title: Zaak T-72/01: Beroep, op 23 maart 2001 ingesteld door Norman Pyres tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
C 150/34              NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     19.5.2001
Verzoeker concludeert dat het het Gerecht behage:                    —    het feit dat de paritaire commissie zich heeft uitgesproken
                                                                          zonder verzoeker te hebben gehoord;
                                                                     —    het feit dat verweerder artikel 40 bijzonder strikt heeft
—    nietig te verklaren het besluit van de griffier van het Hof          toegepast, welke bepaling de administratie weliswaar de
     van Justitie van 22 mei 2000 voor zover verzoeker                    mogelijkheid biedt, maar niet verplicht, de ambtenaar na
     daarbij per 1 juni 2000 is ontslagen, maar niet voor zover           twee weigeringen tot herplaatsing te ontslaan.
     verzoeker niet per 16 juli 2000 is herplaatst;
—    verweerder te veroordelen tot een door het Gerecht in
     billijkheid te bepalen schadevergoeding;
—    verweerder in de kosten te verwijzen.
                                                                     Beroep, op 23 maart 2001 ingesteld door Norman Pyres
                                                                        tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
                                                                                (Zaak T-72/01)
Middelen en voornaamste argumenten
                                                                                (2001/C 150/66)
Het onderhavige beroep is gericht tegen het besluit van de                                    (Procestaal: Frans)
administratie om de arbeidsverhouding van verzoeker, jurist-
vertaler bij het Hof van Justitie, te beëindigen op grond dat
verzoeker na een verlof zonder bezoldiging om redenen van            Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeen-
persoonlijke aard zijn werkzaamheden niet heeft hervat.              schappen is op 23 maart 2001 beroep ingesteld tegen de
                                                                     Commissie van de Europese Gemeenschappen door Norman
                                                                     Pyres, wonende te Brussel, vertegenwoordigd door G. Vander-
                                                                     sanden en L. Levi, advocaten.
Verzoeker ging op 1 juni 1992 met onbezoldigd verlof. Het
verlof werd drie maal verlengd en liep af op 31 mei 1995.            Verzoeker vordert dat het Gerecht:
Overeenkomstig artikel 40 van het Statuut werd verzoeker
voorgesteld, hem vóór 1 januari 1999 te herplaatsen. Van dat
voorstel, gedateerd 19 november 1998, kreeg verzoeker kennis         —    het besluit van de jury van vergelijkend onderzoek
op 23 november 1998. De gestelde termijn was voor verzoeker               COM/TA/99 van 31 mei 2000 waarbij verzoeker niet is
te kort voor het geven van een bevestigend antwoord, zodat                toegelaten tot het mondeling examen van het vergelijkend
dit voorstel niet werd aanvaard. Evenwel deelde verzoeker de              onderzoek, nietig verklaart;
personeelsdienst mee, dat hij kon worden herplaatst op 16 juli
daaraanvolgend, mits hem binnen een „delai raisonnable” een
daartoe strekkend voorstel zou worden gedaan. Dit laatste            —    alle latere besluiten en handelingen van het vergelijkend
gebeurde pas in een brief van eind mei 1999, waarop verzoeker             onderzoek nietig verklaart;
voorstelde zijn werkzaamheden te hervatten in de maand juli
van het daaropvolgende jaar 2000.
                                                                     —    voor zover noodzakelijk het besluit van het de tot het
                                                                          afsluiten van aanstellingscontracten bevoegde autoriteit
                                                                          van 15 december waarbij verzoekers klacht is afgewezen,
                                                                          nietig verklaart;
Verzoeker beroept zich op:
                                                                     —    verweerster veroordeelt tot betaling van 1 Euro als
                                                                          vergoeding van de door verzoeker geleden schade;
—    schending van het criterium van een „delai raisonnable”;        —    verweerster in de kosten verwijst.
 ---pagebreak--- 19.5.2001            NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 C 150/35
Middelen en voornaamste argumenten                                  alsmede de beginselen van goed beheer en behoorlijk bestuur,
                                                                    op grond waarvan een functionaris met een profiel als het
Verzoeker stelt in de eerste plaats dat, aangezien het eerste       zijne voor de diensten van de Commissie moet worden
onderdeel van het schriftelijk examen bestond uit het schrijven     behouden.
van een tekst over een onderwerp op het gebied waarop hij
sinds lange tijd werkzaam is en als hooggekwalificeerd en
deskundig wordt gezien, het door hem behaalde resultaat (21
van de 50 punten, terwijl minimaal 25 punten moesten
worden behaald) onbegrijpelijk is, tenzij wordt aangenomen
dat de jury van het vergelijkend onderzoek een kennelijke
beoordelingsfout heeft begaan. Bovendien heeft verweerster          Doorhaling van de gevoegde zaken T-63/00 en T-90/00 (1)
door hem een beoordeling te geven die kennelijk onjuist is,
zijn examen anders behandeld dan het examen van de andere                                  (2001/C 150/67)
kandidaten, hetgeen discriminatie is.
                                                                                (Procestaal: Frans)
Voorts beroept verzoeker zich op schending van de motiverin-
gsplicht en het algemeen transparantiebeginsel, aangezien
verweerster hem niet voldoende adequate informatie heeft            De president van de Eerste kamer van het Gerecht van eerste
verstrekt over de exacte en gedetailleerde criteria die de jury     aanleg van de Europese Gemeenschappen heeft bij beschikking
heeft gehanteerd en over de daadwerkelijke toepassing van de        van 23 januari 2001 de doorhaling in het register gelast van
criteria voor de beoordeling van zijn geval.                        de gevoegde zaken T-63/00 en T-90/00: Lars Bo Rasmussen
                                                                    tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen.
Ten slotte stelt verzoeker, dat verweerster bij het nemen van
het aangevochten besluit de zorgplicht heeft geschonden             (1) PB C 135 van 13.5.2000 en C 163 van 10.6.2000.


title: Doorhaling van zaak C-26/01

text:
13.10.2001            NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   C 289/21
              Doorhaling van zaak C-406/00 (1)                       doorhaling in het register gelast van zaak C-26/01: Commissie
                                                                     van de Europese Gemeenschappen tegen Franse Republiek.
                       (2001/C 289/51)
                                                                     (1) PB C 61 van 24.2.2001.
De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 11 juli 2001 de
doorhaling in het register gelast van zaak C-406/00: Commis-
sie van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense Repu-
bliek.
(1) PB C 372 van 23.12.2000.                                                        Doorhaling van zaak C-27/01 (1)
                                                                                (2001/C 289/54)
                                                                     De president van het Hof van Justitie van de Europese
                                                                     Gemeenschappen heeft bij beschikking van 13 juli 2001 de
              Doorhaling van zaak C-410/00 (1)                       doorhaling in het register gelast van zaak C-27/01: Commissie
                                                                     van de Europese Gemeenschappen tegen Groothertogdom
                       (2001/C 289/52)                               Luxemburg.
De president van het Hof van Justitie van de Europese                (1) PB C 61 van 24.2.2001.
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 30 april 2001 de
doorhaling in het register gelast van zaak C-410/00: Commis-
sie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk
Zweden.
(1) PB C 28 van 27.1.2001.
                                                                                Doorhaling van zaak C-105/01 (1)
                                                                                (2001/C 289/55)
                                                                     De president van het Hof van Justitie van de Europese
               Doorhaling van zaak C-26/01 (1)                       Gemeenschappen heeft bij beschikking van 28 mei 2001 de
                                                                     doorhaling in het register gelast van zaak C-105/01 (verzoek
                       (2001/C 289/53)                               van de Hoge Raad der Nederlanden om een prejudiciële
                                                                     beslissing): André van der Plas tegen Wouter Guis.
De president van het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen heeft bij beschikking van 19 juni 2001 de             (1) PB C 118 van 21.4.2001.


title: Zaak C-274/12 P: Hogere voorziening ingesteld op 1 juni 2012 door Telefónica SA tegen de beschikking van het Gerecht (Achtste kamer) van 21 maart 2012 in zaak T-228/10, Telefónica/Commissie

text:
               28.7.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 227/15

         Hogere voorziening ingesteld op 1 juni 2012 door Telefónica SA tegen de beschikking van het Gerecht (Achtste kamer) van 21 maart 2012 in zaak T-228/10, Telefónica/Commissie
   (Zaak C-274/12 P)
   2012/C 227/21
   Procestaal: Spaans

      Partijen

      Rekwirante: Telefónica SA (vertegenwoordigers: J. Ruiz Calzado, abogado, M. Núñez-Müller, Rechtsanwalt, J. Domínguez Pérez, abogado)

      Andere partij in de procedure: Europese Commissie

      Conclusies

               —

               de bestreden beschikking nietig verklaren;

               —

               het verzoek tot nietigverklaring in zaak T-228/10 ontvankelijk verklaren en de zaak terugwijzen naar het Gerecht om uitspraak te doen over de grond van de zaak;

               —

               de Commissie verwijzen in alle kosten van de procedures betreffende de ontvankelijkheid in beide instanties.

      Middelen en voornaamste argumenten

               1)

               Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door een beschikking te geven die in strijd is met het recht op een daadwerkelijke rechterlijke bescherming. Door in het algemeen te oordelen dat de optie van een prejudiciële verwijzing altijd geschikt en mogelijk is, schendt het Gerecht het recht van verzoekster in eerste aanleg op een daadwerkelijke bescherming, dat is neergelegd in de artikelen 6 en 13 van het Europese Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden en uitdrukkelijk is erkend in artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie.

               2)

               Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door een verkeerde uitlegging te geven aan de rechtspraak met betrekking tot de ontvankelijkheid van beroepen tegen beschikkingen inzake staatssteun waarbij een steunregeling onrechtmatig en onverenigbaar met de gemeenschappelijke markt is verklaard.

