title: Zaak C-589/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 20 september 2018 door Furukawa Electric Co. Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 12 juli 2018 in zaak T-444/14, Furukawa Electric / Europese Commissie

text:
               26.11.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 427/20

      Hogere voorziening ingesteld op 20 september 2018 door Furukawa Electric Co. Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 12 juli 2018 in zaak T-444/14, Furukawa Electric / Europese Commissie
      (Zaak C-589/18 P)
      (2018/C 427/28)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirante: Furukawa Electric Co. Ltd (vertegenwoordigers: C. Pouncey, A. Luke, solicitors)

         Andere partijen in de procedure: Europese Commissie, Viscas Corp.

         Conclusies

                  —

                  het arrest in zaak T-444/2014, Furukawa Electric/Commissie, vernietigen, voor zover hierbij het eerste onderdeel van het vijfde middel en het derde onderdeel van het derde middel van Furukawa, die betrekking hebben op de berekening van de aan Furukawa opgelegde geldboete en de verwijzing van Furukawa in de kosten, zijn afgewezen;

                  —

                  artikel 2, eerste alinea, onder n), van besluit C(2014) 2139 final van de Commissie (1) nietig verklaren, voor zover hierbij het bedrag van de aan Furukawa opgelegde geldboete is vastgesteld op 8 858 000 EUR;

                  —

                  het bedrag van de in artikel 2, eerste alinea, onder n, van het besluit van de Commissie aan Furukawa opgelegde geldboete vaststellen op 4 844 000 EUR;

                  —

                  indien het Hof het arrest in zaak T-422/2014, Viscas/Commissie, vernietigt, en de in artikel 2, eerste alinea, onder p), van besluit C(2014) 2139 final van de Commissie, aan Viscas opgelegde geldboete verlaagt, Furukawa een overeenkomstige verlaging toekennen van de geldboete waartoe zij volgens punt 291 van het arrest van het Gerecht in zaak T-444/2014 hoofdelijk is veroordeeld, en

                  —

                  de Commissie verwijzen in de kosten van Furukawa in deze procedure en in de procedure voor het Gerecht.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Rekwirante stelt dat het arrest van het Gerecht op de volgende gronden dient te worden vernietigd:
      In de eerste plaats heeft het Gerecht bij de uitlegging van punt 18 van de boeterichtsnoeren (2) blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de Europese Commissie gerechtigd was om bij de vaststelling van de relevante waarde van de door rekwirante in de periode van 18 februari 1999 tot 30 september 2001 verrichte verkopen, verkopen van Fujikura Ltd. in aanmerking te nemen, aangezien er in deze periode geen structurele, organisatorische of juridische banden waren tussen deze entiteit en rekwirante. Rekwirante en Fujikura Ltd. vormden in deze periode niet één enkele onderneming en het was daarom juridisch niet juist om bij de berekening van de waarde van de verkopen van rekwirante die verkopen in aanmerking te nemen. Door dat toch te doen, heeft het Gerecht het beginsel van persoonlijke aansprakelijkheid geschonden. Hierdoor is de geldboete die aan rekwirante is opgelegd, verhoogd tot 200 000 EUR.
      In de tweede plaats heeft het Gerecht blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting voor zover het de regels inzake gelijke behandeling onjuist heeft toegepast door te oordelen dat de Commissie gerechtigd was om punt 18 van de boeterichtsnoeren toe te passen op alle adressaten van het besluit van de Commissie inzake „Stroomkabels”, ondanks de fundamenteel verschillende situaties van de partijen. De Europese producenten namen deel aan zowel een wereldwijd marktverdelingskartel als een Europees kartel, terwijl de Japanse en Koreaanse producenten (waaronder ook rekwirante) enkel deelnamen aan een wereldwijd marktverdelingskartel. Gelet op de schending van het beginsel van gelijke behandeling die voortvloeit uit de algemene toepassing van punt 18 van de boeterichtsnoeren op alle adressaten, waardoor de Europese producenten beloond worden met een verlaging van 44 % van hun respectieve verkoopwaarden (en daarmee hun boetes), en op het arrest van het Hof in zaak 580/12 P, Guardian Industries en Guardian Europe/Commissie, verzoekt rekwirante het Hof om de schending ongedaan te maken door de aan rekwirante opgelegde geldboete met 44 % te verlagen.

         (1)  Besluit van de Commissie van 2 april 2014 inzake een procedure op grond van artikel 101 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en artikel 53 van de EER-overeenkomst (Zaak AT.39610 — Stroomkabels) (kennisgeving geschied onder nummer C(2014) 2139 final) (PB 2014, C 319, blz. 10).

         (2)  Richtsnoeren voor de berekening van geldboeten die uit hoofde van artikel 23, lid 2, onder a), van verordening nr. 1/2003 worden opgelegd (PB 2006, C 210, blz. 2).


title: Zaak C-353/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiliul Naţional de Soluţionare a Contestaţiilor(Roemenië) op 30 mei 2018 — SC Beny Alex Srl / Organizaţia Utilizatorilor de Apă pentru Irigaţii (OUAI) Săveni

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/15

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Consiliul Naţional de Soluţionare a Contestaţiilor(Roemenië) op 30 mei 2018 — SC Beny Alex Srl / Organizaţia Utilizatorilor de Apă pentru Irigaţii (OUAI) Săveni
      (Zaak C-353/18)
      (2018/C 436/19)
      Procestaal: Roemeens

         Verwijzende rechter

      Consiliul Naţional de Soluţionare a Contestaţiilor

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: SC Beny Alex Srl

         Verwerende partij: Organizaţia Utilizatorilor de Apă pentru Irigaţii (OUAI) Săveni
      Bij beschikking van 17 oktober 2018 heeft het Hof (Achtste kamer) het verzoek om een prejudiciële beslissing kennelijk niet-ontvankelijk verklaard.


title: Zaak C-507/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione (Italië) op 2 augustus 2018 — NH/Associazione Avvocatura per i diritti LGBTI — Rete Lenford

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/16

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Corte suprema di cassazione (Italië) op 2 augustus 2018 — NH/Associazione Avvocatura per i diritti LGBTI — Rete Lenford
      (Zaak C-507/18)
      (2018/C 436/20)
      Procestaal: Italiaans

         Verwijzende rechter

      Corte suprema di cassazione

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: NH

         Verwerende partij: Associazione Avvocatura per i diritti LGBTI — Rete Lenford

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Dient artikel 9 van richtlijn 2000/78/EG (1) aldus te worden uitgelegd dat een vereniging van advocaten, gespecialiseerd in de juridische bescherming van personen met een andere seksuele geaardheid, waarvan in de statuten is vastgelegd dat de vereniging zich ten doel stelt de cultuur en de eerbiediging van de rechten van deze personen te bevorderen, zich automatisch kan opwerpen als vertegenwoordiger van een collectief belang en als vereniging zonder winstoogmerk met de bevoegdheid om in rechte op te treden, ook met een vordering van schadevergoeding, wanneer zich feiten voordoen die voor genoemde personen als discriminerend worden beschouwd?

                  2)

                  Dienen de artikelen 2 en 3 van richtlijn 2000/78/EG aldus te worden uitgelegd dat een meningsuiting gericht tegen homoseksuele personen, waarbij een geïnterviewde tijdens een radio-uitzending heeft verklaard dat hij nooit homoseksuele personen zou aannemen voor zijn advocatenpraktijk of daarin nooit met homoseksuele personen zou willen samenwerken, hoewel er op dat moment geen sprake was van een sollicitatieprocedure en deze ook niet was voorzien, valt onder de werkingssfeer van de door die richtlijn geboden bescherming tegen discriminatie?

         (1)  Richtlijn 2000/78/EG van de Raad van 27 november 2000 tot instelling van een algemeen kader voor gelijke behandeling in arbeid en beroep (PB 2000, L 303, blz. 16).


title: Zaak C-207/16: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 2 oktober 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Tarragona — Spanje) — Procedure ingeleid door het Ministerio Fiscal („Prejudiciële verwijzing — Elektronische communicatie — Verwerking van persoonsgegevens — Richtlijn 2002/58/EG — Artikelen 1 en 3 — Werkingssfeer — Vertrouwelijk karakter van elektronische communicatie — Bescherming — Artikel 5 en artikel 15, lid 1 — Handvest van de grondrechten van de Europese Unie — Artikelen 7 en 8 — In het kader van de levering van elektronische-communicatiediensten verwerkte gegevens — Toegang van nationale autoriteiten tot gegevens voor onderzoeksdoeleinden — Drempel waarboven het delict voldoende ernstig is om de toegang tot gegevens te rechtvaardigen”)

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/2

      Arrest van het Hof (Grote kamer) van 2 oktober 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Audiencia Provincial de Tarragona — Spanje) — Procedure ingeleid door het Ministerio Fiscal
      (Zaak C-207/16) (1)

      ((„Prejudiciële verwijzing - Elektronische communicatie - Verwerking van persoonsgegevens - Richtlijn 2002/58/EG - Artikelen 1 en 3 - Werkingssfeer - Vertrouwelijk karakter van elektronische communicatie - Bescherming - Artikel 5 en artikel 15, lid 1 - Handvest van de grondrechten van de Europese Unie - Artikelen 7 en 8 - In het kader van de levering van elektronische-communicatiediensten verwerkte gegevens - Toegang van nationale autoriteiten tot gegevens voor onderzoeksdoeleinden - Drempel waarboven het delict voldoende ernstig is om de toegang tot gegevens te rechtvaardigen”))
      (2018/C 436/02)
      Procestaal: Spaans

         Verwijzende rechter

      Audiencia Provincial de Tarragona

         Partij in het hoofdgeding

      Ministerio Fiscal

         Dictum

      Artikel 15, lid 1, van richtlijn 2002/58/EG van het Europees Parlement en de Raad van 12 juli 2002 betreffende de verwerking van persoonsgegevens en de bescherming van de persoonlijke levenssfeer in de sector elektronische communicatie (richtlijn betreffende privacy en elektronische communicatie), zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/136/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009, gelezen in samenhang met de artikelen 7 en 8 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, moet aldus worden uitgelegd dat de toegang van overheidsinstanties tot de identificatiegegevens van houders van met een gestolen mobiele telefoon geactiveerde simkaarten — zoals hun naam, voornaam en, in voorkomend geval, adres — geen zodanig ernstige inmenging in de door die artikelen van het Handvest gewaarborgde grondrechten van laatstgenoemden oplevert dat die toegang — op het gebied van het voorkomen, onderzoeken, opsporen en vervolgen van strafbare feiten — moet worden beperkt tot de bestrijding van zware criminaliteit.

