title: Zaak T-148/17: Beschikking van het Gerecht van 7 december 2017 — Troszczynski / Parlement („Beroep tot nietigverklaring — Regeling kosten en vergoedingen van de leden van het Europees Parlement — Vergoeding voor parlementaire medewerkers — Terugvordering van ten onrechte betaalde bedragen — Gedeeltelijke niet-ontvankelijkheid — Gedeeltelijke afdoening zonder beslissing”)

text:
               5.2.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 42/26

         Beschikking van het Gerecht van 7 december 2017 — Troszczynski / Parlement
   (Zaak T-148/17) (1)

   ((„Beroep tot nietigverklaring - Regeling kosten en vergoedingen van de leden van het Europees Parlement - Vergoeding voor parlementaire medewerkers - Terugvordering van ten onrechte betaalde bedragen - Gedeeltelijke niet-ontvankelijkheid - Gedeeltelijke afdoening zonder beslissing”))
   (2018/C 042/39)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Mylène Troszczynski (Noyon, Frankrijk) (vertegenwoordigers: aanvankelijk M. Ceccaldi, vervolgens F. Wagner, advocaten)

      Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: G. Corstens en S. Seyr, gemachtigden)

      Interveniënt aan de zijde van verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: A. Jensen, M. Bauer en R. Meyer, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van het besluit van de secretaris-generaal van het Parlement van 23 juni 2016 betreffende de terugvordering van verzoekster van een bedrag van 56 554 EUR dat onverschuldigd als vergoeding voor parlementaire medewerkers is betaald, alsmede van de daarop betrekking hebbende debetnota en van het besluit van de quaestoren van 13 december 2016 houdende afwijzing van verzoeksters klacht tegen het besluit van 23 juni 2016.

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard, voor zover het betrekking heeft op het verzoek tot nietigverklaring van het besluit van de secretaris-generaal van het Europees Parlement van 23 juni 2016 betreffende de terugvordering van Mylène Troszczynski van een bedrag van 56 554 EUR dat onverschuldigd als vergoeding voor parlementaire medewerkers is betaald, alsmede van de daarop betrekking hebben debetnota en van het verzoek om het Parlement te veroordelen verzoekster 50 000 EUR te betalen uit hoofde van invorderbare kosten.

               2)

               Er behoeft geen uitspraak te worden gedaan over het beroep voor zover het betrekking heeft op het verzoek tot nietigverklaring van het besluit van de quaestoren van 13 december 2016 houdende afwijzing van verzoeksters klacht tegen het besluit van 23 juni 2016.

               3)

               Troszczynski wordt verwezen in haar eigen kosten alsmede in die van het Parlement.

               4)

               De Raad van de Europese Unie draagt zijn eigen kosten.

      (1)  PB C 144 van 8.5.2017.


title: Zaak T-592/16: Arrest van het Gerecht van 13 december 2017 — HQ / CPVO („Openbare dienst — Tijdelijk functionarissen — Overeenkomst voor bepaalde tijd — Besluit tot niet-verlenging — Kennelijk onjuiste beoordeling — Zorgplicht — Beginsel van behoorlijk bestuur — Recht om te worden gehoord — Psychisch geweld — Misbruik van bevoegdheid — Aansprakelijkheid”)

text:
               5.2.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 42/19

         Arrest van het Gerecht van 13 december 2017 — HQ / CPVO
   (Zaak T-592/16) (1)

   ((„Openbare dienst - Tijdelijk functionarissen - Overeenkomst voor bepaalde tijd - Besluit tot niet-verlenging - Kennelijk onjuiste beoordeling - Zorgplicht - Beginsel van behoorlijk bestuur - Recht om te worden gehoord - Psychisch geweld - Misbruik van bevoegdheid - Aansprakelijkheid”))
   (2018/C 042/26)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: HQ (vertegenwoordigers: L. Levi en A. Blot, advocaten)

      Verwerende partij: Communautair Bureau voor plantenrassen (CPVO) (vertegenwoordigers: A. Verdini, gemachtigde, bijgestaan door D. Waelbroeck en A. Duron, advocaten)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, ten eerste strekkende tot nietigverklaring van de besluiten van het CPVO van 24 juni 2015 om verzoeksters overeenkomst niet te verlengen en van 20 januari 2016 tot afwijzing van de klacht, en ten tweede tot vergoeding van de schade die verzoekster zou hebben geleden

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               HQ wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 251 van 11.7.2016 (zaak aanvankelijk ingeschreven bij het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie onder nummer F-22/16, en op 1 september 2016 overgedragen aan het Gerecht van de Europese Unie).


               8.2.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 46/5

         Verzoek van de Beschwerdekommission der Finanzmarktaufsicht van 12 oktober 2017 om een advies van het EVA-Hof in de zaak Edmund Falkenhahn AG tegen de Finanzmarktaufsicht Liechtenstein
   (Zaak E-9/17)
   (2018/C 46/06)
   Bij schrijven van 12 oktober 2017 van de Beschwerdekommission der Finanzmarktaufsicht (de beroepsinstantie van de Finanzmarktaufsicht) is bij het EVA-Hof een verzoek ingediend dat bij de griffie van het Hof is binnengekomen op 12 oktober 2017, om een advies in de zaak Edmund Falkenhahn AG tegen de Finanzmarktaufsicht Liechtenstein, betreffende onderstaande vragen:

               I/1.

               Is het verenigbaar met Richtlijn 2009/110/EG van het Europees Parlement en de Raad van 16 september 2009 betreffende de toegang tot, de uitoefening van en het prudentieel toezicht op de werkzaamheden van instellingen voor elektronisch geld (de richtlijn elektronisch geld) dat elektronisch geld wordt uitgegeven tegen een andere waarde dan de nominale waarde in ruil voor ontvangen geld in de periode tussen de uitgifte (artikel 11, lid 1) en de terugbetaling (artikel 11, lid 2), mits de terugbetaling (artikel 11, lid 2) ten minste tegen de nominale waarde plaatsvindt?

               I/2.

               Indien vraag I/1 bevestigend wordt beantwoord: Kan de in vraag I/1 bedoelde verschillende waarde dan worden gerelateerd aan een variabele waarde (zoals de prijs van goud)?

               I/3.

               Indien vraag I/2 bevestigend wordt beantwoord: Is het, wanneer de waarde gerelateerd is aan een variabele waarde (zoals de prijs van goud), verenigbaar met artikel 12 van de richtlijn elektronisch geld dat een terugbetaling (artikel 11, lid 2) tegen een bedrag boven de nominale waarde plaatsvindt?

               II/1.

               Bevat artikel 7, lid 2, eerste en tweede alinea, van de richtlijn elektronisch geld een uitputtende omschrijving van wat moet worden verstaan onder veilige activa met een lage risicograad in de zin van artikel 7, lid 1, eerste zin, van de richtlijn elektronisch geld, in samenhang met artikel 9, lid 1, onder a), van Richtlijn 2007/64/EG van het Europees Parlement en de Raad van 13 november 2007 betreffende betalingsdiensten in de interne markt (richtlijn betalingsdiensten)?

               II/2.

               Indien vraag II/1 ontkennend wordt beantwoord: Belet artikel 9, lid 1, onder a), van de richtlijn betalingsdiensten de bevoegde autoriteit dan om veilige (liquide) activa met een lage risicograad uitsluitend te definiëren in het kader van het besluit tot verlening van een vergunning in de zin van artikel 10 van de richtlijn elektronisch geld?

               II/3.

               Indien vraag II/2 ontkennend wordt beantwoord: Moet de verwijzing naar artikel 9, leden 1 en 2, van de richtlijn betalingsdiensten in artikel 7, lid 1, eerste zin, van de richtlijn elektronisch geld worden uitgelegd als „veilige activa met een lage risicograad” in de zin van artikel 7, lid 2, eerste alinea, van de richtlijn elektronisch geld of als „veilige, liquide activa met een lage risicograad”?

               II/4.

               Afhankelijk van het antwoord op vraag II/3: Is goud een veilig, (liquide) activum met een lage risicograad?


title: Zaak T-445/16: Arrest van het Gerecht van 23 februari 2018 — Schniga/CPVO (Gala Schnico) [„Kweekproducten — Aanvraag voor een communautair kwekersrecht voor het plantenras Gala Schnico — Technisch onderzoek — Motiveringsplicht — Artikel 75, eerste zin, van verordening (EG) nr. 2100/94 — Homogeniteit — Artikel 8 van verordening nr. 2100/94 — Aanvullend onderzoek — Artikel 57, lid 3, van verordening nr. 2100/94 — Gelijke behandeling — Ambtshalve onderzoek van de feiten door het CPVO — Artikel 76 van verordening nr. 2100/94”]

text:
               9.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 123/17

         Arrest van het Gerecht van 23 februari 2018 — Schniga/CPVO (Gala Schnico)
   (Zaak T-445/16) (1)

   ([„Kweekproducten - Aanvraag voor een communautair kwekersrecht voor het plantenras Gala Schnico - Technisch onderzoek - Motiveringsplicht - Artikel 75, eerste zin, van verordening (EG) nr. 2100/94 - Homogeniteit - Artikel 8 van verordening nr. 2100/94 - Aanvullend onderzoek - Artikel 57, lid 3, van verordening nr. 2100/94 - Gelijke behandeling - Ambtshalve onderzoek van de feiten door het CPVO - Artikel 76 van verordening nr. 2100/94”])
   (2018/C 123/22)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Schniga GmbH (Bozen, Italië) (vertegenwoordigers: G. Würtenberger en R. Kunze, advocaten)

      Verwerende partij: Communautair Bureau voor plantenrassen (CPVO) (vertegenwoordigers: M. Ekvad, F. Mattina en U. Braun-Mlodecka, gemachtigden, bijgestaan door A. von Mühlendahl en H. Hartwig, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de kamer van beroep van het CPVO van 22 april 2016 (zaak A 005/2014) inzake een aanvraag voor een communautair kwekersrecht voor het plantenras Gala Schnico

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Schniga GmbH wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 364 van 3.10.2016.


title: Zaak C-328/16: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 22 februari 2018 — Europese Commissie / Helleense Republiek (Niet-nakoming — Richtlijn 91/271/EEG — Behandeling van stedelijk afvalwater — Arrest van het Hof waarbij niet-nakoming wordt vastgesteld — Niet-uitvoering — Artikel 260, lid 2, VWEU — Financiële sancties — Forfaitaire som — Dwangsom)

text:
               16.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 134/5

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 22 februari 2018 — Europese Commissie / Helleense Republiek
   (Zaak C-328/16) (1)

   ((Niet-nakoming - Richtlijn 91/271/EEG - Behandeling van stedelijk afvalwater - Arrest van het Hof waarbij niet-nakoming wordt vastgesteld - Niet-uitvoering - Artikel 260, lid 2, VWEU - Financiële sancties - Forfaitaire som - Dwangsom))
   (2018/C 134/06)
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Zavvos, E. Manhaeve en D. Triantafyllou, gemachtigden)

      Verwerende partij: Helleense Republiek (vertegenwoordiger: E. Skandalou, gemachtigde)

      Dictum

               1)

               Door niet alle maatregelen te treffen die noodzakelijk zijn ter uitvoering van het arrest van 24 juni 2004, Commissie/Griekenland (C-119/02, niet gepubliceerd, EU:C:2004:385), is de Helleense Republiek de krachtens artikel 260, lid 1, VWEU op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.