               3)

               Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging van artikel 263 VWEU, vierde alinea, in fine. Het Gerecht dwaalt met betrekking tot het recht door te stellen dat beschikkingen betreffende staatssteunregelingen als de bestreden beschikking, uitvoeringsmaatregelen behoeven in de zin van de nieuwe Verdragsbepaling. In zijn beschikking gaat het Gerecht eraan voorbij dat een negatieve staatssteunbeschikking rechtstreekse werking heeft, de toegekende steun onmiddellijk onrechtmatig maakt en normaliter een verplichting inhoudt voor de lidstaten om de steun terug te vorderen.


title: Gevoegde zaken C-316/07, C-358/07–C-360/07, C-409/07 en C-410/07: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 8 september 2010 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Gießen en het Verwaltungsgericht Stuttgart — Duitsland) — Markus Stoß (C-316/07), Avalon Service-Online-Dienste GmbH (C-409/07), Olaf Amadeus Wilhelm Happel (C-410/07), Kulpa Automatenservice Asperg GmbH (C-358/07), SOBO Sport & Entertainment GmbH (C-359/07), Andreas Kunert (C-360/07)/Wetteraukreis (C-316/07, C-409/07, C-410/07), Land Baden-Württemberg (C-358/07, C-359/07, C-360/07) (Artikelen 43 EG en 49 EG — Vrijheid van vestiging — Vrij verrichten van diensten — Publiek monopolie voor organisatie van sportweddenschappen binnen Land — Doel te voorkomen dat personen tot geldverkwisting door gokken worden aangespoord en gokverslaving te bestrijden — Evenredigheid — Beperkende maatregel die daadwerkelijk ertoe moet strekken gelegenheden tot gokken te verminderen en kansspelactiviteiten op samenhangende en stelselmatige wijze te beperken — Reclame van monopoliehouder waarbij deelname aan loterijspelen wordt aangemoedigd — Andere kansspelen die door particuliere ondernemingen kunnen worden aangeboden — Uitbreiding van aanbod van andere kansspelen — In andere lidstaat verleende licentie — Geen verplichting tot wederzijdse erkenning)

text:
               23.10.2010

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 288/7

      Arrest van het Hof (Grote kamer) van 8 september 2010 (verzoeken om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Gießen en het Verwaltungsgericht Stuttgart — Duitsland) — Markus Stoß (C-316/07), Avalon Service-Online-Dienste GmbH (C-409/07), Olaf Amadeus Wilhelm Happel (C-410/07), Kulpa Automatenservice Asperg GmbH (C-358/07), SOBO Sport & Entertainment GmbH (C-359/07), Andreas Kunert (C-360/07)/Wetteraukreis (C-316/07, C-409/07, C-410/07), Land Baden-Württemberg (C-358/07, C-359/07, C-360/07)
      (Gevoegde zaken C-316/07, C-358/07–C-360/07, C-409/07 en C-410/07) (1)

      (Artikelen 43 EG en 49 EG - Vrijheid van vestiging - Vrij verrichten van diensten - Publiek monopolie voor organisatie van sportweddenschappen binnen Land - Doel te voorkomen dat personen tot geldverkwisting door gokken worden aangespoord en gokverslaving te bestrijden - Evenredigheid - Beperkende maatregel die daadwerkelijk ertoe moet strekken gelegenheden tot gokken te verminderen en kansspelactiviteiten op samenhangende en stelselmatige wijze te beperken - Reclame van monopoliehouder waarbij deelname aan loterijspelen wordt aangemoedigd - Andere kansspelen die door particuliere ondernemingen kunnen worden aangeboden - Uitbreiding van aanbod van andere kansspelen - In andere lidstaat verleende licentie - Geen verplichting tot wederzijdse erkenning)
      (2010/C 288/12)
      Procestaal: Engels

         Verwijzende rechters

      Verwaltungsgericht Gießen, Verwaltungsgericht Stuttgart

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: Markus Stoß (C-316/07), Avalon Service-Online-Dienste GmbH (C-409/07), Olaf Amadeus Wilhelm Happel (C-410/07), Kulpa Automatenservice Asperg GmbH (C-358/07), SOBO Sport & Entertainment GmbH (C-359/07), Andreas Kunert (C-360/07)

         Verwerende partijen: Wetteraukreis (C-316/07, C-409/07, C-410/07), Land Baden-Württemberg (C-358/07, C-359/07, C-360/07)

         Voorwerp

      Verzoeken om een prejudiciële beslissing — Uitlegging van de artikelen 43 EG en 49 EG — Nationale regeling die het inzamelen van sportweddenschappen zonder vergunning van de bevoegde autoriteit op straffe van strafrechtelijke en bestuursrechtelijke sancties verbiedt, maar die de verkrijging van een dergelijke vergunning nagenoeg onmogelijk maakt door de instelling van een overheidsmonopolie

         Dictum

                  1)

                  De artikelen 43 EG en 49 EG moeten aldus worden uitgelegd dat:

                              a)

                              de betrokken nationale autoriteiten, om een publiek monopolie inzake sportweddenschappen en loterijen, zoals die welke in de hoofdgedingen aan de orde zijn, te kunnen rechtvaardigen op grond van het doel, te voorkomen dat personen tot geldverkwisting door gokken worden aangespoord en gokverslaving te bestrijden, niet noodzakelijkerwijs een vóór de vaststelling van deze maatregelen verrichte studie moeten kunnen overleggen die aantoont dat deze maatregel evenredig is;

                              b)

                              de keuze van een lidstaat om een dergelijk monopolie voorrang te verlenen boven een regeling waarin de marktdeelnemers hun activiteiten in het kader van een niet-exclusief stelsel zouden mogen uitoefenen, kan voldoen aan het evenredigheidsvereiste, voor zover de invoering van dit monopolie, gelet op het doel een hoog beschermingsniveau voor de consument te verzekeren, gepaard gaat met de vaststelling van een regelgevingskader dat garandeert dat de houder van dit monopolie dit doel daadwerkelijk op samenhangende en stelselmatige zal kunnen nastreven door middel van een aanbod dat kwantitatief is afgestemd op en kwalitatief is samengesteld op basis van dit doel en aan een strikte controle door de publieke autoriteiten onderworpen is;

                              c)

                              de omstandigheid dat de bevoegde autoriteiten van een lidstaat bepaalde problemen zouden kunnen ondervinden om ervoor te zorgen dat dit monopolie in acht wordt genomen door in het buitenland gevestigde organisatoren van kansspelen en weddenschappen, die in strijd met dit monopolie via internet weddenschappen zouden sluiten met personen die zich binnen het territoriale bevoegdheidsgebied van deze autoriteiten bevinden, als zodanig geen afbreuk doet aan de eventuele verenigbaarheid van een dergelijk monopolie met bovengenoemde bepalingen van het Verdrag;

                              d)

                              in een situatie waarin een nationale rechterlijke instantie tegelijkertijd vaststelt:

                                          —

                                          dat de reclame die de houder van een dergelijk monopolie voert voor andere soorten kansspelen die eveneens door hem worden aangeboden, niet beperkt blijft tot wat nodig is om de consument in de richting van het aanbod van deze monopoliehouder te sturen door hem van niet toegestane circuits van kansspelen weg te leiden, maar beoogt de goklust van de consument aan te moedigen en hem ertoe aan te zetten actief aan kansspelen deel te nemen, om de verwachte inkomsten uit deze activiteiten te maximaliseren,

                                          —

                                          dat andere soorten kansspelen mogen worden geëxploiteerd door particuliere marktdeelnemers die over een vergunning beschikken, en

                                          —

                                          dat de bevoegde autoriteiten op het gebied van andere soorten kansspelen, waarvoor dit monopolie niet geldt en die bovendien een groter verslavingsrisico inhouden dan de spelen waarvoor dit monopolie geldt, een beleid voeren of gedogen dat gericht is op een uitbreiding van het aanbod, waardoor de spelactiviteiten zich verder ontwikkelen en worden gestimuleerd, met name om de inkomsten daaruit te maximaliseren,

                        deze nationale rechterlijke instantie op wettige gronden tot de conclusie kan komen dat een dergelijk monopolie niet geschikt is om het doel waarvoor het is ingevoerd, namelijk te voorkomen dat personen tot geldverkwisting door gokken worden aangespoord en gokverslaving te bestrijden, te verwezenlijken door ertoe bij te dragen dat de gelegenheden tot spelen worden verminderd en de activiteiten op dit gebied op samenhangende en stelselmatige wijze worden beperkt.

                  2)

                  De artikelen 43 EG en 49 EG moeten aldus worden uitgelegd dat de omstandigheid dat een marktdeelnemer in zijn lidstaat van vestiging beschikt over een vergunning om kansspelen aan te bieden, in de huidige stand van het recht van de Unie niet verhindert dat een andere lidstaat met inachtneming van de vereisten van het recht van de Unie de mogelijkheid voor deze marktdeelnemer om consumenten op zijn grondgebied dergelijke diensten aan te bieden, afhankelijk stelt van het bezit van een door haar eigen autoriteiten verleende vergunning.

         (1)  PB C 269 van 10.11.2007.

         PB C 283 van 24.11.2007.


title: Zaak T-329/13: Beschikking van het Gerecht van 16 oktober 2014 — Chatzithoma/Commissie en ECB ( „Beroep tot nietigverklaring — Programma ter ondersteuning van de stabiliteit van Cyprus — Verklaring van de Eurogroep betreffende de herstructurering van de banksector te Cyprus — Onjuiste aanduiding van de verwerende partij in het verzoekschrift — Niet-ontvankelijkheid” )

text:
               15.12.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 448/23

         Beschikking van het Gerecht van 16 oktober 2014 — Chatzithoma/Commissie en ECB
   (Zaak T-329/13) (1)

   ((„Beroep tot nietigverklaring - Programma ter ondersteuning van de stabiliteit van Cyprus - Verklaring van de Eurogroep betreffende de herstructurering van de banksector te Cyprus - Onjuiste aanduiding van de verwerende partij in het verzoekschrift - Niet-ontvankelijkheid”))
   (2014/C 448/30)
   Procestaal: Grieks

      Partijen

      Verzoekende partijen: Petros Chatzithoma (Makedonitissa, Cyprus) en Elenitsa Chatzithoma (Makedonitissa) (vertegenwoordigers: E. Efstathiou, K. Efstathiou en K. Liasidou, advocaten)

      Verwerende partijen: Europese Commissie (vertegenwoordigers: B. Smulders, J.-P. Keppenne en M. Konstantinidis, gemachtigden) en Europese Centrale Bank (ECB) (vertegenwoordigers: A. Sáinz de Vicuña Barroso, N. Lenihan en F. Athanasiou, gemachtigden, bijgestaan door W. Bussian, W. Devroe en D. Arts, advocaten)

      Voorwerp

   Verzoek om nietigverklaring van de verklaring van de Eurogroep van 25 maart 2013 betreffende met name de herstructurering van de banksector te Cyprus

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

               2)

               P. Chatzithoma en E. Chatzithoma worden verwezen in hun eigen kosten en in die van de Europese Commissie en de Europese Centrale Bank (ECB).

