title: Zaken T-242/00, T-243/00, T-257/00, T-258/00, T-259/00, T-265/00 en T-267/00: Beroep, op 14 september 2000 ingesteld door Compagnia Lavoratori Portuali scarl en andere tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
25.11.2000             NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                          C 335/45
Verder was verzoeksters directie niet bevoegd om Staff Ru-              Verzoekster stelt, dat is voldaan aan de twee voorwaarden van
les 1.4.2, 1.4.3 en 1.4.7 vast te stellen. Dit geldt ook voor de        artikel 13, namelijk het bestaan van buitengewone omstandig-
afwijzing van het verzoek om bij besluit van de Raad van                heden, en de afwezigheid van kennelijke nalatigheid of manipu-
bestuur van de ECB in de arbeidsvoorwaarden een bepaling                latie. Zij stelt dat het de Japanse producent was, die zijn
inzake collectieve arbeidsovereenkomsten op te nemen. Ver-              toezeggingen niet naar behoren is nagekomen. Verzoekster
weersters vice-president was niet bevoegd om die eisen van              heeft zorgvuldig gehandeld, en is het slachtoffer geworden van
verzoeksters af te wijzen.                                              bedrog, dat haar niet kan worden toegerekend.
Ten slotte is het besluit volgens verzoeksters ontoereikend             Bovendien is de Commissie de op haar rustende verplichting
gemotiveerd. Gezegd wordt enkel, dat verweerster verzoek-               om op de naleving van de toezeggingen toe te zien, niet
sters’ betoog niet ter zake dienend acht. Er wordt niet                 nagekomen. Het ware onbillijk van verzoekster te verlangen
uiteengezet waarop verweerster zich daarvoor baseert.                   dat zij opdraait voor de verliezen die zij niet zou hebben
                                                                        geleden indien de Commissie en de Japanse producenten hun
                                                                        verplichtingen in het kader van de verbintenissen inzake
                                                                        prijzen waren nagekomen.
                                                                        (1) Verordening (EEG) nr. 2112/90 van de Raad van 23 juli 1990 tot
                                                                            instelling van een definitief antidumpingrecht op de invoer van
                                                                            bepaalde soorten elektronische microschakelingen, bekend als
                                                                            DRAM’s (dynamic random-access memories) van oorsprong uit
Beroep, op 28 augustus 2000 ingesteld door SCI UK                           Japan en tot definitieve inning van het voorlopige recht (PB 1990,
Limited tegen Commissie van de Europese Gemeenschap-                        L 193, blz. 1).
                                pen                                     (2) Verordening (EEG) nr. 1430/79 van de Raad van 2 juli 1979
                                                                            betreffende terugbetaling of kwijtschelding van in- of uitvoerrech-
                                                                            ten (PB 1979, L 175, blz. 1).
                        (Zaak T-239/00)
                        (2000/C 335/85)
                        (Procestaal: Engels)                            Beroep, op 14 september 2000 ingesteld door Compagnia
                                                                        Lavoratori Portuali scarl en andere tegen Commissie van
                                                                                de Europese Gemeenschappen
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 28 augustus 2000 beroep ingesteld tegen                  (Zaken T-242/00, T-243/00, T-257/00, T-258/00, T-259/00,
Commissie van de Europese Gemeenschappen door SCI UK                                          T-265/00 en T-267/00)
Limited (Irvine, United Kingdom), vertegenwoordigd door
L. Allen, van het kantoor Ernst & Young, te Londen.                                                (2000/C 335/86)
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:                                              (Procestaal: Italiaans)
—     nietig te verklaren de beschikking van de Commissie               Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
      van 29 juni 2000 [C(2000) 1684 def.], gericht tot het             schappen is op 14 september 2000 beroep ingesteld tegen
      Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-                Commissie van de Europese Gemeenschappen door Compag-
      Ierland, betreffende een verzoek om terugbetaling van             nia Lavoratori Portuali scarl en andere, vertegenwoordigd door
      invoerrechten.                                                    A. Bortoluzzi en C. Montagner, advocaten te Venetië.
                                                                        Verzoeksters concluderen dat het het Gerecht behage:
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                        —     nietig te verklaren de artikelen 1 en 2 van beschikking
                                                                              2000/394/EG van de Commissie;
Verzoekster voerde computeronderdelen in, waaronder dy-
namic random-access memories („DRAMS”), van oorsprong                   —     subsidiair, artikel 5 van die beschikking nietig te ver-
uit Japan. Ingevolge verordening nr. 2112/90 (1) van de Raad,                 klaren;
gold voor dergelijke importen een antidumpingrecht van 60 %,
                                                                        —     de Commissie in de kosten te verwijzen.
doch niet wanneer door de Japanse producenten afgegeven
documenten inzake door hen aangegane prijsverbintenissen
werden overgelegd. In het kader van een strafzaak bleek dat             Middelen en voornaamste argumenten
bepaalde aan verzoekster afgegeven certificaten om diverse
redenen ongeldig waren, en waren gebruikt om bedrog te                  De middelen en voornaamste argumenten zijn gelijk aan die
plegen. De Britse douane vorderde dan ook de betaling van het           in de zaken T-234/00, Fondazione Opera S. Maria della
antidumpingrecht. Daarop verzochten de Britse autoriteiten de           Carità/Commissie, en T-235/00, Codess Sociale e.a. (1)
Commissie om een beslissing over de vraag of de invoerrechten
op basis van artikel 13 van verordening nr. 1430/79 (2) konden          (1) Nog niet gepubliceerd.
worden terugbetaald. Bij de bestreden beschikking werd be-
doeld verzoek afgewezen.


title: Zaak C-183/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Cluj (Roemenië) op 11 april 2014 — Radu Florin Salomie, Nicolae Vasile Oltean/Direcția Generală a Finanțelor Publice Cluj

text:
               4.8.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 253/16

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Cluj (Roemenië) op 11 april 2014 — Radu Florin Salomie, Nicolae Vasile Oltean/Direcția Generală a Finanțelor Publice Cluj
   (Zaak C-183/14)
   2014/C 253/21
   Procestaal: Roemeens

      Verwijzende rechter

   Curtea de Apel Cluj

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partijen: Radu Florin Salomie, Nicolae Vasile Oltean

      Verwerende partij: Direcția Generală a Finanțelor Publice Cluj

      Prejudiciële vragen

               1)

               Kan een natuurlijke persoon die zich bij overeenkomst met andere natuurlijke personen heeft verenigd, welk maatschap, dat geen rechtspersoonlijkheid heeft en fiscaal niet is aangemeld noch is geregistreerd, is gesloten met het oog op de oprichting van een nog te bouwen onroerend goed (bouwverrichtingen) op een perceel dat tot het privévermogen van enkele contractanten behoort, in omstandigheden zoals die in het hoofdgeding als een btw-plichtige in de zin van artikel 9, lid 1, van de btw-richtlijn (1) worden aangemerkt, indien de overdrachten van de gebouwen, die op tot het privévermogen van sommige medecontractanten behorende percelen zijn opgericht, op fiscaal gebied door de belastingadministratie aanvankelijk zijn beschouwd als verkopen die tot het beheer van het privévermogen van deze personen behoren?

               2)

               Dienen het rechtszekerheidsbeginsel en het beginsel van de bescherming van het gewettigd vertrouwen en de andere algemene rechtsbeginselen zoals die uit de btw-richtlijn voortvloeien, in omstandigheden zoals die in het hoofdgeding aldus te worden uitgelegd dat zij in de weg staan aan een nationale praktijk waarmee de belastingadministratie ten aanzien van de betrokken natuurlijke persoon eerst de inkomstenbelasting met betrekking tot de overdracht van tot het privévermogen behorende goederen toepast, om vervolgens, zonder dat sprake is van enige wijziging van de toepasselijke basisregeling, haar standpunt twee jaar later op basis van dezelfde feiten te wijzigen en diezelfde verrichtingen als een aan de btw onderworpen economische activiteit te kwalificeren waarvoor zij met terugwerkende kracht aanvullende rechten berekent?

               3)

               Dienen de artikelen 167, 168 en 213 van de btw-richtlijn, gelet op het vereiste van belastingneutraliteit, aldus te worden uitgelegd dat zij in omstandigheden zoals die in het hoofdgeding eraan in de weg staan dat de belastingautoriteiten weigeren te erkennen dat een belastingplichtige recht heeft op aftrek van de voorbelasting die op de door hem met het oog op de belastbare transacties verkregen goederen en diensten drukt, op de enkele grond dat de betrokkene op het tijdstip waarop die diensten zijn verleend, niet voor btw-doeleinden was geregistreerd?

               4)

               Dient artikel 179 van de btw-richtlijn aldus te worden uitgelegd dat het in omstandigheden zoals die in het hoofdgeding in de weg staat aan een nationale regeling die een belastingplichtige op wie de uitzonderingsregeling van toepassing is en die tardief de registratie voor btw-doeleinden heeft aangevraagd, de verplichting oplegt om de belasting te betalen die had moeten worden toegepast, zonder dat hem het recht wordt verleend om de voorbelasting af te trekken die voor elke belastbare periode aftrekbaar was, welk recht van aftrek nadien zal worden uitgeoefend via de btw-aangifte die wordt ingediend nadat de belastingplichtige is geregistreerd voor btw-doeleinden, wat mogelijkerwijs gevolgen heeft voor de berekening van de extra rechten?

