title: Zaak T-439/17: Beroep ingesteld op 14 juli 2017 — Yellow Window/EIGE

text:
               9.10.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 338/15

         Beroep ingesteld op 14 juli 2017 — Yellow Window/EIGE
   (Zaak T-439/17)
   (2017/C 338/16)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: Yellow Window (Antwerpen, België) (vertegenwoordiger: M. Velardo, advocaat)

      Verwerende partij: Europees Instituut voor gendergelijkheid

      Conclusies

               —

               het bestreden besluit van 8 mei 2017 tot afwijzing van verzoeksters inschrijving in procedure EIGE/2017/OPER/04 „Female Genital Mutilation: Estimating Girls at Risk” (genitale verminking bij vrouwen: inschatting welke meisjes gevaar lopen) alsmede daaropvolgende besluiten waarbij de offerte van een andere inschrijver werd aanvaard en hem het contract werd gegund, nietig verklaren;

               —

               verweerster gelasten de door verzoekster geleden schade te vergoeden, te vermeerderen met rente ter hoogte van 8 % of, subsidiair, een schadeloosstelling te vermeerderen met een schadeloosstelling ter hoogte van 8 % te betalen;

               —

               verweerster verwijzen in de kosten van deze procedure.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep, voert verzoekster drie middelen aan.

               1.

               Eerste middel, ontleend aan schending van het beginsel van gelijke behandeling, het transparantiebeginsel en het zorgvuldigheidsbeginsel, aan niet-nakoming van de geheimhoudingsplicht en aan een kennelijke beoordelingsfout.

               2.

               Tweede middel, ontleend aan een tegenstrijdige motivering en schending van het evenredigheidsbeginsel bij de beoordeling van verzoeksters inschrijving.

               3.

               Derde middel, ontleend aan schending van het recht op behoorlijk bestuur.


title: ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG van 23 november 1995 in zaak T-64/94: D. Benecos tegen Commissie van de Europese Gemeenschappen (Ambtenaren - Beroepsziekte - Blijvende gedeeltelijke invaliditeit - Beginsel van goed beheer en behoorlijk bestuur - Bijstandsplicht - Misbruik van bevoegdheid - Beroep tot schadevergoeding)

text:
20 . 1 . 96                NL                   Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                  Nr . C 16/11
Verzoek van de Pretura Circondariale di Venezia van                               wordt voorzien door een andere uitkering ( in casu de
3 november 1995 om een prejudiciële beslissing in de                              ontslagvergoeding ( indennità di mobilità ), bedoeld in de
gedingen van F. Maso e.a. en G. Gazzetta e.a., tegen Istituto                     artikelen 4 en 16 van de Italiaanse Wet nr. 223 van
                 Nazionale Previdenza Sociale (INPS )                             23 juli 1991 )?
                            ( Zaak C-373/95 )
                               ( 96/C 16/23 )                              4 . Moet de uitdrukking „ laatste drie maanden van de
                                                                                arbeidsverhouding " in artikel 4, lid 2, worden begrepen
De Pretura Circondariale di Venezia heeft bij beschikking                         als „ laatste drie kalendermaanden " of „ laatste drie
van 3 november 1 995 , ingekomen ter griffie van het Hof van                      maanden voorafgaand aan de beëindiging van de
Justitie op 29 november 1995 , in de gedingen van F. Maso                         arbeidsverhouding, ook ingeval deze midden in een
e . a . en G. Gazzetta e . a ., tegen Istituto Nazionale Previdenza               maand heeft plaatsgehad "?
Sociale ( INPS ), het Hof van Justitie van de Europese
Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing                     f 1 ) Gevoegde zaken C-6/90 en C-9/90 , Jurisprudentie 1991 ,
                                                                                blz . 1-5357 .
over de navolgende vragen:
                                                                           (2 ) PB nr . L 283 van 20 . 10 . 1980, blz . 23 .
1 . Is de regeling van het EG-Verdrag, zoals uitgelegd in het
        arrest Francovich ( x ), betreffende de aansprakelijkheid
        van de Lid-Staat die zijn verplichtingen uit hoofde van
        het Gemeenschapsrecht niet is nagekomen, tegenover
        particulieren aldus te verstaan, dat daarmee verenigbaar
        is een nationale bepaling ( artikel 2, lid 7, juncto lid 4,        Verzoek van het Tribunale di Genova — Sezione prima
        van Wetsdecreet nr. 80 van 27 januari 1992 ) waarbij de            civile — van 16 november 1995 om een prejudiciële
        hoogte van de vergoeding van de reeds geleden schade               beslissing in het geding tussen Cesare Rognoli & Figlio Srl en
        met terugwerkende kracht wordt beperkt ?                                             Ministero delle Finanze dello Stato
                                                                                ( Zaak C-3 76/95 )
2 . Doelt de term „ intreden van de insolventie " in artikel 3 ,
                                                                                96/C 16/24 )
        lid 2 , eerste streepje, en artikel 4, lid 2 , eerste streepje,
        van Richtlijn 80/987/EEG (2 ) op de datum van het
        verzoek tot inleiding van de faillissementsprocedure, of           Het Tribunale di Genova — Sezione prima civile — heeft bij
        op de datum van de daadwerkelijke inleiding van deze               beschikking van 16 november 1995 , ingekomen ter griffie
        procedure (welke data beide in artikel 2 worden                    van het Hof van Justitie op 4 december 1995 , in het geding
        genoemd )?                                                         tussen Cesare Rognoli & Figlio Sri en Ministero delle
                                                                           Finanze dello Stato, het Hof van Justitie van de Europese
3 . Kunnen de artikelen 4, lid 3 , en 10 van de richtlijn aldus             Gemeenschappen verzocht om een prejudiciële beslissing
        worden uitgelegd, dat de Lid-Staat de betaling van vóór            over vragen die gelijk zijn aan die in de zaken C-47/95
        het ontslag opgebouwde aanspraken uit arbeid mag                   e . a . i 1 ).
        uitsluiten, wanneer in de behoeften van de in de
        maanden na het ontslag werkloos gebleven werknemer                  t 1 ) PB nr. C 119 van 13 . 5 . 1995 , blz. 5 .
                                                        GERECHT VAN EERSTE AANLEG
  ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG                                  Brussel, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij de
                         van 23 november 1995                               Fiduciaire Myson Sàrl, Rue Glesener 1 , tegen Commissie
                                                                            van de Europese Gemeenschappen (gemachtigden: G. Val
 in zaak T-64/94: D. Benecos tegen Commissie van de                         sesia en D. Waelbroeck en ter terechtzitting A. Vandencas
                     Europese Gemeenschappen ( l )                          teele ), betreffende een beroep tot nietigverklaring van het
 (Ambtenaren — Beroepsziekte — Blijvende gedeeltelijke                      besluit van de Commissie van 15 maart 1993 houdende
 invaliditeit — Beginsel van goed beheer en behoorlijk                      afwijzing van het verzoek om erkenning dat verzoeker aan
 bestuur — Bijstandsplicht — Misbruik van bevoegdheid —                     een beroepsziekte lijdt, en tot toekenning van vergoeding
                     Beroep tot schadevergoeding)                           voor de materiële en morele schade die verzoeker stelt te
                                 ( 96/C 16/25 )                              hebben geleden, heeft het Gerecht (Vierde kamer ), samen
                                                                             gesteld als volgt: K. Lenaerts, president, R. Garcia-Valde
                                                                             casas en P. Lindh, rechters; griffier: H. Jung, op 23 novem
                            (Procestaai: Frans)                              ber 1995 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als
                                                                             volgt:
 In zaak T-64/94, D. Benecos, ambtenaar van de Commissie
 van de Europese Gemeenschappen, wonende te Brussel,
 vertegenwoordigd door G. Vandersanden, advocaat te                          1 . Verwerpt het beroep.
 ---pagebreak--- Nr. C 16/12          NL                  Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                       20. 1 . 96
2 . Verstaat dat elk der partijen de eigen kosten zal                ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
    dragen.                                                                                van 7 december 1995
                                                                    in de gevoegde zaken T-544/93 en T-566/93 : G. B. Abello
(M PB nr. C 90 van 26 . 3 . 1994 .                                  e.a. en G. Riesch tegen Commissie van de Europese
                                                                                Gemeenschapppen ( J )
                                                                    (Ambtenaren — Salarisafrekeningen — Aanpassingscoëffi
                                                                    ciënten — Verordeningen (EEG, Euratom, EGKS)
                                                                    nrs. 3761/92, 3765/92 en 3766/92 van de Raad — Exceptie
                                                                                van onwettigheid)
                                                                                ( 96/C 16/27 )
                                                                                (Procestaai: Italiaans)
 ARREST VAN HET GERECHT VAN EERSTE AANLEG
                  van 30 november 1995                              In de gevoegde zaken T-544/93 en T-566/93 , G. B. Abello en
in zaak T-507/93 : P. Branco tegen Rekenkamer van de                de andere ambtenaren en personeelsleden van de Commissie
               Europese Gemeenschappen (*)                          van de Europese Gemeenschappen wier namen zijn vermeld
                                                                    in een bijlage bij het arrest, en G. Riesch, ambtenaar van de
(Ambtenaren — Lijst van voor bevordering in aanmerking              Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen
komende ambtenaren — Overgang naar andere instelling —              woordigd door M. Tamburini en F. Colussi, advocaten te
Bezwarend besluit — Procesbelang — Schadevordering —                Milaan, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg, Rue de
                   Niet-ontvankelijkheid)                           Wiltz 36 , tegen Commissie van de Europese Gemeenschap
                          ( 96/C 16/26 )                            pen (gemachtigde : G. Valsesia ), ondersteund door Raad van
                                                                    de Europese Unie (gemachtigde: A. Lo Monaco ) betreffende
                                                                    een beroep tot, enerzijds, nietigverklaring van verzoekers'
                   (Procestaai: Portugees)                          salarisafrekeningen van december 1992 en januari 1993 ,
                                                                    voor zover deze zijn vastgesteld met toepassing van de
                                                                    aanpassingscoëfficiënten voortvloeiend uit de Verordenin
In zaak T-507/93 , P. Branco, ambtenaar van de Commissie            gen ( EEG, Euratom, EGKS ) nrs. 3761/92 , 3765/92 en
van de Europese Gemeenschappen, voormalig ambtenaar                 3766/92 van de Raad van 21 december 1992 ( PB 1992 ,
van de Rekenkamer van de Europese Gemeenschappen,                   L 383 , blz. 1 , 9 en 11 ), en, bij wege van exceptie, vaststelling
wonende te Brussel, aanvankelijk vertegenwoordigd door              van de onwettigheid van die verordeningen, en anderzijds,
D. Grozinger de Rosnay en D. M. Travessa Mendes en later            vergoeding van de schade die verzoekers stellen te hebben
door R. Wagener en D. M. Travessa Mendes, advocaten te              geleden door de toepassing van de omstreden aanpassings
Luxemburg, domicilie gekozen hebbende te Luxemburg ten              coëfficiënten, heeft het Gerecht (Vierde kamer ), samenge
kantore van laatstgenoemden, Place d'Armes 6—12 , tegen             steld als volgt: K. Lenaerts, president, R. Schintgen en R.
Rekenkamer van de Europese Gemeenschappen (gemach                  Garcia-Valdecasas, rechters; griffier: H. Jung, op 7 decem
tigden: aanvankelijk J.-M. Steiner en J. Inghelram en later J.      ber 1995 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als
Inghelram en I. Jalles ), betreffende een beroep tot, enerzijds,    volgt:
nietigverklaring van de bevorderingsprocedure 1993 van de
Rekenkamer, voor zover verzoeker daarvan is uitgesloten,            1 . Verwerpt het beroep.
en, anderzijds, vergoeding van de morele schade die
verzoeker stelt te hebben geleden door de dienstfouten die          2 . Verstaat dat elk der partijen de eigen kosten zal
verweersters administratie in het kader van de bevorderings             dragen.
procedures 1992 en 1993 zou hebben gemaakt, heeft het
Gerecht ( Eerste kamer), samengesteld als volgt: H. Kir            H PB nr. C 325 van 9 . 12 . 1993 , en
                                                                        PB nr . C 1 van 4 . 1 . 1994 .
schner, waarnemend voor de president, A. Kalogeropoulos
en V. Tiili, rechters; griffier: J. Palacio Gonzalez, op
30 november 1 995 een arrest gewezen waarvan het dictum
luidt als volgt:
                                                                               BESCHIKKING VAN HET GERECHT
                                                                                VAN EERSTE AANLEG
1 . Verklaart het beroep niet-ontvankelijk .
                                                                                van 10 november 1995
                                                                    in zaak T-554/93 , A. T. E. Saint, C. Murray, en M. Craig
2 . Verstaat dat elke partij de eigen kosten zal dragen,            tegen Raad van de Europese Unie en Commissie van de
    daaronder begrepen de kosten die op het kort geding zijn                          Europese Gemeenschappen ( l )
    gevallen.                                                                                (Doorhaling)
                                                                                ( 96/C 16/28 )
(M PB nr. C 282 van 20 . 10 . 1993 .
                                                                                (Procestaai: Engels)
                                                                    In zaak T-554/93 , A. T. E. Saint, C. Murray en M. Craig,
                                                                     (Verenigd Koninkrijk en Ierland ), vertegenwoordigd door