      (1)  PB C 252 van 31.8.2013.


title: ADVIES 3/94 VAN HET HOF van 13 december 1995 (GATT - WTO - Framework Agreement on Bananas)

text:
2 . 3 . 96          1 NL |                 Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                Nr . C 64/7
     regels, volgens welke de voetbalclubs voor de door hen                            ADVIES 3/94 VAN HET HOF
     georganiseerde competitiewedstrijden slechts een be                                van 13 december 1995 (M
     perkt aantal beroepsspelers mogen opstellen die onder
     daan zijn van een andere Lid-Staat.                               (GATT — WTO — Framework Agreement on Bananas)
                                                                                ( 96/C 64/ 14 )
3 . Op de rechtstreekse werking van artikel 48 van het
     Verdrag kan geen beroep worden gedaan tot staving van            Bij een krachtens artikel 228 , lid 6 , van het EG-Verdrag
     vorderingen ter zake van een transfer-, opleidings- of           ingediend verzoek heeft de Bondsrepubliek Duitsland het
     promotievergoeding die op de datum van het onderha              Hof verzocht om een advies over de verenigbaarheid met het
     vige arrest reeds is betaald of nog is verschuldigd ter          Verdrag van het Framework Agreement on Bananas ( raam
     uitvoering van een vóór die datum ontstane verbintenis,          overeenkomst inzake bananen ) tussen de Europese Gemeen
     behalve door de justitiabelen die vóór die datum een             schap en Colombia, Costa Rica , Nicaragua en Venezuela en
     beroep in rechte hebben ingesteld of een naar nationaal          heeft het Hof de volgende vragen gesteld:
     recht daarmee gelijk te stellen bezwaarschrift hebben
     ingediend.
                                                                      a ) Is over het door de Commissie op 28 en 29 maart 1994
                                                                           ondertekende Framework Agreement on Bananas for
(') PB nr. C 312 van 18 . 11 . 1993 .                                      meelrechtelijk regelmatig onderhandeld, dat wil zeg
                                                                           gen :
                                                                           — op basis van een toereikend onderhandelingsman
                                                                                daat van de Raad, en
               BESCHIKKING VAN HET HOF                                     — met inachtneming van de door de Raad voor de
                        ( Eerste Kamer )                                        onderhandelingen vastgestelde onderhandelings
                                                                                richtsnoeren ?
                    van 14 december 1995
in zaak C-l 73/95 P, A. Hogan tegen Flof van Justitie van de          b ) Is het Framework Agreement on Bananas materieelrech
                 Europese Gemeenschappen ( 1 )                             telijk verenigbaar met de bepalingen van het Ver
(Kennelijk niet-ontvankelijke en kennelijk ongegronde                      drag ?
                      hogere voorziening)
                           ( 96/C 64/ 13 )                            Het Hof, samengesteld volgt: G. C. Rodriguez Iglesias,
                                                                      president, C. N. , Kakouris, D. A. O. Edward en G. Hirsch,
                                                                      kamerpresidenten, G. F. Mancini , F. A. Schockweiler
                     (Procestaai: Italiaans)                          ( rapporteur ), J. C. Moitinho de Almeida, P. J. G. Kapteyn,
                                                                      C. Gulmann, J. L. Murray, P. Jann, H. Ragnemalm en L.
(Voorlopige vertaling; de definitieve tekst verschijnt in de          Sevón, rechters, na te hebben gehoord: G. Tesauro, eerste
                 Jurisprudentie van het Hof)                          advocaat-generaal, C. O. Lenz, F. G. Jacobs, A. La Pergola,
                                                                      G. Cosmas, P. Léger, M. B. Elmer, N. Fennelly en D.
In zaak C 173/95 P, A. Hogan, ambtenaar van het Europees              Ruiz-Jarabo Colomer, advocaten-generaal , heeft vastge
                                                                      steld :
Parlement, wonende te Luxemburg, vertegenwoordigd door
G. Lattanzi , advocaat te Massa-Carrara , domicilie gekozen
hebbende te Luxemburg, Rue Godchaux 33 , betreffende                  Het verzoek om advies behoeft niet te worden beant
hogere voorziening tegen het op 29 maart 1995 door het                woord.
Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschap
pen ( Vierde kamer ) in zaak T-497/93 gewezen arrest tussen           (M PB nr . C 275 van 1 . 10 . 1994 .
Hogan en Hof van Justitie (Jurisprud . 1995 , 11-703 ), en
strekkende tot vernietiging van dit arrest, andere partij bij de
procedure : Hof van Justitie van de Europese Gemeenschap
pen, ( gemachtigden : L. Maggioni en N. Lierow ), heeft het
Hof ( Eerste Kamer ), samengesteld als volgt: D. A. O.
Edward, kamerpresident, P. Jann ( rapporteur ) en M.                 Beroep, op 18 december 1995 ingesteld door Bondsrepu
Wathelet, rechters ; advocaat-generaal : A. La Pergola; grif        bliek Duitsland tegen Commissie van de Europese Gemeen
fier: E. Grass, op 14 december 1995 een beschikking                                                   schappen
gegeven waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                                ( Zaak C-396/95 )
1 . De hogere voorziening wordt afgewezen.                                                        ( 96/C 64/ 15 )
2 . Requirante wordt in de kosten verwezen.                          Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                     op 18 december 1995 beroep ingesteld tegen Commissie van
                                                                     de Europese Gemeenschappen door Bondsrepubliek Duits
(') PB nr . C 208 van 12 . 8 . 1995 .
                                                                     land, vertegenwoordigd door E. Röder, Ministerialrat bij
                                                                     het Bondsministerie van Economische Zaken, als gemach
                                                                     tigde.


title: Verzoek van het Oberster Gerichtshof van 11 maart 1996 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen 1. S. A. Saldanha en 2. MTS Securities Corporation en HIROSS Holding Aktiengesellschaft (Zaak C-122/96)

text:
22 . 6 . 96             | NL                   Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 Nr . C 180/ 19
bij beschikking van 14 december 1995, is niet-ontvanke                   S. A. Saldanha en 2 . MTS Securities Corporation en
lijk .                                                                    HIROSS Holding Aktiengesellschaft, het Hof van Justitie
                                                                          van de Europese Gemeenschappen verzocht om een preju
(M PB nr . C 46 van 17. 2 . 1996 .                                        diciële bslissing over de navolgende vraag:
                                                                          Wordt een Brits onderdaan, die tevens de nationaliteit heeft
                                                                          van de Verenigde Staten van Amerika en op het grondgebied
Verzoek van het Finanzgericht Düsseldorf van 26 maart                     van deze Staat ( Florida ) zijn woonplaats heeft, die voor de
1996 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen                  Oostenrijkse burgerlijke rechter tegen een vennootschap
FRUKO-Handelsvennootschap met beperkte aansprake                         met zetel in Oostenrijk een verbod vordert op de vervreem
                 lijkheid en Hauptzollamt Emmerich                        ding of het anderszins afstaan van aandelen in nader
                                                                          genoemde dochtermaatschappijen aan een Italiaanse doch
                           ( Zaak C-120/96 )                              termaatschappij of dochtermaatschappijen daarvan met
                              ( 96/C 180/39 )                             zetel in Italië, zonder goedkeuring met gekwalificeerde
                                                                          drie-vierde meerderheid van de vergadering van aandeel
Het Finanzgericht Düsseldorf — 4 . Senat — heeft bij                      houders, respectievelijk — subsidiair — goedkeuring met
beschikking van 26 maart 1996 , ingekomen ter griffie van                 eenvoudige meerderheid, en die in Oostenrijk geen woon
het Hof van Justitie op 15 april 1996, in het geding tussen               plaats en geen vermogen heeft, in strijd met artikel 6 , eerste
FRUKO-Handelsvennootschap met beperkte aansprake                         alinea, EG-Verdrag gediscrimineerd op grond van zijn
lijkheid en Hauptzollamt Emmerich, het Hof van Justitie                   nationaliteit, doordat de bevoegde Oostenrijkse rechter in
van de Europese Gemeenschappen verzocht om een preju                     eerste aanleg hem op vordering van de gedaagde vennoot
diciële beslissing over de navolgende vragen :                            schap overeenkomstig § 57, lid 1 , van de Oostenrijkse
                                                                          Zivilprozefêordnung gelast, voor de proceskosten zekerheid
1 . Welke intensiteit van ingrijpen is vereist, opdat er hoe              te stellen ten belope van een bepaald bedrag ?
       dan ook sprake kan zijn van een onherstelbare schade in
       de zin van artikel 244, tweede alinea, van Verordening
       ( EEG ) nr . 2913/92 0 ?
2 . Wanneer kan er sprake zijn van schade in de zin van
       artikel 244, tweede alinea, van Verordening ( EEG )                Beroep, op 17 april 1996 ingesteld door Koninkrijk Spanje
       nr . 2913/92 ?                                                          tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
                                                                                ( Zaak C-123/96 )
3 . Van welke mate van waarschijnlijkheid moet worden                                                ( 96/C 180/41 )
       uitgegaan om de in artikel 244, tweede alinea, van
       Verordening ( EEG ) nr. 2913/92 genoemde mogelijkheid              Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
       van dreigende onherstelbare schade te kunnen aanne                op 17 april 1996 beroep ingesteld tegen Commissie van de
       men ?
                                                                          Europese Gemeenschappen door Koninkrijk Spanje, verte
                                                                          genwoordigd door G. Calvo Diaz, Abogado del Estato,
4 . Indien de eerste vraag aldus moet worden beantwoord,                  domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ter Spaanse
       dat reeds de mogelijkheid dat met de bestreden beschik            ambassade, boulevard E. Servais 4—6 .
       king van de douane, waarvan de tenuitvoerlegging
       evenwel niet is opgeschort, gelet op de vermogenstoe
        stand van de belastingplichtige met kans van slagen het           Verzoeker concludeert dat het den Hove behage :
        faillissement kan worden aangevraagd, als een vol                 1 , nietig te verklaren de volgende artikelen van Richtlijn
        doende ernstige schade moet worden aangemerkt, moet                     96/2/EG van de Commissie van 16 januari 1996 (*):
        dan de opschorting van de tenuitvoerlegging worden
        gelast wanneer het faillissement ook zonder gebruikma                  — artikel 1 , lid 3 , voor zover hierbij :
        king van de niet-opgeschorte beschikking van de douane
        kan worden aangevraagd ?                                                   — artikel 3 bis, tweede alinea, in Richtlijn 90/
                                                                                388/EEG ( 2 ) wordt ingevoegd;
 ( ] ) PB nr. L 302 , 1992 , blz . 1 .
                                                                                — artikel 3 bis, vijfde (en laatste ) alinea, in Richtlijn
                                                                                90/388/EEG wordt ingevoegd;
                                                                                — artikel 3 quater in Richtlijn 90/388/EEG wordt
 Verzoek van het Oberster Gerichtshof van 11 maart 1996                                ingevoegd;
 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen 1 . S. A.
 Saldanha en 2. MTS Securities Corporation en HIROSS                               — artikel 3 quinquies in Richtlijn 90/388/EEG
                       Holding Aktiengesellschaft                                      wordt ingevoegd;
                            ( Zaak C- 1 22/96 )
                                                                                — artikel 2, leden 1 en 2, en
                               ( 96/C 180/40 )
                                                                                — artikel 4 ;
 Het Oberster Gerichtshof ( Republiek Oostenrijk ) heeft bij
 beschikking van 11 maart 1996 , ingekomen ter griffie van                 2 , de Commissie te verwijzen in de kosten van het
 het Hof van Justitie op 1 6 april 1 996 , in het geding tussen 1 .             geding.


title: Zaak C-39/14: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 27 januari 2014 — Bodenverwertungs- und -verwaltungs GmbH (BVVG) e.a.

text:
               7.4.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 102/19

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesgerichtshof (Duitsland) op 27 januari 2014 — Bodenverwertungs- und -verwaltungs GmbH (BVVG) e.a.
   (Zaak C-39/14)
   2014/C 102/26
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Bundesgerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Bodenverwertungs- und -verwaltungs GmbH (BVVG)

      Andere partijen bij de procedure: Thomas Erbs, Ursula Erbs

      Goedkeuringsinstantie: Landkreis Jerichower Land

      Prejudiciële vraag

   Verzet artikel 107, lid 1, VWEU zich tegen een nationale regeling zoals die van § 9, lid 1, punt 3, van het Grundstücksverkehrsgesetz, op grond waarvan het, met het oog op de verbetering van de landbouwstructuur, een tot de overheid te rekenen instelling als de BVVG verboden is om een te koop staand landbouwperceel in het kader van een openbare inschrijving aan de hoogste bieder te verkopen als het hoogste bod in geen verhouding tot de waarde van het perceel staat?