         (1)  PB C 251 van 11.7.2016.


title: Zaak T-33/18: Beschikking van het Gerecht van 3 oktober 2018 — Pracsis en Conceptexpo Project / Commissie en EACEA („Beroep tot nietigverklaring en tot schadevergoeding — Overheidsopdrachten voor diensten — Administratief beroep bij de Commissie — Louter bevestigende handeling — Beroepstermijn — Niet voor beroep vatbare handeling — Niet-ontvankelijkheid”)

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/51

      Beschikking van het Gerecht van 3 oktober 2018 — Pracsis en Conceptexpo Project / Commissie en EACEA
      (Zaak T-33/18) (1)

      ((„Beroep tot nietigverklaring en tot schadevergoeding - Overheidsopdrachten voor diensten - Administratief beroep bij de Commissie - Louter bevestigende handeling - Beroepstermijn - Niet voor beroep vatbare handeling - Niet-ontvankelijkheid”))
      (2018/C 436/73)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partijen: Pracsis SPRL (Brussel, België) en Conceptexpo Project (Waver, België) (vertegenwoordiger: J.-N. Louis, advocaat)

         Verwerende partijen: Europese Commissie (vertegenwoordigers: D. Martin, A Katsimerou en I. Rubene, gemachtigden), Uitvoerend Agentschap voor onderwijs, audiovisuele middelen en cultuur (vertegenwoordigers: aanvankelijk H. Monet en A. Kisylyczko, vervolgens H. Monet en N. Durand, gemachtigden)

         Voorwerp

      Enerzijds een verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van het besluit van de Commissie van 13 november 2017 tot verwerping van het administratief beroep dat was gericht tegen de besluiten van het EACEA van 17 juli en 11 augustus 2017 alsook — „voor zover nodig” — tot nietigverklaring van deze besluiten van het EACEA en van diens „besluit” om de overeenkomst te sluiten met de als eerste gerangschikte inschrijver, voor zover bij deze besluiten de offerte van het consortium van verzoeksters als tweede is gerangschikt volgens het cascademechanisme in het kader van aanbesteding EACEA/2017/01 met betrekking tot diensten voor de organisatie van evenementen en promotieactiviteiten op audiovisueel gebied, en anderzijds een verzoek krachtens artikel 268 VWEU tot vergoeding van de schade die verzoeksters stellen te hebben geleden door die besluiten

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt niet-ontvankelijk verklaard.

                  2)

                  Pracsis SPRL en Conceptexpo Project worden verwezen in hun eigen kosten alsmede in die van de Europese Commissie en het Uitvoerend Agentschap voor onderwijs, audiovisuele middelen en cultuur (EACEA).

         (1)  PB C 112 van 26.3.2018.


title: Zaak T-10/17: Arrest van het Gerecht van 16 oktober 2018 — Proof IT / EIGE („Overheidsopdrachten voor diensten — Aanbestedingsprocedure — Verzoek om diensten opgesplitst in twee percelen — Internetdiensten — Afwijzing van de offerte van een inschrijver — Gunningscriteria — Transparantie — Gelijke behandeling — Kennelijke beoordelingsfout — Niet-contractuele aansprakelijkheid”)

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/40

      Arrest van het Gerecht van 16 oktober 2018 — Proof IT / EIGE
      (Zaak T-10/17) (1)

      ((„Overheidsopdrachten voor diensten - Aanbestedingsprocedure - Verzoek om diensten opgesplitst in twee percelen - Internetdiensten - Afwijzing van de offerte van een inschrijver - Gunningscriteria - Transparantie - Gelijke behandeling - Kennelijke beoordelingsfout - Niet-contractuele aansprakelijkheid”))
      (2018/C 436/55)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Proof IT SIA (Riga, Letland) (vertegenwoordigers: J. Jerņeva en D. Pāvila, advocaten)

         Verwerende partij: Europees Instituut voor gendergelijkheid (EIGE) (vertegenwoordigers: J. Stuyck, V. Ost en M. Vanderstraeten, advocaten)

         Voorwerp

      Ten eerste, verzoek krachtens artikel 263 VWEU tot nietigverklaring van het besluit van het EIGE waarbij verzoeksters inschrijving in het kader van perceel nr. 1 betreffende aanbesteding EIGE/2016/OPER/03, genaamd „Raamovereenkomst inzake online diensten”, werd afgewezen en de raamovereenkomst aan een andere inschrijver werd gegund, en ten tweede, verzoek krachtens artikel 268 VWEU tot vergoeding van de schade die verzoekster zou hebben geleden als gevolg van het verlies van een kans of het verlies van de opdracht zelf.

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Proof IT SIA wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 78 van 13.3.2017.


title: Zaak C-571/16: Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 4 oktober 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad — Varna — Bulgarije) — Nikolay Kantarev / Balgarska Narodna Banka [Prejudiciële verwijzing — Depositogarantiestelsels — Richtlijn 94/19/EG — Artikel 1, punt 3, onder i) — Artikel 10, lid 1 — Begrip „niet-beschikbaar deposito” — Aansprakelijkheid van een lidstaat voor door particulieren geleden schade als gevolg van schendingen van het Unierecht — Voldoende gekwalificeerde schending van het Unierecht — Procedurele autonomie van de lidstaten — Beginsel van loyale samenwerking — Artikel 4, lid 3, VEU — Gelijkwaardigheidsbeginsel en doeltreffendheidsbeginsel]

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/3

      Arrest van het Hof (Vijfde kamer) van 4 oktober 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad — Varna — Bulgarije) — Nikolay Kantarev / Balgarska Narodna Banka
      (Zaak C-571/16) (1)

      ([Prejudiciële verwijzing - Depositogarantiestelsels - Richtlijn 94/19/EG - Artikel 1, punt 3, onder i) - Artikel 10, lid 1 - Begrip „niet-beschikbaar deposito” - Aansprakelijkheid van een lidstaat voor door particulieren geleden schade als gevolg van schendingen van het Unierecht - Voldoende gekwalificeerde schending van het Unierecht - Procedurele autonomie van de lidstaten - Beginsel van loyale samenwerking - Artikel 4, lid 3, VEU - Gelijkwaardigheidsbeginsel en doeltreffendheidsbeginsel])
      (2018/C 436/03)
      Procestaal: Bulgaars

         Verwijzende rechter

      Administrativen sad — Varna

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Nikolay Kantarev

         Verwerende partij: Balgarska Narodna Banka

         Dictum

                  1)

                  Artikel 1, punt 3, en artikel 10, lid 1, van richtlijn 94/19/EG van het Europees Parlement en de Raad van 30 mei 1994 inzake de depositogarantiestelsels, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/14/EG van het Europees Parlement en de Raad van 11 maart 2009, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten, ten eerste, tegen een nationale wetgeving volgens welke als voorwaarde voor de vaststelling van de niet-beschikbaarheid van deposito’s geldt dat de kredietinstelling insolvent is en de bankvergunning van die instelling is ingetrokken en, ten tweede, tegen afwijkingen van de termijnen waarin die bepalingen voorzien voor de vaststelling van de niet-beschikbaarheid van de deposito’s en voor de uitbetaling ervan, met als motivering dat het noodzakelijk zou zijn de kredietinstelling onder bijzonder toezicht te plaatsen.

                  2)

                  Artikel 1, punt 3, onder i), van richtlijn 94/19, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/14, moet aldus worden uitgelegd dat de niet-beschikbaarheid van de deposito’s, in de zin van die bepaling, moet worden vastgesteld bij een uitdrukkelijke rechtshandeling van de bevoegde nationale autoriteit en niet kan worden afgeleid uit andere rechtshandelingen, zoals het besluit van de Balgarska Narodna Banka (Bulgaarse centrale bank) om de Korporativna Targovska Banka onder bijzonder toezicht te plaatsen, noch kan worden verondersteld op grond van omstandigheden zoals die van het hoofdgeding.

                  3)

                  Artikel 1, punt 3, onder i), van richtlijn 94/19, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/14, moet aldus worden uitgelegd dat de vaststelling van niet-beschikbaarheid van een bankdeposito, in die zin van die bepaling, niet afhankelijk kan worden gesteld van de voorwaarde dat de rekeninghouder van dat deposito voordien bij de betrokken kredietinstelling een verzoek tot uitbetaling heeft ingediend, waaraan geen gevolg werd gegeven.

                  4)

                  Artikel 1, punt 3, onder i), van richtlijn 94/19, zoals gewijzigd bij richtlijn 2009/14, heeft rechtstreekse werking en is een rechtsregel welke beoogt rechten toe te kennen aan particulieren, zodat deposanten een beroep kunnen instellen tot vergoeding van de schade die is veroorzaakt door de te late uitbetaling van de deposito’s. Het staat aan de verwijzende rechter om na te gaan of het achterwege blijven van de vaststelling van niet-beschikbaarheid van de deposito’s binnen de in deze bepaling bepaalde termijn van vijf werkdagen, hoewel de duidelijk omschreven voorwaarden van die bepaling waren vervuld, in omstandigheden als die van het hoofdgeding een voldoende gekwalificeerde schending in de zin van het Unierecht oplevert, alsook om na te gaan of er een rechtstreeks causaal verband bestaat tussen die schending en de door een deposant als Nikolay Kantarev geleden schade.

                  5)

                  Artikel 4, lid 3, VEU en de beginselen van gelijkwaardigheid en doeltreffendheid moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich, gelet op het ontbreken van een specifieke procedure in Bulgarije om deze lidstaat aansprakelijk te kunnen stellen voor schade die voortvloeit uit een schending van het Unierecht door een nationale autoriteit:

                              —

                              niet verzetten tegen een nationale regeling die voorziet in twee verschillende beroepswegen die onder de bevoegdheid van verschillende rechterlijke instanties vallen en waarvoor verschillende voorwaarden gelden, voor zover de verwijzende rechter nagaat of een nationale autoriteit zoals de Bulgaarse centrale bank volgens het nationale recht op grond van de Zakon za otgovornostta na darzhavata i obshtinite za vredi (wet inzake de aansprakelijkheid van de overheid en gemeenten voor schade) dan wel op grond van de Zakon za zadalzheniata i dogovorite (wet inzake verbintenissen en overeenkomsten) aansprakelijk moet worden gesteld en die rechter vaststelt dat elk van de twee beroepswegen de beginselen van gelijkwaardigheid en doeltreffendheid eerbiedigt;

                              —

                              verzetten tegen een nationale regeling die het recht van particulieren om schadevergoeding te verkrijgen afhankelijk stelt van de aanvullende voorwaarde dat de betrokken nationale autoriteit de schade opzettelijk heeft veroorzaakt;

                              —

                              niet verzetten tegen een nationale regeling die het recht van particulieren om schadevergoeding te verkrijgen afhankelijk stelt van de verplichting voor de particulier om het bestaan van schuld te bewijzen, voor zover het begrip „schuld” niet verder gaat dan het begrip „voldoende gekwalificeerde schending”, hetgeen aan de verwijzende rechter staat om na te gaan;

                              —

                              niet verzetten tegen een nationale regeling die voorziet in de betaling van vaste rechten of proportionele rechten in verhouding tot de waarde van het geschil, voor zover de betaling van een vast recht of een proportioneel recht in verhouding tot de waarde van het geschil niet in strijd is met het doeltreffendheidsbeginsel, gelet op het bedrag en de hoogte van het recht, de vraag of dat recht mogelijk een al dan niet onoverkomelijk obstakel voor de toegang tot de rechter vormt, het dwingende karakter ervan en de ontheffingsmogelijkheden, hetgeen aan de verwijzende rechter staat om na te gaan;

                              —

                              niet verzetten tegen een nationale regeling die het recht van particulieren om schadevergoeding te verkrijgen afhankelijk stelt van de voorafgaande nietigverklaring van de aan de schade ten grondslag liggende bestuurlijke rechtshandeling, voor zover dat vereiste redelijkerwijze kan worden gesteld aan de persoon die de schade heeft geleden, hetgeen aan de verwijzende rechter staat om na te gaan.