title: Zaak T-15/00: Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 5 september 2006 — Auto- en Carrosseriebedrijf Ambting e.a./Commissie

text:
               28.10.2006

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 261/30

         Beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van 5 september 2006 — Auto- en Carrosseriebedrijf Ambting e.a./Commissie
   (Zaak T-15/00) (1)

   (2006/C 261/62)

      Procestaal: Nederlands

   De president van de Tweede kamer (uitgebreid) van het Gerecht van eerste aanleg heeft de doorhaling van de zaak gelast.

      (1)  PB C 135 van 13.5.2000.


title: Zaak C-337/09 P: Hogere voorziening ingesteld op 20 augustus 2009 door Raad van de Europese Unie tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vierde kamer) van 17 juni 2009 in zaak T-498/04, Zhejiang Xinan Chemical Industrial Group Co. Ltd/Raad van de Europese Unie

text:
               21.11.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 282/23

         Hogere voorziening ingesteld op 20 augustus 2009 door Raad van de Europese Unie tegen het arrest van het Gerecht van eerste aanleg (Vierde kamer) van 17 juni 2009 in zaak T-498/04, Zhejiang Xinan Chemical Industrial Group Co. Ltd/Raad van de Europese Unie
   (Zaak C-337/09 P)
   2009/C 282/41
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Rekwirant: Raad van de Europese Unie (vertegenwoordigers: J.-P. Hix, gemachtigde, G. Berrisch en G. Wolf, Rechtsanwälte)

      Andere partijen in de procedure: Zhejiang Xinan Chemical Industrial Group Co. Ltd, Commissie van de Europese Gemeenschappen, Association des Utilisateurs en Distributeurs de l’AgroChimie Européenne (Audace)

      Conclusies

               —

               het arrest van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen van 17 juni 2009 vernietigen;

               —

               de zaak definitief afdoen door de vordering in haar geheel af te wijzen;

               —

               subsidiair, de zaak terugverwijzen naar het Gerecht van eerste aanleg; en

               —

               hoe dan ook verzoekster in eerste aanleg verwijzen in de kosten van de procedure in hogere voorziening en van de procedure voor het Gerecht

      Middelen en voornaamste argumenten

   Rekwirant betoogt dat het Gerecht van eerste aanleg:

               1.

               blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de twee voorwaarden van artikel 2, lid 7, sub c, van verordening (EG) nr. 384/96 betreffende beschermende maatregelen tegen invoer met dumping uit landen die geen lid zijn van de Europese Gemeenschap (1) („basisverordening”), te weten de vereisten dat een verzoek om de status van marktgericht bedrijf (mb-status) te krijgen voldoende bewijs moet bevatten dat (i) de in die bepaling genoemde besluiten werden „genomen als reactie op marktsignalen van vraag en aanbod” en dat (ii) deze werden genomen „zonder staatsinmenging van betekenis”, als één voorwaarde te behandelen, en de tweede voorwaarde daardoor overbodig te maken;

               2.

               blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de term „van betekenis” in „staatsinmenging van betekenis” in artikel 2, lid 7, sub c, van de basisverordening in die zin uit te leggen dat deze woorden slaan op de overwegingen en motieven die ten grondslag liggen aan de staatsinmenging, dat wil zeggen of deze was gebaseerd op zuiver commerciële overwegingen dan wel op overwegingen die eigen zijn aan de overheid, terwijl voor deze uitlegging geen steun is te vinden in de bewoordingen van die bepaling;

               3.

               blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door de bewijslast feitelijk om te keren door van de Raad te vereisen dat hij, wanneer hij weigert de mb-status te verlenen aan een bedrijf waarin de staat zeggenschap heeft, aantoont dat de in artikel 2, lid 7, sub c, van de basisverordening bedoelde besluiten van dat bedrijf waren beïnvloed door overwegingen die eigen zijn aan de overheid en niet door commerciële overwegingen.

               4.

               blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door tot de slotsom dat de Raad kennelijk onjuist had geoordeeld door vast te stellen dat de Staat aanzienlijke zeggenschap over verzoekster in eerste aanleg uitoefende met betrekking tot de vaststelling van de exportprijzen voor het betrokken product, (i) door de Chinese kamer van koophandel voor importeurs en exporteurs van metalen, mineralen en chemicaliën („CCCMC”) een bodemprijs te laten vaststellen, en exporten die deze prijzen niet in acht namen, te laten controleren en tegenhouden; en (ii) door de bodemprijs te doen naleven middels het tegenhouden van exporthandelingen die niet waren afgestempeld door de CCCMC. In het bijzonder heeft het Gerecht van eerste aanleg blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door vast te stellen dat de Raad de bewijskracht of de toereikendheid in twijfel moest trekken van het door verzoekster in eerste aanleg aangevoerde bewijs, dat het door de CCCMC opgezette en door de Chinese exportautoriteiten gesteunde systeem de mogelijkheden van de exporteurs om hun exportprijzen onafhankelijk vast te stellen, niet daadwerkelijk beperkte.

               5.

               blijk heeft gegeven van een onjuiste rechtsopvatting door op basis van alle andere beoordelingen tot de slotsom te komen dat de Raad een kennelijke fout heeft gemaakt door te weigeren verzoekster in eerste aanleg de mb-status toe te kennen.

      (1)  PB L 56, blz. 1.


title: Zaak T-290/13: Beroep ingesteld op 24 mei 2013 — CMBG/Commissie en ECB

text:
               3.8.2013

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 226/14

         Beroep ingesteld op 24 mei 2013 — CMBG/Commissie en ECB
   (Zaak T-290/13)
   (2013/C 226/22)
   Procestaal: Engels

      Partijen

      Verzoekende partij: CMBG Ltd (Tortola, Britse Maagdeneilanden) (vertegenwoordigers: C. Paschalides, solicitor, en A. Paschalides, advocaat)

      Verwerende partijen: Europese Centrale Bank, Europese Commissie

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               schadevergoeding ten bedrage van 1 999 121,60 EUR toe te kennen op grond dat de voorwaarden vervat in de punten 1.23 tot 1.27 van het memorandum van overeenstemming van 26 april 2013 tussen Cyprus en verweerders een flagrante schending vormen van een hogere regel ter bescherming van het individu, te weten artikel 17 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie en artikel 1 van Protocol nr. 1 bij het Europees Verdrag voor de rechten van de mens;

               —

               de relevante voorwaarden nietig te verklaren en te gelasten dat de in artikel 14 tot 18 van het Verdrag tot instelling van het Europees Stabiliteitsmechanisme (hierna: „ESM-verdrag”) vervatte instrumenten voor financiële bijstand op korte termijn met inachtneming van het arrest van het Hof krachtens artikel 19 van het ESM-verdrag moeten worden herzien, om de nodige wijzigingen aan te brengen om aan het arrest te voldoen; en

               —

               daar waar de schadevergoeding in het eerste onderdeel van de conclusie geen rekening houdt met het feit dat de relevante bepalingen zouden worden nietig verklaard, schadevergoeding wegens schending van artikel 263 VWEU toe te kennen.

      Middelen en voornaamste argumenten

   Ter ondersteuning van haar beroep voert de verzoekende partij vijf middelen aan.

               1)

               Het eerste middel is eraan ontleend dat de relevante voorwaarden in het memorandum van overeenstemming „een flagrante schending van een hogere regel ter bescherming van het individu” vormen (1), aangezien:

                           —

                           voormelde rechtsregel van hogere rang is, aangezien hij is opgenomen in het Handvest en het EVRM;

                           —

                           verweerders krachtens artikel 51, lid 1, van het Handvest en artikel 6, lid 2, VEU verplicht zijn tot het respecteren en het beschermen van de grondrechten die worden gewaarborgd door het Handvest en het EVRM;

                           —

                           bankdeposito’s eigendom in de zin van voormeld artikel 17 van het Handvest en artikel 1 van protocol nr. 1 bij het EVRM zijn.

