title: Zaak T-644/18: Beroep ingesteld op 29 oktober 2018 — August Wolff/EUIPO — Faes Farma (DermoFaes Atopiderm)

text:
               7.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 4/37

      Beroep ingesteld op 29 oktober 2018 — August Wolff/EUIPO — Faes Farma (DermoFaes Atopiderm)
      (Zaak T-644/18)
      (2019/C 4/49)
      Taal van het verzoekschrift: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Dr. August Wolff GmbH & Co. KG Arzneimittel (Bielefeld, Duitsland) (vertegenwoordiger: A. Thünken, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Faes Farma, SA (Lamiaco-Leioa, Spanje)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Aanvrager van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

         Betrokken merk: aanvraag voor Uniewoordmerk DermoFaes Atopiderm — inschrijvingsaanvraag nr. 15 069 438

         Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 11 juli 2018 in zaak R 1305/2017-2

         Conclusies

                  —

                  de bestreden beslissing vernietigen;

                  —

                  de oppositie toewijzen en de betwiste merkaanvraag afwijzen;

                  —

                  het EUIPO en, in voorkomend geval, de interveniërende partij verwijzen in de kosten van deze procedure en in die van de procedure bij het EUIPO.

         Aangevoerd middel

                  —

                  schending van artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


title: Zaak T-649/18: Beroep ingesteld op 29 oktober 2018 — ruwido austria/EUIPO (transparent pairing)

text:
               7.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 4/38

      Beroep ingesteld op 29 oktober 2018 — ruwido austria/EUIPO (transparent pairing)
      (Zaak T-649/18)
      (2019/C 4/50)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: ruwido austria GmbH (Neumarkt am Wallersee, Oostenrijk) (vertegenwoordiger: A. Ginzburg, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Betrokken merk: aanvraag voor Uniewoordmerk „transparent pairing” — inschrijvingsaanvraag nr. 16 581 118

         Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 30 augustus 2018 in zaak R 2487/2017-2

         Conclusies

                  —

                  de bestreden beslissing vernietigen;

                  —

                  het EUIPO verwijzen in de kosten.

         Aangevoerde middelen

                  —

                  ontoereikende motivering van de bestreden beslissing;

                  —

                  onjuiste inhoudelijke uitlegging van het aangevraagde teken.


title: Zaak T-651/18: Beroep ingesteld op 30 oktober 2018 — Balani Balani e.a./EUIPO — Play Hawkers (HAWKERS)

text:
               7.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 4/39

      Beroep ingesteld op 30 oktober 2018 — Balani Balani e.a./EUIPO — Play Hawkers (HAWKERS)
      (Zaak T-651/18)
      (2019/C 4/51)
      Taal van het verzoekschrift: Spaans

         Partijen

         Verzoekende partijen: Sonu Gangaram Balani Balani, Anup Suresh Balani Shivdasani en Amrit Suresh Balani Shivdasani (Las Palmas de Gran Canaria, Spanje) (vertegenwoordiger: A. Díaz Marrero, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Play Hawkers, S.L. (Elche, Spanje)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Aanvrager van het betrokken merk: verzoekende partijen in de procedure voor de kamer van beroep

         Betrokken merk: Uniebeeldmerk met het woordelement „HAWKERS” — inschrijvingsaanvraag nr. 15 746 209

         Procedure voor het EUIPO: oppositieprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de Tweede kamer van beroep van het EUIPO van 2 augustus 2018 in zaak R 396/2018-2

         Conclusies

                  —

                  de bestreden beslissing vernietigen en vaststellen dat het aangevraagde merk nr. 15 746 209, dat gedeeltelijk ter inschrijving is aanvaard, ook wordt ingeschreven voor de andere waren waarvoor om inschrijving is verzocht: polshorloges; stopwatches (horloges); sporthorloges; sieraden; namaakjuwelen; juwelen; sieraden, waaronder namaakjuwelen en plastic juwelen; uurwerken; klokken en uurwerken; kasten voor horloges en voor klokken, en

                  —

                  het EUIPO verwijzen in de kosten.

         Aangevoerd middel

                  —

                  schending van artikel 8, lid 5, van verordening (EU) nr. 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad


title: Zaak T-652/18: Beroep ingesteld op 30 oktober 2018 — Porus/EUIPO (oral Dialysis)

text:
               7.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 4/39

      Beroep ingesteld op 30 oktober 2018 — Porus/EUIPO (oral Dialysis)
      (Zaak T-652/18)
      (2019/C 4/52)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Porus GmbH (Monheim am Rhein, Duitsland) (vertegenwoordiger: C. Weil, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Betrokken merk: aanvraag voor Uniewoordmerk „oral Dialysis” — inschrijvingsaanvraag nr. 16 774 259

         Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 14 september 2018 in zaak R 1375/2018-2

         Conclusies

                  —

                  de bestreden beslissing vernietigen;

                  —

                  het beroep toewijzen;

                  —

                  het EUIPO verwijzen in de kosten.

         Aangevoerde middelen

                  —

                  schending van artikel 7, lid 1, onder b) en c), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


title: Zaak T-656/18: Beroep ingesteld op 2 november 2018 — Jareš Procházková en Jareš / EUIPO — Elton Hodinářská (MANUFACTURE PRIM 1949)

text:
               7.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 4/40

      Beroep ingesteld op 2 november 2018 — Jareš Procházková en Jareš / EUIPO — Elton Hodinářská (MANUFACTURE PRIM 1949)
      (Zaak T-656/18)
      (2019/C 4/53)
      Taal van het verzoekschrift: Tsjechisch

         Partijen

         Verzoekende partijen: Hana Jareš Procházková en Antonín Jareš (Praag, Tsjechië) (vertegenwoordiger: M. Kyjovský, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Elton Hodinářská a.s. (Nové Město nad Metují, Tsjechië)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Houder van het betrokken merk: andere partij in de procedure voor de kamer van beroep

         Betrokken merk: Uniebeeldmerk MANUFACTURE PRIM 1949 — Uniemerk nr. 3 531 662

         Procedure voor het EUIPO: procedure tot nietigverklaring

         Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 7 september 2018 in zaak R 1159/2017-4

         Conclusies

                  —

                  de bestreden beslissing vernietigen;

                  —

                  EUIPO verwijzen in de kosten.

         Aangevoerde middelen

                  —

                  schending van artikel 60, leden 2 en 3, artikel 64, lid 5, en artikel 70, lid 2, van verordening 2017/1001;

                  —

                  schending van artikel 27, lid 4, en artikel 55 van verordening 2018/625.


title: Zaak T-659/18: Beroep ingesteld op 30 oktober 2018 — ZS / EIB

text:
               7.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 4/41

      Beroep ingesteld op 30 oktober 2018 — ZS / EIB
      (Zaak T-659/18)
      (2019/C 4/54)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: ZS (vertegenwoordiger: B. Maréchal, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Investeringsbank

         Conclusies

      De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

                  —

                  de besluiten van de EIB van 27 september 2017 en 28 december 2017 nietig te verklaren;

                  —

                  volledige vergoeding van de door haar geleden schade te gelasten;

                  —

                  in dit verband, de EIB te veroordelen tot betaling aan haar van:

                              —

                              30 000 EUR aan onbetaalde bezoldiging voor 42 vakantiedagen en 40,5 dagen in de TSA-A, hetgeen in totaal neerkomt op 82,5 verlofdagen;

                              —

                              30 000 EUR die ten onterechte in mindering is gebracht op de bedragen bij haar vertrek;

                              —

                              50 000 EUR zijnde 3 % bijdrage van het jaarsalaris in de OSPS (RCVP) tot de normale pensioenleeftijd;

                              —

                              35 000 zijnde haar recht op een bonus;

                              —

                              15 000 EUR aan vergoeding voor de door haar geleden immateriële schade;

                              —

                              15 000 EUR zijnde een voorlopig bedrag aan proceskosten;

                              —

                              de proceskosten en alle kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij twee middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel, ontleend aan het feit dat haar afwezigheid niet ongerechtvaardigd was en dat de EIB, gezien de periode van vijf jaar afwezigheid, in elk geval eerder had moeten reageren. Dergelijke beweringen houden geen rekening met de mondelinge overeenkomst tussen de verzoekende en de verwerende partij ten aanzien van het invullen van de tijdmanagement formulieren. Voorts is er geen rechtsgrondslag voor de werkgever om door te gaan met een verrekening of aftrek van de vermeende ongerechtvaardigde afwezigheid, wat haar verlofaanspraken of de aan haar bij vertrek verschuldigde bedragen betreft.

                  2.

                  Tweede middel, ontleend aan het feit dat de verwerende partij verschillende fouten jegens haar heeft gemaakt welke worden aangemerkt als illegale administratieve handelingen, zoals de grieven van ongerechtvaardigde afwezigheid, het verlies van 82,5 verlofdagen zonder rechtsgrondslag aangezien verrekening of aftrek niet was toegestaan, de illegale aftrek van de zogenoemde ongerechtvaardigde afwezigheid van de bij vertrek verschuldigde bedragen waarin de OSPS (RCVP) niet is opgenomen, waardoor zij rechtstreeks schade en bovendien immateriële schade heeft geleden.


title: Zaak T-660/18: Beroep ingesteld op 8 november 2018 — VodafoneZiggo Group/Commissie

text:
               7.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 4/42

      Beroep ingesteld op 8 november 2018 — VodafoneZiggo Group/Commissie
      (Zaak T-660/18)
      (2019/C 4/55)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: VodafoneZiggo Group BV (Utrecht, Nederland) (vertegenwoordigers: W. Knibbeler en A. Pliego Selie, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

      Verzoekster verzoekt het Gerecht:

                  —

                  verweersters besluit van 30 augustus 2018 betreffende de zaken NL/2018/2099 en NL/2018/2100: Markt voor wholesaletoegang op een vaste locatie in Nederland, met nummer C(2018) 5848 final, nietig te verklaren, en

                  —

                  verweerster overeenkomstig artikel 87 van het Reglement voor de procesvoering van het Gerecht te verwijzen in verzoeksters kosten, alsmede in de kosten die zijn opgekomen aan de zijde van interveniënten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster drie middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel: onjuiste toepassing en interpretatie van de artikelen 7 en 7 bis van richtlijn 2002/21/EG inzake een gemeenschappelijk regelgevingskader voor elektronischecommunicatienetwerken en -diensten (kaderrichtlijn) (1)

                  Verzoekster stelt dat het bestreden besluit een aantal kritische bevindingen bevat met betrekking tot het ontwerpbesluit van de Nederlandse Autoriteit Consument & Markt (ACM) (marktanalysebesluit Wholesale Fixed Access 2018; hierna: „WFA-besluit 2018”), welke bevindingen weliswaar worden aangemerkt als opmerkingen, maar duidelijk voldoen aan de criteria om aan te nemen dat sprake is van ernstige twijfels. Verzoekster betoogt voorts dat bij al die opmerkingen er objectief gezien in werkelijkheid sprake is van redelijke twijfels, zodat de Commissie overeenkomstig artikel 7, lid 4, en artikel 7 bis, lid 1, van de kaderrichtlijn een diepgaand onderzoek moet uitvoeren.