               2)

               Indien de in punt 1 vastgestelde niet-nakoming nog steeds voortduurt op de dag van uitspraak van het onderhavige arrest, wordt de Helleense Republiek veroordeeld tot betaling aan de Europese Commissie van een dwangsom van 3 276 000 EUR per halfjaarlijkse vertraging bij de tenuitvoerlegging van de maatregelen die noodzakelijk zijn ter nakoming van het arrest van 24 juni 2004, Commissie/Griekenland (C-119/02, niet gepubliceerd, EU:C:2004:385), vanaf de datum van uitspraak van het onderhavige arrest tot de volledige uitvoering van het arrest van 24 juni 2004, Commissie/Griekenland (C-119/02, niet gepubliceerd, EU:C:2004:385), waarbij het daadwerkelijke bedrag van de dwangsom aan het einde van elk tijdvak van zes maanden moet worden berekend door op het totale bedrag voor elk van deze tijdvakken een percentage in mindering te brengen dat overeenkomt met het aandeel van het aantal inwonerequivalent-eenheden dat aan het einde van de betrokken periode daadwerkelijk in overeenstemming is gebracht met het arrest van 24 juni 2004, Commissie/Griekenland (C-119/02, niet gepubliceerd, EU:C:2004:385), in de regio Thriasio Pedio, in verhouding tot het aantal inwonerequivalent-eenheden dat op de dag van uitspraak van het onderhavige arrest niet in overeenstemming is gebracht met het arrest van 24 juni 2004, Commissie/Griekenland (C-119/02, niet gepubliceerd, EU:C:2004:385), in die regio.

               3)

               De Helleense Republiek wordt veroordeeld tot betaling aan de Europese Commissie van een forfaitaire som van 5 miljoen EUR.

               4)

               De Helleense Republiek wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 402 van 31.10.2016.


title: Zaak T-50/18: Beroep ingesteld op 30 januari 2018 — Tassi / Hof van Justitie

text:
               16.4.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 134/22

         Beroep ingesteld op 30 januari 2018 — Tassi / Hof van Justitie
   (Zaak T-50/18)
   (2018/C 134/30)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Smaro Tassi (Berlijn, Duitsland) (vertegenwoordiger: E. Kleani, advocaat)

      Verwerende partij: Hof van Justitie van de Europese Unie

      Conclusies

               —

               nietigverklaring van het besluit van het Hof van Justitie van 23 november 2017 (referentie 20173192) waarbij de inschrijving van verzoekster met betrekking tot aankondiging van een opdracht voor een overeenkomst voor freelance vertalingen naar de Griekse taal 2017/S 002-001564 is afgewezen.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haarberoep voert verzoekster aan dat het betwiste besluit niet vergezeld ging van vastomlijnde criteria die het in de aanbestedingsprocedure verlangde kwaliteitsniveau van de vertalingen vaststelden, noch van enig correctieblad of vergelijkend rapport dat zou kunnen onderbouwen waarom volgens verweerder de door verzoekster ingediende proefvertaling niet het vereiste minimumniveau behaalde. Verzoekster stelt in dit verband dat het betwiste besluit niet correct is gemotiveerd en dat de selectieprocedure niet transparant is verlopen.


title: Zaak C-3/18 P: Beschikking van de president van het Hof van 1 maart 2018 — Confédération européenne des associations d'horlogers-réparateurs (CEAHR) / Europese Commissie, LVMH Moët Hennessy-Louis Vuitton SA, Rolex, SA, The Swatch Group SA

text:
               4.6.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/21

         Beschikking van de president van het Hof van 1 maart 2018 — Confédération européenne des associations d'horlogers-réparateurs (CEAHR) / Europese Commissie, LVMH Moët Hennessy-Louis Vuitton SA, Rolex, SA, The Swatch Group SA
   (Zaak C-3/18 P) (1)

   (2018/C 190/39)
   Procestaal: Engels
   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 104 van 19.3.2018.


title: Zaken T-339/15 tot en met T-343/15: Arrest van het Gerecht van 16 april 2018 — Polski Koncern Naftowy Orlen/EUIPO (Vorm van een tankstation) [„Uniemerk — Aanvraag voor driedimensionale Uniemerken — Vorm van een tankstation — Absolute weigeringsgrond — Onderscheidend vermogen — Artikel 65, lid 4, van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 72, lid 4, van verordening (EU) 2017/1001] — Beslissingen waarbij de vorderingen van de verzoekende partij volledig worden toegewezen — Beslissing tot terugverwijzing van de kamer van beroep — Dwingend karakter van de motivering van een verwijzingsbeslissing — Ontvankelijkheid — Motiveringsplicht”]

text:
               4.6.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/22

         Arrest van het Gerecht van 16 april 2018 — Polski Koncern Naftowy Orlen/EUIPO (Vorm van een tankstation)
   (Zaken T-339/15 tot en met T-343/15) (1)

   ([„Uniemerk - Aanvraag voor driedimensionale Uniemerken - Vorm van een tankstation - Absolute weigeringsgrond - Onderscheidend vermogen - Artikel 65, lid 4, van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 72, lid 4, van verordening (EU) 2017/1001] - Beslissingen waarbij de vorderingen van de verzoekende partij volledig worden toegewezen - Beslissing tot terugverwijzing van de kamer van beroep - Dwingend karakter van de motivering van een verwijzingsbeslissing - Ontvankelijkheid - Motiveringsplicht”])
   (2018/C 190/40)
   Procestaal: Pools

      Partijen

      Verzoekende partij: Polski Koncern Naftowy Orlen SA (Płock, Polen) (vertegenwoordigers: M. Siciarek, J. Rasiewicz en M. Kaczmarska, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: A. Folliard-Monguiral en E. Sliwinska, gemachtigden)

      Voorwerp

   Vijf beroepen tegen de beslissingen van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 2 april 2015 (zaken R 2245/2014-5, R 2247/2014-5, R 2248/2014-5, R 2249/2014-5 en R 2250/2014-5) inzake aanvragen tot inschrijving van driedimensionale tekens in de vorm van een tankstation als Uniemerk

      Dictum

               1)

               De zaken T-339/15 tot en met T-343/15 worden gevoegd voor het arrest.

               2)

               De beroepen worden niet-ontvankelijk verklaard voor de waren en diensten die geen deel uitmaken van het gebruikelijke assortiment van tankstations (vliegtuigbrandstof, petroleumcokes, xylenen en groothandel in brandstoffen).

               3)

               De beslissingen van de vijfde kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 2 april 2015 (zaken R 2245/2014-5, R 2247/2014-5, R 2248/2014-5, R 2249/2014-5 en R 2250/2014-5) worden vernietigd voor de andere waren en diensten dan deze die geen deel uitmaken van het gebruikelijke assortiment van tankstations (vliegtuigbrandstof, petroleumcokes, xylenen en groothandel in brandstoffen) en die door de aangevraagde merken zijn aangeduid.

               4)

               Het EUIPO wordt verwezen in zijn eigen kosten en in vier vijfde van de kosten van Polski Koncern Naftowy Orlen SA, die wordt verwezen in een vijfde van haar eigen kosten.

      (1)  PB C 279 van 24.8.2015.


title: Zaak T-462/15: Arrest van het Gerecht van 19 april 2018 — Asia Leader International (Cambodia) / Commissie [„Dumping — Invoer van rijwielen verzonden vanuit Cambodja, Pakistan en de Filipijnen — Uitbreiding van het op de invoer van rijwielen van oorsprong uit China ingestelde definitieve antidumpingrecht tot die invoer — Verordening (EU) 2015/776 — Ontwijking — Overlading — Artikel 13, leden 1 en 2, en artikel 18, lid 3, van verordening (EG) nr. 1225/2009 [thans artikel 13, leden 1 en 2, en artikel 18, lid 3, van verordening (EU) 2016/1036]”]

text:
               4.6.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/23

         Arrest van het Gerecht van 19 april 2018 — Asia Leader International (Cambodia) / Commissie
   (Zaak T-462/15) (1)

   ([„Dumping - Invoer van rijwielen verzonden vanuit Cambodja, Pakistan en de Filipijnen - Uitbreiding van het op de invoer van rijwielen van oorsprong uit China ingestelde definitieve antidumpingrecht tot die invoer - Verordening (EU) 2015/776 - Ontwijking - Overlading - Artikel 13, leden 1 en 2, en artikel 18, lid 3, van verordening (EG) nr. 1225/2009 [thans artikel 13, leden 1 en 2, en artikel 18, lid 3, van verordening (EU) 2016/1036]”])
   (2018/C 190/41)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Asia Leader International (Cambodia) Co. Ltd (Tai Seng SEZ, Cambodja) (vertegenwoordigers: A. Bochon, advocaat, en R. MacLean, solicitor)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J.-F. Brakeland, M. França en A. Demeneix, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van artikel 1, leden 1 en 3, van uitvoeringsverordening (EU) 2015/776 van de Commissie van 18 mei 2015 tot uitbreiding van het definitieve antidumpingrecht dat bij verordening (EU) nr. 502/2013 van de Raad is ingesteld op rijwielen van oorsprong uit de Volksrepubliek China tot rijwielen verzonden vanuit Cambodja, Pakistan en de Filipijnen, al dan niet aangegeven als van oorsprong uit Cambodja, Pakistan en de Filipijnen (PB 2015, L 122, blz. 4), voor zover deze uitvoeringsverordening betrekking heeft op verzoekster

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Asia Leader International (Cambodia) Co. Ltd wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 320 van 28.9.2015.


title: Zaak T-675/15: Arrest van het Gerecht van 23 april 2018 — Shanxi Taigang Stainless Steel / Commissie [„Dumping — Invoer van koudgewalste platte producten van roestvrij staal van oorsprong uit China en Taiwan — Definitief antidumpingrecht — Uitvoeringsverordening (EU) 2015/1429 — Artikel 2, lid 7, onder a), van verordening (EG) nr. 1225/2009 [thans artikel 2, lid 7, onder a), van verordening 2016/1036] — Normale waarde — Keuze van geschikt derde land — Correcties — Artikel 2, lid 10, onder k), van verordening nr. 1225/2009 [thans artikel 2, lid 10, onder k), van verordening 2016/1036] — Berekening van de dumpingmarge — Correcties — Artikel 3, leden 2, 6 en 7, van verordening nr. 1225/2009 [thans artikel 3, leden 2, 6 en 7, van verordening 2016/1036] — Schade — Oorzakelijk verband”]

text:
               4.6.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/23

         Arrest van het Gerecht van 23 april 2018 — Shanxi Taigang Stainless Steel / Commissie
   (Zaak T-675/15) (1)

   ([„Dumping - Invoer van koudgewalste platte producten van roestvrij staal van oorsprong uit China en Taiwan - Definitief antidumpingrecht - Uitvoeringsverordening (EU) 2015/1429 - Artikel 2, lid 7, onder a), van verordening (EG) nr. 1225/2009 [thans artikel 2, lid 7, onder a), van verordening 2016/1036] - Normale waarde - Keuze van geschikt derde land - Correcties - Artikel 2, lid 10, onder k), van verordening nr. 1225/2009 [thans artikel 2, lid 10, onder k), van verordening 2016/1036] - Berekening van de dumpingmarge - Correcties - Artikel 3, leden 2, 6 en 7, van verordening nr. 1225/2009 [thans artikel 3, leden 2, 6 en 7, van verordening 2016/1036] - Schade - Oorzakelijk verband”])
   (2018/C 190/42)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Shanxi Taigang Stainless Steel Co. Ltd (Taiyuan, China) (vertegenwoordigers: N. Niejahr, advocaat, en F. Carlin, barrister)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J.-F. Brakeland en A. Demeneix, gemachtigden)

      Interveniënte aan de zijde van verwerende partij: Eurofer, Association Européenne de l’Acier, ASBL (Luxemburg, Luxemburg) (vertegenwoordigers: J. Killick, G. Forwood, barristers, en C. Van Haute, advocaat)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU, strekkende tot gedeeltelijke nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) 2015/1429 van de Commissie van 26 augustus 2015 tot instelling van een definitief antidumpingrecht op koudgewalste platte producten van roestvrij staal van oorsprong uit de Volksrepubliek China en Taiwan (PB 2015, L 224, blz. 10)

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Shanxi Taigang Stainless Steel Co. Ltd wordt verwezen in haar eigen kosten en in die van de Europese Commissie en Eurofer, Association Européenne de l’Acier, ASBL.