title: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 29 april 2004 in zaak C-171/02 Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Portugese Republiek (Artikelen 39 EG, 43 EG en 49 EG — Richtlijn 92/51/EEG — Algemeen stelsel van erkenning van beroepsopleidingen — Particuliere beveiligingsactiviteit — Maatregelen van lidstaat die als voorwaarden voor uitoefening particuliere beveiligingsactiviteit stellen: zetel van vennootschap of vestiging op Portugees grondgebied, rechtspersoonlijkheid, bepaald maatschappelijk kapitaal en overlegging van in lidstaat van herkomst reeds overlegde bewijsstukken en garanties — Geen erkenning beroepskwalificaties in sector particuliere beveiligingsdiensten)

text:
               30.4.2004

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 118/22

      ARREST VAN HET HOF

   (Vijfde kamer)
   van 29 april 2004
   in zaak C-171/02 Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Portugese Republiek (1)

   (Artikelen 39 EG, 43 EG en 49 EG - Richtlijn 92/51/EEG - Algemeen stelsel van erkenning van beroepsopleidingen - Particuliere beveiligingsactiviteit - Maatregelen van lidstaat die als voorwaarden voor uitoefening particuliere beveiligingsactiviteit stellen: zetel van vennootschap of vestiging op Portugees grondgebied, rechtspersoonlijkheid, bepaald maatschappelijk kapitaal en overlegging van in lidstaat van herkomst reeds overlegde bewijsstukken en garanties - Geen erkenning beroepskwalificaties in sector particuliere beveiligingsdiensten)
   (2004/C 118/39)
   Procestaal: Portugees
   In zaak C-171/02, Commissie van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: M. Patakia en A. Caeiros), domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, tegen Portugese Republiek (gemachtigde: L. Fernandes, bijgestaan door J. M. Calheiros, advogado), domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, betreffende een verzoek om vast te stellen dat:

               1.

               gelet op het feit dat buitenlandse ondernemingen, die in Portugal in de sector particuliere beveiligingsdiensten actief willen zijn op het gebied van de bewaking van personen en goederen, in het kader van de regeling inzake de door de Ministro da Administração Interna af te geven vergunning

                           a)

                           hun zetel of een vestiging op Portugees grondgebied moeten hebben,

                           b)

                           zich niet kunnen beroepen op de bewijsstukken en garanties die zij reeds in hun lidstaat van vestiging hebben verstrekt,

                           c)

                           rechtspersoonlijkheid moeten hebben,

                           d)

                           over een bepaald maatschappelijk kapitaal moeten beschikken,

               2.

               gelet op het feit dat het personeel van buitenlandse ondernemingen die in Portugal in de sector particuliere beveiligingsdiensten actief willen zijn op het gebied van de bewaking van personen of goederen, een door de Portugese autoriteiten afgegeven beroepskaart moet hebben,

               3.

               gelet op het feit dat de communautaire regeling van erkenning van beroepskwalificaties niet geldt voor de beroepen in de sector particuliere beveiligingsdiensten,
               de Portugese Republiek de krachtens de artikelen 39 EG, 43 EG en 49 EG en richtlijn 92/51/EEG van de Raad van 18 juni 1992 betreffende een tweede algemeen stelsel van erkenning van beroepsopleidingen, ter aanvulling van richtlijn 89/48/EEG (PB L 209, blz. 25), op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen, heeft het Hof van Justitie (Vijfde kamer), samengesteld als volgt: P. Jann (rapporteur), waarnemend voor de president van de Vijfde kamer, A. Rosas en S. von Bahr, rechters, advocaat-generaal: S. Alber, griffier: R. Grass, op 29 april 2004 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:

               1)

               Door te eisen dat buitenlandse ondernemingen die in Portugal in de sector particuliere beveiligingsdiensten actief willen zijn op het gebied van de bewaking van personen en goederen

                           —

                           hun zetel of een permanente vestiging op Portugees grondgebied hebben;

                           —

                           rechtspersoonlijkheid hebben;

                           —

                           over een minimum maatschappelijk kapitaal beschikken;

                           —

                           een door de Portugese overheid afgegeven vergunning hebben, waarbij geen rekening wordt gehouden met bewijsstukken en garanties die zij in hun lidstaat van vestiging reeds hebben verstrekt, en dat

                           —

                           hun personeelsleden een door deze overheid afgegeven beroepskaart hebben, waarbij geen rekening wordt gehouden met in de lidstaat van herkomst reeds verrichte controles en verificaties, is de Portugese Republiek de krachtens de artikelen 39 EG, 43 EG en 49 EG op haar rustende verplichtingen niet nagekomen.

               2)

               Het beroep wordt afgewezen voor het overige.

               3)

               De Portugese Republiek wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 169 van 13.7.2002.


title: Arrest van het Hof van 4 juni 2002 in zaak C-164/00 [verzoek van de High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division om een prejudiciële beslissing]: Katia Beckmann tegen Dynamco Whicheloe Macfarlane Ltd ("Richtlĳn 77/187/EEG — Behoud van rechten van werknemers bĳ overgang van ondernemingen, vestigingen of onderdelen daarvan — Voorwaarden voor toepassing van uitzonderingen op behoud van rechten — Uitkeringen bĳ ontslag")

text:
C 169/8                  NL                      Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                            13.7.2002
                      ARREST VAN HET HOF                                          arbeidsverhouding of een collectieve overeenkomst waardoor de
                                                                                vervreemder ten aanzien van de werknemer is gebonden, op de
                                                                                verkrijger overgaan onder de voorwaarden en binnen de grenzen
                           van 4 juni 2002                                        van dat artikel, ongeacht of die verplichtingen hun oorsprong
                                                                                vinden in handelingen van de overheid of door dergelijke
in zaak C-164/00 [verzoek van de High Court of Justice                            handelingen worden geïmplementeerd en ongeacht de daartoe
(England & Wales), Queen’s Bench Division om een                                  vastgestelde praktische uitvoeringsregels.
prejudiciële beslissing]: Katia Beckmann tegen Dynamco
                   Whicheloe Macfarlane Ltd (1)
                                                                            (1) PB C 192 van 8.7.2000.
(„Richtlijn 77/187/EEG — Behoud van rechten van werk-
nemers bij overgang van ondernemingen, vestigingen of
onderdelen daarvan — Voorwaarden voor toepassing van
uitzonderingen op behoud van rechten — Uitkeringen bij
                               ontslag”)
                                                                                ARREST VAN HET HOF
                           (2002/C 169/12)
                                                                                (Tweede kamer)
                           (Procestaal: Engels)
                                                                                van 30 mei 2002
(Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
                                                                            in de gevoegde zaken C-284/00 en C-288/00 (verzoek
                           dentie van het Hof)
                                                                            van het Bundesverwaltungsgericht om een prejudiciële
                                                                            beslissing): Stratmann GmbH und Co. KG tegen Landrätin
                                                                            des Kreises Wesel (C-284/00) en Fleischversorgung Neuss
                                                                            GmbH und Co. tegen Landrat des Kreises Neuss (C-288/
In zaak C-164/00, betreffende een verzoek aan het Hof                                                        00) (1)
krachtens artikel 234 EG van de High Court of Justice (England
& Wales), Queen’s Bench Division (Verenigd Koninkrijk), in
het aldaar aanhangige geding tussen Katia Beckmann en                       („Gemeenschappelijk landbouwbeleid — Retributies voor
Dynamco Whicheloe Macfarlane Ltd, om een prejudiciële                              keuringen en sanitaire controles van vers vlees”)
beslissing over de uitlegging van artikel 3 van richtlijn 77/187/
EEG van de Raad van 14 februari 1977 inzake de onderlinge                                             (2002/C 169/13)
aanpassing van de wetgevingen der lidstaten betreffende het
behoud van de rechten van de werknemers bij overgang van                                               (Procestaal: Duits)
ondernemingen, vestigingen of onderdelen daarvan (PB L 61,
blz. 26), heeft het Hof, samengesteld als volgt: G. C. Rodrı́guez
Iglesias, president, N. Colneric en S. von Bahr, kamerpresiden-             (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
ten, C. Gulmann, D. A. O. Edward, A. La Pergola, J.-P. Puis-                                          dentie van het Hof)
sochet (rapporteur), M. Wathelet, R. Schintgen, J. N. Cunha
Rodrigues en C. W. A. Timmermans, rechters; advocaat-
generaal: S. Alber; griffier: L. Hewlett, administrateur, op 4 juni
                                                                            In de gevoegde zaken C-284/00 en C-288/00, betreffende
2002 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als volgt:
                                                                            verzoeken aan het Hof krachtens artikel 234 EG van het
                                                                            Bundesverwaltungsgericht (Duitsland), in de aldaar aanhangige
1)    Vervroegde pensioenen, alsmede uitkeringen die bedoeld zijn           gedingen tussen Stratmann GmbH und Co. KG en Landrätin
      om de voorwaarden van een vervroegde pensionering te verbete-         des Kreises Wesel (C-284/00), en tegen Fleischversorgung
                                                                            Neuss GmbH und Co. KG en Landrat des Kreises Neuss (C-288/
      ren, die in geval van ontslag worden uitbetaald aan werknemers
      vanaf een bepaalde leeftijd, zoals de in het hoofdgeding aan          00), om een prejudiciële beslissing over de uitlegging van
      de orde zijnde uitkeringen, zijn geen ouderdomsuitkeringen,           richtlijn 85/73/EEG van de Raad van 29 januari 1985 inzake
                                                                            de financiering van de keuringen en sanitaire controles van
      invaliditeitsuitkeringen of uitkeringen aan nagelaten betrekkin-
      gen uit hoofde van voor één of meer bedrijfstakken geldende           vers vlees en van vlees van pluimvee (PB L 32, blz. 14) en van
                                                                            beschikking 88/408/EEG van de Raad van 15 juni 1988
      aanvullende stelsels van sociale voorzieningen zoals bedoeld in
                                                                            betreffende de niveaus van de overeenkomstig richtlijn 85/73
      artikel 3, lid 3, van richtlijn 77/187/EEG van de Raad van
      14 februari 1977 inzake de onderlinge aanpassing van de               te heffen retributies voor de keuringen en sanitaire controles
                                                                            van vers vlees (PB L 194, blz. 24), alsmede van richtlijn 85/73,
      wetgevingen der lidstaten betreffende het behoud van de
                                                                            zoals gewijzigd bij richtlijn 93/118/EG van de Raad van
      rechten van de werknemers bij overgang van ondernemingen,
      vestigingen of onderdelen daarvan.                                    22 december 1993 (PB L 340, blz. 15, en rectificatie PB 1994,
                                                                            L 280, blz. 91), in samenhang met richtlijn 64/433/EEG van
                                                                            de Raad van 26 juni 1964 inzake gezondheidsvraagstukken
2)    Artikel 3 van richtlijn 77/187 moet aldus worden uitgelegd            op het gebied van het intracommunautaire handelsverkeer in
      dat de in geval van ontslag van een werknemer bestaande               vers vlees (PB 1964, 121, blz. 2012), zowel in de versie die
      verplichtingen die voortvloeien uit een arbeidsovereenkomst, een      voortvloeit uit richtlijn 89/662/EEG van de Raad van


title: Zaak T-245/11: Beroep ingesteld op 6 mei 2011 — ClientEarth en International Chemical Secretariat/ECHA

text:
               2.7.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 194/20

         Beroep ingesteld op 6 mei 2011 — ClientEarth en International Chemical Secretariat/ECHA
   (Zaak T-245/11)
   2011/C 194/33
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partijen: ClientEarth (Londen, Verenigd Koninkrijk) en The International Chemical Secretariat (Göteborg, Zweden) (vertegenwoordiger: P. Kirch, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Agentschap voor chemische stoffen (ECHA)

      Conclusies

               —

               verklaren dat verweerder het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden heeft geschonden;

               —

               verklaren dat verweerder verordening (EG) nr. 1367/2006 (1) heeft geschonden;

               —

               verklaren dat verweerder verordening (EG) nr. 1049/2001 (2) heeft geschonden;

               —

               het in verweerders confirmatief antwoord bevatte besluit van 4 maart 2011 om de gevraagde documenten niet mee te delen, nietig verklaren;

               —

               verweerder verwijzen in de kosten van verzoeksters, met inbegrip van de kosten van eventuele interveniënten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Met hun verzoekschrift verzoeken verzoeksters krachtens artikel 263 VWEU om nietigverklaring van het in verweerders confirmatief antwoord vervatte besluit van 4 maart 2011 om geen toegang te verlenen tot de documenten die de namen en contactgegevens van de registranten (fabrikanten/invoerders) van een aanzienlijk aantal voor de gezondheid van de mens en voor het milieu vermeend gevaarlijke stoffen bevatten en de tonnage waarin zij op de markt worden gebracht.
   Ter ondersteuning van hun beroep voeren verzoeksters vijf middelen aan.