                  2.

                  Tweede middel: kennelijke beoordelingsfouten, onjuiste toepassing van artikel 7 van de kaderrichtlijn en geen zorgvuldig onderzoek

                              —

                              Verzoekster voert aan dat de Commissie de artikelen 7 en 7 bis van de kaderrichtlijn onjuist heeft toegepast en kennelijke beoordelingsfouten heeft gemaakt doordat zij in het bestreden besluit de in het WFA-besluit 2018 gedane vaststelling van de gezamenlijke aanmerkelijke marktmacht (gezamenlijke AMM) heeft overgenomen, hoewel duidelijk is dat die vaststelling ernstige twijfels als bedoeld in artikel 7, lid 4, van de kaderrichtlijn doet rijzen.

                              —

                              Subsidiair betoogt verzoekster dat de Commissie in elk geval een zorgvuldig onderzoek had moeten uitvoeren, gelet op i) het kennelijke tekortschieten van de door ACM uitgevoerde gezamenlijke AMM-analyse als deze tegenover het in de richtsnoeren van de Commissie opgenomen beoordelingskader voor gezamenlijke AMM wordt geplaatst (kennelijke beoordelingsfout), en ii) de eerdere besluitvorming van de Commissie, waaruit blijkt dat op de relevante markten geen gezamenlijke AMM kan worden vastgesteld (gebrek aan samenhang).

                  3.

                  Derde middel: motiveringsgebrek en daarmee schending van artikel 296 VWEU

                              —

                              Verzoekster stelt dat het bestreden besluit gebrekkig is gemotiveerd waar het gaat om wezenlijke aspecten van het WFA-besluit 2018.

                              —

                              Verzoekster betoogt ook nog dat wat andere doorslaggevende bevindingen betreft het bestreden besluit veel te kort is of tegenstrijdigheden bevat.

         (1)  Richtlijn van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 (PB 2002, L 108, blz. 33).


title: Zaak T-662/18: Beroep ingesteld op 9 november 2018 — romwell/EUIPO (twistpac)

text:
               7.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 4/43

      Beroep ingesteld op 9 november 2018 — romwell/EUIPO (twistpac)
      (Zaak T-662/18)
      (2019/C 4/56)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: romwell GmbH & Co. KG (Breitscheidt, Duitsland) (vertegenwoordigers: C. Spintig, S. Pietzcker en M. Prasse, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Betrokken merk: aanvraag voor Uniewoordmerk „twistpac” — inschrijvingsaanvraag nr. 17 219 163

         Bestreden beslissing: beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 22 augustus 2018 in zaak R 336/2018-2

         Conclusies

                  —

                  de bestreden beslissing vernietigen;

                  —

                  het EUIPO verwijzen in de kosten van de procedure, daaronder begrepen de kosten van de verzoekende partij.

         Aangevoerde middelen

                  —

                  schending van artikel 7, lid 1, onder c), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;

                  —

                  schending van artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


title: Rectificatie op de mededeling in het Publicatieblad in zaak T-531/18 (PB C 399 van 5.11.2018)

text:
               7.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 4/45

      Rectificatie op de mededeling in het Publicatieblad in zaak T-531/18
      (
            Publicatieblad van de Europese Unie C 399 van 5 november 2018
         )
      (2019/C 4/57)
      In de mededeling in het Publicatieblad in zaak T-531/18, LL-Carpenter/Commissie, moet de tekst door de volgende tekst worden vervangen:

               „Beroep ingesteld op 1 maart 2018 — LL-Carpenter/Commissie
               (Zaak T-531/18)
               (2018/C 399/60)
               Procestaal: Tsjechisch

                  Partijen

                  Verzoekende partij: LL-Carpenter s.r.o. (Praag, Tsjechische Republiek) (vertegenwoordiger: J. Buřil, advocaat)

                  Verwerende partij: Europese Commissie

                  Conclusies

                           —

                           Nietigverklaring van besluit C(2018) 4138 final van de Europese Commissie van 26 juni 2018 in zaak AT.40037-Carpenter/Subaru waarbij, ingevolge artikel 13 van Verordening (EG) nr. 1/2003 van de Raad van 16 december 2002 betreffende de uitvoering van de mededingingsregels van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (hierna: „verordening nr. 1/2003”), en artikel 7, lid 2, van Verordening (EG) nr. 773/2004 van de Commissie van 7 april 2004 betreffende procedures van de Commissie op grond van de artikelen 81 en 82 van het Verdrag (hierna: „verordening nr. 773/2004”), de Commissie verzoeksters klacht krachtens artikel 7 van de verordening nr. 1/2003 van 6 september 2012 wegens schending van artikel 101 VWEU, heeft afgewezen, en

                           —

                           de Europese Commissie verwijzen in de kosten.

                  Middelen en voornaamste argumenten

               Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster twee middelen aan.

                           1.

                           Eerste middel: het bestreden besluit is gebrekkig wegens een onjuiste juridische beoordeling en een kennelijk onjuiste beoordeling van de feiten.

                                       —

                                       De Europese Commissie heeft de feiten verkeerd beoordeeld door tot de slotsom te komen dat het mededingingsverstorende gedrag dat verzoekster is verweten (voor zover het Tsjechië betreft) door de nationale economische mededingingsautoriteit in Tsjechië was afgehandeld, en heeft de zaak juridisch onjuist beoordeeld door de voorwaarden voor toepassing van artikel 13 van verordening nr. 1/2003 als vervuld te beschouwen (voor zover het Tsjechië betreft).

                                       —

                                       De Europese Commissie heeft alle feitelijke en juridische omstandigheden die verzoekster haar ter kennis heeft gebracht niet grondig onderzocht, en heeft om die reden een onjuiste beoordeling gemaakt van de feiten door tot de slotsom te komen dat verzoeksters schriftelijke opmerkingen niet tot een andere evaluatie van de klacht leidden en dat het weinig waarschijnlijk was dat schending van artikel 101 VWEU zou worden geconstateerd, en heeft de zaak juridisch onjuist beoordeeld door tot de slotsom te komen dat aan de voorwaarden voor toepassing van artikel 7, lid 2 van verordening nr. 773/2004 was voldaan.

                           2.

                           Tweede middel: het bestreden besluit is gebrekkig wegens procedurele tekortkomingen, aangezien de Europese Commissie haar besluit niet op passende wijze heeft gemotiveerd.

                                       —

                                       De Europese Commissie heeft niet aangegeven van welke prioriteiten zij is uitgegaan bij haar besluit om in de zaak geen verder onderzoek te verrichten en heeft louter verwezen naar de verwachte hoge kosten van verder onderzoek.

                                       —

                                       De Europese Commissie heeft niet uitgelegd hoe zij het bewijsmateriaal heeft beoordeeld of om welke reden zij geen rekening heeft gehouden met de feitelijke en juridische omstandigheden waarvan verzoekster haar in kennis heeft gesteld, of waarom zij haar besluit om de klacht te af te wijzen uitsluitend heeft gebaseerd op de schriftelijke opmerkingen van de onderneming waartegen de klacht was gericht.”.


               10.1.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 9/8

      Beroep tegen IJsland, ingesteld door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 9 november 2018
      (Zaak E-5/18)
      (2019/C 9/09)
      Op 9 november 2018 is bij het EVA-Hof beroep ingesteld tegen IJsland door de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, vertegenwoordigd door Carsten Zatschler, Catherine Howdle en Ingibjörg Ólöf Vilhjálmsdóttir, optredend als gemachtigden van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA, Belliardstraat 35, 1040 Brussel.
      De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA vraagt het EVA-Hof:

                  1.

                  te verklaren dat IJsland zijn verplichtingen uit hoofde van de in de punten 7d, 7f en 7k van bijlage XIX bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte genoemde handeling (Richtlijn 2013/11/EU van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2013 betreffende alternatieve beslechting van consumentengeschillen en tot wijziging van Verordening (EG) nr. 2006/2004 en Richtlijn 2009/22/EG (richtlijn ADR consumenten)), zoals aangepast aan de EER-overeenkomst bij Protocol 1 bij de EER-overeenkomst en op grond van artikel 7 van de EER-overeenkomst, niet is nagekomen door de voor de omzetting van de handeling vereiste maatregelen niet binnen de gestelde termijn vast te stellen of althans niet ter kennis van de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA te brengen;

                  2.

                  IJsland te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Feiten en argumenten:

                  —

                  Het verzoek betreft het feit dat IJsland op 23 april 2018 nog geen gevolg had gegeven aan een met redenen omkleed advies dat de Toezichthoudende Autoriteit van de EVA op 21 februari 2018 had uitgebracht met betrekking tot het door deze staat niet-implementeren in zijn nationale rechtsorde van Richtlijn 2013/11/EU van het Europees Parlement en de Raad van 21 mei 2013 betreffende alternatieve beslechting van consumentengeschillen en tot wijziging van Verordening (EG) nr. 2006/2004 en Richtlijn 2009/22/EG (richtlijn ADR consumenten), als genoemd in de punten 7d, 7f en 7k van bijlage XIX bij de Overeenkomst betreffende de Europese Economische Ruimte, zoals aangepast aan die overeenkomst bij Protocol 1 daarbij (hierna „de handeling” genoemd).

                  —

                  De Toezichthoudende Autoriteit van de EVA betoogt dat IJsland zijn verplichtingen uit hoofde van de handeling en van artikel 7 van de EER-overeenkomst niet is nagekomen door niet binnen de gestelde termijn de nodige maatregelen vast te stellen om de handeling om te zetten.


title: Zaak C-547/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (Polen) op 23 augustus 2018 — Dong Yang Electronics Sp. z o.o. / Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu

text:
               4.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 44/7

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (Polen) op 23 augustus 2018 — Dong Yang Electronics Sp. z o.o. / Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu
      (Zaak C-547/18)
      (2019/C 44/10)
      Procestaal: Pools

         Verwijzende rechter

      Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Dong Yang Electronics Sp. z o.o.