      (1)  PB C 38 van 1.2.2016.


title: Zaak C-196/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugal) op 19 maart 2018 — Raúl Vítor Soares de Sousa / Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               4.6.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/11

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugal) op 19 maart 2018 — Raúl Vítor Soares de Sousa / Autoridade Tributária e Aduaneira
   (Zaak C-196/18)
   (2018/C 190/14)
   Procestaal: Portugees

      Verwijzende rechter

   Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Raúl Vítor Soares de Sousa

      Verwerende partij: Autoridade Tributária e Aduaneira

      Prejudiciële vraag

   Verzet het recht van de Unie, inzonderheid artikel 110 VWEU, zich ertegen dat een fiscale bepaling, zoals artikel 2, lid 1, onder a) en b), van de Código do Imposto Único de Circulação (wet betreffende de algemene wegenbelasting) (CIUC), een hogere belasting oplegt voor voertuigen van hetzelfde merk en hetzelfde model en met dezelfde verbrandingsmodus en dezelfde leeftijd, op grond van het feit dat zij oorspronkelijk zijn ingeschreven in een andere lidstaat?


title: Zaak C-309/17: Beschikking van de president van het Hof van 26 januari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Hanseatische Oberlandesgericht in Bremen — Duitsland) — Stadtwerke Delmenhorst GmbH / Manfred Bleckwehl

text:
               4.6.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 190/19

         Beschikking van de president van het Hof van 26 januari 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het Hanseatische Oberlandesgericht in Bremen — Duitsland) — Stadtwerke Delmenhorst GmbH / Manfred Bleckwehl
   (Zaak C-309/17) (1)

   (2018/C 190/31)
   Procestaal: Duits
   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 318 van 25.9.2017.


201805250491897172018/C 200/342512015TC20020180611NL01NLINFO_JUDICIAL20180426282921Zaak T-251/15: Arrest van het Gerecht van 26 april 2018 — Espírito Santo Financial (Portugal) / ECB („Toegang tot documenten — Besluit 2004/258/EG — Documenten met betrekking tot het besluit van de ECB van 1 augustus 2014 betreffende Banco Espírito Santo SA — Stilzwijgende weigering van toegang — Uitdrukkelijke weigering van toegang — Gedeeltelijke weigering van toegang — Uitzondering met betrekking tot de vertrouwelijkheid van beraadslagingen van besluitvormende organen van de ECB — Uitzondering met betrekking tot het financiële, monetaire of economische beleid van de Unie of een lidstaat — Uitzondering betreffende de stabiliteit van het financiële stelsel in de Unie of in een lidstaat — Uitzondering betreffende de bescherming van commerciële belangen — Uitzondering betreffende standpunten voor intern gebruik — Motiveringsplicht”)
 ---documentbreak--- C2002018NL2810120180426NL0034281292Arrest van het Gerecht van 26 april 2018 — Espírito Santo Financial (Portugal) / ECB
   (Zaak T-251/15) (
         1
      )
   „(„Toegang tot documenten — Besluit 2004/258/EG — Documenten met betrekking tot het besluit van de ECB van 1 augustus 2014 betreffende Banco Espírito Santo SA — Stilzwijgende weigering van toegang — Uitdrukkelijke weigering van toegang — Gedeeltelijke weigering van toegang — Uitzondering met betrekking tot de vertrouwelijkheid van beraadslagingen van besluitvormende organen van de ECB — Uitzondering met betrekking tot het financiële, monetaire of economische beleid van de Unie of een lidstaat — Uitzondering betreffende de stabiliteit van het financiële stelsel in de Unie of in een lidstaat — Uitzondering betreffende de bescherming van commerciële belangen — Uitzondering betreffende standpunten voor intern gebruik — Motiveringsplicht”)”2018/C 200/34Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: Espírito Santo Financial (Portugal), SGPS, SA (Lissabon, Portugal) (vertegenwoordigers: aanvankelijk R. Oliveira, N. Cunha Barnabé en S. Estima Martins, advocaten, vervolgens L. Soares Romão, J. Shearman de Macedo en D. Castanheira Pereira, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Centrale Bank (vertegenwoordigers: aanvankelijk F. Malfrère en S. Lambrinoc, vervolgens F. Malfrère en T. Filipova, gemachtigden, bijgestaan door H.-G. Kamann en P. Gey, advocaten)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU strekkende tot nietigverklaring van, ten eerste, het besluit van de ECB van 1 april 2015 houdende gedeeltelijke weigering van toegang tot bepaalde documenten betreffende haar besluit van 1 augustus 2014 met betrekking tot Banco Espírito Santo SA en, ten tweede, het stilzwijgend besluit houdende weigering van toegang tot die documenten.

      Dictum

            1)

            Het besluit van de Europese Centrale Bank (ECB) van 1 april 2015 houdende gedeeltelijke weigering van toegang tot bepaalde documenten betreffende het besluit van de ECB van 1 augustus 2014 met betrekking tot Banco Espírito Santo SA wordt nietig verklaard voor zover daarbij toegang wordt geweigerd tot het bedrag van het krediet in de uittreksels uit de notulen houdende het besluit van de Raad van bestuur van de ECB van 28 juli 2014 en tot de in de voorstellen van de directie van de ECB van 28 juli en 1 augustus 2014 onleesbaar gemaakte informatie.

            2)

            Het beroep wordt verworpen voor het overige.

            3)

            Espírito Santo Financial (Portugal), SGPS, SA en de ECB zullen elk hun eigen kosten dragen.

      (
         1
      )	PB C 245 van 27.7.2015.


201806080141931202018/C 221/442782018TC22120180625NL01NLINFO_JUDICIAL20180504373711Zaak T-278/18: Beroep ingesteld op 4 mei 2018 — Nemius Group/EUIPO (DENTALDISK)
 ---documentbreak--- C2212018NL3710120180504NL0044371371Beroep ingesteld op 4 mei 2018 — Nemius Group/EUIPO (DENTALDISK)
   (Zaak T-278/18)2018/C 221/44Procestaal: Duits
      Partijen

      Verzoekende partij: Nemius Group GmbH (Obertshausen, Duitsland) (vertegenwoordiger: C. Bildhäuser, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

      Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

      Betrokken merk: Uniewoordmerk „DENTALDISK” — inschrijvingsaanvraag nr. 15 804 024

      Bestreden beslissing: beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 30 januari 2018 in zaak R 741/2017-5

      Conclusies

            —

            vernietiging van de bestreden beslissing voor zover het Bureau de aanvraag heeft afgewezen met betrekking tot de klassen 10 en 35, waarvoor de aanvraag eveneens moet worden gepubliceerd;

            —

            verwijzing van het EUIPO in de kosten.

      Aangevoerde middelen

            —

            schending van artikel 7, lid 1, onder b) en c), juncto artikel 7, lid 2, van verordening 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


201806080361931242018/C 221/332032018TC22120180625NL01NLINFO_JUDICIAL20180503272711Zaak T-203/18 R: Beschikking van de president van het Gerecht van 3 mei 2018 — VQ / ECB [„Kort geding — Economisch en monetair beleid — Prudentieel toezicht op kredietinstellingen — Taken die bij verordening (EU) nr. 1024/2013 aan de ECB zijn opgedragen — Bevoegdheden van de ECB — Specifieke toezichtbevoegdheden — Bestuursrechtelijke sancties — Publicatie — Verzoek om opschorting van de tenuitvoerlegging — Geen spoedeisendheid”]
 ---documentbreak--- C2212018NL2710120180503NL0033271271Beschikking van de president van het Gerecht van 3 mei 2018 — VQ / ECB
   (Zaak T-203/18 R)
   „[„Kort geding — Economisch en monetair beleid — Prudentieel toezicht op kredietinstellingen — Taken die bij verordening (EU) nr. 1024/2013 aan de ECB zijn opgedragen — Bevoegdheden van de ECB — Specifieke toezichtbevoegdheden — Bestuursrechtelijke sancties — Publicatie — Verzoek om opschorting van de tenuitvoerlegging — Geen spoedeisendheid”]”2018/C 221/33Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: VQ (vertegenwoordiger: G. Cahill, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Centrale Bank (ECB) (vertegenwoordigers: E. Koupepidou, E. Yoo en M. Puidokas, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens de artikelen 278 en 279 VWEU tot opschorting van de tenuitvoerlegging van besluit ECB-SSM-2018-ESSAB-4, SNC-2016-0026 van de raad van bestuur van de ECB van 14 maart 2018 betreffende een geldboete en de publicatie daarvan op de internetsite van de ECB.

      Dictum

            1)

            De vordering in kort geding wordt afgewezen.

            2)

            De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.


201806080521931352018/C 221/051732018CJC22120180625NL01NLINFO_JUDICIAL201803065511Zaak C-173/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Hongarije) op 6 maart 2018 — FS / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
 ---documentbreak--- C2212018NL510120180306NL00055151Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Hongarije) op 6 maart 2018 — FS / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
   (Zaak C-173/18)2018/C 221/05Procestaal: Hongaars
      Verwijzende rechter

   Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: FS

      Verwerende partij: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

      Prejudiciële vraag

   Moet het Unierecht aldus worden uitgelegd dat de belastingdienst in het kader van een belastingcontrole achteraf de mogelijkheid voor de belastingplichtigen om te kiezen voor de btw-vrijstelling voor kleine ondernemingen, niet kan uitsluiten?


201806080331931372018/C 221/351862018TC22120180625NL01NLINFO_JUDICIAL20180314282921Zaak T-186/18: Beroep ingesteld op 14 maart 2018 — Abaco Energy e.a. / Commissie
 ---documentbreak--- C2212018NL2810120180314NL0035281292Beroep ingesteld op 14 maart 2018 — Abaco Energy e.a. / Commissie
   (Zaak T-186/18)2018/C 221/35Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partijen: Abaco Energy, SA (Madrid, Spanje), en 1660 andere partijen (vertegenwoordigers: P. Holtrop, P. Kuypers en M. de Wit, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

            —

            besluit C(2017) 7384 final van de Europese Commissie van 10 november 2017 in zaak SA.40348 (2015/NN) betreffende steun voor de productie van elektriciteit uit hernieuwbare energiebronnen, warmtekrachtkoppeling en afval nietig verklaren (
                  1
               );

            —

            de Commissie gelasten om, in overeenstemming met het Unierecht, afzonderlijke beoordelingen van de vorige en de huidige regeling te verrichten;

            —

            de Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoekende partijen zes middelen aan.

            1.

            Eerste middel: schending van de op de Commissie rustende zorgvuldigheidsplicht

                     —

                     De Commissie is gehouden de krachtens de Verdragen op haar rustende verplichtingen naar behoren na te komen. De Commissie had de mogelijkheid, informatie en middelen die nodig waren om de vorige regeling te beoordelen in het kader van de beoordeling die zij bij de vaststelling van het besluit rechtens diende te verrichten. De Commissie is deze verplichting niet nagekomen, zodat zij niet heeft voldaan aan de normen die zij krachtens de Verdragen behoort na te leven. Zij heeft namelijk de vorige regeling niet op onafhankelijke wijze beoordeeld.

            2.

            Tweede middel: kennelijk onjuiste opvatting van de feiten

                     —

                     De Commissie heeft de feiten kennelijk onjuist opgevat door vast te stellen dat de vorige regeling in de huidige regeling was opgegaan. Het is onmiskenbaar dat een dergelijke absorptie niet heeft plaatsgevonden en dat, integendeel, gedurende de gehele relevante periode sprake was van twee volledig gescheiden regelingen, die elk afzonderlijk moesten worden beoordeeld om te bepalen of zij verenigbaar waren met de staatssteunregels.