               2)

               Het tweede middel is eraan ontleend dat de hiernavolgende schendingen tezamen beschouwd zo uitgebreid waren dat zij op de volgende manieren een flagrante schending van hoger recht vormen:

                           —

                           op het tijdstip dat verzoekster haar bankdeposito’s werden ontnomen, waren er geen „voorwaarden waarin de wet voorziet” opgenomen in het acquis dat de ontneming van bankdeposito’s regelt, wat in strijd is met het Handvest en het Protocol;

                           —

                           verzoekster werden in strijd met artikel 17 van het Handvest en artikel 1 van het Protocol haar deposito’s ontzegd zonder dat dit „tijdig op billijke wijze wordt vergoed”;

                           —

                           de ontneming van deposito’s is prima facie onwettig tenzij „[zij] met inachtneming van het evenredigheidsbeginsel […] noodzakelijk [is] en daadwerkelijk aan door de Unie erkende doelstellingen van algemeen belang of aan de eisen van de bescherming van de rechten en vrijheden van anderen beantwoord[t].” (2);

                           —

                           het parallelle algemene belang van het op korte en middellange termijn voorkomen van paniek en een run op de banken werd niet in aanmerking genomen bij de afweging van het algemeen belang in het kader van artikel 17 van het Handvest en artikel 1 van het Protocol;

                           —

                           het was niet het doel Cyprus te schaden of te straffen, maar om ten gunste van dit land — en de eurozone — maatregelen ter ondersteuning van de stabiliteit te nemen, waardoor zijn financiële instellingen en economische levensvatbaarheid worden verbeterd en niet gedestabiliseerd;

                           —

                           er was geen evenredige verhouding tussen de inmenging en een legitiem doel, aangezien krachtens artikel 3 van het ESM-verdrag van 2012 de reële doelstelling „het vrijmaken van middelen en het verstrekken van stabiliteitssteun, onder stringente voorwaarden […] ten gunste van ESM-leden die te maken hebben met of worden bedreigd door ernstige financieringsproblemen, indien zulks onontbeerlijk is om de financiële stabiliteit van de eurozone in haar geheel en van de lidstaten ervan te vrijwaren” was, zonder haar economie te verlammen.

               3)

               Het derde middel is eraan ontleend dat de ontneming van verzoeksters deposito’s noodzakelijk noch evenredig was.

               4)

               Het vierde middel is eraan ontleend dat verweerders verantwoordelijk zijn voor de ontneming van verzoeksters bankdeposito’s, aangezien verzoeksters bankdeposito’s zonder de flagrante schending zouden zijn beschermd door de rechten die voortvloeien uit het Handvest en het Protocol, met als gevolg dat verzoeksters verlies voldoende rechtstreeks en voorzienbaar was.

               5)

               Het vijfde middel is eraan ontleend dat indien de voormelde argumenten gegrond worden bevonden, de relevante voorwaarden nietig moeten worden verklaard, niettegenstaande dat deze voorwaarden tot Cyprus waren gericht, aangezien zij verzoekster rechtstreeks en individueel raken. De relevante voorwaarden en uitvoeringsmodaliteiten vormen immers een schending van het Verdrag en/of een rechtsregel houdende toepassing daarvan en/of misbruik van bevoegdheid, voor zover wordt geoordeeld dat het ontnemen van verzoeksters bankdeposito’s in strijd met artikel 6, lid 1, VEU het beginsel van de rechtsstaat heeft ondermijnd.

      (1)  Zie arrest van het Hof van 2 december 1971, Zuckerfabrik Schöppenstedt/Raad (5-71, Jurispr. blz. 975).

      (2)  Artikel 52, lid 1, Handvest.


title: Zaak C-293/08: Beroep ingesteld op 2 juli 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Finland

text:
               30.8.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 223/34

         Beroep ingesteld op 2 juli 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Republiek Finland
   (Zaak C-293/08)
   (2008/C 223/53)
   Procestaal: Fins
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: M. Condou-Durande en I. Koskinen, gemachtigden)

      Verwerende partij: Republiek Finland
   Conclusies

               —

               vast te stellen dat de Republiek Finland, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die noodzakelijk zijn om te voldoen aan richtlijn 2004/83/EG van de Raad van 29 april 2004 inzake minimumnormen voor de erkenning van onderdanen van derde landen en staatlozen als vluchteling of als persoon die anderszins internationale bescherming behoeft, en de inhoud van de verleende bescherming (1), althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               de Republiek Finland te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De termijn voor omzetting van de richtlijn in nationaal recht is op 10 oktober 2006 verstreken.

      (1)  PB L 304, blz. 12.


title: Zaak C-437/14: Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 7 april 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale di Bari — Italië) — Strafzaak tegen Nicola Seminario (Prejudiciële verwijzing — Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Identieke prejudiciële vragen — Artikelen 49 VWEU en 56 VWEU — Vrijheid van vestiging — Vrij verrichten van diensten — Kansspelen — Nationale regeling — Herschikking van het concessiestelsel door de einddata van de concessies op elkaar af te stemmen — Nieuwe aanbesteding — Concessies met een kortere looptijd dan de oude concessies — Overdracht om niet van het gebruik van de in eigendom toebehorende materiële en immateriële goederen die het beheer- en inzamelingsnetwerk van het spel vormen — Beperking — Dwingende vereisten van algemeen belang — Evenredigheid)

text:
               25.7.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 270/7

         Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 7 april 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale di Bari — Italië) — Strafzaak tegen Nicola Seminario
   (Zaak C-437/14) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Identieke prejudiciële vragen - Artikelen 49 VWEU en 56 VWEU - Vrijheid van vestiging - Vrij verrichten van diensten - Kansspelen - Nationale regeling - Herschikking van het concessiestelsel door de einddata van de concessies op elkaar af te stemmen - Nieuwe aanbesteding - Concessies met een kortere looptijd dan de oude concessies - Overdracht om niet van het gebruik van de in eigendom toebehorende materiële en immateriële goederen die het beheer- en inzamelingsnetwerk van het spel vormen - Beperking - Dwingende vereisten van algemeen belang - Evenredigheid))
   (2016/C 270/08)
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Tribunale di Bari

      Partij in de strafzaak

   Nicola Seminario

      Dictum

               1)

               De artikelen 49 VWEU en 56 VWEU, alsook het beginsel van gelijke behandeling en het doeltreffendheidsbeginsel moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale wettelijke regeling zoals die in het hoofdgeding, op grond waarvan een nieuwe aanbesteding wordt uitgeschreven voor concessies die een kortere looptijd hebben dan de in het verleden verleende concessies omdat het stelsel opnieuw wordt opgezet door de einddata van de concessies op elkaar af te stemmen.

               2)

               De artikelen 49 VWEU en 56 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een restrictieve nationale bepaling zoals die in het hoofdgeding, die een concessiehouder van kansspelen verplicht het gebruik van de hem in eigendom toebehorende materiële en immateriële goederen die het beheer- en inzamelingsnetwerk van het spel vormen, bij de beëindiging van zijn activiteit wegens het verstrijken van de looptijd van de concessie om niet over te dragen, voor zover deze beperking verder gaat dan nodig is om de daadwerkelijk door deze bepaling nagestreefde doelstelling te verwezenlijken, hetgeen de verwijzende rechter heeft te beslissen.

      (1)  PB C 448 van 15.12.2014.


title: ARREST VAN HET HOF (Zesde Kamer) van 2 oktober 1997 in zaak C-259/95: Europees Parlement tegen Raad van de Europese Unie, ondersteund door Koninkrijk Zweden en Commissie van de Europese Gemeenschappen (Nietigverklaring van Beschikking 95/184/EG van de Raad - Prerogatieven van het Parlement)