               1)

               Eerste middel: het bestreden besluit schendt artikel 8, lid 2, van verordening nr. 1049/2001 doordat niet binnen de voorgeschreven termijn is geantwoord op het confirmatief verzoek van verzoeksters en niet uitvoerig de redenen daarvan zijn vermeld.

               2)

               Tweede middel: het bestreden besluit schendt artikel 4, lid 4, en artikel 4, lid 6, van verordening nr. 1049/2001 door de registranten niet te raadplegen bij de beoordeling of er een commercieel belang bestaat bij de niet-openbaarmaking en door niet voldoende redenen te geven op grond waarvan het duidelijk was dat de documenten niet openbaar hoefden te worden gemaakt.

               3)

               Derde middel: het bestreden besluit schendt artikel 4, leden 1 tot en met 4, van het Verdrag van Aarhus door verzoeksters geen toegang tot de gevraagde informatie te verlenen. Het bestreden besluit schendt tevens artikel 6, lid 1, van verordening nr. 1367/2006 door de in artikel 4 van verordening nr. 1049/2001 neergelegde uitzonderingen niet beperkt uit te leggen, waarbij rekening wordt gehouden met het openbaar belang dat bij openbaarmaking is gediend en met de vraag of de gevraagde informatie betrekking heeft op uitstoot in het milieu.

               4)

               Vierde middel: het bestreden besluit schendt artikel 4, lid 3, eerste alinea, van verordening nr. 1049/2001 door niet aan te tonen dat de openbaarmaking van de gevraagde documenten het interne besluitvormingsproces van ECHA ernstig zou ondermijnen, en het schendt ook artikel 4, lid 2, eerste streepje, door niet aan te tonen dat er een commercieel belang bestaat waardoor de niet-openbaarmaking gerechtvaardigd is.

               5)

               Vijfde middel: het bestreden besluit schendt artikel 4, lid 3, tweede alinea, en artikel 4, lid 2, eerste alinea, van verordening nr. 1049/2001 door niet na te gaan of er een hoger openbaar belang bij de openbaarmaking is, en niet uitvoerig de redenen van die weigering te vermelden.

      (1)  Verordening (EG) nr. 1367/2006 van het Europees Parlement en de Raad van 6 september 2006 betreffende de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden op de communautaire instellingen en organen (PB L 264, blz. 13).

      (2)  Verordening (EG) nr. 1049/2001 van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 2001 inzake de toegang van het publiek tot documenten van het Europees Parlement, de Raad en de Commissie (PB L 145, blz. 43).


title: Zaak C-397/07: Beroep ingesteld op 27 augustus 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk Spanje

text:
               10.11.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 269/31

         Beroep ingesteld op 27 augustus 2007 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Koninkrijk Spanje
   (Zaak C-397/07)
   (2007/C 269/54)
   Procestaal: Spaans
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: E. Gippini Fournier en M. Afonso, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk Spanje
   Conclusies

               —

               vast te stellen dat het Koninkrijk Spanje,

                           —

                           door de toepassing van de verplichte vrijstellingen van kapitaalrecht van bepaalde voorwaarden te laten afhangen;

                           —

                           door een indirecte belasting te heffen over de overbrenging naar Spanje van de zetel van de werkelijke leiding of van de statutaire zetel van vennootschappen die in het land van herkomst niet zijn onderworpen aan een met de Spaanse belasting vergelijkbare belasting;

                           —

                           door een indirecte belasting te heffen over het kapitaal dat is gebruikt om verrichtingen van handelsverkeer te realiseren via filialen of permanente vestigingen van vennootschappen die zijn gevestigd in een lidstaat die geen aan de Spaanse belasting analoge belasting heft,

                     de verplichtingen niet is nagekomen die op hem rusten krachtens richtlijn 69/335/EEG van de Raad (1) van 17 juli 1969.

               —

               het Koninkrijk Spanje te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

               —

               Richtlijn 69/335 schrijft het behoud van de status-quo voor inzake de mogelijkheden van de lidstaten om opnieuw een kapitaalrecht in te voeren of om verrichtingen die thans vrijgesteld zijn, opnieuw aan die belasting te onderwerpen. Bijgevolg kan Spanje zijn vrijstellingen niet intrekken en alle verrichtingen belasten waarop de bijzondere regeling van Real Decreto Legislativo 4/2004 van toepassing is, maar die uitgesloten blijven van de werkingssfeer van de vroegere artikelen 7, lid 1, sub b, en 7, lid 1, sub b) bis. Spanje moet de vrijstelling van artikel 45.1.B.10 toepassen op alle verrichtingen die binnen de werkingssfeer van de bijzondere regeling van Real Decreto Legislativo 4/2004 vallen, ongeacht de vraag of die bijzondere regeling daadwerkelijk van toepassing is.

               —

               Artikel 4 van richtlijn 69/335 bevat een exhaustieve lijst van belastbare feiten voor de toepassing van het kapitaalrecht. Overeenkomstig artikel 4, lid 1, sub g, is onderworpen aan kapitaalrecht, de overbrenging van de zetel van de werkelijke leiding van een vennootschap, vereniging of rechtspersoon die voor de heffing van het kapitaalrecht in de lidstaat van ontvangst wel, maar in de lidstaat van herkomst niet als kapitaalvennootschap geldt. Bijgevolg kan Spanje geen kapitaalrecht heffen op de overbrenging van de zetel van de werkelijke leiding of van de statutaire zetel wanneer een kapitaalvennootschap in de lidstaat van herkomst niet aan een vergelijkbare belasting is onderworpen. Dat een kapitaalvennootschap haar zetel naar een andere lidstaat overbrengt, is geen belastbaar feit voor de toepassing van het kapitaalrecht wanneer de lidstaat waar de vennootschap is opgericht, geen dergelijke belasting heeft geheven. Voor het overige wijst niets erop dat de Spaanse wetgeving uitsluitend van toepassing is op gevallen van belastingfraude of -ontwijking.

               —

               Spanje kan geen kapitaalrecht heffen op het deel van het kapitaal dat wordt gebruikt om op Spaans grondgebied verrichtingen van handelsverkeer te realiseren via filialen of permanente vestigingen. Zoals duidelijk blijkt uit artikel 2, lid 1, van richtlijn 69/335, kan Spanje de vennootschappen waarvan de zetel van de werkelijke leiding zich in een andere lidstaat en niet in Spanje bevindt, niet aan kapitaalrecht onderwerpen. Artikel 2, lid 3, van richtlijn 69/335 voorziet enkel in een maatregel zoals die welke Spanje toepast, in het specifieke geval waarin de statutaire zetel of de zetel van de werkelijke leiding van een vennootschap zich in een derde land bevinden. Met betrekking tot het vraagstuk van belastingfraude of ontwijking, beklemtoont de Commissie dat de Spaanse bepalingen van toepassing zijn zonder beperking of onderscheid naargelang er al dan niet sprake is van belastingfraude of -ontwijking. Bijgevolg kan Spanje zich niet op die rechtvaardiging beroepen.

      (1)  Richtlijn 69/335/EEG van de Raad van 17 juli 1969 betreffende de indirecte belastingen op het bijeenbrengen van kapitaal (PB L 249, blz. 25).


title: Zaak C-403/12 P: Hogere voorziening ingesteld op op 27 augustus 2012 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 14 juni 2012 in zaak T-396/09, Vereniging Milieudefensie, Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht/Commissie

text:
               12.1.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 9/26

         Hogere voorziening ingesteld op op 27 augustus 2012 door de Europese Commissie tegen het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 14 juni 2012 in zaak T-396/09, Vereniging Milieudefensie, Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht/Commissie
   (Zaak C-403/12 P)
   2013/C 9/44
   Procestaal: Nederlands

      Partijen

   Rekwirante: Europese Commissie (vertegenwoordigers: P. Oliver, J.-P. Keppenne, G. Valero Jordana, P. van Nuffel, gemachtigden)
   Andere partijen in de procedure:

               Vereniging Milieudefensie,

               Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht, Koninkrijk der Nederlanden,

               Europees Parlement,

               Raad van de Europese Unie

      Conclusies

   Rekwirante verzoekt het Hof:

               —

               het arrest van het Gerecht (Zevende kamer) van 14 juni 2012 in zaak T-396/09 te vernietigen;

               —

               de zaak ten gronde te beoordelen en het beroep tot nietigverklaring van Commissiebeschikking C(2006) 6121 te verwerpen; en

               —

               verzoeksters in zaak T-396/09 te verwijzen in de kosten die de Commissie in die zaak en de onderhavige zaak maakte.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De hogere voorziening betreft in essentie de vraag of het aan het Gerecht toegestaan was, gelet meer bepaald op het arrest van het Hof van 8 maart 2011 in zaak C-240/09, de geldigheid van artikel 10, lid 1, juncto artikel 2, lid 1, sub g, van verordening (EG) nr. 1367/2006 (1) te toetsen aan artikel 9, lid 3, van het Verdrag van Aarhus. (2)

