aldus worden uitgelegd dat elk project met een aanzienlijk milieueffect aan een milieueffectbeoordeling wordt onderworpen, zelfs wanneer het niet wordt genoemd in bijlagen I en II bij de richtlijn, of juist aldus dat alleen de in bijlage I en II bij de richtlijn bedoelde projecten aan de milieueffectbeoordelingsprocedure moeten worden onderworpen?

               2)

               Schept artikel 4 van richtlijn 337/85, waar het de lidstaten de mogelijkheid geeft om voor de in bijlage II genoemde projecten een milieueffectbeoordeling uit te voeren hetzij van geval tot geval hetzij op basis van vooraf bepaalde criteria, waarbij ook rekening wordt gehouden met de criteria van bijlage III, een nauwgezette verplichting of slechts een bevoegdheid voor de lidstaten om rekening te houden met alle criteria van bijlage III?

               3)

               Vormt artikel 1 van het decreet van de president van de Republiek van 12 april 1996 de juiste omzetting door de Italiaanse wetgever van artikel 4 van richtlijn 337/1985 en van bijlage III daarbij, gelet op het feit dat voor de in bijlage II bij de richtlijn genoemde projecten het criterium van cumulatie met andere projecten, zoals opgenomen in bijlage III bij de richtlijn, geen criterium is voor de onderwerping aan een milieueffectbeoordeling?

      (1)  PB L 175, blz. 40.


title: Zaak C-508/11 P: Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 8 mei 2013 — ENI SpA/Europese Commissie (Hogere voorziening — Mededinging — Mededingingsregelingen — Markt van butadieenrubber en van door polymerisatie in emulsie verkregen styreen-butadieenrubber — Toerekenbaarheid van inbreuk opleverende gedraging van dochterondernemingen aan hun moedermaatschappijen — Vermoeden van daadwerkelijke uitoefening van beslissende invloed — Motiveringsplicht — Zwaarte van inbreuk — Vermenigvuldigingscoëfficiënt ter afschrikking — Concrete weerslag op markt — Verzwarende omstandigheden — Recidive)

text:
               3.8.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 225/11

         Arrest van het Hof (Eerste kamer) van 8 mei 2013 — ENI SpA/Europese Commissie
   (Zaak C-508/11 P) (1)

   (Hogere voorziening - Mededinging - Mededingingsregelingen - Markt van butadieenrubber en van door polymerisatie in emulsie verkregen styreen-butadieenrubber - Toerekenbaarheid van inbreuk opleverende gedraging van dochterondernemingen aan hun moedermaatschappijen - Vermoeden van daadwerkelijke uitoefening van beslissende invloed - Motiveringsplicht - Zwaarte van inbreuk - Vermenigvuldigingscoëfficiënt ter afschrikking - Concrete weerslag op markt - Verzwarende omstandigheden - Recidive)
   2013/C 225/17
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Rekwirante: ENI SpA (vertegenwoordigers: G. M. Roberti en I. Perego, avvocati)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie (vertegenwoordigers: V. Di Bucci, G. Conte en L. Malferrari, gemachtigden)

      Voorwerp

   Hogere voorziening ingesteld tegen het arrest van het Gerecht (Eerste kamer) van 13 juli 2011, ENI/Commissie (T-39/07), waarbij het Gerecht ten dele heeft afgewezen de vordering strekkende tot nietigverklaring van beschikking C(2006) 5700 def. van de Commissie van 29 november 2006 inzake een procedure op grond van artikel 81 [EG] en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (zaak COMP/F/38.638 — Butadieenrubber en door polymerisatie in emulsie verkregen styreen-butadieenrubber), voor zover deze betrekking had op Eni SpA, of, subsidiair, tot nietigverklaring of verlaging van de aan Eni opgelegde geldboete — Bewijs van de inbreuk — Toerekening van het inbreuk opleverende gedrag — Ontbreken van motivering

      Dictum

               1)

               De principale en de incidentele hogere voorziening worden afgewezen.

               2)

               Eni SpA wordt verwezen in de op de principale hogere voorziening gevallen kosten.