text:
C 357/4                 NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                 22 . 11 . 97
     sen de helft en tweederde van de normale arbeidsduur,              Kapteyn en G. Hirsch, rechters; advocaat-generaal : A. La
     slechts voor tweederde , meetellen, valt niet onder                Pergola ; griffier: H. A. Rühl, hoofdadministrateur, op
     artikel 119 van het Verdrag en Richtlijn 75/117/EEG                2 oktober 1997 een arrest gewezen waarvan het dictum
     van de Raad van 10 februari 1975 betreffende het                   luidt als vólgt:
     nader tot elkaar brengen van de wetgevingen der lid
     staten inzake de toepassing van het beginsel van gelijke
                                                                        Artikel 3, lid 1 , van Richtlijn 76/207/EEG van de Raad
     beloning voor mannelijke en vrouwelijke werknemers.
                                                                        van 9 februari 1976 betreffende de tenuitvoerlegging van
                                                                        het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrou
3 . Richtlijn 76/207/EEG van de Raad van 9 februari                     wen ten aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de
     1976 betreffende de tenuitvoerlegging van het beginsel             beroepsopleiding en de promotiekansen en ten aanzien van
     van gelijke behandeling van mannen en vrouwen ten                  de arbeidsvoorwaarden, verzet zich tegen een nationale
     aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de                   wettelijke regeling bepalende dat, in geval van deeltijdar
     beroepsopleiding en de promotiekansen en ten aanzien               beid van ten minste de helft van de normale arbeidsduur,
     van de arbeidsvoorwaarden, verzet zich tegen een                   de periode van beroepsactiviteit die is vereist om te wor
     nationale wettelijke regeling, bepalende dat voor de               den vrijgesteld van het examen dat toegang verleent tot
     berekening van de anciënniteit van de ambtenaren de                het beroep van belastingadviseur, met een overeenkomstige
     perioden van tewerkstelling met een arbeidsduur tus               termijn wordt verlengd, wanneer deze bepalingen een aan
     sen de helft en tweederde van de normale arbeidsduur               zienlijk groter aantal vrouwelijke dan mannelijke werkne
     slechts voor tweederde meetellen, behoudens wanneer                mers raken, behoudens wanneer die wettelijke regeling
     deze wettelijke regeling haar rechtvaardiging vindt in             haar rechtvaardiging vindt in objectieve criteria die los
     objectieve criteria die losstaan van elke discriminatie            staan van elke discriminatie op grond van geslacht.
     op grond van geslacht.
                                                                        (■) PB C 137 van 3 . 6 . 1995 .
(') PB C 54 van 4 . 3 . 1995 .
                                                                                ARREST VAN HET HOF
                   ARREST VAN HET HOF
                                                                                ( Zesde Kamer)
                            ( Zesde Kamer )
                                                                                van 2 oktober 1997
                        van 2 oktober 1997
                                                                        in zaak C-259/95 : Europees Parlement tegen Raad van de
in zaak C-100/95 (verzoek van het Finanzgericht Bremen                  Europese Unie, ondersteund door Koninkrijk Zweden en
om een prejudiciële beslissing ): B. Kording tegen Senator                    Commissie van de Europese Gemeenschappen (')
                           für Finanzen (')
                                                                        (Nietigverklaring van Beschikking 95/184/EG van de
(Gelijke behandeling van mannen en vrouwen — Ambte                               Raad — Prerogatieven van het Parlement)
naar — Deeltijdbetrekking — Recht op vrijstelling van
                                                                                ( 97/C 357/07 )
examen dat toegang verleent tot beroep — Indirecte discri
                                 minatie)
                                                                                (Procestaai: Frans)
                             ( 97/C 357/06 )
                         (Procestaai: Duits)                             (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in
                                                                                de Jurisprudentie van het Hof)
 (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in
                de Jurisprudentie van het Hof)                          In zaak C-259/95 , Europees Parlement (gemachtigden: C.
                                                                        Pennera en A. Baas ) tegen Raad van de Europese Unie
                                                                        (gemachtigde : G. Houttuin ), ondersteund door Koninkrijk
In zaak C-100/95 , betreffende een verzoek aan het Hof                  Zweden (gemachtigde : L. Nordling ) en Commissie van de
krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van het Finanz                Europese Gemeenschappen (gemachtigden : J. Forman en
gericht Bremen ( Duitsland ), in het aldaar aanhangig                   D. Maidani ), betreffende een beroep, strekkende tot nietig
geding tussen B. Kording en Senator für Finanzen, betref               verklaring van Beschikking 95/184/EG van de Raad van
fende een prejudiciële beslissing over de uitlegging van                22 mei 1995 tot wijziging van Beschikking nr. 3092/94/EG
artikel 3 , lid 1 , van Richtlijn 76/207/EEG van de Raad                tot instelling van een communautair informatiesysteem
van 9 februari 1976 betreffende de tenuitvoerlegging van                over ongevallen thuis en tijdens de vrijetijdsbesteding ( PB
het beginsel van gelijke behandeling van mannen en vrou                L 120 van 31 . 5 . 1995 , blz . 36 ), heeft het Hof ( Zesde
wen ten aanzien van de toegang tot het arbeidsproces, de                Kamer ), samengesteld als volgt: G. F. Mancini, kamerpre
beroepsopleiding en de promotiekansen en ten aanzien van                sident, J. L. Murray, G. Hirsch ( rapporteur ), H. Ragne
de arbeidsvoorwaarden ( PB L 39 van 14 . 2 . 1976 , blz . 40 )*         malm en R. Schintgen, rechters; advocaat-generaal : A. La
heeft het Hof (Zesde Kamer), samengesteld als volgt: J. L.              Pergola ; griffier: H. von Holstein, adjunct-griffier, op
Murray ( rapporteur ), president van de Vierde Kamer,                   2 oktober 1997 een arrest gewezen waarvan het dictum
waarnemend voor de president van de Zesde Kamer, P. J. G.               luidt als volgt:
 ---pagebreak--- 22 . 11 . 97         I NL                   Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                     C 357/5
 1 . Verwerpt het beroep.                                                                ARREST VAN HET HOF
                                                                                ( Zesde Kamer)
 2. Verwijst het Parlement in de kosten.
                                                                                van 2 oktober 1997
 3 . Verstaat dat het Koninkrijk Zweden en de Commissie                in zaak C-144/96 (verzoek van het Arbeidshof te Brussel
      hun eigen kosten zullen dragen.                                         om een prejudiciële beslissing): Rijksdienst voor
                                                                                pensioenen (RVP) tegen M. Cirotti (')
 (') PB C 248 van 23 . 9 . 1995 .
                                                                        (Sociale zekerheid — Artikelen 46 en SI van Verordening
                                                                                (EEG) nr. 1408/71)
                                                                                ( 97/C 357/09 )
                   ARREST VAN HET HOF                                                         (Procestaai: Frans)
                           ( Zesde Kamer)
                       Van 2 oktober 1997
in zaak C-122/96 (verzoek van het Oberste Gerichtshof                    (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in
om een prejudiciële beslissing ): S. A. Saldanha en MTS                               de jurisprudentie van het Hof)
      Securities Corporation tegen Hiross Holding AG ( 1 )
 (Gelijke behandeling — Discriminatie op grond van natio
naliteit — Dubbele nationaliteit — Toepassingsgebied van               In zaak C-144/96 , betreffende een verzoek aan het Hof
               Verdrag — Cautio judicatum solvi)                       krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van het Arbeids
                                                                       hof te Brussel, in het aldaar aanhangig geding tussen
                            ( 97/C 357/08 )
                                                                       Rijksdienst voor pensioenen ( RVP ) en M. Cirotti, betref
                                                                       fende een prejudiciële beslissing over de uitlegging van de
                        (Procestaai: Duits)                            artikelen 46 en 51 van Verordening ( EEG ) nr. 1408/71 van
                                                                       de Raad van 14 juni 1971 betreffende de toepassing van
                                                                       de socialezekerheidsregelingen op werknemers en zelfstan
 (Voorlopige vertaling; de definitieve vertaling verschijnt in         digen, alsmede op hun gezinsleden, die zich binnen de
                 de Jurisprudentie van het Hof)                        Gemeenschap verplaatsen ( PB L 149 van 5 . 7. 1971 ,
                                                                       blz. 2 ), zoals gewijzigd en bijgewerkt bij Verordening
                                                                       ( EEG ) nr. 2001/83 ( PB L 230 van 22 . 8 . 1983 , blz . 6 ),
In zaak C-122/96, betreffende een verzoek aan het Hof
                                                                       heeft het Hof ( Zesde Kamer ), samengesteld als volgt: G. F.
krachtens artikel 177 van het EG-Verdrag van het Oberste
                                                                       Mancini, kamerpresident, J. L. Murray ( rapporteur), P. J. G.
Gerichtshof ( Oostenrijk ), in het aldaar aanhangig geding
                                                                       Kapteyn, G. Hirsch en H. Ragnemalm, rechters; advocaat
tussen S. A. Saldanha en MTS Securities Corporation en
                                                                       generaal : F. G. Jacobs; griffier: H. A. Rühl, hoofdadmini
Hiross Holding AG, om een prejudiciële beslissing over de
                                                                       strateur, op 2 oktober 1997 een arrest gewezen waarvan
uitlegging van artikel 6, eerste alinea, van het EG-Verdrag,           het dictum luidt als volgt:
heeft het Hof ( Zesde Kamer), samengesteld als volgt: G. F.
Mancini , kamerpresident, P. J. G. Kapteyn ( rapporteur) en
H. Ragnemalm, rechters; advocaat-generaal : A. La Per
gola; griffier: H. A. Rühl, hoofdadministrateur, op 2 okto            De artikelen 46 en 51 , lid 1 , van Verordening (EEG)
ber 1997 een arrest gewezen waarvan het dictum luidt als               nr. 1408/71 van de Raad van 14 juni 1971 betreffende de
volgt:                                                                 toepassing van de socialezekerheidsregelingen op werkne
                                                                       mers en zelfstandigen, alsmede op hun gezinsleden, die
Artikel 6, eerste alinea, van het Verdrag moet aldus wor              zich binnen de Gemeenschap verplaatsen, zoals gewijzigd
den uitgelegd, dat het eraan in de weg staat, dat een lid             en bijgewerkt bij Verordening (EEG) nr. 2001 /83, moeten
                                                                       aldus worden uitgelegd, dat zij eraan in de weg staan dat
staat een zekerheidstelling voor de proceskosten verlangt
van een onderdaan van een andere lidstaat die ook onder               het gedeelte van de ouderdomsuitkering van een werkne
daan is van een derde land, waar hij zijn woonplaats heeft,            mer dat ingevolge de wettelijke regeling van een lidstaat
wanneer die onderdaan, die in eerstgenoemde staat geen                 wordt uitgekeerd aan zijn feitelijk gescheiden echtgenoot,
woonplaats of vermogen heeft, in zijn hoedanigheid van                 wordt herberekend op grond van de als gevolg van de
aandeelhouder bij een van de burgerlijke rechters van                  algemene ontwikkeling van de economische en sociale situ
eerstgenoemde staat een vordering heeft ingesteld tegen                atie opgetreden verhogingen bij de invaliditeitsuitkering,
een aldaar gevestigde vennootschap, wanneer een derge                 die die echtgenoot krachtens de wettelijke regeling van een
                                                                       andere lidstaat ontvangt.
lijke eis niet wordt gesteld aan onderdanen van deze staat,
die aldaar geen vermogen of woonplaats hebben.
                                                                       O PB C 180 van 22 . 6 . 1996 .
(') PB C 180 van 22 . 6 . 1996 .


title: Zaak T-308/15: Arrest van het Gerecht van 20 juli 2016 — Reisenthel/EUIPO (keep it easy) [„Uniemerk — Aanvraag voor woordmerk keep it easy — Absolute weigeringsgrond — Geen onderscheidend vermogen — Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009”]

text:
               5.9.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 326/25

         Arrest van het Gerecht van 20 juli 2016 — Reisenthel/EUIPO (keep it easy)
   (Zaak T-308/15) (1)

   ([„Uniemerk - Aanvraag voor woordmerk keep it easy - Absolute weigeringsgrond - Geen onderscheidend vermogen - Artikel 7, lid 1, onder b), van verordening (EG) nr. 207/2009”])
   (2016/C 326/45)
   Procestaal: Duits

      Partijen

      Verzoekende partij: Peter Reisenthel (Gilching, Duitsland) (vertegenwoordiger: E. A. Busse, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor intellectuele eigendom van de Europese Unie (vertegenwoordiger: A. Schifko, gemachtigde)

      Voorwerp

   Beroep tegen de beslissing van de vijfde kamer van beroep van het EUIPO van 26 maart 2015 (zaak R 2659/2014-5) inzake een aanvraag tot inschrijving van het woordteken keep it easy als Uniemerk

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               Peter Reisenthel wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 270 van 17.8.2015.


title: Zaak C-116/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Østre Landsret (Denemarken) op 25 februari 2016 — Skatteministeriet/T Danmark

text:
               25.7.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 270/20

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Østre Landsret (Denemarken) op 25 februari 2016 — Skatteministeriet/T Danmark
   (Zaak C-116/16)
   (2016/C 270/29)
   Procestaal: Deens

      Verwijzende rechter

   Østre Landsret

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Skatteministeriet

      Verwerende partij: T Danmark

      Prejudiciële vragen

               1.

               Is de mogelijkheid voor een lidstaat om zich te beroepen op artikel 1, lid 2, van de richtlijn (1), dat betrekking heeft op de toepassing van nationale voorschriften ter bestrijding van fraude en misbruiken, onderworpen aan de voorwaarde dat de betrokken lidstaat een specifiek nationaal voorschrift ter uitvoering van artikel 1, lid 2, van de richtlijn heeft vastgesteld dan wel dat het nationale recht algemene voorschriften of beginselen over fraude en misbruiken bevat die in overeenstemming met artikel 1, lid 2, kunnen worden uitgelegd?

                           1.1.

                           Voor zover de eerste vraag bevestigend wordt beantwoord, kan § 2, lid 1, onder c), van de selskabsskattelov (wet op de vennootschapsbelasting), volgens welke „als voorwaarde geldt dat […] krachtens de bepalingen van richtlijn 90/435/EEG betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor moedermaatschappijen en dochterondernemingen uit verschillende lidstaten van heffing van belasting over de dividenden wordt afgezien”, dan te worden aangemerkt als een specifiek nationaal voorschrift in de zin van artikel 1, lid 2, van de richtlijn?

               2.

               Is een bepaling van een tussen twee lidstaten gesloten en overeenkomstig het modelverdrag van de OESO opgesteld dubbelbelastingverdrag, volgens welke de heffing van belasting over dividenduitkeringen afhangt van de vraag of de ontvanger van de dividenden wordt aangemerkt als de uiteindelijk gerechtigde tot deze dividenden, een verdragsrechtelijk voorschrift ter bestrijding van misbruiken dat onder artikel 1, lid 2, van de richtlijn valt?