   De Commissie voert twee middelen aan.
   Met het eerste middel stelt de Commissie dat het Gerecht, hoewel het weliswaar correct de strikte voorwaarden heeft geciteerd waaronder, volgens de rechtspraak van het Hof, particulieren zich kunnen beroepen op regels van internationaal verdragsrecht om de geldigheid van rechtshandelingen van de Unie te toetsen (met name dat een toetsing aan de bepalingen van een verdrag slechts mogelijk is wanneer de aard en de opzet van dat verdrag zich hiertegen niet verzetten en de ingeroepen bepalingen inhoudelijk gezien onvoorwaardelijk en voldoende nauwkeurig voorkomen), ten onrechte heeft geoordeeld dat de uitzondering op deze voorwaarden die volgt uit de zgn. Fediol en Nakajima rechtspraak (arresten van het Hof van 22 juni 1989 in zaak 70/87 en van 7 mei 1991 in zaak C-69/89) ook van toepassing was op artikel 9, lid 3, van het Verdrag van Aarhus.
   Het Hof heeft al vastgesteld, bij zijn arrest in zaak C-240/09, dat artikel 9, lid 3, van het Verdrag van Aarhus geen rechtstreekse werking heeft. Verder is de Fediol en Nakajima rechtspraak, als uitzondering, strikt te interpreteren; ze werd tot nog toe enkel toegepast op het gebied van de handelspolitiek, en kan slechts op andere beleidsterreinen worden toegepast indien de voorwaarden daarvoor duidelijk vervuld zijn, wat hier niet het geval is. Artikel 10, lid 1, van verordening nr. 1367/2006 houdt immers geen renvoi in naar rechtsregels van het Verdrag van Aarhus en deze bepaling geeft ook geen uitvoering aan een bijzondere verplichting van dat verdrag, in de zin van de Nakajima rechtspraak. Tenslotte is artikel 9, lid 3, van het Verdrag van Aarhus onvoldoende duidelijk en nauwkeurig om de uitzondering voorzien in de Nakajima rechtspraak te kunnen toepassen.
   Met het tweede middel stelt de Commissie, subsidiair, dat het Gerecht artikel 9, lid 3, van het Verdrag van Aarhus fout heeft geïnterpreteerd, omdat het geoordeeld heeft dat artikel 10, lid 1, van verordening nr. 1367/2006 strijdig is met deze bepaling om de enkele reden dat de herzieningsprocedure voorzien in dit artikel 10 beperkt is tot handelingen van individuele strekking, terwijl het Gerecht in concreto had moeten nagaan of niet voldoende uitvoering is gegeven aan artikel 9, lid 3, van het Verdrag van Aarhus door het geheel van juridische procedures waarover de particulieren beschikken op nationaal vlak en op vlak van de Unie.

      (1)  Verordening van het Europees Parlement en de Raad van 6 september 2006 betreffende de toepassing van de bepalingen van het Verdrag van Aarhus betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden op de communautaire instellingen en organen (PB L 264, blz. 13).

      (2)  Verdrag van Aarhus van 25 juni 1998 betreffende toegang tot informatie, inspraak bij besluitvorming en toegang tot de rechter inzake milieuaangelegenheden, goedgekeurd bij Besluit 2005/370/EG van de Raad van 17 februari 2005 (PB L 124, blz. 1).


title: Zaak C-445/14: Beschikking van de president van het Hof van 28 april 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht — Duitsland) — Seusen Sume/Landkreis Stade, in tegenwoordigheid van: Der Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

text:
               28.9.2015

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 320/26

         Beschikking van de president van het Hof van 28 april 2015 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Bundesverwaltungsgericht — Duitsland) — Seusen Sume/Landkreis Stade, in tegenwoordigheid van: Der Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht
   (Zaak C-445/14) (1)

   (2015/C 320/38)
   Procestaal: Duits
   De president van het Hof heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 439 van 8.12.2014.


title: Zaak T-623/11: Beroep ingesteld op 30 november 2011 — PICO Food/BHIM — Sobieraj (MILANÓWEK CREAM FUDGE)

text:
               4.2.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 32/38

         Beroep ingesteld op 30 november 2011 — PICO Food/BHIM — Sobieraj (MILANÓWEK CREAM FUDGE)
   (Zaak T-623/11)
   2012/C 32/75
   Taal van het verzoekschrift: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: PICO Food GmbH (Tamm, Duitsland) (vertegenwoordiger: M. Douglas, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Bogumit Sobieraj (Milanówek, Polen)

      Conclusies

               —

               de beslissing van de eerste kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 8 september 2011 in zaak R 553/2010-1 vernietigen;

               —

               de verwerende partij verwijzen in de kosten van het geding.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Aanvrager van het gemeenschapsmerk: andere partij voor de kamer van beroep

      Betrokken gemeenschapsmerk: beeldmerk „MILANÓWEK CREAM FUDGE” voor waren van klasse 30 — gemeenschapsmerkaanvraag nr. 6342455

      Houder van het oppositiemerk of -teken in de oppositieprocedure: verzoekende partij

      Oppositiemerk of -teken: Duits beeldmerk nr. 30522224 dat een koe weergeeft voor waren van klasse 30; Duits beeldmerk nr. 30523439 „Original Sahne Muh-Muhs HANDGESCHNITTEN HANDGEWICKELT” voor waren van klasse 30; Duits beeldmerk nr. 30702751 „Original Sahne Muh-Muhs HANDGESCHNITTEN HANDGEWICKELT” voor waren van klasse 30; Duits beeldmerk nr. 30702748 „Original Sahne Muh-Muhs HANDGESCHNITTEN HANDGEWICKELT” voor waren van klasse 30; Duits beeldmerk nr. 30700574 „SAHNE TOFFEE LUXURY CREAM FUDGE” voor waren van klasse 30

      Beslissing van de oppositieafdeling: afwijzing van de oppositie in haar geheel

      Beslissing van de kamer van beroep: verwerping van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 8, lid 1, sub b, van verordening nr. 207/2009 van de Raad doordat de kamer van beroep de door de Europese rechterlijke instanties geformuleerde algemene beginselen onjuist heeft uitgelegd en het bestaan van gevaar voor verwarring van de oppositiemerken met de betwiste aanvraag heeft ontkend. Schending van artikel 76, lid 1, verordening nr. 207/2009 van de Raad doordat de kamer van beroep de beslissing heeft gebaseerd op feiten die niet door de procespartijen werden aangevoerd.


title: Zaak C-556/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Østre Landsret (Denemarken) op 3 december 2012 — TDC A/S/Teleklagenævnet

text:
               9.2.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 38/13

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Østre Landsret (Denemarken) op 3 december 2012 — TDC A/S/Teleklagenævnet
   (Zaak C-556/12)
   2013/C 38/16
   Procestaal: Deens

      Verwijzende rechter

   Østre Landsret

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: TDC A/S

      Verwerende partij: Teleklagenævnet

      Prejudiciële vragen

               1)

               Omvat de definitie van „toegang” in artikel 2, sub a, van de toegangsrichtlijn (1), toegang in de vorm van de aanleg van aftakkingen tussen het verdeelpunt in een toegangsnetwerk en het eindsegment bij de eindgebruiker? Moet de vraag anders worden beantwoord wanneer de maximumlengte van dergelijke aftakkingen 30 meter is?

               2)

               Valt de aanleg van aftakkingen over een afstand tot 30 meter tussen het verdeelpunt in een toegangsnetwerk en het eindsegment bij de eindgebruiker onder het begrip „toegang tot en gebruik van bepaalde netwerkonderdelen en bijbehorende faciliteiten” van artikel 12 juncto de artikelen 2 en 8 van de toegangsrichtlijn?

               3)

               Is het relevant voor het antwoord op de eerste en de tweede vraag, wanneer de toegangsverplichting de vorm aanneemt van een vereiste bijvoorbeeld tot aanleg van aftakkingen tussen het verdeelpunt in een toegangsnetwerk en het eindsegment bij de eindgebruiker, dat de eigenaar van een elektronischcommunicatienetwerk investeringen moet doen die de aankoopkosten van het elektronischcommunicatienetwerk waartoe toegang moet worden gegeven, aanzienlijk overschrijden?

               4)

               Is het relevant voor het antwoord op de derde vraag dat tot dekking van de kosten van de eigenaar voor de aanleg van de aftakkingen een verplichting tot prijscontrole wordt opgelegd?

      (1)  Richtlijn 2002/19/EG van het Europees Parlement en de Raad van 7 maart 2002 inzake de toegang tot en interconnectie van elektronischecommunicatienetwerken en bijbehorende faciliteiten (toegangsrichtlijn) (PB L 108, blz. 7).


title: Zaak T-260/07: Beroep ingesteld op 17 juli 2007 — Las Marismas de Lebrija/Raad en Commissie

text:
               8.9.2007

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 211/52

         Beroep ingesteld op 17 juli 2007 — Las Marismas de Lebrija/Raad en Commissie
   (Zaak T-260/07)
   (2007/C 211/98)
   Procestaal: Spaans
   Partijen

      Verzoekende partij: Las Marismas de Lebrija, S. Coop. And. (Sevilla, Spanje) (vertegenwoordiger: L. Ortiz Blanco, advocaat)

      Verwerende partijen: Raad van de Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               het onderhavige beroep tot schadevergoeding overeenkomstig het bepaalde in artikel 288 EG toe te wijzen en vast te stellen dat verzoekster recht heeft op een financiële schadevergoeding van in totaal een miljoen vijfhonderdvijfenzeventigduizend honderdtweeëntwintig EUR (1 575 122 EUR), tot betaling waarvan de Raad en de Commissie hoofdelijk en gezamenlijk zijn gehouden, en,

               —

               de verwerende instellingen te verwijzen in de kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De middelen en voornaamste argumenten komen overeen met die in zaak T-217/07, Las Palmeras/Raad en Commissie.


title: Zaak T-207/05: Beroep, op 25 mei 2005 ingesteld door Gudrun Schulze tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
               6.8.2005

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 193/36

         Beroep, op 25 mei 2005 ingesteld door Gudrun Schulze tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen
   (Zaak T-207/05)
   (2005/C 193/60)
   Procestaal: Frans
   Bij het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen is op 25 mei 2005 beroep ingesteld tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen door Gudrun Schulze, wonende te Brussel, vertegenwoordigd door S. Rodrigues en A. Jaume, advocaten.
   Verzoekster concludeert dat het het Gerecht behage:

               1)

               nietig te verklaren het besluit van het TABG tot afwijzing van haar klacht, samen met het aanstellingsbesluit van het TABG van 11 oktober 2004, voorzover zij daarbij in de rang is ingedeeld met toepassing van artikel 12, lid 3, van bijlage XIII bij het Statuut en in de salaristrap met toepassing van het huidige artikel 32 van het Statuut;

               2)

               het TABG te wijzen op de gevolgen van de nietigverklaring van de bestreden besluiten, met name indeling van verzoekster in de rang A*10, salaristrap 4, met terugwerkende kracht tot 16 juni 2004, de datum van inwerkingtreding van het aanstellingsbesluit van 11 oktober 2004;

               3)

               subsidiair, de Commissie te veroordelen tot vergoeding van de schade die verzoekster heeft geleden doordat zij niet vanaf 16 juni 2004, de datum van inwerkingtreding van het aanstellingsbesluit van 11 oktober 2004, in de rang A*10, salaristrap 4, is ingedeeld;