      (1)  Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1).


title: Zaak C-151/07: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Symvoulio tis Epikrateias (Griekenland) op 19 maart 2007 — Theologos-Grigorios Chatzithanasis/Ypourgos Ygeias kai Koinonikis Allilengyis en Organismos Epangelmatikis Ekpaidefsis kai Katartisis (ΟΕΕΚ)

text:
               26.5.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 117/17

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Symvoulio tis Epikrateias (Griekenland) op 19 maart 2007 — Theologos-Grigorios Chatzithanasis/Ypourgos Ygeias kai Koinonikis Allilengyis en Organismos Epangelmatikis Ekpaidefsis kai Katartisis (ΟΕΕΚ)
   (Zaak C-151/07)
   (2007/C 117/28)
   Procestaal: Grieks
   Verwijzende rechter
   Symvoulio tis Epikrateias
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Theologos-Grigorios Chatzithanasis

      Verwerende partijen: Ypourgos Ygeias kai Koinonikis Allilengyis en Organismos Epangelmatikis Ekpaidefsis kai Katartisis (ΟΕΕΚ)
   Prejudiciële vraag
   „Wanneer een onderdaan van een lidstaat, met een beroep op een opleidingstitel die als zodanig valt binnen het toepassingsgebied van richtlijn 92/51/EEG van de Raad van 18 juni 1992 betreffende een tweede algemeen stelsel van erkenning van beroepsopleidingen, ter aanvulling van richtlijn 89/48/EEG (PB L 209), de bevoegde instantie van de ontvangende lidstaat verzoekt om toelating tot een in die lidstaat gereglementeerd beroep of om uitoefening daarvan, kan die instantie dan, gelet op de artikelen 1, 2, 3 en 4 van richtlijn 92/51/EEG, uitgelegd in het licht van artikel 149 en 150 van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap, het verzoek van de belanghebbende afwijzen (en hem aldus geheel uitsluiten van de toegang tot en de uitoefening van dit beroep in de ontvangende lidstaat) op de enkele grond dat de betwiste titel weliswaar is afgegeven door een instantie van de lidstaat van herkomst, maar dat het grootste deel van de eraan voorafgaande opleiding in de lidstaat van ontvangst is genoten, aan een instelling die weliswaar onbelemmerd in de lidstaat van ontvangst werkzaam is, maar op grond van een algemene wettelijke bepaling in die lidstaat niet als onderwijsinstelling wordt erkend?”


title: Zaak C-488/10: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Mercantil no 1 de Alicante (Spanje) op 11 oktober 2010 — Celaya Emparanza y Galdos Internacional S.A./Proyectos Integrales de Balizamientos S.L.

text:
               18.12.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 346/33

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Juzgado de lo Mercantil no 1 de Alicante (Spanje) op 11 oktober 2010 — Celaya Emparanza y Galdos Internacional S.A./Proyectos Integrales de Balizamientos S.L.
   (Zaak C-488/10)
   ()
   2010/C 346/56
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Juzgado de lo Mercantil

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Celaya Emparanza y Galdos Internacional S.A.

      Verwerende partij: Proyectos Integrales de Balizamientos S.L.

      Prejudiciële vragen

               1)

               Strekt, in een procedure wegens inbreuk op het aan een ingeschreven gemeenschapsmodel verbonden uitsluitende recht, het recht om derden te beletten het te gebruiken als bedoeld in artikel 19, lid 1, van verordening (EG) nr. 6/2002 van de Raad van 12 december 2001 betreffende gemeenschapsmodellen (1) zich uit tot iedere derde die een ander model gebruikt dat bij de geïnformeerde gebruiker geen andere algemene indruk wekt, of valt een dergelijke derde die gebruik maakt van een later gemeenschapsmodel dat op zijn naam is ingeschreven, daar integendeel niet onder zolang dat model niet nietig wordt verklaard?

               2)

               Staat het antwoord op de voorgaande vraag los van de intentie van de derde of varieert het naargelang zijn gedrag, waarbij bepalend is dat die derde het latere gemeenschapsmodel heeft aangevraagd en laten inschrijven nadat hij door de houder van het oudere gemeenschapsmodel buiten rechte ertoe was verzocht het in de handel brengen van een product te staken wegens inbreuk op de aan dat oudere model verbonden rechten?

      (1)  PB 2002, L 3, blz. 1.


title: Zaak T-471/09: Arrest van het Gerecht van 28 juni 2011 — Oetker Nahrungsmittel/BHIM — Bonfait (Buonfatti) ( „Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk Buonfatti — Ouder Benelux-woordmerk Bonfait — Geen gevaar voor verwarring — Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009” )

text:
               6.8.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 232/24

         Arrest van het Gerecht van 28 juni 2011 — Oetker Nahrungsmittel/BHIM — Bonfait (Buonfatti)
   (Zaak T-471/09) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor gemeenschapswoordmerk Buonfatti - Ouder Benelux-woordmerk Bonfait - Geen gevaar voor verwarring - Artikel 8, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009)
   2011/C 232/41
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Dr. August Oetker Nahrungsmittel KG (Bielefeld, Duitsland) (vertegenwoordiger: F. Graf von Stosch, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: R. Manea, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM: Bonfait BV (Denekamp, Nederland)

      Voorwerp

   Beroep tot vernietiging van de beslissing van de vierde kamer van beroep van het BHIM van 2 oktober 2009 (zaak R 340/2007-4) inzake een oppositieprocedure tussen Bonfait BV en Dr. August Oetker Nahrungsmittel KG.

      Dictum

               1)

               De beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (BHIM) van 2 oktober 2009 (zaak R 340/2007-4) wordt vernietigd.

               2)

               Het BHIM draagt zijn eigen kosten alsook de kosten van Dr. August Oetker Nahrungsmittel KG.

      (1)  PB C 24 van 30.1.2010.


title: Zaak C-317/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 26 juni 2015 — X, Staatssecretaris van Financiën

text:
               21.9.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 311/23

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Hoge Raad der Nederlanden (Nederland) op 26 juni 2015 — X, Staatssecretaris van Financiën
   (Zaak C-317/15)
   (2015/C 311/28)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Hoge Raad der Nederlanden

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekers: X, Staatssecretaris van Financiën

      Prejudiciële vragen

               1)

               Strekt de in artikel 64, lid 1, VWEU neergelegde eerbiediging van de toepassing op derde landen van beperkingen zich ook uit tot de toepassing van beperkingen die bestaan uit hoofde van een nationale regeling als de onderhavige verlengde navorderingstermijn, welke regeling ook kan worden toegepast in situaties die niets van doen hebben met directe investeringen, het verrichten van financiële diensten of de toelating van waardepapieren tot de kapitaalmarkten?

               2)

               Ziet de in artikel 64, lid 1, VWEU neergelegde eerbiediging van de toepassing van beperkingen inzake het kapitaalverkeer in verband met het verrichten van financiële diensten ook op beperkingen die zich, zoals de onderhavige verlengde navorderingstermijn, niet richten tot de verlener van de diensten en die evenmin de voorwaarden of de wijze van de dienstverlening regelen?

               3)

               Moet tot „het kapitaalverkeer in verband met het verrichten van financiële diensten” in de zin van artikel 64, lid 1, VWEU ook worden gerekend een geval als het onderhavige waarin een inwoner van een lidstaat een (effecten)rekening heeft geopend bij een bankinstelling buiten de Unie, en maakt het daarbij uit of, en zo ja in hoeverre deze bankinstelling in dit kader werkzaamheden verricht ten behoeve van de rekeninghouder?


title: Zaak C-584/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal administratif de Melun (Frankrijk) op 11 november 2015 — Glencore Céréales France/Etablissement national des produits de l'agriculture et de la mer (FranceAgriMer)

text:
               1.2.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 38/30

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal administratif de Melun (Frankrijk) op 11 november 2015 — Glencore Céréales France/Etablissement national des produits de l'agriculture et de la mer (FranceAgriMer)
   (Zaak C-584/15)
   (2016/C 038/43)
   Procestaal: Frans

      Verwijzende rechter

   Tribunal administratif de Melun

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Glencore Céréales France

      Verwerende partij: Etablissement national des produits de l'agriculture et de la mer (FranceAgriMer)

      Prejudiciële vragen

               1)

               Kan uit de bewoordingen van het arrest van 9 maart 2012, zaak C-564/10, Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung/Pfeifer & Langen KG, worden afgeleid dat artikel 3 van verordening nr. 2988/95 (1), waarbij de Unierechtelijke verjaringsregeling is vastgesteld, toepasselijk is op maatregelen die strekken tot betaling van de krachtens artikel 52 van verordening (EG) nr. 800/1999 (2) en artikel 5 bis van verordening (EG) nr. 770/96 (3) verschuldigde rente?

               2)

               Moet de rentevordering worden geacht uit de aard voort te vloeien uit een „voortdurende of voortgezette” onregelmatigheid, die eindigt met de voldoening van de hoofdvordering, zodat tot die dag het tijdstip van aanvang van de desbetreffende verjaring wordt uitgesteld?

               3)

               Indien de tweede vraag ontkennend wordt beantwoord, moet dan het tijdstip van aanvang van de verjaring worden vastgesteld op de dag van intreding van de onregelmatigheid waaruit de hoofdvordering voortvloeit, of kan het alleen worden vastgesteld op de dag van de betaling van de steun of de vrijgave van de garantie die overeenkomt met het tijdstip van aanvang van de aanrekening van deze rente?

               4)

               Moet voor de toepassing van de bij verordening nr. 2988/95 vastgestelde verjaringsregels elke handeling die de verjaring schorst wat de hoofdvordering betreft, worden geacht ook de verjaring voor de rente te schorsen, ook al laten de handelingen die de verjaring van de hoofdvordering schorsen, de rente onvermeld?

               5)

               Treedt de verjaring in doordat de bij artikel 3, lid 1, vierde alinea, van verordening nr. 2988/95 vastgestelde maximumtermijn wordt bereikt indien het betaalorgaan binnen die termijn verzoekt om terugbetaling van de onverschuldigd betaalde steun zonder tegelijk de betaling van de rente te vragen?

               6)

               Kon de gemeenrechtelijke verjaringstermijn van vijf jaar, die in het nationale recht bij wet nr. 2008-561 van 17 juni 2008 in artikel 2224 van de Code civil is ingevoerd, voor de op de dag van de inwerkingtreding van deze wet nog niet ingetreden verjaringen in de plaats komen van de verjaringstermijn van vier jaar in de zin van verordening nr. 2988/95 krachtens de afwijking in artikel 3, lid 3, van deze verordening?

      (1)  Verordening (EG, Euratom) nr. 2988/95 van de Raad van 18 december 1995 betreffende de bescherming van de financiële belangen van de Europese Gemeenschappen (PB L 312, blz. 1).

