title: Zaak C-243/03: Beroep, op 6 juni 2003 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek

text:
19.7.2003                NL                        Publicatieblad van de Europese Unie                                        C 171/19
3)     Welke uitlegging moet worden gegeven aan het vereiste            Beroep, op 5 juni 2003 ingesteld door de Commissie van
       dat het gebruik „nodig” is om de bestemming van een              de Europese Gemeenschappen tegen het Koninkrijk der
       product aan te geven? Kan aan dit noodzakelijkheidscri-                                      Nederlanden
       terium worden voldaan wanneer de bestemming kan
       worden aangegeven zonder uitdrukkelijke vermelding                                          Zaak C-241/03
       van het merk van een derde, bijvoorbeeld aan de hand
       van het technische beginsel van de werking van het
       product? Welke betekenis heeft daarbij het feit dat                                        (2003/C 171/28)
       de voorstelling van het product zonder uitdrukkelijke
       vermelding van het merk van een derde voor de consu-
       ment wellicht minder duidelijk is?                               Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                        op 5 juni 2003 beroep ingesteld tegen het Koninkrijk der
4)     Met welke factoren moet bij de beoordeling van de eerlijke
                                                                        Nederlanden door de Commissie van de Europese Gemeen-
       gebruiken in nijverheid en handel rekening worden                schappen, vertegenwoordigd door G. Zavvos en W. Wils, als
       gehouden? Wijst het feit dat bij het in de handel brengen
                                                                        gemachtigden.
       van eigen producten een merk van een derde wordt
       genoemd, erop dat de eigen producten vanuit het oogpunt
       van kwaliteit, technische eigenschappen of anderszins            Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
       gelijkwaardig zijn aan de producten van die merkhouder?
                                                                        —      Vast te stellen dat het Koninkrijk der Nederlanden,
5)     Is het feit dat een marktdeelnemer die naar het merk van                door niet de nodige wettelijke en bestuursrechtelijke
       een derde verwijst, niet enkel onderdelen of accessoires                maatregelen te treffen om te voldoen aan Richtlijn 2000/
       verkoopt, maar ook het product zelf waarmee die onder-                  26/EG van het Europees Parlement en de Raad van
       delen of accessoires als een geheel worden gebruikt, van                16 mei 2000 betreffende de onderlinge aanpassing van de
       invloed op de geoorloofdheid van het gebruik van het                    wetgevingen van de lidstaten betreffende de verzekering
       merk van een derde?                                                     tegen wettelijke aansprakelijkheid waartoe deelneming
                                                                               aan het verkeer van motorrijtuigen aanleiding kan geven
( 1) PB L 40 van 11.2.1989, blz. 1.                                            en houdende wijziging van de Richtlijnen 73/239/EEG en
                                                                               88/357/EEG van de Raad (Vierde richtlijn motorrijtuigen-
                                                                               verzekering) (1), of althans deze de Commissie niet mede
                                                                               te delen, de krachtens deze richtlijn op haar rustende
                                                                               verplichtingen niet is nagekomen;
                                                                        —      Het Koninkrijk der Nederlanden in de kosten te verwijzen.
Verzoek van Juzgado de Primera Instancia nr. 35 Barcelo-
na van 5 mei 2003, om een prejudiciële beslissing in het
geding tussen QDQ MEDIA S.A. en Alejandro Omedas
                               Lecha                                    Middelen en voornaamste argumenten
                          (Zaak C-235/03)                               De termijn voor de omzetting van de richtlijn is verstreken op
                                                                        20 juli 2002.
                          (2003/C 171/27)
                                                                        (1 ) PB 2000, L 181, blz. 65.
De Juzgado de Primera Instancia nr. 35 Barcelona heeft bij
beschikking van 5 mei 2003, ingekomen ter griffie van het
Hof van Justitie op 2 juni 2003, in het geding tussen QDQ
MEDIA S.A. en Alejandro Omedas Lecha, het Hof van Justitie
van de Europese Gemeenschappen verzocht om een prejudicië-
le beslissing over de navolgende vraag:
                                                                        Beroep, op 6 juni 2003 ingesteld door Commissie van de
                                                                             Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek
„Kunnen in het kader van de bescherming van de schuldeiser
overeenkomstig richtlijn 2000/35/EG ( 1) van het Europees                                         (Zaak C-243/03)
Parlement en de Raad van 29 juni 2000 betreffende bestrijding
van betalingsachterstand bij handelstransacties, als invor-
deringskosten van de schuld worden aangemerkt de kosten                                           (2003/C 171/29)
van het optreden van een advocaat en procureur in de
betalingsbevelprocedure die voor de invordering van die schuld
is ingeleid?”                                                           Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                        op 6 juni 2003 beroep tegen Franse Republiek ingesteld door
( 1) PB L 200 van 8.8.2000, blz. 35.                                    Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegenwoor-
                                                                        digd door E. Traversa als gemachtigde, bijgestaan door N. Cou-
                                                                        trelis, advocaat, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
 ---pagebreak--- C 171/20                NL                        Publicatieblad van de Europese Unie                                        19.7.2003
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                       Beroep, op 10 juni 2003 ingesteld door Franse Republiek
                                                                        tegen Europees Parlement en Raad van de Europese Unie
1.     vast te stellen dat de Franse Republiek, door een bijzon-
       dere regel in te voeren die de aftrekbaarheid beperkt van
       de BTW die is betaald over door middel van subsidies                                    (Zaak C-244/03)
       gefinancierde kapitaalgoederen, de verplichtingen niet is
       nagekomen die op haar rusten krachtens het gemeen-
       schapsrecht en inzonderheid krachtens de artikelen 17                                   (2003/C 171/30)
       en 19 van de Zesde richtlijn van de Raad, van 17 mei
       1977, betreffende de harmonisatie van de wetgevingen
       der lidstaten inzake omzetbelasting — Gemeenschappe-
       lijk stelsel van belasting over de toegevoegde waarde:          Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
       uniforme grondslag ( 1), zoals gewijzigd;                       op 10 juni 2003 beroep tegen Europees Parlement en Raad
                                                                       van de Europese Unie ingesteld door Franse Republiek, verte-
2.     de Franse Republiek te verwijzen in de kosten van de            genwoordigd door F. Alabrune, G. de Bergues en C. Lemaire
       procedure.                                                      als gemachtigden, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg.
Middelen en voornaamste argumenten                                     Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
De artikelen 17 tot en met 20 van de Zesde richtlijn                   —     nietig te verklaren artikel 1, punt 2, van richtlijn 2003/
regelen het recht op aftrek van BTW door belastingplichtigen.                15/EG van het Europees Parlement en de Raad van
Belastingplichtigen die zowel handelingen verrichten waarvoor                27 februari 2003 ( 1) voorzover daarbij een artikel 4 bis
recht op aftrek bestaat, als handelingen waarvoor dit recht niet             is ingevoegd in richtlijn 76/768/EEG van de Raad (2)
bestaat, kunnen het bedrag van de belasting die zij over de                  betreffende de onderlinge aanpassing van de wetgevingen
door hen gebruikte goederen hebben betaald, van de door hen                  der lidstaten inzake cosmetische producten;
uit hoofde van belaste handelingen verschuldigde belasting
aftrekken binnen de grenzen van een pro rata dat volgens de            —     het Europees Parlement en de Raad te verwijzen in de
regels van artikel 19 wordt berekend.                                        kosten.
De Franse regering verbindt de aftrek van de BTW over door
middel van subsidies gefinancierde goederen aan voorwaarden
die in de Zesde richtlijn niet worden genoemd. Volgens de              Middelen en voornaamste argumenten
Franse regeling kunnen belastingplichtigen die beide soorten
handelingen verrichten, de bij de aankoop van een kapitaalgoed
betaald BTW immers niet aftrekken voorzover hij betrekking
heeft op het door middel van subsidies gefinancierde deel              Artikel 4 bis van richtlijn 76/768/EEG, ingevoerd bij artikel 1,
                                                                       punt 2, van richtlijn 2003/15/EG, verbiedt het in de handel
van de aankoop, tenzij het aldus gefinancierde deel wordt
doorberekend in de prijs belastbare handelingen. Deze uitslui-         brengen van cosmetische producten wanneer voor de eind-
                                                                       samenstelling of de ingrediënten of combinaties van ingrediën-
ting, die betrekking heeft op de aankoop van goederen
die worden gebruikt voor werkzaamheden die binnen de                   ten daarvan een dierproef is verricht, en verbiedt het verrichten
werkingssfeer van de richtlijn vallen, gebeurt vóór de eventuele       van dierproeven met cosmetische eindproducten of ingrediën-
                                                                       ten of combinaties van ingrediënten. Dit verbod is strenger
toepassing van het aftrekprorata en vermindert het BTW-
bedrag waarop dit prorata in voorkomend geval wordt toege-             dan het voorheen geldende verbod en onverenigbaar met de
                                                                       regels van de Wereldhandelsorganisatie.
past om de voor aftrek in aanmerking komende BTW te
berekenen. Afwijkingen van het recht op aftrek zijn evenwel
slechts toegestaan in de gevallen die in de Zesde richtlijn
uitdrukkelijk worden genoemd. De Franse regering kan zich              De Franse regering vordert nietigverklaring van artikel 1,
ter rechtvaardiging van een dergelijke beperking van het recht         punt 2, van de richtlijn en voert daarvoor primair schending
op aftrek ook niet beroepen op artikel 2 van de Eerste richtlijn       van het rechtszekerheidsbeginsel aan. Door de werkingssfeer
(67/227/EEG) van de Raad, van 11 april 1967, betreffende               van artikel 4 bis niet duidelijk en nauwkeurig te omschrijven
de harmonisatie van de wetgevingen der Lid-Staten inzake               en herhaaldelijk een onnauwkeurige uitdrukking, namelijk
omzetbelasting, volgens hetwelk de BTW verschuldigd is onder           „om aan de voorschriften van deze richtlijn te voldoen”, te
aftrek van het bedrag van de BTW waarmee de onderscheiden              gebruiken, is de gemeenschapswetgever immers voorbijgegaan
bestanddelen van de prijs rechtstreeks zijn belast.                    aan het rechtszekerheidsvereiste. Artikel 4 bis doet moeilijke
                                                                       uitleggingsproblemen rijzen en daardoor bestaat het gevaar
                                                                       dat de lidstaten de bepalingen van de wijzigingsrichtlijn
De Franse autoriteiten lijken dezelfde beperkingen van de              op uiteenlopende wijze in hun nationaal recht omzetten.
aftrek ook toe te passen op belastingplichtigen die alleen             Bovendien weegt het rechtszekerheidsbeginsel zwaarder wan-
handelingen verrichten waarvoor recht op aftrek bestaat.               neer verplichtingen worden opgelegd aan particulieren. In
                                                                       het onderhavige geval kunnen de ondernemingen door de
( 1) PB L 145 van 13.6.1977, blz. 1.                                   onnauwkeurigheid en onduidelijkheid van artikel 4 bis niet
                                                                       uitmaken welke juridische situaties en rechtsbetrekkingen
                                                                       onder dit artikel vallen.