               3.

               Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord, staat het dan aan de nationale rechterlijke instanties om de inhoud van het begrip „uiteindelijk gerechtigde” vast te leggen, of dient dit begrip onder toepassing van richtlijn 90/435/EEG aldus te worden opgevat dat het specifiek overeenkomstig het Unierecht dient te worden uitgelegd en dat deze uitlegging aan het toezicht van het Hof van Justitie van de Europese Unie is onderworpen?

               4.

               Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord en de derde vraag aldus wordt beantwoord dat het niet aan de nationale rechterlijke instanties staat om de inhoud van het begrip „uiteindelijk gerechtigde” vast te leggen, dient dit begrip dan aldus te worden uitgelegd dat een in een lidstaat gevestigde onderneming die in omstandigheden als die van het onderhavige geding dividenden ontvangt van een dochteronderneming in een andere lidstaat, de „uiteindelijk gerechtigde” van deze dividenden is in de betekenis die hieraan volgens het Unierecht dient te worden gegeven?

                           a)

                           Dient het begrip „uiteindelijk gerechtigde” in dezelfde zin te worden opgevat als het overeenkomstige begrip in artikel 1, lid 1, van richtlijn 2003/49/EG (richtlijn interest en royalty’s) juncto artikel 1, lid 4, van deze richtlijn?

                           b)

                           Dienen bij de uitlegging van dat begrip enkel de commentaren bij artikel 10 van het modelverdrag van 1977 (punt 12) in aanmerking te worden genomen, of kunnen daarbij ook latere commentaren in aanmerking worden genomen, waaronder de aanvullingen uit 2003 over „doorstroomvennootschappen” en de aanvullingen uit 2014 over „contractuele en wettelijke verplichtingen”?

                           c)

                           In hoeverre is het voor de beoordeling van de vraag of de ontvanger van de dividenden als de „uiteindelijk gerechtigde” dient te worden beschouwd, van belang of deze ontvanger contractueel of wettelijk verplicht was om het dividend door te betalen aan een andere persoon?

                           d)

                           In hoeverre is het voor de beoordeling of de ontvanger van het dividend dient te worden aangemerkt als de „uiteindelijk gerechtigde”, van belang dat de verwijzende rechter na de beoordeling van de feiten van het geding tot de bevinding komt dat deze ontvanger weliswaar geen contractuele of wettelijke verplichting had om het ontvangen dividend door te betalen aan een andere persoon, maar „in wezen” niet het recht had op het „gebruik en genot” van het dividend, zoals bedoeld in de commentaren uit 2014 bij het modelverdrag van 1977?

               5.

               Voor zover in de onderhavige zaak wordt aangenomen dat er sprake is van „nationale of verdragsrechtelijke voorschriften ter bestrijding van fraude en misbruiken” in de zin van artikel 1, lid 2, van de richtlijn, dat een in een lidstaat gevestigde onderneming (A) een dividend uitkeert aan een moedermaatschappij (B) in een andere lidstaat, die dit dividend doorsluist aan haar moedermaatschappij (C), die buiten de EU/EER is gevestigd en op haar beurt de middelen doorsluist naar haar moedermaatschappij (D), die eveneens buiten de EU/EER is gevestigd, dat er geen dubbelbelastingverdrag is gesloten tussen eerstgenoemde staat en de staat waar C is gevestigd, dat er tussen eerstgenoemde staat en de staat waar D is gevestigd, een dubbelbelastingverdrag is gesloten, en dat eerstgenoemde staat dus op grond van zijn wettelijke regeling geen aanspraak had kunnen maken op bronbelasting over dividenden die door A aan D zijn uitgekeerd, indien D de rechtstreekse eigenaar van A was geweest, is er dan sprake van misbruik van de richtlijn, zodat B hier niet door wordt beschermd?

               6.

               Indien een in een lidstaat gevestigde onderneming (de moedermaatschappij) in concreto niet wordt geacht overeenkomstig artikel 1, lid 2, van richtlijn 90/435/EEG te zijn vrijgesteld van bronbelasting over een dividend dat zij van een in een andere lidstaat gevestigde onderneming (de dochteronderneming) heeft ontvangen, staat artikel 49 VWEU juncto artikel 54 VWEU dan in de weg aan een wettelijke regeling op grond waarvan laatstgenoemde lidstaat de in de andere lidstaat gevestigde moedermaatschappij belast over het dividend, wanneer de betrokken lidstaat aldaar gevestigde moedermaatschappijen in voor het overige vergelijkbare omstandigheden vrijstelt van dergelijke dividendbelasting?

               7.

               Indien een in een lidstaat gevestigde onderneming (de moedermaatschappij) in concreto niet wordt geacht overeenkomstig artikel 1, lid 2, van richtlijn 90/435/EEG te zijn vrijgesteld van bronbelasting over een dividend dat zij van een in een andere lidstaat gevestigde onderneming (de dochteronderneming) heeft ontvangen, en de moedermaatschappij door laatstgenoemde lidstaat wordt geacht aldaar ter zake van de desbetreffende rente beperkt belastingplichtig te zijn, staat artikel 49 VWEU juncto artikel 54 VWEU dan in de weg aan een wettelijke regeling op grond waarvan laatstgenoemde lidstaat de inhoudingsplichtige (de dochteronderneming) bij niet-tijdige betaling van verschuldigde bronbelasting verplicht tot betaling van moratoire interest tegen een rentevoet die hoger is dan de rentevoet die de betrokken lidstaat hanteert wanneer hij aan een in dezelfde lidstaat gevestigde onderneming moratoire interest in rekening brengt over verschuldigde vennootschapsbelasting?

               8.

               Indien de tweede vraag bevestigend wordt beantwoord en de derde vraag aldus wordt beantwoord dat het niet aan de nationale rechterlijke instanties staat om de inhoud van het begrip „uiteindelijk gerechtigde” vast te leggen, en indien een in een lidstaat gevestigde onderneming (de moedermaatschappij) in concreto niet op die basis kan worden geacht overeenkomstig richtlijn 90/435/EEG te zijn vrijgesteld van bronbelasting over een dividend dat zij van een in een andere lidstaat gevestigde onderneming (de dochteronderneming) heeft ontvangen, is laatstgenoemde lidstaat dan krachtens richtlijn 90/435/EEG of artikel 4, lid 3, VEU verplicht om mee te delen wie zij in dat geval als de uiteindelijk gerechtigde beschouwt?

               9.

               Indien een in een lidstaat gevestigde onderneming (de moedermaatschappij) in concreto niet wordt geacht overeenkomstig richtlijn 90/435/EEG te zijn vrijgesteld van bronbelasting over een dividend dat zij van een in een andere lidstaat gevestigde onderneming (de dochteronderneming) heeft ontvangen, staat artikel 49 VWEU juncto artikel 54 VWEU dan wel artikel 63 VWEU dan, op zichzelf of gezamenlijk beschouwd, in de weg aan een wettelijke regeling

                           a)

                           op grond waarvan laatstgenoemde lidstaat de dochteronderneming verplicht tot inhouding van bronbelasting op de dividenden en haar jegens de overheid aansprakelijk stelt voor de niet-ingehouden bronbelasting, wanneer een dergelijke inhoudingsplicht niet geldt als de moedermaatschappij in die lidstaat gevestigd is?

                           b)

                           op grond waarvan laatstgenoemde lidstaat moratoire interest op de verschuldigde bronbelasting berekent?

                     Het Hof wordt verzocht bij de beantwoording van de negende vraag rekening te houden met het antwoord op de zesde en de zevende vraag.

               10.

               Staat artikel 63 VWEU, in omstandigheden waarin

                           1.

                           een in een lidstaat gevestigde onderneming (de moedermaatschappij) voldoet aan de door richtlijn 90/435/EEG gestelde voorwaarde dat zij (in 2011) ten minste 10 % van het aandelenkapitaal van een in een andere lidstaat gevestigde onderneming (de dochteronderneming) bezat,

                           2.

                           de moedermaatschappij in concreto niet wordt geacht overeenkomstig artikel 1, lid 2, van richtlijn 90/435/EEG te zijn vrijgesteld van bronbelasting over een dividend dat zij van deze dochteronderneming heeft ontvangen,

                           3.

                           de (directe of indirecte) aandeelhouder(s) van de moedermaatschappij, die in een derde land zijn gevestigd, worden beschouwd als de uiteindelijk gerechtigde(n) tot het betrokken dividend,

                           4.

                           deze (directe of indirecte) aandeelhouder(s) eveneens voldoen aan bovengenoemd kapitaalvereiste,

                     in de weg aan een wettelijke regeling op grond waarvan de lidstaat waar de dochteronderneming is gevestigd, belasting heft over het betrokken dividend, wanneer deze lidstaat aldaar gevestigde ondernemingen die voldoen aan het kapitaalvereiste van richtlijn 90/435/EEG, dat wil zeggen in het belastingjaar 2011 ten minste 10 % bezaten van het aandelenkapitaal van de onderneming die het dividend heeft uitgekeerd, vrijstelt van een dergelijke dividendbelasting?

      (1)  Richtlijn 90/435/EEG van de Raad van 23 juli 1990 betreffende de gemeenschappelijke fiscale regeling voor moedermaatschappijen en dochterondernemingen uit verschillende Lid-Staten (PB L 225, blz. 6).


title: Zaak C-245/08: Beroep ingesteld op 4 juni 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Portugese Republiek

text:
               19.7.2008

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 183/17

         Beroep ingesteld op 4 juni 2008 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Portugese Republiek
   (Zaak C-245/08)
   (2008/C 183/35)
   Procestaal: Portugees
   Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: P. Andrade en H. Støvlbæk, gemachtigden)

      Verwerende partij: Portugese Republiek
   Conclusies

               —

               vast te stellen dat de Portugese Republiek, door niet de wettelijke en bestuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig zijn om te voldoen aan richtlijn 2006/100/EG van de Raad van 20 november 2006 tot aanpassing van een aantal richtlijnen op het gebied van het vrije verkeer van personen, in verband met de toetreding van de Republiek Bulgarije en Roemenië (1), althans door deze bepalingen niet aan de Commissie mee te delen, de krachtens artikel 2 van deze richtlijn op haar rustende verplichtingen niet is nagekomen;

               —

               de Portugese Republiek te verwijzen in de kosten.

         Middelen en voornaamste argumenten
   De termijn voor omzetting van de richtlijn in nationaal recht is op 1 januari 2007 verstreken.