      (2)  Verordening (EG) nr. 800/1999 van de Commissie van 15 april 1999 houdende gemeenschappelijke uitvoeringsbepalingen van het stelsel van restituties bij uitvoer voor landbouwproducten (PB L 102, blz. 11).

      (3)  Verordening (EG) nr. 770/96 van de Commissie van 26 april 1996 houdende wijziging van Verordening (EEG) nr. 3002/92 tot vaststelling van gemeenschappelijke bepalingen inzake de controle op het gebruik en/of de bestemming van producten uit interventie (PB L 104, blz. 13).


title: Arrest van het Hof (Vĳfde kamer) van 6 november 2003 in zaak C-45/01 (verzoek van het Bundesfinanzhof om een prejudiciële beslissing): Christoph-Dornier-Stiftung für Klinische Psychologie tegen Finanzamt Gießen ("BTW — Artikel 13, A, lid 1, sub b en c, van de Zesde richtlĳn 77/388/EEG — Vrĳstellingen — Psychotherapeutische behandelingen verstrekt in een polikliniek van een privaatrechtelĳke stichting van algemeen nut door gediplomeerde, niet als arts erkende psychologen — Rechtstreekse werking")

text:
10.1.2004               NL                              Publicatieblad van de Europese Unie                                                      C 7/3
                     ARREST VAN HET HOF                                      2)    De erkenning van een inrichting in de zin van artikel 13, A,
                                                                                lid 1, sub b, van de Zesde richtlijn 77/388 veronderstelt
                           (Vijfde kamer)                                          geen formele erkenningsprocedure en de erkenning hoeft niet
                                                                                noodzakelijkerwijs voort te vloeien uit nationale fiscale bepalin-
                                                                                gen. Wanneer de nationale erkenningsvoorschriften beperkingen
                       van 6 november 2003                                         bevatten die de grenzen overschrijden van de beoordelingsvrijheid
                                                                                die de lidstaten krachtens deze bepaling genieten, staat het aan
in zaak C-45/01 (verzoek van het Bundesfinanzhof om                                de nationale rechter om, gelet op alle relevante gegevens,
een prejudiciële beslissing): Christoph-Dornier-Stiftung                           te bepalen of een belastingplichtige niettemin moet worden
   für Klinische Psychologie tegen Finanzamt Gießen (1)                            beschouwd als een „andere naar behoren erkende inrichting van
                                                                                dezelfde aard” in de zin van deze bepaling.
(„BTW — Artikel 13, A, lid 1, sub b en c, van de Zesde
richtlijn 77/388/EEG — Vrijstellingen — Psychotherapeuti-                    3)    Aangezien de in artikel 13, A, lid 1, sub c, van de Zesde
sche behandelingen verstrekt in een polikliniek van een                            richtlijn 77/388 bedoelde vrijstelling niet afhangt van de
privaatrechtelijke stichting van algemeen nut door gediplo-                        rechtsvorm van de belastingplichtige die de daarin vermelde
meerde, niet als arts erkende psychologen — Rechtstreekse                          medische of paramedische handelingen verricht, komen psycho-
                              werking”)                                            therapeutische behandelingen die door een privaatrechtelijke
                                                                                stichting worden verstrekt door psychotherapeuten die bij haar
                                                                                in dienst zijn, voor deze vrijstelling in aanmerking.
                            (2004/C 7/03)
                                                                             4)    In omstandigheden als die van het hoofdgeding kan artikel 13,
                          (Procestaal: Duits)                                      A, lid 1, sub b en c, van de Zesde richtlijn door een
                                                                                belastingplichtige voor een nationale rechter worden ingeroepen
                                                                                teneinde zich te verzetten tegen de toepassing van een nationale
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                                                                                regeling die onverenigbaar is met deze bepaling.
                          dentie van het Hof)
                                                                             (1) PB C 134 van 5.5.2001.
In zaak C-45/01, betreffende een verzoek aan het Hof krach-
tens artikel 234 EG van het Bundesfinanzhof (Duitsland), in
het aldaar aanhangig geding tussen Christoph-Dornier-Stiftung
für Klinische Psychologie en Finanzamt Gießen, om een
prejudiciële beslissing over de uitlegging van artikel 13, A,
lid 1, sub b en c, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de
Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de                                           ARREST VAN HET HOF
wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeen-
schappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde:                                       van 6 november 2003
uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1), heeft het Hof (Vijfde
kamer), samengesteld als volgt: D. A. O. Edward, waarnemend                  in zaak C-101/01 (verzoek van het Göta hovrätt om een
voor de president van de Vijfde kamer, P. Jann en A. Rosas                             prejudiciële beslissing): Bodil Lindqvist (1)
(rapporteur), rechters; advocaat-generaal: C. Stix-Hackl; griffier:
H. von Holstein, adjunct-griffier, op 6 november 2003 een
arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:                           („Richtlijn 95/46/EG — Werkingssfeer — Openbaarmaking
                                                                             van persoonsgegevens op internet — Plaats van openbaar-
                                                                             making — Begrip doorgifte van persoonsgegevens naar
1)    De psychotherapeutische behandelingen die in de polikliniek            derde landen — Vrijheid van meningsuiting — Verenigbaar-
      van een privaatrechtelijke stichting worden verstrekt door             heid met richtlijn 95/46 van verdergaande bescherming van
      gediplomeerde psychologen die niet de hoedanigheid van arts               persoonsgegevens door wettelijke regeling van lidstaat”)
      hebben, vallen niet onder het begrip „handelingen die [...] nauw
      samenhangen” met ziekenhuisverpleging of medische verzorging
      in de zin van artikel 13, A, lid 1, sub b, van de Zesde richtlijn                                  (2004/C 7/04)
      77/388/EEG van de Raad van 17 mei 1977 betreffende
      de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake                                          (Procestaal: Zweeds)
      omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over
      de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, behalve wanneer             (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
      deze prestaties daadwerkelijk worden verstrekt als nevenprestatie                                 dentie van het Hof)
      bij de ziekenhuisverpleging of de medische verzorging van de
      ontvangers ervan, die de hoofdprestatie vormt. De in deze
      bepaling opgenomen term „medische verzorging” moet echter
      aldus worden uitgelegd, dat hij alle in lid 1, sub c, bedoelde         In zaak C-101/01, betreffende een verzoek aan het Hof
      gezondheidskundige verzorging van de mens omvat, met name              krachtens artikel 234 EG van het Göta hovrätt (Zweden), in de
      de prestaties die worden verricht door personen die niet de            aldaar dienende strafzaak tegen Bodil Lindqvist, om een
      hoedanigheid van arts hebben, doch die paramedische diensten           prejudiciële beslissing over de uitlegging van richtlijn 95/46/
      leveren, zoals psychotherapeutische behandelingen door gedi-           EG van het Europees Parlement en de Raad van 24 oktober
      plomeerde psychologen.                                                 1995 betreffende de bescherming van natuurlijke personen


title: Zaak T-214/07: Beroep ingesteld op 15 juni 2007 — Helleense Republiek/Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               25.8.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 199/39

         Beroep ingesteld op 15 juni 2007 — Helleense Republiek/Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-214/07)
   (2007/C 199/75)
   Procestaal: Grieks
   Partijen

      Verzoekende partij: Helleense Republiek (vertegenwoordigers: I. Chalkias en G. Kanellopoulos)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               de bestreden beschikking van de Commissie in haar geheel nietig te verklaren, subsidiair ze te wijzigen zoals hierna is aangegeven, namelijk de betrokken correctie te beperken tot de daadwerkelijk in aanmerking genomen periode van 24 maanden, in de sector akkerbouwgewassen voor het oogstjaar 2003 geen enkele correctie toe te passen of in ieder geval de correctie te beperken tot 2 % van de uitgaven voor harde tarwe, en in de sector maatregelen voor bepaalde landbouwproducten ten gunste van de kleine eilanden van de Egeïsche zee geen enkele financiële correctie toe te passen of ze in ieder geval te beperken tot 2 %;

               —

               de verwerende partij te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Met haar beroep tegen beschikking C(2007) 1663 def. van 18 april 2007, gepubliceerd onder nummer 2007/243/EEG (PB L 106, blz. 55), waarbij de Commissie bepaalde uitgaven die de lidstaten — in casu Griekenland — voor het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds (EOGFL), afdeling Garantie, hebben verricht, aan communautaire financiering heeft onttrokken, voert de Helleense Republiek de volgende middelen tot nietigverklaring aan.
   Met het eerste algemene middel tot nietigverklaring, dat de correctie met betrekking tot de sector akkerbouwgewassen, de POSEI-maatregel en de sector verwerking van tomaten betreft, stelt verzoekster dat verweerster een wezenlijk vormvoorschrift heeft geschonden, door geen bespreking te voeren over de ernst van de aan Griekenland verweten inbreuken, de schade die de Gemeenschap heeft geleden en het bedrag van de opgelegde correctie; subsidiair moet de beschikking volgens verzoekster nietig worden verklaard wegens onbevoegdheid van de Commissie om correcties op te leggen welke verder gaan dan de periode van 24 maanden die voorafgaat aan het document waarin zij haar definitieve standpunt over deze correctie en het bedrag ervan formuleert.
   Met het tweede middel tot nietigverklaring, dat de correctie voor akkerbouwproducten betreft, beroept verzoekster zich op onjuiste uitlegging en toepassing van artikel 4 van verordening (EEG) nr. 3508/92 (1), artikel 1, lid 3, van verordening (EG) nr. 1593/2000 (2) en artikel 58 van verordening (EG) nr. 445/2002 (3), aangezien het krachtens die bepalingen ook is toegestaan, onroerende goederen te identificeren aan de hand van cartografisch materiaal dat gelijkwaardig is aan de orthofotografische kaarten; subsidiair beroept verzoekster zich op onjuiste uitlegging van de feiten en onvoldoende motivering van de betrokken correcties. Verzoekster beroept zich ook op onjuiste uitlegging en toepassing van artikel 60 van verordening nr. 445/2000, en, subsidiair, op onjuiste beoordeling van de feiten betreffende de controles ter plaatse en de periode waarin zij hebben plaatsgevonden, alsook op ontbreken van een rechtsgrondslag om de correctie op te leggen, aangezien de Commissie, volgens verzoekster, artikel 15 van verordening (EG) nr. 2419/2001 (4) onjuist heeft uitgelegd. Verzoekster betoogt nog, dat met name wat de correctie van 10 % voor de uitgaven voor harde tarwe betreft, de Commissie de feiten onjuist heeft beoordeeld en de grenzen van haar discretionaire bevoegdheid heeft overschreden.
   Met het derde middel tot nietigverklaring stelt verzoekster dat het opleggen van correcties van 5 % en 10 % in de sector akkerbouwgewassen, het evenredigheidsbeginsel heeft geschonden, aangezien het systeem, vergeleken met het voorgaande jaar, wezenlijk is verbeterd, hetgeen de Commissie trouwens erkent.
   Met het derde middel tot nietigverklaring, dat de POSEI-maatregel — kleine eilanden van de Egeïsche zee — betreft, brengt verzoekster naar voren (a) dat artikel 3, lid 3, van verordening (EEG) nr. 2019/93 (5) en artikel 3, lid 2, van verordening (EEG) nr. 2958/93 (6), betreffende de controles op de regeling voor de voorziening van de kleine eilanden van de Egeïsche zee, onjuist zijn uitgelegd of, subsidiair, dat de feiten onjuist zijn beoordeeld, aangezien de Griekse autoriteiten hebben gedaan wat de verordeningen bepaalden, (b) dat, wat de aardappelvelden en de olijfgaarden van de kleine eilanden van de Egeïsche zee betreft, de feiten ook onjuist zijn beoordeeld, aangezien het LPIS (7) en de registers normaal hebben gefunctioneerd, en dat in ieder geval, wat de kleine lacunes betreft, aan verzoekster een algemene correctie betreffende de regeling inzake akkerbouwgewassen is opgelegd en geen tweede sanctie om dezelfde reden op de verschillende regelingen kan worden toegepast, en ten slotte (c) dat de correctie met betrekking tot de POSEI-maatregel het evenredigheidsbeginsel heeft geschonden.