         (1)  PB C 38 van 6.2.2017.


title: Zaak C-592/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het College van Beroep voor het bedrijfsleven (Nederland) op 21 september 2018 — Darie BV tegen Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/27

      Verzoek om een prejudiciële beslissing, ingediend door het College van Beroep voor het bedrijfsleven (Nederland) op 21 september 2018 — Darie BV tegen Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu
      (Zaak C-592/18)
      (2018/C 436/37)
      Procestaal: Nederlands

         Verwijzende rechter

      College van Beroep voor het Bedrijfsleven

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekster: Darie BV

         Verweerder: Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Dient het begrip „biociden” in artikel 3 van verordening 528/2012 (1) aldus te worden uitgelegd dat het ook ziet op middelen die mede bestaan uit een of meer bacteriesoorten, enzymen of andere bestanddelen, gesteld dat zij vanwege hun specifieke werkingswijze niet direct inwerking hebben op het schadelijke organisme waarvoor zij bestemd zijn, maar op het ontstaan respectievelijk in stand houden van de mogelijke leefomgeving van dat schadelijke organisme, en welke eisen moeten dan in het voorkomend geval aan een dergelijke inwerking worden gesteld?

                  2)

                  Is voor de beantwoording van vraag 1 relevant of de situatie waarin een zodanig middel wordt aangewend vrij is van het schadelijke organisme, en zo ja, aan de hand van welke maatstaf moet worden beoordeeld of van dit laatste sprake is?

                  3)

                  Is voor de beantwoording van vraag 1 relevant binnen welke termijn de inwerking plaatsvindt?

         (1)  Verordening (EU) nr. 528/2012 van het Europees Parlement en de Raad van 22 mei 2012 betreffende het op de markt aanbieden en het gebruik van biociden (PB 2012, L 167, blz. 1).


title: Zaak T-549/18: Beroep ingesteld op 19 september 2018 — Hexal / EMA

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/52

      Beroep ingesteld op 19 september 2018 — Hexal / EMA
      (Zaak T-549/18)
      (2018/C 436/74)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Hexal AG (Holzkirchen, Duitsland) (vertegenwoordigers: M. Martens, N. Carbonnelle, advocaten en S. Faircliffe, solicitor)

         Verwerende partij: Europees Geneesmiddelenbureau (EMA)

         Conclusies

                  —

                  De door verzoekster aangevoerde exceptie van onwettigheid tegen de conclusie van het CHMP waarbij Sanofi Teriflunomide de status van NWS wordt toegekend, zoals vermeld in het besluit van de Commissie van 26 augustus 2013 tot verlening van een VHB van „AUBAGIO® — Teriflunomide”, ontvankelijk en gegrond verklaren;

                  —

                  Het besluit van het EMA van 5 juli 2018 tot afwijzing van Hexals aanvraag van een VHB voor een generieke versie van het geneesmiddel Aubagio® nietig verklaren;

                  —

                  EMA verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Bij het bestreden besluit wordt Hexals aanvraag voor het verlenen van een vergunning voor het in de handel brengen van Teriflunomide Hexal geweigerd, aangezien Aubagio®, een eerder goedgekeurd geneesmiddel, nog steeds wettelijke gegevensbescherming geniet overeenkomstig het uitvoeringsbesluit van de Commissie van 26 augustus 2013, waartegen verzoekster een exceptie van onwettigheid aanvoert krachtens artikel 277 VWEU. Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster twee middelen aan:

                  1.

                  In haar eerste middel tegen het bestreden besluit van het Europees Geneesmiddelenbureau stelt Hexal dat, aangezien de exceptie van onwettigheid gegrond is, de motivering van het bestreden besluit niet rechtsgeldig is, omdat het EMA de feiten en het recht onjuist heeft opgevat en zijn motiveringsplicht en verplichting tot uitvoering van een zorgvuldige en grondige beoordeling, zoals bepaald in artikel 296 VWEU, niet is nagekomen;

                  2.

                  In het tweede rechtsmiddel wordt de wettigheid van het bestreden besluit eveneens betwist, aangezien de status als „nieuwe werkzame stof” opnieuw had moeten worden onderzocht bij de indiening van de Hexals aanvraag voor een vergunning voor het in de handel brengen van een generiek, hetgeen niet is gebeurd. Bijgevolg heeft het EMA zijn taken niet naar behoren vervuld, met name zijn verplichting tot uitvoering van effectieve en zorgvuldige beoordeling en is het zijn motiveringsplicht overeenkomstig artikel 296 VWEU niet nagekomen, waardoor het bestreden besluit onwettig wordt.


title: Zaak C-513/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione tributaria provinciale di Palermo (Italië) op 3 augustus 2018 — Autoservizi Giordano società cooperativa/Agenzia delle Dogane e dei Monopoli — Ufficio di Palermo

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/16

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Commissione tributaria provinciale di Palermo (Italië) op 3 augustus 2018 — Autoservizi Giordano società cooperativa/Agenzia delle Dogane e dei Monopoli — Ufficio di Palermo
      (Zaak C-513/18)
      (2018/C 436/21)
      Procestaal: Italiaans

         Verwijzende rechter

      Commissione tributaria provinciale di Palermo

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Autoservizi Giordano società cooperativa

         Verwerende partij: Agenzia delle Dogane e dei Monopoli — Ufficio di Palermo

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Moet artikel 7 van richtlijn 2003/96/EG (1) aldus worden uitgelegd dat alle ondernemingen en entiteiten, publiek of privaat, die werkzaam zijn in de sector personenvervoer per bus, inclusief de verhuur van bussen met chauffeur, binnen de werkingssfeer ervan vallen, en staat deze bepaling in de weg aan de interne regeling ter omzetting van de richtlijn, voor zover daarin degenen die als bedrijfsactiviteit bussen met chauffeur verhuren niet zijn opgenomen onder de entiteiten die gebruikmaken van gasolie voor commercieel gebruik?

                  2)

                  Brengt de aan de staten verleende discretionaire bevoegdheid, waaraan artikel 7, lid 2, van richtlijn 2003/96/EG refereert („De lidstaten mogen onderscheid maken tussen commerciële en niet-commerciële aanwending van gasolie gebruikt voor voortbeweging, op voorwaarde dat de communautaire minimumbelastingniveaus gerespecteerd worden en het belastingniveau voor commerciële gasolie gebruikt voor voortbeweging niet onder het op 1 januari 2003 geldende nationale belastingniveau daalt”), mee dat de bepaling die onder gasolie voor commercieel gebruik ook verstaat gasolie die bestemd is voor „occasioneel vervoer van personen”, niet rechtstreeks werkt noch onvoorwaardelijk is?

                  3)

                  Is de inhoud van artikel 7 voldoende nauwkeurig en onvoorwaardelijk, zodat het rechtstreeks door een particulier kan worden ingeroepen jegens de autoriteiten van de lidstaat in kwestie?

         (1)  Richtlijn 2003/96/EG van de Raad van 27 oktober 2003 tot herstructurering van de communautaire regeling voor de belasting van energieproducten en elektriciteit (PB 2003, L 283, blz. 51).


title: Zaak T-26/17: Arrest van het Gerecht van 17 oktober 2018 — Jalkh / Parlement („Voorrechten en immuniteiten — Lid van het Europees Parlement — Besluit tot opheffing van de parlementaire immuniteit — Verband met parlementaire werkzaamheden — Gelijke behandeling — Rechtszekerheid — Gewettigd vertrouwen — Procedure tot opheffing van de immuniteit — Rechten van verdediging — Misbruik van bevoegdheid — Niet-contractuele aansprakelijkheid”)

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/40

      Arrest van het Gerecht van 17 oktober 2018 — Jalkh / Parlement
      (Zaak T-26/17) (1)

      ((„Voorrechten en immuniteiten - Lid van het Europees Parlement - Besluit tot opheffing van de parlementaire immuniteit - Verband met parlementaire werkzaamheden - Gelijke behandeling - Rechtszekerheid - Gewettigd vertrouwen - Procedure tot opheffing van de immuniteit - Rechten van verdediging - Misbruik van bevoegdheid - Niet-contractuele aansprakelijkheid”))
      (2018/C 436/56)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Jean-François Jalkh (Gretz-Armainvilliers, Frankrijk) (vertegenwoordigers: aanvankelijk J.-P. Le Moigne, vervolgens M. Ceccaldi en uiteindelijk F. Wagner, advocaten)

         Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: aanvankelijk M. Dean en S. Alonso de León, vervolgens S. Alonso de León, N. Görlitz en S. Seyr, gemachtigden)

         Voorwerp

      Ten eerste, een op artikel 263 VWEU gebaseerd verzoek tot nietigverklaring van besluit P8_TA(2016)0430 van het Parlement van 22 november 2016 tot opheffing van de parlementaire immuniteit van verzoeker en, ten tweede, vordering op grond van artikel 268 VWEU tot vergoeding van de schade die verzoeker stelt te hebben geleden.

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt afgewezen.

                  2)

                  Jean-François Jalkh draagt zijn eigen kosten alsmede die van het Europees Parlement, met inbegrip van de kosten van de procedure in kort geding.

         (1)  PB C 70 van 06.03.2017.


title: Zaak C-515/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per la Sardegna (Italië) op 6 augustus 2018 — Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato / Regione autonoma della Sardegna

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/17

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale Amministrativo Regionale per la Sardegna (Italië) op 6 augustus 2018 — Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato / Regione autonoma della Sardegna
      (Zaak C-515/18)
      (2018/C 436/22)
      Procestaal: Italiaans

         Verwijzende rechter

      Tribunale Amministrativo Regionale per la Sardegna

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

         Verwerende partij: Regione autonoma della Sardegna

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Dient artikel 7, lid 2, van verordening nr. 1370/2007 (1) van 23 oktober 2007 aldus te worden uitgelegd dat de bevoegde instantie die voornemens is het contract onderhands te gunnen, verplicht is de nodige maatregelen te treffen met het oog op bekendmaking of mededeling van de informatie die alle marktdeelnemers die eventueel belangstelling zouden hebben voor de exploitatie van de dienst, nodig hebben om een ernstige en redelijke inschrijving op te stellen?

                  2)

                  Dient artikel 7, lid 4, van verordening nr. 1370/2007 van 23 oktober 2007 aldus te worden uitgelegd dat de bevoegde instantie, alvorens het contract onderhands te gunnen, verplicht is alle inschrijvingen voor exploitatie van de dienst die zij eventueel heeft ontvangen na bekendmaking van de in dat artikel 7, lid 4, bedoelde vooraankondiging, vergelijkend te onderzoeken?