            3.

            Derde middel: kennelijk onjuiste toepassing van het recht

                     —

                     De Commissie heeft de toepasselijke bindende richtsnoeren van de Commissie onjuist toegepast en aldus het Unierecht geschonden. Tevens heeft de Commissie vastgesteld dat de vorige regeling niet beoordeeld hoefde te worden, omdat volgens haar de vorige regeling was opgegaan in de huidige regeling. Verzoekende partijen voeren aan dat de Commissie met die vaststelling het Unierecht heeft geschonden.

            4.

            Vierde middel: ontoereikende motivering

                     —

                     De Commissie heeft haar besluit niet voorzien van een motivering die toereikend is om verzoekende partijen in staat te stellen te begrijpen op welke grondslag zij dat besluit heeft vastgesteld. Uit het besluit blijkt niet (i) op welke gronden de Commissie heeft vastgesteld dat de vorige regeling was opgegaan in de huidige regeling, en (ii) waarom de verenigbaarheid van een regeling met de staatssteunregels niet hoeft te worden beoordeeld wanneer deze regeling is opgegaan in een andere regeling. In beide gevallen ging het om beslissende bevindingen die tot de vaststelling van het besluit door de Commissie hebben geleid. Bijgevolg is aan verzoekende partijen het grondrecht ontnomen om een besluit te ontvangen dat hen in staat stelt te begrijpen hoe en waarom de Commissie tot de in het besluit vermelde conclusies is gekomen.

            5.

            Vijfde middel: misbruik van bevoegdheid en schending van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie

                     —

                     De Commissie heeft krachtens artikel 41, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie de plicht onpartijdig en billijk om te gaan met belangen van verzoekers in het kader van het besluit. Door de belangen van de Commissie en Spanje onterecht te laten voorgaan op die van verzoekers, is de Commissie die plicht niet nagekomen.

            6.

            Zesde middel: schending van het evenredigheidsbeginsel

                     —

                     De Commissie heeft het evenredigheidsbeginsel geschonden doordat zij de vorige regeling niet op onafhankelijke wijze heeft beoordeeld en aldus geen rekening heeft gehouden met de belangen van verzoekende partijen.

      (
         1
      )	PB 2017, C 442, blz. 1.


201806080411931432018/C 221/142752018CJC22120180625NL01NLINFO_JUDICIAL20180423121321Zaak C-275/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nejvyšší správní soud (Tsjechië) op 23 april 2018 — Milan Vinš/Odvolací finanční ředitelství
 ---documentbreak--- C2212018NL1210120180423NL0014121132Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nejvyšší správní soud (Tsjechië) op 23 april 2018 — Milan Vinš/Odvolací finanční ředitelství
   (Zaak C-275/18)2018/C 221/14Procestaal: Tsjechisch
      Verwijzende rechter

   Nejvyšší správní soud

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Milan Vinš

      Verwerende partij: Odvolací finanční ředitelství

      Prejudiciële vragen

            1)

            Mag het recht op een vrijstelling van belasting over de toegevoegde waarde bij uitvoer van goederen (artikel 146 van richtlijn 2006/112/EG (
                  1
               ) van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde) worden onderworpen aan de voorwaarde dat de goederen tevoren onder een bijzondere douaneregeling worden geplaatst (§ 66 Zákon č. 235/2004 Sb., o dani z přidané hodnoty)?

            2)

            Vormt de doelstelling om fraude, ontwijking en misbruik te voorkomen in artikel 131 van de btw-richtlijn een voldoende rechtvaardigingsgrond voor dergelijke nationale wetgeving?

      (
         1
      )	PB 2006, L 347, blz. 1.


201806080501931642018/C 221/061832018CJC22120180625NL01NLINFO_JUDICIAL201803095622Zaak C-183/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy Gdańsk–Południe w Gdańsku (Polen) op 9 maart 2018 — Centraal Justitieel Incassobureau, Ministerie van Veiligheid en Justitie (CJIB)/Bank BGŻ BNP Paribas S.A. w Gdańsku
 ---documentbreak--- C2212018NL520120180309NL00065262Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Rejonowy Gdańsk–Południe w Gdańsku (Polen) op 9 maart 2018 — Centraal Justitieel Incassobureau, Ministerie van Veiligheid en Justitie (CJIB)/Bank BGŻ BNP Paribas S.A. w Gdańsku
   (Zaak C-183/18)2018/C 221/06Procestaal: Pools
      Verwijzende rechter

   Sąd Rejonowy Gdańsk–Południe w Gdańsku

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Centraal Justitieel Incassobureau, Ministerie van Veiligheid en Justitie (CJIB)

      Verwerende partij: Bank BGŻ BNP Paribas S.A. w Gdańsku

      Prejudiciële vragen

            1)

            Moeten artikel 1, onder a), artikel 9, lid 3, en artikel 20, lid 1 en lid 2, onder b), van het kaderbesluit 2005/214/JBZ van de Raad inzake de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning op geldelijke sancties (
                  1
               ), aldus worden uitgelegd dat een ter tenuitvoerlegging toegezonden beslissing waarbij tegen een rechtspersoon een geldelijke sanctie is opgelegd, in de tenuitvoerleggingsstaat ten uitvoer dient te worden gelegd, ook indien de nationale bepalingen ter uitvoering van dit kaderbesluit niet voorzien in de mogelijkheid om een beslissing waarbij een dergelijke sanctie is opgelegd aan een rechtspersoon, ten uitvoer te leggen?

            2)

            Dient, in geval van een bevestigend antwoord op de eerste vraag, het begrip „rechtspersoon” in artikel 1, onder a), en artikel 9, lid 3, van kaderbesluit 2005/214/JBZ te worden uitgelegd:

                     a.

                     overeenkomstig de voorschriften van de beslissingsstaat [artikel 1, onder c)],

                     b.

                     overeenkomstig de voorschriften van de tenuitvoerleggingsstaat [artikel 1, onder c)],

                     c.

                     als een autonoom begrip van Unierecht,

               en strekt het zich mede uit tot een dochteronderneming van een rechtspersoon, ook al bezit de dochteronderneming van een rechtspersoon in de tenuitvoerleggingsstaat geen rechtspersoonlijkheid?

      (
         1
      )	PB 2005, L 76, blz. 16.


201806080171931292018/C 221/362242018TC22120180625NL01NLINFO_JUDICIAL20180411293131Zaak T-224/18: Beroep ingesteld op 11 april 2018 — PV / Commissie
 ---documentbreak--- C2212018NL2910120180411NL0036291313Beroep ingesteld op 11 april 2018 — PV / Commissie
   (Zaak T-224/18)2018/C 221/36Procestaal: Frans
      Partijen

      Verzoekende partij: PV (vertegenwoordiger: M. Casado García-Hirschfeld, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

            —

            het onderhavige beroep ontvankelijk en gegrond te verklaren;

      dientengevolge:

            —

            overeenkomstig het beginsel van verknochtheid en artikel 68 van het geconsolideerde Reglement voor de procesvoering van het Gerecht van de EU van 4 maart 2015 de onderhavige zaak te voegen met de aanhangige zaak T-786/16;

            —

            te oordelen dat het psychisch geweld is aangetoond en het gebruik van „valse intellectuelen” te bevestigen, zodat dergelijke onregelmatigheden niet kunnen worden getolereerd door de rechtsorde van de EU;

            —

            procedure CMS 17/025 op alle punten nietig te verklaren en het besluit dat ten grondslag ligt aan klacht R/8/18 nietig te verklaren;

            —

            het besluit om verzoekers salaris met ingang van 1 oktober 2017„op nul te zetten” nietig te verklaren;

            —

            nietig te verklaren het besluit waardoor verzoeker gedwongen is om mee te werken aan beoordelingsronde FP 2016 (kalenderjaar 2016) en het besluit tot afwijzing van klacht R/502/17 van 16 maart 2018 wegens psychisch geweld en arbeidsongeschiktheid;

            —

            nietig te verklaren het besluit waardoor verzoeker gedwongen is om mee te werken aan beoordelingsronde FP 2017 (kalenderjaar 2017), wegens psychisch geweld, alsmede het besluit waartegen klacht R/121/18 is ingediend;

            —

            nietig te verklaren het besluit en de afwijzing van klacht R/413/17 van 15 januari 2018 waarbij verzoeker in strijd met het meest elementaire zorgvuldigheidsbeginsel is overgeplaatst naar het DG SCIC;

            —

            nietig te verklaren het besluit van het PMO (Mevr. [X]) van 12 december 2017 waarbij is beslist dat debet nota nr. ABAC 324170991 van 20 juli 2017 voor een bedrag van 42704,74 EUR moest worden gecompenseerd met het salaris dat verzoeker voor de periode van 1 augustus 2016 tot en met 30 september 2017 niet was betaald, alsmede het besluit tot afwijzing van klacht R/482/17 van 9 maart 2018;

      en de volgende schadevergoedingen toe te kennen op basis van artikel 340 VWEU:

            —

            vergoeding van de op 98000 EUR begrote immateriële schade als gevolg van de betwiste besluiten;

            —

            wat de materiële schade betreft:

                     —

                     hetzij een bedrag van 23190,44 EUR aan achterstallig salaris over de periode van 1 oktober 2017 tot en met 30 april 2018 indien het Gerecht van oordeel is dat verzoeker recht heeft op zijn gehele salaris;

                     —

                     hetzij een bedrag van 7612,87 EUR aan achterstallig salaris voor de periode van 1 oktober 2017 tot en met 30 april 2018 indien het Gerecht van oordeel is dat verzoeker slechts recht heeft op het verschil tussen zijn salaris bij de Commissie en het salaris dat hij in de privésector ontvangt;

            —

            dat wil zeggen een totale schadevergoeding van hetzij 121990,44 EUR, hetzij 105612,87 EUR, te vermeerderen met vertragingsrente tot en met de dag van volledige betaling;

      en in elk geval:

            —

            de verwerende partij te verwijzen in alle kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij zeven middelen aan.

            1.

            Eerste middel, ontleend aan schending van de artikelen 1, 3, 4 en 31, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (hierna: „Handvest”) alsmede van de artikelen 1 sexies, punt 2, en 12 bis van het Statuut van de ambtenaren van de Europese Unie (hierna: „Statuut”), die psychisch geweld verbieden.

            2.

            Tweede middel, ontleend aan schending van de artikelen 21 bis, 22 ter en 23 van het Statuut, waarvan de bepalingen het verbod van onrechtmatige handelingen verbieden, met name voor zover de verzoekende partij is gedwongen om mee te werken aan de beoordeling over het jaar 2016, terwijl zij wegens arbeidsongeschiktheid en ontslag op staande voet met ingang van 1 augustus 2016 geen enkele arbeidsprestatie had geleverd.

            3.

            Derde middel, ontleend aan schending van artikel 41 van het Handvest en van artikel 11 bis van het Statuut betreffende rechtstreekse belangenconflicten.

            4.

            Vierde middel, ontleend aan het feit dat het besluit om de verzoekende partij tewerk te stellen bij het DG SCIC in strijd is met het beginsel van zorgvuldigheid en bijstand.

            5.

            Vijfde middel, ontleend aan het beginsel van het recht op de uitzondering van niet-uitvoering en het legaliteitsbeginsel.

            6.

            Zesde middel, ontleend aan het feit dat de tegen de verzoekende partij ingevoerde tuchtprocedure CMS 17/025 in strijd is met artikel 9, punt 3, van bijlage IX bij het Statuut en met het beginsel „ne bis in idem”.

            7.

            Zevende middel, ontleend aan schending van artikel 41, lid 1, van het Handvest en meer in het bijzonder van de redelijke termijn voor bovengenoemde tuchtprocedure.