               3)

               De Europese Commissie wordt verwezen in de op de incidentele hogere voorziening gevallen kosten.

      (1)  PB C 340 van 19.11.2011.


title: Zaak C-90/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugal) op 21 februari 2017 — Turbogás Produtora Energética SA/Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               8.5.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 144/31

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugal) op 21 februari 2017 — Turbogás Produtora Energética SA/Autoridade Tributária e Aduaneira
   (Zaak C-90/17)
   (2017/C 144/40)
   Procestaal: Portugees

      Verwijzende rechter

   Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Turbogás Produtora Energética SA

      Verwerende partij: Autoridade Tributária e Aduaneira

      Prejudiciële vragen

               1)

               Dienen, ingevolge en voor de toepassing van artikel 21, lid 5, derde alinea, van richtlijn 2003/96/EG (1), de entiteiten die voor eigen gebruik elektriciteit produceren, kleine elektriciteitsproducenten te zijn opdat zij worden beschouwd als distributeurs, die aldus onderworpen zijn aan de belasting op grond van dat artikel 21, lid 5, eerste alinea, van die richtlijn, zodat de andere entiteiten (die geen kleine elektriciteitsproducenten zijn) die voor eigen gebruik elektriciteit produceren, zijn uitgesloten van deze kwalificatie als distributeurs, of moeten alle entiteiten die voor eigen gebruik elektriciteit produceren (ongeacht hun omvang en ongeacht of zij dit doen als hoofd- of nevenactiviteit) en die niet zijn vrijgesteld als kleine elektriciteitsproducenten ingevolge artikel 21, lid 5, derde alinea, tweede zin, van die richtlijn, worden beschouwd als distributeurs, die aldus onderworpen zijn aan de belasting overeenkomstig artikel 21, lid 5, eerste alinea, van die richtlijn?

               2)

               Kan inzonderheid een entiteit als in het hoofdgeding, die een grote producent van elektriciteit is en voor de productie van ongeveer 9 % van de nationale energie zorgt met het oog op verkoop ervan aan het nationale net, worden beschouwd als een „entiteit die voor eigen gebruik elektriciteit produceert” in de zin van artikel 21, lid 5, van richtlijn 2003/96/EG, wanneer enkel een klein deel van de geproduceerde elektriciteit wordt gebruikt in de eigen productie van nieuwe elektriciteit, als integraal deel van haar productieproces?

      (1)  Richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit (PB 2003, L 283, blz. 51).


title: Zaak C-107/01: Beroep, op 6 maart 2001 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Groothertogdom Luxemburg