         Verwerende partij: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Kan uit het feit alleen dat een vennootschap met zetel buiten de Europese Unie een dochteronderneming met zetel in Polen heeft, worden afgeleid dat deze vennootschap in Polen beschikt over een vaste inrichting in de zin van artikel 44 van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1) en artikel 11, lid 1, van uitvoeringsverordening (EU) nr. 282/2011 van de Raad van 15 maart 2011 houdende vaststelling van maatregelen ter uitvoering van richtlijn 2006/112/EG betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (herschikking (2))?

                  2)

                  Indien de eerste vraag ontkennend wordt beantwoord, is een derde dan ertoe verplicht om de contractuele verhoudingen tussen de vennootschap met zetel buiten de Europese Unie en de dochteronderneming te onderzoeken teneinde vast te stellen of eerstbedoelde vennootschap over een vaste inrichting in Polen beschikt?

         (1)  PB 2006, L 347, blz. 1.

         (2)  PB 2011, L 77, blz. 1.


title: Zaak T-552/16: Beschikking van het Gerecht van 16 november 2018 — OT/Commissie („Openbare dienst — Tijdelijk functionarissen — Sollicitatie naar de post van directeur van het EWDD — Afwijzing van de sollicitatie — Advies van het CCN — Niet voor beroep vatbare handeling — Kennelijke niet-ontvankelijkheid”)

text:
               4.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 44/56

      Beschikking van het Gerecht van 16 november 2018 — OT/Commissie
      (Zaak T-552/16) (1)

      ((„Openbare dienst - Tijdelijk functionarissen - Sollicitatie naar de post van directeur van het EWDD - Afwijzing van de sollicitatie - Advies van het CCN - Niet voor beroep vatbare handeling - Kennelijke niet-ontvankelijkheid”))
      (2019/C 44/71)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: OT (vertegenwoordiger: D. Sobor, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: F. Simonetti en G. Gattinara, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, enerzijds strekkende tot nietigverklaring van „het besluit van de [Commissie] van 26 september 2014 tot afwijzing van [haar] sollicitatie naar de post van directeur van het Europees waarnemingscentrum voor drugs en drugsverslaving” (EWDD), en anderzijds tot vergoeding van de materiële en immateriële schade die verzoekster zou hebben geleden

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  OT wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 383 van 17.10.2016 (zaak aanvankelijk ingeschreven bij het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie onder nummer F-75/15, en op 1 september 2016 overgedragen aan het Gerecht van de Europese Unie).


title: Zaak C-632/17: Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 28 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Sąd Rejonowy w Siemianowicach Śląskich — Polen) — Powszechna Kasa Oszczędności (PKO) Bank Polski S.A. / Jacek Michalski (Prejudiciële verwijzing — Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Consumentenbescherming — Richtlijn 93/13/EEG — Oneerlijke bedingen in overeenkomsten met consumenten — Richtlijn 2008/48/EG — Betalingsbevelprocedure op basis van een uittreksel uit de rekeningen van de bank — Ontbreken van de mogelijkheid voor de rechter om het eventueel oneerlijke karakter van contractuele bedingen te beoordelen wanneer geen beroep is ingesteld door de consument)

text:
               11.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 54/2

      Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 28 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Sąd Rejonowy w Siemianowicach Śląskich — Polen) — Powszechna Kasa Oszczędności (PKO) Bank Polski S.A. / Jacek Michalski
      (Zaak C-632/17) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Consumentenbescherming - Richtlijn 93/13/EEG - Oneerlijke bedingen in overeenkomsten met consumenten - Richtlijn 2008/48/EG - Betalingsbevelprocedure op basis van een uittreksel uit de rekeningen van de bank - Ontbreken van de mogelijkheid voor de rechter om het eventueel oneerlijke karakter van contractuele bedingen te beoordelen wanneer geen beroep is ingesteld door de consument))
      (2019/C 54/02)
      Procestaal: Pools

         Verwijzende rechter

      Sąd Rejonowy w Siemianowicach Śląskich

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Powszechna Kasa Oszczędności (PKO) Bank Polski S.A.

         Verwerende partij: Jacek Michalski

         Dictum

      Artikel 7, lid 1, van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten en artikel 10 van richtlijn 2008/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten en tot intrekking van richtlijn 87/102/EEG van de Raad moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling als die welke in het hoofdgeding aan de orde is, op grond waarvan een betalingsbevel kan worden uitgevaardigd op basis van een uittreksel uit de rekeningen van een bank waaruit het bestaan van een uit een consumentenkredietovereenkomst voortvloeiende vordering blijkt, wanneer de rechter bij wie een verzoekschrift met het oog op de uitvaardiging van een betalingsbevel is ingediend, niet bevoegd is om te onderzoeken of de bedingen van deze overeenkomst eventueel oneerlijk zijn en om zich ervan te vergewissen dat de in bovengenoemd artikel 10 bedoelde gegevens in die overeenkomst zijn opgenomen, aangezien de voorwaarden voor de uitoefening van het recht om een dergelijk bevel te betwisten niet kunnen waarborgen dat de rechten worden geëerbiedigd die consumenten aan die richtlijnen ontlenen.

         (1)  PB C 104 van 19.3.2018.


title: Zaak C-48/18 P: Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 13 november 2018 — Toontrack Music AB/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) (Hogere voorziening — Artikel 181 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Uniemerk — Aanvraag tot inschrijving van het woordmerk EZMIX — Afwijzing van de aanvraag — Verordening (EG) nr. 207/2009 — Artikel 7, lid 1, onder b) en c) — Artikelen 65, 75 en 76 — Beschrijvend karakter — Perceptie door het relevante publiek — Recht om te worden gehoord — Beginsel van ambtshalve onderzoek — Motiveringsplicht — Onjuiste voorstelling — Voor het eerst voor het Gerecht overgelegde bewijsstukken)

text:
               11.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 54/3

      Beschikking van het Hof (Zesde kamer) van 13 november 2018 — Toontrack Music AB/Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)
      (Zaak C-48/18 P) (1)

      ((Hogere voorziening - Artikel 181 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Uniemerk - Aanvraag tot inschrijving van het woordmerk EZMIX - Afwijzing van de aanvraag - Verordening (EG) nr. 207/2009 - Artikel 7, lid 1, onder b) en c) - Artikelen 65, 75 en 76 - Beschrijvend karakter - Perceptie door het relevante publiek - Recht om te worden gehoord - Beginsel van ambtshalve onderzoek - Motiveringsplicht - Onjuiste voorstelling - Voor het eerst voor het Gerecht overgelegde bewijsstukken))
      (2019/C 54/03)
      Procestaal: Zweeds

         Partijen

         Verzoekende partij: Toontrack Music AB (vertegenwoordiger: L.-E. Ström, advocaat)

         Andere partij in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) (vertegenwoordiger: A. Folliard-Monguiral, gemachtigde)

         Dictum

                  1)

                  De hogere voorziening wordt ten dele kennelijk niet-ontvankelijk en ten dele kennelijk ongegrond verklaard.

                  2)

                  Toontrack Music AB wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 152 van 30.4.2018.


title: Zaak C-630/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht Linz (Oostenrijk) op 8 oktober 2018 — HK, IJ / Deutsche Lufthansa AG

text:
               11.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 54/4

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht Linz (Oostenrijk) op 8 oktober 2018 — HK, IJ / Deutsche Lufthansa AG
      (Zaak C-630/18)
      (2019/C 54/05)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Landesgericht Linz

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: HK, IJ

         Verwerende partij: Deutsche Lufthansa AG
      De zaak is bij beschikking van het Hof van 15 november 2018 in het register van het Hof doorgehaald.


title: Zaak C-699/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Specializat Mureș (Roemenië) op 7 november 2018 — BRD Groupe Societé Générale SA/KC

text:
               11.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 54/5

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Specializat Mureș (Roemenië) op 7 november 2018 — BRD Groupe Societé Générale SA/KC
      (Zaak C-699/18)
      (2019/C 54/07)
      Procestaal: Roemeens

         Verwijzende rechter

      Tribunalul Specializat Mureș (Roemenië

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: BRD Groupe Societé Générale SA

         Verwerende partij: KC

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Staan de bepalingen van richtlijn 93/13/EEG van de Raad betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (1), met name de twaalfde, eenentwintigste en drieëntwintigste overweging en artikel 2, onder b), artikel 6, lid 1, artikel 7, lid 2 en artikel 8 van de richtlijn, een samenstel van gerechtelijke instrumenten toe, bij toepassing van het beginsel van procedurele autonomie in combinatie met de beginselen van gelijkwaardigheid en doeltreffendheid, bestaande uit een niet voor verjaring vatbare gewone juridische vordering met als oogmerk het vaststellen van het oneerlijke karakter van sommige bedingen in consumentenovereenkomsten en een persoonlijke, vermogensrechtelijke en voor verjaring vatbare gewone juridische vordering waarmee het doel van de richtlijn wordt nagestreefd, namelijk het wegnemen van de gevolgen van alle verbintenissen die voortvloeien uit en ten uitvoer worden gelegd uit hoofde van een beding waarvan is vastgesteld dat het oneerlijk is ten opzichte van de consument?

                  2)

                  Indien de eerste vraag bevestigd wordt beantwoord: staan dezelfde bepalingen in de weg aan een uitlegging die voortvloeit uit de toepassing van het rechtszekerheidsbeginsel in civielrechtelijke rechtsverhoudingen volgens welke het moment van beëindiging van een kredietovereenkomst uit hoofde waarvan hij de hoedanigheid van consument had, het objectieve moment is waarop de consument het bestaan van een oneerlijk beding moest kennen of had moeten kennen?

         (1)  Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB 1993, L 95, blz. 29).


title: Zaak C-707/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunalul Timiş (Roemenië) op 13 november 2018 — Amărăşti Land Investment SRL / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Timişoara, Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Timiş

text:
               11.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 54/5

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunalul Timiş (Roemenië) op 13 november 2018 — Amărăşti Land Investment SRL / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Timişoara, Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Timiş
      (Zaak C-707/18)
      (2019/C 54/08)
      Procestaal: Roemeens

         Verwijzende rechter

      Tribunalul Timiş

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Amărăşti Land Investment SRL

         Verwerende partijen: Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Timişoara, Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Timiş

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Moet richtlijn 2006/112 (1), met name de artikelen 24, 28, 167 en artikel 168, onder a), aldus worden uitgelegd dat wanneer, in geval van een verkoop van onroerende goederen die niet zijn ingeschreven in het Registrul național de publicitate imobiliară (cartea funciară) (nationaal register van publiciteit voor onroerend goed; hierna: „kadaster”) en die op het moment van levering niet kadastraal bekend zijn, de belastingplichtige koper zich op grond van de overeenkomst ertoe verbindt om, op zijn kosten, de noodzakelijke stappen te ondernemen voor eerste inschrijving van deze goederen in het kadaster goed, hij een dienst ten behoeve van de verkoper verricht dan wel diensten betrekt die verband houden met zijn investering in onroerend goed waarvoor hij recht op aftrek van de btw behoort te krijgen?