         (1)  Verordening (EG) nr. 1370/2007 van het Europees Parlement en de Raad van 23 oktober 2007 betreffende het openbaar personenvervoer per spoor en over de weg en tot intrekking van verordening (EEG) nr. 1191/69 van de Raad en verordening (EEG) nr. 1107/70 van de Raad (PB 2007, L 315, blz. 1).


title: Zaak C-593/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 21 september 2018 door ABB Ltd, ABB AB tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 12 juli 2018 in zaak T-445/14, ABB Ltd, ABB AB / Europese Commissie

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/27

      Hogere voorziening ingesteld op 21 september 2018 door ABB Ltd, ABB AB tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 12 juli 2018 in zaak T-445/14, ABB Ltd, ABB AB / Europese Commissie
      (Zaak C-593/18 P)
      (2018/C 436/38)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwiranten: ABB Ltd, ABB AB (vertegenwoordigers: I. Vandenborre, advocaat, S. Dionnet, avocat)

         Andere partij in de procedure: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  het arrest vernietigen of elke andere passende maatregel treffen, en

                  —

                  de Commissie verwijzen in de kosten

         Middelen en voornaamste argumenten

      Eerste Middel. Het Gerecht heeft blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de Commissie aan haar bewijslast heeft voldaan toen zij vaststelde dat rekwirante een inbreuk had veroorzaakt met betrekking tot alle ondergrondse kabels en toebehoren met voltages tussen 110 en 220 kV. Het Gerecht heeft nagelaten te toetsen of de inbreuk in het besluit (1)„voldoende nauwkeurig” en rechtens genoegzaam was aangetoond. Het Gerecht heeft tevens nagelaten op juiste wijze de voorwaarden toe te passen waaronder kan worden vastgesteld dat rekwirante zich er voldoende bewust van was deel te nemen aan een inbreuk.
      Tweede middel. Het Gerecht heeft nagelaten om het beginsel van gelijke behandeling en het beginsel van het vermoeden van onschuld toe te passen waar het Gerecht het Commissiestandpunt heeft bekrachtigd dat rekwirante per 1 april 2000 met de inbreuk is begonnen.
      Derde middel. Het Gerecht is zijn verplichting niet nagekomen om zijn beoordeling van rekwirantes middel inzake schending van gelijke behandeling voldoende te motiveren, doordat het ten onrechte heeft vastgesteld dat rekwirante tijdens de administratieve procedure een dergelijke ongelijkheid had geaccepteerd en het die vermeende acceptatie als een wezenlijke overweging bij zijn beoordeling heeft betrokken.

         (1)  Besluit van de Commissie van 2 april 2014 inzake een procedure op grond van artikel 101 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (Zaak AT.39610 — Stroomkabels) (Kennisgeving geschied onder nummer C(2014) 2139 final) (PB 2014, C 319, blz. 10).


title: Zaak T-27/17: Arrest van het Gerecht van 17 oktober 2018 — Jalkh / Parlement („Voorrechten en immuniteiten — Lid van het Europees Parlement — Besluit tot opheffing van parlementaire immuniteit — Verband met parlementaire werkzaamheden — Gelijke behandeling — Rechtszekerheid — Gewettigd vertrouwen — Procedure tot opheffing van de immuniteit — Rechten van verdediging — Misbruik van bevoegdheid — Niet-contractuele aansprakelijkheid”)

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/41

      Arrest van het Gerecht van 17 oktober 2018 — Jalkh / Parlement
      (Zaak T-27/17) (1)

      ((„Voorrechten en immuniteiten - Lid van het Europees Parlement - Besluit tot opheffing van parlementaire immuniteit - Verband met parlementaire werkzaamheden - Gelijke behandeling - Rechtszekerheid - Gewettigd vertrouwen - Procedure tot opheffing van de immuniteit - Rechten van verdediging - Misbruik van bevoegdheid - Niet-contractuele aansprakelijkheid”))
      (2018/C 436/57)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Jean-François Jalkh (Gretz-Armainvilliers, Frankrijk) (vertegenwoordigers: aanvankelijk J.-P. Le Moigne, vervolgens M. Ceccaldi en uiteindelijk F. Wagner, advocaten)

         Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: aanvankelijk M. Dean en S. Alonso de León, vervolgens S. Alonso de León, N. Görlitz en S. Seyr, gemachtigden)

         Voorwerp

      Ten eerste, een op artikel 263 VWEU gebaseerd verzoek tot nietigverklaring van besluit P8_TA(2016)0429 van het Parlement van 22 november 2016 tot opheffing van de parlementaire immuniteit van verzoeker en, ten tweede, vordering op grond van artikel 268 VWEU tot vergoeding van de schade die verzoeker stelt te hebben geleden.

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt afgewezen.

                  2)

                  Jean-François Jalkh draagt zijn eigen kosten alsmede die van het Europees Parlement, met inbegrip van de kosten van de procedure in kort geding.

         (1)  PB C 70 van 06.03.2017.


title: Zaak C-652/16: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 4 oktober 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Sofia-grad — Bulgarije) — Nigyar Rauf Kaza Ahmedbekova, Rauf Emin Ogla Ahmedbekov / Zamestnik-predsedatel na Darzhavna agentsia za bezhantsite (Prejudiciële verwijzing — Gemeenschappelijk beleid inzake asiel en subsidiaire bescherming — Normen voor de erkenning van derdelanders of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten — Richtlijn 2011/95/EU — Artikelen 3, 4, 10 en 23 — Verzoeken om internationale bescherming die afzonderlijk zijn ingediend door leden van hetzelfde gezin — Individuele beoordeling — In aanmerking nemen van bedreigingen jegens het ene gezinslid in het kader van de individuele beoordeling van het verzoek van een ander gezinslid — Gunstiger normen die door de lidstaten kunnen worden gehandhaafd of vastgesteld teneinde asiel of subsidiaire bescherming uit te breiden tot de gezinsleden van degene die internationale bescherming geniet — Beoordeling van de gronden van vervolging — Deelname van een Azerbeidzjaans staatsburger aan het indienen van een klacht tegen zijn land bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens — Gemeenschappelijke procedureregels — Richtlijn 2013/32/EU — Artikel 46 — Recht op een daadwerkelijk rechtsmiddel — Volledig en ex nunc onderzoek — Gronden van vervolging of feitelijke gegevens die zijn verzwegen voor de beslissingsautoriteit maar zijn aangevoerd in het kader van het rechtsmiddel tegen de door die autoriteit gegeven beslissing)

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/4

      Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 4 oktober 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Sofia-grad — Bulgarije) — Nigyar Rauf Kaza Ahmedbekova, Rauf Emin Ogla Ahmedbekov / Zamestnik-predsedatel na Darzhavna agentsia za bezhantsite
      (Zaak C-652/16) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Gemeenschappelijk beleid inzake asiel en subsidiaire bescherming - Normen voor de erkenning van derdelanders of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten - Richtlijn 2011/95/EU - Artikelen 3, 4, 10 en 23 - Verzoeken om internationale bescherming die afzonderlijk zijn ingediend door leden van hetzelfde gezin - Individuele beoordeling - In aanmerking nemen van bedreigingen jegens het ene gezinslid in het kader van de individuele beoordeling van het verzoek van een ander gezinslid - Gunstiger normen die door de lidstaten kunnen worden gehandhaafd of vastgesteld teneinde asiel of subsidiaire bescherming uit te breiden tot de gezinsleden van degene die internationale bescherming geniet - Beoordeling van de gronden van vervolging - Deelname van een Azerbeidzjaans staatsburger aan het indienen van een klacht tegen zijn land bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens - Gemeenschappelijke procedureregels - Richtlijn 2013/32/EU - Artikel 46 - Recht op een daadwerkelijk rechtsmiddel - Volledig en ex nunc onderzoek - Gronden van vervolging of feitelijke gegevens die zijn verzwegen voor de beslissingsautoriteit maar zijn aangevoerd in het kader van het rechtsmiddel tegen de door die autoriteit gegeven beslissing))
      (2018/C 436/04)
      Procestaal: Bulgaars

         Verwijzende rechter

      Administrativen sad Sofia-grad

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: Nigyar Rauf Kaza Ahmedbekova, Rauf Emin Ogla Ahmedbekov

         Verwerende partij: Zamestnik-predsedatel na Darzhavna agentsia za bezhantsite

         Dictum

                  1)

                  Artikel 4 van richtlijn 2011/95/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de inhoud van de verleende bescherming, moet aldus worden uitgelegd dat in het kader van de individuele beoordeling van een verzoek om internationale bescherming rekening moet worden gehouden met de bedreigingen met vervolging en ernstige schade jegens een gezinslid van de verzoeker, teneinde te bepalen of laatstgenoemde wegens zijn familieband met die bedreigde persoon zelf aan dergelijke bedreigingen wordt blootgesteld.

                  2)

                  Richtlijn 2011/95 en richtlijn 2013/32/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming, moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich er niet tegen verzetten dat op de door de leden van één gezin afzonderlijk ingediende verzoeken om internationale bescherming maatregelen worden toegepast in verband met de eventuele samenhang ervan, maar zich er wel tegen verzetten dat deze verzoeken gezamenlijk worden beoordeeld. Zij verzetten zich er tevens tegen dat de beoordeling van een van die verzoeken wordt geschorst totdat de behandelingsprocedure van een van die andere verzoeken is beëindigd.

                  3)

                  Artikel 3 van richtlijn 2011/95 moet aldus worden uitgelegd dat het de lidstaten toestaat te bepalen dat, ingeval krachtens de bij deze richtlijn ingestelde regeling internationale bescherming wordt verleend aan een gezinslid, het genot van deze bescherming wordt uitgebreid tot andere gezinsleden, mits zij niet onder een van de in artikel 12 van deze richtlijn genoemde uitsluitingsgronden vallen en hun situatie, wegens de behoefte om het gezin in stand te houden, een verband vertoont met de logica van de internationale bescherming.

                  4)

                  De in artikel 33, lid 2, onder e), van richtlijn 2013/32 geformuleerde grond van niet-ontvankelijkheid ziet niet op een situatie als aan de orde in het hoofdgeding, waarin een meerderjarige voor zichzelf en voor zijn minderjarige kind een verzoek om internationale bescherming indient dat met name is gebaseerd op het bestaan van een gezinsband met een andere persoon, die afzonderlijk een verzoek om internationale bescherming heeft ingediend.

                  5)

                  De deelname van de persoon die om internationale bescherming verzoekt aan het indienen van een klacht tegen zijn land van herkomst bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens kan in het kader van de beoordeling van de in artikel 10 van richtlijn 2011/95 genoemde vervolgingsgronden in beginsel niet worden beschouwd als bewijs dat deze verzoeker tot een „bepaalde sociale groep” behoort in de zin van artikel 10, lid 1, onder d), maar moet worden beschouwd als een grond van vervolging wegens „politieke overtuiging” in de zin van artikel 10, lid 1, onder e), indien er gegronde redenen zijn voor vrees dat de deelname aan het indienen van die klacht door dat land wordt gezien als een handeling van politieke dissidentie waartegen het land zou kunnen overwegen represaillemaatregelen te nemen.