201806080431931302018/C 221/071892018CJC22120180625NL01NLINFO_JUDICIAL201803136721Zaak C-189/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Hongarije) op 13 maart 2018 — Glencore Agriculture Hungary Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
 ---documentbreak--- C2212018NL610120180313NL00076172Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Hongarije) op 13 maart 2018 — Glencore Agriculture Hungary Kft. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
   (Zaak C-189/18)2018/C 221/07Procestaal: Hongaars
      Verwijzende rechter

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Glencore Agriculture Hungary Kft.

      Verwerende partij: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

      Prejudiciële vragen

            1)

            Dienen de bepalingen van de btw-richtlijn (
                  1
               ) en, in samenhang daarmee, het fundamentele beginsel van eerbiediging van de rechten van de verdediging en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie aldus te worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale regeling en de daarop gebaseerde nationale praktijk volgens welke de belastingdienst bij de controle van belastingplichtigen die partij zijn bij een rechtsbetrekking (een overeenkomst of een andere transactie) waarop de belastingverplichting betrekking heeft, de bevindingen die hij in het kader van de controle van één van die partijen (in casu de opsteller van de factuur) heeft gedaan en die impliceren dat de rechtsbetrekking moet worden geherkwalificeerd, ambtshalve in aanmerking moet nemen bij de controle van een andere partij bij de rechtsbetrekking (in casu de ontvanger van de factuur), terwijl die andere partij in de eerste controleprocedure in het geheel niet beschikte over rechten, met name de rechten die verbonden zijn aan de hoedanigheid van partij bij die procedure?

            2)

            Indien het Hof de vorige vraag ontkennend beantwoordt: verzetten de bepalingen van de btw-richtlijn en, in samenhang daarmee, het fundamentele beginsel van eerbiediging van de rechten van de verdediging en artikel 47 van het Handvest zich tegen een nationale praktijk die de in de eerste vraag omschreven procedure mogelijk maakt, terwijl een van de partijen bij de rechtsbetrekking (in casu de ontvanger van de factuur) in de oorspronkelijke controleprocedure niet beschikte over de rechten die verbonden zijn aan de hoedanigheid van partij in die procedure en in die procedure dus ook geen rechtsmiddelen kon aanwenden tegen de bevindingen waarmee de belastingdienst ambtshalve rekening houdt in het kader van de controle die hij bij haar, als ontvanger van de factuur, verricht, en welke haar aangerekend kunnen worden, ook al beschikte zij niet over de relevante documenten, in het bijzonder de stukken waarop de bevindingen zijn gebaseerd, de processen-verbaal en de administratieve besluiten, die haar slechts gedeeltelijk en bovendien op indirecte wijze, namelijk in de vorm van een samenvatting, zijn verstrekt, waarbij zij niet kon controleren welke selectiecriteria de belastingdienst bij het samenstellen van dat uittreksel had gehanteerd?

            3)

            Dienen de bepalingen van de btw-richtlijn en, in samenhang daarmee, het fundamentele beginsel van eerbiediging van de rechten van de verdediging en artikel 47 van het Handvest aldus te worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een nationale praktijk volgens welke de belastingdienst bij de controle van belastingplichtigen die partij zijn bij een rechtsbetrekking waarop de belastingverplichting betrekking heeft, de bevindingen waartoe hij naar aanleiding van de controle bij de opsteller van de factuur is gekomen, waaronder de constatering dat deze laatste belastingplichtige actief aan btw-fraude heeft deelgenomen, ambtshalve in aanmerking moet nemen bij de controle van de ontvanger van de factuur, terwijl deze ontvanger in de controleprocedure betreffende de opsteller van de factuur geen rechten had als partij en derhalve ook geen rechtsmiddelen kon aanwenden tegen de in die procedure gedane bevindingen waarmee de belastingdienst ter gelegenheid van de controle bij hem, als ontvanger van de factuur, ambtshalve rekening houdt, en welke hem worden aangerekend, ook al beschikte hij niet over de relevante documenten, in het bijzonder de stukken waarop de bevindingen naar aanleiding van de controle bij de opsteller van de factuur zijn gebaseerd, de processen-verbaal en de administratieve besluiten, die hem slechts gedeeltelijk en bovendien op indirecte wijze, namelijk in de vorm van een samenvatting, zijn verstrekt, waarbij hij niet kon controleren welke selectiecriteria de belastingdienst bij het samenstellen van dat uittreksel had gehanteerd?

      (
         1
      )	Richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (PB 2006, L 347, blz. 1).


201806080231931492018/C 221/261932017TC22120180625NL01NLINFO_JUDICIAL20180503222321Gevoegde zaken T-193/17, T-194/17 en T-195/17: Arrest van het Gerecht van 3 mei 2018 — CeramTec/EUIPO — C5 Medical Werks (Vorm van een onderdeel van een heupprothese e.a.) [„Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Driedimensionaal Uniemerk — Vorm van een onderdeel van een heupprothese — Uniebeeldmerk dat een onderdeel van een heupprothese weergeeft — Uniemerk dat bestaat in een schakering van roze — Intrekking van de vorderingen tot nietigverklaring en afsluiting van de nietigheidsprocedures — Beroep van de merkhouder tot vernietiging van de beslissing tot afsluiting — Niet-ontvankelijkheid van het beroep bij de kamer van beroep — Artikel 59 van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 67 van verordening (EU) 2017/1001]”]
 ---documentbreak--- C2212018NL2210120180503NL0026221232Arrest van het Gerecht van 3 mei 2018 — CeramTec/EUIPO — C5 Medical Werks (Vorm van een onderdeel van een heupprothese e.a.)
   (Gevoegde zaken T-193/17, T-194/17 en T-195/17) (
         1
      )
   „[„Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Driedimensionaal Uniemerk — Vorm van een onderdeel van een heupprothese — Uniebeeldmerk dat een onderdeel van een heupprothese weergeeft — Uniemerk dat bestaat in een schakering van roze — Intrekking van de vorderingen tot nietigverklaring en afsluiting van de nietigheidsprocedures — Beroep van de merkhouder tot vernietiging van de beslissing tot afsluiting — Niet-ontvankelijkheid van het beroep bij de kamer van beroep — Artikel 59 van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 67 van verordening (EU) 2017/1001]”]”2018/C 221/26Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: CeramTec GmbH (Plochingen, Duitsland) (vertegenwoordigers: aanvankelijk A. Renck en E. Nicolás Gómez, vervolgens A. Renck, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: D. Hanf, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: C5 Medical Werks (Grand Junction, Colorado, Verenigde Staten) (vertegenwoordiger: S. Naumann, advocaat)

      Voorwerp

   beroep tegen de beslissingen van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 15 februari 2017 (zaken R 929/2016-4, R 928/2016-4 en R 930/2016-4), inzake nietigheidsprocedures tussen C5 Medical Werks en CeramTec

      Dictum

            1)

            De beroepen worden verworpen.

            2)

            CeramTec GmbH wordt verwezen in haar eigen kosten alsmede in de kosten van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) en van C5 Medical Werks.

      (
         1
      )	PB C 161 van 22.5.2017.


201806080511931462018/C 221/081952018CJC22120180625NL01NLINFO_JUDICIAL201803197821Zaak C-195/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim (Polen) op 19 maart 2018 — Strafzaak tegen B. S.
 ---documentbreak--- C2212018NL710120180319NL00087182Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim (Polen) op 19 maart 2018 — Strafzaak tegen B. S.
   (Zaak C-195/18)2018/C 221/08Procestaal: Pools
      Verwijzende rechter

   Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim

      Partijen in het hoofdgeding

   B.S.
   Prokuratura Okręgowa w Piotrkowie Trybunalskim
   Łódzki Urząd Celno-Skarbowy w Łodzi
   Urząd Celno-Skarbowy w Piotrkowie Trybunalskim

      Prejudiciële vraag

   Dient artikel 2 van richtlijn 92/83/EEG van de Raad van 19 oktober 1992 betreffende de harmonisatie van de structuur van de accijns op alcohol en alcoholhoudende dranken (
         1
      ), gelezen in samenhang met bijlage 1 bij verordening (EEG) nr. 2658/87 van de Raad met betrekking tot de tarief- en statistieknomenclatuur en het gemeenschappelijk douanetarief (
         2
      ), aldus te worden uitgelegd dat een product waarbij bij de wortproductie moutextract, glucosestroop, citroenzuur en water is gebruikt, ook dan als bier van mout van GN-code 2203 van de gecombineerde nomenclatuur kan worden aangemerkt indien het aandeel moutvrije bestanddelen in het wort overheerst in vergelijking met de moutbestanddelen en voorafgaand aan de gisting glucosestroop aan het wort is toegevoegd, en aan de hand van welke criteria dient het relatieve aandeel moutbestanddelen en moutvrije bestanddelen in het wort te worden bepaald om het verkregen product als bier van GN-code 2203 aan te kunnen merken?
   (
         1
      )	PB 1992, L 316, blz. 21.
   (
         2
      )	PB 1987, L 256, blz. 1.


201806080491931562018/C 221/153042018CJC22120180625NL01NLINFO_JUDICIAL20180504131421Zaak C-304/18: Beroep ingesteld op 4 mei 2018 — Europese Commissie / Italiaanse Republiek
 ---documentbreak--- C2212018NL1310120180504NL0015131142Beroep ingesteld op 4 mei 2018 — Europese Commissie / Italiaanse Republiek
   (Zaak C-304/18)2018/C 221/15Procestaal: Italiaans
      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: Z. Malůšková, M. Owsiany-Hornung, F. Tomat, gemachtigden)

      Verwerende partij: Italiaanse Republiek

      Conclusies

            —

            verklaren dat de Italiaanse Republiek, door te weigeren om met betrekking tot mededeling van niet-opeisbaarheid IT(07)08-917 traditionele eigen middelen voor een bedrag van 2120309,50 EUR ter beschikking te stellen, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 8 van besluit 94/728/EG Euratom van de Raad (
                  1
               ), artikel 8 van besluit 2000/597/EG Euratom van de Raad (
                  2
               ), artikel 8 van besluit 2007/436/EG Euratom van de Raad (
                  3
               ) en artikel 8 van besluit 2014/335/EU van de Raad (
                  4
               ) alsook de artikelen 6, 10, 11 en 17 van verordening (EEG, Euratom) nr. 1552/1989 van de Raad (
                  5
               ), de artikelen 6, 10, 11 en 17 van de Raad (EG, Euratom) nr. 1150/2000 van de Raad (
                  6
               ) en de artikelen 6, 10, 12 en 13 van verordening (EG, Euratom) nr. 609/2014 van de Raad (
                  7
               );