                  2)

                  Kan richtlijn 2006/112, met name artikel 167 en artikel 168, onder a), aldus worden uitgelegd dat de kosten die de belastingplichtige koper heeft gemaakt voor eerste inschrijving in het kadaster van onroerende goederen waarvoor hij aanspraak kan maken op de toekomstige overdracht van het eigendomsrecht en die hem zijn geleverd door de verkoper wiens eigendomsrecht op deze goederen niet in het kadaster is ingeschreven, kunnen worden aangemerkt als aan de investering voorafgaande handelingen waarvoor de belastingplichtige recht op btw-aftrek geniet?

                  3)

                  Moeten de bepalingen van richtlijn 2006/112, met name de artikelen 24, 28, 167 en artikel 168, onder a), aldus worden uitgelegd dat de kosten die de belastingplichtige koper maakt voor eerste inschrijving in het kadaster van onroerende goederen die aan hem zijn geleverd en waarvoor hij, op grond van een overeenkomst, aanspraak maakt op de toekomstige overdracht van het eigendomsrecht door de verkoper wiens eigendomsrecht op deze goederen niet in het kadaster is ingeschreven, worden aangemerkt als een ten behoeve van de verkoper verrichte dienst in omstandigheden waarin de koper en de verkoper zijn overeengekomen dat de tegenwaarde voor inschrijving in het kadaster niet in de prijs van de onroerende goederen is inbegrepen?

                  4)

                  Dienen, in de zin van richtlijn 2006/112, de kosten voor de administratieve handelingen betreffende de onroerende goederen die aan deze koper zijn geleverd en waarvoor hij, op grond van een overeenkomst, aanspraak maakt op de toekomstige overdracht van het eigendomsrecht door de verkoper — waaronder doch niet uitsluitend de kosten voor eerste inschrijving in het kadaster — noodzakelijkerwijs door de verkoper te worden gedragen? Of kunnen deze kosten ook door de koper of door een van de partijen bij de transactie worden gedragen, overeenkomstig hetgeen tussen partijen is overeengekomen, met als gevolg dat het recht op btw-aftrek aan die persoon toekomt?

         (1)  Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB 2006, L 347, blz. 1).


title: Zaak C-718/18: Beroep ingesteld op 16 november 2018 — Europese Commissie / Bondsrepubliek Duitsland

text:
               11.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 54/6

      Beroep ingesteld op 16 november 2018 — Europese Commissie / Bondsrepubliek Duitsland
      (Zaak C-718/18)
      (2019/C 54/09)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: M. Noll-Ehlers, O. Beynet, gemachtigde)

         Verwerende partij: Bondsrepubliek Duitsland

         Conclusies

                  1.

                  vaststellen dat de Bondsrepubliek Duitsland haar verplichtingen uit richtlijn 2009/72/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor elektriciteit en tot intrekking van richtlijn 2003/54/EG (1) en uit richtlijn 2009/73/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 juli 2009 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor aardgas en tot intrekking van richtlijn 2003/55/EG (2) niet is nagekomen door

                              —

                              artikel 2, nummer 21, van richtlijn 2009/72/EG en artikel 2, nummer 20, van richtlijn 2009/73/EG;

                              —

                              artikel 19, lid 3, juncto artikel 19, lid 8, van richtlijnen 2009/72/EG en 2009/73/EG;

                              —

                              artikel 19, lid 5, van richtlijnen 2009/72/EG en 2009/73/EG;

                              —

                              artikel 37, lid 1, onder a), en lid 6, onder a) en b), van richtlijn 2009/72/EG en artikel 41, lid 1, onder a), en lid 6, onder a) en b), van richtlijn 2009/73/EG;

                        niet juist om te zetten;

                  2.

                  verweerster verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Het beroep heeft betrekking op de gebrekkige Duitse omzetting van richtlijnen 2009/72 en 2009/73 inzake de interne markt voor respectievelijk elektriciteit en aardgas in het Energiewirtschaftsgesetz (wet betreffende de energiesector; hierna: „EnWG”). Volgens de Commissie is deze omzetting in het EnWG op vier punten ontoereikend. Ten eerste is de definitie van verticaal geïntegreerd bedrijf aan de hand waarvan wordt bepaald welke ondernemingen onder de ontvlechtingsvoorschriften van de richtlijnen vallen, slechts in beperkte mate in Duits recht omgezet. Ten tweede zijn de bepalingen over de afkoelperiode bij de wisseling van baan binnen de verticaal geïntegreerde onderneming niet volledig omgezet. Ten derde zijn ook de voorschriften over het verbod op bepaalde belangen bij of financiële voordelen afkomstig van ondernemingen binnen de verticaal geïntegreerde onderneming slechts in beperkte mate omgezet. Ten slotte is de toekenning van verantwoordelijkheden in het EnWG in strijd met de bij uitsluiting aan de nationale regulerende instantie toekomende verantwoordelijkheden zoals deze in die richtlijnen zijn vastgelegd.
      Daardoor is volgens de Commissie sprake van schending van artikel 2, nummer 21, van richtlijn 2009/72/EG en artikel 2, nummer 20, van richtlijn 2009/73/EG, artikel 19, lid 3, juncto artikel 19, lid 8, van richtlijnen 2009/72/EG en 2009/73/EG, artikel 19, lid 5, van richtlijnen 2009/72/EG en 2009/73/EG en artikel 37, lid 1, onder a), en lid 6, onder a) en b), van richtlijn 2009/72/EG, alsook artikel 41, lid 1, onder a), en lid 6, onder a) en b), van richtlijn 2009/73/EG.

         (1)  PB 2009, L 211, blz. 55.

         (2)  PB 2009, L 211, blz. 94.


title: Zaak C-720/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Düsseldorf (Duitsland) op 16 november 2018 — Ferrari S.p.A. / DU

text:
               11.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 54/7

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Düsseldorf (Duitsland) op 16 november 2018 — Ferrari S.p.A. / DU
      (Zaak C-720/18)
      (2019/C 54/10)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Oberlandesgericht Düsseldorf

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Ferrari S.p.A.

         Verwerende partij: DU

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Moet bij de beoordeling van de vraag of het gebruik naar aard en omvang normaal is in de zin van artikel 12, lid 1, van richtlijn 2008/95/EG (1), in het geval van een merk dat voor een brede warencategorie — in casu middelen voor vervoer over land, met name automobielen en onderdelen daarvan — is ingeschreven, maar daadwerkelijk alleen voor een bijzonder marktsegment — in casu dure luxe sportwagens en onderdelen daarvan — wordt gebruikt, de markt van de ingeschreven warencategorie in zijn geheel in aanmerking worden genomen of kan het bijzondere marktsegment in aanmerking worden genomen? Wanneer het gebruik voor het bijzondere marktsegment volstaat, dient in een vervallenverklaringsprocedure het merk met betrekking tot dat marktsegment dan te worden gehandhaafd?

                  2)

                  Vormt de verkoop, door de merkhouder, van tweedehands waren die reeds door hem in de Europese Economische Ruimte in de handel zijn gebracht, een gebruik van het merk in de zin van artikel 12, lid 1, van richtlijn 2008/95/EG?

                  3)

                  Wordt een merk dat niet alleen voor een waar maar tevens voor onderdelen van deze waar is ingeschreven, ook voor die waar gebruikt op een wijze die de instandhouding van de daaraan verbonden rechten verzekert, wanneer deze waar niet meer wordt verkocht, maar wel met het merk aangeduide accessoires en onderdelen voor de in het verleden verkochte en met het merk aangeduide waar nog steeds worden verkocht?

                  4)

                  Moet bij de beoordeling of er sprake is van een normaal gebruik eveneens in aanmerking worden genomen of de merkhouder bepaalde diensten aanbiedt waarvoor weliswaar niet het merk wordt gebruikt, maar die bestemd zijn voor de reeds verkochte waren?

                  5)

                  Moet bij het onderzoek van het gebruik van het merk in de betrokken lidstaat (in casu Duitsland) in de zin van artikel 12, lid 1, van richtlijn 2008/95/EG, overeenkomstig artikel 5 van het Verdrag tussen Zwitserland en Duitsland van 13 april 1892 betreffende de wederzijdse bescherming van octrooien, merken, tekeningen en modellen, ook het gebruik van het merk in Zwitserland in aanmerking worden genomen?

                  6)

                  Is het verenigbaar met richtlijn 2008/95/EG om aan de merkhouder tegen wie een vordering tot vervallenverklaring van het merk is ingesteld, een ruime exhibitieplicht met betrekking tot het gebruik van het merk op te leggen, maar het risico dat het bewijs niet kan worden geleverd te laten dragen door de verzoeker tot vervallenverklaring?

         (1)  Richtlijn 2008/95/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (PB 2008, L 299, blz. 25).


title: Zaak C-721/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Düsseldorf (Duitsland) op 16 november 2018 — Ferrari S.p.A. / DU

text:
               11.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 54/8

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberlandesgericht Düsseldorf (Duitsland) op 16 november 2018 — Ferrari S.p.A. / DU
      (Zaak C-721/18)
      (2019/C 54/11)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Oberlandesgericht Düsseldorf

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Ferrari S.p.A.

         Verwerende partij: DU

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Moet bij de beoordeling van de vraag of het gebruik naar aard en omvang normaal is in de zin van artikel 12, lid 1, van richtlijn 2008/95/EG (1), in het geval van een merk dat voor een brede warencategorie — in casu middelen voor vervoer over land, met name automobielen en onderdelen daarvan — is ingeschreven, maar daadwerkelijk alleen voor een bijzonder marktsegment — in casu dure luxe sportwagens en onderdelen daarvan — wordt gebruikt, de markt van de ingeschreven warencategorie in zijn geheel in aanmerking worden genomen of kan het bijzondere marktsegment in aanmerking worden genomen? Wanneer het gebruik voor het bijzondere marktsegment volstaat, dient in een vervallenverklaringsprocedure het merk met betrekking tot dat marktsegment dan te worden gehandhaafd?

                  2)

                  Vormt de verkoop, door de merkhouder, van tweedehands waren die reeds door hem in de Europese Economische Ruimte in de handel zijn gebracht, een gebruik van het merk in de zin van artikel 12, lid 1, van richtlijn 2008/95/EG?