      (1)  PB L 363, blz. 141.


title: Zaak C-421/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny (Polen) op 13 juli 2017 — Szef Krajowej Administracji Skarbowej/Polfarmex Spółka Akcyjna, gevestigd te Kutno

text:
               23.10.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 357/3

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Naczelny Sąd Administracyjny (Polen) op 13 juli 2017 — Szef Krajowej Administracji Skarbowej/Polfarmex Spółka Akcyjna, gevestigd te Kutno
   (Zaak C-421/17)
   (2017/C 357/03)
   Procestaal: Pools

      Verwijzende rechter

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Szef Krajowej Administracji Skarbowej

      Verwerende partij: Polfarmex Spółka Akcyjna, gevestigd te Kutno

      Prejudiciële vraag

   Is de overdracht van onroerend goed door een aandelenvennootschap aan een aandeelhouder als tegenprestatie voor de intrekking van zijn aandelen onderworpen aan de heffing van btw krachtens artikel 2, lid 1, onder a), van richtlijn 2006/112/EG van de Raad van 28 november 2006 betreffende het gemeenschappelijke stelsel van belasting over de toegevoegde waarde (1)?

      (1)  PB 2006, L 347, blz. 1.


title: Zaak C-49/01 P: Hogere voorziening, op 6 februari 2001 ingesteld door Royal Olympic Cruises e.a. tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschappen (Tweede kamer) van 12 december 2000 in zaak T-201/99, Royal Olympic Cruises e.a. tegen Raad van de Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeenschappen

text:
C 108/8                NL                  Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen                                    7.4.2001
      belangen als onverenigbaar met het gemeenschapsrecht            Hogere voorziening, op 6 februari 2001 ingesteld door
      aan te merken. De bewering van de Commissie, dat zij            Royal Olympic Cruises e.a. tegen de beschikking van het
      ingevolge artikel 21, lid 3, gehouden is te handelen in de      Gerecht van eerste aanleg van de Europese Gemeenschap-
      vorm van beschikkingen op grond dat haar rol van                pen (Tweede kamer) van 12 december 2000 in zaak
      „hoedster van de Verdragen”, tezamen met het vereiste           T-201/99, Royal Olympic Cruises e.a. tegen Raad van de
      van communautaire wettigheid, haar hiertoe verplicht,           Europese Unie en Commissie van de Europese Gemeen-
      mist iedere betekenis. Indien de Commissie redenen had                                    schappen
      om aan te nemen dat de Portugese Republiek een
      bepaalde mededelingsplicht had geschonden, was de
      passende — en in casu de enige — oplossing de niet-
      nakomingsprocedure van artikel 226 EG geweest.                                        (Zaak C-49/01 P)
(1) PB L 395, van 30.12.1989, blz. 1.
                                                                                (2001/C 108/11)
                                                                      Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
                                                                      op 6 februari 2001 hogere voorziening ingesteld door Royal
                                                                      Olympic Cruises e.a., vertegenwoordigd door N. Skandamis,
                                                                      advocaat te Athene, en A. Potamianos, advocaat te Pireaus,
Beroep, op 2 februari 2001 ingesteld door Commissie van               tegen de beschikking van het Gerecht van eerste aanleg van de
de Europese Gemeenschappen tegen Italiaanse Republiek                 Europese Gemeenschappen (Tweede kamer) van 12 december
                                                                      2000 in zaak T-201/99, Royal Olympic Cruises e.a. tegen
                          (Zaak C-46/01)                              Raad van de Europese Unie en Commissie van de Europese
                                                                      Gemeenschappen.
                         (2001/C 108/10)
                                                                      Rekwiranten concluderen dat het den Hove behage:
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is
op 2 februari 2001 beroep tegen Italiaanse Republiek ingesteld
door Commissie van de Europese Gemeenschappen, vertegen-              —    de beschikking van het Gerecht van 12 december 2000
woordigd door H. Støvlbæk en R. Amorosi als gemachtigden.
                                                                           te vernietigen;
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
                                                                      —    de zaak ter beslissing van de door rekwiranten op
—     vast te stellen dat de Italiaanse Republiek, door niet vóór        9 september 1999 ingestelde schadevordering naar het
      16 september 1999 de in de artikelen 11 en 4, lid 1, van             Gerecht te verwijzen;
      richtlijn 96/59/EG (1) van de Raad van 16 september 1996
      betreffende de verwijdering van polychloorbifenylen en
      polychloorterfenylen (PCB’s/PCT’s), bedoelde plannen,           —    de Raad van de Europese Unie en de Commissie van de
      schema’s en samenvattingen van inventarissen op te                   Europese Gemeenschappen in de kosten te verwijzen.
      stellen en aan de Commissie mee te delen, de krachtens
      die bepalingen van de richtlijn op haar rustende verplich-
      tingen niet is nagekomen;
—     de Italiaanse Republiek te verwijzen in de kosten van de        Middelen en voornaamste argumenten
      procedure.
                                                                      1.   Ontoereikende motivering: Door de verwerping van de
Middelen en voornaamste argumenten                                         schadevordering als kennelijk ongegrond is rekwiranten
                                                                           hun procedurele recht ontnomen om hun argumenten
                                                                           met betrekking tot een belangrijke zaak die in verschillen-
De Italiaanse autoriteiten hadden de verschillende program-                de opzichten nieuw is in de rechtspraak, naar voren te
ma’s, schema’s en samenvattingen van inventarissen bedoeld                 brengen en uiteen te zetten.
in de artikelen 11 en 4, lid 1, van de in de vordering van de
Commissie genoemde richtlijn vóór 16 september 1999 aan
de Commissie moeten meedelen, doch dat is tot op heden niet           2.   Onjuiste uitlegging van het vereiste van een rechtstreeks
gebeurd.                                                                   causaal verband.
(1) PB L 243 van 24.9.1996, blz. 31.


title: Zaak C-383/09: Beroep ingesteld op 25 september 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Franse Republiek

text:
               19.12.2009

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 312/16

         Beroep ingesteld op 25 september 2009 — Commissie van de Europese Gemeenschappen/Franse Republiek
   (Zaak C-383/09)
   2009/C 312/26
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: Commissie van de Europese Gemeenschappen (vertegenwoordigers: O. Beynet en D. Recchia, gemachtigden)

      Verwerende partij: Franse Republiek

      Conclusies

               —

               vaststellen dat de Franse Republiek, door geen maatregelenpakket in te stellen waardoor de diersoort Cricetus cricetus (korenwolf) strikt kan worden beschermd, de verplichtingen niet is nagekomen die op haar rusten krachtens artikel 12, lid 1, sub d, van richtlijn 92/43/EEG inzake de instandhouding van de natuurlijke habitats en de wilde flora en fauna (1);

               —

               Franse Republiek verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De Europese Commissie verwijt verweerster dat zij niet, zoals artikel 12 van richtlijn 92/43/EEG vereist, een systeem van strikte bescherming van de diersoort Cricetus cricetus (korenwolf) heeft ingesteld in de Elzas, wat in Frankrijk het natuurlijke verspreidingsgebied van deze diersoort is.
   Volgens verzoekster heeft de telling van het aantal holen van dit dier aangetoond dat hun bestand in de laatste jaren aanzienlijk is afgenomen, omdat het aantal holen is gedaald van 1167 in 2001 tot slechts 161 in 2007. In die omstandigheden dreigt de diersoort, die zowel door ongunstige landbouwpraktijken als door oprukkende verstedelijking wordt bedreigd, op zeer korte termijn volledig te verdwijnen.
   In haar verzoekschrift erkent de Commissie dat verweerster rekening heeft gehouden met deze problemen door maatregelen vast te stellen betreffende zowel de verstedelijking als de landbouwpraktijken, doch deze maatregelen zijn volgens haar geheel ontoereikend.
   Enerzijds beslaan de drie prioritaire actiegebieden, dat wil zeggen de gebieden waarop de meeste inspanningen worden gedaan voor de instandhouding van de soort, immers slechts een klein gedeelte van het grondgebied dat zijn natuurlijke habitat vormt omdat twee derde van de bestaande holen zich buiten deze gebieden bevinden, welke zelf slechts 2 % van het voor de korenwolf geschikte terrein vertegenwoordigen. Om met de maatregelen ter bescherming van deze diersoort een zinvolle territoriale dekking te verzekeren, dient op zijn minst de verspreiding van de korenwolf in 1990, en niet in 2000, als referentie te worden genomen.
   Anderzijds zijn de beschermingsmaatregelen zelf zeer ontoereikend. De Commissie betreurt in dit verband met name het gebrek aan duidelijke regelgeving betreffende het gebied waarin de korenwolf thans weer voorkomt. De nationale overheid beschikt immers over een te ruime beoordelingsmarge bij het toestaan van uitzonderingen voor het opstellen van urbanisatieprojecten in gebieden waarin de korenwolf voorkomt en er heerst grote onzekerheid ten aanzien van de compensatiemaatregelen die zijn genomen om deze diersoort te beschermen.

      (1)  PB L 206, blz. 7.


title: Zaak F-137/15: Beroep ingesteld op 30 oktober 2015 — ZZ/Raad

text:
               25.1.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 27/77

         Beroep ingesteld op 30 oktober 2015 — ZZ/Raad
   (Zaak F-137/15)
   (2016/C 027/99)
   Procestaal: Frans

      Partijen

      Verzoekende partij: ZZ (vertegenwoordigers: J-N. Louis en N. de Montigny, advocaten)

      Verwerende partij: Raad van de Europese Unie

      Voorwerp en beschrijving van het geding

   Nietigverklaring van de eindbesluiten tot overdracht van de pensioenrechten van de verzoekende partij aan de pensioenregeling van de Unie, waarbij toepassing wordt gegeven aan de nieuwe algemene uitvoeringsbepalingen van artikel 11, lid 2, van bijlage VIII bij het Statuut van 3 maart 2011

      Conclusies van de verzoekende partij

               —

               nietigverklaring van de besluiten van 5 en 7 januari 2015 alsmede van het besluit van 23 februari 2015 houdende berekening van de extra pensioenrechten die de verzoekende partij vóór haar indiensttreding bij de Raad heeft verworven;

               —

               voor zover nodig, nietigverklaring van het besluit van 23 juli 2015 tot afwijzing van de klacht van de verzoekende partij, strekkende tot toepassing van de algemene uitvoeringsbepalingen en de actuariële waarden zoals die van toepassing waren op het moment van de indiening van het verzoek om overdracht van haar pensioenrechten;

               —

               verwijzing van de Raad van de Europese Unie in de kosten.


title: Zaak C-252/13: Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 22 oktober 2014 — Europese Commissie/Koninkrijk der Nederlanden (Niet-nakoming — Richtlijnen 2002/73/EG en 2006/54/EG — Gelijke behandeling van mannen en vrouwen — Arbeid en beroep — Toegang tot arbeidsproces — Terugkeer na zwangerschaps- en bevallingsverlof — Vormvereisten voor inleidend verzoekschrift — Coherente uiteenzetting van grieven — Ondubbelzinnige formulering van petitum)

text:
               8.12.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 439/5

         Arrest van het Hof (Zesde kamer) van 22 oktober 2014 — Europese Commissie/Koninkrijk der Nederlanden
   (Zaak C-252/13) (1)

   ((Niet-nakoming - Richtlijnen 2002/73/EG en 2006/54/EG - Gelijke behandeling van mannen en vrouwen - Arbeid en beroep - Toegang tot arbeidsproces - Terugkeer na zwangerschaps- en bevallingsverlof - Vormvereisten voor inleidend verzoekschrift - Coherente uiteenzetting van grieven - Ondubbelzinnige formulering van petitum))
   (2014/C 439/06)
   Procestaal: Nederlands

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: D. Martin en M. van Beek, gemachtigden)

      Verwerende partij: Koninkrijk der Nederlanden (vertegenwoordigers: M. Bulterman en J. Langer, gemachtigden)

      Dictum

               1)

               Het beroep wordt verworpen.