            —

            de Italiaanse Republiek verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De gegevens waarover de Commissie beschikt, zijn gebaseerd op de mededelingen en de informatie die door de Italiaanse Republiek tijdens de precontentieuze fase zijn overgelegd. Daaruit blijkt dat de Italiaanse autoriteiten in de loop van 1997 in het kader van een antifraudeoperatie die de strijd tegen de illegale handel in buitenlandse tabaksproducten tot doel had, de betrokken douaneschuld hadden vastgesteld en geboekt in een specifieke boekhouding, en vervolgens aan de schuldenaar het bedrag van de verschuldigde douanerechten hadden meegedeeld. Aangezien de betrokken schuld in een specifieke boekhouding is geboekt (boekhouding B) en niet is betwist, hadden de Italiaanse autoriteiten deze tijdig moeten innen, wat zij evenwel niet hebben gedaan. De Italiaanse autoriteiten hebben gewacht op het resultaat van de strafprocessen die ter zake tegen de schuldenaren waren ingeleid alvorens de inningsprocedure te starten. Die strafprocessen zijn ongeveer 6 jaar na het ontstaan en de vaststelling van de schuld beëindigd.
   De douanerechten zijn eigen middelen van de Unie die door de lidstaten moeten worden geïnd en ter beschikking van de Commissie moeten worden gesteld. De verplichting van de lidstaten om het recht van de Unie op eigen middelen vast te stellen, ontstaat op het moment waarop de vereisten als voorzien in de douaneregelgeving zijn vervuld (vaststelling van het bedrag van de rechten die voortvloeien uit de douaneschuld en van de identiteit van de belastingschuldige).
   De terbeschikkingstellingsverordening bepaalt bovendien dat de lidstaten alle nodige maatregelen moeten nemen opdat de bedragen van de vastgestelde rechten aan de Commissie ter beschikking worden gesteld. De lidstaten zijn enkel vrijgesteld van de verplichting om de bedragen van de vastgestelde rechten ter beschikking van de Commissie te stellen wanneer deze niet kunnen worden geïnd door overmacht of wanneer de inning definitief onmogelijk is geworden om andere redenen die niet aan hen te wijten zijn. Als een lidstaat verzuimt de vastgestelde bedragen aan eigen middelen ter beschikking van de Commissie te stellen, zonder een van de voorwaarden in de terbeschikkingstellingsverordering in te roepen, komt die lidstaat de krachtens het Unierecht op hem rustende verplichtingen niet na. Bij elke vertraging die bij de terbeschikkingstelling van de eigen middelen wordt opgelopen, is de betrokken de lidstaat bovendien verplicht de vertragingsrente te betalen voor de hele periode van vertraging.
   Aangezien de Italiaanse autoriteiten in wezen 6 jaar hebben gewacht alvorens de procedures voor de inning van de betrokken schuld te starten, en die vertraging uitsluitend aan de Italiaanse autoriteiten is te wijten, kan de Italiaanse Republiek niet argumenteren alle nodige maatregelen te hebben genomen opdat de bedragen van de vastgestelde rechten aan de Commissie ter beschikking werden gesteld. De Italiaanse autoriteiten hebben steeds geweigerd de bedragen van de vastgestelde rechten aan de Commissie ter beschikking te stellen.
   De Commissie is daarom van mening dat de Italiaanse Republiek in de onderhavige zaak haar verplichtingen krachtens artikel 8 van het besluit betreffende de eigen middelen en de artikelen 6, 10, 11 en 17 (thans de artikelen 6, 10, 12 en 13) van de terbeschikkingstellingsverordening niet is nagekomen.
   (
         1
      )	94/728/EG, Euratom: Besluit van de Raad van 31 oktober 1994 betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Gemeenschappen (PB 1994, L 293, blz. 9).
   (
         2
      )	2000/597/EG, Euratom: Besluit van de Raad van 29 september 2000 betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Gemeenschappen (PB 2000, L 253, blz. 42).
   (
         3
      )	2007/436/EG, Euratom: Besluit van de Raad van 7 juni 2007, betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Gemeenschappen (PB 2007, L 163, blz. 17).
   (
         4
      )	2014/335/EU, Euratom: Besluit van de Raad van 26 mei 2014, betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Unie (PB 2014, L 168, blz. 105).
   (
         5
      )	Verordening (EEG, Euratom) nr. 1552/89 van de Raad van 29 mei 1989 houdende toepassing van besluit 88/376/EEG, Euratom betreffende het stelsel van eigen middelen van de Gemeenschappen (PB 1989, L 155, blz. 1).
   (
         6
      )	Verordening (EG, Euratom) nr. 1150/2000 van de Raad van 22 mei 2000 houdende toepassing van besluit 94/728/EG, Euratom betreffende het stelsel van eigen middelen van de Europese Gemeenschappen (PB 2000, L 130, blz. 1).
   (
         7
      )	Verordening (EU, Euratom) nr. 609/2014 van de Raad van 26 mei 2014 betreffende de regels en procedures voor de terbeschikkingstelling van de traditionele eigen middelen, de btw- en de bni-middelen, en betreffende de maatregelen om in de behoefte aan kasmiddelen te voorzien (Herschikking) (PB 2014, L 168, blz. 39).


201806080121931602018/C 221/272002017TC22120180625NL01NLINFO_JUDICIAL20180503232311Zaak T-200/17: Arrest van het Gerecht van 3 mei 2018 — SB / EUIPO („Openbare dienst — Tijdelijk functionarissen — Overeenkomst voor bepaalde tijd — Besluit tot niet-verlenging — Exceptie van onwettigheid — Motiveringsplicht — Zorgplicht — Discriminatie op grond van leeftijd”)
 ---documentbreak--- C2212018NL2310120180503NL0027231231Arrest van het Gerecht van 3 mei 2018 — SB / EUIPO
   (Zaak T-200/17) (
         1
      )
   „(„Openbare dienst — Tijdelijk functionarissen — Overeenkomst voor bepaalde tijd — Besluit tot niet-verlenging — Exceptie van onwettigheid — Motiveringsplicht — Zorgplicht — Discriminatie op grond van leeftijd”)”2018/C 221/27Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: SB (vertegenwoordiger: S. Pappas, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: K. Tóth en A. Lukošiūtė, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, strekkende tot nietigverklaring van het besluit van de uitvoerend directeur van het EUIPO van 2 juni 2016 waarbij is geweigerd om verzoeksters overeenkomst voor een tweede keer te verlengen, en van het besluit van die directeur van 19 december 2016 tot afwijzing van verzoeksters klacht

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen

            2)

            SB wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 178 van 6.6.2017.


201806080221931622018/C 221/164312012TC22120180625NL01NLINFO_JUDICIAL20180503151621Zaak T-431/12: Arrest van het Gerecht van 3 mei 2018 — Distillerie Bonollo e.a./Raad [„Dumping — Invoer van wijnsteenzuur uit China — Wijziging van het definitieve antidumpingrecht — Gedeeltelijk tussentijds nieuw onderzoek — Beroep tot nietigverklaring — Rechtstreekse en individuele geraaktheid — Ontvankelijkheid — Vaststelling van de normale waarde — Berekende normale waarde — Wijziging van de methode — Individuele behandeling — Artikel 2, lid 7, onder a), en artikel 11, lid 9, van verordening (EG) nr. 1225/2009 [thans artikel 2, lid 7, onder a), en artikel 11, lid 9, van verordening (EU) 2016/1036] — Werking in de tijd van de gevolgen van een nietigverklaring”]
 ---documentbreak--- C2212018NL1510120180503NL0016151162Arrest van het Gerecht van 3 mei 2018 — Distillerie Bonollo e.a./Raad
   (Zaak T-431/12) (
         1
      )
   „[„Dumping — Invoer van wijnsteenzuur uit China — Wijziging van het definitieve antidumpingrecht — Gedeeltelijk tussentijds nieuw onderzoek — Beroep tot nietigverklaring — Rechtstreekse en individuele geraaktheid — Ontvankelijkheid — Vaststelling van de normale waarde — Berekende normale waarde — Wijziging van de methode — Individuele behandeling — Artikel 2, lid 7, onder a), en artikel 11, lid 9, van verordening (EG) nr. 1225/2009 [thans artikel 2, lid 7, onder a), en artikel 11, lid 9, van verordening (EU) 2016/1036] — Werking in de tijd van de gevolgen van een nietigverklaring”]”2018/C 221/16Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partijen: Distillerie Bonollo SpA (Formignine, Italië), Industria Chimica Valenzana (ICV) SpA (Borgoricco, Italië), Distillerie Mazzari SpA (Sant’Agata sul Santerno, Italië), Caviro Distillerie Srl (Faenza, Italië) en Comercial Química Sarasa, SL (Madrid, Spanje) (vertegenwoordigers: R. MacLean, solicitor en A. Bochon, advocaat)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: S. Boelaert en B. Driessen, gemachtigden, bijgestaan door aanvankelijk G. Berrisch, advocaat, en N. Chesaites, barrister, vervolgens door G. Berrisch en ten slotte door N. Tuominen, advocaat)

      Interveniëntes aan de zijde van verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk M. França en A. Stobiecka-Kuik, vervolgens M. França en J.-F. Brakeland, gemachtigden), en Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd (Changzhou, China) (vertegenwoordigers: E. Vermulst, S. Van Cutsem, F. Graafsma en J. Cornelis, advocaten)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van uitvoeringsverordening (EU) nr. 626/2012 van de Raad van 26 juni 2012 tot wijziging van uitvoeringsverordening (EU) nr. 349/2012 van de Raad tot instelling van een definitief antidumpingrecht op wijnsteenzuur van oorsprong uit de Volksrepubliek China (PB 2012, L 182, blz. 1)

      Dictum

            1)

            Uitvoeringsverordening (EU) nr. 626/2012 van de Raad van 26 juni 2012 tot wijziging van uitvoeringsverordening (EU) nr. 349/2012 van de Raad tot instelling van een definitief antidumpingrecht op wijnsteenzuur van oorsprong uit de Volksrepubliek China, wordt nietig verklaard.

            2)

            Het door uitvoeringsverordening nr. 626/2012 ingestelde antidumpingrecht wordt gehandhaafd voor de producten van Ninghai Organic Chemical Factory tot de Europese Commissie en de Raad van de Europese Unie de maatregelen hebben genomen die nodig zijn ter uitvoering van dit arrest.

            3)

            De Raad zal zijn eigen kosten dragen en die van Distillerie Bonollo SpA, Industria Chimica Valenzana (ICV) SpA, Distillerie Mazzari SpA, Caviro Distillerie Srl en Comercial Química Sarasa, SL.

            4)

            De Commissie zal haar eigen kosten dragen.

            5)

            Changmao Biochemical Engineering zal haar eigen kosten dragen.

      (
         1
      )	PB C 366 van 24.11.2012.


201806080481931342018/C 221/092202018CJC22120180625NL01NLINFO_JUDICIAL201803278921Zaak C-220/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hanseatische Oberlandesgericht in Bremen (Duitsland) op 27 maart 2018 — ML
 ---documentbreak--- C2212018NL810120180327NL00098192Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Hanseatische Oberlandesgericht in Bremen (Duitsland) op 27 maart 2018 — ML
   (Zaak C-220/18)2018/C 221/09Procestaal: Duits
      Verwijzende rechter

   Hanseatisches Oberlandesgericht in Bremen

      Partij in het hoofdgeding

      Vervolgde persoon: ML

      Prejudiciële vragen

            1)

            Welke betekenis komt bij de uitleg van genoemde bepalingen (
                  1
               ) toe aan het feit dat gedetineerden in de uitvaardigende lidstaat over middelen van rechtsbescherming beschikken met betrekking tot hun detentieomstandigheden?

                     a)

                     Kan de uitvoerende rechterlijke autoriteit die bewijzen heeft dat de detentieomstandigheden in de uitvaardigende lidstaat gebreken vertonen die hetzij structureel of fundamenteel zijn, hetzij bepaalde groepen van personen raken, hetzij bepaalde detentiecentra betreffen, ingevolge genoemde bepalingen een aan de toelaatbaarheid van uitlevering in de weg staand reëel gevaar van onmenselijke of vernederende behandeling van de vervolgde persoon bij uitlevering uitsluiten op de enkele grond dat dergelijke middelen van rechtsbescherming zijn gecreëerd, zonder dat een nadere controle van de concrete detentieomstandigheden is vereist?

                     b)

                     Is het hierbij van belang dat het Europees Hof voor de Rechten van de Mens geen aanwijzingen heeft gevonden dat deze middelen van rechtsbescherming aan gedetineerden niet een reëel uitzicht op verbetering van inadequate detentieomstandigheden bieden?