                  3)

                  Wordt een merk dat niet alleen voor een waar maar tevens voor onderdelen van deze waar is ingeschreven, ook voor die waar gebruikt op een wijze die de instandhouding van de daaraan verbonden rechten verzekert, wanneer deze waar niet meer wordt verkocht, maar wel met het merk aangeduide accessoires en onderdelen voor de in het verleden verkochte en met het merk aangeduide waar nog steeds worden verkocht?

                  4)

                  Moet bij de beoordeling of er sprake is van een normaal gebruik eveneens in aanmerking worden genomen of de merkhouder bepaalde diensten aanbiedt waarvoor weliswaar niet het merk wordt gebruikt, maar die bestemd zijn voor de reeds verkochte waren?

                  5)

                  Moet bij het onderzoek van het gebruik van het merk in de betrokken lidstaat (in casu Duitsland) in de zin van artikel 12, lid 1, van richtlijn 2008/95/EG, overeenkomstig artikel 5 van het Verdrag tussen Zwitserland en Duitsland van 13 april 1892 betreffende de wederzijdse bescherming van octrooien, merken, tekeningen en modellen, ook het gebruik van het merk in Zwitserland in aanmerking worden genomen?

                  6)

                  Is het verenigbaar met richtlijn 2008/95/EG om aan de merkhouder tegen wie een vordering tot vervallenverklaring van het merk is ingesteld, een ruime exhibitieplicht met betrekking tot het gebruik van het merk op te leggen, maar het risico dat het bewijs niet kan worden geleverd te laten dragen door de verzoeker tot vervallenverklaring?

         (1)  Richtlijn 2008/95/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (PB 2008, L 299, blz. 25).


title: Zaak C-743/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rēzeknes tiesa (Letland) op 28 november 2018 — Elme Messer Metalurgs / Latvijas Investīciju un attīstības aģentūra

text:
               11.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 54/9

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Rēzeknes tiesa (Letland) op 28 november 2018 — Elme Messer Metalurgs / Latvijas Investīciju un attīstības aģentūra
      (Zaak C-743/18)
      (2019/C 54/12)
      Procestaal: Lets

         Verwijzende rechter

      Rēzeknes tiesa

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: SIA Elme Messer Metalurgs

         Verwerende partij: Latvijas Investīciju un attīstības aģentūra

         Prejudiciële vraag

      Moet artikel 2, punt 7, van verordening (EG) nr. 1083/2006 van de Raad (1) aldus worden uitgelegd dat een situatie waarin de begunstigde van financiering de omzet die voor de relevante periode is bepaald niet kan realiseren omdat in die periode haar enige vennoot zijn handelsactiviteit heeft gestaakt of insolvabel is verklaard, dient te worden opgevat als een handeling of nalatigheid van een marktdeelnemer (de begunstigde van de financiering) waarbij de algemene begroting van de Europese Unie door een onverschuldigde uitgave wordt of zou kunnen worden benadeeld?

         (1)  Verordening van 11 juli 2006 houdende algemene bepalingen inzake het Europees Fonds voor Regionale Ontwikkeling, het Europees Sociaal Fonds en het Cohesiefonds en tot intrekking van verordening (EG) nr. 1260/1999 (PB 2006, L 210, blz. 25).


title: Zaak C-746/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Riigikohus (Finland) op 29 november 2018 — H.K. / Openbaar Ministerie

text:
               11.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 54/10

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Riigikohus (Finland) op 29 november 2018 — H.K. / Openbaar Ministerie
      (Zaak C-746/18)
      (2019/C 54/13)
      Procestaal: Fins

         Verwijzende rechter

      Riigikohus

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: H.K.

         Verwerende partij: Openbaar Ministerie

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Dient artikel 15, lid 1, van richtlijn 2002/58/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 juli 2002 (1) in het licht van de artikelen 7, 8, 11 en 52, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie aldus te worden uitgelegd dat in een strafprocedure de toegang van overheidsinstanties tot gegevens die het mogelijk maken om de plaats van verzending en ontvangst, de datum, het tijdstip en de duur, de aard van de communicatiedienst, de gebruikte eindapparatuur en de locatie van het gebruik van mobiele eindapparatuur met betrekking tot een communicatie per telefoon of mobiele telefoon van een verdachte vast te stellen, een dusdanig ernstige inmenging vormt in de grondrechten zoals gewaarborgd door de genoemde artikelen van het Handvest, dat deze toegang op het gebied van het voorkomen, onderzoeken, opsporen en vervolgen van strafbare feiten moet worden beperkt tot de bestrijding van zware criminaliteit, ongeacht de periode waarop de bewaarde gegevens waartoe de overheidsinstanties toegang hebben, betrekking hebben?

                  2)

                  Dient artikel 15, lid 1, van richtlijn 2002/58/EG uitgaande van het in het arrest van het Hof van 2 oktober 2018 in zaak C-207/16, punten 55 tot en met 57, geformuleerde evenredigheidsbeginsel aldus te worden uitgelegd dat, als de hoeveelheid van de in de eerste vraag bedoelde gegevens waartoe de overheidsinstanties toegang hebben, (zowel naar de aard van de gegevens als ook gezien de betrokken periode) niet groot is, de daarmee gepaard gaande inmenging in de grondrechten in het algemeen gerechtvaardigd kan zijn door de doelstelling van het voorkomen, onderzoeken, opsporen en vervolgen van strafbare feiten en dat, naarmate de hoeveelheid van de gegevens waartoe de overheidsinstanties toegang hebben groter is, de strafbare feiten die met behulp van de inmenging moeten worden bestreden des te ernstiger moeten zijn?

                  3)

                  Betekent de in het arrest van het Hof van 21 december 2016 in de gevoegde zaken C-203/15 en C-698/15, dictum 2, genoemde eis dat de gegevenstoegang van de bevoegde overheidsinstanties is onderworpen aan een voorafgaand toezicht door een rechterlijke instantie of een onafhankelijke bestuurlijke autoriteit, dat artikel 15, lid 1, van richtlijn 2002/58/EG aldus dient te worden uitgelegd dat het Openbaar Ministerie dat het opsporingsonderzoek leidt en daarbij krachtens de wet verplicht is tot onafhankelijk handelen en uitsluitend gebonden is aan de wet en in het kader van het opsporingsonderzoek zowel de voor de verdachte belastende alsook ontlastende omstandigheden onderzoekt, maar later in de gerechtelijke procedure optreedt als openbaar aanklager, kan worden beschouwd als onafhankelijke bestuurlijke autoriteit?

         (1)  Richtlijn 2002/58/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 juli 2002 betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in de sector elektronische communicatie (richtlijn betreffende privacy en elektronische communicatie) (PB 2002, L 201, blz. 37).


title: Zaak C-752/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bayerische Verwaltungsgerichtshof (Duitsland) op 3 december 2018 — Deutsche Umwelthilfe e.V. / Freistaat Bayern

text:
               11.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 54/11

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bayerische Verwaltungsgerichtshof (Duitsland) op 3 december 2018 — Deutsche Umwelthilfe e.V. / Freistaat Bayern
      (Zaak C-752/18)
      (2019/C 54/14)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Bayerischer Verwaltungsgerichtshof

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Deutsche Umwelthilfe e.V.

         Verwerende partij: Freistaat Bayern

         Prejudiciële vragen

      Moeten

                  1)

                  het bij artikel 4, lid 3, tweede alinea, van het Verdrag betreffende de Europese Unie (hierna: „VEU”) vastgestelde vereiste dat de lidstaten alle maatregelen treffen die geschikt zijn om de nakoming van de uit de Verdragen of uit de handelingen van de instellingen van de Unie voortvloeiende verplichtingen te verzekeren,

                  2)

                  het onder andere bij artikel 197, lid 1, van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie (hierna: „VWEU”) vastgestelde beginsel inzake de doeltreffende uitvoering van het Unierecht door de lidstaten,

                  3)

                  het door artikel 47, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie gewaarborgde recht op een doeltreffende voorziening in rechte,

                  4)

                  de uit artikel 9, lid 4, eerste volzin, van het Verdrag betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden (Verdrag van Aarhus) blijkende verplichting van de verdragsluitende staten om daadwerkelijke rechtsbescherming inzake milieuaangelegenheden te bieden,

                  5)

                  de bij artikel 19, lid 1, tweede alinea, VEU vastgestelde verplichting van de lidstaten om daadwerkelijke rechtsbescherming op de onder het Unierecht vallende gebieden te verzekeren,

            aldus worden uitgelegd dat een Duitse rechter het recht heeft — en zo nodig verplicht is — te bevelen dat functionarissen van een Duitse deelstaat worden gegijzeld teneinde de deelstaat te dwingen te voldoen aan zijn verplichting tot aanvulling van een luchtkwaliteitsplan in de zin van artikel 23 van richtlijn 2008/50/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 mei 2008 betreffende de luchtkwaliteit en schonere lucht voor Europa (PB 2008, L 152, blz. 1) met een bepaalde minimuminhoud, wanneer deze deelstaat definitief is veroordeeld om een aanvulling met deze minimuminhoud uit te voeren, en

                  —

                  de deelstaat meermaals vruchteloos is bedreigd met dwangsommen en aan betaling daarvan is onderworpen,

                  —

                  de dreiging met en de oplegging van hogere dwangsommen dan tot nu toe het geval was geen noemenswaardig effect hebben, omdat de betaling van de dwangsommen voor de definitief veroordeelde deelstaat niet gepaard gaat met verlies van vermogen, maar het opgelegde bedrag telkens gewoon wordt overgeboekt van de ene post binnen de deelstaatbegroting naar een andere post binnen dezelfde begroting,

                  —

                  de definitief veroordeelde deelstaat zowel tegenover de rechter als in het openbaar heeft verklaard — onder andere in het parlement bij monde van zijn hoogste politieke ambtsdrager — dat hij de gerechtelijk opgelegde verplichtingen in verband met de luchtkwaliteitsplanning niet zal nakomen,

                  —

                  het nationale recht in beginsel voorziet in het dwangmiddel gijzeling met het oog op de tenuitvoerlegging van gerechtelijke beslissingen, maar rechtspraak van de nationale constitutionele rechter in de weg staat aan de toepassing van de relevante bepaling op gevallen zoals het onderhavige, en

                  —

                  het nationale recht voor gevallen zoals het onderhavige niet voorziet in dwangmiddelen die doelgerichter zijn dan bedreiging met een dwangsom en de oplegging daarvan, maar minder ingrijpend dan gijzeling, en het gebruik van dergelijke dwangmiddelen uit de aard der zaak niet in aanmerking komt?


title: Zaak C-769/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation (Frankrijk) op 7 december 2018 — Caisse d’assurance retraite et de la santé au travail d’Alsace-Moselle / SJ, Ministre chargé de la Sécurité sociale

text:
               11.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 54/13

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation (Frankrijk) op 7 december 2018 — Caisse d’assurance retraite et de la santé au travail d’Alsace-Moselle / SJ, Ministre chargé de la Sécurité sociale
      (Zaak C-769/18)
      (2019/C 54/17)
      Procestaal: Frans

         Verwijzende rechter

      Cour de cassation

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Caisse d’assurance retraite et de la santé au travail d’Alsace-Moselle

         Verwerende partijen: SJ, Ministre chargé de la Sécurité sociale

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Valt de bijstand ter verlichting van de kosten van een handicap als bedoeld in § 35a, boek VIII, van het Sozialgesetzbuch (Duits sociaal wetboek) binnen de materiële werkingssfeer van verordening nr. 883/2004 (1)?