               2)

               De Europese Commissie wordt verwezen in de kosten.

      (1)  PB C 207 van 20.7.2013.


title: Zaak T-584/14: Beroep ingesteld op 29 juli 2014 — Inditex/BHIM — Ansell (ZARA)

text:
               29.9.2014

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 339/27

         Beroep ingesteld op 29 juli 2014 — Inditex/BHIM — Ansell (ZARA)
   (Zaak T-584/14)
   2014/C 339/32
   Taal van het verzoekschrift: Spaans

      Partijen

      Verzoekende partij: Industria de Diseño Textil, SA (Inditex) (Arteixo, Spanje) (vertegenwoordiger: C. Duch, advocaat)

      Verwerende partij: Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen)

      Andere partij in de procedure voor de kamer van beroep: Zainab Ansell en Roger Ansell (Moshi, Tanzania)

      Conclusies

   De verzoekende partij verzoekt het Gerecht:

               —

               de beslissing van de tweede kamer van beroep van het Bureau voor harmonisatie binnen de interne markt (merken, tekeningen en modellen) van 19 mei 2014 in de zaak R 1118/2013-2 te vernietigen voor zover deze de vervallenverklaring wegens niet-gebruik van het gemeenschapsmerk „ZARA” nr. 1 12  755 bevestigt voor de volgende diensten van klasse 39: „transport, distributie (levering) van goederen, met name kledingstukken, schoenen en toebehoren, parfumeriëen en cosmetische middelen”, en voor zover deze oordeelt dat de kamer van beroep artikel 51, lid 1, sub a, van verordening nr. 207/2009 heeft geschonden door blijk te geven van:

               —

               een onjuiste rechtsopvatting door te oordelen dat de franchisenemers van Inditex deel uitmaken van de interne organisatie van de onderneming, terwijl het in werkelijkheid gaat om juridische entiteiten die losstaan van de Grupo Inditex;

               —

               een onjuiste bewijsbeoordeling door te oordelen dat verzoekster de met transport gerealiseerde omzet niet heeft bewezen voor het externe gebruik van het merk, terwijl dat bewijs in de procedure werd aangebracht;

               —

               het BHIM en, in voorkomend geval interveniënte, te verwijzen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

      Ingeschreven gemeenschapsmerk waarvan vervallenverklaring is gevorderd: woordmerk „ZARA” voor diensten van de klassen 39 en 42 — gemeenschapsmerk nr. 1 12  755

      Houder van het gemeenschapsmerk: verzoekster

      Partij die vervallenverklaring van het gemeenschapsmerk vordert: Zainab Ansell en Roger Ansell

      Beslissing van de nietigheidsafdeling: toewijzing van de vordering tot vervallenverklaring

      Beslissing van de kamer van beroep: afwijzing van het beroep

      Aangevoerde middelen: schending van artikel 51, lid 1, sub a, van verordening nr. 207/2009


title: Zaak C-275/12: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Hannover (Duitsland) op 4 juni 2012 — Samantha Elrick/Bezirksregierung Köln

text:
               18.8.2012

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 250/9

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Verwaltungsgericht Hannover (Duitsland) op 4 juni 2012 — Samantha Elrick/Bezirksregierung Köln
   (Zaak C-275/12)
   2012/C 250/16
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Verwaltungsgericht Hannover

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Samantha Elrick

      Verwerende partij: Bezirksregierung Köln

      Prejudiciële vraag

   Staan de artikelen 20 VWEU en 21 VWEU in de weg aan een nationale regeling op grond waarvan aan een Duits staatsburger die zijn vaste woonplaats in Duitsland heeft en een opleiding volgt aan een opleidingsinstelling in een lidstaat van de Europese Unie, studiefinanciering volgens het Bundesausbildungsförderungsgesetz (BAföG) voor het volgen van deze buitenlandse opleiding wordt geweigerd op grond dat de in het buitenland gevolgde opleiding slechts één jaar duurt, terwijl hij voor een vergelijkbare opleiding in Duitsland die eveneens één jaar geduurd zou hebben, wel studiefinanciering volgens het BAföG had kunnen krijgen?


title: Zaak C-297/16: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Bucureşti (Roemenië) op 25 mei 2016 — Colegiul Medicilor Veterinari din România/Autoritatea Națională Sanitară Veterinară și pentru Siguranța Alimentelor

text:
               29.8.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 314/10

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Curtea de Apel Bucureşti (Roemenië) op 25 mei 2016 — Colegiul Medicilor Veterinari din România/Autoritatea Națională Sanitară Veterinară și pentru Siguranța Alimentelor
   (Zaak C-297/16)
   (2016/C 314/15)
   Procestaal: Roemeens

      Verwijzende rechter

   Curtea de Apel Bucureşti

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Colegiul Medicilor Veterinari din România

      Verwerende partij: Autoritatea Națională Sanitară Veterinară și pentru Siguranța Alimentelor

      Andere partij in de procedure: Asociaţia Naţională a Distribuitorilor de Produse de Uz Veterinar din România

      Prejudiciële vragen

               1)

               Staat het Unierecht in de weg aan een nationale regeling die voorziet in een exclusief recht voor dierenartsen op de detailverkoop en het gebruik van biologische producten, anti-parasitaire middelen voor speciaal gebruik en geneesmiddelen voor diergeneeskundig gebruik?

               2)

               Indien een dergelijk exclusief recht in overeenstemming is met het Unierecht, staat het Unierecht er dan aan in de weg dat een dergelijk exclusief recht ook betrekking heeft op de structuren via welke die verkoop plaatsvindt, in die zin dat die structuren voornamelijk of uitsluitend in handen van één of meerdere dierenartsen zijn?


title: Beroep, op 19 februari 1997 ingesteld door Commissie van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk Spanje (Zaak C-71/97)

text:
5 . 4 . 97             I NL                    Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen                                   Nr. C 108/ 17
2.     Wat is een zoötechnische reden in de zin van artikel 2 ?           Beroep, op 19 februari 1997 ingesteld door Commissie
                                                                          van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk
3 . Wat is een genealogische reden in de zin van artikel 2 ?                                                  Spanje
                                                                                ( Zaak C-71 /97)
4. Moet de richtlijn aldus worden uitgelegd, dat een lid                                                ( 97/C 108/32 )
       staat in weerwil van de richtlijn de invoer naar en de
       aanwezigheid van alle andere bijen dan die van het ras
       Apis mellifera mellifera op een eiland als beschreven in           Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
       punt 1 , mag verbieden ?                                           is op 19 februari 1997 beroep ingesteld tegen Koninkrijk
                                                                          Spanje door Commissie van de Europese Gemeenschap
                                                                          pen, vertegenwoordigd door E Castillo de la Torre, lid van
       Indien een lidstaat dit mag doen onder bepaalde voor              haar juridische dienst, als gemachtigde, domicilie gekozen
       waarden, wordt het Hof verzocht deze voorwaarden te
                                                                          hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz, Centre
       beschrijven .                                                      Wagner, Kirchberg.
(') PB nr. L 85 van 5 . 4 . 1991 , blz . 37 .                             Verzoekster concludeert dat het den Hove behage :
                                                                          — vast te stellen dat het Koninkrijk Spanje de verplichtin
                                                                                gen niet is nagekomen, die op hem rusten krachtens
                                                                                Richtlijn 91 /676/EEG van de Raad van 12 december
                                                                                1991 inzake de bescherming van water tegen veront
Beroep, op 18 februari 1997 ingesteld door Commissie                             reiniging door nitraten uit agrarische bronnen ('), door
 van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk België                          in het bijzonder niet de kwetsbare zones aan te wijzen
                           ( Zaak C-68/97)                                       en van deze aanwijzing geen mededeling aan de Com
                                                                                missie te doen , zoals voorgeschreven is in artikel 3 van
                             ( 97/C 108/31 )
                                                                                de richtlijn , en door niet de in artikel 4 voorgeschreven
                                                                                codes van goede landbouwpraktijken op te stellen en
Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen                          de Commissie daarover gegevens te verstrekken;
is op 18 februari 1997 beroep ingesteld tegen Koninkrijk
België door Commissie van de Europese Gemeenschappen,                     — het Koninkrijk Spanje te verwijzen in de kosten .
vertegenwoordigd door D. Gouloussis, als gemachtigde,
domicilie gekozen hebbende te Luxemburg bij C. Gómez                      Middelen en voornaamste argumenten
de la Cruz, Centre Wagner, Kirchberg.
                                                                          De middelen en voornaamste argumenten zijn aanloog aan
Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:                          die in zaak C-56/97 ( 2 ); de termijn voor omzetting is ver
                                                                          streken op 19 december 1993 .
1 . vast te stellen, dat het Koninkrijk België, door niet bin
                                                                          (') PB nr. L 375 van 31 . 12 . 1991 , blz . 1 .
       nen de voorgeschreven termijn alle wettelijke en be
                                                                          ( 2 ) Zie bladzijde 12 van dit Publikatieblad .
       stuursrechtelijke bepalingen vast te stellen, die noodza
       kelijk zijn om volledig te voldoen aan Richtlijn 90/
       232/EEG van de Raad van 14 mei 1990 inzake de on
       derlinge aanpassing van de wetgevingen van de lidsta
       ten betreffende de verzekering tegen de wettelijke aan
       sprakelijkheid waartoe deelneming aan het verkeer van
       motorrijtuigen aanleiding kan geven ('), en in het bij            Beroep, op 19 februari 1997 ingesteld door Commissie
       zonder de maatregelen die noodzakelijk zijn voor de                van de Europese Gemeenschappen tegen Koninkrijk
       implementatie van artikel 5 van deze richtlijn, althans                                                Spanje
       deze bepalingen of maatregelen niet tijdig mee te delen                                       ( Zaak C-72/97)
       aan de Commissie, de krachtens het Verdrag en deze                                               ( 97/C 108/33 )
       richtlijn op hem rustende verplichtingen niet is nageko
       men ;
                                                                          Bij het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen
                                                                          is op 19 februari 1997 beroep ingesteld tegen Koninkrijk
2 . het Koninkrijk België te verwijzen in de kosten .
                                                                          Spanje door Commissie van de Europese Gemeenschap
                                                                          pen, vertegenwoordigd door F. Castillo de la Torre, lid van
Middelen en voornaamste argumenten                                        haar juridische dienst, als gemachtigde, domicilie gekozen
                                                                          hebbende te Luxemburg bij C. Gómez de la Cruz, Centre
De middelen en voornaamste argumenten zijn analoog aan                    Wagner, Kirchberg.
die in zaak C-56/97 ( 2); de gestelde termijn is verstreken
op 31 december 1992 .                                                     Verzoekster concludeert dat het den Hove behage:
(■) PB nr. L 129 van 19 . 5 . 1990, blz . 33 .                            — vast te stellen dat het Koninkrijk Spanje, door niet bin
( 2 ) Zie bladzijde 12 van dit Publikatieblad.                                   nen de voorgeschreven termijn de wettelijke en be
                                                                                stuursrechtelijke bepalingen vast te stellen die nodig
                                                                                zijn om te voldoen aan Richtlijn 91 /689/EEG van de


title: Zaak C-462/14: Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 7 april 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale di Bari — Italië) — Strafzaak tegen Lorenzo Carlucci (Prejudiciële verwijzing — Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof — Identieke prejudiciële vragen — Artikelen 49 VWEU en 56 VWEU — Vrijheid van vestiging — Vrij verrichten van diensten — Kansspelen — Nationale regeling — Herschikking van het concessiestelsel door de einddata van de concessies op elkaar af te stemmen — Nieuwe aanbesteding — Concessies met een kortere looptijd dan de oude concessies — Overdracht om niet van het gebruik van de in eigendom toebehorende materiële en immateriële goederen die het beheer- en inzamelingsnetwerk van het spel vormen — Beperking — Dwingende vereisten van algemeen belang — Evenredigheid)

text:
               25.7.2016

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 270/7

         Beschikking van het Hof (Zevende kamer) van 7 april 2016 (verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door de Tribunale di Bari — Italië) — Strafzaak tegen Lorenzo Carlucci
   (Zaak C-462/14) (1)