title: Zaak C-188/00: Verzoek van het Verwaltungsgericht Karlsruhe van 22 maart 2000 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen B. Kurz geb. Yüce en Land Baden-Württemberg

text:
26.8.2000              NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       C 247/15
akte verlenen Finland evenwel niet het recht, verder van de bij             tie voldaan door een Turks onderdaan die op een
die richtlijnen vastgestelde regels af te wijken dan in die bijlage         door het consulaat-generaal afgegeven visum met de
is gespecificeerd.                                                          aantekening „enkel geldig voor opleidingsdoeleinden”
                                                                            met toestemming van de bevoegde vreemdelingendienst
                                                                            het land is binnengekomen en daarna in het bezit is
Finland heeft zijn accijnswetgeving gewijzigd bij wege van een              geweest van een verblijfsvergunning die beperkt was tot
nieuwe accijnswet (wet nr. 1469 van 29 december 1994) om                    de werkzaamheid in het kader van de opleiding bij een
een deel van richtlijn 94/74/EEG (3) van de Raad in nationale               bepaalde werkgever, indien deze onderdaan in de periode
wetgeving om te zetten. De regeling inzake de belasting over                van 1 oktober 1992 tot 5 mei 1997 in het kader van een
brandstoffen is gewijzigd bij de wet betreffende de accijns op              leerbetrekking bij die werkgever werkzaam is geweest en
vloeibare brandstoffen (wet nr. 1472 van 29 december 1994).                 hiervoor een maandelijkse beloning („Ausbildungsvergü-
Deze wet heeft de richtlijnen 92/81/EEG en 92/82/EEG ten                    tung”) heeft ontvangen?
dele in nationale wetgeving omgezet. Het gebruik van stookolie
in motorvoertuigen is noch bij die gelegenheid noch later              2)   Wordt aan de voorwaarden van artikel 7, tweede alinea,
formeel verboden. Met betrekking tot stookolie is bij wettelijke            van besluit nr. 1/80 van de Associatieraad EEG/Turkije
noch bij bestuursrechtelijke bepalingen een fiscale controle                betreffende de ontwikkeling van de Associatie voldaan
ingesteld. Er bestaat evenwel een fiscale controle op stookolie             door een Turks onderdaan die het biologische kind is van
in het stadium van de distributie. Er bestaat geen enkele                   Turkse ouders die voorheen in het gastland als werknemer
controle op het niveau van de distributie van lichte stookolie              zijn geweest indien hij als meerderjarige door Duitse
voor verwarming, met uitzondering van enkele controles door                 onderdanen is geadopteerd met de gevolgen van een
de verkeerspolitie, die niet als afdoende controle op het gebruik           adoptie van een minderjarige en door die adoptie de
kunnen worden aangemerkt.                                                   familierechtelijke betrekking tussen hemzelf en zijn bio-
                                                                            logische ouders heeft opgehouden te bestaan? Volstaat
                                                                            het in dit verband, dat hij tijdens de legale arbeid van zijn
Lichte stookolie is in Finland vooral verkrijgbaar in de
                                                                            ouders en aan het begin van zijn opleiding het kind van
tankstations in schaars bevolkte gebieden, waar hij zonder
                                                                            Turkse werknemers was?
enige fiscale controle kan worden verkocht. Zolang Finland dit
niet controleert en die tussenhandel niet verbiedt, kan dit land       3)   Voldoet een Turks onderdaan aan de voorwaarden van
niet worden geacht de richtlijnen 92/81/EG en 92/82/EG                      artikel 7, tweede alinea, van besluit nr. 1/80 van de
volledig in zijn nationaal recht te hebben omgezet. Verder zij              Associatieraad EEG/Turkije betreffende de ontwikkeling
erop gewezen, dat aan Finland niet de minste vrijstelling van               van de Associatie, indien hij acht jaar na zijn vertrek uit
in genoemde richtlijnen geëiste fiscale controles is verleend.              het gastland met zijn ouders, die dat land destijds definitief
                                                                            verlieten, het gastland opnieuw (zonder zijn ouders) is
                                                                            binnengekomen teneinde er een opleiding te gaan volgen?
(1) PB L 316 van 31.10.1992, blz. 12.
(2) PB L 316 van 31.10.1992, blz. 19.                                  4)   Voldoet een Turks onderdaan aan de voorwaarden van
(3) PB L 365 van 31.12.1994, blz. 46.                                       artikel 7, tweede alinea, van besluit nr. 1/80 van de
                                                                            Associatieraad EEG/Turkije betreffende de ontwikkeling
                                                                            van de Associatie, indien hij het laatste afsluitende examen
                                                                            niet in het gastland heeft afgelegd, maar in zijn land van
                                                                            herkomst voor een daarheen gereisde examencommissie
                                                                            van het gastland?
                                                                       5)   Is het met artikel 6 of artikel 7, tweede alinea, van besluit
                                                                            nr. 1/80 van de Associatieraad EEG/Turkije verenigbaar,
Verzoek van het Verwaltungsgericht Karlsruhe van                            dat indien uitzetting heeft plaatsgevonden, op grond van
22 maart 2000 om een prejudiciële beslissing in het geding                  de blokkerende werking („Sperrwirkung”) van § 8, lid 2,
tussen B. Kurz geb. Yüce en Land Baden-Württemberg                          van het Ausländergesetz de afgifte van een verblijfsver-
                                                                            gunning moet worden geweigerd zolang niet positief is
                                                                            beslist op een verzoek om de gevolgen van de uitzetting
                        (Zaak C-188/00)                                     in de tijd te beperken?
                        (2000/C 247/18)
Het Verwaltungsgericht Karlsruhe heeft bij beschikking van
22 maart 2000, ingekomen ter griffie van het Hof van Justitie          Beroep, op 31 mei 2000 ingesteld door Commissie van de
op 22 mei 2000, in het geding tussen B. Kurz geb. Yüce en                Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek
Land Baden-Württemberg, het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing over                                    (Zaak C-224/00)
de navolgende vragen:
                                                                                (2000/C 247/19)
1)    Wordt aan de voorwaarden van artikel 6, lid 1, tweede of
      derde streepje, van besluit nr. 1/80 van de Associatieraad       Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
      EEG/Turkije betreffende de ontwikkeling van de Associa-          op 31 mei 2000 beroep ingesteld tegen Italiaanse Republiek


title: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 15 maart 2004 in zaak T-139/02, Idiotiko Institouto Epangelmatikis Katartisis N. Avgerinopoulou Anagnorismenes Technikes Idiotikes Epangelmatikes Scholes AE, Panellinia Enosi Idiotikon Institouton Epangelmatikis Katartisis en Panellinia Enosi Idiotikis Technikis Epangelmatikis Ekpaideusis kai Katartisis tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Structuurfondsen — Communautair steunbestek — Operationeel programma — Antwoord van Commissie op verzoek tot wijziging van beschikking tot goedkeuring van operationeel programma — Beroep tot nietigverklaring — Rechtstreeks geraakt zijn — Niet-ontvankelijkheid)

text:
               30.4.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 118/40

      BESCHIKKING VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG

   van 15 maart 2004
   in zaak T-139/02, Idiotiko Institouto Epangelmatikis Katartisis N. Avgerinopoulou Anagnorismenes Technikes Idiotikes Epangelmatikes Scholes AE, Panellinia Enosi Idiotikon Institouton Epangelmatikis Katartisis en Panellinia Enosi Idiotikis Technikis Epangelmatikis Ekpaideusis kai Katartisis tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (1)

   (Structuurfondsen - Communautair steunbestek - Operationeel programma - Antwoord van Commissie op verzoek tot wijziging van beschikking tot goedkeuring van operationeel programma - Beroep tot nietigverklaring - Rechtstreeks geraakt zijn - Niet-ontvankelijkheid)
   (2004/C 118/87)
   Procestaal: Grieks
   In zaak T-139/02, Idiotiko Institouto Epangelmatikis Katartisis N. Avgerinopoulou Anagnorismenes Technikes Idiotikes Epangelmatikes Scholes AE, Panellinia Enosi Idiotikon Institouton Epangelmatikis Katartisis en Panellinia Enosi Idiotikis Technikis Epangelmatikis Ekpaideusis kai Katartisis, gevestigd te Athene (Griekenland), vertegenwoordigd door T. Antoniou en C. Tsiliotis, tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: M. Condou-Durande en L. Flynn), betreffende een beroep tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 27 februari 2002 om geen einde te maken aan de gestelde discriminatie tussen particuliere en openbare instellingen voor beroepsopleiding in Griekenland met betrekking tot hun toegang tot financiering door de structuurfondsen zoals voorzien in het Derde communautaire steunbestek en, meer bepaald, het Operationeel programma „Onderwijs en lagere beroepsopleiding”, heeft het Gerecht (Vierde kamer), samengesteld als volgt: H. Legal, kamerpresident, V. Tiili en M. Vilaras, rechters; griffier: H. Jung, op 15 maart 2004 een beschikking gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               Verzoeksters worden verwezen in hun eigen kosten en in die van de Commissie.