text:
21.4.2001             NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     C 118/21
Middelen en voornaamste argumenten                                   3.    Indien vraag (1) bevestigend en vraag (2) ontkennend
                                                                           moet worden beantwoord, zijn dan maatregelen als in dit
                                                                           kort geding gevorderd, aan te merken als voorlopige of
Naar de mening van de Commissie is het begrip „de strijdkrach-             bewarende maatregelen in de zin van art. 24 EEX?
ten en de ordehandhaving”, op wier beschermingsmiddelen de
richtlijn volgens artikel 1, lid 4, tweede streepje, en bijlage I
niet van toepassing is, een gemeenschapsrechtelijk begrip, dat
niet kan worden gedefinieerd met verwijzing naar het recht
van de lidstaten. Zelfs wanneer de brandweer in een lidstaat
aan de minister van Defensie of, zoals in Duitsland, aan de
autoriteiten van de Länder onderworpen is, behoort zij niet tot
de „strijdkrachten en ordehandhaving” in de zin van de               Beroep, op 6 maart 2001 ingesteld door Commissie van
richtlijn.                                                           de Europese Gemeenschappen tegen Groothertogdom
                                                                                Luxemburg
(1) PB L 399 van 30.12.1989, blz. 18.                                                         (Zaak C-107/01)
                                                                                (2001/C 118/35)
                                                                     Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                     op 6 maart 2001 beroep ingesteld tegen Groothertogdom
                                                                     Luxemburg door Commissie van de Europese Gemeenschap-
                                                                     pen, vertegenwoordigd door M. Wolfcarius, als gemachtigde,
                                                                     domicile gekozen hebbende te Luxemburg.
Verzoek van de Hoge Raad der Nederlanden van 2 maart                 Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
2001 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen
                A.T. van der Plas en W.H. Guis                       —     vast te stellen dat het Groothertogdom Luxemburg, door
                                                                           niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast
                       (Zaak C-105/01)                                     te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richt-
                                                                           lijn 98/76/EG van de Raad van 1 oktober 1998 tot
                                                                           wijziging van richtelijn 96/26/EG inzake de toegang tot
                        (2001/C 118/34)                                    het beroep van ondernemer van goederen-, respectievelijk
                                                                           personenvervoer over de weg, nationaal en internationaal,
                                                                           en inzake de wederzijdse erkenning van diploma’s, certifi-
De Hoge Raad der Nederlanden heeft bij arrest van 2 maart                  caten en andere titels ter vergemakkelijking van de
2001, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 5 maart            uitoefening van het recht van vrije vestiging van bedoelde
2001, in het geding tussen A.T. van der Plas en W.H. Guis, het             vervoerondernemers (1), of door die bepalingen in ieder
Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht                   geval niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens
om een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:                  die richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is
                                                                           nagekomen;
1.    Moet art. 16, aanhef en onder 2, EEX aldus worden              —     het Groothertogdom Luxemburg in de kosten te ver-
      uitgelegd, dat de hiervoor onder 1 sub a tot en met e                wijzen.
      vermelde vorderingen — gericht tegen een in Nederland
      wonende directeur van een in Nederland gevestigde
      vennootschap die de aandelen houdt in een in Frankrijk         Middelen en voornaamste argumenten
      gevestigde vennootschap, en strekkende tot het verkrijgen
      van diens medewerking bij het doen bijeenroepen van
      een algemene vergadering en het tot stand brengen              Het verbindende karakter van de artikelen 10, lid 1, en 249,
      van bepaalde besluiten in die in Frankrijk gevestigde          lid 3, EG brengt voor de lidstaten de verplichting mee, de
      vennootschap — betrekking hebben op hetgeen is om-             nodige maatregelen te treffen om de tot hen gerichte richtlijnen
      schreven in genoemde verdragsbepaling met dien verstan-        voor het verstrijken van de daartoe gestelde termijn in hun
      de dat de Franse rechter bij uitsluiting bevoegd moet          nationale rechtsorde om te zetten. Deze in artikel 2, lid 1, van
      worden geacht van die vorderingen kennis te nemen?             richtlijn 98/76/EG gestelde termijn is op 1 oktober 1999
                                                                     verstreken, zonder dat het Groothertogdom Luxemburg de
                                                                     nodige maatregelen heeft vastgesteld.
2.    Indien vraag (1) bevestigend moet worden beantwoord,
      sluit bevoegdheid van een rechter, gebaseerd op art. 16,
      aanhef en onder 2, EEX, uit dat een rechter van een            (1) PB L 227, blz. 17.
      andere verdragsluitende staat op grond van art. 24 EEX
      bevoegd is tot het nemen van in de wet voorziene
      voorlopige of bewarende maatregelen?


title: Zaak C-397/13 P: Hogere voorziening ingesteld op 15 juli 2013 door Simone Gbagbo tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 25 april 2013 in zaak T-119/11, Gbagbo/Raad

text:
               21.9.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 274/11

         Hogere voorziening ingesteld op 15 juli 2013 door Simone Gbagbo tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 25 april 2013 in zaak T-119/11, Gbagbo/Raad
   (Zaak C-397/13 P)
   2013/C 274/19
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwirante: Simone Gbagbo (vertegenwoordigers: J.-C. Tchikaya, advocaat)

      Andere partijen in de procedure: Raad van de Europese Unie, Europese Commissie, Republiek Ivoorkust

      Conclusies

               —

               de hogere voorziening van Simone Gbagbo ontvankelijk en gegrond verklaren;

               —

               het bestreden arrest vernietigen;