      (1)  Verordening (EEG) nr. 3508/92 van de Raad van 27 november 1992 tot instelling van een geïntegreerd beheers- en controlesysteem voor bepaalde communautaire steunregelingen (PB L 355 van 5.12.1992, blz. 1).

      (2)  Verordening (EG) nr. 1593/2000 van de Raad van 17 juli 2000 houdende wijziging van verordening (EEG) nr. 3508/92 tot instelling van een geïntegreerd beheers- en controlesysteem voor bepaalde communautaire steunregelingen (PB L 182 van 21.7.2000, blz. 4).

      (3)  Verordening (EG) nr. 445/2002 van de Commissie van 26 februari 2002 tot vaststelling van uitvoeringsbepalingen van verordening (EG) nr. 1257/1999 van de Raad inzake steun voor plattelandsontwikkeling uit het Europees Oriëntatie- en Garantiefonds voor de Landbouw (EOGFL) (PB L 74 van 15.3.2002, blz. 1).

      (4)  Verordening (EG) nr. 2419/2001 van de Commissie van 11 december 2001 houdende uitvoeringsbepalingen inzake het bĳ verordening (EEG) nr. 3508/92 van de Raad ingestelde geïntegreerde beheers- en controlesysteem voor bepaalde communautaire steunregelingen (PB L 327 van 12.12.2001, blz. 11).

      (5)  Verordening (EEG) nr. 2019/93 van de Raad van 19 juli 1993 houdende specifieke maatregelen voor bepaalde landbouwproducten ten behoeve van de kleinere eilanden in de Egeïsche Zee PB L 184 van 27.7.1993, blz. 1).

      (6)  Verordening (EEG) nr. 2958/93 van de Commissie van 27 oktober 1993 houdende gemeenschappelijke toepassingsbepalingen van verordening (EEG) nr. 2019/93 van de Raad wat de specifieke regeling voor de voorziening met bepaalde landbouwproducten betreft (PB L 267 van 28.10.1993, blz. 4).

      (7)  Systeem voor de identificatie van de perselen landbouwgrond.


title: Zaak C-492/08: Beroep ingesteld op 14 november 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Franse Republiek

text:
               24.1.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 19/17

         Beroep ingesteld op 14 november 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Franse Republiek
   (Zaak C-492/08)
   (2009/C 19/30)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordiger: M. Afonso, gemachtigde)

      Verwerende partij: Franse Republiek
   Conclusies

               —

               vaststellen dat de Franse Republiek, door een verlaagd tarief van de belasting over de toegevoegde waarde (btw) toe te passen op de diensten die worden verricht door advocaten, advocaten bij de Conseil d'État en bij de Cour de cassation en procureurs, waarvoor deze in het kader van de rechtsbijstand volledig of ten dele door de staat worden vergoed, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens de artikelen 96 en 98, lid 2, van de btw-richtlijn (1);

               —

               de Franse Republiek verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De Commissie komt op tegen de toepassing door verweerster van een verlaagd btw-tarief voor de diensten die in het kader van de rechtsbijstand worden verricht door advocaten, advocaten bij de Conseil d'État en bij de Cour de cassation en procureurs, aangezien dergelijke dienstverrichtingen niet onder een van de in bijlage III bij richtlijn 2006/112/EG vermelde categorieën vallen.
   Ter weerlegging van verweersters drie hoofdargumenten is de Commissie allereerst van mening dat de verplichting om de toegang tot de rechter te garanderen geen relevante reden kan zijn om af te wijken van het normale btw-tarief voor de diensten van advocaten, aangezien deze waarborg eerder verband houdt met de omvang van de door de staat toegekende steun, dan met de btw-tarieven die op gemeenschapsniveau op uniforme wijze zijn vastgesteld.
   Vervolgens stelt verzoekster dat het sociale karakter van de betrokken activiteiten niet volstaat om ze op te nemen in de andere categorieën van diensten waarnaar in bijlage III bij de richtlijn wordt verwezen en waarvoor een tariefverlaging is toegestaan ten opzichte van het tarief dat gewoonlijk van toepassing is. Conform de vaste rechtspraak van het Hof dient de aard van deze diensten strikt te worden uitgelegd teneinde het uitputtende karakter van deze bijlage te vrijwaren.
   Ten slotte wijst de Commissie erop dat de door de artikelen 96 en 98, lid 2, van de btw-richtlijn alsook door bijlage III ervan beoogde doelstelling niet bestaat in het vermijden van concurrentievervalsing tussen marktdeelnemers die dezelfde producten of diensten aanbieden, maar gewoon in het bevorderen van een geleidelijke harmonisatie van de wetgevingen van de lidstaten, door de toegepaste btw-tarieven nader tot elkaar te brengen en door de verrichtingen die in aanmerking komen voor verlaagde tarieven te beperken.

      (1)  Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB L 347, blz. 1).