      (1)  PB C 169 van 13.7.2002.


title: Zaak C-413/12: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 5 december 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Salamanca — Spanje) — Asociación de Consumidores Independientes de Castilla y León/Anuntis Segundamano España SL (Prejudiciële verwijzing — Richtlijn 93/13/EEG — Verbodsactie ingesteld door een regionale consumentenorganisatie — Relatief bevoegde rechter — Geen mogelijkheid om een rechtsmiddel aan te wenden tegen de onbevoegdverklaring in eerste aanleg — Procedurele autonomie van de lidstaten — Gelijkwaardigheids- en doeltreffendheidsbeginsel)

text:
               15.2.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 45/12

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 5 december 2013 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Salamanca — Spanje) — Asociación de Consumidores Independientes de Castilla y León/Anuntis Segundamano España SL
   (Zaak C-413/12) (1)

   (Prejudiciële verwijzing - Richtlijn 93/13/EEG - Verbodsactie ingesteld door een regionale consumentenorganisatie - Relatief bevoegde rechter - Geen mogelijkheid om een rechtsmiddel aan te wenden tegen de onbevoegdverklaring in eerste aanleg - Procedurele autonomie van de lidstaten - Gelijkwaardigheids- en doeltreffendheidsbeginsel)
   2014/C 45/21
   Procestaal: Spaans

      Verwijzende rechter

   Audiencia Provincial de Salamanca

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Asociación de Consumidores Independientes de Castilla y León

      Verwerende partij: Anuntis Segundamano España SL

      Voorwerp

   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Audiencia Provincial de Salamanca — Spanje — Uitlegging van de artikelen 4 VWEU, 12 VWEU, 114 VWEU en 169 VWEU, artikel 38 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (PB 2000, C 364, blz. 1) en richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten (PB L 95, blz. 29) — Geschikte en doeltreffende middelen om een einde te maken aan het gebruik van oneerlijke bedingen — Preventieve collectieve actie die door een consumentenorganisatie is ingesteld om het gebruik van oneerlijke bedingen door een handelaar te doen verbieden — Bevoegdheid van de rechter van de vestigingsplaats van de gedaagde partij op grond van het nationale burgerlijk procesrecht — Nationale wettelijke regeling waarbij geen rechtsmiddel kan worden aangewend tegen een relatieve onbevoegdverklaring

      Dictum

   Richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten en het doeltreffendheids- en het gelijkwaardigheidsbeginsel moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een regeling van een lidstaat zoals die in het hoofdgeding, waarbij verbodsacties van consumentenorganisaties moeten worden ingesteld bij de rechter van de vestigings- of woonplaats van de gedaagde partij en waarbij tegen de relatieve onbevoegdverklaring van de rechter in eerste aanleg geen hoger beroep openstaat.

      (1)  PB C 379 van 8.12.2012.


title: Zaak C-443/08: Arrest van het Hof (Derde kamer) van 7 mei 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Franse Republiek (Niet-nakoming — Richtlijn 1999/13/EG — Beperking van emissie van vluchtige organische stoffen — Verzuim om begrippen kleine installatie en belangrijke wijziging in nationaal recht om te zetten)

text:
               4.7.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 153/17

         Arrest van het Hof (Derde kamer) van 7 mei 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Franse Republiek
   (Zaak C-443/08) (1)

   (Niet-nakoming - Richtlijn 1999/13/EG - Beperking van emissie van vluchtige organische stoffen - Verzuim om begrippen „kleine installatie” en „belangrijke wijziging” in nationaal recht om te zetten)
   2009/C 153/33
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: A. Alcover San Pedro en J.-B. Laignelot, gemachtigden)

      Verwerende partij: Franse Republiek (vertegenwoordigers: G. de Bergues en A. Adam, gemachtigden)

      Voorwerp

   Niet-nakoming — Verzuim om de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om de artikelen 2, punten 3 en 4, en 4, punt 4, van richtlijn 1999/13/EG van de Raad van 11 maart 1999 inzake de beperking van de emissie van vluchtige organische stoffen ten gevolge van het gebruik van organische oplosmiddelen bij bepaalde werkzaamheden en in installaties (PB L 85, blz. 1) correct in nationaal recht om te zetten — Begrippen „kleine installatie” en „belangrijke wijziging”

      Dictum

               1)

               Door niet binnen de gestelde termijn de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk om de artikelen 2, punten 3 en 4, en 4, punt 4, van richtlijn 1999/13/EG van de Raad van 11 maart 1999 inzake de beperking van de emissie van vluchtige organische stoffen ten gevolge van het gebruik van organische oplosmiddelen bij bepaalde werkzaamheden en in installaties correct in nationaal recht om te zetten, is de Franse Republiek de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen.

               2)

               De Franse Republiek wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 6 van 10.1.2009.


title: Gevoegde zaken C-71/11 en C-99/11: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 5 september 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht — Duitsland) — Bondsrepubliek Duitsland/Y (C-71/11), Z (C-99/11) (Richtlijn 2004/83/EG — Minimumnormen voor verlening vluchtelingenstatus of subsidiaire-beschermingsstatus — Artikel 2, sub c — „Vluchteling” — Artikel 9, lid 1 — Begrip „daden van vervolging” — Artikel 10, lid 1, sub b — Godsdienst als grond van vervolging — Verband tussen deze grond van vervolging en daden van vervolging — Pakistaanse onderdanen, leden van religieuze gemeenschap ahmadiyya — Handelingen van Pakistaanse overheidsinstanties ter verhindering van recht op openbare godsdienstbelijdenis — Handelingen voldoende ernstig voor gegronde vrees van betrokkene om te worden blootgesteld aan vervolging op grond van zijn godsdienst — Beoordeling op individuele basis van feiten en omstandigheden — Artikel 4)

text:
               27.10.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 331/5

      Arrest van het Hof (Grote kamer) van 5 september 2012 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht — Duitsland) — Bondsrepubliek Duitsland/Y (C-71/11), Z (C-99/11)
      (Gevoegde zaken C-71/11 en C-99/11) (1)

      (Richtlijn 2004/83/EG - Minimumnormen voor verlening vluchtelingenstatus of subsidiaire-beschermingsstatus - Artikel 2, sub c - „Vluchteling” - Artikel 9, lid 1 - Begrip „daden van vervolging” - Artikel 10, lid 1, sub b - Godsdienst als grond van vervolging - Verband tussen deze grond van vervolging en daden van vervolging - Pakistaanse onderdanen, leden van religieuze gemeenschap ahmadiyya - Handelingen van Pakistaanse overheidsinstanties ter verhindering van recht op openbare godsdienstbelijdenis - Handelingen voldoende ernstig voor gegronde vrees van betrokkene om te worden blootgesteld aan vervolging op grond van zijn godsdienst - Beoordeling op individuele basis van feiten en omstandigheden - Artikel 4)
      (2012/C 331/08)
      Procestaal: Duits

         Verwijzende rechter

      Bundesverwaltungsgericht

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Bondsrepubliek Duitsland

         Verwerende partijen: Y (C-71/11), Z (C-99/11)

         in tegenwoordigheid van: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht, Bundesbeauftragter für Asylangelegenheiten beim Bundesamt für Migration und Flüchtlinge

         Voorwerp

      Verzoeken om een prejudiciële beslissing — Bundesverwaltungsgericht — Uitlegging van de artikelen 2, sub c, en 9, lid 1, sub a, van richtlijn 2004/83/EG van de Raad van 29 april 2004 inzake minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming (PB L 304, blz. 12) — Voorwaarden om als vluchteling te worden beschouwd — Voldoende zwaarwichtigheid van daad van vervolging — Handelingen van de Pakistaanse overheidsinstanties die erop zijn gericht om de activiteit van de religieuze gemeenschap ahmadiyya te beperken

         Dictum

                  1)

                  Artikel 9, lid 1, sub a, van richtlijn 2004/83/EG van de Raad van 29 april 2004 inzake minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming, moet aldus worden uitgelegd dat:

                              —

                              niet elke aantasting van het recht op godsdienstvrijheid die artikel 10, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie schendt een „daad van vervolging” in de zin van die bepaling van die richtlijn vormt;

                              —

                              een daad van vervolging het resultaat kan zijn van een aantasting van de uiterlijke beleving van die vrijheid, en

                              —

                              bij de beoordeling of een aantasting van het recht op godsdienstvrijheid die artikel 10, lid 1, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie schendt een „daad van vervolging” vormt, de bevoegde autoriteiten, gelet op de persoonlijke situatie van de betrokkene, moeten onderzoeken of deze om redenen van de uitoefening van die vrijheid in zijn land van herkomst een werkelijk gevaar loopt om met name te worden vervolgd of te worden onderworpen aan onmenselijke of vernederende behandelingen of straffen die afkomstig zijn van een van de in artikel 6 van richtlijn 2004/83 bedoelde actoren.

                  2)

                  Artikel 2, sub c, van richtlijn 2004/83 moet aldus worden uitgelegd, dat de vrees voor vervolging van de verzoeker gegrond is zodra de bevoegde autoriteiten, gelet op diens persoonlijke situatie, van oordeel zijn dat in redelijkheid kan worden aangenomen dat hij bij terugkeer in zijn land van herkomst godsdienstige handelingen zal verrichten die hem blootstellen aan een werkelijk gevaar van vervolging. Bij de individuele beoordeling van een verzoek strekkende tot het verkrijgen van de vluchtelingenstatus mogen die autoriteiten van de asielzoeker redelijkerwijs niet verwachten dat hij van deze godsdienstige handelingen afziet.

         (1)  PB C 130 van 30.4.2011.

         PB C 173 van 11.6.2011.


title: Zaak T-27/13: Beroep ingesteld op 23 januari 2013 — Elan/Commissie

text:
               23.3.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 86/20

         Beroep ingesteld op 23 januari 2013 — Elan/Commissie
   (Zaak T-27/13)
   2013/C 86/34
   Procestaal: Sloveens

      Partijen

      Verzoekende partij: Elan, proizvodnja športnih izdelkov, d.o.o. (Begunje na Gorenjskem, Slovenië) (vertegenwoordiger: P. Pensa, advocaat)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               de artikelen 2 tot en met 5 van het besluit van de Commissie van 19 september 2012 betreffende maatregelen ten behoeve van de onderneming ELAN d.o.o., SA.26379 (C 13/2010) nietig verklaren;

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster vier middelen aan.

               1)

               Schending van de motiveringsplicht (artikel 296, lid 2, VWEU) en schending van wezenlijke vormvereisten wegens ontoereikende motivering (artikel 263, lid 2, VWEU).
               De Commissie heeft ontoereikend gemotiveerd waarom zij de door de ondernemingen Zavarovalnica Triglav en Triglav Naložbe toegediende kapitaalinjectie aan de staat toerekent. Voorts heeft zij niet gemotiveerd waarom zij de cessies op het vlak van de maritieme divisie van de onderneming Elan niet als passende compensatiemaatregelen heeft aanvaard.