                  2)

                  Indien deze vraag bevestigend wordt beantwoord, zijn de opvoedingsuitkering voor kinderen met een handicap, de aanvulling daarop, of bij gebreke daarvan de uitkering ter compensatie van de handicap enerzijds, en de hulp bij de integratie van kinderen en adolescenten met een handicap als bedoeld in § 35a, boek VIII, van het Sozialgesetzbuch (Duits sociaal wetboek) anderzijds, gelijkgestelde prestaties in de zin van artikel 5, onder a), van verordening nr. 883/2004, gelet op de doelstelling van artikel L. 351-4-1 van de code de la sécurité sociale (Frans wetboek van sociale zekerheid) om de kosten die inherent zijn aan de opvoeding van een kind met een handicap in aanmerking te nemen bij de bepaling van de verzekeringsduur die recht geeft op de uitkering van een ouderdomspensioen?

         (1)  Verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels (PB L 166, blz. 1).


title: Zaak C-782/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal d’instance Épinal (Frankrijk) op 13 december 2018 — Cofidis / YP

text:
               11.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 54/15

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal d’instance Épinal (Frankrijk) op 13 december 2018 — Cofidis / YP
      (Zaak C-782/18)
      (2019/C 54/19)
      Procestaal: Frans

         Verwijzende rechter

      Tribunal d’instance Épinal

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Cofidis

         Verwerende partij: YP

         Prejudiciële vraag

      Verzet de door richtlijn 2008/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten en tot intrekking van richtlijn 87/102/EEG van de Raad (1) verzekerde consumentenbescherming zich tegen een nationale regelgeving die — in het kader van een vordering die door een verkoper is ingesteld tegen een consument en is gebaseerd op een tussen hen gesloten kredietovereenkomst — het de nationale rechter na het verstrijken van een verjaringstermijn van vijf jaar die ingaat op het moment dat de overeenkomst wordt gesloten, verbiedt om, ambtshalve of na een door de consument opgeworpen exceptie, een inbreuk vast te stellen op de in artikel 8 van de richtlijn neergelegde bepalingen inzake de verplichting om de kredietwaardigheid van de consument te beoordelen, op de in de artikelen 10 en volgende van de richtlijn opgenomen bepalingen betreffende de op duidelijke en beknopte wijze in de kredietovereenkomst te vermelden informatie, en meer in het algemeen op alle in die richtlijn neergelegde bepalingen inzake consumentenbescherming, en die inbreuk te bestraffen?

         (1)  PB 2008, L 133, blz. 66.


title: Zaak C-784/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 12 december 2018 door Mellifera eV, Vereinigung für wesensgemäße Bienenhaltung tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 27 september 2018 in zaak T-12/17, Mellifera e. V. / Europese Commissie

text:
               11.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 54/15

      Hogere voorziening ingesteld op 12 december 2018 door Mellifera eV, Vereinigung für wesensgemäße Bienenhaltung tegen het arrest van het Gerecht (Vijfde kamer) van 27 september 2018 in zaak T-12/17, Mellifera e. V. / Europese Commissie
      (Zaak C-784/18 P)
      (2019/C 54/20)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Rekwirante: Mellifera eV, Vereinigung für wesensgemäße Bienenhaltung (vertegenwoordiger: A. Willand, Rechtsanwalt)

         Andere partij in de procedure: Europese Commissie

         Conclusies

                  1.

                  Het arrest van het Gerecht van 27 september 2018, Mellifera e. V. / Europese Commissie, T-12/17, vernietigen, voor zover het Gerecht het beroep van verzoekster in eerste aanleg strekkende tot nietigverklaring van het besluit van verweerster van 8 november 2016, Ares(2016)6306335 (punt 18, eerste streepje van het bestreden arrest) heeft verworpen en haar heeft verwezen in de kosten.

                  2.

                  Het in punt 1 genoemde besluit van verweerster nietig verklaren.

                  3.

                  Verweerster verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Rekwirante voert in wezen twee middelen aan.

         Eerste middel: schending van artikel 10, lid 1, gelezen in samenhang met artikel 2, lid 1, onder g), van verordening (EG) nr. 1367/2006 (1) en met het Verdrag van Aarhus.
      Anders dan het Gerecht heeft geoordeeld, is de verlenging van de goedkeuring voor glyfosaat een administratieve handeling die getoetst kan worden in de procedure op grond van artikel 10, lid 1, van verordening (EG) nr. 1367/2006. In artikel 2, lid 1, onder g), van verordening (EG) nr. 1367/2006 wordt gesproken van „individuele strekking”, welk element gezien de formulering en het doel ervan betrekking heeft op de inhoudelijke werkingssfeer en niet op de mogelijkheid om vast te stellen welke personen door deze regeling worden geraakt, noch op hun aantal.

         Tweede middel: schending van het beginsel dat secundair Unierecht uitgelegd moet worden in het licht van internationaalrechtelijke overeenkomsten.
      Het Gerecht schendt het beginsel van de zo goed mogelijk met het internationaal recht overeenstemmende uitleg doordat het artikel 10 juncto artikel 2, lid 1, onder g), van verordening nr. 1367/2006 niet conform het Verdrag van Aarhus heeft uitgelegd, hoewel dit volledig overeenstemt met de formulering en het doel van de relevante Unierechtelijke regeling die in verordening (EG) nr. 1367/2006 is vastgesteld.

         (1)  Verordening (EG) nr. 1367/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 6 september 2006 betreffende de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden op de communautaire instellingen en organen (PB 2006, L 264, blz. 13).


title: Zaak C-586/17: Beschikking van de president van het Hof van 15 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State — Nederland) — Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie / D, I / Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

text:
               11.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 54/16

      Beschikking van de president van het Hof van 15 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Raad van State — Nederland) — Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie / D, I / Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
      (Zaak C-586/17) (1)

      (2019/C 54/21)
      Procestaal: Nederlands
      De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

         (1)  PB C 5 van 8.1.2018.


title: Zaak C-593/17: Beschikking van de president van het Hof van 16 oktober 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Hamburg — Duitsland) — Kreyenhop & Kluge GmbH & Co. KG / Hauptzollamt Hannover

text:
               11.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 54/16

      Beschikking van de president van het Hof van 16 oktober 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Finanzgericht Hamburg — Duitsland) — Kreyenhop & Kluge GmbH & Co. KG / Hauptzollamt Hannover
      (Zaak C-593/17) (1)

      (2019/C 54/22)
      Procestaal: Duits
      De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

         (1)  PB C 32 van 29.1.2018.


title: Zaak C-678/17: Beschikking van de president van het Hof van 8 november 2018 — Europese Commissie / Ierland

text:
               11.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 54/17

      Beschikking van de president van het Hof van 8 november 2018 — Europese Commissie / Ierland
      (Zaak C-678/17) (1)

      (2019/C 54/23)
      Procestaal: Engels
      De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

         (1)  PB C 22 van 22.1.2018.


title: Zaak C-730/17: Beschikking van de president van het Hof van 7 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de tribunal de première instance francophone de Bruxelles — België) — Edward Reich, Debora Lieber, Ella Reich, Ezra Bernard Reich, Zoe Reich / Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV

text:
               11.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 54/17

      Beschikking van de president van het Hof van 7 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de tribunal de première instance francophone de Bruxelles — België) — Edward Reich, Debora Lieber, Ella Reich, Ezra Bernard Reich, Zoe Reich / Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV
      (Zaak C-730/17) (1)

      (2019/C 54/24)
      Procestaal: Frans
      De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

         (1)  PB C 104 van 19.3.2018.


title: Zaak C-135/18: Beschikking van de president van het Hof van 26 oktober 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Logistik XXL GmbH / CMR Transport & Logistik, in tegenwoordigheid van: Rudolph Spedition und Logistik GmbH

text:
               11.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 54/17

      Beschikking van de president van het Hof van 26 oktober 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof — Duitsland) — Logistik XXL GmbH / CMR Transport & Logistik, in tegenwoordigheid van: Rudolph Spedition und Logistik GmbH
      (Zaak C-135/18) (1)

      (2019/C 54/25)
      Procestaal: Duits
      De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

         (1)  PB C 190 van 4.6.2018.


title: Zaak C-191/18: Beschikking van de president van het Hof van 26 oktober 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court — Ierland) — KN / Minister for Justice and Equality

text:
               11.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 54/17

      Beschikking van de president van het Hof van 26 oktober 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court — Ierland) — KN / Minister for Justice and Equality
      (Zaak C-191/18) (1)

      (2019/C 54/26)
      Procestaal: Engels
      De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

         (1)  PB C 190 van 4.6.2018.


title: Zaak C-227/18: Beschikking van de president van de Zevende kamer van het Hof van 8 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Budai Központi Kerületi Bíróság — Hongarije) — VE / WD

text:
               11.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 54/18

      Beschikking van de president van de Zevende kamer van het Hof van 8 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Budai Központi Kerületi Bíróság — Hongarije) — VE / WD
      (Zaak C-227/18) (1)

      (2019/C 54/27)
      Procestaal: Hongaars
      De president van de Zevende kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

         (1)  PB C 231 van 2.7.2018.


title: Zaak C-232/18: Beschikking van de president van het Hof van 22 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Almería — Spanje) — Banco Popular Español SA / María Ángeles Díaz Soria, Miguel Ángel Góngora Gómez, José Antonio Sánchez González, Dolores María del Águila Andújar

text:
               11.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 54/18

      Beschikking van de president van het Hof van 22 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Almería — Spanje) — Banco Popular Español SA / María Ángeles Díaz Soria, Miguel Ángel Góngora Gómez, José Antonio Sánchez González, Dolores María del Águila Andújar
      (Zaak C-232/18) (1)

      (2019/C 54/28)
      Procestaal: Spaans
      De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