title: Zaak T-49/02: Beroep, op 26 februari 2002 ingesteld door Brasserie Nationale tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
C 109/62                 NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    4.5.2002
Ten slotte voeren verzoekers aan, dat de in de richtlijn                  Verzoekster voert aan dat de Commissie het motiveringsbegin-
genoemde doelstellingen van de Raad door het gemeenschaps-                sel neergelegd in artikel 253 EG-Verdrag en de richtsnoeren
recht niet worden gedekt en rechtstreeks de oorzaak ervan zijn            voor de berekening van de geldboeten heeft geschonden.
dat de publicatie wordt geweigerd, waardoor het causaal                   Volgens verzoekster heeft de Commissie nagelaten de relevante
verband van de richtlijn en de ingetreden en nog te verwachten            markt te definiëren bij het bepalen van de daadwerkelijke
schade evident is.                                                        economische macht van de betrokken partijen. Volgens ver-
                                                                          zoekster maakt de beschikking niet duidelijk of de relevante
                                                                          markt de private label markt is of de algemene biermarkt.
(1) Eerste richtlijn van de Raad 68/151/EEG van 9 maart 1968              Verder zou de Commissie de economische macht van verzoek-
    strekkende tot het coördineren van de waarborgen welke in de          ster hebben overschat op de markt van private label bier,
    lidstaten worden verlangd van de vennootschappen in de zin van        indien deze als de relevante markt moet beschouwd worden.
    de tweede alinea van artikel 58 van het Verdrag, om de belangen
    te beschermen zowel van de deelnemers in deze vennootschappen         Verzoekster voert verder aan dat de Commissie de rol van
    als van derden, zulks teneinde die waarborgen gelijkwaardig te        verzoekster in dit kartel ten onrechte als actief heeft bestem-
    maken (PB L 65, blz. 8).                                              peld. Volgens verzoekster moet haar rol als zuiver passief of
(2) Vierde richtlijn 78/660/EEG van de Raad van 25 juli 1978 op de        ten minste als minder actief worden aanzien.
    grondslag van artikel 54, lid 3, sub g, van het Verdrag betreffende
    de jaarrekening van bepaalde vennootschapsvormen (PB L 222,
    blz. 11).
                                                                          Verzoekster beroept zich tenslotte op een schending van de
                                                                          mededeling inzake medewerking en het beginsel van gelijke
                                                                          behandeling. Volgens verzoekster heeft de Commissie onvol-
                                                                          doende rekening gehouden met het belang van de verklaringen
                                                                          van verzoekster voor het aantonen van de inbreuk. De
                                                                          Commissie heeft bijgevolg gelijke situaties ongelijk behandeld
                                                                          door niet dezelfde verlaging van de boete toe te kennen bij een
Beroep, op 27 februari 2002 ingesteld door Brouwerij                      vergelijkbaar niveau van medewerking. Bovendien heeft de
Haacht N.V. tegen Commissie van de Europese Gemeen-                       Commissie verschillende situaties gelijk behandeld door een
                               schappen                                   gelijke verlaging van de boete toe te kennen aan verzoekster
                                                                          en partijen die minder of niet hebben meegewerkt met het
                                                                          onderzoek van de Commissie.
                           (Zaak T-48/02)
                          (2002/C 109/118)
                        (Procestaal: Nederlands)
                                                                          Beroep, op 26 februari 2002 ingesteld door Brasserie
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-                 Nationale tegen Commissie van de Europese Gemeen-
schappen is op 27 februari 2002 beroep ingesteld tegen de                                             schappen
Commissie van de Europese Gemeenschappen door Brouwerij
Haacht N.V., gevestigd te Boortmeerbeek (België), vertegen-
woordigd door Mr. Yves van Gerven, Mr. Frédéric Louis en                                          (Zaak T-49/02)
Mr. Hendrik Viane, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
                                                                                (2002/C 109/119)
Verzoekende partij concludeert dat het het Gerecht behage:
                                                                                (Procestaal: Frans)
—      artikel 4 van de beschikking nietig te verklaren voorzover
       het op Brouwerij Haacht N.V. betrekking heeft en,
       voorzover nodig, te beslissen geen boete op te leggen aan
       Brouwerij Haacht N.V. dan wel de boete aanzienlijk te              Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
       verlagen;                                                          schappen is op 26 februari 2002 beroep ingesteld tegen
                                                                          Commissie van de Europese Gemeenschappen door Brasserie
—      in elk geval de Commissie te verwijzen in de kosten.               Nationale, gevestigd te Bascharage (Luxemburg), vertegen-
                                                                          woordigd door A. Carnelutti en J-L. Schilz, advocaten, domici-
                                                                          lie gekozen hebbende te Luxemburg.
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                          Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
Verzoekster richt haar beroep tegen de beschikking voorzover
deze een geldboete aan verzoekster oplegt ten gevolge van het             —     nietig te verklaren artikel 1 van de beschikking van de
private label kartel op de Belgische biermarkt.                                 Commissie van 5 december 2001 in zaak COM-P/
 ---pagebreak--- 4.5.2002              NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    C 109/63
     37800/F3 — Brasseries luxembourgeoises, voor zover              —     De Commissie heeft een feitelijke onjuistheid begaan
     daarbij een inbreuk op artikel 81, lid 1, EG aan verzoek-             door aan te nemen dat de overeenkomst tot doel had zich
     ster wordt ten laste gelegd;                                          te verzetten tegen penetratie van buitenlandse brouwers
                                                                           en de mededinging merkbaar beïnvloedde.
—    in ieder geval nietig te verklaren artikel 2 van de
     beschikking voor zover daarbij een boete aan verzoekster
     wordt opgelegd, en, subsidiair, die boete aanzienlijk te        Verzoekster benadrukt dat de overeenkomst was gesloten,
     verminderen;                                                    wegens een abnormaal risicovolle situatie, die was ontstaan
                                                                     door een interne juridische situatie die de eerlijkheid van
                                                                     de mededinging rechtstreeks bedreigde. Daardoor was een
—    de Commissie in de kosten te verwijzen.                         beperkte en evenredige samenwerking aan de doelstelling
                                                                     onder brouwers het enige middel om de garantie van de
                                                                     „bierclausule” te verzekeren.
Middelen en voornaamste argumenten                                   Wat de hoogte van de boetes betreft, stelt verzoekster
                                                                     schending van zowel artikel 15, lid 2, van verordening nr. 17
                                                                     als van de motiveringsplicht.
Het beroep is gericht tegen de beschikking van de Commissie
waarbij een kartel werd vastgesteld, bestaande in een op
8 oktober 1985 getekende overeenkomst tussen vijf Luxem-
burgse brouwerijen, waaronder verzoekster, die de naleving
moest waarborgen van de exclusiviteitsbedingen, zogenoemde
„bierclausules” die typisch waren voor overeenkomsten tussen
brouwers en ondernemers die tezamen de horecasector (café’s,
hotels en restaurants) vormden, zowel in Luxemburg als in de
hele Gemeenschap. Het doel van die overeenkomst was                  Beroep, op 26 februari 2002 ingesteld door Brasserie
de respectieve klanten in de Luxemburgse horecasector te             Battin tegen Commissie van de Europese Gemeenschap-
behouden en penetratie van buitenlandse brouwers in die                                             pen
sector te verhinderen.
                                                                                (Zaak T-51/02)
Tot staving van haar vorderingen voert verzoekster de volgen-                               (2002/C 109/120)
de middelen aan:
                                                                                (Procestaal: Frans)
—    De Commissie heeft een juridische fout gemaakt door
     geen rekening te houden met de economische context
     waarvan de overeenkomst deel uit maakt, om tot een
     beoordeling van alle onderzochte clausules tezamen te
     komen en daarmee van het doel van de betrokken                  Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
     overeenkomst, en elke verplichting daartoe te onkennen.         schappen is op 26 februari 2002 beroep ingesteld tegen
                                                                     Commissie van de Europese Gemeenschappen door Brasserie
                                                                     Battin, gevestigd te Esch/Alzette (Luxemburg), vertegenwoor-
—    De Commissie heeft een fout gemaakt in haar analyse van         digd door A. Carnelutti en M. Santini, advocaten, domicilie
     de draagwijdte van de bedoelde overeenkomst, door te            gekozen hebbende te Luxemburg.
     oordelen dat deze ook zonder een leveringscontract of
     bierclausule reeds gold, hetgeen een beoordelingsfout
     oplevert, voorzover zij haar negatieve beoordeling van de       Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:
     overeenkomst op deze veronderstelde strekking heeft
     gebaseerd.
                                                                     —     nietig te verklaren artikel 1 van de beschikking van de
                                                                           Commissie van 5 december 2001 in zaak COM-P/
—    De Commissie heeft een beoordelingsfout gemaakt door                  37800/F3 — Brasseries luxembourgeoises, voor zover
     de overeenkomst te kwalificeren als overeenkomst ter                  daarbij een inbreuk op artikel 81, lid 1, EG aan verzoek-
     handhaving van de cliëntèle van de contracterende par-                ster wordt ten laste gelegd;
     tijen. In werkelijkheid was het centrale en enige doel
     de door een exploitant aan een brouwer verleende
                                                                     —     in ieder geval nietig te verklaren artikel 2 van de
     contractuele exclusiviteit te doen naleven. De betrokken
                                                                           beschikking voor zover daarbij een boete aan verzoekster
     overeenkomst had dus geen ander doel dan een instru-
                                                                           wordt opgelegd, en, subsidiair, die boete aanzienlijk te
     ment te vormen voor legitieme horizontale samenwer-
                                                                           verminderen;
     king met het oog op de naleving van een beslissend
     element in de economie, de ontwikkeling en een eerlijke
     mededinging in de sector.                                       —     de Commissie in de kosten te verwijzen.


title: Zaak F-142/06: Beroep ingesteld op 28 december 2006 — Bligny/Commissie

text:
               27.1.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 20/40

         Beroep ingesteld op 28 december 2006 — Bligny/Commissie
   (Zaak F-142/06)
   (2007/C 20/62)
   Procestaal: Frans
   Partijen

      Verzoekende partij: Francesco Bligny (Tassin-La-Demi-Lune, Frankrijk) (vertegenwoordiger: P. Lebel-Nourissat, advocaat)

      Verwerende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               nietig te verklaren de besluiten van de jury van vergelijkend onderzoek EPSO/AD/06/05 van 7 december 2006 en 23 november 2006 houdende weigering om verzoeker tot het vergelijkend onderzoek toe te laten en dus zijn schriftelijk examen te corrigeren;

               —

               te oordelen dat het inschrijvingsformulier dat op 15 mei 2006 voor de kandidaten van het vergelijkend onderzoek op de EPSO-site is gepubliceerd, onregelmatig is;

               —

               de verwerende partij te veroordelen tot betaling aan verzoeker van een bedrag van 5 000 EUR aan schadevergoeding;

               —

               de verwerende partij te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Nadat verzoeker voor de voorselectietests van bovenvermeld vergelijkend onderzoek was geslaagd, is hij niet toegelaten tot de volgende fase, aangezien hij, in strijd met hetgeen in de kennisgeving van vergelijkend onderzoek in het Publicatieblad (1) was vermeld, bij zijn inschrijvingsformulier geen bewijs van staatsburgerschap had gevoegd.
   Tot staving van zijn beroep voert hij schending van het beginsel van gewettigd vertrouwen en van behoorlijk bestuur alsmede van de zorgplicht aan. Met betrekking tot het staatsburgerschap stelt hij dat het modelinschrijvingsformulier dat vanaf de EPSO-site gedownload moest worden slechts een verklaring op erewoord verlangde en de kandidaten waarschuwde dat zij op verzoek een bewijsstuk moesten overleggen.

      (1)  PB C 178 A van 27.7.2005, blz. 3.


title: Zaak T-509/09: Beroep ingesteld op 18 december 2009 — Portugal/Commissie

text:
               27.3.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 80/26

         Beroep ingesteld op 18 december 2009 — Portugal/Commissie
   (Zaak T-509/09)
   2010/C 80/47
   Procestaal: Portugees

      Partijen

      Verzoekende partij: Portugese Republiek (Lissabon, Portugal) (vertegenwoordigers: L. Inez Fernandes, A. Trindade Mimoso en A. Miranda Boavida, gemachtigden)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               1)

               nietigverklaring van het besluit van de Europese Commissie van 14 oktober 2009, medegedeeld aan de Portugese regering bij brief nr. 11656, tot weigering van toestemming voor een financiële bijdrage in de voorheen toegekende bedragen voor de aankoop van twee patrouillezeeschepen voor toezicht op de visserijactiviteiten voor een bedrag van 11 025 000 EUR;

               2)

               verwerende partij gelasten gunstig te beschikken op de aanvraag tot terugbetaling die de Portugese regering heeft ingediend in het kader van beschikking 2002/978/EG van de Europese Commissie van 10 december 2002;

               3)

               de Europese Commissie verwijzen in de kosten van de procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

               a)

               onjuiste opvatting omtrent het recht, aangezien de Portugese Republiek alle voorschriften inzake overheidsopdracht volledig heeft nageleefd;

               b)

               onjuiste opvatting omtrent de feiten;

               c)

               niet-nakoming van de motiveringsplicht: in het bestreden besluit wordt de genomen beslissing in het geheel niet gemotiveerd. Aangezien deze beslissing de gevestigde rechtspositie van een lidstaat aanzienlijk raakt en ongunstig beïnvloedt en deze lidstaat aldus in hoge mate benadeelt, moet zij, meer dan een andere beslissing, een toereikende en overtuigende motivering bevatten, hetgeen evenwel niet het geval is.


title: Zaak T-280/07: Beroep ingesteld op 18 juli 2007 — Sepracor/BHIM — Laboratorios Ern (LEVENIA)

text:
               6.10.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 235/14

         Beroep ingesteld op 18 juli 2007 — Sepracor/BHIM — Laboratorios Ern (LEVENIA)
   (Zaak T-280/07)
   (2007/C 235/26)
   Taal van het verzoekschrift: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: Sepracor, Inc. (Malborough, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: E. De Gryse, E. Cornu, D. Moreau, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Laboratorios Ern, SA (Barcelona, Spanje)
   Conclusies

               —

               vernietiging van de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt van 18 april 2007 in zaak R 155/2006-1;

               —

               verwijzing van het Bureau in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: Sepracor, Inc.