               —

               besluit 2011/18/GBVB van de Raad van 14 januari 2011 tot wijziging van besluit 2010/656/GBVB van de Raad (1) en verordening (EU) nr. 25/2011 van de Raad van 14 januari 2011 tot wijziging van verordening (EG) nr. 560/2005, besluit 2011/221 en verordening (EU) nr. 330/2011 van de Raad van 6 april 2011 tot instelling van beperkende maatregelen tegen bepaalde personen en entiteiten in verband met de situatie in Ivoorkust (2) nietig verklaren, voor zover zij verzoekster betreffen;

               —

               de Raad verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar hogere voorziening voert verzoekster twee middelen aan.
   Ten eerste verwijt verzoekster aan het Gerecht dat het haar middel betreffende niet-nakoming van de motiveringsplicht heeft verworpen. Verzoekster verwijt het Gerecht namelijk, te hebben geoordeeld dat de Raad voldoende aanwijzingen had verstrekt, terwijl het bestreden besluit uitsluitend op de hoedanigheid van mevrouw Gbagbo als „voorzitster van de fractie FPI in het nationaal parlement” berust.
   Ten tweede is verzoekster van mening dat het Gerecht de feiten kennelijk onjuist heeft beoordeeld. De feiten van belemmering van de weg naar vrede en verzoening en openlijk aanzetten tot haat en geweld zijn volgens haar materieel onjuist en niet door bewijzen gestaafd.

      (1)  PB L 11, blz. 36.

      (2)  PB L 11, blz. 10.


title: Zaak C-223/13: Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 6 februari 2014 — Koninkrijk der Nederlanden/Europese Commissie [Beroep tot nietigverklaring — Verordening (EU) nr. 93/2013 — Terugverwijzing naar het Gerecht van de Europese Unie]

text:
               10.6.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 175/17

         Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 6 februari 2014 — Koninkrijk der Nederlanden/Europese Commissie
   (Zaak C-223/13) (1)

   ([Beroep tot nietigverklaring - Verordening (EU) nr. 93/2013 - Terugverwijzing naar het Gerecht van de Europese Unie])
   2014/C 175/20
   Procestaal: Nederlands

      Partijen

      Verzoekende partij: Koninkrijk der Nederlanden (vertegenwoordigers: M. Bulterman en J. Langer, gemachtigden)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: M. Clausen en P. Van Nuffel, gemachtigden)

      Voorwerp

   Nietigverklaring van verordening (EU) nr. 93/2013 van de Commissie van 1 februari 2013 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen van verordening (EG) nr. 2494/95 van de Raad inzake geharmoniseerde indexcijfers van de consumptieprijzen, wat de vaststelling van indexcijfers van de prijzen van door de eigenaar bewoonde woningen betreft (PB L 33, blz. 14)

      Dictum

               1)

               Zaak C-223/13 wordt terugverwezen naar het Gerecht van de Europese Unie.

               2)

               De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

      (1)  PB C 189 van 29.6.2013.


title: Zaak T-417/10: Arrest van het Gerecht van 9 maart 2012 — Cortés del Valle López/BHIM (¡Que buenu ye! HIJOPUTA) ( „Gemeenschapsmerk — Aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk ¡Que buenu ye! HIJOPUTA — Absolute weigeringsgrond — Merk dat in strijd is met openbare orde of goede zeden — Artikel 7, lid 1, sub f, van verordening (EG) nr. 207/2009” )

text:
               28.4.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 126/15

         Arrest van het Gerecht van 9 maart 2012 — Cortés del Valle López/BHIM (¡Que buenu ye! HIJOPUTA)
   (Zaak T-417/10) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Aanvraag voor gemeenschapsbeeldmerk ¡Que buenu ye! HIJOPUTA - Absolute weigeringsgrond - Merk dat in strijd is met openbare orde of goede zeden - Artikel 7, lid 1, sub f, van verordening (EG) nr. 207/2009)
   2012/C 126/29
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Federico Cortés del Valle López (Maliaño, Spanje) (vertegenwoordigers: J. Calderón Chavero en T. Villate Consonni, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: J. Crespo Carrillo, gemachtigde)

      Voorwerp

   Beroep ingesteld tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 18 juni 2010 (zaak R 175/2010-2) inzake een aanvraag tot inschrijving van het beeldmerk ¡Que buenu ye! HIJOPUTA als gemeenschapsmerk.