                  6)

                  Artikel 46, lid 3, van richtlijn 2013/32, gelezen in samenhang met de verwijzing in artikel 40, lid 1, van deze richtlijn naar de beroepsprocedure, moet aldus worden uitgelegd dat de rechterlijke instantie waarbij beroep is ingesteld tegen een beslissing tot weigering van internationale bescherming, gronden voor de verlening van internationale bescherming of feitelijke gegevens die weliswaar betrekking hebben op gebeurtenissen of bedreigingen die zich zouden hebben voorgedaan vóór de vaststelling van die weigeringsbeslissing of zelfs vóór de indiening van het verzoek om internationale bescherming, maar die voor het eerst zijn aangevoerd tijdens de beroepsprocedure, als zijnde „nadere verklaringen” en na de beslissingsautoriteit te hebben verzocht deze te onderzoeken, in beginsel dient te beoordelen. Deze rechterlijke instantie is daartoe echter niet gehouden indien zij constateert dat deze gronden of gegevens in een te late fase van de beroepsprocedure zijn aangevoerd of niet op een voldoende concrete wijze zijn ingediend om naar behoren te worden onderzocht, of ook, wanneer het gaat om feitelijke gegevens, indien zij constateert dat deze niet van betekenis zijn of zich niet voldoende onderscheiden van de gegevens waarmee de beslissingsautoriteit reeds rekening heeft kunnen houden.

         (1)  PB C 86 van 20.3.2017.


title: Zaak C-599/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 21 september 2018 door Silec Cable, General Cable Corp. tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 12 juli 2018 in zaak T-438/14, Silec Cable, General Cable Corp. / Europese Commissie

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/28

      Hogere voorziening ingesteld op 21 september 2018 door Silec Cable, General Cable Corp. tegen het arrest van het Gerecht (Achtste kamer) van 12 juli 2018 in zaak T-438/14, Silec Cable, General Cable Corp. / Europese Commissie
      (Zaak C-599/18 P)
      (2018/C 436/39)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwiranten: Silec Cable, General Cable Corp. (vertegenwoordigers: I. Sinan, barrister, C. Renner, Rechtsanwältin)

         Andere partij in de procedure: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  het bestreden arrest vernietigen;

                  —

                  artikel 1 van het besluit (1) nietig verklaren, voor zover het Silec Cable en General Cable betreft;

                  —

                  subsidiair, artikel 2 van het besluit wijzigen en gelet op de ter staving van het huidige beroep aangedragen argumenten het bedrag van de aan Silec Cable en General Cable opgelegde boete verlagen;

                  —

                  meer subsidiair de zaak terugverwijzen naar het Gerecht;

                  —

                  de Europese Commissie verwijzen in alle kosten van de procedure.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Met hun eerste middel voeren rekwiranten aan dat het Gerecht blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de bewijsregels onjuist toe te passen en tevens dat het Gerecht, waar het de deelname van rekwirant Silec aan de vermeende inbreuk betreft, het hem overgelegde bewijs verkeerd heeft voorgesteld.
      Het Gerecht heeft de test ter vaststelling of er sprake is van duidelijke publieke distantiëring onterecht gebruikt om de bewijslast met betrekking tot de vermeende inbreuk van rekwirant Silec om te keren. Rekwiranten voeren aan dat het Gerecht eveneens blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door zich, om de deelname van rekwirant Silec aan de inbreuk te bewijzen, uitsluitend te baseren op de subjectieve beoordeling van andere deelnemers aan de vermeende inbreuk. Rekwiranten zijn voorts van oordeel dat het Gerecht het hem overgelegde bewijs verkeerd heeft voorgesteld en tevens de geheimhoudingsplicht (artikel 339 VWEU) niet is nagekomen door vast te stellen dat rekwirant Silec deelnam aan de vermeende inbreuk.
      Met hun tweede middel stellen rekwiranten dat het Gerecht het beginsel van gelijke behandeling heeft geschonden door te weigeren de deelname van rekwirant Silec aan de vermeende inbreuk als deelname van een „marginale partij” aan te merken.
      Rekwiranten voeren aan dat het Gerecht toen het, met het oog op de vast te stellen boete, de individuele deelname van rekwirant Silec beoordeelde, onterecht rekening heeft gehouden met de communicatieve opstelling van Safran/Sagem/Sagem. Rekwiranten voeren aan dat het Gerecht bovendien in dit opzicht zelf kennelijk tegenstrijdige redeneringen ontvouwt. Rekwiranten stellen voorts dat het Gerecht de verkeerde feitelijke situaties vergeleek toen het oordeelde dat de Commissie rekwirant Silec bij haar weigering deze rekwirant als marginale partij aan te merken, niet heeft gediscrimineerd.

         (1)  Besluit van de Commissie van 2 april 2014 inzake een procedure op grond van artikel 101 van het Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie en artikel 53 van de EER-Overeenkomst (Zaak AT.39610 — Stroomkabels) (Kennisgeving geschied onder nummer C(2014) 2139 final) (PB 2014, C 319, blz. 10).


title: Zaak T-109/17: Arrest van het Gerecht van 18 oktober 2018 — FCA US/EUIPO — Busbridge (VIPER) [„Uniemerk — Nietigheidsprocedure — Uniewoordmerk VIPER — Ouder nationaal woordmerk VIPER — Normaal gebruik van het oudere merk — Waren waarvoor het oudere merk is gebruikt — Omvang van het gebruik van het oudere merk — Artikel 57, leden 2 en 3, van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 64, leden 2 en 3, van verordening (EU) 2017/1001]”]

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/41

      Arrest van het Gerecht van 18 oktober 2018 — FCA US/EUIPO — Busbridge (VIPER)
      (Zaak T-109/17) (1)

      ([„Uniemerk - Nietigheidsprocedure - Uniewoordmerk VIPER - Ouder nationaal woordmerk VIPER - Normaal gebruik van het oudere merk - Waren waarvoor het oudere merk is gebruikt - Omvang van het gebruik van het oudere merk - Artikel 57, leden 2 en 3, van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 64, leden 2 en 3, van verordening (EU) 2017/1001]”])
      (2018/C 436/58)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: FCA US LLC (City of Auburn Hills, Michigan, Verenigde Staten) (vertegenwoordiger: C. Morcom, QC)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: D. Hanf, gemachtigde)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO: Robert Dennis Busbridge (Hookwood, Verenigd Koninkrijk)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 1 december 2016 (zaak R 554/2016-1) inzake een nietigheidsprocedure tussen Busbridge en FCA US

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  FCA US LLC wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 121 van 18.4.2017.


title: Zaak C-668/16: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 4 oktober 2018 — Europese Commissie / Bondsrepubliek Duitsland (Niet-nakoming — Richtlijn 2006/40/EG — Emissies van klimaatregelingsapparatuur in motorvoertuigen — Artikel 5, leden 4 en 5 — Richtlijn 2007/46/EG — Goedkeuring van motorvoertuigen — Artikelen 12, 29, 30 en 46 — Voertuigen die niet aan de technische voorschriften voldoen — Verantwoordelijkheid van de nationale autoriteiten)

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/6

      Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 4 oktober 2018 — Europese Commissie / Bondsrepubliek Duitsland
      (Zaak C-668/16) (1)

      ((Niet-nakoming - Richtlijn 2006/40/EG - Emissies van klimaatregelingsapparatuur in motorvoertuigen - Artikel 5, leden 4 en 5 - Richtlijn 2007/46/EG - Goedkeuring van motorvoertuigen - Artikelen 12, 29, 30 en 46 - Voertuigen die niet aan de technische voorschriften voldoen - Verantwoordelijkheid van de nationale autoriteiten))
      (2018/C 436/05)
      Procestaal: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: C. Hermes, D. Kukovec en C. Becker, gemachtigden)

         Verwerende partij: Bondsrepubliek Duitsland (vertegenwoordigers: T. Henze en D. Klebs, gemachtigden)

         Dictum

                  1)

                  De Bondsrepubliek Duitsland is de verplichtingen niet nagekomen die op haar rusten krachtens:

                              —

                              richtlijn 2006/40/EG van het Europees Parlement en de Raad van 17 mei 2006 betreffende emissies van klimaatregelingsapparatuur in motorvoertuigen en houdende wijziging van richtlijn 70/156/EEG van de Raad, en de artikelen 12 en 30 van richtlijn 2007/46/EG van het Europees Parlement en de Raad van 5 september 2007 tot vaststelling van een kader voor de goedkeuring van motorvoertuigen en aanhangwagens daarvan en van systemen, onderdelen en technische eenheden die voor dergelijke voertuigen zijn bestemd (kaderrichtlijn), zoals gewijzigd bij verordening (EU) nr. 371/2010 van de Commissie van 16 april 2010, doordat zij niet binnen de in het met redenen omkleed advies gestelde termijn de nodige maatregelen heeft genomen om de overeenstemming met de goedgekeurde typen te herstellen van 133 713 voertuigen van de typen 246, 176 en 117, die Daimler AG van 1 januari tot en met 26 juni 2013 heeft verkocht, terwijl zij niet het voor deze goedgekeurde typen aangegeven koelmiddel R1234yf bevatten maar, in strijd met de in artikel 5, lid 4, van richtlijn 2006/40 neergelegde drempelwaarde, een koelmiddel met een aardopwarmingsvermogen van meer dan 150, en

                              —

                              richtlijn 2006/40 en artikel 46 junctis de artikelen 5 en 18 van richtlijn 2007/46, zoals gewijzigd bij verordening nr. 371/2010, doordat zij niet binnen de in het met redenen omkleed advies gestelde termijn de maatregelen heeft genomen die nodig zijn voor de toepassing van de in artikel 46 van richtlijn 2007/46 bedoelde sancties, om ervoor te zorgen dat de fabrikanten de artikelen 5 en 18 van deze richtlijn — betreffende de overeenstemming van de productie en de afgifte van een certificaat van overeenstemming — naleven.

                  2)

                  Het beroep wordt verworpen voor het overige.

                  3)

                  De Bondsrepubliek Duitsland wordt verwezen in haar eigen kosten en in de helft van de kosten van de Europese Commissie.

                  4)

                  De Europese Commissie wordt verwezen in de helft haar eigen kosten.

         (1)  PB C 70 van 6.3.2017.


title: Zaak T-164/17: Arrest van het Gerecht van 15 oktober 2018 — Apple and Pear Australia en Star Fruits Diffusion/EUIPO — Pink Lady America (WILD PINK) [„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniewoordmerk WILD PINK — Oudere Unie- en nationale woordmerken PINK LADY — Oudere Uniebeeldmerken Pink Lady — Relatieve weigeringsgrond — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] — Artikel 8, lid 5, van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 8, lid 5, van verordening 2017/1001)”]

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/42

      Arrest van het Gerecht van 15 oktober 2018 — Apple and Pear Australia en Star Fruits Diffusion/EUIPO — Pink Lady America (WILD PINK)
      (Zaak T-164/17) (1)

      ([„Uniemerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor Uniewoordmerk WILD PINK - Oudere Unie- en nationale woordmerken PINK LADY - Oudere Uniebeeldmerken Pink Lady - Relatieve weigeringsgrond - Verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] - Artikel 8, lid 5, van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 8, lid 5, van verordening 2017/1001)”])
      (2018/C 436/59)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partijen: Apple and Pear Australia Ltd (Victoria, Australië) en Star Fruits Diffusion (Le Pontet, Frankrijk) (vertegenwoordigers: T. de Haan, P. Péters en H. Abraham, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: J. Ivanauskas en D. Walicka, gemachtigden)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Pink Lady America LLC (Yakima, Washington, Verenigde Staten) (vertegenwoordigers: aanvankelijk R. Manno en S. Travaglio, vervolgens R. Manno, advocaten)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 10 januari 2017 (zaak R 87/2015-4) inzake een oppositieprocedure tussen Apple and Pear Australia en Star Fruits Diffusion, enerzijds, en Pink Lady America, anderzijds

         Dictum

                  1)

                  De beslissing van de vierde kamer van beroep van het Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO) van 10 januari 2017 (zaak R 87/20154) wordt vernietigd.