      Betrokken gemeenschapsmerk: communautair woordmerk „LEVENIA” voor waren van klasse 5 — aanvraag nr. 2 563 799

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: Laboratorios Ern, SA

      Oppositiemerk of -teken: nationaal woordmerk „LEVELINA” voor waren van de klassen 1 en 5

      Beslissing van de oppositieafdeling: afwijzing van de oppositie in haar geheel

      Beslissing van de kamer van beroep: toewijzing van de oppositie

      Aangevoerde middelen: Verzoekster stelt dat in de bestreden beslissing artikel 43 van verordening nr. 40/94 inzake het gemeenschapsmerk en regel 22 van verordening nr. 2868/95 tot uitvoering daarvan worden geschonden doordat de door de eerste kamer van beroep, die heeft geoordeeld dat het niet gebruiken van het nationale merk „LEVELINA” gerechtvaardigd was voor een bepaalde soort van farmaceutische producten en bereidingen, gegeven rechtvaardigingsgrond geen „geldige reden” voor het niet gebruiken in de zin van artikel 43, lid 2, van verordening nr. 40/94 kan zijn. Bovendien betoogt verzoekster dat, ook al zou het Gerecht het oordeel van de kamer van beroep juist bevinden en oordelen dat het niet gebruiken voldoende gerechtvaardigd was, artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 40/94 wordt geschonden in de bestreden beslissing.


title: Zaak C-360/13: Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 5 juni 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court of the United Kingdom — Verenigd Koninkrijk) — Public Relations Consultants Association Ltd/Newspaper Licensing Agency Ltd e.a. (Auteursrechten — Informatiemaatschappij — Richtlijn 2001/29/EG — Artikel 5, leden 1 en 5 — Reproductie — Beperkingen en restricties — Maken van kopieën van internetsite op scherm en in cachegeheugen van harde schijf tijdens surfen op internet — Tijdelijke reproductiehandeling — Handeling van voorbijgaande of incidentele aard — Integraal en essentieel onderdeel van technisch procedé — Rechtmatig gebruik — Zelfstandige economische waarde)

text:
               4.8.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 253/13

         Arrest van het Hof (Vierde kamer) van 5 juni 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Supreme Court of the United Kingdom — Verenigd Koninkrijk) — Public Relations Consultants Association Ltd/Newspaper Licensing Agency Ltd e.a.
   (Zaak C-360/13) (1)

   ((Auteursrechten - Informatiemaatschappij - Richtlijn 2001/29/EG - Artikel 5, leden 1 en 5 - Reproductie - Beperkingen en restricties - Maken van kopieën van internetsite op scherm en in cachegeheugen van harde schijf tijdens surfen op internet - Tijdelijke reproductiehandeling - Handeling van voorbijgaande of incidentele aard - Integraal en essentieel onderdeel van technisch procedé - Rechtmatig gebruik - Zelfstandige economische waarde))
   2014/C 253/16
   Procestaal: Engels

      Verwijzende rechter

   Supreme Court of the United Kingdom

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Public Relations Consultants Association Ltd

      Verwerende partijen: Newspaper Licensing Agency Ltd e.a.

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Supreme Court of the United Kingdom –Uitlegging van artikel 5, lid 1, van richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij (PB L 167, blz. 10) — Reproductierecht — Uitzonderingen en beperkingen — Begrip tijdelijke reproductiehandelingen die van voorbijgaande of incidentele aard zijn en die een integraal en essentieel onderdeel vormen van een technisch procedé — Kopie van webpagina die automatisch in het cache-internetgeheugen wordt opgeslagen en op het scherm wordt weergegeven

      Dictum

   Artikel 5 van richtlijn 2001/29/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2001 betreffende de harmonisatie van bepaalde aspecten van het auteursrecht en de naburige rechten in de informatiemaatschappij moet aldus worden uitgelegd dat kopieën op het computerscherm van de gebruiker en kopieën in het internetcachegeheugen van de harde schijf van die computer die door een eindgebruiker bij het raadplegen van een internetsite worden gemaakt, voldoen aan de voorwaarden tijdelijk te zijn, van voorbijgaande of incidentele aard te zijn en een integraal en essentieel onderdeel te vormen van een technisch procedé, alsook aan de voorwaarden van artikel 5, lid 5, van die richtlijn, en derhalve zonder toestemming van de houders van auteursrechten mogen worden gemaakt.

      (1)  PB C 260 van 7.9.2013.


title: Zaak C-356/12: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 22 mei 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bayerische Verwaltungsgerichtshof — Duitsland) — Wolfgang Glatzel/Freistaat Bayern (Prejudiciële verwijzing — Vervoer — Richtlijn 2006/126/EG — Punt 6.4 van bijlage III — Geldigheid — Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Artikelen 20, 21, lid 1, en 26 — Verdrag van de Verenigde Naties inzake de rechten van personen met een handicap — Rijbewijs — Lichamelijke en geestelijke geschiktheid voor besturen gemotoriseerd voertuig — Minimumnormen — Gezichtsscherpte — Gelijke behandeling — Geen afwijkingsmogelijkheid — Evenredigheid)

text:
               4.8.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 253/5

         Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 22 mei 2014 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bayerische Verwaltungsgerichtshof — Duitsland) — Wolfgang Glatzel/Freistaat Bayern
   (Zaak C-356/12) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Vervoer - Richtlijn 2006/126/EG - Punt 6.4 van bijlage III - Geldigheid - Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Artikelen 20, 21, lid 1, en 26 - Verdrag van de Verenigde Naties inzake de rechten van personen met een handicap - Rijbewijs - Lichamelijke en geestelijke geschiktheid voor besturen gemotoriseerd voertuig - Minimumnormen - Gezichtsscherpte - Gelijke behandeling - Geen afwijkingsmogelijkheid - Evenredigheid))
   2014/C 253/07
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bayerischer Verwaltungsgerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Wolfgang Glatzel

      Verwerende partij: Freistaat Bayern

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Bayerischer Verwaltungsgerichtshof — Geldigheid van punt 6.4 van bijlage III bij richtlijn 2006/126/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 betreffende het rijbewijs (PB L 403, blz. 18), zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/113/EG van de Commissie van 25 augustus 2009 (PB L 223, blz. 31) — Uitlegging van de artikelen 20, 21 en 26 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Minimumnormen voor de fysieke en mentale geschiktheid om een motorvoertuig te besturen van de categorieën C, CE, C1, C1E, D, DE, D 1 en D1E — Vereiste van een gezichtsscherpte, zo nodig met optische correctie, van minstens 0,1 voor het minder goede oog

      Dictum

   Bij onderzoek van de vraag is niet gebleken van feiten of omstandigheden die de geldigheid van punt 6.4 van bijlage III bij richtlijn 2006/126/EG van het Europees Parlement en de Raad van 20 december 2006 betreffende het rijbewijs, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/113/EG van de Commissie van 25 augustus 2009, kunnen aantasten in het licht van de artikelen 20, 21, lid 1, of 26 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

      (1)  PB C 9 van 12.1.2013.


title: Zaak F-72/12: Beroep ingesteld op 9 juli 2012 — ZZ/Commissie

text:
               25.8.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 258/29

         Beroep ingesteld op 9 juli 2012 — ZZ/Commissie
   (Zaak F-72/12)
   2012/C 258/54
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: ZZ (vertegenwoordigers: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal en D. Abreu Caldas, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van het besluit van de Commissie tot terugvordering, krachtens artikel 85 van het Statuut, van een bedrag van de bezoldiging van verzoekster, voorheen tijdelijk functionaris van de rang A 4 (AD 12) en vervolgens ambtenaar van de rang AD 6

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               nietigverklaring van het besluit van 20 december 2011 om krachtens artikel 85 van het Statuut over te gaan tot terugvordering van een bedrag van 172 236,42 EUR;

               —

               subsidiair, veroordeling van de Commissie tot vergoeding aan verzoekster van het bedrag van 172 236,42 EUR of, nog meer subsidiair, van de bedragen die ten onrechte zijn betaald tot aan de dag waarop de onregelmatigheid is ontdekt, maar niet is gecorrigeerd dan wel, nog meer subsidiair, van de bedragen die ten onrechte zijn betaald tot en met de maand november 2010, toen alleen verzoeksters vermenigvuldigingsfactor werd gecorrigeerd;

               —

               verwijzing van de Europese Commissie in de kosten.


title: Zaak T-354/14: Beroep ingesteld op 19 mei 2014 — Comercializadora Eloro/BHIM — Zumex Group (zumex)

text:
               4.8.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 253/41

         Beroep ingesteld op 19 mei 2014 — Comercializadora Eloro/BHIM — Zumex Group (zumex)
   (Zaak T-354/14)
   2014/C 253/55
   Taal van het verzoekschrift: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Comercializadora Eloro, SA (Ecatepec, Mexico) (vertegenwoordiger: J. L. de Castro Hermida, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Zumex Group, SA (Moncada, Spanje)

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               vast te stellen dat verzoekster, gelet op de in de administratieve procedure en bij het onderhavige verzoek overgelegde stukken, het gebruik van haar oudere merk „JUMEX” genoegzaam heeft bewezen voor fruitsappen van klasse 32;