               4)

               verweerster te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   Verzoekster is tussen maart 2000 en december 2003 bij de Commissie werkzaam geweest als tijdelijk functionaris. Zij was eerst ingedeeld in de rang A 4 en daarna, vanaf januari 2001, in de rang A 6. Van 1 januari tot 30 april 2004 was verzoekster hulpfunctionaris ingedeeld in de groep AI 04.
   Nadat zij was geslaagd voor algemeen vergelijkend onderzoek COM/A/3/02 georganiseerd voor de vorming van een reserve voor de aanwerving van administrateurs in de rang A 7/A 6 voor het werkgebied „Onderzoek”, werd verzoekster bij het bestreden besluit van 11 oktober 2004 aangesteld als ambtenaar. Zij werd aangesteld op de post die zij tevoren als tijdelijk functionaris of als hulpfunctionaris had bekleed. Met toepassing van artikel 12 van bijlage XIII bij het Statuut werd zij bij haar aanwerving ingedeeld in de nieuwe rang A*6, die lager is dan de oude rangen A 7/A 6, welke overeenkomen met de rangen A*8/A*10 in het nieuwe systeem.
   Ter ondersteuning van haar beroep stelt verzoekster allereerst dat artikel 12 van bijlage XIII bij het Statuut op haar niet van toepassing is. Dit artikel is volgens haar alleen van toepassing op ambtenaren die op een lijst van geschikte kandidaten zijn geplaatst. De op een aanwervingsreservelijst geplaatste geschikte kandidaten kunnen niet als ambtenaren worden aangemerkt.
   Subsidiair stelt verzoekster dat dit artikel onwettig is wegens ongelijke behandeling van de geschikte kandidaten van voor 1 mei 2005 bekendgemaakte vergelijkende onderzoeken, en wegens schending van artikel 5, lid 5, van het Statuut. Zij voert ook aan dat haar aanstelling in de rang A*6 een indirecte discriminatie op grond van leeftijd ten opzichte van de in die rang aangestelde administrateurs oplevert omdat geen rekening is gehouden met haar lange loopbaan. Bovendien stelt verzoekster schending van het beginsel van gelijke behandeling van ambtenaren die dezelfde functies uitoefenen, doordat zij dezelfde ervaring heeft en dezelfde functies uitoefent als anderen ambtenaren die nochtans in een hogere rang zijn ingedeeld en een hogere bezoldiging ontvangen.
   Verzoekster stelt ook schending van artikel 31 van het Statuut, schending van het gewettigd vertrouwen, van het rechtszekerheidsbeginsel en van het beginsel van behoorlijk bestuur, en niet-nakoming van de zorgplicht. Verder is zij van mening dat het bestreden besluit ook inbreuk maakt op haar gewettigd vertrouwen op het verkrijgen van extra salarisanciënniteit overeenkomstig artikel 32 van het Statuut zoals van toepassing vóór 1 mei 2004.
   Ten slotte vordert verzoekster vergoeding van de materiële en immateriële schade die zij door haar aanstelling in een lagere rang heeft geleden.


title: Zaak C-355/03: Verzoek van de High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division van 28 juli 2003 om een prejudiciële beslissing in het geding tussen Fulcrum Electronics Ltd (in liquidatie) en Commissioners of Customs and Excise

text:
18.10.2003              NL                          Publicatieblad van de Europese Unie                                          C 251/7
Verzoek van de High Court of Justice (England & Wales),                 Middelen en voornaamste argumenten
Chancery Division van 28 juli 2003 om een prejudiciële
beslissing in het geding tussen Fulcrum Electronics Ltd (in
    liquidatie) en Commissioners of Customs and Excise                  Genoemd station van de DEI valt ongetwijfeld in de categorie
                                                                        industriële inrichtingen, genoemd in bijlage I van richtlijn 84/
                           (Zaak C-355/03)                              360, en is een „bestaande inrichting” in de zin van artikel 2,
                                                                        lid 3, van de richtlijn. Derhalve is de Helleense Republiek
                           (2003/C 251/13)                              ingevolge artikel 13 van de richtlijn verplicht, een beleidslijn
                                                                        en strategie toe te passen met passende maatregelen om de
                                                                        bestaande inrichting geleidelijk aan te passen aan de beste
                                                                        beschikbare techniek. Ingevolge artikel 16 van de richtlijn
De High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division           moest de richtlijn uiterlijk op 30 juni 1987 zijn uitgevoerd,
heeft bij beschikking van 28 juli 2003, ingekomen ter griffie           maar de Helleense Republiek heeft nog niet de daartoe nodige
van het Hof van Justitie op 18 augustus 2003, in het geding             beleids- en strategische maatregelen getroffen.
tussen Fulcrum Electronics Ltd (in liquidatie) en
Commissioners of Customs and Excise, het Hof van Justitie
van de Europese Gemeenschappen verzocht om een
prejudiciële beslissing over de vragen welke identiek zijn aan          (1) PB L 188 van 16.7.1984, blz. 20.
die in zaak C-354/03 (1).
(1) Zie blz. 6 in het Publicatieblad.
                                                                        Beroep, op 27 augustus 2003 ingesteld door Helleense
                                                                        Republiek tegen Commissie van de Europese
                                                                                Gemeenschappen
                                                                                (Zaak C-370/03)
                                                                                (2003/C 251/15)
Beroep, op 2 augustus 2003 ingesteld door Commissie
van de Europese Gemeenschappen tegen Helleense                          Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op
                               Republiek                                27 augustus 2003 beroep ingesteld tegen Commissie van de
                                                                        Europese Gemeenschappen door Helleense Republiek, verte-
                           (Zaak C-364/03)                              genwoordigd door G. Kanellopoulos, assessor bij de Juridische
                                                                        Raad van de Staat, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg,
                           (2003/C 251/14)                              ter Griekse ambassade, rue Marie-Adélaïde 27.
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is op           Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
22 augustus 2003 beroep tegen de Helleense Republiek inge-
steld door de Commissie van de Europese Gemeenschappen,
vertegenwoordigd door G. Valero Jordana en M. Konstantinidis            —     nietig te verklaren beschikking 2003/481/EG, meer
als gemachtigden.                                                             bepaald het hoofdstuk ervan dat betrekking heeft op het
                                                                              ten laste van de begroting van de lidstaat en niet van het
                                                                              EOGFL, afdeling Garantie, brengen van het door de
                                                                              Griekse autoriteiten niet terug te vorderen bedrag van
Verzoekster concludeert dat het het Hof behage:                               14 272 278 DRA (41 884,90 euro);
—      vast te stellen dat de Helleense Republiek de verplichtin-       —     vast te stellen dat de financiële consequenties van het niet
       gen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens                     terugvorderen van voornoemd bedrag door de
       artikel 13 van richtlijn 84/360/EEG (1) van de Raad van                Gemeenschap moeten worden gedragen.
       28 juni 1984 betreffende de bestrijding van door
       industriële inrichtingen veroorzaakte luchtverontreini-
       ging, door geen beleidslijnen of strategieën toe te passen       Middelen en voornaamste argumenten
       om de gas- en stoomturbines van het station van de DEI
       te Linoperamata, Kreta, geleidelijk aan te passen aan de
       beste beschikbare techniek;
                                                                        —     Schending van een wezenlijk vormvoorschrift van de
                                                                              procedure, doordat de Commissie Griekenland niet over-
                                                                              eenkomstig artikel 8, lid 1, van verordening nr. 1663/95
—      de Helleense Republiek te verwijzen in de kosten.                      voor een bespreking heeft uitgenodigd.


title: Zaak C-69/09 P: Hogere voorziening ingesteld op 14 februari 2009 door Makhteshim-Agan Holding BV, Makhteshim-Agan Italia Srl en Magan Italia Srl tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Zesde kamer) van 26 november 2008  in zaak T-393/06, Makhteshim-Agan Holding BV e.a./Commissie

text:
               4.4.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 82/22

         Hogere voorziening ingesteld op 14 februari 2009 door Makhteshim-Agan Holding BV, Makhteshim-Agan Italia Srl en Magan Italia Srl tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg (Zesde kamer) van 26 november 2008 in zaak T-393/06, Makhteshim-Agan Holding BV e.a./Commissie
   (Zaak C-69/09 P)
   (2009/C 82/39)
   Procestaal: Engels
   Partijen

      Rekwiranten: Makhteshim-Agan Holding BV, Makhteshim-Agan Italia Srl, Magan Italia Srl (vertegenwoordigers: K. Van Maldegem, C. Mereu, advocaten)

      Andere partij in de procedure: Commissie van de Europese Gemeenschappen
   Conclusies

               —

               de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg in zaak T-393/06 vernietigen en het beroep tot nietigverklaring van rekwiranten ontvankelijk verklaren; en

               —

               de litigieuze beschikking nietig verklaren; of

               —

               subsidiair, de zaak terugverwijzen naar het Gerecht van eerste aanleg voor een beslissing over het beroep tot nietigverklaring van rekwiranten; en

               —

               de Commissie verwijzen in de kosten van de procedure (daaronder begrepen de kosten van de procedure voor het Gerecht van eerste aanleg).

         Middelen en voornaamste argumenten
   Rekwiranten betogen dat het Gerecht van eerste aanleg blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door hun beroep tot nietigverklaring van de in de brief van 12 oktober 2006 tot uitdrukking gebrachte beschikking van de Commissie om de werkzame stof azinphos-methyl niet op te nemen in bijlage I bij richtlijn 91/414/EEG (1) van de Raad van 15 juli 1991 betreffende het op de markt brengen van gewasbeschermingsmiddelen (hierna: „litigieuze beschikking”).
   In het bijzonder stellen rekwiranten dat het Gerecht van eerste aanleg blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door hun beroep te verwerpen om redenen in verband met de ontvankelijkheid. Het heeft ten onrechte geoordeeld dat de litigieuze beschikking geen handeling was waartegen krachtens artikel 230 EG-Verdrag beroep kan worden ingesteld.

      (1)  PB L 230, blz. 1.


title: Zaak T-234/11 P: Hogere voorziening ingesteld op 28 april 2011 door Oscar Orlando Arango Jaramillo e.a. tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 4 februari 2011 in zaak F-34/10, Arango Jaramillo e.a./EIB

text:
               16.7.2011

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 211/27

         Hogere voorziening ingesteld op 28 april 2011 door Oscar Orlando Arango Jaramillo e.a. tegen de beschikking van het Gerecht voor ambtenarenzaken van 4 februari 2011 in zaak F-34/10, Arango Jaramillo e.a./EIB
   (Zaak T-234/11 P)
   2011/C 211/58
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Rekwiranten: Oscar Orlando Arango Jaramillo (Luxemburg, Luxemburg), Maria Esther Badiola (Luxemburg), Marcella Bellucci (Luxemburg), Stefan Bidiuc (Grevenmacher, Luxemburg), Raffaella Calvi (Schuttrange, Luxemburg), Maria José Cerrato (Luxemburg), Sara Confortola (Verona, Italië), Carlos D’Anglade (Luxemburg), Nuno Da Fonseca Pestana Ascenso Pires (Luxemburg), Andrew Davie (Medernach, Luxemburg), Marta De Sousa e Costa Correia (Itzig, Luxemburg), Nausica Di Rienzo (Luxemburg), José Manuel Fernandez Riveiro (Sandweiler, Luxemburg), Eric Gällstad (Rameldange, Luxemburg), Andres Gavira Etzel (Luxemburg), Igor Greindl (Canach, Luxemburg), José Doramas Jorge Calderon (Luxemburg), Monica Lledo Moreno (Sandweiler, Luxemburg), Antonio Lorenzo Ucha (Luxemburg), Juan Antonio Magaña-Campos (Luxemburg), Petia Manolova (Bereldange, Luxemburg), Ferran Minguella Minguella (Gonderange, Luxemburg), Barbara Mulder-Bahovec (Luxemburg), István Papp (Luxemburg), Stephen Richards (Blaschette, Luxemburg), Lourdes Rodriguez Castellanos (Sandweiler, Luxemburg), Daniela Sacchi (Mondorf-les-Bains, Luxemburg), Maria Teresa Sousa Coutinho da Silveira Ramos (Almargem do Bispo, Portugal), Isabelle Stoffel (Mondorf-les-Bains, Luxemburg), Fernando Torija (Luxemburg), Maria del Pilar Vargas Casasola (Luxemburg), Carolina Vento Sánchez (Luxemburg), Pé Verhoeven (Brussel, België), Sabina Zajc (Contern, Luxemburg); et Peter Zajc (Contern, Luxemburg) (vertegenwoordigers: B. Cortese en C. Cortese, advocaten)