            2)

            Indien uit de beantwoording van de eerste prejudiciële vraag volgt dat het ter beschikking staan aan gedetineerden van dergelijke middelen van rechtsbescherming, zonder nadere controle door de uitvoerende rechterlijke autoriteiten van de concrete detentieomstandigheden in de uitvaardigende lidstaat, onvoldoende is om een reëel gevaar van onmenselijke of vernederende behandeling van de vervolgde persoon uit te sluiten:

                     a)

                     Moeten bovengenoemde bepalingen aldus worden uitgelegd dat de controle van de detentieomstandigheden in de uitvaardigende lidstaat door de uitvoerende rechterlijke autoriteiten zich dient uit te strekken tot alle detentiecentra of overige penitentiaire inrichtingen waar de vervolgde persoon eventueel kan worden opgenomen? Geldt dit ook voor slechts tijdelijke detentie of detentie met het oog op overplaatsing in bepaalde inrichtingen? Of kan de controle worden beperkt tot de inrichting waarin de vervolgde persoon volgens de informatie van de autoriteiten in de uitvaardigende lidstaat waarschijnlijk en voor het overgrote deel van de tijd zal verblijven?

                     b)

                     Is hiertoe steeds een allesomvattend onderzoek van de betreffende detentieomstandigheden vereist, waarbij zowel de persoonlijke celoppervlakte per gevangene alsook de overige detentieomstandigheden worden bepaald? Dient aan de beoordeling van de aldus vastgestelde detentieomstandigheden de rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in de zaak Muršić tegen Kroatië (arrest van [2]30 oktober 2016, CE:ECHR:2016:1020JUD000733413) ten grondslag te liggen?

            3)

            Indien uit de beantwoording van de tweede prejudiciële vraag volgt dat de onderzoeksplicht van de uitvoerende rechterlijke autoriteiten zich dient uit te strekken tot alle in aanmerking komende detentiecentra:

                     a)

                     Kan van controle van de detentieomstandigheden in elke in aanmerking komende penitentiaire inrichting worden afgezien indien de uitvoerende lidstaat een algemene garantie geeft dat de vervolgde persoon niet het gevaar van onmenselijke of vernederende behandeling loopt?

                     b)

                     Of kan de beslissing van de uitvoerende rechterlijke autoriteiten betreffende de toelaatbaarheid van de uitlevering, in plaats van van een controle van de detentieomstandigheden van elke in aanmerking komende inrichting, afhankelijk worden gesteld van de voorwaarde dat de vervolgde persoon niet aan een dergelijke behandeling wordt blootgesteld?

            4)

            Indien volgens het antwoord op de derde vraag ook garanties en voorwaarden niet tot gevolg hebben dat kan worden afgezien van controle van de detentieomstandigheden van elke in aanmerking komende penitentiaire inrichting in de uitvaardigende lidstaat door de uitvoerende rechterlijke autoriteiten:

                     a)

                     Moet de onderzoeksplicht van de uitvoerende rechterlijke autoriteiten zich ook dan uitstrekken tot de detentieomstandigheden in alle in aanmerking komende penitentiaire inrichtingen indien door de rechterlijke autoriteiten van de uitvaardigende lidstaat wordt meegedeeld dat de duur van de detentie van de vervolgde persoon aldaar behoudens onvoorziene omstandigheden maximaal drie weken zal bedragen?

                     b)

                     Geldt dit ook indien voor de uitvoerende rechterlijke autoriteiten niet kenbaar is of de informatie door de uitvaardigende rechterlijke autoriteiten is verschaft dan wel afkomstig is van een van de centrale autoriteiten van de uitvaardigende lidstaat na een verzoek om bijstand van de uitvaardigende rechterlijke autoriteiten?

      (
         1
      )	Kaderbesluit 2002/584/JBZ van de Raad van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten — Verklaringen van sommige lidstaten bij de aanneming van het kaderbesluit (PB 2002, L 190, blz. 1).
   Kaderbesluit 2009/299/JBZ van de Raad van 26 februari 2009 tot wijziging van Kaderbesluit 2002/584/JBZ, Kaderbesluit 2005/214/JBZ, Kaderbesluit 2006/783/JBZ, Kaderbesluit 2008/909/JBZ en Kaderbesluit 2008/947/JBZ en tot versterking van de procedurele rechten van personen, tot bevordering van de toepassing van het beginsel van wederzijdse erkenning op beslissingen gegeven ten aanzien van personen die niet verschenen zijn tijdens het proces (PB 2009, L 81, blz. 24).


201806080211931482018/C 221/172412016TC22120180625NL01NLINFO_JUDICIAL20180504161611Zaak T-241/16: Arrest van het Gerecht van 4 mei 2018 — El Corte Inglés/EUIPO — WE Brand (EW) [„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniebeeldmerk EW — Ouder Uniewoordmerk WE — Relatieve weigeringsgrond — Geen verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”]
 ---documentbreak--- C2212018NL1610120180504NL0017161161Arrest van het Gerecht van 4 mei 2018 — El Corte Inglés/EUIPO — WE Brand (EW)
   (Zaak T-241/16) (
         1
      )
   „[„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniebeeldmerk EW — Ouder Uniewoordmerk WE — Relatieve weigeringsgrond — Geen verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001]”]”2018/C 221/17Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: El Corte Inglés, SA (Madrid, Spanje) (vertegenwoordiger: J. L. Rivas Zurdo, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: D. Botis en J. Ivanauskas, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: WE Brand Sàrl (Luxemburg, Luxemburg) (vertegenwoordigers: R. van Oerle en L. Bekke, advocaten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 11 februari 2016 (zaak R 426/2015-2) inzake een oppositieprocedure tussen WE Brand en El Corte Inglés

      Dictum

            1)

            De beslissing van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 11 februari 2016 (zaak R 426/2015-2) wordt vernietigd.

            2)

            Het EUIPO en WE Brand Sàrl worden verwezen in hun eigen kosten en in die van El Corte Inglés, SA.

      (
         1
      )	PB C 251 van 11.7.2016.


201806080181931212018/C 221/185742016TC22120180625NL01NLINFO_JUDICIAL20180503161722Zaak T-574/16: Arrest van het Gerecht van 3 mei 2018 — HK / Commissie („Openbare dienst — Ambtenaren — Pensioenen — Overlevingspensioen — Voorwaarden voor toekenning — Voorwaarde van duur van het huwelijk — Partnerschap buiten het huwelijk — Artikel 17, eerste alinea, van bijlage VIII bij het Statuut”)
 ---documentbreak--- C2212018NL1620120180503NL0018162172Arrest van het Gerecht van 3 mei 2018 — HK / Commissie
   (Zaak T-574/16) (
         1
      )
   „(„Openbare dienst — Ambtenaren — Pensioenen — Overlevingspensioen — Voorwaarden voor toekenning — Voorwaarde van duur van het huwelijk — Partnerschap buiten het huwelijk — Artikel 17, eerste alinea, van bijlage VIII bij het Statuut”)”2018/C 221/18Procestaal: Frans
      Partijen

      Verzoekende partij: HK (vertegenwoordigers: S. Rodrigues en A. Tymen, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: G. Gattinara en F. Simonetti, gemachtigden)

      Interveniënt aan de zijde van verwerende partij: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: aanvankelijk M. Bauer en M. Veiga, vervolgens M. Bauer en R. Meyer, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 270 VWEU, ten eerste strekkende tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie houdende weigering om verzoeker het overlevingspensioen toe te kennen en, voor zover nodig, van het besluit van de Commissie tot afwijzing van verzoekers klacht, en ten tweede tot vergoeding van de materiële en immateriële schade die hij zou hebben geleden

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            HK wordt verwezen in de kosten.

            3)

            De Raad van de Europese Unie draagt zijn eigen kosten.

      (
         1
      )	PB C 59 van 15.2.2016 (zaak aanvankelijk ingeschreven bij het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie onder nummer F-151/15, en op 1 september 2016 overgedragen aan het Gerecht van de Europese Unie).


201806150891955262018/C 231/298182016TC23120180702NL01NLINFO_JUDICIAL20180516242521Zaak T-818/16: Arrest van het Gerecht van 16 mei 2018 — Netflix International en Netflix/Commissie („Beroep tot nietigverklaring — Staatssteun — Steun die Duitsland voornemens is te verlenen ten gunste van de filmproductie en filmdistributie — Besluit waarbij de steunmaatregel verenigbaar wordt verklaard met de interne markt — Niet individueel geraakt — Regelgevingshandeling die uitvoeringsmaatregelen met zich brengt — Niet-ontvankelijkheid”)
 ---documentbreak--- C2312018NL2410120180516NL0029241252Arrest van het Gerecht van 16 mei 2018 — Netflix International en Netflix/Commissie
   (Zaak T-818/16) (
         1
      )
   „(„Beroep tot nietigverklaring — Staatssteun — Steun die Duitsland voornemens is te verlenen ten gunste van de filmproductie en filmdistributie — Besluit waarbij de steunmaatregel verenigbaar wordt verklaard met de interne markt — Niet individueel geraakt — Regelgevingshandeling die uitvoeringsmaatregelen met zich brengt — Niet-ontvankelijkheid”)”2018/C 231/29Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partijen: Netflix International BV (Amsterdam, Nederland) en Netflix, Inc. (Los Gatos, Californië, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: C. Alberdingk Thijm, S. van Schaik, S. van Velze en E. H. Janssen, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: J. Samnadda, G. Braun en B. Stromsky, gemachtigden)

      Voorwerp

   Verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van besluit (EU) 2016/2042 van de Commissie van 1 september 2016 betreffende de steunmaatregel SA.38418 — 2014/C (ex 2014/N) die Duitsland voornemens is ten uitvoer te leggen ten gunste van de filmproductie en filmdistributie (PB 2016, L 314, blz. 63)

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

            2)

            Er behoeft geen uitspraak te worden gedaan op de verzoeken tot interventie die zijn ingediend door de Bondsrepubliek Duitsland, de Franse republiek, het Koninkrijk der Nederlanden en de Filmförderungsanstalt.

            3)

            Netflix International BV en Netflix, Inc. worden verwezen in hun eigen kosten alsook in die van de Europese Commissie, behoudens de kosten in verband met de verzoeken tot interventie.

            4)

            Netflix International, Netflix, de Commissie, de Bondsrepubliek Duitsland, de Franse republiek, het Koninkrijk der Nederlanden en de Filmförderungsanstalt zullen elk hun eigen kosten dragen in verband met de verzoeken tot interventie.

      (
         1
      )	PB C 30 van 30.1.2017.


201806220481970402018/C 240/377012016TC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180517353622Zaak T-701/16 P: Arrest van het Gerecht van 17 mei 2018 — Commissie/AV („Hogere voorziening — Openbare dienst — Tijdelijk functionarissen — Aanwerving Medisch onderzoek — Onvolledige verklaringen bij het medisch onderzoek — Retroactieve toepassing van het medisch voorbehoud — Geen recht op de invaliditeitsuitkering — Uitvoering van een arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken waarbij het oorspronkelijke besluit nietig is verklaard”)
 ---documentbreak--- C2402018NL3520120180517NL0037352362Arrest van het Gerecht van 17 mei 2018 — Commissie/AV
   (Zaak T-701/16 P) (
         1
      )
   „(„Hogere voorziening — Openbare dienst — Tijdelijk functionarissen — Aanwerving Medisch onderzoek — Onvolledige verklaringen bij het medisch onderzoek — Retroactieve toepassing van het medisch voorbehoud — Geen recht op de invaliditeitsuitkering — Uitvoering van een arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken waarbij het oorspronkelijke besluit nietig is verklaard”)”2018/C 240/37Procestaal: Frans
      Partijen

      Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: aanvankelijk C. Berardis Kayser, C. Ehrbar en T. Bohr, vervolgens C. Ehrbar en T. Bohr, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure: AV (vertegenwoordigers: J.-N. Louis en N. de Montigny, advocaten)

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Tweede kamer) van 21 juli 2016, AV/Commissie (F-91/15, EU:F:2016:170), strekkende tot vernietiging van dat arrest

      Dictum

            1)

            Het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Tweede kamer) van 21 juli 2016, AV/Commissie (F-91/15), wordt vernietigd.