               2)

               Schending van artikel 107, lid 1, VWEU wegens een kennelijk onjuiste beoordeling van de feiten door te oordelen dat er staatsmiddelen waren en door de handelswijze van de ondernemingen Zavarovalnica Triglav, Triglav Naložbe en KAD-PPS aan de staat toe te rekenen.
               In de eerste plaats heeft de Commissie de feiten kennelijk onjuist beoordeeld wat het toezicht en de invloed van de staat betreft op Zavod za pokojninsko in invalidsko zavarovanje (ZPIZ) [Instituut voor pensioen- en invaliditeitsverzekering] en bijgevolg op de ondernemingen Zavarovalnica Triglav en Triglav Naložbe. In de tweede plaats heeft de Commissie geen aanwijzing aangevoerd, zoals volgens de rechtspraak in de zaak Stardust Marine is vereist, op grond waarvan de handelswijze van de ondernemingen KAD-PPS, Zavarovalnica Triglav en Triglav Naložbe aan de staat kunnen worden toegerekend en is zij hierbij volledig voorbijgegaan aan het feit dat de privé-ondernemingen Zavarovalnica Triglav en Triglav Naložbe een negatief toezicht op de onderneming Elan hebben uitgeoefend.

               3)

               Schending van artikel 107, lid 1, VWEU wat de verenigbaarheid betreft van de handelswijze van de ondernemingen met het beginsel van de particuliere investeerder in een markteconomie wegens een kennelijke onjuiste beoordeling van de feiten wat het besluitvormingsproces van de vennoten vóór de herkapitalisatie en de tenuitvoerlegging van maatregel 2 betreft (herkapitalisatie van de onderneming Elan in de zomer van 2008)
               De Commissie is klaarblijkelijk ten onrechte uitgegaan van zes doorslaggevende feitelijke omstandigheden om tot de conclusie te komen dat maatregel 2 onverenigbaar was met het beginsel van de particuliere investeerder in een markteconomie:

                           —

                           ten eerste heeft de Commissie op misleidende wijze uitsluitend rekening gehouden met de minst gunstige evaluatie van de waarde van het kapitaal van de onderneming Elan hoewel in de snelle evaluatie van de waarde vier ramingen voorkwamen;

                           —

                           ten tweede heeft zij op willekeurige wijze en zonder deskundigenadvies in te winnen de door de onderneming Audit-IN uitgevoerde raming van de waarde als achterhaald en irrelevant afgewezen, alsook zonder rechtvaardiging prioriteit verleend aan de snelle evaluatie van de waarde;

                           —

                           ten derde heeft de Commissie ten onrechte vastgesteld dat er geen particuliere investeerders aan de herkapitalisatie hebben deelgenomen, hoewel het aandeel van het privé-kapitaal ten minste 35,05 % bedraagt;

                           —

                           ten vierde heeft de Commissie ten onrechte vastgesteld dat het meerjarenplan 2008-2012 en het saneringsplan door de onderneming Elan zelf waren opgesteld, aangezien zij volledig is voorbijgegaan aan het feit dat het saneringsplan van de onderneming Elan is opgesteld op basis van de reconversiestrategie die door een externe consulent speciaal voor de onderneming is opgesteld;

                           —

                           ten vijfde is ook de vaststelling onjuist dat er geen akkoord was met de banken over de herschikking van de leningen die vóór de herkapitalisatie bestonden, aangezien de Commissie kennelijk helemaal geen rekening heeft gehouden met de bewijsstukken aan de hand waarvan de banken aan de onderneming Elan hebben bevestigd dat zij haar leningen zou herschikken, indien de vennoten de onderneming Elan herkapitaliseren;

                           —

                           ten zesde is de stelling van de Commissie onjuist volgens welke de herkapitalisatie van de onderneming Elan van 2007 geen vruchten heeft afgeworpen en dat de particuliere vennoten dus niet meer in de onderneming Elan hebben geïnvesteerd.

               4)

               Kennelijke onjuiste beoordeling van de feiten wat de compenserende maatregelen betreft krachtens de punten 38-40 van de communautaire richtsnoeren inzake reddings- en herstructureringssteun aan ondernemingen in moeilijkheden en schending van artikel 107, lid 3, sub c, VWEU.
               De Commissie heeft een kennelijke beoordelingsfout gemaakt door vast te stellen dat de onderneming Elan geen passende compenserende maatregelen heeft vastgesteld en heeft dus artikel 107, lid 3, sub c, VWEU gelezen in samenhang met de communautaire richtsnoeren inzake reddings- en herstructureringssteun aan ondernemingen in moeilijkheden, onjuist toegepast:

                           —

                           ten eerste is de Commissie voorbijgegaan aan het feit dat in de reconversiestrategie uitdrukkelijk is vermeld dat in uiterste noodzaak de distributieonderneming in de Verenigde Staten zou worden geliquideerd;

                           —

                           ten tweede heeft de Commissie ten onrechte vermeld dat de samenwerking in de gemeenschappelijke distributieonderneming op initiatief van de onderneming Dal Bello is stopgezet;

                           —

                           ten derde heeft de Commissie ten onrechte geen rekening gehouden met de gevolgen van de compenserende maatregelen met betrekking tot de detailhandel in ski’s voor de „voornaamste” handel van de onderneming Elan, te weten de productie van ski’s.


title: Zaak T-64/12: Beroep ingesteld op 15 februari 2012 — Henkel en Henkel France/Commissie

text:
               31.3.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 98/28

         Beroep ingesteld op 15 februari 2012 — Henkel en Henkel France/Commissie
   (Zaak T-64/12)
   2012/C 98/45
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: Henkel AG & Co. KGaA (Düsseldorf, Duitsland) en Henkel France (Boulogne-Billancourt, Frankrijk) (vertegenwoordigers: R. Polley, T. Kuhn, F. Brunet en E. Paroche, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               de beschikking van de Commissie van 7 december 2011 in zaak „COMP/39.579 — Wasmiddelen voor huishoudelijk gebruik” nietig verklaren, voor zover hierbij het verzoek van verzoeksters is afgewezen om de in die zaak geproduceerde stukken aan de Franse mededingingsautoriteit over te leggen in de bij haar aanhangige zaak 09/0007F betreffende de sector detergenten in Frankrijk;

               —

               verweerster gelasten, verzoeksters toe te staan zich te beroepen op de gevraagde documenten in de voor de Cour d’Appel de Paris hangende procedure, waarbij verzoeksters opkomen tegen de beslissing van de Franse mededingingsautoriteit van 8 december 2011 (of in de procedure voor de Franse mededingingsautoriteit indien deze beslist de zaak te heropenen);

               —

               verweerster verwijzen in de kosten van de procedure en in de andere kosten die verzoeksters in verband met dit beroep hebben gemaakt, en

               —

               alle andere maatregelen treffen die het Gerecht passend acht.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter onderbouwing van hun beroep voeren verzoeksters één middel aan. Volgens dit enige middel heeft verweerster hun vraag om de opgevraagde documenten over te leggen of om van deze documenten gebruik te mogen maken in de procedures die in Frankrijk hangende zijn, ten onrechte afgewezen. Daardoor heeft verweerster het fundamentele recht van verdediging van verzoeksters en de krachtens artikel 4, lid 3, van het Verdrag betreffende de Europese Unie op haar rustende verplichtingen geschonden.


title: Zaak T-297/14: Beroep ingesteld op 2 mei 2014 — Walter Klein/Commissie

text:
               14.7.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 223/46

         Beroep ingesteld op 2 mei 2014 — Walter Klein/Commissie
   (Zaak T-297/14)
   2014/C 223/49
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Walter Klein GmbH & Co. KG (Wuppertal, Duitsland) (vertegenwoordigers: T. Volz, M. Ringel, B. Wißmann, M. Püstow, C. Oehme en T. Wielsch, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               het besluit van de Europese Commissie van 18 december 2013 tot inleiding van de formele onderzoeksprocedure krachtens artikel 108, lid 2, VWEU tegen de Bondsrepubliek Duitsland wegens steun voor hernieuwbare elektriciteit en de verlaagde EEG-heffing voor energie-intensieve ondernemingen, steunmaatregel SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN), nietig te verklaren voor zover dit de bovengrens van de EEG-heffing voor energie-intensieve ondernemingen betreft;

               —

               verweerster te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij twee middelen aan.

               1.

               Eerste middel: Geen voordeel in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU

                           —

                           Verzoekster voert aan dat de in het Gesetz für den Vorrang erneuerbarer Energien (wet inzake prioriteit voor hernieuwbare energie; hierna: „EEG”) voorziene bovengrens aan de EEG-heffing voor energie-intensieve ondernemingen geen staatssteun in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU vormt. Zij stelt in dat verband dat grootverbruikers van stroom door de regeling niet worden bevoordeeld. De bijzondere vereffeningsregeling is eerder een vereffening voor buitengewone lasten, die verzoekster en vergelijkbare ondernemingen in het kader van de bevordering van hernieuwbare elektriciteit bijzonder treffen en die tot doel heeft om het concurrentievermogen van grootverbruikers van stroom, die aanvankelijk aanzienlijk door de EEG-heffing werden belast, te herstellen.

               2.

               Tweede middel: Geen staatsmiddelen in de zin van artikel 107, lid 1, VWEU

                           —

                           Verzoekster betoogt daarnaast dat de bijzondere vereffeningsregeling geen „door de staat of met staatsmiddelen bekostigde” maatregel is. Zij voert in dat verband aan dat de EEG-heffing zelf geen staatsmiddel is, zodat het afzien van die middelen door middel van de bijzondere vereffeningsregeling ook geen met staatsmiddelen bekostigde maatregel kan vormen.

                           —

                           De EEG-heffing wordt niet door de staat of door een door de staat benoemde of opgerichte openbare of private instelling opgelegd, geadministreerd of zelfs maar verdeeld. De EEG-heffing kan direct door de transmissiesysteembeheerder worden opgelegd, op grond van een civielrechtelijke aanspraak die hij daarop heeft. De EEG-heffing komt de staatsbegroting niet ten goede, zodat de bijzondere vereffeningsregeling op generlei wijze direct of indirect leidt tot verminderde inkomsten van de staat.