                  2)

                  Het EUIPO zal zijn eigen kosten dragen, alsmede de helft van de kosten van Apple and Pear Australia Ltd en Star Fruits Diffusion, daaronder begrepen de helft van de kosten die voor deze laatste noodzakelijkerwijs zijn opgekomen in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO.

                  3)

                  Pink Lady America LLC zal haar eigen kosten dragen, alsmede de helft van de kosten van Apple and Pear Australia Ltd en Star Fruits Diffusion, daaronder begrepen de helft van de kosten die voor deze laatste noodzakelijkerwijs zijn opgekomen in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO.

         (1)  PB C 144 van 8.5.2017.


title: Zaak T-564/18: Beroep ingesteld op 21 september 2018 — Bernis e.a. / ECB

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/53

      Beroep ingesteld op 21 september 2018 — Bernis e.a. / ECB
      (Zaak T-564/18)
      (2018/C 436/75)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partijen: Ernests Bernis (Jurmala, Letland), Oļegs Fiļs (Jurmala), OF Holding SIA (Riga, Letland) en Cassandra Holding Company SIA (Jurmala) (vertegenwoordigers: O. Behrends, M. Kirchner en L. Feddern, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Centrale Bank (ECB)

         Conclusies

      De verzoekende partijen verzoeken het Gerecht:

                  —

                  besluit ECB-SSM-2018-LVABL-2 WOANCA-2018-0007 van 11 juli 2018 tot intrekking van de bankvergunning van ABLV Bank, AS, nietig te verklaren;

                  —

                  verweerster te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van hun beroep voeren de verzoekende partijen zeven middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel: de ECB heeft ten onrechte aangenomen dat de voorwaarden voor de intrekking van een vergunning vervuld waren.

                  2.

                  Tweede middel: de ECB heeft geen rekening gehouden met de discretionaire aard van het besluit.

                  3.

                  Derde middel: de ECB heeft het evenredigheidsbeginsel geschonden.

                  4.

                  Vierde middel: de ECB heeft haar bevoegdheden misbruikt.

                  5.

                  Vijfde middel: het besluit van de ECB was niet naar behoren gemotiveerd.

                  6.

                  Zesde middel: schending van wezenlijke vormvoorschriften.

                  7.

                  Zevende middel: schending van het nemo-auditurbeginsel.


title: Zaak C-519/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Hongarije) op 7 augustus 2018 — TB / Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/18

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Hongarije) op 7 augustus 2018 — TB / Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal
      (Zaak C-519/18)
      (2018/C 436/23)
      Procestaal: Hongaars

         Verwijzende rechter

      Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: TB

         Verwerende partij: Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal

         Prejudiciële vragen

                  1)

                  Dient artikel 10, lid 2, van richtlijn 2003/86/EG (1) van de Raad inzake het recht op gezinshereniging (hierna: „richtlijn”) aldus te worden uitgelegd dat wanneer een lidstaat op grond van dit artikel de toegang toestaat van een gezinslid dat niet tot de in artikel 4 van de richtlijn genoemde kring van gezinsleden behoort, op dit gezinslid uitsluitend de in artikel 10, lid 2, gestelde voorwaarde („ten laste komen van de vluchteling”) kan worden toegepast?

                  2)

                  Indien het antwoord op de eerste vraag bevestigend is, betekent de in artikel 4, lid 2, onder a), van de richtlijn bepaalde hoedanigheid „ten laste komen” („dependency”) een feitelijke situatie waarin de verschillende vormen van afhankelijkheid gezamenlijk en cumulatief aanwezig dienen te zijn, of is, naargelang de specifieke omstandigheden van het geval, het bestaan van één van deze vormen op zich al voldoende voor het bestaan van die hoedanigheid? Is, in deze samenhang, een nationale regeling die individuele afweging uitsluit en uitsluitend één feitelijk element (dat kenmerkend is voor de afhankelijkheid: „wegens hun gezondheidstoestand kennelijk niet in staat zijn zelf in hun levensonderhoud te voorzien”) aanmerkt als zijnde voldoende om aan de voorwaarde te voldoen, verenigbaar met de in artikel 10, lid 2, van de richtlijn gestelde voorwaarde („ten laste komen van de vluchteling”)?

                  3)

                  Indien het antwoord op de eerste vraag ontkennend is, dus indien de lidstaat andere voorwaarden kan toepassen naast de voorwaarde van artikel 10, lid 2, van de richtlijn („ten laste komen van de vluchteling”), betekent dit dat het de lidstaat vrij staat om welke andere voorwaarde ook, met inbegrip van de in artikel 4, leden 2 en 3, van de richtlijn voor andere gezinsleden genoemde voorwaarden, op te leggen, of mag de lidstaat uitsluitend de in artikel 4, lid 3, van de richtlijn genoemde voorwaarde toepassen? Indien dit laatste het geval is: wat voor feitelijke situatie betekent „objectively unable to provide for their own needs on account of their state of health” („wegens hun gezondheidstoestand kennelijk niet in staat zijn zelf in hun levensonderhoud te voorzien”) van artikel 4, lid 3, van de richtlijn? Moet deze formulering zo worden uitgelegd dat het gezinslid niet in staat is „in zijn eigen levensonderhoud te voorzien” of dat hij niet in staat is „voor zichzelf te zorgen”, of wellicht op een andere wijze?

         (1)  Richtlijn 2003/86/EG van de Raad van 22 september 2003 inzake het recht op gezinshereniging (PB 2003, L 251, blz. 12).


title: Zaak T-567/18: Beroep ingesteld op 21 september 2018 — VE / ESMA

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/54

      Beroep ingesteld op 21 september 2018 — VE / ESMA
      (Zaak T-567/18)
      (2018/C 436/76)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: VE (vertegenwoordigers: N. Flandin en L. Levi, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Autoriteit voor effecten en markten (ESMA)

         Conclusies

      De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

                  —

                  nietig te verklaren het besluit van ESMA van 11 juni 2018 tot afwijzing van haar klacht tegen het besluit van ESMA van 14 november 2017 tot beëindiging van haar tewerkstelling bij ESMA;

                  —

                  voor zover nodig, eveneens nietig te verklaren het besluit van ESMA van 14 november 2017;

                  —

                  vergoeding te gelasten van de immateriële schade die zij heeft geleden;

                  —

                  de verwerende partij te verwijzen in alle kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij zes middelen aan.

                  1.

                  Eerste middel, ontleend aan het feit dat het besluit om haar arbeidsovereenkomst te beëindigen niet binnen de in de overeenkomst opgenomen opzegtermijn aan haar is meegedeeld.

                  2.

                  Tweede middel, ontleend aan schending van het recht om te worden gehoord.

                  3.

                  Derde middel, ontleend aan niet-nakoming van de motiveringsplicht overeenkomstig artikel 41, lid 2, van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie, waarin de administratie wordt verplicht om haar besluiten met redenen te omkleden.

                  4.

                  Vierde middel, ontleend aan een verkeerde rechtsgrondslag van het besluit tot afwijzing van haar verzoeken en tot beëindiging van de overeenkomst, aangezien beide besluiten zijn gebaseerd op het beoordelingsrapport over 2016 dat kennelijke beoordelingsfouten bevat.

                  5.

                  Vijfde middel, ontleend aan schending van het evenredigheidsbeginsel.

                  6.

                  Zesde middel, ontleend aan niet-nakoming van de zorgplicht jegens haar, gezien haar gezondheidsproblemen en algemene werkomstandigheden.


title: Zaak T-171/17: Arrest van het Gerecht van 16 oktober 2018 — M & K/EUIPO — Genfoot (KIMIKA) [„Uniemerk — Oppositieprocedure — Aanvraag voor Uniewoordmerk KIMIKA — Ouder Uniewoordmerk KAMIK — Relatieve weigeringsgronden — Verwarringsgevaar — Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] — Normaal gebruik — Artikel 42, leden 2 en 3, van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 47, leden 2 en 3, van verordening 2017/1001)”]

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/43

      Arrest van het Gerecht van 16 oktober 2018 — M & K/EUIPO — Genfoot (KIMIKA)
      (Zaak T-171/17) (1)

      ([„Uniemerk - Oppositieprocedure - Aanvraag voor Uniewoordmerk KIMIKA - Ouder Uniewoordmerk KAMIK - Relatieve weigeringsgronden - Verwarringsgevaar - Artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009 [thans artikel 8, lid 1, onder b), van verordening (EU) 2017/1001] - Normaal gebruik - Artikel 42, leden 2 en 3, van verordening nr. 207/2009 (thans artikel 47, leden 2 en 3, van verordening 2017/1001)”])
      (2018/C 436/60)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: M & K Srl (Prato, Italië) (vertegenwoordigers: aanvankelijk F. Caricato, vervolgens M. Cartella en B. Cartella, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: E. Markakis en A. Folliard-Monguiral, gemachtigden)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO, interveniërend voor het Gerecht: Genfoot, Inc. (Montreal, Quebec, Canada) (vertegenwoordigers: E. Saarmann en P. Baronikians, advocaten)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de vierde kamer van beroep van het EUIPO van 12 januari 2017 (zaak R 1206/2016-4) inzake een oppositieprocedure tussen Genfoot en M & K

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  M & K Srl wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 144 van 8.5.2017.


title: Zaak C-12/17: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 4 oktober 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curte de Apel Cluj — Roemenië) — Tribunalul Botoşani, Ministerul Justiției/Maria Dicu (Prejudiciële verwijzing — Sociale politiek — Organisatie van de arbeidstijd — Richtlijn 2003/88/EG — Recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon — Richtlijn 2010/18/EU — Herziene raamovereenkomst inzake ouderschapsverlof — Ouderschapsverlof niet beschouwd als tijdvak van daadwerkelijke arbeid)

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/7

      Arrest van het Hof (Grote kamer) van 4 oktober 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curte de Apel Cluj — Roemenië) — Tribunalul Botoşani, Ministerul Justiției/Maria Dicu
      (Zaak C-12/17) (1)

      ((Prejudiciële verwijzing - Sociale politiek - Organisatie van de arbeidstijd - Richtlijn 2003/88/EG - Recht op jaarlijkse vakantie met behoud van loon - Richtlijn 2010/18/EU - Herziene raamovereenkomst inzake ouderschapsverlof - Ouderschapsverlof niet beschouwd als tijdvak van daadwerkelijke arbeid))
      (2018/C 436/06)
      Procestaal: Roemeens

         Verwijzende rechter

      Curte de Apel Cluj

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partijen: Tribunalul Botoşani, Ministerul Justiției

         Verwerende partij: Maria Dicu

         in tegenwoordigheid van: Curtea de Apel Suceava, Consiliul Superior al Magistraturii

         Dictum

      Artikel 7 van richtlijn 2003/88/EG van het Europees Parlement en de Raad van 4 november 2003 betreffende een aantal aspecten van de organisatie van de arbeidstĳd moet aldus worden uitgelegd dat het niet in de weg staat aan een nationale bepaling als die welke aan de orde is in het hoofdgeding, op grond waarvan voor de berekening van de rechten inzake de jaarlijkse vakantie met behoud van loon die bij dat artikel aan een werknemer wordt toegekend op basis van een referentieperiode, de duur van het door die werknemer in de loop van die periode opgenomen ouderschapsverlof niet wordt beschouwd als een tijdvak van daadwerkelijke arbeid.