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Federico Cortés del Valle López wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 301 van 6.11.2010.


title: Zaak T-392/07: Arrest van het Gerecht van 15 januari 2013 — Strack/Commissie ( „Toegang tot documenten — Verordening (EG) nr. 1049/2001 — Documenten betreffende confirmatieve verzoeken om toegang tot documenten en betreffende een zaak voor het Gerecht — Documentenregister — Beroep tot nietigverklaring — Stilzwijgende weigering van toegang — Procesbelang — Ontvankelijkheid — Gedeeltelijke weigering van toegang — Uitzondering inzake bescherming van persoonlijke levenssfeer en integriteit van individu — Uitzondering inzake bescherming van commerciële belangen van derden — Uitzondering inzake bescherming van besluitvormingsproces — Motiveringsplicht — Niet-contractuele aansprakelijkheid” )

text:
               23.2.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 55/9

         Arrest van het Gerecht van 15 januari 2013 — Strack/Commissie
   (Zaak T-392/07) (1)

   (Toegang tot documenten - Verordening (EG) nr. 1049/2001 - Documenten betreffende confirmatieve verzoeken om toegang tot documenten en betreffende een zaak voor het Gerecht - Documentenregister - Beroep tot nietigverklaring - Stilzwijgende weigering van toegang - Procesbelang - Ontvankelijkheid - Gedeeltelijke weigering van toegang - Uitzondering inzake bescherming van persoonlijke levenssfeer en integriteit van individu - Uitzondering inzake bescherming van commerciële belangen van derden - Uitzondering inzake bescherming van besluitvormingsproces - Motiveringsplicht - Niet-contractuele aansprakelijkheid)
   2013/C 55/13
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Guido Strack (Keulen, Duitsland) (vertegenwoordiger: H. Tettenborn, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk C. Ladenburger en P. Costa de Oliveira, vervolgens P. Costa de Oliveira en B. Conte, gemachtigden)

      Voorwerp

   Enerzijds verzoek om nietigverklaring van alle stilzwijgende en uitdrukkelijke besluiten die de Commissie heeft gegeven naar aanleiding van Stracks initiële verzoek van 20 juni 2007 om toegang tot documenten en anderzijds vordering tot schadevergoeding

      Dictum

               1.

               Over de rechtmatigheid van de stilzwijgende besluiten houdende weigering van toegang hoeft niet meer te worden beslist.

               2.

               Het besluit van de Commissie van 25 juli 2007 houdende weigering van toegang tot een uittreksel uit het register wordt nietig verklaard.

               3.

               Het besluit van 23 oktober 2007 betreffende de documenten van OLAF wordt nietig verklaard, voor zover het betrekking heeft op gegevens betreffende rechtspersonen.

               4.

               De besluiten van de Commissie van 28 november 2007 en 15 februari 2008 betreffende de documenten van de Commissie (buiten OLAF) worden nietig verklaard.

               5.

               De besluiten van de Commissie van 28 november 2007 en 9 april 2008 betreffende de documenten in verband met zaak T-110/04 worden nietig verklaard voor zover zij betrekking hebben op, ten eerste, verwijderingen van gegevens betreffende rechtspersonen die niet zijn gegrond op artikel 4, lid 2, van verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie, ten tweede, de verwijdering van documenten en gegevens op basis van artikel 4, lid 1, sub b, van verordening nr. 1049/2001, met uitzondering van de verwijdering van enerzijds namen en adressen van ambtenaren van het directoraat-generaal (DG) „Handel” van de Europese Commissie en anderzijds verzoekers beschuldigingen jegens hen in zaak T-110/04 en, ten derde, de verwijdering van documenten en gegevens op grond van artikel 4, lid 3, tweede alinea, van verordening nr. 1049/2001.

               6.

               Het beroep wordt verworpen voor het overige.

               7.

               De Commissie wordt verwezen in haar eigen kosten en in twee derde van de kosten van Guido Strack.

      (1)  PB C 297 van 8.12.2007.