                           —

                           De EEG-middelen staan ook niet tot de beschikking van overheidsinstanties. Bovendien is er geen openbaar toezicht op de EEG-middelen, zoals door het Bundesamt für Wirtschaft und Ausfuhrkontrolle (BAFA, federale dienst voor economie en exportcontrole) of de Bundesnetzagentur (federaal agentschap voor netwerken).


title: Zaak C-205/05: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 9 november 2006 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal des affaires de sécurité sociale de Longwy — Frankrijk) — Fabien Nemec/Caisse régionale d'assurance maladie du Nord-Est (Sociale zekerheid van migrerende werknemers — Artikel 42 EG — Verordening (EEG) nr. 1408/71 — Artikel 58 — Uitkering voor aan asbest blootgestelde werknemers — Berekening van uitkeringen — Weigering rekening te houden met in andere lidstaat ontvangen loon)

text:
               30.12.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 326/12

         Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 9 november 2006 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Tribunal des affaires de sécurité sociale de Longwy — Frankrijk) — Fabien Nemec/Caisse régionale d'assurance maladie du Nord-Est
   (Zaak C-205/05) (1)

   (Sociale zekerheid van migrerende werknemers - Artikel 42 EG - Verordening (EEG) nr. 1408/71 - Artikel 58 - Uitkering voor aan asbest blootgestelde werknemers - Berekening van uitkeringen - Weigering rekening te houden met in andere lidstaat ontvangen loon)
   (2006/C 326/24)
   Procestaal: Frans
   Verwijzende rechter
   Tribunal des affaires de sécurité sociale de Longwy
   Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Fabien Nemec

      Verwerende partij: Caisse régionale d'assurance maladie du Nord-Est
   Voorwerp
   Verzoek om een prejudiciële beslissing — Tribunal des affaires de sécurité sociale de Longwy — Uitlegging van artikel 39 EG-Verdrag, van verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels (voor de EER en Zwitserland relevante tekst) (PB L 166, blz. 1), en van artikel 15 van verordening (EEG) nr. 574/72 van de Raad van 21 maart 1972 tot vaststelling van de wijze van toepassing van verordening (EEG) nr. 1408/71 betreffende de toepassing van de sociale zekerheidsregelingen op loontrekkenden en hun gezinnen, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen (PB L 74, blz. 1) — Niet in aanmerking nemen van op grondgebied van een andere lidstaat ontvangen loon bij berekening van uitkering voor asbestarbeiders, wanneer dit loon niet was onderworpen aan premieplicht ingevolge het nationale socialezekerheidsstelsel
   Dictum
   Artikel 58, lid 1, van verordening (EEG) nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, zoals gewijzigd en bijgewerkt bij verordening (EG) nr. 118/97 van de Raad van 2 december 1996, uitgelegd overeenkomstig de doelstelling van artikel 42 EG, vereist dat in een situatie als die van het hoofdgeding de „gemiddelde verdienste” in de zin van eerstgenoemde bepaling wordt berekend met inachtneming van het loon dat de betrokkene, gelet op het verloop van zijn beroepsloopbaan, redelijkerwijze had kunnen ontvangen indien hij zijn werkzaamheden in de lidstaat van het bevoegde orgaan had voortgezet.

      (1)  PB C 182 van 23.7.2005.


title: Zaak T-240/11: Beschikking van het Gerecht van 17 juli 2012 — L’Oréal/BHIM — United Global Media Group (MyBeauty TV) ( „Gemeenschapsmerk — Oppositieprocedure — Bij BHIM terugvorderbare kosten — Kosten van vertegenwoordiging door werknemer — Artikel 85, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009 — Rechtens kennelijk ongegrond beroep” )

text:
               22.9.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 287/31

         Beschikking van het Gerecht van 17 juli 2012 — L’Oréal/BHIM — United Global Media Group (MyBeauty TV)
   (Zaak T-240/11) (1)

   (Gemeenschapsmerk - Oppositieprocedure - Bij BHIM terugvorderbare kosten - Kosten van vertegenwoordiging door werknemer - Artikel 85, lid 1, sub b, van verordening (EG) nr. 207/2009 - Rechtens kennelijk ongegrond beroep)
   2012/C 287/57
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: L’Oréal (Parijs, Frankrijk) (vertegenwoordigers: A. von Mühlendahl en S. Abel, advocaten)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) (vertegenwoordiger: P. Bullock, gemachtigde)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het BHIM: United Global Media Group, Inc. (El Segundo, Californië, Verenigde Staten)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het BHIM van 3 februari 2011 (zaak R 898/2010-1) inzake een oppositieprocedure tussen United Global Media Group, Inc. en L’Oréal

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               L’Oréal SA wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 204 van 9.7.2011.


title: Zaak T-51/01: Beroep, op 5 maart 2001 ingesteld door Joachim Fronia tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
C 186/8                NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     30.6.2001
                                                     GERECHT VAN EERSTE AANLEG
Beroep, op 28 februari 2001 ingesteld door François                     Ingevolge de artikelen 236 en 288 EG vordert verzoeker
   Vainker en Brenda Vainker tegen Europees Parlement                   schadevergoeding voor het door hem naar zijn zeggen als
                                                                        gevolg van zijn ziekte ondervonden leed en schadevergoeding
                          (Zaak T-48/01)                                voor het leed dat hem door de beweerdelijk onjuiste behande-
                                                                        ling van zijn verzoek door verweerder is berokkend.
                         (2001/C 186/12)
                                                                        Verzoekster vordert schadevergoeding wegens het leed dat
                                                                        haar door de beweerdelijk onjuiste behandeling van het
                        (Procestaal: Engels)                            verzoek van haar echtgenoot door verweerder is berokkend.
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
schappen is op 28 februari 2001 beroep ingesteld tegen het
Europees Parlement door François Vainker en Brenda Vainker,
vertegenwoordigd door J. Grayston en A. Bywater van het
kantoor Eversheds, Brussel (België).
                                                                        Beroep, op 5 maart 2001 ingesteld door Joachim Fronia
Verzoeker vordert dat het Gerecht verweerder veroordeelt tot               tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
betaling aan verzoeker van:
—     bepaalde bedragen als schadevergoeding;                                                     (Zaak T-51/01)
—     een rente van 8 % over het uiteindelijk ingevolge de
      Regeling voor de verzekering van de ambtenaren van de                                      (2001/C 186/13)
      Europese Gemeenschappen tegen ongevallen en beroeps-
      ziekten toe te kennen bedrag; en
                                                                                (Procestaal: Frans)
—     elk ander rentebedrag dat het Gerecht passend acht; en
—     hetzij een jaarlijks aan verzoeker vanaf de leeftijd van          Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
      62 jaar uit te keren bedrag ter vergoeding van de derving         schappen is op 5 maart 2001 beroep ingesteld tegen de
      van pensioenrechten, hetzij enig ander door het Gerecht           Commissie van de Europese Gemeenschappen door Joachim
      in redelijkheid vast te stellen bedrag.                           Fronia, wonende te Overijse (België), vertegenwoordigd door
                                                                        J.-N. Louis en V. Peere, advocaten, domicilie gekozen hebbende
Verzoekster vordert dat het Gerecht:                                    te Luxemburg.
—     verweerder veroordeelt tot betaling van bepaalde bedra-           Verzoeker vordert dat het Gerecht:
      gen aan verzoekster voor het leed dat zij heeft ondervon-
      den als gevolg van het gedrag van verweerder tijdens de           —     nietig verklaart het besluit om hem niet te handhaven als
      procedure betreffende het verzoek van verzoeker tot                     ten tijde van de herstructurering dienstdoend eenheids-
      erkenning dat hij lijdt aan een beroepsziekte en de                     hoofd en het besluit tot afwijzing van zijn sollicitatie naar
      aanvraag van schadevergoeding daarvoor en tot vergoe-                   de functies van eenheidshoofd van de eenheden DG
      ding van niet-vergoede ziektekosten ingevolge de voor-                  EAC/A/4, DG EAC/C/2 en DG EAC/C/5 en hem aan te
      schriften.                                                              stellen als persoonlijk adviseur bij DG Onderwijs en
                                                                              Cultuur;
Tezamen vorderen verzoekers dat het Gerecht:
                                                                        —     verweerster in de kosten verwijst.
—     verweerder veroordeelt tot betaling van alle kosten van
      beide verzoekers, de kosten van dit beroep op het Gerecht
      daaronder begrepen.                                               Middelen en voornaamste argumenten
                                                                        Verzoeker was eenheidshoofd bij Directoraat-generaal XX-
Middelen en voornaamste argumenten                                      II/A/4 „Bevordering van het vreemde-talenonderwijs, open en
                                                                        afstandsonderwijs, volwasseneneducatie”. Op 24 september
Verzoeker, voormalig ambtenaar van verweerder, heeft een                1999 besloot de Commissie tot het in het leven roepen van
ziekte opgelopen die later heeft geleid tot zijn blijvende              een nieuw Directoraat-generaal „Onderwijs, audiovisueel beleid
invaliditeit. Naar zijn mening is deze ziekte een beroepsziekte,        en cultuur”, waarin de diensten van het voormalig Directoraat-
die hij heeft opgelopen als rechtstreeks gevolg van het feit dat        generaal X (gedeeltelijk) en het voormalig Directoraat-gene-
de instelling heeft nagelaten een veilig arbeidssysteem in te           raal XXII een plaats kregen, en waardoor het aantal eenheden
voeren en/of te handhaven, en waarvoor hij verzocht heeft               van 39 werd teruggebracht tot 28. Verzoekers vroegere
om erkenning door verweerder alsmede schadevergoeding                   eenheid werd opgesplitst in drie nieuwe. De Commissie besloot
daarvoor. Volgens verzoekers is dit verzoek vervolgens ingewil-         verzoekers sollicitatie naar de drie functies van eenheidshoofd
ligd, ofschoon verweerder de procedure betreffende de schade-           niet te aanvaarden en hem aan te stellen als persoonlijk
vergoeding nog niet heeft afgerond.                                     adviseur bij het nieuwe Directoraat-generaal.
 ---pagebreak--- 30.6.2001             NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     C 186/9
Verzoeker vecht deze besluiten aan op grond van:                        In februari 1996 diende een Franse onderneming, Central Parts
                                                                        SA, bij de Commissie tegen verzoekster een klacht in, stellende
—    schending van de artikelen 4, 5, 25 en 29 Ambtenaren-              dat verzoekster maatregelen had genomen om te voorkomen
     statuut;                                                           dat aan Central Parts SA voor doorverkoop bestemde JCB-
                                                                        producten zouden worden geleverd door verzoeksters erkende
—    schending van het beginsel van overeenstemming tussen
                                                                        distributeurs in het Verenigd Koninkrijk.
     rang en functie;
—    schending van het beginsel van het recht op ontwikkeling
     van de loopbaan;                                                   Volgens verzoekster had zij inderdaad dergelijke maatregelen
                                                                        genomen overeenkomstig de uitdrukkelijke termen van haar
—    miskenning van het belang van de dienst;                           standaard distributieovereenkomst met haar erkende distribu-
                                                                        teurs in het Verenigd Koninkrijk, welke overeenkomst in de
—    schending van het beginsel van gelijke behandeling;                jaren 70 bij de Commissie was aangemeld, met haar was
                                                                        besproken, en door haar was goedgekeurd.
—    schending van de motiveringsplicht; en
—    schending van het beginsel van goed beheer en bestuur.
                                                                        Bij de bestreden beschikking stelde de Commissie vast, dat
                                                                        verzoekster in strijd met artikel 81 van het Verdrag zich
                                                                        schuldig had gemaakt aan overeenkomsten of onderling
                                                                        afgestemde feitelijke gedragingen met erkende distributeurs,
                                                                        met de bedoeling de mededinging te beperken.
                                                                        Volgens verzoekster vormde de procedure die tot de bestreden
Beroep, op 22 maart 2001 ingesteld door JCB Service                     beschikking heeft geleid, een schending van haar fundamenteel
   tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen                       recht van verweer en haar rechten ingevolge artikel 6, leden 1
                                                                        en 2, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten
                         (Zaak T-67/01)                                 van de mens. Met name stelt verzoekster dat de Commissie
                                                                        niet binnen een redelijke termijn heeft gehandeld, geen blijk
                                                                        heeft gegeven van onpartijdigheid, zich niet heeft gehouden
                        (2001/C 186/14)                                 aan het vermoeden van onschuld, en verzoekster de toegang
                                                                        heeft ontzegd tot documenten in haar dossier waartoe zij
                                                                        toegang had moeten verlenen.
                        (Procestaal: Engels)
                                                                        Voorts stelt verzoekster, dat de Commissie niet volgens de
Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
                                                                        geldende wettelijke normen het bewijs van de gestelde inbreu-
schappen is op 22 maart 2001 beroep ingesteld tegen
                                                                        ken heeft geleverd.
Commissie van de Europese Gemeenschappen door JCB
Service, Staffordshire (UK), vertegenwoordigd door R. Fowler
QC, R. Anderson, Barrister, L. Carstensen en M. Israel,
advocaten van het kantoor Slaugther and May, Londen (UK).               Ook stelt verzoekster, dat overeenkomstig de rechtspraak
                                                                        inzake exclusieve en selectieve distributieovereenkomsten,
Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:                     verzoeksters distributieovereenkomst zoals zij bij de Commis-
                                                                        sie is aangemeld en gelet op de aangemelde wijzigingen ervan,
—    beschikking C(2000)3887 van de Commissie van 21 de-                in aanmerking komt voor een individuele vrijstelling, en dat
     cember 2000 (zaak COMP.F.1/35/918 — JCB) in haar                   de bestreden beschikking niet preciseert op welke gronden
     geheel nietig te verklaren;                                        deze overeenkomsten niet voor een vrijstelling krachtens
                                                                        artikel 81, lid 3, in aanmerking zouden komen.
—    subsidiair, de beschikking voorzover het Gerecht zulks in
     de omstandigheden van de zaak gerechtvaardigd en
     passend acht gedeeltelijk nietig te verklaren, en het bedrag       Ten slotte betwist verzoekster de oplegging van een geldboete.
     van de aan JCB opgelegde geldboete dienovereenkomstig              Zij stelt dat alle of nagenoeg alle ten onrechte door de
     te verlagen;                                                       Commissie als een schending van artikel 81 aangemerkte
                                                                        gedragingen in feite rechtmatige gedragingen zijn binnen het
—    te gelasten dat de Commissie alle kosten voor de nietigver-        kader van de bij de Commissie aangemelde overeenkomsten,
     klaring zal betalen.                                               zodat de Commissie ingevolge artikel 15, lid 5, sub a, van
                                                                        verordening nr. 17 met betrekking tot die gedragingen geen
                                                                        geldboete kan opleggen. In ieder geval, aldus verzoekster, is
Middelen en voornaamste argumenten                                      het boetebedrag onevenredig.
Verzoekster bouwt en levert machines, en vervaardigt onderde-
len daarvoor, voor grondwerken, laden en lossen van goederen
en landbouwwerkzaamheden.