         (1)  PB C 240 van 9.7.2018.


title: Zaak C-279/18: Beschikking van de president van het Hof van 15 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social n° 33 de Barcelona — Spanje) — Magdalena Molina Rodríguez / Servicio Público de Empleo Estatal (SEPE)

text:
               11.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 54/18

      Beschikking van de president van het Hof van 15 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Social no 33 de Barcelona — Spanje) — Magdalena Molina Rodríguez / Servicio Público de Empleo Estatal (SEPE)
      (Zaak C-279/18) (1)

      (2019/C 54/29)
      Procestaal: Spaans
      De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

         (1)  PB C 259 van 23.7.2018.


title: Zaak C-289/18: Beschikking van de president van het Hof van 26 oktober 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Handelsgericht Wien — Oostenrijk) — KAMU Passenger & IT Services GmbH / Türk Hava Yollari A.O. — T.H.Y. Turkish Airlines

text:
               11.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 54/18

      Beschikking van de president van het Hof van 26 oktober 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Handelsgericht Wien — Oostenrijk) — KAMU Passenger & IT Services GmbH / Türk Hava Yollari A.O. — T.H.Y. Turkish Airlines
      (Zaak C-289/18) (1)

      (2019/C 54/30)
      Procestaal: Duits
      De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

         (1)  PB C 285 van 13.8.2018.


title: Zaak C-466/18: Beschikking van de president van het Hof van 7 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht Linz — Oostenrijk) — DS / Porsche Inter Auto GmbH & Co KG

text:
               11.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 54/19

      Beschikking van de president van het Hof van 7 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landesgericht Linz — Oostenrijk) — DS / Porsche Inter Auto GmbH & Co KG
      (Zaak C-466/18) (1)

      (2019/C 54/31)
      Procestaal: Duits
      De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

         (1)  PB C 408 van 12.11.2018.


title: Zaak C-526/18: Beschikking van de president van de Zesde kamer van het Hof van 23 oktober 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Förvaltningsrätt i Göteborg — Zweden) — AA / Migrationsverket

text:
               11.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 54/19

      Beschikking van de president van de Zesde kamer van het Hof van 23 oktober 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Förvaltningsrätt i Göteborg — Zweden) — AA / Migrationsverket
      (Zaak C-526/18) (1)

      (2019/C 54/32)
      Procestaal: Zweeds
      De president van de Zesde kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

         (1)  PB C 381 van 22.10.2018.


title: Zaak C-557/18: Beschikking van de president van het Hof van 8 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Hamburg — Duitsland) — Eurowings GmbH / JJ, KI

text:
               11.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 54/19

      Beschikking van de president van het Hof van 8 november 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Landgericht Hamburg — Duitsland) — Eurowings GmbH / JJ, KI
      (Zaak C-557/18) (1)

      (2019/C 54/33)
      Procestaal: Duits
      De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

         (1)  PB C 436 van 3.12.2018.


title: Zaak T-350/18: Beschikking van het Gerecht van 28 november 2018 — Euronet Consulting/Commissie („Overheidsopdrachten voor diensten — Aanbestedingsprocedure — Afwijzing van de offerte van een inschrijver — Gedeeltelijke nietigverklaring van de bestreden handeling — Wijzigingsbesluit — Geding zonder voorwerp geraakt — Afdoening zonder beslissing”)

text:
               11.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 54/20

      Beschikking van het Gerecht van 28 november 2018 — Euronet Consulting/Commissie
      (Zaak T-350/18) (1)

      ((„Overheidsopdrachten voor diensten - Aanbestedingsprocedure - Afwijzing van de offerte van een inschrijver - Gedeeltelijke nietigverklaring van de bestreden handeling - Wijzigingsbesluit - Geding zonder voorwerp geraakt - Afdoening zonder beslissing”))
      (2019/C 54/34)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Euronet Consulting EEIG (Brussel, België) (vertegenwoordigers: P. Peeters en R. van Cleemput, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Estrada de Solà, T. Ramopoulos en A. Aresu, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie, waarvan verzoekster is in kennis is gesteld bij brief van 26 maart 2018, houdende afwijzing van de offerte die door het door verzoekster geleide consortium is ingediend voor perceel nr. 2 in het kader van de aankondiging van de opdracht EuropeAid/138778/DH/SER/MULTI, met de titel „Raamovereenkomst voor de tenuitvoerlegging van buitenlandse hulp 2018 (FWC SIEA 2018) 2017/S 128-260026”, en houdende gunning van de opdracht aan tien andere inschrijvers.

         Dictum

                  1)

                  Op het beroep behoeft niet meer te worden beslist.

                  2)

                  Elke partij zal haar eigen kosten dragen, daaronder begrepen de kosten van de procedure in kort geding.

         (1)  PB C 259 van 23.7.2018.


title: Zaak T-671/18 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 28 november 2018 — ZU / Commissie („Kort geding — Openbare dienst — Verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging — Geen spoedeisendheid”)

text:
               11.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 54/20

      Beschikking van de president van het Gerecht van 28 november 2018 — ZU / Commissie
      (Zaak T-671/18 R)
      ((„Kort geding - Openbare dienst - Verzoek tot opschorting van de tenuitvoerlegging - Geen spoedeisendheid”))
      (2019/C 54/35)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: ZU (vertegenwoordiger: C. Bernard-Glanz, advocaat)

         Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Berscheid en R. Striani, gemachtigden)

         Voorwerp

      Verzoek krachtens de artikelen 278 en 279 VWEU, strekkende tot opschorting van de tenuitvoerlegging van het besluit van het directoraat-generaal Personele middelen en veiligheid (DG HR) van de Commissie (Ares(2018)5241886 — 12/10/2018) van 12 oktober 2018 betreffende de overplaatsing van de verzoekende partij, en van het besluit van het directoraat-generaal Personele middelen en veiligheid (DG HR) van de Commissie (Ares(2018)5529220 — 29/10/2018) wat haar terugkeer naar het hoofdkantoor betreft

         Dictum

                  1)

                  Het verzoek in kort geding wordt afgewezen.

                  2)

                  De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.


title: Zaak T-707/18: Beroep ingesteld op 29 november 2018 — Tilly-Sabco / Raad en Commissie

text:
               11.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 54/22

      Beroep ingesteld op 29 november 2018 — Tilly-Sabco / Raad en Commissie
      (Zaak T-707/18)
      (2019/C 54/37)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Tilly-Sabco (Guerlesquin, Frankrijk) (vertegenwoordigers: R. Milchior en S. Charbonnel, advocaten)

         Verwerende partijen: Europese Commissie, Raad van de Europese Unie

         Conclusies

                  —

                  het beroep tot nietigverklaring van verordening (EU) nr. 2018/1277 van de Raad van 18 september 2018 tot vaststelling van de uitvoerrestituties in de sector vlees van pluimvee op 0 EUR (PB 2018, L 239, blz. 1) ontvankelijk verklaren;

            en bijgevolg,

                  —

                  verordening (EU) nr. 2018/1277 van de Raad van 18 september 2018 tot vaststelling van de uitvoerrestituties in de sector vlees van pluimvee op 0 EUR (PB 2018, L 239, blz. 1) nietig verklaren;

                  —

                  primair, oordelen dat de Raad aansprakelijk is wegens de onrechtmatige vaststelling van verordening (EU) nr. 2018/1277 van 18 september 2018, waarvan de nietigverklaring zal worden uitgesproken;

                  —

                  subsidiair, oordelen dat de Commissie aansprakelijk is wegens het onrechtmatig doen vaststellen van verordening (EU) nr. 2018/1277 van 18 september 2018, waarvan de nietigverklaring zal worden uitgesproken, door de Raad, en dit enkel ingeval de Commissie niet aansprakelijk zou worden geacht in het kader van de procedure welke het voorwerp is van zaak T-437/18;

                  —

                  uiterst subsidiair, oordelen dat de Raad en de Commissie aansprakelijk zijn wegens de onrechtmatige vaststelling van verordening (EU) nr. 2018/1277 van 18 september 2018, waarvan de nietigverklaring zal worden uitgesproken, en dit enkel ingeval de Commissie niet aansprakelijk zou worden geacht in het kader van de procedure welke het voorwerp is van zaak T-437/18;

                  —

                  oordelen dat het onrechtmatige handelen van de Raad en/of de Commissie de onderneming Tilly-Sabco schade heeft berokkend;

            en bijgevolg,

                  —

                  primair,

                              —

                              oordelen dat de Raad verzoekster een hoofdsom van 3 238 000 EUR is verschuldigd, die is samengesteld als volgt:

                                          —

                                          2 848 000 EUR als vergoeding voor de niet-ontvangen restituties betreffende de verkopen in de periode van 19 juli tot en met 31 december 2013;

                                          —

                                          390 000 EUR als gevolg van de winst die is gederfd doordat in dezelfde periode geen 3 550 ton extra is verkocht aan landen uit het Midden-Oosten;

                              —

                              de Raad veroordelen tot betaling van een hoofdsom van 3 238 000 EUR,

                                          —

                                          waarop compensatoire rente wordt toegepast, te rekenen vanaf de nietigverklaring van verordening (EU) nr. 689/2013 tot aan de uitspraak van het arrest dat in de onderhavige zaak zal worden gewezen, tegen het door Eurostat (bureau voor de statistiek van de Europese Unie) voor de betrokken periode in de lidstaat van vestiging van deze vennootschap vastgestelde jaarlijkse inflatiepercentage;

                                          —

                                          vermeerderd met de moratoire interest vanaf de uitspraak van onderhavige arrest tot aan de volledige betaling, tegen de rentevoet die de Europese Centrale Bank (ECB) voor haar basisherfinancieringstransacties heeft vastgesteld, vermeerderd met twee procentpunten;

                  —

                  subsidiair,

                              —

                              oordelen dat de Commissie verzoekster een hoofdsom van 3 238 000 EUR is verschuldigd, die is samengesteld als volgt:

                                          —

                                          2 848 000 EUR als vergoeding voor de niet-ontvangen restituties betreffende de verkopen in de periode van 19 juli tot en met 31 december 2013;

                                          —

                                          390 000 EUR als vergoeding voor de winst die is gederfd doordat in dezelfde periode geen 3 550 ton extra is verkocht aan landen uit het Midden-Oosten;

                              —

                              de Commissie veroordelen tot betaling van een hoofdsom van 3 238 000 EUR,

                                          —

                                          waarop compensatoire rente wordt toegepast, te rekenen vanaf de nietigverklaring van verordening (EU) nr. 689/2013 tot aan de uitspraak van het arrest dat in de onderhavige zaak zal worden gewezen, tegen het door Eurostat (bureau voor de statistiek van de Europese Unie) voor de betrokken periode in de lidstaat van vestiging van deze vennootschap vastgestelde jaarlijkse inflatiepercentage;