         (1)  PB C 104 van 3.4.2017.


title: Zaak T-569/18: Beroep ingesteld op 25 september 2018 — W. Kordes’ Söhne Rosenschulen/EUIPO (Kordes’ Rose Monique)

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/54

      Beroep ingesteld op 25 september 2018 — W. Kordes’ Söhne Rosenschulen/EUIPO (Kordes’ Rose Monique)
      (Zaak T-569/18)
      (2018/C 436/77)
      Taal van het verzoekschrift: Duits

         Partijen

         Verzoekende partij: W. Kordes’ Söhne Rosenschulen GmbH & Co KG (Klein Offenseth-Sparrieshoop, Duitsland) (vertegenwoordiger: G. Würtenberger, advocaat)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (EUIPO)

         Gegevens betreffende de procedure voor het EUIPO

         Betrokken merk: inschrijving van het Uniewoordmerk Kordes’ Rose Monique — inschrijvingsaanvraag nr. 15 856 743

         Bestreden beslissing: beslissing van de eerste kamer van beroep van het EUIPO van 12 juli 2018 in zaak R 1929/2017-1

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van de bestreden beslissing;

                  —

                  verwijzing van het EUIPO in de kosten.

         Aangevoerde middelen

                  —

                  schending van artikel 7, lid 1, onder m), van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad;

                  —

                  schending van artikel 95 van verordening (EU) 2017/1001 van het Europees Parlement en de Raad.


title: Zaak C-600/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Hongarije) op 24 september 2018 — UTEP 2006. SRL / Vas Megyei Kormányhivatal Hatósági Főosztály, Hatósági, Építésügyi és Oktatási Osztály

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/29

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Hongarije) op 24 september 2018 — UTEP 2006. SRL / Vas Megyei Kormányhivatal Hatósági Főosztály, Hatósági, Építésügyi és Oktatási Osztály
      (Zaak C-600/18)
      (2018/C 436/40)
      Procestaal: Hongaars

         Verwijzende rechter

      Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: UTEP 2006. SRL

         Verwerende partij: Vas Megyei Kormányhivatal Hatósági Főosztály, Hatósági, Építésügyi és Oktatási Osztály

         Prejudiciële vraag

      Dienen de bepalingen van artikel 92 VWEU aldus te worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een uitlegging van § 12/A van a kis- és középvállalkozásokról, fejlődésük támogatásáról szóló 2004. évi XXXIV. törvény (wet XXXIV van 2004 betreffende kleine en middelgrote ondernemingen en steunmaatregelen ter bevordering van hun ontwikkeling; hierna: „wet kleine en middelgrote ondernemingen”) en de in verband daarmee ontwikkelde nationale administratieve praktijk, volgens welke het onmogelijk is § 12/A van de wet kleine en middelgrote ondernemingen toe te passen op ondernemingen (rechtspersonen) die in een andere lidstaat dan Hongarije geregistreerd zijn, maar die voor het overige voldoen aan de definitie van kleine en middelgrote onderneming in de zin van die wet?


title: Zaak C-602/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 21 september 2018 door Star Television Productions Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 13 juli 2018 in zaak T-797/17, Star Television Productions / EUIPO — Marc Dorcel (STAR)

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/30

      Hogere voorziening ingesteld op 21 september 2018 door Star Television Productions Ltd tegen het arrest van het Gerecht (Zesde kamer) van 13 juli 2018 in zaak T-797/17, Star Television Productions / EUIPO — Marc Dorcel (STAR)
      (Zaak C-602/18 P)
      (2018/C 436/41)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Rekwirante: Star Television Productions Ltd (vertegenwoordiger: D. Farnsworth, Solicitor)

         Andere partijen in de procedure: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie, Marc Dorcel
      Het Hof van Justitie (Zesde kamer) heeft de hogere voorziening bij beschikking van 18 oktober 2018 afgewezen.


title: Zaak T-577/18: Beroep ingesteld op 25 september 2018 — Crédit agricole Corporate and Investment Bank / ECB

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/56

      Beroep ingesteld op 25 september 2018 — Crédit agricole Corporate and Investment Bank / ECB
      (Zaak T-577/18)
      (2018/C 436/79)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Crédit agricole Corporate and Investment Bank (Montrouge, Frankrijk) (vertegenwoordigers: A. Champsaur en A. Delors, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Centrale Bank (ECB)

         Conclusies

                  —

                  besluit ECB-SSM-2018-FRCAG-76 van de ECB van 16 juli 2018 nietig verklaren op grond van de artikelen 256 en 263 VWEU;

                  —

                  de ECB verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster twee middelen aan, die in essentie identiek zijn aan de middelen die zijn aangevoerd in zaak T-576/18, Crédit agricole/ECB.


title: Zaak C-616/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal d'instance d’Épinal (Frankrijk) op 1 oktober 2018 — Cofidis SA / YU, ZT

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/30

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunal d'instance d’Épinal (Frankrijk) op 1 oktober 2018 — Cofidis SA / YU, ZT
      (Zaak C-616/18)
      (2018/C 436/42)
      Procestaal: Frans

         Verwijzende rechter

      Tribunal d'instance d’Épinal

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Cofidis SA

         Verwerende partijen: YU, ZT

         Prejudiciële vraag

      Verzet de door richtlijn 2008/48/EG van het Europees Parlement en de Raad van 23 april 2008 inzake kredietovereenkomsten voor consumenten en tot intrekking van richtlijn 87/102/EEG van de Raad (1) verzekerde consumentenbescherming zich tegen een nationale regelgeving die — in het kader van een vordering die door een verkoper is ingesteld tegen een consument en is gebaseerd op een tussen hen gesloten kredietovereenkomst — het de nationale rechter na het verstrijken van een verjaringstermijn van vijf jaar die ingaat op het moment dat de overeenkomst wordt gesloten, verbiedt om, ambtshalve of na een door de consument opgeworpen exceptie, een inbreuk vast te stellen op de in artikel 8 van de richtlijn neergelegde bepalingen inzake de verplichting om de kredietwaardigheid van de consument te beoordelen, op de in de artikelen 10 en volgende van de richtlijn opgenomen bepalingen betreffende de op duidelijke en beknopte wijze in de kredietovereenkomst te vermelden informatie, en meer in het algemeen op alle in die richtlijn neergelegde bepalingen inzake consumentenbescherming, en die inbreuk te bestraffen?

         (1)  PB L 133, blz. 66.


title: Zaak T-578/18: Beroep ingesteld op 25 september 2018 — CA Consumer Finance / ECB

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/56

      Beroep ingesteld op 25 september 2018 — CA Consumer Finance / ECB
      (Zaak T-578/18)
      (2018/C 436/80)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: CA Consumer Finance (Massy, Frankrijk) (vertegenwoordigers: A. Champsaur en A. Delors, advocaten)

         Verwerende partij: Europese Centrale Bank (ECB)

         Conclusies

                  —

                  besluit ECB-SSM-2018-FRCAG-77 van de ECB van 16 juli 2018 nietig verklaren op grond van de artikelen 256 en 263 VWEU;

                  —

                  de ECB verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Ter ondersteuning van haar beroep voert verzoekster twee middelen aan, die in essentie identiek zijn aan de middelen die zijn aangevoerd in zaak T-576/18, Crédit agricole/ECB.


title: Zaak T-367/17: Arrest van het Gerecht van 18 oktober 2018 — Linak/EUIPO — ChangZhou Kaidi Electrical (Vorm van elektrisch gestuurde hefkolom) [„Gemeenschapsmodel — Nietigheidsprocedure — Gemeenschapsmodel dat een elektrisch gestuurde hefkolom weergeeft — Ouder gemeenschapsmodel — Nietigheidsgrond — Geen eigen karakter — Geïnformeerde gebruiker — Geen verschillende algemene indruk — Artikel 6 van verordening (EG) nr. 6/2002”]

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/44

      Arrest van het Gerecht van 18 oktober 2018 — Linak/EUIPO — ChangZhou Kaidi Electrical (Vorm van elektrisch gestuurde hefkolom)
      (Zaak T-367/17) (1)

      ([„Gemeenschapsmodel - Nietigheidsprocedure - Gemeenschapsmodel dat een elektrisch gestuurde hefkolom weergeeft - Ouder gemeenschapsmodel - Nietigheidsgrond - Geen eigen karakter - Geïnformeerde gebruiker - Geen verschillende algemene indruk - Artikel 6 van verordening (EG) nr. 6/2002”])
      (2018/C 436/61)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Verzoekende partij: Linak A/S (Nordborg, Denemarken) (vertegenwoordigers: V. von Bomhard en J. Fuhrmann, advocaten)

         Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordigers: aanvankelijk G. Sakalaite-Orlovskiene en A. Folliard-Monguiral, vervolgens G. Sakalaite-Orlovskiene en J. Ivanauskas, gemachtigden)

         Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep van het EUIPO: ChangZhou Kaidi Electrical Co. Ltd (Changzhou, China)

         Voorwerp

      Beroep tegen de beslissing van de derde kamer van beroep van het EUIPO van 21 maart 2017 (zaak R 1411/2015-3) inzake een nietigheidsprocedure tussen Linak en ChangZhou Kaidi Electrical

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  Linak A/S wordt verwezen in de kosten.