title: Zaak C-339/09: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nejvyšší správní soud/(Tsjechische Republiek) op 24 augustus 2009 — Skoma-Lux s.r.o./Celní ředitelství Olomouc

text:
               21.11.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 282/25

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Nejvyšší správní soud/(Tsjechische Republiek) op 24 augustus 2009 — Skoma-Lux s.r.o./Celní ředitelství Olomouc
   (Zaak C-339/09)
   2009/C 282/43
   Procestaal: Tsjechisch

      Verwijzende rechter

   Nejvyšší správní soud

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Skoma-Lux s.r.o.

      Verwerende partij: Celní ředitelství Olomouc

      Prejudiciële vraag

   Moeten waren die als „rode dessertwijn Kagor VK” zijn aangeduid en die in flessen van 0,75 liter met een alcoholvolumegehalte van 15.8 % tot 16.1 % vol zijn gebotteld, waaraan tijdens het productieproces beetwortelsuiker en graanalcohol zijn toegevoegd, welke stoffen niet uit verse druiven zijn verkregen, onder tariefpost 2204 dan wel onder tariefpost 2206 van de gecombineerde nomenclatuur van het gemeenschappelijk douanetarief worden ingedeeld?


title: Zaak T-279/06: Beroep ingesteld op 9 oktober 2006 — Evropaïki Dynamiki/ECB

text:
               2.12.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 294/61

         Beroep ingesteld op 9 oktober 2006 — Evropaïki Dynamiki/ECB
   (Zaak T-279/06)
   (2006/C 294/122)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Verzoekende partij: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Athene, Griekenland) (vertegenwoordigers: N. Korogiannakis en N. Keramidas, advocaten)

      Verwerende partij: Europese Centrale Bank
   Conclusies

               —

               het besluit van de ECB om verzoeksters offerte te verwerpen en de opdracht aan de gekozen inschrijver te gunnen, nietig te verklaren;

               —

               de ECB in de proceskosten en de andere kosten van het onderhavige beroep te veroordelen, ook al wordt het onderhavige beroep afgewezen.

         Middelen en voornaamste argumenten
   In het kader van een procedure van gunning via onderhandelingen voor diensten van advies en ontwikkeling inzake informatica aan de Europese Centrale Bank (ECB) (PB 2005, S 137-135354) heeft verzoekster een offerte ingediend. Verzoekster komt op tegen het besluit om haar offerte te verwerpen en onderhandelingen met andere inschrijvers te beginnen.
   Ter zake stelt verzoekster dat de ECB in het aanbestedingsbericht ten onrechte de weging tussen de criteria en subcriteria niet heeft aangegeven en dat de negatieve beoordeling van verzoeksters offerte in vage bewoordingen is gesteld, waardoor de ECB de beginselen van transparantie en behoorlijk bestuur en haar motiveringsverplichting heeft geschonden. Voorts laakt verzoekster verschillende fouten van de ECB bij de beoordeling van verzoeksters offerte. Ten slotte stelt verzoekster dat de ECB een specifieke voorwaarde in de offerteaanvraag heeft ingevoerd waardoor in Duitsland gevestigde bedrijven werden bevoordeeld, en aldus onder meer de artikelen 12 EG en 49 EG heeft geschonden.


title: Beroep, op 13 juni 1996 ingesteld door Koninkrijk Spanje tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Zaak C-199/96)

text:
Nr . C 269/2         NL                   Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    14 . 9 . 96
Verzoek van 15 juli 1996 van SA Must Interim om toelating            — Misbruik van bevoegdheid ( zie zaak C-123/96 ( 4 )).
tot derdenbeslag bij de Commissie van de Europese
                       Gemeenschappen                                (')  PB nr . L 74 van 22 . 3 . 1996 , blz . 13 .
                     ( Zaak C-l /96 S.A. )                           (2)  PB nr . L 192 van 24 . 7 . 1990 , blz . 10 .
                                                                     ( 5) PB nr . C 95 van 30 . 3 . 1996 , blz . 5 .
                          ( 96/C 269/03 )
                                                                     (4)  PB nr . C 180 van 22 . 6 . 1996 , blz . 19
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
op 15 juli 1996 een verzoek om toelating tot derdenbeslag
bij de Commissie van de Europese Gemeenschappen inge
diend door SA Must Interim, vertegenwoordigd door
J. Junker, advocaat te Luxemburg, Rue Sainte Zythe 12 .
                                                                     Beroep, op 18 juni 1996 ingesteld door Commissie van de
                                                                     Europese Gemeenschappen tegen Groothertogdom Luxem
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage haar                                                   burg
toelating te verlenen om bij de Commissie van de Europese
                                                                                ( Zaak C-206/96 )
Gemeenschappen derdenbeslag te leggen op de bedragen die
deze verschuldigd is aan de vennootschap Transport Service                                        ( 96/C 269/05 )
International , ingevolge een beschikking van 31 mei 1996 ,
uitvoerbaar op de minuut en vóór registratie, van de                 Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
president van het Tribunal d'arrondissement de Luxem                op 18 juni 1996 beroep ingesteld tegen Groothertogdom
bourg, waarbij haar overeenkomstig artikel 558 van de                Luxemburg door Commissie van de Europese Gemeen
Code de procédure civile toelating is verleend om bij het            schappen, vertegenwoordigd door R. Wainwright en J.-F .
„ orgaan naar Europees recht Europese Commissie, verte              Pasquier, als gemachtigden, domicilie gekozen hebbende te
genwoordiging te Luxemburg, L-2920 Luxemburg, Bati                  Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz, lid van haar juridische
ment Jean Monnet ", derdenbeslag te leggen op de bedragen,           dienst, Centre Wagner, Kirchberg.
gelden of waarden die deze eventueel verschuldigd is aan de
vennootschap met beperkte aansprakelijkheid Transport
Service International, gevestigd en met zetel te L-8055              Verzoekster concludeert dat het den Hove behage :
Bertrange .
                                                                     — vast te stellen dat het Groothertogdom de ingevolge het
                                                                          Verdrag op hem rustende verplichting niet is nagekomen
                                                                          door in strijd met artikel 7 van Richtlijn 76/464/EEG van
                                                                          de Raad ( 1 ) niet de programma 's ter vermindering van de
                                                                          verontreiniging en de kwaliteitsdoelstellingen voor het
                                                                          water op te stellen, en de programma's en resultaten van
                                                                          de toepassing ervan niet in beknopte vorm aan de
Beroep, op 13 juni 1996 ingesteld door Koninkrijk Spanje                  Commissie mee te delen,
    tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
                       ( Zaak C- 199/96 )                            — het Groothertodom Luxemburg te verwijzen in de
                          ( 96/C 269/04 )                                 kosten .
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is           Middelen en voornaamste argumenten
op 13 juni 1996 beroep ingesteld tegen Commissie van de
Europese Gemeenschappen door Koninkrijk Spanje, verte               Ingevolge artikel 189 , derde alinea, van het EG-Verdrag is
genwoordigd door G. Calvo Di'az, abogado del Estado,                 de richtlijn ten aanzien van het te bereiken resultaat tot de
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ter Spaanse                  Lid-Staten gericht. Voor de stoffen van lijst II bestaat het te
ambassade, Boulevard E. Servais 4 en 6 .                             bereiken resultaat in het opstellen en toepassen van pro
                                                                     gramma 's ter vermindering van de verontreiniging alsmede
                                                                     de analyse en de mededeling van de concrete resultaten
Verzoeker concludeert dat het den Hove behage :                      daarvan aan de Commissie ( artikel 7, leden 1 en 6 , van de
                                                                     richtlijn ). De Commissie stelt vast, dat het Groothertogdom
— Richtlijn 96/1 9/EG van de Commissie (') tot wijziging             Luxemburg 14 jaar na de voor het opstellen van de
     van Richtlijn 90/388/EEG ( 2 ) met betrekking tot de            programma 's vastgestelde termijn, tien jaar na de eerste
     invoering van volledige mededinging op de markten               brief ter zake aan de Regering, gevolgd door een bijeen
     voor telecommunicatie nietig te verklaren;                      komst met haar vertegenwoordigers , en vijf jaar na de
                                                                     vaststelling van de laatste lijst van prioritaire stoffen zoals
— de Commissie te verwijzen in de kosten .                           bedoeld in lijst II, de uit artikel 7 voortvloeiende verplich
                                                                     tingen nog steeds niet is nagekomen .
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                      (M PB nr . L 129 van 18 . 5 . 1976 , blz. 23 .
— Onbevoegdheid van de Commissie ( zie zaak C-ll /
     96 ( 3 )).