               —

               inschrijving van het aangevraagde merk „ZUMEX”, gelet op het bewijs van het gebruik van het prioritaire merk door opposante en verzoekster, voor alle waren van klasse 32 te weigeren omdat wegens de vergelijkbare bewoordingen en de identieke aanwending van beide merken en hun co-existentie op de markt, bij de consument gevaar voor verwarring bestaat.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: Zumex Group, SA

      Betrokken gemeenschapsmerk: beeldmerk met het woordelement „zumex” voor waren van klasse 32 — gemeenschapsmerkaanvraag nr. 6 8 45  598

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: verzoekster

      Oppositiemerk of -teken: woordmerk „JUMEX” voor waren van klasse 32

      Beslissing van de oppositieafdeling: toewijzing van de oppositie

      Beslissing van de kamer van beroep: vernietiging van de beslissing van de oppositieafdeling en afwijzing van de oppositie

      Aangevoerde middelen:

               —

               Bewijs van het gebruik van het oudere merk;

               —

               Schending van artikel 8, leden 1, sub b, en 2, van verordening nr. 207/2009.


title: Zaak C-444/10: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 10 november 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof — Duitsland) — Finanzamt Lüdenscheid/Christel Schriever (Btw — Zesde richtlijn — Artikel 5, lid 8 — Begrip „overgang van geheel of gedeelte van algemeenheid van goederen” — Eigendomsoverdracht van goederenvoorraad en winkeluitrusting tegelijk met verhuur van winkelruimte)

text:
               28.1.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 25/17

      Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 10 november 2011 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesfinanzhof — Duitsland) — Finanzamt Lüdenscheid/Christel Schriever
      (Zaak C-444/10) (1)

      (Btw - Zesde richtlijn - Artikel 5, lid 8 - Begrip „overgang van geheel of gedeelte van algemeenheid van goederen” - Eigendomsoverdracht van goederenvoorraad en winkeluitrusting tegelijk met verhuur van winkelruimte)
      (2012/C 25/28)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Bundesfinanzhof

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Finanzamt Lüdenscheid

         Verwerende partij: Christel Schriever

         Voorwerp

      Verzoek om een prejudiciële beslissing — Bundesfinanzhof — Uitlegging van artikel 5, lid 8, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag (PB L 145, blz. 1) — Bevoegdheid van lidstaten de overgang van een algemeenheid van goederen vrij te stellen van de btw — Verhuur van een winkelruimte voor onbepaalde tijd, met overdracht aan de huurder van de goederenvoorraad en de inrichting van de winkel — Mogelijkheid om een dergelijke transactie te kwalificeren als „overgang van een algemeenheid van goederen” in de zin van artikel 5, lid 8, van richtlijn 77/388/EEG

         Dictum

      Artikel 5, lid 8, van de Zesde richtlijn (77/388/EEG) van de Raad van 17 mei 1977 betreffende de harmonisatie van de wetgevingen der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappelijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde: uniforme grondslag, moet aldus worden uitgelegd dat als een overgang van het geheel of een gedeelte van een algemeenheid van goederen in de zin van deze bepaling moet worden aangemerkt de eigendomsoverdracht van de goederenvoorraad en de winkeluitrusting van een detailhandelszaak tegelijk met de verhuur voor onbepaalde tijd van de winkelruimte aan de verkrijger, maar waarbij de huurovereenkomst door beide partijen op korte termijn kan worden opgezegd, op voorwaarde dat de overgedragen goederen volstaan opdat deze verkrijger een autonome economische activiteit duurzaam kan voortzetten.

         (1)  PB C 317 van 20.11.2010.


title: Zaak C-145/15: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (Nederland) op 26 maart 2015 — K. Ruijssenaars, A. Jansen, andere partijen: Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu, Royal Air Maroc

text:
               15.6.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 198/22

         Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door de Raad van State (Nederland) op 26 maart 2015 — K. Ruijssenaars, A. Jansen, andere partijen: Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu, Royal Air Maroc
   (Zaak C-145/15)
   (2015/C 198/29)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Raad van State

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekers: K. Ruijssenaars, A. Jansen

      Andere partijen: Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu, Royal Air Maroc

      Prejudiciële vraag

   Verplicht artikel 16 van verordening (EG) nr. 261/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 11 februari 2004 tot vaststelling van gemeenschappelijke regels inzake compensatie en bijstand aan luchtreizigers bij instapweigering en annulering of langdurige vertraging van vluchten en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 295/91 (PB L 46, blz. 1), in aanmerking genomen dat het Nederlandse recht toegang tot de civiele rechter biedt ter bescherming van de rechten die passagiers uit hoofde van het Unierecht aan de artikelen 5, eerste lid, aanhef en onder c, en 7 van de verordening kunnen ontlenen, de nationale autoriteiten ertoe om uitvoeringsmaatregelen te nemen die een grondslag bieden voor bestuursrechtelijke handhaving door de op grond van artikel 16 aangewezen instantie in elk individueel geval afzonderlijk waarin de artikelen 5, eerste lid, aanhef en onder c, en 7 van de verordening worden overtreden, teneinde in elk individueel geval afzonderlijk het recht op compensatie van een passagier te kunnen garanderen?


title: Zaak C-465/04: Verzoek van de Corte Suprema di Cassazione van 11 juni 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Honyvem Informazioni Commerciali Srl en Mariella de Zotti

text:
               5.2.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 31/4

         Verzoek van de Corte Suprema di Cassazione van 11 juni 2004 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Honyvem Informazioni Commerciali Srl en Mariella de Zotti
   (Zaak C-465/04)
   (2005/C 31/10)
   Procestaal: Italiaans
   De Corte Suprema di Cassazione heeft bij beschikking van 11 juni 2004, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 3 november 2004, in het geding tussen Honyvem Informazioni Commerciali Srl en Mariella de Zotti, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende vragen:
   Moet artikel 19, in het licht van de bewoordingen en de doelstelling van artikel 17 van richtlijn 86/653 (1) van 18 december 1986 en, eventueel, van de criteria die laatstgenoemd artikel voor de berekening van de daarin voorziene vergoeding geeft, aldus worden uitgelegd dat de nationale regeling ter uitvoering van de richtlijn kan toestaan dat een collectieve overeenkomst (die voor partijen met een bepaald contract bindend is), in plaats van een vergoeding die aan de agent verschuldigd is wanneer wordt voldaan aan de voorwaarden van artikel 17, lid 2, en die volgens de daarin opgenomen criteria moet worden bepaald, voorziet in een vergoeding die, enerzijds, verschuldigd is ongeacht de vraag of wordt voldaan aan de voorwaarden van artikel 17, lid 2, sub a, eerste en tweede streepje, (en, voor een deel van de vergoeding zelf, in elk geval van beëindiging van het contract) en, anderzijds, niet reeds kan worden berekend op grond van de uit de richtlijn af te leiden criteria (en, wanneer dit het geval is, met het daarin voorziene maximum), maar volgens de vooraf bepaalde criteria van de collectieve overeenkomst? Dit betekent dus, een vergoeding die wordt bepaald (zonder enige specifieke verwijzing naar de door de agent gerealiseerde toename van de omzet) op basis van percentages van de vergoedingen die de agent gedurende de contractverhouding heeft behaald, met als gevolg dat de vergoeding, ook wanneer volledig of in zeer grote mate wordt voldaan aan de voorwaarden die de richtlijn voor het recht op vergoeding stelt, in veel gevallen een (veel) geringer bedrag oplevert dan het in de richtlijn voorziene maximumbedrag en in elk geval geringer dan het bedrag dat de rechter concreet had kunnen bepalen, indien hij zich niet aan de berekeningsmaatstaven van de collectieve overeenkomst diende te houden, maar aan de beginselen en de criteria van de richtlijn.
   Moet de vergoeding analytisch worden berekend, door een schatting van de provisies die de agent in de jaren na de beëindiging van het contract, gelet op de door hem aangebrachte nieuwe klanten of de door hem gerealiseerde aanzienlijke toename van de transacties met bestaande klanten, had kunnen behalen, en kunnen eventuele correcties van het bedrag, gelet op het criterium van de billijkheid en het in de richtlijn voorziene maximum, alleen later worden toegepast, of zijn andere berekeningswijzen toegestaan, met name synthetische, die het criterium van de billijkheid en de in de richtlijn genoemde maximumgrens, het uitgangspunt voor de berekening, meer recht doen?
   Kortom, het Hof moeten de genoemde vragen over de uitlegging van de artikelen 17 en 19 van richtlijn 86/653/EEG van de Raad van 18 december 1986 inzake de coördinatie van de wetgevingen van de lidstaten inzake zelfstandige handelsagenten, worden voorgelegd.

      (1)  PB L 382 van 31.12.1986, blz. 17.


title: Zaak C-183/99: Verzoek van het Oberste Gerichtshof van de Republiek Oostenrijk van 27 april 1999 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Hugo Boss Aktiengesellschaft en Trigavina in Storitve D.O.O.