         (1)  PB C 249 van 31.7.2017.


title: Zaak C-56/17: Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 4 oktober 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Sofia-grad — Bulgarije) — Bahtiyar Fathi / Predsedatel na Darzhavna agentsia za bezhantsite [Prejudiciële verwijzing — Ruimte van vrijheid, veiligheid en recht — Grenzen, asiel en immigratie — Verordening (EU) nr. 604/2013 — Artikel 3 — Bepaling welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land bij een van de lidstaten wordt ingediend — Behandeling van een verzoek om internationale bescherming zonder dat uitdrukkelijk is beslist welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling — Richtlijn 2011/95/EU — Artikelen 9 en 10 — Vervolging op grond van godsdienst — Bewijs — Iraanse wettelijke regeling inzake apostasie — Richtlijn 2013/32/EU — Artikel 46, lid 3 — Daadwerkelijk rechtsmiddel]

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/7

      Arrest van het Hof (Tweede kamer) van 4 oktober 2018 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Administrativen sad Sofia-grad — Bulgarije) — Bahtiyar Fathi / Predsedatel na Darzhavna agentsia za bezhantsite
      (Zaak C-56/17) (1)

      ([Prejudiciële verwijzing - Ruimte van vrijheid, veiligheid en recht - Grenzen, asiel en immigratie - Verordening (EU) nr. 604/2013 - Artikel 3 - Bepaling welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land bij een van de lidstaten wordt ingediend - Behandeling van een verzoek om internationale bescherming zonder dat uitdrukkelijk is beslist welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling - Richtlijn 2011/95/EU - Artikelen 9 en 10 - Vervolging op grond van godsdienst - Bewijs - Iraanse wettelijke regeling inzake apostasie - Richtlijn 2013/32/EU - Artikel 46, lid 3 - Daadwerkelijk rechtsmiddel])
      (2018/C 436/07)
      Procestaal: Bulgaars

         Verwijzende rechter

      Administrativen sad Sofia-grad

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: Bahtiyar Fathi

         Verwerende partij: Predsedatel na Darzhavna agentsia za bezhantsite

         Dictum

                  1)

                  Artikel 3, lid 1, van verordening (EU) nr. 604/2013 van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 tot vaststelling van de criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een verzoek om internationale bescherming dat door een onderdaan van een derde land of een staatloze bij een van de lidstaten wordt ingediend, moet in een situatie als in het hoofdgeding aldus worden uitgelegd dat het zich niet ertegen verzet dat de autoriteiten van een lidstaat een verzoek om internationale bescherming ten gronde behandelen in de zin van artikel 2, onder d), van die verordening, zonder dat zij een uitdrukkelijk besluit hebben genomen waarbij is vastgesteld dat die lidstaat volgens de in die verordening genoemde criteria verantwoordelijk is voor de behandeling van het verzoek.

                  2)

                  Artikel 46, lid 3, van richtlijn 2013/32/EU van het Europees Parlement en de Raad van 26 juni 2013 betreffende gemeenschappelijke procedures voor de toekenning en intrekking van de internationale bescherming moet in een situatie als in het hoofdgeding aldus worden uitgelegd dat, in het kader van een beroep dat door een persoon die om internationale bescherming verzoekt, is ingesteld tegen een besluit waarbij zijn verzoek om internationale bescherming ongegrond is verklaard, de bevoegde rechter van een lidstaat niet ambtshalve dient na te gaan of de in verordening nr. 604/2013 neergelegde criteria en instrumenten om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van dat verzoek, correct zijn toegepast.

                  3)

                  Artikel 10, lid 1, onder b), van richtlijn 2011/95/EU van het Europees Parlement en de Raad van 13 december 2011 inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die in aanmerking komen voor subsidiaire bescherming, en voor de inhoud van de verleende bescherming, moet aldus worden uitgelegd dat een persoon die om internationale bescherming verzoekt en die zijn verzoek baseert op een risico op vervolging op grond van godsdienst, om zijn verklaringen over zijn godsdienstige overtuiging te staven, geen verklaringen moet afleggen of documenten moet overleggen met betrekking tot alle door het begrip „godsdienst” in de zin van die bepaling bestreken aspecten. De verzoeker moet die verklaringen evenwel op een geloofwaardige manier staven door gegevens in te brengen op grond waarvan de bevoegde autoriteit zich kan vergewissen van de waarheid ervan.

                  4)

                  Artikel 9, leden 1 en 2, van richtlijn 2011/95 moet aldus worden uitgelegd dat het verbod om handelingen te stellen die indruisen tegen de staatsgodsdienst van het land van herkomst van de persoon die om internationale bescherming verzoekt — waarvan de schending met terechtstelling of met een gevangenisstraf wordt bestraft — een „daad van vervolging” in de zin van dat artikel kan uitmaken, mits op dat verbod concreet dergelijke sancties worden toegepast door de autoriteiten van dat land, wat door de verwijzende rechter moet worden nagegaan.

         (1)  PB C 112 van 10.4.2017.


title: Zaak C-622/18: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation (Frankrijk) op 4 oktober 2018 — AR / Cooper International Spirits LLC, Établissements Gabriel Boudier SA, St Dalfour SAS

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/30

      Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Cour de cassation (Frankrijk) op 4 oktober 2018 — AR / Cooper International Spirits LLC, Établissements Gabriel Boudier SA, St Dalfour SAS
      (Zaak C-622/18)
      (2018/C 436/43)
      Procestaal: Frans

         Verwijzende rechter

      Cour de cassation

         Partijen in het hoofdgeding

         Verzoekende partij: AR

         Verwerende partijen: Cooper International Spirits LLC, Établissements Gabriel Boudier SA, St Dalfour SAS

         Prejudiciële vraag

      Moeten de artikelen 5, lid 1, onder b), 10 en 12 van richtlijn 2008/95/EG van het Europees Parlement en de Raad van 22 oktober 2008 betreffende de aanpassing van het merkenrecht der lidstaten (1) aldus worden uitgelegd dat een merkhouder die zijn merk nooit heeft gebruikt en wiens rechten vervallen zijn verklaard bij het verstrijken van de periode van vijf jaar vanaf de publicatie van zijn inschrijving, schadevergoeding wegens inbreuk kan verkrijgen op grond dat de wezenlijke functie van zijn merk is aangetast doordat een derde, vóór de datum van inwerkingtreding van de vervallenverklaring, een met dit merk overeenstemmend teken heeft gebruikt voor dezelfde of soortgelijke waren of diensten als die waarvoor dit merk was ingeschreven?

         (1)  PB L 299, blz. 25.


title: Zaak C-73/17: Arrest van het Hof (Grote kamer) van 2 oktober 2018 — Franse Republiek / Europees Parlement [Beroep tot nietigverklaring — Institutioneel recht — Protocol betreffende de plaats van de zetels van de instellingen, van bepaalde instanties, organen, organisaties en diensten van de Europese Unie — Europees Parlement — Begrip „begrotingszitting” die wordt gehouden te Straatsburg (Frankrijk) — Artikel 314 VWEU — Uitoefening van de begrotingsbevoegdheid tijdens een periode van bijkomende voltallige zitting te Brussel (België)]

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/8

      Arrest van het Hof (Grote kamer) van 2 oktober 2018 — Franse Republiek / Europees Parlement
      (Zaak C-73/17) (1)

      ([Beroep tot nietigverklaring - Institutioneel recht - Protocol betreffende de plaats van de zetels van de instellingen, van bepaalde instanties, organen, organisaties en diensten van de Europese Unie - Europees Parlement - Begrip „begrotingszitting” die wordt gehouden te Straatsburg (Frankrijk) - Artikel 314 VWEU - Uitoefening van de begrotingsbevoegdheid tijdens een periode van bijkomende voltallige zitting te Brussel (België)])
      (2018/C 436/08)
      Procestaal: Frans

         Partijen

         Verzoekende partij: Franse Republiek (vertegenwoordigers: F. Alabrune, D. Colas, B. Fodda en E. de Moustier, gemachtigden)

         Verwerende partij: Europees Parlement (vertegenwoordigers: R. Crowe en U. Rösslein, gemachtigden)

         Interveniënt aan de zijde van verzoekende partij: Groothertogdom Luxemburg (vertegenwoordigers: D. Holderer en C. Schiltz, gemachtigden)

         Dictum

                  1)

                  Het beroep wordt verworpen.

                  2)

                  De Franse Republiek wordt verwezen in haar eigen kosten alsmede in die van het Europees Parlement.

                  3)

                  Het Groothertogdom Luxemburg draagt zijn eigen kosten.

         (1)  PB C 104 van 3.4.2017.


title: Zaak C-633/18 P: Hogere voorziening ingesteld op 11 oktober 2018 door Apple Distribution International tegen de beschikking van het Gerecht (Achtste kamer) van 27 juli 2018 in zaak T-101/17: Apple Distribution International/Europese Commissie

text:
               3.12.2018

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 436/31

      Hogere voorziening ingesteld op 11 oktober 2018 door Apple Distribution International tegen de beschikking van het Gerecht (Achtste kamer) van 27 juli 2018 in zaak T-101/17: Apple Distribution International/Europese Commissie
      (Zaak C-633/18 P)
      (2018/C 436/44)
      Procestaal: Engels

         Partijen

         Rekwirante: Apple Distribution International (vertegenwoordigers: S. Schwiddessen, H. Lutz, Rechtsanwälte, N. Niejahr, Rechtsanwältin, A. Patsa, advocate)

         Andere partij in de procedure: Europese Commissie

         Conclusies

                  —

                  vernietiging van de bestreden beschikking in haar geheel;

                  —

                  verklaring dat Apple rechtstreeks en individueel is geraakt door het litigieuze besluit;

                  —

                  terugverwijzing van de zaak naar het Gerecht voor uitspraak ten gronde over het geding; en

                  —

                  verwijzing van de Commissie in haar eigen kosten en in de kosten van Apple met betrekking tot deze procedure en de procedure voor het Gerecht.

         Middelen en voornaamste argumenten

      Apple voert aan dat de bestreden beschikking blijk geeft van onjuiste rechtsopvattingen:

                  —

                  ten eerste heeft het Gerecht bij de beoordeling of de bestreden beschikking de concurrentiepositie van Apple op de markt voor thuisvideo-entertainmentdiensten in Duitsland door het litigieuze besluit (1) wezenlijk wordt beïnvloed, een vertekend beeld geschetst en geen rekening gehouden met relevant bewijsmateriaal.

                  —

                  ten tweede heeft het Gerecht de wettelijke toets voor de beoordeling van de individuele geraaktheid verkeerd toegepast door vast te stellen dat Apple niet behoort tot een gesloten groep van ondernemingen die ten tijde van de vaststelling van het litigieuze besluit identificeerbaar waren op grond van voor de leden van die groep specifieke criteria.

                  —

                  ten derde schendt het Gerecht artikel 119 van zijn Reglement voor de procesvoering en artikel 36 van het Statuut van het Hof van Justitie door geen motivering te verschaffen voor de conclusie dat: (i) het door Apple aangevoerde bewijsmateriaal ter beoordeling van de mogelijke gevolgen van de steun voor haar concurrentiepositie op de markt voor de levering van thuisvideo-entertainmentdiensten in Duitsland ontoereikend is, en (ii) het bestaan van individuele geraaktheid moet worden vastgesteld aan de hand van het tijdstip waarop de omstreden maatregel op nationaal niveau is opgesteld, aangenomen en ten uitvoer gelegd.

                  —

                  ten vierde schendt het Gerecht Apple’s rechten van verdediging door zich te baseren op door de Commissie ingediende opmerkingen in antwoord op vragen van het Gerecht, waarop Apple niet heeft kunnen reageren.

         (1)  Besluit (EU) 2016/2042 van de Commissie van 1 september 2016 betreffende de steunmaatregel SA.38418 — 2014/C (ex 2014/N) die Duitsland voornemens is ten uitvoer te leggen ten gunste van de filmproductie en filmdistributie (PB 2016, L 314, blz. 63).