title: Zaak C-131/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal da Relação do Porto (Portugal) op 13 maart 2017 — Hélder José Cunha Martins/Fundo de Garantia Automóvel

text:
               29.5.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 168/24

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal da Relação do Porto (Portugal) op 13 maart 2017 — Hélder José Cunha Martins/Fundo de Garantia Automóvel
   (Zaak C-131/17)
   (2017/C 168/32)
   Procestaal: Portugees

      Verwijzende rechter

   Tribunal da Relação do Porto

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Hélder José Cunha Martins [schuldenaar tegen wie ten uitvoer wordt gelegd]

      Verwerende partij: Fundo de Garantia Automóvel [tenuitvoerleggende partij]

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet een hoofdelijke veroordeling, in het kader van een rechtsvordering inzake de wettelijke aansprakelijkheid wegens een verkeersongeval, in hoger beroep door een hogere rechterlijke instantie, zonder dat het onmiddellijkheidsbeginsel is toegepast en zonder dat alle verweermiddelen volledig zijn benut, worden beschouwd als het resultaat van een eerlijke en billijke behandeling van de zaak overeenkomstig het bepaalde in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie?

               2)

               Is de inbeslagname van goederen in het kader van de tenuitvoerlegging zonder dat vooraf uitspraak is gedaan op de regresvordering, in strijd met het bepaalde in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie?


title: Zaak C-92/11: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 28 februari 2011 — RWE Vertrieb AG/Verbraucherzentrale Nordrhein-Westfalen e.V.

text:
               16.7.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 211/10

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 28 februari 2011 — RWE Vertrieb AG/Verbraucherzentrale Nordrhein-Westfalen e.V.
   (Zaak C-92/11)
   2011/C 211/17
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesgerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: RWE Vertrieb AG

      Verwerende partij: Verbraucherzentrale Nordrhein-Westfalen e.V.

      Prejudiciële vragen

               1)

               Moet artikel 1, lid 2, van richtlijn 93/13/EEG (1) van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten aldus worden uitgelegd dat prijswijzigingsbedingen in aardgasleveringsovereenkomsten met consumenten aan wie niet op grond van de algemene leveringsplicht doch in het kader van de algemene contractsvrijheid aardgas wordt geleverd (individuele afnemers), niet onder de bepalingen van de richtlijn vallen wanneer in deze contractuele bedingen in overeenkomsten met individuele afnemers de voor afnemers met een vast tarief in het kader van de algemene aansluitings- en leveringsplicht geldende wettelijke regelingen ongewijzigd zijn overgenomen?

               2)

               Moeten — voor zover van toepassing — de artikelen 3 en 5 van richtlijn 93/13/EEG van de Raad van 5 april 1993 betreffende oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten, gelezen in samenhang met het bepaalde in punt 1, sub j, en punt 2, sub b, tweede volzin, van de bijlage bij artikel 3, lid 3, van deze richtlijn, alsmede artikel 3, lid 3, gelezen in samenhang met bijlage A, sub b en/of sub c, bij richtlijn 2003/55/EG (2) van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2003 betreffende gemeenschappelijke regels voor de interne markt voor aardgas en houdende intrekking van richtlijn 98/30/EG, aldus worden uitgelegd dat prijswijzigingsbedingen in aardgasleveringsovereenkomsten met individuele afnemers voldoen aan het vereiste van een duidelijke en begrijpelijke formulering en/of aan het vereiste niveau van transparantie wanneer daarin oorzaak, voorwaarden en omvang van een prijswijziging weliswaar niet worden vermeld, doch wordt gewaarborgd dat de gasleverancier zijn afnemers vooraf binnen een redelijke termijn van elke prijsverhoging op de hoogte brengt en de afnemers het recht hebben de overeenkomst op te zeggen indien zij de hun meegedeelde gewijzigde voorwaarden niet wensen te aanvaarden?

      (1)  PB L 95, blz. 29.

      (2)  PB L 176, blz. 57.


title: Arrest van het Gerecht van eerste aanleg van 29 juni 2000 in zaak T-7/99: Medici Grimm KG tegen Raad van de Europese Unie ("Dumping — Verordening tot beëindiging van tussentĳds nieuw onderzoek — Terugwerkende kracht — Terugbetaling van betaalde rechten — Beroep tot nietigverklaring — Ontvankelĳkheid")