text:
C 204/30              NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     17.7.1999
2) Is het met de vrijheid van kapitaalverkeer verenigbaar,           Verzoek van het Oberste Gerichtshof van de Republiek
     dat voor de verwerving van een stuk bouwgrond een               Oostenrijk van 27 april 1999 om een prejudiciële beslis-
     constitutieve overdrachtsvergunning noodzakelijk is?            sing in het geding tussen Hugo Boss Aktiengesellschaft en
                                                                                Trigavina in Storitve D.O.O.
3) Welke effect heeft de „standstill”-clausule van bijlage XII,
     punt 1, sub e, van de Overeenkomst betreffende de                                        (Zaak C-183/99)
     Europese Economische Ruimte op naar hun aard nieuwe
     feiten betreffende overdrachtsvergunningen, die zich heb-                                (1999/C 204/58)
     ben voorgedaan na de ondertekening van de EER-
     overeenkomst op 2 mei 1992?
                                                                     Het Oberste Gerichtshof van de Republiek Oostenrijk heeft bij
                                                                     beschikking van 27 april 1999, ingekomen ter griffie van het
                                                                     Hof van Justitie op 18 mei 1999, in het geding tussen Hugo
                                                                     Boss Aktiengesellschaft en Trigavina in Storitive D.O.O., het
                                                                     Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen verzocht
                                                                     om een prejudiciële beslissing over de navolgende vraag:
                                                                     Moet artikel 1 van verordening (EG) nr. 3295/94 van de Raad
                                                                     van 22 december 1994 tot vaststelling van maatregelen om
Verzoek van het Bundessozialgericht van 15 oktober
                                                                     het in het vrije verkeer brengen, de uitvoer, de wederuitvoer
1998 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen
                                                                     en de plaatsing onder een schorsingsregeling van nagemaakte
           M. Addou en Land Nordrhein-Westfalen
                                                                     of door piraterij verkregen goederen te verbieden (PB L 341
                                                                     van 30 december 1994), aldus worden uitgelegd, dat deze
                        (Zaak C-180/99)                              verordening ook moet worden toegepast op situaties, waarin
                                                                     goederen als in de verordening nader omschreven, bij doorvoer
                                                                     (transitovervoer) uit een niet-lidstaat naar een andere niet-
                        (1999/C 204/57)                              lidstaat, op verzoek van een in een lidstaat gevestigde rechtheb-
                                                                     bende die inbreuk op zijn rechten stelt, door de douaneautori-
                                                                     teiten van een lidstaat krachtens genoemde verordening in een
Het Bundessozialgericht heeft bij beschikking van 15 oktober         lidstaat voorlopig in beslag worden genomen?
1998, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie op 17 mei
1999, in het geding tussen M. Addou en Land Nordrhein-
Westfalen, het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschap-
pen verzocht om een prejudiciële beslissing over de navolgende
vragen:
1. Is verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni
     1971 (1) betreffende de toepassing van de socialezeker-         Verzoek van de Arbeidsrechtbank te Nijvel (Tweede
     heidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede         kamer), afdeling Wavre, van 7 mei 1999 om een prejudici-
     op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap              ële beslissing in het geding tussen R. Grzelczyk en het
     verplaatsen, van toepassing op vluchtelingen en hun             Centre public d’aide sociale d’Ottignies-Louvain-La-Neuve
     gezinsleden, die onderdaan zijn van een derde land,
     wanneer dezen volgens het EG-Verdrag, in de versie van                                   (Zaak C-184/99)
     het Verdrag betreffende de Europese Unie van 7 februari
     1992, geen recht op vrij verkeer hebben?
                                                                                (1999/C 204/59)
2. Indien de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, is
     verordening (EEG) nr. 1408/71 ook dan van toepassing,           De Arbeidsrechtbank te Nijvel (Tweede kamer), afdeling Wavre,
     wanneer een als werknemer werkzame vluchteling en zijn          heeft bij beschikking van 7 mei 1999, ingekomen ter griffie
     gezinsleden rechtstreeks vanuit een derde land een lidstaat     van het Hof van Justitie op 19 mei 1999, ingekomen ter griffie
     zijn binnengekomen en binnen de Gemeenschap niet zijn           van het Hof van Justitie op 19 mei 1999, in het geding tussen
     gemigreerd?                                                     R. Grzelczyk en het Centre public d’aide sociale d’Ottignies-
                                                                     Louvain-La-Neuve, het Hof van Justitie van de Europese
3. Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord,              Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over
     moet een gezinsbijslag zoals het Erziehungsgeld (ouder-         de navolgende vragen:
     schapsuitkering) krachtens het Bundeserziehungsgeld-
     gesetz dan ook worden toegekend aan de echtgenoot van           1) Staat het gemeenschapsrecht — inzonderheid de in de
     een werknemer die evenmin de nationaliteit van een                   artikelen 6 en 8 van het Verdrag tot oprichting van de
     lidstaat bezit en zelf noch werknemer, noch erkende                  Europese Gemeenschap neergelegde beginselen van de
     vluchteling is?                                                      Europees burgerschap en non-discriminatie — eraan in de
                                                                          weg, dat het recht op een sociale uitkering van een niet op
                                                                          premiebetaling berustend stelsel, zoals het stelsel ingevoerd
(1) PB L 149 van 05.07.1971, blz. 2.
                                                                          bij de Belgische wet van 7 augustus 1974 betreffende het
                                                                          bestaansminimum, enkel wordt toegekend aan onderdanen
                                                                          van andere lidstaten die onder de werkingssfeer van
                                                                          verordening (EEG) nr. 1612/68 van 15 oktober 1968 (1)
                                                                          vallen, en niet aan alle burgers van de Unie?


title: Zaak F-150/12: Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 24 juni 2013 — Weissenfels/Parlement

text:
               31.8.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 252/52

         Beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 24 juni 2013 — Weissenfels/Parlement
   (Zaak F-150/12) (1)

   2013/C 252/97
   Procestaal: Duits
   De president van de Eerste kamer heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 147 van 25.5.2013, blz. 36.


title: Zaak T-4/09: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 4 juni 2009 — UniCredit/BHIM — Union Investment Privatfonds (UniCredit) ( Gemeenschapsmerk — Oppositie — Intrekking van oppositie — Afdoening zonder beslissing )

text:
               1.8.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 180/50

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 4 juni 2009 — UniCredit/BHIM — Union Investment Privatfonds (UniCredit)
   (Zaak T-4/09) (1)

   („Gemeenschapsmerk - Oppositie - Intrekking van oppositie - Afdoening zonder beslissing”)
   2009/C 180/94
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Verzoekende partij: UniCredit SpA (Rome, Italië) (vertegenwoordigers: G. Floridia en R. Floridia, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: O. Montalto, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM: Union Investment Privatfonds GmbH (Frankfurt, Duitsland) (vertegenwoordiger: J. Zindel, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het BHIM van 3 november 2008 (zaak R 1449/2006-2) inzake een oppositieprocedure tussen UniCredit SpA en Union Investment Privatfonds GmbH

      Dictum

               1)

               Op het beroep behoeft niet meer te worden beslist.

               2)

               Verzoekster wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van verweerder.

      (1)  PB C 55 van 7.3.2009.


title: Zaak T- 361/04: Beroep, op 1 september 2004 ingesteld door Republiek Oostenrijk tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               4.12.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 300/44

         Beroep, op 1 september 2004 ingesteld door Republiek Oostenrijk tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T- 361/04)
   (2004/C 300/86)
   Procestaal: Duits
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 1 september 2004 beroep ingesteld tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door Republiek Oostenrijk, vertegenwoordigd door H. Dossi, Ministerialrat, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
   Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:

               —

               nietig te verklaren het aan de brief van 22 juni 2004 van de Commissie ten grondslag liggende besluit van de Commissie tot weigering van de indiening van een voorstel voor een nieuw ecopuntensysteem of voor een vergelijkbare regeling ter verzekering van de bescherming van het milieu en de volksgezondheid op een duurzame en milieuvriendelijke basis in de zin van Protocol nr. 9 bij de Toetredingakte van 1994, en dus tot definitieve afwijzing van de desbetreffende uitnodiging tot handelen, die de Republiek Oostenrijk op 31 maart 2004 aan de Commissie heeft gezonden;

               —

               de Commissie te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Protocol nr. 9, betreffende vervoer over de weg en per spoor, alsmede gecombineerd vervoer in Oostenrijk, bij de Akte van 24 juni 1994 betreffende de toetredingsvoorwaarden voor het Koninkrijk Noorwegen, de Republiek Oostenrijk, de Republiek Finland en het Koninkrijk Zweden en de aanpassing van de Verdragen waarop de Europese Unie is gegrond, bevat, ter bescherming van het milieu en de volksgezondheid, een speciale regeling voor het transitovervoer met zware vrachtwagens over Oostenrijks grondgebied. Deze regeling beoogt volgens verzoekster de totale NOx-uitstoot van vrachtwagens in transito door Oostenrijk tussen 1 januari 1992 en 31 december 2003 met 60 % te verminderen overeenkomstig de tabel in bijlage 4. Volgens het doel van deze bepaling moet de totale NOx-uitstoot dus met 60 % worden verminderd;
   Verzoekster betoogt dat artikel 11, lid 4, van het Protocol ervan uitgaat dat de nagestreefde vermindering met 60 % van de NOx-uitstoot van zware vrachtwagens in transito bereikbaar is op een duurzame en milieuvriendelijke grondslag. Haars inziens moet daarom worden aangenomen dat deze in het Protocol verwoorde doelstelling ook na de formele afloop van de overgangsregeling op 31 december 2003 nog steeds geldt. Naar het oordeel van de Republiek Oostenrijk zijn de doelstellingen van het Protocol nog steeds verbindend en is het juridisch noodzakelijk om een met het primaire recht conform nieuw ecopuntensysteem vast te stellen, of een regeling die de doelstellingen van het transitprotocol op vergelijkbare wijze waarborgt,
   Verzoekster stelt dat de inmiddels door de Raad en het Parlement vastgestelde verordening (EG ) nr. 2327/2003 (1) niet voldoende waarborgen biedt voor de bescherming van het milieu en de volksgezondheid op een duurzame en milieuvriendelijke grondslag in de zin van Protocol nr. 9, en daarom heeft zij tegen deze verordening beroep tot nietigverklaring (2) ingesteld. Er moet dus worden vastgesteld dat er thans geen communautaire beschermingsregeling bestaat die in overeenstemming met de nog steeds verbindende primairrechtelijke doelstellingen van het Protocol is, en dat de Commissie niet voldoet aan haar handelingsverplichting, omdat zij nalaat om onmiddellijk een voorstel in te dienen voor een overgangsregeling in afwachting van een nieuwe richtlijn betreffende tarifering van het gebruik van infrastructuren.
   Verzoekster komt derhalve tot de slotsom dat de definitieve weigering van de Commissie van 22 juni 2004 tot nakoming van deze handelingsverplichting moet worden nietigverklaard.

      (1)  Verordening (EG) nr. 2327/2003 van het Europees Parlement en de Raad van 22 december 2003 tot invoering van een overgangspuntensysteem voor vrachtwagens in transito door Oostenrijk voor het jaar 2004 in het kader van een duurzaam vervoersbeleid.

      (2)  Zaak C-161/04, Republiek Oostenrijk/Raad en Parlement (PB 2004, C 106, blz. 49).