                                          —

                                          vermeerderd met vertragingsrente vanaf de uitspraak van het onderhavige arrest tot aan de volledige betaling, tegen de rentevoet die de Europese Centrale Bank (ECB) voor haar basisherfinancieringsoperaties heeft vastgesteld, vermeerderd met twee procentpunten;

                              —

                              oordelen dat het bedrag van de hoofdsom en de rente waartoe de Commissie in de onderhavige zaak wordt veroordeeld, kan worden verlaagd met het bedrag waartoe zij in het kader van zaak T-437/18 kan worden veroordeeld;

                              —

                              de Commissie veroordelen tot vergoeding van de immateriële schade van de door haar begane dubbele onrechtmatigheid, ex aequo et bono begroot op een bedrag van 20 000 EUR;

                  —

                  uiterst subsidiair,

                              —

                              oordelen dat de Raad en de Commissie verzoekster een hoofdsom van 3 238 000 EUR zijn verschuldigd, waarbij het aan het Gerecht staat om de bedragen tussen de twee entiteiten te verdelen, die is samengesteld als volgt:

                                          —

                                          2 848 000 EUR als vergoeding voor de niet-ontvangen restituties betreffende de verkopen in de periode van 19 juli tot en met 31 december 2013;

                                          —

                                          390 000 EUR als vergoeding voor de winst die is gederfd doordat in dezelfde periode geen 3 550 ton extra is verkocht aan landen uit het Midden-Oosten;

                              —

                              de Raad en de Commissie veroordelen tot betaling van een hoofdsom van 3 238 000 EUR, waarbij het aan het Gerecht staat om de bedragen tussen de twee entiteiten te verdelen,

                                          —

                                          waarbij op de hoofdsom voor de Raad enerzijds en die voor de Commissie anderzijds compensatoire rente wordt toegepast, te rekenen vanaf de nietigverklaring van verordening (EU) nr. 689/2013 tot aan de uitspraak van het arrest dat in de onderhavige zaak zal worden gewezen, tegen het door Eurostat (bureau voor de statistiek van de Europese Unie) voor de betrokken periode in de lidstaat van vestiging van deze vennootschap vastgestelde jaarlijkse inflatiepercentage;

                                          —

                                          vermeerderd met vertragingsrente vanaf de uitspraak van het onderhavige arrest tot aan de volledige betaling, tegen de rentevoet die de Europese Centrale Bank (ECB) voor haar basisherfinancieringsoperaties heeft vastgesteld, vermeerderd met twee procentpunten;

                  —

                  de Raad en de Commissie verwijzen in de kosten van het onderhavige beroep, waarbij de beslissing over de eventuele verdeling van de kosten tussen hen aan het Gerecht wordt overgelaten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster zes middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel, ontleend aan misbruik van de procedure of schending van de procedure, aangezien zijn meent dat in de onderhavige zaak de procedure ter vervanging van een nietig verklaarde handeling niet is nageleefd. De nietig verklaarde handeling, namelijk verordening (EU) nr. 689/2013 van 18 juli 2013 tot vaststelling van de uitvoerrestitiuties in de sector vlees van pluimvee (PB 2013, L 196, blz. 13), was immers door de Commissie vastgesteld, terwijl het de Raad is die de nieuwe verordening op 18 september 2018 op basis van andere teksten heeft vastgesteld.

                  2.

                  Tweede middel, ontleend aan de schending van de regel van het parallelisme van de vormen, voor zover de nieuwe verordening niet door de Commissie, maar door de Raad werd vastgesteld en de Commissie zich had moeten laten bijstaan door het Beheerscomité voor de gemeenschappelijke ordening van de landbouwmarkten.

                  3.

                  Derde middel, ontleend aan het ontbreken van een rechtsgrondslag voor de bestreden verordening, aangezien artikel 43, lid 3 VWEU, dat als enige mogelijke rechtsgrondslag voor de vaststelling van de bestreden verordening is genomen, niet toestaat dat de Raad een dergelijke verordening vaststelt. Bijgevolg bestaat er geen rechtsgrondslag die de Raad toestaat om uitvoerrestituties in de sector vlees van pluimvee vast te stellen.

                  4.

                  Vierde middel, ontleend aan misbruik van de procedure, aangezien de Commissie de handeling ter vervanging van de nietig verklaarde verordening zelf had moeten vaststellen om aan het arrest van het Hof van Justitie van 20 september 2017, Tilly-Sabco/Commissie, (C-183/16 P, EU:C:2017:704), te voldoen en niet aan de Raad had mogen vragen om dit „in haar plaats” te doen.

                  5.

                  Vijfde middel, ontleend aan ontoereikende of onjuiste motivering, zowel naar de vorm, doordat in de bestreden verordening niet is toegelicht waarom aan de Raad moest worden gevraagd om deze tekst vast te stellen, noch waarom en hoe artikel 43, lid 3 VWEU de enige rechtsgrondslag was die de vaststelling hiervan toestaat, als naar de inhoud, wat betreft het vaststellen van de restitutievoet, doordat de Raad, zoals voordien de Commissie, elke economische analyse naast zich neer heeft gelegd.

                  6.

                  Zesde middel, ontleend aan een gebrek aan samenhang in de bestreden verordening, aangezien de Raad op identieke wijze, zonder overdenking en zonder onderzoek ten gronde en op basis van een verkeerde en ongeldige rechtsgrondslag, dezelfde verordening heeft vastgesteld, en dus geen rekening heeft gehouden met voornoemd arrest van het Hof van Justitie.

            Volgens verzoekster wordt door de nietigverklaring van deze nieuwe verordening (EU) nr. 2018/1277 primair het recht verkregen om van de Raad vergoeding te vorderen voor de schade die zij geleden heeft wegens de vaststelling ervan. Subsidiair stelt verzoekster een vordering tot aansprakelijkstelling van de Commissie in, op wie de vaststelling van deze nieuwe nietig te verklaren verordening is terug te voeren. Ten slotte verzoekt zij het Gerecht meer subsidiair om te verklaren dat de Raad en de Commissie gezamenlijk aansprakelijk zijn, aangezien elk van beide entiteiten onderscheiden fouten heeft begaan.


title: Zaak T-714/18: Beroep ingesteld op 4 december 2018 — Adraces / Commissie

text:
               11.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 54/25

      Beroep ingesteld op 4 december 2018 — Adraces / Commissie
      (Zaak T-714/18)
      (2019/C 54/38)
      Procestaal: Portugees

         Partijen

         Verzoekende partij: Associação para o Desenvolvimento da Raia Centro Sul — Adraces (Vila Velha de Ródão, Portugal) (vertegenwoordigers: G. Anastácio, D. Pirra Xarepe, J. Whyte en M. Barros Silva, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Commissie

         Conclusies

      De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

                  —

                  beslissing ARES (2018) 4940694 van de Commissie van 26 september 2018 tot beëindiging van partnerschapskaderovereenkomst nr. COM/LIS/ED/2018-2020_1 ongeldig te verklaren en de Commissie te veroordelen om verzoekster terug te brengen in haar vroegere situatie, en

                  —

                  de Commissie te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vijf middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel: schending van het rechtszekerheidsbeginsel, aangezien de Commissie een overheidsopdracht eenzijdig heeft beëindigd zonder daarvoor enige grondslag of rechtvaardiging te geven.

                  2.

                  Tweede middel: schending van het beginsel van goede trouw, aangezien de Commissie, door in genoemde kaderovereenkomst een algemene herroepingsclausule op te nemen op grond waarvan zij deze overeenkomst arbitrair en zonder enige grondslag of rechtvaardiging kan opzeggen, haar bevoegdheid heeft misbruikt en geen rekening heeft gehouden met het belangenevenwicht dat aan elke overeenkomst, ongeacht de publieke of particuliere aard ervan, ten grondslag moet liggen.

                  3.

                  Derde middel: schending van het beginsel van eerbiediging van de legitieme rechten en belangen van particulieren waaraan de overheid op het gebied van overheidsopdrachten is gebonden, aangezien de Commissie de kaderovereenkomst eenzijdig en op louter arbitraire wijze en zonder rechtvaardiging heeft opgezegd, hetgeen in strijd is met het beginsel pacta sunt servanda.

                  4.

                  Vierde middel: schending van de verplichting tot behoorlijk bestuur, aangezien de Commissie de overeenkomst louter wegens een persartikel heeft opgezegd, zonder de zaak voldoende gedetailleerd te onderzoeken, hetgeen een duidelijk geval van slechts bestuur vormt.

                  5.

                  Vijfde middel: schending van het evenredigheidsbeginsel, aangezien de Commissie, naar aanleiding van de veroordeling van een werknemer van verzoekster wegens vervalsing en fraude, die niets te maken had met verzoeksters activiteit of de taken en bevoegdheden van de Commissie, de kaderovereenkomst heeft opgezegd zonder enige grondslag of rechtvaardiging te geven.


title: Zaak T-717/18: Beroep ingesteld op 5 december 2018 — B.D./EUIPO — Philicon 97 (PHILIBON)

text:
               11.2.2019

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 54/26

      Beroep ingesteld op 5 december 2018 — B.D./EUIPO — Philicon 97 (PHILIBON)
      (Zaak T-717/18)
      (2019/C 54/39)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: B.D. — Boyer Developpement (Moissac, Frankrijk) (vertegenwoordiger: E. Junca, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Philicon 97 AD (Plovdiv, Bulgarije)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Houder van het betrokken merk: verzoekster voor het Gerecht

         Betrokken merk: Uniewoordmerk PHILIBON — Uniemerk nr. 9 690 041

         Procedure voor het EUIPO: nietigheidsprocedure

         Bestreden beslissing: beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 10 oktober 2018 in zaak R 375/2018-4

         Conclusies

      De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

                  —

                  de bestreden beslissing te vernietigen;

                  —

                  de beslissing van de nietigheidsafdeling van 21 december 2017 te vernietigen;

                  —

                  het EUIPO te verwijzen in de kosten.

         Aangevoerde middelen

                  —

                  de kamer van beroep heeft de bepalingen van verordening 2017/1001 toegepast terwijl deze verordening nog niet van kracht was op de datum waarop het verzoek tot doorhaling is ingediend bij het EUIPO. De kamer is voorbijgegaan aan de voorwaarden van artikel 8, lid 5, juncto artikel 53 van verordening nr. 207/2009;

                  —

                  schending van artikel 8, lid 2, onder c), van verordening nr. 207/2009.