text:
9.9.2000               NL                    Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                      C 259/17
  ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                              door Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemach-
                                                                        tigden: in de zaken T-175/98 en T-177/98, U. Wölker en
                                                                        I. Martinez del Peral en in de zaken T-172/98 en T-176/98
                         van 27 juni 2000                               I. Martinez del Peral en M. Schotter), door Verenigd Koninkrijk
                                                                        van Groot-Brittannië en Noord-Ierland (gemachtigde: M.
in de gevoegde zaken T-172/98 en T-175/98 — T-177/98:                   Ewing), en door Franse Republiek (gemachtigden: K. Rispal-
Salamander AG en andere tegen Europees Parlement en                     Bellanger en R. Losli-Surrans), betreffende een verzoek tot
                 Raad van de Europese Unie (1)                          nietigverklaring van richtlijn 98/43/EG van het Europees
                                                                        Parlement en de Raad van 6 juli 1998 betreffende de onderlin-
                                                                        ge aanpassing van de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalin-
(Beroep tot nietigverklaring — Richtlijn 98/43/EG — Ver-                gen van de lidstaten op het gebied van reclame en sponsoring
bod van reclame en sponsoring voor tabaksproducten —                    voor tabaksproducten (PB L 213, blz. 9), heeft het Gerecht
                        Ontvankelijkheid)                               van eerste aanleg (Derde kamer), samengesteld als volgt:
                                                                        K. Lenaerts, president, J. Azizi en M. Jaeger, rechters; griffier:
                                                                        H. Jung, op 27 juni 2000 een arrest gewezen waarvan het
                         (2000/C 259/27)
                                                                        dictum luidt als volgt:
                                                                        1)    Voegt de zaken T-172/98 en T-175/98 — T-177/98 voor
                    (Procestalen: Engels en Duits)                            het arrest.
                                                                        2)    Verklaart de beroepen niet-ontvankelijk.
In de gevoegde zaken T-172/98 en T-175/98 — T-177/98,
Salamander AG, gevestigd te Kornwestheim (Duitsland), verte-            3)    Verstaat dat verzoeksters hun eigen kosten en, hoofdelijk, die
genwoordigd door O. W. Brouwer, advocaat te Amsterdam en                      van het Parlement en de Raad dragen.
te Brussel, en F. P. Louis, advocaat te Brussel, domicilie gekozen
hebbende te Luxemburg ten kantore van M. Loesch, advocaat               4)    Verstaat dat de Republiek Finland, de Franse Republiek, het
aldaar, Rue Goethe 11, Una Film „City Revue” GmbH, gevestigd                  Verenigd Koninkrijk en de Commissie hun eigen kosten dragen.
te Wenen (Oostenrijk), vertegenwoordigd door R. Borgelt,
advocaat te Düsseldorf, bijgestaan door M. Dauses, hoogleraar           5)    Verstaat dat Markenverband eV, Manifattura Lane Gaetano
aan de universiteit van Bamberg, domicilie gekozen hebbende                   Marzotto & Figli SpA en Lancaster BV hun eigen kosten
te Luxemburg ten kantore van Reding en Felten, advocaten                      dragen.
aldaar, Rue Jean-Pierre Brasseur 2, Alma Media Group Adver-
tising SA & Co. Partnership, Panel Two and Four Advertising
SA, Rythmos Outdoor Advertising SA, Media Center Adver-                 (1) PB C 48 van 20.2.99, C 1 van 4.1.99 en C 397 van 19.12.98.
tising SA, gevestigd te Athene (Griekenland), vertegenwoordigd
door H. Papaconstantinou, advocaat te Athene, É. Morgan de
Rivery, advocaat te Parijs, en J. Derenne, advocaat te Parijs en
te Brussel, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten
kantore van A. Schmitt, advocaat aldaar, Val Sainte-Croix 7,
Zino Davidoff SA, gevestigd te Fribourg (Zwitserland), en
Davidoff & Cie SA, gevestigd te Genève (Zwitserland), vertegen-
                                                                          ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
woordigd door R. Wägenbaur, advocaat te Brussel, domicilie
gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van Arendt
en Medernach, advocaten aldaar, Rue Mathias Hardt 8-10,                                         van 29 juni 2000
ondersteund door Markenverband eV, gevestigd te Wiesbaden
(Duitsland), vertegenwoordigd door K. Bauer, advocaat te                in zaak T-7/99: Medici Grimm KG tegen Raad van de
Keulen, bijgestaan door M. Dauses, hoogleraar aan de universi-                                  Europese Unie (1)
teit van Bamberg, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg
ten kantore van M. Loesch, advocaat aldaar, Rue Goethe 11,              („Dumping — Verordening tot beëindiging van tussentijds
en door Manifattura Lane Gaetano Marzotto & Figli SpA,                  nieuw onderzoek — Terugwerkende kracht — Terugbetaling
gevestigd te Valdagno (Italië), vertegenwoordigd door L. Mag-           van betaalde rechten — Beroep tot nietigverklaring —
rone Furlotti, advocaat te Rome, domicilie gekozen hebbende                                    Ontvankelijkheid”)
te Luxemburg ten kantore van A. Schmitt, advocaat aldaar, Val
Sainte-Croix 7, in zaak T-172/98, en door Lancaster BV,
gevestigd te Amsterdam (Nederland), vertegenwoordigd door                                        (2000/C 259/28)
R. Wägenbaur, advocaat te Brussel, domicilie gekozen hebben-
de te Luxemburg ten kantore van Arendt en Medernach,
advocaten aldaar, Rue Mathias Hardt 8-10, in zaak T-177/98,                                      (Procestaal: Engels)
tegen Europees Parlement (gemachtigden: C. Pennera, en, in de
zaken T-172/98 en T-176/98, M. Moore, en, in de zaken                   In zaak T-7/99, Medici Grimm KG, gevestigd te Rodgau
T-175/98 en T-177/98, M. Berger) en Raad van de Europese                Hainhausen (Duitsland), vertegenwoordigd door R. MacLean,
Unie (gemachtigden: R. Gosalbo Bono, en, in zaak T-172/98,              Solicitor, bijgestaan door P. McGarry, Barrister, domicilie geko-
A. P. Feeney, en, in de zaken T-175/98, T-176/98 en                     zen hebbende te Luxemburg ten kantore van Arendt en
T-177/98, S. Marquardt en A. P. Feeney), ondersteund door               Medernach, advocaten aldaar, Rue Mathias Hardt 8-10, tegen
Republiek Finland (gemachtigden: T. Pynnä en H. Rotkirch),              Raad van de Europese Unie (gemachtigden: S. Marquardt en
 ---pagebreak--- C 259/18                 NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                          9.9.2000
G. M. Berrisch), ondersteund door Commissie van de Europese                dienst heeft genomen, en anderzijds, vergoeding van morele
Gemeenschappen (gemachtigden: V. Kreuschitz en N. Khan)                    schade, heeft het Gerecht (Tweede kamer), samengesteld
betreffende een verzoek om gedeeltelijke nietigverklaring van              als volgt: J. Pirrung, president, A. Potocki en A. W. H. Meij,
verordening (EG) nr. 2380/98 van de Raad van 3 november                    rechters; griffier: J. Palacio González, administrateur, op 13 juli
1998 tot wijziging van verordening (EG) nr. 1567/97 tot                    2000 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
instelling van een definitief antidumpingrecht op de invoer
van leren handtassen van oorsprong uit de Volksrepubliek                   1)    Verwerpt het beroep.
China (PB L 296, blz. 1), heeft het Gerecht van eerste aanleg
(Vierde kamer — uitgebreid), samengesteld als volgt: V. Tiili,             2)    Verstaat dat elk der partijen de eigen kosten zal dragen.
kamerpresident, P. Lindh, R. M. Moura Ramos, J. D. Cooke en
P. Mengozzi, rechters; griffier: B. Pastor, hoofdadministrateur,
op 29 juni 2000 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt                (1) PB C 86 van 27.3.1999.
als volgt:
1)    Verklaart nietig artikel 2 van verordening (EG) nr. 2380/98
      van de Raad van 3 november 1998 tot wijziging van verorde-
      ning (EG) nr. 1567/97 tot instelling van een definitief
      antidumpingrecht op de invoer van leren handtassen van
      oorsprong uit de Volksrepubliek China, voor zover de Raad niet
      alle consequenties heeft getrokken uit de conclusies van het
      nieuwe onderzoek betreffende de invoer van producten van Lucci         ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
      Creation Ltd door verzoekster.
                                                                                van 27 juni 2000
2)    De wijziging van de rechten wordt gehandhaafd totdat de
      bevoegde instellingen de maatregelen hebben genomen die nodig
      zijn ter uitvoering van dit arrest.                                  in zaak T-67/99: K tegen Commissie van de Europese
                                                                                Gemeenschappen (1)
3)    Verwijst de Raad in zijn eigen kosten en in de kosten van
      verzoekster.                                                         (Ambtenaren — Bijstandsplicht van administratie — Ar-
                                                                                tikel 24 Statuut — Draagwijdte — Grenzen)
4)    Verstaat dat de Commissie haar eigen kosten zal dragen.
                                                                                (2000/C 259/30)
(1) PB C 86 van 27.3.1999.
                                                                                (Procestaal: Frans)
                                                                           In zaak T-67/99, K, ambtenaar van de Commissie van de
                                                                           Europese Gemeenschappen, wonende te Brussel, vertegen-
  ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                                 woordigd door É. Boigelot, advocaat te Brussel, domicilie
                                                                           gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van L. Schiltz,
                           van 13 juli 2000                                advocaat aldaar, Rue du Fort Rheinsheim 2, tegen Commissie
                                                                           van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: G. Valsesia
                                                                           en F. Clotuche-Duvieusart), betreffende een beroep tot nietig-
in zaak T-24/99: C. d’Aloya tegen Raad van de Europese                     verklaring van het besluit van de Commissie van 15 mei
                                Unie (1)                                   1998 houdende afwijzing van een door verzoeker krachtens
                                                                           artikel 24 Ambtenarenstatuut geformuleerd verzoek om bij-
(Ambtenaren — Bevordering — Beroep tot nietigverklaring                    stand dat ertoe strekte te verkrijgen dat de Commissie te haren
                  — Beroep tot schadevergoeding)                           laste zou nemen de kosten van een strafprocedure die was
                                                                           ingeleid op een bij het parket te Brussel ingediende klacht,
                           (2000/C 259/29)                                 heeft het Gerecht (Vijfde kamer), samengesteld als volgt:
                                                                           R. Garcı́a-Valdecasas, president, P. Lindh en J. D. Cooke, rech-
                                                                           ters; griffier: J. Palacio González, administrateur, op 27 juni
                         (Procestaal: Italiaans)                           2000 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
In zaak T-24/99, C. d’Aloya, ambtenaar van de Raad van de                  1)    Verwerpt het beroep.
Europese Unie, wonende te Brussel, vertegenwoordigd door
W. Viscardini Donà en G. Donà, advocaten te Padua, domicilie               2)    Verstaat dat elk der partijen de eigen kosten zal dragen.
gekozen hebbende te Luxemburg ten kantore van E. Arendt,
advocaat aldaar, Rue Mathias Hardt 8-10, tegen Raad van
de Europese Unie (gemachtigden: G. Maganza en M. Bauer),                   (1) PB C 160 van 5.6.1999.
betreffende een beroep tot, enerzijds, nietigverklaring van twee
besluiten die de Raad in het kader van de procedure van
voorziening in een ambt van de rang A 2 binnen zijn juridische


title: Zaak C-578/14: Beschikking van het Hof (Eerste kamer) van 4 juni 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen — België) — Argenta Spaarbank NV/Belgische Staat (Prejudiciële verwijzing — Vennootschapsbelasting — Richtlijn 90/435/EEG — Artikelen 1, lid 2, en 4, lid 2 — Moedermaatschappijen en dochterondernemingen uit verschillende lidstaten — Gemeenschappelijke fiscale regeling — Aftrekbaarheid van de belastbare winst van de moedermaatschappij — Feitelijke en juridische context van het hoofdgeding — Redenen waarom een antwoord op de prejudiciële vraag noodzakelijk is — Onvoldoende preciseringen — Kennelijke niet-ontvankelijkheid)

text:
               20.7.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 236/21

         Beschikking van het Hof (Eerste kamer) van 4 juni 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen — België) — Argenta Spaarbank NV/Belgische Staat
   (Zaak C-578/14) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Vennootschapsbelasting - Richtlijn 90/435/EEG - Artikelen 1, lid 2, en 4, lid 2 - Moedermaatschappijen en dochterondernemingen uit verschillende lidstaten - Gemeenschappelijke fiscale regeling - Aftrekbaarheid van de belastbare winst van de moedermaatschappij - Feitelijke en juridische context van het hoofdgeding - Redenen waarom een antwoord op de prejudiciële vraag noodzakelijk is - Onvoldoende preciseringen - Kennelijke niet-ontvankelijkheid))
   (2015/C 236/30)
   Procestaal: Nederlands

      Verwijzende rechter

   Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Argenta Spaarbank NV

      Verwerende partij: Belgische Staat

      Dictum

   Het verzoek om een prejudiciële beslissing dat de rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (België) bij beslissing van 28 november 2014 heeft ingediend, is kennelijk niet-ontvankelijk.

      (1)  PB C 81 van 9.3.2015.


title: Zaak C-518/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 15 november 2012 — CTP/Regione Campania, Provincia di Napoli

text:
               26.1.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 26/34

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiglio di Stato (Italië) op 15 november 2012 — CTP/Regione Campania, Provincia di Napoli
   (Zaak C-518/12)
   2013/C 26/65
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Consiglio di Stato

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: CTP — Compagnia Trasporti Pubblici SpA

      Verwerende partijen: Regione Campania, Provincia di Napoli

      Prejudiciële vraag

   Ontstaat het recht op compensatie in de zin van artikel 4 van verordening (EEG) nr. 1191/69 (1) enkel indien de bevoegde autoriteiten een aanvraag om opheffing van de dienstverplichting die economische nadelen ten laste van een vervoersonderneming meebrengt afwijzen, of is dit voorschrift enkel van toepassing op dienstverplichtingen die krachtens de verordening moeten worden opgeheven en niet mogen worden gehandhaafd?

      (1)  Verordening (EEG) nr. 1191/69 van de Raad van 26 juni 1969 betreffende het optreden van de lidstaten ten aanzien van met het begrip openbare dienst verbonden verplichtingen op het gebied van het vervoer per spoor, over de weg en over de binnenwateren (PB L 156, blz. 1).