      Andere partij in de procedure: Europese Investeringsbank

      Conclusies

   Rekwiranten verzoeken het Gerecht:

               —

               de bestreden beschikking te vernietigen, de door de EIB in zaak F-34/10 opgeworpen exceptie van niet-ontvankelijkheid af te wijzen en de zaak terug te verwijzen naar het Gerecht voor ambtenarenzaken voor een uitspraak ten gronde en over de kosten, overeenkomstig de door rekwiranten in eerste aanleg ingediende vorderingen;

               —

               subsidiair, gelet op het feit dat de in deze hogere voorziening opgeworpen rechtsvragen nieuw zijn, de kosten tussen partijen te verdelen voor zover de billijkheid dit vereist.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van de hogere voorziening voeren rekwiranten drie middelen aan.

               1)

               Het eerste middel bestaat uit drie onderdelen en is ontleend aan een verkeerde rechtsopvatting bij de bepaling van de redelijke termijn zoals die voor de indiening van het verzoekschrift in geschillen tussen de EIB en haar personeelsleden geldt.

                           —

                           In het kader van het eerste onderdeel verwijten rekwiranten het GVA dat het een verkeerde betekenis heeft gegeven aan de rechtspraak betreffende de beroepstermijnen van personeelsleden van de EIB, door de facto geen toepassing te geven aan de regel van de redelijke termijn, die per definitie flexibel is en ruimte biedt voor de concrete afweging van de betrokken belangen, maar deze heeft vervangen door de strikte en algemene termijn van drie maanden.

                           —

                           In het kader van het tweede onderdeel betogen rekwiranten dat in de toepasselijke teksten geen enkele termijn is gesteld voor geschillen tussen de EIB en haar personeelsleden, terwijl het GVA de termijn van drie maanden en tien dagen heeft toegepast naar analogie van hetgeen is bepaald in artikel 91 van het Statuut van de ambtenaren en in artikel 100, lid 3, van het Reglement voor de procesvoering.

                           —

                           In het kader van het derde onderdeel beroepen rekwiranten zich op schending van het evenredigheidsbeginsel en schending van hun recht op een doeltreffende bescherming in rechte, aangezien het GVA de door hen aangehouden termijn als onredelijk heeft aangemerkt, terwijl er sprake was van een verschil van enkele seconden ten opzichte van de referentietermijn zoals die in de statutaire betrekkingen geldt.

               2)

               Het tweede middel is subsidiair aangevoerd en is ontleend aan een onjuiste rechtsopvatting bij de uitlegging van de geldende procedurevoorschriften, gelezen in het licht van het beginsel van toeval.

               3)

               Het derde middel is subsidiair aangevoerd en is ontleend aan een verkeerde opvatting van het bewijsmateriaal om het bestaan van een geval van toeval aan te tonen en schending van de regels betreffende het onderzoek en de organisatie van de procedure.


title: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 17 februari 2000 in zaak C-156/97: Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Van Balkom Non-Ferro Scheiding BV ("Arbitragebeding — Opzegging van overeenkomst — Recht op terugbetaling van voorschotten")

text:
C 102/8                   NL                     Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                             8.4.2000
het Bayerischen Verwaltungsgericht Ansbach (Duitsland), in                                      ARREST VAN HET HOF
het aldaar aanhangig geding tussen Ömer Nazli, Caglar Nazli,
Melike Nazli tegen Stadt Nürnberg, betreffende om een
prejudiciële beslissing over de uitlegging van de artikelen 6,                                         (Tweede kamer)
lid 1, en 14, lid 1, van besluit nr. 1/80 van 19 september 1980
betreffende de ontwikkeling van de associatie, vastgesteld door
de Associatieraad die is ingesteld bij de overeenkomst waarbij                                     van 17 februari 2000
een associatie tot stand is gebracht tussen de Europese
Economische Gemeenschap en Turkije, heeft het Hof (Zesde
kamer), samengesteld als volgt: R. Schintgen (rapporteur),                  in zaak C-156/97: Commissie van de Europese Gemeen-
president van de Tweede kamer, waarnemend voor de presi-                      schappen tegen Van Balkom Non-Ferro Scheiding BV (1)
dent van de Zesde kamer, P. J. G. Kapteyn en G. Hirsch,
rechters; advocaat-generaal: J. Mischo; griffier: H. A. Rühl,
hoofdadministrateur, op 10 februari 2000 een arrest gewezen                 („Arbitragebeding — Opzegging van overeenkomst — Recht
waarvan het dictum luidt als volgt:                                                        op terugbetaling van voorschotten”)
                                                                                (2000/C 102/12)
1) Een Turks onderdaan die gedurende een ononderbroken periode
     van meer dan vier jaar in een lidstaat legale arbeid heeft verricht,
     doch die vervolgens meer dan een jaar in voorlopige hechtenis is                                   (Procestaal: Duits)
     genomen ter zake van een strafbaar feit waarvoor hij nadien
     onherroepelijk is veroordeeld tot een volledig voorwaardelijke
     vrijheidsstraf, heeft niet op grond dat hij tijdens zijn preventieve
     hechtenis geen arbeid heeft verricht, opgehouden tot de legale         (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in de Jurispru-
     arbeidsmarkt van de lidstaat van ontvangst te behoren, wanneer                                    dentie van het Hof)
     hij binnen een redelijke termijn na zijn vrijlating opnieuw werk
     vindt, en kan in die lidstaat aanspraak maken op verlenging van
                                                                            In zaak C-156/97, Commissie van de Europese Gemeenschap-
     zijn verblijfsvergunning teneinde zijn recht op vrije toegang tot
                                                                            pen (gemachtigden: H. van Lier en G. zur Hausen, bijgestaan
     iedere arbeid in loondienst te zijner keuze krachtens artikel 6,
                                                                            door B. Wägenbaur) tegen Van Balkom Non-Ferro Scheiding
     lid 1, derde streepje, van besluit nr. 1/80 betreffende de ontwikke-
                                                                            BV, gevestigd te Oss (Nederland), vertegenwoordigd door
     ling van de associatie, vastgesteld door de Associatieraad die is
                                                                            D. Baas, advocaat te Mannheim, Postfach 10 27 50, D-68027
     ingesteld bij de overeenkomst waarbij een associatie tot stand is
                                                                            Mannheim), betreffende de terugvordering van een voorschot
     gebracht tussen de Europese Economische Gemeenschap en
                                                                            dat de Commissie aan verweerster heeft betaald voor een
     Turkije, te kunnen blijven uitoefenen.
                                                                            demonstratieproject op het gebied van energieopwekking uit
                                                                            afval dat overblijft bij de verwerking van autoschroot, heeft
                                                                            het Hof (Tweede kamer), samengesteld als volgt: R. Schintgen,
                                                                            kamerpresident, G. Hirsch (rapporteur) en V. Skouris, rechters;
2) Artikel 14, lid 1, van besluit nr. 1/80 moet aldus worden                advocaat-generaal: J. Mischo; griffier: L. Hewlett, ad-
     uitgelegd, dat het zich verzet tegen de uitzetting van een Turks       ministrateur, en vervolgens H. A. Rühl, hoofdadministrateur,
     onderdaan die een rechtstreeks bij voornoemd besluit toegekend         op 17 februari 2000 een arrest gewezen waarvan het dictum
     recht geniet, wanneer deze maatregel wordt gelast naar aanleiding      luidt als volgt:
     van een strafrechtelijke veroordeling ter afschrikking van andere
     vreemdelingen, zonder dat het persoonlijk gedrag van de betrokke-      1) Van Balkom Non-Ferro Scheiding BV wordt veroordeeld tot
     ne concreet doet vermoeden, dat hij andere ernstige overtredingen           betaling aan de Commissie van de Europese Gemeenschappen
     zal begaan die de openbare orde in de lidstaat van ontvangst                van een bedrag van 251 649 euro, vermeerderd met rente over
     zullen verstoren.                                                           dit bedrag vanaf 1 mei 1995, berekend tegen de op de eerste
                                                                                werkdag van elke maand gepubliceerde percentages die het
                                                                                Europees Fonds voor monetaire samenwerking voor zijn euro-
                                                                                transacties hanteert.
                                                                            2) Het beroep wordt voor het overige verworpen.
(1) PB C 357 van 22.11.1997.
                                                                            3) Van Balkom Non-Ferro Scheiding BV wordt in de kosten
                                                                                verwezen.
                                                                            (1) PB C 212 van 12.7.1997.


title: Zaak T-73/16 P: Beschikking van het Gerecht van 3 mei 2017 — De Nicola/EIB („Hogere voorziening — Openbare dienst — Personeel van de EIB — Psychisch geweld — Niet-contractuele aansprakelijkheid — Onjuiste rechtsopvattingen — Hogere voorziening kennelijk ongegrond”)

text:
               3.7.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 213/30

         Beschikking van het Gerecht van 3 mei 2017 — De Nicola/EIB
   (Zaak T-73/16 P) (1)

   ((„Hogere voorziening - Openbare dienst - Personeel van de EIB - Psychisch geweld - Niet-contractuele aansprakelijkheid - Onjuiste rechtsopvattingen - Hogere voorziening kennelijk ongegrond”))
   (2017/C 213/40)
   Procestaal: Italiaans

      Partijen

      Rekwirant: Carlo De Nicola (Strassen, Luxemburg) (vertegenwoordiger: G. Ferabecoli, advocaat)

      Andere partij in de procedure: Europese Investeringsbank (EIB) (vertegenwoordigers: aanvankelijk G. Nuvoli en T. Gilliams, vervolgens G. Nuvoli en G. Faedo, gemachtigden, bijgestaan door A. Dal Ferro, advocaat)

      Voorwerp

   Hogere voorziening tegen het arrest van het Gerecht voor ambtenarenzaken van de Europese Unie (Enkelvoudige kamer) van 18 december 2015, De Nicola/EIB (F-37/12, EU:F:2015:162), en strekkende tot gedeeltelijke vernietiging van dat arrest

      Dictum

               1)

               De hogere voorziening wordt afgewezen.

               2)

               Carlo De Nicola zal zijn eigen kosten dragen en wordt verwezen in de kosten die de Europese Investeringsbank (EIB) in het kader van deze procedure heeft gemaakt.

      (1)  PB C 118 van 4.4.2016.