            2)

            De zaak wordt verwezen naar een andere kamer van het Gerecht dan die welke op deze hogere voorziening heeft beslist.

            3)

            De beslissing omtrent de kosten wordt aangehouden.

      (
         1
      )	PB C 14 van 16.1.2017.


201806220341970802018/C 240/202112018CJC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180326171822Zaak C-211/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugal) op 26 maart 2018 — Serviços de Saúde SA / Autoridade Tributária e Aduaneira
 ---documentbreak--- C2402018NL1720120180326NL0020172182Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugal) op 26 maart 2018 — Serviços de Saúde SA / Autoridade Tributária e Aduaneira
   (Zaak C-211/18)2018/C 240/20Procestaal: Portugees
      Verwijzende rechter

   Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD)

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Idealmed III — Serviços de Saúde SA

      Verwerende partij: Autoridade Tributária e Aduaneira

      Prejudiciële vragen

            1)

            Verzet artikel 132, lid 1, onder b), van richtlijn 2006/112/EG (
                  1
               ) van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (de „btw-richtlijn”), zich ertegen dat een ziekenhuis dat eigendom is van een privaatrechtelijke handelsvennootschap die overeenkomsten voor de verrichting van gezondheidsdiensten heeft gesloten met de staat en met publiekrechtelijke rechtspersonen, geacht wordt zijn handelingen te verrichten onder sociale voorwaarden die vergelijkbaar zijn met die welke gelden voor de in genoemde wetgeving bedoelde publiekrechtelijke lichamen, wanneer de volgende voorwaarden vervuld zijn:

                     —

                     meer dan 54,5 % van de omzet, met inbegrip van de bedragen die zijn gefactureerd aan de betrokken begunstigde gebruikers, wordt gerealiseerd in het kader van met overheidsinstanties en openbare subsystemen in de gezondheidssector gesloten overeenkomsten en akkoorden, tegen prijzen die zijn vastgelegd in die overeenkomsten en akkoorden;

                     —

                     meer dan 69 % van de gebruikers is begunstigde van een openbaar subsysteem in de gezondheidssector of afnemer van diensten die worden verricht in het kader van met overheidsorganen gesloten overeenkomsten;

                     —

                     meer dan 71 % van de medische handelingen wordt verricht in het kader van met overheidsorganen en openbare subsystemen in de gezondheidssector gesloten overeenkomsten, en

                     —

                     de ontplooide activiteiten dienen een belangrijk algemeen belang?

            2)

            Verzetten artikel 391 en/of het beginsel van bescherming van verworven rechten en bescherming van het gewettigd vertrouwen, het gelijkheidsbeginsel, het non-discriminatiebeginsel, het neutraliteitsbeginsel en het beginsel van niet-vervalsing van de mededinging met betrekking tot gebruikers en belastingplichtigen die publiekrechtelijke lichamen zijn, gelet op het feit dat Portugal er overeenkomstig artikel 377 van de btw-richtlijn voor heeft gekozen om de handelingen van niet in artikel 132, lid 1, onder b), van deze richtlijn genoemde ziekenhuizen vrijgesteld van btw te houden, Portugal genoemde belastingplichtigen de mogelijkheid biedt om te kiezen voor belasting van deze handelingen overeenkomstig artikel 391 van de richtlijn, mits zij gedurende een termijn van ten minste vijf jaar binnen deze heffingsregeling blijven, en Portugal erin voorziet dat zij zich slechts weer kunnen onderwerpen aan de vrijstellingsregeling indien zij dat uitdrukkelijk te kennen geven, zich ertegen dat de Autoridade Tributária e Aduaneira de toepassing van de vrijstellingsregeling oplegt voordat genoemde termijn is verstreken, namelijk vanaf het ogenblik dat zij van oordeel is dat de belastingplichtige is overgegaan tot het verrichten van diensten onder sociale voorwaarden die vergelijkbaar zijn met die welke gelden voor publiekrechtelijke lichamen?

            3)

            Verzetten genoemd artikel 391 van de richtlijn en/of de voornoemde beginselen zich ertegen dat een nieuwe wet de toepassing van de vrijstellingsregeling oplegt aan belastingplichtigen die op een eerder tijdstip hebben gekozen voor de heffingsregeling, voordat de bedoelde termijn van vijf jaar is verstreken?

            4)

            Verzetten genoemd artikel 391 van de richtlijn en de voornoemde beginselen zich tegen een regeling die bepaalt dat een belastingplichtige die voor toepassing van de heffingsregeling heeft gekozen omdat hij op het tijdstip waarop hij voor deze mogelijkheid koos, geen gezondheidsdiensten verrichte onder sociale voorwaarden die vergelijkbaar zijn met die welke gelden voor publiekrechtelijke lichamen, in die regeling kan blijven wanneer hij overgaat tot de verrichting van dergelijke diensten onder sociale voorwaarden die vergelijkbaar zijn met die welke gelden voor publiekrechtelijke lichamen?

      (
         1
      )	PB 2006, L 347, blz. 1.


201806220631970192018/C 240/526662017TC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180417464611Zaak T-666/17: Beschikking van het Gerecht van 17 april 2018 — NeoCell/EUIPO (BIOACTIVE NEOCELL COLLAGEN) („Uniemerk — Privaatrechtelijke rechtspersoon — Geen bewijs van bestaan rechtens Artikel 177, lid 4, van het Reglement voor de procesvoering — Kennelijke niet-ontvankelijkheid”)
 ---documentbreak--- C2402018NL4610120180417NL0052461461Beschikking van het Gerecht van 17 april 2018 — NeoCell/EUIPO (BIOACTIVE NEOCELL COLLAGEN)
   (Zaak T-666/17) (
         1
      )
   „(„Uniemerk — Privaatrechtelijke rechtspersoon — Geen bewijs van bestaan rechtens Artikel 177, lid 4, van het Reglement voor de procesvoering — Kennelijke niet-ontvankelijkheid”)”2018/C 240/52Procestaal: Engels
      Partijen

      Verzoekende partij: NeoCell Corporation (vertegenwoordiger: M. Edenborough, QC)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: A. Lukošiūtė, gemachtigde)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de tweede kamer van beroep van het EUIPO van 18 juli 2017 (zaak R 147/2017-2) inzake de internationale inschrijving met aanduiding van de Europese Unie van het woordmerk BIOACTIVE NEOCELL COLLAGEN

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            NeoCell Corporation wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 5 van 8.1.2018.


201806220081970652018/C 240/212122018CJC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180326191911Zaak C-212/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte (Italië) op 26 maart 2018 — Prato Nevoso Termo Energy Srl / Provincia di Cuneo, ARPA Piemonte
 ---documentbreak--- C2402018NL1910120180326NL0021191191Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte (Italië) op 26 maart 2018 — Prato Nevoso Termo Energy Srl / Provincia di Cuneo, ARPA Piemonte
   (Zaak C-212/18)2018/C 240/21Procestaal: Italiaans
      Verwijzende rechter

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Prato Nevoso Termo Energy Srl

      Verwerende partijen: Provincia di Cuneo, ARPA Piemonte

      Prejudiciële vragen

            1)

            Staan artikel 6 van richtlijn 2008/98/EG (
                  1
               ) en in ieder geval het evenredigheidsbeginsel in de weg aan een nationale wettelijke regeling zoals artikel 293 van wetsbesluit nr. 152/2006 en artikel 268 onder eee-bis) van besluit nr. 152/2006, op grond waarvan, ook in het kader van een vergunningsprocedure voor een centrale gestookt op biomassa, vloeibare biomassa die voldoet aan de technische eisen die daarvoor gelden en waarnaar vraag is voor gebruik als brandstof voor productiedoeleinden, als afvalstof moet worden beschouwd, indien en zolang genoemde vloeibare biomassa niet is opgenomen in bijlage X, deel II, afdeling 4, paragraaf 1, bij deel V van besluit nr. 152 van 3 april 2006, en dit ongeacht of is beoordeeld of er een negatief effect op het milieu is en of er in het kader van de vergunningsprocedure sprake was van enige betwisting van de technische eigenschappen van het product?

            2)

            Staan artikel 13 van richtlijn 2009/28/EG (
                  2
               ) en in ieder geval de beginselen van evenredigheid, transparantie en vereenvoudiging in de weg aan een nationale wettelijke regeling als artikel 5 van besluit nr. 28/2011 voor zover daarin, voor het geval waarin de indiener van een aanvraag verzoekt om een vergunning voor het gebruik van biomassa als brandstof in een centrale die uitstoot in de atmosfeer teweegbrengt, geen regeling is opgenomen ter coördinatie met de vergunningprocedure voor een dergelijk gebruik als brandstof zoals voorzien in besluit nr. 152/2006, bijlage X bij deel V, en daarin ook geen mogelijkheid is opgenomen om de voorgestelde oplossing in het kader van een geïntegreerde vergunningsprocedure en in het licht van vooraf vastgestelde technische specificaties in concreto te beoordelen?

      (
         1
      )	Richtlijn 2008/98/EG van het Europees Parlement en de Raad van 19 november 2008 betreffende afvalstoffen en tot intrekking van een aantal richtlijnen (PB 2008, L 312, blz. 3).
   (
         2
      )	Richtlijn 2009/28/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2009 ter bevordering van het gebruik van energie uit hernieuwbare bronnen en houdende wijziging en intrekking van richtlijn 2001/77/EG en richtlijn 2003/30/EG (PB 2009, L 140, blz. 16).


201806220431970542018/C 240/387602016TC24020180709NL01NLINFO_JUDICIAL20180517363611Zaak T-760/16: Arrest van het Gerecht van 17 mei 2018 — Basil/EUIPO — Artex (Fietsmandjes) [„Gemeenschapsmodel — Nietigheidsprocedure — Ingeschreven gemeenschapsmodel dat fietsmanden weergeeft — Nietigheidsgrond — Niet-ontvankelijkheid van de vordering tot nietigverklaring — Artikel 52, lid 3, en artikel 86, lid 5, van verordening (EG) nr. 6/2002 — Openbaarmaking van het oudere model — Eigen karakter — Verschillende algemene indruk — Artikel 6 en artikel 25, lid 1, onder b), van verordening nr. 6/2002”]
 ---documentbreak--- C2402018NL3610120180517NL0038361361Arrest van het Gerecht van 17 mei 2018 — Basil/EUIPO — Artex (Fietsmandjes)
   (Zaak T-760/16) (
         1
      )
   „[„Gemeenschapsmodel — Nietigheidsprocedure — Ingeschreven gemeenschapsmodel dat fietsmanden weergeeft — Nietigheidsgrond — Niet-ontvankelijkheid van de vordering tot nietigverklaring — Artikel 52, lid 3, en artikel 86, lid 5, van verordening (EG) nr. 6/2002 — Openbaarmaking van het oudere model — Eigen karakter — Verschillende algemene indruk — Artikel 6 en artikel 25, lid 1, onder b), van verordening nr. 6/2002”]”2018/C 240/38Procestaal: Duits
      Partijen

      Verzoekende partij: Basil BV (Silvolde, Nederland) (vertegenwoordigers: N. Weber en J. von der Thüsen, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: S. Hanne en D. Walicka, gemachtigden)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Artex SpA (San Zeno di Cassola, Italië) (vertegenwoordiger: J. Vogtmeier, advocaat)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de derde kamer van beroep van het EUIPO van 7 juli 2016 (zaak R 535/2015-3) inzake een nietigheidsprocedure tussen Artex en Basil

      Dictum

            1)

            Het beroep wordt verworpen.

            2)

            Basil BV wordt verwezen in de kosten.

      (
         1
      )	PB C 6 van 9.1.2017.