   ((Prejudiciële verwijzing - Artikel 99 van het Reglement voor de procesvoering van het Hof - Identieke prejudiciële vragen - Artikelen 49 VWEU en 56 VWEU - Vrijheid van vestiging - Vrij verrichten van diensten - Kansspelen - Nationale regeling - Herschikking van het concessiestelsel door de einddata van de concessies op elkaar af te stemmen - Nieuwe aanbesteding - Concessies met een kortere looptijd dan de oude concessies - Overdracht om niet van het gebruik van de in eigendom toebehorende materiële en immateriële goederen die het beheer- en inzamelingsnetwerk van het spel vormen - Beperking - Dwingende vereisten van algemeen belang - Evenredigheid))
   (2016/C 270/09)
   Procestaal: Italiaans

      Verwijzende rechter

   Tribunale di Bari

      Partij in de strafzaak

   Lorenzo Carlucci

      Dictum

               1)

               De artikelen 49 VWEU en 56 VWEU, alsook het beginsel van gelijke behandeling en het doeltreffendheidsbeginsel moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich niet verzetten tegen een nationale wettelijke regeling zoals die in het hoofdgeding, op grond waarvan een nieuwe aanbesteding wordt uitgeschreven voor concessies die een kortere looptijd hebben dan de in het verleden verleende concessies omdat het stelsel opnieuw wordt opgezet door de einddata van de concessies op elkaar af te stemmen.

               2)

               De artikelen 49 VWEU en 56 VWEU moeten aldus worden uitgelegd dat zij zich verzetten tegen een restrictieve nationale bepaling zoals die in het hoofdgeding, die een concessiehouder van kansspelen verplicht het gebruik van de hem in eigendom toebehorende materiële en immateriële goederen die het beheer- en inzamelingsnetwerk van het spel vormen, bij de beëindiging van zijn activiteit wegens het verstrijken van de looptijd van de concessie om niet over te dragen, voor zover deze beperking verder gaat dan nodig is om de daadwerkelijk door deze bepaling nagestreefde doelstelling te verwezenlijken, hetgeen de verwijzende rechter heeft te beslissen.

      (1)  PB C 448 van 15.12.2014.


title: Zaak C-526/16: Beroep ingesteld op 12 oktober 2016 — Commissie/Polen

text:
               16.1.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 14/21

         Beroep ingesteld op 12 oktober 2016 — Commissie/Polen
   (Zaak C-526/16)
   (2017/C 014/27)
   Procestaal: Pools

      Partijen

      Verzoekende partij: Europese Commissie (vertegenwoordigers: M. Owsiany-Hornung, C. Zadra, gemachtigden)

      Verwerende partij: Republiek Polen

      Conclusies

               —

               verklaring dat de Republiek Polen, door projecten die bestaan in de prospectie en exploratie van delfstoffenafzettingen met behulp van boringen op een diepte tot en met 5 000 m (met uitzondering van boringen in wateronttrekkingszones, gebieden met beschermde binnenwateren, zones waarin natuurbeschermingsmaatregelen gelden in de vorm van nationale parken, natuurreservaten, landschapsparken, „Natura 2000”-zones en de buitenste beschermingsranden van deze natuurbeschermingszones, waar diepboringen op een diepte vanaf 1 000 m worden onderworpen aan een verificatie of een milieueffectbeoordeling noodzakelijk is), uit te sluiten van de verificatie of een milieueffectbeoordeling noodzakelijk is, door een drempelwaarde vast te stellen voor boringen buiten wateronttrekkingszones, gebieden met beschermde binnenwateren, zones waarin de genoemde natuurbeschermingsmaatregelen gelden en de buitenste randen van deze natuurbeschermingszones, die de voorwaarde voor deze procedure vormt en waarbij niet alle wezenlijke selectiecriteria in bijlage III bij richtlijn 2011/92 betreffende de milieueffectbeoordeling van bepaalde openbare en particuliere projecten (1) in aanmerking zijn genomen, de verplichtingen die krachtens artikel 2, lid 1, en artikel 4, leden 2 en 3, in samenhang met de bijlagen II en III bij deze richtlijn op haar rusten, niet is nagekomen;

               —

               verwijzing van de Republiek Polen in de kosten.

      Middelen en voornaamste argumenten

   De Commissie verwijt de Republiek Polen schending van artikel 2, lid 1, en artikel 4, leden 2 en 3, van richtlijn 2011/92 in samenhang met de bijlagen II en II bij deze richtlijn.
   Artikel 2, lid 1, van richtlijn 2011/92 legt de lidstaten de verplichting op „de nodige maatregelen [te treffen] om te verzekeren dat een vergunning vereist is voor projecten die een aanzienlijk milieueffect kunnen hebben, onder meer gezien hun aard, omvang of ligging, en dat een beoordeling van hun effecten op het milieu plaatsvindt alvorens een vergunning wordt verleend”.
   Volgens artikel 4, lid 2, van richtlijn 2011/92 bepalen de lidstaten door middel van een onderzoek per geval of aan de hand van door hen vastgestelde drempelwaarden of criteria (in het kader van een zogenoemde screening) of de projecten die onder bijlage II bij die richtlijn vallen aan een milieueffectbeoordeling moeten worden onderworpen.
   Volgens artikel 4, lid 3, van richtlijn 2011/92 moet bij het vaststellen van criteria of drempelwaarden voor de screening „met de relevante, in bijlage III vastgestelde selectiecriteria rekening worden gehouden”.
   Boringen met het oog op de prospectie of de exploratie van delfstoffenafzettingen worden bestreken door bijlage II bij richtlijn 2011/92, aangezien zij worden gekwalificeerd als „diepboringen” in de zin van punt 2, onder d), van deze bijlage.
   Het betreft projecten die op basis van een omvattende beoordeling niet kunnen worden beschouwd als projecten die geen aanzienlijke gevolgen voor het milieu hebben.
   Volgens de Commissie zijn de lidstaten gehouden deze projecten aan een screening te onderwerpen met toepassing van de wezenlijke criteria in bijlage III bij richtlijn 2011/92.
   De nationale rechtshandelingen waarbij richtlijn 2011/92 in de Poolse rechtsorde is omgezet, sluiten projecten van screening uit die bestaan in de prospectie en exploratie van delfstoffenafzettingen met behulp van boringen tot en met een diepte van 5 000 m (met uitzondering van boringen in zogenoemde gevoelige gebieden, namelijk wateronttrekkingszones, gebieden met beschermde binnenwateren, zones waarin natuurbeschermingsmaatregelen gelden in de vorm van nationale parken, natuurreservaten, landschapsparken, „Natura 2000”-zones en de buitenste beschermingsranden van deze natuurbeschermingszones, waar diepboringen op een diepte vanaf 1 000 m aan een screening worden onderworpen).
   Dat leidt er in wezen tot dat de grote meerderheid van boringen met het oog op prospectie en exploratie van delfstoffenafzettingen buiten „gevoelige gebieden” van de screening worden uitgesloten.
   Deze uitsluiting zonder dat rekening wordt gehouden met alle wezenlijke criteria in bijlage III bij richtlijn 2011/92 is volgens de Commissie onverenigbaar met artikel 2, lid 1, en artikel 4, leden 2 en 3, van richtlijn 2011/92 in samenhang met de bijlagen II en III bij deze richtlijn.

      (1)  PB L 26, blz. 1.


title: Zaak C-304/17: Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk) op 24 mei 2017 — Helga Löber/Barclays Bank PLC

text:
               14.8.2017

               NL

               Publicatieblad van de Europese Unie

               C 269/6

         Verzoek om een prejudiciële beslissing ingediend door het Oberste Gerichtshof (Oostenrijk) op 24 mei 2017 — Helga Löber/Barclays Bank PLC
   (Zaak C-304/17)
   (2017/C 269/09)
   Procestaal: Duits

      Verwijzende rechter

   Oberster Gerichtshof

      Partijen in het hoofdgeding

      Verzoekende partij: Helga Löber

      Verwerende partij: Barclays Bank PLC

      Prejudiciële vraag

   Is de op grond van artikel 5, punt 3, van verordening (EG) nr. 44/2001 van de Raad van 22 december 2000 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken (1) bevoegde rechter voor buitencontractuele vorderingen wegens prospectusaansprakelijkheid ingeval

               —

               de belegger zijn op een gebrekkige prospectus gebaseerde beleggingsbeslissing in zijn woonplaats heeft genomen

               —

               en hij op grond van deze beslissing de aankoopprijs voor de op de secundaire markt verworven effecten van zijn rekening bij een Oostenrijkse bank heeft gestort op een afwikkelingsrekening bij een andere Oostenrijkse bank, vanwaar de prijs vervolgens in opdracht van de verzoeker aan de verkoper is overgemaakt,

               a)

               de rechter van het rechtsgebied waar de belegger zijn woonplaats heeft,

               b)

               de rechter van het rechtsgebied waar zich de zetel bevindt of het filiaal dat de rekening beheert, van de bank waarbij de verzoeker de bankrekening houdt vanwaar het geïnvesteerde bedrag is overgemaakt op de afwikkelingsrekening,

               c)

               de rechter van het rechtsgebied waar zich de zetel bevindt of het filiaal dat de rekening beheert, van de bank die de afwikkelingsrekening beheert,

               d)

               een van deze rechters naar keuze van de verzoeker,

               e)

               geen van deze rechters?

      (1)  PB L 12, blz. 1.